دروازه
کاملا جا خورده بودم، او چه می گفت ، زندگی ، مگر او داشت می مرد که چنین چیزی را از لرد فایر می خواست ، رو به ولدمورت با تعجب گفتم: زندگی تو چه مشکلی داره ، نکنه داری
های میری.
ولدمورت با خشم رو به من گفت: من نمی تونم کاملا خودمو توی بدن هکتور جا بدم ، اون
کاملا از بین نرفته، تنها کسی هم که می توانه اونو بکشه یا از بین ببره لرد فایره .
گفتم: تو که خیلی خوب بلدی از جسم کسی بیرون بری و یه جسم دیگه برای خودت پیدا
کنی ؟
ولدمورت گفت: من به همین راحتی ها این جسمو پیدا نکردم که اونو به راحتی از دست بدم .
لبخند بر لبانم نشست، ولدمورت را از زیر نظر گذراند : بهت نمیاد که نگران بدنت
ولدمورت وقتی نگاه های مرا دید خودش را جمع کرد و در چشمان من زل زد، انگار می
خواست چیزی در آن ببیند، رو به ولدمورت گفتم: تو فکر می کنی می توانی حساب فریدونو
برسی ؟
ولدمورت که انگار سوالی باور نکردنی از او پرسیده بودم گفت : هیچ چیز غیر ممکن نیست ، همیشه اونایی که قدرتمندان نقطه ضعف هایی دارن ، اما ما برای فرمانروایی احتیاج به شکست
دادن اون نداریم .
گفتم: منظورت چیه ؟
ولدمورت لبخندی زد و گفت: تو الان جانشین لرد فایر هستی ، مطمئن باش که فریدون به یه
چیزایی پایبنده، تو باید نظر بزرگای دنیای جادوگران سیاهو به خودت جلب کنی ، حالا چه
بازور یا رشوه یا ترس ، هر طور که می توانی باید چهار نفر از هفت نفر اونارو به سمت خودتجذب کنی ، من ترتیب دیدار تو رو با همشون می دم .
جایم را روی صندلی ام درست کردم و رو به ولدمورت گفتم: بیشتر توضیح بده.
ولدمورت گفت : فرمانروای جادوگرای سیاه رو اون هفت نفر معلوم می کنن، اونان که تصمیم
می گیرن که اون حق فرمانروایی رو داره یا نه، هیچ کسی قدرت مخالفت با اونارو نداره، حتی
خود فریدون .
گفتم: مگه نگفتی فریدون قدرتمندترین اوناست.
ولدمورت گفت : هنوز هم می گم، اما اون پایبند قوانینه، اگه بهش دستور بدن اجرا می کنه.
لبخندی شیطانی بر لبانم نشست و رو به ولدمورت گفتم: راضی کردن اون هفت نفر باید کار
ختی باشه ؟
ولدمورت گفت : مطمئن باش ، اما توهم خود لرد فایر رو داری، اگه اون بیاد دیگه کسی نمی تونه روی حرف اون حرفی بزنه، اون هم خیلی بزرگتر از فریدونه و برادر بزرگتر هارپارگه.
به فکر فرو رفتم، اگر فرمانروایی بر دنیای جادوگران سیاه برای لرد فایر اینهمه مهم بود پس چرا این کار را به من می سپرد، ولدمورت و لرد فایر چه نقشه ای در سر داشتند که اینگونه مرا جلو می انداختند، هرچه فکر می کردم عقلم به جایی قد نمی داد، باید از این قضیه سر در می
آوردم، هیچ معلوم نبود که آن دو نفر چه نقشه ای برای من کشیده بودند.
می بایست خیلی سریع به سراغ فرماندهی سناتور ها می رفتم و از او در مورد آینده ی خودم
سراغ می گرفتم، برای این کار می بایست به بهانه ای از این خانه خارج می شدم، حتما
ولدمورت مواظب من بود، در ثانی اگر من بدون توجه به آنها از این خانه خارج می شدم شاید
بلایی بر سر پدرم می آوردند.
رو به ولدمورت گفتم: می خوام پدرمو ببینم.ولدمورت گفت : اون نمی تونه بیاد اینجا، اینجا برای اون خیلی خطرناکه.
گفتم: خودم میام می بینمش
ولدمورت از من دور شد و گفت: تا وقتی که اون ارتباط لعنتی بین تو و اوناست تو از اینجا
بیرون نمیری .
گفتم: من اون ارتباطو قطع کردم، حالا هم می خوام قبل از همه ی کارام پدرمو ببینم.
ولدمورت جلو آمد و رو بروی من قرار گرفت و گفت: باید کاملا مطمئن بشم .
از جایم بلند شدم و با خشم در چشمان ولدمورت نگاهی انداختم و گفتم: وقتی می گم ارتباطو قطع کردم، قطع کردم، دیگه نمی خوام چیزی در این مورد بشنوم ، حالا خیلی سریع منو ببر
پیش بابام .
ولدمورت بعد از نگاهی متفکرانه به من گفت: باشه هرطور دوست داری ، اما اینو بدون فریدون
دیگه منتظر فرارت نمی شه ، اون ایندفعه تو رو می کشه .
گفتم: گور اون فریدون رو هم می کنم .
به ولدمورت پشت کردم و با اشاره ی تختی که از آتش درست کرده بودم را از بین بردم و آتشی که آن را تشکیل داده بود زوزه کشان به سمت من آمد و در وجودم فرو رفت، احساس
قدرت کردم ، لذت جذب آتش مرا از خود بی خود می کرد، آتش مشعل هایی که در دو
طرف دالان بود به سمت شعله می کشیدند.
احساس می کردم که به زودی به قدرتی فراتر از حد تصور دست پیدا می کنم ، من خودم را از همین حالا فرمانروای جادوگران سیاه می دانستم ، برای روزی که می خواستم ولدمورت را
بکشم لحظه شماری می کردم، لرد فایر هم اگر بخواهد بلایی بر سرم بیاورد او را هم می کشم.
ولدمورت دست مرا گرفت و آپارات کرد، احساس چرخش کمی کردم و خیلی سریع درتالاری ظاهر شدم، بوی خون تمام آنجا را پر کرده بود، اما چیز دیگری در این تالار بود که توجه هر جادوگر قدرتمندی را به خود جلب می کرد، آنهم قدرتی بود که از وجود پدرم در
این تالار ناشی شده بود.
یک استخر بزرگ در وسط این تالار قرار داشت، معلوم بود که با قدرت جادویی درست شده
است ، پدرم را دیدم که در خون قوطه ور است ، لبخند زیبایی بر لب داشت، وقتی او را می دیدم از خودم بدم می آمد، من کسی نبودم که او فکرش را می کرد.
حتما فکر می کرد که پسرش باعث شده تا تمام خون آشامان در کمال صلح و صفا زندگی کنند، او تنها کسی من بود، او نزدیک ترین کسی بود که داشتم ، او این چند ساله را خیلی زجر کشیده بود، حالا وقتش بود که استراحت کند، به همین خاطر نمی خواستم او را درگیر کاری
نور مشعل هایی که دور تا دور تالار بودند جلوه زیبایی به اینجا داده بودند، انگار مشعل ها
فهمیده بودند که سروشان به اینجا آمده است چون به شدت تکان می خوردند و به سمت من
مایل شده بودند
زمین یک دست سنگ فرش شده ی اینجا به قدری سیغلی بود که هر کسی می توانست خودش
را در آن ببیند اما من یک خون آشام بودم و در تصویر هر آئینه ای قرار نمی گرفتم.
لباسم را درست کردم و لبخندی ساختگی بر لبانم نشاندم و به سمت پدرم که الان تمام حواسش
به من بود حرکت کردم، هنوز از چشمانش اشک سرازیر می شد، او نگاهش را از سمت من بر
روی ولدمورت قفل کرد و با خشم به او چشم دوخت .
به یکباره قیافه ی او بلکل عوض شد و دیگر از آن پدر مهربان چیزی نمانده بود، او به سمت ما
حرکت می کرد، عمق استخری که پدرم در آن قرار داشت زیاد بود اما ز تنه ی پدرم روی
آب قرار داشت و به سمت ما سر می خورد.نقطه ی نگاهش ولدمورت بود که حالا لبخندی شیطانی بر لب داشت، به ولدمورت نگاهی انداختم انگار دلش می خواست که پدرم را تکه تکه کند، از آن خونخوار بعید نبود که بخواهد پدرم را بکشد.
رو به ولدمورت گفتم: از اینجا برو بیرون .
ولدمورت خواست برود اما قبل از اینکه قدم از قدم بردارد پدرم فریاد زد، تو از اینجا
نمیری .
ولدمورت خندید و گفت: کی می خود جلوی منو بگیره.
رو به ولدمورت گفتم: بهت گفتم از ینجا برو قبل از اینکه ....
صدایی در ذهنم پیچید که گفت: پسرم اون قاطل تمام خانواده ی مادری توست ، بهتره همین الان بکشیمش .
رو به پدرم لبخند زدم و گفتم: اون تحت خدمت منه؟
ولدمورت که خیلی عصبانی شده بود گفت: من تحت خدمت هیچکس نیستم.
به سمت ولدمورت فریاد زدم اگه نمی خوای کلاهمون بره توی هم از اینجا برو بیرون .
پدرم در همین لحظه ایستاد، او به کناره ی استخر رسیده بود و هر لحظه ممکن بود از استخر
بیرون بپرد و مبارزه را شروع کند.
ولدمورت بعد از نگاهی به من و سپس به پدرم به یکباره غیب شد، با لبخندی به سمت پدرم
رفتم و او را از استخر بیرون کشیدم ، او وقتی از استخر بیرون آمد مرا در آغوش کشید، هیچ
احساسی نسبت به او نداشتم، فقط قدرت بود که از سمتش ساطع می شد و بدن من بدون در
نظر گرفتن خطرات آن همه ی آن را جذب می کرد.
چیزی که خیلی عجیب بود این بود که پدرم همه چیز را به یاد داشت، به گفته ی لرد فایر اونمی بایست چیزی را به یاد می آورد، خواستم این را از پدرم بپرسیم اما این مطلب شاید او را
ناراحت می کرد.
وقتی پدرم مرا از خودش جدا کرد، اشک در چشمانش حلقه زده بود، او رو به من گفت از
مادرات چه خبر، حالش خوبه.
هیچ حسی نسبت به پدرم نداشتم، همانگونه که فکر می کردم، جای خالی او را هیچ وقت در زندگی احساس نکرده بودم، از خودم بدم می آمد برای اینکه به پدرم هیچ علاقه ای ندارم،
برای ظاهر سازی هم که شده قیافه ای درهم گرفتم و رو به پدرم گفتم: اون... اون ... کشته شده
اخم های پدرم در هم رفت و یه چیزایی شنیده بودم اما باور نمی کردم، فکر می کردم
که لرد فایر به خاطر اینکه بیشتر به من عذاب بده این حرفارو می زنه...
پدرم با اشاره ای برای خودش تختی مجلل ظاهر کرد، او بعد از نگاهی پر معنا به من به سمت
تختی که ظاهر کرده بود رفت و روی آن نشست..
حرکات پدرم را زیر نظر گرفتم، معلوم بود که از چیزی خیلی نگران است، به نظرم او وقتی
مرا در کنار ولدمورت دید اینگونه به هم ریخت، خواستم چیزی بگویم اما منصرف شدم، در
چشمان پدرم زل زدم و منتظر شدم تا خودش همه چیز را از من بپرسد.
حالا که به قیافه اش نگاه می کردم خطوط پیری را به وضوح در صورتش می دیدم ، او یک خون آشام بود و نباید به همین زودی ها اینچنین پیر می شد، هرچه بوده در کنار لرد فایر خیلی به او سخت گذشته بود، شاید از عشق چیزی نمی فهمیدم اما خیلی خوب نفرات را می شناختم،
خیلی خوب می توانستم نسبت به کسی متنفر بشوم.
خشمم هر لحظه بیشتر و بیشتر می شد ، لرد فایر حق نداشت با پدر من چنین رفتاری کند، در
اولین فرصت راحی برای کشتنش پیدا می کردم .پدرم وقتی اینهمه مکث مرا دید گفت : نمی خوای تعریف کنی، فکر می کردم تو الان
فرمانروای دنیای خون آشام ها هستی ؟
لبخندی ساختگی زدم و رو به پدرم گفتم: تو می دونی من کیم، یا بهتره بگم چیم ؟
پدرم اخمهایش را در هم کرد و گفت: تو نباید به خاطر اوضاعت پا پس می کشیدی ، منو
مادرت راههایی برای نجات تو پیدا کرده بودیم، اونارو امتحان کردی ؟
با آرامی ای که تا به حال در خودم ندیده بودم رو به پدرم گفتم: من هیچ وقت مادرمو ندیدم، از اول زندگیم زیر دستای رونالد ویزلی بزرگ شدم ، تقریبا بیستو خورده ای سال داشتم که تازه فهمیدم پسر شمام ، از من چه انتظار داری ، فکر کردی می توانم بلایی رو که دراکولا ها طی
بیست سال سر مردم اوردن جبران
پدرم گفت : یه چیزایی در این مورد شنیده بودم اما باورم نمی شد که واقعی باشه، حالا هم که اتفاقی نیفتاده منو تو باهم می ریم و فرمانروایی رو پس می گیریم .
خنده ام می گیرد و رو به پدرم می گویم: فرمانروایی الان دست خاندان بلیده، الان جد شما
جاناتان بلید فرمانروایی دنیای خون آشامارو بر عهده داره.
پدرم گفت: پس تو اینجا چه کار می کنی، اونی که الان از اینجا رفت شبیه هکتور بود.
گفتم: اون خود ولدمورت بود، لرد سیاه، فکر کنم خوب می شناسیش .
پدرم گفت : اونو که خودم کشته بودم، حالا چطور زنده شده و برگشته.
رو به پدرم گفتم: موجودی مثل من هیچ وقت کشته نمی شه ، من روحین تن هستم و می توانم
خیلی هارم اینطور بکنم .
پدرم از جایش بلند شد و گفت: میشه بگی برای چی جمشید اومده بود که تو رو بکشه ؟
گفتم: اونا دشمنای متن ، به زودی همشون کشته میشن .پدرم به سمت من حرکت کرد و در چند قدمی من ایستاد، انگار می خواست چیزی در صورت من ببیند، او با حالت گنگی گفت : همین حالا باید برگردم قصر، من می تونم همه
چیزو درست کنم.
رو به پدرم گفتم: شما هیچ جا نمی رید؟
پدرم که انگار چیز عجیبی شنیده بود رو به من گفت: تو می خوای جلوی منو بگیری ؟
گفتم: شما به اندازه کافی قدرتمند نشدید، این دنیا برای شما خیلی خطرناکه، شما باید تا اتمام
دوره ی نقاهت اینجا پیشی ما بمونین .
پدرم لبخند می زند و رو به من می گوید : من حالم خیلی خوبه، بهتره تو هم با من بیای و تسلیم
بشی ؟
روبه پدرم گفتم: اونایی که امروز دیدی اومده بودن منو بکشن ، نباید انتظار داشته باشی من مثل
یه احمق جلو برم و خودمو تسلیم اونا بکنم .
پدرم گفت: اگه اون بازو بندو به صاحبش برگردونی شاید همه چیز درست بشه.
رو به پدرم گفتم: من برای فرمانروا شدن به اون بازوبند احتیاج دارم.
پدرم گفت : اگه تو اینقدر احمقی که به وعده های لرد فایر امیدواری نمی دونم تا حالا چطور
زنده موندی !
چشمانم را تنگ کردم و گفتم: من بعد از فرمانروا شدنم حساب لرد فایرو می رسم.
پدرم ابروهایش را در هم کرد و گفت : فکر می کردم خیلی باهوش تر از اینا باشی ، تو واقعا فکر می کنی می تونی لرد فایری که اینهمه سال عمر کرده و هر سال به قدرتش افزوده شده رو
رو به پدرم گفتم: تو منو خیلی دسته کم گرفتی ، من امروز ثابت کردم که از ولدمورت و لردفایر قدرتمند ترم .
پدرم جلو آمد و دستانش را روی شانه ی من گذاشت و گفت: من از تو کمتر زندگی کردم و
نمی تونم تو رو نصیحت کنم، اما خیلی خوب می دونم که تو باید با من بیای به قصر.
لبخندی زدم و گفتم: اگه بری اونجا می کشنت، اونا می خواستن منو هم بکشن ، اگه باور نداری یکمی صبر کن تا برم و سیریوسو بیارم اینجا ....
در همین لحظه اشک در چشمان پدرم حلقه زد، او با صدایی لرزان گفت: تو اونو دیدی ، چقدر بزرگ شده ، الان باید هم سن تو باشه.
لبخندی زدم و تو اینقدر از دیدن من خوشحال نشدی که حالا به خاطر سیریوس اینهمه
خوشحال شدی!
به صورت لبخند داشتم اما در دل ناراحت بودم، من واقعا یک هیولا شده بودم که پدرم از من
اینچنین ناراحت بود، آیا او مرا مانند یک دشمن می دید یا اینکه هنوز مرا پسر خود می دانست ، از رفتارهایش معلوم بود که به من هیچ اعتمادی ندارد، انگار به نظر او من یکی مثل ولدمورت
بودم، اصلا شاید مرا یکی مثل ولدمورت می دانست .
پدرم رو به من گفت : اون الان کجاست؟
گفتم: توی قصرمونه، اون زندونیه فقط به خاطر اینکه نزاشته منو بکشن ، می فهمی اونا به خاطر
اینکه از من حمایت کرده انداختنش زندون .
پدرم گفت: دیگه واجب شد که برم قصر،
مطمئن بودم که اگر پای پدرم به قصر برسد آنها او را به خاطر تکه ای از روح ماکسیموس خواهند کشت، آیا باید حقیقت را با پدرم در میان می گذاشتم یا اینکه هنوز خیلی زود بود،
باید به طریقی او را پیش خود نگه می داشتم، به همین خاطر رو به پدرم گفتم : شما امروزو
پیش ما می مونید، فردا باهم در مورد رفتن به قصر صحبت می کنیم ، شما نمی خواین که بدونبرنامه ریزی کاری انجام بدیم ، من هم همین امروز مقدمات حرکتو آماده می کنم، نمی خوام چیزی اونجا مارو غافل گیر بکنه.
پدرم گفت: مگه تو هم با من میای ؟
گفتم: شما که فکر نمی کنید من پدرمو تنها بزارم، من تازه شمارو پیدا کردم .
داشتم با پدرم حرف می زدم اما نقشه نجات سیریوس را در ذهنم می پروراندم ، اگر حتی مشعلی هم در زندانی که سیروس در آنجا بود روشن باشد می توانستم با استفاده از آن به آنجا بروم و سیریوس را نجات بدهم، پیش خودم تصمیم گرفتم که همه چیز را در مورد کارهایی
که می خواهم انجام بدهم با سیریوس در میان بگذارم ، او و یوهان ثابت کرده بودند که تنها یار های باوفای من هستند، من می بایست یوهان را نیز آزاد می کردم .
پدرم بعد از کمی فکر گفت : باشه من امشب توی همین استخر استراحت می کنم، فردا با هم
می ریم قصر.
چند لحظه ای در چشمانش زل زدم که مطمئن شوم حقیقت را می گوید بعد از درب تالار
خارج شدم ، در راهرویی که به درب ورودی خانه بود قدم بر می داشتم ، می خواستم از همینجا به قصری که سیریوس در آن زندانی شده بود آپارات کنم، اما از آنجایی که شاید ولدمورت مرا می دید کمی دور و اطرافم را نگاه کردم .
هیچ کس در دور و اطرافم نبود، روی دیواره های راهرو مشعل هایی با آتشی لرزان قرار داشتند ، وقتی به مشعل ها نزدیک می شدم به شدت می لرزیدند، انگار برای دیدن سرورشان بی تاب
بودند، حالا من خودم را لرد فایر می دانستم ، من فرمانروای آتش بودم نه لرد فایر .
وسط راه رو لوستری بزرگ قرار داشت که آتش های درون شمعش با نزدیک شدن من بزرگتر
شدند و به جای اینکه به سمت بالا بروند به سمت من کشیده شدند. به سمتش قدم برداشتم،
گوش هایم را تیز کردم تا ببینم کسی دور و اطراف من هست یا نه.این بار هم هیچ کس را ندیدم ، با اشاره ای گلوله ای از آتش در مقابل خودم درست کردم و به آن دستور دادم محل زندانی شدن سیریوس را به من نشان دهد، گوی آتش با رگه های
آتشینش زیبایی خاصی داشت، طوری که هر چشمی را به سمت خودش جذب می کرد.
همانطور که انتظار داشتم گوی شروع به چرخش کرد، به آن زل زدم ، زیبایی آتش چشمان مرا
به خود جلب می کرد، طوری که نمی توانستم حواسم را به دور و اطراف جمع کنم .
چند لحظه ای کشید تا بالاخره تصویری در گویا نمایان شد، در تصویر مردی ژنده پوش پشت
به من بر روی تختی که به دیوار آویزان بود نشسته بود، کمی به تصویر نگاه کردم تا اگر کسی
در حال عبور از آن باشد را ببینم .
هیچ خبری در آن سمت تصویر نبود، فقط آن شخص نشسته بود و هیچ حرکتی نمی کرد، آیا
او خود سیریوس بود یا نه؟ روبروی مرد ژنده پوش مشعلی در آن سوی سلول در حال سوختن
بود، با اشاره ای از آن مشعل به بیرون نگاه کردم، حالا از روبرو همه چیز را می دیدم ، مردی
خشن و میان سال در مقابلم نشسته بود، صورت پر از زخم و قیافه یا درهم آن شخصی خیلی
تحدید آمیز بود.
خیلی زود از چشمان آن شخص فهیمدم که او خود سیریوسی است اما چرا اینقدر آشفته و پریشان بود، با اشاره ای به سمت او آپارات کردم برای لحظه ای همه جا لرزید و گوی آتشین
به سمت من آمد و مستقیم در صورتم فرو رفت.
گرمای دلنشین آتش را با تمام وجود حس کردم و برای لحظه ای همه جا تاریک شد، چیزی نکشید که دوباره همه چیز به حالت عادی برگشت ، من درست در کنار سیریوس بودم، او
متوجه حضور من نشده بود .
خیلی عجیب بود، هر کسی بود متوجه می شد که یک نفر بالای سرش است، او مستقیم به
درب خروجی زل زده بود، انگار افسون در شده بود، به محلی که نگاه می کرد دقت کردم،
هیچ چیز بجز دری رنگو رو رفته ودیواری سنگی چیز دیگری نبود.
 
________________
دستی به موه هایم کشیدم و رو به سیریوس گفتم: فکر نمی کردم به خاطر من اینقدر خود تو
توی دردسر بندازی
در کمال تعجب دیدم که سیریوس بدون اینکه حتی از جایش تکان بخورد گفت : میدونستم
دیر یا زود میای اینجا .
صدای سیریوس خیلی باقبل تفاوت می کرد، او با صورتی بی روح و بی رمق به سمت من
برگشت و گفت: خیلی دیر کردی ؟
برای لحظه ای به همه چیز شک کردم ، نکند اینجا دامی بود تا مرا گیر بیندازند، آماده ی مبارزه
شدم ، همین که در ذهنم مبارزه را مجسم کردم، صدایی ترسناک در سرم پیچید، صدا کلماتی را بیان می کرد که من از آنها سر در نمی آوردم .
سخنان زوزه کشان در ذهنم می پیچیدند، آنقدر صدا ها در هم بود که از آنها هیچ سر در نمی
آوردم ، فقط کلماتی مانند پادشاه و فرمانروا را از آن می شنیدم .
باشد خیره شدم ، البته صدهای که در ذهنم پیچیده بود باعث می شد تسلت خودم را از دست
بدهم.
آن شخص که فکر می کردم سیریوس باشد از جایش بلند شد و گفت : اینجایی که می بینی
آخر دنیاست ، اینجا آینده ی توست ، من خود توم ، پیغاممو باید چهار یا پنج ساعت پیش می
شنیدی ، پس چرا اینقدر دایر کردی .
او دیوانه بود یا اینکه مرا گذاشته بود سر کار، او چرا این حرف ها را می زد، نکند بر سرش
بلایی آورده بودند که تصالت خودش را از دست داده بود.
طوری که انگار با دیوانه ای حرف می زنم رو به او گفتم: سیریوس تو حالت خوب نیست ؟
آن شخص به یکباره آتش گرفت، تمام بدنش به یکبار گر گرفت و شعله ور شد ، از ترس یک
________________
چیزی نکشید که تبدیل به مردی سر تا پا آتش شد، در جایی که قرار بود دهان شخص باشد
حفره ای باز شد و کلمات از آن خارج شد : من آینده ی تو هستم، بیشتر از این وقت ندارم که برات توضیح بدم ، همونطور که گفتم قبل از اینکه دیر بشه برو سراغ فرمانروای سناتورها و آینده رو ازش بپرس ، من حق ندارم تو رو در مورد آینده با خبر کنم ، فقط می تونم نشونه هایی
برات بزارم .
فردی که آتش گرفته بود با حرکتی خود را شبیه من کرد، اما نه جوان بلکه پیرمردی پیر و
فرتوت ... ، به قیافه ی خودم خیره شدم ، صورتم کاملا چروکیده بود، به نظرم من در سن
- :کتی - تا ت . انکار همه چیز را در خواب می دیدم ، اصلا از این حالت خوشم نمی آمد، تمام قدرتم را جمع
کردم و رو به ان شخص گفتم: یعنی چی؟ تو داری در مورد چی حرف می زنی ...
سیریوس از همه چیز باخبر بود اما من به حرفش کوش ندادم .
او کمی مکث کرد و بعد با صدایی آرام ادامه داد: الان من قدرتمندترین موجود روی زمین هستم، بجز من هیچ موجود جادوگری روی زمین نیست، من اخرین نفر از نسل جادوگران هستم ، جادوگرای سیاه تمام جادوگرا و خون آشام ها رو از بین بردن ، اونا هیچ رحمی به کسی
نکردن و همه رو کشتن .
من به حرف های سیریوس گوش ندادم ، دنیای جادوگرا هم به خاطر همین اشتباه من نابود شد، فریدون منو دستگیر کرد و به این شکلی که داری می بینی درم اورد، حالا باید قرن ها منتظر
باشم تا یه نفر بیاد و منو از این زندون آزاد کنه .
گفتم: تو یه دیونه هستی ، اگه می خوای از اینجا بری با من بیا تا از اینجا ببرمت.
 
________________
خودم می دانستم که همه چیزی را که در اینجا می بینم واقعیت است، این را با تمام وجود حسی
می کردم، اما دلم نمی خواست این را باور کنم ، پیرمردی خودم رو به من ایستاده بود و در چشمان من زل زده بود و لبخند بی رمقی بر لب داشت، پیرمرد رو به من گفت : داره وقتم تموم
پیرمرد به دیواره ها اشاره کرد ، وقتی به دیواره ها خیره شدم دیدم در حال لرزشی بودند، پیرمرد رو به من گفت : آخرین چیزی که توی این مرحله از زمان می توانم بهت بگم اینه که به حرف
های سیریوس گوش بده ، تو از خیلی چیزا خبر نداری پس هرچی اون میگه رو قبول کن ، اون
تو رو با قدرت محض آشنا می کنه ، بهتره که باهاش همراه بشی ...
لرزش اتاق بیش از اندازه زیاد شد ، سوالات زیادی داشتم که از او بپرسم اما وقتی برای این کار
نبود، تنها چیزی که پرسیدم این بود که : تو منو چطور اوردی اینجا ...
پیرمرد لبخندی بی رمقتر از دفعه قبل زد و گفت: من یه خاطره هستم که توی فضا به سمت قبل برگشته ، این ارتباط خیلی به من صدمه زده ، به خاطر همین کار باید یکی دو ماهی رو زجر
ترکی در سقف سلول افتاد، که خیلی زود باعث شد تکه ی بزرگی از سقف کنده شود و به
جای اینکه به داخل سلول بیفتد به سمت آسمان حرکت کرد، آسمان بالای سلول یکدست سیاه
بود، هیچ ستاره ای یا سوسوی نوری در آن دیده نمی شد، انگار آسمان داشت زمین را به
سمت خودش مک می زد.
زمین زندان به حالت زره زره در آمد و شروع به بالا آمدن کرد، درست مثل اینکه باران آمدن را با صحنه آهسته ببینی ، فقط برعکس ، پیرمرد هم در حال ناپدید شدن بود، همه چیز مانند
قطراتی به سمت بالا می رفت، پیرمرد هنوز لبخند خسته و بی رمقتش را بر لب داشت ، دلم
برایش می سوخت، البته دلم برای خودم هم می سوخت ، چه اتفاقی قرار بود در آینده برای من
بیفتد که این بلا بر سر تمام جادوگران و خون آشامان می افتاد، آیا من باعث نابودی همه ی
 
________________
آنها می شدم ، آن تصمیم اشتباه یا کار اشتباهی که باعث شده بود من چنین کاری بکنم چه بود
همه چیز در حال از بین رفتن بود، دیوار های زندان به کلی از بین رفته بودند و فضای یکدست
سیاه بیرون را می توانستم ببینم ، پیرمرد هم تار شده بود، انگار مهی رقیقی از آن مانده بود که
به اتفاقاتی که در چند لحظه ی پیش برای من افتاده بود فکر کردم، آیا من توانسته بودم بر زمان پیروز بشوم ، آیا من چنین قدرتی داشتم که می توانستم زمان را به عقب برگردانم ، شاید تمام این چیزهایی که دیده بودم همه یک رویایی بیش نبودند، این فکر باطلی بود، چون خودم را با
تمام وجود در آن محوطه حس می کردم، آنجا هر کجا که بود در این تاریخ یا زمان نبود، این
را به خوبی احساس می کردم .
به دور اطرافم نگاهی انداختم ، دیگر چیزی از این زندان نمانده بود، انگار نه انگار که چند لحظه
پیش اینجا یک زندان قرار داشت ، همه جا تاریک تاریک شده بود، حالا من در میان اسمان
بودم ، زیر پایم چیزی را حس نمی کردم اما به طور جادویی ای بر روی هوا ایستاده بودم .
همینطور به دور و اطراف زل زده بودم تا شاید در این تاریکی مطلق چیزی ببینم، اما انگار قرار بود اتفاقی نیفتد، با اشاره ای آتشی را فراخوانی کردم، به محض پدیدار شدن آتشی در مقابلم
، احساس کردم که همه جا به دور من در حال چرخش است، با توجه بیشتر به دور اطرافم متوجه
شدم که مهی غلیظ در حال چرخش به دور من است .
تازه فهمیده بودم که این ماهی که به دور من می چرخد فقط ان زندان و هر آن چیزی را که
خودم از آینده آورده بودم را با خودش می برد. کم کم داشتم نگران می شدم ، نکند برای
همیشه در این مکان باقی مانده باشم، فکرم پیش آن پیرمرد بود، هنوز می خواستم بار دیگر او
- کمیسی - .. ام. r= T. تتسمی را ببینم و حرفهایش را گوش بدهم ، او چرا نمی توانست آینده را دقیق به من بکوید، من تا چه
حد برای این دنیا خطر داشتم .
 
________________
من چقدر از حدفم دور شده بودم، من فقط می خواستم که قاتل مادرم را مجازات کنم، اما حالا خودم هم به خیل آنها پیوسته بودم، خیلی خوب می دانستم که ویلیام دراکولا الان زیر
دست ولدمورت کار می کند.
حالا که پدرم را دیده بودم کمی احساس مسئولیت می کردم، الان بهترین کاری که می کردم این بود که به سراغ سیریوس بروم و هرچه او گفت را اجرا کنم تا بلکه از آن خطراتی که قرار
است بر سر جادوگران بیاورم رهانیده شوم.
آتشی که در مقابلم ایجاد کرده بودم تا دور و اطرافم را برایم روشن کند مرا به خودش جذب می کرد، با اشاره ای آن را به شکل گوی در آوردم، به محض اینکه آتش به شکل گوی در
معیت T". کمیسی "rs , Tی آمد، تصویر سیروسی در آن زندان درون گوی آتشین نقش بست
_ت: - ) کاتیا. - ای که همه ه با چرخشی ناگهانی همه چیز به حالت عادی بر گشت ، من هنوز در راهرو خانه ی ماکسیموس
بودم .
چیزی در وجودم به من می گفت که دستم را روی گوی آتشین بگذارم تا تسلیم من شود.
دستم را روی گوی آتش گذاشتم، اینبار با چرخش گوی احساس عجیبی به من دست داد،
آبهای - -r - تاسی آم - کنیم. + کنیم. ش آتش قدرت مرا تکمیل می کرد، گوی آتشین همینطور بزرگتر و بزرگتر می شد.
آتش دور گوای که حالا تقریبا به دری بزرگ شبیه شده بود در حال سوزاندن دیوار های راهرو
بود اما به من آسیبی نمی رساند، چیزی نکشید که آتش به شکل دروازه ای در آمد که دور تا
دورش از آتش می سوخت، حالا صدای سوختن دیوار ها تمام راهرو را پر کرده بود.
آتش به دار های دور و اطراف سرایت کرده بود و داشت آنها را می سوزاند، از سوختن آنها
دود سیاهی بلند شده بود .
از دروازه رد شدم، با عبورم از دروازه در همان زندانی که چند لحظه ی پیش در آنجا بودم
ظاهر شدم ، سیریوس را دیدم که در دومتری من قرار داشت و آماده ی مبارزه شده بود، تازه
 
________________
یادم آمد که او برای مبارزه به چوب جادویی احتیاجی ندارد، لبخندی رو به سیریوس خسته و
درمانده زدم ، او وقتی دید که من از دروازه رد شده ام لبخندی بر لبش نشست و به سمت من
آمد، او بدون اینکه رعایت سنمان را بکند مرا در آغوش گرفت و محکم فشرد.
دلم برایش می سوخت، او برای من خیلی زحمت کشیده بود، من همیشه در برابر او موضع گرفته بودم اما او برای زنده ماندن من خیلی تلاش کرده بود، او را از خودم جدا کردم و در
صورتش زل زدم ، اشک در چشمانش حلقه زده بود.
اشک هایش را با انگشتانم پاک کردم و گفتم: پسر پاتر بزرگو ببین، داره گریه می کنه .
او خودش را جمع کرد و گفت: این اشک خوشحالیه ، فکرشو نمی کردم زنده بشی ، حداقل نه
به این زودی ها .
دستانم را روی شانه هایش گذاشتم و گفتم: شنیدم به خاطر من حاضر شدی با دشمن پدرت ساختو پاخت کنی ، می دونی اگه بابات اینو بفهمه می کشتت ؟.
سیریوس گفت: من مجبور بودم، فریدون می خواست تو رو بکشه.
باید هرچه سریعتر اینجا را ترک می کردیم، نمی خواستم کسی از ورود من به این قسمت از
قصر باخبر شود، این قدرت می توانست بعدا به درد من بخورد، شاید می خواستم از این قدرتم
بر علیه افراد این قصر استفاده کنم .
رو به سیریوس گفتم: خیلی چیزها هستن که می خوام ازت بپرسم، اما الان وقتش نیست، باید
خیلی زود بریم سراغ یوهان ، او مدام اون رو هم با خودم ببرم.
سیریوس گفت : نمی خواد زیاد زحمت بکشی ؟
دلم آشوب شد، نکند بلایی بر سر یوهان آمده باشد، نکند آنقدر دیر دست به کار شدم تا او
کشته شده بود.
 
________________
سیریوس که آشفتگی من را دید گفت : نترس اون زندسی ، توی همین سلول بقلی زندانی شده ،
تو می توانی به راحتی در هر کدوم از این سلول ها رو باز کنی تو هنوز یکی از صاحبای این
اشعهسرایی.
گفتم: میشه بگی چرا جاناتان هنوز این قدرتو برای من باقی گذاشته و از کجا تو اینو می دونی .
سیریوس گفت : اون می دونست که تو برای کمک به من میای، به همین خاطر نه تنها اینجارو
بلکه تمام قصرو با قوی ترین طلسم ها محافظت کرده ، الان همه فهمیدن که تو توی قصری ، تا یکی دو دقیقه ی دیگه میرسن اینجا.
گفتم: پس چرا معطلی ؟
== : کتی . م . ماه مه سیریوس گفت : من برای تو فقط دردسر می شم ، تو یوهانو بردارو برو ، اونا بلاخره مجبور
میشن منو آزاد کنن.
لبخندی زدم و گفتم: فکر کردی من تو رو اینجا تنها می زارم ، حتی شده با خود فریدون
م م
مبارزه می کنم تا تو رو از اینجا ببرم.
سیریوس که لبخندی دلنشین بر لب داشت گفت : اینارو داری راست می گی؟
او مانند بچه ای هفت هشت ساله رفتار می کرد، انگار هنوز همان دو جوان قدیم بودیم که
همیشه مرا از دردسر نجات می داد ، روزی را به یاد آوردم که برای اولین بار به دنیای خون آشامان وارد شدم ، او بود که مرا از یک دردسر درست و حسابی نجات داده بود، من بدون اجازه کتاب پدرم را برداشته و خوانده بودم و آن را به جایش باز نگردانده بودم ، این سیریوس
بود که آن کتاب را به جای خودش برگردانده بود.
قدیم تر ها او تنها مونس من بود، او تنها کسی بود که مرا تحویل می گرفت و علیرقام اسرار مادرش برای دور ماندن از من همیشه با من می گشت و دوست من بود، آن زمان من حتی یک
جادوگر هم نبودم و هیچ قدرت جادویی ای نداشتم ، اما من به محض اینکه قدرتی پیدا کردم
 
________________
E ===
| با کمترین کدورت او را تا سر حد مرگ عصبانی کرده بودم، من حتی او را شکنجه نیز داده
بودم .
با صدای سیریوس به خودم آمدم ، او دو دستش را روی شانه های من گذاشته بود و مرا تماشا
- == - کیتی ... . تحصی می کرد، او رو به من می گفت : کجا رفتی مگه نمی خواستی از اینجا بریم ، نکنه می خوای
اینجا گیر بیفتیم.
با اشاره ای درب سلول را باز کردم و از آن خارج شدم، با صدای نسبتا بلندی گفتم : یوهان
کجایی ؟.
درست از سلول بقلی سیریوس صدای یوهان آمد که گفت : سرورم من اینجام .
او در سلولی کوچک بود که از پشت میله های زندان مرا تماشا می کرد، با اشاره ای درب
سلول او را باز کردم، چیزی که سریع در او نظر مرا جلب کرد دستانش بود، زنجیر های طلایی
رنگی که در حال درخشیدن بودند را به دست یوهان بسته بودند.
یوهان وقتی دید من به دستانش نگاه می کنم آنها را بالا گرفت و گفت: اگه این زنجیرها پاره
لبخندی زدم و گفتم : نگو که تو هم می خوای بگی که من بزارمت از اینجا برم، تو هم برای من خیلی با ارزشی ، روزی که تو رو تبدیل کردم بهت گفتم که هیچکدوم از افراد مو تنها نمی
زارم .
• کتی ... . - __- همان - ش ++ م یوهان لبخند زد و گفت : سرورم من هیچ انتظاری از شما ندارم، شما می توانید برید و جون
خود تونو نجات بدین ، جون من در برابر خطری که این زندان برای شما داره هیچه .
که زنجیرها از بین بروند.
هنوز این فکر در ذهنم کامل نشده بود که آتشی از دستم خارج شد و به سمت یوهان رفت و
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
________________
زنجیرها را در بر گرفت، آتش به سرعت زنجیر ها را آب کرد و به شکل مایعی سیاه رنگ از
داستان یوهان بر روی زمین چکید.
من کاملا در سلول یوهان بودم ، درب سلول داشت بسته می شد ، سیریوس که الان خودش را
به آستانه در رسانده بود، دستش را به درب سلول که در حال بسته شدن بود گرفت، سیریوس
با تمام وجود به خودش فشار می آورد تا درب را باز نگه دارد.
درب با قدرت زیادی در حال بسته شدن بود، او مرتب طلسم هایی را زیر لب می خواند و در را باز نگه داشته بود، اما به زودی شکست می خورد.
او بعد از اینکه دید نمی تواند جلوی درب استقامت کند آن را رها کرد و گفت: کوروش تو
همین حالا دروازه ی خودتو باز کن و از اینجا برو، من جلوشونو می گیریم .
لبخندی زدم و با اشاره ای درب زندان را مانند خمیری کردم و روی زمین ریختم ، رو به
سیریوس گفتم: شما منو خیلی دسته کم گرفتین ، باید بریم یه جایی که هیچکس از اون باخبر
نباشه.
سیریوس گفت : خونه ی من ، اونجا از همه جا امن تره، اگه یه لشکر هم بریزن اونجا نمی توانن
وارد اونجا بشن .
گفتم: فکر خوبیه
در همین لحظه دربی با صدای بلندی باز شد، صدای پای چندین نفر آمد، آنها به سمت ما می
آمدند، گوی آتشین را در مقابلم ظاهر کردم، می بایست جایی به دور از ولدمورت باسیریوس
و یوهان صحبت می کردم، به همین خاطر به خیابانی که چندین سال پیش برای دیدن سیریوس رفته بودم فکر کردم، چیزی نکشید که گوی تصویری از خیابانی را به من نشان داد، یوهان که
ماتو مبهوت گوی آتشین شده بود هیچ نمی گفت و فقط تماشا می کرد، سیریوس هم آماده ی
مبارزه شده بود .هیچ کس در خیابان پشت گوی نبود، دستم را روی گوی آتشین گذاشتم، در همین لحظه
سیریوس طلسمی را به انتهای راهرویی که در آن ایستاده بود فرستاد و فریاد زد باید درگیر باشیم
آتش گوی به یکباره زیاد شد و فضای سلول را پر کرد، وقت کمی داشتم، اینجور که پیش می
رفت به زودی مبارزه ای در پیش داشتم.
وقت خوبی بود تا وقتی که دروازه اماده شود به کمک سیریوس بروم و کمی قدرتم را محک
بزنم.
گوی را به حال خود رها کردم و به کمک سیریوس رفتم، همین که از درب خارج شدم سیریوس گفت : چی کار کردی؟
گفتم: دروازه در حال باز شدنه یکمی طول می کشه .
نگاهم به سلولی که سیریوس در آن زندانی شده بود افتاد، دروازه ای که به خانه ی
ماکسیموس باز می شد هنوز پا برجا بود، با اشاره ای آن را از بین بردم و آماده ی مبارزه شدم .
یوهان هم بیرون آمد، انگار او هم به حال خودش آمده بود و برای مبارزه آماده بود، هر سه ی
ما برای جادو احتیاج به هیچ چوب جادویی یا سلاحی نداشتیم .
صدایی از انتهای راهرو آمد که گفت : شما راه فرار ندارین بهتره که تسلیم بشین .
خندیدم و گفتم: پس چرا معطلین ، بیاین مارو بگیرین کوچولوها.
آماده بودم تا هر کسی که از انتهای راهرویی که در ان بودیم خودش را نشان بدهد، شوم ترین طلسم ها را به ذهن می آوردم ، می خواستم اگر شد ضربه ی سختی به فریدون بزنم ، او
قدرتمند بود اما من هم قدرتمند هستم ، می خواستم او را با طلسمی شکنجه کنم .
به دروازه ای که در سلول یوهان درست کرده بودم نگاهی انداختم ، در حال تکمیل شدن بود،
 
________________
حدودا تا یک دقیقه ی دیگر کامل می شد، من دروازه ای را که در خانه ی ماکسیموس درست کرده بودم را طی مدت کمی ساخته بودم، اما این یکی خیلی دیر در حال تشکیل بود، انگار
روی این زندان قدرت جادویی ای حکم فرما بود که به همین راحتی نمی شد از پس آن بر آمد
چیزی نکشید که از چند سلول انتهایی صداهایی به گوش رسید که همه تقاضای کمک می
کردند، زندانی های دیگری که در زندان بودند متوجه حضور ما شده بودند، آنها همگی در
حال تلاش برای فرار بودند.
صدای قدم های سنگینی از انتهای راهرو آمد، درست در جایی که آن شخص ما را تحدید کرده بود، قدم ها همچنان ادامه داشت تا بلاخره شخصی با هیکلی بزرگ در انتهای راهرو ظاهر
شد، او خود جاناتان بود ، عجیب بود صدای قدم هایی که در راهرو بودند را خیلی خوب می
- شه ش تتست. م - تاتی : اش شنیدم ، شاید این طلسمی بود که برای جلوگیری از فرار بر این زندان گذاشته بودند.
صدای چندین نفر دیگر هم آمد که همگی پشت سر جاناتان قرار گرفتند، یکی از آنها را خیلی
| شاه = - . کتبع سریع شناختم، او معلم قدیمی کور من یعنی گوین فانتوم بود، من خودم او را روحین تن کرده
بودم .
وقتی جاناتان مرا بر انداز کرد گفت : خیلی زود دست به کار شدی کوروش ، توچطور تونستی
بدون اینکه ما از چیزی با خبر بشیم بیای اینجا ؟
لبخندی زدم و گفتم: همونطور که الان اینجارو ترک می کنم .
جاناتان اخم هایش را در هم کرد و گفت: او مدنت با خودت بود اما برگشتنت....
دستانم را باز کردم و گفتم: دوستان ، رفقا چرا نمیاید منو دستگیر کنین ، خیلی دلم می خواد توی یکی از همین زندون ها زندونی بشم.
سیریوس در گوش من گفت : اون داره وقت تلف می کنه تا فریدون بیاد، اون خوب می دونه
 
________________
اگه بخواد با ما درگیر بشه به همین راحتی نمی توانه از پس هر سه ی ما بر بیاد، بهتره زودتر از
اینجا بریم .
اشاره ای به دروازه ای در حال تشکیل کردم و گفتم: ما هم به علت این باید کمی اونارو نگه
داریم .
سریوس گفت : وقت برای تلف کردن نداریم، بهتره به اونا حمله کنیم و از راه معمولی به بیرون
تو می توانی به محض اینکه پاتو از زندون این قصر گذاشتی بیرون آپارات کنی .
گفتم: اون چند سال وقت داشته در مورد همه ی این احتمالات فکر کنه، اگه قرار باشه من می
تونم تا وقتی که دروازه شروع به کار کنه جلوی اونا و ایستم ، اینجا جامون خیلی امن تره .
سیریوس گفت :پس حواسشونو پرت کن تا من چند تا از زندانی هارو آزاد کنم، بعضی هاشون
می تونن برای اونا مشکل ساز بشن .
سیریوس این را گفت و بعد رو به یوهان گفت: تو هم با من بیا
هر دوی آنها از من دور شدند، جاناتان وقتی دید انها از من دور می شوند رو به ما گفت : هیچ
راه فراری نیست ، بهتره تسلیم بشین .
. اما،، یع هس تاتی و ... . - تسمی دستم را به سمت جاناتان گرفتم و گفتم : نمی خوام تو رو بکشم اما اگه مجبور بشم !
جاناتان حرف مرا قطع کرد و گفت: اگه تسلیم بشی سیریوس می تونه از اینجا بره .
طلسم شکنجه ای را در ذهنم صدا زدم ، طلسم خیلی سریع در بدنم جمع شد اما به جای اینکه
طلسم از من خارج شود از مشعل هایی که دور تا دور راهرو نصب شده بود خارج شد و چیزی نکشید که راهرو را آتش در میان گرفت، گوین خواست جلوی آتش هایی که به سمت آنها
می آمد را بگیرد اما طلسم من که به صورت آتش از تمام مشعل ها بیرون می آمد شعبه های
زیادی داشت و قبل از اینکه آنها بخواهند کاری از پیش ببرند طلسم تمام آنها را در بر گرفت.
 
________________
لبخند رضایتی از قدرتی که داشتم بر لبانم نشسته بود، آتش خیلی سریع دور مرا محاصره کرد،
احساسی قدرت تمام وجودم را پر کرده بود.
چیزی نکشید که چندین نفر از پشت سر به من ملحق شدند، آنها را قبلا دیده بودم، آنها از
افرادی بودند که با یوهان تبدیل کرده بودم، آنها زمانی از سربازان ماکسیموس بودند
لبخندی رو به آنها زدم ، به محض اینکه به من رسیدند در مقابل من زانو زدند.
آنها را شمارش کردم پنج نفر بودند، یوهان رو به من گفت : اینها از باوفاترین سربازان
شما هستند همچنین قدرتمندترین اونا هم هستن .
لبخندی رو به آنها زدم و گفتم: شما می توانید از اینجا برین ، وقتی فریدون بر سه اینجا نمی توانم
به جاناتان نگاهی انداختم که داشت از چنگ طلسم من رهانیده می شد، طلسم من با استفاده از آتش قدرت می گرفت و همچنان آنها را دور می زد، اما چیزی که در طلسم من عجیب بود حالتش بود، طلسم من مانند انسانی تنومند که دو یا سه برابر یک انسان واقعی هیکل داشت شده
بود و با ضربات دستش در حال تنبیه کردن جاناتان و افرادش بود ، سیریوس وقتی این صحنه را
دید از با تعجب رو به من گفت : انگار اصلا به ما احتیاج نداری .
خودم مات و مبهوت طلسم خودم شده بودم، از آن طلسم می ترسیدم چیزی در وجودم می گفت که در آینده به شکل آن موجود وحشتناک در می آیم ، اصلا دلم نمی خواست که قیافه ی نسبتا انسانی خودم را بلکل از دست بدهم .
از طلسمم رو برگرداندم و به دروازه نگاهی انداختم ، کامل شده بود و با شعله های بلندی خودش را نمایان می کرد، رو به سیریوس گفتم همه رو از دروازه خارج کن .
در همین لحظه آتش یا همان انسان تنومندی که به دور جاناتان و سربازانش پیچیده بود به
یکباره از بین رفت، صدای قدم هایی می آمد، جاناتان که تازه به خودش آمده بود رو به من
________________
فریاد زد: خودت خواستی .
او دو دستش را به سمت من گرفت و طلسمی خطرناک را به سمت من فرستاد، طلسمش که به
رنگ طلایی بود هوا را می شکافت و به سمت من می آمد، طلسمش مانند خورشیدی در حال
در خشیل ان بود ،
چیزی در وجودم می گفت که اگر این طلسم به من برسد مرا کاملا از پا می اندازد، قدرتم را در دستانم جمع کردم و آنها را به سمت طلسمی که جاناتان به سمت من می فرستاد گرفتم ، آتشی مهمیاب از دستانم خارج شد و به سمت طلسم جاناتان رفت و به آن برخورد کرد.
طلسم جاناتان طلسم مرا از بین برد و به راهش ادامه داد، اما از آنجایی که از مسیر خودش
منحرف شده بود به دیوارهی زندان برخورد کرد و مقدار زیادی از دیوار را فرو ریخت ، حالا
همین دیوار سد خوبی در میان من و جاناتان ایجاد می کرد.
سیریوس وقتی این صحنه را دید به سمت سلولی که دروازه در آن باز بود رفت و گفت : زود
باشین من فریدونو احساس کردم ، اون اداره میاد، بهتره زود از اینجا بریم .
++ == :آ. یا کتک : ... ت رو به آنها گفتم: اول شما براین بعد من پشت سر تون میام ...
تحصیه تحصی دیوار فرو ریخته به یکباره متلاشی شد، تکه سنگ بزرگی محکم به سینه ی من خورد و مرا بر
روی زمین انداخت، به زندانی که در آن دروازه را باز کرده بودم نگاهی انداختم ، فقط یوهان و سیریوس باقی مانده بودند، آن پنج نفر از دروازه گذشته بودند، یوهان به سمت من دوید تا
مرا از روی زمین بلند کند.
او وقتی از درب سلول بیرون آمد درجا خشکش زد، فریدون درست در مقابل من ایستاده بود،
او خیلی خونسرد بود، از این حالتش متنفر بودم ، دلم می خواست هر کسی در مقابل من قرار می گرفت حداقل کمی بترسد، مانند گربه ای که بالای سر موشی بی دستو پا ایستاده، بالای
سر من ایستاده بود.
 
________________
فریدون چشمانش را تنگ کرد و گفت : فکر نمی کردم اینهمه راحت گیر بیفتی بلید.
عجیبی ایجاد کرده بود، به نظرم یکی دو تا از دنده هایم شکسته بود، اما به سرعت در حال
ترمیم بود.
نمی دانم چه شده بود که نمی توانستم به موجود درونم تبدیل شوم ، شاید طلسمی که بر روی
این قسمت از قصر بود باعث این کار شده بود یا اینکه همه چیز به آن طلسمی که درست کرده
بودم مربوط بود.
از جایم بلند شدم ، درد سینه ام زیاد بود ولی من می توانستم آن را تحمل کنم ، فریدون فقط ایستاده بود و مرا تماشا می کرد، نمی توانستم نیتش را از چشمانش بخوانم ، آیا می خواست همینجا مرا بکشد یا اینکه می خواست مرا آنقدر شکنجه بدهد تا بمیرم .
رو در رویش ایستادم ، صدای هشدار دهنده ای را در ذهنم می شنیدم ، با اشاره ای سیریوس و
یوهان را به درون دروازه پرت کردم ، فریدون خیلی سریع طلسمی را به سمت دروازه فرستاد اما قبل از اینکه طلسم به دروازه برسد یوهان و سیریوس از آن عبور کرده بودند.
طلسم فریدون با برخوردش به دروازه آن را از بین برد، آن دروازه تنها امید من در برابر رویارو نشدن با فریدون بود، حالا می بایست با او درگیر شوم ، او نتنها قدرتمند بود بلکه یاران خودش
را هم با خودش اورده بود.
برای تکمیل قدرت به آتش احتیاج داشتم ، فریدون این را خوب می دانست، این زندان تنها
جایی بود که شومینه نداشت، من فقط برای قدرت گرفتن چند مشعل داشتم، باید یک آتش
درست و حسابی را خبر می کردم .
در ذهنم خواستم که این زندان به آتش کشیده شود، چیزی نکشید که زندان به لرزه در آمد،
بجز فریدون باقی افراد حاضر در کنار فریدون دستانشان را به دیواره ها گرفتند.
 
________________
فریدون با خونسردی تمام گفت: اگه یه طلسم دیگه انجام بدی در جا می کشمت.
تست .
گفتم: خودت خوب می دونی که من به همین راحتی تسلیم نمی شم.
فریدون دستانش را به سمت من گرفت، لرزه های زندان هر لحظه بیشتر و بیشتر می شد، زمین
زندان گرم شده بود، به خوبی گرما و آتش را از زیر زمین احساس می کردم، هرچه می
تتست .
شت آتش به سطح زمین زیر زندان نزدیک می شد و به زودی از کف زندان فوران می کرد
فریدون وقتی دید که من در حال چه کاری هستم دو دستش را به سمت من گرفت و از
دستانش زنجیرهای آتشینی به سمت من آمد و به سرعت مرا در بر گرفت، من قبلا از این
زنجیر ها استفاده کرده بودم، همان موقعی که قرار بود برای اولین بار با ولدمورت آشنا بشوم ، من سربازان او را با همین زنجیر ها بسته بودم، آن زنجیر ها در پوست آنها فرو می رفت و آنها
را شکنجه می داد.
از درد سینه نمی توانستم خوب عکس العمل نشان بدهم، به همین علت زنجیر ها به راحتی مرا در بر گرفتند و مرا فشردند، می بایست منتظر آتشی که در زیر پایم است می ماندم ، زنجیر
آتشین به جای اینکه به من آسیب برساند زخم سینه ام را ترمیم کرد.
چیزی نکشید که زنجیر ها آب شدند و مانند آبی بر روی تن من ریختند، فریدون که این
حرکت را از من دید دو دستش را به سمت من گرفت و شروع به طلسم خواندن کرد، اما خیلی دیر این کار را کرده بود چون سنگ فرش های زندان به یکباره منفجر شدند و از جایجای
راهرو آتش زبانه کشید، خیلی سریع آتش همه جا را فرا گرفت.
صدای آتش به قدری زیاد و ترسناک بود که باعث شد فریدون دست از طلسم کردن من برداد ، با وجود آتش من قدرت برتری داشتم، حالا برگ برگشته بود، این من بودم که قدرت را به دست گرفته بودم ، فریدون دوباره طلسم خواندن را شروع کرده بود، با وجود او هیچ یک از
افرادی که در اینجا حاضر بودند جرات کاری نداشتند، حالا فقط من بودم با او ، درد بدانم به
________________
یکباره از بین رفت و قدرت را در زیر پوستم احساس کردم ، فریدون طلسمی را به سمت من فرستاد اما قبل از اینکه به من برسد در میان آتش گم شد.
طلسمی را به سمت فریدون فرستادم اما قبل از آنکه به او برسد در میان زمین و هوا از بین رفت، این بار طلسم شکنجه ای با قدرت بالایی بر روی او اجرا کردم، آتشی که دور تا دور او بود به سمتش حجوم آورد و او را در بر گرفت.
دوباره همان جسم آتشین بود، اینبار قدرتمند تر و هیکلی تر از قبل شده بود، فریدون تا تکان دستی تمام آن طلسم را از بین برد، آتشی که در راهرو بود زبانه می کشید و همه چیز را می سوزاند، حتی درب سلول ها را هم از گرما ذوب می کرد.
فقط فریدون بود که دور تا دورش خاموش بود، چشمانش را تنگتر از قبل کرد و طلسمی را به
سمت من فرستاد، با قدرت جلوی طلسمش را گرفتم اما طلسم او خیلی قدرتمند تر آن بود که
بتوانم جلوی ان را بکیرم .
طلسم با سینه ی من برخورد کرد و مرا تا انتهای راهرو پرت کرد، محکم به دیواره انتهای راهرو
برخورد کردم و بر روی زمین افتادم .
اینجا هم در حال سوختن بود و به من قدرت می داد، با اشاره ای گوی آتشینی را ظاهر کردم و در ذهن به خیابانی که سیریوس و یوهان را به آنجا فرستادم فکر کردم، خیلی سریع گوی
خیابان را به من نشان داد .
دستم را روی آن گذاشتم، خیلی سریع در میان آتش غیب شد و شروع به تشکیل دروازه کرد،
آتش زیادی بین من و فریدون بود و من برای مدتی از جلوی چشمان او پنهان می بودم .
در میان اینهمه آتش دروازه به سرعت در حال تشکیل شدن بود.
فریدون پشت آتش ها بیرون آمد، او به محض اینکه دروازه ای را که من درست کرده بودم
دید طلسمی را به سمت دروازه فرستاد، اما من خودم را جلوی طلسم قرار دادم ، طلسم با
________________
برخورد به من مرا به داخل دروازه پرتاب کرد، در میان زمین و هوا احساس کردم که سینه ام در هم جمع می شود، همینطور که بین زمین و هوا معلق بودم و به سمت دروازه می رفتم محکم با
چیزی برخورد کردم .
برای لحظه ای فکر کردم که دروازه بسته شده و من به دیوار برخورد کردم، اما نه آن چیزی
که من به آن برخورد کردم بدن انسان بود نه دیوار، بدانم به شدت درد می کرد طوری که هر آن ممکن بود بدانم مانند کاغذی مچاله شود، فشار درد به قدری زیاد بود که نمی توانستم تحمل
کنم .
محکم با زمین برخورد کردم، به سختی چشمانم را باز کردم، چند نفر را دیدم که به سمت من
می دوند، آن شخصی هم که به من برخورد کرده بود کنار من بر روی زمین افتاده بود، به دروازه ای که در حال بسته شدن بود نگاهی انداختم ، دروازه ای از آتش که شعله هایش تا آسمان می رفت در حال از بین رفتن بود، برای لحظه ای فریدون را آن سمت دروازه دیدم اما
او از دروازه عبور نکرد، فقط با چشمان گرد شده اش مرا نظاره گر بود.
انگار باور نمی کرد که من زنده بمانم، با اینکه درد زیادی تحمل میکردم اما لبخندی تلخ رو به
او زدم تا بفهمد دفعه ی بعد این اوست که این بلا بر سرش می آید.
من: تسمی به شخصی که کنار من بر روی زمین بود نکاهی انداختم ، او سیریوس بود، حتما برای نجات من
به داخل برگشته بود، از شدت درد چشمانم را بستم و آرام از حال رفتم.