آنتن های انسانی

سلامی به تازگی و شادابیچاقاله بادامهایی که دارند بزرگ میشند و به گوجه سبزهایی که دهن  آدمو آب میندازند و ارزون هم نمیشند.

سلام به شما دوستای خوبم در مطلب قبلی قول دادم که بازم برمیگردم و از مشکلات دیگه رفتاری نابینایان براتون میگم، یادتونه؟ خوب حالا برگشتم دیگه!

این بار راجع به یک عادت بد نابینایان که اسمش آنتن بودن و آنتنپروریه میپردازیم.

تا حالا به دلیل و ریشه این کار فکر کردید؟ یا مثل بعضیا اینقدر این کار باهتون اجین شده که وجودشو احساس نمیکنید؟ اگر از دسته دوم و جزء بعضیا هستید که وای وای وای وای!

نابینا ها بیشتر با صدا با محیط ارطبات برقرار میکنند، یار شفیقشون بیشتر وقتا تلفن، خوب با تلفن چه کار میکنند؟ البته حرف میزنند، حالا تصور کنید چقدر تعریف کردنی از خودشون دارند؟ اونا تمام میشه اما هنوز دل اون باز نشده یا وقت داره پس میگه خوب دیگه از بقیه بچه ها چه خبر این میشه که تازه بحصهای جدید پیدا میشه و  خوب از قدیمم گفتنند حرف حرف به دنبال خودش میاره، این فقط یک دلیلشه بقیه هم داره که میگم بهتون.

جماعت نابینا ها در اقلیت قرار داره و بیشتر نابیناهای یک شهر یا استان همدیگرو میشناسند و هر فرد هم در هر مقطع زمانی خودش رو با بقیه مقایسه میکنه پس برای این کار لازمه در مورد افراد دیگه اطلاعات جمع کنه که این کارو از طریق غیر مستقیم یعنی با حرف زدن راجع به اون فرد پیدا میکنه.

دسته ای دیگه پای ثابت مراکز بهزیستی یا خیریه ها و سازمانهای مردم نهاد هستند که بطور اتفاقی برخی چیزا را میشنوند و برای این که خود را فعال نشان بدهند مثل طوطی هرچی شنیدند بیرون انتقال میدهند.

اینطور  میشه که کمکم بطور آرام آدمها آنتن میشند.

یکم علمیترش این که نابیناها از حس شنواییشون خیلی استفاده میکنند مثل جهت یابی آموزش و خیلی چیزایی دیگه و کمکم به شنیده هاشون و حس شنواییشون اعتماد میکنند و هر چیزی رو که میشنوند باور میکنند و طرحواره میسازند و بر اساس آن عمل میکنند، وای به روزی که اشتباه بشنوند اشتباه طرحواره بسازند اشتباه برنامهریزی کنند و اشتباه عمل کنند!!!

حالا آنتنپرورها کیا هستند؟

بیشتر مراکز برای بهتر عمل کردن و یا برخی هام برای سنگ انداختم سر راه موأسسه رقیب از این ویژگی بهره میبرند و آنتنها را تقویت میکنند در مواردی هم از نو آنتنسازی میکنند و با بهایی که به این افراد میدن آنها را به سخنچینانی تبدیل میکنند که هم در ادبیات ایران نکوهش شده و هم در قرآن  کریم از آنان به نیکی یاد نکرده است.

پس بیایید آلت دست افراد سودجو نباشیم و از وقتمون بهترین استفاده را ببریم به جای خبرچینی در ضمینه های مثبت خبرساز شویم.

به امید آن روزهای طلایی که معلوم نیست کی میاد.

این حرفا جایی درز نکنه ها چون اینجا غیر از خودمون کسی نیست و همه خودمونی هستیم گفتیم اگر یک بینا اینارو بخونه آبرومین میرها، من که چشمم آب نمیخوره شاید در میان خوانندگان این وبلاگ آنتنی باشه، که امیدوارم اینطور نباشه.

 

 

این نوشته در صحبت های خودمونی ارسال و , , برچسب شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.

دیدگاهتان را بنویسید