یادداشت 21 اسفند 95

هشدار: این نوشته، زاییده ی تخیل نویسنده می باشد و واقعیت ندارد. تشابه احتمالی وقایع یا شخصیت های این نوشته با شخصیت ها و وقایع دنیای واقعی، کاملا ناخواسته، تصادفی و خارج از کنترل نویسنده است:

روی نیمکتی برای خودم نشسته بودم و کتاب می خواندم. نفس های گرمی حکایت از تلاش نفر بعدی برای مخفی ماندن از حضورم و تماشای مخفیانه ی من می کرد. وای. نه! نکند یک نفر دیگر جذبم شده باشد؟ سلام کرد. بهترین زمان برای تحویل نگرفتن. ولی دست من که نبود. لب هام غنچه شدند، سلامم شکوفه کرد و گل داد… چون من مریضم. مریض…

خدایا. کمک! یک نفر کمک کند. محض رضای خدا. کمک. من چه کار کنم که قبول کرده هر کاری بگویم بکند؟ من چه کار کنم که لحظه ی اول یک دل نه صد دل عاشقم شد؟ من چه کار کنم که نتوانستم پسش بزنم؟

تصمیم گرفتم همه چیز را به او بگویم. ولی نشد. دست هاش نگذاشت. عطرش اجازه نداد. حسش جلویم را گرفت. فکرش گیرم انداخت. صدایش گفت صبر کنم. صداقتش خجالت زده ام کرد. خاک بر سر من. منی که نه گفتن بلد نیستم. همان روز اولی که از او جدا شدم، تصمیم گرفتم تلفن هاش را جواب ندهم تا همه چیز در نطفه خفه شود. تا رابطه ای شکل نگیرد. تا مریضی من باعث آسیب به او نشود. اما وقتی جواب ندادم، بدتر شد. زنگ زد. تعجب کرد. دوباره و سه باره زنگ زد. پیامک فرستاد. توضیح خواست. مجاب شدم قرار بگذاریم. تصمیم داشتم وقتی قرار گذاشتیم، همه چیز را به او بگویم. که من وصله ی تنش نیستم. که من مریضم. که من غیر اجتماعیم. که من تنهام. و برعکس همه، عاشق تنهاییم هستم.

قرار گذاشتیم. ولی می دانید چه شد؟ نرفتم. حتی تلفنم را هم خاموش نکردم. زنگ که زد، گفت کجایی با ماشین بیایم دنبالت؟ گفتم من کار دارم. نیستم. با گستاخی تمام گفتم و ناراحت شد. لجش گرفت. فهمید مسخره اش کرده ام. فهمید بازیچه شده. ولی کوتاه نیامد. قول گرفت. از من قول گرفت که یک روز دیگر حتما قرار بگذاریم و حتما من بروم. امروز همان روز بود. ساعت دوی بعد از ظهر. یک جای دنج. وقتی رسید، از خوشحالی در آغوشم کشید. پر کشید و من نیز تا چند دقیقه خوشحال بودم. ولی باز دیوانه شدم. حسم می گفت همه چیز را بگویم. گفتم شاید ناهاری دعوتش کنم و همه چیز را بگویم. دعوتش کردم. کباب بره خوردیم با باریکه های مرغ. و برنج نیز. و دلستر هلو نیز. و ماست موسیر محلی نیز.

شروع کردم به گفتن. بی پروا. گستاخ گستاخ. گفتم. همه چیز را گفتم. گفتم من دوست مناسبی نیستم. من همدم مناسبی نیستم. گفتم من ممکن است تا یک ساعت. یک سال. یک ماه. شاید حتی یک هفته. کمتر. شاید بیشتر. باشم و به یک دفعه ناپدید بشوم. گفتم من روی مود پایداری نیستم. گفتم اصلا راستش را بخواهی من مریضم. متأسفانه نگذاشت بروم صندوق حساب کنم. ناهار را خودش حساب کرد. تازه یک چیزی گفت که دیوانه‌تر شدم. گفت طوری نیست. اشکالی ندارد. هر وقت عشقت کشید، ترکم کن. هر وقت دوست نداشتی، بی خیالم شو. گفتم خیال کردی دست خودم است؟ خیال کردی خودم اینطور می خواهم؟ گفت نه. بالاخره این ریختی هستی و من کاریش نمی توانم بکنم. فقط بگذار تا زمانی که مود بودن داری، باشی و باشم تا لذت ببرم از بودنت. گفتم من تمام این ها را در سایتم می نویسم. گفت مگر سایت هم داری؟ گفتم بله. دارم. خوبش را هم دارم. یک عالمه مخاطب دارد. گفت ریاکاری. خودنمایی. که بگویند چقدر جاذبه داری؟ که نداری! که مثلا کسی حسرتت را بخورد؟ که نمی خورد. گفتم نه. که راه حل بخواهم. گفت راه حل چه؟ گفتم راه حلی که بتوانم به تو بفهمانم من پایدار نیستم. گفت راه حل نمی خواهد. همین حالا راهت را بکش و برو. سایت نوشتن هم احتیاج نیست. وقتی بروی، عملا خودم می فهمم پایدار نیستی.

گفتم ولی من نمی توانم در این لحظه ی به این مثبتی و شیرینی، رها کنم بروم! گفت من هم که از همان اول همین را گفتم. نگفتم؟ به توی دیوانه گفتم تا زمانی که حال می کنی، بمان. هر وقت هم که نخواستی، برو. دیگر چه آزادی ای بهتر از این می خواهی؟ چه تضمینی بالاتر از اینکه خودم به تو می گویم ناراحت نمی شوم؟ تو میدانی چقدر برای من جذابی؟ هیچ می دانی توی دو ساعت مرا به اندازه ی یک عمر خنداندی؟ باورت بشود یا نه، حس کردم به تمام حرف های من گوش دادی. سبک شدن واقعی را برای اولین بار بعد از چند سال توانستم تجربه کنم. آن هم با تو. حیف نیست تو که می توانی اینقدر مفید باشی، بی خیال من بشوی مجتبی؟ درونم می سوخت. آتش گرفتم. نفهمیدم چه شد. هیچ نگفتم. با هم سوار ماشینش شدیم و زدیم به قلب اتوبان های شهر. موزیک های مختلف، با صدای بسیار بلند. حرف و حرف و حرف. شاد و شاد و شاد. خنده و گریه. شادی و ناراحتی. صمیمیت و دوری. کاملا در هم. هر حسی از خاطره بازی تا خاطره سازی تا خاطره گویی تا ترانه و ترانه و ترانه را تجربه کردیم. یکی دو ساعت که با ماشین با بیشترین سرعت بکوب ول گشتیم، رفتیم یک کافیشاپ با کلاس در یک هتل به شدت با کلاس. باز هم نگذاشت صندوق بروم. تهدید کردم که نمی خورم اگر خودم حساب نکنم. ولی گوش نکرد که نکرد. تهدید هم نکرد. فقط ساکت ماند. فقط دست های کوچکش را دور یکی از دست هام حلقه کرد و گفت ناراحت می شود اگر حساب کنم. یا اگر نخورم. ماندم. هنگ. قفل. بنبست. سردرگم. گیج. منگ. بی حواس. دو دل. بی هدف. پوچ. مستأصل…

کوکتل موز. کافه گلاسه. کیک شکلاتی. طعم های به یاد ماندنی. قهوه با طعم تلخ حقیقت. بستنی به سردی احساسات من. شیر مثل جسارتش به ماندن با منی که غیر پایدارم. شکلات به شیرینی لحظات فراموش نشدنی. کیک به نرمی دستمال کاغذی های روی میز. خنده به روشنی نور شمعی که در میان من و او روی میز، سو سو می زد…

دوباره ول شدیم توی اتوبان های شهر. هوای بارانی. پیاده شدیم. هوا دو نفره بود. چه بدم من که نمی فهمم. نه حس را. نه هوا را. نه دو نفره را. نه شمع را. نه کیک شکلاتی را. نه کوکتل موز را. نه حساب کردنش پای صندوق را. نه وابستگی را. نه دلبستگی را. نه قید و بند را. نه اشتراک را…

یکی دو ساعت قدم زدیم. گفتیم. خندیدیم. بعد هم با ماشین تا درب منزل مرا مشایعت کرد. و چه بدتر شدم من. چه حس بدی. جدا که می شدیم، دوباره در آغوشم کشید. هیچ واکنشی نشان ندادم تا وابسته‌تر نشود. چه سخت. چه تلخ. چه ناروا. چه ناجوانمردانه است رفتار های من…

به خانه که رسیدم، تصمیم گرفتم دیگر جوابش را ندهم تا همه چیز همینجا تمام شود. ولی پیام داد که من در راهم و سالمم و نیازی نیست جواب بدهی. و این یعنی بر آب شدن تمام نقشه های من برای اتمام رابطه ای که هنوز شروع نشده است. کمک! این یکی نیز دارد به یکی از قربانی های گرداب چرخه ی رابطه های نافرجام تبدیل می شود…

درباره مجتبی خادمی

مجتبی خادمی. متولد 7 بهمن 66. دارای مدرک کارشناسی مترجمی زبان انگلیسی از دانشگاه اصفهان. ارزیاب مرکز تماس گروه صنعتی انتخاب. مؤسس و گرداننده اسبق محله نابینایان. مدرس علوم کامپیوتر و زبان انگلیسی. طراح وب. برنامه نویس. مجری برنامه های رادیویی. آشنا به راه اندازی و استفاده از چاپگر های خط بینایی و بریل. دوره پیش دبستانی را در مدرسه کمتوانان ذهنی بصیرت زرین شهر گذراندم. دوره های دبستان و راهنمایی را در مجتمع آموزشی ابابصیر اصفهان. پایه اول دبیرستان را در دبیرستان غیر انتفاعی محمد باقر زرین شهر. پایه های دوم و سوم هنرستان را در رشته کامپیوتر در هنرستان ملا صدرا. مقطع کاردانی کامپیوتر را در دانشگاه های آزاد مبارکه و دولتی شهرکرد. و مقطع کارشناسی مترجمی زبان انگلیسی را در دانشگاه اصفهان گذراندم. همزمان، در انجمن موج نور نابینایان، به عنوان مسئول تولید محتوا، مؤلف کتب صوتی ویژه نابینایان، صدابردار، مسئول کنترل کیفی مواد آموزشی، پاسخگو به پرسش های کامپیوتری نابینایان، طراح سامانه تلفن گویا، مدرس کلاس های آموزش رایانه و مسیر یابی ویژه نابینایان، مدرس دوره های تربیت مربی آموزش رایانه به نابینایان، و تحلیلگر نیاز های آموزشی نابینایان در خانه ریاضیات مشغول به خدمت شدم. در ادامه، به عنوان اپراتور در مرکز تماس گروه صنعتی انتخاب مشغول بودم و اکنون در مقام ارزیاب در تیم پایش عملکرد در گروه صنعتی انتخاب خدمت می کنم. از دوران کودکی، مخارج زندگی و تحصیل را شخصا به عهده گرفتم و به سختی فراهم کردم. در دوران دبیرستان، اولین رساله ی گویا در ایران از آیتالله مکارم شیرازی را به کمک خواهرم و روحانی محل، تهیه کردم و در سطح وسیعی بین نابینایان در کشور توزیع کردم. در همان دوران، اولین مجموعه ی آموزشی بازی های کامپیوتری ویژه نابینایان را تولید و در سطح وسیعی بین نابینایان در کشور توزیع نمودم. در دوران نوجوانی، اولین بازی رایانه ای ویژه نابینایان به زبان فارسی با نام دو در جنگل را طراحی کردم و توسعه دادم. به ترجمه و دوبله ی بازی های رایانه ای محبوب نابینایان از جمله تخت گاز و شو‌دان جهت استفاده ی نابینایان این مرز و بوم مبادرت ورزیده ام. اولین کتابچه ی راهنمای آموزش رایانه به کودکان نابینا را طراحی کردم و توسعه دادم. در دوران دانشجویی، اولین، پر بازدید ترین و پر محتواترین سایت ویژه نابینایان ایران با نام گوشکن را تأسیس کردم. همواره در سایت گوش‌کن، سه شعار آموزش، استقلال و تفریح نابینایان را دنبال کرده و در جهت سوق دادن نابینایان به سمت این سه هدف، اقدام به ضبط آموزش های مختلف، تولید و ترجمه ی مقالات مرتبط و تشویق دیگران به انجام نظیر این کار ها نموده ام. تهیه کننده و مجری یکی از پر شنونده ترین برنامه های اولین رادیوی اینترنتی نابینایان ایران (که چند سال پیش تعطیل شده است)، بودم. همیشه از مصاحبه های آگاهی بخش با رسانه ها از جمله برنامه به روز شبکه سوم سیما به عنوان یکی از کارشناسان فاوا و نابینایان استقبال کرده ام. به دلیل تجربه ی تدریس موفق به دانش آموزان، همواره با استقبال والدین کودکان و نوجوانان جهت تدریس روبرو بوده ام. از تألیفاتم می توانم به کتاب آموزش نرم افزار آماری SPSS به اتفاق استاد ندا همتپور اشاره کنم. یکی از مهمترین نرم افزار های مسیریابی نابینایان را با نام نزدیک یاب به همراه دفترچه راهنمای استفاده، جهت کمک به استقلال نابینایان در رفت و آمد، ترجمه کردم و به رایگان در سطح بین المللی برای تمام فارسی زبانان منتشر نمودم. در حال حاضر، رویای امکان سفر به استان های محروم جهت همسان سازی سطح آموزشی و پرورشی کودکان محروم با کودکان کلان شهر ها را در ذهن می پرورانم. اطلاعات تماس: شماره موبایل شخصی: 09139342943 آدرس ایمیل شخصی: gooshkon2020@gmail.com شناسه اسکایپ: mojtaba1007 شناسه تلگرام: @luckymojy آدرس شناسه تلگرام: https://t.me/luckymojy شماره واتساپ: 09139342943 آدرس وبلاگ شخصی: https://gooshkon.wordpress.com
این نوشته در خاطره, داستان و حکایت ارسال و , , , , , برچسب شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.

39 Responses to یادداشت 21 اسفند 95

  1. 1

    از این که من باعث شدم که چندین دقیقه منتظرش بذاری چیزی نگفتی

  2. 2

    سلام، همین پست را ببینه تا آخر پای همه ی دیوونه بازیها، عصبانیتها، غمها و شادیهات وایمیسه. راستی گفتی خیالیه! خوب بهش بگو میخای با ماشینش تمرین رانندگی کنی، بزن هردوتون را بکش، تو که خودت واقعی هستی بعد میتونی هر خیالی خواستی خلق کنی…

  3. 3
    کامبیز says:

    قدر نوشته هات رو بدون.
    عالی نوشتی.

  4. 4
    رهگذر says:

    وای چیچی تو خود شیفته ای. خخخخخخخخخخخخ. یارو تو رو در آغوش کشید؟ آ تو هیچ عکس العملی نداشتی. برو برو کم خالی ببند.
    مرد جماعت در آغوش نکشیده آدما میخوان بخورن تو یعنی با همه فرق داری؟ آره جون بابا بزرگ رعدت. خخخخخخخخ

  5. 5
    کامبیز says:

    خریت هم اندازه ای داره.
    خواستم زیر کامنتت در پست عمو بنویسم مادر داماد تشریف آورد ولی گفتم بیخیال

  6. 6
    رهگذر says:

    راسی خادمی مودمم هک نشده بودا. درابباکسم داشته کش میرفته ازم و خبر نداشتم. 60 گیگمو خورده و دلم میخواد بزنم تو مغزش. خاک بر سرش. درابباکس خر است.
    دیگه زین پس همیشه خدا میبندمش تا جونش درآد. خخخخخخخخخخخ

  7. 7
    غزل says:

    کوکتل موز، کافه گلاسه، کیک شکلاتی، قهوه، بستنی، شیر، شکلات، کیک!!!
    این همه رو چه جوری خوردین؟؟؟

    • 7.1

      توی تخیل و رویا همه چی امکان داره. از شوما که شاعری بعیده! دیدی مثلا یه شعر میگی: “من به اندازه ی ریگ های بیابان برایت اشک ریختم و نیامدی”؟ خب واقعا که شاعر اندازه ی ریگ های بیابون اشک نمیریزه! ولی نازک خیالیه و مباحث فیزیک کوانتوم! خخخ. ولی من تجربه کردم. میشه. من همیشه واس خودم شکلات تابلِرُن به قیمت 7500 می خرم که بشه با قهوه خورد و هر وقت می خورم ایمانم بیشتر میشه و ایمان میارم اونقدر جا نمیگیره که نشه کیک و شیر و گلاسه و کوکتل خورد.

  8. 8

    هشدار. این کامنت در خواب نوشته شده است ولی واقعیت دارد.
    حس میکنم این نوشته ترکیبی از خیال و واقعیته. یا هم شاید بیان خیالیه یه واقعیت.
    به هر حال اونی که مهمه اینه که از خوندنش لذت بردم و خوشم اومد.
    این قد هم نگو میرم تو وب شخصی خودم مینویسم. واقعاً آخه چه جوری بگم نوشته هات هر جوری هم که باشند خداییش به من یکی میچسبند.
    دیگه تصمیم با خودته که لطفت رو از ما دریغ کنی یا نکنی. مرسیها کُمُللاه.

  9. 9
    محمد رضا خوشی says:

    سلام
    طعم تفریحهایم داشت

    حال کردم

  10. 10

    درود آق مدیر. ببخشیدا ولی تو رو خدا تو پستِ بعدی یه زید از طبقه ی پایین دستِ جامعه تور کنین، الآن من باید یه ساعت برم بِسِرچم بینم کوکتل موز و شکلاتِ تابلِرُن چیه!
    فکرِ ما ها رو هم بکنین که بزرگ ترین خلافمون نسکافه با سسِ کچاب بوده!
    من تو عالَمِ واقعیت تقریباً یه چنین فردی رو از اواسطِ پاییزِ 87 تا اوایلِ بهارِ 88 داشتم، با این تفاوت که کار به آغوش کشیدن نرسید و اون ماشین نداشت، اما یه دخترِ بسیار پول دار و شیک پوش بود که می گفت عاشقِ صدامه.
    ولی منِ… از دست دادَمِش. راحَتِ راحت.
    اونم با توطئه ی معاونِ آموزشیِ مدرسه که از بس از من پیشِ خودِش و خونِوادش بد گفت که پَروند رفت پیِ کارِش.
    به قولِ ساکنینِ استانِ خراسانِ شمالی که می گَن: تِف!
    یعنی واحَسرَتا!
    راستی من تا حالا فکر می کردم کوکتل فقط دو نوع داریم، یکی مولوتوف، یکی سوسیس، نگو کوکتل موز هم داشتیم خبر نداشتیم.
    خوبیِ این پست ها اینه که افرادی مثلِ من با خوراکی های جدیدی آشنا می شَن! خب چیه؟ تا به حال کافیشاپ نرفتم با یه زیدِ پول دار، از شما چه پِنهون که با یه سیبیل کلفتِ فقیر هم نرفتم!
    اصلاً محتوای پستتون تو حَلقِش!
    این قدر اشرافی گری رو رواج ندید تو رو خدا، تو پستِ بعدی لطفاً بشینید رو تراسی جایی، یه فلاسکِ چایی، دو تا نونِ سنگک و پنیر و گوجه و خیار ردیف کنید، یه زیر انداز پهن کنید و با جی اِفِ گرامی تون بزنید به بدن، بَعدِشَم بِرید شهرِ بازی فقط به وسایِلِش نگاه کنید و بگید: اینا رُُُُُُُُُ، چه قدر جَذّابََََََََََََن! بیا ما هم توهم بزنیم که سوار شدیم، آخِرِ سر هم دو تا بستنی میوه ای بخورین برگردین خونه ها تون. هم دیگه رو هم در آغوش نگیرین، بد آموزی داره، آدمای پاستوریزه ای مثلِ من میان این پست ها رو می خونن، بعد از شما یاد می گیرن می رن صندلی رو به جایِ دوس دخترِ پول دارِ خیالی شون بغل می کنن، خیلی می رن تو حس و بعد هم خر بیار و باقالی بار کن!
    وای دارم شیطون می شم، خب نِگا آقا مجتبی چی کار می کنی با جوونِ مردم؟
    داشتیم زندگیمون رو می کردیما! ما ام مُخااااااااااااااااام!
    راستی آقا مجتبی، تو وسط مَسَطایِ نوشتتون می دانی رو سرِ هم نوشتین یه بار، مستأصل رو هم با ع.
    حیفم اومد نوشته ی به این خوشگلی دارای غلطِ املایی باشه.
    اگه از این قسمت از کامنتم ناراحت شدین احیاناً، حَذفِش کنین.
    فقط نفرینم نکنین به خاطرِ گوشزد کردنِ غلطِ املایی!
    می دونم که می دونین که چی میگم.
    یه راستیِ دیگه! آق مجتبی قرصِ زانِکس یا زاناکسی که معرفی کردین بِهِم ندادن، گفتن اعتیادآوره، میشه یه قرصی معرفی کنین که آدم 2 3 تاش رو بندازه بالا و حدِ اقل 8 ساعت بدونِ این که از خواب بپره، بگیره بخوابه؟
    تو یکی از پست ها تون کشفیدم این قرص رو.
    چندین ساله که دلم واسه یه خوابِ آروم و بدونِ پَرِش تنگولیده.
    الآن که این پست رو خوندم احساس می کنم قرصِ خواب لازم تر شدم!
    یه آسیب شناسیِ کوچولو: پست ها تون ممکنِ باعثِ هرج و مرج در جامعه بشه، مثلِ فیلمایی که توش مرغ می خورن و باعث می شَن مردمی که اوضاعِ خوبی ندارن، دست به بزهکاری بزنن تا به مرغ برسن.
    اینم می دونم که می دونین که اِشارم به سخنانِ گوهربارِ مسؤولِ سابقِ کدوم نهاد هست.
    منتظرِ یادداشتِ بعدی هستم بینم چی توش پیدا میشه.
    حالا جدا از شوخی و لوس بازی، نوشته ها تون بسیار بسیار زیبان، تقریباً بی پرده و عاری از سانسورِ عواطف و تخیلات.
    همیشه باشید و بنویسید مدیر.
    مدیر مدیره، بوبوق بوق، خودِ مدیره، بوبوق بوق.

    • 10.1

      درود پوریا.
      مجبوری کامنت به این درازی بنویسی که من جوابتو اینقدر کشش بدم؟ خخخ
      اولا که من مدیر نیستم و گرداننده ام. دقیقا مثل بچه های کادر.
      بعدشم من تور نکردم. اون منو تور کرد. البته اصلا اگه واقعیت داشته باشه. که خودم فکر کنم نداره.
      ببین، کوکتل موز، ترکیب موز و بستنیه. توی خیال، توی دنیای غیر واقعی، برای ما احتمالا توی ظرف بستنی خوری آوردند. تزعیناتش هم حتی موزه. خوردنش برای نابینا جماعت یه کمی چالش بر انگیزه!
      تابلِرُن خوبیش اینه که هم شکلات رو زیر دندونت حس می کنی و هم طعم عسل رو.
      خدا لعنت کنه باعث و بانی ای که باعث شد شما باهم نباشین!
      ساده‌زیستی تو خونم بود. یادش بخیر. بچه که بودم خیلی تو خونم بود. هرچی بزرگتر شدم، دور از جونت خرتر شدم! الان فقط زمان هایی تراس و چایی و نون و پنیر میان وسط که آخر ماهه و بی پول میشم! خخخ
      شیطون نشو! حاساس نشو! نشو! نشو دیگه!
      می دانی رو اصلاحش نکردم ولی مستأصل رو چرا. دمت هم گرم که گفتی. من از اینکه غلط های املاییم توی جمع گوشزد بشه خوشحال میشم. هم خودم یه چی یاد می گیرم هم خودت!
      به نوشته ی من لطف داری پوریا جان. و به خودمم نیز.
      بگو اگه زانکس خواستی خودم واست بخرم بفرستم. البته فکر کنم پست دارو نفرسته با تیپاکس باید بفرستم! میتونی یه کاری کنی. زولپیدم بگیر. با دو تاش تجربه ی خوبی خواهی داشت. تنها قرص خوابی هست که عوارض واسش نمیگن پزشکا.
      بازم مدیر خودتی! من. مدیر. نیستم!

  11. 11
    محمد‌قاسم کفیلی says:

    سلام مدیر جونم.چیطوری؟
    داداچ خدا وکیلی کوکتل موز و همه اونایی که گفتی رو چه جوری بعد کباب بره و مشتقاتش جا دادی؟ کاری به تخیلی بودنش ندارم این تیکه خدا وکیییییلی تخیلی بود.
    بازم دمت گرم. لذت بردم.یه جورایی مخاطب میتونه باهات هم حسی کنه.
    آره.میشه.
    بازم بنویس.
    بیشتر بنویس.

  12. 12
    پریسا says:

    اوخ اوخ دیروز رو میگی؟ بعد از ظهر رو میگی؟ حدود های ساعت2و چندتا دقیقه بالاتر رو میگی؟ اوخ شرمنده به جان خودم نمی دونستم وگرنه دیر تر می زدم و سریع تر می بریدم! به من چه از کجا می دونستم علم غیب که نداشتم می گفتی خوب! خخخ سوووورااااخ موش خاااالییییی مییییی خریم! اجاره هم قبوله ها! من در رفتم به ناکجا خخخ!

  13. 13
    پریسا says:

    شکلک یواشکی سر از داخل سوراخ موش در آوردم آماده در رفتن! شکلک به شدت حاضر واسه فرار!
    مدیر! ببین! زندگی نه دیروزه نه فردا. زندگی همین الانه. همین لحظه که داری نفس می کشیش! دیروز رفت و تموم شد. فردا هم بخوایی نخوایی میادش با هرچی که داخلش هست و خودت رو هم پرپر کنی باز باهاش رو در رو میشی! پس هیچ چاره ای نیست جز اینکه در لحظه باشیم و چه بهتر که این لحظه رو عشق کنیم! یکی از چیز هایی که توی بغل95یاد گرفتم اینه که لحظه رو عشقه! اگر حالا مودت اینه و مودش اینه پس بیخیال فردا! حالش رو ببرید! ببین نیایی شبیه پخش صوت بگی این واقعی نبود خیالی بود راست نبود قصه بود چنین نبود چنان بود ها! ول کن این ها رو! واسه خاطر فردا هایی که مشخص نیست1روز دیگه برسه یا1ماه دیگه امروزت رو به خودت و به1نفر دیگه زهر نکن! ببین! امروز تکرار نداره! نه میشه نگهش داری نه میشه بعدا تکرارش کنی نه میشه پس اندازش کنی واسه مبادا! فقط میشه زندگیش کنی! پس اگر مهلتش بهت خورده با تمام جونت زندگیش کن!
    خوب برو حالش رو ببر من هم برم سر کار دیر نکنم!

  14. 14
    بهار خانم says:

    خخ خخ خخ خخ خوندن این پست بعد خوابم عجیییییب بود. خدایااا کمک خدا خوبتون کنه خخخخخ

  15. 15
    مظاهری says:

    آقا من دیدمتون. یه بغضی تو چشای دختره بود! اصن یه وضعی!
    نشون به اون نشون که روسریش گل آبی داشت!

  16. 16
    مظاهری says:

    ولی یه چیزی بگم!
    من حس میکنم یه طورایی تو واقعی مینویسی! حد اقل اصل موضوع واقعیه!
    فقط چون اگر ننویسی خیالیه همه میگن توهم داری و خیالاتی هستی اون هشدار رو اولش مینویسی خخخ.
    باور کن اگر نمینوشتی هیچ کسی باور نمیکرد. همین خوبه که هشدار رو مینویسی اولش و بقیه رو خوب پیش میری خخ.
    موفق باشی فقط اون ککتل بود چیچی بود؟ تو ساندویچیها دیدمش تو کافیشاپها ندیدم! یه توضیحی بده چطوریهاست!

  17. 17

    خخخ خخخ خخخ
    سلااااام مجتبی, آلییییییی بود, مثل همیشه. منطظر بعدیش هستم. امیدوارم یادداشت بعدیت هم مثل همیشه آلی باشه. کاااااارت خوب بوده و هست.

  18. 18

    آرهههههه. من هم همینطور.
    آخ توی طعتیلی ها خیلی حال میده!

  19. 19
    عدسی بشاشadasi says:

    درود!
    این خیالات مال مجردهای مغرور و کله داغه که باید در آخر متن بنویسند از خواب پریدم…
    البته تو هرچی بگویی ازت برمیاد و فقط منم که تورو خوب میشناسمت و تو فکر میکنی منم مانند بقیه هستم…
    مجتبی جون برو با مجردیات خوش باش عزیزم!

  20. 20

دیدگاهتان را بنویسید