هشدار درباره کودکانی که در شبکه های اجتماعی بزرگ می‌شوند

والدینی که عکس و اطلاعات کودکان خود را بر فیس‌بوک و دیگر شبکه‌های اجتماعی منتشر می‌کنند کودک خود را از حق “گمنامی” در آینده محروم می‌کنند. اطلاعات
کودکان عصر دیجیتال بی‌اجازه‌شان از لحظه صفر زندگی ثبت شده ‌است.

هنوز به دنیا نیامده که صفحه‌ای در فیس‌بوک برایش ساخته شده است؛ این قصه‌ بسیاری از کودکان عصر دیجیتال است. پدر و مادر و گاه نزدیکان درجه دو مثل خاله‌ها
یا عموها می‌خواهند از این طریق عکس‌ها و اطلاعات مربوط به کودک و روند رشد و یادگیری‌روزانه‌اش را به سمع و نظر دیگر دوستان برسانند: دندان درآورد٬ چهار دست
و پا حرکت کرد٬ راه افتاد و … . اگر این کودک صفحه‌ فیس‌بوک نداشته باشد٬ جای نگرانی نیست٬ عکس‌ها و اخبار مربوط به او در صفحات فیس‌بوک والدین یا دیگر نزدیکان‌اش
به وفور یافت می‌شود.

اطلاعات مربوط به زندگی کودکان تنها در فیس‌بوک منتشر نمی‌شوند٬ این روزها به راحتی در اینستاگرام و دیگر شبکه‌های اجتماعی کاربرمحور تصویر چشمان پرذوق و خنده‌ی
کودکی رو به دوربین پیدا می‌شود.

اگرچه بر اساس سند حمایت از حریم شخصی آن‌لاین کودکان وب‌سایت‌هایی که نظیر فیس‌بوک بر اساس جمع‌آوری اطلاعات کاربران پایه‌گذاری‌شده‌اند اجازه ندارند کودکان
زیر 13 سال را بپذیرند اما کم نیستند کودکانی که والدین‌شان به اسم آن‌ها حساب باز می‌کنند و یا اگر این کار را نکنند خیلی عادی عکس‌ها و اطلاعات مربوط به کودک‌شان
را روی صفحات خود منتشر می‌کنند.

مدت‌هاست که مدافعان حقوق کودک نگران حضور کسانی‌اند که در پی سو‌ء‌استفاده‌ جنسی از کودکان‌اند در شبکه‌های اجتماعی هستند. البته بر اساس مقررات فیس‌بوک عضویت
افرادی که پیش از این به هر عنوان به سو‌ء‌استفاده‌ی جنسی محکوم شده باشند، ممنوع است. اما همه‌ کسانی که به سوءاستفاده جنسی از کودکان تمایل دارند هنوز شناسایی
و محکوم نشده‌اند و در صورت محکومیت پیشین نیز، فیس‌بوک راهکار عملی‌ای برای جلوگیری از عضویت این افراد ندارد.

اکنون نشریه اسلیت (Slate) در یادداشتی به موضوعی عمیق‌تر از صرف در خطر قرار دادن کودک از طریق انتشار اطلاعات او٬ مثلا آدرس نمایان مدرسه بچه در یک عکس٬ اشاره
دارد. این نشریه با پیش کشیدن بحث گمنامی (anonymity) که یکی از بحث‌های مهم در دنیای دیجیتال است این موضوع را مطرح می‌کند که همه عکس‌ها و اطلاعات، حتی پیش
پا افتاده‌ترین‌شان نظیر استتوسی درباره وضع مزاج کودک، اورا از حقی اساسی محروم می‌کند که همان حق ناشناسی در آینده است.

اغلب کاربران٬ شبکه‌های اجتماعی و اینترنت را در سنین بزرگ‌سالی خود تجربه‌ کرده‌اند چرا که عموما در زمان کودکی آن‌ها اینترنت یا حداقل شبکه‌های اجتماعی به
وسعت و فراگیری امروز وجود نداشته است و بنابراین آن‌ها این شانس را داشته‌اند که حضور یا میزان حضور خود را خود انتخاب کنند. اما برای کودکی که امروز در عصر
دیجیتال متولد می‌شود چنین انتخابی مطرح نیست٬ او قبل از آن‌که بتواند تصمیم بگیرد انباشته‌ای از عکس و اطلاعات در اینترنت دارد.

همان‌طور که گفته می‌شود “وب پایان فراموش‌شدگی‌ است”. حذف اطلاعات منتشر شده در اینترنت به سختی ممکن یا اصولا غیرممکن است. البته قوانین در حال بازنگری‌ است
و برای مثال قرار است در سال 2014 لایحه‌ “قوانین حفظ داده‌ها” در اتحادیه اروپا بازنویسی و تصحیح شود که یکی از مهم‌ترین بندهای این لایحه “حق فراموشی آنلاین”
است. ایده‌آل این طرح این است که هر کاربر جهان آنلاین این امکان را داشته باشد که اطلاعات مربوط به خود را از همه‌ اینترنت حذف کند ولی هنوز این امر محقق نشده
است.

به گزارش دویچه وله، اما در عوض اپلیکیشن‌هایی می‌توان یافت که امکان تشخیص چهره افراد در عکس‌ها و دادن اطلاعات درباره آن‌ها را فراهم می‌کنند. در 2011 یک گروه
از هکرها اپلیکیشنی ساختند که به کاربر امکان آن را می‌داد که چهره فرد در عکس را اسکن کرده و با سرعت اطلاعات اولیه‌ای نظیر اسم و شهر محل زندگی وی را دریافت
کند.

تکنولوژی تشخیص چهره برای عینک‌های گوگل نیز طراحی شده است. این تازه آغاز کار است و به بازار آمدن چنین تکنولوژی‌هایی نشان‌گر آن است که تا چه میزان کار کودکان
امروز که در آینده بالغ خواهند بود برای شناخته نشدن و داشتن حق “گمنامی” سخت خواهد بود.

انتشار عکس کودکان همچنین به معنی ایجاد امکان استفاده از این عکس‌ها در تبلیغات موجود در شبکه‌های اجتماعی آن‌لاین است.

با وجود یوتیوب و همچنین امکان نسبتا جدید انتشار ویدیو در ایسنتاگرام مساله صرفا به انتشار عکس برنمی‌گردد و موضوع انتشار ویدیوی کودکان نیز مطرح است. دنبال
کردن اطلاعات منتشر شده از یک کودک از بدو تولد تا بزرگسالی می‌تواند الگوریتمی از تغییرات و روند زندگی وی به وجود آورد که موقعیت‌های شغلی یا حتی تحصیلی کودک
را در آینده با چالش مواجه کند.

حتی اگر فرض بر این باشد که انتشار اطلاعات مربوط به کودک هیچ اشکالی در آینده‌ی وی ایجاد نمی‌کند و فرد برای قرارهای عاشقانه و تحصیلی و کاری خود مشکلی با آرشیو
موجود و دقیق زندگی‌اش پیدا نمی‌کند، اما باز این پرسش مطرح می‌شود که آیا انتشار عکس٬ ویدیو و اطلاعات فردی که هنوز قدرت تصمیم‌گیری و انتخاب ندارد اخلاقی‌ست؟ 

منبع : ايسنا  

درباره محمدرضا قنبری

سلام. من محمدرضا قنبری وِِلاشانی هستم. سال 1369 در اصفهان به دنیا اومدم و نابینای مطلق هستم. در دوران ابتدایی علاقه خاصی به ریاضیات داشتم، به طوری که واقعا می تونم بگم فقط لذت ریاضی و شیطنت های بچگونه بود که منو هر روز تا مدرسه می رسوند. در دوران راهنمایی بود که فهمیدم استعداد خوبی برای یادگیری زبان دارم. سال دوم راهنمایی با کامپیوتر آشنا شدم و هر روز بعد از مدرسه تمام وقتمو صرف کنجکاوی در مورد اون می کردم. کم کم به حرفه برنامه نویسی علاقه پیدا کردم و خیلی زود چون صفحه خوان و منابع متنی فارسی نبود، علاوه بر منابع فارسی صوتی کمی که در اختیار داشتم، مقاله ها و کتاب های انگلیسی که پیدا می کردمو می خوندم و سعی می کردم مهارت های مربوط به زبان و برنامه نویسی رو در خودم با هم تقویت کنم. اول دبیرستان بخاطر این که معدل بالایی می خواستم تا بتونم وارد رشته کامپیوتر بشم، در کنار مطالعاتی که در زمینه نرم افزار داشتم واقعا درس خوندم و فهمیدم درس خوندن چیه. بعد از اون با تمام سختگیری هایی که برای ثبت نام هنرستان کردن موفق شدم به مدیر هنرستان بفهمونم که نباید منو با دیگرانی که ناموفق عمل کردن مقایسه کنن و باید به من فرصت بدن تا خودمو نشون بدم. خوب خیلی تحت فشار و کنترل بودم اما ثابت کردم که توانایی تحصیل توی این رشته رو دارم. سال آخر هنرستان به عنوان تنها نماینده از هنرستان در المپیاد علمی عملی کامپیوتر در اصفهان شرکت کردم و رتبه چهارم رو کسب کردم و همون سال در کنکور فنی رتبه 32 رو به دست آوردم. بعد از اون در آموزشکده شهید محسن مهاجر اصفهان در مقطع کاردانی مشغول به تحصیل شدم. از فعالیت هایی که در جامعه نابینایی انجام دادم می تونم به همکاری در تولید نرم افزار نت سفید (White Note) (نرم افزار نت خوان) و برنامه نویسی چند بازی نابینایی ترجمه شده از مجتبی خادمی اشاره کنم، همینطور در آماده سازی مطالب آموزشی و بازنگری و ویرایش چندین کتاب از انجمن موج نور سعی داشتم خدمتی انجام بدم. بیش از دو سال در مرکز تماس گروه صنعتی انتخاب، تولید کننده لوازم خانگی، در واحد پایش عملکرد به عنوان ارزیاب مشغول به کار بودم که به دلایلی ترجیح دادم کارم رو رها کنم تا فرصت مناسبی برای دستیابی به اهداف بلندتری که دارم پیدا کنم و در حال حاضر مشغول به یادگیری پیانو و برنامه نویسی هستم. میتونید از طریق اسکایپ با من در تماس باشید و یا در کانال شخصی من در تلگرام با من همراه بشید. Skype: MGH1369 Telegram: HTTPS://Telegram.me/mghfans
این نوشته در روانشناسی, کودکان و نونهالان, مقاله ها ارسال و , , , , , برچسب شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.

6 Responses to هشدار درباره کودکانی که در شبکه های اجتماعی بزرگ می‌شوند

  1. 1
    صبا says:

    سلام بله کاملا درسته. این روزها از این موارد زیاد میبینیم. facebook که دیگه داره به آلبم اینترنتی مردم تبدیل میشه.
    نمیدونم مردم عقلشون رو کجا گم کردن که دست به چنین اعمالی میزنند.
    اول

  2. 2
    javanmardeh daana says:

    مطلب جالبی بود تا حالا به این موارد نیندیشیده بودم!!!!! هَهَهَهَهَ! ولی واقعا دیگه از وقتی به این دنیا پا بزاری میری تو اینترنت! تازه الآن سونوگرافیهای سه بعدی اومده میتونی عکس بچَ رو هنوز به دنیا نیومده بفرستی ملت ببینن.

  3. 3
    صبا says:

    جوانمرد دانا یه دفعه میبینی یکی این مطلب رو خوند جدی جدی رفت این کار رو انجام داد. ولی این حرفتون جالب بود، راست میگید به این یکی اصلا فکر نکرده بودم.
    ولی فکر کنم چون بچه قبل از تولد قیافه نداره این کار رو نمیکنن. اگه چهره ی زیبایی داشت حتما پدر و مادرش این کار رو انجام میدادن.

  4. 4
    نخودي says:

    عجب اعجوبه اي هست اين فيسبوك ها خدا رو شكر والدين گرامي فيسبوك و پوك كه هوچي كامي و اينتر هم بلد نيستند … جهالت هم گاهي به نفع آدم تموم ميشه ها

  5. 5
    cheshmak says:

    ببخشید محمد جان ها
    این را چرا در روان شناسی دسته بندی کردی؟

دیدگاهتان را بنویسید