چشم امید معلولان به اجرای یک قانون. هشت سال از تصویب کنوانسیون جهانی حقوق افراد دارای معلولیت در ایران گذشت

برش. غلامرضا جعفرزاده: حمل و نقل عمومی مهم‌ترین نیاز معلولان برای تردد در شهر و پیوستن به جامعه است اما هنوز شرایط حضورشان در جامعه با مشکلات فراوانی رو به رو است.
سهیل معینی: بهزیستی موظف است در شناسایی تبعیضات حقوقی علیه حقوق معلولان و شناسایی دقیق موانع فرصت‌های برابر برای معلولان، راه را هموار سازد.
دکتر محمد کمالی: باید به وحدت بین انجمن‌ها بیش از پیش بیندیشیم و تلاش کنیم جمعی منسجم از نمایندگان معلولان و سازمان بهزیستی و بنیاد شهید و امور ایثارگران را ایجاد کنیم.
دکتر خیرالله شهبازی: نهادهای معلولان باید به سازمان های دولتی فشار بیاورند و هم سازمان های دولتی باید دخالت افراد معلول را بپذیرند. این هم به نفع سازمان ها و هم به نفع معلولان است
سمیه افشین فر

روزنامه ایران، 13 آذر 95
سیزدهم آذرماه هشت سال قبل، درست در چنین روزی، وقتی «کنوانسیون جهانی حقوق افراد دارای معلولیت» به تصویب مجلس شورای اسلامی رسید، اشک شوق بر چشمان جامعه معلولان ایران، این بزرگترین اقلیت اجتماعی جاری شد، چرا که تصویب کنوانسیون نویدبخش روزهای بهتر و روشن تری بود، روزهایی که افراد معلول نیز همانند سایر شهروندان از انزوای اجتماعی خارج می شدند و «فرصت های برابر» را می آزمودند و این نتیجه همه تلاش ها و کوشش های انجمن های غیر دولتی و دلسوزان جامعه معلولان ایران بود که راهی سخت را شروع کرده بودند و ابتدا با تصویب قانون جامع حمایت از حقوق معلولان و سپس با پیوستن ایران به کنوانسیون حقوقی افراد دارای معلولیت، شاهد به ثمر رسیدن تلاش هایشان بودند. حالا با گذشت هشت سال از تاریخ تصویب کنوانسیون حقوقی افراد دارای معلولیت به سراغ تنی چند از کارشناسان امور معلولان رفته ایم و از آنها در مورد میزان اجرایی شدن این کنوانسیون پرسیده ایم.
کنوانسیون حقوق انسانی افراد دارای معلولیت در یک نگاه
نخستین کنوانسیون هزاره سوم میلادی با عنوان «کنوانسیون حقوق افراد دارای معلولیت در تاریخ 13 دسامبر 2006 میلادی در مجمع عمومی سازمان ملل متحد با اکثریت آرا تصویب شد. متعاقب این اقدام، سازمان ملل متحد روز 30 مارس 2007 میلادی (برابر با 10 فروردین 1386 شمسی) را، تاریخ شروع امضای کشورهای عضو در خصوص پیوستن به کنوانسیون اعلام کرد. در همان نخستین روز تصویب این میثاق نامه جهانی، 84 کشور رسماً با امضای خود به کمیسیون حقوق معلولان پیوستند. از این تعداد 44 کشور پروتکل الحاقی کنوانسیون را نیز پذیرفتند. کنوانسیون مشتمل بر 50 ماده و 18 الحاقیه است که در این 50 ماده به موارد بسیار مهمی از زندگی اجتماعی افراد دارای معلولیت اشاره شده است. چنان که  در کنوانسیون به طور خاص در مورد زنان، کودکان و ایجاد فرصت های برابر آموزشی و اجتماعی، ورزشی و…افراد معلول اشاره شده است.
ایران جزو کشورهایی بود که با توجه به آموزه‌های اسلامی و دینی کشورمان خیلی زود به این کنوانسیون پیوست و این کنوانسیون در 13 آذرماه 1387 به تصویب مجلس شورای اسلامی رسید.
بدین سان مهم‌ترین حرکت جهانی درباره دفاع از حقوق انسانی معلولان یا به تعبیری «بزرگترین گروه اقلیت دنیا» شکل گرفت. بدون تردید تحقق این رویداد عظیم و تاریخی، حاصل ده‌ها سال مبارزه و تلاش خستگی‌ناپذیر معلولان و نهادهای مدنی وابسته به ایشان و گروه‌های حامی افراد معلول در کشور‌های مختلف بوده است.
باید باور کنیم معلولان شهروندان درجه دو نیستند
دکتر محمد کمالی، استاد دانشگاه علوم پزشکی ایران و از صاحب نظران حوزه توانبخشی افراد دارای معلولیت، با گرامیداشت روز جهانی معلولان در پاسخ به اینکه با گذشت هشت سال از الحاق ایران به کنوانسیون  حقوق افراد دارای معلولیت، اجرای این کنوانسیون در کشور چه تأثیری در پیشرفت زندگی معلولان داشته است، می‌گوید: « با تلاش‌های بی‌وقفه افراد دارای معلولیت و فعالانی که در حوزه معلولان کار می‌کنند ایران هم جزو امضا کنندگان و هم جزو کشورهایی است که در پارلمانش این کنوانسیون به تصویب رسیده و تبدیل به قانون شده است.
درحال حاضر دو قانون درکشور برای حمایت از حقوق افراد‌ دارای معلولیت و جود دارد که از جمله می‌توان به قانون جامع حمایت از حقوق معلولان مصوب سال 1383 و نیز کنوانسیون اشاره کرد که با تصویب کنوانسیون حقوق افراد دارای معلولیت قانون جامع نیز تکمیل شد.»
این استاد دانشگاه با اشاره به لازم الاجرا بودن قوانین مربوط به معلولان می‌گوید: « در اجرای این دو قانون دچار چالش‌هایی هستیم از یک طرف نقص های قانون جامع حمایت از حقوق معلولان است که با تلاش سازمان‌های مردم نهاد، سازمان‌های متولی امور معلولان در حال بازنگری است و برای تصویب در نوبت صحن علنی مجلس قرار دارد و در خصوص اجرای تمام مفاد کنوانسیون نیز دچار چالش‌هایی هستیم مثلاً در مجلس نهم نمایندگان قانونی را تصویب کردند که مصداق بارز نقض کنوانسیون حقوق معلولان بود. چرا که بر اساس قانونی که نمایندگان مجلس نهم مصوب کردند ناشنوایان و نابینایان نمی‌توانند به‌عنوان نماینده در مجلس شورای اسلامی حضور داشته باشند این درحالی است که در کنوانسیون افراد دارای معلولیت ذکر شده است «هرگونه تبعیض بر مبنای معلولیت باید برداشته شود» و ما کنوانسیون را پذیرفته‌ایم و نمایندگان مجلس نهم بدون توجه به کنوانسیون حق نمایندگی را از شهروندان دارای معلولیت بواسطه معلولیتی که دارند ،سلب کردند. انتظار می‌رود در این مجلس که چشم امید جامعه معلولان به آن دوخته شده است نمایندگان به بازنگری در  این ماده نیز بپردازند. چرا که همه مردم چه دچار معلولیت باشند چه نباشند باید نسبت به حقوق افراد دارای معلولیت آگاهی داشته باشند. باید برنامه‌ها، همایش ها و کنگره‌هایی را برگزار کنیم تا توجه افراد جامعه به حقوق معلولان جلب شود تا بتوانیم زندگی افراد معلول را همتراز دیگر افراد جامعه بسازیم و فرصت های برابر را برای آنان ایجاد کنیم. البته ما نمی‌گوییم سایر شهروندان زندگی با استاندارد‌های بالا دارند اما همان حداقل‌ها هم باید برای افراد دارای معلولیت فراهم شود.»
دکتر کمالی با اشاره به اینکه باید یکصدایی و وحدت میان نمایندگان معلولان و سازمان‌های متولی این افراد بیش از پیش گسترش یابد، می‌گوید: از دیدگاه من باید به وحدت بین انجمن‌ها بیش از پیش بیندیشیم و تلاش کنیم جمعی منسجم از نمایندگان معلولان و سازمان بهزیستی و بنیاد شهید و امور ایثارگران را ایجاد کنیم تا نقاط ضعف کنوانسیون را بیان کنند و برای آن تدابیر لازم را بیندیشند. معلولان در این بین نقش مهم تری دارند چرا که باید برای رسیدن به این هدف تلاش کنند کسی بهتر از خودشان نمی‌تواند مدافع حقوق افراد دارای معلولیت باشد.
این استاد دانشگاه با بیان اینکه دو قوه مجریه و مقننه مسئولان اصلی اجرای قوانین در کشور هستند، بیان می‌کند: دولت کنوانسیون حمایت از افراد دارای معلولیت را به مجلس شورای اسلامی ارائه کرد و نمایندگان به آن شکل قانونی داده و در خانه ملت به تصویب رساندند. حال همین افراد هستند که نباید بگذارند در کشور بی‌قانونی صورت گیرد. سازمان بهزیستی باید مدافع حقوق افراد‌ دارای معلولیت در این دو قوه باشد. و باید مقابل مصوباتی که حقوق معلولان را نقض می‌کند ایستادگی کند. سازمان بهزیستی باید پاسخگو باشد چه اندازه از قانون حمایت از حقوق معلولان در کشور اجرا می‌شود. از دیدگاه من این نهاد‌ها باید سالانه جلساتی را برگزار کنند و پاسخگوی سازمان‌های مردم نهاد باشند. سؤال من از مسئولان این است که با تصویب کنوانسیون حقوق معلولان بعد از گذشت هشت سال درکشور ما کجای کنوانسیون هستیم و چقدر در کشور این قانون اجرایی می‌شود.
پیشرفت زیادی نداشته ایم
دکتر خیرالله شهبازی عضو هیأت علمی مرکز پژوهش های مجلس شورای اسلامی و دکترای حقوق عمومی در پاسخ به این سؤال که بعد از هشت سال از تصویب کنوانسیون چه پیشرفت هایی در زمینه  حقوق افراد دارای معلولیت داشته ایم؟ می‌گوید: «کنوانسیون سندی است که می‌توان اجرای آن را از قوه مقننه و مجریه مطالبه کرد. در مجموع الحاق به کنوانسیون افراد دارای معلولیت باعث شد معلولان با حقوق خود بیشتر آشنا شوند و متوجه شوند در دنیا، چه دیدگاهی نسبت به حقوق معلولان وجود دارد. به علاوه چون الحاق به کنوانسیون به تصویب مجلس رسیده در حکم قانون داخلی ایران هم هست. بر اساس ماده 35 کنوانسیون، دولت ها باید دو سال بعد از تصویب کنوانسیون گزارشی از اقدام های خود را از طریق دبیر کل سازمان ملل به کمیته حقوق افراد دارای معلولیت ارائه بدهند و بعد از آن هر چهار سال باید به صورت دوره‌ای گزارش عملکرد خود را ارائه دهند. خود موظف بودن به ارائه این گزارش، باعث می شود دولت ها برای دوره‌های بعد اقدام هایی انجام دهند که دست شان خالی نباشد و این به صورت غیر مستقیم بر بهبود شرایط معلولان تأثیر‌گذار است. به این ترتیب الان زمان ارائه دومین گزارش فرا رسیده است. نمی‌توان منکر شد که همه این موارد به مرور دستمایه‌ای برای پیشرفت حقوق معلولان خواهد بود. البته انتظار معجزه در این زمینه اشتباه است طبیعتاً پیشرفت ما باید خیلی بیشتر از این می‌بود ولی به آن اندازه محقق نشده است.»
این عضو هیأت علمی مرکز پژوهش های مجلس به نقش تشکل ها در تحقق اهداف کنوانسیون اشاره می‌کند و می‌گوید: «نهادهای مدنی معلولان در این زمینه نقش اساسی دارند چون ذی نفعان اصلی خود آنها هستند. این کنوانسیون از جمله کنوانسیون هایی بوده که خود معلولان در نوشتن و تصمیم گیری های آن نقش اساسی داشته‌اند بنابر این برای اجرایی شدن آن در داخل کشورها لازم است خود نهادهای مدنی معلولان بیشتر فعال باشند و در تقویت خود بکوشند و روابط شان را به هم نزدیکتر و با سعه صدر با هم برخورد کنند. البته نمی‌شود منکر نقش نهادهای غیردولتی بود اما هنوز آن طور که باید این قضیه فراگیر نشده است و در حد انتظار فعال نبوده‌اند البته برخی از تشکل ها در تصویب و در اصلاحات قوانین حقوقی معلولان تأثیر داشته‌اند و الان هم بی‌تأثیر نیستند ولی هنوز همه تشکل‌ها درگیر نشده‌اند.» شهبازی در پاسخ به اینکه معلولان چه طور باید درگیر شوند و اصلاً چگونه خود معلولان می‌توانند در دادن گزارش نقش داشته باشند ،می‌گوید:
« البته سازمان های دولتی باید از تشکل های معلولان هم برای بازنگری دعوت کنند و گزارش ها نباید جنبه توجیه گری داشته باشند به همین دلیل انجمن های معلولان باید در این امر دخیل باشند. نهادهای معلولان باید به سازمان های دولتی فشار بیاورند و هم سازمان های دولتی باید دخالت افراد معلول را بپذیرند. این هم به نفع سازمان ها و هم به نفع معلولان است» این استاد حقوق عمومی در ادامه به بررسی نقش دولت و مجلس در اجرای بهتر کنوانسیون می‌پردازد: «مجلس باید بر اجرای قانونی که خود تصویب کرده نظارت داشته باشد به این منظور نمایندگان باید با کنوانسیون آشنایی داشته باشند و از دولت بخواهند آن را اجرا کند به علاوه مجلس باید در این راه ناهمواری ها را هموار سازد. مثلاً در تأمین بودجه وارد عمل شود. دولت هم باید با اختصاص بودجه لازم یا اجرایی کردن پروسه قانونی، در این زمینه نقش داشته باشد البته اگر دولت با تنگناهای بودجه‌ای روبه‌رو بود سازمان های دیگر مانند بنیاد مستضعفان که امکانات گسترده‌ای دارند هم می‌توانند وارد عمل شوند و البته نباید از نقش سازمان بهزیستی نیز غافل شد بهزیستی هم به‌عنوان یک سازمان دولتی باید قانونی که تصویب شده را اجرا کند. شهبازی در پایان با بیان اینکه کنوانسیون موارد متعددی از حقوق معلولان را در بر می‌گیرد که مهم‌ترین آن رفع تبعیض است، می‌افزاید: باید برابری افراد دارای معلولیت به رسمیت شناخته شود. حقوق دیگر شامل: حق آموزش، اشتغال، درمان، توانبخشی و…است به علاوه دستگاه قضا نیز باید در مواردی که قانون اجرا نمی‌شود ضمانت اجرایی مناسبی را در نظر بگیرد و در این مورد فعالانه و بدون تبعیض برخورد کند. از طرفی در هفته معلولان هم به‌عنوان روز جهانی و هم روزی که کنوانسیون در مجمع عمومی سازمان ملل تصویب شده فرصت مغتنمی است که هم آگاهی مردم نسبت به حقوق معلولان را افزایش داد و هم معلولان با حقوق شان بیشتر آشنا شوند مثلاً حق مناسب‌سازی اماکن که وظیفه شهرداری است باید هم به مسئولان و هم به معلولان شناسانده شود چرا که با مناسب سازی راه اجرای بسیاری از مقررات و دیگر حقوق معلولان برطرف می‌شود و گرنه چنان که معلولان نتوانند در جامعه حضور داشته باشند و در زندگی اجتماعی مشارکت فعال داشته باشند امکان تحقق سایر حقوق شان هم بسیار کمتر می‌شود.
اقدام های ایران برای معلولان ضعیف است
غلامرضا جعفرزاده ایمن آبادی نماینده مردم رشت در مجلس دهم نیز با بیان اینکه رسیدگی به حقوق افراد دارای معلولیت جزو کنوانسیون جهانی است ،می‌گوید: رسیدگی به معلولان هم حقوقی هم اخلاقی و هم بین‌المللی است البته در ایران اقدام هایی صورت گرفته اما بسیار ضعیف است در کشورهای دیگر امکاناتی را برای این افراد در نظر گرفته‌اند که مشکلات شان را تسهیل کرده اما در ایران افراد معلول از کمترین حقوق شان که تردد در سطح شهر و معابر عمومی است محروم هستند. سال هاست که حقوق افراد دارای معلولیت نقض می‌شود و کسی توجهی به آن ندارد.وی با بیان مثالی ادامه می‌دهد: دسترسی به بانک‌ها، صندق‌های پستی، پارک‌ها، محیط‌های آموزشگاهی و… برای معلولان بسته به نوع معلولیت شان سخت یا ناممکن است. حمل و نقل عمومی مهم‌ترین نیاز معلولان برای تردد در شهر و پیوستن به جامعه است اما هنوز شرایط حضورشان در جامعه با مشکلات فراوانی روبه رو است.
نماینده ویلچرنشین مردم رشت در پایان با بیان اینکه کنوانسیون حقوق معلولان می تواند تضمینی برای اجرای حقوق معلولان در جامعه باشد، می‌گوید: اما ابتدا باید ببینیم چقدر از کنوانسیون در کشور اجرا می‌شود. وقتی صحبت از توریست می‌شود باید گفت هیچ توریست دارای معلولیتی پا به ایران نمی‌گذارد چرا که اماکن، ساختمان‌ها و هتل های ما شرایط مناسب برای حضور معلولان را ندارد. در واقع در ایران حقوقی که در کشور‌های دیگر برایش در نظر گرفته‌اند تأمین نشده است.
معلولان باید خودشان پیشقدم شوند
سهیل معینی مدیر عامل شبکه تشکل های نابینایان و کم بینایان در پاسخ به این سؤال که بعد از گذشت 8 سال از الحاق ایران به کنوانسیون، این الحاق چه تأثیری بر پیشبرد حقوق افراد دارای معلولیت در ایران داشته است، می‌گوید: الحاق ایران به کنوانسیون جهانی حقوق معلولان، قطعاً دستاورد بزرگی در پیشبرد حقوق معلولان محسوب می‌شود. به این دلیل که ما را به ظرفیت‌های یک پیمان نامه جهانی حقوق بشری در زمینه حقوق معلولان وصل می‌کند مهم‌ترین ویژگی کنوانسیون که می‌تواند به پیشبرد حقوق معلولان کمک کند این است که کنوانسیون برخلاف مصوبات پیشین مجامع جهانی در مورد حقوق معلولان، جنبه توصیه‌ای به دولت‌ها را ندارد، بلکه به نوعی ضمانت اجرای حقوقی دارد و آن، به این دلیل است که دولت‌های ملحق شده به کنوانسیون باید به دبیرخانه ناظر بر پیمان نامه کنوانسیون وابسته به سازمان ملل گزارش ادواری بدهند. این ارائه گزارش ادواری که یک تعهد بین‌المللی است، کمک می‌کند به اینکه دولت‌ها در مقابل وضعیت معلولان شان پاسخگو باشند. خب این موضوع تفاوتی جدی با گذشته دارد؛ به همین دلیل، کنوانسیون می‌تواند ظرفیت‌های بزرگی فرا روی معلولان کشور ایجاد کند. بویژه این را باید در نظر گرفت که وقتی کنوانسیونی در مجلس ما تصویب می‌شود، اعتبار قوانین داخلی را پیدا می‌کند و مانند سایر قوانین کشور قابل استناد است. این باعث می‌شود که ظرفیت جدیدی در کنار قانون جامع حمایت از حقوق معلولان و سایر قوانین حمایتی در کشورمان، در اختیار ما قرار بگیرد. اما باید توجه داشت که صرف الحاق به کنوانسیون به معنی تحقق ظرفیت‌های آن نیست، بلکه این ظرفیت‌ها بالقوه است و ما باید ظرفیت‌های بالقوه را در کشور بالفعل کنیم .وی در ادامه به وظایف نهادهای غیر دولتی برای تحقق ظرفیت های کنوانسیون اشاره می‌کند: «بار اصلی تحقق این پیمان نامه‌ها بر عهده دولت و سازمان‌های غیر دولتی است. دولت مکلف است پیشبرد امور معلولان را در قالب گزارش‌های ادواری به سازمان ملل ارائه دهد و به همین اعتبار، چون این گزارش‌ها در هر دوره باید مبین پیشرفت وضعیت حقوقی باشد، دولت‌ها مکلفند خود به خود به منظور غنای این گزارش‌ها اقدام هایی را در زمینه حقوق معلولان، بیش از گذشته انجام دهند و این دستاورد بزرگی است، اما نظارت بر چگونگی این امر بر عهده سازمان‌های غیر دولتی است. افزون بر آن، سازمان بهزیستی موظف است در شناسایی تبعیضات حقوقی علیه حقوق معلولان و شناسایی دقیق موانع فرصت‌های برابر برای معلولان، راه را برای رفع آن تبعیض‌ها و موانع، با پشتیبانی از سازمان‌های مردم نهاد و پیگیری از طریق نهاد‌های رسمی مثل دولت، مجلس و ارتباط با سایر وزارتخانه‌ها هموار سازد. در واقع سازمان بهزیستی نقش دوگانه‌ای دارد؛ هم باید پاسخگوی کنوانسیون به افراد معلول باشد و هم در کنار معلولان، خواهان از سایر سازمان‌ها و نهاد‌ها باشد. مجلس هم به‌عنوان نهادی که کنوانسیون را تصویب کرده و به‌عنوان نهادی که دو وظیفه عمده قانونگذاری و تصویب قوانین و نظارت را دارد، سهم بزرگی در پیشبرد کنوانسیون دارد.مدیر عامل انجمن باور با اشاره به موانع پیش روی تحقق حقوق برابر معلولان ادامه می‌دهد: کنوانسیون اعلام می‌کند که حقوق جدیدی برای معلولان در نظر نگرفته است و تأکید می‌کند همه جوانب حقوق بشر را به افراد معلول هم تعمیم می‌دهد. اگر در جایی حقوق معلولان فاقد قانون و قوانین مشخص است، یعنی در قوانین کشور درباره این افراد تصریحی نشده، ما باید آن قوانین را به نهاد‌های قانونگذار پیشنهاد دهیم تا تصویب شوند. اگر در جایی موانعی داریم که به قانون بر نمی‌گردد، بلکه به موانعی ذهنی و  موانعی که در ذهن تصمیم گیرنده هاست باز می‌گردد، باید تلاش کنیم تا با فرهنگ‌سازی و ارتباط مستمر با مسئولان و با مشارکت مستقیم در روند‌های تصمیم‌گیری تلاش کنیم تا حقوق مسلم معلولان را از روی کاغذ به عرصه اجرایی زندگی منتقل کنیم. معینی در پایان با بیان اینکه بر اساس مفاد صریح کنوانسیون، دولت‌ها باید گزارش‌های ادواری درباره پیشبرد کنوانسیون و پیشبرد حقوق معلولان به دبیرخانه کنوانسیون ارائه دهند ،می‌گوید: در کنوانسیون به صراحت قید شده که در تدوین گزارش‌های ملی، باید مشارکت کامل سازمان‌های غیر دولتی معلولان جلب شود. درکشور ما مراکز مقرر برای تدوین گزارش، سازمان بهزیستی و بنیاد شهید و امور ایثارگران است که نیابت جانبازان معلول را دارد. این دو مرکز بایدبه طور مشترک گزارش ملی ادواری ما را تدوین کنند. این دو نهاد، نهاد‌های رسمی تدوینگر گزارش هستند، اما این گزارش باید با جلب مشارکت‌های سازمان‌های غیر دولتی معلولان، با نظارت و دیدگاه‌های آنها تدوین شود. بنابر این حق مسلم سازمان‌های غیر دولتی است که از دولت بخواهند در تدوین گزارش‌های ملی مشارکت‌های آنها لحاظ شود تا شاهد تدوین گزارشی به دور از واقعیت‌ها و تبلیغات صرف نباشیم.
منبع: روزنامه ایران، شنبه 13 آذر 95

امیر سرمدی

درباره امیر سرمدی

فعال رسانه ای نابینایان، متولد سال 68 و ساکن تهران.
این نوشته در اجتماعی, اخبار, اطلاع رسانی, گزارش ارسال و , , , برچسب شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.

10 Responses to چشم امید معلولان به اجرای یک قانون. هشت سال از تصویب کنوانسیون جهانی حقوق افراد دارای معلولیت در ایران گذشت

  1. 1
    بهار خانم says:

    سلام خسته نباشید سپاس از زحمت بیکران شما موفق باشید

  2. 2

    درود. بابا این قوانین فقط نوشته شدن که نوشته شده باشند. ما قانون اساسی خودمون داره نقض میشه تو دنبال کنوانسیونهای بین المللی هستی. میدونم متوجه شدی چی گفتم پس ادامه نمیدم که دردسر نشه یه وقت.
    ما اگه همین قوانین داخلی خودمونو درست اجرا کنیم دیگه مشکلی نداریم. قوانین بین المللی پیشکش.
    به نظرم باید یه قانونی گذاشته بشه واس کشور ما که قوانین رو درست و دقیق اجرا کنیم. ما خلأ قانون نداریم بلکه خلأ اجرای قانون داریم.
    مشکا اینجاست.
    مرسی از پست که دوباره مجبورم کردی حرفای بودار بزنم.

  3. 3
    مریم شیبانی says:

    سلام آقای سرمدی.
    تا اونجا که من اطلاع دارم و در شهر ما مرسوم است مراکز بهداشت هر ماهه یک جلسه در ماه برگزار می‌کنند و در این جلسات راجع به مسائل سلامت جامعه و بیماریها و غیره صحبت می‌شود.
    هر اداره‌ای نیز موظف است یک رابط بهداشت داشته باشد.
    اگر چنین برنامه‌هائی در بهزیستی نیز اجرا می‌شد نه هر ماهه بلکه کمتر نیز کافی بود.
    این جلسات آگاهی جامعه را افزایش می‌دهد.
    من مطمئنم تا زمانی که بهزیستی و کمیته امداد موازی کاری کنند معلولین اصلا مورد توجه قرار نخواهند گرفت.
    شاید اگر جامعه معلولین کشور زیر نظر وزارت بهداشت بود بیشتر مورد اهمیت قرار می‌گرفت.
    باز هم از تلاشهای شما ممنونم.
    موفق باشید

  4. 4
    صادق says:

    سلام بر دوست گرامی
    آقا ی امیر سرمدی
    عرض کنم که از سال قبل گفته شد قرار است قانون حمایت از معلولین تصویب شود
    که با اصل 85 شدن آن و رد شورا ی نگهبان
    قرار شد به صورت عادی رسیدگی شود
    اما بعد از گذشت یک سال هنوز به سحن علنی نرفته
    و قرار نیست در امسال هم برود
    چون نمایندگان برنامه ی ششم و بوجه سال بعد را باید تصویب کنند و طرح های دیگر هم روی زمین است
    پس بنده امیدی به تصویب این قانون در امسال ندارم
    حتی امید ندارم رسیدگی آن در کمیسیون هم تمام شود
    چرا که دوستان در ایران سپید گفتند از زمان ارجاع این قانون به کمیسیون مشترک از یک سال پیش تا به حال تنها دو جلسه برگذار شده
    آن هم چیزی تصویب نشده و فقط به دستگاه ها گفتند شما نظر بدهید
    پس وقتی در یک سال دو جلسه برگزار شود
    و هیچ چیز مصوب نشود در 4 ماه باغی مانده هم چیزی مصوب نمیشود

    البته گفتن کلمه ی پرداخت حد اقل حقوق به معلولین خوراک انتخاباتی دارد
    پس اگر ممکن است یک پیگیری بکنید تا حد اقل کار های کمیسیونی این لایحه تا پایان سال تمام شود

    البته بعد از کمیسیون هم باز مشخص نیست در صحن علنی رإی بیاورد یا نیاورد
    به فرض رإی آورد باید از صد شورا ی نگهبان بگذرد

    و وقتی گذشت اول داستان شروع میشود
    باید آیینامه این قانون تهیه شود و بعد صبر کنیم تا سال بعدش
    بوجه تعیین شود
    ببینید چقدر روند اداری و تصویب قانون در کشور طولانی است
    البته کاشکی این طولانی بودن روند باعث میشد قوانین کارشناسی و جامع و مانع تصویب شود
    به هر ححال ما از پست تشکر میکنیم

  5. 5
    احمد عبدالله پور احمد عبد الله پور says:

    سلام و درود بر داداش امیر میگما این قانون که قرار بود اصلاح بشه مث اینکه سر دراز داره فقط خدا کنه به سرنوشت قانون تجارت دچار نشه که از سال 84 قرار بوده اصلاح و بازنگری بشه حتی جالبه بدونی به مجلس هم در همون سالهای 84 85 داده شد ولی هنوز من که نفهمیدم تکلیف اون قانون چی شد حالا این قانون مد نظر ما یعنی اصلاحیه قانون حمایت از حقوق معلولین هم داره چنین سرنوشتی رو رقم میزنه ببین اشکال اول این بود که دولت اومد این قانون رو یا بهتره بگم این لایحه رو دو تکه کرد و گفت بخشیش رو خودم (دولت) به صورت دستور العمل و بخشنامه تصویب و اجرا میکنم خب اگر دولت بعدی شخصی غیر از آقای روحانی باشد خیلی راحت میتواند بگوید آقا من هیچ یک از تصویبنامه های دولت قبل رو قبول ندارم و بزنه زیر همه ی این تصویب نامه ها که البته تنها راه این کار یعنی اگه دولت بعدی بزنه زیر این تصویب نامهها شکایت کردن در دیوان عدالت اداری و درخواست ابطال این اقدام دولته که اون دیگه دردسرهای خودش رو داره اشتباه دوم این بود که مجلس محترم بجای اینکه زودتر تکلیف این اصلاحیه یا لایحه ی جدید رو معلوم کنه اومد اصل هشتاد و پنجی کرد این قانون رو که به حق و به درستی شورای نگهبان آن را مورد تصویب قرار نداد ببین امیر جان تا زمانی که کار به کاردون داده نشه همین هست شاید بدتر هم بشه اگه در مجلس ما هم میشد که شخص معلول اعم از نابینا ناشنوا یا معلول جسمی حرکتی نماینده بشه شاید بهتر این مسائل حل میشد به هر حال امید که زودتر قوانین مورد نیاز همه ی معلولین تصویب شده و آهان داشت یادم میرفت ضمانت اجرا هم داشته باشد وگرنه اگر قانونی تصویب شود و فقط روی کاغذ قانون باشد و ضمانت اجرا نداشته باشد دیگر چنین قانونی تصویب شدن یا نشدنش بهتر است به هر حال امیر جان ممنونم بابت انتشار این پست در محله روزت برفی ایام به کام روز خوش و خدا نگهدار

  6. 6

    سیدحسن خمینی: دعا کنیم آنهایی که روحشان معلول است، شفا پیدا کنند
    یادگار امام با انتشار یادداشتی در صفحه اینستاگرامش بر لزوم داشتن نگاهی همدلانه به جامعه معلولان تاکید کرد.
    به گزارش انتخاب، متن کامل یادداشت حجت الاسلام و المسلمین سیدحسن خمینی به شرح زیر است:
    «دوازدهم آذر به نام روز جهانی معلولین نام گذاری شده است. چنانکه نوشته‌اند بیش از پانصد ملیون نفر از نوعی معلولیت رنج می برند. واقعیت آن است که جامعه انسانی باید همواره به این بخش از خود نگاه همدلانه داشته باشد و به هم دردی گذرا بسنده ننماید. مشکل گشایی از زندگی معلولین وظیفه همه ماست.
    حضرت امام درباره معلولین تعبیر جالبی دارند که مناسب است با هم بخوانیم: “آنچه انسان به او انسان است، روح انسان است نه جسم انسان. دعا کنید که آنهایی که روحشان معلول است، آنها شفا پیدا کنند و دعا کنید که شما جامعه معلولین جسمی، معلولین روحی نباشید. اگر روح شما سالم باشد و روح شما آزاد و قوی باشد، چه باک که دست یا پای انسان معلول باشد.”»

  7. 7
    صادق says:

    سلامی مجدد من یک سوال دارم چرا دولت همان اول این لایحه را به قید یک فوریت به مجلس نداد تا دیگه این مشکل پیش نیاد
    چرا باید یک قانون به صورت عادی رسیدگی بشه

    دوستان توجه کنید امروز بنده عرض میکنم
    با توجه به شواهد و مدارک موجود این قانون در مجلس دهم رسیدگی نمیشود
    چون شما میدونیید طرح های عادی عمرشان حتی به طول یک مجلس میکشد
    طرح عادی برایش زمان مشخص نشده
    و مشخص نیست که کی و چه موقع تصویب شود
    بسیار ما لایحه داشتیم و داریم که عمرشان از چند سال هم گزشته و حتی تعیین تکلیف هم نشدند
    پس لازم هست دوستان در ایران سپید با نمایندگان و ریاست و نواب ریاست مجلس مکاتبه کنند
    و بخواهند حد اقل تا پایان سال کار هایش در کمیسیون انجام شود
    که دیگه حد اقل سال آینده به صحن علنی بیاید

    راستی یک سوال هم دارم در بحث برنامه ی ششم چه تدبیری برای معلولین اندیشیده شده است
    منظورم آن ماده که به دولت اعلام میکند حد اقل یک چهارم حقوق حد اقل را پرداخت کنند سر جایش هست یا حضف شده
    چون با تغییر مجلس قانون برنامه عوض شد و مشخص نیست در این برنامه برای شخص معلول چه تدبیری اندیشیده شده است

  8. 8

    معلولین باید خواستار اجرای کنوانسیونها و قوانین بین المللی شوند. این سخن که قوانین موجود کشور اجرا نمیشوند اجرای کنوانسیون پیشکش حرف نامعقولیه. هم قوانین داخلی و هم بین المللی باید در راستای احقاق حقوق معلولین به اجرا گذاشته شوند و تشکلهای معلولین میبایست همواره بر اجرای آنها تاکید و اصرار داشته باشند. روز جهانی معلولین را گرامی میدارم. به امید رفع کلیه تبعیضها و رسیدن به حقوق و فرصتهای برابر با دیگر افراد جامعه. پیروز باشی امیر گرامی.

  9. 9
    رضا بخشی لاکتاسرائی رضا بخشی لاکتاسرائی says:

    سلام، مرسی.

  10. 10

    از دوستان عزیزم، بهار خانم، علی کریمی، مریم شیبانی، صادق، احمد عبد اللهپور، عمو حسین و رضا بخشی
    ممنونم.
    خب این پست صرفا در خصوص کنوانسیون جهانی حمایت از حقوق معلولین بود و نه اصلاحیه برنامه جامع که الان در مجلس هستش.
    نظرات عمو حسین رو لایک می کنم و میطلبه ngo های معلولین نسبت به اجرایی شدن هر چه بیشتر مواد کنوانسیون به دولت فشار بیارن.
    با توجه به نکاتی که صادق مطرح کرد، جا داره به این مسئله اشاره کنم.
    در ایران سپید، پنجشنبه ها ستونی رو داریم تحت عنوان چهار دیواری. آقای معینی در این ستون، به سؤالات مخاطبان که با دفتر تحریریه روزنامه در طول هفته تماس گرفتن پاسخ میدن.
    اگه سؤال یا ابهامی در خصوص لایحه جدید دارین، میتونید با دفتر روزنامه تماس بگیرین، سؤال مطرح کنید و بخواین که آقای معینی در ستون چهار دیواری پاسخ بدن.

دیدگاهتان را بنویسید