«فرهنگ»، گودال سنگ فرش مناسب‌سازی شهر

اسم معلول که می‌آید، هرچه نقص مادرزادی و اکتسابی که قابل تصور است به ذهن می‌رسد و به دنبال آن پچپچه‌های مناسب سازی و فرصت‌های برابر!. صحبت از مناسب سازی هم که می‌شود از مسؤولین بلندپایه استانی گرفته تا مهندسان و پیمانکاران شهداری فقط یک چیز می‌دانند؛ ساختن رمپ و آجرفرش‌های شیاردار وسط پیاده‌روها!

بعد که با صرف بودجه‌ها کم و زیاد به هر شکلی هر نوع از این مناسب‌سازی ناقص و غیراستاندارد اجرا می‌شود، رمپ‌ها یا توسط شهرداری با یک باغچه مسدود می‌شود یا مردم موتورها و ماشین‌های خود را جلوی آن پارک می‌کنند، و همه سنگفرش‌های شیاردار یا توسط شهرداری به یک مانع یا جدول ختم می‌شود یا فروشگاه‌ها وسایل خود را روی آن می‌گذارند، بعد هم گزارش از پشت گزارش که چنین کرده‌ایم و چنان و شهری ساخته‌ایم بدون مانع که بیا و ببین و معلولان شهر که خود می‌دانند هیچکدام این‌ها قابل استفاده نیست، همواره در خانه می‌مانند به انتظار روزی که کسی به این صرافت بیافتد که چرا این مناسب‌سازی‌ها هیچ کارایی ندارد.

مشکل مناسب‌سازی از آنجایی شروع می‌شود که از مسؤولین تا مردم عادی شهر، از کاربرد این مناسب‌سازی‌ها هیچ آگاهی ندارند و نمی‌دانند که چند برابر جمعیت معلولان شهر، دیگر شهروندان عادی از این امکانات استفاده می‌کنند. به همین خاطر است که مسؤولان به دلیل پایین بودن جمعیت معلولان نسبت به دیگر شهروندان، با اکراه و به کندی نسبت به اجرای مناسب سازی‌های معابر و اماکن عمومی اقدام می‌کنند و کمترین بودجه‌ها را برای انجام این مهم اختصاص می‌دهند و کمترین پیگیری‌ها و کارهای تخصصی را برای آن انجام می‌دهند و دست آخر هم همیشه منت آن بر دوش معلولان است. از طرف دیگر هم شهروندان عادی هیچ نمی‌دانند که منظور از اجرای این مناسب‌سازی‌ها در سطح شهر چیست و کسانی هستند که با استفاده از این اقدامات می‌توانند با امنیت و آسایشی نسبی در شهر تردد کنند و یک زندگی عادی داشته باشند، به همین دلیل است که بی توجه به شهروندی که ممکن است هر لحظه از آن پیاده‌رو یا گذرگاه عبور کند، وسایل مغازه خود را روی سنگفرش‌های شیاردار می‌چینند، موتور یا اتومبیل خود را در عرض پیاده‌رو یا روبه‌روی رمپ‌ها و پل‌ها پارک می‌کنند یا خوشحال از آنکه یک جای پارک خالی پیدا کرده‌اند خودروهای‌شان را در محل پارکینگ مخصوص معلولان پارک می‌کنند و می‌روند، و در چنین شرایطی هر زمان شهروند معلولی را می‌بینند که با چنین موانعی روبه‌رو شده است سعی می‌کنند زیر بال او را بگیرند و کشان کشان از مانع ایجاد شده عبور دهند و غرغر کنان به او نصیحت می‌کنند که «چرا با این وضعیت از خانه بیرون آمده‌ای؟ و…».

اصلاح شرایط به وجود آمده نه نیاز به همایش و نشست و کمیته و کارگروه دارد و نه نیاز به بودجه‌های چندصد میلیونی! اصلاح شرایط موجود صرفا نیاز به یک نگاه درست انسانی نسبت به معلول دارد که او را همچون دیگر شهروندان بدانیم و بدانیم که همانگونه که انسان‌ها با هر نژاد و رنگی که هستند، از هر قوم و با هر زبانی که هستند، به واسطه انسان بودنشان از حقوقی برابر برخوردارند، و اگر این انسان به هر دلیل اکتسابی یا مادرزادی دچار نقص یا معلولیتی شد چیزی از انسان بودنش کاسته نمی‌شود و باز به واسطه انسان بودنش یک شهروند بوده و حق حیاط انسانی و اجتماعی دارد و این مهم باید در فرهنگ عام و خاص جامعه متبلور شود، تا همانگونه که شرایط عمومی شهر متناسب با نیاز روز شهروندان (از ساخت و سازها و خیابان‌کشی تا ساخت مترو و بی‌آرتی و پل‌های عابرپیاده و غیره) ایجاد شده و اصلاح می‌شود، شرایط این قشر از جامعه نیز در نظر گرفته شود.

. اصلاح شرایط موجود نیاز به آن دارد که هر شهروند عادی با هر جایگاه اجتماعی و پست و مقامی که دارد، بداند که معلولیت چیزی دور از ذهن نیست و هر لحظه ممکن است به طور موقت یا دائمی زندگی خود او یا نزدیکانش را تهدید کند، پس در هر طرح و پروژه شهری، نه به خاطر معلولان شهر، بلکه دقیقا به خاطر خودش شرایط اقشار با نیاز ویژه را در نظر بگیرد. اصلاح شرایط موجود باید نخست در ذهن و نگرش مسؤولین و مردم رخ دهد تا حفره‌های فرهنگی سنگفرش مناسب‌سازی و فرصت‌های برابر ترمیم شود.

 

نویسنده: سید عارف صابری

منبع: روزنامه اصفهان امروز

درباره عارف صابري

من عارف صابری هستم، متولد 1351، نابینا و ساکن اصفهان. قدیمی‌ها من را به نام وحید می‌شناسند، اشکالی ندارد، ولی اگر بگویند عارف بهتر است. به نظر خودم زندگی‌ام حاصل چندانی نداشته است که بخواهم برای آن زندگی‌نامه بنویسم، سر تا ته آن فقط تحصیل در رشته‌های مختلف و جور واجور بوده و یک سری مدرک تحصیلی و یک مشت نوشته و دست ساخته و... مابقی را هم خدا می‌داند که چه می‌شود. شغلم نویسندگی، ویراستاری، پژوهش و نشر کتاب و طراحی پروژه‌های مدیریت فرهنگی است و تفریحم طراحی و ساخت بازی‌های فکری و وسایل کمک آموزشی. همین! ایمیل من vhdsaberi@gmail.com و شماره تماس من 09131050409 است.
این نوشته در اجتماعی, مقاله ها ارسال و , , , برچسب شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.

11 پاسخ به «فرهنگ»، گودال سنگ فرش مناسب‌سازی شهر

  1. 1
    عمو حسین says:

    درود عارف. تشکر میکنم بخاطر دیدگاههای محققانه و کارشناسیت. پیروز باشی.

  2. 2

    سلام ممنون جالب و بسيار گويا بود

  3. 3
    هستی says:

    سلام پست جالبی بود پاینده باشید

  4. 4
    مسافر says:

    جناب صابری با سلام و آرزوی کامیابی برای شما و دیگر اندیشان, ما هم منتظر ر روزی هستیم که بایدها به منطق جمعی و خرد عمومی و واقعیت ملموس جامعه بدل شود. بدرود.

  5. 5
    بانو says:

    . اصلاح شرایط موجود نیاز به آن دارد که هر شهروند عادی با هر جایگاه اجتماعی و پست و مقامی که دارد، بداند که معلولیت چیزی دور از ذهن نیست و هر لحظه ممکن است به طور موقت یا دائمی زندگی خود او یا نزدیکانش را تهدید کند……
    سلام و واقعا عالی می نویسید باشد که رستگار شویم

  6. 6
    مسعود says:

    ممنون آقای صابریِ خوشفکر و بسیار بلندنظر.

  7. 7

    سلام عالی ممنون لذت بردم

  8. 8
    روشنک روشنک says:

    سلام
    واقعا عالی بود ممنونم.
    آقای سرمدی چند وقت پیش پستی در رابطه با مناسب سازی داشتن که الان متاسفانه عنوان دقیقش خاطرم نیست . ولی من اونجا در غالب کامنت به این نکته اشاره کردم که که مناسب سازی بدون فرهنگ سازی کارایی نداره، و حالا که دیدم شما مستقلا به این مسئله مهم پرداخته اید واقعا خوشحال شدم.
    باز هم ازتون تشکر میکنم

  9. 9
    طاها طاها says:

    سلام مرسی از پست جالب

  10. 10

    از تمامی دوستان عزیزی که به من لطف دارند بسیار سپاسگزارم و امیدوار هستم که به اندازه خودم بتوانم درچه‌ةای نویی در فرهنگ و جامعه شناسی معلولیت بگشام و ادامه کار محقق نخواهد شد مگر آنکه دوستان آن را در جامعه سرایت دهند.

  11. 11

    رعد کجایی؟ دخترم!!! خخخخ…. معلولمه اصلا اینجا نیومدیااااا؟!!!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

− one = one