چگونه صبح تا شبمون رو با فناوری های ویژه ی نابینایان بهتر بگذرونیم

ابزار‌هایی که این روز‌ها به مدد تکنولوژی در اختیار نابینایان قرار گرفته باعث ایجاد تغییراتی در زندگی این دسته از افراد شده که به جرأت می‌توان اینطور حکم داد که زندگی برای نابینایانِ عصر حاضر، به اندازه قابل توجهی آسانتر از نابینایان نسل‌های پیش شده است. می‌خواهیم در این نوشتار، به عنوان یک نابینا، صبح تا شبی را تصور کنیم که در آن، تکنولوژی‌های مختلف را به کار می‌بندیم که زندگیمان را تسهیل کنیم.

صبح بخیر! بیدارباش با ساعت‌های گویا:

پیشتر‌ها خیلی سخت می‌توانستی ساعت گویا پیدا کنی. ساکن تهران اگر بودی، چاره ای نبود جز این که یک روزت را به گشت و گذار در خیابان جمهوری و فروشگاه‌های لوازم الکترونیکیش بگذرانی، تا شاید یک ساعت گویا پیدا کنی. ساکنان شهرستان‌ها هم که یا باید از دوستان تهرانیشان کمک می‌گرفتند، یا سراغ چنین ابزار‌هایی را از انجمن‌های مختلف می‌گرفتند. حالا اما ماجرا به کلی متفاوت است. تنوع ساعت‌های مجهز به زنگ‌های هشدار بسیار زیاد است و به راحتی می‌توان مدل‌های مختلف چنین ابزار‌هایی را در داخل یا خارج از ایران تهیه کرد. ضمن این که افراد زیادی هم هستند که از گوشی‌های مبایلشان به عنوان ابزار‌هایی برای فهمی‌دن زمان و یا تنظیم زنگ هشدار استفاده می‌کنند. چه آن‌هایی که هنوز به symbian وفادار مانده اند و چه خیل نابینایانی که به سراغ AnDroid رفته اند، ابزار‌هایی در اختیار دارند که به وسیله آن‌ها می‌توانند زمانی را مشخص کنند تا با صدای زنگ از خواب بیدار شوند. ساعت‌های پیشرفته تری هم با امکانات بیشتر در دنیا عرضه شده که اگر کسی به آن سوی آب‌ها دسترسی داشته باشد، می‌تواند برای خودش تهیه کند. به طور مثال، ساعتی با نام «Moshi Voice» که کاربر را از شر فشردنِ دکمه در حالت خواب و بیداری راحت می‌کند. این ساعت به کاربر امکان می‌دهد که با گفتنِ عبارت «what time is it»، زمان را بفهمد یا به گفتن جمله ساده «set an alarm for 7-30»، از ساعت بخواهد که زنگ را برای ساعت هفت و نیم کوک کند. همچنین این ساعت یک دماسنج دارد که دمای محیط داخل و خارج خانه را گزارش می‌کند.

خدای ناکرده نیاز به دارو خوردن دارید؟:

آن‌هایی که دارو‌های مختلف می‌خورند می‌دانند که برای یک نابینا، تشخیصِ دارو‌ها از یکدیگر و مدیریتِ زمان و دوز مصرف هر کدام، چقدر می‌تواند کار دشواری باشد. هرچه هم که برچسب بریل بچسبانی یا سعی کنی شکل یا اندازه قرص‌ها را به خاطر بسپاری، باز هم وقتی دارو‌های جدیدی به جمع دارو‌ها اضافه شوند، همه چیز به هم خواهد ریخت. تکنولوژی اما کار را ساده کرده. در حال حاضر می‌شود از جعبه‌های داروی گویا استفاده کرد. جعبه‌هایی که دارو‌های مختلف را در خانه‌های تعبیه شده قرار می‌دهید و وقتی زمانِ خوردن هر دارو فرا می‌رسد، به شما از راه‌های مختلف اطلاع می‌دهد.

جعبه ‌های دارو در دنیا به سه دسته تقسیم می‌شوند که در این نوشتار سعی خواهیم کرد مختصراً اشاره ای کنیم به ویژگی‌های هر کدام:

دسته اول که ساده ترین نوع از این گروه هم محسوب می‌شود، در رسته «talking pill reminder» ها طبقه بندی می‌شود. این دستگاه‌ها به کاربر این امکان را می‌دهند که قرص‌ها را در خانه ‌های مختلفی که برای زمان‌های مختلف تعبیه شده قرار دهند و جعبه، به کمک هشدار صوتی، زمان مصرف هر دارو را اعلام می‌کند. افزون بر این، این امکان هم فراهم شده که متناسب با هر خانه، کاربر بتواند یک پیغام صوتی ضبط کند که در صورت نیاز، آن پیغام برایش پخش شود. به طور مثال، کاربر می‌تواند نام دارو‌ها یا مقدار مصرف آن‌ها را ضبط کند. «Audio Digital Label»، نام نوع دیگری از جعبه دارو است که این یکی را متصدی داروخانه خودش مرتب می‌کند. وقتی فرد نابینایی برای گرفتن دارو‌هایش به داروخانه مراجعه می‌کند، دستگاه را هم همراهش می‌برد و متصدی داروخانه وقتی نسخه را می‌پیچد، اطلاعاتی نظیر نام دارو، زمان، نحوه و می‌زان مصرف و پزشکی که آن را تجویز کرده و زمان مراجعه بعدی برای تجدید دارو را در دستگاه ثبت می‌کند و فرد می‌تواند با فشار یک دکمه، به کمک موتور صوتیِ تعبیه شده در دستگاه، این اطلاعات را دریافت کند. ماجرای دسته سوم از جعبه ‌های دارو با دو دسته قبلی قدری متفاوت است. در کشور‌های آمریکا و کانادا زمانی نهضتی برای دسترسپذیر کردنِ نسخ پزشکی آغاز شد و نتایجی هم حاصل شد که شرح ماجرا از حوصله این نوشته خارج است اما در نتیجه آن نهضت، برخی داروخانه ‌ها موظف شدند نسخه ‌ها را به گونه ای برای نابینایان دسترسپذیر کنند. داروخانه ‌های مورد بحث هم برچسب‌های مخصوصی برای نسخ طراحی کردند و از نوعی جعبه داروی خاص به نام «Scriptalk station» استفاده کردند تا نابینایان بتوانند اطلاعات دارو‌ها را به راحتی به دست آورند. با این ترتیب که کافی است کاربر نابینا برچسبخوان را بر روی برچسب مخصوص بگذارد تا تمامی‌ اطلاعات لازم برایش خوانده شوند. البته امکان جالب دیگری که در «scriptalk station» وجود دارد این است که کاربر قادر خواهد بود دستگاه را به رایانه متصل کند تا به کمک اینترنت، اطلاعات بیشتری در باره هر دارو به دست آورد. گفتنی است این دستگاه از سوی انجمن‌های نابینایان در آمریکا و کانادا به رایگان در اختیار متقاضیان نابینا قرار می‌گیرد.

می‌توانید با در اختیار داشتن یک رایانه کاملاً ساده و معمولی و تجهیز آن به صفحه خوان‌هایی نظیر JAWS یا NVDA، از این دستگاه استفاده کنید. برای خواندن متون فارسی هم افزون بر NVDA که بدون نیاز به نرم افزار جانبی امکان خواندن به فارسی را به کاربر می‌دهد، با نصب مکمل‌هایی مثل پارسآوا، پکجاز یا ماهور می‌توانید به محتوای فارسی دسترسی داشته باشید. همین اتفاق در مورد سایر دستگاه‌های هوشمند هم قابل انجام است، اما اگر تا به حال به جمع استفاده کننده ‌های رایانه و ابزار‌های هوشمند نپیوسته اید، به سادگی می‌توانید این کار را انجام دهید. خوشبختانه این روز‌ها منابع آموزشی زیادی در این حوزه تولید شده که می‌توانید از آن‌ها برای فراگیری چگونگی استفاده از رایانه و تلفن همراه استفاده کنید. این منابع به شکل صوتی هستند و از طریق انجمن‌ها یا مؤسسات مختلف می‌توانید آن‌ها را به دست آورید. همچنین مراکز زیادی هم هستند که این آموزش‌ها را به شکل رایگان یا با هزینه ‌هایی اندک در اختیار نابینایان قرار می‌دهند. فقط باید در نظر داشته باشید که خوب است پیش از خرید دستگاه‌هایی مثل رایانه یا گوشی‌های همراه، حتماً با نابینایانِ اهل فن مشاوره کنید تا گزینه ای را انتخاب کنید که از نظر فاکتور‌های دسترس پذیری نابینایان، در شرایط مناسبی قرار داشته باشد.

 

بزنیم بیرون

 

بعد از همه این کار‌ها، وقت خروج از خانه فرا می‌رسد. شما برای آنکه بتوانید حضور موفقی بیرون از محیط خانه داشته باشید، نیاز دارید به فراگیری تکنیک‌های «تحرک و جهتیابی». جهتیابی به معنای یافتن مسیر و تشخیص محل قرارگیری مکان‌های مختلف و تحرک به معنی م‌هارت‌های حرکت در محیط مثل راه رفتن در پیاده رو‌ها و عبور از خیابان‌ها است. تکنولوژی، برای این مسأله هم فکر کرده است و این روز‌ها ابزار‌هایی را در اختیار گذاشته که عابران نابینا به راحتی می‌توانند با تکیه بر آن‌ها، مسیریابی کنند. افزون بر سخت افزار‌های GPS، اپلیکیشن‌هایی هم هستند که بر روی گوشی‌های مبایل نصب می‌شوند و به کاربر این امکان را می‌دهند که علاوه بر مسیر‌ها، حتی مکان‌های مختلف اطرافشان را هم جستجو کنند. Nearby Explorer، Dot walker و Hear we go اپلیکیشن‌هایی هستند که در این حوزه به کار نابینایان خواهند آمد.

 

کار کنیم تا نان در بیاوریم

 

رایانه می‌تواند در موقعیت‌های مختلف، گره از کار کارمندان نابینا بگشاید. تصور کنید در سیستم اتوماسیون اداری محل کار شما، بخشنامه ای منتشر شده که شما ملزم به خواندنش هستید. اگر سه سال پیش بود، بخشنامه را دانلود می‌کردید و به محض دیدنِ پسوندِ PDF در انت‌های فایل، زحمتی به خودتان نمی‌دادید و از یکی از همکارانتان می‌خواستید آن را برایتان بخواند. حالا اما علیرغم تمام مشکلاتی که برای نسخه فارسی OCR یا تکنولوژی تبدیل عکس به متن دیجیتالی وجود دارد، Google این امکان را ایجاد کرده که ما بتوانیم فایل‌های PDF فارسی را در درایومان در google بارگذاری کنیم و نسخه متنی و قابل خواندن را تحویل بگیریم. همی‌ن ابزار می‌تواند برای دانشجویان و کارمندان نابینا بسیار کارآمد باشد.

 

شکم را نمی‌شود فراموش کرد

 

کار دیگر بس است و حالا دیگر وقت نا‌هار رسیده. گوشیمان را از جیبمان خارج می‌کنیم و در یکی از نرم افزار‌های نزدیکیاب که در مطالب پیشین در موردشان صحبت کردیم، به دنبال رستوران‌های اطرافمان می‌گردیم تا غذایی سفارش دهیم. البته می‌توانیم به جای نزدیکیاب‌ها، به سراغ نرم افزار‌هایی برویم که به طور تخصصی در حوزه شکمی‌جات فعالیت می‌کنند. «Snapp food»، نام یکی از این اپلیکیشن‌های موبایلی است که شما می‌توانید از طریق آن منوی رستوران‌های مختلف را مشاهده کنید و برای خودتان غذا سفارش دهید. با توجه به این که اراده ای برای رایزنی با صاحبان این اپلیکیشن‌ها برای دسترس پذیر کردنشان به منظور استفاده نابینایان در میان ن‌هاد‌های متولی امور این افراد وجود ندارد، این برنامه هم آن قدر‌ها که باید، دسترس پذیر نیست و با قدری تلاش و آزمون و خطا، می‌توان نحوه استفاده از آن را فرا گرفت. غذا را که با هر زحمتی که بود سفارش دادیم و حالا هم در انتظار وصالش نشسته ایم. بد نیست در این فاصله، مبلغی را که قرار است پرداخت شود، آماده کنیم. برای این کار، به سراغ Blind-Droid wallet می‌رویم. اپلیکیشنی که روی گوشی اندرویدیمان نصب کرده ایم تا مقدار اسکناس‌های مختلف را به ما گزارش دهد. اسکناس‌ها را یک به یک از کیفمان خارج می‌کنیم و در مقابل دوربین گوشی قرار می‌دهیم. به محض رؤیتِ اسکناس به وسیله گوشی، مقدارش به تومان به اطلاع ما می‌رسد.

 

وقتش شده که بساطمان را جمع کنیم

 

ساعت کار روزانه تمام شده و از قضا سرویسی هم که همیشه شما را به خانه می‌رساند، امروز به دنبالتان نخواهد آمد. می‌خواهید با مترو طی طریق کنید؟ اپلیکیشنِ «گویا سازی ایستگاه‌های مترو» را که البته بر خلافِ اسمی‌ که برایش انتخاب شده، چیز به درد بخوری هم نیست، باز کنید تا از میان تمام امکاناتی که دارد، فقط بفهمی‌د نزدیکترین ایستگاه مترو در محلی که قرار دارید، کجا است و در‌های ورود، در کدام نقطه از خیابان قرار گرفته اند.

اما یک ابزار به درد بخور دیگر هم در کشور‌های پیشرفته وجود دارد که آن هم برای بعضی افراد و در برخی موارد می‌تواند راهگشا باشد. نابینایانی که در کشور‌های پیشرفته زندگی می‌کنند، اگر نخواهند از سرویس‌های حمل و نقل عمومی‌ مثل اتوبوس یا مترو استفاده کنند و به اصطلاح خودمان با آژانس طی طریق کنند، می‌توانند اپلیکیشن‌های رایج این حوزه را روی گوشی‌هایشان نصب کنند تا بتوانند بدون نیاز به برقراری تماس تلفنی، ماشینی برای خودشان پیدا کنند. uber نام یکی از این سرویس‌ها است که در چندین کشور هم قابل استفاده است و به خصوص در آمریکا، تلاش‌های زیادی برای دسترسپذیر کردن برنامه و احقاق حقوق راکبان نابینا انجام گرفته است. در کشور ما هم چند وقتی است که چنین مدلی برای ماشین گرفته رایج شده و با الگوبرداری از Uber چند شرکت مختلف اقدام به ارائه تاکسی به شیوه فوق کرده اند که شاید Snapp، معروفترین و قدیمی‌ترین آن‌ها باشد. Snapp، نام اپلیکیشنی است که کاربران اندروید می‌توانند بر روی گوشی‌ها یا تبلت‌هایشان نصب کنند تا به این طریق بتوانند به کمک اینترنت، تاکسی بگیرند. شاید بگویید برتری این روش به شیوه ‌های قدیمی‌ تاکسی مثل درخواست تلفنی چیست؟ اول این که تعداد رانندگانی که در این روش مشغول به کار شده اند آن قدر زیاد است که شما تقریباً هیچگاه با پیغام معروف «الآن همه راننده ‌هامون بیرونند و ماشین نداریم» مواجه نمی‌شوید. دوم این که قیمتگذاری در این سیستم منطقی است و مسافت و حجم ترافیک، دو عامل تعیین کننده در قیمتگذاری به حساب می‌آیند. به طوری که شما اگر در ساعات خلوت شبانه روز تردد کنید، هزینه تردد حتی تا سی درصد ممکن است برایتان کاهش یابد. نکته سوم هم این که شما در وقت سفارش، می‌توانید مشخصات راننده و ماشینی که قرار است به دنبالتان بیاید را در اختیار داشته باشید. مشخصاتی نظیر نام و شماره تلفن راننده و مدل، رنگ و پلاک ماشین. این موضوع از نظر امنیت سفر، نکته بسیار مهمی‌ به حساب می‌آید. این ابزار مزایای دیگری هم دارد که آنرا به کنجکاوی خوانندگانمان وامی‌گذاریم اما در مجموع برنامه از نظر دسترسی کاربران نابینا چنگی به دل نمی‌زند. البته مشکل هم زیاد پیچیده نیست و با کمی‌ وقت گذاشتن، خودمان می‌توانیم تا حدودی آنرا متناسب کنیم. فقط کافی است یک بار از کسی بخواهید تا نام دکمه ‌های پر کاربرد را به شما بگوید و شما آن‌ها را با کمک talkback، برچسبگذاری کنید تا بتوانید در استفاده ‌های بعدی، آن‌ها را به کار ببرید.

 

اینجا آخر خط است

 

در صبح تا شب تکنولوژیکیمان، بالاخره به ایستگاه پایانی رسیدیم. خسته از سر کار به خانه میرسیم و قرار است غذایی برای خودمان دست و پا کنیم. آخرین باری که از فروشگاه خرید کردیم، چند ده کنسرو خریده ایم که همه را در کابینتها چیده ایم. از کنسرو مرغ و ماهی گرفته تا لوبیا و ذرت. وقت آشپزی که میشود، با دردسر بزرگِ پیدا کردن قوطی مورد نیازمان از بین این همه قوطی های جور و واجور مواجه میشویم. برای حل این مشکل، دو راه ساده و قابل دسترس وجود دارد: یکی استفاده از دستگاه لِیبِلزن و برچسبهای بریل است و دیگری، کمک گرفتن از دستگاههایی است که به صورت الکترونیکی، امکان برچسبدار کردن اشیای مختلف را در اختیار ما قرار میدهند. Pen-friend، نام یکی از این دستگاهها است که از سالها پیش، به کمک نابینایان آمده است. دستگاهی است شامل یک دستگاه ضبط صوت و چندین برچسب. برچسبها را روی اشیا میچسبانیم و نوک pen friend را روی برچسب میگذاریم و دکمه ضبط را فشار میدهیم و نام قوطی را ضبط میکنیم. بعدها، وقتی بخواهیم محتوای قوطی را تشخیص بدهیم، کافی است نوک قلم را روی برچسب قرار دهیم تا نامی که برایش ضبط کردیم، پخش شود. مشابه این دستگاه در ایران هم تولید شده و با قیمتی نه چندان بالا، عرضه میشود.

حالا که غذایمان را هم خوردیم، وقت آن است که یک فیلم تماشا کنیم. فیلمهای توضیحدار میتواند یکی از بهترین گزینه ها برای یک نابینا به حساب آید. در کشورهای پیشرفته، کانالهای تلویزیونیِ زیادی وجود دارد که فیلمها یا سریالهای محبوب را به صورت توضیحدار هم عرضه میکنند. کافی است یک فرد نابینا، پای تلویزیون بنشیند و دستورِ پخشِ نسخه توضیحدار را به آن شبکه بدهد تا بتواند از این نسخه، استفاده کند. البته شبکه های اینترنتیِ بسیار محبوبی هم هستند که به همین ترتیب عمل میکنند. Netflix، نام یکی از همین شبکه ها است که مجموعه ای از فیلمهای توضیحدار را در اختیار نابینایان قرار میدهد. همچنین برای نابینایانی که علاقمند به نشستن پای تلویزیون باشند، برای حل معضلِ منوهای پیچیده، برخی کمپانیهای معتبر مثل سامسونگ، در دستگاههای جدیدشان امکان راهنمای صوتی را فراهم کرده اند که میتواند نام شبکه، برنامه در حال پخش و فهرست برنامه های هفتگی و زمان پخش برنامه های مختلف را برای کاربر نابینا بخواند.

در نوشتن این مجموعه شش قسمتی، سعی شده بود ترکیبی ارائه شود از امکاناتی که در ایران برای کاربران در دسترس است و آنهایی که در کشورهای پیشرفته به کار گرفته میشود و هنوز وارد کشورمان نشده است. هدف اولمان از نوشتن این یادداشتها، آشنا کردن مخاطبانمان با تکنولوژیهای روز بود و این که نشان دهیم میتوان با تکنولوژی، ساده تر زندگی کرد. اما هدف دوم، آن بود که بتوانیم نظر انجمنهای مختلف امور نابینایان را به این نکته جلب کنیم که سرمایه گذاری در عرصه تکنولوژیهای تسهیلگر، میتواند تأثیر شگرفی در تسهیل زندگی برای نابینایان بگذارد.

منبع: وبسایت نابینایان پکتوس

امیر سرمدی

درباره امیر سرمدی

اول بهمن ماه سال 1368 در تهران متولد شدم و در حال حاضر هم ساکن تهرانم. سی تیر سال 94 ازدواج کردم و در یازده بهمن سال 95 هم صاحب یک فرزند پسر به نام آرمان شدم. مقطع کارشناسی رو در رشته مترجمی زبان انگلیسی به پایان رسوندم و در کنار دانشگاه، فارغ التحصیل دوره های روزنامه نگاری، از مرکز مطالعات رسانه ها شدم. از دوران نوجوانی به کار در رادیو و مطبوعات علاقه مند بودم و همین علاقه بود که منو به سمت گذروندن دوره های ژورنالیزم و همکاری با برخی از شبکه های رادیویی، سوق داد. از آبانماه سال 1392، خبرنگار مؤسسه مطبوعاتی ایران هستم و نویسنده سرویس ورزشی روزنامه ی ایران سپید. گه گاه هم برای روزنامه ایران و خبرگزاری ایرنا در حوزه ی اجتماعی و ورزش نابینایان مینویسم. از سال 1388، همکاری خودم رو با شبکه ی رادیویی ورزش در حوزه آیتم سازی شروع کردم و به تدریج، خبرنگار ورزش نابینایان در برنامه های شکوه اراده و جهان ورزش معلولین شدم. در برنامه امروز با ورزش هم اخبار حوزه ورزش معلولین رو میخوندم. از سال 92، با دوستانم، مجموعه برنامه ای رو با نام زندگی ادامه داره در رادیو فصلی کلید زدیم و بعد هم برنامه ای رو با نام لحظه های خودمونی در این شبکه تولید کردیم. علاوه بر رادیو ورزش و رادیو فصلی، سابقه همکاری با رادیو سلامت و رادیو کتاب رو هم دارم و در حال حاضر، کارشناس مجری برنامه شش نقطه در رادیو تهران هستم. در سال 94 همکاری خودمو با شرکت پکتوس، تولید کننده محصولات سخت افزاری و نرم افزاری ویژه ی نابینایان آغاز کردم و مسئول روابط عمومی و مدیر وبسایت نابینایان این شرکت به نشانی pactos.net هستم. از دوران کودکی، به تغییرات جوی، مطالب مرتبط با آب و هوا علاقه داشتم و مطالعات بسیاری رو در این زمینه آغاز کردم. همین علاقه بسیار بود که باعث شد در سال 1391، وبلاگی رو در زمینه پیش بینی وضعیت هوای استان تهران در سامانه بلاگفا راه اندازی کنم. استقبال بسیار همشهری های تهرانی، منو مجاب کرد تا در آذرماه سال 1393، یک وبسایت تخصصی در حوزه آب و هواشناسی راه اندازی کنم. این شد که در حال حاضر، مدیر وبسایت هواشناسی تهران ودر، به نشانی های tehranweather.ir iran-weather.ir هستم. از مهر ماه سال 1392 بود که وارد این محله ی با صفا شدم و سعی می کنم در حد توان، برای هم محلی ها مفید باشم. اگه با من کاری داشتین، آدرس میلم AMIRSARMADI68@GMAIL.COM هست و شماره تماس من هم 0935 44 33 265. دیگه چیزی ندارم بگم جز اینکه،،،،،،،،،،،، عمر گران، میگذرد. خواهی نخواهی. سعی بر آن کن نرود رو به تباهی.
این نوشته در آموزش, آموزش های رایگان, اجتماعی, اخبار, اطلاع رسانی, اندروید, تلفن همراه, کامپیوتر, گزارش, معرفی ابزار, نرم افزار های کاربردی ارسال و , , , برچسب شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.

16 پاسخ به چگونه صبح تا شبمون رو با فناوری های ویژه ی نابینایان بهتر بگذرونیم

  1. 1

    سلام بر امیر عزیز.
    فقط اینجا پیام میدم، چون احساس می کنم این متن زیادی فضای مثبت و گل و بلبلی رو داره نشون می ده.
    حتی اگه تمام آن امکانات نرم افزاری و سخت افزاری در ایران در دسترس بود، نابینایی که به هیچ گونه تسهیلاتی دسترسی ندارد، چطور می تواند آن وسایل و تسهیلات عموماً گران قیمت را شخصاً تهیه کند؟
    باز هم به جایی می رسیم که نهایتاً این امکانات که بعضی از آن در اختیار ایرانیان می باشد، تنها مشمول افرادیست که شاغل بوده یا از خانواده ای متمول را دارند و در پرداخت این هزینه ها مشکلی ندارند.
    اما همانطور که خودت بهتر می دانی، بیشتر نابینایان داخل کشور فاقد کار بوده و تنها درصد کمی از آنها مستمری ۵۰ تا ۱۵۰ تومانی بهزیستی را دریافت می کنند که با این پول زنده بمانند، خودش معجزه ای بسی بزرگ است.
    مثلاً با وجود اینکه نرم افزار تشخیص پول بر روی تلفنهای ارزان تا گران قیمت ترین تلفن های اندرویدی نصب می شود، اما همانطور که مستحضر هستید، کیفیت تشخیص پول بستگی زیادی به کیفیت دوربین تلفن همراه دارد و معمولاً دوربین های تلفن های متوسط بازار به سختی قادر به تشخیص پول می باشند و برای اینکه حد اکثر دقت را در تشخیص نرم افزار داشته باشیم، می بایست از گرانترین تلفن موجود در بازار که بهترین دوربین را نیز به همراه دارد استفاده کنیم.
    در اینجا هم مشخص میشود که برای تشخیص اسکناس میزان هزینه شما برای خرید تلفن همراه تاثیر دارد و باز همان توان خرید افراد نابینا به وسط می آید.
    در مورد نرم افزار های مسیر یابی باید بگویم از آنجا که در ایران نهاد خاصی عهده دار تهیه نقشه درست و علمی شهر های ما نیست، هیچ نقشه خوب و معتبری برای راهنمایی ما وجود ندارد.
    نقشه های گوگل که معمولاً نام خیابان هایش قدیمی هست یا اینکه اسم بعضی خیابان ها فارسی نوشته شده و اسم بعضی فینگیلیش یا حتی بعضی انگلیسی.
    رویه واحدی ندارد.
    نقشه های Open Street نیز با وجود به روز تر بودن، نیز دارای پراکندگی و عدم اتخاذ یک رویه خاص در نام گذاری خیابانها و مسیر هاست.
    اما کشور های دیگر چون نقشه های دقیقی را از شهرشان تهیه کرده اند، شما با استفاده از گوگل مپ راهنمای کاملاً دقیق و بدون شبهه ای را دریافت می کنید.
    در مورد OCR هم باید دست گوگلی های عزیز را با محبت بسیار بوسید که امکانی که می بایست بابتش ده ها دلار هزینه می کردیم را برایمان تا کنون به رایگان در اختیار گذاشته است.

    اگر گوگل دست یاریش را دراز نمی کرد، احتمالاً شاید به سختی در ده سال آینده مجبور به استفاده از یکی از تولیدات ملی نه چندان ارزشمندی می شدیم که با هزار منت و با هزینه ای گزاف در اختیارمان می گذاشتند.
    در حالی که شاید نیمی از کارایی حال حاضر گوگل را احتمالاً نمی داشت.
    در مورد نرم افزار های اسنپ، تپسی و اسنپ فود هم باید بگویم من که خودم به سختی و با کلی التماس دعا با نرم افزار تپسی و اسنپ کار می کردم، کاش مشکلش فقط نخواندن یکی دو دکمه بود.
    مشکل نداشتن نقشه دقیقی از شهر نیز باعث می شد تا در جستجوی مقصد نیز بسیار اذیت شوم.
    تازه نمیدانم اسنپ یا تپسی بود که وقتی جستجو می کردی در کل ایران جستجو می کرد و مثلاً می نوشتی میدان آزادی شاید میدان آزادی پنج شش شهر را برایتان می آورد، در حالی که معمولاً افراد نیازمند استفاده از سفر داخل شهری هستند تا بین شهری.
    در مورد بخش آخر مقاله یعنی “اینجا آخر خط است” نیز تنها همان دستگاه لیبل خوان که گفتید در ایران وجود دارد.
    مطلب راجع به نحوه استفاده از دارو ها هم جالب بود.، یکمی بیش از حد رویاییی نیست که دکتر داروخانه زمان پر ارزشش را صرف من نابینا کند تا استفاده از دارو ها را در یک دستگاه یکی یکی ضبط کنند؟
    به نظرت آنها زیادی راحت زندگی می کنند یا ما زیادی سخت و بَدَویانه؟
    به نظر شما ما زیادی سخت می گیریم یا آنها زیادی آسان؟
    به نظر شما آیا اصلاً نیازی هست که یک نابینا فیلم بِبینَد؟
    آیا زیادی ما توقع داریم که مانند افراد عادی از تمامی جزییات یک فیلم مانند یک بینا آگاه شویم؟
    فکر کنم در این کشور سراسر نعمت من بروم بمیرم، برای دولت کم هزینه تر باشد.
    دولتی که تنها سرگرمی رسانه ای ما یعنی نمایش های رادیویی و رادیو فیلم ها را از ما گرفت، بیاید برایمان فیلم ها را توضیح دار کند؟
    در کشور ما هر چیز که یک طرفش پول باشد، یک پایش نیز در هواست.
    دیگر حوصله ام نشد از تلویزیون های جدید سامسونگ برایت بنویسم.
    من که امیدی ندارم در اینجا تا صده های آینده نیز سنگی از روی سنگ دیگر کنار برود.
    همه ی پیشرفت هایی هم که تا همینجا داشته ایم در اثر کار های داوطلبانه ای هست که در دفعات نادری با هم متحد شده و به سر انجام رسانده ایم.
    وگرنه دولت که؟

    • 1.1

      محسن جان سلام.
      هدف این پست، صرفاً یک شبیه سازی بود که اگه نابینایان بخوان صبح تا شب از فناوری های اختصاصی خودشون استفاده کنن، چه تکنولوژی هایی میتونه به کارشون بیاد.
      حالا یک سری هاشون در ایران کمتر و یک سری هاشون بیشتر استفاده میشن. بعضی هاشون هم هنوز وارد ایران نشدن.
      در پایان پست هم اشاره کردیم که هدف از نگارش این یادداشت چی بوده.
      در کل، نظراتت در خصوص بیکاری، عدم حمایت دولت برای خرید تجهیزات توانبخشی، تهیه نکردن نقشه های دقیق از شهر ها و مطلب مربوط به OCR رو قبول دارم.
      اما مثلاً گوشی های میان رده با دوربین های ۱۳ مگا به بالا هم میتونن در نرم افزار پولشناس به کار بیان و نیازی به خرید لزوماً گرون قیمت ترین گوشی بازار نیست.
      در خصوص صحبت های آخر پستت هم باید بگم اگه میبینی نابینایان در اروپا و آمریکای شمالی شرایط رفاهی خوبی رو دارن، به خاطر اینه که سطح زندگی و زیر ساختهای اون کشور ها از همه جهت توسعه پیدا کرده و نابینایان هم پیرو همین توسعه ها، شرایط خوبی دارن.
      اما وضعیت در کشور ما، حتی برای مردم عادی، کاملا متفاوته.
      ما در یک کشور جهان سومی زندگی می کنیم و طبیعیه که امکانات معلولینمون هم در حد یک کشور جهان سومی باشه.
      هر وقت از نظر شاخصه های توسعه از همه ی ابعاد، سیاسی، فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی و و و، ما تونستیم به سطح کشور های پیشرفته نزدیک بشیم، اون وقت باید توقع داشته باشیم از فلان امکانات ویژه معلولین هم به صورت تمام و کمال بهره مند بشیم.
      پس مقایسه وضعیت زندگی نابینایان ایران با اونور آب مقایسه درستی نیست، چرا که ما در همه ی سطوح، شاهد این اختلافات هستیم.
      ممنون از مشارکت و بیان نظراتت.

  2. 2

    سلام عجب. بعد از مدتها یه پست به درد بخور ما اینجا دیدیم. این پست کاملا به دلم نشست.
    دست گلت درد نکنه.
    متن خوبی بود.

    • 2.1

      سلام مهرداد جان.
      نظر لطفته، ضمن اینکه مطلب به درد بخور اینجا همچین هم کم نیست و تعدادی از هم محلی ها با تولید آموزش های مختلف، دارن زحمت میکشن.

  3. 3
    نازنین says:

    سلام
    ممنون بابت پست.
    یادش به خیر ساعت های گویا که متأسفانه زیاد دوام نداشتند. وقتی این آقا خروس بی محل بی موقع مثلا سر کلاس شروع می کرد قوقولی قوقو کردن و به هیچ صراطی هم مستقیم نمیشد و زبون به دهن نمیگرفت خخخخخ. راستش تازه دارم کار کردن با گوشی های اندروید رو یاد می گیرم. یک سالی میشه که اندرویدی شدم ولی میشه گفت چیزی حدود دو ماهه که دارم سعی می کنم از گوشی بیشتر استفاده کنم. قبلا فقط برای تماس و پیامک استفاده میکردم ولی الآن قدری بیشتر کار میکنم تا یاد بگیرم. بازم ممنون بابت پست. موفق باشید.

    • 3.1

      سلام. آره این صدای خروس ساعت های قدیمی که پای ثابت سوژه های ما در مدرسه بود.
      با گوشی های اندرویدی هم بیشتر کار کنید که در دنیای امروز، پیشرفت در این زمینه انکار ناپذیره.
      پیروز باشید.

  4. 4
    maliwerdi says:

    داداااااااش سفر رؤیاااااایی بسیار بسیار جالبناکی بود! ولی حیف زود تمام شد! تازه من میخواستم تن ماهی که درست کرده بودم رو بخورم خخخخخ! دمت گرررررم!

  5. 5
    گوشه نشین says:

    سلام ضمن لایک کاربر عادی از اطلاع رسانی شما متشکر و سپاسگذارم موفق باشید ..

  6. 6
    احمد عبدالله پور احمد عبدالله پور says:

    درود و سلااااام بر داش امیییر جووون
    وااای چطوری داش بابا کلی دلم هواتو کرده جونم میخوام ببینمت نمیتونم بین ما فاصله وااایییی بازم که من چرط و پرت گفتم
    خب ببین امیر جون ساعتم که همون جی ۷ جون هستش ولی اون ساعته هم که فقط باهاش میحرفی تا کوکش کنی هم حال میده
    خب از نزدیک یاب خیلی استفاده نکردم ولی محشره باید با آموزش دات واکر کمی سر و کله بزنم ببینم چی میشه اسنپم فعلاً بی اسنپ ولی اسنپ فود رو عشقه پولم خیلی کم دارم ولی همون کمشم با این بلایند درید والت خیلی عالی میخونم در زمینه کامی جون یعنی چی ببخشید همون کامپیوووتر هم از درجه زیر خط اکابری به خط نیمه اکابری رسیدم رسیدم اندرویدم هم بد نیست از پیش دبستانی به کلاس دوم ابتدایی اندروید قدم گذاشتم
    بگذریم با وجود این که چندی پیش این مطلب رو در ایران سپید خوندم ولی این قد این مطلب جالب بود که خواستم دوباره بخونمش و بعد از یه غیبت دو سه ماهه در پستای توپ تو یه بچه کامنتی هم بذارم
    خوش باشی امیییر جونم راستی از طرف منم یه گاز مشتی از لپ آرمان جون یه ساله بگیر
    آخ جوونی کجایی که یادت بخیر چه قد زود یه سال گذشت و آرمان کوچووولووو داره میشه یه سالش منم شدم بابا بزرگ ولی کماکان پادشاه هستم در امر مجرد البته گوش شیطون کر به دنبال یه دخمل چی یعنی ببخشید یه دختر خوب عالی هستم ولی نیست که نیییییست مث کااااار که نییییییییییییییییییییییست
    من برم نود بگوشم شبتون خوش و خوش باشید از همیشه تا همیشه

    • 6.1

      سلام احمد جان.
      خوشحال شدم پس از مدت ها اینجا دیدمت.
      تو که یکی از فعالترین های دنیای کامپیوتر و اندروید هستی.
      در خصوص دختر خوب که بگم هست، خوبشم هست، فقط باید اول خودت خودتو از نظر شغلی سامان بدی.
      یکم بیخیال این اندروید و کار های جانبی بیش بشو برو دنبال کار.
      من از اطرافیان خودم که همشون هم نابینا و کمبینا هستن، اونایی که واقعا به جد رفتن دنبال کار، اکثرشون الان شاغلن.
      تو هم مطمئن باش اگه واقعی واقعی تلاش کنی، میتونی در این زمینه به نتیجه برسی.
      هر وقت از نظر شغلی به نتیجه رسیدی، اونوقت برو دنبال یک دختر خوب و عالی.
      صمیمانه واست بهترین ها رو آرزو میکنم و روزی که خبر ازدواجتو تو محله بخونم، مطمئن باش خیلی خوشحال میشم و تو این راه اگه فکر میکنی کاری از دست من بر میاد، بگو در خدمتم.
      البته برای کار که خودت باید تلاش کنی، اما از نظر شریک زندگی میتونم بهت کمک کنم.
      در خصوص این یادداشت هم اینو بگم این مطلب چندین ماه قبل، تو چهار قسمت در ایران سپید منتشر شد که بخش هاییش رو حذف و به اون اضافه کردیم.
      همچنین برای اینکه این گزارش کاملتر بشه، دو بخش دیگه رو هم بهش اضافه کردیم و در قالب یک پکیج شش قسمتی، در وبسایت پکتوس منتشر کردیم.
      به همین خاطر منبع رو ایران سپید نزدم.
      موفق باشی دوست خوبم.

  7. 7
    سیمرغ says:

    سلام بر امیرِ عزیز. لطفا اگر ممکن است, کمی از این قلم, و برچسبهایش, و مدلهایی که در ایران به فروش میروند و برای ما قابلِ دسترس هستند, برایمان توزیح بدهید.

  8. 8
    قنبر says:

    درود
    هفت شهر عشق را عطار گشت ،
    ما هنوز اندر خم یک کوچه ایم .
    ضمن قدردانی از خبرنگار خوب محله امیر جانمان و لایک کامنت کاربر عادی که خیلی جالبناک نگارش فرمودند که لذت بردیم ، مایلم به استحضار برسانم که به قول رندی اینجا ایران است .قوانین متعدد داریم بعد برای ضمانت اجرائی بیشتر از قبل البته کمی تا قسمتی بیشتر ابری که اطمینانی هم در آن نیست ، فرصت و وقت و نفر کاری را مد نظرمان قرار می دهیم و به پیش می رویم . اما شعور و فرهنگ و نمادهای کذائی که بیشتر نمود شعار دارد تا واقعیت و کار ما را از انجام کار دور ساخته است .هر چقدر که قانون داشته باشیم و دنیا پیشرفت کرده باشد لکن ما آن کار دگر را انجام می دهیم .همواره معلولان نابینائی به جرم ندیدن حق هیچگونه اظهار نظر را ندارند و همواره تهدید به اخراج هستند و اون بیکارها هم حق حیات ندارند ! یک نابینا باید بنشیند و صدا نکند والا هیچ چیز نمی فهمد و هر چه که این بزرگواران منصوب گشته و خادم اجانب گفتند باید تائید کند .رویه تنها چیزی است که با هزاران قانون و تجهیزات و پیشرفت مد نظر است و ملغی اثر است . روز به روز آسایش ما بیشتر است اما نگرانی ها و ناملایمتی ها بخاطر افزایش درک و توانائی واقعی نابینا بیشتر می شود .ایران تا کی بخواهد این افزایش معلومات نابینا را بفهمد و بکار گیرد نمی دانم .

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

− one = 4