ستون طنز نابینایان، قسمت ۲

سلام بر یاران همیشه همراه طنز. در شماره دوم ستون، دو طنز از هم محلی های عزیزمان، بانو رضایی و آقای علاء الدین تقدیم حضورتان می‌گردد. ما را از نظرات و پیشنهاداتتان محروم نگردانید. مهمتر این که، منتظر ارسال متون یا فایل‌های صوتی طنزتان به ایمیل خودم kambiz.asadi1366@gmail.com هستم. دوستتان دارم.   ترازو، معصومه رضایی (غزل)   آن‌وقت‌ها که می‌نوشتیم هرچه می‌نوشتیم می‌گفتند خط قرمز است، گفتیم: شلغم گفتند: قرمز است گفتیم: میخ‌طویله گفتند: قرمز است؛ خلاصه آن‌قدر گفتیم و گفتند که تصمیم گرفتیم دیگر با مداد قرمز هم ننویسیم. بعد‌ها که نوشتیم، گفتند: سبز است؛ ما هم تصمیم گرفتیم نه‌تنها از رنگ سبز در نوشته‌های‌مان استفاده نکنیم، استفاده

خب تا اینجای پست رو که خوندید، اگه به نظرتون جالب بود و خواستید ادامه اش رو بخونید، با نام کاربری وارد محله بشید یا به سادگی نام نویسی کنید.

کامبیز

درباره کامبیز

کامبیز اسدی, متولد 1366, کارشناسی الهیات دانشگاه تهران, کتابدار کتابخانه ی عمومی بخش نابینایان سنندج.
عاشق مطالعه, مسافرت, خندیدن و خنداندن زیرا: خندیدن هنر است خنداندن هنری والاتر.
من یک بار حق زندگی کردن دارم, پس چرا شاد نباشم؟
شادی حق ماست, پس راحت از این حق نگذریم.

این نوشته در اجتماعی, داستان و حکایت, صحبت های خودمونی, طنز, کودکان و نونهالان ارسال و , , , , , , برچسب شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.

دیدگاه‌ها بسته هستند.