تحلیل و بررسی نتایج رشته های مختلف ورزش نابینایان در مسابقات پارا آسیایی/روایت خبرنگاران اعزامی به جاکارتا

دوستان خوبم سلااام.
همونطور که خیلی هاتون در جریان هستین، سومین دوره مسابقات پارا آسیایی با نتایج درخشانی برای کاروان خودباوری و امید همراه بود.

تو این بین، ورزشکاران نابینا و کمبینا هم حسااابی خوش درخشیدن و تونستن ۴۸ مدال رنگارنگ رو از سرزمین جزیره های متعدد، از آن خودشون کنن.

در ادامه، یه پکیج کامل از این مسابقات واستون تنظیم کردم که توجهتون رو بهش جلب می کنم.

در ابتدا، مستند راویان دیار افتخار رو خواهید شنید، مستندی که کار ساختش همین دو روز پیش به پایان رسید.

تو این مستند، با برخی از خبرنگارانی که به این مسابقات اعزام شده بودن گفتگو کردم و اونها از خاطرات تلخ و شیرینشون از این مسابقات گفتن.

سپس یه مرور کلی می کنیم روندی که ورزش نابینایان در این مسابقات طی کرد، در ادامه، تک تک رشته های مختلف ورزش نابینایان و عملکردشون در این رقابت ها رو به صورت جداگانه زیر ذره بین خواهیم برد و در انتها هم اسامی کل مدال آوران جانباز و معلول، نابینا و کمبینای کشورمون رو تقدیمتون خواهم کرد.

راستش من پیش از شروع مسابقات پارا آسیایی، قصد داشتم با یک پست ویژه که لحظه به لحظه هم قرار بود بروز بشه، مثل کاری که برای دومین دوره مسابقات پاراآسیایی در اینچئون کره جنوبی سال ۲۰۱۴ کردم، مثل مسابقات جهانی گلبال و مانند بازی های پارالمپیک ۲۰۱۶ ریو، در محله منتشر کنم.

اما متأسفانه اون پست کذایی پیش از شروع مسابقات که مطالبش به جز بحث کیفیت نامناسب صوتی بخش اول مستند که بابتش عذرخواهی هم کردیم،، سراسر غیر منصفانه و پر از آدرس های غلط بود، همه شور و انگیزه من رو برای این کار گرفت.
تصمیم گرفتم پوشش رسانه ای رو تنها معطوف به وبسایت ایران سپید کنم.

هنوز که هنوزه متوجه انگاره های ذهنی نگارنده که تلاش داشت اتفاقات رو طور دیگه ای به مخاطبانش القا کنه نشدم.

این که ما بیاییم هر حرفی که دوست داریم بزنیم، هر نسبتی که میخوایم بدیم، بعدم با یه طوفان ذهنی گفتن ماست مالیش کنیم بره، مدلیه که مدت هاست اینجا رایجه.

شخصاً با نقد مشکلی ندارم، ولی تفسیر های غلط و حق به جانب، اسمش نقد نیست.

البته دیگه مهم هم نیست.
هیچ وقت آدمی نبودم که بخوام به حاشیه ها دامن بزنم.

اما حقیقتاً گله مندم.
ناراحتم از بعضی دوستانم که چرا انقدر زود قضاوت می کنیم و برخی های دیگه که به گفته خودشون اصلا در جریان مستند نبودن و اومدن حمایت های غیر منصفانه کردن.
بیخیال.
عملکرد من پیش از برگزاری، حین و پس از بازی های پارا آسیایی جاکارتا مشخصه.

واسم مهم بود کسانی که باید نقش رسانه ای و عملکرد من رو در مسابقات پارا آسیایی ارزیابی می کردن، به خوبی متوجه شدن که نابینایان هم می تونن مثل سایر خبرنگاران و بعضاً دقیقتر از اونها، در این حوزه فعالیت کنن و این آزمون بزرگی برای من بود.

یک کلاس درس واقعی، پر از تجربه های قشنگ و ارزشمند.
حالا زمان نقد شما هاست.
اگه در خصوص این مسابقات، نقدی دارین، اگه کمی و کاستی ای بوده، بگین با گوش جان می شنوم تا در ادامه حرفه کاریم، مد نظر قرار بدم.
اگه اطلاعات و جزئیات بیشتری رو خواستین بدونید، در کامنت های همین پست بپرسین در خدمتم.

از مردمان اندونزی گرفته حواشی مسابقات و تا هر چیز دیگه ای که مد نظرتون هستش.

حالا توجه شما رو به افتخار آفرینی هم نوعانمون در مسابقات پارا آسیایی جاکارتا جلب می کنم.

 

دانلود مستند راویان دیار افتخار/روایت خبرنگاران اعزامی به سومین دوره مسابقات پارا آسیایی

حدود ۲۵ خبرنگار، عکاس و مستندساز از طرف کمیته ملی پارالمپیک برای پوشش رسانه ای مسابقات پارا آسیایی که در کشور اندونزی برگزار شد، اعزام شدند.
در برنامه ای که با نام راویان دیار افتخار تولید شده است، خبرنگار روزنامه ایران سپید با چند نفر از اعضای تیم رسانه حاضر در این مسابقات به گفتگو نشسته و آنها از مشاهدات، خاطرات و موارد جالب توجهی که در این سفر با آن مواجه شده اند را بازگو کردند.
روزنامه ایران سپید نیز در ایام و پس از برگزاری مسابقات پارا آسیایی، با تنظیم بیش از ۸۰ گزارش متنی و ۵۰ مصاحبه صوتی، سعی کرد پوشش کاملی از افتخار آفرینی ورزشکاران نابینا و کم بینا در این رقابت ها داشته باشد.
این مستند ۸۲ دقیقه ای را با حجم ۷۴ مگابایت
از اینجا
دانلود کرده و گوش کنید.

 

۴۸ مدال رنگارنگ، سوغات ورزش نابینایان از جاکارتا

کاروان «خودباوری و امید» ایران پرونده حضور در سومین دوره بازیهای پاراآسیایی را با کسب ۱۳۶نشان رنگارنگ شامل: (۵۱ طلا، ۴۲ نقره و ۴۳ برنز) و صعود یک پله ای به رده سوم جدول رده بندی مدالها بست.
ورزشکاران نابینا و کمبینا که در شش رشته ورزشی در این رقابتها حاضر شده بودند، توانستند ۱۵ طلا، ۱۴ نقره، ۱۹ برنز و مجموع ۴۸ نشان رنگارنگ را از اندونزی به ایران سوغات بیاورند. نگاهی آماری به عملکرد کلی کاروان ایران در این دوره، نشان میدهد از لحاظ کمی شمار ورزشکاران حاضر در جاکارتا نسبت به دوره گذشته در اینچئون، تغییر چندانی ندارد، اما تعداد مدالهای کسب شده گواهی میدهد تنها با افزایش هشت نفری ورزشکاران، ۱۶ مدال بیش از دوره قبل صید شده است. ایران در بازیهای ۲۰۱۴ اینچئون با ۲۰۰ ورزشکار ۱۲۰ مدال کسب کرده بود. البته یکی از اتفاقات این رویداد، حذف دو رشته فوتبال هفت و پنج نفره از سوی میزبان بود که در دوره قبل هر دو رشته طلایی شده بودند. چه بسا حضور این دو رشته در جاکارتا، میتوانست سکوی دومی مسابقات را نیز از آن کشورمان کند. عملکرد ورزش نابینایان در این بین مثال زدنی بود. تعداد مدالهای طلا و برنز ورزشکاران آسیب بینایی در این دوره به بیش از ۱۰۰ درصد افزایش یافت. در واقع نابینایان، ۴ مدال طلای گوانگژو ۲۰۱۰ و ۷ طلای اینچئون ۲۰۱۴ را به ۱۵ طلا در جاکارتای ۲۰۱۸ افزایش دادند. همچنین ۹ برنز اینچئون، به ۱۹ برنز در اندونزی افزایش یافت. تعداد مدالهای نقره ورزشکاران نابینا نیز از ۱۹ عدد در کره جنوبی به ۱۴ عدد در جاکارتا کاهش یافت که مهمترین عامل آن، تبدیل نشانهای نقره در دو و میدانی به مدال خوشرنگ طلا بود. توجه کیفی به مدالهای ایران از دیگر نکات مهم این دوره از بازیهاست. کاروان کشورمان که در دوره گذشته با کسب ۳۷ مدال طلا در جایگاه چهارم قرار گرفته بود، در این دوره با ۵۱ حضور موفق در فینال بازیها و کسب نشان طلا، توانست عنوان سومی را از ژاپن پس بگیرد. این جایگاه در شرایطی حاصل شد که تا واپسین ساعات مسابقات، ایران در رتبه دوم قرار داشت و کره جنوبی تنها با اختلاف ۲ مدال طلا بالاتر از ایران قرار گرفت. اضافه شدن ۱۴ مدال طلا به کارنامه کاروان ورزشی ایران در این برهه، قابل توجه است و این مهم زمانی محقق شد که برخی از ورزشکاران موفق شدند نشانهای نقره خود را به طلا ارتقا دهند. ورزشکاران کشورمان که در اینچئون ۵۲ نقره تصاحب کرده بودند، در جاکارتا با کاهش ۱۰ مدالی، آن را به عدد ۴۲ رساندند. کاروان ایران در کسب مدال برنز نیز جهشی ۱۲ مداله داشته و تعداد سکوهای سوم ایران در این دوره از رقابتها از ۳۱ عنوان سومی اینچئون، به ۴۳ عنوان در جاکارتا افزایش یافت.

 

بررسی نتایج جودو

جودوی نابینایان و کمبینایان با کسب هفت مدال رنگارنگ، یکی از موفقترین عملکردها را در اندونزی ازآن خود کرد. کسب شش مدال انفرادی از هفت وزن، (دو طلا، یک نقره و سه برنز) کارنامه قابل قبولی را برای محمدرضا حاج یوسفزاده سرمربی تیم ملی جودو به جای گذاشت. در بخش تیمی نیز جودوکاران نابینا با صعود به فینال و شکست مقابل کره جنوبی، عنوان نایب قهرمانی و مدال نقره را به دست آوردند. تنها نتیجه منفی در کارنامه جودوی نابینایان، رنگ باختن طلای آنها در بخش تیمی نسبت به دوره گذشته بازیهای پاراآسیایی بود. جایی که سرمربی تیم ملی نیز معتقد است بر اساس ارنج چیده شده در مسابقه فینال، انتظار میرفت ما در بخش تیمی ۴ بر ۳ کره را شکست دهیم که رضا غلامی در وزن -۶۶ کیلوگرم نفس کم آورد و همه معادلات حاج یوسفزاده را به هم زد. جودوی نابینایان پیش از اعزام به جاکارتا، کم حاشیه نداشت. اعتراض برخی جودوکاران با سابقه نابینا به فدراسیون و انجمن جودو مبنی بر اوردن دو جودوکار بینا، به نوعی حساسیتها و فشارها نسبت به عملکرد جودو را افزایش داده بود. علیرضا خجسته و وحید نوری، دو جودوکاری بودند که تا سال جاری، در مسابقات جودوی افراد بینا شرکت میکردند و حضورشان در بخش نابینایان، برای کسانی که سالها در این رشته فعالیت داشتند، پذیرفتنی نبود. علیرضا خجسته حتی در بازیهای آسیایی جاکارتا نیز شرکت کرد و با قانونی که در مسابقات جهانی جودوی نابینایان حدود یک ماه پیش در باکوی آذربایجان وضع شد، دیگر نتوانست در مسابقات پاراآسیایی حاضر شود. تنها سه روز مانده به اعزام تیم، علی عباسنژاد جایگزین وی شد و جالب آنکه تنها در همین وزن -۷۴ کیلوگرم که یوسفزاده بر روی مدال طلای خجسته حساب زیادی باز کرده بود، نتوانستیم در بخش انفرادی مدالی کسب کنیم. البته به طور کل، چنانچه در بالا اشاره شد، عملکرد ما در بخش انفرادی با کسب دو نشان طلا به وسیله وحید نوری در وزن -۹۰ و احسان موسینژاد در -۱۰۰ کیلوگرم، یک نقره محمدرضا خیر الهزاده در +۱۰۰ کیلوگرم که با ناداوری میتوانست آن هم طلا باشد، و سه برنز میثم بنیطباأ در -۶۰، رضا غلامی در -۶۶ و امید جعفری در -۸۱ کیلوگرم، مثبت ارزیابی میشود. چرا که در بخش انفرادی در بازیهای ۲۰۱۴ اینچئون، تنها موفق به کسب سه مدال نقره و سه نشان برنز شده بودیم. تیم ملی جودوی نابینایان کمتر از سه هفته دیگر مسابقات جهانی پرتغال را در پیش دارد و به گفته یوسفزاده، هنوز مشخص نیست تیم با ترکیب کامل به این رقابتها اعزام میشود یا نه. آنچه که در مصاحبه با اعضای تیم ملی جودو همگی بر آن متفق القول بودند، نیاز مبرم به برگزاری کمپهای مشترک برونمرزی در راستای افزایش تجربه است. اردوهایی که به ظن سرمربی تیم ملی جودوی نابینایان، برگزاری آن در کشورهایی مثل آذربایجان، ارمنستان و تاجیکستان، هزینه چندانی را به دنبال ندارد.

 

بررسی نتایج شطرنج نابینایان شگفتی سازان جاکارتا

بی تردید شطرنجبازان نابینا و کمبینا کاری کردند کارستان، کسب ۴ مدال طلا، ۶ نقره، ۴ برنز و مجموع ۱۴ مدال رنگارنگ، نتیجه ای بود که کمتر کسی انتظار آن را داشت. به گفته علی اکبر هدهدی رئیس انجمن شطرنج نابینایان، پیش از برگزاری مسابقات پاراآسیایی، شطرنج را در رده ورزشکاران برنزی قرار داده بودند و انتظار نمیرفت ۴ نشان خوشرنگ طلا، دستآورد شطرنج نابینایان در اندونزی باشد. مسابقات شطرنج نابینایان در سومین دوره بازیهای پاراآسیایی که برای اولین بار در این رویداد بزرگ حضور مییافت، در دو بخش استاندارد و سریع، در دو گروه آقایان و بانوان و در دو کلاس (b1 نابینایان مطلق) و (b2-b3 کمبینایان) برگزار شد. در این مسابقات که هر بخش آن در هفت دور به روش سوئیسی برگزار میشد، به طور کل کشورها شانس کسب ۳۲ مدال را داشتند که تیم ۱۲ نفره مردان و زنان ایران، ۱۴ تای آن را صید کردند. در این بین، بانوان شطرنجباز با هدایت استاد بنام شطرنج ایران شادی پریدر، خوش درخشیدند و ۱۱ مدال از ۱۴ نشان کسب شده را از آن خود کردند. در ادامه، به مدالهای تیمی و انفرادی شطرنجبازان نابینا و کمبینا نگاهی می اندازیم: مسابقات استاندارد: نقره تیمی در b1 بانوان، طلای تیمی در b2-b3 بانوان، برنز تیمی در b1 آقایان، نقره تیمی در b2-b3 آقایان، برنز لیلا زارعزاده در b1 بانوان، طلای عاطفه نقوی در b2-b3 بانوان، نقره فریبا زنده بودی در b2-b3 بانوان، برنز فاطمه برقول در b2-b3 بانوان و طلای امید کریمی در b2-b3 آقایان. به عبارت دیگر، در رقابتهای بخش استاندارد که به گفته علی اکبر هدهدی تمام تمرکز شطرنجبازان ایران بر روی آن قرار گرفته بود، توانستیم در مجموع سه مدال طلا، سه نقره و سه برنز به دست آوریم. اما در مسابقات بخش سریع که برخی کشورها مانند هندوستان حتی نفرات جداگانه ای را نسبت به بازیهای استاندارد در آن شرکت داده بودند، پنج مدال نصیب شگفتی سازان جاکارتا شد. نقره تیمی و نقره ملیحه صفایی در b1 بانوان، طلای تیمی، نقره فاطمه برقول و برنز فریبا زنده بودی در b2-b3 بانوان، از جمله مدالهایی بود که در روز آخر مسابقات شطرنج به دست آمد. آنچه بیش از همه نابینایان شطرنجباز بر آن تأکید داشتند، این بود که در مسابقات پاراآسیایی از صفحات و مهره های غیر استاندارد استفاده شده بود. به گفته ملیحه صفایی، اگر اجازه استفاده از صفحات خودمان را میدادند، قطعاً نتایج بهتری به دست میآوردیم. فاطمه برقول نیز معتقد است: برای آینده از همین الان باید برنامه ریزی کرد و از مسئولین خواهش میکنم بیشتر به رشته شطرنج بها دهند چرا که این رشته در سالهای اخیر مظلوم واقع شده و شطرنجبازان نابینا به حق و حقوق خود نرسیده اند. فکر میکنم کسب این ۱۴ مدال، تلنگری باشد تا توجه بیشتری به رشته شطرنج شود. شادی پریدر نیز آرزو دارد در سالهای آینده، تیم ایران بتواند در مسابقات بخش فیزیکال شطرنج (معلولین جسمی حرکتی) شرکت کند که حضور در این بخش نیز میتواند مدالهای بیشتری را نصیب کاروان ایران کند. بهروز مرادی، سرمربی تیم ملی شطرنج آقایان نیز گفت: از معدود دفعاتی است که تمام اعضای تیم با دست پر به میهن باز گشتند. آنچه تجربه کار چند ساله با شطرنجبازان عادی و نابینا به من یاد داده، آن است که شور و نشاط حاکم بر شطرنجبازان نابینا بینظیر است و این مهم انگیزه ای برای هر مربی محسوب میشود. اما در حاشیه این مسابقات، یک اتفاق جالب برای علیرضا قورچیبیگی از شطرنجبازان کمبینا افتاد. وی که خبر تولد پسرش در حین برگزاری رقابتها بیش از هر چیز دیگری او را خوشحال کرده بود گفت: در این دوره مدال گرفتم اما زمانی که خبر تولد امیرعلی به من رسید، دنیایی از خوشحالی بر من مستولی شد. این دو اتفاق مبارک در زندگیم را به نوعی هدیه خداوند در ماه مهربانی میدانم.

 

بررسی نتایج گلبال

تیم ملی گلبال آقایان و بانوان ایران در مسابقات پاراآسیایی جاکارتا، طبق انتظار عمل کرد.
بانوان گلبالیست نقره خود در دوره قبل را تبدیل به مدال برنز کردند. البته با توجه به اینکه تیم ملی گلبال بانوان در مرحله نیمه نهایی به مصاف چین یکی از قدرتهای اصلی در گلبال بانوان در جهان رفت، شکست در مقابل این تیم و راهیابی به مرحله رده بندی، دور از انتظار نبود. نگاهی به مسابقات گلبال بانوان در جاکارتا، نشان میدهد سایر کشورها به ویژه تایلندی که همیشه با گلآوراژ بالا مغلوب ایران میشد، بسیار پیشرفت کرده اند. کما اینکه در مرحله گروهی با این تیم مساوی کردیم و برای کسب مدال برنز، با نتیجه ۴ بر ۳ از سد این کشور گذشتیم. اما دفاع از عنوان قهرمانی، کار سختی بود که ملی پوشان گلبال آقایان ایران از عهده انجام آن برآمدند. این تیم که در بازیهای پاراآسیایی ۲۰۱۴ اینچئون برای اولین بار به مقام قهرمانی رسیده بود، در جاکارتا ۲۰۱۸ هم درخشید و با پیروزی ۸ بر ۳ برابر چین در فینال، قهرمانی را از آن خود کرد. حالا مربیان و بازیکنان این تیم امیدوارند با کسب سهمیه حضور در پارالمپیک ۲۰۲۰ توکیو، غیبت خود در پارالمپیک ۲۰۱۶ ریو را جبران کنند.

به بهانه قهرمانی این تیم در بازی‌های پاراآسیایی جاکارتا، با سرمربی و ۳ ملی‌پوش این تیم به گفتگو نشستیم.

نباتی: برای کسب سهمیه المپیک نیاز به بازی تدارکاتی داریم

مهدی نباتی، سرمربی تیم ملی گلبال آقایان درباره قهرمانی و اینکه شاگردانش توانستند عنوان قهرمانی دوره قبل را تکرار کنند، گفت: «خوشبختانه با آمادگی خوبی که داشتیم، در گروه‌مان اول شدیم و در ادامه به فینال راه پیدا کردیم و برابر چین قرار گرفتیم. در فینال با یک بازی مقتدرانه به پیروزی رسیدیم و با جبران شکست‌های دو، سه سال اخیر قهرمانی را جشن گرفتیم.» وی درباره سؤالی مبنی بر اینکه سطح این رقابت‌ها با مسابقات جهانی سوئد چه تفاوتی داشت، پاسخ داد: «اگر بخواهیم مقایسه‌ای داشته باشیم، باید گفت که تیم‌های آسیایی از لحظات ضربات و دفاعی پایین‌تر هستند ولی درباره تیم ایران باید بگویم که باید مقداری بازی‌های تدارکاتی‌مان را بیشتر کنیم تا بتوانیم نقاط ضعف‌مان را برطرف کنیم. امیدوارم حمایت مالی خوبی هم از فدراسیون نابینایان صورت بگیرد تا بتوانیم چالش‌های پیش رو را بگذرانیم.» نباتی درباره مسابقات پیش روی تیم ملی گلبال هم چنین توضیح داد: «ما حالا خودمان را برای حضور در مسابقات جهانی امریکا که خردادماه سال آینده است، آماده‌ می‌کنیم که برای کسب سهمیه پارالمپیک ۲۰۲۰ توکیو است و سه تیم اول به پارالمپیک راه پیدا‌ می‌کنند و بعد از آن هم مسابقات آسیایی در مردادماه است که فقط یک تیم‌ می‌‌تواند در آنجا سهمیه بگیرد.»

جعفری: در سوپرلیگ اروپا بازی خواهم کرد

حسن جعفری، ملی‌پوش گلبال ایران هم که در این مسابقات با ۳۱ گل به عنوان آقای گلی دست یافت، درباره این قهرمانی گفت: «خیلی خوشحالم که توانستیم این قهرمانی را تکرار کنیم و در کنار آن خودم هم توانستم آقای گل شوم. در فینال کار سختی برابر چین داشتیم اما توانستیم بازی بهتری ارائه دهیم و خودم هم در فینال ۷ گل از ۸ گل تیم را وارد دروازه حریف کردم و به قهرمانی رسیدیم.»

او که می‌خواهد لژیونر گلبال ایران شود، در این باره هم صحبت کرد: «فعلاً با تیم اردبیل در مسابقات لیگ حضور خواهم داشت اما بعد از آن در مسابقات سوپرلیگ اروپا با تیمی از فنلاند شرکت خواهم کرد. گلبال جهان روز به روز در حال پیشرفت است و برای موفقیت دوباره باید تمرینات ویژه‌ای را پشت سر گذاشت.»

پرنیا: صدا و سیما بازی فینال ما را هم پخش نکرد

محمد پرنیا، یکی دیگر از ملی‌پوشان گلبال ایران هم درباره این موفقیت صحبت کرد: «من برای اولین بار بود که در بازی‌های پاراآسیایی شرکت‌ می‌کردم اما به نظرم سطح مسابقات خیلی خوب بود. کره جنوبی و چین به همراه ژاپن و عراق از تیم‌های خوب این دوره بودند. امیدوارم با این قهرمانی دوباره حمایت بیشتری از ما صورت بگیرد. چون گلبال تنها رشته‌ای است که برای نابینایان و کم بینایان است. متأسفانه بازی فینال ما از صدا و سیما پخش نشد و فقط از رادیو پوشش داده شد که این به نظرم کافی نیست. امیدوارم حمایت‌های بیشتری صورت بگیرد تا بچه‌ها انگیزه بیشتری داشته باشند و بتوانیم به قهرمانی پارالمپیک برسیم.»

منصوری: قهرمان شدیم اما سر جای خودمان مانده‌ایم!

محمد منصوری، دیگر بازیکن تیم ملی گلبال که در فینال مقابل چین نمایش خوبی داشت، هم در این رابطه گفت: «ما در حالی در این دوره از رقابت‌ها به قهرمانی رسیدیم که همه تیم‌ها پیشرفت کرده بودند و در تورنمنت‌های مختلف شرکت داشتند. اینها تیم‌هایی بودند که ما ۴ سال پیش آنها را به سادگی و با اختلاف ۱۰ گل‌ می‌بردیم اما حالا پیشرفت کرده‌اند و ما با اینکه قهرمان شدیم، سر جای خودمان مانده‌ایم!»

وی ادامه داد: «البته ما بازی به بازی بهتر شدیم و این موضوع نشان داد که نداشتن بازی‌های تدارکاتی و شرکت نکردن در تورنمنت‌ها چقدر روی کار ما تأثیر دارد. وقتی ۳ ماه از مسابقات دور باشی، این زمان زیادی در گلبال است و همین کار ما را برای رقابت با حریفان سخت کرده بود. اینکه ضربه زن‌های ما از لحاظ قدرتی و سرعتی از آنها بهتر باشند یا نه. چون ضربات و دفاع برابر آن در گلبال خیلی مهم است. ما نباید فرصت را از دست بدهیم و از فردا تمرینات‌مان را برای رسیدن به پارالمپیک ۲۰۲۰ آغاز کنیم و برای حضور در این مسابقات آماده شویم.

چنانچه در بالا بدان اشاره شد، بررسی همه عوامل نشان میدهد گلبال ایران نیاز به تورنمنتهای بین المللی بیشتر و افزایش تجربه با حضور در بازیهای سطح بالاتری دارد تا بتواند عدم حضور خود در پارالمپیک ریو را در توکیو ۲۰۲۰ جبران کند.

 

بررسی نتایج دو و میدانی

چنانچه انتظار میرفت، رشته دو و میدانی نابینایان و کمبینایان در سومین دوره مسابقات پاراآسیایی، پر مدالترین رشته ورزش نابینایان بود.
رشته ای که نابینایان در آن ۲۲ نماینده داشتند و ۲۴ مدال رنگارنگ از آن به دست آمد. در واقع دو و میدانیکاران نابینا و کمبینا هم با کسب هشت مدال طلا بیش از نیمی از طلاهای ورزش نابینایان را از آن خود کردند و هم با کسب ۸ طلا، ۶ نقره، ۱۰ برنز و مجموع ۲۴ مدال، توانستند نیمی از ۴۸ مدال ورزش نابینایان در اندونزی را به نام خود ثبت کنند. از اتفاقات قابل توجه این رشته میتوان به دو مدال طلای وحید علی نجیمی و دو نشان طلای مهدی اولاد اشاره کرد. البته هاجر صفرزاده نیز با ۲ نقره و یک برنز، نشان داد آینده درخشانی در انتظارش است. دوندگان نابینا و کمبینا البته با اتفاقات ناگواری نیز مواجه شدند. از نوکلاس شدن حکیمه گودرزی گرفته تا دیسکالیفه شدن حمید اسلامی در دوی پنج هزار متر. در حالی که حمید اسلامی جلوتر از رقیبان ژاپنی خود در دوی پنج هزار متر از خط پایان گذشت و با پرچم ایران نیز دور افتخار زد، دقایقی بعد اعلام کردند حمید اسلامی به علت اینکه جلوتر از دونده همراه خود حرکت کرده و او را کشیده است، از دور رقابتها حذف شده و طلای او تقدیم ژاپنیها شد تا به این ترتیب، حمید اسلامی از دومین مدال طلای خود باز بماند. در ادامه، به مدالآوران دو و میدانی نابینایان در جاکارتا نگاهی می اندازیم: مدال آوران طلا: وحید علی نجیمی: دوی ۲۰۰ متر، عذرا مهدویکیا: دوی ۱۵۰۰ متر، مهدی اولاد: پرتاب وزنه کلاس F11، مهدی اولاد: پرتاب دیسک کلاس F11، امید ظریف: دوی ۴۰۰ متر ـ کلاس T13

۱۱، وحید علی نجیمی: دوی ۴۰۰ متر ـ کلاس t12، حمید اسلامی: دوی ۱۵۰۰ متر ـ کلاس T11، سامان پاکباز: پرتاب دیسک کلاس F12. مدال آوران نقره: هاجر صفرزاده: دوی ۲۰۰ متر کلاس T22، نورمحمد آرخی: ماده پرتاب وزنه کلاس F11، سامان پاکباز: کلاس F12 پرتاب وزنه، هاجر صفرزاده: دوی ۴۰۰ متر کلاس T12، مسعود حیدری: پرتاب دیسک کلاس F12، بهزاد عزیزی: پرتاب نیزه، مدال آوران برنز: امید ظریف صنایع: دوی ۲۰۰ متر کلاس T13، عذرا مهدویکیا: پرتاب نیزه کلاس F12/13، مسعود حیدری: کلاس F12 پرتاب وزنه، امید ظریف: دوی ۱۰۰ متر: آرین لطفی: پرتاب دیسک کلاس F11، سید عرفان حسینی: پرتاب نیزه، هاجر صفرزاده: دوی ۱۰۰ متر کلاس T12، امیر خسروانی: پرش طول کلاس T12، میکائیل دیانی: دوی ۵ هزار متر، عذری مهدویکیا: دوی ۴۰۰ متر. دو و میدانی نابینایان در دور قبل مسابقات پاراآسیایی، ۳ طلا،۱۳ نقره، ۲ برنز و مجموع ۱۸ مدال به دست آورد و در این دوره با خوشرنگتر کردن مدالهای طلا از سه به عدد ۸ سهم عمده ای در سومی کاروان ایران در جدول رده بندی توزیع مدالها ایفا کرد.

 

بررسی نتایج دوچرخه سواری نابینایان

دوچرخه سواری در کنار بوچیا که البته کسی انتظاری از مدالآوری آن نداشت، تنها رشته ای بود که امید مسئولان از کسب مدال را نا امید کرد و دست خالی از اندونزی به ایران بازگشت. تیم نابینایان، جانبازان و معلولین کشورمان با چهار دوچرخه سوار در این مسابقات شرکت کرد. طاهر مقدم دوچرخه سوار کمبینا و سینا امیر علایی که جلوران وی بود، مهدی محمدی، بهرام سلیمانی و صابر رحیمپور دوچرخه سواران معلول، چهار ورزشکار اعزامی به اندونزی بودند که نه در مسابقات جاده و نه در رقابتهای پیست، موفق به کسب مدال نشدند. تیم دوچرخه سواری نابینایان در همان مرحله مقدماتى رقابتهاى تعقیبى انفرادى پیست به عنوان ششمی بسنده کرد و از صعود به مرحله نهایی باز ماند. تیم دوچرخه سواری معلولین نیز در مسابقه رده بندى تیمى اسپرینت نیز از اندونزی شکست خورد و در جایگاه چهارم قرار گرفت. در مسابقات جاده نیز دوچرخه سواران نابینا و معلول کشورمان رهاوردی نداشتند تا طبق گفته فرهاد عصفوری سرمربی این تیم، نتیجه نبود امکانات سخت افزاری مناسب در این رشته با عدم کسب مدال نمایان شود. عصفوری پس از پایان مسابقات دوچرخه سواری در سومین دوره رقابتهای پاراآسیایی گفت: با نفرات خوبی به جاکارتا اعزام شده بودیم و دوچرخه سواران ما سطح فنی بالایی داشتند. اما تجهیزات ما مناسب این مسابقات نبود. قیمت کل دوچرخه هایی که همراه تیم ما بود، به اندازه یک دوچرخه تیم مالزی، ژاپن یا کره و حتی اندونزی نبود. سرمربی تیم ملی دوچرخه سواری نابینایان تصریح کرد: ما در جاکارتا امکان تمرین نداشتیم و در مجموع، دو ساعت در پیست و یک ساعت در جاده به ما اجازه تمرین دادند که این زمان برای آماده نگه داشتن ورزشکاران در این مسابقات با این سطح، اصلاً مناسب نیست.

هر چند طی رایزنیهایی که پیش از مسابقات با فدراسیون دوچرخه سواری داشتیم، توانستیم تا حدی مشکلاتی که از نظر تجهیزات داشتیم مرتفع و یک دوچرخه و تعدادی طوقه به صورت امانی دریافت کنیم. اما به هر صورت چون در شرایط کنونی امکان خرید دوچرخه‌های جدید و مدرن را نداشتیم و بضاعت مالی فدراسیون اجازه تهیه تجهیزات جدید را نمیداد، چاره ای نداشتیم با همین دوچرخه های فعلی که قدیمی هستند در رویدادهای بزرگی چون پاراآسیایی شرکت کنیم. وی افزود: تمام کشورها تلاش میکنند در چنین رویدادهایی با تمام توان و با تجهیزات مدرن در مسابقات شرکت کنند تا بهترین عملکرد را داشته باشند، اما در کشور ما با توجه به بالا رفتن قیمت دلار و مشکلاتی که از نظر ارزی وجود دارد، باید با همین امکانات محدود بسازیم. همانطور که در بازیهای آسیایی جاکارتا ملاحظه کردید، قدیمی بودن دوچرخه ها سبب شد تا یکی از دوچرخه سواران با حالت پنچری رقابت را به اتمام برساند و دوچرخه سوار دیگر نیز زنجیر پاره کند.

 

بررسی نتایج شنای نابینایان

نتایج درخشان شاهین ایزدیار در مسابقات شنا و کسب شش طلا و یک نقره، همه نگاه ها را به وی معطوف کرد و دیگر نتیجه نگرفتن شناگران نابینا در جاکارتا به چشم نیامد. تیم ملی شنای نابینایان که با دو شناگر به مسابقات پاراآسیایی اعزام شد، پیش از شروع بازیها، چالشهای زیادی با پارالمپیک برای اعزام ورزشکاران داشت. حمید شریفیان سرمربی تیم ملی شنای نابینایان معتقد بود اگر پارالمپیک اجازه دهد ما با چهار شناگر راهی مسابقات شویم، شانس کسب مدال در بخش تیمی را هم داریم. اما پارالمپیک که تنها اعزام کیفی مد نظرش بود، در نهایت با اعزام محمدحسین کریمی جهانآبادی و سید مهدی میر دهقان موافقت کرد. با توجه به اینکه در مسابقات پاراآسیایی اینچئون شناگران نابینا و کمبینا موفق به کسب هفت مدال رنگارنگ: یک طلا، دو نقره و چهار برنز شده بودند، امیدها برای کسب مدالهای مشابه در جاکارتا زیاد بود. چنانچه شریفیان نیز پیش از اعزام در مصاحبه با ایران سپید، کسب پنج مدال برای شنای نابینایان را پیشبینی کرده بود. پیش از برگزاری مسابقات پاراآسیایی، محمدحسین کریمی و شاهین ایزدیار در اردوی مجارستان حاضر شدند تا خود را آماده صید مدالهای رنگارنگ در جاکارتا کنند. همه چیز به خوبی پیش میرفت تا اینکه در زمان کلاسبندی پزشکی شناگران، به علت کم بودن تعداد شناگران و به حدنصاب نرسیدن کلاسهای پزشکی مختلف، شناگران نابینا و کمبینا در همه کلاسها با هم ادغام شدند و همین میکس کلاسها، باعث شد همه چیز خراب شود و شنای نابینایان تنها به یک مدال برنز بسنده کند. هر چند در بسیاری از مواد، شناگران نابینای کشورمان موفق شدند رکوردهای ملی خود را ارتقا دهند. اگر بخواهیم به برخی از نتایج نگاهی بیندازیم: باید گفت محمدحسین کریمی جهانآبادی در شنای ۴۰۰ متر آزاد هشتم شد. سید مهدی میر دهقان در ماده ۱۰۰ متر کلاس SB11 به مقام پنجمی دست یافت. کریمی در ماده ۱۰۰ متر قورباغه کلاس SB13، موفق شد به رکورد یک دقیقه و ۱۳ ثانیه و ۳۳ صدم ثانیه برسد اما تنها ۴۰ صدم ثانیه کم آورد و مدال برنز را از دست داد. تا اینکه محمدحسین کریمی در روز پایانی مسابقات توانست در ماده ۵۰ متر کرال سینه کلاس S 12، با رکورد ۲۶ ثانیه و ۲۴ صدم ثانیه به مدال برنز برسد. رکورد ملی در این ماده ۲۷ ثانیه و ۰۹ صدم ثانیه بود که کریمی به میزان ۸۵ صدم ثانیه آن را ارتقا داد. کریمی پس از پایان مسابقات شنا گفت: چون میزبان نمیخواست مدالها بین همه کشورها پخش شود و به دنبال بالا کشیدن خودش در جدول بود، موادها را میکس کرد تا نتوانم مدالهای بیشتری به دست آورم. من دچار بدشانسی بزرگی شدم چون موادی که در آن شانس کسب بهترین مدالها را داشتم، با کلاسهای دیگر ادغام شد تا فقط یک مدال بگیرم. اگر کلاسها به این شکل ادغام نمیشد، حداقل یک طلا، سه نقره و دو برنز میگرفتم.

 

اسامی کامل مدال آوران کاروان خودباوری و امید در سومین دوره مسابقات پارا آسیایی

مدال آوران طلا

۱- شاهین ایزدیار (شنا/ ۱۰۰ متر پروانه)

۲- عرفان سیفی‌پور (دوومیدانی/ پرتاب نیزه)

۳- ساره جوانمردی (تیراندازی/ ۵۰متر خفیف)

۴- رقیه شجاعی (تیراندازی/ تفنگ بادی)

۵ – علیرضا قلعه ناصری (دوومیدانی/ پرتاب دیسک)

۶- شاهین ایزدیار (شنا)

۷- امیر جعفری (وزنه برداری)

۸- عذرا مهدوی کیا (دوومیدانی/۱۵۰۰ متر)

۹- وحید علی نجمی (دوومیدانی/ ۲۰۰ متر)

۱۰- مهدی اولاد (دوومیدانی/ پرتاب دیسک)

۱۱- محمدرضا احمدی (دوومیدانی/ پرتاب دیسک)

۱۲- ساره جوانمردی (تیراندازی/ تپانچه بادی ۱۰ متر)

۱۳- شاهین ایزدیار (شنا/ ۲۰۰متر)

۱۴- فرزاد سپهوند (دوومیدانی/ پرتاب دیسک)

۱۵- روح الله رستمی (وزنه برداری)

۱۶- بتول جهانگیری (دوومیدانی/ پرتاب وزنه)

۱۷- حسین خرسند امیری (دوومیدانی/ پرتاب دیسک)

۱۸- مهدی اولاد (دوومیدانی/ پرتاب دیسک)

۱۹- علیرضا مختاری (دوومیدانی/پرتاب وزنه)

۲۰- عاطفه نقوی (طلای انفرادی شطرنج نابینایان و کم‌بینایان)

۲۱- امید کریمی (طلای انفرادی شطرنج نابینایان و کم‌بینایان)

۲۲- عاطفه نقوی، فاطمه برقول و فاطمه زنده بودی (طلای تیمی شطرنج)

۲۳- وحید نوری (جودو)

۲۴- محمدرضا زندی (تیروکمان/ کلاسW۱ )

۲۵- احسان موسی نژاد (جودو)

۲۶- هاشمیه متقیان (دوومیدانی/ پرتاب دیسک)

۲۷- شاهین ایزدیار (شنا)

۲۸- عارف بهاروند (دوومیدانی/ پرتاب وزنه)

۲۹- شاهین ایزدیار (شنا)

۳۰- مهناز امینی (دوومیدانی/ پرتاب نیزه)

۳۱- آرزو رحیمی (دوومیدانی/ پرتاب وزنه)

۳۲- امید ظریف (دوومیدانی/ دوی ۴۰۰ متر)

۳۳- غلامرضا رحیمی و زهرا نعمتی (تیروکمان/تیم میکس ریکرو)

۳۴- مهدی علیزاده (دوومیدانی- پرتاب نیزه)

۳۵- حامد امیری (دوومیدانی/ پرتاب وزنه)

۳۶- تیم ملی والیبال نشسته مردان

۳۷- سجاد مرادیان (دوومیدانی/ پرتاب وزنه)

۳۸- علی نجیمی (دوومیدانی/ دوی ۴۰۰متر)

۳۹- محمد الوان پور (دوومیدانی/ پرتاب نیزه)

۴۰- حمید اسلامی (دوومیدانی/ دوی ۱۵۰۰متر)

۴۱- سامان پاکباز (دوومیدانی/پرتاب دیسک)

۴۲- پیمان نصیری (دوومیدانی/دوی ۱۵۰۰متر)

۴۳-الناز دارابیان (دوومیدانی/ پرتاب دیسک)

۴۴- حامد صلحی پور (وزنه برداری)

۴۵- فریبا زنده بودی، فاطمه برقول و عاطفه نقوی (شطرنج تیمی)

۴۶- گلبال مردان

۴۷- سیامند رحمان (وزنه برداری)

۴۸- شاهین ایزدیار (شنا/صد متر کرال سینه)

۴۹- عشرت کردستانی(دوومیدانی/پرتاب وزنه)

۵۰- حامد امیری (دوومیدانی/پرتاب نیزه)

۵۱- تیم ملی بسکتبال با ویلچر

مدال آوران نقره

۱- بهزاد عزیزی (دوومیدانی/ پرتاب نیزه)

۲ – جلیل باقری (دوومیدانی/ پرتاب دیسک)

۳- یوسف یوسفی (وزنه برداری)

۴- علی اصغر جوانمردی (دوومیدانی/پرتاب وزنه)

۵- جاوید احسانی شکیب (دوومیدانی/پرتاب دیسک)

۶- زهرا صالحی (دوومیدانی/ پرتاب نیزه)

۷_ نورمحمد آخی (دوومیدانی/ پرتاب دیسک)

۸_ هاجر صفرزاده (دوومیدانی/ دوی ۲۰۰متر)

۹- علی الفت نیا (دوومیدانی/ دوی ۲۰۰ متر)

۱۰- سامان پاکباز (دوومیدانی/ پرتاب وزنه)

۱۱- سمیرا ارم (تیراندازی/ تپانچه بادی ۱۰متر)

۱۲- داود علی قاسمی (دوومیدانی/ دوی صدمتر)

۱۳- هاشمیه متقیان (دوومیدانی/ پرتاب نیزه)

۱۴- اسدالله عظیمی (دوومیدانی/ پرتاب دیسک)

۱۵- صالح فرج زاده (دوومیدانی/ پرتاب وزنه)

۱۶-زهرا نعمتی (تیروکمان/ ریکرو انفرادی)

۱۷- اسدالله عظیمی(دوومیدانی/پرتاب وزنه)

۱۸- فریبا زنده بودی(شطرنج انفرادی نابینایان و کم‌بینایان)

۱۹- امید کریمی، مجید باقری و علیرضا قورچی بیگی (شطرنج تیمی نابینایان و کم‌بینایان)

۲۰- ملیحه صفایی، لیلا زارعزاده و زهرا محمدی (شطرنج تیمی نابینایان و کم‌بینایان)

۲۱- نادر مردادی (وزنه برداری)

۲۲- محمدرضا خیرالله زاده (جودو)

۲۳- هاشم رستگاری (دوومیدانی/دوی ۴۰۰متر)

۲۴- هادی نوری و راضیه شیرمحمدی (تیروکمان/ تیم میکس کامپوند)

۲۵- محسن کائیدی (دوومیدانی/پرتاب نیزه)

۲۶- تیم ملی والیبال نشسته بانوان

۲۷- جلیل باقری (دوومیدانی/ پرتاب وزنه)

۲۸- نقره تیمی جودوی نابینایان و کم‌بینایان

۲۹- شاهین ایزدیار (شنا/ ۴۰۰ متر آزاد)

۳۰- هاجر صفرزاده (دوومیدانی/ دوی ۴۰۰متر)

۳۱- امان الله پاپی (دوومیدانی/ پرتاب نیزه)

۳۲- فائزه کرمانی (دوومیدانی/ پرتاب نیزه)

۳۳-مسعود حیدری (دوومیدانی/پرتاب دیسک)

۳۴-مرضیه صدقی (دوومیدانی/پرتاب وزنه)

۳۵-فرشته مرادی (دوومیدانی/پرتاب وزنه)

۳۶- هرمز صیدی (دوومیدانی/پرتاب نیزه)

۳۷- ملیحه صفایی، لیلا زارعزاده و زهرا محمدی(شطرنج تیمی)

۳۸- فاطمه برقول (شطرنج نابینایان و کم‌بینایان)

۳۹- ملیحه صفایی (شطرنج نابینایان و کم‌بینایان)

۴۰- علی اکبر غریب شی (وزنه برداری)

۴۱- منصور پورمیرزایی (وزنه برداری)

۴۲- عبدالرضا جوکار (دوومیدانی/پرتاب نیزه)

مدال آوران برنز:

۱- حسن جانفشان (تنیس روی میز)

۲- سید عرفان حسینی (دوومیدانی/پرتاب نیزه)

۳- زهرا برناکی (دوومیدانی/ پرش طول)

۴- علی امیدی (دوومیدانی/ پرتاب نیزه)

۵- حامد امیری (دوومیدانی/ پرتاب دیسک)

۶- میثم بنی‌طباء (جودوی نابینایان و کم‌بینایان)

۷- رضا غلامی (جودوی نابینایان و کم‌بینایان)

۸- امید ظریف صنایعی (دوومیدانی/ ۲۰۰ متر)

۹- عذرا مهدوی کیا (دوومیدانی/ پرتاب نیزه)

۱۰- سولماز بازرگان (دوومیدانی/ پرتاب دیسک)

۱۱- احمد اوجاقلو (دوومیدانی/ دوی ۲۰۰ متر)

۱۲- داودعلی قاسمی (دوومیدانی/ دوی ۲۰۰متر)

۱۳- مهدی علیزاده (دوومیدانی/ پرتاب وزنه)

۱۴- مسعود حیدری (دوومیدانی/ پرتاب وزنه)

۱۵_ حمزه محمدی (وزنه برداری)

۱۶- امید جعفری (جودوی نابینایان و کم‌بینایان)

۱۷- امید ظریف (دوومیدانی/ دوی صدمتر)

۱۸- علیرضا مختاری (دوومیدانی/ پرتاب دیسک)

۱۹- آرین لطفی (دوومیدانی/پرتاب دیسک)

۲۰- فاطمه برقول (شطرنج انفرادی نابینایان و کم‌بینایان)

۲۱- لیلا زارعزاده (شطرنج انفرادی نابینایان و کم‌بینایان)

۲۲- مدال برنز تیمی برای شطرنج مردان

۲۳- مجید کاکوش (تیروکمان/ رقابتهای w۱)

۲۴- داودعلی قاسمی (دوومیدانی/ دوی ۴۰۰متر)

۲۵- فرهاد کهریزی(دوومیدانی/دوی ۴۰۰متر)

۲۶- احمد اوجاقلو (دوومیدانی/ دوی ۱۰۰ متر)

۲۷- هاجر صفرزاده (دوومیدانی/ ۱۰۰ متر)

۲۸- عذرا مهدوی کیا (دوومیدانی/دوی ۴۰۰متر)

۲۹- امیر خسروانی (دوومیدانی/دوی ۴۰۰متر)

۳۰-  ژیلا یوسفی (دوومیدانی/ پرتاب دیسک)

۳۱- محمد خالوندی(دوومیدانی/ پرتاب نیزه)

۳۲- بتول جهانگیری (دوومیدانی/ پرتاب نیزه)

۳۳- امین عبدل پور (دوومیدانی/دوی ۱۵۰۰متر)

۳۴-جواد حردانی(دوومیدانی/ پرتاب نیزه)

۳۵- شهلا حدیدی(دوومیدانی/ پرتاب وزنه)

۳۶- فریبا زنده بودی(شطرنج نابینایان و کم‌بینایان)

۳۷- سامان رضی (وزنه برداری)

۳۸- مهدی محمدی (دوچرخه سواری/ تعقیبی انفرادی)

۳۹- محمد حسین کریمی جهان آبادی (شنای نابینایان و کم‌بینایان)

۴۰- گلبال بانوان

۴۱- دیانی (دوومیدانی/ دوی ۵۰۰۰متر مردان)

۴۲- پروین مقدم(دوومیدانی/پرتاب وزنه)

۴۳-یونس سیفی‌پور(دوومیدانی/پرتاب وزنه)

 

جدول مدالی تیم های اول تا دهم

جدول رده بندی مدال های تیم های اول تا دهم بازیهای پاراآسیایی ۲۰۱۸ جاکارتا به شرح زیر است:

۱. چین: ۱۷۲ طلا، ۸۸ نقره، ۵۹ برنز. مجموع: ۳۱۹
۲. کره جنوبی: ۵۳ طلا، ۴۵ نقره، ۴۷ برنز. مجموع: ۱۴۵
۳. ایران: ۵۱ طلا، ۴۲ نقره، ۴۳ برنز. مجموع: ۱۳۶
۴. ژاپن: ۴۵ طلا، ۷۰ نقره، ۸۳ برنز. مجموع: ۱۹۸
۵. اندونزی ۳۷ طلا، ۴۷ نقره، ۵۱ برنز. مجموع: ۱۳۶
۶. ازبکستان: ۳۵ طلا، ۲۴ نقره، ۱۸ برنز. مجموع: ۷۷
۷. تایلند: ۲۳ طلا، ۳۲ نقره، ۵۰ برنز. مجموع: ۱۰۵
۸. مالزی: ۱۷ طلا، ۲۶ نقره، ۲۵ برنز. مجموع: ۶۸
۹. هند: ۱۵ طلا، ۲۴ نقره، ۳۳ برنز. مجموع: ۷۲
۱۰. هنگ کنگ: ۱۱ طلا، ۱۶ نقره، ۲۱ برنز. مجموع: ۴۸

منبع کلیه خبر ها: ایران سپید

امیر سرمدی

درباره امیر سرمدی

اول بهمن ماه سال 1368 در تهران متولد شدم و در حال حاضر هم ساکن تهرانم. سی تیر سال 94 ازدواج کردم و در یازده بهمن سال 95 هم صاحب یک فرزند پسر به نام آرمان شدم. مقطع کارشناسی رو در رشته مترجمی زبان انگلیسی به پایان رسوندم و در کنار دانشگاه، فارغ التحصیل دوره های روزنامه نگاری، از مرکز مطالعات رسانه ها شدم. از دوران نوجوانی به کار در رادیو و مطبوعات علاقه مند بودم و همین علاقه بود که منو به سمت گذروندن دوره های ژورنالیزم و همکاری با برخی از شبکه های رادیویی، سوق داد. از آبانماه سال 1392، خبرنگار مؤسسه مطبوعاتی ایران هستم و نویسنده سرویس ورزشی روزنامه ی ایران سپید. گه گاه هم برای روزنامه ایران و خبرگزاری ایرنا در حوزه ی اجتماعی و ورزش نابینایان مینویسم. از سال 1388، همکاری خودم رو با شبکه ی رادیویی ورزش در حوزه آیتم سازی شروع کردم و به تدریج، خبرنگار ورزش نابینایان در برنامه های شکوه اراده و جهان ورزش معلولین شدم. در برنامه امروز با ورزش هم اخبار حوزه ورزش معلولین رو میخوندم. از سال 92، با دوستانم، مجموعه برنامه ای رو با نام زندگی ادامه داره در رادیو فصلی کلید زدیم و بعد هم برنامه ای رو با نام لحظه های خودمونی در این شبکه تولید کردیم. علاوه بر رادیو ورزش و رادیو فصلی، سابقه همکاری با رادیو سلامت و رادیو کتاب رو هم دارم و در حال حاضر، کارشناس مجری برنامه شش نقطه در رادیو تهران هستم. در سال 94 همکاری خودمو با شرکت پکتوس، تولید کننده محصولات سخت افزاری و نرم افزاری ویژه ی نابینایان آغاز کردم و مسئول روابط عمومی و مدیر وبسایت نابینایان این شرکت به نشانی pactos.net هستم. از دوران کودکی، به تغییرات جوی، مطالب مرتبط با آب و هوا علاقه داشتم و مطالعات بسیاری رو در این زمینه آغاز کردم. همین علاقه بسیار بود که باعث شد در سال 1391، وبلاگی رو در زمینه پیش بینی وضعیت هوای استان تهران در سامانه بلاگفا راه اندازی کنم. استقبال بسیار همشهری های تهرانی، منو مجاب کرد تا در آذرماه سال 1393، یک وبسایت تخصصی در حوزه آب و هواشناسی راه اندازی کنم. این شد که در حال حاضر، مدیر وبسایت هواشناسی تهران ودر، به نشانی های tehranweather.ir iran-weather.ir هستم. از مهر ماه سال 1392 بود که وارد این محله ی با صفا شدم و سعی می کنم در حد توان، برای هم محلی ها مفید باشم. اگه با من کاری داشتین، آدرس میلم AMIRSARMADI68@GMAIL.COM هست و شماره تماس من هم 0935 44 33 265. دیگه چیزی ندارم بگم جز اینکه،،،،،،،،،،،، عمر گران، میگذرد. خواهی نخواهی. سعی بر آن کن نرود رو به تباهی.
این نوشته در اخبار, اطلاع رسانی, خاطره, صحبت های خودمونی, صوتی, گزارش, ورزش ارسال و , , , , , , , , , , , , برچسب شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.

30 پاسخ به تحلیل و بررسی نتایج رشته های مختلف ورزش نابینایان در مسابقات پارا آسیایی/روایت خبرنگاران اعزامی به جاکارتا

  1. 1
    کامبیز کامبیز says:

    امیر اول شدم.
    سلام دلم برات تنگ شده

    • 1.1

      کامبیز جان سلام.
      منم همینطور.
      دیگه کم کم از این شلوغی های دو سه ماه اخیر رها شدم و قصد دارم بیشتر تو محله فعال باشم.
      با پست های جذاب، بتونیم محلمون رو مثل گذشته پویا کنیم.

  2. 2
    کریمی says:

    درود. اوه اوه. چه پست پر و پیمونی. بهبه. امیدوارم خوش گذشته باشه.
    گذشته از اینا, بهت پیشنهاد میدم یه سفرنامه شخصی هم از خودت واسه مون بنویسی تا ما هم بیشتر تو حالو هوای اونجا قرار بگیریم.

    • 2.1

      علی جان سلام. خیلی مخلصیم.
      از نظر تفریحی که اصلا فرصت نشد جایی بریم، ولی از نظر کاری واقعا عالی بود.
      یک تجربه فوق العاده، چون من تا به حال تجربه کار خبری در لحظه با این حجم بالا رو تا به حال نداشتم.
      یه کار گروهی و تیمی که با نتیجه گرفتن بچه ها و مدال های خوشرنگی که میآوردن، واقعا خستگی از تنمون در میومد.
      سفرنامه هم اگه فرصت کنم حتماً. یک سری نکات رو به صورت روزانه یادداشت کردم تا یادم نره. حالا سر فرصت باید بشینم تنظیمش کنم.

  3. 3
    آرتیمان says:

    درود بر امیر عزیز تو را دوست دارم چون هر اتفاقی هم که بیفته تو کسی نیستی که از جاده منطق خارج بشی این را تو بار ها و بار ها ثابت کردی چه در بحث شرکت پکتوس چه در بحث خبر نگاریت همیشه با شخصیت محکمت به همه جواب دادی من خودم با وجودی که همیشه یکی از منتقدان شرکت پکتوس بودم و تو یکی از طرف داران ولی همیشه به تو افتخار می کنم چون واقعا شایستگی اون را داری. برخلاف بعضی از تحصیل کرده های ما که سعی دارن با برخی سخنان بیهوده خود شون را برجسته نشون بدن تو سعی می کنی با عمل درستت خودت را به دیگران ثابت کنی زنده باد با این پست پر و پیمونت امیدوارم هر روز موفق تر از دیروز باشی و آرمان بهت افتخار کنه

    • 3.1

      درود به جناب میرزایی، پدر آرتیمان و آرتین عزیز.
      بیش از اینها منو شرمنده لطف و قلب بی آلایشتون نکنید.
      خیییلی خیییلی ممنونم.
      توصیه می کنم مستند رو گوش کنید که خالی از لطف نیست.
      البته اگه به بحث ورزش و افتخار آفرینی هم نوعانمون علاقمند هستید.
      راستی پسرای گلتون چطورن؟
      این آرمان که انقدر شیطون شده و شلوغ میکنه چهار نفر هم حریفش نمیشن.
      اصلا فکرشو نمیکردم اون بچه آروم و مظلوم پارسال، الان انقدر شر و شیطون شده باشه خخخخخ.

      • 3.1.1
        آرتیمان says:

        حتما گوش میدم آرتیمان و آرتین هم سلام می رسونن حالا تازه شیطنت ها شروع شده فقط سخت مواظب وسایلت باش وسایل حساست را جای بلند قرار بده چون این آقایون اصولا با همه چیز کار دارن از ریشتراش برقی بگیر تا میکروفون و هدفون و لبتاپ خلاصه با همه چی کار دارن باورت میشه آرتین با گوشی اندروید دبل کلیک هم به راحتی کار می کنه خلاصه که آسایش ندارم خخخخ

        • خدا واستون حفظشون کنه.
          آره بابا این آرمان هم با گوشی من خیلی راحت میره قفلشو باز میکنه، میره تو پیامک ها sms میده، دیروز هم تو یه شاهکار رفته با گوشیم اسنپ درخواست داده فقط شانس آوردیم مبدأ و مقصد رو زده بود خونه خودمون.
          فقط من موندم که از خونه خودمون بخوایم بریم خونه خودمون، چرا زده بود ۴۵۰۰ تومان خخخخخ.
          لپتاپم رو هم تا به حال این سوکت برقشو انقدر کنده زده یه بار خراب کرده. اصلا یه کار هایی میکنه که…

  4. 4
    مادر بزرگمهر says:

    سلام به خبرنگار سخن کوش و گرانقدر هفته پیش زنگ زدم ب خانم صفایی گفتن تازه از جاکارتا برگشتن و سه مدال نقره هم حاصل مسابقات ایشون و ودوستانشون هست اونقدر ذوق زده شدم که انتها نداشت و منتظر بودم تا شما اخبار کامل رو برامون بذارین لطفا خاطرات سفر رو هم بنویسین که یکی از لذت های دنیا شنیدن خاطرات دوستان هست انشاالله امروز با پسرام که شاگردان خانم صفایی هستن میریم خونشون و حسابی جشن میگیریم در پناه حق بر بلندای سعادت و سربلندی باشید

    • 4.1

      سلام مادر بزرگمهر عزیز.
      به به اگه رفتین حتما سلام منو به خانم صفایی برسونید.
      دخترای شطرنج بازمون واقعا گل کاشتن.
      همین خانم صفایی روز آخر فقط با پوئن شکنی طلا رو از دست داد. یعنی با امتیاز مشابه. خیلی حیف شد. چون اگر پوئناش یکم بالا تر بود، هم خودش یه طلای انفرادی میگرفت، هم تیم b1 بانوانمون تو بخش تیمی صاحب مدال طلا میشد و همین مسئله میتونست کاروان ایران رو حتی در جایگاه دومی مسابقات هم پیش ببره.
      http://www.iransepid.ir/News/14573.html
      دخترای b2-b3 هم که دیگه حرف نداشتن. همین خانم عاطفه نقوی که مثل خانم صفایی هم استانی شما هم هست، سه طلا گرفت.
      یک طلای انفرادی و دو طلای تیمی.
      سفرنامه هم سعی می کنم بنویسم.
      به امید پیشرفت روز افزون بزرگمهر نازنین.

  5. 5

    سلام امیر عزیز. مثل همیشه عالی بود دستت درد نکنه. انشا الله تو بازی های پارا المپیک ۲۰۲۰ ببینیمت. راستی سوقاتی هام رو با پست پیشتاز بفرست که صبرم سر اومده و نمیتونم منتظر اومدن برف بمونم. پولش هم اول باید پرداخت کنی خخخخخ. راستی آرمان رو هم بفرست با ایلیا یه کشتی بگیره ببینیم کدومشون ضربه فنی میشن قول میدم امتیاز پخش گزارشش رو به خودت بدم.

    • 5.1

      اصغر جان سلام.
      بابا این همه مدال واستون سوغات آوردم دیگه خخخخ.
      حالا یکم صبور باش تا اولین بارش برف اردبیل اونقدرا هم زمان نمونده.
      در خصوص کشتی هم مبارزه برابری فکر نکنم باشه. خخخخ.
      آرمان الان تو وزن ۹.۵ کیلوگرم کشتی میگیره. بگو ایلیا چند کیلوه؟
      به همسر گرامیت سلام برسون. ایلیا رو هم ببوس.

  6. 6
    ابراهیم says:

    ایول سلام ببین کی اینجاست
    کلی از دیدن اسمت خوشحال شدم امیدوارم بازم عین همیشه بیایی اینجا
    موفقتر از همیشه باشی

  7. 7
    مظاهری says:

    سلام بر امیر سرمدی پروداکشن.
    ممنونم از پست خوبت.
    فقط گلبال بانوان خیلی کم بهش پرداخته شده بود و به نظرم این حرفی که مدام تکرار شد که کشورهای دیگه خیلی پیشرفت کردن خیلی خنده دار بود! واقعا منظور چیه؟ میخواستن کشورهای دیگه دست روی دست بذارن و بشینن! در ضمن با شرایطی که فراهم کردن و آرت و پورتهای فراوان واقعا انتظار پیشرفت زیادی از تیم ایران هم میرفت که متأسفانه پسرفت مشاهده شد. البته اینکه دلم خیلی از دستشون پره قابل انکار نیست ولی واقعا اصلا صحبتهایی که در مورد تیم میشه جالب نیست و واقعا خنده داره. این همه خودشون رو کشتند و کلی بازیکن رو کنار زدن که خوب بدرخشن، تایلندی که پارسال ضربه فنی شد باید یه بار مساوی بشه و در آخر با اختلاف یه گل برده بشه، این چه پیشرفتی هست این چه افتخاریه واقعا؟ وقتی هم مشکلی پیش میاد بهانه ها زیاد و زیادتر میشه. من مخالف محدودیتهای گلبال بانوان نیستم ولی با این همه موارد و حواشی که ایجاد کردن و قرار بود برن و شاخ غول رو بشکنن واقعا هیچ کاری نکردن. ولی خدا رو شکر که حد اقل کسانی که باید بفهمن فهمیدن یعنی امیدوارم که فهمیده باشن که مشکل از کجاست.
    بازم ممنونم از پست پر محتوات

    • 7.1

      زهره سلام.
      اینکه برخی کشور ها مثل تایلند سطح بازیشون روز بروز داره پیشرفت می کنه، تردیدی نیست. منتاها مسئله اینه که ما چقدر پیشرفت کردیم.
      آیا فقط درجا زدیم یا به قول تو پسرفت هم داشتیم.
      آره اگه بخوایم با دوره قبل رقابت های پارا آسیایی در اینچئون مقایسه کنیم، تغییر نقره به برنز، بیشک پسرفت محسوب میشه.
      منتاها باید اینو مد نظر داشت که گلبال بانوان داره نسل عوض میکنه. کسانی مثل مریم کوه فلاح و به ویژه مریم صالحی زاده که ظاهرا الان در کانادا زندگی می کنه، کنار رفتن.
      حالا زیرساخت های ورزشی ما و استعدادیاب هامون نتونستن در اون سطح بازیکن بسازن و این یک نقص جدیه.
      من به تو حق میدم که از دست سرمربی تیم ملی گلبال بانوان خانم نعیمآبادی دلخور باشی، چون اصلا رفتارشون با تو به هیچ عنوان حرفه ای نبود.
      به هر حال کسی که در رقابت های آسیایی تایلند فیکس تیم ملی بوده، طبیعتا باید به اردو های پیش از اعزام دعوت بشه و اگه سرمربی صلاح دید، خط بخوره.
      در هر صورت تیم ملی گلبال بانوان تونست نسبت به مسابقات آسیایی تایلند، چند رده خودشو بالا بکشه و به مدال برنز برسه.
      اگر یکم دیر بجنبیم، نه تنها همین سکوی سوم آسیا ازمون گرفته میشه، بلکه همین تایلند که یه روزی زنگ تفریحمون بود، میاد و جامون رو میگیره.
      اگر هم بخوایم با قدرت هایی مثل بانوان چین و ژاپن تنه بزنیم که واقعا شرایط آماده سازیمون باید خیلی خیلی حرفه ای تر از این حرفا باشه.
      به نظرم تو هم این اتفاق رو فراموش کن، محکم بچسب به تمریناتت و خودت رو به کادر فنی تحمیل کن. میدونم سخته، چون صرفاً بحث فنی نبود، ولی نا امید نباش.

  8. 8
    رعد بارانی رعد بارانی says:

    سلام . از اونجایی که اصلا اهل مسابقات ورزشی نیستم حرفی ندارم . ولی وصیت من به تو اینه که آرمان رو بذاری کلاس های ورزشی . بعدها که بزرگ شد خودش انتخاب میکنه که ادامه بده یا نه .
    مورد بعدی عکس پرو فایل محله خیلی قدیمی شده . آخه آرمان ماشالله واسه خودش مردی شده اما عکس اینجا مثل ی عروسک ریزه بیزست خخخ عوضش کن لطفا خخخ (انجمن دفاع از حقوق ببینهای محله )

    • 8.1

      سلام رعد. آره حق با توه.
      خیلی وقته محتوای شناسنامه و عکس رو بروز نکردم. تا دو سه روز دیگه درستش می کنم.
      فعلاً که تبسم شنا رو خیلی حرفه ای داره ادامه میده، امروز هم باید بریم پیش دکتر نجفی کلاسبندی پزشکیش رو بگیره تا ایشالا در مسابقات قهرمانی کشور برای تیم تهران به آب بزنه.
      آرمان رو هم شخصاً دوست دارم وارد ورزش حرفه ای بشه، حالا یا فوتبال یا هر رشته دیگه ای، تا یکم بزرگتر بشه ببینیم اصلا علاقه و استعدادی داره یا نه و در نهایت، خودش باید دست به انتخاب بزنه.
      خیلی وقته به گروه آدم برفی ها سر نزدم، به همه بچه ها سلام برسون به ویژه رسول.
      با علی هم صحبت کردم، حالا که کم کم داره پاییز جون میگیره و موج های بارشی وارد ایران میشن، سایت رو هم مثل سابق بروز کنیم.

  9. 9
    سیمرغ says:

    درود بر امیرِ دوست داشتنی و صبور. ۷۰ تا نقره. جالبه: ضاهرن ورزشکار های ژاپن تو فینال خیلی تمرکز نداشتند. هندوستان با جمعیتِ بیش از ۱ میلیاردی پشته سرِ مالزی و تایلند قرار گرفته. و مثلِ همیشه اقوامِ بیابان گرد, ملخ خور, تروریست پرورِ غربِ آسیا جایی تو جدول نداشتند. امیدواریم که مسعولین مثلِ دوره های پیش با ورزشکار هایمان برخورد نکنند. و باعثِ رنجشِ ایشان نشوند. پیشنهادم دوسته عزیز راجع به آن شخص و پستِ چرند: این است که با صبر و درایت و بی توجهی این چُنین افراد را از خود و زندگانیمان دور کنیم. راستی امیر دلمان برای مدرسه,،سرویسه همیشه خراب، نیمکتمان، آقای اکبری خَخَخَ، شیره آب خوریِ حیات، دستشویی، همکلاسیها، سالنِ اجتماعاتِ مدرسه، گلبال، خودمان با آن همه شور و زندگی، و هزار کوفت و ذهره ماره دیگر تنگ شده. شاد باشی دوسته من

    • 9.1

      سیمرغ عزیز سلام.
      اولاً صراحتاً بگم که مجتبی یکی از دوستان خوب منه و دلخوری های گه و بیگاه یا بعضا تفاوت دیدگاه هامون دلیل نمیشه که با هم مشکل داشته باشیم.
      پتانسیل هایی که داره ستودنیه و خوشحالم که تو محله مثل گذشته فعال شده.
      اینی هم که دیدی نوشتم، صرفاً به این خاطر بود که در اون پست فرصت نشد پاسخ بدم و زمانی که میخواستم این کارو بکنم، دیدم دیدگاه هاش بسته شده و گذاشتم وقتی که برگشتم بنویسم.
      نکاتی مطرح شد که برداشت های درستی نبود و تحلیل ها هم منطقی نبودن.
      در نهایت دیدگاهشه و باید بهش احترام گذاشت. صرفاً یک گله مندی دوستانه بود و بس.
      لذا تو این زمینه تو رو به همون صبوری که خودت گفتی دعوت می کنم.
      این از این.
      اما در ارتباط با وضعیت مدال آوری کشور ها، بی تردید ژاپن داره خودشو برای پارالمپیک ۲۰۲۰ آماده می کنه و اگه ما تو باد این عنوان سومی بخوابیم، مطمئن باش همین ژاپنی که شش طلا از ما کمتر گرفت، میاد و بالاتر از ما قرار میگیره.
      در خصوص هند هم باید بگم وقتی دولت تو این حوزه سرمایه گذاری نکنه، نتیجش همین میشه که کشوری که نزدیک به ۱۵ برابر ما جمعیت داره، طلاهاش با صرفا ورزش نابینایان ما برابری میکنه.
      در خصوص کشور های منطقه هم باید بگم مشکل اونها به طور جد، نداشتن نیروی انسانی کافی هستش. حالا هر چقدرم که پول نفت رو تزریق کنن تو ورزش، ولی وقتی استعدادی نباشه نتیجه نمیده.
      در نهایت این میشه که میرن از کشور های دیگه نیرو جذب می کنن و بهشون تابعیت میدن.
      مدرسه هم که واقعا گل گفتی. یادش بخیر. چقدر روز های شیرینی بود.

  10. 10
    مظاهری says:

    من حقیقتا از دست همشون دلخورم امیر. حرفات هم منطقی هست ولی باز در مقایسه با تایلند هم هم از نظر من پیشرفتی حاصل نشده. خودت هم میدونی که دیگه گذشته و گفتن و نگفتنش هم سودی برام نداره که به خاطر نبودنم بگم ولی ما در تایلند با تیمهای استورولیا و کره هم رقابت کردیم. یعنی مطمئن باش اگه تیمی مثل کره شرکت کرده بودن با این سطح بازی مدالی عایدمون یا عایدشون نمیشد.

    کما اینکه اختلاف گل با تایلند هم یک گل بود.
    جالبه که حرف از ضربه زن بود ولی عملا آخرش نیاز به دفاع خوب پیدا کردن اونجا.
    متأسفانه گلبال افتاده دست یکی دو نفر بچه ها و آقای مظلومی هم تقریبا به حرف هموناست.
    در نتیجه تک تک بچه ها و حتی مربی خود ما که الله بختکی شد مربی تیم ملی هم نقش مؤثری در نبود من داشتند.
    ولی خوبیش اینه که پیش وجدان خودم سرم بالاست و میدونم که تلاشم رو کرده بودم در حد جون کندن
    ولی واقعا حیف، این طوری فقط بازیکنها رو بی انگیزه میکنن و ۴ تا رو روز به روز حتی با وجود مشکلات اخلاقی یا حتی فنی بالاتر میکشن فقط به خاطر اینکه اسم در کردن، همین

    • 10.1

      سلام مجدد.
      بی انگیزه شدن رو قبول دارم، کما اینکه در رشته های دیگه مثل شطرنج هم شاهد مباحث اینچنینی هستیم.
      در جودو هم همینطور. به هر حال برای رشته ای مثل گلبال، تنها ۶ نفر رو میخوان و خیلی ها حقشون هست که حداقل به اردو های تمرینی دعوت بشند و بتونن خودشون رو ثابت کنن.
      شاید بزرگترین مشکل این باشه که ما هیچوقت نیومدیم پارا متر های مشخصی رو تعیین کنیم و بر مبنای اون،، چه میدونم یه نمره ای یه امتیازی بدیم تا بازخورد عملکرد فنی هر بازیکن یه سر و شکلی داشته باشه.
      اما صرف اینکه سلیقه ای دست به انتخاب بزنیم نتیجش میشه شرایطی که الان باهاش روبرو هستیم.
      حالا هم گذشته ها رو بیخیال، مسابقات جهانی نابینایان در آمریکا و پارالمپیک ۲۰۲۰ توکیو رو در پیش داریم و باید هر طور شده خودت رو به کادر فنی تحمیل بکنی.

  11. 11
    علاء الدین says:

    سلام!
    خیلی وقت بود دیگه تو محله مطلبی منتشر نمی‌کردی. فکر می‌کردم از محله خودمون مهاجرت کردی و ساکن انحصاری پکتوس شدی. به‌هرحال که خیلی خوشحالم که هستی. پست‌های خبریت وزنه سنگینی تو محله بود. امیدوارم دوباره شروعشون کنی. به‌ویژه مجموعه «شهر خبر» که اطلاع‌رسانی خوب و همه‌جانبه‌ای رو دربرداشت. تا انتشار دوباره «شهر خبر» یا مجموعه‌ای مثل اون بااجازه تو چیزی شبیه اون و البته در سطح کیفی بسیار پایینتری رو در نظر دارم منتشر کنم که امیدوارم به زودی با دست به کار شدن خودت، این کار من متوقف بشه.
    راستی بذار اینو هم بگم که ثابت کردی که بهترین جواب نقدها، یه جواب عملی پر و پیمونه.

    • 11.1

      دوست خوبم علاء الدین عزیز سلام.
      این چه حرفیه. مگه میشه من از این محله مهاجرت کنم، من زندگیم رو مدیون اینجام و مادامی که محله پا برجا باشه منم هستم.
      شاید گاهی کمرنگ یا پررنگ بشه، ولی هستم.
      در خصوص مجموعه شهر خبر باید بگم من اطلاع رسانی خبری در حوزه نابینایان رو متوقف نکردم. همچنان دارم این کارو ادامه میدم، منتاها با شیوه دیگه ای.
      اون سبکی که من در گذشته تحت عنوان شهر خبر معلولین تو محله منتشر میکردم، و فکر کنم نزدیک به ۶۰ مجموعه هم پیش رفتم، حس کردم دیگه تکراری شده و استقبال چندانی ازش نمیشه.
      از طرفی چون هر ۱۰ یا ۱۵ روز یکبار این کارو میکردم، خیلی از خبر ها مونده میشد و درکل در دنیایی که خبر در لحظه منتشر میشه، اطلاع رسانی به اون شکل مخاطب رو چندان ارضا نمیکرد.
      از این رو، تصمیم گرفتم مجموعه خبری رو بروز پیش ببرم تا اینکه مثلا دو هفته یکبار.
      خب بررسی های زیادی کردم. دیدم اگه بخوام پست های خبری رو با شیوه جدیدی که مد نظرم بود در محله منتشر کنم، اولاً محوریت محله که آموزش، سرگرمی و تفریح نابینایان هست زیر سؤال میرفت و اینجا بیشتر تبدیل به یک پایگاه خبری میشد.
      قطعاً این کار درست نبود و خوشایند بچه ها هم نبود. چون فرض کن از بیست تا پستی که رو صفحه نخست محله قرار داره، بعضا یهو میدیدی ۱۲ ۱۵ تاش مال منه و پست های بچه های دیگه خیلی زود میرفت پایین و در صفحات بعد قرار میگرفت.
      لذا از اردیبهشت ماه سال جاری تصمیم گرفتم بخش هایی رو تحت عنوان آخرین اخبار نابینایان در رسانه های جهان، اهم اخبار نابینایان در رسانه های داخلی، متنوع از سراسر وب و بخشی با نام مطالب ویژه رو در وبسایت پکتوس ایجاد کنم و خبر ها رو در این قالب ها اونجا به صورت بروز و مرتب منتشر کنم.
      از طرفی برای اینکه این خبر ها روزانه خیلی راحت در اختیار بچه های محله هم قرار بگیره، با هماهنگی مجتبی و زحمات فنی سعید، رباتی رو به محله اضافه کردیم و به محض اینکه اخبار در سایت پکتوس منتشر میشه، عنوان و بخشیش رو کانال تلگرامی محله هم قرار میگیره و اینجوری هر کس بنا به نیازی که داره، میره خبر ها رو میخونه. یا اینکه مستقیم به سایت پکتوس مراجعه میکنه که هدفش یک پایگاه خبری، آموزشی با رویکرد فناوری اطلاعات برای نابینایان هستش.
      لذا اینجوری هم همه بچه ها خیلی بروز تر و سریعتر در جریان اخبار قرار میگیرن و هم مشکلات شهر خبر سابق از بین میره.
      حالا اگه فکر میکنی بازم نیازه، خودت میتونی هفته ای یکبار یا ۱۰ روز یکبار، مطالب خبری که رو سایت پکتوس منتشر میشه رو گرداوری کنی و به شیوه شهر خبر معلولین سابق، در محله منتشر کنی.

  12. 12
    Eagle says:

    سلام بر تو امیر همیشه موفق.
    کارت درسته پسر.
    فقط اگه تونستی یه نمه راجع به بافت مردمی و فرهنگی اندونزی بیشتر حرف بزن. بعدشم تعریف کن ببینیم چیا می خوردی و مزه غذاها چطور بود؟ بعدشم می مونه سلام گرم به تبسم و آرمان.
    تا های.

    • 12.1

      مرتضای عزیز درود بر تو.
      از نظر مردمانش که باید بگم بسیار خونگرم، بسیار خوش برخورد و صمیمی بودن.
      البته باید این مسئله رو هم مد نظر داشت که ما بیشتر با کارکنان هتل، مسئولین اجرایی مسابقات، افراد داوطلبی که برای مسابقات حضور داشتن و خلاصه افرادی با این شکل و شمایل روبرو بودیم و کمتر فرصت شد به بخش های مختلف شهر جاکارتا بریم و با هر قشری گفتگو کنیم.
      ولی با کسانی که در کوچه خیابون هاشون یا یک روز که بازار رفتیم صحبت میکردیم، خیلی خوش خنده و گرم بودن.
      افراد داوطلبشون که تا کارت رو راه نمینداختن و اون چیزی که ازشون خواستی رو ردیف نمیکردن، بیخیال نمیشدن.
      بافت فرهنگی و اجتماعیشون هم ویژگی های خاص خودش رو داشت.
      البته اگه مستند راویان دیار افتخار رو گوش بدی، چیز های خیلی بیشتری دستگیرت میشه.
      خونه های زاغه نشین در کنار برج های بلند مرتبه، قیمت بالای مواد غذایی و پوشاک آن هم به خاطر بی ارزش شدن روپیه مثل ریال ما، وجود دختران خیابانی، آزادی مردمان که بنا به سلیقه خودشون آزاد بودن هر پوششی که میخوان داشته باشن، وجود ماشین های بسیار عالی در دست مردمان عادی که به خاطر بودن تعرفه های وحشتناک تو ایران به ندرت دیده میشه، فیلتر نبودن سایت ها و اپلیکیشن های اینترنتی، همه و همه جز مواردی بود که توجه ما رو به خودش جلب کرد.
      غذاهاشون هم واقعا باب میل ما نبود به هیچ عنوان. یا خیلی تند بود، یا ادویه هایی داشت که غذا رو شیرین میکرد و خلاصه من یکی که اصلا کنار نمیومدم.
      یا میرفتیم از برند های بین المللی استفاده می کردیم، یا اینکه از ایران هم تعدادی کنسرو برده بودیم و خلاصه با روزی یک وعده غذا خوردن یه جوری سر و تهشو هم می آوردیم.

  13. 13
    مظاهری says:

    دقیقا همینه کاملا سلیقه ای و بر حسب رابطه ها.
    میدونی شاید اگه منم بلد بودم یا حتی میخواستم که شیرین عسل باشم رفته بودم. ولی من میخواستم در عمل ثابت کنم.
    باورت میشه من با این که مطلق بودم د تستهایی که ازم گرفته شد جزو ۴ تای اول بودم.
    چون کار کرده بودم حسابی،
    اگه شیوه همون شیوه و آدما همون آدما باشن که فایده ای نداره، هرچند من دوباره تمریناتم رو نه صرفا برای گلبال و نه در باشگاه گلبال البته، شروع کردم.
    متأسفانه کسانی که گل میزنن یا یه ضربه ی نسبتا قوی دارن هرچند دفاع خوبی هم نداشته باشن، به خاطر ضربه دیده میشن.
    در هر صورت بیشتر از این وقتتو نمیگیرم. امیدوارم فرصتی دست بده که یه جایی مستقیما و با تمام جزئیات حرفامو به گوششون برسونم.

    • 13.1
      Eagle says:

      ولی یه چیزی زهره، اصلا فکرشو نمی کردم که تو گلبالیست باشی، اونم یکی از نوع درجه یک و در حد تیم ملی. خلاصه ارزش تو همیشه نزد ما مستدام و والا بوده و هست. به این مربیها توجه نکن. اینا میان و میرن، اصلا انگار نبودن. تو یه نشریه آمریکایی بخش خاطرات می خوندم که یه آشپزی بود که سالها در کاخ سفید کار می کرد. یه بار یکی از رؤسای جمهور آمریکا که تازه شروع به کار کرده بود بهش گفت: فلانی! تو هنوزم اینجایی؟ خوشحالم می بینمت. آشپزه هم در جواب میگه: آقای رئیس جمهور! من سر جامم. این شماهایین که مثل باد خزان میاین و زودی میرین. من جام همینجا محکم و استواره. البته رئیس جمهور می خنده و به آشپز آفرین میگه. مثل طرفای ما نیستن که فورا حکم اعدام طرفو صادر کنن. سالم باشی و امیدوار.

      • 13.1.1
        مظاهری says:

        سلام بر عقاب. چقدر کامنت انرژی بخش بود. جدی میگم. اتفاقا همیشه خودم هم میگم که اینا میان و میرن ولی انگار که دلم میخواست یه نفر اونم از جنس عقاب بهم گوشزد کنه. دقیقا اینجا همینه به خصوص اگه حرفت حق باشه واسشون گرونتر هم تموم میشه.
        میدونین من خیلی زحمت کشیدم هیچ وقت الکی از کسی انتظار نداشتم گلبال هم یکی از این موارده. همیشه سعی کردم حق رو بگم و کار درست رو انجام بدم.
        سال ۹۲ هم من دعوت شدم ولی خط خوردم. اتفاقا روحیم نه تنها ضعیف نشد بلکه قویتر هم شدم. با وام تردمیل جور کردم و کلی تمرین. پارسال اعزام شدم و تقریبا کارنامم هم درخشان بود. ولی حیف از حسادتها و پارتی بازیها و ناحقیها! امسال هم اگه به حق خط میخوردم چیزیم نبود. میدونستم که کیا دارن موش میدوونن و چون اونا قدرت داشتن من اگه هم میخواستم کاری نمیتونستم انجام بدم. سپردم به خدا و در حال حاضر هم روحیم خیلی بهتر شده و تمرین دارم. ولی چقدر و تا کجا ناحقی!
        در هر صورت خیلی خوشحال شدم و بگم که من بیشتر از ۱۵ ساله که گلبال بازی میکنم. یعنی میکردم. فعلا که متوقف شده

        • خب میرفتی تو هم کولوچه لاهیجان میشدی از این گردویی ها دیگه تضمینی فیکس تیم ملی بودی خخخخ.
          حالا دور از شوخی، بهت پیشنهاد می کنم اگه فکر می کنی تا آدما همین آدمان و سیستم همین سیستم، اتفاقی نمیفته، به یک رشته دیگه روی بیاری.
          به خصوص مواد مختلف دو و میدانی.
          میری یه طلای پارا آسیایی میگیری، با ۴۰۰ ۵۰۰ میلیون بارتو میبندی.
          اونجا دیگه فقط رکورد هست که حرف میزنه و سلیقه نمیتونه زیاد دخیل باشه.
          اگه رکورد هات به حدنصاب های مورد نیاز برسه، هستی و اگه پایین باشه نیستی.
          هر چند اینجا هم میشه سلیقه دخیل باشه، اما این تویی که اگه رکورد هات در حد مدال آوری باشه، نمیتونن دعوتت نکنن.
          این مسئله بازیکنان تهاجمی و تدافعی هم که گفتی، تو فوتبال هم صادقه. معمولا مهاجمان و اونایی که میتونن خوب گل بزنن، بیشتر تو چشمن تا مدافعان.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *