هشدار:
تمامی اسامی، شخصیتها، و رخدادهایی که در این داستان آورده شدهاند، ساختهی ذهن نویسنده هستند و واقعیت ندارند. هرگونه تشابه عناصر این داستان با عناصر موجود در دنیای واقعی، کاملاً ناخواسته بوده و از کنترل نویسنده خارج است. شما با ادامه دادن به خواندن این داستان، میپذیرید که خواندن این داستان برای شما طبق قوانین محلی که در آن ساکنید مجاز است و نیز میپذیرید که این داستان صرفاً یک داستان تخیلی میباشد. در غیر این صورت، لطفاً این صفحه یا این سایت را ترک کنید.
نویسنده نیستم و طبیعیه که هیچ سررشتهای هم از نویسندگی نداشته باشم. حتی قوانین و قواعدی هم که در خصوص داستاننویسی توی دوران دبیرستان و دانشگاه خوندم هم یادم نیست که بخوام یا بتونم توی نوشتن این داستان رعایتش کنم. اینه که این داستان رو فقط یه تمرین ذوق بدونید و بس. در خصوص پایانبندی داستان هم از یه پایانبندیای که توی بچگیام از یه نمایشنامه خوندم کمک گرفتم تا شاید با تقلید، سعیام برای جذاب کردن پایانبندی جواب داده باشه.
و اما بریم سراغ اصل ماجرا
یک دستخط
بخش چهارم
دیگه از اون روز به بعد، هر کاری کردم نتونستم با مادر پژمان تماس برقرار کنم. خود پژمانم دیگه توی اون پارک پیداش نشد. نگرانی داشت روحمو میخورد. نهایتا آخرین پیامکمو اینطور برای مادر پژمان فرستادم: “میدونم به دلیلی از من ناراحتی. اصلا منو نبخش. فقط به نفر بعدی ای که قراره با من باشه رحم کن و مشکلی که دارمو بهم بگو تا برای اون مشکلی پیش نیارم”. جوابی که اومد یک کلمه بود. “ساقی”. کوتاه بود. گنگ و در عین حال گویا. فهمیدم. یا باید از اون ساقی ادامهی کار رو پیگیری میکردم، یا نهایتش این بود که اون ساقی منو به این روز دچار کرده بود.
رفتم و ساقی رو پیداش کردم. سلام که کردم، سرد جوابمو داد. گفتم چیه؟ چی شده؟ تحویل نمیگیری. گفت از خودت بپرس. حیف اون بندگان خدایی که به تو دل بستند. حیف من که باهات رفاقت کردم. حیف زمین که تو روش راه بری. خاک توی سرت کنم. تو از الاغ هم بیشرفتری. گفتم تورو خدا تو یکی دیگه ول نکنی بری ها. برو ولی قبلش دلیل اینکه تو و مادر پژمان اونقدر باهام بد شدید رو بهم بگو. یه نامه گذاشت توی دستم. نامه ای که نگفت توش چی نوشته. بهم گفت مادر پژمان زمانی با محلیهای منطقهی شرق دمخور بوده و جنایتی که قبل از آشناییت با مادر پژمان، دم عید توی زندگیت مرتکب شدی رو توی این نامه به زبون همونا از یه ناشناس دریافت کرده و برای منم ترجمه کرد. گفتم ترجمهی متن نامه چی بود؟ گفت خاک بر سرت که شرمت نمیشه و حتی حاضری من قضیه رو یادآوری کنم! گفتم آخه به خدا من نمیدونم قضیه چیه. من آزارم به یه مورچه هم نمیرسه چه برسه بخوام جنایتی در حدی کرده باشم که تو میگی. گفت خفه شو. دیگه اسم منو هم نیار. گفت و ول کرد رفت. من موندم و یه تیکه کاغذ توی دستم. اولین کاری که کردم، این بود که به سه چهار نفر اون نامه رو نشون دادم. همه نامه رو میدیدند و میگفتند این به یه زبون عجیب غریبه. معلوم نیست چی نوشته. گفتم بذار نامه رو ببرم محل کارم. اونجا دو سه نفر بودند که توی بخش ترجمه کار میکردند. به محض اینکه نامه رو بهشون نشون دادم، یکیشون گفت که اون زبون رو میدونه. کلی خوشحال شدم چون قرار بود یک بار برای همیشه از شر چیزی که نمیدونستم خلاص بشم. نامه رو با دقت خوند و همونطور که نامه رو توی جیبم هول میداد، چنان هولم داد طرف درب خروجی که با پشت کله ام خوردم به دستگیرهی در. در باز شد و من پرت شدم بیرون. داد زدم وحشی. چیکار میکنی؟ هیچی نگفت و فقط زنگ زد به مدیر. نیم ساعت بعد، یه جلسهی فوقالعاده تشکیل شد و حراست سازمان، گفت چون نابینایی، تنها لطفی که میتونیم بهت بکنیم اینه که از شرکت اخراجت کنیم و به پلیس چیزی نگیم. مستخدم همهی وسایل شخصیمو از قبل توی یه پلاستیک خاکی و کثیف چپونده بود و وقتی تعهد عدم طلبکاری از شرکتم رو امضا کردم، سفته هامو به همراه پلاستیک وسایلم داد دستم و با بی احترامی تمام از شرکتم رونده شدم.
شب و روزم شده بود ترامادول و کولونازپام. شب و روزم شده بود قدم زدن توی پارکها و خیابون ها. نهایتا روزی دو سه ساعت بیشتر نمیتونستم خونه رو تحمل کنم. یه روز یه جرقه به ذهنم خورد. یه عکس از نامه گرفتم و توی گوگل آپلود کردم. بعدم زدم که متنش رو شناسایی کنه بهم بده تا با یه سرویس اینترنتی ترجمه اش کنم. از بخت بد من، نه متنی از عکس اومد بیرون و نه زبان متن مشخص شد. ترسیدم عکس جایی لو بره. سریع از گوگل پاکش کردم. قاطی بودم و مستعسل. گریه میکردم و کارم غیر از اشک چیزی نبود. آخه من کاری نکرده بودم. چرا من؟ مگه توی اون کاغذ لعنتی چی نوشته بودند که اون نامه اونقدر روی همه تأثیر میگذاشت؟ یعنی طرف نباید شک کنه شاید عملی که به من نسبت دادند دروغ بوده؟ اصلا اون عمل، اون جنایت، چی بوده که خودم ازش خبر ندارم! وسط یکی از گریهبارونهام موبایلم زنگ خورد. صاحب خونه بود. یک جمله گفت و قطع کرد. “پانزده میلیون پول پیشتو همین نیم ساعت پیش ریختم به حسابت. یا تا فردا تخلیه میکنی یا همه چی رو به پلیس میگم”. چرا؟ چی شده؟ الو؟ تورو خدا قطع نکنید. نکنه اون نامه؟ شما از یه نامه چیزی میدونید؟ باشه. میرم. فقط بهم بگید توی اون نامهی لعنتی چی نوشته شده. قطع نکنید. نه! من خودمو میکشم. من امروز خودمو میکشم! بوق اشغال بود که به بدبختی من میخندید. بازم متن اون نامه؟ یعنی کی چیزی که غیر از خودم همه میدونستند رو به گوش صاحب خونه رسونده بود! دیگه تحملم تمام شده بود. دیگه میخواستم روی این کرهی کثیف خاکی نباشم. با اون ساکنهای کثیفتر از خودش. لعنت به دنیا. لعنت به زمین. لعنت به همه. لعنت به اون نامه و فرستنده اش. کاش حد اقل میدونستم توش چی نوشته!
نهایتا نصف شبی همهی وسایلم رو جمع کردم و بار کردم رفتم خونهی صمیمیترین دوستم. دوستم خودش یه خونهی دیگه داشت و خونهی قبلیش که سازمانی بود رو هنوز ارتش ازشون تحویل نگرفته بود. یکی دو ماهی وقت داشتم تا برای پیدا کردن خونهی جدید تلاش کنم.
ادامه دارد…
۱۷ دیدگاه دربارهٔ «یک دستخط: بخش چهارم»
دیگه نمی تونم مدیر! تقلب رو دوستش ندارم ولی باور کن دیگه نمی تونم! معذرت می خوام نمی تونم!
شرم بر تو باد.
منم از رفاقت با تو شرمنده ام.
برو گم شو, پول اون همه لطفی که در حقم کردی رو میریزم حسابت.
ادامه بده جوون.
خوب مینویسی و ایجاد حس تعلیق در داستانت هم بسیار مناسبه.
واقعاً که! منم فکر نمیکردم همچین آدم نامردی باشی.
این الهام بدبخت چه گناهی کرده بود که گیر تو افتاده بود. خدا به جوونیش رحم کرد که زود طلاقشو گرفت رفت پی زندگیش.
لعنت به خودت خَخ.
حالا بیا بوگو بینیم تو اون نامه چی نوشته شده بود هَه.
درد مامانه به جونت. قربووونش بری الاهی.
فداش بشی.
واقعا که مدیر یک سایت معروف نابینایی!
واااای.
منم میرم همه پستامو پاک میکنم خخخخخخخخخخخخخخ..
دیدی گفتم زیر سر همون آقای حشیشیانفره!
خدا لعنت کنه پژمانو که بلد نبود تابشو خودش هول بده خخخخ.
میگم نهایتا از خواب میپری فکر کنم و داستانت پایان بازی داره
هان؟
میگما نکنه معتاد شدی حالشو نداری جواب کامنتارو بدی.
ای بابا. حالا این نامه چی بودش. من که دارم از کنجکاوی میمیرم شدید. متبی جان من زودتر بیا بنویسش که دارم کلافه میشم
می دونم منظورت نمایشی بود که توی صبح جمعه پخش می شد. اگه درست گفتم، باهام تماس بگیر، وگرنه ادامه بده.
سلام. آره. اون نمایش صبح جمعه رو خیلی خوب یادمه. پاییز ۷۷ پخش شد. امیدوارم پایان داستان مجتبی مثل پایان اون نمایش نباشه.
من هم اون نمایشو یادم هست. فکر کنم زبون اون نامه روسی بود.
سلام مرسی ادامه بده تشکر
یعنی یه حس استرسی گرفتما.
ازت بدم میآد مدیر.
نمایشنامه صبح جمعه رو خوب یادمه. دقیقا تا همینجاشو گوش دادم و هفته بعد که ادامش بود نتونستم بشنوم. شاید تا چند سال این سوال تو ذهنم بود که تو اون نامه چی نوشته شده بود که اینطور همه رو بر علیه اون طرف شوراند! حتی اجازه صحبت رو هم بهش ندادن!
بعدها به این نتیجه رسیدم هیچ چیز نمیتونه همچین عکس العملی درپی داشته باشه، مگر تو داستانها!
جوجه رو آخر پاییز میشمارن. ولی اگه بخوام وسط پاییز بشمارم و نظرم رو تا اینجای داستانت بدم اینه که:
قسمت اول و دوم عالی بود، قسمت سوم متوسط و قسمت چهارم …! نیاز به تلاش بیشتر!
امان! امان! امان از درد کوری!
خیلی غمگین شدم.
سلام، خوب دیگه از این جا به بعد به همون نمایش نامه ی قدیمی که گفتی پیوند خورد و کلاً جالب بود. دستت طلا و تنت بی بلا.
دستت درد نکنه مجتبی. ادامه بده. زووود! منتظرم!
سلام! عجب! یه استاد داشتیم که وقتی اولین بار برایش شعر خوندم؛ گفت: چشم ما بر طلعت آینده است. اگرچه در زمینه داستان سر رشته ندارم اما به نظر میرسه نویسنده خوبی ازت در بیاد؛ با جدیت ادامه بده.