‫‪1‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻓﺼﻞ اول ‪ :‬ﻳﮏ ﻓﮑﺮ ﻋﺠﻴﺐ‬
‫ﻫﺮی ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯿﮑﺮدﮐﻪ ﯾﮑﺮوز ﻣﺠﺒﻮر ﺑﻪ ﺗﺤﻤﻞ دوری ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺑﺸﻪ ﺷﺎﯾﺪ ﺗﻨﻬﺎ‬
‫ﻣﺰﯾﺖ ﺗﻌﻄﯿﻠﯽ زود ﻫﻨﮕﺎم ﻣﺪرﺳﻪ ﺑﺮای او ﺑﺎزﮔﺸﺖ ﺑﻪ ﭘﻨﺎﻫﮕﺎه ﺑﻮد ﻫﺮﭼﻨﺪ ﮐﻪ اﯾﻦ‬
‫ﺑﺎزﮔﺸﺖ ﮐﻮﺗﺎه و ﻣﻮﻗﺘﯽ ﺑﻮد اﻣﺎ ﻓﮑﺮ ﺑﺮﮔﺸﺘﻦ ﺑﻪ ﭘﻨﺎﻫﮕﺎه و ﺑﻮدن در ﮐﻨﺎرﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ‬
‫دوﺳﺘﺸﺎن داﺷﺖ او را آرام ﻣﯿﮑﺮد‪.‬‬
‫ﺷﺐ ﻗﺒﻞ از ﺣﺮﮐﺖ ﻗﻄﺎر وﻗﺘﯽ وﺳﺎﯾﻠﺶ را ﺟﻤﻊ ﻣﯿﮑﺮد ﺧﺎﻃﺮه ﺗﻤﺎم اﺗﻔﺎﻗﺎت اﯾﻦ ﭼﻨﺪ‬
‫روزﺑﻪ روﺷﻨﯽ از ﻧﻈﺮش ﮔﺬﺷﺖ‪.‬ﯾﮏ اﺷﻌﻪ ی ﺳﺒﺰ و ﺳﻘﻮط ﺑﺰرﮔﺘﺮﯾﻦ ﺟﺎدوﮔﺮ ﻗﺮن از‬
‫ﺑﺮج ﺳﺘﺎره ﺷﻨﺎﺳﯽ‪.‬‬
‫ﻫﺮی وﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﺧﻮد آﻣﺪ ﮐﻪ ﺻﺪای رون را از ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻣﯿﺸﻨﯿﺪ‪:‬ﻫﺮی ﺑﯿﺎ دﯾﮕﻪ ‪.‬ﺑﺎزم دﯾﺮ‬
‫ﺑﻪ ﺷﺎم ﻣﯿﺮﺳﯿﻤﺎ !‬
‫ﻗﺒﻞ از اﯾﻦ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻃﺮف رون ﺑﺮﮔﺮدداﺷﮑﺶ را ﭘﺎک ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺗﻮ ﺑﺮو رون ﻣﻦ ﺗﺎ ﯾﻪ‬
‫دﻗﯿﻘﻪ دﯾﮕﻪ اوﻧﺠﺎم‪.‬‬
‫اﻣﺎ رﻓﺘﻦ ﺑﻪ ﺳﺮﺳﺮای ﺑﺰرگ و ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ از ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ" ﺑﺮای او ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ازآن ﺑﻮد ﮐﻪ‬
‫ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﺮد‪.‬ﺧﺴﺘﻪ ﺗﺮ از آن ﺑﻮدﮐﻪ ﻃﺎﻗﺖ دﯾﺪن ﺟﺎی ﺧﺎﻟﯽ داﻣﺒﻠﺪور را داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻫﻨﻮز‬
‫ﺧﯿﻠﯽ زود ﺑﻮد‪ .........‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل ﭼﺎره ای ﻧﺪاﺷﺖ ﻧﻤﯿﺨﻮاﺳـﺖ ﺗﻨﻬـﺎ ﺑﻤﺎﻧـﺪ‪ ,‬ﺗﻤـﺎم ﻣـﺪت‬
‫ﺗﻨﻬﺎﯾﯿﺶ ﺻﺮف ﻓﮑﺮ ﮐﺮدن ﺑﻪ دو ﭼﯿﺰ ﺑﻮد ﯾﮑﯽ اﻧﺘﻘﺎم از ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻋﺰﯾـﺰاﻧﺶ را ﮐـﺸﺘﻪ‬
‫ﺑﻮدﻧﺪ و دﯾﮕﺮی‪ ........‬دﺳﺘﺶ در ﺟﯿﺐ رداﯾﺶ ﺟﺴﻢ ﺳﺮدی را ﻟﻤـﺲ ﮐـﺮد اﯾـﻦ آﺧـﺮﯾﻦ‬
‫ﺧﻮاﺳﺘﻪ داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻮد ﺑﺎﯾﺪ ﻫﺮﻃﻮر ﮐﻪ ﺷﺪه ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ را ﻧﺎﺑﻮد ﻣﯿﮑﺮد در اﯾـﻦ ﭼﻨـﺪ‬
‫روز ﺑﺎرﻫﺎ ﺑﻪ اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﻓﮑﺮ ﮐـﺮده ﺑـﻮد و ﻫﺮﺑـﺎر ﻣﻄﻤـﺌﻦ ﺗـﺮ از ﻗﺒـﻞ ﺗـﺼﻤﯿﻤﺶ را‬
‫‪1‬‬

‫‪2‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺗﮑﺮارﻣﯿﮑﺮد‪.‬ﺣﺘﯽ ﻓﮑﺮ ﮐﺮدن ﺑﻪ ﺟﯿﻨﯽ ﻫﻢ ﻧﻤﯿﺘﻮاﻧﺴﺖ او را ﻣﻨﺼﺮف ﮐﻨﺪ ‪.‬ﺷﺎﯾﺪ ﻫﻢ ﺟﯿﻨـﯽ‬
‫دﻟﯿﻞ اﺻﻠﯽ اﯾﻦ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﺑﻮد ‪ .‬ﻧﻤﯿﺨﻮاﺳﺖ او را ﻫﻢ از دﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ‪.‬آﻧﻘﺪر در ﻓﮑﺮ ﺑـﻮد ﮐـﻪ‬
‫ﻧﻔﻬﻤﯿﺪ ﭼﻪ وﻗﺖ از ﺧﻮاﺑﮕﺎه ﺧﺎرج ﺷﺪ و ﭼﻪ وﻗﺖ ﺑﻪ ﺳﺮﺳﺮای ﺑﺰرگ رﺳﯿﺪ‪.‬‬
‫ﺻﺪای رون او را ﺑﻪ ﺧﻮد آورد ‪:‬‬
‫_ﮐﺠﺎ داری ﻣﯿﺮی ﺑﯿﺎ اﯾﻨﺠﺎ‪.‬‬
‫رون در ﮐﻨﺎر ﻧﻮﯾﻞ و ﺟﯿﻨﯽ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬ﻫﺮﻣﯿﻮن و ﻟﻮﻧﺎ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﯿﺰ ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور آﻣﺪه ﺑﻮد ﻫﻢ‬
‫روﺑﺮوی آﻧﻬﺎ ﺑﻮدﻧﺪ ‪,‬ﮐﻨﺎر ﻧﻮﯾﻞ ﻧﺸﺴﺖ و ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﺑﻪ ﺟﯿﻨﯽ ﻧﮕﺎه ﻧﮑﻨـﺪ رون ﺑـﺸﻘﺎﺑﯽ‬
‫ﭘﺮ از ﭘﺮاﺷﮑﯽ اﺳﺘﯿﮏ ﻗﻠﻮه ی ﻣﻮرد ﻋﻼﻗﻪ اش ﺟﻠﻮی او ﮔﺬاﺷﺖ اﻣﺎ اﺷـﺘﻬﺎﯾﯽ ﻧﺪاﺷـﺖ‬
‫‪,‬ﺳﺮش را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد و ﺑﻪ ﻣﯿﺰ اﺳﺎﺗﯿﺪ ﭼﺸﻢ دوﺧﺖ ﺻﻨﺪﻟﯽ داﻣﺒﻠـﺪور ﺧـﺎﻟﯽ ﺑـﻮد !!! ﭼـﻪ‬
‫اﻧﺘﻈﺎری داﺷﺖ ﻫﻨﻮز ﻫﻢ ﻣﻨﺘﻈﺮﺑﻮد ﮐﻪ او ﺑﯿﺎﯾـﺪ و روی ﺻـﻨﺪﻟﯿﺶ ﺑﻨـﺸﯿﻨﺪ و ﺳـﺨﻨﺮاﻧﯽ‬
‫ﭘﺎﯾﺎن ﺳﺎل را اﻧﺠﺎم دﻫﺪ اﻣﺎ ﻣﯿﺪاﻧﺴﺖ ﮐﻪ اﯾﻦ ﻣﺤﺎل اﺳﺖ دﯾـﺪن ﺻـﻨﺪﻟﯽ ﺧـﺎﻟﯽ اﺳـﻨﯿﭗ‬
‫ﺧﻮﻧﺶ را ﺑﺠﻮش آورد‪ ,‬ﮐﺴﯽ ﻧﻤﯿﺪاﻧـﺴﺖ او اﻻن ﮐﺠﺎﺳـﺖ ﻫـﺮی‪ ,‬اﺳـﻨﯿﭗ را در ﺣـﺎل‬
‫ﺗﻌﻈﯿﻢ ﺑﻪ وﻟﺪوﻣﻮرت ﻣﺠﺴﻢ ﮐﺮد ﮐﻪ ﺧﺒﺮ ﮐﺸﺘﻦ داﻣﺒﻠﺪور را ﺑﻪ او ﻣﯿﺪﻫﺪ از ﻋـﺼﺒﺎﻧﯿﺖ‬
‫داغ ﺷﺪ‪.‬‬
‫_ ﻫﺮی ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ؟ ‪,‬ﺑﺎ ﺗﻮام ﻫﺮی!‬
‫ﻓﻘﻂ ﺳﺮش راﺗﮑﺎن داد ‪.‬‬
‫_ﻫﺮی ﭘﺎﺷﻮ دﯾﮕﻪ ﺗﺎ ﮐﯽ ﻣﯿﺨﻮای ﺑﻪ اوﻧﺠﺎ زل ﺑﺰﻧﯽ‬
‫ﺑﻪ اﻃﺮاف ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ﺳﺮﺳﺮای ﺑﺰرگ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﺧﺎﻟﯽ ﺑﻮد ﺷﺎم آﻧﺸﺐ در ﺳﮑﻮت ﺧﻮرده ﺷﺪه‬
‫ﺑﻮد و ﻫﻤﻪ ﺑﻪ ﺧﻮاﺑﮕﺎﻫﻬﺎ ﺑﺮﻣﯿﮕﺸﺘﻨﺪ ﺑﺪون اﯾﻨﮑﻪ ﺑﻪ ﻏﺬاﯾﺶ دﺳﺖ ﺑﺰﻧﺪ ﺑﻠﻨـﺪ ﺷـﺪ وآرام‬
‫ﺑﺪﻧﺒﺎل ﻫﺮﻣﯿﻮن و ﺟﯿﻨﯽ راه اﻓﺘﺎد‪.‬‬

‫‪2‬‬

‫‪3‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫در ﻃﻮل ﻣﺴﯿﺮ ﺗﺎ ﺑﺮج ﮔﺮﯾﻔﻨﺪورﭼﯿﺰی از ﺣﺮﻓﻬﺎی آﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﺳﻌﯽ ﻣﯿﮑﺮدﻧﺪ او را از ﻓﮑﺮ‬
‫درآورﻧﺪ ﻧﻤﯽ ﻓﻬﻤﯿﺪ در دﻧﯿﺎی ﺧﻮدش ﺑﻮد ‪ .‬ﻓﮑﺮ اﻧﺘﻘﺎم از اﺳﻨﯿﭗ ﻟﺤﻈﻪ ای او را راﺣﺖ‬
‫ﻧﻤﯿﮕﺬاﺷﺖ‪.‬‬
‫_ﺑﭽﻪ ﻫﺎ اون ﻓﻠﻮر ﻧﯿﺴﺖ؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن و ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﺮﮔﺸﺘﻨﺪ ﻓﻠﻮر در ﺟﻠﻮی ﻣﺠﺴﻤﻪ زره ﭘﻮش ﻃﺒﻘﻪ دوم اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد‬
‫و ﺷﺎﻧﻪ ﻫﺎﯾﺶ ﻣﯿﻠﺮزﯾﺪ‪.‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺎ ﺻﺪای آراﻣﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﯽ ﺷﺪه ﻓﻠﻮر؟‬
‫ﻓﻠﻮر ﺧﻮدش را در آﻏﻮش او اﻧﺪاﺧﺖ و ﺑﺎ ﺻﺪای ﺑﻠﻨﺪ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺣﯿﺮت زده ﺑﻪ ﻓﻠﻮر و ﺟﯿﻨﯽ وﺣﺸﺖ زده ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﻓﮑﺮی ﺟﻨﻮن آﻣﯿـﺰ در ذﻫـﻨﺶ‬
‫ﭘﯿﭽﯿﺪ‪.‬ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﺟﻠﻮی ﺧﻮد را ﺑﮕﯿﺮد ﺣﺮﻓﺶ را زده ﺑﻮد‪:‬اﺗﻔـﺎﻗﯽ اﻓﺘـﺎده؟ و در‬
‫ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺳﻌﯽ ﻣﯿﮑﺮد ﺑﻪ رون وﺟﯿﻨﯽ ﻧﮕﺎه ﻧﮑﻨﺪاﺿﺎﻓﻪ ﮐﺮد‪ :‬ﺑﯿﻞ ﻃﻮری ﺷﺪه؟‬
‫ﮔﺮﯾﻪ ﻓﻠﻮرﺷﺪت ﮔﺮﻓﺖ‪ ,‬رون و ﺟﯿﻨﯽ وﺣﺸﺖ زده ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﻣﯿﮑﺮدﻧﺪ ﻫﻨـﻮز ﻫﯿﭽﮑـﺪام‬
‫ﻧﻤﯿﺪاﻧﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ از ﺣﻤﻠﻪ آن ﮔﺮﮔﯿﻨﻪ دﻗﯿﻘﺎ ﭼﻪ ﺑﻼﯾﯽ ﺳﺮ ﺑﯿﻞ آﻣﺪه‪...‬‬
‫ﻓﻠﻮر ﻫﻖ ﻫﻖ ﮐﻨﺎن ﮔﻔﺖ‪:‬اون‪....‬اون‪....‬ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻧﻤﯿﺨﻮاد ‪....‬دﯾﮕﻪ ﻧﻤﯿﺨﻮاد ﺑـﺎ ﻣـﻦ ازدواج‬
‫ﮐﻨﻪ‪...‬‬
‫ﺣﯿﺮﺗﺸﺎن ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺷﺪ‪...‬ﻫﻤﻪ ی آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ از ﻋﻼﻗﻪ ی ﺑﯿﻞ ﺑﻪ ﻓﻠﻮر ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﺑﻮدﻧﺪ‪...‬‬
‫رون ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪:‬‬
‫_آﺧﻪ ﭼﺮا؟زده ﺑﻪ ﺳﺮش؟اون ﮐﻪ ﺗﻤﺎم اﯾﻦ ﻣﺪت داﺷﺖ‪.....‬اﻣﺎ ﻫﺮﻣﯿـﻮن ﻧﮕﺬاﺷـﺖ ﺣـﺮف‬
‫رون ﺗﻤﺎم ﺷﻮد‪.‬‬
‫_ﺑﺨﺎﻃﺮ ﮔﺎز اون ﮔﺮﮔﯿﻨﺲ؟‬

‫‪3‬‬

‫‪4‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻓﻠﻮر ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد ‪:‬آره ﻣﯿﮕﻪ دﯾﮕﻪ اﻣﯿﺪی ﺑﻬـﺶ ﻧﯿـﺴﺖ اون‪....‬ﺧﯿﻠـﯽ ﻧﮕﺮاﻧـﻪ‪.‬وﺣـﺸﺖ‬
‫زدس ارﭼﯽ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻣﺎه ﮐﺎﻣﻞ ﻧﺰدﯾﮏ ﻣﯿﺸﯿﻢ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﯿﺘﺮﺳﻪ‪.‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﮐﻪ ﺣﺎل ﻓﻠﻮر را ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ درک ﻣﯿﮑﺮدﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﻪ ﻓﻠﻮر ﺑﯿـﻞ ﺗﺮﺳـﻮ ﻧﯿـﺴﺖ اون ﻓﻘـﻂ‬
‫ﻧﮕﺮان ﺗﻮﺋﻪ ) ﻧﮕﺎه ﮔﺬراﯾﯽ ﺑﻪ ﻫﺮی ﮐﺮد(ﻣﯿﺘﺮﺳﻪ ﺑﻬﺖ ﺻﺪﻣﻪ ﺑﺰﻧﻪ‪.‬‬
‫ﻓﻠﻮر ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد‪:‬ﭼﻄﻮری ﻣﯿﺘﻮﻧﻪ اﻣﭽﯽ ﻓﮑﺮی ﺑﮑﻨﻪ اون اﯾﭻ وﻗـﺖ ﺑـﻪ ﻣـﻦ‬
‫ﺻﺪﻣﻪ ﻧﻤﯿﺰﻧﻪ‪.‬‬
‫ﯾﮏ ﻧﻔﺮ ﺑﺎ ﺻﺪای دورﮔﻪ از ﭘﺸﺖ ﺳﺮش ﮔﻔﺖ‪:‬وﻟﯽ وﻗﺘﯽ ﮐﻨﺘﺮل ﺧﻮدﺷﻮ ﻧﺪاﺷـﺘﻪ ﺑﺎﺷـﻪ‬
‫ﻫﺮ ﭼﯿﺰی ﻣﻤﮑﻨﻪ‪.‬‬
‫ﻫﻤﮕﯽ ﺑﻪ ﻃﺮف ﺻﺪا ﺑﺮﮔﺸﺘﻨﺪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻪ آراﻣﯽ ﺑﻪ ﺳﻤﺘﺸﺎن ﻣﯽ آﻣـﺪ‪:‬ﺑﯿـﻞ ﺗـﻮ روﺧﯿﻠـﯽ‬
‫ﺑﯿﺸﺘﺮ از اوﻧﯽ ﮐﻪ ﻓﮑﺮﺷﻮ ﺑﮑﻨﯽ دوﺳﺖ داره ﻓﻠﻮر‪ ,‬اﻣﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﻗﺒﻮل ﮐﻨـﯽ ﮐـﻪ ﺷـﺮاﯾﻂ اون‬
‫اﺻﻼ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻧﯿﺴﺖ!!!‬
‫ﻓﻠﻮر ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﺳﺮ ﺗﮑﺎن دادو ﺧﻮاﺳﺖ ﺟﻮاب او را ﺑﺪﻫﺪاﻣﺎ ﻟﻮﭘﯿﻦ اداﻣﻪ داد‪ :‬ﻣﻦ درﮐﺖ‬
‫ﻣﯿﮑﻨﻢ ﻓﻠﻮر ‪,‬اﻣﺎ ﺑﯿﻞ رو ﺑﻬﺘﺮ درک ﻣﯿﮑﻨﻢ ﺷﻤﺎ ﻫﯿﭻ ﮐﺪوم ﺷـﺮاﯾﻂ اوﻧـﻮ ﻧﺪاﺷـﺘﯿﻦ‪...‬ﺑﯿـﻞ‬
‫وﺣﺸﺖ زدس ﺣﻘﻢ داره اﮔﻪ ﺑﻌﺪا ﯾﮑﯽ ﻣﺜﻞ ﻣﻦ ﺑﺸﻪ ﭼﻄﻮری ﻣﯿﺨﻮاد ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺸﻪ ﮐﻪ ﯾﻪ‬
‫روز ﮐﺎﻣﻼ ﺗﺼﺎدﻓﯽ ﮐﺴﯽ رو ﮐﻪ دوﺳﺖ داره ﮔﺎز ﻧﻤﯿﮕﯿﺮه؟‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ آﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪ و ﻫﺮی ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ ﯾﺎد ﺗﺎﻧﮑﺲ اﻓﺘﺎد ‪.‬ﺑﺮای ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﻤـﻪ ﺳـﮑﻮت‬
‫ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﮐﻪ ﺳﮑﻮت ﺗﻮام ﺑﺎ وﺣﺸﺖ آﻧﻬﺎ را دﯾﺪ اداﻣﻪ داد ‪:‬اﻟﺒﺘﻪ درﺑﺎره ﺑﯿـﻞ ﻫﻨـﻮز اﻣﯿـﺪی‬
‫ﻫﺴﺖ و ﺑﻪ رون ﻧﮕﺮان ﻟﺒﺨﻨﺪی زد ‪:‬ﺑﻬﺮ ﺣﺎل اون ﺗﻮﺳﻂ ﯾﻪ ﮔﺮﮔﯿﻨﻪ ی ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺷﮑﻞ ﯾﺎﻓﺘﻪ‬
‫زﺧﻤﯽ ﻧﺸﺪه اﻣﺎ ﺑﺎزم ﺑﺎﯾﺪ ﺻﺒﺮ ﮐﻨﯿﻢ ﺗﺎ ﻋﻮارﺿﺸﻮ ﻧﺸﻮن ﺑﺪه ‪.‬ﺑﯿﻞ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻓﺮﺻﺖ اﺣﺘﯿـﺎج‬
‫داره ﺗﺎ ﺑﻪ ﺷﺮاﯾﻂ ﺟﺪﯾﺪش ﻋﺎدت ﮐﻨﻪ‪.‬‬

‫‪4‬‬

‫‪5‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن داد‪:‬ﺣﻖ ﺑﺎ ﻟﻮﭘﯿﻨﻪ ﻓﻠﻮر ﺑﻪ ﺑﯿﻞ ﻓﺮﺻﺖ ﺑﺪه ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ زود ﺑـﻪ‬
‫ﺣﺎﻟﺖ ﻋﺎدﯾﺶ ﺑﺮﻣﯿﮕﺮده‪...‬‬
‫ﻓﻠﻮر ﺑﺎ ﻟﺠﺎﺟﺖ ﺗﮑﺮار ﮐﺮد‪:‬اون ﻣﯿﺨﻮاد ﻣﻦ ﺑﺮم اری ﻧﻤﯿﺨﻮادﻣﻨﻮ ﺑﺒﯿﻨﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻟﺒﺨﻨﺪی زد وﮔﻔﺖ ﻓﮑﺮ ﺑﺪی ﻫﻢ ﻧﯿﺴﺘﺨﺐ ﺑﺮو‬
‫ﻓﻠﻮر ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﺑﻪ او ﭼﺸﻢ ﻏﺮه ای رﻓﺖ و ﺳﺮش را ﺑـﻪ ﺷـﺪت ﺗﮑـﺎن داد‪ :‬ﻣـﻦ ﺑﺎﯾـﺪ‬
‫ﭘﯿﺸﺶ ﺑﻤﻮﻧﻢ اﮔﻪ ﻣﻦ ﺑﺮم ﮐﯽ از اون اﮔﻬﺪاری ﻣﯿﮑﻨﻪ؟‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺧﯿﻠﯽ ﺟﺪی ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﻪ ﺑﻬﺘﺮه ﺑﺮی ﺑﻬﺖ ﻗﻮل ﻣﯿﺪم ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﺎ ﻣﻮاﻇﺐ ﺑﯿـﻞ ﻫـﺴﺘﯿﻢ‪.‬و‬
‫ﺑﻬﺶ ﮐﻤﮏ ﻣﯿﮑﻨﯿﻢ ﺗﺎ زودﺗﺮ ﺑﻪ ﺣﺎﻟﺖ ﻋﺎدی ﺑﺮﮔﺮده ﺑﻬﺘﺮه ﺗﻨﻬﺎش ﺑﺬاری ﺗﺎ ﺧﻮدﺷﻮ ﭘﯿﺪا‬
‫ﮐﻨﻪ‪,‬ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ ﺑﯿﻞ ﺧﯿﻠﯽ زود ﺑﺎ ﺷﺮاﯾﻂ ﺟﺪﯾﺪش ﮐﻨﺎر ﻣﯿﺎد و وﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﺷﺮاﯾﻂ ﻋﺎدت ﮐﺮد و‬
‫از ﺣﺎل ﺧﻮدش ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺷﺪ ﺣﺘﻤﺎ ﻣﯿـﺎد دﻧﺒﺎﻟـﺖ اون ﺑﯿـﺸﺘﺮ از اوﻧـﯽ ﮐـﻪ ﻓﮑﺮﺷـﻮ ﺑﮑﻨـﯽ‬
‫دوﺳﺘﺖ داره‪.‬‬
‫ﻓﻠﻮر ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮا ﻗﺎﻧﻊ ﺷﺪه ﺑﻮد ﻫﻖ ﻫﻖ ﮐﻨﺎن ﮔﻔﺖ‪:‬ﺷﻤﺎ از ﮐﺠﺎ ﻣﯿﺪوﻧﯿﺪ؟‬
‫_از اوﻧﺠﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﯾﻪ ﻣﺮد ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺣﺮﻓﺸﻮ ﺑﻪ ﯾﻪ ﻣﺮد ﻣﯿﺰﻧﻪ ; ﻓﻠﻮر ﻣﻦ ﺑﻬﺖ ﻗﻮل ﻣﯿﺪم ﮐﻪ‬
‫ﺑﯿﻞ رو ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺬارم و ﻫﻤﻪ ی ﺳﻌﯿﻢ رو ﻣﯿﮑﻨﻢ ﮐﻪ اون زودﺗﺮ ﺑﯿﺎد دﻧﺒﺎﻟﺖ‬
‫ﻓﻠﻮر ﻟﺒﺨﻨﺪ زﯾﺒﺎﯾﯽ زد ‪ :‬ﺑﺎﺷﻪ ﭘﺲ ﻣﻦ ﻣﻨﺘﻈﺮم رﯾﻤﻮس‬
‫و ﺑﺎ ﻟﻮﭘﯿﻦ و ﻫﺮی دﺳﺖ داد از ﺑﻘﯿﻪ ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ ﮐﺮد و ﺑﻪ ﻃﺮف ﭘﻠﻪ ﻫﺎ دوﯾﺪ ﺑﺎﻻی ﭘﻠﮑﺎن‬
‫ﺑﺮﮔﺸﺖ و داد زد‪:‬رﯾﻤﻮس ﺑﻬﺶ ﺑﮕﻮ ﻣﻦ‪....‬ﻣﻦ‪....‬اﻣﺎ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺖ اداﻣﻪ دﻫﺪ ﺳﺮخ ﺷﺪ و از‬
‫ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﭘﺎﯾﯿﻦ دوﯾﺪ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی آﻧﺸﺐ ﺧﻮاب ﻧﺎآراﻣﯽ داﺷﺖ ﺗﻤﺎم ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎی ﺷﺶ ﺳﺎل ﮔﺬﺷﺘﻪ را ﺑﺎ ﻫﻢ ﻣﯿﺪﯾﺪ‪.‬‬
‫ﺟﺴﺪ ﭘﺪرش‪ ,‬ﻣﺎدرش ﮐﻪ ﺑﻪ وﻟﺪﻣﻮرت اﻟﺘﻤﺎس ﻣﯿﮑﺮد‪,‬ﺟﺴﺪ ﺳﺪرﯾﮏ‪,‬ﺳﻘﻮط ﺳﯿﺮﯾﻮس در‬
‫ﻃــﺎق ﻧﻤــﺎ‪,‬ﺧﻨــﺪه ﺷــﯿﻄﺎﻧﯽ ﺑﻼﺗــﺮﯾﮑﺲ‪ ,‬وﻟــﺪوﻣﻮرت‪,‬اﺳــﻨﯿﭗ ﮐــﻪ ﭼﻮﺑﺪﺳــﺘﯽ اش را ﺑــﺎﻻ‬

‫‪5‬‬

‫‪6‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﮔﺮﻓﺖ‪...‬ﭘﺮﺗﻮ ﺳﺒﺰس ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﯿﻨﻪ ی داﻣﺒﻠﺪر ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﺮد وﺑﺪن داﻣﺒﻠﺪورﮐﻪ ﺑﻪ آراﻣﯽ ﺑﺎﻻ‬
‫رﻓﺖ و از ﺑﺮج ﺑﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﭘﺮﺗﺎب ﺷﺪ!!!ﺧﻮدش را در اﺗﺎق ﻣﺪﯾﺮ ﮐﻪ ﺑﻪ داﻣﺒﻠﺪور ﻣﯿﮕﻔﺖ ‪:‬ﻣﻦ‬
‫دﺳﺖ رو دﺳﺖ ﻧﻤﯿﺬارم ﺗﺎ اون ﺑﯿﺎد و ﻣﻨﻮ ﺑﮑﺸﻪ اﮔﻪ ﻗﺮار ﺑﺎﺷﻪ ﺑﺮم ﻫﺮﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﮐﻪ ﺑﺘـﻮﻧﻢ از‬
‫ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ رو ﻫﻢ ﺑﺎ ﺧﻮدم ﻣﯿﺒﺮم ;اﮔﻪ ﺑﺘﻮﻧﻢ وﻟﺪوﻣﻮرﺗﻢ ﻣﯿﺒﺮم‪.‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﻟﺒﺨﻨﺪی زد و ﺑﻪ آراﻣﯽ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻓﺎﮐﺲ‬
‫ﻓﺎﮐﺲ ﻫﺮی را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد و ﺑﻪ ﺳـﻤﺖ درﯾﺎﭼـﻪ ﺑﺮدﮐﻨـﺎر درﯾﺎﭼـﻪ درﺳـﺖ در ﮐﻨـﺎر ﻗﺒـﺮ‬
‫داﻣﺒﻠﺪورﺳﻪ ﺗﺎﺑﻮت ﭼﻮﺑﯽ ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ ﺑﻮد و ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﻨﺎن داﺷﺖ ﺳﻪ ﻗﺒـﺮ ﺑـﺮای‬
‫آﻧﻬﺎ ﻣﯿﮑﻨﺪ ﺑﺎﻻی ﺗﺎﺑﻮﺗﻬﺎ ﻣﺮدی ﻗﺪ ﺑﻠﻨﺪ ﺑﺎ ﺷﻨﻞ ﺳﯿﺎه اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد ‪.‬ﻫﺮی ﺑﻪ ﻃﺮف ﺗﺎﺑﻮﺗﻬـﺎ‬
‫رﻓﺖ وﻟﺪوﻣﻮرت ﺑﺎﻻی آﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﺻﺪای ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯿﺨﻨﺪﯾﺪﭼﻮب دﺳﺘﯽ اش را ﺑﻪ ﻃﺮف ﺗﺎﺑﻮﺗﻬﺎ‬
‫ﮔﺮﻓﺖ ‪.‬در ﻫﺮ ﺳﻪ ﺗﺎﺑﻮت ﺑﺎز ﺷﺪ ‪.‬رون ‪,‬ﻫﺮﻣﯿـﻮن وﺟﯿﻨـﯽ در آﻧﻬـﺎ ﺧﻮاﺑﯿـﺪه ﺑﻮدﻧـﺪ‪.‬ﺑـﯽ‬
‫ﺣﺮﮐﺖ و آرام‪ ...‬آﻧﻬﺎ ﻣﺮده ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻓﺮﯾﺎدی ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﯿﺪار ﺷﺪ‪.‬رون وﺣﺸﺖ زده ﺑﺎﻻی ﺳﺮش ﺑﻮد ﻧﻮﯾﻞ و دﯾﻦ ﺑﺎ دﻫـﺎن‬
‫ﺑﺎز ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﻣﯿﮑﺮدﻧﺪ‪.‬‬
‫_ﻫﺮی ﭼﯽ ﺷﺪه ؟‬
‫ﻫﺮی ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﻧﺎﺑﺎوراﻧﻪ ﺑﻪ او ﺧﯿﺮه ﺷﺪ ﺑﻌﺪ ﺑـﯽ اﺧﺘﯿـﺎر رون را در آﻏـﻮش ﮔﺮﻓـﺖ و‬
‫ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑﻌﺪ ﻫﻖ ﻫﻖ ﮔﺮﯾﻪ اش ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪.‬‬
‫رون ﻣﺒﻬﻮت و ﻧﮕﺮان ﻧﮕﺎﻫﺶ ﻣﯿﮕﺮد‪:‬ﭼﯽ ﺷﺪه رﻓﯿﻖ؟ﺗﻮ ﻓﻘﻂ ﺧﻮاب دﯾﺪی ﭼﯿﺰی ﻧﯿﺴﺖ‪.‬‬
‫اﻣﺎ ﻫﺮی ﻧﺎآراﻣﺘﺮ از ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﻮد ﺗﺼﻮﯾﺮ ﺳﻪ ﺗﺎﺑﻮت از ﺟﻠﻮی ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ دور ﻧﻤﯿﺸﺪ ﺣﺎﺿﺮ‬
‫ﺑﻮد ﺑﻤﯿﺮد اﻣﺎ اﯾﻦ ﺻﺤﻨﻪ راﻧﺒﯿﻨﺪ‪.‬‬
‫_ﻧﻮﯾﻞ ﻟﻄﻔﺎ ﯾﻪ ﻟﯿﻮان آب ﺑﺪه!‬

‫‪6‬‬

‫‪7‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫رون اﯾﻦ را ﮔﻔﺖ و ﮐﻨﺎر او ﻧﺸﺴﺖ و آﻫﺴﺘﻪ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪ :‬ﺑﺎزم اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎده؟ﮐـﺴﯽ ﭼﯿـﺰﯾﺶ‬
‫ﺷﺪه ؟‬
‫ﻫﺮی ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد‪:‬ﻓﻘﻂ ﯾﻪ ﺧﻮاب ﺑﻮد اﯾﻦ ﺟﻤﻠﻪ را ﭼﻨﺪ ﺑﺎر ﺑﺎ ﺧﻮد ﺗﮑﺮار ﮐﺮد اﻣﺎ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ‬
‫ﺑﻪ اﯾﻦ ﺳﺎدﮔﯽ ﻧﻤﯽ آﻣﺪ‪.‬ﻧﻮﯾﻞ ﻟﯿﻮان آﺑﯽ ﺑﻪ دﺳﺘﺶ داد‪:‬ﺑﺨﻮر ﻫﺮی ﺣﺎﻟﺘﻮ ﺟﺎ ﻣﯿﺎره‪.‬‬
‫ﻟﯿﻮان را ﻻ ﺟﺮﻋﻪ ﺳﺮﮐﺸﯿﺪ‬
‫رون ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺣﺎﻟﺖ ﭼﻄﻮره ﺑﻬﺘﺮ ﺷﺪی؟ ﺑﺒﯿﻨﻢ ﻣﯿﺨﻮای ﺑﻪ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺑﮕﻢ؟‬
‫ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ و ﻓﻘﻂ ﺳﺮش را ﺑﻪ ﻋﻼﻣﺖ ﻧﻔﯽ ﺗﮑﺎن داد از ﺗﺨﺘﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪.‬‬
‫رون ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﮐﺠﺎ داری ﻣﯿﺮی ؟ﺑﺬار ﺣﺪاﻗﻞ ﺣﺎﻟﺖ ﺟﺎ ﺑﯿﺎد‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺪون ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ رون از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﭘﺎﯾﯿﻦ رﻓﺖ ﺳﺎﻟﻦ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﺳـﺎﮐﺖ و ﺧـﺎﻟﯽ ﺑـﻮد آرام‬
‫روی ﺻﻨﺪﻟﯽ راﺣﺘﯽ ﻧﺰدﯾﮏ آﺗﺶ ﻧﺸﺴﺖ و ﺑـﻪ ﻓﮑـﺮ ﻓـﺮو رﻓـﺖ ‪ .‬ﻧﻤﯿﺘﻮاﻧـﺴﺖ ﭼﻨـﯿﻦ‬
‫رﯾﺴﮑﯽ ﺑﮑﻨﺪ ﻫﻤﺮاﻫﯽ رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن در ﭘﯿﺪا ﮐﺮدن ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎﺧﻄﺮﻧﺎک ﺗﺮﯾﻦ ﮐـﺎر‬
‫ﻣﻤﮑﻦ ﺑﻮد دﺳﺘﯽ ﺷﺎﻧﻪ اش را ﻟﻤﺲ ﮐﺮد و او را از ﺟﺎ ﭘﺮاﻧﺪ‪.‬‬
‫_ﮐﺠﺎﯾﯽ؟ دارم ﺑﺎ ﺗﻮ ﺣﺮف ﻣﯿﺰﻧﻢ‪.‬‬
‫_رون ﺗﻮ اﯾﻨﺠﺎ ﭼﯽ ﮐﺎر ﻣﯿﮑﻨﯽ؟‬
‫_ﻣﯿﺨﻮاﺳﺘﯽ ﺗﻮی دﯾﻮﻧﻪ رو ول ﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺟﺎ ﻣﯽ ﺧﻮای ﺑﺮی ؟ﻫﯿﭻ ﻣﻌﻠﻮﻣﻪ ﭼـﻪ ﻣﺮﮔﺘـﻪ‬
‫ﭘﺴﺮ؟‬
‫_ﻫﯿﭽﯽ رون ﻣﻦ ﻓﻘﻂ ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﻢ‪......‬‬
‫ﻧﺎﮔﻬﺎن ﻓﮑﺮی ﺑﻪ ذﻫﻨﺶ رﺳﯿﺪ ﻧﺎﮔﻬﺎن از ﺟﺎﯾﺶ ﭘﺮﯾﺪ‪:‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮم ﭘﯿﺶ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل‪...‬‬
‫رون ﻣﭻ دﺳﺘﺶ را ﮔﺮﻓﺖ و او را روی ﺻﻨﺪﻟﯽ ﻧﺸﺎﻧﺪ‪ :‬ﮐﻪ ﭼـﯽ ﺑﮕـﯽ ؟ ﻫـﯿﭻ ﻣﯿـﺪوﻧﯽ‬
‫ﺳﺎﻋﺖ ﭼﻨﺪه؟‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺘﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ﭼﻬﺎر و ﺑﯿﺴﺖ دﻗﯿﻘﻪ ﺻﺒﺢ؟ ﺑﺎ ﻧﺎاﻣﯿﺪی ﺑﻪ رون ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪.‬‬

‫‪7‬‬

‫‪8‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_ﻧﻤﯿﺪوﻧﻢ اﻣﺸﺐ ﭼﻪ ﻣﺮﮔﺖ ﺷﺪه ﻧﮑﻨﻪ ﺑﺎزم ﻏﯿﺐ ﺑﯿﻨﯽ داﺷﺘﯽ؟‬
‫ﻫﺮی ﻓﻘﻂ ﺳﺮی ﺗﮑﺎن داد‪ :‬ﻧﻪ رون ﻣﻦ ﯾﻪ ﺳﺮی ﮐﺎر ﻣﻬﻢ دارم ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺣﺘﻤﺎ ﻗﺒﻞ از رﻓﺘﻦ‬
‫اﻧﺠﺎم ﺑﺪم‪.‬‬
‫_اﯾﻨﻮﻗﺖ ﺷﺐ؟‬
‫_آره ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮم ﺑﻪ اﺗﺎق ﺿﺮورﯾﺎت‬
‫رون از ﺟﺎ ﭘﺮﯾﺪ‪ :‬دﯾﻮﻧﻪ ﺷﺪی ﻧﮑﻨﻪ ﻣﯿﺨﻮای ﺑﺮی دﻧﺒﺎل اون ﮐﺘﺎب؟‬
‫و وﻗﺘﯽ ﺳﮑﻮت او را دﯾﺪ ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬اون ﮐﺘﺎب ﺑـﻪ ﭼـﻪ دردت ﻣﯿﺨـﻮره ؟ ﻓﮑـﺮ‬
‫ﻣﯿﮑﺮدم ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﻓﻬﻤﯿﺪی ﻣﺎل اﺳﻨﯿﭙﻪ دﯾﮕﻪ اوﻧﻮ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﯾﺶ!‬
‫ﻫﺮی ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻨﯿﺪن اﺳﻢ اﺳﻨﯿﭗ از ﺧﺸﻢ ﻣﯽ ﻟﺮزﯾﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﯿﺪوﻧﻢ ﺻﺎﺣﺒﺶ ﮐﯿﻪ‪.‬اﻣـﺎ ﺧـﻮب‬
‫ﻓﮑﺮ ﮐﻦ رون ﺗﻮ اون ﮐﺘﺎب ﭘﺮ از ﺟﺎدوﻫﺎی ﺟﺪﯾﺪﯾﻪ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺑﻠﺪ ﻧﯿـﺴﺘﯿﻢ ﺟﺎدوﻫـﺎﯾﯽ ﮐـﻪ‬
‫ﻣﯿﺘﻮﻧﯿﻢ ﻋﻠﯿﻪ ﺧﻮد اﺳﻨﯿﭗ و دوﺳﺘﺎﻧﺶ اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﯿﻢ‬
‫_وﻟﯽ ﻫﺮی ‪.....‬‬
‫_ﮔﻮش ﮐﻦ رون ﻣﻦ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﻢ ﻣﺜﻞ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻣﻌﺠﻮن درﺳﺖ ﮐﻨﻢ ‪,‬ﻫﺮﻣﯿـﻮن ﮐـﻪ‬
‫ﻫﻤﯿﺸﻪ ﭘﯿﺶ ﻣﻦ ﻧﯿﺴﺖ اﻣﺎ اﺳﻨﯿﭗ)ﺑﺎ ﺑﻪ زﺑﺎن آودن اﯾﻦ اﺳﻢ وﺟـﻮدش از ﺧـﺸﻢ ﻟﺮزﯾـﺪ(‬
‫اون ﻋﻮﺿﯽ ﻣﯿﺎﻧﺒﺮﻫﺎی ﺧﻮﺑﯽ ﺑﺮای ﻣﻌﺠﻮن ﺳﺎزی داره ﮐﻪ از ﻫﺮﻣﯿﻮﻧﻢ ﺑﻬﺘﺮ ﮐـﺎر ﻣﯿﮑﻨـﻪ‬
‫ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺘﻮﻧﯿﻢ از اوﻧﺎ ﺑﺮ ﻋﻠﯿﻪ ﺧﻮدش ‪......‬‬
‫_اﯾﻦ ﺧﯿﻠﯽ اﺣﻤﻘﺎﻧﺲ‬
‫ﺻﺪای ﻫﺮﻣﯿﻮن از ورودی ﺧﺎﺑﮕﺎه دﺧﺘﺮ ﻫﺎ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﻫﺮ دو از ﺟﺎ ﺑﭙﺮﻧﺪ‪.‬‬
‫_ﺗﻮ اﯾﻨﺠﺎ ﭼﯽ ﮐﺎر ﻣﯿﮑﻨﯽ ﻫﺮﻣﯿﻮن؟از ﮐﺠﺎ ﻓﻬﻤﯿﺪی ﻣﺎ اﯾﻨﺠﺎﯾﯿﻢ؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﻘﺸﻪ ﻏﺎرﺗﮕﺮ را ﺑﻪ ﻃﺮف او اﻧﺪاﺧﺖ‪ :‬ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﻮدم ﮐﻪ اﻣﺸﺐ ﯾﻪ ﮐﺎری ﻣﯿﮑﻨـﯽ‬
‫وﻟﯽ اﯾﻦ اﺣﻤﻘﺎﻧﻪ ﺗﺮﯾﻦ ﮐﺎرﯾﻪ ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻦ ﺑﻮد ﺑﺨﻮای ﺑﮑﻨﯽ‪.‬‬

‫‪8‬‬

‫‪9‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی از ﮐﻮره در رﻓﺖ ‪:‬ﭼﺮا؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﻢ ﺻﺪاﯾﺶ را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد ‪:‬ﭼﻮن اون ﮐﺘﺎب اﺳﻨﯿﭙﻪ!!!!!!‬
‫ﻫﺮی ﻏﺮﯾﺪ‪:‬ﻣﯿﺪوﻧﻢ ﻫﺮﻣﯿﻮن‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﻟﺠﺎﺟﺖ اداﻣﻪ داد‪ :‬ﭘﺲ ﺣﺘﻤﺎ ﻣﯿﺨﻮای وﺳﻂ درﮔﯿـﺮی ﺑـﺎ وﻟـﺪوﻣﻮرت ﺑـﺮاش‬
‫ﻣﻌﺠﻮن ﺑﺴﺎزی و ﺑﻌﺪﺷﻢ دﺳﺖ و ﭘﺎﺷﻮ ﺑﺒﻨﺪی و ﺑﺮﯾﺰی ﺗﻮ ﺣﻠﻘﺶ‬
‫ﻫﺮی ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻨﯿﺪن اﺳﻢ وﻟﺪوﻣﻮرت ﺧﻮاﺑﺶ را ﺑﻪ ﯾﺎد آورده ﺑﻮد دوﺑﺎره ﻟﺮزﯾﺪ‪.‬‬
‫_ﻧﻪ ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ دﺳﺖ و ﭘﺎﺷﻮ ﺑﺒﻨﺪم و ﺑﺮﯾﺰم ﺗﻮ ﺣﻠﻘﺶ اﻣﺎﭼﻮن ﻣﻦ ﻣﻬﺎرت ﺗـﻮ رو‬
‫در ﻣﻌﺠﻮن ﺳﺎزی ﻧﺪارم ﺑﺎﯾﺪ از ﺑﻌﻀﯽ از دﺳﺘﻮراﺗﺶ اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﻢ‪.‬ﺿﻤﻨﺎ ﻓﺮاﻣـﻮش ﻧﮑـﻦ‬
‫اﮔﻪ اون ﮐﺘﺎب ﻧﺒﻮد ﻣﺎ ﻫﻢ ﻓﻠﯿﺲ ﻓﻠﯿﮑﺲ رو ﻧﺪاﺷﺘﯿﻢ و اﺣﺘﻤـﺎﻻ ﺷـﻤﺎ دو ﺗـﺎ اﻻن اﯾﻨﺠـﺎ‬
‫ﻧﺒﻮدﯾﻦ‪.‬‬
‫و زﯾﺮ ﻟﺐ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد ‪:‬ﻫﺮﭼﻨﺪ ﮐﻪ اﮔﻪ دﺳﺘﻢ ﺑﻪ ﺻﺎﺣﺒﺶ ﺑﺮﺳﻪ ﺣﺘﻤﺎ ﻣﯽ ﮐﺸﻤﺶ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮا ﻧﺎ اﻣﯿﺪ ﺷﺪه ﺑﻮد ﺑﻪ آراﻣﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬اﻣﺎ ﻫـﺮی اﯾـﻦ اﺻـﻼ ﻣﻤﮑـﻦ ﻧﯿـﺴﺖ‬
‫ﯾﺎدت رﻓﺘﻪ وﻗﺘﯽ ﻣﺎﻟﻔﻮی رو ﺟﺎدو ﮐﺮدی‪...‬‬
‫رون ﻏﺮﯾﺪ ‪:‬ﮐﺎش ﻣﯿﮑﺸﺘﯿﺶ ﺣﺪاﻗﻞ اﻻن داﻣﺒﻠﺪور زﻧﺪه ﺑﻮد‪.‬‬
‫_ﺑﺲ ﮐﻦ دﯾﮕﻪ رون‪...‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ اداﻣﻪ داد‪ :‬ﻣﯿﺒﯿﻨـﯽ ﮐـﻪ ﻫـﺮی ﺣـﺎﻟﺶ ﺧـﻮب‬
‫ﻧﯿﺴﺖ‪.‬‬
‫رون ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺎن اﺷﮏ آﻟﻮد ﻫﺮی ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ ‪:‬ﻣﻌﺬرت ﻣﯿﺨﻮام رﻓﯿﻖ اﺻﻼ ﻫﻮاﺳﻢ‬
‫ﻧﺒﻮد‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺗﻠﺨﯽ زد ﺣﻀﻮر رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن در ﮐﻨﺎرش ﻫﻤﯿﺸﻪ آراﻣﺶ ﺑﺨـﺶ ﺑـﻮد ﺑـﻪ‬
‫ﻟﺤﻈﻪ ﻫﺎﯾﯽ ﻓﮑﺮ ﮐﺮد ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺪون آن دو ﺳﺮ ﻣﯿﮑﺮد و ﺑﻐﺾ ﮔﻠﻮﯾﺶ را ﮔﺮﻓﺖ‬

‫‪9‬‬

‫‪10‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_ﺑﻬﺮ ﺣﺎل ﻣﻦ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﺧﻮدﻣﻮ رﻓﺘﻢ‪.‬ﺑﺒﯿﻨﯿﻦ ﻣﻦ ﻣﯿﺨﻮام ﺑﺮﮔﺮدم‪....‬ﺑﺮﮔﺮدم ﺧﻮﻧﻪ ﺧـﺎﻟﻢ‪.‬ﺑﻌـﺪ‬
‫از اون ﮐﺎرﻣﻮ ﺷﺮوع ﻣﯿﮑﻨﻢ ‪.‬ﺗﺎ اون ﻣﻮﻗﻊ ﺑﻪ ﺳﻦ ﻗﺎﻧﻮﻧﯽ رﺳﯿﺪم اوﻧﺠﺎ وﻗﺖ ﮐـﺎﻓﯽ دارم‬
‫ﮐﻪ ﺑﻪ اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﺿﻤﻨﺎ ﺧﻮدﻣﻮ ﺑﺮای ﺑﻌﺪ از اون آﻣﺎده ﮐﻨﻢ‪.‬ﻣﯿﺨﻮام ﯾـﻪ ﺳـﺮی‬
‫ﻣﻌﺠﻮن و اﻓﺴﻮن ﺑﺪرد ﺑﺨﻮر رو ﺗﻤﺮﯾﻦ ﮐﻨﻢ ﺷﺎﯾﺪ ﺑﻌﺪا ﺑﻪ ﮐﺎرﻣﻮن ﺑﯿﺎد ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮔﻔﺖ‪:‬اﻣﺎ ﺗﻮ ﻣﻮاد اوﻟﯿﻪ ﻣﻌﺠﻮﻧﺎ رو ﻧﺪاری از ﮐﺠﺎ ﻣﯿﺨﻮای اوﻧﺎ رو ﺟﻮر ﮐﻨﯽ؟‬
‫_ﻓﮑﺮ اوﻧﺠﺎﺷﻢ ﮐﺮدم ﻫﺮﻣﯿﻮن ‪,‬ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ اﺳﻨﯿﭗ ازﻫﻤﻪ اوﻧﺎ ﺑﻪ ﺣﺪ ﮐﺎﻓﯽ ﺗـﻮ دﻓﺘـﺮش داره‬
‫ﺷﺎﯾﺪم ﯾﻪ ﺳﺮی ﯾﺎدداﺷﺖ ﺟﺪﯾﺪ و ﺟﺎدوﻫﺎی ﺟﺪﯾﺪ‪.‬‬
‫_ﻧﻪ !!!‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﻏﻀﺐ ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﻣﯿﮑﺮد‪ :‬ﺗﻮ ﺣﻖ ﻧـﺪاری ﺟﺎدوﻫـﺎی اوﻧـﻮ ﯾـﺎد ﺑﮕﯿـﺮی ﻫـﺮی‬
‫ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﺮدی ﭼﻪ ﺑﻼﯾﯽ ﺳﺮ ﻣﺎﻟﻔﻮی اوﻣﺪ؟!!!‬
‫ﻫﺮی ﻫﻢ از ﮐﻮره در رﻓﺖ‪ :‬اﻣﺎ اﯾﻦ ﻃﻠﺴﻤﺎ ﻓﻘﻂ ﺑﻪ درد اﻣﺘﺤـﺎن روی ﺧـﻮد ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫـﺎ‬
‫ﻣﯿﺨﻮرن ﻫﺮﻣﯿﻮن اﮔﻪ ﺗﺎ ﭼﻨﺪ روز ﭘﯿﺶ از ﮐﺎری ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺎﻟﻔﻮی ﮐﺮدم ﭘﺸﯿﻤﻮن ﺑﻮدم اﻻن‬
‫اﺻﻼ ﻧﯿﺴﺘﻢ ‪.‬ﺿﻤﻨﺎ ﺑﻬﺘﺮه اﯾﻦ ﺟﺎدوﻫﺎ روی ﻣﺨﺘﺮﻋﺸﻮﻧﻬﻢ اﻣﺘﺤﺎن ﺑﺸﻦ‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ ‪:‬ﻫﺮی ﺗﻮ ﺑﺮای اﻧﺘﻘﺎم ﮔﺮﻓﺘﻦ از اﺳﻨﯿﭗ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺧﻄﺮ ﮐﻨﯽ‪.‬‬
‫رون ﺑﻼﺧﺮه وارد ﺑﺤﺚ ﺷﺪ ‪:‬ﺑﺒﯿﻦ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﺮی ﺣـﻖ داره ﺑﺨـﻮاد دﻓـﺎع از ﺧﻮدﺷـﻮ ﯾـﺎد‬
‫ﺑﮕﯿﺮه اﮔﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺎ ﯾﮑﯽ از ﻃﻠﺴﻤﺎی ﺧﻮدش ﺑﻪ اون ﺣﻤﻠﻪ ﮐﻨﻪ ﻫﺮی ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺘﻮﻧﻪ دﻓﻌـﺶ‬
‫ﮐﻨﻪ‬
‫_آره اﻣﺎ دزدی از دﻓﺘﺮاون‪......‬‬
‫اﯾﻨﺒﺎر ﺑﺠﺎی ﻫﺮی‪ ,‬رون ﺟﻮاب داد‪:‬ﮐﺪوم دزدی ﻫﺮﻣﯿﻮن ؟ﮐﺪوم دﻓﺘﺮ؟ ﻣﺜﻞ اﯾﻨﮑـﻪ ﯾـﺎدت‬
‫رﻓﺘﻪ اون اﻻن ﻓﺮارﯾﻪ و ﺗﺎ وﻗﺘﯽ اﺳﺘﺎد ﺟﺪﯾﺪی ﺑﺮای دﻓﺎع در ﺑﺮاﺑـﺮ ﺟـﺎدوی ﺳـﯿﺎه ﻧﯿـﺎد‬
‫دﻓﺘﺮش دﻓﺘﺮ ﺳﺘﺎد ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬ﻣﻄﻤﺌﻨﺎ وﺳﺎﯾﻠﺶ ﻫﻢ دﯾﮕﻪ ﻣﺎل اون ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬ﭘﺲ ﮐـﺎر ﻣـﺎ دزدی‬

‫‪10‬‬

‫‪11‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺣﺴﺎب ﻧﻤﯿﺸﻪ‪.‬ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﻫﺮی ﭼﺸﻤﮑﯽ زد و اداﻣﻪ داد‪:‬ﺗﺎزه ﻣﻦ ﯾﻪ ﻧﻔﺮو ﻣﯿﺸﻨﺎﺳﻢ ﮐـﻪ ﺳـﺎل‬
‫دوم از دﻓﺘﺮ اﺳﻨﯿﭗ دزدی ﻫﻨﺮﻣﻨﺪاﻧﻪ ای ﮐﺮد‪....‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﻪ ﺧﺠﺎﻟﺖ زده ﺷﺪه ﺑﻮد ﮔﻔﺖ ‪:‬رون اون ﻓﺮق ﻣﯿﮑـﺮد ﻣـﺎ ﺑـﻪ اون ﭘﻮﺳـﺖ ﻣـﺎر‬
‫اﺣﺘﯿﺎج داﺷﺘﯿﻢ ﺿﻤﻨﺎ ﻣﻦ ﺑﻌﺪا اوﻧﻮ ﺳﺮﺟﺎش ﮔﺬاﺷﺘﻢ‬
‫رون ﻫﻢ ﺑﺎ ﺧﻨﺪه ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺣﺎﻻ ﻫﻢ ﺑﻪ اون وﺳﺎﯾﻞ ﻧﯿﺎزدارﯾﻢ اﻟﺒﺘﻪ ﭼﻮن ﺻـﺎﺣﺒﺶ ﯾـﻪ ﻗﺎﺗـﻞ‬
‫رذﻟﻪ ﮐﻪ دﯾﮕﻪ اﯾﻨﺠﺎ ﻧﯿﺴﺖ ﻧﯿﺎزی ﻫﻢ ﻧﯿﺴﺖ ﺑﻬﺶ ﺑﺮﮔﺮدوﻧﯽ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ رﺿﺎﯾﺖ ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد ‪ :‬ﺗﺎزه ﻫﺮﻣﯿﻮن اﮔﻪ اوﻧﻄﻮر ﮐـﻪ ﺧـﻮدت ﮔﻔﺘـﯽ اﺳـﻨﯿﭗ از‬
‫اوﻣﺪن ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﺧﺒﺮ ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﭘﺲ ﯾﻌﻨﯽ آﻣﺎده رﻓﺘﻦ ﻧﺒﻮده‪,‬ﻣﻤﮑﻨﻪ وﺳﺎﯾﻞ ﺑﺎارزﺷـﯽ ﺑـﻪ‬
‫ﺟﺎ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ‪.‬‬
‫_وﻟﯽ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل اﺟﺎزه ﻧﻤﯿﺪه ﮐﻪ‪....‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺣﺮص ﮔﻔﺖ‪:‬ﻗﺮار ﻧﯿﺴﺖ اون ﺑﺪوﻧﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﭼﺎره ای ﺟﺰ ﺳﮑﻮت ﻧﺪاﺷﺖ ‪:‬ﺑﺎﺷﻪ ﭘﺲ ﻣﻨﻢ ﺑﺎﻫﺎت ﻣﯿﺎم ﻫﺮی‬
‫_ﻗﺮار ﻧﺒﻮد ﻫﺮی ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮه!!!‬
‫اﯾﻨﺒﺎر ﻫﺮی اﻋﺘﺮاض ﮐﺮد‪:‬دﻗﯿﻘﺎ ﻗﺮاره ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮم رون ‪.‬ﺷﻤﺎ دوﺗـﺎ ﻫـﻢ ﺧـﻮب ﮔـﻮش ﮐﻨﯿـﺪ‬
‫ﻧﻤﯿﺨﻮام ﺧﻮدﺗﻮﻧﻮ ﺑﯿﺸﺘﺮ از اﯾﻦ ﻗﺎﻃﯽ اﯾﻦ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺑﮑﻨﯿﺪ‪.‬‬
‫_ﮐﺪوم ﻣﺴﺎﺋﻞ؟ ﻫﺮی ﻣﺎ ﺷﺶ ﺳﺎل ﭘﯿﺶ وارد اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﺷﺪﯾﻢ و دﯾﮕﻪ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﻫـﻢ‬
‫ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﻪ ﻣﻦ ﯾﮑﯽ رو از اون ﺑﯿﺮون ﮐﻨﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن در ﺗﺎﯾﯿﺪ رون ﮔﻔﺖ‪:‬اﮔﻪ ﺧﯿﺎل ﮐﺮدی ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ وﻟﺖ ﻣﯿﮑﻨﯿﻢ ﮐﻮر ﺧﻮﻧﺪی ﯾﺎ ﻣﺎ ﻫـﻢ‬
‫ﻣﯿﺎﯾﻢ ﯾﺎ ﺑﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﯿﮕﯿﻢ ﮐﻪ ﻣﯿﺨﻮای ﭼﯿﮑﺎر ﮐﻨﯽ‪.‬‬
‫_ﺗﻮ اﯾﻨﮑﺎر رو ﻧﻤﯿﮑﻨﯽ ﻫﺮﻣﯿﻮن‪,‬ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﻣﯿﺮی ﺑﻪ اﺗﺎﻗﺖ و ﺗﻮی ﺗﺨﺘﺖ ﻣﯿﺨﻮاﺑﯽ ‪.‬ﺻـﺪاﺗﻢ‬
‫در ﻧﻤﯿﺎد ﻓﻬﻤﯿﺪی؟‬

‫‪11‬‬

‫‪12‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﻪ ﺗﻮ اﺷﺘﺒﺎه ﻣﯿﮑﻨﯽ آﻗﺎی ﭘﺎﺗﺮ ﻣﺎ ﻫﺮدوﻣﻮن ﺑﺎ ﺗﻮ ﻣﯿـﺎﯾﻢ ﻣﮕـﻪ‬
‫اﯾﻨﮑﻪ ﺑﺨﻮای ﺟﻮری ﻃﻠﺴﻤﺖ ﮐﻨﯿﻢ ﮐﻪ‪.......‬‬
‫ﻫﺮدو ﺑﺎ ﻫﻢ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻫﺎﯾﺸﺎن را ﮐﺸﯿﺪﻧﺪ‪ .‬ﻫﺮی ﮐﻪ ﻧﻤﯿﺨﻮاﺳﺖ روی ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ دوﺳـﺘﺎﻧﺶ‬
‫ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﺑﮑﺸﺪ ﺳﮑﻮت ﮐﺮد‪.‬‬

‫‪12‬‬

‫‪13‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻓﺼﻞ دوم ‪:‬ﻳﮏ هﺪﻳﻪ ﻏﻴﺮ ﻣﻨﺘﻈﺮﻩ‬
‫ﺻﺒﺢ روز ﺑﻌﺪ ﻗﺒﻞ از ﺣﺮﮐﺖ ﻗﻄﺎر ﻫﺮی ﮐﻪ ﺑﺮای اﺟﺮای ﻧﻘﺸﻪ اش وﻗﺖ زﯾﺎدی ﻧﺪاﺷﺖ‬
‫زودﺗﺮ از ﻫﻤﯿﺸﻪ از ﺧﻮاب ﺑﯿﺪار ﺷﺪ‪.‬ﺷﺐ ﻗﺒﻞ ﺑﺎ رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ ﺗﻮاﻓﻖ اﺟﺒﺎری رﺳﯿﺪه‬
‫ﺑﻮد)ﭼﺎره دﯾﮕﺮی ﻧﺪاﺷﺖ( ﻗﺮار ﺑﻮد ﻫﺮﻣﯿﻮن و رون ﭘﺸﺖ ﻣﺠﺴﻤﻪ ای ﻧﺰدﯾﮏ دﻓﺘﺮ‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﻣﻨﺘﻈﺮش ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ .‬ﻫﺮی ﺑﺴﺮﻋﺖ از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﭘﺎﯾﯿﻦ رﻓﺖ زودﺗﺮ از آﻧﭽﻪ ﮐﻪ اﻧﺘﻈﺎرش‬
‫را داﺷﺖ ﺑﻪ دﻓﺘﺮ ﻣﺪﯾﺮ رﺳﯿﺪ‪.‬و ﭼﻮن رﻣﺰ ﺟﺪﯾﺪ در دﻓﺘﺮ را ﻧﻤﯿﺪاﻧﺴﺖ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﺎﻧﺪ ﺑﻼﺧﺮه‬
‫ﭘﺮﻓﺴﻮر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل از دﻓﺘﺮ ﺑﯿﺮون آﻣﺪ و ﻫﺮی را ﻣﻨﺘﻈﺮ دﯾﺪ ‪...‬‬
‫ﺑﺎ ﮐﻨﺠﮑﺎوی ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺻﺒﺢ ﺑﻪ اﯾﻦ زودی اﯾﻨﺠﺎ ﭼﯿﮑﺎر ﻣﯿﮑﻨﯽ ﭘﺎﺗﺮ؟اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎده؟‬
‫_ﺳﻼم ﭘﺮﻓﺴﻮر ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ ﮐﻪ ﺻﺒﺢ ﺑﻪ اﯾﻦ زودی اوﻣﺪم اﻣﺎ ﻣﯿﺨﻮاﺳﺘﻢ اﺟﺎزه ﺑﺮدن ﭼﻨﺪ‬
‫ﺗﺎ از ﮐﺘﺎﺑﻬﺎی ﺑﺨﺶ ﻣﻤﻨﻮﻋﻪ رو ﺑﻪ ﺧﻮﻧﻪ ﺑﮕﯿﺮم‪.‬‬
‫ﭘﺮﻓﺴﻮر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﻧﮕﺎه ﭘﺮﺳﺸﮕﺮاﻧﻪ ای ﺑﻪ او ﮐﺮدو ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺨﺶ ﻣﻤﻨﻮﻋﻪ ؟ﺑﺮدن ﮐﺘﺎب‬
‫از اوﻧﺠﺎ ﻣﻤﻨﻮﻋﻪ ﭘﺎﺗﺮ اوﻧﻢ ﺑﻪ ﺧﻮﻧﻪ ﻣﺸﻨﮕﻬﺎ‪.‬‬
‫_وﻟﯽ ﭘﺮﻓﺴﻮر ﻣﻦ ﺑﻪ ﺧﻮﻧﻪ ی اوﻧﺎ ﻧﻤﯿﺮم ﻣﯿﺮم ﻣﯿﺪان ﮔﺮﯾﻤﻮﻟﺪ‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﻧﮕﺎه دﻟﺴﻮزاﻧﻪ ای ﺑﻪ ﻫﺮی ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻠﻪ ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﺮده ﺑﻮدم ﺑﺎﺷﻪ ﻣﻦ‬
‫اﺟﺎزﺷﻮ ﺑﻬﺖ ﻣﯿﺪم وﻟﯽ ﺣﻮاﺳﺖ ﺑﺎﺷﻪ ﭘﺎﺗﺮ ﺗﻮ ﺧﻮﻧﻪ ﻣﺸﻨﮕﻬﺎ ازش اﺳﺘﻔﺎده ﻧﮑﻨﯽ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﮐﻪ ﻋﺠﻠﻪ داﺷﺖ ﺑﺴﺮﻋﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺎﺷﻪ ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ ﭘﺮﻓﺴﻮر ﺳﭙﺲ ﺑﺮﮔﺸﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ‬
‫ﺑﺮود ‪.‬‬
‫_ﭘﺎﺗﺮ‬

‫‪13‬‬

‫‪14‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_ﺑﻠﻪ‬
‫_ﻣﻮاﻇﺐ ﺧﻮدت ﺑﺎش‪.‬‬
‫ﻫﺮی از ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ رﻓﺘﻨﺶ ﺑﻪ ﻣﯿﺪان ﮔﺮﯾﻤﻮﻟﺪ ﺑﻪ رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﭼﯿﺰی ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﺗﺼﻤﯿﻢ‬
‫ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﺗﺎ ﺣﺪ اﻣﮑﺎن آﻧﻬﺎ را از ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎﯾﺶ دور ﻧﮕﻪ داردﻫﺮﭼﻨﺪﮐﻪ ﺑﺮﮔﺸﺖ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ‬
‫ی ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﺳﯿﺮﯾﻮس‬
‫ﺑﺮاﯾﺶ ﻋﺬاب آور ﺑﻮد‪.‬ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ را در ﺻﻨﺪوﻗﺶ ﺟﺎداد و ﮐﯿﻒ ﺟﯿﺒﯽ ﺟﺎدارش را ﺑﺮداﺷﺖ‬
‫از ﺧﺎﺑﮕﺎه ﺧﺎرج ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻪ ﻃﺒﻘﻪ دوم رﻓﺖ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﭘﺸﺖ ﻣﺠﺴﻤﻪ ای ﻣﻨﺘﻈﺮ او ﺑﻮد درﺳﺖ در ﻫﻤﯿﻦ‬
‫ﻟﺤﻈﻪ رون ﺑﺎ ﺷﻨﻞ ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ و ﻧﻘﺸﻪ ﻏﺎرﺗﮕﺮاز راه رﺳﯿﺪ و ﻫﺮﺳﻪ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻃﺮف دﻓﺘﺮ‬
‫اﺳﻨﯿﭗ رﻓﺘﻨﺪ ﻧﺰدﯾﮏ دﻓﺘﺮ ﺷﻨﻞ را روی ﺧﻮدﺷﺎن اﻧﺪاﺧﺘﻨﺪ ‪.‬اﯾﻨﺒﺎر ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ از‬
‫ﻫﻤﯿﺸﻪ زﯾﺮ ﺷﻨﻞ ﺟﺎ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫رون ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻗﺪ ﺑﻠﻨﺪش زﯾﺮ ﺷﻨﻞ ﺧﻢ ﺷﺪه ﺑﻮد ﺑﺎﺷﮑﺎﯾﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬اﮔﻪ ﺳﺎل دﯾﮕﻪ‬
‫ﻣﺪرﺳﻪ ﺑﺎز ﺑﺎﺷﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﯾﻪ ﺷﻨﻞ دﯾﮕﻪ ﺑﺎﺷﯿﻢ‪.‬‬
‫آﻧﻬﺎ ﮐﻤﯽ ﺻﺒﺮ ﮐﺮدﻧﺪ ﺗﺎ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺷﻮﻧﺪ ﮐﺴﯽ آن اﻃﺮاف ﻧﯿﺴﺖ ﺑﻌﺪ ﺑﻪ آراﻣﯽ ﺑﻪ اﺗﺎق‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﻧﺰدﯾﮏ ﺷﺪﻧﺪ در آﻧﺮا ﺑﺎزﮐﺮدﻧﺪ و وارد ﺷﺪﻧﺪ ﻫﺮﻣﯿﻮن در اﺗﺎق را ﻗﻔﻞ ﮐﺮد‪.‬‬
‫_ﮐﻮﻟﻮﭘﻮرﺗﻮس‬
‫ﺣﺪود دو ﺳﺎﻋﺖ ﺗﺎ ﺣﺮﮐﺖ ﻗﻄﺎر ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺗﻤﺎم ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ و دﺳﺖ ﻧﻮﺷﺘﻪ‬
‫ﻫﺎی اﺳﻨﯿﭗ را ﺑﺮداﺷﺖ رون ﺑﻪ ﺳﺮاغ ﮔﻨﺠﻪ ﻫﺎی ﻣﻮاد اوﻟﯿﻪ ﻣﻌﺠﻮﻧﻬﺎ رﻓﺖ و ﺑﺎ‬
‫ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﭘﺴﺮ ﺟﺎی ﺟﺮج و ﻓﺮد ﺧﺎﻟﯿﻪ ;اﯾﻨﺠﺎ ﻫﺮﭼﯽ ﺑﺨﻮای ﭘﯿﺪا ﻣﯿﺸﻪ اﮔﻪ اوﻧﺎ‬
‫اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻮدن ﺗﺎ ﯾﻪ ﺳﺎل ﺑﻪ ﻣﺎﻧﺪاﻧﮕﺎس ﻧﯿﺎزی ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ‪.‬‬

‫‪14‬‬

‫‪15‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﻪ ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﻓﺮو رﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﺮی ﭼﻄﻮری ﻣﯿﺨﻮای اﯾﻨﺎ رو از‬
‫اﯾﻨﺠﺎﺑﺒﺮی ؟ﺣﺪاﻗﻞ دو ﺗﺎ ﺻﻨﺪوق ﺟﺎ ﻣﯿﮕﯿﺮه‪.‬‬
‫ﻫﺮی دﺳﺖ در ﺟﯿﺐ رداﯾﺶ ﮐﺮد و ﮐﯿﻒ ﺳﺤﺮآﻣﯿﺰش را درآورد‪:‬ﺑﺮﯾﺰﯾﻦ اﯾﻦ ﺗﻮ‪.‬‬
‫_وﻟﯽ اﯾﻦ ﮐﺘﺎﺑﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺰرﮔﺘﺮ از اوﻧﯿﻪ ﮐﻪ ﺗﻮش ﺟﺎﺑﺸﻪ ‪.‬‬
‫اﻣﺎ ﻫﻤﯿﻨﮑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﺘﺎب را ﺑﻪ ﮐﯿﻒ ﻧﺰدﯾﮏ ﮐﺮد دﻫﻨﻪ آن ﺑﺎز ﺷﺪ و ﺧﻮد ﺑﻪ ﺧﻮد‬
‫ﮐﺘﺎب را ﺑﻠﻌﯿﺪ‪.‬رون ﺑﻪ ﺳﺎدﮔﯽ ﻣﻘﺪارزﯾﺎدی ﻣﻮاد اوﻟﯿﻪ ی ﮐﻤﯿﺎب را در ﮐﯿﻒ ﺧﺎﻟﯽ‬
‫ﮐﺮد‪.‬ﻫﺮی ﮐﻤﺪﻫﺎ و درزﻫﺎ را ﭼﮏ ﻣﯿﮑﺮد و ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﯾﮏ ﻣﺨﻔﯿﮕﺎه ﺑﺮای وﺳﺎﯾﻞ اﺳﻨﯿﭗ‬
‫ﻣﯿﮕﺸﺖ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﻟﺤﻨﯽ آﻣﺮاﻧﻪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﺮی ﺑﯽ ﻓﺎﯾﺪه س! اﺳﻨﯿﭗ زرﻧﮕﺘﺮ از اوﻧﻪ ﮐﻪ ﭼﯿﺰی رو‬
‫اﯾﻨﺠﺎ ﻗﺎﯾﻢ ﮐﻨﻪ ﺑﺨﺼﻮص ﮐﻪ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﭼﻨﺪ ﺑﺎراﺗﺎﻗﺸﻮ ﮔﺸﺘﻦ‪.‬‬
‫_ﭘﺲ ﺑﺮای ﭼﯽ ﻫﯿﭽﻮﻗﺖ اﺗﺎﻗﺸﻮ ﻋﻮض ﻧﮑﺮد؟ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﯿﭻ اﺣﻤﻘﯽ اﯾﻦ اﺗﺎق ﻧﻢ ﮔﺮﻓﺘﻪ‬
‫رو ﺑﻪ اﺗﺎق اﺳﺘﺎد دﻓﺎع ﺗﺮﺟﯿﺢ ﻧﻤﯿﺪه ‪.‬‬
‫رون زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد ‪:‬اﻟﺒﺘﻪ ﺑﺠﺰ اﺳﻨﯿﭗ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﻟﺠﺒﺎزی ﮔﻔﺖ‪:‬ﭘﺮﻓﺴﻮر ﻓﻠﯿﺖ وﯾﮏ و ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺗﻤﺎم دﯾﺮوز رو اﯾﻨﺠﺎ دﻧﺒﺎل‬
‫ﯾﻪ راه ﻣﺨﻔﯽ ﻣﯿﮕﺸﺘﻦ اﮔﻪ ﭼﯿﺰی ﺑﻮد ﺣﺘﻤﺎﭘﯿﺪاش ﻣﯿﮑﺮدﻧﺪ‪.‬‬
‫آﻧﻬﺎ ﺣﺪود ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺖ در دﻓﺘﺮ اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻮدﻧﺪ و وﻗﺘﯽ ﺧﺎرج ﻣﯿﺸﺪﻧﺪ وﺳﺎﯾﻞ اﺗﺎق ﺑﻪ‬
‫اﻧﺪاره ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟﻬﯽ ﮐﻢ ﺷﺪه ﺑﻮدو ﮐﯿﻒ دﺳﺘﯽ ﮐﻮﭼﮏ ﻫﺮی ﺑﻪ اﻧﺪازه ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟﻬﯽ ﭘﺮ‬
‫ﺷﺪه ﺑﻮد ﺗﻤﺎم ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ و ﺟﺰوه ﻫﺎی ﻣﻌﺠﻮﻧﺴﺎزی اﺳﻨﯿﭗ را ﺑﺮداﺷﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ وﻋﺠﯿﺐ اﯾﻦ‬
‫ﺑﻮد ﮐﻪ اﻧﺪازه ﻇﺎﻫﺮی ﮐﯿﻒ ﻫﯿﭻ ﻓﺮﻗﯽ ﻧﮑﺮده ﺑﻮد و وزن آن ﻫﻢ ﻣﺜﺎ اوﻟﺶ ﺑﻮد‪ .‬ﻫﺮﻣﯿﻮن‬
‫اﻃﻤﯿﻨﺎن داﺷﺖ ﮐﻪ اﮔﺮ ﺑﺨﻮاﻫﻨﺪ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﻨﺪ دوﺑﺎره ﺑﻪ ﻫﻤﺎن اﻧﺪازه در آن ﺟﺎ دﻫﻨﺪ‪.‬‬

‫‪15‬‬

‫‪16‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫وﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﺳﺎﻟﻦ ﻋﻤﻮﻣﯽ رﺳﯿﺪﻧﺪ رون ﺑﺎ ﺧﻨﺪه ﮔﻔﺖ‪:‬ﻓﮑﺮﺷﻮ ﺑﮑﻨﯿﻦ ;اﺳﻨﯿﭗ ﺑﯿﺎد و دﻓﺘﺮﺷﻮ‬
‫ﺑﺒﯿﻨﻪ‪...‬وﻗﺘﯽ ﺑﻔﻬﻤﻪ ﻫﻤﻪ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎی ارزﺷﻤﻨﺪش ﺑﻪ ﺳﺮﻗﺖ رﻓﺘﻪ ﻗﯿﺎﻓﺶ ﺧﯿﻠﯽ دﯾﺪﻧﯽ ﻣﯿﺸﻪ‪.‬‬
‫ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺖ ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﺳﺮﺳﺮای ﺑﺰرگ رﻓﺘﻨﺪ ﻣﺜﻞ ﺗﻤﺎم روزﻫﺎی اﺧﯿﺮ ﺳﮑﻮت ﻏﻢ اﻧﮕﯿﺰی ﺑﺮ‬
‫ﻓﻀﺎ ﺣﺎﮐﻢ ﺑﻮد ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ﻣﻔﺼﻠﯽ ﺧﻮردﻧﺪ ‪.‬‬
‫ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﭘﺮﻓﺴﻮر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﺑﻪ آراﻣﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺳﺎل ﺗﺤﺼﯿﻠﯽ ﻏﻢ اﻧﮕﯿﺰی‬
‫داﺷﺘﯿﻢ و ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ در اﯾﻦ ﺳﺎل ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﻣﺮد ﺑﺰرﮔﯽ را از دﺳﺖ داد ﮐﻪ‪.....‬‬
‫ﺑﻐﺾ ﺑﻪ او اﺟﺎزه ﺻﺤﺒﺖ ﻧﺪاد ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻪ اﺣﺘﺮام آﻟﺒﻮس واﻟﻔﺮﯾﮏ‬
‫ﭘﺮﺳﯿﻮال ﺑﺮاﯾﺎن داﻣﺒﻠﺪور ﯾﮏ دﻗﯿﻘﻪ ﺳﮑﻮت ﻣﯿﮑﻨﯿﻢ ‪.‬ﻫﻤﻪ داﻧﺶ آﻣﻮزان و ﻣﻌﻠﻤﺎن از ﺟﺎ‬
‫ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪﻧﺪ و ﺑﻌﺪ از ﯾﮏ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻪ آراﻣﯽ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮدﻧﺪ‪:‬آﻟﺒﻮس داﻣﺒﻠﺪور‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ ﭘﺮﻓﺴﻮر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل اداﻣﻪ داد‪:‬ازﺗﻮن ﻣﯿﺨﻮام در ﻣﺪت ﺗﻌﻄﯿﻠﯽ ﻣﺪرﺳﻪ ﻣﻮاﻇﺐ‬
‫ﺧﻮدﺗﻮن ﺑﺎﺷﯿﺪ و ﺑﯿﺎد داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯿﺪ ﮐﻪ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺧﺎﻧﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﺎﺳﺖ اﻣﯿﺪوارم ﺑﺰودی‬
‫ﺑﺘﻮﻧﯿﻢ ﺑﻪ ﺧﻮﻧﻤﻮن ﺑﺮﮔﺮدﯾﻢ ‪.‬وﺳﺎﯾﻠﺘﻮن ﺑﻪ ﻗﻄﺎر ﻣﻨﺘﻘﻞ ﺷﺪه;از ﻃﺮف وزارت ﺧﺎﻧﻪ‬
‫ﺗﻌﺪادی از ﮐﺎراﮔﺎﻫﺎن ﺷﻤﺎ را در ﻃﻮل اﯾﻦ ﺳﻔﺮ ﻫﻤﺮاﻫﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺎﺷﯿﺪ‪.‬‬
‫ﺧﺪاﺣﺎﻓﻆ‬
‫ﺳﭙﺲ ﭘﺮﻓﺴﻮر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل از ﺟﺎ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ﻫﻤﻪ داﻧﺶ آﻣﻮزان ازﺳﺮ ﻣﯿﺰ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪﻧﺪ و ﺑﻪ‬
‫ﻃﺮف ﻣﺤﻮﻃﻪ ﻗﻠﻌﻪ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺮدﻧﺪ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﮐﺎﻟﺴﮑﻪ ﺗﺴﺘﺮاﻟﻬﺎ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻮدﻧﺪ ﺗﺎ آﻧﻬﺎ را ﺑﻪ‬
‫ﻗﻄﺎر ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ‪.‬‬
‫ﺑﺰودی ﺑﻪ اﯾﺴﺘﮕﺎه ﻧﻪ و ﺳﻪ ﭼﻬﺎرم رﺳﯿﺪﻧﺪو ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﭘﯿﺎده ﺷﺪﻧﺪ‪.‬ﻫﺮی و رون اﻧﺘﻈﺎر‬
‫داﺷﺘﻨﺪ ﻣﺜﻞ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻣﺤﻔﻞ ﯾﮏ ﮔﺮوه از ﮐﺎراﮔﺎﻫﺎن را ﺑﺮای ﻣﺸﺎﯾﻌﺖ آﻧﻬﺎ ﺑﻔﺮﺳﺘﺪ اﻣﺎ ﺑﺎ‬
‫ﮐﻤﺎل ﺗﻌﺠﺐ ﻓﻘﻂ ﻓﺮد و ﺟﺮج را در اﯾﺴﺘﮕﺎه دﯾﺪﻧﺪ‪.‬ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﭘﺲ ﺑﻘﯿﻪ‬
‫ﮐﺠﺎن؟ﻣﺎﻣﺎن و ﺑﺎﺑﺎ و‪.....‬‬

‫‪16‬‬

‫‪17‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻓﺮد ﻟﺒﺨﻨﺪی زد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﻤﻪ ﺣﺎﻟﺸﻮن ﺧﻮﺑﻪ وﻟﯽ ﺣﺎﻻ ﮐﻪ داﻣﺒﻠﺪور رﻓﺘﻪ ﺳﺮ ﻣﺤﻔﻞ ﺧﯿﻠﯽ‬
‫ﺷﻠﻮﻏﻪ ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ اﯾﻦ ﻣﺎﻣﻮرﯾﺖ ﺑﻪ ﺟﻮاﻧﺘﺮﯾﻦ اﻋﻀﺎی ﻣﺤﻔﻞ رﺳﯿﺪ‪.‬‬
‫درک اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﮐﻤﯽ ﺑﺮای آﻧﻬﺎ ﺳﺨﺖ ﺑﻮداﻣﺎ ﺑﻼﺧﺮه ﻣﻨﻈﻮر ﺟﺮج را ﻓﻬﻤﯿﺪﻧﺪ‪.‬او ﻟﺒﺨﻨﺪ‬
‫ﭘﯿﺮوزﻣﻨﺪاﻧﻪ ای زد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻼﺧﺮه ﻣﺎ ﻫﻢ ﻋﻀﻮ ﺷﺪﯾﻢ‪.‬ﺧﺐ ﺑﺮﯾﻢ دﯾﮕﻪ‪.‬‬
‫ﻫﻤﯿﻨﮑﻪ ﻫﺮی و رون ﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ دﻧﺒﺎل ﺟﯿﻨﯽ ﻓﺮد و ﺟﺮج ﺑﺮوﻧﺪ ﻫﺮﻣﯿﻮن دﺳﺘﺶ را ﺟﻠﻮی‬
‫آﻧﻬﺎ ﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬
‫رون ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪:‬ﭼﯿﺰی ﺷﺪه ﻫﺮﻣﯿﻮن؟!!!!‬
‫_ﻣﺴﺎﺋﻞ اﻣﻨﯿﺘﯽ رون ;از ﮐﺠﺎ ﻣﻄﻤﺌﻨﯽ اﯾﻦ دو ﺗﺎ ﻓﺮد و ﺟﺮج اﻧﺪ؟ اوﻧﻢ وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﻫﯿﭻ‬
‫ﮐﺲ ﺑﻤﺎ ﺧﺒﺮ ﻧﺪاده ﮐﻪ ﻣﺤﻔﻞ اوﻧﺎ رو ﻣﯿﻔﺮﺳﺘﻪ دﻧﺒﺎﻟﻤﻮن!‬
‫رون درﻧﮕﯽ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ ‪:‬ﺧﺐ اﯾﻦ ﯾﻪ راه داره ﺑﻌﺪ رو ﺑﻪ ﻓﺮد ﮐﺮد‪:‬‬
‫_ﻓﺮد وﻗﺘﯽ ﺷﯿﺶ ﺳﺎﻟﻢ ﺑﻮد ﭼﻪ ﭼﯿﺰی رو ﺑﺮام از دوﮐﻬﺎی ﻋﺴﻠﯽ ﺧﺮﯾﺪی؟‬
‫ﻓﺮد ﺧﻨﺪه ای ﮐﺮد و ﺟﻮاب داد‪:‬آﺑﻨﺒﺎت اﺳﯿﺪی ﯾﺎدﻣﻪ ﻣﺎﻣﺎن ﺣﺴﺎﺑﯽ ﺧﺪﻣﺘﻢ رﺳﯿﺪ‪ .‬رون‬
‫ﺧﻨﺪﯾﺪ‪.‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ آرام ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪:‬ﺟﺮج ﺳﺎل ﺳﻮم ﺗﺤﺼﯿﻠﺖ وﻗﺘﯽ ﻣﻦ ﮔﻔﺘﻢ ﻣﯿﺨﻮام ﺑﺎ ﺷﻤﺎ ﺑﯿﺎم ﮔﻔﺘﯽ‬
‫ﺑﺮام ﭼﯽ ﻣﯿﻔﺮﺳﺘﯽ؟‬
‫ﺟﺮج ﭼﺸﻤﮑﯽ ﺑﻪ ﻫﺮی زد‪:‬ﯾﻪ ﺗﯿﮑﻪ از ﺗﻮاﻟﺖ ﻓﺮﻧﮕﯽ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰو‪.‬ﺧﺐ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺧﯿﺎﻟﺖ‬
‫راﺣﺖ ﺷﺪ؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻟﺒﺨﻨﺪی زد و ﮔﻔﺖ‪:‬اﯾﻦ ﻓﻘﻂ ﺑﺮای رﻋﺎﯾﺖ اﺣﺘﯿﺎط ﺑﻮد ﺟﺮج‪ ,‬ﺣﺎﻻ ﺗﻮ ﺑﭙﺮس‪.‬‬
‫ﺟﺮج ﭘﺮﺳﯿﺪ‪ :‬ﺑﺒﯿﻨﻢ ﻫﺮی ﯾﻪ ﮐﻢ ﭘﻮل ﺑﻪ ﻣﺎ ﻗﺮض داده ﺑﻮدی ﻣﯿﺪوﻧﯽ ﭼﻘﺪره؟‬

‫‪17‬‬

‫‪18‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﺧﻨﺪﯾﺪ‪:‬ﻫﺰارﮔﺎﻟﯿﻮن و ﺑﺎ ﺟﺮج دﺳﺖ داد‪.‬ﻗﺒﻞ از ﺧﺮوج از اﯾﺴﺘﮕﺎه ﻓﺮد ﭼﻬﺎر ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻪ‬
‫آﻧﻬﺎ دادو ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻫﺮﮐﺪوﺗﻮن ﺑﺮﯾﻦ ﺗﻮ ﯾﻪ ﮐﻮﭘﻪ و اﯾﻨﺎ رو ﺑﭙﻮﺷﯿﻦ وﻗﺘﯽ اوﻣﺪﯾﻦ ﺑﯿﺮون دم‬
‫اون ﺳﺘﻮن ﺳﻨﮕﯽ ﻫﻤﻮ ﻣﯿﺒﯿﻨﯿﻢ‪.‬‬
‫_ اﯾﻨﺎ ﭼﯿﻦ ﺟﺮج؟‬
‫_ﺳﻮال ﻧﮑﻦ ‪.‬ﻓﻘﻂ اﯾﻨﻮ ﺑﭙﻮش و ﺑﻌﺪﺷﻢ ﺑﻪ ﯾﻪ ﻧﻔﺮ ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ دوﺳﺘﺶ داری ﻓﮑﺮ ﮐﻦ‪.‬‬
‫ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﻣﻨﻈﻮر ﺟﺮج را ﻧﻔﻬﻤﯿﺪﻧﺪ داﺧﻞ ﻗﻄﺎر ﺷﺪﻧﺪ و ﻫﺮ ﮐﺪام در ﯾﮏ ﮐﻮﭘﻪ ﺑﺴﺘﻪ را ﺑﺎز‬
‫ﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬ﭘﺎرﭼﻪ ﻋﺠﯿﺒﯽ ﺑﻮد ﻫﺮی ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﻓﮑﺮ ﮐﺮد ﺷﻨﻞ ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ اﺳﺖ; اﻣﺎ ﺑﺮاﻗﺘﺮ و‬
‫ﺳﺒﮑﺘﺮ ازآن ﺑﻮد ‪.‬ﻫﺮی ﺷﻨﻞ را ﭘﻮﺷﯿﺪ‪ .‬ﻧﺮم; ﺳﺒﮏ و راﺣﺖ ﺑﻮد ﺑﻪ ﻣﺤﺾ ﭘﻮﺷﯿﺪن ﻣﺜﻞ‬
‫ﻗﺎﻟﺒﯽ ﺑﻪ ﺑﺪن ﻣﯿﭽﺴﺒﯿﺪ‪.‬ﺑﻪ ﻣﺤﺾ اﯾﻨﮑﻪ ﮐﻼه آﻧﺮا روی ﺻﻮرﺗﺶ اﻧﺪاﺧﺖ در آﯾﻨﻪ ﮐﻮﭘﻪ‬
‫ﺑﻪ ﺧﻮد ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪.‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور از داﺧﻞ آﯾﻨﻪ ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﻣﯿﮑﺮد‪.‬ﺑﺎ ﻫﻤﺎن ﭼﺸﻤﺎن ﻣﻬﺮﺑﺎن آﺑﯽ و ﻫﻤﺎن ﻟﺒﺨﻨﺪ‬
‫‪.‬ﻫﺮی ﺑﺮای ﻟﺤﻈﻪ ای ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﮐﺸﯿﺪ اﻣﺎ زﯾﺎد ﻃﻮل ﻧﮑﺸﯿﺪ ﮐﻪ ﻓﻬﻤﯿﺪ ﮐﺴﯽ‬
‫ﺟﺎدوی ﺳﯿﺎه ﻧﻤﯿﮑﻨﺪ‪.‬اﯾﻦ ﻣﺤﺼﻮل ﺟﺪﯾﺪ ﺑﺮادران وﯾﺰﻟﯽ ﺑﻮد‪.‬ﻫﺮی ﺑﺎ ﺑﻐﺾ ﺑﻪ ﺗﺼﻮﯾﺮ‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪ .‬درﺳﺖ در ﻫﻤﯿﻦ وﻗﺖ ﯾﮏ ﻧﻔﺮ در ﮐﻮﭘﻪ را ﺑﺎز ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﻓﺮد ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻫﺮی ﮐﺮد و ﺑﺎ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺑﺎﯾﺪ ﺣﺪس ﻣﯿﺰدم ﻫﺮی ﺧﻮب ﺷﺪ اوﻣﺪم‪.‬‬
‫_ ﻓﺮد اﯾﻦ ‪....‬‬
‫_ ﺷﻨﻞ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﭼﻬﺮ س ﺑﻪ ﻫﺮ ﺷﮑﻠﯽ ﮐﻪ ﺑﺨﻮای درت ﻣﯿﺎره و ﺑﻌﺪ ﺑﻪ آراﻣﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫ﻣﺨﺼﻮص اﻋﻀﺎی ﻣﺤﻔﻠﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی اﺷﮑﺶ را ﭘﺎک ﮐﺮد‪.‬‬
‫_ ﺑﻬﺘﺮه ﺑﻪ ﯾﮑﯽ از ﻫﻤﺸﺎﮔﺮدﯾﺎت ﻓﮑﺮ ﮐﻨﯽ ﻫﺮی ;ﻧﻮﯾﻞ اﻻن رﻓﺖ ﺑﯿﺮون‪.‬اﯾﻨﻄﻮری‬
‫ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺗﺮه‪.‬‬

‫‪18‬‬

‫‪19‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ اﮐﺮاه از ﭼﻬﺮه داﻣﺒﻠﺪور ﭼﺸﻢ ﺑﺮداﺷﺖ و ﺑﻪ ﻧﻮﯾﻞ ﻓﮑﺮ ﮐﺮد‪ .‬ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑﻌﺪ ﻧﻮﯾﻞ‬
‫از درون آﯾﻨﻪ ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﻣﯿﮑﺮد‪.‬ﻫﻤﺎن ﺑﻠﻮز ﻗﺮﻣﺰ و ﺷﻠﻮار ﺟﯿﻦ ﻫﻤﯿﺸﮕﯽ اش را ﭘﻮﺷﯿﺪه‬
‫ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻓﺮد ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺣﺎﻻ ﺧﻮب ﺷﺪ ﺑﯿﺎ ﺑﺮﯾﻢ و ﺧﻮدش ﺷﻨﻠﯽ روی ﺳﺮش اﻧﺪاﺧﺖ ﻫﺮی‬
‫ﻧﮕﺎه ﮐﺮد دﺧﺘﺮ ﺑﭽﻪ ای در ﮐﻨﺎرش اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮدﮐﻪ ﭘﯿﺮاﻫﻦ ﮐﻮﺗﺎه ﺻﻮرﺗﯽ ﺑﻪ ﺗﻦ داﺷﺖ‪...‬‬
‫آﻧﺪو ﺑﺎ ﻫﻢ از ﻗﻄﺎر ﭘﯿﺎده ﺷﺪﻧﺪ‪.‬در ﮐﻨﺎر ﺳﺘﻮن ﯾﮏ ﭘﺴﺮ ﺑﭽﻪ ﻫﺸﺖ ﺳﺎﻟﻪ دﺳﺖ در دﺳﺖ‬
‫ﻣﺮد ﺟﻮاﻧﯽ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد و ﮐﻨﺎر او دﺧﺘﺮ ﺟﻮاﻧﯽ در ﮐﻨﺎر ﻣﺎدر ﻫﺮﻣﯿﻮن اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﮐﺮد دﺧﺘﺮ ﺟﻮان ﺟﻠﻮ آﻣﺪ و ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ دﺧﺘﺮاﻧﻪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮب‬
‫ﺷﺪی ﻗﯿﺎﻓﻪ ﻧﻮﯾﻞ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﻬﺖ ﻣﯿﺎد ﻫﺮی‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺻﺪای ﻧﻮﯾﻞ را ﺷﻨﯿﺪ ﮐﻪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺟﺮج واﻗﻌﺎ ﺧﻮدﺗﯽ؟‬
‫رون دﺳﺘﺶ را از دﺳﺖ ﺟﯿﻨﯽ ﺟﺪا ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﻈﺮت راﺟﻊ ﺑﻪ ﺑﺎﺑﺎی ﻣﻦ ﭼﯿﻪ؟‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺣﺴﺎدت ﺑﻪ ﻣﺮد ﺟﻮان ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ﻣﺮد ﺟﻮا ن ﻟﺒﺨﻨﺪی زد و ﮔﻔﺖ ‪:‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮت ﻣﻦ از‬
‫ﺗﻮ ﺧﻮش ﺗﯿﭗ ﺗﺮ ﻧﯿﺴﺘﻢ؟‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ زﯾﺎد ﻫﺮﻣﯿﻮن را ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ﮐﻪ ﺑﻪ ﮐﻨﺎر ﺟﯿﻨﯽ آﻣﺪه ﺑﻮد‪:......‬دﻟﻢ ﺑﺮای ﻣﺎﻣﺎﻧﻢ‬
‫ﺗﻨﮓ ﺷﺪه‬
‫ﻫﺮی ﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﭘﺪر و ﻣﺎدرت ﺑﯿﺮون اﯾﺴﺘﮕﺎﻫﻦ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺗﻮ رو ﺑﺎ اﯾﻦ ﻗﯿﺎﻓﻪ ﺑﺒﯿﻨﻦ!!!‬
‫ﻣﺎدر ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺧﻨﺪﯾﺪ و ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻧﺘﺮس ﻫﺮی ﻣﻦ ﺟﯿﻨﯽ ام‪.‬ﺑﻌﺪ رو ﺑﻪ دوﻗﻠﻮ ﻫﺎ ﮐﺮد‪:.‬ﺷﻤﺎ دو‬
‫ﺗﺎ ﻧﺎﺑﻐﻪ اﯾﻦ‬
‫ﻓﺮد ﺧﻨﺪﯾﺪ‪:‬ﺧﻮدﻣﻮن ﻣﯿﺪوﻧﯿﻢ‪.‬‬
‫آﻧﻬﺎ ﺧﯿﻠﯽ زود از اﯾﺴﺘﮕﺎه ﺧﺎرج ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬وﻗﺘﯽ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ آﻧﻬﺎ ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ ﮐﺮدو ﺑﻪ ﺳﻮی‬
‫ﭘﺪر و ﻣﺎدرش دوﯾﺪ ﺗﺎ ﻣﺎدرش را در آﻏﻮش ﺑﮕﯿﺮد ﺧﺎﻧﻢ و آﻗﺎی ﮔﺮﻧﺠﺮ از ﺗﻌﺠﺐ‬

‫‪19‬‬

‫‪20‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻣﺒﻬﻮت ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮدﻧﺪ و ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﻃﻮل ﮐﺸﯿﺪ ﺗﺎ دﺧﺘﺮﺷﺎن را ﺷﻨﺎﺧﺘﻨﺪ‪.‬ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺑﺮای‬
‫اﺣﺘﯿﺎط ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻧﺰدﯾﮏ ﻧﺸﺪﻧﺪ و ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ اﯾﺴﺘﮕﺎه را ﺗﺮک ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬‬
‫وﻗﺘﯽ ﺑﻼﺧﺮه ﺑﻪ ﭘﻨﺎﻫﮕﺎه رﺳﯿﺪﻧﺪ ﻫﻮا ﮐﺎﻣﻼ ﺗﺎرﯾﮏ ﺷﺪه ﺑﻮد و آﻧﻬﺎ ﺑﺪون ﻫﯿﭻ ﻣﺸﮑﻠﯽ‬
‫ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ رﺳﯿﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ‪.‬‬
‫ﻓﺮد و ﺟﺮج ﺑﻪ ﮐﻨﺠﮑﺎوی ﻫﺎی آﻧﻬﺎ در ﻣﻮرد ﺷﻨﻞ ﻫﯿﭻ ﺟﻮاﺑﯽ ﻧﺪاده ﺑﻮدﻧﺪ و ﻣﺪام ﻣﯽ‬
‫ﮔﻔﺘﻨﺪ‪:‬اﯾﻨﺠﺎ اﻣﻦ ﻧﯿﺴﺖ ﺗﻮ ﺧﻮﻧﻪ ﺟﻮاﺑﺘﻮﻧﻮ ﻣﯿﺪﯾﻢ‪.‬‬
‫رون ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺑﺒﯿﻨﻢ اﯾﻨﻢ از آﺛﺎر ﻋﻀﻮﯾﺖ ﺗﻮ ﻣﺤﻔﻠﻪ ؟ﯾﺎ ﺷﺎﯾﺪم ﯾﻪ ﻣﺮض‬
‫واﮔﯿﺮدار ﺑﯿﻦ اﻋﻀﺎی ﻣﺤﻔﻠﻪ؟ ﺣﺘﻤﺎ از ﻓﺮدا ﺑﺎﯾﺪ ﮔﻮﺷﻬﺎی ﮔﺴﺘﺮش ﭘﺬﯾﺮ ﺑﮕﯿﺮﯾﻢ دﺳﺘﻤﻮﻧﻮ‬
‫ﺗﻮ ﺧﻮﻧﻪ راه ﺑﺮﯾﻢ؟‬
‫_ﻧﻪ داداﺷﯽ ﺑﺮای اﺣﺘﯿﺎط ﮔﻮﺷﻬﺎی ﮔﺴﺘﺮش ﭘﺬﯾﺮ ﻫﻤﻪ ﺣﺮﻓﻬﺎی ﻣﺤﻔﻠﯽ ﻫﺎ رو ﭼﺮت و‬
‫ﭘﺮت ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻣﯿﮑﻨﻪ ‪.‬اﯾﻨﺠﻮری دﯾﮕﻪ اﻣﺜﺎل ﻣﺎﻟﻔﻮی ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻦ از اﺧﺘﺮاﻋﺎت ﻣﺎ ﺳﻮء‬
‫اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬
‫ﺻﺪای ﻓﺮد ﻧﺎراﺣﺖ و ﻏﻤﮕﯿﻦ ﺑﻮد و ﻣﻌﻠﻮم ﺑﻮد ﻫﻨﻮز ﻫﻢ ﺧﻮدش را ﺑﺮای ﭘﻮدر ﺗﺎرﯾﮑﯽ‬
‫ﻓﻮری ﺳﺮزﻧﺶ ﻣﯿﮑﻨﺪ‪.‬‬
‫وﻗﺘﯽ ﺳﺮاﻧﺠﺎم وارد ﺣﯿﺎط ﺧﺎﻧﻪ ﺷﺪﻧﺪ ﺗﻨﻬﺎ روﺷﻨﺎﯾﯽ ﺧﺎﻧﻪ ﻧﻮر ﺷﻌﻠﻪ ﺑﺨﺎری در‬
‫آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺑﻮد و ﻧﻮر ﭼﺮاغ اﺗﺎق ﺑﯿﻞ‪.‬‬
‫ﻣﻌﻠﻮم ﺑﻮد ﮐﻪ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ در اﺗﺎق ﺑﯿﻞ اﺳﺖ ‪.‬ﺟﺮج ﺳﻪ ﺿﺮﺑﻪ ﺑﻪ در زد ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪ‬
‫ﺻﺪای ﭘﺎﯾﯿﻦ آﻣﺪن ﺷﺘﺎﺑﺰده ﮐﺴﯽ از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﺑﮕﻮش رﺳﯿﺪ و ﺑﻌﺪ ﺻﺪای ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﮐﻪ‬
‫ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﮐﯿﻪ؟‬
‫_ﻣﺎﯾﯿﻢ ﻣﺎﻣﺎن ﺑﭽﻪ ﻫﺎ رو آوردﯾﻢ‪.‬‬
‫_ﺟﺮج آﺧﺮﯾﻦ ﺧﺮاﺑﮑﺎری ﺗﻮ ﺗﻮی ﺧﻮﻧﻪ ﭼﯽ ﺑﻮد؟‬

‫‪20‬‬

‫‪21‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺟﺮج ﺑﻪ ﺑﻘﯿﻪ ﭼﺸﻤﮏ زد ‪:‬ﯾﻪ اﻧﻔﺠﺎر ﮐﻮﭼﻮﻟﻮ ﺗﻮ اﺗﺎق زﯾﺮ ﺷﯿﺮواﻧﯽ‪.‬‬
‫رون ﻧﺎﻟﯿﺪ‪:‬ﻧﻪ اﺗﺎق ﻣﻦ!!!‬
‫ﻓﺮد ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﺎﻣﺎن ﺑﺎز ﮐﻦ دﯾﮕﻪ‪.‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺧﯿﻠﯽ ﺟﺪی ﺟﻮاب داد‪:‬ﻧﻪ ﻋﺰﯾﺰم ﺣﺎﻻ ﻧﻮﺑﺖ ﺷﻤﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﻮال ﺑﭙﺮﺳﯿﻦ‪.‬‬
‫ﻓﺮد آرام ﮔﻔﺖ‪:‬وﻗﺘﯽ اﻣﺮوز ﺻﺒﺢ ﻣﻮدی ﯾﻪ ﻣﺎﻣﻮرﯾﺖ ﺑﻪ ﻣﺎ داد ﻣﻦ ﭼﯽ ﮔﻔﺘﻢ؟؟‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺑﺎ ﻣﺤﺒﺖ ﺧﻨﺪﯾﺪو در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ در را ﺑﺎز ﻣﯿﮑﺮد ﮔﻔﺖ‪:‬ﮔﻔﺘﯽ ﭼﻪ ﻋﺠﺐ ﺑﻼﺧﺮه‬
‫ﻣﺎرو ﻫﻢ آدم ﺣﺴﺎب ﮐﺮدﯾﺪ‪.‬‬
‫ﺑﭽﻪ ﻫﺎ وارد ﺧﺎﻧﻪ ﺷﺪﻧﺪ و ﺷﻨﻠﻬﺎ را در آوردﻧﺪ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺑﻪ ﻧﻮﺑﺖ آﻧﻬﺎ را در آﻏﻮش‬
‫ﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﭘﺮﺳﯿﺪ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺣﺎل ﺑﯿﻞ ﭼﻄﻮره؟‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد‪:‬ﺧﻮب ﻧﯿﺴﺖ ﻫﺮی ﺑﺎ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﺣﺮف ﻧﻤﯿﺰﻧﻪ‬
‫ازدﯾﺮوزﮐﻪ آوردﯾﻤﺶ ﺧﻮﻧﻪ ﯾﻪ ﻟﻘﻤﻪ ﻏﺬا ﻫﻢ ﻧﺨﻮرده;ﺑﯿﭽﺎره ﻓﻠﻮر دﺧﺘﺮک ﻧﺎزﻧﯿﻦ را‬
‫ﻣﺠﺒﻮر ﮐﺮد از اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺮه‪.‬ﻧﻤﯿﺪوﻧﯿﺪ ﭼﻘﺪر ﻧﺎراﺣﺖ ﺑﻮد ‪.‬‬
‫اﯾﻦ ﺑﺮای ﻫﻤﻪ آﻧﻬﺎ ﺟﺎﻟﺐ ﺑﻮد ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﻓﻠﻮر را دﺧﺘﺮک ﻧﺎزﻧﯿﻦ ﺻﺪا ﮐﺮده ﺑﻮد و اﯾﻦ‬
‫ﺑﻪ اﯾﻦ ﻣﻌﻨﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ راﺑﻄﻪ او ﺑﺎ ﻓﻠﻮر ﺧﻮب ﺷﺪه در واﻗﻊ وﻗﺘﯽ ﻓﻠﻮر در درﻣﺎﻧﮕﺎه ﮔﻔﺘﻪ‬
‫ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﺮ اﺗﻔﺎﻗﯽ ﺑﯿﻮﻓﺘﺪ او ﺑﺎ ﺑﯿﻞ ازدواج ﻣﯿﮑﻨﺪ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺑﮑﻠﯽ از ﺑﯿﻦ رﻓﺘﻪ‬
‫ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺑﺮای ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺟﻮ ﻧﺎراﺣﺖ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻪ زور ﻟﺒﺨﻨﺪی زد و ﮔﻔﺖ‪ :‬وﻟﯽ ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ زود‬
‫ﺣﺎﻟﺶ ﺧﻮب ﻣﯿﺸﻪ ‪.‬اون ﭘﺴﺮ ﻗﻮﯾﯿﻪ ﭼﻨﺪ روز دﯾﮕﻪ رﯾﻤﻮس ﻣﯿﺨﻮاد ﺑﺎﻫﺎش ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻪ‬
‫ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ ﻣﯿﺘﻮﻧﻪ اوﻧﻮ آروم ﮐﻨﻪ‪.‬ﺷﻤﺎﻫﺎ ﻫﻢ ﺑﻬﺘﺮه ﺑﺮﯾﺪ ﺑﻪ اﺗﺎﻗﺎﺗﻮن و ﻟﺒﺎﺳﺎﺗﻮﻧﻮ ﻋﻮض ﮐﻨﯿﺪ‬
‫ﻣﻨﻢ ﺗﺎ اون ﻣﻮﻗﻊ ﺷﺎم رو ﺣﺎﺿﺮ ﻣﯿﮑﻨﻢ ‪.‬اﻻن دﯾﮕﻪ آرﺗﻮر و ﺗﺎﻧﮑﺲ ﭘﯿﺪاﺷﻮن ﻣﯿﺸﻪ‪.‬‬

‫‪21‬‬

‫‪22‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﻤﻪ ﺑﻪ ﻃﺮف ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺮدﻧﺪ ‪.‬‬
‫رون وﺳﻂ راه ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﻣﺎﻣﺎن از ﭼﺎرﻟﯽ ﭼﻪ ﺧﺒﺮ؟‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ آﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪ‪:‬از وﻗﺘﯽ ﻓﻬﻤﯿﺪه ﺑﯿﻞ زﺧﻤﯽ ﺷﺪه روزی ﭼﻬﺎرﭘﻨﺞ دﻓﻌﻪ ﺗﻤﺎس‬
‫ﻣﯿﮕﯿﺮه وﻟﯽ ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﻪ زودﺗﺮ از ﻓﺮدا ﺑﯿﺎد ﻇﺎﻫﺮا ﺳﺮش ﺧﯿﻠﯽ ﺷﻠﻮﻏﻪ‪.‬‬
‫ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺑﻪ ﻃﺒﻘﻪ ﺑﺎﻻ رﻓﺘﻨﺪ و وﻗﺘﯽ ﺟﯿﻨﯽ ﺑﻪ اﺗﺎق ﺧﻮدش رﻓﺖ ﻓﺮد و ﺟﺮج ﺑﻪ دﻧﺒﺎل آﻧﻬﺎ‬
‫ﺑﻪ اﺗﺎق رون آﻣﺪﻧﺪ ‪.‬اﺗﺎق ﺷﻠﻮغ ﺑﻮد و ﺑﻪ زﺣﻤﺖ دو ﺗﺨﺖ دو ﻃﺒﻘﻪ در آن ﮔﺬاﺷﺘﻪ‬
‫ﺑﻮدﻧﺪ از دوده ای ﮐﻪ روی دﯾﻮار ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﻣﻌﻠﻮم ﺑﻮد ﮐﻪ ﻓﺮد و ﺟﺮج اﻧﻔﺠﺎر راا‬
‫درﺳﺖ ﻟﺐ ﭘﻨﺠﺮه ﺗﺮﺗﯿﺐ داده ﺑﻮدﻧﺪ ‪.‬‬
‫رون ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﻏﺮﯾﺪ‪:‬ﯾﻪ اﻧﻔﺠﺎر ﮐﻮﭼﯿﮏ؟ اﯾﻦ ﮐﺠﺎش ﮐﻮﭼﯿﮑﻪ؟‬
‫ﻓﺮد ﺑﯽ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ او ﮔﻔﺖ‪ :‬اﮔﻪ ﻣﯿﺪوﻧﺴﺘﻢ ﭼﯿﮑﺎر ﻣﯿﺸﻪ ﮐﺮد ﮐﻪ ﺑﯿﻞ دوﺑﺎره ﺳﺮ ﺣﺎل ﺑﯿﺎد‬
‫ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮب ﻣﯿﺸﺪ‪.‬‬
‫ﺟﺮج از ﮐﻨﺎر ﮐﻤﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﯿﺨﻮای ﻣﻌﺠﻮن ﺷﺎدی ﺑﻪ ﺧﻮردش ﺑﺪﯾﻢ؟ﯾﻪ ﮐﻢ ﻧﻮﺷﯿﺪﻧﯽ‬
‫ﻣﺸﻨﮕﯽ ﭼﻄﻮره؟‬
‫_ﻟﻮس ﻧﺸﻮ ﺟﺮج ‪.‬اون ﺑﻪ ﯾﻪ ﭼﯿﺰ دﯾﮕﻪ ﺑﺮای ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ اﺣﺘﯿﺎج داره‪_ .‬‬
‫ﻫﺮی ﺷﻨﻞ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﭼﻬﺮه را ﺗﺎ ﮐﺮد و ﺑﺎ دﺳﺖ ﺟﺮج داد اﻣﺎ ﺟﺮج آﻧﺮا ﻧﮕﺮﻓﺖ‪:‬‬
‫_اﯾﻦ ﻣﺎل ﺗﻮﺋﻪ ﻫﺮی‬
‫ﻫﺮی ﻣﺘﻌﺠﺐ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﻪ ﺟﺮج اﯾﻨﻮ دﯾﮕﻪ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﻢ ﻗﺒﻮل ﮐﻨﻢ!‬
‫ﻓﺮد ﺧﻨﺪﯾﺪ‪ :‬ﻣﺠﺒﻮری ﭼﻮن اوﻧﻮ وﯾﮋه ﺗﻮ درﺳﺖ ﮐﺮدﯾﻢ‪.‬‬
‫رون ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬ﺑﮕﯿﺮش ﻫﺮی ﺑﻪ دردت ﻣﯿﺨﻮره‪.‬ﺑﻌﺪ ﺧﻮاﺳﺖ ﺷﻨﻞ ﺧﻮدش رو ﺑﻪ ﺟﺮج‬
‫ﺑﺪﻫﺪ اﻣﺎ ﺟﺮج ﺧﻨﺪﯾﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻟﻮس ﻧﺸﻮ رون ﻫﺮ ﺟﺎ ﻫﺮی ﻣﯿﺮه ﺗﻮ و ﻫﺮﻣﯿﻮﻧﻢ ﺑﺎﻫﺎﺷﯿﻦ‬
‫ﭘﺲ ﺑﻬﺘﺮه اوﻧﻮ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯽ‪.‬‬

‫‪22‬‬

‫‪23‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫رون ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﮔﻔﺖ‪:‬واﻗﻌﺎ !!!اﻣﺎ‪..‬ﺷﻤﺎ دو ﺗﺎ از ﮐﯽ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ اﯾﻨﻘﺪر دﺳﺖ و دﻟﺒﺎز ﺷﺪﯾﻦ؟‬
‫ﺟﺮج اﺧﻤﯽ ﺳﺎﺧﺘﮕﯽ ﮐﺮد ‪:‬دارم ﮐﻢ ﮐﻢ ﭘﺸﯿﻤﻮن ﻣﯿﺸﻤﺎ‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ رو ﺑﻪ ﻫﺮی ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﻣﺮدد ﺑﻮد ﮐﺮد ‪:‬ﻫﺮی اﯾﻦ ﻫﺪﯾﻪ ی ﻣﺎ ﺑﻪ ﺗﻮﺋﻪ‬
‫_وﻟﯽ ﻓﺮد اﯾﻦ ﺧﯿﻠﯽ ﮔﺮوﻧﻪ‪.‬‬
‫ﺑﺮای ﺗﻮ ﻣﺠﺎﻧﯿﻪ ﻫﺮی ﺗﻮ ﻫﻨﻮز ﻫﺰار ﮔﺎﻟﯿﻮن از ﻣﺎ ﻃﻠﺐ ﮐﺎری‪.‬‬‫ﺟﺮج ﺑﺎ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ اداﻣﻪ داد‪:‬ﺑﮕﯿﺮش ﻫﺮی اﯾﻦ ﯾﻪ ﺷﻨﻞ وﯾﮋه اس ﻓﻘﻂ ﺑﺮای ﺗﻮ راﺳﺘﺶ ﻣﺎ‬
‫ﺧﯿﻠﯽ ﻓﮑﺮ ﮐﺮدﯾﻢ دﯾﺪﯾﻢ ﻣﻌﺠﻮن ﻣﺮﮐﺐ ﭘﯿﭽﯿﺪه ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺨﺘﻪ و ﺿﻤﻨﺎ ﻣﻮﻗﺘﯽ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ اﻣﺎ‬
‫اﯾﻨﺠﻮری ﺧﻮب ﺗﺎ وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺷﻨﻞ ﺗﻨﺖ ﺑﺎﺷﻪ ﻣﯿﺘﻮﻧﯽ ﺑﻪ ﻫﺮ ﺷﮑﻠﯽ ﮐﻪ ﺑﺨﻮای در ﺑﯿﺎی‬
‫رون ﺑﺎ ﺗﺤﺴﯿﻦ ﮔﻔﺖ‪:‬اﯾﺪه ی ﻓﻮق اﻟﻌﺎده اﯾﻪ ﮐﺎر ﮐﺪوﻣﺘﻮﻧﻪ؟‬
‫راﺳﺘﺶ ﻫﺮ دو ﻣﻮن ﻣﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﻓﮑﺮ ﮐﺮدﯾﻢ دﯾﺪﯾﻢ وﺟﻮد ﺗﺎﻧﮑﺲ ﺑﺮای ﻣﺤﻔﻞ ﺧﯿﻠﯽ ﻣﻔﯿﺪه‬
‫اﻣﺎ اوﻧﻢ ﺑﻌﺪ از ﻣﺮگ ﺳﯿﺮﯾﻮس)زﯾﺮ ﭼﺸﻤﯽ ﺑﻪ ﻫﺮی ﻧﮕﺎﻫﯽ ﮐﺮد و ﺣﺮﻓﺶ را ﻋﻮض‬
‫ﮐﺮد(ﭼﯿﺰه ﺑﻌﺪ از ﻣﺎﺟﺮای وزارت ﺧﻮﻧﻪ ﻗﺪرﺗﺶ اﺧﺘﻼل ﭘﯿﺪا ﮐﺮده ﺑﻮد ﺑﺮای ﻫﻤﯿﻨﻢ ﻣﺎ‬
‫ﻓﮑﺮ ﮐﺮدﯾﻢ ﯾﻪ ﭼﯿﺰی رو وﯾﮋه ی اﻋﻀﺎی ﻣﺤﻔﻞ درﺳﺖ ﮐﻨﯿﻢ ﺗﺎ ﺑﺘﻮﻧﻦ ﻫﺮ ﻣﻮﻗﻊ ﮐﻪ‬
‫ﻣﯿﺨﻮان ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺷﮑﻞ و ﻟﺒﺎس ﺑﺪن‪.‬‬
‫اﯾﻨﻄﻮری ﺧﯿﻠﯽ ﺑﻬﺘﺮه‬
‫ﻫﺮی ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯿﮑﻨﯿﻦ ﯾﮑﻢ ﺧﻄﺮﻧﺎک ﺑﺎﺷﻪ اﮔﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﮐﺎرﺑﺮد اون ﺑﺸﻦ و‬
‫ﯾﮑﯿﺶ ﺑﻪ دﺳﺘﺸﻮن ﺑﯿﻮﻓﺘﻪ ﭼﯽ؟‬
‫_ﻓﮑﺮ اوﻧﺠﺎﺷﻢ ﮐﺮدﯾﻢ ‪.‬ﻓﻘﻂ ﯾﻪ ﺗﻌﺪاد ﺧﺎص از ﻣﺤﻔﻠﯽ ﻫﺎ ﻗﻀﯿﻪ رو ﻣﯿﺪوﻧﻦ ﮐﻪ ﻫﻤﺸﻮﻧﻢ‬
‫ﻗﺎﺑﻞ اﻋﺘﻤﺎدﻧﺪ‪.‬‬
‫_وﻟﯽ ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯿﮑﻨﯽ ﯾﮑﻢ اﺣﺘﯿﺎط ﻻزم ﺑﺎﺷﻪ ﻓﺮد؟ﭘﺪر و ﻣﺎدر ﻣﻨﻢ ﺳﺮ ﻫﻤﯿﻦ اﻋﺘﻤﺎد ﺑﯿﺶ‬
‫از اﻧﺪازه ﺟﻮﻧﺸﻮﻧﻮ از دﺳﺖ دادن ‪.‬اﮔﻪ ﺑﻪ ﭘﺘﯽ ﮔﺮو اﻋﺘﻤﺎد ﻧﻤﯿﮑﺮدن اﻻن‪......‬‬

‫‪23‬‬

‫‪24‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﺑﻘﯿﻪ ﺣﺮﻓﺶ را اداﻣﻪ ﻧﺪاد‪.‬‬
‫ﺟﺮج ﮐﻪ ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ ﺑﺤﺚ را از واﻟﺪﯾﻦ ﻫﺮی ﻋﻮض ﮐﻨﺪ ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﺎزه ﻓﻘﻂ اﯾﻦ‬
‫ﻧﯿﺴﺖ ﯾﻪ ﺳﺮی از ﻣﺤﺼﻮﻻﺗﻤﻮن رو وﯾﮋه ﻣﺤﻔﻞ درﺳﺖ ﮐﺮدﯾﻢ ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ازش ﭼﯿﺰی‬
‫ﻧﻤﯿﺪوﻧﻪ ﻣﺜﻞ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﭘﺲ زﻧﻨﺪه ﯾﺎ ﺟﺎروﻫﺎی رم ﮐﻨﻨﺪه ﭼﺎﻟﻪ ﻫﺎی ﺿﺪ ﻣﺮﮔﺨﻮار ﮐﻪ‬
‫دﯾﮕﻪ ﻏﻮﻏﺎ ﮐﺮده ‪...‬ﺗﺎزه دارﯾﻢ رو ﯾﻪ وﺳﯿﻠﻪ ی ﺿﺪ ﮔﺮﮔﯿﻨﻪ ﻫﻢ ﮐﺎر ﻣﯿﮑﻨﯿﻢ‬
‫ﻓﺮد اﺧﻤﯽ ﮐﺮد‪:‬ﺟﺮج‪...‬‬
‫_ﺗﻮه ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ ﻗﺮار ﺑﻮد ﺳﺮی ﺑﻤﻮﻧﻪ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﺧﻨﺪه ای ﮐﺮد ‪:‬ﺧﺐ ﺳﺮی ﻣﯿﻤﻮﻧﻪ ﻣﺎ ﺑﻪ ﮐﺴﯽ ﻧﻤﯿﮕﯿﻢ‪...‬ﻣﮕﻪ ﻧﻪ رون‪...‬‬
‫_اﻟﺒﺘﻪ‪...‬‬
‫_ﯾﻪ وﺳﯿﻠﻪ اﺧﺘﺼﺎﺳﯽ وﯾﮋه ی ﺗﻮﻫﻢ دارﯾﻢ ﻫﺮی‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﭼﯽ؟ وﯾﮋه ی ﻣﻦ‪.‬؟!!!!!!!‬
‫_آره ﺑﺮای اﻣﻨﯿﺖ ﺑﯿﺸﺘﺮ "ﺳﭙﺮ ﻣﺪاﻓﻊ ﺿﺪ ﻃﻠﺴﻢ ﺳﯿﺎه ﺑﺎ ﻗﺪرت ﺑﺎﻻ ‪.‬اﻟﺒﺘﻪ ﻫﻨﻮز ﯾﮑﯽ دو‬
‫ﺗﺎ ﻃﻠﺴﻢ ازش رد ﻣﯿﺸﻪ اﻣﺎ دارﯾﻢ روش ﮐﺎر ﻣﯿﮑﻨﯿﻢ اﻟﺒﺘﻪ ﺑﺮای ﻣﻮاد اوﻟﯿﻪ ﻣﺜﻞ ﻫﻤﯿﺸﻪ‬
‫ﻣﺪﯾﻮن داﻧﮓ ﻫﺴﺘﯿﻢ‪.‬‬
‫ﺟﺮج ﮐﻪ از دﯾﺪن ﻗﯿﺎﻓﻪ ﻫﺮی ﺑﻌﺪ از ﺷﻨﯿﺪن ﻧﺎم ﻣﺎﻧﺪاﻧﮕﺎس ﺗﻌﺠﺐ ﻧﮑﺮده ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﯽ‬
‫رﻓﯿﻖ ﻣﯿﺪوﻧﻢ از دﺳﺘﺶ ﻧﺎراﺣﺘﯽ اﻣﺎ اوﻧﻢ ﺣﺴﺎﺑﯽ ﭘﺸﯿﻤﻮن ﺷﺪه ﻗﺴﻢ ﻣﯿﺨﻮرد ﮐﻪ ﺗﻤﺎم‬
‫وﺳﺎﯾﻞ ﺳﯿﺮﯾﻮﺳﻮ ﺑﺮﮔﺮدوﻧﺪه‬
‫_ﻫﺮی اون ﭘﺸﯿﻤﻮﻧﻪ ﺑﺮای ﻫﻤﯿﻨﻢ ‪ 25‬ﺟﻮر از اﺟﻨﺎس ﻏﯿﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﺧﺮﯾﺪو ﻓﺮوش درﺟﻪ ﯾﮏ‬
‫رو ﮐﻪ ﺑﺎ ﺑﺪﺑﺨﺘﯽ ﮔﯿﺮ آورده ﺑﻮد ﺑﻪ ﻧﺼﻒ ﻗﯿﻤﺖ ﺑﻪ ﻣﺎ داد ﺗﺎ ﺑﻪ اﯾﻦ وﺳﯿﻠﻪ از ﺗﻮ ﻣﻌﺬرت‬
‫ﺧﻮاﻫﯽ ﮐﻨﻪ‪.‬‬

‫‪24‬‬

‫‪25‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﻫﻢ ﻧﻤﯿﺘﻮاﻧﺴﺖ ﻗﯿﺎﻓﻪ ﻣﺎﻧﺪاﻧﮕﺎس را ﮐﻪ ﭼﻤﺪان ﺑﺰرﮔﯽ ﭘﺮ از وﺳﺎﯾﻞ‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس در دﺳﺘﺶ ﺑﻮد ﺑﻌﺪ از دﯾﺪن ﺧﻮدش ‪,‬رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن در ﻫﺎﮔﺰﻣﯿﺪ ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﻨﺪ‬
‫ﻓﻘﻂ ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد‪.‬‬
‫ﻫﻤﯿﻦ ﮐﻪ رون ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ دﻫﻨﺶ را ﺑﺎز ﮐﻨﺪ ﺻﺪای ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ راﺷﻨﯿﺪﻧﺪ ﮐﻪ آﻧﻬﺎ را‬
‫ﺑﺮای ﺷﺎم ﺻﺪا ﻣﯿﮑﺮد‪.‬‬

‫‪25‬‬

‫‪26‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻓﺼﻞ ﺳﻮم‪:‬ﻳﺎدﮔﺎری ﺳﻴﺮﻳﻮس‬
‫آﻧﺸﺐ ﻫﺮی و ﺗﺎﻧﮑﺲ ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﺧﺎﻧﻮاده وﯾﺰﻟﯽ ﺳﺎﻋﺎت زﯾﺎدی ﺗﺎ ﻧﯿﻤﻪ ﺷﺐ را ﺑﻪ ﺻﺤﺒﺖ‬
‫ﭘﺮداﺧﺘﻨﺪ ‪.‬او ﻓﻬﻤﯿﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﻓﺮدو ﺟﺮج ﺑﻌﺪ از ﻧﺠﺎت ﺟﺎن ﺳﻪ ﻧﻔﺮ از اﻋﻀﺎی ﻣﺤﻔﻞ در‬
‫ﮐﻮﭼﻪ دﯾﺎﮔﻮن ﺑﻼﺧﺮه ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ رﺿﺎﯾﺖ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ را ﺑﺮای ﻋﻀﻮﯾﺖ در ﻣﺤﻔﻞ‬
‫ﺑﺪﺳﺖ آورﻧﺪ ‪.‬آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺷﻨﻠﻬﺎی ﺗﻐﯿﯿﺮ ﭼﻬﺮه ﯾﮏ اﺑﺘﮑﺎر ﻓﻮق اﻟﻌﺎده‬
‫اﺳﺖ و ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺑﻼﺧﺮه ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ وﺟﻮد آن دو اﻓﺘﺨﺎر ﻣﯿﮑﻨﺪ‪.‬‬
‫ﺣﺪود ﺳﺎﻋﺖ ﯾﺎزده ﺷﺐ ﺗﺎﻧﮑﺲ رو ﺑﻪ ﻫﺮی ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻫﺮی ﻣﯿﺸﻪ ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﺎﻫﺎت‬
‫ﺗﻨﻬﺎ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻢ ؟‬
‫اﻟﺒﺘﻪ‪.‬‬‫ﺳﭙﺲ ﻫﺮ دو ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪﻧﺪ و ﺑﺪون ﺟﻠﺐ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺣﯿﺎط رﻓﺘﻨﺪ ‪.‬ﺗﺎﻧﮑﺲ ﺑﻪ آراﻣﯽ ﺑﺴﺘﻪ ای‬
‫را از ﺟﯿﺐ رداﯾﺶ در آورد و آﻧﺮا ﺑﻪ ﻫﺮی داد‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﺑﺴﺘﻪ ﮐﻮﭼﮏ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﮐﺮد و ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪:‬اﯾﻦ ﭼﯿﻪ؟‬
‫_ﯾﻪ ﯾﺎدﮔﺎری از ﯾﻪ دوﺳﺖ ‪.‬رﯾﻤﻮس ازم ﺧﻮاﺳﺖ اﯾﻨﻮ ﺑﻬﺖ ﺑﺪم ‪.‬ﻣﯿﺪوﻧﯽ دوﺳﺖ داﺷﺖ‬
‫ﺧﻮدش اﯾﻨﻮ ﺑﻬﺖ ﺑﺪه اﻣﺎ اﻻن ﻣﺎﻣﻮرﯾﺘﻪ ‪.‬ﺷﺐ ﺗﻮﻟﺪت ﻫﻢ ﮐﻪ ‪....‬آﺧﻪ ﻣﯿﺪوﻧﯽ‪....‬ﻣﺎه‬
‫ﮐﺎﻣﻠﻪ‪.‬ﻗﺮار ﺑﻮد ﻣﻦ اﯾﻨﻮ ﺷﺐ ﺗﻮﻟﺪت ﺑﻬﺖ ﺑﺪم اﻣﺎ ﻓﺮدا ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﯾﻪ ﻣﺎﻣﻮرﯾﺖ ﻣﻬﻢ ﺑﺮم‬
‫ﺑﺮای ﻫﻤﯿﻦ اﯾﻨﻮ زودﺗﺮ ﺑﻬﺖ ﻣﯿﺪم‪ .‬ﺗﻤﺎم ﻣﺪت ﺗﻨﻬﺎﯾﯿﺶ ﺗﻮ اون ﺧﻮﻧﻪ ﻟﻌﻨﺘﯽ اون و‬
‫رﯾﻤﻮس روی اﯾﻦ ﺟﺎدوﻫﺎ ﮐﺎر ﻣﯿﮑﺮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻣﯿﺪاﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺗﺎﻧﮑﺲ ازﭼﻪ ﮐﺴﯽ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯿﮑﻨﻪ‪.‬ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻫﻤﯿﺸﻪ آﯾﻨﺪه ﻧﮕﺮ ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﺗﺎﻧﮑﺲ اداﻣﻪ داد‪ :‬اﯾﻨﻮ ﻓﻘﻂ وﻗﺘﯽ ﺑﺎز ﮐﻦ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﻦ ﻗﺎﻧﻮﻧﯽ رﺳﯿﺪه ﺑﺎﺷﯽ‬
‫ﻫﺮی ﻟﺒﺨﻨﺪی زد ‪:‬ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ ﺗﺎﻧﮑﺲ‬

‫‪26‬‬

‫‪27‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺗﺎﻧﮑﺲ ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد‪:‬ﺑﻬﺘﺮه ﺑﺮﯾﻢ ﺗﻮ ﻣﻤﮑﻨﻪ ﻣﺎﻟﯽ ﻧﮕﺮان ﺑﺸﻪ‪.‬و ﺑﻪ ﻃﺮف در ﺑﺮاه اﻓﺘﺎد‬
‫ﻫﺮی ﻧﺘﻮاﻧﺴﺖ ﺟﻠﻮی ﺧﻮدش را ﺑﮕﯿﺮد و ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺗﺎﻧﮑﺲ!!!!‪......‬‬
‫ﺗﺎﻧﮑﺲ ﺳﺮش را ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ‪:‬اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎده؟‬
‫ﻫﺮی ﻣﯿﺪاﻧﺴﺖ ﮐﻪ اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﺑﻪ او رﺑﻄﯽ ﻧﺪارد اﻣﺎ ﻣﺪﺗﻬﺎ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ اﯾﻦ‬
‫ﺳﻮال را از او ﺑﭙﺮﺳﺪ ‪ --:‬ﺗﻮ ﻣﯿﺪوﻧﻢ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ ‪....‬راﺳﺘﺶ‪...‬‬
‫ﺗﺎﻧﮑﺲ آﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪ‪:‬ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﺑﺪوﻧﻢ ﭼﯽ ﻣﯿﺨﻮای ﺑﭙﺮﺳﯽ ‪.‬وﻟﯽ راﺳﺘﺶ رﯾﻤﻮس اﺻﻼ‬
‫ﻗﺒﻮل ﻧﻤﯿﮑﻨﻪ‪.‬‬
‫آﺧﻪ ﭼﺮا؟_‬
‫_ﻫﻤﻮن ﻣﺸﮑﻞ ﺑﯿﻞ و ﻓﻠﻮر‪ .‬راﺳﺘﺶ رو ﺑﺨﻮای ﻫﺮی رﯾﻤﻮس ﯾﻠﯽ ﻧﮕﺮاﻧﻪ!ﺧﯿﻠﯽ ﻧﮕﺮاﻧﻪ‬
‫ﺳﻌﯽ ﮐﺮدم ﮐﻪ ﻗﺎﻧﻌﺶ ﮐﻨﻢ وﻟﯽ ﺗﻮ ﮐﻪ اوﻧﻮ ﻣﯿﺸﻨﺎﺳﯽ ‪.‬ازﺣﺮف ﺧﻮدش ﺑﺮ ﻧﻤﯿﮕﺮده ‪.‬‬
‫ﻣﯿﮕﻪ ﺗﺎ ﯾﮏ در ﺻﺪ اﺣﺘﻤﺎل ﺧﻄﺮ وﺟﻮد داره ﺣﺎﺿﺮ ﻧﯿﺴﺖ دﯾﮕﺮان رو ﺑﻪ ﺧﻄﺮ ﺑﻨﺪازه‪.‬‬
‫ﻓﮑﺮی ﺑﻪ ذﻫﻦ ﻫﺮی رﺳﯿﺪ‪:‬ﻣﯿﺪوﻧﻢ ﺑﻪ ﻣﻦ رﺑﻄﯽ ﻧﺪاره وﻟﯽ اﮔﻪ اﺟﺎزه ﺑﺪی ﻣﻦ ﺑﺎﻫﺎش‬
‫ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻢ ﺷﺎﯾﺪ‪.....‬‬
‫ﺗﺎﻧﮑﺲ ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد‪:‬ﻧﻪ ‪,‬ﻫﺮی ﻣﻦ ﻧﻤﯿﺨﻮام اوﻧﻮ ﻣﺠﺒﻮر ﮐﻨﻢ ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل از ﻟﻄﻔﺖ ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ‪.‬‬
‫آن دو ﺑﺪون ﻫﯿﭻ ﺣﺮﻓﯽ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮﮔﺸﺘﻨﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻧﻤﯿﺘﻮاﻧﺴﺖ ﺟﻠﻮی ﺧﻮدش را ﺑﮕﯿﺮد ﻓﮑﺮ ﻫﺪﯾﻪ ﻣﺸﺘﺮک ﺳﯿﺮﯾﻮس و ﻟﻮﭘﯿﻦ او را‬
‫ﻫﯿﺠﺎن زده ﻣﯿﮑﺮد‪ .‬ﺑﺴﺘﻪ ﻫﺪﯾﻪ ﮐﻮﭼﮏ ﺑﻮد ﺑﻪ اﻧﺪازه ﯾﮏ ﮐﺘﺎب ﺑﺎ ﻗﻄﺮ ﺻﺪ ﺻﻔﺤﻪ ‪.‬اﻣﺎ‬
‫ﺑﺮﺟﺴﺘﮕﯽ ﻋﺠﯿﺒﯽ داﺷﺖ و ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺣﺠﻤﺶ وزن زﯾﺎدی داﺷﺖ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻣﯿﺪاﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﭼﯿﺰی ﮐﻪ در اﯾﻦ ﺑﺴﺘﻪ اﺳﺖ ﻓﻘﻂ ﺑﺎﯾﺪ در ﺷﺐ ﺗﻮﻟﺪش ﺑﺎز ﺷﻮد وﻟﯽ‬
‫ﺧﯿﻠﯽ دوﺳﺖ داﺷﺖ زودﺗﺮ ﻫﺪﯾﻪ ﺳﯿﺮﯾﻮس را ﺑﺒﯿﻨﺪ‪ .‬ﺑﺮای ﻏﻠﺒﻪ ﺑﺮ اﯾﻦ وﺳﻮﺳﻪ ﺑﺴﺘﻪ را‬
‫در ﺻﻨﺪوﻗﺶ ﮔﺬاﺷﺖ و آﻧﺮا زﯾﺮ ﺗﺨﺖ ﺟﺎداد‪.‬آﻧﺸﺐ وﻗﺘﯽ ﻫﻤﻪ ﺧﻮاﺑﯿﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬ﻫﺮی‬

‫‪27‬‬

‫‪28‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻃﺎﻗﺖ ﻧﯿﺎورد و ﺑﺎ آراﻣﯽ ﺑﻪ ﺳﺮاغ ﺻﻨﺪوﻗﺶ رﻓﺖ ‪ .‬ﺷﻨﻞ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﭼﻬﺮه را ﭘﻮﺷﯿﺪ و آﻫﺴﺘﻪ‬
‫از اﺗﺎق ﺑﯿﺮون رﻓﺖ‪.‬ﭘﺎﯾﯿﻦ ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ی ﻃﺒﻘﻪ دوم ﺟﻠﻮی آﯾﻨﻪ ای اﯾﺴﺘﺎد و ﺑﻪ ﺗﺼﻮﯾﺮ ﭘﺪر‬
‫ﺧﻮاﻧﺪه اش ﺧﯿﺮه ﺷﺪ‪.‬ﭼﻘﺪر دﻟﺶ ﺑﺮای او ﺗﻨﮓ ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬ﺑﺮای ﻣﺪﺗﯽ ﻧﺎﻣﻌﻠﻮم ﺟﻠﻮی آﯾﻨﻪ‬
‫اﯾﺴﺘﺎد و ﺑﻪ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪.‬ﺗﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﺑﺎ ﺻﺪای ﻧﺎﻟﻪ ای ﮐﻪ از ﻃﺒﻘﻪ ﺳﻮم ﻣﯽ آﻣﺪ ﺑﻪ‬
‫ﺧﻮد آﻣﺪ ﺑﺴﺮﻋﺖ از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﺑﺎﻻ رﻓﺖ ﺑﯿﻞ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻧﺎﻟﻪ ﻣﯿﮑﺮد ‪.‬ﻫﺮی ﺑﻪ آراﻣﯽ در اﺗﺎق را‬
‫ﺑﺎز ﮐﺮد ﺑﯿﻞ روی ﺗﺨﺖ دراز ﮐﺸﯿﺪه ﺑﻮد و آرام ﻧﺎﻟﻪ ﻣﯿﮑﺮد ‪.‬در دﺳﺖ راﺳﺘﺶ ﭼﯿﺰی‬
‫ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﺮی ﻧﻔﻬﻤﯿﺪ ﭼﯿﺴﺖ‪.‬‬
‫آرام زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪:‬ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ ﺑﯿﻞ؟‬
‫ﺑﯿﻞ آﻫﺴﺘﻪ ﺳﺮ ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ‪:‬ﺳﯿﺮﯾﻮس؟!!!!اﯾﻦ ﻏﯿﺮ ﻣﻤﮑﻨﻪ!!!و ﺑﺴﺮﻋﺖ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را‬
‫ﮐﺸﯿﺪ‪.‬ﻫﺮی ﺷﻨﻞ را ﮐﻨﺎر زد‪...‬‬
‫–ﻣﻨﻢ ﻫﺮی‬
‫آه ﻫﺮی ﺑﺎزم ﯾﮑﯽ دﯾﮕﻪ از ﺷﺎﻫﮑﺎرﻫﺎی ﻓﺮد و ﺟﺮﺟﻪ؟ ﻧﻪ؟‬‫آره ﺑﺒﯿﻨﻢ ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ؟‬‫ﺑﯿﻞ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺗﻠﺨﯽ زد ‪ :‬ﺑﻬﺘﺮ از اﯾﻦ ﻧﻤﯿﺸﻪ ﻫﻤﯿﻦ اﻣﺮوز و ﻓﺮداﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺎه ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺸﻪ و‬
‫ﻣﻨﻢ‪.....‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﻣﯿﺎن ﺣﺮف او ﭘﺮﯾﺪ‪:‬ﺗﻮ ﭼﯿﺰﯾﺖ ﻧﻤﯿﺸﻪ ﺑﯿﻞ ‪.‬ﺑﺒﯿﻦ اون ﻣﺮد وﻗﺘﯽ ﺗﻮ رو ﮔﺎز ﮔﺮﻓﺖ‬
‫ﮐﻪ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺷﮑﻞ ﻧﺪاده ﺑﻮد ﺣﺘﯽ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻫﻢ ﻣﻄﻤﺌﻨﻪ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮب ﻣﯿﺸﻪ‪.‬‬
‫ﺑﯿﻞ ﺑﻪ ﺗﻠﺨﯽ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪:‬رﯾﻤﻮس ﻓﻘﻂ ﻣﯿﺨﻮاد ﻣﻨﻮ دﻟﺪاری ﺑﺪه اﻣﺎ ﻣﻦ‪.....‬ﻣﯿﺪوﻧﻢ ﺗﻮ اﯾﻦ‬
‫ﭼﻨﺪ وﻗﺖ ﻫﻤﻪ ﺧﺎﻧﻮاده ازم دوری ﻣﯿﮑﻨﻦ ﺣﺘﯽ ﭼﺎرﻟﯽ‪....‬ﭼﺎرﻟﯽ ﻫﻢ‪...‬‬
‫ﻫﺮی از ﮐﻮره در رﻓﺖ‪:‬ﺗﻮ اﺷﺘﺒﺎه ﻣﯿﮑﻨﯽ ﺑﯿﻞ ‪.‬ﭼﺎرﻟﯽ روزی ﭼﻨﺪ ﺑﺎر ﺑﺎ ﺧﻮﻧﻪ ﺗﻤﺎس‬
‫ﻣﯿﮕﺮﻓﺘﻪ و ﺣﺎﻟﺘﻮ ﻣﯿﭙﺮﺳﯿﺪه‪.‬ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﺗﺎ دو ‪,‬ﺳﻪ ﺳﺎﻋﺖ دﯾﮕﻪ ﻫﻢ ﭘﯿﺪاش ﺑﺸﻪ‪.‬ﺳﺮش‬

‫‪28‬‬

‫‪29‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺧﯿﻠﯽ ﺷﻠﻮﻏﻪ‪.....‬ﭘﺪرت ﻫﻢ ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻼ ﻣﻌﻠﻮﻣﻪ ﯾﺎ ﺗﻮ وزارت ﺧﻮﻧﺲ ﯾﺎ داره ﻣﺎﻣﻮرﯾﺘﻬﺎی‬
‫ﻣﺤﻔﻞ رواﻧﺠﺎم ﻣﯿﺪه ‪.‬ﻓﺮد و ﺟﺮﺟﻢ ﮐﻪ دﯾﮕﻪ ﺗﮑﻠﯿﻔﺸﻮن روﺷﻨﻪ ﻧﻤﯿﺪوﻧﻢ ﻣﯿﺪوﻧﯽ ﯾﺎ ﻧﻪ اﻣﺎ‬
‫ﺑﻼﺧﺮه ﻋﻀﻮ ﻣﺤﻔﻞ ﺷﺪن ‪.‬ﻓﻌﻼ ﻫﻢ دارن ﯾﻪ ﻣﺎﻣﻮرﯾﺖ ﺳﺮی رو از ﻃﺮف ﻣﺤﻔﻞ اداﻣﻪ‬
‫ﻣﯿﺪن ﮐﻪ ﻣﻦ ﻧﻤﯿﺪوﻧﻢ ﭼﯿﻪ‪ .‬ﺻﺪ دﻓﻌﻪ ﻣﯿﺨﻮاﺳﺘﻦ ﺑﯿﺎن ﺑﺎﻻ اﻣﺎ ﻣﺎﻣﺎﻧﺖ ﻧﮕﺬاﺷﺖ‪ .‬ﻣﯿﮕﻔﺖ‬
‫آراﻣﺸﺘﻮ ﺑﻬﻢ ﻣﯿﺰﻧﻦ‪.‬اﻋﻀﺎی ﻣﺤﻔﻞ ﻫﻢ داﺋﻢ دارن ﺣﺎﻟﺘﻮ ﻣﯿﭙﺮﺳﻦ اﮔﺮم ﺑﻪ دﯾﺪﻧﺖ ﻧﯿﻮﻣﺪن‬
‫ﺑﺮای راﺣﺘﯽ ﺧﻮدﺗﻪ ‪.‬ﺟﯿﻨﯽ و رون ﻫﻢ ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ دﻟﯿﻞ ﻧﯿﻮﻣﺪن‪.‬ﻓﻠﻮرم ﮐﻪ‪......‬‬
‫ﺑﯿﻞ ﺣﺮف را ﻋﻮض ﮐﺮد‪:‬ﻫﺮی ﻣﻦ ﻧﻤﯿﺨﻮام از اون ﭼﯿﺰی ﺑﺸﻨﻮم‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﮔﻔﺖ‪ :‬اﻣﺎ ﻣﻦ ﻣﯿﺨﻮام ﺑﻬﺖ ﺑﮕﻢ‪ .‬ﺑﯿﻞ اون ﺗﻮ رو دوﺳﺖ داره وﻗﺘﯽ‬
‫ﺑﻬﺶ ﮔﻔﺘﯽ ﺑﺮه ﺧﯿﻠﯽ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﺮد‪.‬ﻧﻤﯿﺨﻮاﺳﺖ ﺑﺮه اﻣﺎ ﻟﻮﭘﯿﻦ راﺿﯿﺶ ﮐﺮد ﺑﺮه ‪.‬ﻣﯿﮕﻔﺖ ﺗﻮ‬
‫ﺑﻬﺶ اﺣﺘﯿﺎج داری‪...‬اون ﻧﻤﯿﺨﻮاﺳﺖ ﺑﺮه‪........‬‬
‫ﺑﻐﺾ ﺑﯿﻞ ﺗﺮﮐﯿﺪ ‪.‬ﻫﺮی را در آﻏﻮش ﮐﺸﯿﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ آراﻣﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﯿﻞ ﺗﻮ ﺑﺮای ﻫﻤﻪ ﻣﺎ ﻫﻤﻮن ﺑﯿﻞ ﻫﻤﯿﺸﮕﯽ ﻫﺴﺘﯽ ﻫﯿﭻ ﻓﺮﻗﯽ ﻫﻢ‬
‫ﻧﻤﯿﮑﻨﻪ ﮐﻪ ﮔﺮﮔﯿﻨﻪ ﺑﺸﯽ ﯾﺎ ﻧﻪ‪.‬ﺑﻬﺘﺮه دﺳﺖ از اﯾﻦ ﺑﭽﻪ ﺑﺎزی ﻫﺎ ﺑﺮداری ﺧﻮدﺗﻮ ﻧﺸﻮن ﺑﺪه‬
‫‪.‬ﺗﻮ از ﭘﺲ ﻣﺸﮑﻼت زﯾﺎی ﺑﺮ اوﻣﺪی از ﭘﺲ اﯾﻨﻢ ﺑﺮ ﻣﯿﺎی ﻫﺮ اﺗﻔﺎﻗﯽ ﺑﯿﻮﻓﺘﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﺎ ﺑﺎ‬
‫ﺗﻮاﯾﻢ‪.‬‬
‫ﺑﯿﻞ ﻟﺒﺨﻨﺪ آراﻣﯽ زد ‪.‬ﺳﭙﺲ ﻫﻤﺮاه ﻫﺮی از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﭘﺎﯾﯿﻦ آﻣﺪ‪ .‬ﻫﺮ دو ﭘﺸﺖ ﻣﯿﺰ ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ‬
‫ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ و ﺗﺎ ﺻﺒﺢ ﺣﺮف زدﻧﺪ‪.‬‬
‫اﯾﻨﻘﺪر ﮔﺮم ﺻﺤﺒﺖ ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ آﻣﺪن ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﻧﺸﺪﻧﺪ‪.‬ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ‬
‫دﯾﺪن ﺑﯿﻞ ﺣﯿﺮت زده ﺷﺪه ﺑﻮد او را در آﻏﻮش ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﻮﺳﯿﺪ ‪.‬ﮐﻢ ﮐﻢ ﺑﻘﯿﻪ ﻫﻢ ﺑﯿﺪار‬
‫ﺷﺪﻧﺪ و ﺑﻪ ﺣﺪی از دﯾﺪن ﺑﯿﻞ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺧﻮد ﻫﺮی ﻫﻢ ﺣﯿﺮت ﮐﺮد‪.‬ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ در‬
‫ﻣﺤﯿﻂ ﺷﺎد ﺧﺎﻧﻮادﮔﯽ ﺧﻮرده ﺷﺪ‪.‬ﻓﺮد و ﺟﺮج ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﺳﺮ ﺑﻪ ﺳﺮ ﺑﯿﻞ ﻣﯿﮕﺬاﺷﺘﻨﺪ و‬

‫‪29‬‬

‫‪30‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫او ﻫﻢ ﻣﺜﻞ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﻪ ﺷﻮﺧﯽ ﻫﺎی آﻧﻬﺎ ﺟﻮاب ﻣﯿﺪاداﻧﮕﺎر ﮐﻪ اﺗﻔﺎاﻗﯽ ﻧﯿﻮﻓﺘﺎده ﻫﻤﺎن ﺑﯿﻞ‬
‫ﻫﻤﯿﺸﮕﯽ‪.‬ﺗﻨﻬﺎ ﻓﺮﻗﯽ ﮐﻪ ﮐﺮده ﺑﻮد دﺳﺘﻪ ای از ﻣﻮﻫﺎﯾﺶ ﺑﻮد ﮐﻪ زﺧﻢ ﺻﻮرﺗﺶ را‬
‫ﭘﻮﺷﺎﻧﺪه ﺑﻮد‪...‬اﻣﺎ ﺣﻖ ﺑﺎ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺑﻮد ﻫﻨﻮز ﻫﻢ زﯾﺒﺎ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯿﺮﺳﯿﺪ‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ از ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﻫﺮی را ﺑﻪ ﮔﻮﺷﻪ ای ﮐﺸﯿﺪ و او را درآﻏﻮش ﮐﺸﯿﺪ ‪:‬ازت‬
‫ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ ﻫﺮی ﺗﻮ ﺑﯿﻞ را ﺑﻪ ﻣﺎ ﺑﺮﮔﺮدوﻧﺪی‬
‫ﻫﺮی ﻟﺒﺨﻨﺪی زد و در ﺳﮑﻮت ﺧﻮد را ﺑﻪ آﻏﻮش ﻣﺎدراﻧﻪ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺳﭙﺮد‪.‬‬
‫ﺳﻪ روز ﺑﻌﺪ از آن ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺳﭙﺮی ﺷﺪ ﺑﺎزﮔﺸﺖ ﭼﺎرﻟﯽ و ﺷﺎدی ﺑﯿﻞ روﺣﯿﻪ ﺧﺎﻧﻮاده‬
‫را دوﭼﻨﺪان ﮐﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﺷﺎدی ﺑﻮدن ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﺑﺎﻋﺚ ﻣﯿﺸﺪ ﮐﻪ ﻫﺮی ﻧﺘﻮاﻧﺪ ﺣﺘﯽ ﻓﮑﺮ ﺟﺪاﺋﯽ‬
‫از آﻧﻬﺎ را ﺗﺤﻤﻞ ﮐﻨﺪ اﻣﺎ او ﺗﺼﻤﯿﻤﺶ را ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬‬
‫آﻧﺸﺐ ﻫﺮی ﺧﯿﻠﯽ ﻣﺨﺘﺼﺮ از آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ ﺧﻮاﻫﺶ ﮐﺮد ﮐﻪ او را ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ی ﺧﺎﻟﻪ ا ش‬
‫ﺑﺒﺮد‪.‬ﻫﺮﭼﻨﺪ ﮐﻪ اﯾﻦ ﺣﺮف ﻫﺮی ﺑﺎ اﮐﺮاه ﺧﺎﻧﻮاده وﯾﺰﻟﯽ ﻫﻤﺮاه ﺑﻮد اﻣﺎ آﻧﻬﺎ ﻣﯿﺪاﻧﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ‬
‫ﭼﺎره ای ﻧﺪارﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻓﺮدا ﺻﺒﺢ اول وﻗﺖ‪,‬ﻫﺮی ﺑﺎ ﺑﯿﻞ ;ﭼﺎرﻟﯽ ;ﺟﯿﻨﯽ و ﺳﺎﯾﺮﯾﻦ ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ ﮐﺮد ‪.‬‬
‫رون ﺑﻪ آراﻣﯽ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪ :‬ﺑﻌﺪ از ﺗﻮﻟﺪت ﮐﺎرﻣﻮﻧﻮ درﺑﺎره اوﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﯿﺪوﻧﯽ ﺷﺮوع‬
‫ﻣﯿﮑﻨﯿﻢ‪ .‬ﺗﺎ اون وﻗﺖ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﻢ اوﻣﺪه‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻟﺒﺨﻨﺪی زد و رون راﮔﺮﻣﺘﺮ از ﻫﻤﯿﺸﻪ در آﻏﻮش ﮐﺸﯿﺪ ﻓﮑﺮ اﯾﻨﮑﻪ اﯾﻦ آﺧﺮﯾﻦ‬
‫دﯾﺪار او ﺑﺎ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ دوﺳﺘﺶ اﺳﺖ ﻋﺬاﺑﺶ ﻣﯿﺪاد‪.‬اﻣﺎ ﻣﻄﻤﺌﻨﺎ او ﻧﻤﯿﺨﻮاﺳﺖ رون ﺑﻤﯿﺮد‪.‬‬
‫آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ ﺑﻪ آراﻣﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﺐ ﻫﺮی ﺑﻬﺘﺮه ﺑﺮﯾﻢ‪ .‬ﺻﺒﺢ روز ﺗﻮﻟﺪت ﻣﻦ و ﺗﺎﻧﮑﺲ ﻣﯿﺎﯾﻢ‬
‫دﻧﺒﺎﻟﺖ‪ .‬ﺑﻬﺘﺮه وﺳﺎﯾﻠﺖ ﻫﻤﯿﻨﺠﺎ ﺑﻤﻮﻧﻪ ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯿﮑﻨﻢ ﺗﻮ اﯾﻦ دوﺳﻪ روزه ﺑﻬﺶ اﺣﺘﯿﺎﺟﯽ‬
‫داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯽ‪.‬ﻫﺮی ﭼﯿﺰی ﻧﮕﻔﺖ ﺻﻨﺪوق ﺧﺎﻟﯽ او ﻃﺒﻘﻪ ﺑﺎﻻ ﺑﻮد و او ﻫﻤﻪ وﺳﺎﯾﻠﺶ را در‬

‫‪30‬‬

‫‪31‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﮐﯿﻒ ﺟﯿﺒﯽ اش ﺟﺎداده ﺑﻮد‪ .‬ﺷﻨﻞ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﭼﻬﺮه را ﭘﻮﺷﯿﺪ اﯾﻨﺒﺎر ﺑﺼﻮرت دﯾﻦ در آﻣﺪ و‬
‫ﻫﻤﺮاه آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ از در ﺧﺎرج ﺷﺪ‪.‬‬

‫‪31‬‬

‫‪32‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬

‫ﻓﺼﻞ ﭼﻬﺎرم‪ :‬ﺳﻪ ﻧﺎﻣﻪ از ﺳﻪ دوﺳﺖ‬
‫ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺖ ﺑﻌﺪ ﻫﺮی در ﺧﺎﻧﻪ دورﺳﻠﯽ ﻫﺎ ﺑﻮد ‪.‬ﻫﺮﭼﻨﺪ ﮐﻪ رﻓﺘﺎر دورﺳﻠﯽ ﻫﺎ ﺗﻐﯿﯿﺮ‬
‫ﭼﻨﺪاﻧﯽ ﻧﮑﺮده ﺑﻮد ﻇﺎﻫﺮا ﺧﻮدﺷﺎن را ﻗﺎﻧﻊ ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺮای ﭼﻨﺪ روز دﯾﮕﺮ ﻫﻢ ﻫﺮی‬
‫راﺗﺤﻤﻞ ﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬
‫ﻃﺒﻖ دﺳﺘﻮرآﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ; ﻫﺮی از ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺎرج ﻧﺸﺪ او ﺗﻤﺎم ﻣﺪت در اﺗﺎﻗﺶ ﺑﻮد و ﺑﻪ‬
‫ﻧﻘﺸﻪ ای ﮐﻪ ﺑﺮای ﭘﯿﺪاﮐﺮدن ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ داﺷﺖ ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﺮد‪ .‬ﯾﮏ ﺳﺎﻋﺖ ﺑﻌﺪ‬
‫ﻫﺪوﯾﮏ ﻫﻢ ﺑﻪ آﻧﺠﺎ اﻣﺪ‪.‬‬
‫دو روز زﻧﺪﮔﯽ در ﺧﺎﻧﻪ دورﺳﻠﯽ ﻫﺎ ﻋﺬاب آور ﺑﻮد اﻣﺎ ﻫﺮی ﮐﻪ ﻣﯿﺪاﻧﺴﺖ اﯾﻦ آﺧﺮﯾﻦ‬
‫ﺣﻀﻮر او در ﺧﺎﻧﻪ دورﺳﻠﯽ ﻫﺎ ﺳﺖ آﻧﺮا ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﺗﺤﻤﻞ ﻣﯿﮑﺮد‪.‬ﻧﯿﻤﻪ ﺷﺐ ﻧﺰدﯾﮏ ﺷﺪ‬
‫‪.‬ﻫﺮی ﺷﻤﺎرش ﻣﻌﮑﻮس را ﺑﺮای وارد ﺷﺪن ﺑﻪ ﻫﻔﺪه ﺳﺎﻟﮕﯽ آﻏﺎز ﻣﯿﮑﺮد ‪ .‬ﻫﺪوﯾﮓ ﺗﺎزه‬
‫از ﺷﮑﺎر ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ ﺑﻮد ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﭘﺮﻫﺎی ﻫﺪوﯾﮏ را ﻧﻮازش ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﯿﺪوﻧﯽ ﮐﻪ دﻟﻢ ﺑﺮات ﺧﯿﻠﯽ ﺗﻨﮓ ﻣﯿﺸﻪ ‪.‬اﻣﺎ‬
‫ﺑﻬﺘﺮه ﮐﻪ ﺗﻮ ﻫﻢ ﺑﺎ ﻣﻦ ﻧﯿﺎی‪.‬ﻫﺪوﯾﮓ ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎن درﺷﺘﺶ ﻏﻤﮕﯿﻨﺎﻧﻪ ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﻣﯿﮑﺮد‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻧﺎﻣﻪ ای را ﺑﻪ ﻫﺪوﯾﮓ داد‪:‬اﯾﻨﻮ ﺑﺒﺮ ﺑﺮای ﻫﺮﻣﯿﻮن و ﭘﯿﺶ اون ﺑﻤﻮن ‪ .‬ازت‬
‫ﻧﮕﻬﺪاری ﻣﯿﮑﻨﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺪوﯾﮓ ﻫﻮﻫﻮی ﻏﻤﮕﯿﻨﯽ ﮐﺮد ﻧﺎﻣﻪ را ﮔﺮﻓﺖ و ﭘﺮواز ﮐﺮد‪.‬‬

‫‪32‬‬

‫‪33‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺑﺎ ﭘﺮواز ﻫﺪوﯾﮓ ﻫﺮی اﺣﺴﺎس ﺧﺎﺻﯽ داﺷﺖ ﻧﻤﯿﺪاﻧﺴﺖ ﭼﻪ ﺷﺪه اﻣﺎ از درون ﺧﺎﻟﯽ‬
‫ﺷﺪه ﺑﻮد از اﯾﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﺟﺎدوی داﻣﺒﻠﺪوراز ﺑﯿﻦ رﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﺣﺎﻻ ﺧﻮدش ﺑﻮد و ﺧﻮدش‪.‬‬
‫اوﻟﯿﻦ ﮐﺎر ﻫﺮی ﺑﺎز ﮐﺮدن ﺑﺴﺘﻪ ای ﺑﻮد ﮐﻪ ﺗﺎﻧﮑﺲ از ﻃﺮف ﺳﯿﺮﯾﻮس و ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻪ او داده‬
‫ﺑﻮد ﺑﻪ ﻣﺤﺾ ﺑﺎز ﮐﺮدن ﺑﺴﺘﻪ ﺣﺠﻢ ﻫﺪﯾﻪ درون آن ﭼﻨﺪ ﺑﺮاﺑﺮ ﺷﺪ اوﻟﯿﻦ ﭼﯿﺰ درون آن‬
‫ﯾﮏ ﻗﺪح اﻧﺪﯾﺸﻪ درﺳﺖ ﻣﺜﻞ ﻣﺎل داﻣﺒﻠﺪور ‪ ,‬ﯾﮏ ﮐﺘﺎﺑﭽﻪ و دو ﻧﺎﻣﻪ ﯾﮑﯽ ﺑﻪ ﺧﻂ‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس و دﯾﮕﺮی ﺑﻪ ﺧﻂ ﻟﻮﭘﯿﻦ‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ دﺳﺖ ﻟﺮزان ﻧﺎﻣﻪ ﺳﯿﺮﯾﻮس را ﺑﺎز ﮐﺮد‪.‬‬
‫هﺮی ﻋﺰﯾﺰم ﺗﻮﻟﺪت ﻣﺒﺎرک‬
‫ﻧﻤﻴﺪوﻧﻢ اﯾﻦ ﻧﺎﻣﻪ ﭼﻪ زﻣﺎﻧﯽ ﺑﻪ دﺳﺘﺖ ﻣﻴﺮﺳﻪ ﻣﻦ و رﯾﻤﻮس ﭼﻨﺪ ﻣﺎهﻪ‬
‫ﮐﻪ روی اﯾﻦ ﮐﺎر ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ داﻣﺒﻠﺪور ﮐﺎﻣﻼ ﻣﺨﺎﻟﻔﻪ اﻣﺎ ﻣﻦ ﻧﻤﻴﺨﻮام روی ﺟﺎن‬
‫ﺧﻮدت رﯾﺴﮏ ﮐﻨﯽ ‪.‬اﯾﻦ ﻗﺪح ﺧﺎﻃﺮاﺗﯽ رو ﺑﻪ ﺗﻮ ﻧﺸﻮن ﻣﻴﺪﻩ ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﻧﯽ‬
‫در اون ﭼﻴﺰهﺎی زﯾﺎدی ﯾﺎد ﺑﮕﻴﺮی و ﻣﺒﺎرزاﺗﯽ ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎری از اﻋﻀﺎی ﻣﺤﻔﻞ‬
‫ﺑﺎ ﻣﺮﮔﺨﻮارهﺎ اﻧﺠﺎم دادن و ﯾﮏ ﺳﺮی روش ﻣﺒﺎرزﻩ اﺑﺪاﺋﯽ ﺧﻮدﻣﻮن ‪ .‬ﺿﻤﻨﺎ‬
‫ﺑﻬﺖ ﺛﺎﺑﺖ ﻣﻴﮑﻨﻪ ﮐﻪ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﺎاوﻧﭽﻴﺰی ﮐﻪ ﺗﻮ دﻓﺘﺮ اﺳﻨﻴﭗ دﯾﺪی در ﻣﻮرد‬
‫ﭘﺪرت ﻗﻀﺎوت ﮐﻨﯽ‪.‬ﻣﻴﺪوﻧﻢ ﮐﻪ هﻴﭻ ﮐﺲ اﯾﻦ ﺣﺮﻓﻮ ﺑﺎور ﻧﻤﻴﮑﻨﻪ اﻣﺎ ازت‬
‫ﻣﻴﺨﻮام ﻣﻮاﻇﺐ اﺳﻨﻴﭗ ﺑﺎﺷﯽ اﻋﺘﻤﺎد داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻪ اون ﻣﻴﺘﻮﻧﻪ ﺧﻴﻠﯽ ﺑﺮای‬
‫ﻣﺤﻔﻞ و ﺑﻪ ﺧﺼﻮص ﺗﻮ ﺧﻄﺮﻧﺎک ﺑﺎﺷﻪ اﻣﻴﺪوارم اﯾﻦ هﺪﯾﻪ در ﺑﻪ اﻧﺠﺎم‬
‫رﺳﻮﻧﺪن ﻣﺎﻣﻮرﯾﺘﺖ ﮐﻤﮑﺖ ﮐﻨﻪ‪.‬‬
‫هﻤﻴﺸﻪ دوﺳﺘﺖ دارم‬
‫ﺳﻴﺮﯾﻮس‬

‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﻓﺮو رﻓﺖ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﺑﻪ اﺳﻨﯿﭗ اﻋﺘﻤﺎد ﻧﺪاﺷﺖ ﮐﺎش داﻣﺒﻠﺪور ﻫﻢ‬
‫ﺑﻪ ﺣﺮف او ﮔﻮش ﻣﯿﮑﺮد در اﯾﻦ ﺻﻮرت ﻫﻨﻮز زﻧﺪه ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻧﺎﻣﻪ ﺳﯿﺮﯾﻮس را ﮐﻨﺎر ﮔﺬاﺷﺖ و ﻧﺎﻣﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ را ﺑﺎز ﮐﺮد‬
‫ﻫﺮی ﻋﺰﯾﺰ‬

‫اﯾﻦ ﻧﺎﻣﻪ را وﻗﺘﯽ ﻣﯿﺨﻮﻧﯽ ﮐﻪ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻣﺪﺗﻬﺎﺳﺖ ﮐﻪ رﻓﺘﻪ ﻣﻦ و‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻪ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺗﻌﺪادی ﺟﺎدو و ﺧﺎﻃﺮه اﺿﺎﻓﻪ‬

‫‪33‬‬

‫‪34‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﮐﺮدﯾﻢ ﺳﻌﯽ ﮐﻦ ﻫﻤﻪ اوﻧﺎ رو ﯾﺎد ﺑﮕﯿﺮی و ﺑﻪ رون و ﻫﺮﻣﯿﻮﻧﻢ ﯾﺎد‬

‫ﺑﺪی ‪.‬ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه اﯾﻦ ﻧﺎﻣﻪ ﻧﺎﻣﻪ ای را ﺑﺮاﯾﺖ ﻣﯿﻔﺮﺳﺘﻢ ﮐﻪ داﻣﺒﻠﺪور‬

‫ﭼﻨﺪ روز ﻗﺒﻞ از ﻣﺮﮔﺶ ﺑﻪ ﻣﻦ داد‬

‫ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺎﺷﯽ‬
‫رﯾﻤﻮس‬

‫ﯾﮏ ﭘﺎﮐﺖ ﮐﻮﭼﮏ درون اﯾﻦ ﻧﺎﻣﻪ ﺑﻮد‪...‬ﻫﺮی ﺑﻪ آراﻣﯽ ﻧﺎﻣﻪ ی ﺳﻮم را ﺑﺎز ﮐﺮد‪:‬‬
‫هﺮی ﻋﺰﻳﺰ ﺗﻮﻟﺪت ﻣﺒﺎرک‬
‫ﻣﻴﺪوﻧﻢ ﮐﻪ اﻧﺘﻈﺎر اﻳﻦ ﻧﺎﻣﻪ را ﻧﺪاﺷﺘﯽ ﺣﻘﻴﻘﺖ اﻳﻨﻪ ﮐﻪ ﻣﻦ دﻳﮕﻪ ﭘﻴﺮ ﺷﺪم و ﭼﻴﺰی‬
‫از ﻋﻤﺮم ﻧﻤﺎﻧﺪﻩ اﻳﻨﻮ ﺧﻮب اﺣﺴﺎس ﻣﻴﮑﻨﻢ اﻣﺎ ﻧﻤﻴﺪوﻧﻢ ﮐﯽ و ﮐﺠﺎ ‪.‬در هﺮ ﺣﺎل ﻗﺒﻞ‬
‫از رﻓﺘﻦ ﺏﺎﻳﺪ ﭼﻨﺪ ﭼﻴﺰ رو ﺏﻪ ﺗﻮ ﻳﺎدﺁوری ﮐﻨﻢ‬
‫اول اﻳﻨﮑﻪ ﻓﻘﻂ وﻗﺘﯽ اﻳﻦ ورد را ﺏﺨﻮان ﮐﻪ وارد هﻔﺪﻩ ﺱﺎﻟﮕﯽ ﺷﺪﻩ ﺏﺎﺷﯽ ﺷﺎﻳﺪ‬
‫ﻧﺪوﻧﯽ اﻣﺎ هﺮ ﺝﺎدوﮔﺮی در ﺱﻦ هﻔﺪﻩ ﺱﺎﻟﮕﯽ ﻗﺪرﺗﻬﺎی ﭘﻨﻬﺎﻧﺶ را ﺁﺷﮑﺎر ﻣﻴﮑﻨﻪ‪.‬‬
‫هﺮ ﺝﺎوداﻧﻪ ﺱﺎز ﻳﮏ ﻗﺪرت از ﻗﺪرﺗﻬﺎی ﺻﺎﺣﺐ اﺻﻠﯽ ﺷﻮ دارﻩ ﮐﻪ ﺏﺎ ﻧﺎﺏﻮد‬
‫ﮐﺮدﻧﺶ اون ﻗﺪرت ﺏﻪ ﻧﺎﺏﻮد ﮐﻨﻨﺪﻩ اش ﻣﻴﺮﺱﻪ‪.‬ﺏﺮای ﻧﺎﺏﻮد ﮐﺮدن ﺝﺎوداﻧﻪ ﺱﺎز‬
‫ﺏﺎﻳﺪ اﻳﻦ ورد رو ﺏﻄﻮر ﮐﺎﻣﻞ ﺏﺨﻮﻧﯽ‪.‬‬
‫ﺁﻻﻣﺎﻧﺲ ﮐﻮﺋﺮﻻﻧﺲ ﻓﮏ ﺗﻮر ﻓﺎﻻﮐﺸﻦ ﻣﻮﻻﻣﭙﺲ ﺗﺎﻻس ﮐﺮ‬
‫اﻳﻦ ﮐﺎر هﺮ ﺝﺎدوﮔﺮی ﻧﻴﺴﺖ اﻳﻨﮑﺎر ﺏﻪ اﻧﺮژی زﻳﺎدی ﻧﻴﺎز دارﻩ و ﻣﻤﮑﻨﻪ ﺏﻬﺖ‬
‫ﺻﺪﻣﻪ ﺏﺰﻧﻪ اﻣﺎ اﮔﻪ ﻣﻮﻓﻖ ﺏﺸﯽ ﻗﺪرﺗﺶ ﺏﻪ ﺗﻮ ﻣﻴﺮﺱﻪ‪.‬‬
‫ﺏﻌﺪ از اون ﮐﻪ روح اون از ﺝﺎوداﻧﻪ ﺱﺎز ﺧﺎرج ﺷﺪ اون ﮐﺎﻣﻼ ﺏﯽ ﺧﻄﺮ ﻣﻴﺸﻪ و‬
‫ﻣﻴﺘﻮﻧﯽ اوﻧﻮ ﺏﻪ ﺱﺮ ﺝﺎی اﺻﻠﻴﺶ ﺏﺮﮔﺮدوﻧﯽ ﺿﻤﻨﺎ ﺏﺮای از ﺏﻴﻦ ﺏﺮدن ﻣﺎر اول‬
‫ﺏﺎﻳﺪ اوﻧﻮ ﺏﮑﺸﯽ ﺏﻌﺪ ورد رو ﺏﺎ ﺻﺪای ﺏﻠﻨﺪ ﺏﺨﻮﻧﯽ ﭼﻮن اون ﺏﻴﺸﺘﺮﻳﻦ ﻗﺪرت‬
‫وﻟﺪوﻣﻮرت رو ﺏﻌﺪ از ﺗﮑﻪ اﺻﻠﯽ روﺣﺶ دارﻩ‪ .‬در ﺿﻤﻦ ﻗﺒﻞ از اﻧﺠﺎم اﻳﻦ‬
‫ﮐﺎرهﺎ ﻣﻴﺨﻮام ﺣﺘﻤﺎ ﺗﻤﺎم اﻳﻦ ﺝﺎدوهﺎ رو ﻳﺎد ﺏﮕﻴﺮی‬
‫ﻣﻮﻓﻖ ﺏﺎﺷﯽ هﺮی ﺝﻮان‬

‫‪34‬‬

‫‪35‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﻪ ﻧﺎﻣﻪ ی دﺳﺘﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ﺑﯽ ﺷﮏ اﯾﻦ ﻋﺠﯿﺐ ﺗﺮﯾﻦ ﮐﺎدوی ﺗﻮﻟﺪش ﺑﻮد‪.‬او ﺗﺎ‬
‫ﺻﺒﺢ ﺑﺎرﻫﺎ و ﺑﺎرﻫﺎ ﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎ را ﺧﻮاﻧﺪ اﺣﺴﺎس ﻋﺠﯿﺒﯽ داﺷﺖ‪.‬‬
‫ﺻﺒﺢ زود ﮐﯿﻒ ﺟﯿﺒﯽ و ﺷﻨﻞ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﭼﻬﺮه اش را ﭘﻮﺷﯿﺪ و از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﭘﺎﯾﯿﻦ رﻓﺖ ‪.‬ﻋﻤﻮ‬
‫ورﻧﻮن ﺳﺮﺣﺎﻟﺘﺮ از ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﻮد و ﺧﺎﻟﻪ ﭘﺘﻮﻧﯿﺎ ﮔﺮﻓﺘﻪ ‪.‬دادﻟﯽ ﻃﺒﻖ ﻣﻌﻤﻮل ﻫﻨﻮز ﺧﻮاب‬
‫ﺑﻮد‪ .‬در آﺳﺘﺎﻧﻪ در آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺳﻼم ﮐﺮد ﻧﮕﺎه ﺧﺎﻟﻪ ﭘﺘﻮﻧﯿﺎ ﺑﺮاﯾﺶ ﻋﺠﯿﺐ و ﻧﺎﻣﻔﻬﻮم ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻋﻤﻮ ورﻧﻮن ﻣﺜﻞ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻓﻘﻂ ﻫﻮﻣﯽ ﮐﺮد و ﺑﯽ ﺗﻮﺟﻪ ﭘﺸﺖ روزﻧﺎﻣﻪ اش ﭘﻨﻬﺎن ﺷﺪ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻓﺮﺻﺖ ﻧﺪاﺷﺖ ﺑﺎﯾﺪ ﻗﺒﻞ از آﻣﺪن اﻋﻀﺎی ﻣﺤﻔﻞ و آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ از آﻧﺠﺎ ﻣﯿﺮﻓﺖ‬
‫‪.‬آرام ﮔﻔﺖ‪:‬ا‪....‬ﺧﺎﻟﻪ ﭘﺘﻮﻧﯿﺎ‬
‫ﺧﺎﻟﻪ ﭘﺘﻮﻧﯿﺎ ﻫﻤﺎﻧﻄﻮر ﮐﻪ ژاﻣﺒﻮﻧﻬﺎ را ﺑﺮﻣﯿﮕﺮداﻧﺪﮔﻔﺖ‪:‬ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ﺣﺎﺿﺮه ﺑﻨﺸﯿﻦ ﺑﺨﻮر‬
‫‪-‬ا‪....‬ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ اﻣﺎ ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮم‬‫ﻗﺎﺷﻖ از دﺳﺖ ﺧﺎﻟﻪ ﭘﺘﻮﻧﯿﺎ اﻓﺘﺎد و ﻋﻤﻮ ورﻧﻮن ﺑﺮای اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﻫﻮاﺳﺶ ﺟﻤﻊ ﺷﺪ ‪.‬‬
‫ﺧﺎﻟﻪ اش ﮐﻪ ﺳﻌﯽ ﻣﯿﮑﺮد رﻓﺘﺎرش ﻋﺎدی ﺑﺎﺷﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬اﻣﺎ ﻫﻨﻮز ﮐﺴﯽ دﻧﺒﺎﻟﺖ ﻧﯿﻮﻣﺪه‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻧﺎﺧﻮدآﮔﺎه اﺣﺴﺎس ﮐﺮد ﮐﻪ ﺧﺎﻟﻪ ﭘﺘﻮﻧﯿﺎ از رﻓﺘﻦ او ﻧﺎراﺣﺖ اﺳﺖ‬
‫– ﻣﯿﺪوﻧﻢ اﻣﺎ ﻣﻦ اﻻن ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮم‪.‬ﻣﯿﺨﻮاﺳﺘﻢ از ﺷﻤﺎ و ﻋﻤﻮ ورﻧﻮن ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻫﻤﻪ اﯾﻦ ﺳﺎﻟﻬﺎ‬
‫ﺗﺸﮑﺮ ﺑﮑﻨﻢ و ﯾﻪ ﺧﻮاﻫﺸﯽ ﺑﮑﻨﻢ‪.‬‬
‫ﻋﻤﻮ ورﻧﻮن ﺑﺎ ﻏﺮﻏﺮ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺎز ﭼﯽ ﻣﯿﺨﻮای ؟‬
‫_ا‪ ...‬اﺣﺘﻤﺎﻻ ﺗﺎ ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺖ دﯾﮕﻪ آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ ﻣﯿﺎد اﯾﻨﺠﺎ ﻣﯿﺨﻮاﺳﺘﻢ اﮔﻪ ﻣﯿﺸﻪ اﯾﻦ ﻧﺎﻣﻪ‬
‫رو ﺑﻬﺶ ﺑﺪﯾﻦ و ﺑﮕﯿﻦ ﻧﮕﺮان ﻣﻦ ﻧﺒﺎﺷﻪ ﻣﻦ از ﭘﺲ ﺧﻮدم ﺑﺮ ﻣﯿﺎم ‪.‬‬
‫ﻋﻤﻮ ورﻧﻮن ﺑﯽ آﻧﮑﻪ ﺳﺮش را از روی روزﻧﺎﻣﻪ ﺑﻠﻨﺪ ﮐﻨﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺬارش روی ﻣﯿﺰ‪.‬ﺧﺐ‬
‫ﺣﺎﻻ اﮔﻪ دﯾﮕﻪ ﮐﺎری ﻧﺪاری ﻣﯿﺘﻮﻧﯽ ﺑﺮی‬

‫‪35‬‬

‫‪36‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن داد‪.‬اﻧﺪوه ﻋﺠﯿﺒﯽ ﺳﺮاﺳﺮ وﺟﻮدش را ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﻫﺮﭼﻨﺪ دورﺳﻠﯽ ﻫﺎ‬
‫ﻫﯿﭻ ﮔﺎه ﺑﻪ او ﻣﺤﺒﺖ ﻧﮑﺮده ﺑﻮدﻧﺪ ﺑﻄﻮر ﻋﺠﯿﺒﯽ اﺣﺴﺎس دﻟﺘﻨﮕﯽ ﻣﯿﮑﺮد‪.‬‬
‫ﺧﺎﻟﻪ ﭘﺘﻮﻧﯿﺎ ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬وﻟﯽ از اﯾﻨﺠﺎ ﮐﺠﺎ ﻣﯿﺮی؟اﮔﻪ اون ﻗﺎﺗﻞ دﯾﻮﻧﻪ دﻧﺒﺎﻟﺖ ﺑﯿﺎد‬
‫‪....‬ﮐﯽ ازت ﻧﮕﻬﺪاری ﻣﯿﮑﻨﻪ؟ ﺑﻬﺘﺮه ﻫﻤﯿﻨﺠﺎ ﺑﻤﻮﻧﯽ‪.‬‬
‫در ﺻﺪای ﺧﺎﻟﻪ ﭘﺘﻮﻧﯿﺎ ﺑﺮای اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﻫﻤﺎن ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﺮای دادﻟﯽ داﺷﺖ ﻣﻮج ﻣﯿﺰد‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﮕﺮان ﻣﻦ ﻧﺒﺎﺷﯿﺪ ‪.‬ﻣﻮﻧﺪن ﻣﻦ در اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺮای ﺷﻤﺎ ﻫﻢ ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﻪ‪.‬ﭼﻮن دﯾﮕﻪ‬
‫ﺟﺎدوی داﻣﺒﻠﺪور از اﯾﻨﺠﺎ ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ ﻧﻤﯿﮑﻨﻪ‪.‬ﺑﻬﺘﺮه ﻣﻦ ﺑﺮم ﺗﺎ ﺷﻤﺎ ﻫﻢ ‪.....‬‬
‫ﻫﻤﯿﻦ ﮐﻪ ﻫﺮی روﯾﺶ را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ در ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ ﮐﺴﯽ او را در آﻏﻮش ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﺧﺎﻟﻪ‬
‫ﭘﺘﻮﻧﯿﺎ ﺑﺮای اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﺑﺎ ﻣﺤﺒﺘﯽ ﻋﺠﯿﺐ ﺣﺴﯽ را در او ﺑﺮاﻧﮕﯿﺨﺖ ﮐﻪ ﺑﻐﺾ ﮔﻠﻮﯾﺶ را‬
‫ﮔﺮﻓﺖ‪.‬ﺣﺘﯽ ﻋﻤﻮ ورﻧﻮن ﻫﻢ ﻣﺘﻌﺠﺐ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد ‪.‬ﻫﺮی ﺑﻪ آراﻣﯽ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪.‬ﺧﺪاﺣﺎﻓﻆ‬
‫ﺷﻨﻠﺶ را روی ﺳﺮش ﮐﺸﯿﺪ ‪.‬ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑﻌﺪ دﺧﺘﺮ ﺑﭽﻪ ﻫﺸﺖ ﺳﺎﻟﻪ ای در ﺟﻠﻮی در ﺧﺎﻧﻪ‬
‫ﺷﻤﺎره ﭼﻬﺎر ﭘﺮﯾﻮت دراﯾﻮ آﭘﺎرات ﮐﺮد‪.‬‬

‫‪36‬‬

‫‪37‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻓﺼﻞ ﭘﻨﺠﻢ ‪:‬ﺕﻨﻬﺎﻳﯽ‬
‫آﻧﺮوز ﺻﺪای ﺑﻨﮓ ﻣﻼﯾﻤﯽ آراﻣﺶ ﻣﯿﺪان ﮔﺮﯾﻤﻮﻟﺪ را ﺑﺮﻫﻢ زد و دﺧﺘﺮ ﺑﭽﻪ ای در آﻧﺠﺎ‬
‫ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ ‪.‬از راه ﻫﻤﯿﺸﮕﯽ ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑﻪ ﻃﺮف ﺧﺎﻧﻪ ی ﺳﯿﺮﯾﻮس رﻓﺖ ‪.‬ﺟﻠﻮی ورودی ﺧﺎﻧﻪ‬
‫ﺑﯿﻦ ﺧﺎﻧﻪ ﻫﺎی ﯾﺎزده و ﺳﯿﺰده ﻓﮑﺮش را روی ﺷﻤﺎره دوازده ﻣﯿﺪان ﮔﺮﯾﻤﻮﻟﺪ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐﺮد‬
‫و ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑﻌﺪ در ﭼﻮﺑﯽ زﻫﻮاردر رﻓﺘﻪ ای روﺑﺮوﯾﺶ ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ آراﻣﯽ ﺑﻪ ﻃﺮف در رﻓﺖ ‪.‬ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺑﯿﺎد آورد ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﮐﻠﯿﺪی ﻧﺪارد ﭘﺲ ﭼﮕﻮﻧﻪ‬
‫ﺑﺎﯾﺪ در را ﺑﺎز ﻣﯿﮑﺮد؟‬
‫در ﻫﻤﯿﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﭘﺎﯾﺶ را روی ﭘﻠﻪ ﺳﻮم ﺧﺎﻧﻪ ﮔﺬاﺷﺖ; در ﺑﻪ آراﻣﯽ ﺻﺪاﯾﯽ ﮐﺮد و ﺑﺎز‬
‫ﺷﺪ ﺑﻪ ﯾﺎد آورد ﮐﻪ در ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮای ﺻﺎﺣﺒﺶ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﺎز اﺳﺖ ‪.‬ﻫﺮی داﺧﻞ ﺧﺎﻧﻪ ﺷﺪ و در‬
‫را ﺑﺴﺖ ‪.‬ﺷﻨﻞ را از ﺗﻦ در آورد ﺧﺎﻧﻪ ی ﺳﯿﺮﯾﻮس در ﻣﻘﺎﺑﻠﺶ ﺑﻮد و ﻫﺮی آرزو ﻣﯿﮑﺮد‬
‫ﮐﻪ ﺳﯿﺮﯾﻮس را در آن ﺑﺒﯿﻨﺪ ﺑﻪ آراﻣﯽ از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﭘﺎﯾﯿﻦ رﻓﺖ و وارد آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺳﺮد ﺧﺎﻧﻪ‬
‫ﺷﺪ‪.‬ﻫﻤﺎن ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻣﺪﺗﻬﺎ ﭘﯿﺶ در آن ﻣﯿﻨﺸﺴﺖ و ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﻏﺬا‬
‫ﻣﯿﺨﻮرد‪.‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﻪ ﻃﺮف ﺑﺨﺎری ﮔﺮﻓﺖ و ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑﻌﺪ آﺗﺶ در ﺑﺨﺎری زﺑﺎﻧﻪ‬
‫ﮐﺸﯿﺪ‪.‬‬
‫**********************************‬
‫آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ ﺑﻄﻮر ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﯽ ﭘﺸﺖ در ﺧﺎﻧﻪ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ و ﺑﺴﺮﻋﺖ ﺑﻪ درون ﺧﺎﻧﻪ رﻓﺖ‬
‫ﭼﻬﺮه اش ﻧﮕﺮان و ﺻﻮرﺗﺶ از ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﺳﺮخ ﺑﻮد ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﻣﺒﻬﻮت ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه‬
‫ﻣﯿﮑﺮد‪:‬آرﺗﻮرﭼﯽ ﺷﺪه؟ﭘﺲ ﻫﺮی ﮐﺠﺎﺳﺖ؟‬
‫آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ ﺑﺪون ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺳﻮال ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺑﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﭘﻠﻪ ﻫﺎ رﻓﺖ و ﺑﺎ ﺻﺪای ﺑﻠﻨﺪ‬
‫ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬رون !!!!روﻧﺎﻟﺪ وﯾﺰﻟﯽ ﻓﻮرا ﺑﯿﺎ ﭘﺎﯾﯿﻦ‪.‬‬
‫‪37‬‬

‫‪38‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪ رون از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﭘﺎﯾﯿﻦ آﻣﺪ; ﺑﻘﯿﻪ ﺧﺎﻧﻮاده ﻫﻢ ﮐﻪ ﺻﺪای ﻧﮕﺮان ﭘﺪرﺷﺎن را‬
‫ﺷﻨﯿﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﭘﺎﯾﯿﻦ آﻣﺪﻧﺪ‪..‬اﺻﻮﻻ آرﺗﻮر آدم آراﻣﯽ ﺑﻮد‪.‬ﻣﻌﻤﻮﻻ ﺧﺸﻢ و‬
‫ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ در ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﻣﺎﻟﯽ ﻣﺮﺑﻮط ﻣﯿﺸﺪ و ﺳﺎﺑﻘﻪ ﻧﺪاﺷﺖ ﮐﻪ آرﺗﻮر وﯾﺰﻟﯽ اﯾﻨﻄﻮر داد‬
‫ﺑﮑﺸﺪ‬
‫_ﺳﻼم ﺑﺎﺑﺎ ﭼﯽ ﺷﺪه ؟ﭘﺲ ﻫﺮی ﮐﺠﺎﺳﺖ؟‬
‫آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺘﯽ ﺑﯽ ﺳﺎﺑﻘﻪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﯾﻌﻨﯽ ﺗﻮ ﻧﻤﯿﺪوﻧﯽ؟ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯿﮑﺮدم اﯾﻨﻘﺪر ﺑﯽ ﻓﮑﺮ‬
‫ﺑﺎﺷﯽ رون ﺣﺪاﻗﻞ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﯿﮕﻔﺘﯽ‪....‬‬
‫رون ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪:‬ﻣﮕﻪ ﭼﯽ ﺷﺪه !اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎده؟‬
‫آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ ﯾﮏ ﺗﮑﻪ ﮐﺎﻏﺬ ﭘﻮﺳﺘﯽ را ﺑﻪ ﻃﺮف او ﭘﺮﺗﺎب ﮐﺮد ‪.‬رون ﻧﺎﻣﻪ را در ﻫﻮا‬
‫ﻗﺎﭘﯿﺪ‪.‬‬
‫آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ رو ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ اداﻣﻪ داد‪:‬ﺻﺒﺢ زود ﺑﯽ ﺧﺒﺮ رﻓﺘﻪ‪!.‬وﻗﺘﯽ رﻓﺘﻢ اوﻧﺠﺎ ﺧﺎﻟﻪ‬
‫ش ﺧﯿﻠﯽ ﻧﺎراﺣﺖ ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪:‬اﯾﻦ ﻧﺎﻣﻪ رو داده و ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺑﮕﻦ ﮐﻪ ﻧﮕﺮاﻧﺶ ﻧﺒﺎﺷﯿﻢ‪.‬‬
‫رون ﻧﺎﺧﻮداﮔﺎه روی زﻣﯿﻦ ﻧﺸﺴﺖ‪:‬ﻧﻪ!ﻫﺮی ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﻪ !اون ﺣﻖ ﻧﺪاره ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ‪......‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬رون ﺗﻮ ﻣﯿﺪوﻧﯽ ﻫﺮی ﮐﺠﺎ رﻓﺘﻪ؟‬
‫رون ﻓﻘﻂ ﺳﺮی ﺗﮑﺎن داد‪:‬ﻧﻪ‪ ,‬اﻣﺎ ﻣﯿﺪوﻧﻢ ﻣﯿﺨﻮاد ﭼﯿﮑﺎر ﮐﻨﻪ‪.‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﻧﺎﻣﻪ ﻫﺮی را ﻗﺎپ زد و ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺧﻮاﻧﺪن ﮐﺮد‪:‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ و آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ ﻋﺰﯾﺰ‬
‫اﻣﯿﺪوارم ﻣﺮا ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ دردﺳﺮﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ در اﯾﻦ ﻣﺪت ﺑﺮای ﺷﻤﺎ درﺳﺖ ﮐﺮدم‬
‫ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ‪.‬اﻣﺎ ﺑﺮای ﻫﻤﻪ ﻣﺎ ﺑﻬﺘﺮ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻦ دﯾﮕﺮ ﻣﺰاﺣﻢ ﺷﻤﺎ ﻧﺸﻮم‪.‬ﻧﮕﺮان ﻣﻦ‬
‫ﻧﺒﺎﺷﯿﺪ ‪.‬ﺑﻪ ﻫﻤﻪ ﺳﻼم ﺑﺮﺳﺎﻧﯿﺪ‬
‫دوﺳﺘﺪار ﺷﻤﺎ‪:‬ﻫﺮی‬

‫‪38‬‬

‫‪39‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺧﺎﻧﻮاده وﯾﺰﻟﯽ ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﺑﻪ ﻫﻢ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬درﺳﺖ در ﻫﻤﯿﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﺻﺪای ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪن‬
‫ﮐﺴﯽ در ﭘﺸﺖ در ﺑﮕﻮش رﺳﯿﺪ و ﺑﻌﺪ از آن ﺻﺪای وﺣﺸﺘﺰده ی ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﻪ از ﭘﺸﺖ‬
‫در ﻣﯿﮕﻔﺖ‪:‬ﮐﺴﯽ اوﻧﺠﺎ ﻧﯿﺴﺖ؟ ﻟﻄﻔﺎ ﺑﺎز ﮐﻨﯿﺪ‪ .‬ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ‪.‬رون!!!‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ آﻧﻘﺪر ﺷﺘﺎﺑﺰده ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ رﻋﺎﯾﺖ ﻧﮑﺎت اﯾﻤﻨﯽ را ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﺮد ‪.‬در را ﺑﺎز‬
‫ﮐﺮد و ﻫﺮﻣﯿﻮن وﺣﺸﺘﺰده را در آﻏﻮش ﮐﺸﯿﺪ‪.‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬اون رﻓﺘﻪ!ﻫﺮی‬
‫رﻓﺘﻪ‪.‬رون اون ﺑﺪون ﻣﺎ رﻓﺘﻪ‪.‬‬
‫رون ﺑﻪ آراﻣﯽ ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد‪:‬ﻣﯿﺪوﻧﻢ ﻫﺮﻣﯿﻮن; اﻣﺎ ﺗﻮ از ﮐﺠﺎ ﻓﻬﻤﯿﺪی؟!!!‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﯾﮏ ﺗﮑﻪ ﮐﺎﻏﺬ ﭘﻮﺳﺘﯽ را ﺑﻪ ﻃﺮف رون ﮔﺮﻓﺖ‪:‬ﻫﺪوﯾﮓ اﻣﺮوز ﺻﺒﺢ اﯾﻨﻮ ﺑﺮام‬
‫اورد ﻣﻦ ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ رﻓﺘﻢ دم در ﺧﻮﻧﻪ ﺧﺎﻟﺶ اﻣﺎ ﮔﻔﺘﻦ اون رﻓﺘﻪ‪.....‬‬
‫رون ﻧﺎﻣﻪ را ﺑﺎز ﮐﺮد و ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺧﻮاﻧﺪن ﮐﺮد‪:‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن و رون ﻋﺰﯾﺰم‬
‫ﻣﯿﺪوﻧﻢ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ از ﺧﻮاﻧﺪن اﯾﻦ ﻧﺎﻣﻪ ﺣﺴﺎﺑﯽ از دﺳﺖ ﻣﻦ ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﻣﯿﺸﯿﺪ اﻣﺎ‬
‫اﯾﻦ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ راه ﺑﻮد ‪.‬ﻣﻦ ﻧﻤﯿﺨﻮام ﺷﻤﺎ رو ﻫﻢ از دﺳﺖ ﺑﺪم‪.‬اﯾﻦ وﻇﯿﻔﻪ ی‬
‫ﻣﻨﻪ و ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺘﻮﻧﻢ اﻧﺠﺎﻣﺶ ﺑﺪم‪.‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻋﺰﯾﺰ ﻫﺪوﯾﮓ را ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻫﺪﯾﻪ ای‬
‫از ﻣﻦ ﺑﭙﺬﯾﺮ و ﻣﺮاﻗﺒﺶ ﺑﺎش‪.‬‬
‫رون ﻣﺮاﻗﺐ ﺟﯿﻨﯽ و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎش و دﻧﺒﺎل ﻣﻦ ﻧﮕﺮد‪.‬ﺧﺪاﺣﺎﻓﻆ‬
‫ﻫﺮی‬
‫رون ﺑﺎ دﻫﺎن ﺑﺎز ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﻫﺮ دو ﺑﺎ ﭼﻬﺮه ﻫﺎی وﺣﺸﺖ زده ی ﺧﺎﻧﻮاده‬
‫وﯾﺰﻟﯽ ﺧﯿﺮه ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺑﯿﻞ اوﻟﯿﻦ ﮐﺴﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺳﮑﻮت را ﺷﮑﺴﺖ‪:‬اﯾﻦ ﭼﻪ ﮐﺎرﯾﻪ ﮐﻪ ﻫﺮی ﻣﯿﺨﻮاد اﻧﺠﺎم ﺑﺪه‬
‫رون؟ﺷﻤﺎ دو ﺗﺎ ﺣﺘﻤﺎ ﻣﯿﺪوﻧﯿﺪ‪.‬‬
‫رون ﭼﯿﺰی ﻧﮕﻔﺖ ﻫﻨﻮز ﺣﯿﺮت زده ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ آراﻣﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺎﯾﺪ ﺣﺪس ﻣﯿﺰدم رون اون ﺑﺪون ﻣﺎ رﻓﺖ‪.....‬‬
‫‪39‬‬

‫‪40‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬اﻣﺎ ﻫﺮی ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﮐﺠﺎ ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ ﺑﺮه؟ آرﺗﻮر ﻣﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﻣﺤﻔﻞ ﺧﺒﺮ‬
‫ﺑﺪﯾﻢ‪.‬اون ﻣﻤﮑﻨﻪ ﺑﻼﯾﯽ ﺳﺮ ﺧﻮدش ﺑﯿﺎره‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﻪ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ‪.‬ﮔﻔﺘﻦ اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﺑﻪ دﯾﮕﺮان از ﻫﺮ ﭼﯿﺰی‬
‫ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﺘﺮه‪.‬ﻣﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺧﻮدﻣﻮن ﺣﻠﺶ ﮐﻨﯿﻢ‪.‬‬
‫رون ﺑﻪ ﻣﯿﺎن ﺣﺮف او ﭘﺮﯾﺪ‪:.‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻣﺎ ﻗﻮل دادﯾﻢ ﺑﻪ ﮐﺴﯽ ﭼﯿﺰی ﻧﮕﯿﻢ!!!‬
‫_ﻣﯿﺪوﻧﻢ رون اﻣﺎ ﮔﻔﺘﻦ اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﺑﻪ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻧﮕﺮان ﻫﺮی اﻧﺪ ﺧﻄﺮی ﻧﺪاره‪.‬‬
‫در ﺑﺮاﺑﺮ ﻧﮕﺎه ﺣﯿﺮت زده ی وﯾﺰﻟﯽ ﻫﺎ ‪ ,‬رون داد ﮐﺸﯿﺪ‪:‬اﮔﻪ اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﺑﻪ ﮔﻮش‬
‫دﯾﮕﺮان ﺑﺮﺳﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﻫﻢ ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﻪ‪.‬ﻓﻘﻂ ﮐﺎﻓﯿﻪ ﯾﻪ آﺷﻐﺎل دﯾﮕﻪ ﻣﺚ اﺳﻨﯿﭗ ﺗﻮ ﻣﺤﻔﻞ ﺑﺎﺷﻪ ﺗﺎ‬
‫ﻣﺎ ﺑﺎدﺳﺖ ﺧﻮدﻣﻮن ﻫﺮی رو ﺑﮑﺸﺘﻦ ﺑﺪﯾﻢ!‬
‫ﭼﺎرﻟﯽ ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬رون ﺗﻮ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺑﮕﯽ ﭼﯽ ﺷﺪه؟‬
‫ﻓﺮد و ﺟﺮج ﺑﺎ ﻫﻢ ﮔﻔﺘﻨﺪ‪:‬آره ﻣﺎ ﻫﻢ ﺑﻪ اﻧﺪازه ﺗﻮ ﻧﮕﺮان ﻫﺮﯾﻢ اﯾﻢ‪.‬‬
‫ﺑﯿﻞ ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪ :‬ﺷﺎﯾﺪﺧﻮدﺗﻮن ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﺸﺪه ﺑﺎﺷﯿﻦ اﻣﺎ ﻫﺮی دﯾﮕﻪ ﯾﮑﯽ از‬
‫اﻋﻀﺎی ﺧﺎﻧﻮاده ی ﻣﺎﺳﺖ ﻣﺎ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﯿﻢ اوﻧﻮ ﺑﺤﺎل ﺧﻮدش ﺑﮕﺬارﯾﻢ اوﻧﻢ وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﻣﯿﺪوﻧﯿﻢ‬
‫ﻫﻤﻪ ی ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ دﻧﺒﺎﻟﺸﻦ‪.‬‬
‫ﺗﯿﺮ ﺑﯿﻞ ﺑﻪ ﻫﺪف ﺧﻮرد و رون ﺳﮑﻮت را ﺷﮑﺴﺖ ‪ :‬ﺑﺎﺷﻪ‪.‬ﻫﺮی از ﻃﺮف داﻣﺒﻠﺪور ﻣﺎﻣﻮر‬
‫اﻧﺠﺎم ﯾﻪ ﻣﺎﻣﻮرﯾﺘﻪ‪.‬اﻣﺎ ﻣﺎ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﯿﻢ ﻣﻮﺿﻮﻋﺸﻮ ﺑﻬﺘﻮن ﺑﮕﯿﻢ‪.‬‬
‫آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻓﻘﻂ ﺑﮕﻮ اﯾﻦ ﻣﺎﻣﻮرﯾﺖ ﺑﻪ وﻟﺪوﻣﻮرت رﺑﻂ داره؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ آراﻣﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻠﻪ‪.‬اون ﺷﺒﯽ ﮐﻪ داﻣﺒﻠﺪور ﻣﺮد‪ ,‬ﻫﺮی و اون دﻧﺒﺎل ﻫﻤﯿﻦ‬
‫ﻣﺎﻣﻮرﯾﺖ رﻓﺘﻪ ﺑﻮدن و ﺣﺎﻻ ﻫﺮی ﻣﯿﺨﻮاد ﺧﻮدش اوﻧﻮ ﺗﻤﻮم ﮐﻨﻪ‪.‬‬
‫رون ﺣﺮف ﻫﺮﻣﯿﻮن را اداﻣﻪ داد‪:‬ﻣﺎ ﻣﯿﺨﻮاﺳﺘﯿﻢ ﺑﺎﻫﺎش ﺑﺮﯾﻢ ‪ .‬اون ﻧﻤﯿﺨﻮاﺳﺖ ﻣﺎ رو ﺑﺒﺮه‬
‫اﻣﺎ ﻣﺎ ﻣﺠﺒﻮرش ﮐﺮدﯾﻢ ﮐﻪ ﻗﻮل ﺑﺪه ﻣﺎ رو ﻫﻢ ﺑﺎ ﺧﻮدش ﻣﯽ ﺑﺮه‪ .‬ﻗﺮار ﺑﻮد‬

‫‪40‬‬

‫‪41‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫وﻗﺘﯽ از ﺧﻮﻧﻪ ی ﺧﺎﻟﺶ ﺑﺮﮔﺸﺖ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﺮﯾﻢ‪.‬‬
‫_ﺑﯿﻞ ﺑﻬﺘﺮه ﺑﺮی و رﯾﻤﻮس و ﻧﯿﻤﻔﺎدورا و ﻣﻮدی رو ﺧﺒﺮ ﮐﻨﯽ‪.‬‬
‫_ﻧﻪ ﺑﺎﺑﺎ ﻧﺒﺎﯾﺪ‪....‬‬
‫آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬رون ﻣﻦ ﻣﯿﺪوﻧﻢ ﭼﯿﮑﺎر ﮐﻨﻢ‪ .‬از اﻋﻀﺎی ﻣﺤﻔﻞ ﻫﯿﭻ ﮐﺪوم ﺑﻪ اﻧﺪازه ی‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﮕﺮان ﻫﺮی ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬اﻟﺴﺘﻮر و ﺗﺎﻧﮑﺲ ﻫﻢ ﮐﺎﻣﻼ ﻣﻄﻤﺌﻨﻦ‪.‬‬
‫ اﻣﺎ آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ‪.....‬‬‫آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ اﯾﻨﺒﺎر ﺧﯿﻠﯽ ﺟﺪی ﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺷﻤﺎ ﻣﺠﺒﻮر ﻧﯿﺴﺘﯿﺪ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺑﮕﯿﺪ ﮐﻪ ﻫﺮی‬
‫ﻣﯿﺨﻮاد ﭼﯿﮑﺎر ﮐﻨﻪ‪.‬اﻣﺎ ﻣﺎ ﺑﺎﯾﺪ اوﻧﻮ ﭘﯿﺪا ﮐﻨﯿﻢ ﺗﺎ ﺣﺪاﻗﻞ ﺑﺘﻮﻧﯿﻢ ﺑﻪ ﻣﻮﻗﻊ از اون ﭘﺸﺘﯿﺒﺎﻧﯽ‬
‫ﮐﻨﯿﻢ‪.‬‬
‫***********************************‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ آراﻣﯽ ﺑﻪ ﻗﺪح اﻧﺪﯾﺸﻪ ﻧﺰدﯾﮏ ﺷﺪ ﺑﺮق ﭼﺮﺧﺶ اﻓﮑﺎر ﮔﻮﻧﺎﮔﻮن را در آن ﻣﯿﺪﯾﺪ‬
‫آﻫﺴﺘﻪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را در آن ﻓﺮو ﮐﺮد ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑﻌﺪ ﻣﺎﯾﻊ درون آن ﺑﯿﺮﻧﮓ ﺷﺪ ﻫﺮی‬
‫ﺳﺮش را ﺑﻪ آن ﻧﺰدﯾﮏ ﮐﺮدو ﺑﻪ آراﻣﯽ وارد ﻗﺪح اﻧﺪﯾﺸﻪ ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﺧﺎﻃﺮه ﯾﮏ روز آﻓﺘﺎﺑﯽ در ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺑﻮد ﺳﺎﻟﻦ ﻋﻤﻮﻣﯽ در ﺑﺮج ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور ‪...‬ﺳﯿﺮﯾﻮس‪,‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ و ﭘﺪرش را دﯾﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ آراﻣﯽ ﮔﺮم ﺻﺤﺒﺘﻨﺪ‪ .‬ﺣﺪودا ﭘﺎﻧﺰده ﯾﺎ ﺷﺎﻧﺰده ﺳﺎﻟﻪ‬
‫ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬ﻫﺮی ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻧﺰدﯾﮏ ﺷﺪ ﺳﺎﻟﻦ ﻋﻤﻮﻣﯽ درﺳﺖ ﻣﺜﻞ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﻮد‪.‬ﻓﻘﻂ ﻣﯿﺰ و‬
‫ﺻﻨﺪﻟﯽ ﻫﺎی آن ﺑﻪ ﮐﻬﻨﮕﯽ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻧﺒﻮد ‪.‬‬
‫ﺟﯿﻤﺰ ﺑﺎ ﺷﺎدی ﮔﻔﺖ‪:‬ﭘﺲ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ اﻣﺸﺐ ﻫﺎﮔﺰﻣﯿﺪه‪.‬ﻗﻮل ﻣﯿﺪم ﺣﺴﺎﺑﯽ ﺧﻮش ﺑﮕﺬره‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻪ آراﻣﯽ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد ‪:‬وﻟﯽ ﺷﺎﺧﺪار ﺑﻬﺘﺮه اوﻧﺠﺎ ﻧﺮﯾﻢ ﻣﮕﻪ ﯾﺎدت رﻓﺘﻪ دﻓﻌﻪ ﻗﺒﻞ‬
‫ﻧﺰدﯾﮏ ﺑﻮد ﭼﯽ ﺑﺸﻪ؟ﺣﺘﯽ ﻓﮑﺮﺷﻢ ﻣﻨﻮ ﻣﯿﺘﺮﺳﻮﻧﻪ‪.‬‬

‫‪41‬‬

‫‪42‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺧﻨﺪه ای ﮐﺮد ‪:‬اه …ﻣﻬﺘﺎﺑﯽ ﺑﺎزم ﮐﻪ ﺿﺪ ﺣﺎل ﻣﯿﺰﻧﯽ‪ ,‬ﺑﺒﯿﻦ ﻣﺎ ﺧﻮدﻣﻮن‬
‫ﻣﻮاﻇﺒﺘﯿﻢ ﻧﻤﯿﺬارﯾﻢ اﺗﻔﺎﻗﯽ ﺑﯿﻮﻓﺘﻪ‪.‬ﺗﺎزه ﺗﻤﻮم ﻫﯿﺠﺎن اﯾﻦ ﮔﺮدﺷﺎ ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﺎﺷﻪ‪!!!!.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯿﮑﻨﯽ اﮔﻪ ﺑﻪ ﯾﻪ ﻧﻔﺮ ﺻﺪﻣﻪ ﺑﺮﺳﻪ…‪.‬‬
‫درﺳﺖ در ﻫﻤﯿﻦ وﻗﺖ در ﺳﺎﻟﻦ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﺑﺎز ﺷﺪ و ﭘﺴﺮی ﺑﺎ ﻣﻮی ﻣﻮﺷﯽ رﻧﮓ از در‬
‫ﻣﺨﻔﯽ وارد ﺷﺪ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ دورو ﺑﺮ ﮐﺮد و ﺑﺎ دﯾﺪن آﻧﻬﺎ ﺑﺴﺮﻋﺖ ﺑﻪ ﻃﺮﻓﺸﺎن آﻣﺪ‬
‫ﺗﺮﺳﯿﺪه ﺑﻮد و ﻧﻔﺲ ﻧﻔﺲ ﻣﯿﺰد‪:‬‬
‫_از دﺳﺘﺶ در رﻓﺘﻢ اون ﻋﻮﺿﯽ ﺗﻤﺎم ﻣﺪت دﻧﺒﺎﻟﻤﻪ اﮔﻪ ﺑﺨﻮاد اﯾﻨﻄﻮری ﭘﯿﺶ ﺑﺮه ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ‬
‫ی ﮔﺮدﺷﻤﻮن ﺑﻪ ﻫﻢ ﻣﯿﺨﻮره‪.‬‬
‫ﺟﯿﻤﺰ ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺎﯾﺪ ﻃﻠﺴﻤﺶ ﻣﯿﮑﺮدی دﻣﺒﺎرﯾﮏ ﺗﺎ ﯾﺎد ﺑﮕﯿﺮه ﺗﻮ ﮐﺎر ﺑﻘﯿﻪ‬
‫ﻓﻀﻮﻟﯽ ﻧﮑﻨﻪ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬اون ﺗﺎ ﻧﻔﻬﻤﻪ ﻣﻦ ﮐﺠﺎ ﻣﯿﺮم دﺳﺖ ﺑﺮدار ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬وای اﮔﻪ ﺑﻔﻬﻤﻪ‬
‫ﻫﻤﻪ ﺟﺎ و ﭘﺮ ﻣﯿﮑﻨﻪ‪.‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ از ﺟﺎ ﺟﺴﺖ ‪:‬ﻧﮕﺮان ﻧﺒﺎش ﺑﻼﯾﯽ ﺳﺮ اﯾﻦ زرزروس ﻋﻮﺿﯽ ﻣﯿﺎرم‬
‫ﮐﻪ ﺟﺮﺋﺖ ﻧﮑﻨﻪ ﺗﻌﻘﯿﺒﺖ ﮐﻨﻪ ‪.‬‬
‫ﺟﯿﻤﺰ ﻫﻢ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ اﻣﺎ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﮐﻪ اﺣﺴﺎس ﺧﻄﺮ ﮐﺮده ﺑﻮد ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺷﻤﺎ دوﺗﺎ ﮐﻪ‬
‫ﻧﻤﯿﺨﻮاﯾﺪ ﺑﺎزم دﻋﻮا راه ﺑﻨﺪازﯾﺪ ﺗﺎزه اﻣﺮوز ﺗﻨﺒﯿﻬﺘﻮن ﺗﻤﻮم ﺷﺪه‪ .‬اﮔﻪ ﺑﮕﯿﺮﻧﺘﻮن ﺣﺴﺎﺑﯽ‬
‫ﺟﺮﯾﻤﻪ ﻣﯿﺸﯿﺪ‪.‬‬
‫ﺟﯿﻤﺰ ﺳﺮی ﺗﮑﺎن داد‪:‬ﻧﮕﺮان ﻧﺒﺎش رﯾﻤﻮس; ﺑﻼﺧﺮه ﯾﮑﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﺟﻠﻮی اﯾﻦ ﻋﻮﺿﯽ‬
‫رو ﺑﮕﯿﺮه‪.‬‬
‫_ﻧﺘﺮس ﻣﻬﺘﺎﺑﯽ ﯾﻪ ﮔﻮش ﻣﺎﻟﯽ ﮐﻮﭼﯿﮏ ﺑﻬﺶ ﻣﯿﺪﯾﻢ و زود ﺑﺮﻣﯿﮕﺮدﯾﻢ‪.‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس اﯾﻨﺮا ﮔﻔﺖ و ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﺟﯿﻤﺰ ﺑﻪ ﻃﺮف ﺧﻮاﺑﮕﺎه ﭘﺴﺮﻫﺎ رﻓﺖ‪.‬‬

‫‪42‬‬

‫‪43‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮ دو ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻃﺒﻘﻪ ﺑﺎﻻ رﻓﺘﻨﺪ و وارد اﺗﺎق ﺧﻮاب ﭘﺴﺮان ﺳﺎل ﺷﺸﻢ ﺷﺪﻧﺪ ‪.‬ﺟﯿﻤﺰ از‬
‫ﺻﻨﺪوﻗﺶ ﺷﻨﻞ ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ را در آورد و ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻧﻘﺸﻪ ﻏﺎرﺗﮕﺮ را ‪.‬ﺑﻌﺪ ﻫﺮ دو ﺑﺎ ﻫﻢ زﯾﺮ‬
‫ﺷﻨﻞ رﻓﺘﻨﺪ و وارد ﺳﺎﻟﻦ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺻﺪای ﺳﯿﺮﯾﻮس را ﺷﻨﯿﺪ ‪:‬از ﺳﺎﻟﻦ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﺑﺮو ﺑﯿﺮون دﻣﺒﺎرﯾﮏ ﺗﺎ ﻣﺎﻫﻢ ﺑﯿﺎﯾﻢ‪.‬‬
‫دﻣﺒﺎرﯾﮏ از ﺳﺎﻟﻦ ﺧﺎرج ﺷﺪ و آﻧﻬﺎ ﻫﻢ در زﯾﺮ ﺷﻨﻞ ﺑﻪ دﻧﺒﺎﻟﺶ رﻓﺘﻨﺪ‪.‬ﻫﺮی ﻫﻢ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل‬
‫آﻧﻬﺎ راه اﻓﺘﺎد‪.‬ﭘﯿﺪا ﮐﺮدن ﭘﺪرش و ﺳﯿﺮﯾﻮس در زﯾﺮ ﺷﻨﻞ ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ آﺳﺎن ﻧﺒﻮد اﻣﺎ وﺟﻮد‬
‫ﭘﺘﯽ ﮔﺮو ﺑﻪ او ﮐﻤﮏ ﻣﯿﮑﺮد ‪ ,‬ﻫﺮی آﻫﺴﺘﻪ آﻧﻬﺎ را ﺗﻌﻘﯿﺐ ﮐﺮد ﺑﺪون اﯾﻨﮑﻪ اﺻﻼ ﭘﺪر و‬
‫ﭘﺪر ﺧﻮاﻧﺪه اش راﺑﺒﯿﻨﺪ‪.‬‬
‫درﺳﺖ وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﺮد آن دو را ﮔﻢ ﮐﺮده ﺻﺪاﯾﯽ از ﺳﻤﺖ ﭼﭗ راه ﭘﻠﻪ ﺷﻨﯿﺪ‪:‬ﺧﺐ‬
‫ﺗﻮ ﻫﻨﻮز ﻧﻤﯿﺨﻮای ﺑﮕﯽ ﮐﺠﺎ ﻣﯿﺮﻓﺘﯽ؟‬
‫ﺑﺎ دﯾﺪن اﺳﻨﯿﭗ ﻧﻔﺮﺗﯽ وﺟﻮدش را ﮔﺮﻓﺖ‪.‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﻪ ﻃﺮف ﭘﺘﯽ ﮔﺮو ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‬
‫و ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﯿﺰد‪:‬ﺑﻪ ﺣﺪ ﮐﺎﻓﯽ از دﺳﺖ ﻣﻦ در رﻓﺘﯽ ﭘﯿﺘﺮ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﮐﺸﯿﺪ اﻣﺎ ﺧﯿﻠﯽ زود ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ ﻧﻤﯿﺘﻮاﻧﺪ ﺑﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﻨﺪ‪.‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﻧﻮﺟﻮان ﺑﻪ آراﻣﯽ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﯿﺰد و ﭘﺘﯽ ﮔﺮو از ﺗﺮس ﻣﯿﻠﺮزﯾﺪ ‪:‬ﺑﺎ ﻣﻦ ﮐﺎری ﻧﺪاﺷﺘﻪ‬
‫ﺑﺎش ﺳﻮروس ﻣﻨﮑﻪ ﮐﺎری ﺑﻪ ﺗﻮ ﻧﺪارم‪.‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﺧﻨﺪه زﻫﺮآﮔﯿﻨﯽ ﮐﺮد ﺣﺎﻻ ﮐﻪ دوﺳﺘﺎی ﻋﻮﺿﯿﺖ اﯾﻨﺠﺎ ﻧﯿﺴﺘﻦ ﭼﻪ ﺣﺎﻟﯽ داری دم‬
‫ﺑﺎرﯾﮏ؟ﺑﺒﯿﻨﻢ اﺳﻤﺖ اﯾﻦ ﺑﻮد دﯾﮕﻪ؟‬
‫دو ﺷﻌﻠﻪ ﻧﻮر از ﺳﻤﺘﯽ ﮐﻪ ﻫﺮی ﻣﯿﺪاﻧﺴﺖ ﭘﺪرش و ﺳﯿﺮﯾﻮس در آﻧﺠﺎ اﯾﺴﺘﺎده اﻧﺪﺧﺎرج‬
‫ﺷﺪ و ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﺮد‪.‬اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻪ ﻋﻘﺐ ﭘﺮﺗﺎب ﺷﺪ و ﺑﯽ ﻫﺪف ﺟﺎدوﻫﺎﯾﺶ‬
‫را ﺣﻮاﻟﻪ ی اﻃﺮاف ﮐﺮد‪.‬‬

‫‪43‬‬

‫‪44‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺟﺎدوی ﺑﻌﺪی ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑﻪ ﮐﯿﻒ اﺳﻨﯿﭗ ﺧﻮرد و ﺗﻌﺪادی ﮐﺘﺎب و ﻗﻠﻢ ﭘﺮ و ﮐﺎﻏﺬ‬
‫ﭘﻮﺳﺘﯽ از آن ﺑﯿﺮون رﯾﺨﺖ ﻫﺮی در ﻣﯿﺎن آﻧﻬﺎ ﮐﺘﺎب ﻣﻌﺠﻮﻧﺴﺎزی اش را ﺷﻨﺎﺧﺖ‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس از زﯾﺮ ﺷﻨﻞ ﺑﯿﺮون آﻣﺪ و ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑﻪ ﻃﺮف او رﻓﺖ دﺳﺖ اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻪ ﻃﺮف‬
‫ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش رﻓﺖ ﮐﻪ‪:‬‬
‫اﮐﺴﭙﻠﯿﺎرﻣﻮس‬‫ﺟﯿﻤﺰ ورد ﺧﻠﻊ ﺳﻼح را اﺟﺮا ﮐﺮده ﺑﻮد‪.‬او ﺑﻪ آراﻣﯽ از زﯾﺮ ﺷﻨﻞ ﺑﯿﺮون آﻣﺪ و ﺑﺎ ﺧﺸﻢ‬
‫ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﻮب زرزروس‪ .‬ﺣﺎﻻ ﻣﺎ اﯾﻨﺠﺎﯾﯿﻢ و ﻫﯿﭻ ﮐﺎری ﻫﻢ ﺑﺎ ﺗﻮ ﻧﺪارﯾﻢ‪).‬ﻧﻔﺮت در ﺻﻮرت‬
‫ﻫﺮ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ ﻣﻮج ﻣﯿﺰد(‪ ,‬وﻟﯽ اﮔﻪ ﯾﻪ ﺑﺎر دﯾﮕﻪ دﻧﺒﺎل ﻣﺎ ﺑﯿﺎی ﻣﯿﺘﻮﻧﻢ ﻗﺴﻢ ﺑﺨﻮرم ﮐﻪ‬
‫ﻣﯿﮑﺸﻤﺖ روﺷﻦ ﺷﺪ؟‬
‫ﺳﭙﺲ ﺑﻪ آراﻣﯽ ﺧﻢ ﺷﺪ و ﺑﺎ ﯾﮏ اﻓﺴﻮن ﺟﻤﻊ آوری وﺳﺎﯾﻞ اﺳﻨﯿﭗ را ﺟﻤﻊ ﮐﺮد و در‬
‫ﮐﯿﻔﺶ ﮔﺬاﺷﺖ ووﻗﺘﯽ ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ ﯾﮏ ﮐﺘﺎﺑﭽﻪ را ﮐﻪ ﺑﻪ ﺣﺎﻟﺖ ﺑﺎز روی زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد‬
‫ﺑﺮدارد ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺻﻔﺤﻪ اول آن ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬اوه ﺳﯿﺮﯾﻮس اﯾﻨﺠﺎ رو ﺑﺒﯿﻦ ‪.‬اﯾﻦ ﮐﺘﺎب‬
‫ﻣﺘﻌﻠﻖ ﺑﻪ ﺷﺎﻫﺰاده دورﮔﺲ! ﺣﺘﻤﺎ ﺷﺎﻫﺰادﺷﻢ ﺗﻮﯾﯽ ﻧﻪ زرزروس؟‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺧﻨﺪﯾﺪ و اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺎ ﺧﺸﻢ دﻫﺎﻧﺶ را ﺑﺎز ﮐﺮد و ﻫﺮی در ﻧﻬﺎﯾﺖ ﺗﻌﺠﺐ ﺣﺮﻓﻬﺎی‬
‫رﮐﯿﮑﯽ از اوﺷﻨﯿﺪ ﮐﻪ ﺗﺎ آن روز ﻧﺸﻨﯿﺪه ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺳﯽ ﻟﻨﺴﯿﻮ‬
‫دﻫﺎن اﺳﻨﯿﭗ ﻣﺜﻞ ﯾﮏ ﻣﺎﻫﯽ ﺑﺎز و ﺑﺴﺘﻪ ﻣﯿﺸﺪ اﻣﺎ ﺻﺪاﯾﯽ از آن در ﻧﻤﯽ آﻣﺪ ﻫﺮی ﯾﮑﺒﺎر‬
‫دﯾﮕﺮ اﯾﻦ ﺻﺤﻨﻪ را دﯾﺪه ﺑﻮد‪.‬ﭘﺘﯽ ﮔﺮو از ﺧﻨﺪه رﯾﺴﻪ رﻓﺘﻪ ﺑﻮد ‪.‬‬
‫ﺟﯿﻤﺰ ﮐﺘﺎﺑﭽﻪ ﮐﻮﭼﮏ را ورق زد و ﮔﻔﺖ‪ :‬اﯾﻨﺠﺎ رو ﺑﺒﯿﻦ ﭘﺲ ﺗﻮ ﺟﺎدو ﻫﻢ اﺧﺘﺮاع‬
‫ﻣﯿﮑﻨﯽ؟ﭼﻄﻮره ﮐﻪ ﯾﻪ آزﻣﺎﯾﺶ ﮐﻮﭼﻮﻟﻮ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯿﻢ‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺗﮑﺎن ﺳﺮﯾﻌﯽ داد‪:‬آﻻﻣﺎﻧﻮﮐﺎس‬

‫‪44‬‬

‫‪45‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻗﯿﺎﻓﻪ ی اﺳﻨﯿﭗ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻨﺪه دار ﺷﺪه ﺑﻮد اﻧﮕﺎر اﺧﺘﯿﺎر ﺑﺪﻧﺶ را ﻧﺪاﺷﺖ ‪.‬اﺧﺘﯿﺎر ﺣﺮﮐﺖ‬
‫ﻟﺒﻬﺎﯾﺶ ‪ ,‬ﭼﺸﻤﻬﺎ و ﺑﺪﻧﺶ را از دﺳﺖ داده ﺑﻮد ﻗﺎدر ﺑﻪ ﺣﺮف زدن ﯾﺎ ﮔﻔﺘﻦ وردی ﻧﺒﻮدو‬
‫ﺣﺎﻻ ﺟﻠﻮی ﭼﺸﻢ ﺟﻤﻌﯿﺘﯽ ﮐﻪ در ﺳﺎﻟﻦ ﺑﻮدﻧﺪ ﻣﯿﺮﻗﺼﯿﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺧﻨﺪه ای ﮐﺮد )اﯾﻨﺒﺎر ﺑﻪ ﻫﯿﭻ وﺟﻪ ﺑﺎ اﺳﻨﯿﭗ ﻫﻢ دردی ﻧﻤﯿﮑﺮد(‪.‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس دﻓﺘﺮﭼﻪ را ﮔﺮﻓﺖ و ورد ﺑﻌﺪی را اﺟﺮا ﮐﺮد‪:‬ﺗﻮﻟﻮﮐﺎﺳﭙﻮ‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺖ ﻋﺠﯿﺒﯽ روی ﻫﻮا ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﺑﻌﺪ ﺑﺼﻮرت واروﻧﻪ و ﻣﻌﻠﻖ در ﻫﻮا ﺑﺪﻧﺶ‬
‫ﻗﻔﻞ ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس دﻓﺘﺮﭼﻪ را در ﺟﯿﺒﺶ ﮔﺬاﺷﺖ وﮔﻔﺖ‪ :‬اﺣﺘﻤﺎﻻ ﺑﻪ دردﻣﻮن ﻣﯿﺨﻮره ﺑﻪ ﻋﻨﻮان‬
‫ﻣﻌﺬرت ﺧﻮاﻫﯽ ازت ﻣﯿﭙﺬﯾﺮﯾﻤﺶ زرزروس‪.‬‬
‫ﺟﯿﻤﺰ ﮐﯿﻒ اﺳﻨﯿﭗ را ﺟﻠﻮﯾﺶ اﻧﺪاﺧﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬دارم ﺑﻬﺖ اﺧﻄﺎر ﻣﯿﮑﻨﻢ ﺑﻬﺘﺮه دﯾﮕﻪ دور و‬
‫ﺑﺮ دوﺳﺘﺎی ﻣﻦ ﻧﭙﻠﮑﯽ اﺳﻨﯿﭗ ‪ ,‬ﭼﻮن دﻓﻌﻪ ﺑﻌﺪ ﺑﻬﺖ رﺣﻢ ﻧﻤﯿﮑﻨﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮی از ﻗﺪح اﻧﺪﯾﺸﻪ ﺧﺎرج ﺷﺪ ﺑﻪ آراﻣﯽ دﻓﺘﺮﭼﻪ ﮐﻬﻨﻪ ای ﮐﻪ ﮐﻨﺎر ﻗﺪح ﺑﻮد ﺑﺮداﺷﺖ و‬
‫ﺻﻔﺤﻪ اول آﻧﺮا ﺑﺎز ﮐﺮد ‪.‬اوﻟﯿﻦ ورد آن اﯾﻦ ﺑﻮد‪:‬آﻻﻣﺎﻧﻮﮐﺎس‪.‬‬

‫‪45‬‬

‫‪46‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻓﺼﻞ ﺷﺸﻢ‪:‬ﺝﺴﺘﺠﻮ‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﻓﺮﯾﺎد زد‪ :‬ﯾﻌﻨﯽ ﭼﯽ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﻫﯿﭻ ﮐﺪوم ﻧﻤﯿﺪوﻧﯿﺪ اون ﮐﺠﺎﺳﺖ؟آرﺗﻮر‬
‫ﺟﻮن ﻫﺮی در ﺧﻄﺮه!!!‬
‫آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﯿﺪوﻧﻢ رﯾﻤﻮس اﻣﺎ اان دﯾﮕﻪ ﮐﺎری از دﺳﺖ ﻣﺎ ﺑﺮ ﻧﻤﯿﺎد‪.‬‬
‫ﺗﺎﻧﮑﺲ ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﮔﻔﺖ ‪:‬ﭼﯽ ﻣﯿﮕﯽ آرﺗﻮر اﮔﻪ وﻟﺪوﻣﻮرت ﺑﻔﻬﻤﻪ ﮐﻪ ﻫﺮی دﯾﮕﻪ ﺗﺤﺖ‬
‫ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ ﻣﺤﻔﻞ ﻧﯿﺴﺖ ﺗﺎ اوﻧﻮ ﻧﮑﺸﻪ دﺳﺖ ﺑﺮ ﻧﻤﯿﺪاره‪.‬‬
‫درﺳﺖ در ﻫﻤﯿﻦ وﻗﺖ ﻓﺮد از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﭘﺎﯾﯿﻦ آﻣﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬اوﻧﺎ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﻧﻤﯽ ﻓﻬﻤﻨﺪ ﻧﺒﺎﯾﺪ‬
‫ﻫﻢ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﮐﻼه ﺷﻨﻠﺶ را روی ﺳﺮش ﮐﺸﯿﺪ ﺣﺎﻻ ﻫﺮی روﺑﺮوی آﻧﻬﺎ ﺑﻮد‪.‬‬
‫*************************************‬
‫ﯾﮏ ﻫﻔﺘﻪ از ﺑﺎزﮔﺸﺖ ﻫﺮی ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ی ﻣﯿﺪان ﮔﺮﯾﻤﻮﻟﺪ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮد و ﻫﺮی ﻫﺮ روز‬
‫ﮐﺘﺎﺑﭽﻪ ی ﺟﺎدوﻫﺎی اﺳﻨﯿﭗ را ورق ﻣﯿﺰد و ﺟﺎدوﻫﺎی ﺟﺪﯾﺪی را ﺗﻤﺮﯾﻦ ﻣﯿﮑﺮد‪ .‬ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ‬
‫در ﺟﺎدوﻫﺎی ﻏﯿﺮ ﻟﻔﻈﯽ ﻣﺎﻫﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد‪...‬اﯾﻦ ﺧﻮاﺳﺘﻪ ی ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﻮد ‪.‬ﻫﻤﺰﻣﺎن ﻫﺮی ﺑﻪ‬
‫ﺳﺮاغ ﻏﻨﯿﻤﺖ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ از اﺗﺎق اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻪ دﺳﺖ آورده ﺑﻮد رﻓﺖ ﻫﻤﺎﻧﻄﻮر ﮐﻪ اﻧﺘﻈﺎر‬
‫داﺷﺖ ﭘﺲ از ﻣﺪﺗﯽ درﯾﺎﻓﺖ ﮐﻪ اﺳﻨﯿﭗ اﻧﻮاع ﻣﻌﺠﻮﻧﻬﺎ را ﺑﻪ ﺷﯿﻮه ی ﺧﻮدش ﺗﻮﺿﯿﺢ‬
‫داده ﻫﺮی ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺷﺒﺎﻧﻪ روزی اﻧﻮاع ﻣﻌﺠﻮﻧﻬﺎ را درﺳﺖ ﻣﯿﮑﺮد‪.‬ﺣﺘﯽ ﺧﻮدش ﻫﻢ از‬
‫ﮐﺎر ﺧﻮدش ﺣﯿﺮت ﻣﯿﮑﺮد‪.‬‬
‫ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل ﻧﻤﯿﺘﻮاﻧﺴﺖ ﺑﻪ رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن وﺑﻘﯿﻪ ی دوﺳﺘﺎﻧﺶ ﻓﮑﺮ ﻧﮑﻨﺪ ‪.‬ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﻮد ﮐـﻪ‬
‫ﺧﺎﻧﻢ و آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ ﺧﯿﻠﯽ ﻧﮕﺮان ﻫﺴﺘﻨﺪ و اﺣﺘﻤﺎﻻ از او ﻧﺎراﺣﺘﻨﺪ اﻣﺎ ﺑﺎز ﻫـﻢ ﻣﯿﺪاﻧـﺴﺖ‬
‫ﮐﻪ اﺷﺘﺒﺎﻫﯽ ﻧﮑﺮده ‪.‬ﻧﺰدﯾﮑﯽ او ﺑﻪ ﺧـﺎﻧﻮاده ی وﯾﺰﻟـﯽ ﻓﻘـﻂ ﺑـﺮای آﻧﻬـﺎ اﯾﺠـﺎد دردﺳـﺮ‬
‫‪46‬‬

‫‪47‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻣﯿﮑﺮد‪.‬ﻣﻤﮑﻦ ﺑﻮد ﺑﺎﻋﺚ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪن آاﻧﻬﺎ ﺷـﻮد ﻣﺜـﻞ ﺳـﺪرﯾﮏ; ﻣﺜـﻞ ﺳـﯿﺮﯾﻮس; ﻣﺜـﻞ‬
‫داﻣﺒﻠﺪور و او ﻃﺎﻗﺖ اﯾﻨﺮا ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬‬
‫‪.‬ﺑﺪﺗﺮ از ﻫﻤﻪ اﺧﺒﺎر ﭘﯿﺎم اﻣﺮوز ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﺮ روز ﺑﺪﺗﺮ ﻣﯿﺸﺪ‪:‬‬
‫ﻣﺮگ ﺳﻪ ﮐﺎراﮔﺎﻩ وزارت ﺧﺎﻧﻪ‬
‫ﲪﻠﻪ ی ﻣﺮﮔﺨﻮارن ﺑﻪ ﺳﺨﻨﺮاﻧﯽ وزیﺮ ﺳﺤﺮ و ﺟﺎدو‬
‫و ﮐــﺸﺘﻪ ﺷــﺪن ﭘــﻨﺞ ﻣــﺸﻨﮓ در یــﮏ روز ﺗﻮﺳــﻂ‬
‫ﻣﺮﮔﺨﻮاران‬
‫ﺑﺪﺗﺮﯾﻦ ﺧﺒﺮ ﺣﻤﻠﻪ ی ﮔﺮﮔﯿﻨﻪ ﻫﺎی ﺗﺤﺖ ﻓﺮﻣﺎن ﮔﺮﯾﺒﮏ ﺑﻪ ﯾﮏ ﮐﻮدﮐﺴﺘﺎن ﺑﻮد‪.‬‬
‫اﯾﻦ اﺧﺒﺎر ﻫﺮی را ﺑﺮ آن داﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺗﻼش ﮐﻨﺪ ﺑﺎﯾﺪ ﺟﺴﺘﺠﻮﯾﺶ را زودﺗـﺮ ﺷـﺮوع‬
‫ﻣﯿﮑﺮد‪.‬ﻫﺮﭼﻪ زودﺗﺮ او ﻣﻮﻓﻖ ﻣﯿﺸﺪ اﯾﻦ ﮐﺸﺘﺎرﻫﺎ زودﺗﺮ ﺗﻤﺎم ﻣﯿﺸﺪ‪.‬‬
‫آﻧﺮوز ﻫﺮی ﺑﻪ ﻣﺮور ﺧﺎﻃﺮات ﺧﺎﺻﯽ از ﺳﯿﺮﯾﻮس ﭘﺮداﺧﺖ او ﺗﺎ ﺑﺤﺎل ﺟﺎدوﻫﺎی ﺧـﻮﺑﯽ‬
‫ﯾﺎد ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ‪.‬ﺳﯿﺮﯾﻮس و ﻟﻮﭘﯿﻦ در ﺑﺨﺸﯽ از ﺧﺎﻃﺮات ﻗﺪح اﻧﺪﯾﺸﻪ راﻫﻬﺎی ﻣﺒـﺎرزه را‬
‫ﺑﻪ ﻫﺮی آﻣﻮزش داده ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬ﻫـﺮی اﺣﺘﻤـﺎل ﻣﯿـﺪاد ﮐـﻪ اﯾـﻦ ﻫﻤﺰﻣـﺎن ﺑـﺎ دوران ﺗﻨﻬـﺎﯾﯽ‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس در ﺧﺎﻧﻪ ی ﻣﯿﺪان ﮔﺮﯾﻤﻮﻟﺪ ﺑﺎﺷﺪ ‪.‬آن دو روﺑـﺮوی ﻫـﻢ ﻣﯿﺎﯾـﺴﺘﺎدﻧﺪ و ﺑـﺎ ﻫـﻢ‬
‫ﻣﯿﺠﻨﮕﯿﺪﻧﺪ و اﻧﻮاع وردﻫﺎ و ﻃﻠﺴﻤﻬﺎی اﺧﺘﺮاﻋﯽ ﺧﻮدﺷﺎن را ﺑﺴﻮی ﻫـﻢ ﻣﯿﻔﺮﺳـﺘﺎدﻧﺪ و‬
‫دﻓﻊ ﻣﯿﮑﺮدﻧﺪ و در اﯾﻦ ﺑﯿﻦ ﻃﺮز دﻓﻊ آﻧﻬﺎ را ﻫﻢ ﺑﺮای ﻫﺮی ﺗﻮﺿﯿﺢ ﻣﯿﺪادﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺣﺎﻻ ﻫﺮی اﺣﺴﺎس ﻣﯿﮑﺮد ﮐﻪ در ﮐﻨﺎر ﭘﺪرﺧﻮاﻧﺪه اش اﯾﺴﺘﺎده و ﺳﻌﯽ ﻣﯿﮑﺮد ﺗﻤﺎم آﻧﭽـﻪ‬
‫را ﮐﻪ او ﺑﺮاﯾﺶ ﺷﺮح ﻣﯿﺪاد ﯾﺎد ﺑﮕﯿﺮد‪.‬اﻟﺒﺘﻪ ﺗﻤﺮﯾﻦ اﯾﻦ ﻃﻠﺴﻤﻬﺎ ﺑﻪ ﺗﻨﻬـﺎﯾﯽ اﺻـﻼ آﺳـﺎن‬
‫ﻧﺒﻮد و ﻫﺮی ﻫﺮاز ﮔﺎﻫﯽ ﻧﯿﺎز ﺷﺪﯾﺪی ﺑﻪ ﺣﻀﻮر ﯾﮏ ﻧﻔﺮ رادر ﮐﻨﺎرش اﺣﺴﺎس ﻣﯿﮑﺮد‪.‬‬
‫در ﺑﺨﺸﯽ از ﺧﺎﻃﺮات ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻣﺒﺎرزه ی ﭘﯿﺸﺮﻓﺘﻪ ﻫﻤﺮاه ﺑﺎ ﻏﯿﺐ و ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪن را ﺑﻪ او‬
‫آﻣﻮزش داده ﺑﻮد‪.‬ﮐﻪ ﻫﺮی ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﻮد ﺗﺎ ﺻﺪ ﺳﺎل ﺑﻌﺪ ﻫﻢ ﻧﻤﯿﺘﻮاﻧﺪ آﻧﻄﻮر ﻣﺒـﺎرزه ﮐﻨـﺪ‪.‬‬
‫ﻧﺎﭼﺎر ﺷﺪ آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ را ﺧﺎﻟﯽ ﮐﻨﺪ و ﭼﻨﺪ ﻣﺘﺮﺳﮏ ﻻﺳـﺘﯿﮑﯽ را در اﻃـﺮاف آن ﺑﭽﯿﻨـﺪ و‬

‫‪47‬‬

‫‪48‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﯾﮏ ﻃﻠﺴﻢ آﭘﺎرات روی آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺑﮕﺬارد ﺗﺎ ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﻓﻘـﻂ در داﺧـﻞ آن ﻏﯿـﺐ و ﻇـﺎﻫﺮ‬
‫ﺷﻮد‪ .‬ﺑﻌﺪ ﺳﻌﯽ ﮐﻨﺪ ﺑﯿﻦ ﻣﺘﺮﺳﮏ ﻫﺎ ﺧﻮد را ﻏﯿﺐ و ﻇﺎﻫﺮ ﮐﻨﺪ و ﻫﻤﺰﻣﺎن ﻃﻠﺴﻤﻬﺎ را ﺑـﻪ‬
‫ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻪ ﻃﺮف آﻧﻬﺎ ﺑﻔﺮﺳﺘﺪ ﺗﺎ ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﺳﺮﻋﺖ ﺧﻮد را ﺑﯿﺸﺘﺮ ﮐﻨﺪ‪.‬اﻣـﺎ اﯾـﻦ ﮐـﺎر ﺳـﺨﺖ‬
‫ﺗﺮاز آن ﺑﻮد ﮐﻪ ﻓﮑﺮش را ﻣﯿﮑﺮد‪.‬‬
‫ﯾﮏ ﻫﻔﺘﻪ ی دﯾﮕﺮ را ﻫﻢ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﮔﺬاﺷﺖ اﻣﺎ اراده اش ﻫﻤﭽﻨﺎن اﺳﺘﻮار ﺑﻮد‪ .‬ﺧﺎﻧﻪ ی‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺑﻪ ﯾﮏ ﺳﺎﻟﻦ دوﺋﻞ ﺷﺪه ﺑﻮد و در ﻫﺮﺟﺎی آن وﺳﯿﻠﻪ ﯾﺎ وردی‬
‫ﺑﺮای دﻓﻊ ﮐﺮدن ﺑﻮد ﻫﺮی روی درﻫﺎ; ﺟﻠﻮی آﯾﻨﻪ ;ﮐﻤﺪ ﻫﺎ و ﺗﻤﺎم ﺧﺎﻧﻪ ﺟﺎدوﻫﺎی‬
‫اﺗﻮﻣﺎﺗﯿﮏ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد ﺗﺎ ﺑﻪ ﻣﺤﺾ ﻋﺒﻮر ﮐﺴﯽ از ﺟﻠﻮﯾﺶ ﺑﻪ او ﺣﻤﻠﻪ ﮐﻨﻨﺪ ﻫﺮﭼﻨﺪ اﯾﻦ‬
‫ﮐﺎر ﺑﺎﻋﺚ ﻣﯿﺸﺪ ﮐﻪ اﮐﺜﺮا زﺧﻤﯽ ﺑﺸﻮد اﻣﺎ ﺑﻪ زودی ﯾﺎدﮔﺮﻓﺖ ﮐﻪ ﺟﻠﻮی آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ‬
‫واﮐﻨﺶ ﻧﺸﺎن دﻫﺪ و اﯾﻦ ﺧﻮدش ﺳﺮﻋﺘﺶ را ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﯿﮑﺮد‪.‬ﮐﻢ ﮐﻢ اﯾﻦ آدﻣﮑﻬﺎ را ﺑﺎ‬
‫ﻃﻠﺴﻢ ﺣﺮﮐﺘﯽ ﺟﺎدو ﮐﺮد ﺗﺎ در ﺣﺎل ﺣﺮﮐﺖ ﺑﻪ او ﺣﻤﻠﻪ ﮐﻨﻨﺪ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺻﻮرت ﻫﺮی‬
‫ﻧﻤﯿﺘﻮاﻧﺴﺖ ﺟﻬﺖ ﺣﻤﻠﻪ ی آﻧﻬﺎ را ﺗﺸﺨﯿﺺ ﺑﺪﻫﺪ او ﻫﺮ روز ﭼﻨﺪﯾﻦ ﺳﺎﻋﺖ را ﺑﻪ اﯾﻦ‬
‫ﺗﻤﺮﯾﻨﺎت ﻣﯿﭙﺮداﺧﺖ و ﺷﺒﻬﺎ ﺧﺴﺘﻪ و ﺑﯽ ﺣﺎل ﺑﻪ رﺧﺘﺨﻮاب ﻣﯿﺮﻓﺖ‪.‬‬
‫در ﯾﮑﯽ از ﻫﻤﯿﻦ روزﻫﺎ وﻗﺘﯽ ﻫﺮی ﺧﺴﺘﻪ از ﺗﻤﺮﯾﻦ روزاﻧﻪ در اﺗﺎق ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﻪ ﺧﻮاب‬
‫رﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﺻﺪای در ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪو ﭘﺸﺖ ﺳﺮ آن ﻓﺮﯾﺎد ﺧﺎﻧﻢ ﺑﻠﮏ‪:‬دورﮔﻪ ی ﮐﺜﯿﻒ ﻟﺠﻦ‬
‫آﺷﻐﺎل از ﺧﻮﻧﻪ ی ﻣﻦ ﺑﺮو ﺑﯿﺮون!!!!‬
‫ﺗﺎﺑﻠﻮﻫﺎی دﯾﮕﺮ ﻫﻢ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺟﯿﻎ و داد ﮐﺮدﻧﺪ و ﺳﺎﮐﺖ ﮐﺮدن ﻫﻤﻪ ی آﻧﻬﺎ از ﻋﻬﺪه ی‬
‫ﯾﮏ ﻧﻔﺮ ﺧﺎرج ﺑﻮد‪ .‬وﻗﺘﯽ ﺑﻼﺧﺮه آﻧﻬﺎ را ﺳﺎﮐﺖ ﮐﺮد ﺑﻪ ﯾﺎد در اﻓﺘﺎد‪ .‬ﭼﻪ ﮐﺴﯽ‬
‫ﻣﯿﺘﻮاﻧﺴﺖ ﭘﺸﺖ در ﺑﺎﺷﺪ؟ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﻧﻤﯿﺪاﻧﺴﺖ ﮐﻪ او اﯾﻨﺠﺎﺳﺖ ‪.‬اﻣﺎ ورود ﺑﻪ اﯾﻦ ﺧﺎﻧﻪ‬
‫ﻓﻘﻂ ﺑﺮای اﻋﻀﺎی ﻣﺤﻔﻞ ﻣﺠﺎز ﺑﻮد‪.‬ﻫﺮ ﮐﻪ ﺑﻮد ﺣﺘﻤﺎ ﻣﯿﺪاﻧﺴﺖ ﮐﺴﯽ در ﺧﺎﻧﻪ اﺳﺖ وﮔﺮﻧﻪ‬
‫ﭼﺮا ﺑﺎﯾﺪ زﻧﮓ ﻣﯿﺰد؟ﺷﻨﻞ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﭼﻬﺮه اش را ﭘﻮﺷﯿﺪ و ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﯿﺮون‬

‫‪48‬‬

‫‪49‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﮐﺸﯿﺪ‪.‬ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑﻌﺪ ﺳﯿﺮﯾﻮس در را ﺑﺎز ﮐﺮد‪.‬در آﺳﺘﺎﻧﻪ ی در ﻟﻮﭘﯿﻦ و ﺗﺎﻧﮑﺲ ﻟﺒﺨﻨﺪ‬
‫زﻧﺎن وارد ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺷﻤﺎ اﯾﻨﺠﺎ ﭼﯿﮑﺎر ﻣﯿﮑﻨﯿﺪ؟‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺧﻨﺪﯾﺪ‪:‬ﻫﺮی ﺗﻮ ﻣﺎرو دﺳﺖ ﮐﻢ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدی؟‬
‫ﺗﺎﻧﮑﺲ ﻟﺒﺨﻨﺪ زﻧﺎن ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﯿﺨﻮاﺳﺘﯽ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮی؟‬
‫دﺳﺖ ﻫﺮ دو ﺑﻪ ﻃﺮف ﮐﻼﻫﺸﺎن رﻓﺖ و ﻫﺮی در ﻧﻬﺎﯾﺖ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ رون را در آﻏﻮش‬
‫ﮐﺸﯿﺪ‪:‬ﺷﻤﺎ دو ﺗﺎ!از ﮐﺠﺎ ﻓﻬﻤﯿﺪﯾﺪ؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺧﻨﺪﯾﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬راﺳﺘﺶ ﺗﻌﺠﺐ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﻫﯿﭻ ﮐﺪوم ﻣﺎ ﯾﺎد اﯾﻦ ﺧﻮﻧﻪ ﻧﺒﻮدﯾﻢ اﮔﻪ‬
‫ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﻧﻤﯿﮕﻔﺖ ﻣﻤﮑﻦ ﻧﺒﻮد ﺑﻔﻬﻤﯿﻢ ﮐﻪ ﺗﻮ اﯾﻨﺠﺎﯾﯽ‪.‬‬
‫ﻫﺮی در ﻧﻬﺎﯾﺖ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﯿﺎد آورد ﮐﻪ ﺑﻪ ﭼﻪ ﮐﺴﯽ ﮔﻔﺘﻪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﯿﺪان ﮔﺮﯾﻤﻮﻟﺪ ﻣﯿﺮود‪.‬‬
‫رون ﻣﺸﺖ ﻣﺤﮑﻤﯽ ﺑﻪ ﻫﺮی زد‪:‬ﻫﯿﭻ ازت اﻧﺘﻈﺎر ﻧﺪااﺷﺘﻢ ﺣﺎﻻ ﻣﺎ رو ﻏﺎل ﻣﯿﺬاری و در‬
‫ﻣﯿﺮی؟ﻫﯿﭻ ﻓﮑﺮ ﮐﺮدی ﮐﻪ ﻣﺎﻣﺎن و ﺑﺎﺑﺎ وﻗﺘﯽ ﻧﺎﻣﺘﻮ دﯾﺪن ﭼﻪ ﺣﺎﻟﯽ ﺷﺪن؟‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ آراﻣﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ ﻣﻦ ﻧﻤﯿﺨﻮاﺳﺘﻢ‪....‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ ﻣﯿﺎن ﺣﺮﻓﺶ ﭘﺮﯾﺪ ‪:‬ﻧﻤﯿﺨﻮاﺳﺘﯽ ﮐﺴﯽ رو ﺑﻪ ﮐﺸﺘﻦ ﺑﺪی ﻣﯿﺪوﻧﻢ‪.‬‬
‫_ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻣﻴﻮﻣﺪﻳﻦ اﻳﻨﺠﺎ‪...‬‬
‫رون ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﻏﺮﯾﺪ ‪:‬ﯾﻪ ﺑﺎردﯾﮕﻪ ﺗﮑﺮار ﮐﻦ ﺗﺎ ﺑﻬﺖ ﺑﮕﻢ‪....‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﺎدﮔﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﺒﺎﯾﺪ ﻣﯿﻮﻣﺪﯾﻦ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﻪ‪.‬‬
‫رون ﭼﺸﻤﮑﯽ زد ‪ :‬ﻧﺘﺮس ﻣﺎ از اﯾﻦ ﺧﻄﺮا زﯾﺎد دﯾﺪﯾﻢ‪ .‬ﺿﻤﻨﺎ ﻣﺎ ﺣﺎﻻ از ﻃﺮف ﻣﺤﻔﻞ‬
‫ﻗﻘﻨﻮس ﻣﺎﻣﻮر ﺣﻔﺎﻇﺖ از ﺟﺎن ﺗﻮ ﻫﺴﺘﯿﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ دﻫﺎن ﺑﺎز ﺑﻪ ان دو ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪:‬ﺷﻤﺎ ﮐﻪ ﺑﻪ اوﻧﺎ ﭼﯿﺰی ﻧﮕﻔﺘﯿﻦ؟‬

‫‪49‬‬

‫‪50‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_ﻧﻪ ﺑﺎﺑﺎ ﺧﯿﺎﻟﺖ راﺣﺖ‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن اداﻣﻪ داد‪:‬ﺧﺐ ﺧﯿﻠﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪن‪ .‬اﻣﺎ ﻣﺎ ﮔﻔﺘﯿﻢ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﯿﻢ ﺑﮕﯿﻢ اوﻧﺎ ﻫﻢ ﻗﺒﻮل ﮐﺮدن‬
‫ﺑﻌﺪ ﻫﻢ ﻣﺎﻣﺎن ﻣﺎ رو ﻓﺮﺳﺘﺎد‬
‫اﯾﻨﺠﺎ و ﮔﻔﺖ‪:‬از ﻫﺮی ﺟﺪا‬
‫ﻧﻤﯿﺸﯿﻦ!!!‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ دﻫﺎن ﺑﺴﺘﻪ ﺧﻨﺪﯾﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺣﺎﻻ واﻗﻌﺎ ﻋﻀﻮ ﻣﺤﻔﻞ ﺷﺪﯾﻦ؟‬
‫_ﻧﻪ ﺑﺎﺑﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﺳﻌﯽ ﮐﺮدﯾﻢ اﻣﺎ ﻣﯿﮕﻦ ﻫﻨﻮز درﺳﺘﻮن ﺗﻤﻮم ﻧﺸﺪه اﻣﺎ ﻣﺎ ﮔﻔﺘﯿﻢ اﮔﻪ‬
‫ﺑﺨﻮان اﻃﻼﻋﺎت ﺑﺪﺳﺖ ﺑﯿﺎرن ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺗﺨﻔﯿﻒ ﺑﺪن ﺧﻼﺻﻪ راﺿﯿﺸﻮن ﮐﺮدﯾﻢ ﺑﺸﯿﻢ‬
‫ﻋﻀﻮ ﻣﻮﻗﺖ!!اﻟﺒﺘﻬﺦ ﺗﺎ ﭘﯿﺪا ﮐﺮدن ﺗﻮ‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ ﮐﻨﺎر آﺗﺶ رﻓﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻋﺠﯿﺒﻪ ﻣﻦ ﺣﺘﯽ ﺑﻪ ﻓﮑﺮم ﻧﺮﺳﯿﺪ ﮐﻪ‪....‬ﺑﻨﮓ ﻫﺮﻣﯿﻮن‬
‫روی زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد‪.‬رون وﺣﺸﺘﺰده ﺟﻠﻮ دوﯾﺪ ﭼﯽ ﺷﺪ‪:‬آخ ﯾﻪ ﻃﻠﺴﻢ دﻓﺎﻋﯽ ﻫﻢ ﺑﻪ او ﺑﺮﺧﻮرد‬
‫ﮐﺮد‪.‬ﻫﺮی ﮐﻪ از اﯾﻦ ﺻﺤﻨﻪ ﺧﻨﺪه اش ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﺘﺮﺳﯿﻦ ﻃﻠﺴﻤﺎی ﺗﻤﺮﯾﻨﯿﻪ ﻣﻌﺬرت‬
‫ﻣﯿﺨﻮام اﺻﻼ ﻫﻮاﺳﻢ ﻧﺒﻮد‪.‬ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش ﺣﺮﮐﺘﯽ داد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻓﻌﻼ ﻣﺘﻮﻗﻒ ﺷﺪ ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ وﺿﻊ آﺷﻔﺘﻪ ی ﺧﺎﻧﻪ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﺪای ﻣﻦ اﯾﻨﺠﺎ ﭼﻪ ﺧﺒﺮه؟‬
‫رون ﺟﻮاﺑﺶ را داد ‪:‬ﮐﻠﻮپ دوﺋﻠﻪ؟!!!؟!!!‬
‫_ﺧﺐ آره ﯾﮑﻢ ﺗﻤﺮﯾﻦ داﺷﺘﻢ‬
‫ﺗﺎزه ﺧﯿﻠﯽ ﭘﯿﺸﺮﻓﺖ ﮐﺮدم‬
‫ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺒﯿﻨﯿﻦ‪.‬‬
‫رون ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را در آوردو ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺒﯿﻦ آﻗﺎی ﭘﺎﺗﺮ اﮔﻪ ﺑﺨﻮای ﻣﺎ رو ﺳﺮ ﺑﺪوﻧﯽ ﯾﺎ‬
‫دوﺑﺎره ﻏﺎﻟﻤﻮن ﺑﺬاری ﺣﺴﺎﺑﺖ ﺑﺎ ﻣﻨﻪ‪..‬‬

‫‪50‬‬

‫‪51‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﺧﻨﺪﯾﺪ و ﺳﮑﻮت ﮐﺮد ﺣﻀﻮر آن دو در ﮐﻨﺎرش آراﻣﺶ را ﺑﺮاﯾﺶ ﺑﻪ ارﻣﻐﺎن‬
‫آورده ﺑﻮد‪.‬‬
‫*************************************‬
‫ﺑﻪ ﭘﯿﺸﻨﻬﺎد ﻫﺮﻣﯿﻮن از ﻫﻤﺎن ﻟﺤﻈﻪ ﮐﺎر را ﺷﺮوع ﮐﺮدﻧﺪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﻪ از دﯾﺪن ﻣﻌﺠﻮﻧﻬﺎﯾﯽ‬
‫ﮐﻪ ﻫﺮی درﺳﺖ ﮐﺮده ﺑﻮد ﻣﺒﻬﻮت ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﺮی ﺗﻮ واﻗﻌﺎ ﺧﻮدت اﯾﻨﺎ رو درﺳﺖ‬
‫ﮐﺮدی؟‬
‫آره ﭼﻄﻮر ﻣﮕﻪ؟‬
‫ﻫﯿﭻ ﻣﯿﺪوﻧﯽ اﯾﻦ ﯾﻌﻨﯽ ﭼﯽ ؟اﯾﻦ ﯾﻪ ﻣﻌﺠﻮن ﺿﺪ ﻓﺮاﻣﻮﺷﯿﻪ ‪.‬ﺧﯿﻠﯽ ﭘﯿﭽﯿﺪس‪.‬ﻓﮑﺮﻧﻤﯿﮑﻨﻢ‬‫ﺗﺎ ده ﺳﺎل دﯾﮕﻪ ﻫﻢ ﺑﺘﻮﻧﻢ ﺑﺴﺎزﻣﺶ‪...‬‬
‫رون ﺧﻨﺪﯾﺪ‪:‬ﭘﺲ ﮐﺎرت واﻗﻌﺎ ﺧﻮب ﺷﺪه ﻫﺮﻣﯿﻮن از ﻫﺮﮐﺴﯽ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﻧﻤﯿﮑﻨﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی آﻧﺮوز ﺗﻤﺎم اﺗﻔﺎﻗﺎت اﯾﻦ ﭼﻨﺪ روز را ﺑﺮای آﻧﻬﺎ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﺮد و ﻫﺮﭼﻪ را در ﻗﺪح‬
‫اﻧﺪﯾﺸﻪ دﯾﺪه ﺑﻮد ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻧﺸﺎن داد‪.‬رون ﮐﻪ ﺑﺎ دﯾﺪن ﺧﺎﻃﺮات ﺟﻨﮕﻬﺎی ﻣﺤﻔﻞ ﻣﺒﻬﻮت‬
‫ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪:‬ﭘﺴﺮ اﯾﻦ ﻣﺜﻞ ﮐﻼﺳﻬﺎی آﻣﻮزﺷﯿﻪ ﻓﻘﻂ ﮐﺎﻓﯿﻪ ﺣﺴﺎﺑﯽ ﻧﮕﺎﻫﺸﻮن ﮐﻨﯿﻢ و‬
‫ﺑﻌﺪ روی ﻫﻢ آزﻣﺎﯾﺶ ﮐﻨﯿﻢ ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻓﻮرا ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﺒﺎﯾﺪ ﯾﻪ ورد ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ رو روی ﻫﻢ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﮐﻨﯿﻢ!!‬
‫_ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ‪ ,‬ﺳﯿﺮﯾﻮس و ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻓﮑﺮ ﻫﻤﻪ ﺟﺎﺷﻮ ﮐﺮدن اون دوﺗﺎ ﺗﺎﺛﯿﺮ ﻫﻤﻪ ی‬
‫اﯾﻦ ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎ رو ﺗﻮ ﺧﺎﻃﺮاﺗﺸﻮن ﺑﻪ ﻣﺎ ﻧﺸﻮن ﻣﯿﺪن‪.‬‬
‫رون ﮐﻪ دﻓﺘﺮﭼﻪ ی اﺳﻨﯿﭗ را ورق ﻣﯿﺰد ﮔﻔﺖ‪:‬ﻋﺠﺐ ﭼﯿﺰاﯾﯽ‪.‬ﺑﺒﯿﻨﻢ ﻫﺮی اﯾﻨﺎ رو ﺧﻮدﺷﻮن‬
‫ﺳﺎﺧﺘﻦ؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎه ﺳﺮﯾﻌﯽ ﺑﻪ دﻓﺘﺮﭼﻪ ﮐﺮد و ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﻂ اﺳﻨﯿﭙﻪ؟!!!؟!‬

‫‪51‬‬

‫‪52‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_آره اﻣﺎ ﺑﯿﺴﺖ ﺻﻔﺤﻪ آﺧﺮش ﺟﺎدوﻫﺎی اﺧﺘﺮاﻋﯽ ﺧﻮدﺷﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺑﻬﺶ اﺿﺎﻓﻪ ﮐﺮدن‪.‬‬
‫ﺣﺪود ﻇﻬﺮ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﺐ ﻣﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ ﻣﺤﻔﻞ ﺗﻤﺎس ﺑﮕﯿﺮﯾﻢ ‪.‬رون ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ ﻣﺎﻣﺎﻧﺖ‬
‫ﺣﺴﺎﺑﯽ ﻧﮕﺮاﻧﻪ‪.‬ﻫﺮﻣﯿﻮن اﯾﻦ را ﮔﻔﺖ و ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را در ﻫﻮا ﭼﺮﺧﺎﻧﺪ ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ آﯾﻨﻪ‬
‫ای دو ﻃﺮﻓﻪ درﺳﺖ ﻣﺜﻞ آﯾﻨﻪ ای ﮐﻪ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﻪ ﻫﺮی داده ﺑﻮد ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ‪.‬ﻫﺮی ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ‬
‫ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬اﯾﻦ روش ارﺗﺒﺎط ﻣﺤﻔﻠﻪ؟‬
‫رون ﺧﻨﺪﯾﺪ‪:‬ﻧﻪ روش ارﺗﺒﺎط ﻣﺎ ﺑﺎ ﻣﺎﻣﺎﻧﻪ!در واﻗﻊ ﻣﺎﻣﺎن از ﻟﻮﭘﯿﻦ ﯾﺎدش ﮔﺮﻓﺘﻪ ‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ آﯾﻨﻪ را روﺑﺮوﯾﺶ ﮔﺮﻓﺖ و ﺻﺪا زد‪:‬ﻣﺎﻣﺎن ‪ ...‬ﻣﺎﻣﺎن‬
‫ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑﻌﺪ ﺻﻮرت ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ در آﯾﻨﻪ ﭘﯿﺪا ﺷﺪ ‪:‬رون "ﺧﺪای ﻣﻦ ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ؟‬
‫ﭼﻘﺪر دﯾﺮ ﮐﺮدی ﺑﺒﯿﻨﻢ ﻫﺮی اوﻧﺠﺎس‪.‬‬
‫آره ﻣﺎﻣﺎن ﻣﺎ ﻫﺮ ﺳﻪ ﺧﻮﺑﯿﻢ ﻓﻘﻂ ﺗﻤﺎس ﮔﺮﻓﺘﯿﻢ ﮐﻪ ﺑﮕﯿﻢ ﺣﺎل ﻫﻤﻪ ﻣﻮن ﺧﻮﺑﻪ‪.‬‬‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺑﻪ آراﻣﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬رون ﻣﯿﺨﻮام ﺑﺎ ﻫﺮی ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻢ‬
‫رون آﯾﻨﻪ را ﺑﻪ دﺳﺖ ﻫﺮی داد‪.‬ﻫﺮی ﮐﻪ ﺧﺠﺎﻟﺖ ﻣﯿﮑﺸﯿﺪ ﺑﺎ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﺪ ﺑﻪ‬
‫آراﻣﯽ آﯾﻨﻪ را در دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﺎ دﯾﺪن ﺻﻮرت ﻣﻬﺮﺑﺎن ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ اﺣﺴﺎس‬
‫ﺷﺮﻣﻨﺪﮔﯽ اش ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺷﺪ‪.‬‬
‫_ﺳﻼم ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺑﺎ ﺑﻐﺾ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺳﻼم ﻫﺮی ﺟﻮن ﺧﺪارو ﺷﮑﺮ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻤﯽ ﻧﻤﯿﺪوﻧﯽ ﭼﻘﺪر‬
‫ﻧﮕﺮاﻧﺖ ﺷﺪﯾﻢ‪....‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ آراﻣﯽ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد ‪:‬ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ وﻟﯽ ‪.....‬‬

‫‪52‬‬

‫‪53‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_ﮐﺎرت اﺻﻼ درﺳﺖ ﻧﺒﻮد ﻫﺮی اﮔﻪ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﺴﺘﯽ ﺑﻪ ﻣﻦ و آرﺗﻮر ﭼﯿﺰی ﺑﮕﯽ ﻧﺒﺎﯾﺪ‬
‫ﺑﭽﻪ ﻫﺎ رو ﻏﺎل ﻣﯿﺬاﺷﺘﯽ ﻋﺰﯾﺰم ﻣﺎ ﻫﻤﻪ ﻧﮕﺮاﻧﺖ ﺑﻮدﯾﻢ‪...‬‬
‫_ﻣﻌﺬرت ﻣﯿﺨﻮام وﻟﯽ‪....‬‬
‫_وﻟﯽ ﻧﺪاره از رون و‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺟﺪاﻧﺸﻮ ﺿﻤﻨﺎ ﻫﺮی‬
‫از ﺗﻮ اﻧﺘﻈﺎر ﻧﺪاﺷﺘﻢ‪....‬‬
‫_ﻣﻨﮑﻪ ﻣﻌﺬرت ﺧﻮاﻫﯽ ﮐﺮدم‬
‫‪...‬ﺑﺎور ﮐﻨﯿﺪ‪....‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﻧﮕﺬاﺷﺖ او اداﻣﻪ دﻫﺪ‪ ,‬ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﺎدراﻧﻪ ای زد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻮﺿﻮع اون ﻧﯿﺴﺖ‬
‫ﻣﺴﺌﻠﻪ ی ﺟﯿﻨﯿﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺣﺲ ﮐﺮد ﺻﻮرﺗﺶ داغ ﻣﯿﺸﻮد و ﻫﻤﺰﻣﺎن ﺑﺪﻧﺶ ﯾﺦ ﻣﯿﮑﻨﺪ‪.‬ﻫﻨﻮز ﻧﻤﯿﺪاﻧﺴﺖ ﻋﮑﺲ‬
‫اﻟﻌﻤﻞ ﺧﺎﻧﻮاده ی وﯾﺰﻟﯽ درﺑﺎره ی ﺻﻤﯿﻤﯿﺖ او و ﺟﯿﻨﯽ ﭼﯿﺴﺖ و ﻣﯿﺘﺮﺳﯿﺪ اﯾﻦ را ا از‬
‫ﻧﺎﺳﭙﺎﺳﯽ ﻫﺮی ﺑﺪاﻧﻨﺪ‪ .‬ﺑﺨﺼﻮص اﮔﺮ ﺑﺪاﻧﻨﺪ ﮐﻪ او ﺟﯿﻨﯽ را ﺗﺮک ﮐﺮده‪....‬‬
‫اﻣﺎ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺻﻤﯿﻤﺎﻧﻪ ﮔﻔﺖ‪:‬وﻗﺘﯽ ﺑﺎ ﮐﺴﯽ ﺻﻤﯿﻤﯽ ﻣﯿﺸﯽ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺗﻨﻬﺎش ﺑﺬاری!ﻣﻦ‬
‫واﻗﻌﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻢ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺻﻤﯿﻤﯽ ﺷﺪﯾﺪ‪...‬‬
‫وﻟﯽ ﺷﻤﺎ از ﮐﺠﺎ‪...‬؟‬‫ﺟﯿﻨﯽ اﻣﺮوز ﺻﺒﺢ ﺑﻬﻢ ﮔﻔﺖ وﻗﺘﯽ ﻓﻬﻤﯿﺪ رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن اوﻣﺪن ﭘﯿﺶ ﺗﻮ ﻃﺎﻗﺖ‬
‫ﻧﯿﺎورد‪.‬ﻣﯿﮕﻔﺖ‪:‬ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﻗﺮاره رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﭘﯿﺶ ﺗﻮ ﺑﺎﺷﻦ اون از اوﻧﺎ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻧﺰدﯾﮑﺘﺮه‬
‫و اوﻧﻢ ﺣﻖ داره ﮐﻪ‪....‬‬
‫ﻫﺮی ﺣﺮف ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ را ﻗﻄﻊ ﮐﺮد‪:‬وﻟﯽ‪....‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺧﯿﻠﯽ ﺟﺪی ﮔﻔﺖ‪:‬وﻟﯽ ﻧﺪاره ﺗﺎ ﯾﻪ رﺑﻊ دﯾﮕﻪ اوﻧﺠﺎس ﻓﻌﻼ ﺧﺪاﺣﺎﻓﻆ ﻋﺰﯾﺰم‪.‬‬

‫‪53‬‬

‫‪54‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﻧﻤﯿﺪاﻧﺴﺖ ﺑﺎﯾﺪ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺑﺎﺷﻪ ﯾﺎ ﻧﺎراﺣﺖ‪ .‬ﺑﻮدن رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن و ﺟﯿﻨﯽ واﻗﻌﺎ ﺑﺮای‬
‫او ارزﺷﻤﻨﺪ ﺑﻮد و او از اﯾﻦ ﺑﺎﺑﺖ واﻗﻌﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺑﻮد از ﻃﺮﻓﯽ اﯾﻦ ﻣﺴﺌﻠﻪ ﭼﯿﺰی از‬
‫ﻧﮕﺮاﻧﯽ اش ﮐﻢ ﻧﻤﯿﮑﺮد‪.‬‬
‫ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ زﻧﮓ در ﺧﺎﻧﻪ زده ﺷﺪ و وﻗﺘﯽ ﺑﻼﺧﺮه ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪﻧﺪ ﺗﺎﺑﻠﻮی ﺧﺎﻧﻢ ﺑﻠﮏ را‬
‫ﺳﺎﮐﺖ ﮐﻨﻨﺪ ﺟﯿﻨﯽ وارد ﺧﺎﻧﻪ ﺷﺪ‪.‬ﻫﺮی ﮐﻪ ﻧﻤﯿﺪاﻧﺴﺖ از آﻣﺪن ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺑﺎﺷﻪ‬
‫ﯾﺎ ﻧﺎراﺣﺖ ﻣﺒﻬﻮت ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﻣﯿﮑﺮد‪.‬‬
‫ﯾﮏ ﻣﺎه دﯾﮕﺮ ﺑﺴﺮﻋﺖ ﮔﺬﺷﺖ در اﯾﻦ ﻣﺪت آﻧﻬﺎ اﻧﻮاع ﻃﻠﺴﻤﻬﺎ را ﯾﺎد ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‬
‫‪.‬ﻫﺮی ﺑﺎرﻫﺎ ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ ﺑﺮود اﻣﺎ ﻫﺮﻣﯿﻮن اﺻﺮار داﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ‬
‫ﻧﺎﻣﻪ ی داﻣﺒﻠﺪور ﺗﻮﺟﻪ ﮐﻨﻨﺪ و ﺗﺎ ﻫﻤﻪ ی آﻧﻬﺎ را ﯾﺎد ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ اﻧﺪ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ‬
‫ﻧﺮوﻧﺪ ‪.‬از ﺳﻮی دﯾﮕﺮ ﺑﺨﺎﻃﺮ رﻋﺎﯾﺖ ﻧﮑﺎت اﯾﻤﻨﯽ آﻧﻬﺎ ﻣﺠﺒﻮر ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻤﺘﺮ ﺑﻪ دﯾﺪن ﺑﻘﯿﻪ‬
‫ﺑﺮوﻧﺪ ‪.‬‬
‫آﻧﺮوز ﺻﺒﺢ; ﻫﺮی و رون ﺑﺎ ﺻﺪای ﻓﺮﯾﺎد ﻫﺮﻣﯿﻮن از ﺧﻮاب ﺑﯿﺪار ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﻫﺮ دو‬
‫ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻫﺎﯾﺸﺎن را ﮐﺸﯿﺪﻧﺪ و ﺑﻪ ﻃﺮف اﺗﺎق ﻫﺮﻣﯿﻮن و ﺟﯿﻨﯽ دوﯾﺪﻧﺪ ‪.‬ﺑﻪ ﻣﺤﺾ ﺑﺎز‬
‫ﮐﺮدن در دو ; ﺳﻪ ﺟﻐﺪ ﺑﻪ ﻃﺮﻓﺸﺎن ﭘﺮواز ﮐﺮدﻧﺪ و دو ﺗﺎی آﻧﻬﺎ ﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎﯾﯽ را روی ﺳﺮ‬
‫ان دو اﻧﺪاﺧﺘﻨﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﻧﺎﻣﻪ اش ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪:‬ﻧﺎﻣﻪ ی ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰه !ﻗﺮاره دوﺑﺎره ﻣﺪرﺳﻪ ﺑﺎز ﺑﺸﻪ؟‬
‫ﺟﯿﻨﯽ و ﻫﺮﻣﯿﻮن واﻗﻌﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﭼﯿﺰی ﮐﻪ در دﺳﺖ ﻫﺮﻣﯿﻮﻧﺒﻮد ﯾﮏ ﻧﺸﺎن‬
‫ﺳﺮﭘﺮﺳﺘﯽ ﺑﻮد و درﺳﺖ ﻋﯿﻦ ﻫﻤﺎن دردﺳﺘﺎن رون ﻣﯿﺪرﺧﺸﯿﺪ‪.‬ﻫﺮی ﻣﯿﺪاﻧﺴﺖ ﮐﻪ آن دو‬
‫ﺗﻼش زﯾﺎدی ﺑﺮای ﺳﺮﭘﺮﺳﺖ ﺷﺪن ﮐﺮده اﻧﺪ ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ از اﯾﻦ ﻣﺴﺌﻠﻪ ﺑﻪ ﻧﻔﻊ ﺧﻮدش ﺑﻬﺮه‬
‫ﺑﺮد‪:‬ﺗﺒﺮﯾﮏ ﻣﯿﮕﻢ ‪ ...‬ﺳﺮﭘﺮﺳﺘﻬﺎی ﺟﺪﯾﺪ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ‪...‬ﺑﻼﺧﺮه ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪﯾﻦ‪.......‬ﺧﺐ رون‬

‫‪54‬‬

‫‪55‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺑﻼﺧﺮه روی ﭘﺮﺳﯽ رو ﮐﻢ ﮐﺮدی‪...‬اﮔﻪ ﻣﺎﻣﺎﻧﺖ ﺑﻔﻬﻤﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﻣﯿﺸﻪ‪...‬ﭘﺪر و‬
‫ﻣﺎدر ﺗﻮ ﻫﻢ ﻫﻤﯿﻨﻄﻮر ﻫﺮﻣﯿﻮن‪.‬‬
‫رون ﻧﺎﺑﺎوراﻧﻪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻋﺎﻟﯿﻪ ﭘﺲ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺑﺎز ﻣﯿﺸﻪ‪.‬دﯾﮕﻪ داﺷﺘﻢ ﻧﺎاﻣﯿﺪ ﻣﯿﺸﺪم‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺮﮔﻪ ی ﺳﺮﭘﺮﺳﺘﯽ را ﺧﻮاﻧﺪ‪:‬اﺟﺎزه ی ﮐﺴﺮ ﯾﺎ دادن اﻣﺘﯿﺎز‪....‬ﺣﻖ ﺗﺎﯾﯿﻦ رﻣﺰ ﺑﺮای‬
‫ﺑﺮج ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور‪....‬ﻫﯽ رون اﯾﻦ ﻋﺎﻟﯿﻪ‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬ﺗﺒﺮﯾﮏ ﻣﯿﮕﻢ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ‬
‫در اﯾﻦ ﺑﯿﻦ ﻫﺮی ﺳﺎﮐﺖ ﺑﻮد او ﻗﺼﺪ ﺑﺎزﮔﺸﺖ ﺑﻪ ﻣﺪرﺳﻪ را ﻧﺪاﺷﺖ ﭼﻮن وﻇﯿﻔﻪ ی‬
‫ﻣﻬﻤﺘﺮی ﺑﺮ ﻋﻬﺪه داﺷﺖ ‪.‬‬
‫_ﭼﯿﺰی ﺷﺪه ﻫﺮی ؟ﺗﻮ ﻓﮑﺮی؟‬
‫ﻫﺮی ﻟﺒﺨﻨﺪی زد ‪:‬ﻧﻪ ‪.‬ﺧﻮب ﺣﺎﻻ ﮐﯽ ﻣﯿﺨﻮاﯾﻦ ﺑﺮﯾﻦ ﺧﺮﯾﺪ؟‬
‫رون ﻧﺸﺎن ﺳﺮﭘﺮﺳﺘﯽ را در ﺟﯿﺒﺶ ﭼﭙﺎﻧﺪ‪:‬ﺧﺮﯾﺪ ﭼﯽ؟ﻣﺜﻞ اﯾﻨﮑﻪ ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﺮدی ﻣﺎ ﯾﻪ‬
‫ﻣﺎﻣﻮرﯾﺖ ﻣﻬﻢ دارﯾﻢ ﻫﺎ‪.‬‬
‫_رون ﺷﻤﺎ ﻧﺒﺎﯾﺪ از درﺳﺘﻮن ﻋﻘﺐ ﺑﯿﻮﻓﺘﯿﺪ…ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﻣﻬﻤﺘﺮ از درﺳﺘﻮن‬
‫ﻧﯿﺴﺖ‪.‬اوﻧﻢ اﻻن ﮐﻪ ﺑﻼﺧﺮه ﺳﺮﭘﺮﺳﺖ ﺷﺪﯾﻦ‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺟﻮاب داد‪:‬ﻓﻌﻼ ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﻣﻬﻤﺘﺮن‬
‫_وﻟﯽ ﻫﺮﻣﯿﻮن…ﺷﻤﺎ ﺑﺎﯾﺪ …‬
‫اﯾﻨﺒﺎر ﺟﯿﻨﯽ ﺟﻮاب داد ‪:‬ﺑﺒﯿﻦ ﮐﯽ داره اﯾﻨﻮ ﻣﯿﮕﻪ؟ اﮔﻪ ﺧﯿﺎل ﮐﺮدی ﻣﯿﺘﻮﻧﯽ ﻣﻦ ﯾﮑﯽ رو‬
‫ﻣﻨﺼﺮف ﮐﻨﯽ ﮐﻮر ﺧﻮﻧﺪی ‪.‬ﻣﻦ ﺗﺎ آﺧﺮش ﺑﺎﻫﺎﺗﻢ‪.‬‬
‫– ﻣﺎ ﻫﻢ ﻫﻤﯿﻨﻄﻮر!‬

‫‪55‬‬

‫‪56‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﻣﺠﺒﻮر ﺑﻮد ﺳﮑﻮت ﮐﻨﺪ آﺧﺮﯾﻦ اﻣﯿﺪش ﺑﺮای دور ﮐﺮدن آﻧﻬﺎ از ﺧﻄﺮ ﺑﻪ ﯾﺎس‬
‫ﺗﺒﺪﯾﻞ ﻣﯿﺸﺪ ‪.‬ﻧﺎﮔﻬﺎن اﺣﺴﺎس درد ﻋﺠﯿﺒﯽ ﮐﺮد و ﯾﮏ ﺟﻐﺪ ﺧﺎﮐﺴﺘﺮی در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﺑﺎ‬
‫ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﺑﻪ او ﻧﻮک ﻣﯿﺰد ﻫﻮ ﻫﻮی ﺧﻔﻪ ای ﮐﺮد‬
‫–ﻫﺮی ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﺑﺎ ﺗﻮ ﮐﺎر داره‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ روزﻧﺎﻣﻪ ای ﮐﻪ ﺑﻪ ﭘﺎی ﺟﻐﺪ ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد ﻧﮕﺎﻫﯽ ﮐﺮد و دﺳﺖ در ﺟﯿﺒﺶ ﮐﺮدو‬
‫ﭘﻨﺞ ﻧﺎت در ﮐﯿﺴﻪ ی ﺟﻐﺪ ﮔﺬاﺷﺖ روزﻧﺎﻣﻪ را ﺑﺎز ﮐﺮد و ﺟﻐﺪ ﭘﺮواز ﮐﻨﺎن دور ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﮐﻨﺠﮑﺎوی ﭘﺮﺳﯿﺪ ﺧﺒﺮﯾﻪ؟‬
‫_آره اﻣﺸﺐ دادﮔﺎه ﻣﺎﻟﻔﻮﯾﻪ‪.‬‬
‫رون ﺑﺎ ﺣﺮص ﮔﻔﺖ‪:‬اﻣﯿﺪوارم ﺑﻔﺮﺳﺘﻨﺶ آزﮐﺎﺑﺎن‬
‫ﻫﺮی ﺧﻮاﺳﺖ ﺣﺮﻓﯽ ﺑﺰﻧﻪ ﮐﻪ از آﯾﻨﻪ ی ﺟﯿﺒﯽ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺻﺪای ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺑﮕﻮش‬
‫رﺳﯿﺪ‪:‬ﻫﺮی!ﻫﺮی ﻋﺰﯾﺰم‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن آﯾﻨﻪ را در آورد و ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻪ ﻫﺮی داد‪.‬‬
‫_ﺳﻼم ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ‬
‫_ﺳﻼم ﻋﺰﯾﺰم ﺑﺒﯿﻨﻢ ﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎی ﻣﺪرﺳﻪ ﺑﻪ دﺳﺘﺘﻮن رﺳﯿﺪ؟‬
‫ﺑﻠﻪ ‪...‬اﻣﺎ‪...‬‬‫_ﺧﻮﺑﻪ ﮔﻮش ﮐﻦ ﭘﺮﻓﺴﻮر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل اﻣﺮوز ﺑﻌﺪ از ﻇﻬﺮ ﻣﯿﺨﻮاد ﺑﺒﯿﻨﺪت ﻓﮑﺮ‬
‫ﮐﺮدم ﺑﻬﺘﺮه ﻫﻤﺘﻮن ﺑﯿﺎﯾﻦ اﯾﻨﺠﺎ ‪.‬ﺿﻤﻨﺎ ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﺧﺒﺮﻣﻬﻢ ﻫﻢ ﺑﺮاﺗﻮن دارم‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺧﻮاﺳﺖ ﭼﯿﺰی ﺑﮕﻮﯾﺪ ﮐﻪ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ اداﻣﻪ داد‪ :‬ﭘﺲ ﺷﺐ ﻣﻨﺘﻈﺮﺗﻮﻧﻢ‪.‬‬
‫_اﻣﺎ ﻣﺎﻣﺎن ‪...‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﻧﮕﺬاﺷﺖ ﺣﺮف رون ﺗﻤﺎم ﺷﻮد ‪:‬ﻋﺰﯾﺰم ﻣﻦ ﻋﺠﻠﻪ دارم اﻣﺸﺐ ﺑﺮاﺗﻮن‬
‫ﺗﻮﺿﯿﺢ ﻣﯿﺪم ﻓﻌﻼ ﺧﺪاﺣﺎﻓﻆ‪.‬‬

‫‪56‬‬

‫‪57‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﭼﺎره ای ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ ﺑﻌﺪ از ﻧﻬﺎر ﺷﻨﻞ ﻫﺎﯾﺸﺎن را ﭘﻮﺷﯿﺪﻧﺪ و از ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺎرج ﺷﺪﻧﺪ‬
‫ﭼﻮن ﺟﯿﻨﯽ ﻧﻤﯿﺘﻮاﻧﺴﺖ آﭘﺎرات ﮐﻨﺪ ﺑﻪ ﺷﯿﻮه ی ﻣﺸﻨﮕﯽ و ﺑﺎ ﯾﮏ ﺗﺎﮐﺴﯽ ﺧﻮد را ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ‬
‫ی وﯾﺰﻟﯽ ﻫﺎ رﺳﺎﻧﺪﻧﺪ ‪ .‬ﻓﻠﻮر ﺑﻪ ﮔﺮﻣﯽ از آﻧﻬﺎ اﺳﺘﻘﺒﺎل ﮐﺮد آﻧﻬﺎ ﮐﻪ اﻧﺘﻈﺎر ﺑﺎزﮔﺸﺖ‬
‫ﻓﻠﻮر را ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ اوﻟﯿﻦ ﺧﺒﺮ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ را در ﯾﺎﻓﺖ ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬ﻓﺮد و ﺟﺮج ﺣﺴﺎﺑﯽ آﻧﻬﺎ را‬
‫ﺳﺮﮐﺎر ﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ ﺧﺎﻧﻢ و آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﺑﯿﻞ و ﭼﺎرﻟﯽ ﺑﺮای اﻧﺠﺎم ﯾﮏ ﻣﺎﻣﻮرﯾﺖ‬
‫از ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺎرج ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ و ﺣﺪود ﯾﮏ ﺳﺎﻋﺖ ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﻟﻮﭘﯿﻦ و ﺗﺎﻧﮑﺲ ﺑﺮﮔﺸﺘﻨﺪ ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻪ ﻣﺤﺾ دﯾﺪن ﻫﺮی ﻟﺒﺨﻨﺪی زد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﻮ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻣﻨﻮ ﻏﺎﻓﻞ ﮔﯿﺮ ﻣﯿﮑﻨﯽ ﭘﺴﺮ!‬
‫رﻓﺘﺎرت ﺧﯿﻠﯽ ﺷﺒﯿﻪ ﺟﯿﻤﺰ ﺷﺪه‪ .‬وﻟﯽ اﮔﻪ ﯾﮑﺒﺎر دﯾﮕﻪ ﺑﯽ ﺧﺒﺮ ﺑﮕﺬاری و ﺑﺮی…‪..‬‬
‫ﺟﺮج ﺣﺮف ﻟﻮﭘﯿﻦ رو ﮐﺎﻣﻞ ﮐﺮد‪:‬اﮔﻪ ﺟﺮات داری اﯾﻨﮑﺎرو ﺑﮑﻦ ﻫﺮی…‬
‫_ ﺗﺎ وﻗﺘﯽ ﻣﯿﻨﺮوا ﺑﻬﻤﻮن ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﺠﺎﯾﯽ ﺧﻮاب و ﺧﻮراک ﻧﺪاﺷﺘﯿﻢ‪.‬‬
‫ﻓﺮد اﺿﺎﻓﻪ ﮐﺮد ‪:‬ﺑﺒﯿﻦ ﭘﺴﺮ اﮔﻪ دﻟﺖ ﯾﻪ ﮐﺘﮏ ﺣﺴﺎﺑﯽ ﻣﯿﺨﻮاد ﺑﺎزم از اﯾﻦ ﮐﺎرا ﺑﮑﻦ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﭼﯿﺰی ﻧﮕﻔﺖ از اﯾﻨﮑﻪ آﻧﻬﺎ را ﻧﮕﺮان ﮐﺮده ﺑﻮد واﻗﻌﺎ ﺷﺮﻣﻨﺪه ﺑﻮد اﻣﺎ آن زﻣﺎن راه‬
‫دﯾﮕﺮی ﺑﻪ ﻧﻈﺮش ﻧﻤﯿﺮﺳﯿﺪ‪.‬درﺳﺖ در ﻫﻤﯿﻦ وﻗﺖ زﻧﮓ در ﺑﻪ ﺻﺪا در آﻣﺪ‪.‬ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ‬
‫دﻗﯿﻘﻪ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل وارد آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺷﺪ‪.‬‬
‫در اﺑﺘﺪای ورودش ﺑﺎ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﻋﺠﯿﺐ ﻫﺮی را ﺑﺮ اﻧﺪاز ﮐﺮد و ﺑﺎ ﺧﺸﻤﯽ ﺧﺮوﺷﺎن ﺻﺪاﯾﺶ‬
‫ﺑﺎﻻ رﻓﺖ‪:‬ﭘﺎﺗﺮ… ﭘﺴﺮه ی دﯾﻮوﻧﻪ…ﻫﯿﭻ ﻣﯿﺪوﻧﯽ ﺑﺎ ﮐﺎر اﺣﻤﻘﺎﻧﻪ ای ﮐﻪ ﮐﺮدی ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ‬
‫رو ﻧﮕﺮان ﺧﻮدت ﮐﺮدی؟‬
‫ﻫﺮی ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ ﺗﻮﺿﯿﺢ دﻫﺪ ﮐﻪ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﻣﯿﺎﻧﻪ داری ﮐﺮد‪:‬ﻣﯿﻨﺮوا ﮐﯿﮏ ﺗﻤﺸﮏ‬
‫ﻣﯿﺨﻮری؟‬
‫_ ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ ﻣﺎﻟﯽ وﻟﯽ ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﻫﻤﯿﻦ اﻻن ﺳﻨﮕﺎﻣﻮ ﺑﺎ ﯾﻪ ﻧﻔﺮ واﺑﮑﻨﻢ‪ .‬و ﻧﮕﺎه‬
‫ﺧﺸﻤﮕﯿﻨﯽ ﺑﻪ ﻫﺮی ﮐﺮد‪.‬‬

‫‪57‬‬

‫‪58‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺑﺎ اﺷﺎره ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ رون; ﻫﺮﻣﯿﻮن; ﺟﯿﻨﯽ; ﻓﺮد و ﺟﺮج ﻏﺮ ﻏﺮ ﮐﻨﺎن ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﺑﯿﻞ و‬
‫ﻓﻠﻮراز ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﺑﺎﻻ رﻓﺘﻨﺪ‪.‬‬
‫ﭘﺮﻓﺴﻮر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﮐﻪ ﺻﻮرﺗﺶ ﻧﺸﺎن ﻣﯿﺪاد ﻣﯿﺨﻮاﻫﺪ داد ﺑﮑﺸﺪ ﺑﻪ آراﻣﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﺐ‬
‫ﻫﺮی ﭼﻘﺪر در ﮐﺎرت ﭘﯿﺸﺮﻓﺖ داﺷﺘﯽ؟‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ آراﻣﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﮐﺪوم ﮐﺎر؟‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﻧﮕﺎه زﯾﺮﮐﺎﻧﻪ ای ﺑﻪ او ﮐﺮد و ﺑﺎ ﻟﺤﻨﯽ ﺟﺪی ﮔﻔﺖ‪:‬ﭘﺎﺗﺮ اﮔﻪ ﻓﮑﺮ ﮐﺮدی‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﭼﯿﺰی رو از ﻣﻦ ﻣﺨﻔﯽ ﻣﯿﮑﻨﻪ ﺳﺨﺖ در اﺷﺘﺒﺎﻫﯽ ‪.‬ﺣﺎﻻ ﺑﮕﻮ ﭼﻘﺪر در ﮐﺎر‬
‫ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ ﭘﯿﺸﺮﻓﺖ داﺷﺘﯽ؟‬
‫رﻧﮓ ﻫﺮی ﭘﺮﯾﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﭼﯿﺰی ﻧﮕﻔﺖ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻪ آراﻣﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪:‬ﺑﺒﯿﻨﻢ ﻫﺮی اﻻن ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺑﺠﺰ‬
‫رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن و ﺟﯿﻨﯽ و ﻣﺎ از اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﺑﺎ ﺧﺒﺮﻧﺪ؟‬
‫ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ اﻟﺒﺘﻪ ﭘﺮوﻏﺴﻮر اﺳﻼﮔﻬﻮرن ﻫﻢ ﯾﻪ ﭼﯿﺰاﯾﯽ ﻣﯿﺪوﻧﻪ اﻣﺎ ﻧﻤﯿﺪوﻧﻪ ﮐﻪ ﻣﺎ‬‫ﻣﯿﺪوﻧﯿﻢ‪...‬در واﻗﻊ ﯾﺎدش ﻧﻤﯿﺎد ﮐﻪ ﭼﯿﺰی ﺑﻪ ﮐﺴﯽ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ‪.‬‬
‫_ﺧﻮﺑﻪ ﭘﺎﺗﺮ ﻣﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﻓﮑﺮ ﮐﺮدﯾﻢ و ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﯿﻢ ﮐﻪ ﺗﻮ در اﯾﻦ ﻣﺎﻣﻮرﯾﺖ ﺑﻪ ﮐﻤﮏ اﺣﺘﯿﺎج‬
‫داری‬
‫ﻫﺮی ﮐﻪ ﺳﻌﯽ ﻣﯿﮑﺮد ﻟﻬﻨﺶ ﻣﻮدﺑﺎﻧﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﻮدم از ﭘﺴﺶ ﺑﺮ ﻣﯿﺎم‪.‬‬
‫اﯾﻨﺒﺎر ﻟﻮﭘﯿﻦ دﺧﺎﻟﺖ ﮐﺮد ‪:‬ﻣﯿﺪوﻧﻢ ﻫﺮی ﻣﺎ ﻫﻤﻬﻮن ﻣﯿﺪوﻧﯿﻢ ﮐﻪ ﺗﻮ از ﭘﺲ ﺧﯿﻠﯽ از ﮐﺎرا‬
‫ﺑﺮ اوﻣﺪی وﻟﯽ وﻗﺘﯽ داﻣﺒﻠﺪور ﻧﺘﻮﻧﺴﺖ ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ اﯾﻦ ﮐﺎرو ﺑﮑﻨﻪ ﭘﺲ ﺗﻮ ﻫﻢ ﺑﻪ ﮐﻤﮏ‬
‫اﺣﺘﯿﺎج داری‬
‫ﻫﺮی از ﮐﻮره در رﻓﺖ‪:‬اﯾﻦ وﻇﯿﻔﻪ ی ﻣﻨﻪ ﻧﻤﯿﺨﻮام ﮐﺴﯽ ﺻﺪﻣﻪ ﺑﺒﯿﻨﻪ‪.‬‬
‫ﭼﺎرﻟﯽ ﺑﻪ آراﻣﯽ ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﺑﺒﯿﻦ ﻫﺮی ﻣﻦ اﯾﻨﻮ درک ﻣﯿﮑﻨﻢ اﻣﺎ اﮔﻪ ﻓﮑﺮ ﮐﺮدی ﮐﻪ ﻣﺎﻫﺎ در‬
‫ﺣﺎﻟﺖ ﻋﺎدی ﺟﻮﻧﻤﻮن در ﺧﻄﺮ ﻧﯿﺴﺖ اﺷﺘﺒﺎه ﻣﯿﮑﻨﯽ ‪.‬ﻫﺮ ﮐﺪوم از ﻣﺎ از وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﻋﻀﻮ‬

‫‪58‬‬

‫‪59‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻣﺤﻔﻞ ﺷﺪﯾﻢ ﺣﺪاﻗﻞ ﭼﻨﺪ ﺑﺎر ﺗﺎ دم ﻣﺮگ رﻓﺘﯿﻢ اﻣﺎ ﮐﻨﺎر ﻫﻢ ﺑﻮدﻧﻤﻮن ﻧﺠﺎﺗﻤﻮن داده ﺣﺎﻻ‬
‫ﻫﻢ ﻓﻘﻂ ﻣﯿﺨﻮاﯾﻢ ﮐﻨﺎر ﻫﻢ ﺑﺎﺷﯿﻢ ‪.‬‬
‫_ ﺑﻌﻼوه ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻣﺎﻣﻮرﯾﺖ ﻣﻬﻢ اﻣﺴﺎل ﺗﻮ در ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯿﮑﻨﻢ وﻗﺘﯽ ﺑﺮای ﭘﯿﺪا‬
‫ﮐﺮدن اوﻧﺎ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯽ‬
‫_ﻣﺎﻣﻮرﯾﺖ؟!!!؟‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬ﭘﺴﺮه ی اﺣﻤﻖ ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﺮدم ﭘﯿﺎم اﻣﺮوز رو ﺧﻮﻧﺪی‬
‫_راﺳﺘﺶ ﻧﻪ ﻓﺮﺻﺖ ﻧﮑﺮدم‬
‫_اﯾﻨﺒﺎر ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺟﻮاب داد ‪ :‬اﻣﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺪوﻧﯽ ﮐﻪ اﻣﺮوز دادﮔﺎه ﻣﺎﻟﻔﻮی ﺑﻮده‬
‫_آره اﻣﺎ اﯾﻦ ﭼﻪ رﺑﻄﯽ داره ﺑﻪ‪.....‬‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺣﺮف ﻫﺮی رو ﻗﻄﻊ ﮐﺮد‪:‬دارن ﺳﻌﯽ ﻣﯿﮑﻨﻦ ﺗﺒﺮﺋﺶ ﮐﻨﻦ ﭘﺎﺗﺮ‬
‫_ﭼﯽ؟ ‪.....‬‬
‫ﻫﺮی ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﻏﯿﺮ ﻣﻤﮑﻨﻪ ‪...‬اون ﻋﻮﺿﯿﺎی وزارت ﺧﻮﻧﻪ ای اون آﺷﻐﺎﻟﻮ ﺗﺒﺮﺋﻪ ﮐﻨﻦ؟آﺧﻪ‬
‫ﭼﺮا؟‬
‫_ اﻗﺎی وﻳﺰﻟﯽ ﺏﺎ ﺕﺎﺳﻒ ﺳﺮی ﺕﮑﺎن داد‪:‬هﻨﻮزم ﺛﺮوت ﻣﺎﻟﻔﻮی هﺎ ﺏﻪ دادﺷﻮن‬
‫ﻣﻴﺮﺳﻪ‪.‬‬
‫ﺗﺎﻧﮑﺲ دﺳﺖ ﻫﺮی را ﮔﺮﻓﺖ و ﻧﺸﺎﻧﺪ ‪:‬ﮐﯿﻨﮕﺰﻟﯽ ﺑﺮاﻣﻮن ﺧﺒﺮ آورد ‪ ,‬ﻇﺎﻫﺮا وﻟﺪوﻣﻮرت‬
‫ﺗﻮ وزارت ﺧﻮﻧﻪ ﻫﻢ ﻧﻔﻮذی داره ‪.‬ﺑﻬﺮ ﺣﺎل ﭼﻮن اون ﮔﻔﺘﻪ ﺗﺤﺖ ﻓﺸﺎر ﺑﻮده ﻣﻤﮑﻨﻪ ﺗﺒﺮﺋﻪ‬
‫ﺑﺸﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬وﻟﯽ ﻣﻦ ﺧﻮدم دﯾﺪم ‪.‬ﭘﺎرﺳﺎل ﻫﻢ ﺑﻪ ﻫﻤﺘﻮن ﮔﻔﺘﻢ ‪.‬اون آﺷﻐﺎل ﯾﻪ‬
‫ﻣﺮﮔﺨﻮاره آﮔﻪ وزارت ﺧﻮﻧﻪ ﻧﻤﯿﺨﻮاد اوﻧﻮ ﻣﺠﺎزات ﮐﻨﻪ ﺧﻮدم ﻣﯿﮑﺸﻤﺶ‪.......‬‬
‫_ﻫﺮی ﺧﻮاﻫﺶ ﻣﯿﮑﻨﻢ آروم ﺑﺎش ‪...‬‬
‫_آروم ﺑﺎﺷﻢ!!!!اون ﺑﺎﻋﺚ ﻣﺮگ داﻣﺒﻠﺪوره‪..‬‬
‫‪59‬‬

‫‪60‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_ﻣﺎ ﻫﻢ ﻣﯿﺪوﻧﯿﻢ ﻫﺮی وﻟﯽ ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ اﺳﮑﺮﯾﻤﺠﯿﻮر ﻣﺨﺎﻟﻒ اﯾﻦ ﺣﺮﻓﻪ ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ‪...‬ﺑﻪ اﺣﺘﻤﺎل‬
‫ﻗﻮی اون آزاد ﻣﯿﺸﻪ‬
‫ﻫﺮی دﯾﮕﺮ ﻧﻤﯽ ﺷﻨﯿﺪ ﺧﻮن در رﮔﻬﺎﯾﺶ ﻣﻨﺠﻤﺪ ﺷﺪه ﺑﻮد‪:‬ﭼﻄﻮر ﻣﻤﮑﻨﻪ‪ ....‬اون ﺣﺘﻤﺎ ﯾﻪ‬
‫ﻧﻘﺸﻪ ای داره ﮐﻪ دوﺑﺎره ﻣﯿﺨﻮاد ﺑﺮﮔﺮده ﭘﺮﻓﺴﻮر ﺷﻤﺎ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﻬﺶ اﺟﺎزه ﺑﺪﯾﻦ‪.‬‬
‫_ﻣﺎ ﻧﻬﺎﯾﺖ ﺳﻌﯿﻤﻮﻧﻮ ﻣﯿﮑﻨﯿﻢ ﭘﺎﺗﺮ اﻣﺎﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ ﮐﺎرزﯾﺎدی از دﺳﺖ ﻣﺎ ﺑﺮ ﻧﻤﯿﺎد‪.‬ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎری‬
‫ﮐﻪ ﻣﯿﺘﻮﻧﯿﻢ ﺑﮑﻨﯿﻢ اﯾﻨﻪ ﮐﻪ اﮔﻪ در دادﮔﺎه ﻣﺎﻟﻔﻮی ﺷﮑﺴﺖ ﺧﻮردﯾﻢ ﺗﻤﺎم ﻣﺪت اوﻧﻮ زﯾﺮ‬
‫ﻧﻈﺮ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯿﻢ‪.‬و اﯾﻦ وﻇﯿﻔﻪ ی ﺗﻮﺋﻪ ‪...‬‬
‫_ﻣﻨﻈﻮرﺗﻮن ﭼﻴﻪ؟ ﺷﻤﺎ ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺨﻮاﻳﻦ ﺑﮕﻴﻦ اون ﺁﺷﻐﺎل ﺑﺮﻣﻴﮕﺮدﻩ‬
‫_ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ ﭘﺎﺗﺮ‪...‬ﺑﻪ هﺮ ﺣﺎل در ﺻﻮرت ﺷﮑﺴﺖ ﻣﺎ ﺗﻮ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻮاﻇﺐ ﻣﺎﻟﻔﻮی ﺑﺎﺷﯽ‬
‫_وﻟﯽ ﭘﺲ ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ؟‬
‫_ﻫﺮی ﺻﺒﺮ داﺷﺘﻪ ﺑﺎش ﺑﻪ ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ ﻫﻢ ﻣﯿﺮﺳﯿﻢ اﻣﺎ ﻓﻌﻼ ﻣﻬﻤﺘﺮﯾﻦ ﻣﺴﻠﻪ ﻓﻬﻤﯿﺪن‬
‫ﻧﻘﺸﻪ ی ﺟﺪﯾﺪ وﻟﺪوﻣﻮرﺗﻪ‬
‫ﻫﺮی در ﻓﮑﺮﺑﻮد ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ ﻣﺎﻟﻔﻮی راﺑﮑﺸﺪ ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ او را ﻧﺎﺑﻮد ﮐﻨﺪ ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ وﻗﺘﯽ‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫‪:‬ﺧﺐ ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﺣﺮﻓﺎﻣﻮﻧﻮ زدﯾﻢ ﺑﻬﺘﺮه ﻣﺎ دﯾﮕﻪ ﺑﺮﯾﻢ ﺑﺎﻻ ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﻣﯿﻨﺮوا ﮐﺎر ﻣﻬﻤﯽ‬
‫ﺑﺎﻫﺎت داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ ‪ .‬ﭼﯿﺰی ﻧﺸﻨﯿﺪ ‪.‬‬
‫ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ ﺑﺎ ﺻﺪای ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺑﻪ ﺧﻮد آﻣﺪ ﻫﺮی و ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل در‬
‫آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻮدﻧﺪ‬
‫ﭘﺮوﻓﺴﻮرﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺑﻪ آراﻣﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﺐ ﭘﺎﺗﺮﻣﻮﺿﻮع ﻣﻬﻤﯽ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﯿﺨﻮام ﺑﺎﻫﺎت‬
‫در ﻣﯿﻮن ﺑﺬارم‪.‬‬
‫_ﺑﻔﺮﻣﺎﺑﺒﺪ ﭘﺮوﻓﺴﻮر‬
‫_ﺣﺘﻤﺎ ﻧﺎﻣﻪ ی ﻣﺪرﺳﻪ ﺑﻪ دﺳﺘﺖ رﺳﯿﺪه ‪.....‬‬
‫‪60‬‬

‫‪61‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_ﻫﺮی ﺣﺮف او را ﻗﻄﻊ ﮐﺮد‪:‬ﭘﺮﻓﺴﻮر ﻣﻦ اﻣﺴﺎل ﺑﻪ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺑﺮﻧﻤﯿﮕﺮدم ﻻاﻗﻞ ﺗﺎ وﻗﺘﯽ‬
‫ﮐﻪ اﯾﻦ ﻣﺎﺟﺮا ﺗﻤﻮم ﺑﺸﻪ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﻢ اﯾﻦ ﮐﺎرو ﺑﮑﻨﻢ‪.‬‬
‫_اﻣﺎ ﺗﻮ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﮔﺮدی ﭘﺎﺗﺮ ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﺮدم ﺑﺎ ﭼﯿﺰﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﺮات ﻧﻮﺷﺘﻢ ﺷﺮاﯾﻂ رو درک‬
‫ﻣﯿﮑﻨﯽ‬
‫ﻫﺮی ﻣﺘﻌﺠﺐ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد‪:‬ﮐﺪوم ﺷﺮاﯾﻂ؟ )واﻗﻌﯿﺖ اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ او ﻧﺎﻣﻪ ی ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ رو ﺑﺎز‬
‫ﻫﻢ ﻧﮑﺮده ﺑﻮد ﭼﻮن ﻣﯿﺘﺮﺳﯿﺪ وﺳﻮﺳﻪ ی ﺑﺎزﮔﺸﺖ ﺑﻪ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ در او ﺗﻘﻮﯾﺖ ﺷﻮد‪(.‬‬
‫ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮا ﻣﺘﻮﺟﻪ اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﺷﺪه ﺑﻮد ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﻫﻮا را از‬
‫ﺑﯿﻨﯽ اش ﺧﺎرج ﮐﺮد ‪:‬ﺑﺎﯾﺪ ﺣﺪس ﻣﯿﺰدم ﺗﻮ ﻧﺎﻣﻪ رو ﻧﺨﻮﻧﺪی اﯾﻨﻄﻮر ﻧﯿﺴﺖ ﭘﺎﺗﺮ؟‬
‫او ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺟﻮاب ﻫﺮی ﻧﺸﺪ و اداﻣﻪ داد اﻣﺎ ﺗﻮ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﮔﺮدی ﭘﺎﺗﺮ ‪ .‬ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺑﻪ ﺗﻮ اﺣﺘﯿﺎج‬
‫داره‪.‬‬
‫_اﻣﺎ ﭘﺮوﻓﺴﻮر ‪....‬‬
‫_ﮔﻮش ﮐﻦ ﭘﺎﺗﺮ ﻫﺮدوی ﻣﺎ ﻣﯿﺪوﻧﯿﻢ ﮐﻪ ﺗﻮ ﻫﻨﻮز ﺑﺮای ﻣﻘﺎﺑﻠﻪ ﺑﺎ وﻟﺪوﻣﻮرت آﻣﺎده‬
‫ﻧﯿﺴﺘﯽ ﻣﻦ ﻣﯿﺨﻮام ﺗﻮ رو آﻣﺎده ﮐﻨﻢ‪.‬‬
‫ﻣﻨﻮ آﻣﺎده ﮐﻨﯿﺪ؟‬‫_ﺑﭽﻪ ﺟﻮن اﯾﻨﻘﺪر ﺧﻨﮓ ﻧﺒﺎش ﺗﻮ ﻫﻨﻮز ﻧﯿﺎز ﺑﻪ آﻣﻮزش داری ﮐﺎر ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ رو‬
‫ﺑﻤﺎ ﺑﺴﭙﺎر‬
‫_وﻟﯽ داﻣﺒﻠﺪور اﯾﻦ وﻇﯿﻔﻪ رو ﺑﻪ ﻣﻦ داده‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﻓﺮﯾﺎد ﮐﺸﯿﺪ‪:‬آﻟﺒﻮس ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﻧﮕﻔﺖ ﺧﻮدﺗﻮ ﺑﻪ ﮐﺸﺘﻦ ﺑﺪی اﮔﻪ ﻗﺮار‬
‫ﺑﺎﺷﻪ ﺑﺪون آﻣﺎدﮔﯽ ﺟﻠﻮ ﺑﺮی ﺧﻮدﺗﻮ ﺑﮑﺸﺘﻦ ﻣﯿﺪی و اﯾﻦ ﭼﯿﺰی ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ اون ﺑﺨﻮاد‬
‫اﻣﺎ اﮔﻪ آﻣﺎدﮔﯿﺸﻮ ﭘﯿﺪا ﮐﻨﯽ ﺑﻬﺖ ﻗﻮل ﻣﯿﺪم ﺑﺎ ﮔﺮوه ﺟﺴﺘﺠﻮ ﺑﺪﻧﺒﺎﻟﺶ ﺑﺮی ﻧﻈﺮت ﭼﯿﻪ؟‬

‫‪61‬‬

‫‪62‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﺳﮑﻮت ﮐﺮد ﺣﻖ ﺑﺎ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺑﻮد او ﻫﻨﻮز آﻣﺎده ﻧﺒﻮد‪.‬وﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﺳﺎدﮔﯽ از‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﺷﮑﺴﺖ ﻣﯿﺨﻮرد ﻣﺘﻮﺟﻪ اﯾﻦ ﻣﺴﺌﻠﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد‪..‬ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﮐﻪ از ﺳﮑﻮت ﻫﺮی‬
‫ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺷﺪه ﺑﻮد ﺑﺮای ﻗﺎﻧﻊ ﮐﺮدن او ﮔﻔﺖ‪:‬ﺿﻤﻨﺎ اﮔﻪ ﺗﻮ ﺑﻪ ﻣﺪرﺳﻪ ﺑﺮﮔﺮدی ﻣﯿﺘﻮﻧﯽ‬
‫ﺧﯿﻠﯽ ﻣﻮﺛﺮ ﺗﺮ ﺑﺎﺷﯽ ﺑﺒﯿﻦ ﭘﺎﺗﺮ اﮔﻪ ﻗﺮار ﺑﺎﺷﻪ ﯾﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮاردوﺑﺎره ﺑﯿﺎد ﺗﻮ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰه‬
‫ﺑﺮای ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ از اون ﺑﻪ ﮐﻤﮏ اﺣﺘﯿﺎج دارﯾﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻣﺘﻌﺠﺐ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﭘﺮﻓﺴﻮر ﻣﮕﻪ اﻋﻀﺎی ﻣﺤﻔﻞ و ﮐﺎراﮔﺎﻫﻬﺎ ‪......‬‬
‫_ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ ﺑﻌﺪ از ﻣﺮگ داﻣﺒﻠﺪور اوﺿﺎع ﻣﺤﻔﻞ ﺑﻪ ﻫﻢ رﯾﺨﺘﻪ وزارت ﺧﻮﻧﻪ اﺻﻼ اﻫﻤﯿﺘﯽ‬
‫ﻧﻤﯿﺪه در ﻣﻮرد ﻣﺤﻔﻞ ﻫﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮕﻢ ﺳﺮ ﻣﺤﻔﻞ ﺧﯿﻠﯽ ﺷﻠﻮﻏﻪ ﺑﺨﺼﻮص ﮐﻪ ﻃﯽ ﺳﻪ ﻫﻔﺘﻪ ی‬
‫اﺧﯿﺮ دوازده ﻧﻔﺮ از اﻋﻀﺎی ﻣﺤﻔﻞ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪن‪.‬‬
‫ﻫﺮی وﺣﺸﺘﺰده ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪:‬وﻟﯽ ﻣﻦ ﻧﻤﯿﺪوﻧﺴﺘﻢ!!‪...‬‬
‫_ﺧﺐ ﭼﻮن ﻧﻤﯿﺨﻮاﺳﺘﯿﻢ ﺑﻪ ﺑﯿﺮون درز ﮐﻨﻪ واﻗﻌﯿﺖ اﯾﻨﻪ ﮐﻪ ﻫﺮ ﭼﯽ ﻣﺤﻔﻞ ﺿﻌﯿﻒ ﺗﺮ‬
‫ﻣﯿﺸﻪ وﻟﺪوﻣﻮرت ﻗﻮی ﺗﺮ ﻣﯿﺸﻪ ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﺗﻤﺎم ﻧﯿﺮوﻫﺎﻣﻮن رو ﻻزم دارﯾﻢ ﺑﻪ ﻋﻼوه از‬
‫اﻣﺮوز ﺗﻌﺪادی از اﻓﺮاد ﻣﺤﻔﻞ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ ﻣﯿﺮن ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﻣﺎ ﺑﻪ ﮐﻤﮏ ﭼﻨﺪ‬
‫ﻧﻔﺮ در داﺧﻞ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ اﺣﺘﯿﺎج دارﯾﻢ ﻫﺮی ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ اﻋﺘﺮاض ﮐﻨﺪ‬
‫اﻣﺎ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل اﺟﺎزه ﻧﺪاد و ﮔﻔﺖ‪:‬اﯾﻦ راز ﺑﯿﻦ ﻣﺎ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﻣﯿﻤﻮﻧﻪ و ﺑﻘﯿﻪ ﻣﺤﻔﻞ ﭼﯿﺰی‬
‫از اون ﻧﻤﯿﻔﻬﻤﻨﺪ‪.‬‬
‫اﻣﺎ ﺳﻮال دﯾﮕﺮی در ذﻫﻨﺶ ﺑﻮد‬
‫_ﭘﺲ ﮐﺎراﮔﺎﻫﻬﺎ ﭼﯽ ﻣﯿﺸﻦ؟‬
‫ﭘﺎﺗﺮ ﻣﻦ ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﺮدم ﺑﺎﻫﻮﺷﺘﺮاز اﯾﻦ ﺑﺎﺷﯽ وزارت ﺧﻮﻧﻪ ﮐﺎرﺷﻮ ول ﻧﻤﯿﮑﻨﻪ ﮐﻪ ﺑﭽﺴﺒﻪ‬‫ﺑﻪ ﯾﻪ ﻣﺪرﺳﻪ اوﻧﻢ ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﻫﺮروز ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ دارن ﯾﮑﯽ رو ﻣﯿﮑﺸﻦ از ﻃﺮﻓﯽ ﻣﺎ‬
‫ﻣﻄﻤﺌﻦ ﻧﯿﺴﺘﯿﻢ ﮐﻪ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ از اوﻧﺎ ﻣﺮﮔﺨﻮارن‬

‫‪62‬‬

‫‪63‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_ﭘﺲ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﺗﻮ وزارت ﺧﻮﻧﻪ ﻫﻢ ﻧﻔﻮذ ﮐﺮدن؟‬
‫_ﺑﻠﻪ و ﺗﻌﺪادﺷﻮن ﻧﺎﻣﺸﺨﺼﻪ اﻣﺎ ﭼﯿﺰی ﮐﻪ اﻻن ﻣﻬﻤﻪ دﻓﺎع از ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰه‪.‬‬
‫_اﻣﺎ ﻣﻦ ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﺮدم اوﺿﺎع ﻋﺎدی ﺷﺪه ﮐﻪ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ رو دوﺑﺎره ﺑﺎز ﮐﺮدﯾﺪ‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺳﺮی ﺑﺎ ﺗﺎﺳﻒ ﺗﮑﺎن داد‪:‬ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ ﻧﻪ اﻣﺎ ﻣﺎ ﻣﺠﺒﻮرﯾﻢ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ رو ﺑﺎز‬
‫ﮐﻨﯿﻢ در واﻗﻊ ﭘﺎﺗﺮ ﻣﺎ اﻻن ﺧﯿﻠﯽ دﻗﯿﻖ ﻣﯿﺪوﻧﯿﻢ ﮐﻪ وﻟﺪوﻣﻮرت دﻧﺒﺎل ﺗﺼﺮف ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰه‬
‫ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﺑﻪ ﮐﻤﮏ ﺗﻮ ﺑﺮای ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ از ﻣﺪرﺳﻪ اﺣﺘﯿﺎج دارﯾﻢ‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﺑﻪ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﻧﮕﺎه ﮐﺮد در ﭼﻬﺮه اش اﺛﺮی از ﺷﻮﺧﯽ ﻧﺒﻮد ﺑﺎ ﺗﺮدﯾﺪ‬
‫ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬وﻟﯽ ﻣﻦ ﭼﻪ ﮐﻤﮑﯽ ﻣﯿﺘﻮﻧﻢ ﺑﮑﻨﻢ ﭘﺮﻓﺴﻮر؟‬
‫_داﻣﺒﻠﺪور ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺗﺎﮐﯿﺪ ﻣﯿﮑﺮد ﮐﻪ ﻫﺮ اﺗﻔﺎﻗﯽ ﺑﯿﻮﻓﺘﻪ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﻣﺪرﺳﻪ ﺑﻪ دﺳﺖ وﻟﺪوﻣﻮرت‬
‫ﺑﯿﻮﻓﺘﻪ و ﻣﻦ ﻣﻌﺘﻘﺪم دﻟﯿﻞ ﻣﻮﺟﻬﯽ ﺑﺮای اﯾﻦ ﺣﺮف وﺟﻮد داره در ﻫﺮ ﺣﺎل ﻣﺎ ﻧﻤﯿﺨﻮاﯾﻢ‬
‫ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﭘﺎﯾﮕﺎه وﻟﺪوﻣﻮرت ﺑﺸﻪ ﭼﻮن در اﯾﻦ ﺻﻮرت ﻧﻤﯿﺸﻪ ﺷﮑﺴﺘﺶ داد ‪.‬‬
‫ﺳﭙﺲ آﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪ و اداﻣﻪ داد ‪:‬ﺗﺎ وﻗﺘﯽ آﻟﺒﻮس زﻧﺪه ﺑﻮد اون ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﺴﺖ وارد ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ‬
‫ﺑﺸﻪ اﻟﺒﺘﻪ ﺳﻌﯽ ﺧﻮدﺷﻮ ﮐﺮد ﻣﻦ ﻧﻤﯿﺪوﻧﻢ دﻧﺒﺎل ﭼﯿﻪ؟‬
‫ﭼﯿﺰی در ذﻫﻦ ﻫﺮی ﺟﺮﻏﻪ زد ‪:‬اون دﻧﺒﺎل ﯾﻪ ﭼﯿﺰﯾﻪ؟‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺑﺤﺚ را ﻋﻮض ﮐﺮد ﻫﺮی ﻣﺎ ﺑﻪ ﮐﻤﮏ ﺗﻮ اﺣﺘﯿﺎج دارﯾﻢ‬
‫_ﺑﻪ ﮐﻤﮏ ﻣﻦ؟!!‬
‫_دﻗﯿﻘﺘﺮ ﺑﮕﻢ ﮐﻤﮏ ﺗﻮ و ﮔﺮوﻫﺖ ‪....‬‬
‫_اﻟﻒ دال ﺷﻤﺎ ﺑﺎ اوﻧﺎ ﭼﯿﮑﺎر دارﯾﻦ؟‬
‫_ﻫﻤﻮﻧﻄﻮر ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻢ ﻫﺮی ﻣﺤﻔﻞ ﺧﯿﻠﯽ درﮔﯿﺮه وزارت ﺧﻮﻧﻪ ﻫﻢ ﺧﻮدﺷﻮ ﺑﻪ ﺑﯿﺨﯿﺎﻟﯽ زده‬
‫ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﻣﺎ ﺑﺮای دﻓﺎع از ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺑﻪ ﯾﮏ ﮔﺮوه آﻣﻮزش دﯾﺪه اﺣﺘﯿﺎج دارﯾﻢ‪.‬‬

‫‪63‬‬

‫‪64‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_اﻣﺎ اﻣﻮزﺷﻬﺎی ﻣﺎ ﺧﯿﻠﯽ اﺑﺘﺪاﯾﯽ اﻧﺪ ﻣﻤﮑﻨﻪ ﮐﺎرﺑﺮدی ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ در ﺿﻤﻦ ﭘﺮوﻓﺴﻮر‬
‫ﺷﻤﺎ از ﮐﺠﺎ ﻣﯿﺪوﻧﯿﺪ ﮐﻪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺑﺮﻣﯿﮕﺮدﻧﺪ ؟ ﺧﯿﻠﯽ ﻫﺎ ﺗﺮﺳﯿﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ﻣﻤﮑﻨﻪ ﺟﺰ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ‬
‫ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﺑﺮﻧﮕﺮده‬
‫_درﺳﺘﻪ ﭘﺎﺗﺮ وﻟﯽ ﺑﺮﮔﺸﺘﻦ ﻫﻤﻮن ﻋﺪه ﮐﻢ ﻫﻢ اﻣﯿﺪ ﻣﺎ رو ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﯿﮑﻨﻪ‪.‬‬
‫_ﻣﻦ ﻧﻤﯿﻔﻬﻤﻢ؟!‬
‫_ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺎدس ﭘﺎﺗﺮ‪ ,‬داﻣﺒﻠﺪور ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﺎ زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﯾﮏ ﻧﻔﺮ در ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ در ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺑﻪ‬
‫اون وﻓﺎداره اوﻧﻢ اﯾﻨﺠﺎ ﺣﻀﻮر داره اﯾﻦ ﯾﻪ ﺟﺎدوی ﻗﺪﯾﻤﯿﻪ و ﺗﺎ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﺎ ﻣﯿﺪوﻧﯿﻢ ﺗﻮ‬
‫و دوﺳﺘﺎﻧﺖ وﻓﺎداری ﺗﻮﻧﻮ ﺑﻪ اون ﺛﺎﺑﺖ ﮐﺮدﯾﻦ از ﻃﺮﻓﯽ ﺣﻀﻮر ﯾﮏ ﮔﺮوه ﺑﻪ اﯾﻦ ﻧﺎم‬
‫وﻟﺪوﻣﻮرﺗﻮ ﻣﯿﺘﺮﺳﻮﻧﻪ و از ﺳﺮﻋﺘﺶ ﮐﻢ ﻣﯿﮑﻨﻪ ﺑﺨﺼﻮص ﮐﻪ دوﺳﺎل ﭘﯿﺶ ﺷﺶ ﺗﺎ از‬
‫اﻋﻀﺎی ﻫﻤﯿﻦ ﮔﺮوه ﻣﺮﮔﺨﻮاران اون و ﺷﮑﺴﺖ ﺳﺨﺘﯽ دادن ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﭘﺎﺗﺮ ﻫﻤﻮن ﻃﻮر ﮐﻪ‬
‫ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﮐﻪ ﭘﺮﻓﺴﻮر ﻓﻠﯿﺖ وﯾﮏ ﭘﺎرﺳﺎل ﮔﻔﺖ‪:‬ﺣﺘﯽ اﮔﻪ ﻓﻘﻂ ﯾﻪ ﻧﻔﺮ ﻫﻢ ﺑﺮای اداﻣﻪ ی‬
‫ﺗﺤﺼﯿﻞ ﺑﻪ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺑﺮﮔﺮده ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺑﺮای اون ﯾﻪ ﻧﻔﺮ ﺑﺎز ﻣﯿﺸﻪ‬
‫_وﻟﯽ ﭘﺮوﻓﺴﻮر اون ﻣﺎﺟﺮا ﺷﺎﻧﺴﯽ ﺑﻮد اﮔﻪ اﻋﻀﺎی ﻣﺤﻔﻞ ﻧﺮﺳﯿﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪....‬‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮوﻧﮕﺎل ﺧﯿﻠﯽ ﺟﺪی ﮔﻔﺖ‪:‬وﺳﻂ ﺣﺮف ﻣﻦ ﻧﭙﺮ ﭘﺎﺗﺮ ﺷﻤﺎ ﺷﺶ ﻧﻔﺮ ﺣﺪود ﯾﮏ‬
‫ﺳﺎﻋﺖ ﺑﺎ دوازده ﺗﺎ ﻣﺮﮔﺨﻮار ﺟﻨﮕﯿﺪن و ﻫﻤﻪ زﻧﺪه ﻣﻮﻧﺪﯾﻦ و اﯾﻦ ﺑﺮای ﺑﭽﻪ ﻫﺎﯾﯽ در‬
‫اون ﺳﻦ ﺧﯿﻠﯽ ﻋﺎﻟﯿﻪ ﻫﻤﻮﻧﻄﻮر ﮐﻪ دﯾﺪی اﻋﻀﺎی ﻣﺤﻔﻞ ﺑﻌﺪ از ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺖ درﮔﯿﺮی ﯾﻪ‬
‫ﮐﺸﺘﻪ و ﺳﻪ ﺗﺎ زﺧﻤﯽ دادن ﺗﺎزه اﮔﻪ داﻣﺒﻠﺪور ﻧﺮﺳﯿﺪه ﺑﻮد اوﺿﺎع ﺑﺪﺗﺮم ﻣﯿﺸﺪ‬
‫ﻫﺮی ﮐﻪ ﺑﺎ ﺑﯿﺎد آوردن ﻋﻠﺖ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪن ﺳﯿﺮﯾﻮس اﺣﺴﺎس ﮔﻨﺎه ﻣﯿﮑﺮد آﻫﺴﺴﺘﻪ ﺳﺮش‬
‫را ﺗﮑﺎن داد‪.‬‬
‫_ﭘﺎﺗﺮ ﻣﻦ ﻣﯿﺪوﻧﻢ ﮐﻪ اﻧﺘﺨﺎب ﺳﺨﺘﯿﻪ اﻣﺎ ﻓﻌﻼ ﻣﻬﻤﺘﺮﯾﻦ وﻇﯿﻔﻪ ی ﺗﻮ اﯾﻨﻪ ﮐﻪ دوﺳﺘﺎﻧﺘﻮ‬
‫ﺑﺮای ﺣﻔﺎﻇﺖ از ﺟﻮﻧﺸﻮن آﻣﺎده ﮐﻨﯽ اﮔﻪ ﻣﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﯾﮑﺒﺎر دﯾﮕﻪ ﺑﺎ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ در ﻣﺪرﺳﻪ‬

‫‪64‬‬

‫‪65‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫درﮔﯿﺮ ﺑﺸﯿﻢ اﯾﻦ ﻣﯿﺘﻮﻧﻪ ﻧﻘﻄﻪ ی ﻗﻮت ﻣﺎ ﺑﺎﺷﻪ از ﻃﺮﻓﯽ ﻣﻄﻤﺌﻨﺎ ﺑﺎزﮔﺸﺘﻦ ﻣﺎﻟﻔﻮی ﺑﻪ‬
‫ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺑﯽ ﻋﻠﺖ ﻧﯿﺴﺖ ﻓﻬﻤﯿﺪن اﯾﻦ ﻋﻠﺖ ﻣﻬﻤﺘﺮﯾﻦ ﮐﺎر دوﺳﺘﺎن ﺗﻮﺋﻪ‬
‫ﻫﺮی ﮐﻪ در دل آرزوی دﺳﺘﮕﯿﺮی ﻣﺎﻟﻔﻮی را داﺷﺖ و ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ ﺧﻮدش ﺣﺎل او را ﺟﺎ‬
‫ﺑﯿﺎورد ﮔﻔﺖ‪:‬ﺷﻤﺎ ﻣﯿﺨﻮاﯾﻦ ﻣﺎ ﻣﻮاﻇﺐ اون ﺑﺎﺷﯿﻢ؟‬
‫_ﺑﻠﻪ ﭘﺎﺗﺮ‬
‫_ﻓﮑﺮﻧﻤﯿﮑﻨﯿﺪ ﺟﻮن ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺑﻪ ﺧﻄﺮ ﺑﯿﻮﻓﺘﻪ؟‬
‫_ﻓﮑﺮ ﮐﻦ ﭘﺎﺗﺮ اﮔﻪ ﻣﻮﻗﻊ ﺣﻤﻠﻪ ی اوﻧﺎ ﻣﺒﺎرزه ﮐﻨﻦ ﺑﯿﺸﺘﺮ زﻧﺪه ﻣﯿﻤﻮﻧﻨﺪ ﯾﺎ وﻗﺘﯽ از‬
‫ﺗﺮس وﻟﺪوﻣﻮرت ﻗﺎﯾﻢ ﻣﯿﺸﻦ و ﺣﺘﯽ ﺟﺮات ﺑﻪ زﺑﻮن آوردن اﺳﻤﺸﻮ ﻧﺪارن؟ آﻟﺒﻮس‬
‫ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺑﺎﻋﺚ ﺗﺮس ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﺮدم از اون ﻣﯿﺸﻪ‪.‬در ﻣﻮرد آﻣﻮزﺷﻬﺎ ﻫﻢ ﻧﮕﺮان‬
‫ﻧﺒﺎش ﻣﻦ ﺧﻮدم ﺑﻬﺘﻮن آﻣﻮزش ﻣﯿﺪم ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﺑﻪ ﺣﺪی رﺳﯿﺪﯾﻦ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﻧﯿﻦ ﺟﺎدوﻫﺎی‬
‫ﭘﯿﺸﺮﻓﺘﻪ ﺗﺮ رو ﯾﺎد ﺑﮕﯿﺮﯾﻦ در ﻫﺮ ﺣﺎل ﭘﺎﺗﺮ وﻗﺘﯽ وﻟﺪوﻣﻮرت ﺑﻔﻬﻤﻪ ﮐﻪ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ داره‬
‫ﺑﺮ ﻋﻠﯿﻪ اون ﯾﻪ ارﺗﺶ راه ﻣﯿﺎﻧﺪازه ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪ ی ﻗﺒﻠﯿﺶ ﻓﮑﺮ ﻧﮑﻨﻢ اوﻧﻘﺪر اﺑﻠﻪ‬
‫ﺑﺎﺷﻪ ﮐﻪ ﺑﺪون ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺑﻪ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﻨﻪ‪.‬ﺑﻪ ﻋﻼوه ﻫﻤﻮﻧﻄﻮر ﮐﻪ ﺧﻮدت دﯾﺪی ﺑﺎ‬
‫ﺷﺮﮐﺖ در اﯾﻦ درﮔﯿﺮی ﻫﺎ ﺗﺮس دوﺳﺘﺎﻧﺖ از وﻟﺪوﻣﻮرت و ﻣﺮﮔﺨﻮاراﻧﺶ ﺗﺎ ﺣﺪ ﻗﺎﺑﻞ‬
‫ﺗﻮﺟﻬﯽ ﮐﻢ ﺷﺪه و اﯾﻦ ﺧﯿﻠﯽ ﻣﻬﻤﻪ ‪.‬اﻟﺒﺘﻪ ﻣﺎ اﻣﺴﺎل ﻣﯿﺨﻮاﯾﻢ ﮐﺎری ﮐﻨﯿﻢ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ از‬
‫اﺳﻤﺶ اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﻦ‪.‬ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﮐﻪ اﻻن ﻫﻢ ﻋﺪه ی زﯾﺎدی از دوﺳﺘﺎﻧﺖ از اﯾﻦ اﺳﻢ اﺳﺘﻔﺎده‬
‫ﻣﯿﮑﻨﻦ‪ .‬ﺣﺎﻻ اﮔﻪ ﻣﺎ ﺑﺘﻮﻧﯿﻢ اﯾﻦ ﺗﺮس رو در دل ﻋﺪه ی ﺑﯿﺸﺘﺮی از ﺑﯿﻦ ﺑﺒﺮﯾﻢ ﺑﺰرﮔﺘﺮﯾﻦ‬
‫ﻗﺪم رو در راه ﻧﺎﺑﻮدی اون ﺑﺮداﺷﺘﯿﻢ‪.‬‬
‫_ﭘﺲ ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ ﭼﯽ ﻣﯿﺸﻦ؟‬
‫_ﭘﺎﺗﺮ وﻇﯿﻔﻪ ی ﺗﻮ ﭼﯿﺰ دﯾﮕﻪ اﯾﻪ ﺑﻬﺘﺮه ﻧﺎﺑﻮد ﮐﺮدن ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ رو ﺑﻪ ﻣﺎ ﺑﺴﭙﺎری ﻣﻦ‬
‫ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﻢ داﻣﺒﻠﺪور ﻫﻢ ﺑﺎ اﯾﻦ ﮐﺎر ﻣﻮاﻓﻘﻪ ﻫﺪف اﺻﻠﯽ ﻧﺎﺑﻮدی ﺧﻮد وﻟﺪوﻣﻮرﺗﻪ‬

‫‪65‬‬

‫‪66‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﻣﺨﺎﻟﻔﺘﯽ ﻧﮑﺮد ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﻣﯿﺪاﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﺗﺠﺮﺑﻪ ی ﻻزم ﺑﺮای ﻧﺎﺑﻮد ﮐﺮدن‬
‫ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ را ﻧﺪارد از ﻃﺮﻓﯽ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺑﻪ او ﻗﻮل داد در ﺻﻮرﺗﯽ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﻧﻪ در‬
‫آﻣﻮزﺷﻬﺎﯾﺶ ﭘﯿﺸﺮﻓﺖ ﺧﻮﺑﯽ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ در اﯾﻦ ﮐﺎر ﺑﺎ آﻧﻬﺎ ﻫﻤﮑﺎری ﮐﻨﻪ ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ‬
‫ﻣﺸﮑﻞ ﺑﻌﺪی رو ﻣﻄﺮح ﮐﺮد‪:‬اﻣﺎ ﭘﺮﻓﺴﻮر ﺑﯿﺸﺘﺮ اﻋﻀﺎی اﻟﻒ دال ﻓﺎرغ اﻟﺘﺤﺼﯿﻞ ﺷﺪن و‬
‫ﯾﮏ ﺳﺮی از اوﻧﺎ ﻫﻢ اﻣﺴﺎل درﺳﺸﻮن ﺗﻤﻮﻣﻪ‪.‬‬
‫_ﺑﻠﻪ و اﯾﻦ اﻓﺮاد ﻣﯿﺘﻮﻧﻦ ﻧﯿﺮوﻫﺎی ﺗﺎزه ی ﻣﺤﻔﻞ ﺑﺎﺷﻦ اﻟﺒﺘﻪ ﻣﺎ ﻫﻤﻪ ی اوﻧﺎ رو زﯾﺮ ﻧﻈﺮ‬
‫دارﯾﻢ ﺗﺎ از وﻓﺎدارﯾﺸﻮن ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺸﯿﻢ‬
‫_وﻟﯽ اﮔﻪ اﻋﻀﺎی ﮔﺮوه ﻧﺨﺎن ﺑﻪ ﻓﻌﺎﻟﯿﺘﺸﻮن اداﻣﻪ ﺑﺪن ﭼﯽ؟‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﻟﺒﺨﻨﺪی زد ﭘﺎرﺳﺎل ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﻣﺸﺘﺎق ﺑﻮدن از ﻃﺮﻓﯽ اون ﺑﺮﮔﻪ ای ﮐﻪ ﺷﻤﺎ‬
‫رو ﺑﻪ آﻣﺒﺮﯾﺞ ﻟﻮ داد )ﻫﻤﻮن ﮐﻪ اﺳﻢ اﻋﻀﺎی ﮔﺮوﻫﺘﻮن رو ﺗﻮش ﻧﻮﺷﺘﯿﻦ(در واﻗﻊ ﯾﺠﻮر‬
‫ﭘﯿﻤﺎن ﻧﺎﻣﺲ و اﻋﻀﺎی اﯾﻦ ﭘﯿﻤﺎن ﺗﺎ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻓﻬﻤﯿﺪم ﺑﺠﺰ دوﺷﯿﺰه اﺟﮑﻮﻣﺐ ﺑﻪ‬
‫ﻋﻬﺪﺷﻮن وﻓﺎدارﻧﺪ ‪.....‬اﻟﺒﺘﻪ ﻧﻤﯿﺸﻪ ﻧﺎراﺣﺘﯽ اﻗﺎی اﺳﻤﯿﺖ رو ﻧﺎدﯾﺪه ﮔﺮﻓﺖ ﺑﺨﺼﻮص‬
‫وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﻓﺮد و ﺟﺮج وﯾﺰﻟﯽ رو ﺑﺒﯿﻨﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺟﺮج و ﻓﺮد؟ ﻣﮕﻪ اوﻧﺎ ‪.....‬‬
‫_اون دو ﺗﺎ ﺑﻪ ﺧﻮاﺳﺖ ﻣﺎﻟﯽ و اﻟﺒﺘﻪ داوﻃﻠﺒﺎﻧﻪ ﭼﻮن ﻣﯿﺨﻮاﺳﺘﻦ ﻋﻀﻮ ﻣﺤﻔﻞ ﺑﻤﻮﻧﻦ ﺑﻪ‬
‫ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﻣﯿﺎن ﺗﺎ ﺗﺤﺼﯿﻼﺗﺸﻮن رو ﺗﻤﻮم ﮐﻨﻦ ﺿﻤﻨﺎ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان دو ﺗﺎ از اﻋﻀﺎی ﻣﺤﻔﻞ و‬
‫اﻟﻒ دال در ﮐﻨﺎر ﺷﻤﺎ ﺑﺎﺷﻦ‪.‬ﺧﺒﺮﻫﺎی ﻣﺤﻔﻞ رو ﻣﯿﺘﻮﻧﯿﺪ از اوﻧﺎ ﺑﮕﯿﺮﯾﺪ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪:‬ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﺮدم زاﺧﺎرﯾﺎس ﻓﺎرغ اﻟﺘﺤﺼﯿﻞ ﺷﺪه!!!‬
‫_ﻧﻪ اون ﺗﻮ ﭼﻨﺪ ﺗﺎ از درﺳﺎش رد ﺷﺪه ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﺑﺎ ﻧﻬﺎﯾﺖ ﺗﺎﺳﻒ اﻣﺴﺎل ﺑﺮ ﻣﯿﮕﺮده‪ .‬ﺧﺐ‬
‫ﭘﺎﺗﺮ ﻣﯿﺨﻮام ﻫﻤﯿﻦ اﻻن ﺟﻮاﺑﺘﻮ ﺑﺸﻨﻮم‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺣﯿﺮت و ﺷﮕﻔﺘﯽ ﺻﺪای ﺧﻮدش را ﺷﻨﯿﺪ ﮐﻪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻋﺎﻟﯿﻪ‬

‫‪66‬‬

‫‪67‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﻮﺑﻪ ﭘﺲ ﺗﻮی ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﻣﯿﺒﯿﻨﻤﺖ‬
‫ﺿﻤﻨﺎ ﺑﺮای آﻏﺎز ﺳﺎل ﺗﺤﺼﯿﻠﯽ ﺑﺮات ﯾﻪ ﺳﻮرﭘﺮﯾﺰ دارم ﭘﺎﺗﺮ ﺑﻌﺪ از ﺟﺸﻦ آﻏﺎز ﺳﺎل‬
‫ﺗﺤﺼﯿﻠﯽ ﺗﻮ دﻓﺘﺮم ﻣﯿﺒﯿﻨﻤﺖ ﺳﭙﺲ ﺑﺎ ﻫﺮی دﺳﺖ داد و از ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺎرج ﺷﺪ‪.‬‬

‫‪67‬‬

‫‪68‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻓﺼﻞ هﻔﺘﻢ‪:‬ﺏﺎزﮔﺸﺖ‬
‫آﻧﺸﺐ وﻗﺘﯽ ﻫﺮی ﺣﺮﻓﻬﺎی ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل را ﺑﺮای رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﺮد ﻫﺮ دو‬
‫ﺑﯿﺸﺘﺮ از اﯾﻨﮑﻪ ﺗﻌﺠﺐ ﮐﻨﻨﺪ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫رون ﺑﺎ ﺳﺮزﻧﺪﮔﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻋﺎﻟﯿﻪ ﻣﯿﺘﻮﻧﯿﻢ دوﺑﺎره ﺑﺎ ﻫﻢ درس ﺑﺨﻮﻧﯿﻢ ﺑﻌﺪ از اوﻧﻢ ﻋﻀﻮ‬
‫ﻣﺤﻔﻞ ﻣﯿﺸﯿﻢ و ‪....‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﻓﻌﻼ ﻫﺮی را از رﻓﺘﻦ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل‬
‫ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ ﻣﻨﻊ ﮐﺮده ﺑﻮد‪ ,‬ﻟﺒﺨﻨﺪی زد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﺐ ﭘﺲ دﯾﮕﻪ ﻣﯿﺘﻮﻧﯽ ﺑﻘﯿﻪ ﺟﺎدوﻫﺎ ی‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس رو ﺗﻤﺮﯾﻦ ﮐﻨﯽ‪.‬‬
‫درﺳﺖ در ﻫﻤﯿﻦ وﻗﺖ دو ﺻﺪای ﺗﺮق ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﻓﺮد و ﺟﺮج ﻫﺮ ﮐﺪام روی ﺗﺨﺖ‬
‫ﺧﻮدﺷﺎن ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺟﺮج ﺧﻨﺪﯾﺪ ‪:‬ﺳﻼم ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺧﺒﺮﻫﺎی ﺧﻮب رﺳﯿﺪ؟‬
‫ﻫﺮی ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﺣﺮﻓﯽ از ﺑﺎزﮔﺸﺖ ﻓﺮد و ﺟﺮج ﺑﻪ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﻧﺰده ﺑﻮد ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ‬
‫ﮔﻔﺖ‪:‬آره اﻣﺎ ﻣﻦ ﻫﻨﻮز ﻧﻔﻬﻤﯿﺪه ﺷﻤﺎ دو ﺗﺎ ﺑﺮای ﭼﯽ ﻣﯿﺨﻮاﯾﻦ ﺑﺮﮔﺮدﯾﻦ ﻣﺪرﺳﻪ؟‬
‫رون وﺣﺸﺖ زده ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﯽ!؟ ﻣﯿﺨﻮان ﺑﺮﮔﺮدن؟آﺧﻪ ﭼﺮا؟‬
‫ﺟﺮج ﻟﺒﺨﻨﺪی ﻣﻮذﯾﺎﻧﻪ ای زد‪:‬ﺧﺐ راﺳﺘﺶ ﻣﺎ ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﯿﻢ ﻣﯿﺨﻮان ﻣﺎ رو از دردﺳﺮ دور‬
‫ﻧﮕﻪ دارن اﻣﺎ ﺧﺒﺮ ﻧﺪارن ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﻣﺮﮐﺰ دردﺳﺮه و ﭼﺸﻤﮑﯽ ﺑﻪ ﻫﺮی زد)دردﺳﺮ ﺧﻮدش‬
‫داره ﺑﻪ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﻣﯿﺮه(‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪:‬ﭘﺲ ﻣﻐﺎزﺗﻮن ﭼﯽ ﻣﯿﺸﻪ؟ﺷﻤﺎ درآﻣﺪ ﺧﻮﺑﯽ داﺷﺘﯿﻦ ﺣﺎﻻ ﻣﯿﺨﻮاﯾﻦ‬
‫ﺗﻌﻄﯿﻠﺶ ﮐﻨﯿﻦ؟‬

‫‪68‬‬

‫‪69‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻓﺮد ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد ‪:‬ﻧﻪ !دادﯾﻤﺶ اﺟﺎره اﯾﻨﻄﻮری ﺑﺎ ﯾﻪ ﺗﯿﺮ دو ﻧﺸﻮن ﻣﯿﺰﻧﯿﻢ ﻫﻢ درﺳﻤﻮﻧﻮ‬
‫ﺗﻤﻮم ﻣﯿﮑﻨﯿﻢ ﻫﻢ ﻣﯿﺘﻮﻧﯿﻢ ﺗﻮ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﮐﻤﮏ ﮐﻨﯿﻢ اﻟﺒﺘﻪ ﻣﻦ ﻫﻨﻮز ﻧﻔﻬﻤﯿﺪم ﻣﮏ‬
‫ﮔﻮﻧﮕﺎل ﻣﯿﺨﻮاد ﺑﺎ ﻓﯿﻠﭻ ﭼﮑﺎر ﮐﻨﻪ؟!!!‬
‫ﺟﺮج ﺧﻨﺪﯾﺪ و ﺣﺮف ﻓﺮد را اداﻣﻪ داد‪:‬وﻗﺘﯽ ﻣﺎ رو ﺗﻮ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺑﺒﯿﻨﻪ ﻗﯿﺎﻓﺶ دﯾﺪﻧﯿﻪ‬
‫ﺑﺨﺼﻮص ﺑﻌﺪ از ﻗﻀﯿﻪ ی ﺑﺎﺗﻼﻗﺎ ﺣﺘﻤﺎ از دﯾﺪﻧﻤﻮن ﮐﻔﺮی ﻣﯿﺸﻪ ‪.‬‬
‫رون ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﺑﻪ ﯾﺎد ﭼﯿﺰی اﻓﺘﺎد ‪:‬ﭘﺲ اﻣﺴﺎل ﺗﯿﻢ ﮐﻮﯾﯿﺪﯾﭽﻤﻮن دوﺑﺎره ﮐﺎﻣﻠﻪ‬
‫_آره ﻣﯿﺪوﻧﯽ اﯾﻦ ﻣﻬﻤﺘﺮﯾﻦ دﻟﯿﻞ ﺑﺮﮔﺸﺘﻨﻤﻮن ﺑﻮد ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻼﻓﯽ ﯾﮑﺴﺎل ﻣﺤﺮوﻣﯿﺖ رو‬
‫درﺑﯿﺎرﯾﻢ‬
‫درﺳﺖ در ﻫﻤﯿﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﺟﯿﻨﯽ وارد ﺷﺪ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﺑﯿﻦ آﻧﻬﺎ ﭼﺮﺧﯿﺪ و روی ﻫﺮی ﺛﺎﺑﺖ‬
‫ﻣﺎﻧﺪ‪:‬ﺑﻬﺘﺮه ﺑﯿﺎﯾﻦ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺷﺎم ﺣﺎﺿﺮه‬
‫ﻓﺮد ﻧﮕﺎه ﺷﯿﻄﻨﺖ آﻣﯿﺰی ﺑﻪ او ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬راﺳﺘﯽ ﺟﯿﻨﯽ ﯾﻪ ﭼﯿﺰاﯾﯽ ﺷﻨﯿﺪم ‪.‬ﻣﺜﻞ اﯾﻨﮑﻪ ﺑﺎ‬
‫دﯾﻦ ﺑﻪ ﻫﻢ زدی‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﺳﺮخ ﺷﺪﻧﻤﯿﺘﻮاﻧﺴﺖ ﻋﮑﺲ اﻟﻌﻤﻞ ﻓﺮد و ﺟﺮج را درﺑﺎره ی ﺻﻤﯿﻤﯿﺖ ﺧﻮدش و‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﺣﺪس ﺑﺰﻧﺪ‪.‬‬
‫اﻣﺎ ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺎ ﺑﯽ ﺧﯿﺎﻟﯽ ﺷﺎﻧﻪ ای ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬آره ﭘﺴﺮه ی اﺣﻤﻖ زﯾﺎدی ﭘﺮرو‬
‫ﺷﺪه ﺑﻮد ‪.‬‬
‫ﺟﺮج دﺳﺘﯽ ﺑﻪ ﺷﺎﻧﻪ ی ﻫﺮی زد و ﮔﻔﺖ‪:‬وﻟﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮕﻢ از ﺳﻠﯿﻘﺖ ﺧﻮﺷﻢ اوﻣﺪ ﻫﺮی ﺗﻨﻬﺎ‬
‫اﻧﺘﺨﺎﺑﯿﻪ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ی ﻣﺎ ﻗﺒﻮﻟﺶ دارﯾﻢ‪ .‬وﻟﯽ ﺑﯿﭽﺎره ﻧﻤﯿﺪوﻧﻪ ﺧﻮدﺷﻮ ﺗﻮ ﭼﻪ دردﺳﺮی‬
‫اﻧﺪاﺧﺘﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻧﻔﺲ راﺣﺘﯽ ﮐﺸﯿﺪ اﻣﺎ وﻗﺘﯽ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﺑﺎ ﻧﮕﺎه ﺟﯿﻨﯽ ﺗﻼﻗﯽ ﮐﺮد اﺣﺴﺎس ﻋﺠﯿﺒﯽ‬
‫داﺷﺖ او ﻣﺪﺗﻬﺎ ﻗﺒﻞ ﺑﻪ ﺟﯿﻨﯽ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ او را ﺗﺮک ﮐﻨﺪ اﻣﺎ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯿﺮﺳﯿﺪ ﻗﻠﺒﺶ‬

‫‪69‬‬

‫‪70‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻪ ﻗﺒﻮل آن ﻧﯿﺴﺖ ﺑﺮای ﻣﺒﺎرزه ﺑﺎ اﺣﺴﺎس دروﻧﯽ اش زودﺗﺮ از ﻫﻤﻪ از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ‬
‫ﭘﺎﯾﯿﻦ رﻓﺖ‪.‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ در ﮐﻨﺎر ﺗﺎﻧﮑﺲ ﮐﻪ ﭘﺸﺖ ﺻﻨﺪﻟﯽ آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﺑﻪ آراﻣﯽ ﮔﺮﯾﻪ‬
‫ﻣﯿﮑﺮد ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﺳﻌﯽ ﻣﯿﮑﺮد او را دﻟﺪاری دﻫﺪ‪:‬ﻋﺰﯾﺰم ﻣﻦ درﮐﺖ ﻣﯿﮑﻨﻢ رﯾﻤﻮس‬
‫آدم ﻟﺠﺒﺎزﯾﻪ وﻟﯽ ﺧﺐ از ﯾﻪ ﺟﻬﺖ ﺣﻖ ﺑﺎ اوﻧﻪ‪.‬‬
‫ﺗﺎﻧﮑﺲ ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد‪:‬وﻟﯽ ﻣﺠﺒﻮر ﻧﺒﻮد اﯾﻨﺠﻮری ﺑﺮه ﺣﺪاﻗﻞ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﻣﻦ‬
‫ﻣﯿﮕﻔﺖ ﮐﻪ ﻣﯿﺨﻮاد اﯾﻨﮑﺎرو ﻗﺒﻮل ﮐﻨﻪ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی اﺣﺴﺎس ﺑﺪی داﺷﺖ اﯾﻦ ﭼﻪ ﻣﺎﻣﻮرﯾﺘﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ ﺑﺮود اﮔﻪ او ﻫﻢ‬
‫ﮐﺸﺘﻪ ﻣﯿﺸﺪ‪.....‬ﻃﺎﻗﺘﺶ را ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯿﮑﺮد‪.‬از ﻃﺮﻓﯽ ﻧﻤﯿﺨﻮاﺳﺖ‬
‫ﻣﺰاﺣﻢ ﺗﺎﻧﮑﺲ و ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺑﺸﻪ اﻣﺎ ﺻﺪای ﭘﺎﯾﯿﻦ آﻣﺪن ﺑﻘﯿﻪ ﻣﺎﻧﻊ از ﺑﺎزﮔﺸﺘﺶ‬
‫ﻣﯿﺸﺪ‪ .‬ﺑﻨﺎﭼﺎر ﺳﺮﻓﻪ ای ﮐﺮد ﺗﺎ آﻧﻬﺎ را ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺣﻀﻮر ﺧﻮد ﮐﻨﺪ‪.‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺑﺎ دﺳﺘﭙﺎﭼﮕﯽ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬ﺷﺎم ﺣﺎﺿﺮه ﻋﺰﯾﺰم ﺑﻘﯿﻪ ﮐﺠﺎن؟!‬
‫رون ﺑﺎ ﺧﻨﺪه داﺧﻞ ﺷﺪ‪ :‬ﻫﻤﯿﻨﺠﺎﯾﯿﻢ ﻣﺎﻣﺎن‪.‬‬
‫ﺗﺎﻧﮑﺲ از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ﺑﺎ ﻫﻤﻪ دﺳﺖ داد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﺐ ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮم ﻣﺎﻟﯽ‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪ :‬ﺑﻬﺘﺮ ﻧﯿﺴﺖ ﺑﻤﻮﻧﯽ ﺷﺎم ﺣﺎﺿﺮه ‪.‬رﯾﻤﻮس ﻫﻢ ﻣﯿﺎد اﯾﻨﺠﺎ ﻣﯿﺘﻮﻧﯽ‬
‫ﺑﺎﻫﺎش ﺣﺮف ﺑﺰﻧﯽ‪_.‬‬
‫_ﻧﻪ ﻣﺎﻟﯽ ﻧﻤﯿﺨﻮام ﻣﺠﺒﻮرش ﮐﻨﻢ‬
‫ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺖ ﺑﻌﺪ ﺧﺎﻧﻮاده ی وﯾﺰﻟﯽ ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﻟﻮﭘﯿﻦ و ﻣﻮدی و ﻫﺮی و ﻫﺮﻣﯿﻮن دور ﻣﯿﺰ‬
‫ﺑﺰرﮔﯽ در ﺑﺎغ ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ و ﻣﺸﻐﻮل ﺧﻮردن ﻏﺬاﻫﺎی ﺧﻮﺷﻤﺰه ی ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺷﺪﻧﺪ ﺑﯿﻞ و‬
‫ﻓﺮد و ﺟﺮج و رون ﻏﺮق ﺻﺤﺒﺖ درﺑﺎره ی ﻣﻐﺎزه ی ﺷﻮﺧﯽ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﺧﺎﻧﻢ و آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ‬

‫‪70‬‬

‫‪71‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺑﺎ ﭼﺎرﻟﯽ و ﻣﻮدی ﺑﻪ ﺑﺤﺚ درﺑﺎره ی ﻣﺤﻔﻞ ﭘﺮداﺧﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ‪.‬ﻫﺮﻣﯿﻮن; ﺟﯿﻨﯽ و ﻓﻠﻮر ﻫﻢ‬
‫ﺑﺎ ﻫﻢ ﮔﺮم ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ‪.‬‬
‫ﺗﻨﻬﺎ ﻟﻮﭘﯿﻦ در ﮔﻮﺷﻪ ای ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد ‪.‬او ﻏﺮق در اﻓﮑﺎر ﺧﻮدش ﺑﻮد و از ﭘﻨﺠﺮه ﺑﻪ ﺑﯿﺮون‬
‫ﺧﯿﺮه ﺷﺪه ﺑﻮد ‪.‬ﻫﺮی ﻃﺎﻗﺖ ﻧﯿﺎورد و ﺑﺎ آراﻣﯽ ﺑﻪ ﻃﺮف او رﻓﺖ‪ .‬وﻗﺘﯽ دﯾﺪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺣﺘﯽ‬
‫ﻣﺘﻮﺟﻪ او ﻧﺸﺪه ﺧﯿﻠﯽ ﺗﻌﺠﺐ ﻧﮑﺮد واﺿﺢ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺸﺪت ﻏﺮق در ﻓﮑﺮ اﺳﺖ ‪.‬‬
‫ﺑﻪ آراﻣﯽ ﮐﻨﺎر او ﻧﺸﺴﺖ و زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد ‪:‬ﺣﺎﻟﺘﻮن ﺧﻮﺑﻪ؟‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺳﺮی ﺗﮑﺎن داد و ﺑﺎ دﺳﺘﺶ ﺻﻮرﺗﺶ را ﭘﻮﺷﺎﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی آﻫﺴﺘﻪ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎده؟!!‬
‫_ﺧﺐ ﻧﻪ! ﭼﻄﻮر ﻣﮕﻪ؟‬
‫_ﻣﺜﻞ اﯾﻨﮑﻪ ﺣﺎﻟﺘﻮن ﺧﻮب ﻧﯿﺴﺖ ﺣﺘﻤﺎ ﯾﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎده‪...‬‬
‫ﻟﺤﻦ ﻫﺮی ﻧﮕﺮان ﺑﻮد ‪.‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬‬
‫_ﻧﻪ ﻫﺮی ﭼﯿﺰ ﻣﻬﻤﯽ ﻧﯿﺴﺖ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻨﺎﭼﺎر آﺧﺮﯾﻦ ﺗﯿﺮش را اﻧﺪاﺧﺖ‪ :‬راﺳﺘﯽ ﺑﻌﺪ از ﻇﻬﺮ ﺗﺎﻧﮑﺲ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻮد ‪....‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺧﺸﮑﺶ زد ‪:‬اﯾﻨﺠﺎ ﭼﯿﮑﺎر ﻣﯿﮑﺮد؟ اﻣﺸﺐ ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻮ‪....‬‬
‫_اوﻣﺪه ﺑﻮد دﯾﺪن ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ وﻟﯽ ﺣﺎﻟﺶ اﺻﻼ ﺧﻮب ﻧﺒﻮد ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﻧﮕﺮان ﺷﻤﺎ ﺑﻮد‬
‫ﻣﯿﮕﻔﺖ ﻣﯿﺨﻮاﯾﺪ ﺟﺎﯾﯽ ﺑﺮﯾﻦ‪.‬‬
‫ﻟﺤﻦ ﻫﺮی ﺗﻐﯿﯿﺮﮐﺮد و اﻟﺘﻤﺎس ﮔﻮﻧﻪ ﺷﺪ‪:‬ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺧﻮدﺗﻮ ﺑﻪ ﺧﻄﺮ ﺑﻨﺪازی!‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺧﻨﺪﯾﺪ‪:‬ﺧﺐ ﭘﺲ ﺗﻮ ﻫﻢ ﻓﻬﻤﯿﺪی‬
‫ﻫﺮی وﺣﺸﺖ زده ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﭼﯽ رو ؟ ﭼﯿﮑﺎر ﻣﯿﺨﻮای ﺑﮑﻨﯽ؟‬
‫ﭼﻬﺮه ی ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎز ﺷﺪ‪:‬‬

‫‪71‬‬

‫‪72‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_راﺳﺘﺶ ﻣﯿﻨﺮوا از ﻣﻦ ﺧﻮاﺳﺘﻪ دوﺑﺎره ﺗﺪرﯾﺲ دﻓﺎع در ﺑﺮاﺑﺮ ﺟﺎدوی ﺳﯿﺎه رو در‬
‫ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺑﻪ ﻋﻬﺪه ﺑﮕﯿﺮم اﻟﺒﺘﻪ ﺑﻪ ﮐﺴﯽ ﻧﮕﻮ‪....‬‬
‫_ﻋﺎﻟﯿﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﺟﻠﻮی ﺧﻮذدش را ﺑﮕﯿﺮد ﺑﺎ ﺻﺪای ﺑﻠﻨﺪ اﯾﻨﺮا ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﻃﻮری‬
‫ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ی ﺳﺮﻫﺎ ﺑﻪ ﻃﺮف آﻧﻬﺎ ﺑﺮﮔﺸﺖ‬
‫ﺻﺪاﯾﺶ را ﭘﺎﯾﯿﻦ آورد ‪:‬ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ ﻓﻮق اﻟﻌﺎدس ﻓﮑﺮﺷﻢ ﻧﻤﯿﮑﺮدم اﻣﺴﺎل ﺷﻤﺎ ﻣﻌﻠﻢ ﻣﺎ ﺑﺎﺷﯿﺪ‬
‫‪.‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻟﺒﺨﻨﺪی زد ‪:‬ﻣﻨﻢ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻢ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺑﺮﻣﯿﮕﺮدم اﻟﺒﺘﻪ ﯾﻪ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﮐﻮﭼﯿﮏ‬
‫دارم‪..‬‬
‫_ﻧﮕﺮاﻧﯽ؟!!‬
‫_ﺧﺐ راﺳﺘﺶ دﯾﮕﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺮام ﻣﻌﺠﻮن ﮔﺮگ ﺧﻔﻪ ﮐﻦ رو درﺳﺖ ﮐﻨﻪ و اﯾﻦ‬
‫ﻣﯿﺘﻮﻧﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻄﺮﻧﺎک ﺑﺎﺷﻪ‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺻﺪای ﺑﻠﻨﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬وﻟﯽ ﻣﻦ ﻣﯿﺘﻮﻧﻢ ﺑﺮاﺗﻮن درﺳﺖ ﮐﻨﻢ‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ آﺷﮑﺎرا ﺟﺎﺧﻮرد‪:‬ﻣﯿﺘﻮﻧﯽ؟ ﭼﻄﻮری؟!اﯾﻦ ﻣﻌﺠﻮن ﺧﯿﻠﯽ ﭘﯿﭽﯿﺪس ﺗﻮ ﮐﻪ دﺳﺘﻮرﺷﻮ‬
‫ﻧﺪاری !‬
‫_دارم‪...‬‬
‫_داری؟از ﮐﺠﺎ‪....‬؟‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺑﯿﺨﯿﺎﻟﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬از دﻓﺘﺮ اﺳﻨﯿﭗ‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻣﺘﻌﺠﺐ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺗﻮ; ﺗﻮ دﻓﺘﺮ اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻮدی؟ﻫﺮی ﻧﮕﻮ ﮐﻪ ﺗﻮ دﻓﺘﺮ ﺷﻮ ﺧﺎﻟﯽ‬
‫ﮐﺮدی!!!‬
‫ﻫﺮی ﺑﯽ رودرواﯾﺴﯽ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﭼﺮا ﮐﺮدم و وﺳﺎﯾﻞ ﺑﺪردﺑﺨﻮری ﻫﻢ ﺗﻮش ﭘﯿﺪا ﮐﺮدم‪.‬‬

‫‪72‬‬

‫‪73‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺳﺮزﻧﺶ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻮد وﻟﯽ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻓﻘﻂ ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﺑﻪ ﻫﺮی ﻧﮕﺎﻫﯽ ﮐﺮد ﺑﻌﺪ ﺧﻨﺪﯾﺪ‬
‫و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﻮ ﻣﻌﺮﮐﻪ ای ﻫﺮی ‪.‬ﺣﺎﻻ ﻣﻄﻤﺌﻨﯽ ﮐﻪ ﻣﯿﺘﻮﻧﯽ ﻣﻌﺠﻮﻧﺸﻮ درﺳﺖ ﮐﻨﯽ؟ااﺳﻨﯿﭗ ﻫﯿﭻ‬
‫وﻗﺖ از ﻣﻌﺠﻮن ﺳﺎزﯾﺖ رازی ﻧﺒﻮد‬
‫ﻫﺮی ﻫﻢ ﺧﻨﺪﯾﺪ‪:‬آره اﻣﺎ ﭘﺮﻓﺴﻮر اﺳﻼﮔﻬﻮرن ﺧﯿﻠﯽ راﺿﯿﻪ اﻟﺒﺘﻪ اون ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﻪ اﺳﺘﻌﺪاد‬
‫ﻣﺎدرﻣﻮ ﺑﻪ ارث ﺑﺮدم‬
‫_واﻗﻌﺎ !!ﺧﺐ راﺳﺖ ﻣﯿﮕﻪ ﻟﯽ ﻟﯽ ﻣﻌﺠﻮن ﺳﺎز ﻓﻮق اﻟﻌﺎده ای ﺑﻮد‪.‬ﺣﺎﻻ راﺳﺘﺸﻮ ﺑﮕﻮ ﭼﯽ‬
‫ﮐﺎر ﮐﺮدی؟‬
‫ﻫﺮی ﻣﺎﺟﺮای ﮐﺘﺎب ﻣﻌﺠﻮن ﺳﺎزی اﺳﻨﯿﭗ راﺑﺮاﯾﺶ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬اون ﺷﺐ ﻣﻦ‬
‫رﻓﺘﻢ ﺑﻪ اﺗﺎق اﺳﻨﯿﭗ و ﺑﻘﯿﻪ ی دﺳﺘﻮراﺗﺸﻮ ﺑﺮداﺷﺘﻢ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺪرد ﺑﺨﻮر ﺑﻮد دﺳﺘﻮر ﻣﻌﺠﻮن‬
‫ﮔﺮگ ﺧﻔﻪ ﮐﻦ ﻫﻢ ﺑﻮد‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﺮد‪:‬ﺑﺒﯿﻨﻢ ﻣﻄﻤﺌﻨﯽ ﮐﻪ رون وﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﻢ ﺑﺎ ﺗﻮ‬
‫ﻧﺒﻮدﻧﺪ؟!!‬
‫**********************************‬
‫ﻓﺮدا ﺻﺒﺢ ﻫﻤﻪ ی آﻧﻬﺎ روز ﭘﺮ ﻣﺎﺟﺮاﯾﯽ داﺷﺘﻨﺪ ﺻﺒﺢ زود ﻫﻤﮕﯽ ﺑﻪ ﮐﻮﭼﻪ ی دﯾﺎﮔﻮن‬
‫رﻓﺘﻨﺪ و وﺳﺎﯾﻞ ﻣﻮرد ﻧﯿﺎزﺷﺎن را ﺧﺮﯾﺪﻧﺪ‪.‬ﮐﻮﭼﻪ ی دﯾﺎﮔﻮن ﺧﻠﻮت ﺗﺮ از ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﻮد‬
‫ﮐﺎﻣﻼ ﻣﻌﻠﻮم ﺑﻮد ﮐﻪ ﻋﺪه ی ﮐﻤﯽ از داﻧﺶ آﻣﻮزان ﺑﻌﺪ از ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪن داﻣﺒﻠﺪور ﺧﯿﺎل‬
‫ﺑﺮﮔﺸﺘﻦ ﺑﻪ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ رو دارﻧﺪ ‪.‬ﻫﺮی در ﺗﻤﺎم روزﻫﺎی ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﺷﺪت ﺳﺮﮔﺮم‬
‫ﺑﻮد‪.‬ﺳﺎﻋﺘﻬﺎی زﯾﺎدی را ﺑﺎ ﻓﺮد ‪ ,‬ﺟﺮج ‪ ,‬رون‪ ,‬ﺟﯿﻨﯽ و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ ﺑﺎزی ﮐﻮﯾﯿﺪﯾﭻ‬
‫ﻣﯿﭙﺮداﺧﺖ‪.‬روزی ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻋﺖ ﻫﻢ در ﺧﺎﻃﺮات ﺳﯿﺮﯾﻮس ﮔﺮدش ﻣﯿﮑﺮدﻧﺪ و ﺑﻌﺪ از آن ﺗﺎ‬
‫آﺧﺮ ﺷﺐ ﺑﻪ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﻃﻠﺴﻤﻬﺎ ﻣﯽ ﭘﺮداﺧﺘﻨﺪ‪.‬ﺑﻌﺪ از ان ﻫﻢ آﻧﻘﺪر ﺧﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ‬

‫‪73‬‬

‫‪74‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯿﮑﺮد‪..‬ﺣﺘﯽ ﺑﻪ دﻟﯿﻞ ﺧﺸﻢ اﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ‪...‬ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﺑﯿﻞ و رﻓﺘﺎر ﭼﺎرﻟﯽ و ﺧﺎﻧﻢ‬
‫وﯾﺰﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯿﺮﺳﯿﺪ اﺻﺮار داﺷﺖ ﻣﻄﻠﺒﯽ را از آﻧﻬﺎ ﭘﻨﻬﺎن ﮐﻨﺪ‪.‬‬
‫ﭼﻨﺪ روز ﻣﺎﻧﺪه ﺗﺎ ﺣﺮﮐﺖ ﻗﻄﺎر ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﮔﺬﺷﺖ ﺻﺒﺢ روز ﺣﺮﮐﺖ ﻗﻄﺎر ﻣﺜﻞ ﻫﻤﯿـﺸﻪ‬
‫در ﺧﺎﻧﻪ ی وﯾﺰﻟﯽ ﻫﺎ آﺷﻮﺑﯽ ﺑﭙﺎ ﺑﻮد ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﺧﯿﻠﯽ زود ﻟﺒﺎﺳﻬﺎﯾﺶ را ﭘﻮﺷـﯿﺪ ﭼﻮﺑﺪﺳـﺘﯽ اش را ﺑـﻪ ﻃـﺮف ﭼﻤـﺪاﻧﺶ ﮔﺮﻓـﺖ و‬
‫ﮔﻔﺖ‪:‬ﻟﻮﮐﻮ ﻣﻮﺗﻮﭘﻮرﺗﺲ‬
‫ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺑﻮد ﮐﻪ اﯾﻨﺒﺎر ﻣﺠﺒﻮر ﻧﯿﺴﺖ زﺣﻤﺖ ﺣﻤﻞ ﺻـﻨﺪوﻗﺶ را ﺑـﻪ ﺧـﻮد ﺑﺪﻫـﺪ ﻃﺒـﻖ‬
‫ﻣﻌﻤﻮل ﺑﺎ ﺳﻪ اﺗﻮﻣﻮﺑﯿﻞ وزارت ﺧﺎﻧﻪ راﻫﯽ اﯾﺴﺘﮕﺎه ﮐﯿﻨﺰﮐﺮاس ﺷﺪﻧﺪ وﻗﺘﯽ دو ﺑـﻪ دو از‬
‫ﻣﺎﻧﻊ ﺳﮑﻮی ﻧﻪ و ﺳﻪ ﭼﻬﺎرم ﮔﺬﺷﺘﻨﺪ ﻗﻄﺎر ﺳﺮی و ﺳﯿﺮ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ روﺑﺮوﯾﺸﺎن ﺑﻮد ﺧﺎﻧﻢ‬
‫وﯾﺰﻟﯽ ﻫﻤﻪ ی آﻧﻬﺎ را درآﻏﻮش ﮔﺮﻓﺖ ‪.‬ﭼﺎرﻟﯽ و آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ ﺑﺎ آﻧﻬﺎ ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ ﮐﺮدﻧـﺪ‬
‫ﺑﯿﻞ ﺑﻪ ﻫﺮی ﻧﺰدﯾﮏ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﯿﺸﻪ ﯾﻪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﯿﺎی؟‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ دﻧﺒﺎل او رﻓﺖ‪:‬ﭼﯿﺰی ﺷﺪه ﺑﯿﻞ؟‬
‫ﺑﯿﻞ روﺑﺮوی ﻫﺮی اﯾﺴﺘﺎد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﺮی ﻣﯿﺨﻮاﺳﺴﺘﻢ ازت ﺗﺸﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﺗﻮ ﮐﻤﮏ ﺑﺰرﮔﯽ ﺑﻪ‬
‫ﻣﻦ ﮐﺮدی‪.‬‬
‫_ﮐﻤﮏ؟ﭼﻪ ﮐﻤﮑﯽ!‬
‫_ﻫﻤﯿﻦ ﮐﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪی ﺑﻔﻬﻤﻢ ﺑﻬﺘـﺮﯾﻦ ﺧـﺎﻧﻮاده ی دﻧﯿـﺎ رو دارم ﻫﻤﯿﻨﮑـﻪ ﮔﻔﺘـﯽ ﺗﻨﻬـﺎم‬
‫ﻧﻤﯿﺬارﯾﻦ ‪.‬ﻫﻤﯿﻨﮑﻪ ﻓﻠﻮر رو ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﺮﮔﺮدوﻧﺪی‪....‬‬
‫ﻫﺮی ﺧﻨﺪﯾﺪ ‪:‬ﻓﺮاﻣﻮﺷﺶ ﮐﻦ ﺑﯿﻞ ﻣﻦ ﮐﻪ ﮐﺎری ﻧﮑﺮدم ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻢ ﮐﻪ دوﺑﺎره ﺧﻮدت ﺷﺪی‪.‬‬
‫ﺑﯿﻞ ﺑﺎ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ از او ﺗﺸﮑﺮ ﮐﺮد درﺳﺖ در ﻫﻤﯿﻦ ﻣﻮﻗﻊ ﺳﻮت ﻗﻄﺎر ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ‬
‫ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻋﺠﻠﻪ ﮐﻦ ﻫﺮی اﻻن ﻗﻄﺎر راه ﻣﯿﻮﻓﺘﻪ‬

‫‪74‬‬

‫‪75‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫اﻣﺎ دﯾﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد ﻗﻄﺎر ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺮد و ﻫﺮی ﺑﺪﻧﺒﺎﻟﺶ دوﯾـﺪ ‪.‬درﺳـﺖ روی ﭘﻠـﻪ‬
‫رون و ﻓﺮد دو دﺳﺖ او را ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ و ﺑﻪ داﺧﻞ ﻗﻄﺎر ﮐﺸﯿﺪﻧﺪ ‪.‬ﻫﺮی ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺑﻮد آﻧﻬﺎ در‬
‫راه ﺑﺮﮔﺸﺖ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‬
‫رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻣﺜﻞ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﻪ واﮔﻦ ارﺷﺪ ﻫﺎ رﻓﺘﻨﺪ ‪.‬ﻫﺮی و ﺟﯿﻨـﯽ ﺑـﻪ ﻫﻤـﺮاه ﻓـﺮد و‬
‫ﺟﺮج ﺑﻪ دﻧﺒﺎل واﮔﻦ ﺧﺎﻟﯽ ﮔﺸﺘﻨﺪ ﻫﻤﺎﻧﻄﻮر ﮐﻪ اﻧﺘﻈـﺎر ﻣﯿﺮﻓـﺖ اﯾﻨﺒـﺎر ﭘﯿـﺪاﮐﺮدن واﮔـﻦ‬
‫ﺧﺎﻟﯽ ﺧﯿﻠﯽ آﺳﺎن ﺑﻮد ﭼﻮن ﺑﯿﺸﺘﺮ واﮔﻨﻬﺎ ﺧﺎﻟﯽ ﺑﻮدﻫﺮی در ﯾﮏ واﮔﻦ ارﻧﯽ ﻣﮏ ﻣـﯿﻼن‬
‫و ﻫﺎﻧﺎ آﺑﻮت را دﯾﺪ ﮐﻪ ﺣﺴﺎﺑﯽ ﮔﺮم ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ ,‬در واﮔﻦ ﺑﻌﺪی دو ﺳﻪ ﻧﻔـﺮ از داﻧـﺶ‬
‫آﻣﻮزان ﺳﺎل اول و دﯾﻦ ﺗﻮﻣﺎس و ﺳﯿﻤﻮس را دﯾﺪ‪ .‬آن دو ﺑـﻪ ﮔﺮﻣـﯽ از آﻧﻬـﺎ اﺳـﺘﻘﺒﺎل‬
‫ﮐﺮدﻧﺪاﻣﺎ دﯾﻦ ﺑﺎ دﯾﺪن ﺟﯿﻨﯽ اﺧﻤﻬﺎﯾﺶ در ﻫﻢ رﻓﺖ ﯾﮏ ﮐﻮﭘﻪ ﺑﻪ آﺧﺮ ﻧﻮﯾﻞ و ﻟﻮﻧﺎ ﺑﺎ ﻫـﻢ‬
‫ﮔﺮم ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ﺑﺎ دﯾﺪن آﻧﻬﺎ در ﮐﻮﭘﻪ را ﺑﺎز ﮐﺮدﻧﺪ و آﻧﻬـﺎ ﭼﻬـﺎر ﺗـﺎﯾﯽ وارد ﺷـﺪﻧﺪ‬
‫ﺣﺪود ﯾﮏ ﺳﺎﻋﺖ ﺑﻌﺪ ﻫﺮﻣﯿﻮن و رون ﺑﺮﮔﺸﺘﻨﺪ و ﺑﻪ زور ﺧﻮد را در ﮐﻮﭘﻪ ﺟﺎ دادﻧﺪ‬
‫رون ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬اﮔﻪ ﮔﻔﺘـﯿﻦ ﭼـﻪ ﺧﺒـﺮه ؟ﺣﺘـﯽ ﻧـﺼﻒ ﺑﭽـﻪ ﻫـﺎ ﻫـﻢ ﺑـﻪ ﻣﺪرﺳـﻪ‬
‫ﺑﺮﻧﮕﺸﺘﻦ‪.‬ﺗﻤﺎم واﮔﻨﻬﺎ ﺧﺎﻟﯿﻪ‪.‬ﻫﺮی ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد‪ :‬ﺧﻮدﻣﻮن دﯾﺪﯾﻢ‪.‬‬
‫ﻓﺮد ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬اﯾﻦ دﯾﮕﻪ ﻣﺴﺨﺮس ﻣﺮدم ﺧﯿﻠﯽ ﺗﺮﺳﻮ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪.‬‬
‫ﻟﻮﻧﺎ ﺳﺮی ﺑﻪ ﺗﺎﯾﯿﺪ ﺗﮑﺎن داد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﺎره ای ﻧﯿﺴﺖ ﺑﻌـﺪ از اﺗﻔـﺎق ﭘﺎرﺳـﺎل ﻫـﯿﭻ ﮐـﺲ‬
‫ﺟﺮات ﺑﺮﮔﺸﺘﻦ ﻧﺪاره ﭘﺪر و ﻣﺎدرﻫﺎ ﻧﻤﯿﺬارن‪...‬‬
‫ﻧﻮﯾﻞ ﺗﺎﯾﯿﺪ ﮐﺮد‪:‬آره اﻣﺎ ﻣﺎدرﺑﺰرﮔﻢ ﻣﯿﮕﻔﺖ ﻣﻄﻤﺌﻨﻪ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻣﯿﺘﻮﻧﻢ از ﺧـﻮدم دﻓـﺎع ﮐـﻨﻢ‬
‫ﺑﺮای ﻫﻤﯿﻦ اﺟﺎزه داد ﺑﺮﮔﺮدم‬
‫ﺑﻌﺪ ﺑﺎ اﻓﺘﺨﺎر ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﯿﮕﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﺷﺒﯿﻪ ﺑﺎﺑﺎم ﺷﺪم‪.‬‬
‫ﻟﻮﻧﺎ ﺳﺮی ﺗﮑﺎن داد ‪:‬ﭘﺪر ﻣﻨﻬﻢ ﻫﻤﯿﻨﻄﻮر ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻢ ﮐﻪ دارﯾﻢ ﺑﺮﻣﯿﮕﺮدﯾﻢ‪.‬‬

‫‪75‬‬

‫‪76‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫آﻧﻬﺎ ﺑﻘﯿﻪ ی راه ﺗﺎ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ رو ﺑﻪ ﺑﺤﺚ درﺑﺎره ی وﻟﺪوﻣﻮرت و ﺷﺐ ﻣﺮگ داﻣﺒﻠـﺪور‬
‫ﭘﺮداﺧﺘﻨﺪ و ﻫﺮی ﮐﻪ ﺣﺮف زدن درﺑﺎره ی آن ﺷﺐ ﺑﺮاﯾﺶ ﺳـﺨﺖ ﺑـﻮد ﻓﻘـﻂ ﺑـﻪ ﺣﺮﻓﻬـﺎ‬
‫ﮔﻮش ﻣﯿﮑﺮد ﺑﻌﺪ از ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺖ ﮔﯿﺞ و ﺳﺮدرﮔﻢ از ﺟﺎ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪.‬‬
‫_ﮐﺠﺎ داری ﻣﯿﺮی؟‬
‫_اﻻن ﺑﺮﻣﯿﮕﺮدم ‪....‬‬
‫اﻣﺎ ﺧﯿﺎل ﺑﺮﮔﺸﺘﻦ ﻧﺪاﺷﺖ ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑﻪ اﻧﺘﻬﺎی راﻫﺮو رﻓـﺖ و وارد واﮔـﻦ ﺑﻌـﺪی ﺷـﺪ از‬
‫ﺟﻠﻮی ﭼﻨﺪ ﮐﻮﭘﻪ ﮔﺬﺷﺖ ﮐﻪ ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺻﺪاﯾﯽ ﺷﻨﯿﺪ ﺻﺪای ﮐﺸﺪاری ﮐﻪ ﺑـﺎ ﻟﺤـﻦ ﺳـﺮدی‬
‫ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯿﮑﺮد‪ .‬ﻫﺮی ﺑﺎ ﻧﺎﺑﺎوری ﯾﮏ ﻗﺪم ﺟﻠﻮﺗﺮ رﻓﺖ و از دﯾﺪن ﭼﻬﺮه ی ﻣﺎﻟﻔﻮی ﯾﮑـﻪ‬
‫ای ﺧﻮرد ‪.‬اﻣﮑﺎن ﻧﺪاﺷﺖ ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﮐﺸﯿﺪ دراﯾﻦ ﻓﮑﺮ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎ ﭼﻪ وردی ﺑﻪ ﻣﺎﻟﻔﻮی ﺣﻤﻠﻪ ﮐﻨﺪ ﮐـﻪ‬
‫ﺑﯿﺸﺘﺮﯾﻦ درد ﻣﻤﮑﻦ را ﺑﮑﺸﺪ ﮐﻪ ﯾﮏ ﻧﻔﺮ ﺧﻠﻊ ﺳﻼﺣﺶ ﮐﺮد‪.‬ﺑﺮﮔﺸﺖ ‪.‬ﻟـﻮﭘﯿﻦ از ﺟﻠـﻮی‬
‫در ﮐﻮﭘﻪ ای ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﻣﯿﮑﺮد‪.‬‬
‫_ﮐﺠﺎ داری ﻣﯿﺮی ؟ﻫﯿﭻ ﺣﻮاﺳﺖ ﻧﯿﺴﺖ!ﺑﻬﺖ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮدم از رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺟﺪا ﻧﺸﻮ‬
‫ﻫﺮی ﺑﯽ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺣﺮف ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬اون اﯾﻨﺠﺎ ﭼﯿﮑﺎر ﻣﯿﮑﻨﻪ؟‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﮕﺎه ﻣﻮﺷﮑﺎﻓﺎﻧﻪ ای ﺑﻪ او ﮐﺮد‪ :‬اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎده؟ ﺑﯿﺎ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺒﯿﻨﻢ ‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ دﺳﺖ او را ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﺎ ﺧﻮد ﺑﻪ ﮐﻮﭘﻪ اش ﺑﺮد ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺣﺮص ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬اون ﻋﻮﺿﯽ اﯾﻨﺠﺎ ﭼﯿﮑﺎر ﻣﯿﮑﻨﻪ‪.‬اون ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻮ آزﮐﺎﺑﺎن ﺑﺎﺷﻪ‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ دﺳﺖ ﻫﺮی را ﮔﺮﻓﺖ و او را ﺑﺰور روی ﺻـﻨﺪﻟﯽ ﻧـﺸﺎﻧﺪ ‪:‬وزارت ﺧﻮﻧـﻪ ﺗﺒـﺮﺋﺶ‬
‫ﮐﺮده!ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﺮدم ﻣﯿﺪوﻧﯽ‬
‫_ﭼﯽ؟!‬

‫‪76‬‬

‫‪77‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی از ﺟﺎ ﭘﺮﯾﺪ ﭼﻨﺎن ﺑﻠﻨﺪ ﻓﺮﯾﺎد ﻣﯿﺰد ﮐﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺧﺸﮑﺶ زده ﺑﻮد‪:‬اون ﻋﻮﺿﯽ رو ﺗﺒﺮﺋـﻪ‬
‫ﮐﺮدن ؟‪....‬ﺣﺎﻻ ﻫﻢ داره ﻣﯿﺎد ﻣﺪرﺳﻪ ﮐﻪ ﮐﺎرﺷﻮ اداﻣﻪ ﺑﺪه؟‬
‫ﻫﺮی ﺑﺴﯿﺎر ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺑﻮد ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ ﻫﻤﺎن ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ ﺳـﺮاغ ﻣـﺎﻟﻔﻮی ﺑـﺮود و او را در ﺟـﺎ‬
‫ﺑﮑﺸﺪ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻪ زور ﻫﺮی را ﻧﺸﺎﻧﺪ و ﺧﻮدش روی ﺻﻨﺪﻟﯽ روﺑﺮوی او ﻧﺸـﺴﺖ ‪ .‬ﺑـﺎ ﺣﺮﮐـﺖ‬
‫ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش ﯾﮏ ﻣﯿﺰ ﯾﮏ ﺷﯿﺸﻪ ﻧﻮﺷﯿﺪﻧﯽ و دو ﻟﯿﻮان ﺑﻌﻼوه ی ﮐﯿﮏ ﻇﺎﻫﺮ ﮐﺮد ﻫـﺮ‬
‫دو ﻟﯿﻮان را ﭘﺮ ﮐﺮد و ﯾﮑﯽ ﺑﻪ دﺳﺖ ﻫﺮی داد‪:‬ﺧﻮدﺗﻮ ﮐﻨﺘﺮل ﮐﻦ ﻫﺮی‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺣﺮص ﻓﺮﯾﺎد ﻣﯿﺰد‪:‬ﭼﻄﻮری ﺗﻮﻧﺴﺘﻦ ؟اون ﻋﻮﺿﯽ ﺑﺎﻋﺚ ﻣـﺮگ داﻣﺒﻠـﺪوره‪.‬ﻣـﮏ‬
‫ﮔﻮﻧﮕﺎل ﭼﻄﻮری ﻗﺒﻮﻟﺶ ﮐﺮد؟!!‬
‫_ﻫﺮی ﻣﯿﻨﺮوا ﻫﻢ ﻧﻤﯿﺨﻮاﺳﺖ اﯾﻨﮑﺎرو ﺑﮑﻨﻪ در ﻫﺮ ﺣﺎل ﻣﺎ ﻣﺠﺒـﻮر ﺷـﺪﯾﻢ اﺳـﮑﺮﯾﻤﺠﯿﻮر‬
‫ﭘﺎﺷﻮ ﺣﺴﺎﺑﯽ از ﮔﻠﯿﻤﺶ دراز ﮐﺮده ‪.‬اﮔـﻪ ﻗﺒـﻮﻟﺶ ﻧﻤﯿﮑـﺮدﯾﻢ ‪....‬در ﻫـﺮ ﺣـﺎل ﺣـﺎﻻ ﮐـﻪ‬
‫داﻣﺒﻠﺪور رﻓﺘﻪ‪ ....‬ﺑﻬﺘﺮدﯾﺪﯾﻢ ﺧﻮدﻣﻮن از ﻧﺰدﯾﮏ زﯾﺮ ﻧﻈﺮ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯿﻤﺶ ‪.‬‬
‫ﺑﺮای ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺳﮑﻮﺗﯽ ﺑﯿﻦ آﻧﻬﺎ ﺣﺎﮐﻢ ﺷﺪ ﺗﺎ اﯾﻨﮑـﻪ ﻟـﻮﭘﯿﻦ ﺑـﻪ آراﻣـﯽ ﮔﻔـﺖ‪:‬ﻫـﺮی‪.‬‬
‫ﻣﯿﺪوﻧﻢ داری ﺑﻪ ﭼﯽ ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﯽ اﻣﺎ ﮐﺎری از دﺳﺖ ﺗﻮ ﺑﺮ ﻧﻤﯽ اوﻣﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی آرام ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﺒﺎﯾﺪ اون ﮐﺎر رو ﻣﯿﮑﺮد اﮔﻪ ﻣﻨﻮ ﺟﺎدو ﻧﻤﯿﮑﺮد ﻣﯿﺘﻮﻧـﺴﺘﯿﻢ از ﭘﺴـﺸﻮن‬
‫ﺑﺮ ﺑﯿﺎﯾﻢ ‪.....‬‬
‫_ﺑﺲ ﮐﻦ ﻫﺮی !ﺧﻮدﺗﻢ ﻣﯿﺪوﻧﯽ ﮐﻪ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﺴﺘﯿﻦ‪ .‬داﻣﺒﻠﺪور ﻣﻌﺠـﻮن ﻣـﺮگ ﺗـﺪرﯾﺠﯽ رو‬
‫ﺧﻮرده ﺑﻮد ‪.‬ﺗﻮ ﻫﻢ ﮐﻪ ﯾﮏ ﻧﻔﺮه ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﺴﺘﯽ از ﭘﺲ اوﻧﺎ ﺑﺮ ﺑﯿﺎی‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺳﮑﻮت ﮐﺮدﺣﻖ ﺑﺎ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻮد او ﻫﻨﻮز ﺧﯿﻠﯽ ﺧﺎم ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ اداﻣﻪ داد ‪:‬ﻫـﺮی داﻣﺒﻠـﺪور در ﺷـﺮاﯾﻄﯽ ﻧﺒـﻮد ﮐـﻪ ﺑﺘﻮﻧـﻪ ﻣﺒـﺎرزه ﮐﻨـﻪ ﺧﻮدﺷـﻢ‬
‫ﻣﯿﺪوﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﮐﺎرش ﺗﻤﻮﻣﻪ اﻣﺎ اﮔﻪ اوﻧﺎ ﺗﻮ رو ﻣﯿﺪﯾﺪﻧﺪ ﺗﻮ ﻫﻢ ﮐـﺸﺘﻪ ﻣﯿـﺸﺪی در اون‬

‫‪77‬‬

‫‪78‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺻــﻮرت ﮐــﯽ ﻣﯿﻔﻬﻤﯿــﺪ ﮐــﻪ اﺳــﻨﯿﭗ ﺧﺎﺋﻨــﻪ؟ﮐﯽ راه ورود ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫــﺎ رو ﺑﻤــﺎ‬
‫ﻣﯿﮕﻔﺖ؟داﻣﺒﻠﺪور ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ ﺗﻮ زﻧﺪه ﺑﻤﻮﻧﯽ اﯾﻨﻄﻮری ﺣﻘﺎﯾﻖ ﺑﻪ ﮔﻮش ﻣﺤﻔﻞ ﻫﻢ رﺳﯿﺪ‪.‬‬
‫_اﮔﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻬﺶ ﺧﯿﺎﻧﺖ ﻧﻤﯿﮑﺮد؟!!!‪..‬‬
‫‪.‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد‪:‬اﮔﻪ ﻣﯿﺪوﻧﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﭼﺮا داﻣﺒﻠﺪور ﺑـﻪ اون اﻋﺘﻤـﺎد ﮐـﺮده ﻫـﯿﭻ وﻗـﺖ‬
‫ﻧﻤﯿﺬاﺷﺘﻢ اون وارد ﻣﺤﻔﻞ ﺑﺸﻪ وﻟﯽ اون ﻣﻨﻢ ﻓﺮﯾﺐ داد‪.‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺣﺮﻓﺖ ﮔﻮش ﻣﯿﮑﺮدم ﺣﺎﻻ‬
‫ﻣﯿﺪوﻧﯿﻢ ﮐﯽ ﺑﺎﻋﺚ ﻣﺮگ ﻫﯿﺴﺘﯿﺎ ﺟﻮﻧﺰ وآﻣﻠﯿﺎ ﺑﻮﻧﺰ ﺷﺪه‪.‬‬
‫_ﺗﻘﺼﯿﺮ ﺷﻤﺎ ﻧﺒﻮد اون ﻫﻤﻪ ﻣﻮن رو ﻓﺮﯾﺐ داد‪.‬‬
‫_ﻫﺮی ﺣﺘﻤﺎ ﻣﯿﻨﺮوا ﺑﻬﺖ ﮔﻔﺘﻪ ﮐﻪ ﭼﺮا ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ ﺗﻮ ﺑﻪ ﻣﺪرﺳﻪ ﺑﺮﮔﺮدی؟‬
‫_ﯾﻪ ﭼﯿﺰاﯾﯽ درﺑﺎره ی اﻟﻒ دال ﺑﻬﻢ ﮔﻔﺖ‬
‫_ﺧﺐ اﯾﻦ ﯾﻪ دﻟﯿﻠﺶ ﺑﻮد ﯾﻪ دﻟﯿﻞ دﯾﮕﺶ ﻫﻢ اﯾﻨﻪ ﮐﻪ ﻣﺎ ﻣﯿﺨـﻮاﯾﻢ اﻣـﺴﺎل ﺑـﺮای ﺗـﻮ ﯾـﻪ‬
‫ﺳﺮی آﻣﻮزش وﯾﮋه ﺑﺰارﯾﻢ ‪.‬ﻣﯿﺨﻮام ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺸﻢ ﮐـﻪ در ﻣﻘﺎﺑﻠـﻪ ﺑـﺎ اوﻧـﺎ ﻣﻮﻓـﻖ ﻣﯿـﺸﯽ‬
‫‪.‬راﺳﺘﯽ ﭼﻘﺪر در اون ﻗﺪح ﭘﯿﺸﺮﻓﺖ ﮐﺮدی؟‬
‫_ﻋﺎﻟﯽ ﺑﻮد ‪.‬ﺧﺐ ﺣﺎﻻ ﺧﯿﻠﯽ از ﺟﺎدوﻫﺎی ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ رو ﯾﺎد ﮔـﺮﻓﺘﻢ ‪.‬ﺟﺎدوﻫـﺎی دﻓـﺎﻋﯽ‬
‫ﺧﻮﺑﯽ ﻫﻢ داﺷﺖ و ﺑﻌﺪ ﺑﺎ ﺧﺸﻢ اﺿﺎﻓﻪ ﮐﺮد‪:‬ﻓﮑﺮ ﮐـﻨﻢ اﻣـﺴﺎل اﮐﺜٍﺮﺷـﻮﻧﻮ روی ﯾـﻪ ﻧﻔـﺮ‬
‫اﻣﺘﺤﺎن ﮐﻨﻢ‪.‬‬
‫_ﻧﻪ ﻫﺮی!‬
‫اﻣﺎ ﻫﺮی اداﻣﻪ داد‪ :‬اﮔﻪ وزارت ﺧﻮﻧﻪ ﺑﻬﺶ اﺟﺎزه ی ﺑﺮﮔﺸﺘﻦ داده ﻣﻦ ﺧﻮدم ﺣﺎﻟـﺸﻮ ﺟـﺎ‬
‫ﻣﯿﺎرم‪ .‬ﮐﺎری ﻣﯿﮑﻨﻢ ﮐﻪ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺑﺮاش ﺑﺪﺗﺮ از آزﮐﺎﺑﺎن ﺑﺸﻪ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻬﺘﺮ دﯾﺪ ﻣﺨﺎﻟﻔﺘﯽ ﻧﮑﻨﺪ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ اﻃﺮاف ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻓﮑـﺮ ﻣﯿﮑـﺮدم ﻣﯿﻨـﺮوا اﯾـﻦ‬
‫ﻣﺴﺌﻠﻪ رو ﺑﺎﻫﺎت ﺣﻞ ﮐﺮده‬
‫_اون ﺑﻬﻢ ﮔﻔﺖ ﻣﻤﮑﻨﻪ ﺗﻮ دادﮔﺎه ﺷﮑﺴﺖ ﺑﺨﻮرن اﻣﺎ ﻧﮕﻔﺖ ﮐﻪ‪...‬‬

‫‪78‬‬

‫‪79‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_ﻫﺮی ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﯿﺴﺘﯽ اﯾﻦ ﻃﻮری ﻣﺎ ﺑﻬﺘﺮ ﻣﯿﺘﻮﻧﯿﻢ اوﻧﻮ زﯾﺮ ﻧﻈﺮ ﺑﮕﯿﺮﯾﻢ ﺑﻬﺘﺮه ﮐﻢ ﮐﻢ ﺑﺮی‬
‫ﻣﺜﻞ اﯾﻨﮑﻪ رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺪﺟﻮری ﻧﮕﺮاﻧﺘﻦ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﭙﺮﺳﺪ ﺷﻤﺎ از ﮐﺠﺎ ﻣﯿﺪوﻧﯿﺪ ﮐﻪ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﺑﻪ رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن در ﺑﯿﺮون ﮐﻮﭘﻪ‬
‫اﻓﺘﺎد ‪.‬ﻫﺮدو در ﻫﻤﯿﻦ زﻣﺎن ﻫﺮی و ﻟﻮﭘﯿﻦ را دﯾﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ در ﮐﻮﭘﻪ را ﺑﺎز ﮐﺮد‪:‬ﺑﯿﺎﯾﺪ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺣﺘﻤﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﻧﮕﺮان ﺷﺪﯾﻦ ‪.‬‬
‫_آره ﻫﺮی ﺗﻮ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﯽ ﺧﺒﺮ ﻣﯿﻮﻣﺪی اﯾﻨﺠﺎ‬
‫_ﺧﺐ ﺣﺎﻻ ﻣﮕﻪ ﭼﯽ ﺷﺪه ﻫﺮﻣﯿﻮن؟!‬
‫رون ﺑﺠﺎی ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺟﻮاب داد ‪:‬وﻗﺘﯽ دﯾﺪﯾﻢ دﯾﺮ ﮐﺮدی ﻧﮕﺮاﻧﺖ ﺷﺪﯾﻢ دﻧﺒﺎت اوﻣﺪﯾﻢ ﮐـﻪ‬
‫ﯾﻬﻮ ﻣﺎﻟﻔﻮی رو دﯾﺪﯾﻢ ﺗﺮﺳﯿﺪﯾﻢ ﻣﺚ ﭘﺎرﺳﺎل ‪........‬و ﺑﻘﯿﻪ ی ﺣﺮﻓﺶ را ﺧﻮرد‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﮐﻪ ﻫﻨﻮز از ﺑﯿﺎد آوردن آن ﻣﺎﺟﺮا ﺧﺠﺎﻟﺖ ﻣﯿﮑﺸﯿﺪ ﺳﺮی ﺗﮑﺎن داد و ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪:‬ﺑﻬﺘﺮه‬
‫ﺑﺮﮔﺮدﯾﻢ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﻣﻨﺘﻈﺮن‪.‬‬
‫آﻧﻬﺎ از ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ ﮐﺮدﻧﺪ و ﺑﻪ ﻃﺮف ﮐﻮﭘﻪ ی ﺧﻮدﺷﺎن ﺑﺮاه اﻓﺘﺎدﻧﺪ‪.‬‬
‫رون ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪:‬ﻋﺠﯿﺒﻪ ﻣﮕﻪ اﻣﺮوز دادﮔﺎه ﻣﺎﻟﻔﻮی ﻧﺒﻮد ﭘﺲ اون ﻋﻮﺿﯽ اﯾﻨﺠـﺎ ﭼـﻪ ﻏﻠﻄـﯽ‬
‫ﻣﯿﮑﻨﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﺮدم ﺗﻮ آزﮐﺎﺑﺎﻧﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻣﺘﻌﺠﺐ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻪ واﮔﻦ ارﺷﺪﻫﺎ ﻫﻢ ﻧﯿﻮﻣﺪه ﺑﻮد ‪ .‬راﺳﺘﯽ ﺑﺒﯿـﻨﻢ ﻫـﺮی ﻣﮕـﻪ ﻣـﮏ‬
‫ﮔﻮﻧﮕﺎل ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﺳﺮ ﻣﺤﻔﻞ ﺷﻠﻮﻏﻪ ﭘﺲ ﭼﺮا ﻟﻮﭘﯿﻦ اوﻣﺪه؟!‬
‫ﻫﺮی ﺟﻮاب ﻫﺮﻣﯿﻮن را ﻧﺪاد‪ ,‬در اوﻟﯿﻦ ﮐﻮﭘﻪ ی ﺧﺎﻟﯽ را ﺑﺎز ﮐـﺮد و آن دو را ﺑـﻪ آﻧﺠـﺎ‬
‫ﮐﺸﺎﻧﺪ ﺑﻌﺪ ﻣﺎﺟﺮای ﺑﺎزﮔﺸﺖ ﻣﺎﻟﻔﻮی و ﺗﻤﺎم ﺣﺮﻓﻬﺎی ﻟﻮﭘﯿﻦ را ﺑﺮای آن دو ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﺮد‬
‫‪.‬ﻫﺮ دو ﺑﺎ ﺷﻨﯿﺪن ﺣﮑﻢ آزادی ﻣﺎﻟﻔﻮی از ﮐﻮره در رﻓﺘﻨﺪ ‪.‬‬
‫رون ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ و ﻧﺎﺑﺎوری ﮔﻔﺖ‪:‬ﻟﻌﻨﺘﯽ ‪.‬اﯾﻦ آﺷﻐﺎﻻی وزارت ﺧﻮﻧﻪ ای ﭼﯿﮑﺎر ﮐﺮدن؟!‬

‫‪79‬‬

‫‪80‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻧﺼﻒ ﺧﻮدﺷﻮن ﻣﺮﮔﺨﻮارن ‪.‬ﻫﺮی وﻗﺘﯽ ﮔﻔﺘـﯽ ﻣـﮏ ﮔﻮﻧﮕـﺎل ﮔﻔﺘـﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫـﺎ ﺗـﻮ‬‫وزارت ﺧﻮﻧﻪ ﻧﻔﻮذ ﮐﺮدن ﻣﻦ ﺣﺪﺳﺸﻮ ﻣﯿﺰدم ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﮐﻪ ﺧﻮن ﺟﻠﻮی ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﻏﺮﯾﺪ‪:‬وﻟـﯽ ﻣـﻦ ﻧﻤﯿـﺬارم آب‬
‫ﺧﻮش از ﮔﻠﻮش ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺑﺮه ﻫﺮﻣﯿﻮن "اﻣﺴﺎل ﻣﺎﻟﻔﻮی ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻘﺎص ﭘﺲ ﺑـﺪه ﺣﺘـﯽ اﮔـﻪ ﺑـﻪ‬
‫ﻗﯿﻤﺖ اﺧﺮاج ﻣﻦ از ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺑﺎﺷﻪ‪.‬‬
‫رون دﺳﺘﯽ ﺑﻪ ﭘﺸﺖ ﻫﺮی زد‪:‬ﺗﺎ آﺧﺮش ﺑﺎﻫﺎﺗﻢ‬
‫_ﻣﻨﻢ ﻫﻤﯿﻨﻄﻮر ﺣﺎﻻ ﮐﻪ وزارت ﺧﻮﻧﻪ ﮐﺎری ﻧﻤﯿﮑﻨﻪ ﺧﻮدﻣﻮن اﻧﺘﻘﺎم ﻣﯿﮕﯿﺮﯾﻢ ﻣﺎﻟﻔﻮی ﺑﺎﯾﺪ‬
‫ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺳﺎل وﺣﺸﺘﻨﺎﮐﯽ ﺑﺎﺷﻪ!!!‬
‫ﻫﺮی ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯿﮑﺮد ﻫﺮﻣﯿﻮن اﯾﻨﻄﻮر از آﻧﻬﺎ ﺣﻤﺎﯾﺖ ﮐﻨﺪ ﮐﻤﯽ آرام ﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬
‫رون ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ دﺳﺘﺶ را در ﻣﻮﻫﺎﯾﺶ ﻓﺮو ﮐﺮد و ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﻓﺮو رﻓﺖ‪:‬ﻓﺮد و ﺟـﺮج ﻫـﻢ‬
‫ﮐﻤﮑﻤﻮن ﻣﯿﮑﻨﻦ ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﻗﺮاره اﻟﻒ دال رو دوﺑﺎره ﺗﺸﮑﯿﻞ ﺑﺪﯾﻢ ﺑﺬار ﯾﻪ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ی ﺿـﺪ‬
‫ﻣﺎﻟﻔﻮی ﻫﻢ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯿﻢ )ﯾﺎﺷﺎﯾﺪم ﺿﺪ اﺳﻼﯾﺘﺮﯾﻦ( ﻟﺒﺨﻨﺪ رون ﮔـﺸﺎده ﺗـﺮ ﺷـﺪ و اداﻣـﻪ‬
‫داد‪:‬ﺑﻬﺘﺮه ﺗﺎ ﻧﺮﺳﯿﺪﯾﻢ ﻣﺴﺌﻠﻪ رو ﺑﺎ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﻣﻄﺮح ﮐﻨﯿﻢ ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ ﮐﻪ از اﯾـﻦ ﻓﮑـﺮ اﺳـﺘﻘﺒﺎل‬
‫ﻣﯿﮑﻨﻦ اوﻧﺎ ﻫﻨﻮزم ﻣﯿﺨﻮان دﯾﻨﺸﻮﻧﻮ ﺑﻪ داﻣﺒﻠﺪور ادا ﮐﻨﻦ‪.‬‬

‫‪80‬‬

‫‪81‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻓﺼﻞ هﺸﺘﻢ‪:‬ﺣﻤﻠﻪ ی دﻳﻮاﻧﻪ ﺳﺎزهﺎ‬
‫ﻫﻤﺎﻧﻄﻮر ﮐﻪ رون ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﻃﺮح ﻫﺮی ﺑﺎ اﺳﺘﻘﺒﺎل ﻓﺮد ‪.‬ﺟﺮج‪ .‬ﻟﻮﻧﺎ ‪.‬ﺟﯿﻨﯽ و ﻧﻮﯾـﻞ روﺑـﺮو‬
‫ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﻓﺮد ﺑﺎ ذوق دﺳﺘﺎﻧﺶ را ﺑﻪ ﻫﻢ ﮐﻮﺑﯿﺪ‪:‬ﻋﺎﻟﯿﻪ واﻗﻌﺎ ﺑﻪ ﻫﻤﭽﯿﻦ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ای اﺣﺘﯿﺎج داﺷﺘﻢ‪...‬‬
‫ﻧﻮﯾﻞ ﯾﮏ داﻧﻪ ﺷﮑﻼت ﻗﻮرﺑﺎﻏﻪ ای را ﺑﺎز ﮐﺮد و در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﺳـﻌﯽ ﻣﯿﮑـﺮد ﻗﻮرﺑﺎﻏـﻪ را‬
‫ﺑﮕﯿﺮد ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﺎﻟﻔﻮی اﻣﺴﺎل ﺑﺪﺟﻮری ﺗﻘﺎص ﭘﺲ ﻣﯿﺪه‬
‫ﺟﺮج ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﺮﻣـﻮزی زد و ﮔﻔـﺖ‪:‬ﻣﯿﺘـﻮﻧﯿﻢ ﭼﻨـﺪ ﺗـﺎ از ﻣﺤـﺼﻮﻻت آﯾﻨـﺪه ﻣﻮﻧـﻮ روش‬
‫آزﻣﺎﯾﺶ ﮐﻨﯿﻢ ‪...‬ﻓﺮد ﻧﻈﺮت راﺟﻊ ﺑﻪ ﺷﺎﻫﮑﺎر آﺧﺮﻣﻮن ﭼﯿﻪ؟‬
‫ﻓﺮد ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮا ﻓﮑﺮ ﺑﺮادرش را ﺧﻮاﻧﺪه ﺑﻮد ﻗﻬﻘﻬﻪ ای زد‪:‬ﻇـﺎﻫﺮا اﻣـﺴﺎل ﺳـﺎل ﺗﺤـﺼﯿﻠﯽ‬
‫ﻟﺬت ﺑﺨﺸﯽ ﺧﻮاﻫﯿﻢ داﺷﺖ ‪.‬‬
‫ﮐﻢ ﮐﻢ ﻗﻄﺎر در اﯾﺴﺘﮕﺎه ﻫﺎﮔﺰﻣﯿﺪ ﺗﻮﻗﻒ ﮐﺮد‬
‫ﻟﻮﻧﺎ در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ دﮐﻤﻪ ﻫﺎی ﺷﻨﻠﺶ را ﻣﯽ ﺑﺴﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧـﺐ ﺧﯿﻠـﯽ دوﺳـﺖ دارم ﻗﯿﺎﻓـﻪ ی‬
‫ﻣﺎﻟﻔﻮی رو ﺑﻌﺪ از ﺑﻼﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﯿﺨﻮاﯾﻢ ﺑﻪ ﺳﺮش ﺑﯿﺎرﯾﻢ ﺑﺒﯿﻨﻢ ‪.‬‬
‫ﻓﺮد ﻣﻮزﯾﺎﻧﻪ ﺧﻨﺪﯾﺪ‪:‬زﯾﺎد ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻧﻤﯿﻤﻮﻧﯽ ﻟﻮﻧﺎ ‪",‬ﻫﺮی ﻣﯿﺸﻪ ﺷﻨﻞ ﭘﺪرﺗﻮ ﺑﯿﺎری"‬
‫_ﺑﺮای ﭼﯽ ﻣﯿﺨﻮای؟‬
‫ﺟﺮج ﺑﺎ ﻣﻌﺼﻮﻣﯿﺖ ﺳﺎﺧﺘﮕﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﯿﺨﻮاﯾﻢ زودﺗﺮ ﮐﺎرﻣﻮﻧﻮ ﺷﺮوع ﮐﻨـﯿﻢ!!! ﺑﺎﯾـﺪ از اﯾـﻦ‬
‫ﻓﺮﺻﺖ ﮐﻢ ﺣﺪاﮐﺜﺮ ﺑﻬﺮه رو ﺑﺒﺮﯾﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮ ﻫﺸﺖ ﻧﻔﺮ از ﻗﻄﺎر ﭘﯿﺎده ﺷﺪﻧﺪ ‪.‬ﻫﺮی ﮐﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺷﻨﯿﺪن ﺻﺪای آﺷﻨﺎی ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ ﺑﻮد ﭼﻨﺪ‬
‫ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪ او را دﯾﺪ ﮐﻪ دوان دوان ﻧﺰدﯾﮏ ﻣﯿﺸﺪ‪.‬‬

‫‪81‬‬

‫‪82‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ ﻧﻔﺲ زﻧﺎن ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﺐ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﻫﻤﮕﯽ از اﯾﻦ ﻃﺮف اﻣﺴﺎل از درﯾﺎﭼـﻪ ﻣﯿـﺮﯾﻢ ﺑﻌـﺪ‬
‫ﺻﺪاﯾﺶ را ﭘﺎﯾﯿﻦ آورد‪:‬ﺳﻼم ﻫﺮی‪.‬ﺣﺎﻟﺖ ﭼﻄﻮره رون؟ﺗﻮ ﺧﻮﺑﯽ ﻫﺮﻣﯿﻮن؟!‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬ﺳﻼم ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ‪ ,‬ﺑﺒﯿﻨﻢ ﻃﻮری ﺷﺪه؟ﻣﮕﻪ اﻣﺴﺎل ﮐﺎﻟﺴﮑﻪ ﻫﺎ ﻧﻤﯿﺎن؟‬
‫ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ ﺑﺎ ﺻﺪای ﺑﻠﻨﺪ ﺗﮑﺮار ﮐﺮد ‪:‬ﻫﻤﻪ ی ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺑﯿﺎﯾﻦ اﯾﻨﺠﺎ از درﯾﺎﭼﻪ ﻣﯿﺮﯾﻢ‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ دوﺑﺎره ﺻﺪاﯾﺶ را ﭘﺎﯾﯿﻦ آورد‪:‬ﺟﺎده دﯾﮕﻪ اﻣﻦ ﻧﯿﺴﺖ ﻧﻤﯿﺸﻪ رﯾـﺴﮏ ﮐـﺮد اﻣـﺎ ﺗـﻮ‬
‫درﯾﺎﭼﻪ ﻣﺮدم درﯾﺎﯾﯽ در آﻣﺎده ﺑﺎﺷﻦ اﯾﻨﻄﻮری ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺗﺮه‬
‫ﻫﺮی ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬وﻟﯽ درﯾﺎﭼﻪ ﮐﻪ ﺟﺰء ﻣﺪرﺳﺲ ﻣﮕﻪ ﺑﺎ ﺟﺎدوی ﻣﺤﺎﻓﻆ ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ ﻧﻤﯿﺸﻪ؟‬
‫ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ ﺳﺮی ﺗﮑﺎن داد‪:‬ﻫﺮی ﻫﻨﻮز ﻣﺮﮔﺨﻮارا رو ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﯽ ‪.‬در ﻫﺮ ﺻﻮرت اﻻن اﻣﻦ ﺗﺮﯾﻦ‬
‫ﻣﺴﯿﺮدرﯾﺎﭼﺴﺖ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ اﻃـﺮاف ﮐـﺮد‪:‬ﭼـﯽ ﺷـﺪه ﻫﺎﮔﺮﯾـﺪ؟ﯾﻌﻨﯽ اوﺿـﺎع اﯾﻨﻘـﺪر ﺑﻬـﻢ‬
‫رﯾﺨﺘﺲ؟‬
‫ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ دﺳﺘﯽ روی ﺷﺎﻧﻪ ی ﻫﺮی زد‪:‬ﺑﺪﺗﺮ از اوﻧﯽ ﮐﻪ ﻓﮑﺮﺷﻮ ﺑﮑﻨﯽ ﻫﺮی اون ‪....‬ﻫﻤـﻮن‬
‫ﮐﻪ‪....‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﺗﻨﺪی ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬وﻟﺪوﻣﻮرت؟‬
‫ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ ﻟﺮزﯾﺪ‬
‫ﻫﺮی ﺧﯿﻠﯽ ﺟﺪی ﮔﻔﺖ‪:‬داﻣﺒﻠﺪور ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ ﻫﻤﻪ اﺳﻤﺸﻮ ﺑﮕﻦ ‪.‬ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯿﮑﻨﯽ ﺑﻬﺘـﺮ‬
‫ﺑﺎﺷﻪ ﺗﻮ ﻫﻢ ﺑﻪ ﮔﻔﺘﻦ اﺳﻤﺶ ﻋﺎدت ﮐﻨﯽ؟‬
‫_‪_-‬ﭼﺮا‪...‬ﺧﺐ ‪...‬اون‪...‬وﻟﺪ‪...‬وﻟﺪوﻣﻮرت‪....‬و ﺑﺎز ﻫﻢ ﻟﺮزﯾﺪ‪:‬از ﺷﺒﯽ ﮐﻪ داﻣﺒﻠﺪور ﮐـﺸﺘﻪ‬
‫ﺷﺪه اون ﺧﯿﻠﯽ ﮐﺎرا ﮐﺮده ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﻫﻢ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﻪ ﺟﻠﻮش واﯾﺴﻪ دﯾﮕﻪ ﻧﻤﯿﺸﻪ ﺑﻪ ﻫﯿﭻ ﮐـﺲ‬
‫اﻋﺘﻤﺎد ﮐﺮد اوﺿﺎع ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺪه‪ .‬و ﺑﺎز ﻫﻢ ﺻﺪاﯾﺶ را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد‪:‬ﻫﻤﻪ ﺑﻪ ﺧﻂ ﺷﯿﻦ ﺳﺎل اوﻟﯿﺎ‬
‫ﺑﺮن وﺳﻂ ‪ ,‬ﺑﻘﯿﻪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯿﺎﺷﻮﻧﻮ آﻣﺎده ﻧﮕﻪ دارن ‪.‬ﺣﻮاﺳـﺎﺗﻮﻧﻮ ﺟﻤـﻊ ﮐﻨـﯿﻦ در ﺻـﻮرت‬

‫‪82‬‬

‫‪83‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺣﻤﻠﻪ ﻣﯿﺘﻮﻧﯿﻦ از ﻫﺮ ﺟﺎدوﯾﯽ اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﯿﻦ ‪ ,‬ﻧﺘﺮﺳﯿﻦ اﺳﺎﺗﯿﺪ از اﻃﺮاف درﯾﺎﭼﻪ ﻣﺤﺎﻓﻈـﺖ‬
‫ﻣﯿﮑﻨﻦ‪.‬‬
‫اﮐﺜﺮ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺗﺮﺳﯿﺪ ه ﺑﻮدﻧﺪ ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل ﻫﻤﻪ ﺑﻪ ﻃﺮف درﯾﺎﭼﻪ ﺑـﻪ راه اﻓﺘﺎدﻧـﺪ ‪.‬اﯾﻨﺒـﺎر در‬
‫ﮐﻨﺎر درﯾﺎﭼﻪ دوازده ﻗﺎﯾﻖ ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺑﺰرگ ﻗﺮار داﺷﺖ ‪.‬‬
‫ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ ﺑﺎ ﺻﺪای ﺑﻠﻨﺪ ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﺳﺎل اوﻟﯿﺎ ﺑﯿﺎن ﺟﻠـﻮ ‪.‬ﺑﻌـﺪ آﻧﻬـﺎ را دو ﺑـﻪ دو در ﻗﺎﯾﻘﻬـﺎ‬
‫ﻧﺸﺎﻧﺪ و ﺑﺎ ﺻﺪای ﺑﻠﻨﺪی اداﻣﻪ داد‪ :‬داﻧﺶ آﻣﻮزای ﺑﻘﯿﻪ ی ﺳﺎﻟﻬﺎ ﻫﺮ ﮐﺪوم ﮐﻨﺎر ﯾﻪ ﺳﺎل‬
‫اوﻟﯽ ﺑﺸﯿﻨﻦ و ﻣﻮاﻇﺒﺸﻮن ﺑﺎﺷﻦ‪.‬ﺗﻮی ﻫﺮ ﻗﺎﯾﻘﻢ ﯾﻪ ارﺷﺪ ﺑﺸﯿﻨﻪ ‪ .‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻫﺎﺗﻮﻧﻮ روﺷﻦ‬
‫ﻧﮕﻪ دارﯾﻦ و آﻣﺎده ﺑﺎﺷﯿﻦ ‪.‬‬
‫رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻣﯿﺨﻮاﺳﺘﻨﺪ ﺑﻪ ﻃﺮف ﻗﺎﯾﻘﻬﺎ ﺑﺮوﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ ﺑﺎ ﺻﺪای ﺑﻠﻨﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺷﻤﺎ دو‬
‫ﺗﺎ ﻫﻤﯿﻨﺠﺎ ﺑﺎﺷﯿﻦ ‪.‬ﺷﻤﺎ ﺑﺎ ﻣﺎ ﻣﯿﺎﯾﻦ ‪.‬ﺑﻌﺪ رو ﺑﻪ ﻫﺮی ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬اﻋﻀﺎی ﮔﺮوﻫﺘﻮ ﺻﺪا ﮐﻦ‬
‫ﻫﺮی‪....‬‬
‫ﻫﺮی ﻟﺤﻈﻪ ای ﻣﺘﺤﯿﺮ ﺑﻪ ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﺑﻌﺪ ﺑﺎ ﺻﺪای ﺑﻠﻨﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬اﮔﻪ از اﻋﻀﺎی اﻟﻒ‬
‫دال ﮐﺴﯽ اﯾﻨﺠﺎ ﻫﺴﺖ ﺑﯿﺎد ﺟﻠﻮ‪.‬‬
‫ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑﻌﺪ ﻧﻮﯾﻞ‪ ,‬ﻟﻮﻧﺎ‪ ,‬دﯾﻦ ‪ ,‬ﻫﺎﻧﺎ‪ ,‬ارﻧﯽ‪ ,‬ﺳﯿﻤﻮس ‪,‬ﮐﺎﻟﯿﻦ و دﻧﯿﺲ ﮐﺮﯾـﻮی ‪ ,‬ﻣﺎﯾﮑـﻞ‬
‫ﮐﺮﻧﺮﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﻓﺮد و ﺟﺮج و زاﺧﺎرﯾﺎس اﺳﻤﯿﺖ از ﻣﯿﺎن ﺟﻤﻌﯿﺖ ﺟﻠـﻮ آﻣﺪﻧـﺪ‪.‬ﻫﺎﮔﺮﯾـﺪ ﺑـﺎ‬
‫ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻓﻘﻂ ﺳﯿﺰده ﻧﻔﺮ!!!ﺧﺐ ﻋﯿﺒﯽ ﻧﺪاره ‪.‬ازﺗﻮن ﻣﯿﺨﻮام ﻫﺮ ﮐـﺪوم ﺗـﻮ ﯾـﻪ ﻗـﺎﯾﻖ‬
‫ﺑﺸﯿﻨﯿﻦ و ﺣﻮاﺳﺘﻮن ﺑﻪ ﺑﻘﯿﻪ ﺑﺎﺷﻪ و آﻣﺎده ﺑﺎﺷﯿﻦ ‪.‬‬
‫ﺳﯿﻤﻮس ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ ﻣﺸﮑﻠﯽ ﻫﺴﺖ؟‬
‫ﻫﺮی ﻣﺎﻟﻔﻮی را دﯾﺪ ﮐﻪ در ﺑﯿﻦ ﻧﻮﭼﻪ ﻫﺎﯾﺶ ادای او را در ﻣﯿ‪Ĥ‬ورد‪.‬دﺳﺘﺶ ﺑـﺎ ﺧـﺸﻢ ﺑـﻪ‬
‫ﻃﺮف ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش رﻓﺖ ﮐﻪ رون آﻧﺮا ﮔﺮﻓﺖ ‪:‬ﺻﺒﺮ ﮐﻦ ﻫﺮی زﯾﺎد ﻃﻮل ﻧﻤﯿﮑﺸﻪ‪.....‬‬

‫‪83‬‬

‫‪84‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ ﻧﮕﺎﻫﺶ را از ﻫﺮی ﺑﺮداﺷﺖ و رو ﺑـﻪ ﺳـﯿﻤﻮس ﮐـﺮد‪:‬ﻧـﻪ‪.‬ﻓﻘـﻂ ﺑـﺮای اﻃﻤﯿﻨـﺎن‪,‬‬
‫ﻧﻤﯿﺨﻮاﯾﻢ ﺗﻮ درﯾﺎﭼﻪ ﻏﺎﻓﻠﮕﯿﺮ ﺑﺸﯿﻢ‪÷..‬س ﻣﻌﻄﻞ ﭼﯽ ﻫﺴﺘﯿﻦ ؟ﺳﻮار ﺷﯿﻦ دﯾﮕﻪ!‬
‫ﻣﻪ ﺳﻮار ﻗﺎﯾﻘﻬﺎ ﺷﺪﻧﺪ‬
‫ﻫﺮی رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ در ﯾﮏ ﻗﺎﯾﻖ ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ‪.‬ﺑﻪ رﻗﻢ رﺷـﺪ زﯾـﺎد ﻫـﺮی و رون‬
‫ﻫﻨﻮز ﻫﻢ ﻃﺮف ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ ﺳﻨﮕﯿﻦ ﺗﺮ ﺑﻮد و ﻗﺎﯾﻖ ﺗﻌﺎدل درﺳﺘﯽ ﻧﺪاﺷﺖ ‪.‬ﺑـﺎ اﺷـﺎره ی ﻗـﺎﯾﻖ‬
‫دوازده ﻗﺎﯾﻖ روی آب ﻧﻘﺮه ای درﯾﺎﭼﻪ ﺑﻪ راه اﻓﺘﺎدﻧﺪ ‪.‬ﻧﻮر ﻣﻬﺘـﺎب در درﯾﺎﭼـﻪ ﻣـﻨﻌﮑﺲ‬
‫ﻣﯿﺸﺪ و ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ داﻧﺶ آﻣﻮزان ﻣﺴﯿﺮ را روﺷﻦ ﻣﯿﮑﺮد‪.‬ﻫﺮی در ﯾﮑﯽ از ﻗﺎﯾﻘﻬﺎ ﺗﻌﺪادی‬
‫داﻧﺶ آﻣﻮز وﺣﺸﺖ زده را دﯾﺪ و ﻓﺮد و ﺟﺮج وﯾﺰﻟﯽ ﮐﻪ در دو ﻃﺮف ﻗﺎﯾﻖ ﺧﯿﻠﯽ ﺟـﺪی‬
‫ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ و ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻫﺎﯾﺸﺎن را آﻣﺎده ﻧﮕﻪ داﺷـﺘﻪ ﺑﻮدﻧـﺪ‪.‬ﻗﺎﯾﻘﻬـﺎ از روی درﯾﺎﭼـﻪ‬
‫ﻣﯿﮕﺬﺷﺘﻨﺪ ﺗﺎ از راه زﯾﺮ زﻣﯿﻨﯽ ﮐﻪ ﻫـﺮی ﻗـﺒﻼ ﯾـﮏ ﺑـﺎر از آن ﻋﺒـﻮر ﮐـﺮده ﺑـﻮد وارد‬
‫ﻣﺤﻮﻃﻪ ی ﻏﺎر ﻣﺎﻧﻨﺪ داﺧﻠﯽ ﻗﻠﻌﻪ ﺷﻮﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻫﻨﻮز ﺑﻪ وﺳﻂ درﯾﺎﭼﻪ ﻧﺮﺳﯿﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن از ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪:‬ﺑﺒﯿﻨﻢ ﻫﺎﮔﺮﯾـﺪ اﮔـﻪ‬
‫اوﺿﺎع اﯾﻨﻘﺪر ﺧﻄﺮ ﻧﺎﮐﻪ ﭼﺮا ﭼﻨﺪ ﺗﺎ از اﺳﺎﺗﯿﺪ ﻧﯿﻮﻣﺪن؟‬
‫ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ ﺟﻮاب داد ‪:‬اوﻧﺎ دور درﯾﺎﭼﻪ ان ﺑﻪ دﻻﯾﻠﯽ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﻦ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ رو ﺗﺮک ﮐﻨﻦ‪.‬‬
‫رون ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪:‬اﯾﻦ دﻻﯾﻞ ﺑﻪ وﻟﺪوﻣﻮرت ﻣﺮﺑﻮط ﻣﯿﺸﻪ؟‬
‫ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ ﺟﻮاب رون را ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﺑﻪ ﻫﺮی اﻓﺘـﺎد‪:‬آ‪...‬ﻧـﻪ‪...‬رون ‪...‬ﻫـﺮی‬
‫ﭼﯿﺰی ﺷﺪه؟‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﺷﺪت ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن داد ﺻﺪای ﺟﯿﻐﯽ ﻣﯽ ﺷﻨﯿﺪ ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪:‬ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ ﻫﺮی ؟ ﭼﻪ ﺳﺮده!!!‬
‫ﺳﺮﻣﺎ! ﺟﯿﻎ‪...‬‬

‫‪84‬‬

‫‪85‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺻﺪای ﺟﯿﻎ داﻧﺶ آﻣﻮزان ﺑﻠﻨﺪﺷﺪ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ درون آب اﻓﺘﺎدﻧﺪ ‪.‬ﻧﺎﮔﻬﺎن ذﻫﻦ ﻫﺮی روﺷﻦ‬
‫ﺷﺪ ﻧﺎﺧﻮداﮔﺎه از ﺟﺎ ﭘﺮﯾﺪ و ﺑﺎ ﺻﺪای ﺑﻠﻨﺪ ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﺳﭙﺮﻫﺎی ﻣﺪاﻓﻊ‪.....‬‬
‫ﺷﺎﻧﺰده ﺻﺪای ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻫﻤﺰﻣﺎن ﻓﺮﯾﺎد زدﻧﺪ ‪:‬اﺳﭙﮑﺘﻮ ﭘﺎﺗﺮوﻧﻮم‪..‬‬
‫و ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑﻌﺪ در روﺷﻨﺎﯾﯽ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻫﺎ ﯾﮏ ﮔﻮزن ﻧﻘـﺮه ای ﭘﯿـﺸﺎﭘﯿﺶ ﭘـﺎﻧﺰده ﺳـﭙﺮ‬
‫درﺧﺸﺎن دﯾﮕﺮ را ﺑﻪ ﺳﻮی دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ ﻫﺪاﯾﺖ ﻣﯿﮑﺮد ‪.‬دﯾﻮاﻧـﻪ ﺳـﺎزﻫﺎ ﭘﺨـﺶ ﺷـﺪﻧﺪ و‬
‫ﻫﺮﮐﺪام از ﺳﻮﯾﯽ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮدﻧﺪ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ در آب اﻓﺘﺎدﻧﺪ و دو ﻧﻔﺮ ﺑﯽ ﻫﻮش ﺷﺪﻧﺪ ‪.‬‬
‫ﺻﺪای ﻓﺮﯾﺎدآﺷﻨﺎﯾﯽ از ﺳﻤﺖ ﭼﭗ ﻫﺮی را از ﺟﺎ ﭘﺮاﻧﺪ ﯾﮏ دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎزآﻧﻘﺪر ﺧـﻮدش را‬
‫ﺑﻪ ﻗﺎﯾﻘﻬﺎ ﻧﺰدﯾﮏ ﮐﺮده ﺑﻮد ﮐﻪ دﺧﺘـﺮی را ﺑﮕﯿـﺮد و ﻟﺒﻬﺎﻫـﺎﯾﺶ را ﺑـﻪ او ﻧﺰدﯾـﮏ ﮐﻨـﺪ‪.‬‬
‫ﻣﻮﻫﺎی ﺳﺮخ رﻧﮕﺶ در ﺑﺎد ﻣﻮج ﻣﯿﺰد ‪.‬‬
‫رون ﻓﺮﯾﺎد زد ‪:‬ﺟﯿﻨﯽ!!‬
‫ﻫﺮی ﻓﺮﯾﺎدی ﮐﺸﯿﺪ‪:‬از اﯾﻦ ﻃﺮف!!! ﮔﻮزن ﻧﻘﺮه ای درﺳﺖ ﺑﻪ ﻣﻮﻗﻊ ﺑﻪ دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎز رﺳـﯿﺪ‬
‫و ﻗﻮی ﺗﺮﯾﻦ ﺿﺮﺑﻪ ی ﺧﻮد را ﻧﺜﺎرش ﮐﺮدﭼﻨﺪ ﺛﺎﻧﯿﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻃﻮل ﻧﮑﺸﯿﺪ ﺗﺎ دﯾﻮاﻧﻪ ﺳـﺎزﻫﺎ‬
‫ﻓﺮاری ﺷﺪﻧﺪو ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪ ﺳﭙﺮﻫﺎی ﻣﺪاﻓﻊ ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪﻧﺪ ‪.‬ﻗﺎﯾﻖ ﻓﺮد و ﺟـﺮج زودﺗـﺮ از‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﺟﯿﻨﯽ رﺳﯿﺪ ﺟﺮج ﺷﮑﻼﺗﯽ در دﻫﺎن ﺟﯿﻨﯽ ﮔﺬاﺷﺖ و رو ﺑﻪ ﻫﺮی داد زد‪:‬ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ‬
‫ﻣﺮﺗﺒﻪ‪.‬ﻫﺮی! ﺣﺎﻟﺶ ﺧﻮﺑﻪ‬
‫ﻫﺮی ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ‬
‫ﻇﺎﻫﺮا ﺣﺎل ﺟﯿﻨﯽ ﺧﻮب ﺑﻮد‪ .‬ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﺑﺎ ﮐﻤﮏ رون ﯾﮏ دﺧﺘﺮ ﺳﺎل ﺳـﻮﻣﯽ را‬
‫ﮐﻪ ﺗﻮﺳﻂ ﻣﺮدم درﯾﺎﯾﯽ از آب ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد ﺳﻮار ﻗﺎﯾﻖ ﻣﯿﮑﺮد ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ دﺳﺘﯽ ﺑﻪ‬
‫ﺷﺎﻧﻪ ی ﻫﺮی زد‪.... :‬ﻣﻌﺮﮐﻪ ﺑﻮد ﭘﺴﺮ ‪....‬ﺣﺎﻻ ﯾﻪ ﭘﯿﻐـﺎم ﺑـﺮای ﭘﺮوﻓـﺴﻮر ﻣـﮏ ﮔﻮﻧﮕـﺎل‬
‫ﺑﻔﺮﺳﺖ‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪی از ﺳﺮ آﺳﻮدﮔﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺎﺷﻪ ‪...‬وﻟﯽ ﻣﻦ ﻧﻤﯿﺪوﻧﻢ ﭼﻄﻮری‪.....‬‬

‫‪85‬‬

‫‪86‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_ﯾﻪ ﺳﭙﺮ ﻣﺪاﻓﻊ درﺳﺖ ﮐﻦ اﻣﺎ اﯾﻨﺒﺎر ﺑﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ ﮐﻪ اﻓﺘﺎده ﻓﮑﺮ ﮐﻦ و ﺑﻔﺮﺳﺘﺶ ﺑﺮه ﭘـﯿﺶ‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد‪.‬ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑﻌـﺪ ﮔـﻮزن ﻧﻘـﺮه ای از روی آب ﺑـﻪ ﻃـﺮف‬
‫ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﻣﯿﺘﺎﺧﺖ و درﺧﺸﺶ ﻧﻮر آن راه ﻗﺎﯾﻘﻬﺎ را روﺷﻦ ﻣﯿﮑﺮد‪.‬‬
‫ﺑﺎر دﯾﮕﺮ آراﻣﺶ ﺑﺮ درﯾﺎﭼﻪ ﺣﺎﮐﻢ ﺷﺪ ﻫﺮی ﻣﺮدم درﯾﺎﯾﯽ را دﯾﺪ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ از ﻧﺠﺎت داﻧﺶ‬
‫آﻣﻮزاﻧﯽ ﮐﻪ در آب اﻓﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ آﻧﻬﺎ را ﺗﺎ ﻣﺤﻞ اﻣـﻦ ﻣـﺸﺎﯾﻌﺖ ﻣﯿﮑﺮدﻧـﺪ ‪.‬ﺣـﺎﻻ دﯾﮕـﺮ‬
‫ﺻﺪای داﻧﺶ آﻣﻮزان را ﺑﻪ وﺿﻮح ﻣﯿﺸﻨﯿﺪ‪:‬‬
‫_ﻋﺎﻟﯽ ﺑﻮد‪...‬‬
‫_دﯾﺪﯾﻦ ﭼﯽ ﮐﺎر ﮐﺮدن!!!_‬
‫_ﮐﺎرﺷﻮن ﺣﺮف ﻧﺪاﺷﺖ!!‬
‫و ﻫﺮی ﺑﺎ ﻏﺮور ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ی ﺧﻨﺪان اﻋﻀﺎی ﮔﺮوﻫﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪.‬‬
‫اﯾﻨﺒﺎر ﭘﺮوﻓﺴﻮر اﺳﭙﺮوات ﭘﺎﯾﯿﻦ ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﻣﻨﺘﻈﺮ آﻧﻬﺎ ﺑﻮد ﻟﺒﺨﻨـﺪی زد و از ﻫﺎﮔﺮﯾـﺪ ﺗـﺸﮑﺮ‬
‫ﮐﺮد‪ .‬ﺑﻌﺪ ﺑﺎ ﺻﺪای ﺑﻠﻨﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺳﺎل اوﻟﯿﺎ ﻫﻤﯿﻨﺠـﺎ ﺑﻤـﻮﻧﻦ ‪.‬ﺑﻘﯿـﻪ دﻧﺒـﺎل ﻫﺎﮔﺮﯾـﺪ ﺑـﺮن ﺑـﻪ‬
‫ﺳﺮﺳﺮای ﺑﺰرگ‬
‫ﻫﺮی ‪ ,‬رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺮدﻧﺪ درﺳﺖ وﻗﺘﯿﮑﻪ ﺑﻪ ﺑـﺎﻻی ﭘﻠـﻪ ﻫـﺎ‬
‫رﺳﯿﺪﻧﺪ ﺧﺎﻧﻢ ﭘﺎﻣﻔﺮی و ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل دواﻧﻦ دوان ﺧﻮد را ﺑﻪ آﻧﺠﺎ رﺳﺎﻧﺪﻧﺪ ‪.‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ ﭘﺎﻣﻔﺮی ﺑﺎ دﻟﻮاﭘﺴﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺑﺒﯿﻨﻢ ﺣﺎل ﻫﻤﻪ ﺧﻮﺑﻪ؟‬
‫ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ ﺧﻨﺪان ﺟﻮاب داد ‪ :‬ﻋﺎﻟﯿﻦ‬
‫ﺑﻌﺪ رو ﺑﻪ ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﮐﺮد ‪:‬ﻓﻮق اﻟﻌﺎده ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ ﭘﺎﻣﻔﺮی ﺑﺎ وﺳﻮاس ﻫﻤﯿﺸﮕﯽ ﺧﻮد ﺑﻪ ﻫﻤﻪ ی ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﺗﮑﻪ ﻫﺎی ﺷـﮑﻼت‬
‫را ﺑﻪ دﺳﺖ آﻧﻬﺎ داد‪.‬‬

‫‪86‬‬

‫‪87‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_ﭘﺎﭘﯽ ﻣﯿﺨﻮای ﺑﺮﯾﻢ درﻣﺎﻧﮕﺎه؟‬
‫_ اوه ﻧﻪ ﻣﯿﻨﺮوا ‪.‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺣﺎل ﻫﻤﺸﻮن ﺧﻮب ﻣﯿﺎد ‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻓﺮد و ﺟﺮج ﮐﻪ زﯾﺮ ﺑﻐﻞ ﺟﯿﻨﯽ را ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﺮد‪:‬ﭼﺶ ﺷﺪه؟‬
‫ﻓﺮد ﮔﻔﺖ‪:‬ﮐﻢ ﻣﻮﻧﺪه ﺑﻮد ﯾﻪ دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎز ﺑﺒﻮﺳﺪش وﻟﯽ ﻫﺮی ﺑﺪادش رﺳﯿﺪ‪.‬وای اﮔﻪ ﻣﺎﻣﺎن‬
‫ﺑﻔﻬﻤﻪ‪...‬‬
‫ﺟﺮج ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺣﺮف ﻓﺮد را ﺗﮑﻤﯿﻞ ﮐﺮد‪:‬ﺷﮑﻼت ﺧﻮرده ﺣﺎﻟﺶ ﺑﻬﺘﺮه‪.‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ ﭘﺎﻣﻔﺮی ﻟﺒﺨﻨﺪی زد ‪ :‬ﺧﻮﺑﻪ ﺷﻤﺎ دو ﺗﺎ ﯾﻪ ﺑﺎر ﺑﺠﺎی ﺗﻮﻟﯿﺪ درد ﺳﺮ ﺗﻮ ﺣﻠﺶ ﮐﻤـﮏ‬
‫ﮐﻨﯿﺪ وﻟﯽ ﻣﻮاﻇﺐ ﺑﺎﺷﯿﻦ ﮐﺎر ﻣﻨﻮ ﮐﺴﺎد ﻧﮑﻨﯿﻦ‪...‬‬
‫ﺟﺮج ﭼﺸﻤﮏ آراﻣﯽ ﺑﻪ ﻫﺮی زد‪:‬ﺳﻌﯽ ﻣﯿﮑﻨﯿﻢ ﻫﺮ دوﺷﻮ ﺑﺎ ﻫﻢ اﻧﺠﺎم ﺑﺪﯾﻢ ‪ ,‬ﺗﺎزه ﻣﻤﮑﻨـﻪ‬
‫ﮐﺎرﺗﻮﻧﻮ ﺑﯿﺸﺘﺮم ﺑﮑﻨﯿﻢ ‪.‬‬
‫و ﻧﮕﺎه ﺳﺮﯾﻌﯽ ﺑﻪ ﻣﺎﻟﻔﻮی ﮐﻪ ﻣﺜﻞ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﭘﻮزﺧﻨﺪی ﺑﻪ ﻟﺐ داﺷﺖ ﮐﺮد‪.‬‬
‫آﻓﺮﯾﻦ ﮐﺎرﺗﻮن ﻋﺎﻟﯽ ﺑﻮد‪.‬‬‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪی از ﺳﺨﺎوت ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺗﺸﮑﺮ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ ﺧﺎﻧﻢ ﭘﺎﻣﻔﺮی ﺑﭽـﻪ‬
‫ﻫﺎی ﺳﺎل اول ﯾﻪ ﺧﻮرده ﺗﺮﺳﯿﺪن ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﺑﻬﺘﺮه اوﻧﺎ رو ﻣﻌﺎﯾﻨﻪ ﮐﻨﯿﺪ‪.‬‬
‫_ﺣﻖ ﺑﺎ ﺗﻮﺋﻪ ﭘﺎﺗﺮ ﺧﺐ ﭘﺲ ﻣﻦ ﻣﯿﺮم ﭘﺎﯾﯿﻦ‬
‫ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﮐﻪ ﺳﻌﯽ ﻣﯿﮑﺮد اﺣﺴﺎس ﻏﺮورش در ﺻﺪاﯾﺶ ﺗـﺎﺛﯿﺮی ﻧﮕـﺬارد‬
‫ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬ﺑﺎﺷﻪ ﭘﺎﭘﯽ ﻣﻨﻢ اﻻن ﻣﯿﺎم‪.‬ﺧﺐ ﺷﻤﺎﻫﺎ ﻫﻢ ﺑﻬﺘﺮه ﺑﺮﯾﻦ ﺑﺎﻻ ‪.‬ﺑﺎﯾـﺪ زودﺗـﺮ ﺟـﺸﻦ‬
‫رو ﺷﺮوع ﮐﻨﯿﻢ‪.‬ﭘﺎﺗﺮ ﺑﻌﺪ از ﺟﺸﻦ ﺗﻮی دﻓﺘﺮم ﻣﯿﺒﯿﻨﻤﺘﺎﯾﻨﺮا ﮔﻔﺖ و ﺑـﻪ ﺳـﺮﻋﺖ ﺑـﻪ دﻧﺒـﺎل‬
‫ﺧﺎﻧﻢ ﭘﺎﻣﻔﺮی ﺑﯿﺮون رﻓﺖ‪.‬‬
‫ﺳﺮﺳﺮای ﺑﺰرگ ﺧﺎﻟﯽ ﺗﺮ از ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﻮد ﺣﺎﻻ ﺑﻪ راﺣﺘﯽ ﻣﯿﺸﺪ ﻓﻬﻤﯿﺪ ﮐﻪ ﺗﻌﺪاد ﮐﻤـﯽ ﺑـﻪ‬
‫ﻣﺪرﺳﻪ ﺑﺎزﮔﺸﺘﻪ اﻧﺪ ‪.‬ﻣﺮاﺳﻢ ﺟﺸﻦ آﻧﺴﺎل ﮐﻮﺗﺎﻫﻮ ﺳﺮد ﺑﻮد ‪.‬‬

‫‪87‬‬

‫‪88‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺑﻌــﺪ از ﮔــﺮوه ﺑﻨــﺪی ﺳــﺎل اوﻟﯿﻬــﺎ ﭘﺮوﻓــﺴﻮر ﻣــﮏ ﮔﻮﻧﮕــﺎل از ﺟــﺎ ﺑﻠﻨــﺪ ﺷــﺪ‪:‬ﺧــﻮش‬
‫آﻣﺪﯾﺪ‪.‬ﻫﺮﭼﻨﺪ ﮐﻪ ﻋﺪه ی زﯾﺎدی از ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﻧﯿﻮﻣﺪﻧـﺪ ‪.‬اﻣﯿـﺪوارم اﻣـﺴﺎل ﺳـﺎل ﺗﺤـﺼﯿﻠﯽ‬
‫ﺧﻮﺑﯽ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯿﻦ ‪.‬ﻗﺒﻞ از ﺷﺎم ﺑﺎﯾـﺪ ﭼﻨـﺪ ﺗﻐﯿﯿـﺮ رو در ﮐـﺎدر ﻣﻌﻠﻤـﯿﻦ ﺑـﻪ اﻃﻼﻋﺘـﻮن‬
‫ﺑﺮﺳﻮﻧﻢ‪.‬ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ ﭘﺮوﻓﺴﻮر اﺳﻼﮔﻬﻮرن اﻣﺴﺎل ﻫﻢ ﺑﻪ ﺗـﺪرﯾﺲ درس ﻣﻌﺠـﻮن ﺳـﺎزی‬
‫اداﻣﻪ ﻣﯿﺪن ‪.‬اﯾﺸﻮن از اﻣﺴﺎل ﺳﺮﭘﺮﺳﺖ ﮔﺮوه اﺳﻼﯾﺘﺮﯾﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪.‬داﻧﺶ آﻣﻮزان ﺑﻪ ﺗﺸﻮﯾﻖ‬
‫ﭘﺮداﺧﺘﻨﺪ‪.‬در ﻫﻤﯿﻦ وﻗﺖ در ﺑﺎز ﺷﺪ و ﻟﻮﭘﯿﻦ وارد ﺳﺮﺳﺮای ﺑﺰرگ ﺷﺪ‪.‬ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺑـﻪ‬
‫دﻟﯿﻞ ﺧﺎﺻﯽ ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬و در ﮐﻤﺎل ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﺑﺎزﮔﺸﺖ ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻟﻮﭘﯿﻦ‬
‫را ﺑﻪ ﮐﺎدر ﻣﻌﻠﻤﯿﻦ ﺗﺒﺮﯾﮏ ﻣﯿﮕﻢ ﮐﻪ رﺋﯿﺲ ﮔـﺮوه ﮔﺮﯾﻔﻨﺪورﻧـﺪ‪.‬اﯾﻨﺒـﺎر ﺻـﺪای ﺗـﺸﻮﯾﻖ‬
‫داﻧﺶ آﻣﻮزان ﺳﺮﺳﺮای ﺑﺰرگ را ﺑﻪ ﻟﺮزه اﻧﺪاﺧﺖ‪.‬ﻫﺮی ﻧﺎﺧﻮداﮔﺎه ﺑﯿﺎد ﭼﻬﺎر ﺳـﺎل ﻗﺒـﻞ‬
‫اﻓﺘﺎد ﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮ ﮐﺴﯽ در اﯾﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ ﺗﺸﻮﯾﻖ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﭘﺮداﺧﺘﻪ ﺑﻮد ‪.‬‬
‫رون ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﻋﺎﻟﯿـﻪ ﺑﻬﺘـﺮ از اﯾـﻦ ﻧﻤﯿـﺸﻪ ‪.‬ﻫـﺮی ﺑـﺎورت ﻣﯿـﺸﻪ ! ﻟـﻮﭘﯿﻦ‬
‫ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻫﺮی ﮐﺮد‪:‬اون ﻣﯿﺪوﻧﺴﺘﻪ رون‪!!.‬ﻣﮕﻪ ﻧﻪ ﻫﺮی؟‬
‫ﻫﺮی ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد ‪:‬آره ﺑﻬﻢ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد اﻣﺎ ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺑﻮد رﺋﯿﺲ ﮔﺮوﻫﻪ!!‬
‫ﻓﺮد ﺑﺎ دﻟﺨﻮری ﮔﻔﺖ‪:‬ﭘﺲ ﭼﺮا ﺑﻪ ﻣﺎ ﻧﮕﻔﺘﯽ ؟‬
‫_ﺧﺐ ﺑﻬﻢ ﮔﻔﺖ ﺑﻪ ﮐﺴﯽ ﭼﯿﺰی ﻧﮕﻢ‬
‫رون ﺧﻮاﺳﺖ اﻋﺘﺮاض ﺑﮑﻨﻪ ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪن ﻏﺬاﻫﺎی رﻧﮕﯿﻦ روی ﻣﯿﺰ ﻧﻈـﺮش را ﻋـﻮض‬
‫ﮐﺮد‪.‬ﻫﻤﻪ ﻣﺸﻐﻮل ﺧﻮردن ﺷﺪﻧﺪ ﺑﻌﺪ از ﺻﺮف ﻏﺬا ﻇﺮﻓﻬﺎ ﺗﻤﯿﺰ ﺷﺪ و دﺳـﺮ ﻫـﺎی رﻧﮕـﯿﻦ‬
‫روی ﻣﯿﺰ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪﻧﺪ ‪.‬‬
‫ﻓﺮد ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﺮﻣﻮزی رو ﺑﻪ ﻫﺮی ﮐﺮد‪:‬ﻫﺮی اون ﭼﯿﺰی رو ﮐﻪ ازت ﺧﻮاﺳﺘﻢ آوردی؟‬

‫‪88‬‬

‫‪89‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﺳﺮی ﺗﮑﺎن داد و ﺷﻨﻞ ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ را از زﯾﺮ ﻣﯿﺰ ﺑﻪ ﻓﺮد داد‪:‬وﻟﯽ ﻣﻦ ﻫﻨﻮز ﻧﻔﻬﻤﯿﺪم ﭼـﻪ‬
‫ﻧﻘﺸﻪ ای دارﯾﻦ؟‬
‫ﺟﺮج ﭼﺸﻤﮑﯽ زد ‪:‬ﻣﺮﺣﻠﻪ ی اول ﮐﺎرﻣﻮﻧﻪ و ﺟﺸﻦ ﺑﺎزﮔﺸﺘﻤﻮن‪.‬ﺑﻌـﺪ در ﻣﻘﺎﺑـﻞ ﭼـﺸﻤﺎن‬
‫ﺣﯿﺮت زده ی رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ زﯾﺮ ﻣﯿﺰ رﻓﺖ‪.‬ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪ رون ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ داد زد‪:‬آخ‪.....‬‬
‫ﺻﺪای ﺟﺮج از زﯾﺮ ﻣﯿﺰ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪:‬رون ﻫﯿﮑﻠﺘﻮ ﺑﮑﺶ ﮐﻨﺎر ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻋﺒﻮر ﺟﺮج را اﺣﺴﺎس ﮐﺮد ﻧﻤﯿﺪاﻧﺴﺖ دوﻗﻠﻮ ﻫﺎ ﭼﻪ ﻧﻘﺸﻪ ای دارﻧﺪ اﻣﺎ ﺣﺘﻤﺎ ﺟﺎﻟـﺐ‬
‫ﺑﻮد ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﺮی ﻓﻮق اﻟﻌﺎده ﺑﻮد ﺳـﭙﺮﻫﺎی ﻣـﺪاﻓﻊ ﻫﻤـﻪ ی ﮔـﺮوه ﻋـﺎﻟﯽ‬
‫ﺑﻮدن‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد و در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﭘﺎی ﺳﯿﺒﺶ را ﺗﻤﺎم ﻣﯿﮑﺮد ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﻤﯿﺪوﻧﻢ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕـﺎل‬
‫ﭼﯽ ﮐﺎرم داره؟‬
‫رون ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﯿﺨﻮاد ﺑﻬﻤﻮن اﻣﺘﯿﺎز ﺑﺪه ﻫﺮﭼﯽ ﺑﺎﺷﻪ ﺟﻮن ﻫﻤﻪ رو ﻧﺠﺎت دادﯾﻢ‬
‫_ﻧﻪ رون ﺗﺮم ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﺷﺮوع ﻧﺸﺪه !!!!‬
‫ﺻﺪای ﺟﺮج ﺑﻮد ﮐﻪ از زﯾﺮ ﻣﯿﺰ ﺑﺎﻻ ﻣﯿ‪Ĥ‬ﻣﺪ از ﻫﻤﺎﻧﺠﺎ ﺷﻨﻞ را ﺑﻪ ﻫـﺮی داد‪:‬آﻣـﺎده ﺑﺎﺷـﯿﻦ‬
‫ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ‪.‬اﻣﺸﺐ اﺳﻼﯾﺘﺮﯾﻨﯽ ﻫﺎ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﻦ ﭼﺸﻢ ﺑﻪ ﻫﻢ ﺑﺬارن‬
‫ﻓﺮد ﺳﺮﮐﯽ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﯿﺰ اﺳﻼﯾﺘﺮﯾﻦ ﮐﺸﯿﺪ‪:‬ﮐﺠﺎ ﮔﺬاﺷﺘﯿﺶ ﺟﺮج؟‬
‫ﺟﺮج ﻗﺎﺷﻘﺶ را ﺑﺮداﺷﺖ و ﺑﺎ ﻟﺬت ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﻮی ﻇـﺮﻓﺶ روی ﺷـﯿﺮﯾﻨﯽ ﮔﺮدوﯾـﯽ ﻣـﻮرد‬
‫ﻋﻼﻗﺶ‬
‫ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪ ﺟﺮج ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﻮردش ‪.‬ﮐﺎر ﺗﻤﻮﻣﻪ‬
‫ﻫﺮی‪ ,‬ﺟﯿﻨﯽ ‪ ,‬رون ‪ ,‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﻮﯾﻞ و ﻟﻮﻧﺎ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻧﺘﯿﺠﻪ ی ﻋﻤﻠﯿﺎت رﻣﺰ آﻟﻮد ﻓﺮد و ﺟﺮج‬
‫ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬

‫‪89‬‬

‫‪90‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫***************************************‬
‫ﺑﻌﺪ از ﺷﺎم ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ و ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﺳﮑﻮت ﻓﻀﺎی ﺳﺮﺳﺮا را ﻓﺮا ﮔﺮﻓﺖ‪:‬ﺧـﺐ‬
‫ﺣﺘﻤﺎ ﻫﻤﺘﻮن ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪﯾﺪ ﮐﻪ اﻣﺴﺎل ﺷﺮاﯾﻂ اﻣﻨﯿﺘﯽ ﺟﺪﯾﺪی در ﻣﺪرﺳـﻪ ﺣﺎﮐﻤـﻪ‪.‬ازﺗـﻮن‬
‫ﻣﯿﺨﻮام از ﻣﺤﺪوده ی ﻗﻮاﻧﯿﻦ ﺧﺎرج ﻧﺸﯿﻦ و ﺟﻠﻮی ﻗـﺎﻧﻮن ﺷـﮑﻨﯽ ﺑﻘﯿـﻪ رو ﻫـﻢ ﺑﺨـﺎﻃﺮ‬
‫ﺳﻼﻣﺖ ﺧﻮدﺷﻮن ﺑﮕﯿﺮﯾﻦ ‪ .‬اﻣﺴﺎل ﺳﻔﺮﻫﺎی ﻫﺎﮔﺰﻣﯿﺪ ﺑﺮﻗـﺮاره‪.‬ﺿـﻤﻨﺎ ﺑـﺮای ﻋـﻀﻮﯾﺖ در‬
‫ﺗﯿﻢ ﮐﻮﯾﯿﺪﯾﭻ ﺑﺮﺟﺘﻮن ﺑﻪ ﮐﺎﭘﯿﺘﺎﻧﻬﺎ ﻣﺮاﺟﻌﻪ ﮐﻨﯿﺪ ‪.‬ﺣﺎﻻ ﻣﯿﺘﻮﻧﯿﺪ ﺑﺮﯾﺪ ﮐﻼﺳﻬﺎ از ﻓﺮدا ﺷﺮوع‬
‫ﻣﯿﺸﻪ‪.‬‬
‫رون رو ﺑﻪ ﻫﺮی ﮐﺮد‪:‬ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺎﺷﯽ ﻫﺮی ‪.‬ﻣﺎ ﺗﻮ ﺳﺎﻟﻦ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﻣﻨﺘﻈﺮﺗﯿﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﺻﺪای ﺑﻠﻨﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﮐﻼس اوﻟﯿﺎ ﻟﻄﻔﺎ از اﯾﻦ ﻃﺮف‪.‬‬
‫ﻫﺮی از ﺟﺎ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﻻ ﺑﻪ ﻻی ﺟﻤﻌﯿﺖ از ﺳﺮﺳﺮای ﺑﺰرگ ﺧـﺎرج ﺷـﺪ و ﻣـﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑـﻪ‬
‫ﻃﺮف دﻓﺘﺮ ﻣﺪﯾﺮ رﻓﺖ ‪.‬ﻫﻨﻮز ﺑﻪ ﻣﺠﺴﻤﻪ ی ورودی دﻓﺘﺮ ﻧﺮﺳﯿﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻣـﮏ‬
‫ﮔﻮﻧﮕﺎل او را ﺻﺪا زد‪:‬ﭘﺎﺗﺮ‪....‬‬
‫_ﺳﻼم ﭘﺮوﻓﺴﻮر‬
‫_ﺑﻪ ﻣﻮﻗﻊ اوﻣﺪی‪ .‬آﻟﺒﻮس داﻣﺒﻠﺪور‬
‫ﻫﺮی ﻟﺤﻈﻪ ای ﻣﺘﺤﯿﺮ ﻣﺎﻧﺪ اﻣﺎ ﺑﻌﺪ ﻓﻬﻤﯿﺪ ﮐﻪ اﯾﻦ رﻣﺰ ﺟﺪﯾﺪ ورودی دﻓﺘـﺮ اﺳـﺖ ﭼـﻮن‬
‫ﻣﺠﺴﻤﻪ ﺟﺎن ﮔﺮﻓﺖ و ﮐﻨﺎر ﭘﺮﯾﺪ ‪ .‬ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺑﻪ ﻫﺮی اﺷﺎره ﮐﺮد ﮐﻪ دﻧﺒﺎﻟﺶ ﺑﺮود ‪.‬آن‬
‫دو از ﭘﻠﻪ ﮐﺎن ﻣﺘﺤﺮک ﺑﺎﻻ رﻓﺘﻨﺪ و وارد دﻓﺘﺮ ﻣﺪﯾﺮ ﺷﺪﻧﺪ ‪.‬دﻓﺘﺮ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﻫﯿﭻ ﻓﺮﻗﯽ‬
‫ﺑﺎ دﻓﺘﺮ ﺳﺎﺑﻖ داﻣﺒﻠﺪور ﻧﺪاﺷﺖ ‪.‬در واﻗﻊ ﺗﻨﻬﺎ دو ﭼﯿﺰ آن اﺗﺎق ﻋﻮض ﺷﺪه ﺑﻮد ﯾﮑﯽ ﺟﺎی‬
‫ﺧﺎﻟﯽ ﻓﻮﮐﺲ در ﭘﺸﺖ در و دﯾﮕﺮی ﺗﺎﺑﻠﻮی داﻣﺒﻠﺪور در ﮐﻨﺎر ﻗﺎب ﻋﮑﺲ ﻣﺪﯾﺮان ﺳﺎﺑﻖ‬
‫ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ‪.‬ﻫﺮی اﺣﺴﺎس ﮐﺮد ﮐﻪ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﻣﯿﺴﻮزد ﺑﻪ آراﻣـﯽ ﺑـﻪ ﻃـﺮف ﻗـﺎب ﻋﮑـﺲ‬

‫‪90‬‬

‫‪91‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫داﻣﺒﻠﺪور رﻓﺖ ﮐﻪ ﺑﺮ روی ﯾﮏ ﻣﺒﻞ راﺣﺘﯽ ﮔﻠﺪار ﻧﺸﺴﺘﻪ ﭼﺮت ﻣﯿﺰد‪.‬ﺑﺎ ﻧﺰدﯾـﮏ ﺷـﺪن‬
‫ﻫﺮی ﺳﺮش را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد و ﺧﻤﯿﺎزه ی ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ‪:‬ﺳﻼم ﻣﯿﻨﺮوا‪.‬اوه ﻫﺮی‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺮای ﻟﺤﻈﻪ ای ﺣﯿﺮت زده ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪:‬ﭘﺮوﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪور‪!...‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﻟﺒﺨﻨﺪ ﭘﺮ ﻣﺤﺒﺘﯽ زد‪:‬ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻢ ﮐﻪ ﻣﯿﺒﯿﻨﻤﺖ‪.‬‬
‫ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﻃﻮل ﮐﺸﯿﺪ ﺗﺎ ﻫﺮی ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺮاﯾﻂ ﺷﺪ ‪.‬اﯾﻦ داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻮد ‪.‬اﻣﺎ در واﻗـﻊ ﺧـﻮد‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﻧﺒﻮد ‪.‬ﻫﻀﻢ اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﮐﻤﯽ دﺷﻮار ﺑﻮد و ﺧﯿﻠﯽ ﻋﺠﯿﺐ‪.....‬‬
‫ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﮐﺮد و ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﺷﻤﺎ‪.....‬‬
‫ﺑﻪ ﺟﺎی ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل داﻣﺒﻠﺪور ﺟﻮاب داد ‪:‬ﺧﺐ ﻫﺮی ‪.‬واﻗﻌﯿﺖ اﯾﻨـﻪ ﮐـﻪ درﺳـﺖ ﺣـﺪس‬
‫زدی ﺑﻠﻪ ﻣﻦ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ رو ﺑﻪ ﻣﯿﻨﺮوا ﮔﻔﺘﻢ و اون ﻗﺮاره ﺑﻪ ﺗﻮ در اﯾﻦ ﻣﺎﻣﻮرﯾﺖ ﮐﻤﮏ ﮐﻨﻪ‬
‫‪.‬ﻫﺮی ﻫﻨﻮز ﻫﻢ ﺳﺮ در ﮔﻢ ﺑﻮد ﺑﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﻗﺒﻼ ﯾﮏ ﺑﺎر اﯾﻦ ﻗﺎب ﻋﮑﺲ را دﯾﺪه ﺑﻮد اﻣﺎ‪....‬‬
‫ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل آﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪ‪:‬ﺟﺎش واﻗﻌﺎ ﺧﺎﻟﯿﻪ ﭘﺎﺗﺮ!‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﮐﻼﻫﺶ را ﺑﺮداﺷﺖ و ﺗﻌﻈﯿﻢ ﻣﺨﺘﺼﺮی ﮐﺮد‪:‬ﻣﺘﺸﮑﺮم ﻣﯿﻨﺮوای ﻋﺰﯾﺰ‪.‬ﺣﺎﻻ ﺑﻬﺘﺮه‬
‫ﺑﺮﯾﻢ ﺳﺮ اﺻﻞ ﻣﻄﻠﺐ‪.‬‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺳﺮی ﺗﮑﺎن داد ‪:‬ﺑﻠﻪ ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ آﻟﺒﻮس ‪.‬ﻫﺮی ﺑﻬﺘﺮه ﺑﺸﯿﻨﯽ ‪.‬ﺑﻬـﺖ ﮔﻔﺘـﻪ ﺑـﻮدم‬
‫ﻣﯿﺨﻮام درﺑﺎره ی ﻣﺴﺌﻠﻪ ی ﻣﻬﻤﯽ ﺑﺎ ﺗﻮ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻢ اﻣﺎ ﻗﺒـﻞ از اون ﺑﺎﯾـﺪ ازت ﺗـﺸﮑﺮ‬
‫ﮐﻨﻢ ﺗﻮ اﻣﺸﺐ ﮐﻤﮏ ﺑﺰرﮔﯽ ﺑﻪ ﻣﺎ ﮐﺮدی!‬
‫_‪-‬ﭘﺮوﻓﺴﻮر اﯾﻦ ﮐﺎر ﻣﻦ ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﻧﺒﻮد ‪...‬‬
‫_ﺑﻠﻪ اﻣﺎ اﻓﺮاد ﺗﻮ اﯾﻦ ﮐﺎرو ﮐﺮدن و ﺗﻮ ﺑﻬﺸﻮن آﻣﻮزش دادی و ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮕﻢ ﺑﺎ ﭼﯿـﺰی ﮐـﻪ‬
‫اﻣﺮوز دﯾﺪم ﻣﻨﻮ در ﺗﺼﻤﯿﻤﻢ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﮐﺮدی‪...‬‬

‫‪91‬‬

‫‪92‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ ﺣﺮﻓﯽ ﺑﺰﻧﺪ اﻣﺎ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﻓﺮﺻﺘﯽ ﻧﺪاد ‪:‬ﻫﻤﻮﻧﻄﻮر ﮐﻪ ﻗﺒﻼ ﺑﻬﺖ ﮔﻔـﺘﻢ‬
‫ﭘﺎﺗﺮ ‪.‬اوﺿﺎع ﻣﺤﻔﻞ ﺑﻬﻢ رﯾﺨﺘﺲ و ﻣﺎ ﺑﺮای دﻓﺎع از ﻣﺪرﺳﻪ ﺑﻪ ﻧﯿﺮوی ﮐﻤﮑﯽ ﻧﯿﺎز دارﯾﻢ‪.‬‬
‫ﺑﺎ ﮐﺎر اﻣﺸﺐ ﺷﻤﺎ ﻣﻦ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺷﺪم ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ راه رو ﭘﯿﺪا ﮐﺮدم‪.‬‬
‫_ﭼﻪ راﻫﯽ ﭘﺮوﻓﺴﻮر؟‬
‫_ﻗﺒﻼ ﺑﻬﺖ ﮔﻔﺘﻢ ﻣﯿﺨﻮام ﺗﻮ ﺑﻪ ﮐﺎرت ﺑﺎ اﻟﻒ دال اداﻣﻪ ﺑﺪی ‪.‬ﻣﯿﺘـﻮﻧﯽ ﻋـﻀﻮ ﮔﯿـﺮی ﻫـﻢ‬
‫ﺑﮑﻨﯽ از اﺗﺎق ﺿﺮورﯾﺎت ﻣﺜﻞ ﻗﺒﻞ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﭘﺎﯾﮕﺎﻫﺘﻮن اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﯿﻦ و ﻫﺮ اﻣﮑﺎﻧﺎﺗﯽ ﮐـﻪ‬
‫ﺑﺨﻮاﯾﻦ در اﺧﺘﯿﺎرﺗﻮن ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﻣﯿﺸﻪ ‪.‬در ﻋﻮض ﻫﺮ ﺷﺐ اﻋﻀﺎی ﮔﺮوه ﺑﻪ ﻫﻤـﺮاه اﺳـﺎﺗﯿﺪ‬
‫در راﻫﺮو ﻫﺎ ﮔﺸﺖ ﻣﯿﺰﻧﻦ‪.‬ﺗﺎ در ﻣﻮاﻗﻊ ﻟﺰوم ﺑﺎ آﻣﺎدﮔﯽ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻪ ﮐﻤﮏ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺑﯿﺎﯾﻦ‪.‬‬
‫_وﻟﯽ ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻣﺎ ﺑﻪ ﯾﻪ اﺳﺘﺎد اﺣﺘﯿﺎج دارﯾﻢ ‪.‬آﻣﻮزﺷﻬﺎی ﻣﻦ ﺑﺮای ﺑﭽـﻪ ﻫـﺎی اﻟـﻒ دال‬
‫اﺑﺘﺪاﯾﯿﻪ‬
‫_ﺧﺐ ﻣﻦ ﻓﮑﺮ اوﻧﺠﺎﺷﻢ ﮐﺮدم ﭘﺎﺗﺮ ﻫﻔﺘﻪ ای دو روز ﻣﻦ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ آﻣﻮزش ﻣﯿﺪم و ﺑﻘﯿﻪ ی‬
‫روزﻫﺎی ﻫﻔﺘﻪ رو ﺗﻮ ﻣﺜﻞ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﻪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﻣﯿﺪی ﻧﻈﺮت ﭼﯿﻪ ﭘﺎﺗﺮ؟‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺷﻮق ﮔﻔﺖ‪:‬ﻋﺎﻟﯿﻪ ﻣﯿﺘﻮﻧﯿﻢ ﺟﺎدوﻫﺎی ﭘﯿﺸﺮﻓﺘﻪ رو ﺗﻤﺮﯾﻦ ﮐﻨﯿﻢ‬
‫_درﺳﺘﻪ ﭘﺎﺗﺮ اﻣﺎ ﻣﺸﺮوط ﺑﺮ اﯾﻨﮑﻪ ﺑﺠﺰ اﻋﻀﺎی ﮔﺮوه ﮐﺴﯽ در اﯾﻦ ﻣﻮرد ﭼﯿﺰی ﻧﺪوﻧﻪ‬
‫_ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎﺷﯿﻦ‬
‫_و اﻟﺒﺘﻪ ﯾﻪ ﺷﺮط داره‬
‫_ﺷﺮط؟!!‬
‫_ﻣﻦ ﺑﻪ ﺗﻮ ﮐﻤﮏ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﻫﺮی و ﻣﯿﺨﻮام ﺗﻮ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮐﻤﮏ ﮐﻨﯽ‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﺮ ﮐﺎری از دﺳﺘﻢ ﺑﺮ ﺑﯿﺎد ﮐﻮﺗﺎﻫﯽ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻢ‬

‫‪92‬‬

‫‪93‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﻧﮕﺎه ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﻫﺮی ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﺮی ﭼﯿﺰی ﮐﻪ اﻻن ﻣﯿﺨﻮام ﺑﻬﺖ ﺑﮕـﻢ‬
‫ﯾﻪ ﭘﯿﺸﻨﻬﺎده ‪.‬ﺗﻮ ﻣﯿﺘﻮﻧﯽ اوﻧﻮ ﻗﺒﻮل ﮐﻨﯽ ﯾﺎ ردش ﮐﻨـﯽ اﻣـﺎ ﻗﺒـﻞ از اون ﺑﻬﺘـﺮه درﺳـﺖ‬
‫روش ﻓﮑﺮ ﮐﻨﯽ‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﻧﮕﺎه ﺳﺮﯾﻌﯽ ﺑﺎ ﺗﺎﺑﻠﻮی داﻣﺒﻠﺪور رد و ﺑﺪل ﮐﺮد و ﮔﻔـﺖ‪:‬ﻣﯿﺨـﻮام ﺗـﺪرﯾﺲ‬
‫دﻓﺎع در ﺑﺮاﺑﺮ ﺟﺎدوی ﺳﯿﺎﻫﻮ ﺑﺮ ﻋﻬﺪه ﺑﮕﯿﺮی‬
‫ﭼﯽ!!! ﻧﮕﺎه ﺣﯿﺮت زده ی ﻫﺮی از ﭼﻬﺮه ی ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺑﻪ ﺗﺎﺑﻠﻮی داﻣﺒﻠـﺪور ﭼﺮﺧﯿـﺪ‬‫ﺗﺎ اﺛﺮی از ﺷﻮﺧﯽ در آن ﺑﯿﺎﺑﺪ اﻣﺎ ﭼﻬﺮه ی آن دو ﻫﯿﭻ ﻧﺸﺎﻧﯽ از ﺷﻮﺧﯽ در ﺧﻮد ﻧﺪاﺷﺖ‬
‫ﺑﺮﻋﮑﺲ ﺧﯿﻠﯽ ﻫﻢ ﺟﺪی و ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﻣﯿﮑﺮدﻧﺪ‪...‬‬
‫_وﻟﯽ ﻣﻦ ‪....‬ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ‪.‬‬
‫_ﭼﺮا ﻫﺮی ﺗﻮ ﺧﯿﻠـﯽ ﺧـﻮب ﻣﯿﺘـﻮﻧﯽ ‪.‬ﺑﯿـﺸﺘﺮ ﺑﭽـﻪ ﻫـﺎی ﻣﺪرﺳـﻪ ﻋﻤـﻼ ﺣﺘـﯽ ﻧـﺼﻒ‬
‫آﻣﻮزﺷﻬﺎی ﺗﻮ ﺑﻪ اﻋﻀﺎی اﻟﻒ دال رو ﺑﻠﺪ ﻧﯿﺴﺘﻨﺪ ‪ .‬و ﺗﻮ ﻣﯿﺘﻮﻧﯽ ﺑﻬﺸﻮن ﯾﺎد ﺑﺪی‬
‫_اﻣﺎ‬
‫ﭼﻬﺮه ی ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل در ﻫﻢ رﻓﺖ و دوﺑﺎره ﺑﺎ ﺟﺪﯾﺖ ﻫﻤﯿﺸﮕﯽ ﺧﻮدش ﮔﻔﺖ‪:‬ﺣﺮف ﻣﻨـﻮ‬
‫ﻗﻄﻊ ﻧﮑﻦ ﭘﺎﺗﺮ وﻧﮕﻮ ﮐﻪ ﻣﻌﻠﻢ ﺧﻮﺑﯽ ﻧﯿﺴﺘﯽ ‪ .‬ﮐﺴﯽ ﮐـﻪ ﺑﺘﻮﻧـﻪ ﻻﻧـﮓ ﺑـﺎﺗﻢ رو اﯾﻨﻘـﺪر‬
‫ﭘﯿﺸﺮﻓﺖ ﺑﺪه ﻣﻌﻠﻢ ﺧﻮﺑﯽ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ‬
‫_وﻟﯽ ﻣﻦ ﭼﯿﺰ زﯾﺎدی ﺑﻠﺪ ﻧﯿﺴﺘﻢ‬
‫_ﯾﺎد ﻣﯿﮕﯿﺮی ﭘﺎﺗﺮ ‪ ,‬اﻣﺴﺎل ﺗﻮ ﺗﻮﺳﻂ ﺧﻮد ﻣﻦ در ﮐﻼﺳﻬﺎی اﻟـﻒ دال و ﺗﻮﺳـﻂ ﻟـﻮﭘﯿﻦ‬
‫ﺑﻄﻮر ﺟﺪاﮔﺎﻧﻪ آﻣﻮزش داده ﻣﯿﺸﯽ‬
‫ﻓﮑﺮی در ﺳﺮ ﻫﺮی ﭼﺮﺧﯿﺪ‪:‬ﻟﻮﭘﯿﻦ‪...‬ﭘﺲ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﭼﯽ‪...‬اون اﺳﺘﺎد دﻓﺎﻋﻪ‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺧﻨﺪﯾﺪ‪ :‬ﭘﺎﺗﺮ ‪ ,‬رﯾﻤﻮس ﺳﻪ ﺟﻠﺴﻪ در ﻣﺎه رو اﺟﺒـﺎرا ﻧﻤﯿﺘﻮﻧـﻪ ﺣﺎﺿـﺮ ﺑﺎﺷـﻪ‬
‫ﯾﻌﻨﯽ در ﻣﺎه ﮐﺎﻣﻞ و ﻣﻮاﻗﻌﯽ ﮐﻪ در ﻣﺎﻣﻮرﯾﺘﻪ‪ .‬اﯾﻦ زﻣﺎﻧﯿﻪ ﮐـﻪ ﻣﯿﺨـﻮام ﺗـﻮ ﺑﺠـﺎی اون‬

‫‪93‬‬

‫‪94‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﮐﻼﺳﻮ آﻣﻮزش ﺑﺪی و در واﻗﻊ ﺑﻪ اون ﮐﻤﮏ ﮐﻨﯽ‪ .‬ﺗﻮ ﻣﯿﺘﻮﻧﯽ ﺗﻮ اﯾﻦ زﻣﺎن ﺑـﺎ اﺳـﺘﻔﺎده‬
‫از ﭼﯿﺰاﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﻦ و رﯾﻤﻮس ﺑﻬﺖ ﯾﺎد ﻣﯿﺪﯾﻢ دوﺋﻞ ﮐﺮدﻧﻮ ﺑﻬﺸﻮن ﯾﺎد ﺑﺪی‪.‬‬
‫_وﻟﯽ وﻟﺪوﻣﻮرت ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﺣﻤﻠﻪ ﻧﻤﯿﮑﻨﻪ اون ﺑﺎ اﯾﻨﻔﺮی ﻫﺎ ﻏﻮﻟﻬﺎ و ﮔﺮﮔﯿﻨﻪ ﻫﺎ‪.....‬‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺳﺮی ﺗﮑﺎن داد ‪:‬روش ﻣﺒﺎرزه ﺑﺎ اوﻧﺎ رو ﺗﻮ ﮐﻼﺳﺎی ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ ﯾﺎد ﻣﯿﮕﯿـﺮﯾﻦ‬
‫و ﺗﻮ ﻣﯿﺘﻮﻧﯽ ﺗﻮ ﮐﻼﺳﺎی ﺧﻮدت اوﻧﺎ رو ﺗﻤﺮﯾﻦ ﮐﻨﯽ ﺧﺐ ﻧﻈﺮت ﭼﯿﻪ ﭘﺎﺗﺮ؟‬
‫ﻫﺮی واﻗﻌﺎ ﻧﻤﯿﺪاﻧﺴﺖ اون واﻗﻌﺎ ﺷﮑﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد ‪:‬ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻣﻦ واﻗﻌﺎ ﻧﻤﯿﺪوﻧﻢ ‪....‬ﭼﺮا ﺷـﻤﺎ‬
‫ﯾﻪ ﻣﻌﻠﻢ ﺑﻬﺘﺮ ‪....‬‬
‫_ﭘﺎﺗﺮ ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﯽ ﺗﻮ اﯾﻦ ﺷﺮاﯾﻂ ﻣﺎ ﻣﯿﺘﻮﻧﯿﻢ ﻓﺮد ﻗﺎﺑﻞ اﻃﻤﯿﻨﺎﻧﯽ ﭘﯿﺪا ﮐﻨﯿﻢ ﮐﻪ ﻣﺜﻞ اﺳﻨﯿﭗ‬
‫و ﻣﻮدی ﺗﻘﻠﺒﯽ ﻧﺒﺎﺷﻪ؟ﻣﺎ ﻣﯿﺨﻮاﯾﻢ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺗﺮﯾﻦ راه رو داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯿﻢ ‪.‬ﻣﻦ ﻋﺠﻠﻪ ای ﻧـﺪارم‬
‫‪.‬ﻣﯿﺘﻮﻧﯽ ﻓﮑﺮاﺗﻮ ﺑﮑﻨﯽ و ﻧﺘﯿﺠﺸﻮ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺧﺒﺮ ﺑﺪی اﯾﻦ ﻣﻬﻤﺘﺮﯾﻦ ﮐﻤﮏ ﺗـﻮ ﺑـﻪ ﻣﺤﻔـﻞ و‬
‫ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰه‬
‫ﻫﺮی در ﻓﮑﺮ ﻓﺮو رﻓﺖ ‪:‬اﺟﺎزه ﺑﺪﯾﻦ ﺑﯿﺸﺘﺮ روش ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ‬
‫_ﺑﺎﺷﻪ ﭘﺎﺗﺮ وﻟﯽ ﺗﻮﺟﻪ داﺷﺘﻪ ﺑﺎش از اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﺑﺎ ﮐﺴﯽ ﺻﺤﺒﺖ ﻧﮑﻦ‬
‫_ﺑﺴﯿﺎر ﺧﻮب ﭘﺮوﻓﺴﻮر‪ ,‬ﻓﻘﻂ ﯾﻪ ﭼﯿﺰی‪...‬‬
‫_ﺑﮕﻮ ﭘﺎﺗﺮ‬
‫_ﻣﯿﺘﻮﻧﻢ ﻧﻈﺮ رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن رو ﺑﭙﺮﺳﻢ؟‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل و داﻣﺒﻠﺪور ﻟﺒﺨﻨﺪی رد و ﺑﺪل ﮐﺮدﻧﺪ‪:‬اﻟﺒﺘﻪ ﻓﮑﺮ ﻧﮑﻨﻢ ﺑﺘـﻮﻧﯽ ﭼﯿـﺰی رو از‬
‫اون دو ﺗﺎ ﻣﺨﻔﯽ ﮐﻨﯽ‪ .‬ﺑﻌﻼوه اوﻧﺎ دوﺳﺘﺎن ﺧﻮﺑﯽ ﻫﺴﺘﻦ ﮐﻪ ﻣﯿﺸﻪ رو ﮐﻤﮑﺸﻮن ﺣـﺴﺎب‬
‫ﮐﺮد ﭘﺲ از ﮐﻤﮑﺸﻮن اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻦ ﭘﺎﺗﺮ‬
‫ﻫﺮی در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﺳﻌﯽ ﻣﯿﺮد ﻧﮕﺎﻫﺶ را از ﺗﺎﺑﻠﻮی داﻣﺒﻠﺪور ﺑﺮدارد ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻠـﻪ ﭘﺮوﻓـﺴﻮر‬
‫اﻣﺎ ﯾﻪ ﻣﺴﺌﻠﻪ ﯾﺪﯾﮕﻪ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ…‬

‫‪94‬‬

‫‪95‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_ﭼﯽ ﭘﺎﺗﺮ؟‬
‫_ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ اﻋﻀﺎی اﻟﻒ دال ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻢ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﻧﯿﺴﺘﻢ ﮐﻪ اوﻧﺎ ﻫﻨﻮزم ﺑﺨﻮان اﯾﻦ ﮐﺎرو‬
‫اداﻣﻪ ﺑﺪن ‪.‬ﭼﻮن ﭘﺎرﺳﺎل ﮐﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن از اﻋﻀﺎی ﮔﺮوه ﮐﻤﮏ ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺑـﻮد ﻓﻘـﻂ ﻧﻮﯾـﻞ و‬
‫ﻟﻮﻧﺎ ﺑﻬﺶ ﺟﻮاب دادن‪.‬‬
‫ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﻓﮑﺮی ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﺐ‪.‬ﭘﺲ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎﻫﺎﺷﻮن ﺻـﺤﺒﺖ ﮐﻨـﯽ و ﯾـﻪ‬
‫ﻟﯿﺴﺖ ﺟﺪﯾﺪ در اﺧﺘﯿﺎرم ﺑﮕﺬاری‬
‫_ ﺑﻠﻪ‬
‫_ﮐﯽ ﻣﯿﺘﻮﻧﯽ اﯾﻦ ﮐﺎرو ﺑﮑﻨﯽ؟‬
‫_در اوﻟﯿﻦ ﻓﺮﺻﺖ‪...‬‬
‫_ﺧﻮﺑﻪ ﭘﺲ ﻫﻤﯿﻦ ﻓﺮدا ﺑﺎﻫﺎﺷﻮن ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻦ اﺣﺘﻤﺎل اﯾﻨﮑﻪ اﻣﺴﺎل ﻣﺠﺒﻮر ﺑـﺸﯿﻢ ﯾـﻪ ﺑـﺎر‬
‫دﯾﮕﻪ از ﮐﻤﮑﺸﻮن اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﯿﻢ زﯾﺎده‪....‬ﺧﻮب ﺣﺎﻻ ﻣﯿﺮﯾﻢ ﺳﺮ ﺑﺤﺚ دوم ‪.‬ﺑﺒﯿـﻨﻢ رﯾﻤـﻮس‬
‫درﺳﺖ ﻣﯿﮕﻪ ﮐﻪ ﺗﻮ دﺳﺘﻮر ﻣﻌﺠﻮن ﮔﺮگ ﺧﻔﻪ ﮐﻦ رو داری؟‬
‫ﻫﺮی ﻧﮕﺮان ﺑﻮد ﮐﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ درﺑﺎره ی اﺗﺎق اﺳﻨﯿﭗ ﭼﯿﺰی ﺑﻪ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻓﻘﻂ‬
‫ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد‪.‬‬
‫_ﺧﻮﺑﻪ ﻣﯿﺘﻮﻧﻢ ﺑﭙﺮﺳﻢ از ﮐﺠﺎ دﺳﺘﻮرﺷﻮ ﮔﯿﺮ اوردی؟ ﻣﯿﺪوﻧﯽ ﮐﻪ اﯾﻦ ﻣﻌﺠـﻮن ﻧﺎﯾﺎﺑﯿـﻪ و‬
‫ﮐﻤﺘﺮ ﮐﺴﯽ دﺳﺘﻮرﺷﻮ داره!‬
‫_ﺧﺐ‪....‬‬
‫ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﮐﻪ ﻣﮑﺚ ﻫﺮی را دﯾﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺒﯿﻦ ﭘﺎﺗﺮ ﻣﻦ ﻓﻘﻂ ﻣﯿﺨـﻮام ﻣﻄﻤـﺌﻦ‬
‫ﺑﺸﻢ ﮐﻪ ﺗﻮ ﻣﯿﺘﻮﻧﯽ اون ﻣﻌﺠﻮﻧﻮ درﺳﺖ ﮐﻨﯽ ﯾﺎ ﻧﻪ؟‬
‫ﻫﺮی اﯾﻨﺒﺎر ﮔﻔﺖ‪:‬ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﺑﺘﻮﻧﻢ‪.‬‬

‫‪95‬‬

‫‪96‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_ﺧﻮﺑﻪ ﺑﺮﻋﮑﺲ اﺳﻨﯿﭗ ‪ ,‬ﭘﺮوﻓﺴﻮر اﺳﻼﮔﻬﻮرن ﺧﯿﻠﯽ از ﮐﺎرت راﺿﯽ ﺑﻮد‪ ,‬اﻣﺎ ﺧـﻮدت‬
‫ﺧﻮب ﻣﯿﺪوﻧﯽ ﮐﻪ اﻣﺴﺎل ﺳﺮت ﺣﺴﺎﺑﯽ ﺷﻠﻮﻏﻪ و ﺑﺎ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺑﺮات دارم ﺑﺎﯾـﺪ‬
‫ﺑﮕﻢ وﻗﺖ ﺳﺮ ﺧﻮاروﻧﺪن ﻫﻢ ﻧﺨﻮاﻫﯽ داﺷﺖ ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ دﺳـﺘﻮر ﻣﻌﺠـﻮن رو ﺑـﻪ ﭘﺮوﻓـﺴﻮر‬
‫اﺳﻼﮔﻬﻮرن ﺑﺪه‬
‫_ﺑﻠﻪ ﭘﺮوﻓﺴﻮر‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪:‬ﺧﺐ ﭘﺎﺗﺮ دﯾﮕﻪ ﻣﯿﺘﻮﻧﯽ ﺑﺮی ‪.‬ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ ﮐﻪ آﻗﺎی وﯾﺰﻟـﯽ و دوﺷـﯿﺰه‬
‫ﮔﺮﻧﺠﺮ ﺗﺎ ﻫﻤﻪ ﭼﯽ رو ازت ﻧﺸﻨﻮن ﺧﻮاﺑﺸﻮن ﻧﻤﯿﺒﺮه‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺧﻨﺪﯾﺪ و ﺑﺎ ﺧﻮدش ﻓﮑﺮ ﮐﺮد ‪:‬ﺣﺘﻤﺎ ﻫﻤﯿﻨﻄﻮره‬
‫ﺧﺐ ﭘﺲ ﺑﻬﺘﺮه ﺑﺮی ﺑﻪ ﺧﻮاﺑﮕﺎﻫﺘﻮن ازت ﻣﯿﺨﻮام ﯾﻪ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ی دﻗﯿﻖ ﺑﺮای ﮐﺎرات ﺑﭽﯿﻨـﯽ‬
‫و ﺿﻤﻨﺎ ﻓﺮاﻣﻮش ﻧﮑﻦ ﮐﻪ ﺗﻮ ﻫﻨﻮز ﮐﺎﭘﯿﺘﺎن ﺗﯿﻢ ﮐﻮﯾﯿﺪﯾﭻ ﻫﺴﺘﯽ و ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺪوﻧﯽ ﮐﻪ ﻫﺮ ﭼﻨﺪ‬
‫ﮐﻪ اﻻن ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻟﻮﭘﯿﻦ رﺋﯿﺲ ﮔﺮوﻫﺘﻪ وﻟﯽ ﻣﻦ ﻫﻨﻮزم ازﺗﻮن ﺗﻮﻗﻊ ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﯽ دارم‬
‫ﻫﺮی ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ﻟﺒﺨﻨﺪی زد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻠﻪ ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎﺷﯿﻦ ﻧﺎاﻣﯿﺪﺗﻮن ﻧﻤﯿﮑﻨﯿﻢ‬
‫وﻗﺘﯽ ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ از اﺗﺎق ﺧﺎرج ﺷﻮد ﭼﺸﻤﺶ ﺑـﻪ ﺟـﺎی ﺧـﺎﻟﯽ ﻓـﺎوﮐﺲ اﻓﺘـﺎد ‪:‬ﺑﺒﺨـﺸﯿﺪ‬
‫ﭘﺮوﻓﺴﻮر‪ ,‬ﻓﺎوﮐﺲ ﻫﻨﻮز ﺑﺮﻧﮕﺸﺘﻪ؟‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺳﺮی ﺑﺎ ﺗﺎﺳﻒ ﺗﮑﺎن داد ‪:‬ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ ﻧﻪ‪.‬وﻟﯽ ﻧﮕـﺮاﻧﺶ ﻧﺒـﺎش اون ﭘﺮﻧـﺪه ی‬
‫ﺑﺎﻫﻮﺷﯿﻪ‪.‬ﺷﺐ ﺑﺨﯿﺮ ﭘﺎﺗﺮ‬
‫_ﺷﺐ ﺑﺨﯿﺮ ﭘﺮوﻓﺴﻮر‬
‫وﻗﺘﯽ ﻫﺮی ﺑﻪ ﭘﺸﺖ در ﺳﺎﻟﻦ ﻋﻤـﻮﻣﯽ رﺳـﯿﺪ ‪ ,‬رون و ﻫﺮﻣﯿـﻮن را دﯾـﺪ ﮐـﻪ ﺑﯿـﺮون در‬
‫ﻣﻨﺘﻈﺮش ﻫﺴﺘﻨﺪ ‪.‬‬
‫رون ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺧﺐ ﭼﯽ ﮔﻔﺖ؟‪.....‬ﭼﺮا ﻣﯿﺨﻨﺪی؟!‬

‫‪96‬‬

‫‪97‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﮐﻪ ﺑﯿﺎد ﺣﺮف ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل اﻓﺘﺎده ﺑﻮد ﺑﻪ زﺣﻤﺖ ﺟﻠﻮی ﺧﻨﺪه اش را ﮔﺮﻓﺖ‪:‬ﺷﻤﺎ دو‬
‫ﺗﺎ اﯾﻨﺠﺎ ﭼﯿﮑﺎر ﻣﯿﮑﻨﯿﻦ؟ﻗﺮار ﺑﻮد ﺗﻮی ﺳﺎﻟﻦ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﺑﺎﺷﯿﻦ‬
‫_آره اﻣﺎ ﻣﯿﺸﻪ ﺑﮕﯽ ﺟﻨﺎﺑﻌﺎﻟﯽ ﭼﻄﻮری ﺑﺪون اﺳﻢ رﻣﺰ ﻣﯿﺨﻮاﺳﺘﯽ ﺑﯿﺎی ﺗﻮ؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن اﯾﻨﺮا ﮔﻔﺖ و رو ﺑﻪ ﺑﺎﻧﻮی ﭼﺎق ﮐﺮد ﮐﻪ اﯾﻨﺒﺎر ﻫﯿﭻ اﺷـﺘﯿﺎﻗﯽ ﺑـﺮای ﺷـﻨﯿﺪن اﺳـﻢ‬
‫رﻣﺰ ﻧﺪاﺷﺖ‪:‬وﻟﺪوﻣﻮرت‬
‫ﺑﺎﻧﻮی ﭼﺎق اﺧﻤﯽ ﮐﺮد و در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ در را ﺑﺎز ﻣﯿﮑﺮد ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﮔﻔﺖ‪:‬اﯾﻨﻢ ﺷﺪ اﺳﻢ رﻣﺰ؟‬
‫ﻫﺮﺳﻪ وارد ﺑﺮج ﺷﺪﻧﺪ ﻫﺮی در ﺑﺪو ورود ﻣﺘﻮﺟﻪ ﭼﻬﺮه ی ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ اﻓﺮاد ﺑﺮج ﮔﺮﯾﻔﻨـﺪور‬
‫ﺷﺪ ﻇﺎﻫﺮا ﻫﻤﻪ ی آﻧﻬﺎ ﺣﺴﺎﺑﯽ ﺷﺎﮐﯽ ﺑﻮدﻧﺪ‬
‫_اﯾﻨﺎ ﭼﺸﻮﻧﻪ؟!!!‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺧﻨﺪﯾﺪ‪:‬ﺑﺨﺎﻃﺮ رﻣﺰ ورودی ﺑﺮﺟﻪ ‪.‬راﺳﺘﺶ ﻣﻦ و رون ﺑﺎ ﻫﻢ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮدﯾﻢ ﺣـﻖ‬
‫ﺑﺎ ﺗﻮﺋﻪ ﻫﺮی ‪.‬ﻫﻤﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺘﻮﻧﻦ اﺳﻤﺸﻮ ﺑﮕﻦ ‪.‬ﻓﮑﺮ ﮐﺮدﯾﻢ اﯾﻦ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ راﻫﻪ ‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ ﺑﺎ ﺻﺪای ﺑﻠﻨﺪی ﮐﻪ ﺑﻘﯿﻪ ﺑﺸﻨﻮن ﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﺮﮐﯽ ﺟﺮات ﮔﻔﺘﻦ اﺳﻤﺸﻮ ﻧﺪاره ﺑﻬﺘﺮه ﺑﯿـﺮون‬
‫ﺑﻤﻮﻧﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻟﺒﺨﻨﺪی زد و ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه آن دو ﺑﻪ ﻃﺮف ﺑﺨﺎری رﻓﺖ ﺗﺎ ﻫﺮ آﻧﭽﻪ را اﺗﻔﺎق اﻓﺘﺎده ﺑﻮد‬
‫ﺑﺮای آﻧﻬﺎ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﻨﺪ‪.‬‬
‫**************************************‬
‫ﻫﺮی ﺗﻤﺎم آﻧﺸﺐ ﺑﯿﺪار ﺑﻮد ﻓﮑﺮ ﺗﺸﮑﯿﻞ ﻣﺠـﺪد اﻟـﻒ دال او را ذوق زده ﻣﯿﮑـﺮد اﯾﻨﺒـﺎر‬
‫ﺑﺮای ﮔﺮوﻫﺶ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ی ﺧﻮﺑﯽ داﺷﺖ ﻣﻄﻤﺌﻨﻦ ﺑﻪ ﮐﻤﮏ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﻣﯿﺘﻮاﻧﺴﺘﻨﺪ ﺧﯿﻠـﯽ‬
‫ﭘﯿﺸﺮﻓﺖ ﮐﻨﻨﺪ از ﻃﺮﻓﯽ ﻫﺮی ﻫﻨﻮز ﻧﮕﺮان ﺑﻮد ﭼﯿـﺰی از ﺗـﺼﻤﯿﻢ ﻣـﮏ ﮔﻮﻧﮕـﺎل ﺑـﺮای‬
‫ﻗﺒﻮﻟﯽ ﺗﺪرﯾﺲ دﻓـﺎع در ﺑﺮاﺑـﺮ ﺟـﺎدوی ﺳـﯿﺎه ﺑـﻪ رون و ﻫﺮﻣﯿـﻮن ﻧﮕﻔﺘـﻪ ﺑـﻮد وﻫﻨـﻮز‬
‫ﻧﻤﯿﺪاﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﯿﺨﻮاﻫﺪ ﭼﻪ ﮐﻨﺪ ‪.‬ﻓﺮدا ﺻﺒﺢ ﺑﻪ ﻣﺤﺾ ورود ﺑﻪ ﺳﺮﺳﺮای ﺑـﺰرگ ﻣﺘﻮﺟـﻪ‬
‫‪97‬‬

‫‪98‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺟﻤﻌﯿﺖ زﯾﺎدی ﺷﺪ ﮐﻪ در آﻧﺠﺎ ﺟﻤﻊ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ﭼﻨﺪ ﻗﺪم ﺟﻠﻮﺗﺮ رﻓﺖ ﺳﺮﺳـﺮای ﺑـﺰرگ‬
‫ﺧﺎﻟﯽ ﺑﻮد و ﺑﻮی ﺗﻨﺪی از آن ﺑﻪ ﻣﺸﺎم ﻣﯿﺮﺳﯿﺪ و ﻣﻨﺸﺎء اﯾﻦ ﺑﻮ ﮐﺴﯽ ﻧﺒﻮد ﺑﺠﺰ‪...‬‬
‫_ ﻣﺎﻟﻔﻮی ‪.....‬‬
‫ﻣﺎﻟﻔﻮی ‪ ,‬ﺗﻨﻬﺎ ﻓﺮد ی ﺑﻮد ﮐﻪ ﺳﺮ ﻣﯿﺰ اﺳﻼﯾﺘﺮﯾﻦ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﺑﻘﯿﻪ ی اﺳﻼﯾﺘﺮﯾﻨﯽ ﻫﺎ ﺧﺴﺘﻪ‬
‫و ﺧﻮاب آﻟﻮد ﺑﻮدﻧﺪ و از ﺑﯿﻦ ﺣﺮﻓﻬﺎﯾﺸﺎن ﻣﯿﺸﺪ ﻓﻬﻤﯿﺪ ﮐﻪ ﺗﻤﺎم ﺷﺐ ﻗﺒﻞ را ﺑﯿﺪار ﺑﻮدﻧﺪ‬
‫_ﭼﻪ ﺧﺒﺮه ﭼﺮا اﯾﻨﺠﺎ ﺟﻤﻊ ﺷﺪﯾﻦ؟اوه ﻣﺮﻟﯿﻦ اﯾﻦ ﺑﻮی ﮔﻨﺪ از ﮐﺠﺎﺳﺖ؟‬
‫ﺑﻼﺧﺮه ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ ﻣﺎﻟﻔﻮی ﺑﻪ درﻣﺎﻧﮕﺎه ﻣﻨﺘﻘﻞ ﺷﺪ و ﺳﺮﺳﺮای ﺑﺰرگ و ﺳﺎﻟﻦ اﺳﻼﯾﺘﺮﯾﻦ‬
‫ﺗﻤﺎم آﻧﺮوز ﺗﺨﻠﯿﻪ ﺑﻮد ﺗﺎ ﺑﻮی ﺑﺪ ﻣﺎﻟﻔﻮی از آن ﺧﺎرج ﺷﻮد ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ اﻧﺶ آﻣﻮزان در ﺳـﺎﻟﻦ‬
‫ﻋﻤﻮﻣﯽ ﺑﺮج ﺧﻮد ﺑﻪ ﺻﺮف ﻏﺬا ﭘﺮداﺧﺘﻨﺪ‪.‬و ﻣﺪام از ﻫﻢ ﻣﯿﭙﺮﺳﯿﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﭼـﻪ ﺑﻼﯾـﯽ ﺑـﻪ ﺳـﺮ‬
‫ﻣﺎﻟﻔﻮی آﻣﺪه‪...‬‬
‫ﻓﺮد ﭼﺸﻤﮑﯽ ﺑﻪ ﻫﺮی زد و ﺻﺪاﯾﺶ را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد‪:‬ﻣﺮﺑﺎی ﺑﺪ ﺑﻮ ﮐﻨﻨﺪه ‪...‬ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﺮای‬
‫ﻣﺠﺎزات ﺧﺎﺋﻨﯿﻦ‪...‬ﻓﻘﻂ ﺑﯿﺴﺖ ﺳﯿﮑﻞ‬
‫ﺑﻼﻓﺎﺳﻠﻪ دور ﻓﺮد و ﺟﺮج ﭼﻨﺎن ﺷﻠﻮغ ﺷﺪ ﮐﻪ ﻫﺮی را ﺑﯿﺎد ﻓﺮوش وﯾﮋوﯾﮋی ﻫﺎی وﺣﺸﯽ‬
‫وﯾﺰﻟﯿﻬﺎ در ﺳﺎل ﭘﻨﺠﻢ ﻣﯿﺎﻧﺪاﺧﺖ‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ از ﻏﺬا ﻫﺮی رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ ﺳﺮاغ اﻋﻀﺎی ﮔﺮﯾﻔﻨﺪوری ﮔﺮوه رﻓﺘﻨﺪ و آﻧﻬﺎ را‬
‫ﺑﺮای ﯾﮏ ﺟﻠﺴﻪ ی ﻓﻮری ﺧﺒﺮ ﮐﺮدﻧﺪ ‪.‬‬
‫رون ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻋﺎﻟﯿﻪ ﻫﻤﺸﻮن ﻣﯿﺎن‬
‫ﻧﻮﯾﻞ ﻟﺒﺨﻨﺪی زد ‪:‬ﺗﻤﻮم ﭘﺎرﺳﺎل ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻮدم ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻢ ﮐﻪ ﻧﻈﺮت ﻋﻮض ﺷﺪ ﻫﺮی‬
‫ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ ﻟﻮﭘﯿﻦ وارد ﺑﺮج ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور ﺷﺪ ﺗﺎ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎی درﺳﯽ را ﺑﯿﻦ داﻧﺶ آﻣﻮزان‬
‫ﺗﻘﺴﯿﻢ ﮐﻨﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ اش ﮐﺮد‪ :‬ﮔﯿﺎﻫﺸﻨﺎﺳﯽ ﺑﺎ اﺳﻼﯾﺘﺮﯾﻦ وای ﻧﻪ‬

‫‪98‬‬

‫‪99‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫وردﻫﺎی ﺟﺎدوﯾﯽ ﺑﺎ ﻫﺎﻓﻠﭙﺎپ‬
‫وردﻫﺎی دﻓﺎﻋﯽ ‪:‬رﯾﻮﻧﮑﻼو ‪:‬ﺑﺎزم ﺧﻮﺑﻪ ﮐﻼﺳﺎﻣﻮن ﮐﻤﺘﺮ ﺑﺎ اﺳﻼﯾﺘﺮﯾﻨﻪ‬
‫رون ﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﺮی ﺑﺒﯿﻦ ﻣﻌﺠﻮن ﺳﺎزی ﻫﺮ ﭼﻬﺎر ﮔﺮوه‬
‫دﻓﺎع در ﺑﺮاﺑﺮ ﺟﺎدوی ﺳﯿﺎه ﻫﺮ ﭼﻬﺎر ﮔﺮوه‬
‫ﺷﻨﺎﺳﺎﯾﯽ ﻣﻮﺟﻮدات ﺳﯿﺎه ‪:‬ﻫﺮ ﭼﻬﺎر ﮔﺮوه‬
‫اﻓﺘﻀﺎﺣﻪ ‪.‬ﺻﺒﺮ ﮐﻦ ﻣﺎ ﮐﻪ اﯾﻦ درس رو ﺑﺮ ﻧﺪاﺷﺘﯿﻢ !!اﺻﻼ ﻫﻤﭽﯿﻦ درﺳﯽ ﻧﺪاﺷﺘﯿﻢ‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺧﻨﺪﯾﺪ‪:‬درس ﺟﺪﯾﺪه و اﺟﺒﺎرﯾﻪ رون ‪.‬اﻟﺒﺘﻪ ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ از دﯾﺪن دوﺑﺎره ی ﺷـﻤﺎ‬
‫ﺳﻪ ﻧﻔﺮ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﻣﯿﺸﻪ ‪.‬‬
‫رون ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪:‬وﻟﯽ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﺳﺎﺑﻘﻪ ﻧﺪاﺷﺘﻪ ‪...‬ﭘﺎرﺳﺎل ﻓﻘﻂ ﻣﻌﺠﻮن ﺳﺎزی ﻣﺎل ﻫﺮ ﭼﻬﺎر ﮔﺮوه‬
‫ﺑﻮد اﻣﺎ اﻻن‪....‬‬
‫_ﺻﺒﻮر ﺑﺎش رون دﻟﯿﻠﺸﻮ زود ﻣﯿﻔﻬﻤﯽ ‪.‬ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺎﺷﯿﺪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ اﯾﻨﺮا ﮔﻔﺖ و ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ رﻓﺖ ﺗﺎ ﺑﺮﻧﺎ ﻣﻪ ی ﺑﻘﯿﻪ را ﺑﻪ دﺳﺘﺸﺎن ﺑﺪﻫﺪ‬
‫ﻫﺮی ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ ‪:‬ﺧﻮﺑﻪ ﺣﺪاﻗﻞ ﺗـﺎرﯾﺦ ﺟـﺎدوﮔﺮی ﻧـﺪارﯾﻢ ‪.‬ﺑﺒﯿـﻨﻢ ﻫﺮﻣﯿـﻮن ﭼـﺖ‬
‫ﺷﺪه؟!!!‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﺑﻪ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ اش ﻧﮕﺎه ﻣﯿﮑﺮد ‪.‬رون از ﺑﺎﻻ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ی ﻫﺮﻣﯿﻮن‬
‫ﮐﺮد و ﻟﺒﺨﻨﺪ دﻟﺴﻮزاﻧﻪ ای زد‪:‬درس ﺟﺪﯾﺪ ﺑﺮداﺷﺘﻪ‪...‬ﺣﺪس ﺑﺰن ﭼﯿﻪ؟‬
‫_ﻧﻤﯿﺪوﻧﻢ‬
‫_ﭘﯿﺸﮕﻮﯾﯽ‬
‫_ﻧﻪ ﺑﺎﺑﺎ !!!وﻟﯽ ﺗﻮ ﮐﻪ دوﺳﺖ ﻧﺪاﺷﺘﯽ؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ ‪:‬آره اﻣﺎ اﺟﺒﺎرﯾﻪ ‪.‬ﺣﺎﻻ ﺣﺪس ﺑﺰﻧﯿﻦ ﺑﺎ ﮐﯽ‪...‬‬
‫رون و ﻫﺮی ﺑﺎ ﻫﻢ ﮔﻔﺘﻦ ‪:‬ﺗﺮﯾﻼﻧﯽ‬

‫‪99‬‬

‫‪100‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﺣﺮص ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ از اون زﻧﯿﮑﻪ ی دروﻏﮕﻮی اﺣﻤﻖ ﻣﺘﻨﻔﺮم‪...‬‬
‫رون ﺑﺎ ﺧﻨﺪه ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﺘﺮس ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﺣﺎﻟﻪ ی دورت ﺿﻌﯿﻔﻪ)اﯾﻦ ﺣـﺮف را ﺗﺮﯾﻼﻧـﯽ‬
‫در ﺳﺎل ﺳﻮم ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ( رون ﺑـﺎ دﯾـﺪن ﻗﯿﺎﻓـﻪ ی ﻫﺮﻣﯿـﻮن ﺣـﺮﻓﺶ را ﭘـﺲ‬
‫ﮔﺮﻓﺖ‪:‬ﺑﺲ ﮐﻦ اوﻧﻘﺪرا ﻫﻢ ﺑﺪ ﻧﯿﺴﺖ ‪.‬ﺑﺎور ﮐﻦ ﻓﻘﻂ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮاش ﭼﺮت و ﭘﺮت ﺳﺮ ﻫﻢ ﮐﻨﯽ‬
‫_ﻫﺮ ﭼﯽ ﻫﻢ ﻓﺠﯿﯽ ﺗﺮ ﺑﺎﺷﻪ ﻫﺎﻟﻪ ات ﭘﺮ رﻧﮓ ﺗﺮه ‪.‬ﺧﻮد ﻣـﻦ وﻗﺘـﯽ ﻣﺮﮔﻤـﻮ ﭘـﯿﺶ ﺑﯿﻨـﯽ‬
‫ﮐﺮدم ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﯾﻪ ﭘﯿﺸﮕﻮی ﺑﺰرگ ﭘﺬﯾﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪم‪.‬اﮔﻪ ﺧﻮاﺳﺘﯽ ﻫﻨﻮز دﻓﺘﺮ ﺗﻤﺮﯾﻨﻤﻮ دارم‬
‫ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ی آﻧﺮوزش ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪:‬دو ﺟﻠﺴﻪ ﮔﯿﺎه ﺷﻨﺎﺳﯽ و ﯾﮏ ﺟﻠﺴﻪ ﻣﻌﺠﻮن ﺳﺎزی ‪.‬‬
‫آﻧﻬﺎ وﺳﺎﯾﻠﺸﺎن را ﺟﻤﻊ ﮐﺮدﻧﺪ و ﺑﻪ ﻃﺮف ﮔﻠﺨﺎﻧﻪ ﻫﺎ ﺑﻪ راه اﻓﺘﺎدﻧـﺪ ‪ .‬ﺑـﯿﻦ راه ﻫـﺮی ﺑـﻪ‬
‫رون ﮔﻔﺖ‪:‬اوﺿﺎع ﺧﻮب ﻧﯿﺴﺖ رون ‪.‬ﮐﺘﯽ رﻓﺘﻪ آﻧﺠﻠﯿﻨﺎ و آﻟﺸﯿﺎ و‪....‬‬
‫رون ﺑﺎ ﺑﯽ ﺧﯿﺎﻟﯽ دﺳﺘﯽ ﺑﻪ ﭘﺸﺖ او زد‪:‬وﻟﯽ ﻋﻮﺿﺶ ﻓﺮد و ﺟـﺮج ﺑﺮﮔـﺸﺘﻦ ‪.‬ﺗـﺎزه دﯾـﻦ‬
‫ﻣﯿﺘﻮﻧﻪ ﺑﻪ ﺟﺎی ﮐﺘﯽ ﺑﺎزی ﮐﻨﻪ‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬رون ﻫﺮی از ﮐﻮﯾﯿﺪﯾﭻ ﺻﺤﺒﺖ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻪ اون داره از اﻟـﻒ دال‬
‫ﺣﺮف ﻣﯿﺰﻧﻪ‪.‬ﭘﺮوﺗﯽ و ﭘﺎدﻣﺎ ﭘﺘﯿﻞ ﻫﻢ ﻧﯿﻮﻣـﺪن ‪.‬ﺟﺎﺳـﺘﯿﻦ و ﺳـﻮزان ﺑـﻮﻧﺰ و ﻻوﻧـﺪر ﻫـﻢ‬
‫ﻫﻤﯿﻨﻄﻮر ‪.‬‬
‫رون ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻬﺘﺮ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻟﺒﺨﻨﺪی زد و ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ ﭼﯿﺰی ﺑﮕﻪ ﮐﻪ وﯾﮋژژژژ‬
‫ﺟﻐﺪ ﺧﺎﮐﺴﺘﺮی رﻧﮕﯽ ﻧﺎﻣﻪ ای را روی ﺳﺮ ﻫﺮی اﻧﺪاﺧﺖ ‪.‬ﻫﺮی ﻣﺘﻌﺠﺐ ﺑﻮد ﮐﻪ ﭼﺮا ﺟﻐﺪ‬
‫ﻧﺎﻣﻪ را ﺳﺮ ﻣﯿﺰ ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ﻧﯿﺎورده از ﻃﺮﻓﯽ ﻣﺪﺗﻬﺎ ﺑﻮد ﮐﻪ ﮐﺴﯽ ﺑﺮای او ﻧﺎﻣﻪ ﻧﻤﯿﺪاد ‪.‬ﻧﺎﻣﻪ‬
‫ﻫﯿﭻ آدرﺳﯽ ﻧﺪاﺷﺖ و ﻓﻘﻂ روی ﭘﺎﮐﺖ آن ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد‬
‫ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﻣﺴﯿﺮ ﮔﻠﺨﺎﻧﻪ آﻗﺎی ﻫﺮی ﭘﺎﺗﺮ‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻤﮑﻨﻪ ﺧﻄﺮﻧﺎک ﺑﺎﺷﻪ ﻫﺮی‬

‫‪100‬‬

‫‪101‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﻤﻪ ی ﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎ ﺑﺎزرﺳﯽ ﻣﯿﺸﻦ‪.‬ﻫﺮی اﯾﻨﺮا ﮔﻔﺖ و ﻧﺎﻣﻪ را ﺑﺎز ﮐﺮد ‪.‬دﺳﺖ ﺧﻂ‬
‫ﻟﺮزاﻧﯽ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﻮد‬
‫ﻃﺎق دﯾﮑﻮر را ﭘﯿﺪا ﮐﻦ‬
‫‪Sd‬‬
‫رون ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﻫﺮی اﯾﻦ ﮐﯿﻪ؟!!!‬
‫_ﻧﻤﯿﺪوﻧﻢ‪ .‬ﺣﺘﯽ اﺳﻤﺸﻢ ﻧﻨﻮﺷﺘﻪ‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮔﻔﺖ‪:‬ﮐﺎر ﯾﻪ آدم ﻣﺮدم آزاره ﺑﯽ ﺧﯿﺎل ﺷﻮ ﻫﺮی‬
‫_وﻟﯽ ﺧﻄﺶ ﺧﯿﻠﯽ آﺷﻨﺎس‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﻟﺤﻨﯽ آﻣﺮاﻧﻪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﺮی اﮔﻪ آﺷﻨﺎ ﺑﻮد ﺧﻮدﺷﻮ ﻣﻌﺮﻓﯽ ﻣﯿﮑﺮد‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد ‪.‬ﯾﻘﻪ ی ﺷﻨﻠﺶ را ﻣﺮﺗﺐ ﮐﺮد و ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪:‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻣﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﯾﻪ ﺟﻮری ﺑـﻪ‬
‫ﻫﻤﻪ ی اﻋﻀﺎ ی ﮔﺮوه ﺧﺒﺮ ﺑﺪﯾﻢ ‪.‬ﻣﯿﺨﻮام ﻗﺒﻞ از ﮐﻼﺳﺎی ﺑﻌﺪ از ﻇﻬﺮ ﻫﻤـﻪ ی ﮔـﺮوه ﺑـﺎ‬
‫ﺧﺒﺮ ﺑﺸﻦ‬
‫ﺻﺪاﯾﯽ از ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﮔﻔﺖ‪:‬اﯾﻨﮑﻪ ﻣﺸﮑﻠﯽ ﻧﺪاره‬
‫رون وﺣﺸﺖ زده ﮔﻔﺖ‪:‬ﺟﺮج !!!وای ﻧﻪ! ﯾﺎدم ﻧﺒﻮد‪ ...‬ﺑﺎ ﻫﻢ ﺗﻮ ﯾﻪ ﮐﻼﺳﯿﻢ؟‬
‫_ﺑﺮای اﯾﻨﮑﻪ ﻣﻐﺰت ﺧﺎﻟﯿﻪ داداﺷﯽ‪.‬‬
‫ﻓﺮد اﯾﻨﺮا ﮔﻔﺖ و اداﻣﻪ داد ‪:‬ﻫﺮی ﺳﮑﻪ ﻫﺎی ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﻨﻮز ﮐﺎر ﻣﯿﮑﻨﻪ ‪.‬دﻓﻌـﻪ ی ﻗﺒـﻞ ﮐـﻪ‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ازش اﺳﺘﻔﺎده ﮐﺮد ﻣﺎ ﻓﻬﻤﯿﺪﯾﻢ ﺗﻮ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘـﺎده ‪.‬آﺧـﻪ ﻣـﺎﻫﻨﻮز ﺳـﮑﻪ‬
‫ﻫﺎﻣﻮﻧﻮ دارﯾﻢ‪.‬اﻣﺎ ﺑﯿﺸﺘﺮ اﻋﻀﺎی ﮔﺮوه ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺗﻌﻄﯿﻠﯽ ﯾﮏ ﺳﺎﻟﻪ اوﻧﻮ ﻧﺪارن_‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻓﮑﺮی ﮐﺮد‪:‬ﻣﯿﺘﻮﻧﯿﻢ ﻣﻮﻗﻊ ﻧﺎﻫﺎر ﺑـﺎ ﺑﭽـﻪ ﻫـﺎی رﯾـﻮﻧﮑﻼو ﻗـﺮار ﺑـﺬارﯾﻢ ‪.‬زﻧـﮓ‬
‫ﻣﻌﺠﻮن ﺳﺎزی ﻫﻢ ارﻧﯽ رو ﻣﯿﺒﯿﻨﯿﻢ اون ﺑﭽﻪ ﻫﺎی ﻫﺎﻓﻠﭙﺎپ رو ﺧﺒﺮ ﻣﯿﮑﻨﻪ‪.‬‬
‫ﮐﻼﺳﻬﺎی آﻧﺮوز ﺻﺒﺢ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺳﭙﺮی ﺷﺪ ارﻧﯽ ﺳﺮ ﮐﻼس ﻣﻌﺠﻮن ﺳﺎزی ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ‬
‫از اﺗﻔﺎق ﺷﺐ ﻗﺒﻞ ﺣﺮف ﻣﯿﺰد و ﺧﯿﻠﯽ زود ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻗﻮل داد ﮐﻪ ﺑﻪ ﻫﺎﻧﺎ آﺑﻮت و ﺑﻘﯿﻪ ﭘﯿﻐﺎم‬
‫‪101‬‬

‫‪102‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫را ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ‪.‬ﻫﺮی ﺑﻌﺪ از ﮐﻼس ﻣﻌﺠﻮن ﺳﺎزی ﺑـﻪ ﺳـﺮاغ اﺳـﻼﮔﻬﻮرن رﻓـﺖ ﺗـﺎ دﺳـﺘﻮر‬
‫ﻣﻌﺠﻮن ﮔﺮگ ﺧﻔﻪ ﮐﻦ را ﺑﻪ او ﺑﺪﻫﺪ‪.‬‬
‫ﺣﺪود ﺳﺎﻋﺖ ﺷﺶ آن ﺷﺐ ﻫﺮی ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ ﻃﺒﻘﻪ ی ﻫﻔﺘﻢ رﻓﺘﻨﺪ و ﺳـﻪ‬
‫ﺑﺎر از ﺟﻠﻮی ﻓﺮﺷﯿﻨﻪ ی ﺑﺎرﻧﺎﺑﺎس ﺑﯽ ﻋﻘﻞ ﮐﻪ اﯾﻨﺒﺎر از ﭘﺎ ﺗﻮﺳـﻂ ﻏﻮﻟﻬـﺎی ﻏـﺎر ﻧـﺸﯿﻦ‬
‫آوﯾﺰان ﺷﺪه ﺑﻮد ﮔﺬﺷﺘﻨﺪ ﺗﺎ در ﻃﻼﯾﯽ رﻧﮓ زﯾﺒﺎﯾﯽ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ ‪.‬ﻫﺮی در را ﺑﺎز ﮐﺮد و در‬
‫ﻧﻬﺎﯾﺖ ﺣﯿﺮت اﯾﻨﺒﺎر اﺗﺎق ﺿﺮورﯾﺎت ﭘﺮ از اﻋﻀﺎی ﻫﯿﺠﺎن زده ی اﻟﻒ دال ﺑﻮد ﮐﻪ زودﺗﺮ‬
‫از ﻣﻮﻋﺪ در آﻧﺠﺎ ﺟﻤﻊ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ‪.‬‬
‫ﻓﺮد و ﺟﺮج ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﺟﺸﻨﯽ ﺑﻪ راه اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ و ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯿﺮﺳﯿﺪ آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ی ﻗﻠﻌﻪ‬
‫را ﺧﺎﻟﯽ ﮐﺮده ﺑﺎﺷﻨﺪ‪.‬‬
‫ﻫﻤﻪ ﺑﺎ ﺷﻮق و ﻫﯿﺠﺎن از ﻫﺮی ﻋﻠﺖ ﺗﺸﮑﯿﻞ دوﺑﺎره ی ﮐﻼس رو ﻣﯿﭙﺮﺳﯿﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫ارﻧﯽ ﭼﺸﻤﮑﯽ زد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﺮی ﺑﺒﯿﻨﻢ ﻧﮑﻨﻪ ﻗﺮاره آﻣﺒﺮﯾﺞ ﺑﺮﮔﺮده؟‬
‫ﻟﻮﻧﺎ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻓﺮد و ﺟﺮج ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬آره اﻣﺎ اﮔﻪ ﺑﺮﮔﺮده ‪.‬اوﺿﺎع ﺑﺮای دو ﻧﻔـﺮ ﺧﯿﻠـﯽ‬
‫ﺑﺪ ﻣﯿﺸﻪ‪.‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﻟﺒﺨﻨﺪی زد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺎ ﺑﻼﯾﯽ ﮐﻪ ﺳﺎﻧﺘﻮرﻫﺎ ﺳﺮش آوردن ﺟﺮات ﺑﺮﮔﺸﺘﻦ ﻧﺪاره‪.‬‬
‫ﻫﻤﻪ ی ﮐﻼس ﻏﺮق ﺧﻨﺪه ﺷﺪﻧﺪ ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﺻﺪای ﺑﻠﻨﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﯾﻪ دﻗﯿﻘﻪ ﺳﺎﮐﺖ ﺑﺎﺷﯿﻦ‪.‬ﻣﺴﺎﻟﻪ ﻣﻬﻤﺘﺮ از زﻣﺎن آﻣﺒﺮﯾﺠﻪ‪.‬‬
‫ﻫﻤﻪ ﺳﺎﮐﺖ ﺷﺪﻧﺪ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ آراﻣﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﺐ ﻗﺒﻞ از ﻫﺮ ﭼﯿﺰ ﻣﯿﺨﻮام ﯾﻪ ﻣﺴﺌﻠﻪ ای رو روﺷﻦ ﮐﻨﻢ ‪.‬ﻫﺮ ﮐﺪوم‬
‫از ﺷﻤﺎ ﮐﻪ ﺑﻪ دﻟﯿﻠﯽ ﻧﻤﯿﺨﻮاد ﺗﻮ اﻟﻒ دال ﺑﻤﻮﻧﻪ ﯾﺎ ﻣﻤﮑﻨﻪ ﺑﻪ ﮐﺴﯽ ﺣﺮﻓـﯽ ﺑﺰﻧـﻪ و ﻧﺘﻮﻧـﻪ‬
‫رازداری ﮐﻨﻪ ﺑﻬﺘﺮه ﻫﻤﯿﻦ اﻻن ﺑﺮه ﺑﯿﺮون‪.‬ﭼﻮن ﻧﻤﯿﺨﻮام ﺑﺎزم وﺳـﻂ ﮔـﺮوه ﯾـﻪ ﺧﺒـﺮﭼﯿﻦ‬
‫داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯿﻢ ‪.‬‬

‫‪102‬‬

‫‪103‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﻟﺤﻈﻪ ای ﺳﮑﻮت ﮐﺮد و ﺑﻪ ﭼﻬـﺮه ی ﺗـﮏ ﺗـﮏ ﮔـﺮوه ﻧﮕـﺎه ﮐـﺮد آﻧﮕـﺎه اداﻣـﻪ‬
‫داد‪:‬ﺿﻤﻨﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺪوﻧﯿﻦ ﮐﻪ اﻣﺴﺎل ﻣﻤﮑﻨﻪ ﮐﺎر ﮔﺮوﻫﻤﻮن ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺨﺖ ﺗـﺮ و ﺧﻄﺮﻧـﺎک ﺗـﺮ‬
‫ﺑﺎﺷﻪ‪.‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﻫﺮﮐﺴﯽ ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﻪ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﻪ ﺑﺎ درد ﺳﺮ روﺑﺮو ﺑﺸﻪ ﯾﺎ ﺑﻪ دﻟﯿﻠﯽ ﻣﯿﺨﻮاد دور‬
‫از درد ﺳﺮ ﺑﺎﺷﻪ ﺑﻬﺘﺮه ﺑﺮه ﺑﯿﺮون‪.‬‬
‫ﭘﭻ ﭘﭽﯽ در ﮔﺮﻓﺖ و ﻣﺎﯾﮑﻞ ﮐﺮﻧﺮ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺑﺒﯿﻨﻢ ﻫﺮی ﻣﮕﻪ ﻗﺮاره ﭼﯿﮑﺎر ﮐﻨﯿﻢ؟‬
‫ﻫﺮی ﺑﯽ رودرواﯾﺴﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬اﯾﻨﻮ وﻗﺘﯽ ﮐﻪ اﻋﻀﺎی ﮔﺮوه ﻣﺸﺨﺺ ﺷﺪ ﺑﻬﺘـﻮن ﻣـﯿﮕﻢ ‪.‬اﻣـﺎ‬
‫ﺑﻬﺘﺮه ﺑﺪوﻧﯿﻦ ﮐﻪ اﻣﺴﺎل ﮐﻼﺳﻬﺎی اﻟﻒ دال ﺑﺮای ﺳﺮﮔﺮﻣﯽ ﯾﺎ وﻗﺖ ﮔﺬروﻧﯽ ﻧﯿﺴﺖ‪.‬‬
‫ﻧﻮﯾﻞ اﻋﺘﺮاض ﮐﺮد‪:‬ﻣﺎ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﺑﺮای وﻗﺖ ﮔﺬروﻧﯽ ﺑﻪ اﻟﻒ دال ﻧﻤﯿﻮﻣﺪﯾﻢ ﻣﯿﺨﻮاﺳـﺘﯿﻢ‬
‫ﺑﺎ وﻟﺪوﻣﻮرت ﺑﺠﻨﮕﯿﻢ‪.‬‬
‫ﺳﮑﻮت ﺗﺮس آوری ﺑﺮ ﺟﻤﻊ ﺣﺎﮐﻢ ﺷﺪ‬
‫زاﺧﺎرﯾﺎس اﺳﻤﯿﺖ از ﮐﻨﺎر ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﻃﻌﻨﻪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﯾﻌﻨﯽ ﺗﻮ ﻣﯿﺨﻮای ﺑﺎ اون ﺑﺠﻨﮕﯽ ﻻﻧﮓ‬
‫ﺑﺎﺗﻢ؟!!ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎ وﺟﻮد ﺗﻮ و ﻟﻮﻧﯽ در ﺟﺎ از ﺗﺮس ﻣﯿﻤﯿﺮه!!!‬
‫و ﻗﻬﻘﻪ ی زﺷﺘﯽ ﺳﺮ داد‪.‬اﻋﺘﺮاض ﺑﻘﯿـﻪ ﺑﻠﻨـﺪ ﺷـﺪ و ﻧﻮﯾـﻞ و ﻟﻮﻧـﺎ ﺳـﺮخ ﺷـﺪﻧﺪ ‪.‬ﻧﻮﯾـﻞ‬
‫ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ ﺟﻮاب زاﺧﺎرﯾﺎس را ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺟﯿﻨﯽ ﭘﯿﺸﺪﺳﺘﯽ ﮐـﺮد و ﺑـﺎ ﺣـﺮص ﮔﻔـﺖ‪:‬آره‬
‫ﺟﻨﮕﯿــﺪن‪.‬اﮔــﻪ ﺑــﺎ ﺧــﻮد وﻟــﺪوﻣﻮرت ﻧﺠﻨﮕﯿــﺪن دو ﺳــﺎﻟﻪ ﮐــﻪ دارن ﺑــﺎ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫــﺎش‬
‫ﻣﯿﺠﻨﮕﻦ‪.‬ﭘﺲ ﺑﻬﺘﺮه آﺷﻐﺎﻟﯽ ﻣﺜﻞ ﺗﻮ ﮐﻪ ﺣﺘﯽ ﺟﺮات ﻧﺪاره اﺳﻤﺸﻮ ﺑﮕﻪ ﺧﻔﻪ ﺷـﻪ و ﮔـﻮش‬
‫ﮐﻨﻪ‪.‬‬
‫زاﺧﺎرﯾﺎس ﺳﺎﮐﺖ ﺷﺪ ‪ ,‬ﻫﻤﻪ ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﺑﻪ ﺟﯿﻨﯽ و زاﺧﺎرﯾﺎس ﻧﮕﺎه ﻣﯿﮑﺮدﻧـﺪ‪ .‬ﻧﻮﯾـﻞ ﻧﮕـﺎه‬
‫ﺣﻖ ﺷﻨﺎﺳﺎﻧﻪ ای ﺑﻪ ﺟﯿﻨﯽ ﮐﺮد ‪.‬اﻣﺎ زاﺧﺎرﯾﺎس ﮐﯿﻨﻪ ﺗﻮزاﻧﻪ ﺑﻪ ﺟﯿﻨﯽ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﮐﺮد و ﺳﺎﮐﺖ‬
‫ﺷﺪ‪.‬‬

‫‪103‬‬

‫‪104‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﮐﻪ ﺗﺎ آن ﻟﺤﻈﻪ ﺳﺎﮐﺖ ﺑﻮد ﺑﻬﺘﺮ دﯾﺪ ﺗﮑﻠﯿﻒ را ﯾﮏ ﺳﺮه ﮐﻨﺪ ‪:‬درﺳﺘﻪ ‪ ,‬ﻟﻮﻧﺎ و ﻧﻮﯾﻞ‬
‫ﺗﻨﻬﺎ اﻋﻀﺎی اﻟﻒ دال ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﭘﺎرﺳﺎل ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺟﻮاب دادن‬
‫ارﻧﯽ ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﮐﯽ!!!؟‬
‫رون ﺑﯽ ﺻﺒﺮاﻧﻪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺷﺐ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪن داﻣﺒﻠﺪور‬
‫ارﻧﯽ ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻟﻌﻨﺘﯽ ‪.‬ﻣﻦ ﺳﮑﻤﻮ ﻗﺎﯾﻢ ﮐﺮده ﺑﻮدم آﺧﻪ ﮔﻔﺘﯽ دﯾﮕﻪ ﺟﻠﺴﻪ ﻧﺪارﯾﻢ!‬
‫ﺑﻘﯿﻪ ﻫﻢ ﺣﺮف ارﻧﯽ را ﺗﺎﯾﯿﺪ ﮐﺮدﻧﺪ ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﺎر را ﺗﻤﺎم ﮐﺮد‪:‬ﺧﺐ ﺑﺮای ﻫﻤﯿﻨﻢ ﻣﯿﺨﻮاﯾﻢ ﺑﺪوﻧﯿﻢ ﮐﯿﺎ ﻫﻨﻮز ﻣﯿﺨﻮان ﻋﻀﻮ ﺑﺎﺷﻦ‬
‫‪.‬رو راﺳﺖ ﺑﮕﻢ اﻣﺴﺎل ﻫﺮﮐﺴﯽ ﻋﻀﻮ اﻟﻒ دال ﺑـﺸﻪ ﯾﻌﻨـﯽ ﺑﺎﯾـﺪ ﺟﻮﻧـﺸﻮ ﮐـﻒ دﺳـﺘﺶ‬
‫ﺑﮕﯿﺮه‪.‬ﯾﻪ ﻧﻤﻮﻧﺸﻮ دﯾﺸﺐ دﯾﺪﯾﻦ‪.‬ﺣﺎﻻ ﻣﯿﺨﺎم ﺑﺪوﻧﻢ ﮐﺪوﻣﺘﻮن ﻣﯿﺨﻮاد ﺑﻤﻮﻧﻪ؟!‬
‫ارﻧﯽ ﺑﺎ ﺻﺪای ﺑﻠﻨﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﮔﺮﻧﺠﺮ ﻣﺎ رو از ﭼﯽ ﻣﯿﺘﺮﺳﻮﻧﯽ؟ﻣﮕﻪ از ﻣﺎ از اول اﯾﻦ ﮔﺮوﻫـﻮ‬
‫ﺑﺮای ﺟﻨﮕﯿﺪن ﺑﺎ اون ﺗﺸﮑﯿﻞ ﻧﺪادﯾﻢ؟‬
‫_ارﻧﯽ درﺳﺖ ﻣﯿﮕﻪ ﻣﺎ ﻣﯿﺨﻮاﯾﻢ از ﺧﻮدﻣﻮن دﻓﺎع ﮐﻨﯿﻢ‪..‬اﮔﻪ ﻣﺎ ﺗﻮ اﻟﻒ دال ﻧﺒﻮدﯾﻢ ﻣﻌﻠﻮم‬
‫ﻧﺒﻮد دﯾﺸﺐ ﭼﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ ﻣﯿﺎﻓﺘﺎد‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ آن دو ﻧﮕﺎﻫﯽ ﮐﺮد ‪:‬اﯾﻦ ﻓﻘﻂ دﻓﺎع ﻧﯿﺴﺖ ﻧﻮﯾﻞ‪.‬از ﺣﺎﻻ ﺑﻪ ﺑﻌـﺪ ﻣﺠﺒـﻮرﯾﻢ ﺣﻤﻠـﻪ‬
‫ﮐﻨﯿﻢ‪.‬ﺣﺘﯽ ﻣﻤﮑﻨﻪ ﮐﺸﺘﻪ ﻫﻢ ﺑﺪﯾﻢ)ﻧﻔﺴﻬﺎ در ﺳﯿﻨﻪ ﻫﺎ ﺣﺒﺲ ﺷـﺪ(‪ ,‬ﻫـﺮی ﻋﻤـﺪا اوﺿـﺎع را‬
‫ﺑﺪﺗﺮ ﺟﻠﻮه داده ﺑﻮد‪:‬و ﻣﻦ ﻧﻤﯿﺨﻮام ﮐﺴﯽ ﻧﺎﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺟﻮﻧﺸﻮ ﺑﻪ ﺧﻄﺮ ﺑﻨﺪازه‪.‬‬
‫زاﺧﺎرﯾﺎس اﺳﻤﯿﺖ ﺑﺎ ﺑﯽ ﺗﻮﺟﻬﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺲ ﮐﻦ ﭘﺎﺗﺮ‪.‬اﮔﻪ ﻫﻤﻪ ی ﺣﻤﻠﻪ ﻫـﺎی اﺳﻤـﺸﻮ ﻧﺒـﺮ‬
‫ﻣﺜﻞ دﯾﺮوزش ﺑﺎﺷﻪ ﭘﺲ ﻣﺎﻣﻮرای وزارت ﺧﻮﻧﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺧﯿﻠـﯽ ﭘﺨﻤـﻪ ﺑﺎﺷـﻦ ﮐـﻪ ﻧﺘﻮﻧـﺴﺘﻦ‬
‫ﺑﮕﯿﺮﻧﺸﻮن!!!‬
‫_اﺻﻼ اﯾﻦ ﻃﻮر ﻧﯿﺴﺖ ‪.‬دﯾﺮوز اﺣﺘﻤﺎﻻ ﺷﺎﻧﺲ آوردﯾﻢ ﭼﻮن ﺗﻌـﺪاد ﺳـﭙﺮﻫﺎی ﻣـﺪاﻓﻊ ﻣـﺎ‬
‫ﺑﯿﺸﺘﺮ از دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ ﺑﻮد‬

‫‪104‬‬

‫‪105‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_ﺣﻖ ﺑﺎ ﻫﺮﻣﯿﻮﻧﻪ اون اﺣﺘﻤﺎﻻ ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯿﮑﺮد ﮐﻪ ﻣﺎ ﺑﺘـﻮﻧﯿﻢ از ﺧﻮدﻣـﻮن دﻓـﺎع ﮐﻨـﯿﻢ ‪.‬ﻓﻘـﻂ‬
‫ﻓﮑﺮﺷﻮ ﺑﮑﻨﯿﻦ اﮔﻪ ﻣﻮﻓﻖ ﻧﻤﯿﺸﺪﯾﻢ ﭼﯽ ﻓﺎﺟﻌﻪ ای ﺑﻪ ﺑﺎر ﻣﯿﻮﻣﺪ‪...‬ﺗﺎزه ﺳﭙﺎه اون ﮐـﻪ ﻓﻘـﻂ‬
‫دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ ﻧﯿﺴﺘﻦ‪ .‬ﺷﺎﯾﺪ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﯿﻦ دﯾﻮاﻧﻪ ﺳـﺎزﻫﺎ ﺑـﺪﺗﺮﯾﻨﻦ وﻟـﯽ اﯾﻨﻔـﺮی ﻫـﺎ از اوﻧـﺎ‬
‫وﺣﺸﺖ ﻧﺎک ﺗﺮن‬
‫_ﺗﻮ اﯾﻨﻔﺮی ﻫﺎ رو دﯾﺪی؟‬
‫_آره و ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮕﻢ اﺻﻼ ﺟﺬاب ﻧﯿﺴﺘﻦ‬
‫_ﺣﻖ ﺑﺎ ﺗﻮﺋﻪ ﻫﺮی‪ .‬وﻟﯽ ﻣﻦ ﻫﻨﻮزم ﻫﺴﺘﻢ‪.‬‬
‫ﻟﻮﻧﺎ ﺑﻪ ﻧﻮﯾﻞ ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬ﻣﻨﻢ ﻫﻤﯿﻨﻄﻮر ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل از دﺳـﺖ رو دﺳـﺖ ﮔﺬاﺷـﺘﻦ و ﻗـﺎﯾﻢ‬
‫ﺷﺪن ﺗﻮ ﺧﻮﻧﻪ ﺑﻬﺘﺮه‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﻫﺮ دوی آاﻧﻬﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﻮدم ﮐﻪ ﺷﻤﺎ دوﺗﺎ ﻫﺴﺘﯿﻦ ﺧﺐ‪....‬ﺑﻘﯿﻪ ﭼﯽ؟‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ی ﺗﺮﺳﯿﺪه و ﺑﻼ ﺗﮑﻠﯿﻒ اﻓﺮاد ﮐﺮد ‪:‬ﺑﺒﯿﻨـﯿﻦ ﻣـﻦ ﻧﻤﯿﺨـﻮام ﺷـﻤﺎ رو‬
‫ﺗﺤﺖ ﻓﺸﺎر ﺑﺬارم ‪.‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﺑﻬﺘﺮه ﻫﻤﺘﻮن ﺑﺮﮔﺮدﯾﻦ ﺑﻪ ﺑﺮﺟﺎﺗﻮن و ﻓﮑﺮاﺗﻮﻧﻮ ﺑﮑﻨﯿﻦ‪.‬ﮐﺴﺎﻧﯽ‬
‫ﮐﻪ ﺧﻮاﺳﺘﻦ ﺑﻪ ﻓﻌﺎﻟﯿﺖ در اﻟﻒ دال اداﻣﻪ ﺑﺪن ﻓﺮدا ﻫﻤﯿﻦ ﺳﺎﻋﺖ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺎﺷﻦ‪.‬‬
‫ﻫﻤﻪ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪﻧﺪ و ﺑﻪ ﻃﺮف ﺧﻮاﺑﮕﺎﻫﻬﺎ ﺑﺮاه اﻓﺘﺎدﻧﺪ ‪.‬‬
‫ارﻧﯽ ﻗﺒﻞ از ﺧﺎرج ﺷﺪن از در ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺟﻨﮕﯿﺪن ﺑﺎ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﻫﺮ روز داره ﭘﺪر و‬
‫ﻣﺎدر ﯾﮑﯿﻤﻮﻧﻮ ﻣﯿﮑﺸﻪ ﮐﺎری ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﮐﺮدن ﺑﺨﻮاد ‪.‬ﻣﻦ ﻫﺴﺘﻢ ﻫﺮی‪.‬‬

‫‪105‬‬

‫‪106‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻓﺼﻞ ﻧﻬﻢ‪:‬ﺏﺎزﮔﺸﺖ ارﺕﺶ داﻣﺒﻠﺪور‬
‫از ﻧﯿﻤﻪ ﺷﺐ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮد در ﺳﺎﻟﻦ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﺧﺎﻟﯽ ﺑﺮج ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور ﻫﺮی رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ‬
‫ﺑﺤﺚ ﺟﺪی درﺑﺎره ی ﺗﻌﺪاد اﻓﺮادی ﮐﻪ در اﻟﻒ دال ﻣﯿﻤﺎﻧﺪﻧﺪ ﭘﺮداﺧﺘﻨﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﻗﺪم ﻣﯿﺰد رو ﺑﻪ رون ﮐﺮد‪:‬ﺧﺐ ‪.‬ﻏﯿﺮ از ﻣﺎ ﺳﻪ ﺗـﺎ ‪.‬ﻟﻮﻧـﺎ‪ ,‬ﻧﻮﯾـﻞ‪ ,‬ﻓـﺮد و‬
‫ﺟﺮج و ارﻧﯽ ﺑﺮﮔﺸﺘﻨﺸﻮن ﻗﻄﻌﯿﻪ‪.‬‬
‫ﺻﺪاﯾﯽ از ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻨﻮ ﮐﻪ ﯾﺎدت ﻧﺮﻓﺘﻪ؟‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﺧﻮدش را روی ﻣﺒﻠﯽ اﻧﺪاﺧﺖ ‪:‬ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل ﻣﻨﻢ ﺑﺎ ﺷﻤﺎم‬
‫_ﻧﻪ!!!‬
‫رون ﻣﺘﻌﺠﺐ ﺑﻪ ﻫﺮی ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪:‬ﭼﺮا ﻧﻪ؟ ﺟﯿﻨﯽ ﻣﯿﺘﻮﻧﻪ از ﺧﻮدش ﻣﻮاﻇﺒﺖ ﮐﻨﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺧﯿﻠﯽ ﺟﺪی ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﻪ ‪.‬ﺟﯿﻨﯽ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺗﻮ اﻟﻒ ال ﺑﺎﺷﻪ‬
‫_ﭼﺮا؟‬
‫ﻫﺮی ﮐﻪ ﺳﻌﯽ ﻣﯿﮑﺮد ﻧﮕﺮاﻧﯽ اش را ﭘﻨﻬﺎن ﮐﻨﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼـﻮن ﻣـﻦ ﻧﻤﯿﺨـﻮام ‪....‬ﭼـﻮن ﻣـﻦ‬
‫ﻣﯿﮕﻢ‪.‬‬
‫ﺑﺮای اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﺟﯿﻨﯽ از ﺟﺎ ﭘﺮﯾﺪ و ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﺗﻮ ﺣﻖ ﻧﺪاری ﺑﺮای ﻣﻦ ﺗﻌﯿﯿﻦ ﺗﮑﻠﯿﻒ ﮐﻨـﯽ‬
‫‪.‬درﻣﻮرد اداﻣﻪ ی راﺑﻄﻤﻮن ﺗﻮ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺘﯽ اﻣﺎ در ﻣﻮرد ﺣﻀﻮر ﻣﻦ ﺗﻮ اﻟـﻒ دال ﺣـﻖ‬
‫ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﯿﺮی ﻧﺪاری‪.‬‬
‫رﻧﮓ ﺟﯿﻨﯽ ﺳﺮخ ﺷﺪه ﺑﻮد و ﺑﺴﯿﺎر ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯿﺮﺳﯿﺪ ‪.‬ﻫﺮی ﮐﻪ از ﻋﮑـﺲ اﻟﻌﻤـﻞ‬
‫ﺗﻨﺪ ﺟﯿﻨﯽ ﻣﺒﻬﻮت ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﺎ رون رد و ﺑﺪل ﮐﺮد‪:‬ﺟﯿﻨﯽ ‪...‬ﻣﻦ‪...‬‬

‫‪106‬‬

‫‪107‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫اﻣﺎ ﺟﯿﻨﯽ ﺑﻪ او ﻓﺮﺻﺖ ﻧﺎد و ﺑﺎ ﺧﺸﻤﯽ ﮐﻪ ﻫﺮی ﻓﻘﻂ در ﭼﻬﺮه ی ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ دﯾـﺪه ﺑـﻮد‬
‫ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﻓﮑﺮ ﮐﺮدی ﮐﯽ ﻫﺴﺘﯽ ‪.‬ﻫﺮی ﺟﯿﻤﺰ ﭘـﺎﺗﺮ‪...‬ﻫﻤـﺶ ﺑـﻪ ﻓﮑـﺮ ﺧـﻮدﺗﯽ ‪.‬اﺻـﻼ ﺑـﻪ‬
‫اﺣﺴﺎﺳﺎت ﻣﻦ ﺗﻮﺟﻪ ﻧﺪاری‪ ...‬ﺗﻮ‪....‬‬
‫ﺑﻐﻀﺶ ﺗﺮﮐﯿﺪ و ﺑﻪ ﻃﺮف ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ی ﺧﻮاﺑﮕﺎه دﺧﺘﺮان دوﯾﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎه ﺳﺮزﻧﺶ ﺑﺎری ﺑﻪ ﻫﺮی ﮐﺮدو ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪:‬ﻫﺮی واﻗﻌﺎ ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮدﺧﻮاﻫﯽ‪.‬و ﺑﻪ‬
‫ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﺟﯿﻨﯽ دوﯾﺪ و ﻫﺮی و رون ﻣﺘﺤﯿﺮ را ﺗﻨﻬﺎ ﮔﺬاﺷﺖ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻣﺤﮑﻢ ﺑﺎ ﻣﺸﺖ روی ﻣﯿﺰ ﮐﻮﺑﯿﺪ‪:‬ﻟﻌﻨﺘﯽ ‪.‬اﯾﻦ دﺧﺘﺮا اﺻﻼ ﻣﻐﺰ ﻧﺪارن‪.‬ﻓﮑﺮ ﮐـﺮده ﻣـﻦ‬
‫واﺳﻪ ی ﺧﻮدم ﻣﯿﮕﻢ‪.‬‬
‫رون دﺳﺘﺶ را روی ﺷﺎﻧﻪ ی ﻫﺮی ﮔﺬاﺷﺖ‪:‬ﻣﯿﻔﻬﻤﻢ ﻫﺮی ‪.‬وﻟﯽ ﺑﻬﺘﺮ ﻧﯿﺴﺖ ﺑﺬاری ﺟﯿﻨـﯽ‬
‫ﺧﻮدش ﺗﺼﻤﯿﻢ ﺑﮕﯿﺮه؟اون ﺑﺎﯾﺪ ﺧﻮدش اﻧﺘﺨﺎب ﮐﻨﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺳﺮ رون داد ﮐﺸﯿﺪ‪:‬اﮔﻪ ﺑﻼﯾﯽ ﺳﺮش ﺑﯿﺎد ﺗﻮ ﺟﻮاب ﻣﺎﻣﺎﻧﺘﻮ ﻣﯿﺪی؟‬
‫اﯾﻨﺒﺎر رون ﺧﯿﻠﯽ ﺟﺪی ﮔﻔﺖ‪:‬اﮔﻪ ﺟﯿﻨﯽ ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ ﺧﻮدﺷﻮ در اﻣﺎن ﻧﮕﻪ داره ﺧﻮﻧـﻪ ﻣـﯽ‬
‫ﻣﻮﻧﺪ‪.‬اون ﺑﯿﺨﻮدی ﻋﻀﻮ اﻟﻒ دال ﻧـﺸﺪه ‪.‬ﻣﯿﺨـﻮاد دﻓـﺎع از ﺧﻮدﺷـﻮ ﯾـﺎد ﺑﮕﯿـﺮه ‪.‬ﺗـﺎ ﺑـﺎ‬
‫وﻟﺪوﻣﻮرت ﻣﺒﺎرزه ﮐﻨﻪ‪.‬ﺿﻤﻨﺎ از دﺳﺖ ﺗﻮ ﻫﻢ ﺣﺴﺎﺑﯽ ﮐﻔﺮﯾﻪ‪.‬‬
‫)رون ﺟﻤﻠﻪ ی آﺧﺮ را ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ اﺿﺎﻓﻪ ﮐﺮد(‬
‫ﻫﺮی ﻃﺎﻗﺖ ﻧﯿﺎورد‪:‬ﭼﯿﻪ‪.‬ﻧﮑﻨﻪ ﺗﻮ ﻫﻢ ﻓﮑـﺮ ﻣﯿﮑﻨـﯽ ﻣـﻦ ﺑـﺮای ﺳـﺮﮔﺮﻣﯽ ﺑـﺎ اون دوﺳـﺖ‬
‫ﺷﺪم؟ﭼﺮا ﻫﯿﭻ ﮐﺪوﻣﺘﻮن ﺑﻪ ﻣﻦ ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﯿﻦ‪.‬ﻣﮕﻪ ﻣﻦ ﻧﮕﺮان ﺧﻮدﻣﻢ؟!!‬
‫رون ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﯿﺪوﻧﻢ رﻓﯿﻖ‪.‬ﻣﻦ ﺗﻮ رو ﺧﻮب ﻣﯿﺸﻨﺎﺳﻢ ‪.‬اﻣﺎ‪...‬‬
‫ﻫﺮی داد ﮐﺸﯿﺪ‪:‬اﻣﺎ ﺑﯽ اﻣﺎ‪...‬ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﭘﻠﻪ ﻫﺎی ﺧﺎﺑﮕﺎه دﺧﺘﺮان رﻓﺖ و از ﭘﻠﻪ ﻫـﺎ ﺑـﺎﻻ‬
‫دوﯾﺪ‪.‬ﭘﻠﻪ ﻫﺎی ﺳﻨﮕﯽ روی ﻫﻢ ﻟﻐﺰﯾﺪﻧﺪ و ﻫﺮی ﺑﺎ ﺷﺪت از ﺳﺮﺳﺮه ﺳﻘﻮط ﮐﺮد ‪.‬ﻧﺎﺳـﺰاﯾﯽ‬

‫‪107‬‬

‫‪108‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺑﻪ ﺧﻮدش داد ﮐﻪ اﯾﻨﺮا ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﺮده ﺑﻮد و در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺘﺶ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺷـﺪه ﺑـﻮد داد‬
‫زد‪:‬ﺟﯿﻨﯽ‪....‬ﺟﯿﻨﯽ‪...‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﻤﯿﻦ اﻻن ﺑﯿﺎ ﭘﺎﯾﯿﻦ‪...‬‬
‫ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪ ﺟﯿﻨﯽ و ﻫﺮﻣﯿﻮن از ﺳﺮﺳﺮه ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻟﻐﺰﯾﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺻﻮرت ﺟﯿﻨﯽ از اﺷﮏ ﺧﯿﺲ ﺑﻮد ﻫﺮی ﻣﺘﻮﺟﻪ ﮐﻨﺠﮑﺎو ﭼﻨﺪ داﻧﺶ آﻣﻮزی ﮐﻪ از ﻓﺮﯾـﺎد‬
‫او ﺑﯿﺪار ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ﺷﺪ و ﺑﺎ ﺧﺸﻢ داد زد‪:‬ﻣﮕﻪ ﺷﻤﺎ ﺧﻮاب ﻧﺪارﯾﻦ؟ ﭼﯿﻪ زل زدﯾﻦ و ﺑﺮ و‬
‫ﺑﺮ ﻣﺎ رو ﻧﮕﺎ ﻣﯿﮑﻨﯿﻦ؟‬
‫ﺑﻌﺪ دﺳﺖ ﺟﯿﻨﯽ را ﺑﺎ ﺧﺸﻮﻧﺖ ﮔﺮﻓﺖ و او را ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﺧﻮد ﮐﺸﯿﺪ‪.‬رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﻢ ﺑـﻪ‬
‫دﻧﺒﺎﻟﺶ‪ .‬از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﺑﺎﻻ رﻓﺖ ‪.‬در ﺧﺎﺑﮕﺎه ﺧﻮد را ﺑـﺎز ﮐـﺮد و ﭼﻤـﺪاﻧﺶ را از زﯾـﺮ ﺗﺨـﺖ‬
‫ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪ‪).‬ﺟﯿﻨﯽ و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺟﺮات ﭘﺮﺳﯿﺪن ﻋﻠﺖ اﯾﻦ ﺣﺮﮐـﺖ ﻫـﺮی را ﻧﺪاﺷـﺘﻨﺪو ﺑـﺎ‬
‫ﺣﯿﺮت ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﻣﯿﮑﺮدﻧﺪ‪ (.‬ﻗﺪح اﻧﺪﯾﺸﻪ را ﺑﺮداﺷﺖ و ﺑﺪون ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ اﻋﺘﺮاﺿﻬﺎی دﯾـﻦ‬
‫و ﺳﯿﻤﻮس در را ﺑﻪ ﻫﻢ ﮐﻮﺑﯿﺪ و از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﭘﺎﯾﯿﻦ رﻓﺖ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻣﺒﻬﻮت و ﻣﺘﺤﯿﺮ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬‬
‫_ﻫﺮی‪....‬ﭼﯽ؟!!‬
‫_ﭼﯿﮑﺎر ﻣﯿﮑﻨﯽ ﻫﺮی؟‬
‫ﻫﺮی دﺳﺖ ﺟﯿﻨﯽ را رﻫﺎ ﮐﺮد ﻗﺪح اﻧﺪﯾﺸﻪ را روی ﻣﯿﺰی در ﺳﺎﻟﻦ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﮔﺬاﺷﺖ و در‬
‫ﻣﯿﺎن ﺣﯿﺮت رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﻪ ﺳﺮش ﻧﺰدﯾـﮏ ﮐـﺮد و ﻧـﻮار ﻧﻘـﺮه ای‬
‫ﺧﺎﻃﺮه ای را از آن ﺧﺎرج ﮐﺮد ‪.‬ﺧﺎﻃﺮه را در ﻗﺪح اﻧﺪاﺧﺖ و ﺟﯿﻨﯽ را ﺑﻪ ﻃﺮف ﻗﺪح ﻫـﻞ‬
‫داد و ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﺑﺮو ﺑﺒﯿﻨﺶ ‪.‬ﻣﮕﻪ ﻧﻤﯿﺨﻮاﺳﺘﯽ ﺑﺪوﻧﯽ؟ﺧﺐ ﺑﺮوﺑﺒﯿﻨﺶ‪.‬ﺷﻤﺎ دو ﺗﺎ ﻫﻢ ﺑﺮﯾﻦ‪.‬‬
‫رون‪ ,‬ﻫﺮﻣﯿﻮن و ﺟﯿﻨﯽ ﻫﺮﺳﻪ ﺑﺎ ﭼﻬﺮه ﻫﺎی ﻣﺒﻬﻮت ﺑﻪ ﻗﺪح ﻧﺰدﯾـﮏ ﺷـﺪﻧﺪ و ﻟﺤﻈـﻪ ای‬
‫ﺑﻌﺪ در آن ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬

‫‪108‬‬

‫‪109‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی اﻣﯿﺪوار ﺑﻮد ﺑﺎ دﯾﺪن اﯾﻦ ﭼﻨﺪ ﺧﺎﻃﺮه ﻫﺮ ﺳـﻪ ی آﻧﻬـﺎ از اداﻣـﻪ ی ﻫﻤﮑـﺎری ﺑـﺎ او‬
‫ﻣﻨﺼﺮف ﺷﻮﻧﺪ وﻟﯽ وﻗﺘﯽ ﺟﯿﻨﯽ ‪ ,‬ﻫﺮﻣﯿﻮن و رون ﺑﺎ ﭼﻬﺮه ﻫﺎی ﻣﺘﺤﯿﺮ و وﺣـﺸﺖ زده از‬
‫ﻗﺪح ﺑﯿﺮون آﻣﺪﻧﺪ ﻫﯿﭻ ﮐﺪام ﺣﺮﻓﯽ ﻧﺰدﻧﺪ‪.‬ﻫﺮی ﮐﻪ ﻣﯿﺘﻮاﻧﺴﺖ ﻋﮑـﺲ اﻟﻌﻤـﻞ آﻧﻬـﺎ را در‬
‫ﺑﺮاﺑﺮ ﺻﺤﻨﻪ ی ﻣﺮگ ﺳﺪرﯾﮏ‪ ,‬ﺳﯿﺮﯾﻮس‪ ,‬داﻣﺒﻠﺪور و در آﺧﺮ ﺗﺎﺑﻮت ﺧﻮدﺷـﺎن ﻣﺠـﺴﻢ‬
‫ﮐﻨﺪ ﺑﻪ ﺗﻨﺪی ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﺐ ﭼﻄﻮر ﺑﻮد؟ از ﻣﻨﻈﺮه ای ﮐﻪ دﯾﺪﯾﻦ ﻟﺬت ﺑﺮدﯾﻦ؟‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺎ ﺳﺮ ﺳﺨﺘﯽ ﮔﻘﺖ‪:‬آره اﮔﺮم اﯾﻦ اﺗﻔﺎق ﺑﯿﻮﻓﺘـﻪ ﺑـﺎ اﻧﺘﺨـﺎب ﺧﻮدﻣـﻮن ﻣﯿﻮﻓﺘـﻪ‪.‬ﻣـﻦ‬
‫ﺗﺮﺟﯿﺢ ﻣﯿﺪم ﻣﺜﻞ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺣﯿﻦ ﻣﺒﺎرزه ﺑﻤﯿﺮم ﺗﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﯾﻪ ﺟـﺎ ﺑـﺸﯿﻨﻢ ﯾـﺎ از ﺗـﺮس ﻗـﺎﯾﻢ‬
‫ﺑﺸﻢ‪..‬‬
‫ﻫﺮی رو ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ و رون داﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺟﯿﻨﯽ دﺳﺖ روی ﻧﻘﻄﻪ ﺿﻌﻒ او ﮔﺬاﺷﺘﻪ‪.‬‬
‫_ﺑﺒﯿﻦ ﻫﺮی ﻣﯿﺪوﻧﻢ دﯾﺪن اﯾﻦ ﭼﯿﺰا ﺳﺨﺖ ﺑﻮده وﻟﯽ ﻣﺎ ﻫﻢ ﺣﻖ اﻧﺘﺨﺎب دارﯾﻢ!‬
‫ﻫﺮی ﺳﺮ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﭘﺲ ﻣﻦ ﭼﯽ؟ اول ﭘﺪر و ﻣﺎدرم‪ ,‬ﺑﻌﺪ ﺳﺪرﯾﮏ و ﺳﯿﺮﯾﻮس و‬
‫داﻣﺒﻠﺪور‪ ,‬ﺣﺎﻻ ﻫﻢ ﺷﻤﺎ ﺳﻪ ﺗﺎ !!!ﺑﺒﯿﻨﻢ ﮐﺲ دﯾﮕﻪ ای ﻧﻤﯿﺨﻮاد ﺑﺮه اون دﻧﯿﺎ؟‬
‫و از ﭘﻠﻪ ﻫﺎی ﺧﻮاﺑﮕﺎه ﺑﺎﻻ دوﯾﺪ‬
‫**************************************‬
‫ﻓﺮدا ﺻﺒﺢ ﻫﺮی ﺧﯿﻠﯽ دﯾﺮ از ﺧﻮاب ﺑﯿﺪار ﺷﺪ‪ .‬ﺧﻮاﺑﮕﺎه ﺧﺎﻟﯽ ﺑﻮد ‪.‬ﺗﻤﺎم ش ﻗﺒﻞ ﺑﯿـﺪارﺑﻮد‬
‫و ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﺮد‪ .‬ﻣﺪﺗﻬﺎ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺳﻌﯽ ﻣﯿﮑﺮد ﺑﻪ ﺑﺪﺗﺮﯾﻦ ﺧﺎﻃﺮاﺗﺶ ﻓﮑـﺮ ﻧﮑﻨـﺪ اﻣـﺎ دﯾـﺸﺐ‬
‫ﺳﺨﺖ ﺗﺮﯾﻦ ﻟﺤﻈﺎﺗﺶ را ﺑﻪ ﺳﻪ دوﺳﺘﺶ ﻧﺸﺎن داده ﺑﻮد ﺑﻪ اﻣﯿـﺪ آﻧﮑـﻪ آﻧﻬـﺎ را از ﺧـﻮد‬
‫ﺑﺮاﻧﺪ ‪.‬اﻣﺎ ﺑﺎز ﻫﻢ ﺷﮑﺴﺖ ﺧﻮرده ﺑﻮد ﺑﺮای ﻓﺮار از ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﺑـﺴﺮﻋﺖ ﻟﺒـﺎس ﭘﻮﺷـﯿﺪ و از‬
‫ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﭘﺎﯾﯿﻦ دوﯾﺪ ﺳﺎﻟﻦ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﺧﺎﻟﯽ ﺑﻮد ‪.‬ﻫﺮی ﺑﻪ ﻃﺮف در رﻓﺖ ﮐـﻪ ﮐـﺴﯽ از ﭘـﺸﺖ‬
‫ﺳﺮش او را ﺻﺪا زد ﺑﺮﮔﺸﺖ‬

‫‪109‬‬

‫‪110‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫‪.‬ﺟﯿﻨﯽ روﺑﺮوﯾﺶ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد ‪:‬ﻫﺮی ﻣﻨﻮ ﺑﺒﺨﺶ ﻧﺘﻮﻧﺴﺘﻢ درﮐـﺖ ﮐـﻨﻢ ‪.‬ﺑﺎﯾـﺪ ﺑـﻪ ﺣﺮﻓـﺖ‬
‫ﮔﻮش ﻣﯿﮑﺮدم‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ آراﻣﯽ ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد ‪ ,‬ﺣﺴﯽ ﻗﻠﺒﺶ را ﻟﺮزاﻧﺪه ﺑﻮد‪:‬ﺗﻮ ﺑﺎﯾـﺪ ﻣﻨـﻮ ﺑﺒﺨـﺸﯽ ﺟﯿﻨـﯽ‬
‫ﻣﯿﺪوﻧﻢ ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ اذﯾﺖ ﺷﺪی ‪.‬‬
‫ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﺟﻠﻮی ﺧﻮدش را ﺑﮕﯿﺮد ﺟﯿﻨﯽ را در آﻏﻮش ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ‪.‬ﺣﺎﻻ ﺣـﺎﻟﺶ‬
‫ﺧﯿﻠﯽ ﺑﻬﺘﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد ‪.‬ﯾﮏ ﻣﺮﺗﺒﻪ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﺑﻪ رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن در ﮔﻮﺷـﻪ ی ﺳـﺎﻟﻦ اﻓﺘـﺎد و‬
‫ﻧﺎﺧﻮداﮔﺎه ﺟﯿﻨﯽ را رﻫﺎ ﮐﺮد‪.‬ﺣﺲ ﻣﯿﮑﺮد ﺳﺮخ ﺷﺪه ‪.‬ﺟﯿﻨﯽ ﻫﻢ دﺳﺖ ﮐﻤﯽ از او ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬‬
‫ﺑﺮﺧﻼف ﺗﺼﻮرش رون ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬ﺧﺐ اﮔﻪ ﻣﺸﮑﻼت ﺷﻤﺎ دو ﺗﺎ ﺗﻤﻮم ﺷﺪه ﺑﻬﺘﺮه ﺑـﺮﯾﻢ‬
‫ﭘﺎﯾﯿﻦ‪.‬اﻻن ﮐﻼﺳﺎ ﺷﺮوع ﻣﯿﺸﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮ ﭼﻬﺎر ﻧﻔﺮ ﺑﺴﺮﻋﺖ از ﺳﺎﻟﻦ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﺧﺎرج ﺷﺪﻧﺪ ‪.‬ﺟﯿﻨﯽ وﺳﻂ راه از آﻧﻬﺎ ﺟﺪاﺷﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ‬
‫ﮐﻼس ﻣﻌﺠﻮن ﺳﺎزی ﺑﺮود‪.‬ﻫﺮی ﻧﻔﺲ زﻧﺎن از ﻫﺮﻣﯿﻮن ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬اﻻن ﭼﯽ دارﯾﻢ؟‬
‫_دﻓﺎع در ﺑﺮاﺑﺮ ﺟﺎدوی ﺳﯿﺎه ‪.‬ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﺣﺴﺎﺑﯽ دﯾﺮ رﺳﯿﺪﯾﻢ‪.‬‬
‫آﻧﻬﺎ ﭘﺸﺖ در ﮐﻼس دﻓﺎع در ﺑﺮاﺑﺮ ﺟﺎدوی ﺳﯿﺎه اﯾﺴﺘﺎدﻧﺪ ﺗﺎ ﻧﻔﺴﺸﺎن ﺟﺎ ﺑﯿﺎﯾـﺪ درﺳـﺖ‬
‫در ﻫﻤﯿﻦ وﻗﺖ ﻟﻮﭘﯿﻦ از اﻧﺘﻬﺎی راﻫﺮو ﺧﻨﺪان ﺟﻠﻮ آﻣﺪ‪:‬ﺳﻼم ﺑﭽﻪ ﻫﺎ‬
‫_ﺳﻼم ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ دﯾﺮ ﮐﺮدﯾﻢ‪.‬‬
‫_ﻋﯿﺒﯽ ﻧﺪاره ﻫﺮی وﻗﺘﯽ ﺳﺮ ﻣﯿﺰ ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ﻧﯿﻮﻣﺪﯾﺪ ﺣﺪس زدم دﯾﺮ ﺑﻪ ﮐﻼس ﺑﺮﺳـﯿﺪ‪.‬ﺑﻌـﺪ‬
‫در ﮐﻼس را ﺑﺎز ﮐﺮد ‪ :‬ﺑﺮﯾﺪ ﺗﻮ ﺗﺎ درس رو ﺷﺮوع ﮐﻨﯿﻢ‬
‫ﮐﻼس دﻓﺎع در ﺑﺮاﺑﺮ ﺟﺎدوی ﺳﯿﺎه ﺳﺮﺷﺎر از ﺷﺎدی ﺑﻮد ‪.‬ﺑﺎزﮔـﺸﺖ ﻟـﻮﭘﯿﻦ ﻫﻤـﻪ را ذوق‬
‫زده ﮐﺮده ﺑﻮد اﻟﺒﺘﻪ ﺑﺠﺰ داﻧﺶ آﻣﻮزان اﺳﻼﯾﺘﺮﯾﻦ ﮐﻪ ﻣﺜﻞ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﺎ ﺗﯿﮑﻪ ﭘﺮوﻧﯽ ﺳﻌﯽ در‬
‫ﻣﺴﺨﺮه ﮐﺮدن ﻟﻮﭘﯿﻦ داﺷﺘﻨﺪ ‪.‬وﻟﯽ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺑﺎ آﻧﻬﺎ رﻓﺘﺎر ﻣﯿﮑﺮد ‪.‬‬

‫‪110‬‬

‫‪111‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫از ﻃﺮﻓﯽ ﮔﻮﺷﻪ ﮐﻨﺎﯾﻪ ﻫﺎی ﻣﺎﻟﻔﻮی و دوﺳﺘﺎﻧﺶ ﺗﻤﺎﻣﯽ ﻧﺪاﺷﺖ ﺑﻄﻮری ﮐﻪ رون در آﺧﺮ‬
‫ﮐﻼس ﺑﺎ ﯾﮏ ﻃﻠﺴﻢ او را ﺑﺪرﻗﻪ ﮐﺮد‪.‬اول ﮐﻼس ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺧﯿﻠﯽ ﺟـﺪی ﮔﻔـﺖ‪:‬ﺧـﺐ ﺑﻬﺘـﺮه‬
‫ﺑﺪوﻧﯿﻦ اﻣﺴﺎل ﮐﻼس دﻓﺎع ﯾﻪ ﺗﻐﯿﯿﺮاﺗﯽ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺳﺎﻟﻬﺎی ﻗﺒﻞ داﺷﺘﻪ‬
‫ﺳﯿﻤﻮس ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﭼﻪ ﺗﻐﯿﯿﺮاﺗﯽ ﭘﺮوﻓﺴﻮر؟‬
‫_ﮐﻼس اﻣﺴﺎل دﻓﺎع ﺑﺼﻮرت ﻓﺸﺮده و ﭘﯿﺸﺮﻓﺘﻪ اﺟﺮا ﻣﯿﺸﻪ‪ ,‬ﻫﻔﺘﻪ ای ﺷﺶ ﺟﻠﺴﻪ ﺑـﺮای‬
‫ﺗﻤﺎم ﮔﺮوﻫﻬﺎ ﮐﻪ اﻟﺒﺘﻪ دو ﺟﻠﺴﻪ ی اون ﺑﺮای ﻫﻤﻪ ی ﺳﺎﻟﻬﺎ ﻣﺸﺘﺮﮐﻪ و ﺗﻤﺎﻣﺎ ﻋﻤﻠﯽ‬
‫ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺻﺪای ﺗﺎﯾﯿﺪ ﺷﺎﮔﺮدان ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪:‬ﻋﺎﻟﯿﻪ‬
‫_ﻣﻦ ﻋﺎﺷﻖ درس ﻋﻤﻠﯿﻢ‬
‫_آخ ﺟﻮن دﯾﮕﻪ ﺗﮑﻠﯿﻒ ﻧﺪارﯾﻢ‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﮐﺮاب ﮐﺮد‪:‬ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ آﻗﺎی ﮐﺮاب داﺷﺘﻦ درس ﻋﻤﻠـﯽ ﺑـﻪ ﻣﻌﻨـﯽ ﻧﺪاﺷـﺘﻦ‬
‫ﺗﮑﻠﯿﻒ ﻧﯿﺴﺖ در واﻗﻊ ﺗﮑﺎﻟﯿﻒ ﺷﻤﺎ ﮐﻪ ﮐﻢ ﻫﻢ ﻧﯿﺴﺖ ﻫﻤﻪ ﻋﻤﻠﯿﻪ و ﻣـﻦ ﻧﻤﯿﺘـﻮﻧﻢ ﺑﻬﺘـﻮن‬
‫ﻗﻮل ﺑﺪم ﮐﻪ ﺣﯿﻦ اﻧﺠﺎم اﯾﻦ ﺗﮑﺎﻟﯿﻒ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﻬﺘﻮن ﺧﻮش ﺑﮕﺬره‪.‬‬
‫آه از ﻧﻬﺎد ﻫﻤﻪ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ‪.‬دﯾﻦ ﺗﻮﻣﺎس دﺳﺘﺶ را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد‪:‬ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﺷﻤﺎ ﮔﻔﺘـﯿﻦ‬
‫ﻫﻔﺘﻪ ای ﺷﺶ ﺟﻠﺴﻪ وﻟﯽ ﺗﻮ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ی ﻣﺎ ﻓﻘﻂ ﺳﻪ ﺟﻠﺴﺲ !!!‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺳﺮی ﺗﮑﺎن داد ‪:‬درﺳﺘﻪ آﻗﺎی ﺗﻮﻣـﺎس ﺳـﻪ ﺟﻠـﺴﻪ ی اون ﺟـﺰء ﮐﻼﺳـﻬﺎی ﺻـﺒﺢ‬
‫ﺷﻤﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺪت ﻫﺮ ﺟﻠﺴﻪ دو ﺳﺎﻋﺘﻪ اﻣﺎ ﺳﻪ ﺟﻠﺴﻪ ی دﯾﮕﻪ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ از ﻇﻬﺮﻫـﺎ ﺑﺮﮔـﺬار‬
‫ﻣﯿﺸﻪ ﭼﻬﺎر ﺳﺎﻋﺘﻪ ﻫﺴﺘﻦ و ﺑﻌﻀﯿﺎﺷﻮن ﺑﺎ ﮐﻼس ﻣﺮاﻗﺒﺖ از ﻣﻮﺟﻮدات ﺟﺎدوﯾﯽ ﺗﺮﮐﯿـﺐ‬
‫ﻣﯿﺸﻦ‪.‬اﻟﺒﺘﻪ اﯾﻦ ﮐﻼس ﺑﺮای داﻧﺶ آﻣﻮزای اﺳـﻼﯾﺘﺮﯾﻦ ﭼﻬـﺎر روز در ﻫﻔـﺘﺲ اوﻧـﻢ ﺑـﻪ‬
‫ﺧﺎﺳﺖ ﭘﺮوﻓﺴﻮر اﺳﻼﮔﻬﻮرن‬
‫_ﮐﻼس اﺿﺎﻓﻪ ‪.‬اوﻧﻢ روزی ﭼﻬﺎر ﺳﺎﻋﺖ!!!‬
‫_ﺳﻪ روز در ﻫﻔﺘﻪ وای ﻧﻪ‪...‬‬

‫‪111‬‬

‫‪112‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_ﺧﻮش ﺑﻪ ﺣﺎل اﺳﻼﯾﺘﺮﯾﻨﯽ ﻫﺎ‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ زد‪:‬ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ‪....‬ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ‪...‬ﺧﻮاﻫﺶ ﻣﯿﮑـﻨﻢ آروم ﺑﺎﺷـﯿﻦ اﯾـﻦ ﮐﻼﺳـﺎ‬
‫ﺑﺮای آﻣﺎدﮔﯿﻪ ﺧﻮدﺗﻮﻧﻪ ﺿﻤﻨﺎ ﻣﯿﺘﻮﻧﻢ ﺑﻬﺘﻮن ﻗﻮل ﺑﺪم ﮐﻪ اوﻧﻘﺪرﻫﺎ ﻫﻢ ﺑﺪ ﻧﯿﺴﺖ‪.‬‬
‫اﮐﺜﺮ ﺷﺎﮔﺮدﻫﺎ ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺮف ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺷﺪﻧﺪ ‪.‬ﮐﻼس ﺑﺎ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻫﻤﯿـﺸﻪ ﻟـﺬت ﺑﺨـﺶ‬
‫ﺑﻮد ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ اداﻣﻪ داد‪:‬ﺧﺐ اﻣﺎ در ﻣﻮرد ﻗﺴﻤﺖ دوم ﺧﺒﺮ" از اوﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﻣـﻦ در ﻣـﺎه دوﺟﻠـﺴﻪ‬
‫ﻏﯿﺒﺖ دارم‪....‬‬
‫ﭘﺎﻧﺴﯽ ﭘﺎرﮐﯿﻨﺴﻮن ﺑﺎ ﺻﺪای ﺑﻠﻨﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺣﺘﻤﺎ ﺗﻪ ﺟﻨﮕﻞ اﻗﺎﻣﺖ دارﯾﺪ ﻣﻦ ﻧﻤﯿﺪوﻧﻢ وزارت‬
‫ﺧﻮﻧﻪ ﭼﻄﻮری ﺑﻬﺶ اﺟﺎزه ی ﺗﺪرﯾﺲ داده اوﻧﻢ ﺑﺎ ﻗﺎﻧﻮن ﻣﻤﻨﻮﻋﯿﺖ ﮐﺎر ﺑﺮای ﮔﺮﮔﯿﻨﻪ ﻫﺎ‬
‫!!!‬
‫ﻫﺮی زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪:‬ﺧﻔﻪ ﺷﻮ ﭘﺎرﮐﯿﻨﺴﻮن‪...‬‬
‫اﻣﺎ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺣﺮف ﭘﺎﻧﺴﯽ را ﻧﺸﻨﯿﺪه ﮔﺮﻓﺖ‪:‬در ﻣﺪت ﻏﯿﺒﺖ ﻣﻦ در ﻫﺮ ﻣﺎه ﻣﻌﻠﻢ ﺟﺪﯾﺪی ﺑـﻪ‬
‫ﺷﻤﺎ ﺗﺪرﯾﺲ ﻣﯿﮑﻨﻪ ﺑﻌﺪ رو ﺑﻪ ﭘﺎﻧﺴﯽ اداﻣﻪ داد‪:‬اﻟﺒﺘﻪ ﻫﻤﻮﻧﻄﻮر ﮐـﻪ دوﺷـﯿﺰه ﭘﺎرﮐﯿﻨـﺴﻮن‬
‫ﻟﻄﻒ ﮐﺮدن و ﺗﻮﺿﯿﺢ دادن وزارت ﺧﻮﻧﻪ ﻗﻮاﻧﯿﻨﯽ ﺑﺮای ﻣﻤﻨﻮﻋﯿﺖ ﮐﺎر وﺿﻊ ﮐـﺮده ﺑـﻮد‬
‫وﻟﯽ ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﺧﻮدﺷﻮن ﭘﺸﯿﻤﻮن ﺷﺪﻧﺪ ‪.‬در واﻗـﻊ ﻣـﻦ از ﻃـﺮف ﺷـﺨﺺ وزﯾـﺮ ﺑـﺮای‬
‫ﺗﺪرﯾﺲ دﻋﻮت ﺷﺪم ‪.‬ﺧﺐ ﺣﺎﻻ ﻣﯿﺮﯾﻢ ﺳﺮ درس اﻣﺮوز‪.‬‬
‫دﯾﻦ ﻃﺎﻗﺖ ﻧﯿﺎورد و دﺳﺘﺶ را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد‪:‬ﻣﯿﺸﻪ ﺑﮕﯿﻦ اﺳﺘﺎدﺟﺎﻧﺸﻮﻧﺘﻮن ﮐﯿﻪ؟‬
‫_ﺑﻪ ﻣﻮﻗﻌﺶ ﻣﯿﻔﻬﻤﯿﺪ آﻗﺎی ﺗﻮﻣﺎس‬
‫رون ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﻤﯿﻦ ﮐﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﻧﯿﺴﺖ ﺑﺮای ﻣﻦ ﮐﺎﻓﯿﻪ!‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﮕﺎه ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ ﺑﻪ او ﮐﺮد ‪:‬ﺑﻬﺘﺮ از اوﻧﯿﻪ ﮐﻪ ﻓﮑﺮﺷﻮ ﺑﮑﻨﯽ رون‪...‬ﺧﺐ ﺑﻬﺘﺮه ﺑﺮﯾﻢ ﺳﺮ‬
‫درس اﻣﺮوز‪.‬از اوﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ داﻧﺶ آﻣﻮزای ﺳﺎل ﻫﻔﺘﻢ ﻫﺴﺘﯿﻦ و ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻣﺴﺎﺋﻠﯽ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ‬

‫‪112‬‬

‫‪113‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ازش ﺧﺒﺮ دارﯾﻢ ﮐﻼس اﻣﺴﺎل ﻣﺎ ﯾﮑﻢ ﭘﯿﺸﺮﻓﺘﻪ ﺗﺮ ﻣﯿـﺸﻪ در واﻗـﻊ ﯾﮑـﻢ ﺑﯿـﺸﺘﺮ از ﯾﮑـﻢ‬
‫ﭘﯿﺸﺮﻓﺘﻪ ﻣﯿﺸﻪ ‪.‬ﻣﺎ ﺟﺎدوﻫﺎی دﻓﺎﻋﯽ رو ﺗﻮ ﮐﻼس ﺗﻤﺮﯾﻦ ﻣﯿﮑﻨﯿﻢ و وﻗﺘـﯽ ﻫﻤـﻪ ﻗـﺪرت‬
‫اﺟﺮای اوﻧﺎ رو ﭘﯿﺪا ﮐﺮدن وارد ﻣﺮﺣﻠـﻪ ی ﻋﻤﻠـﯽ ﻣﯿـﺸﯿﻢ ‪.‬اوﻟـﯿﻦ درس اﻣـﺮوز ﻃﻠـﺴﻢ‬
‫ﺳﯿﻤﭙﺮی ﯾﺎﻧﺘﻮ ﺳﺖ ﮐﺴﯽ ﮐﺎرﺑﺮدﺷﻮ ﻣﯿﺪوﻧﻪ؟‬
‫ﻣﺜﻞ ﻫﻤﯿﺸﻪ دﺳﺖ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎﻻ رﻓﺖ‪.‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﭘﺮ ﻏﺮوری ﺑﻪ او زد‪:‬ﺑﮕﻮ ﻫﺮﻣﯿﻮن‬
‫_ﻃﻠﺴﻢ دﮔﺮﮔﻮن ﺳﺎز!!!ﺑﺎ اﯾﻦ ﻃﻠﺴﻢ ﻣﯿﺸﻪ ﻫﺮ ﭼﯿﺰی رو دﮔﺮﮔﻮن ﮐﺮد اﻣﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﻗﻮﯾﻪ و‬
‫ﻫﺮﮐﺴﯽ از ﭘﺴﺶ ﺑﺮ ﻧﻤﯿﺎد ﺑﻌﺪ ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﭘﺮﺳﯿﺪ ﯾﻌﻨﯽ اﯾﻦ ﻃﻠﺴﻤﻮ ﯾﺎد ﻣﯿﮕﯿﺮﯾﻢ؟!!‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻟﺒﺨﻨﺪی زد ‪:‬ﮐﺎﻣﻼ ‪.‬ﻣﺜﻞ ﻫﻤﯿﺸﻪ درﺳﺖ و ﮐﺎﻣﻞ ده اﻣﺘﯿﺎز ﺑﺮای ﮔﺮﯾﻔﻨﺪورو ﺑﯿـﺴﺖ‬
‫اﻣﺘﯿﺎز دﯾﮕﻪ ﻫﻢ ﻣﯿﮕﯿﺮی اﮔﻪ ﺑﮕﯽ در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﮐﺪام ﻣﻮﺟﻮدات ﺑﮑﺎر ﻣﯿﺮه‪...‬‬
‫_اﯾﻨﻔﺮی ﻫﺎ‬
‫_آﻓﺮﯾﻦ ﺣﺎﻻ ﮐﯽ ﻣﯿﺘﻮﻧﻪ ﯾﻪ راه دﯾﮕﻪ ﺑﺮای ﻏﻠﺒﻪ ﺑﺮ اﯾﻨﻔﺮی ﻫﺎ رو ﺑﮕﻪ؟‬
‫اﯾﻨﺒﺎر ﺑﺠﺰ ﻫﺮﻣﯿﻮن دﺳﺖ ﻫﺮی ﺑﺎﻻ رﻓﺖ‪:‬ﺑﮕﻮ ﻫﺮی‬
‫آﺗﺶ دوزﺧﯽ ﻫﺎ از آﺗﺶ ﻣﯿﺘﺮﺳﻦ‬‫_درﺳﺘﻪ ده اﻣﺘﯿﺎز دﯾﮕﻪ ﺑﺮای ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور ﺣﺎﻻ ﻫﻤـﻪ آﻣـﺎده ﺑـﺸﯿﻦ ﭼﻮﺑﺪﺳـﺘﯽ ﻫـﺎﺗﻮﻧﻮ در‬
‫ﺑﯿﺎرﯾﻦ ‪.‬ﺣﺮﮐﺖ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ در اﯾﻦ ﻃﻠﺴﻢ دوراﻧﯿﻪ و ورد ﺑﺎﯾـﺪ ﺑـﺎ ﺗﻤﺮﮐـﺰ ادا ﺑـﺸﻪ ‪.‬اﮔـﻪ‬
‫درﺳﺖ اﻧﺠﺎﻣﺶ ﺑﺪﯾﻦ ده اﻣﺘﯿﺎز ﻣﯿﮕﯿﺮﯾﻦ و اﯾﻦ ﺗﺎ زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﺮ ﻃﻠﺴﻢ ﺗﺴﻠﻂ ﭘﯿﺪا ﮐﻨـﯿﻦ‬
‫اداﻣﻪ داره ‪.‬اﻣﺎ ﮐﻢ ﮐﻢ ﻣﯿﺘﻮﻧﯿﻦ ﺗﺤﺖ اﺧﺘﯿﺎر درش ﺑﯿـﺎرﯾﻦ‪.‬ﺣـﺎﻻ ﯾـﻪ اﯾﻨﻔـﺮی رو ﺟﻠـﻮی‬
‫ﺧﻮدﺗﻮن ﻣﺠﺴﻢ ﮐﻨﯿﻦ و ﺑﻪ ﻧﻮﺑﺖ ﺷﺮوع ﮐﻨﯿﻦ ﻓﻘﻂ ﻣﻮاﻇـﺐ ﺑﺎﺷـﯿﻦ ﻫﻤﺪﯾﮕـﻪ رو ﻫـﺪف‬
‫ﻧﮕﯿﺮﯾﻦ‪.‬ﺧﺎﻧﻢ ﭘﺎﻣﻔﺮی ﻫﯿﭻ ﺧﻮﺷﺶ ﻧﻤﯿﺎد‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻼ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﻨﻈﻮر ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺧﻄﺎب ﺑﻪ ﺧﻮدش ﺷﺪه ﺑﻮد ﻏﺮﯾﺪ‪:‬از ﮐﺠﺎ ﻓﮑﺮ آدﻣـﻮ‬
‫ﻣﯿﺨﻮﻧﻪ‪...‬ﻫﻤﯿﻦ اﻻن ﻣﯿﺨﻮاﺳﺘﻢ ﻣﺎﻟﻔﻮی رو ﻫﺪف ﺑﮕﯿﺮم‪...‬‬

‫‪113‬‬

‫‪114‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺗﻤﺮﯾﻦ اﯾﻦ ﻃﻠﺴﻢ اوﻧﻘﺪرﻫﺎ ﻫﻢ آﺳﺎن ﻧﺒﻮد ﻫﺮی ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ روی ﺧﺎﻃﺮاﺗﺶ ﺑﺎرﻫﺎ و ﺑﺎرﻫـﺎ‬
‫ﺳﻌﯽ ﮐﺮد اﻣﺎ ﻣﻮﻓﻖ ﻧﻤﯿﺸﺪ ﺗﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﺑﺪن ﺳﺮد آﻧﻬﺎ را در ﺗﻤـﺎس ﺑـﺎ ﺧـﻮد ﺑﯿـﺎد آورد ﺑـﺎ‬
‫ﻗﺪرت ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﺳﯿﻤﭙﺮی ﯾﺎﻧﺘﻮ اﯾﻦ ﺑﺎر ﻫﻢ ﻣﺤﮑﻢ ﺑﻪ ﻋﻘﺐ ﭘﺮﺗـﺎب ﺷـﺪ ﺑﻘﯿـﻪ ی داﻧـﺶ‬
‫اﻣﻮزان ﻇﺎﻫﺮا ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ از ﭘﺲ اﻧﺠﺎم ﻃﻠﺴﻢ ﺑﺮ آﻣﺪﻧﺪ اﻣﺎ زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻫﻤـﻪ ﺗﻮﻗـﻊ ﺗـﺸﻮﯾﻖ‬
‫داﺷﺘﻨﺪ و ﻫﺮی ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺗﮑﻠﯿﻒ ﺷﺐ اﺿﺎﻓﻪ ﺑﻮد ﻟﻮﭘﯿﻦ درﺳﺖ ﺑﺮﻋﮑﺲ ﻋﻤـﻞ ﮐـﺮد‪:‬آﻓـﺮﯾﻦ‬
‫ﻫﺮی راﻫﺶ دﻗﯿﻘﺎ ﻫﻤﯿﻨﻪ‪.‬‬
‫ﻣﺎﻟﻔﻮی ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﮔﻔﺖ‪ :‬اون ﮐﻪ ﻣﻮﻓﻖ ﻧﺸﺪ ﻣﮕﻪ اﯾﻨﮑﻪ راﻫﺶ اﯾﻦ ﺑﺎﺷﻪ ﮐﻪ ﺧﻮدﻣﻮﻧﻮ ﺑﻪ در‬
‫و دﯾﻮار ﺑﮑﻮﺑﯿﻢ؟و ﻧﯿﺶ ﺧﻨﺪی زد‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺟﻮاب داد‪:‬ﺑﺮﻋﮑﺲ آﻗﺎی ﻣﺎﻟﻔﻮی ﻫﺮی ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺴﯿﻪ ﮐﻪ اﯾﻦ ﻃﻠﺴﻢ رو درﺳـﺖ اﺟـﺮا‬
‫ﮐﺮد‪.‬ﺷﺎﯾﺪ ﭼﻮن اون ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺴﯿﻪ ﮐﻪ ﺗﻮ اﯾﻦ ﮐﻼس ﯾﻪ اﯾﻨﻔﺮی رو دﯾﺪه ‪.‬ﺑﻘﯿﻪ ی ﺷـﻤﺎ ﻓﻘـﻂ‬
‫وردﺷﻮ ﺗﮑﺮار ﮐﺮدﯾﻦ‪.‬اﻣﺎ ﯾﻪ اﯾﻨﻔﺮی ﺑﺮای ﻣﺒﺎرزه ﻧﺪاﺷﺘﯿﻦ ‪.‬درﺣﺎﻟﯿﮑـﻪ ﻇـﺎﻫﺮا ﺳـﺮ ﻫـﺮی‬
‫ﺧﯿﻠﯽ ﺷﻠﻮغ ﺑﻮده‪.‬ﺑﻬﺘﻮن ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮدم ﯾﻪ اﯾﻨﻔﺮی رو ﻣﺠﺴﻢ ﮐﻨﯿﻦ ﻫﺮی ده اﻣﺘﯿﺎز ﻣﯿﮕﯿﺮی از‬
‫ﺑﻘﯿﻪ ﯾﮑﯽ ده اﻣﺘﯿﺎز ﮐﻢ ﻣﯿﺸﻪ‪.‬‬
‫ﻣﺎﻟﻔﻮی از ﺗﻪ ﮐﻼس اﻋﺘﺮاض ﮐﺮد‪:‬اﯾﻦ درﺳﺖ ﻧﯿﺴﺖ ﺧﺐ ﻣﺎ اﯾﻨﻔﺮی ﻫﺎ رو ﻧﺪﯾﺪﯾﻢ‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺧﻨﺪه ی ﻣﺮﻣﻮذی ﮐﺮد‪:‬ﺣﻖ ﺑﺎ ﺷﻤﺎﺳﺖ آﻗﺎی ﻣﺎﻟﻔﻮی ‪.‬ﻣﻦ ﻣﯿﺨﻮاﺳﺘﻢ از ﻣﻬﺎرت ﺷﻤﺎ‬
‫در اﺟﺮای ﻃﻠﺴﻢ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺸﻢ وﻟﯽ ﺣﺎﻻ ﮐﻪ اﯾﻨﻘـﺪر ﻋﺠﻠـﻪ دارﯾـﻦ ﺑﺎﺷـﻪ ‪.‬ﻣـﻦ ﺗﺮﺗﯿﺒـﺸﻮ‬
‫ﻣﯿﺪم‪.‬ﻣﯿﺘﻮﻧﯿﻦ ﭘﺲ ﻓﺮدا در ﮐﻼس ﻣﺮاﻗﺒﺖ از ﻣﻮﺟﻮدات ﺟﺎدوﯾﯽ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﺎﺷﯿﻦ‬
‫ﭼﻬﺮه ی ﻣﺎﻟﻔﻮی ﺑﻪ وﺿﻮح ﻧﺸﺎن ﻣﯿﺪاد ﮐﻪ از ﺣﺮﻓﺶ ﭘﺸﯿﻤﺎن اﺳﺖ‪.‬‬
‫آﻧﺸﺐ وﻗﺘﯽ ﻫﺮی و رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن وارد اﺗﺎق ﺿﺮورﯾﺎت ﺷﺪﻧﺪ ﺑﺠﺰ زاﺧﺎرﯾﺎس اﺳﻤﯿﺖ‬
‫و ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮی ﮐﻪ ﺑﻪ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺑﺮﻧﮕﺸﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ﺑﻘﯿﻪ ی ﮔﺮوه در اﺗﺎق ﻣﻨﺘﻈﺮ او ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬ﻫﺮی‬
‫از اﯾﻨﮑﻪ آﻧﻬﺎ ﻫﻨﻮز ﺑﻪ اﻟﻒ دال وﻓﺎدار ﺑﻮدﻧﺪ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺑﻮد ‪.‬‬

‫‪114‬‬

‫‪115‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻧﮕﺎه ﺟﯿﻨﯽ ﺑﯿﻦ ﺻﻮرت ﻣﺸﺘﺎق اﻋﻀﺎی ﮔﺮوه و ﻫﺮی ﭼﺮﺧﯿﺪ ‪:‬ﻧﻤﯿﺨﻮای ﺑﻬﺸﻮن ﺑﮕﯽ؟‬
‫ﻫﺮی ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد‪:‬ﺧﺐ ﺣﺎﻻ ﮐﻪ اﻋﻀﺎی ﮔﺮوه ﻣﺸﺨﺺ ﺷﺪه ‪.‬ﺑﻬﺘﺮه ﺑـﺪوﻧﯿﻦ ﮐـﻪ اﻣـﺴﺎل‬
‫اﻟﻒ دال ﺑﻪ ﺧﺎﺳﺖ ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل دوﺑﺎره ﺗﺸﮑﯿﻞ ﺷﺪه‬
‫ارﻧﯽ ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﺳﻮﺗﯽ ﮐﺸﯿﺪ‪:‬ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل!!!ﻧﻪ ﺑﺎﺑﺎ‪....‬‬
‫_درﺳﺘﻪ ارﻧﯽ و ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺪوﻧﯿﻦ ﮐﻪ وﻇﯿﻔﻪ ی اﻣﺴﺎل اﻟﻒ دال ﺣﻔﺎﻇـﺖ از ﻣﺪرﺳـﺲ ‪.‬ﯾﻌﻨـﯽ‬
‫ﺣﻔﺎﻇﺖ از ﻗﻠﻌﻪ و ﺳﺎﮐﻨﺎن اون‪....‬‬
‫ﻟﻮﻧﺎ ﻣﻮﻫﺎﯾﺶ را از ﺻﻮرﺗﺶ ﮐﻨﺎر زدو ﺑـﺎ ﺑﯿﺨﯿـﺎﻟﯽ ﻫﻤﯿـﺸﮕﯿﺶ زﻣﺰﻣـﻪ ﮐـﺮد‪:‬در ﺑﺮاﺑـﺮ‬
‫ﭼﯽ؟دوزﺧﯽ ﻫﺎ ؟ ‪...‬دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ؟‪...‬‬
‫_در ﺑﺮاﺑﺮ ﻫﻤﻪ ی اﯾﻨﻬﺎ "وﻟﺪﻣﻮرت "ﻣﺮﮔﺨﻮاراﻧﺶ و ﺗﻤﺎم ﻣﺘﺤﺪاﻧﺶ و ﺑﻪ ﺧﺼﻮص در‬
‫ﺑﺮاﺑﺮ ﻣﺮﮔﺨﻮاری ﮐﻪ اﻻن در ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰه‬
‫ﻧﻔﺴﻬﺎ در ﺳﯿﻨﻪ ﺣﺒﺲ ﺷﺪ‪.‬ﻫﺮی ﺑﺎ ﻟﺤﻨﯽ ﺟﺪی اداﻣﻪ داد‪:‬ﯾﮑﯽ از وﻇﺎﯾﻒ ﻣﺎ اﯾﻨﻪ ﮐﻪ از اون‬
‫ﭼﺸﻢ ﺑﺮﻧﺪارﯾﻢ‪.‬ﺧﺐ ﺣﺎﻻ ﻫﻨﻮزم ﻣﯿﺨﻮاﯾﺪ ﺑﻪ ﻓﻌﺎﻟﯿﺘﺘﻮن اداﻣﻪ ﺑﺪﯾﻦ؟‬
‫وﻗﺘﯽ ﺗﺎﯾﯿﺪ ﻣﺸﺘﺎﻗﺎﻧﻪ ی آﻧﻬﺎ را دﯾﺪ اداﻣﻪ داد‪:‬ﺧﻮﺑﻪ ‪.‬ﺣﺎﻻ‪....‬ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺳﯿﻤﻮس ﮐـﺮد ﮐـﻪ‬
‫دﺳﺘﺶ را ﺑﺎﻻ آورده ﺑﻮد‪:‬ﺑﮕﻮ ﺳﯿﻤﻮس‪.‬‬
‫_ﻫﺮی اﮔﻪ اوﻧﻄﻮر ﮐـﻪ ﻗـﺒﻼ ﺷـﺎﯾﻊ ﺷـﺪه ﺑـﻮد ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫـﺎ ﻣﺜـﻞ ﭘﺎرﺳـﺎل ﺑﺮﯾـﺰن ﺗـﻮ‬
‫ﻗﻠﻌﻪ‪...‬ﻣﻨﻈﻮرم اﯾﻨﻪ ﮐﻪ اوﻧﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﻣﺎﻫﺮﺗﺮ از ﻣﺎ ﻫﺴﺘﻦ‪....‬ﺿﻤﻨﺎ ﺗﻌﺪادﺷﻮﻧﻢ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﯿﺸﺘﺮه‬
‫_درﺳﺘﻪ ﺳﯿﻤﻮس ‪...‬در اﯾﻦ ﻣﻮرد ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺑـﻪ ﻣـﺎ ﮐﻤـﮏ ﻣﯿﮑـﻨﻦ‪.‬ﻗـﺮاره‬
‫اﯾﺸﻮن ﺑﻪ اﻋﻀﺎی اﻟﻒ دال ﺟﺎدوﻫﺎی ﻗﻮی ﺗﺮی رو آﻣﻮزش ﺑﺪن‪.‬در ﻣﻮرد ﺗﻌـﺪاد ﻧﻔـﺮاﺗﻢ‬
‫ﭘﺮﻓﺴﻮر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﭘﯿﺸﻨﻬﺎد ﻋﻀﻮ ﮔﯿﺮی رو دادن وﻟﯽ ﻣﻦ ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑـﻨﻢ ﺑﺎﯾـﺪ در اﯾـﻦ‬
‫ﻣﻮرد ﺑﺎ اﺣﺘﯿﺎط ﺑﯿﺸﺘﺮی ﻋﻤﻞ ﮐﻨﯿﻢ ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﻓﻌـﻼ ﻓﻌـﺎﻟﯿﺘﻤﻮن از داﻧـﺶ آﻣـﻮزان ﻣﺨﻔـﯽ‬
‫ﻣﯿﻤﻮﻧﻪ‪.‬‬

‫‪115‬‬

‫‪116‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻧﻮﯾﻞ ﺑﺎ ﮐﻢ ﺻﺒﺮی ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬وﻟﯽ ﭼﺮا ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﯿﻦ ﻣﺪرﺳﻪ ﺑﻪ ﺣﻔﺎﻇﺖ اﺣﺘﯿـﺎج داره؟و اﮔـﻪ‬
‫اﯾﻨﻄﻮره ﭼﺮا وزارت ﺧﻮﻧﻪ اﻗﺪاﻣﯽ ﻧﻤﯿﮑﻨﻪ؟؟!!!!؟؟‬
‫_وزارت ﺧﻮﻧﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﻪ ﺣﻔﺎﻇﺖ از ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ اﻫﻤﯿﺘﯽ ﻧﺪاره در ﺻﻮرﺗﯽ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻣـﻮن‬
‫ﻣﯿﺪوﻧﯿﻢ اﮔﻪ ﻗﻠﻌﻪ ﺑﻪ دﺳﺖ اوﻧﺎ ﺑﯿﻮﻓﺘﻪ ﭼﻪ ﭘﺎﯾﮕﺎه ﻣﺴﺘﺤﮑﻤﯽ ﭘﯿﺪا ﻣﯿﮑﻨﻦ ‪.‬وزﯾـﺮ ﻣﻄﻤﺌﻨـﻪ‬
‫ﮐﻪ ﻫﺪف ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﮐﺸﺘﻦ ﭘﺮوﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻮده ‪.‬از ﻃﺮﻓﯽ اوﻧﺎ ﺣﺎﺿﺮ ﻧﯿﺴﺘﻦ ﻧﺼﻒ‬
‫ﻣﺎﻣﻮراﺷﻮﻧﻮﺑﺮای ﺣﻔﻆ ﻣﺪرﺳﻪ ﻣﻌﻄﻞ ﮐﻨﻦ و اﮔﺮم ﺑﮑﻨﻦ ﻣﯿﺪوﻧﯿﻢ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﭼﻪ آزادﯾﯽ‬
‫ﭘﯿﺪا ﻣﯿﮑﻨﻦ ؟ﻫﻤﯿﻨﻄﻮرﯾﺸﻢ ﻫﺮ ﮐﺎری ﻣﯿﺨﻮان ﻣﯿﮑﻨﻦ وای ﺑﻪ ﺣﺎل اﯾﻨﮑﻪ ﺗﻌـﺪاد ﮐﺎراﮔﺎﻫـﺎ‬
‫ﻧﺼﻒ ﺑﺸﻪ‪.‬‬
‫دﯾﻦ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﻫﺮی ﺗﻮ اﯾﻦ ﭼﯿﺰارو از ﮐﺠﺎ ﻣﯿﺪوﻧﯽ؟‬
‫_ﺧﺐ ﻣﺎ ﻫﻢ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺧﻮدﻣﻮﻧﻮ دارﯾﻢ‬
‫ﻫﻤﻬﻤﻪ ی ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ‪.‬ﻫﺮی ﺻﺪاﯾﺶ را ﺑﻪ ﺷﯿﻮه ی آﻣﺒﺮﯾﺠﯽ ﺻﺎف ﮐﺮدو ﻫﻤﻬﻤﻪ را‬
‫ﺑﻪ ﻗﻬﻘﻬﻪ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﮐﺮد‪:‬ﻗﺒﻞ از ﻫﺮ ﭼﯿﺰ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺪوﻧﯿﻦ اﯾﻨﺠﺎ از اﯾﻦ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ﻣﺤﻞ رﺳﻤﯽ ﺟﻠﺴﺎت‬
‫ﻣﺎﺳﺖ و ﺧﺎﻧﻢ ﻣﺪﯾﺮ ﺑﻪ ﻣﺎ اﺟﺎزه دادن ﮐﻪ ﺗﺎ ﺳﺎﻋﺖ ﯾﺎزده ﻫﺮ ﺷﺐ ﮐﻼس داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯿﻢ‪.‬‬
‫ﮐﺎﻟﯿﻦ ﮐﺮﯾﻮی ﺑﺎ ذوق ﮔﻔﺖ‪:‬آخ ﺟﻮن دﯾﮕﻪ ﻣﺠﺒﻮر ﻧﯿﺴﺘﯿﻢ ﯾﻮاﺷﮑﯽ ﺑﺮﯾﻢ‬
‫دﻧﯿﺲ ﭘﺲ ﮔﺮدﻧﯽ ﻣﺤﮑﻤﯽ ﺑﻪ او زد‪:‬اﺣﻤﻖ ﺟﻮن ﻫﻤﻪ ی ﻫﯿﺠﺎﻧﺶ ﺑﻪ ﻣﺨﻔﯽ ﺑﻮدﻧﺸﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺧﯿﺎل آن دو را راﺣﺖ ﮐﺮد‪:‬ﻣﺤﻞ ﺟﻠﺴﺎت ﺑـﯿﻦ ﺧﻮدﻣـﻮن ﻣـﯽ ﻣﻮﻧـﻪ ‪.‬اﻣـﺎ ﺑـﺮای‬
‫ﺟﻠﻮﮔﯿﺮی از ورود ﺳﺎﯾﺮ اﻓﺮاد ﺑﺎﯾﺪ اﺳﻢ ورودی اﺗﺎﻗﻮ ﻋﻮض ﮐﻨﯿﻢ ﺗﺎ اﻋﻀﺎی ﺳﺎﺑﻖ ﮔﺮوه‬
‫و اﺣﺘﻤﺎﻻ داﻧﺶ اﻣﻮزای اﺳﻼﯾﺘﺮﯾﻦ ﻧﺘﻮﻧﻦ وارد ﺑﺸﻦ‪.‬ﺿﻤﻨﺎ ﺗﺎ زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﺑﻪ ﻋـﻀﻮ‬
‫ﮔﯿﺮی ﻧﮕﺮﻓﺘﯿﻢ ﺑﻬﺘﺮه ﻓﻌﺎﻟﯿﺖ دوﺑﺎرﻣﻮن از ﺑﻘﯿﻪ ی ﺑﭽﻪ ﻫﺎﻣﺨﻔﯽ ﺑﻤﻮﻧﻪ ‪.‬ﻫﺮﭼﻨﺪ ﮐﻪ اﻻﻧـﻢ‬
‫ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﻣﯿﺪوﻧﻦ‬
‫ﻫﻤﻪ ﺑﺎ اﯾﻦ ﻧﻈﺮ ﻣﻮاﻓﻖ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬

‫‪116‬‬

‫‪117‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺟﯿﻨﯽ دﺳﺘﺶ را ﺑﺎﻻ ﺑﺮد‪:‬ﻫﺮی دﻣﻠﺰا ﺧﯿﻠﯽ دوﺳﺖ داره ﻋﻀﻮ اﻟﻒ دال ﺑﺸﻪ‪...‬ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨـﯽ‬
‫ﺑﺘﻮﻧﯿﻢ اوﻧﻮ ﻫﻢ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬ﺿﺮری ﻧﺪاره‪..‬دﻣﻠﺰا ﻗﺎﺑﻞ اﻋﺘﻤﺎده‪...‬ﻓﻘﻂ ﻗﺒﻞ از ورود ﻗﻮاﻧﯿﻦ ﺟﺪﯾـﺪ رو‬
‫ﺑﺮاش ﺗﻮﺿﯿﺢ ﺑﺪه‪...‬‬
‫_ﺧﻮﺏﻪ ﭘﺲ ﻳﻪ دﻗﻴﻘﻪ ﺹﺒﺮ ﮐﻨﻴﻦ‬
‫ﺝﻴﻨﯽ از در ﺏﻴﺮون رﻓﺖ و ﭼﻨﺪ دﻗﻴﻘﻪ ﺏﻌﺪ هﻤ ﺮاﻩ ﺏ ﺎ دﻣﻠ ﺰا راﺏﻴﻨ ﺰ ﺧﻨ ﺪان ﺏﺎزﺷ ﮓ‬
‫‪.‬وﻗﺘﯽ هﺮ دو روی ﮐﻮﺳﻨﻬﺎﻳﺸﺎن ﻣﻴﻨﺸﺴﺘﻨﺪ و دﻣﻠﺰا ﺏﺎ دهﺎن ﺏ ﺎز اﺕ ﺎق را ﺏﺮرﺳ ﯽ‬
‫ﻣﻴﮑ ﺮد ﻓﺮد ﯾﮏ ﻗﻠﻢ ﭘﺮ و ﮐﺎﻏﺬ ﭘﻮﺳﺘﯽ را از ﮐﯿﻔﺶ در ﻣﯿ‪Ĥ‬ورد و ﺑﺪﺳﺖ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻣﯿﺪاد‬
‫ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﺐ ﭘﺲ ﺑﻬﺘﺮه ﯾﻪ ﺑﺎر دﯾﮕﻪ اﺳﻤﻤﻮﻧﻮ ﺗﻮ ﺑﺮﮔﻪ ی ﺟﺪﯾﺪی ﺑﻨﻮﯾﺴﯿﻢ‪.‬‬
‫اﯾﻨﺒﺎر ﮐﺴﯽ اﻋﺘﺮاﺿﯽ ﻧﮑﺮد ﻫﺮﻣﯿﻮن در اول ﺑﺮﮔﻪ ﯾﮏ ﺟﺎی ﺧﺎﻟﯽ ﮔﺬاﺷﺖ و اﺳﻢ ﺧﻮدش‬
‫را ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻧﻔﺮ دوم ﻧﻮﺷﺖ ﺑﻌﺪ آﻧﺮا ﺑﻪ ﺟﺮج داد ‪ .‬ﺟﺮج ﻫﻢ ﺑﻪ ﮐﺎﻟﯿﻦ ‪.‬ﺑﺮﮔﻪ ﺑﯿﻦ اﻋـﻀﺎی‬
‫ﮔﺮوه ﭼﺮﺧﯿﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﻫﺮی رﺳﯿﺪ و ﻫﺮی اﺳﻢ ﺧﻮدش را ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻧﻔﺮ اول ﻧﻮﺷـﺖ و ﺑﺮﮔـﻪ‬
‫را ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺳﭙﺮد ‪.‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ دﻗﺖ ﺑﺮﮔﻪ را ﺑﺮاﻧﺪاز ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﺐ ﺳﻮاﻟﯽ ﮐﻪ ﻣﯿﮑـﻨﻢ‬
‫رﺳﻤﯽ ﺑﻮدن ﺑﺮﮔﻪ رو ﺗﺎﯾﯿﺪ ﻣﯿﮑﻨﻪ‪.‬ﻫﻤﻪ ﻣﻮاﻓﻘﯿﻦ ﮐﻪ ﺗﻤﺎم ﮐﺎرﻫـﺎ و اﻗـﺪاﻣﺎت اﻟـﻒ دال و‬
‫وﻇﺎﯾﻔﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻋﻬﺪه ی ﻣﺎ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﻣﯿﺸﻪ ﺑﯿﻦ ﻣﺎ ﺑﻤﻮﻧـﻪ و ﺑـﻪ ﻫـﯿﭻ ﮐـﺲ درﺑـﺎره ی آن‬
‫اﻃﻼﻋﺎت ﻧﺪﯾﻢ؟ ﺣﺎﺿﺮﯾﻦ ﺗﺎ ﭘﺎی ﺟﺎن ﺑﺎ وﻟﺪوﻣﻮرت و ﻣﺘﺤﺪاﻧﺶ ﺑﺠﻨﮕﯿﻦ؟‬
‫ﻫﻤﻪ ﺗﺎﯾﯿﺪ ﮐﺮدﻧﺪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻟﺒﺨﻨﺪی زد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﻮﺑﻪ ﭘﺲ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻫـﺎﺗﻮﻧﻮ در ﺑﯿـﺎرﯾﻦ و‬
‫ﮐﺎری رو ﮐﻪ ﻣﯿﮕﻢ ﺑﮑﻨﯿﻦ‪.‬ﺑﻪ دﺳﺘﻮر ﻫﺮﻣﯿﻮن ‪ ,‬ﻫﺮی ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺣﺮﮐﺖ ﺗﻨـﺪی داد‬
‫ﻧﻮری ﻃﻼﯾﯽ رﻧﮓ از ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش ﺧﺎرج ﺷﺪ و ﻫﺮﻣﯿﻮن آﻧﺮا ﺑﺎ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش ﮔﺮﻓـﺖ‬
‫ﺳﭙﺲ ﺑﺎ ﻧﻮر ﻧﻘﺮه ای ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻣﺨﻠﻮط ﺷﺪ و رون آﻧﺮا درﯾﺎﻓﺖ ﮐﺮد‪.‬از ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ رون ﺑﻪ‬
‫ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻓﺮد ‪,‬ﺟﺮج‪ ,‬ﺟﯿﻨﯽ‪ ,‬ﻟﻮﻧﺎ‪ ,‬ارﻧﯽ‪ ,‬ﻫﺎﻧﺎ و ﺑﻘﯿﻪ ی ﮔﺮوه رﺳﯿﺪ و در آﺧـﺮ ﺑـﺼﻮرت‬
‫ﻃﻨﺎب ﮐﻠﻔﺖ ﻃﻼﯾﯽ رﻧﮕﯽ در آﻣـﺪ ﮐـﻪ ﺑـﺎ رﻧـﮓ ﻃﻼﯾـﯽ و دوازده رﮔـﻪ ی ﻧﻘـﺮه ای‬

‫‪117‬‬

‫‪118‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻣﯿﺪرﺧﺸﯿﺪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺣﺮﮐﺘﯽ دادو ﻧﻮار ﻃﻼﯾﯽ رﻧـﮓ در ﺑـﺎﻻی ﻟﯿـﺴﺖ‬
‫اﻋﻀﺎی ﮔﺮوه ﺧﯿﻠﯽ درﺧﺸﺎن ﻧﻮﺷﺖ‪:‬‬
‫ﭘﯿﻤﺎن ﻧﺎﻣﻪ ی ارﺗﺶ داﻣﺒﻠﺪور‬
‫ﺟﺮج ﺣﯿﺮت زده ﮔﻔﺖ‪:‬ﺟﺎدوی ﭘﯿﻤﺎن؟ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺗﻮ ﺑﯽ ﻧﻈﯿﺮی‬
‫ﻫﺮی ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﻨﻈﻮر ﺟﺮج ﻧﺸﺪ ‪.‬وﻗﺘﯽ ﺑﻌﺪ از ﺗﻤﺮﯾﻦ آﻧﺸﺐ ﺑﻪ ﺧﺎﺑﮕﺎه ﺑﺮﻣﯿﮕﺸﺘﻨﺪ ﻫﺮی از‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬اﯾﻦ ﺟﺎدوی ﭘﯿﻤﺎن ﭼﯿﻪ؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻟﺒﺨﻨﺪی زد و در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﭘﯿﻤﺎن ﻧﺎﻣﻪ را در ﮐﯿﻔﺶ ﻣﯿﮕﺬاﺷﺖ ﮔﻔـﺖ‪:‬ﯾـﻪ ﺟـﺎدوی‬
‫ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﯿﻪ ﮐﻪ ﭘﯿﻤﺎﻧﯽ رو ﺑﯿﻦ اﻋﻀﺎی ﮔﺮوه اﯾﺠﺎد ﻣﯿﮑﻨﻪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﻗﻮﻟﯽ ﮐﻪ دادن ﻋﻤﻞ ﮐﻨﻦ‪.‬اﯾﻨﻢ‬
‫از ﻓﻮاﯾﺪ درس ﻃﻠﺴﻤﻬﺎی ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﯿﻪ‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﯾﻌﻨﯽ ﻣﺜﻞ ﭘﯿﻤﺎن ﻧﺎﮔﺴﺴﺘﻨﯽ؟‬
‫_ﺧﺐ آره ﺷﺒﯿﻪ ﻫﻤﻮﻧﻪ اﻣﺎ ﻓﺮق داره اﮔﻪ ﺑﺎ ﻋﻬﺪت وﻓﺎﻧﮑﻨﯽ آدﻣـﻮ ﻧﻤﯿﮑـﺸﻪ اﻣـﺎ ﺟﻠـﻮی‬
‫ﺧﯿﺎﻧﺖ رو ﺑﻪ ﯾﻪ روش دﯾﮕﻪ ﻣﯿﮕﯿﺮه‪...‬‬
‫_ﭼﻄﻮری؟‬
‫_ﺑﺒﯿﻦ اﮔﻪ ﯾﮑﯽ از اﻋﻀﺎی ﮔﺮوه ﺣﺘﯽ ﺑﻄﻮر ﻧﺎﺧﻮداﮔﺎه ﺣﺮﻓﯽ رو ﮐﻪ ﺗـﻮ ﺟﻠـﺴﺎت ﮔﻔﺘـﻪ‬
‫ﺷﺪه ﻧﺒﺎﯾﺪ زده ﺑﺸﻪ از دﻫﻨﺶ ﺑﭙﺮه ﯾﺎ ﺑﻨﻮﯾﺴﻪ ﯾﺎ ﺑﻪ ﮐﺴﯽ ﻧﺸﻮن ﺑﺪه ﺷﻨﻮﻧﺪه دﭼﺎر اﺧﺘﻼل‬
‫ﻣﯿﺸﻪ اون ﺣﺮﻓﻮ ﻧﻤﯿﺸﻨﻮه ﯾﺎ ﻧﻮﺷﺘﻪ رو ﻧﻤﯽ ﺑﯿﻨﻪ اﻟﺒﺘﻪ ﮔﺎﻫﯽ ﻫﻢ ﺟﻠﻮی ﺧﯿﺎﻧﺖ ﻟﻔﻈﯽ رو ﺑﺎ‬
‫ﯾﻪ ﺗﭙﻖ ﻣﯿﮕﯿﺮه در ﻫﺮ ﺣﺎل اﮔﻪ ﭼﯿﺰی ﺗﻮ ﺟﻠﺴﺎت ﻋﻨﻮان ﺑﺸﻪ و ﺑﮕﯽ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﮔﻮش ﮐﺴﯽ‬
‫ﺑﺮﺳﻪ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﻪ ﮐﺎری رو ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﯿﺎﻧﺖ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻪ اﻧﺠﺎم ﺑﺪه‬
‫رون ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪:‬ﺧﺐ ﭘﺲ ﭼﺮا ﻣﺤﻔﻞ از اﯾﻦ روش اﺳﺘﻔﺎده ﻧﻤﯿﮑﻨﻪ؟‬

‫‪118‬‬

‫‪119‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺑﺠﺎی ﻫﺮﻣﯿـﻮن ﻓـﺮد ﺟـﻮاب داد‪:‬ﭼـﻮن دﺳﺘﺮﺳـﯽ ﺑـﻪ اﯾـﻦ اﻃﻼﻋـﺎت ﺑـﺮای ﺟـﺎدوﮔﺮای‬
‫ﺷﺮاﻓﺘﻤﻨﺪی ﻣﺜﻞ ﻣﺎ ﻣﻤﮑﻦ ﻧﯿﺴﺖ اﻣﺎ ﻣﺮﮔﺨﻮارا ﺑﺎ ﭼﻨﺪ ﺗـﺎ ﻃﻠـﺴﻢ ﺣﺎﻓﻈـﻪ اﻃﻼﻋـﺎت رو‬
‫ﺑﯿﺮون ﻣﯿﮑﺸﻦ‬
‫_ﭼﺮا ﻣﺎ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﯿﻢ ؟‬
‫_اوه رون ﭼﻘﺪر ﺧﻨﮕﯽ اﮔﻪ رو ﮐﺴﯽ اﯾﻦ ﻃﻠﺴﻤﻬﺎ رو اﻧﺠﺎم ﺑﺪی ﻣﻐﺰش از ﮐﺎر ﻣﯿﻮﻓﺘﻪ‪.‬‬
‫ﭼﯿﺰی در ذﻫﻦ ﻫﺮی روﺷﻦ ﺷﺪ‪:‬ﻣﺜﻞ ﮐﺎری ﮐﻪ وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﺎ ﺑﺮﺗﺎ ﺟﻮرﮐﯿﻨﺰ ﮐﺮده ﺑﻮد؟‬
‫_آره اﻣﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﯾﮑﻢ ﻣﺤﮑﻢ ﮐﺎری ﮐﻨﻢ ﺗﺎ ﺧﯿﺎﻟﻤﻮن راﺣﺖ ﺑﺸﻪ ﺑﺎ اﯾـﻦ ﻃﻠـﺴﻢ ﺧﯿـﺎﻟﻤﻮن از‬
‫ﻃﺮف ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ی ﻣﺪرﺳﻪ راﺣﺖ ﻣﯿﺸﻪ اﻣـﺎ ﺑﺎﯾـﺪ ﯾـﻪ ﻓﮑـﺮی ﻫـﻢ ﺑـﻪ ﺣـﺎل ﺑﺰرﮔﺘﺮﻫـﺎ و‬
‫ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﮐﺮد‬
‫رون ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﭼﺮا ﻫﻤﻮن ﺟﺎدوی ﻗﺒﻠﯽ رو اﺳﺘﻔﺎده ﻧﮑﺮدی اوﻧﻢ ﮐﻪ ﺧﻮب ﮐﺎر ﻣﯿﮑﺮد‬
‫_اوه ﺗﻮ رو ﺑﻪ ﻣﺮﻟﯿﻦ رون ! اون ﻃﻠﺴﻢ ﺟﻠﻮی ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ رو ﻧﻤﯿﮕﯿﺮه ﻧﮑﻨﻪ ﻓﮑﺮ ﮐـﺮدی‬
‫اوﻧﺎ از ﺟﻮﺷﻬﺎی ﺻﻮرت ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﻣﯿﺘﺮﺳﻦ‪.‬ﺑﻌﻼوه اوﻧﻮ ﯾﻪ ﺑﺎر اﻧﺠﺎم دادﯾﻢ‪.‬اﻟﺒﺘﻪ ﻣﻦ اﻣﺸﺐ‬
‫ﯾﻪ ﺳﺮی ﺟﺎدوی دﯾﮕﻪ روش ﻣﯿﺬارم ﺗﺎ ﺧﯿﺎﻟﻤﻮن راﺣﺖ ﺑﺸﻪ‪.‬ﻧﻤﯿﺨﻮام دوﺑﺎره ﮐﺴﯽ ﭘﯿﻤﺎن‬
‫ﻧﺎﻣﻪ رو ﺑﺨﻮﻧﻪ‪.‬‬

‫‪119‬‬

‫‪120‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻓﺼﻞ دهﻢ‪:‬ﺷﺮوﻋﯽ دﻳﮕﺮ‬
‫ﻓﺮدا ﺻﺒﺢ ﻫﺮی ﺣﯿﺮت زده ﺷﺪ ﭼﻮن ﻫﺮﻣﯿﻮن در ﺑﺮاﺑﺮ ﭼﺸﻢ او ﻟﯿﺴﺖ اﻋـﻀﺎی اﻟـﻒ دال‬
‫رو ﺟﻠﻮی ﮐﺮاب ﮔﺮﻓﺖ و ازش ﺧﻮاﺳﺖ اوﻧﻮ ﺑﺎ ﺻﺪای ﺑﻠﻨﺪ ﺑﺨﻮﻧﻪ ‪ ،‬ﮐﺮاب ﻫﻢ ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎن‬
‫از ﺣﺪﻗﻪ در آﻣﺪه ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺧﻮاﻧﺪن ﺷﻌﺮ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ای ﮐﺮد ﮐﻪ ﮐﻔﺮ رون را در آورد ‪.‬‬
‫رون ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﺟﻠﻮ رﻓﺖ و ﭘﺮﺧﺎش ﮐﻨﺎن ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﺗﺒﺮﯾﮏ ﻣﯿﮕﻢ ﺣﺎﻻ واﺳـﻪ‬
‫ی ﮐﺮاب ﺷﻌﺮ ﻣﯿﮕﯽ ؟ ﭼﻘﺪرم ﺑﻪ ﻫﻢ ﻣﯿﺎﯾﻦ !‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻟﺒﺨﻨﺪی زد و در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﻃﻮﻣﺎر را در ﮐﯿﻔﺶ ﻣﯽ ﮔﺬاﺷـﺖ ﮔﻔـﺖ ‪ :‬ﻟـﻮس ﻧـﺸﻮ‬
‫رون ‪ ،‬اﯾﻦ ﯾﻪ ﺟﻮر ﺟﺎدوی ﺗﻐﯿﯿﺮ ﻣﺘﻨﻪ ‪ .‬ﻣﯿﺨﺎﺳﺘﻢ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺸﻢ ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺴﯽ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﻪ اوﻧـﻮ‬
‫ﺑﺨﻮﻧﻪ ‪ .‬رون ﮐﻪ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺘﺶ ﮐﻤﺘﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد وﻟﯽ ﻫﻨﻮز ﺣﺴﺎدت ﻣﯽ ﮐﺮد ﺑﺎ ﺣﺮص ﮔﻔﺖ ‪:‬‬
‫ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﺴﺘﯽ ﮐﺎری ﮐﻨﯽ ﮐﻪ ﺑﺠﺎی ﺷﻌﺮ ﻋﺎﺷﻘﻮﻧﻪ ﯾﻪ ﭼﯿﺰ دﯾﮕﻪ ﺑﺨﻮﻧﻪ ؟‬
‫ـ ﻧﻪ ‪ ،‬اﯾﻦ ﮐﻤﺘﺮ ﺷﮏ ﺑﺮاﻧﮕﯿﺰه ‪ ،‬ﯾﻪ ﻧﺎﻣﻪ ی ﻋﺎﺷﻘﻮﻧﻪ رو ﻫﺮ ﮐﺴﯽ ﺗﻮ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻪ‬
‫ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ ‪ .‬اﯾﻨﺠﻮری ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﻧﻤﯽ ﻓﻬﻤﻪ ﭼﻪ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﺗﻮی ﮔﺮوﻫﻨﺪ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﻫﺮﻣﯿﻮن اﮔﻪ ﻣﺎ ﺗﻮ رو ﻧﺪاﺷﺘﯿﻢ ﭼﯿﮑﺎر ﻣﯽ ﮐﺮدﯾﻢ ؟‬

‫‪120‬‬

‫‪121‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻋﺼﺮ آﻧﺮوز ﻫﺮی ﺑﺮﮔﻪ ی اﺳﺎﻣﯽ را ﺑﺪﺳﺖ ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل داد ‪ .‬ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕـﺎل‬
‫ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺑﺮﮔﻪ اﻧﺪاﺧﺖ و ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻫﺮی ﮐﺮد ‪ :‬ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮﺑـﻪ ‪ ،‬ﮐـﺎر دوﺷـﯿﺰه ﮔﺮﻧﺠـﺮه ؟‬
‫اﯾﻨﻄﻮر ﻧﯿﺴﺖ ﭘﺎﺗﺮ ؟‬
‫ﻫﺮی ﺧﻨﺪﯾﺪ ‪ :‬ﺑﻠﻪ ‪.‬‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺑﻪ ﺑﺮﮔﻪ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﭼﻨﺪ ﺑﺎر ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﺑﻪ ﮐﻤﮏ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش ﻣﺤﺘﻮﯾـﺎت‬
‫آﻧﺮا ﺑﺨﻮاﻧﺪ ‪ .‬وﻟﯽ ﮐﺎﻏﺬ ﭘﻮﺳﺘﯽ از او اﻃﺎﻋﺖ ﻧﻤﯽ ﮐﺮد ‪ .‬ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈـﻪ ﻟﺒﺨﻨـﺪی از‬
‫رﺿﺎﯾﺖ زد و ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﮐﺎرش ﻋﺎﻟﯽ ﺑﻮده ‪ ،‬اﻟﺒﺘﻪ ﺑﻌﺪ از ﻗـﻀﯿﻪ ی دوﺷـﯿﺰه اﺟﮑﻮﻣـﺐ ازش‬
‫ﻫﻤﯿﻦ اﻧﺘﻈﺎر رو ﻫﻢ داﺷﺘﻢ ‪.‬‬
‫ـ اﮔﻪ ﺑﺸﻨﻮه ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﻣﯿﺸﻪ ‪.‬‬
‫ـ ﺧﺐ ﭘﺎﺗﺮ ﺣﺎﻻ ﺗﻮ اﻣﺘﺤﺎﻧﺶ ﮐﻦ ‪.‬‬
‫ـ ﭼﯽ ؟‬
‫ـ ﺧﻨﮓ ﺑﺎزی در ﻧﯿﺎر ﭘﺴﺮ ‪ ،‬اﯾﻦ ﻟﯿﺴﺖ اﻋﻀﺎی ﮔﺮوه ﺗﻮﺋﻪ ‪ ،‬ﺗﺎ ﺗﻮ ﻧﺨـﺎی ﮐـﻪ ﻣـﻦ ﻧﻤـﯽ‬
‫ﺗﻮﻧﻢ ﺑﺨﻮﻧﻤﺶ ‪.‬‬

‫‪121‬‬

‫‪122‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﺑﺮﮔﻪ را در دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﺎ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش ﺿﺮﺑﻪ ای ﺑﻪ آن زد ‪ :‬ﮐﻮرس‬
‫ﺟﻮﻫﺮ ﺷﻌﺮ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﻤﺮﻧﮓ و ﮐﻤﺮﻧﮓ ﺗﺮ ﺷﺪو‪ ،‬ﺟﻮﻫﺮ ﺳﯿﺎره ﻗﻠﻢ ﻓﺮد ﭘﺮرﻧﮓ و ﭘﺮرﻧﮓ‬
‫ﺗﺮ ﺗﺎ ﺗﻤﺎم ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎی ﮐﺎﻏﺬ ﭘﻮﺳﺘﯽ ﻋﻮض ﺷﺪ ‪ .‬ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺑﺮﮔﻪ را ﮔﺮﻓﺖ‬
‫و آﻧﺮا ﺑﺎ دﻗﺖ ﺧﻮاﻧﺪ ﺑﻌﺪ ﻟﺒﺨﻨﺪی زد و ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﮐﺎرت ﺧﻮب ﺑﻮد ﭘﺎﺗﺮ ‪ ،‬ﺧـﺐ ﺑﻬﺘـﺮه اﯾﻨـﻮ‬
‫ﭘﯿﺶ ﺧﻮدت ﻧﮕﻪ داری ‪ .‬ﯾﻪ ﭼﯿﺰ دﯾﮕﻪ ﻣﻦ ﻫﻔﺘﻪ ای دو ﺑﺎر ﺑﻪ ﮐـﻼس اﻟـﻒ دال ﻣﯿـﺎم ﺗـﺎ‬
‫ﺗﻤﺮﯾﻨﺎت ﺟﺪﯾﺪ ﮐﻼﺳﻮ ﺷﺮوع ﮐﻨﯿﻢ ‪.‬‬
‫ـ ﺑﻠﻪ ﭘﺮوﻓﺴﻮر‬
‫ـ ﺧﻮﺑﻪ ﺗﺎرﯾﺦ اوﻟﯿﻦ ﺟﻠﺴﻪ رو ﺑﻬﻢ اﻃﻼع ﺑﺪه ‪ ،‬و ‪ ....‬درﺑﺎره ی اون ﻣﻮﺿﻮع ﻓﮑﺮ ﮐﺮدی‬
‫؟ ﻫﺮی ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪ :‬ﮐﺪام ﻣﻮﺿﻮع ؟‬
‫ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﻧﮕﺎه ﻋﺠﯿﺒﯽ ﺑﻪ ﻫـﺮی ﮐـﺮد ﮐـﻪ او را ﺑـﻪ ﺧـﻮد آورد ‪ :‬آه ‪ ،‬ﺑﻠـﻪ‬
‫ﻣﻮﺿﻮع ﺗﺪرﯾﺲ ! ﻣﻦ واﻗﻌﺎ ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﭘﺮوﻓﺴﻮر ‪ ،‬ﺗﺼﻤﯿﻢ ﺳﺨﺘﯿﻪ‬
‫ـ ﭘﺎﺗﺮ ! ﻫﻮاﺳﺘﻮ ﺟﻤﻊ ﮐﻦ ﻓﻘﻂ ﯾﻪ ﻫﻔﺘﻪ ی دﯾﮕﻪ وﻗﺖ داری ﺑﻬﺘﺮه ﯾﻪ ﻣـﺸﻮرت ﺑـﺎ آﻗـﺎی‬
‫وﯾﺰﻟﯽ و دوﺷﯿﺰه ﮔﺮﻧﺠﺮ ﺑﮑﻨﯽ ‪ ،‬اﯾﻦ ﺟﻮر ﻣﻮاﻗﻊ ﺧﯿﻠﯽ ﮐﺎرﺳﺎزن ‪ ،‬ﺣﺎﻻ ﻣﯿﺘﻮﻧﯽ ﺑﺮی ‪.‬‬

‫‪122‬‬

‫‪123‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ‪ :‬ﺑﻠﻪ ﭘﺮوﻓﺴﻮر ‪ .‬دﺳﺘﺶ روی دﺳﺘﮕﯿﺮه در ﺑـﻮد ﮐـﻪ ﺑﯿـﺎد ﭼﯿـﺰی اﻓﺘـﺎد و‬
‫ﺑﺮﮔﺸﺖ ‪ :‬ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ ﭘﺮوﻓﺴﻮر ‪.‬‬
‫ـ ﺑﻠﻪ ﻫﺮی ؟‬
‫ـ در ﻣﻮرد ﻋﻀﻮﯾﺖ در ﻣﺤﻔﻞ‬
‫ـ اوخ ﭼﻪ ﺧﻮب ﺷﺪ ﯾﺎدم اﻧﺪاﺧﺘﯽ ‪ ،‬رﯾﻤﻮس ﻗﺒـﻮل ﮐـﺮده ﮐـﻪ آﻣﻮزﺷـﻬﺎی ﭘﯿـﺸﺮﻓﺘﻪ ی‬
‫ﮐﺎراﮔﺎﻫﯽ رو ﺑﻬﺖ ﺑﺪه ‪...‬‬
‫ـ آﻣﻮزش ﮐﺎراﮔﺎﻫﯽ ؟! وﻟﯽ اون ﮐﻪ!!!‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺣﺮف ﻫﺮی را ﻗﻄﻊ ﮐـﺮد ‪ :‬ﭘﺮوﻓـﺴﻮر ﻟـﻮﭘﯿﻦ در دوره ی ﮐﺎراﮔـﺎﻫﯽ ﺟـﺰ‬
‫ﺑﻬﺘﺮﯾﻨﻬﺎ ﺑﻮد در واﻗﻊ اﮔﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ رازش ﻧﻤﯽ ﺷﺪﻧﺪ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﺑﻮد ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﻣﻦ ﻧﻤﯽ دوﻧﺴﺘﻢ ‪.‬‬
‫ـ ﺧﺐ واﻗﻌﯿﺖ اﯾﻨﻪ ﮐﻪ رﯾﻤﻮس ﺟﺎدوﮔﺮ ﺑﺰرﮔﯿﻪ ﻫﺮی ‪.‬ﻣﺸﮑﻞ اون ﯾﻪ ﺑﺪﺷﺎﻧﺴﯽ ﺑﺰرﮔـﻪ ‪.‬‬
‫اﮔﻪ وزارت ﺧﻮﻧـﻪ ﻣﺘﻮﺟـﻪ ﻣـﺸﮑﻠﺶ ﻧﻤـﯽ ﺷـﺪ ﻣﯿﺘﻮﻧـﺴﺖ اﻻن وزﯾـﺮ ﺳـﺤﺮ و ﺟـﺎدو‬

‫‪123‬‬

‫‪124‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺑﺸﻪ…در ﻫﺮ ﺣﺎل ﺑﻬﺘﺮه ﺑﺪوﻧﯽ ﻫﺮ ﮐﺴﯽ اﯾﻦ ﺷﺎﻧﺲ رو ﻧـﺪاره ﮐـﻪ ﻟـﻮﭘﯿﻦ ﺑﻬـﺶ درس‬
‫ﺧﺼﻮﺻﯽ ﺑﺪه ‪ ،‬اون ﺗﻮ ﻫﻢ رده ﻫﺎی ﺧﻮدش ﯾﻪ ﻧﺎﺑﻐﺲ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی آﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪ او اﯾﻦ ﭼﯿﺰﻫﺎ را ﻧﻤﯽ دوﻧﺴﺖ ‪ .‬ﻫﻤﻪ ی اﯾﻦ ﻣﺸﮑﻼت ﺑﺨﺎﻃﺮ آﺷﻐﺎﻟﻬﺎﯾﯽ‬
‫ﻣﺜﻞ ﮔﺮی ﺑﮏ ﺑﻮد ﻧﺎﮔﻬﺎن ﭼﯿﺰی ﺑﯿﺎد آورد ‪ .‬ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﭘﺲ ﭼﻄﻮری ؟ ﻣﻨﻈﻮرم اﯾﻨﻪ ﮐﻪ‬
‫ﺑﺎ اون ﻗﺎﻧﻮن ﻣﻤﻨﻮﻋﯿﺖ ﮐﺎر وزارت ﺧﻮﻧﻪ ‪.........‬‬
‫ـ ﺧﺐ ﭘﺎﺗﻮ اﯾﻨﻢ دﻟﯿﻞ ﺧﻮدﺷﻮ داره در واﻗﻊ رﯾﻤﻮس ﺑﺎ ﻧﺠﺎت دادن ﺟﻮن وزﯾﺮ ﻣﻮﻓﻖ ﺷـﺪ‬
‫وزﯾﺮ رو ﻗﺎﻧﻊ ﮐﻨﻪ ﮐﻪ ﻃﺮف ﻣﺎﺳﺖ ‪ .‬اوﻧﻢ ﺑﺨﻮاﺳﺖ ﻣﻦ ﺟﻮاب ﻣﺜﺒﺖ داد و ﺑـﻪ رﯾﻤـﻮس‬
‫اﺟﺎزه ﺗﺪرﯾﺲ داد ‪.‬‬
‫ـ ﺑﻬﻢ ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺑﻮد ‪.‬‬
‫ـ ﭘﺲ ﺑﻬﺘﺮه از ﺧﻮدش ﺑﺸﻨﻮی ‪ .‬ﺷﺐ ﺑﺨﯿﺮ ﭘﺎﺗﺮ ‪.‬‬
‫ـ ﺷﺐ ﺑﺨﯿﺮ ﭘﺮوﻓﺴﻮر ‪.‬‬
‫ـ ﭘﺎﺗﺮ‬
‫_ﺑﻠﻪ ﭘﺮوﻓﺴﻮر‬

‫‪124‬‬

‫‪125‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ـ ﻓﺮاﻣﻮش ﻧﮑﻦ ﮐﻪ ﺗﺎ ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪن ﻣﺎه وﻗﺖ ﻓﮑﺮ ﮐﺮدن داری ﻧﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ !‬
‫ﻫﺮی ﺗﻤﺎم ﻫﻔﺘﻪ ی ﺑﻌﺪ را ﺑﻪ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﯿـﺮی راﺟـﻊ ﺑـﻪ اﯾـﻦ ﻣﻮﺿـﻮع ﭘﺮداﺧـﺖ او ﻧﻤـﯽ‬
‫ﺧﻮاﺳﺖ ﮐﻪ از ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ ﻏﺎﻓﻞ ﺷﻮد اﻣﺎ ﻧﻤـﯽ ﺗﻮاﻧـﺴﺖ ﻧـﺴﺒﺖ ﺑـﻪ ﺣﺮﻓﻬـﺎی ﻣـﮏ‬
‫ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺑﯽ ﺗﻔﺎوت ﺑﺎﺷﺪ ‪ .‬ﺑﺨﺼﻮص ﮐﻪ ﻣﯽ داﻧـﺴﺖ اﮔـﺮ ﻗﺒـﻮل ﻧﮑﻨـﺪ ‪ ،‬وزارت ﺧﻮﻧـﻪ‬
‫ﻣﻌﻠﻤﯽ را ﺟﺎﯾﮕﺰﯾﻦ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ و از ﻃﺮﻓﯽ ﻣﻌﻠﻤﯽ ﺑﻬﺘﺮ از ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺮای دﻓﺎع در ﺑﺮاﺑـﺮ‬
‫ﺟﺎدوی ﺳﯿﺎه ﭘﯿﺪا ﻧﻤﯽ ﺷﺪ ‪ .‬از ﺳﻮی دﯾﮕﺮ ﻫﺮی ﻣﯽ داﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﻫﻨﻮز آﻣﺎدﮔﯽ ﻻزم ﺑﺮای‬
‫ﻣﺒﺎرزه ﺑﺎ وﻟﺪﻣﻮرت را ﻧﺪارد ‪ .‬او ﻫﻨﻮز ﻧﻤـﯽ ﺗﻮاﻧـﺴﺖ ﻣﺜـﻞ داﻣﺒﻠـﺪور رو در روی او‬
‫ﺑﺎﯾﺴﺘﺪ و ﺑﺎ او ﻣﺒﺎرزه ﮐﻨﺪ ‪ .‬ﭼﻮن ﺳﻄﺢ ﻋﻠﻤﯽ او ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ داﻣﺒﻠﺪور ﻫﯿﭻ ﺑﻮد ‪ .‬ﺑﻨـﺎﺑﺮاﯾﻦ‬
‫ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ از ﭘﺲ ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ ﺑﺮ ﻧﻤﯽ آﻣﺪ ‪ .‬ﭘﺲ ﻧﯿﺎز ﺑـﻪ آﻣـﻮزش ﺑﯿـﺸﺘﺮی داﺷـﺖ ‪.‬‬
‫اوﻟﯿﻦ ﻗﺪم ﺑﺮای او ﻋﻀﻮﯾﺖ در ﻣﺤﻔﻞ ﺑﻮد ﺑﺎﯾﺪ ﺧﻮدش را آﻣـﺎده ﻣـﯽ ﮐـﺮد ‪ .‬ﻋـﺰﻣﺶ را‬
‫ﺟﺰم ﮐﺮد ﺗﺎ ﻫﺮ آﻧﭽﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻪ آو ﻣﯽ آﻣﻮزد را ﯾﺎد ﺑﮕﯿﺮد ‪ .‬و در ﻣـﻮرد ﻗﺒـﻮل ﭘﯿـﺸﻨﻬﺎد‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺑﺎﻻﺧﺮه ﺑﻪ اﯾﻦ ﻧﺘﯿﺠﻪ رﺳﯿﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻣﺸﻮرت ﮐﻨﺪ‪.‬‬

‫‪125‬‬

‫‪126‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫آﻧﺸﺐ در ﺳﺎﻟﻦ ﻋﻤﻮﻣﯽ وﻗﺘـﯽ ﻫـﺮی ﭘﯿـﺸﻨﻬﺎد ﭘﺮوﻓـﺴﻮر ﻣـﮏ ﮔﻮﻧﮕـﺎل را ﺑـﺎ رون و‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن در ﻣﯿﺎن ﮔﺬاﺷﺖ ﻋﮑﺲ اﻟﻌﻤﻞ ﻫﺮ دوی آﻧﻬﺎ دﯾﺪﻧﯽ ﺑﻮد ﭼﺸﻤﺎن ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺮﻗﯽ زد‬
‫و دﻫﺎن رون ﺑﺎز ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد ‪.‬‬
‫ـ ﯾﻌﻨﯽ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺧﺎﺳﺘﻪ ﺗﻮ ﻣﻌﻠﻢ ﻣﺎ ﺑﺸﯽ ؟ ﻫﺮی اﯾﻦ ﻋﺎﻟﯿﻪ‬
‫رون ذوق زده ﮔﻔﺖ ‪ :‬از اﯾﻦ ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻤﯽ ﺷﻪ ‪ ،‬ﮐﻼﺳﻤﻮن ﻣﻌﺮﮐﻪ ﻣﯿﺸﻪ ‪.‬ﺣـﺎﻻ ﻣﻌﻨـﯽ ﺣـﺮف‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻨﻮ ﻓﻬﻤﯿﺪم…‬
‫ـ ﻫﺮی ﺗﻮ ﮐﻪ ﻗﺒﻮل ﻧﮑﺮدی ؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﻪ ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﻓﺮو رﻓﺘﻪ ﺑﻮد اﯾﻨﺮا ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪.‬‬
‫ـ ﭼﺮا ﻗﺒﻮل ﻧﮑﻨﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ‪ ،‬اوﻧﻮﻗﺖ ﺟﻮاﻧﺘﺮﯾﻦ ﻣﻌﻠﻢ دﻓﺎع ﻫﻢ ﻣﯿﺸﻪ ‪ .‬ﻓﮑﺮﺷﻮ ﺑﮑﻦ ﭘﺮﻓﺴﻮر‬
‫‪ 17‬ﺳﺎﻟﻪ‬
‫ﻫﺮی ﺳﺮﺗﮑﺎن داد‪ :‬ﻫﻨﻮز ﻧﻪ رون ‪ .‬ﻗﺒـﻮل ﮐـﺮدن اﯾـﻦ ﻣـﺴﺌﻮﻟﯿﺖ ﯾﻌﻨـﯽ ﻓﺮاﻣـﻮش ﮐـﺮدن‬
‫ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن اداﻣﻪ داد ‪ :‬و ﻣﻦ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﻫﺪف اوﻧﺎ ﻫﻤﯿﻨﻪ ‪ ،‬وﻟﯽ آﺧﻪ ﭼﺮا ؟‬

‫‪126‬‬

‫‪127‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫رون ﺧﯿﻠﯽ ﺟﺪی ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﭼﻮن ﻧﻤﯽ ﺧﻮان ﺟﻮﻧﺘﻮ ﺑﻪ ﺧﻄﺮ ﺑﻨﺪازی ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ ﺑﺤﺚ ﺧﺎﺗﻤﻪ داد ‪ :‬ﺑﺎﯾﺪ ﯾﻪ راﻫﯽ ﺑﺎﺷﻪ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﻧﯿﻢ ﺑﻪ ﻫﺮ دو ﮐﺎر ﺑﺮﺳﯿﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد ‪ :‬ﻫﺴﺖ ‪ .‬ﻋﻀﻮﯾﺖ در ﻣﺤﻔﻞ ‪...‬‬
‫ـ ﻫﺮی ﮐﺴﯽ ﻣﺎ رو ﻋﻀﻮ ﻣﺤﻔﻞ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻪ‪.‬‬
‫ـ ﻣﯿﺪوﻧﻢ ﻫﺮﻣﯿﻮن اﻣﺎ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﮔﻔﺘﻪ اﮔﻪ ﺑﺘﻮﻧﻢ ﺧﻮدﻣﻮ ﺑﺎﻻ ﺑﮑﺸﻢ …‬
‫ـ ﺑﺲ ﮐﻦ ﻫﺮی اون ﻓﻘﻂ ﺧﺎﺳﺘﻪ ﺳﺮﮐﺎرت ﺑﺬاره ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ رون ﮐﺮد ‪ :‬ﺷﺎﯾﺪ ‪ ،‬وﻟﯽ در ﻫﺮ ﺣﺎل اﯾﻨﮑﻪ ﻫﺮی ﺳﻄﺢ ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺗﺸﻮ ﺑـﺎﻻ‬
‫ﺑﺒﺮه ﻫﯿﭻ ﺿﺮری ﻧﺪاره ‪ .‬در واﻗﻊ ﺑﻬﺘﺮه ﻣﺎ ﻫﻢ ﯾﻪ ﻓﮑﺮی ﺑﺮای ﺧﻮدﻣـﻮن ﺑﮑﻨـﯿﻢ رون ‪ ،‬در‬
‫ﻫﺮ ﺣﺎل ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻦ ﺑﻬﺘﺮه اﯾﻦ ﮐﺎرو ﻗﺒﻮل ﮐﻨﯽ ‪.‬‬
‫رون ﻫﻢ ﺗﺎﯾﯿﺪ ﮐﺮد ‪ :‬ﻓﻌﻼ اﯾﻦ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﮐﺎره ‪.‬‬

‫‪127‬‬

‫‪128‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻓﺼﻞ ﻳﺎزدهﻢ ‪ :‬دوﺋﻞ‬
‫دو روز ﺑﻌﺪ ﺑﺎ ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪن ﻣﺎه ‪ ،‬ﻫـﺮی ﺧـﻮد را ﺑـﺮای آﻏـﺎز ﮐـﻼس آﻣـﺎده ﻣـﯽ ﮐـﺮد ‪،‬‬
‫ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﮐﻪ از ﺗﺼﻤﯿﻢ ﻫﺮی ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺷﺪه ﺑﻮد ﺑﻪ او اﺟﺎزه داد ﮐـﻪ‬
‫ﻫﺮ ﻃﻮر ﻣﺎﯾﻞ اﺳﺖ ﮐﻼﺳﺶ را ﺑﮕﺮداﻧﺪ و از ﮐﻤﮏ رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﻢ اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﺪ ‪ .‬او‬
‫ﻫﻢ ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺨﺸﯽ از ﻃﻠﺴﻤﻬﺎی دﻓﺎﻋﯽ را ﺑﺮای ﮐﻼﺳﻬﺎ ﺑﺮﻧﺎﻣـﻪ رﯾـﺰی‬
‫ﮐﺮد و وﻗﺘﯽ ﺻﺒﺢ روز ﺷﻨﺒﻪ ﺑﻪ ﻃﺮف ﮐﻼس دﻓﺎع رﻓﺘﻨﺪ اﮐﺜﺮ ﺷﺎﮔﺮدان از اﻧﺘﺨﺎب ﻣـﮏ‬
‫ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺗﻌﺠﺐ ﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬در اﯾﻦ ﺑﯿﻦ اﻋﻀﺎی اﻟﻒ دال ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ از اﯾﻦ ﺗﺼﻤﯿﻢ اﺳـﺘﻘﺒﺎل‬
‫ﮐﺮدﻧﺪ ‪ .‬اﻣﺎ ﻋﮑﺲ اﻟﻌﻤﻞ اﺳﻼﺗﯿﺮﯾﻨﯽ ﻫﺎ ﮐﺎﻣﻼ ﻣﺸﺨﺺ ﺑﻮد‪ .‬آﻧﻬﺎ ﺗﻮﻫﯿﻦ و ﺗﺤﻘﯿـﺮ را ﺑـﻪ‬
‫ﺟﺎﯾﯽ رﺳﺎﻧﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﺮی در اول ﮐﻼس ﻣﺠﺒﻮر ﺷﺪ ﺑﺎﮐﻢ ﮐﺮدن ‪ 20‬اﻣﺘﯿـﺎز از اﺳـﻼﺗﺮﯾﻦ‬
‫دﻫﺎﻧﺸﺎن را ﺑﺒﻨﺪد ‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ از آن ﻫﺮی ﮐﻼس را ﺑﻪ دو ﮔﺮوه ﺗﻘﺴﯿﻢ ﮐﺮد و از اﺑﺘﺪاﯾﯽ ﺗﺮﯾﻦ ﻃﻠﺴﻤﻬﺎ ﮐـﺎرش را‬
‫ﺷﺮوع ﮐﺮد ‪ :‬ﺑﭽﻪ ﻫﺎی ﺳﺎﻟﻬﺎی اول و دوم و ﺳﻮم ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﻘﯿﻪ ﺷﺎﮔﺮدﻫﺎ ﺑﺎ ﻫﻢ ‪ .‬ﺑﻌﺪ از ﺑﯿﻦ‬
‫ﺑﭽﻪ ﻫﺎی ﺳﺎﻟﻬﺎی ﭼﻬﺎرم ‪ ،‬ﭘﻨﺠﻢ ‪ ،‬ﺷﺸﻢ و ﻫﻔﺘﻢ ‪ ،‬ده ﻧﻔﺮ را ﺑﺮای آﻣـﻮزش و ﻧﻈـﺎرت ﺑـﺮ‬

‫‪128‬‬

‫‪129‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﮐﺎر ﺷﺎﮔﺮدان ﺳﺎﻟﻬﺎی ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺗﺮ اﻧﺘﺨﺎب ﮐﺮد‪ .‬ده ﻧﻔﺮ ﮐﻪ از ﻧﻈﺮ ﺧـﻮدش ﺑﻬﺘـﺮﯾﻦ ﺑﻮدﻧـﺪ ‪:‬‬
‫ارﻧﯽ ﻣﮏ ﻣﯿﻼل ‪ ،‬ﻫﺎﻧﺎ آﺑﻮت ‪ ،‬ﺟﯿﻨﯽ ‪ ،‬ﺳﯿﻤﻮس ‪ ،‬دﯾﻦ ‪ ،‬ﻓﺮدوﺟﺮج ‪ ،‬ﻟﻮﻧﺎ ‪ ،‬ﻧﻮﯾﻞ و ﮐـﺎﻟﯿﻦ‬
‫وﻇﯿﻔﻪ ی ﺷﻤﺎ آﻣﻮزش ﻃﻠﺴﻤﻬﺎی اﺑﺘﺪاﯾﯽ دﻓﺎﻋﯽ ﺑﻪ ﺷﺎﮔﺮدان ﮔﺮوه اوﻟﻪ ‪ ،‬ﻣﯽ ﺧﻮام ﻃﯽ‬
‫دو ﺟﻠﺴﻪ وردﻫﺎی ﺧﻠﻊ ﺳﻼح ‪ ،‬ﺑﯿﻬﻮﺷﯽ و ﻗﻔﻞ ﺑﺪن رو ﺑﻪ ﻃﻮر ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻪ اوﻧﺎ ﯾﺎد ﺑﺪﯾﺪ و‬
‫اﺷﮑﺎﻻﺗﺸﻮﻧﻮ ﺑﮕﯿﺮﯾﺪ ‪ .‬ﻫﺮ ﮐﺪوﻣﺘﻮن ﺑﻪ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺑﻄﻮر ﺛﺎﺑﺖ آﻣﻮزش ﺑﺪﯾﻦ و اﮔﻪ اﺣﺴﺎس‬
‫ﮐﺮدﯾﻦ ﺑﻪ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﺑﯿﺸﺘﺮی ﻧﯿﺎز دارن ﻣﯿﺘﻮﻧﯿﻦ ﺑﺮاﺷﻮن ﮐﻼس اﺿﺎﻓﻪ ﺑﺬارﯾﺪ ‪.‬‬
‫ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ اﻋﺘﺮاض ﻋﺪه ای از داﻧﺶ آﻣﻮزان ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ‪ :‬ﮐﻼس اﺿﺎﻓﻪ ؟‬
‫ـ ﻫﻤﯿﻦ ﻃﻮری ﻫﻢ ﮐﻤﺒﻮد وﻗﺖ دارﯾﻢ ‪.‬‬
‫_ ﻫﺮی ﺑﯿﺨﯿﺎل اﯾﻨﻘﺪر ﺳﺨﺖ ﻧﮕﯿﺮ ‪...‬‬
‫اﻣﺎ اﻋﻀﺎی اﻟﻒ دال ﮐﻪ ﻋﻠﺖ اﯾﻦ ﺳﺨﺖ ﮔﯿﺮی را درک ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ و ﺑﺨﻮﺑﯽ دﻟﯿـﻞ آﻧـﺮا‬
‫ﻣﯽ داﻧﺴﺘﻨﺪ از ﻫﺮی ﭘﺸﺘﯿﺒﺎﻧﯽ ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ ‪ .‬ﺳﺮ و ﺻﺪا داﺷﺖ ﺑﺎﻻ ﻣﯽ ﮔﺮﻓـﺖ ﮐـﻪ ﻫـﺮی‬
‫ﻓﺮﯾﺎدزد‪:‬ﺑﺴﻪ دﯾﮕﻪ !ﮐﺎری رو ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻢ ﺑﮑﻨﯿﻦ ﻗﺒـﻞ از اﯾﻨﮑـﻪ ﭘـﺸﯿﻤﻮن ﺑـﺸﯿﻦ …ﺿـﻤﻨﺎً‬
‫ﺑﻬﺘﺮه ﺑﺪوﻧﯿﻦ ﮐﻪ اﯾﻦ اﻓﺮاد ﺣﻖ ﺟﺮﯾﻤﻪ و ﺗﻨﺒﯿﻪ ﺷـﻤﺎ رو ﻫـﻢ دارن ﭘـﺲ ﺑﻬﺘـﺮه ﮐـﺎرﺗﻮﻧﻮ‬

‫‪129‬‬

‫‪130‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫درﺳﺖ اﻧﺠﺎم ﺑﺪﯾﻦ ‪ .‬رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ ﻣﻦ در ﮔﺮﻓﺘﻦ اﻣﺘﺤـﺎن ﺗﻌﯿـﯿﻦ ﺳـﻄﺢ ﮔـﺮوه دوم‬
‫ﮐﻤﮏ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﻔﻬﻤﻢ در ﭼﻪ ﺳﻄﺤﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻬﺸﻮن آﻣﻮزش ﺑﺪﯾﻢ ‪ .‬ﺧﺐ ﺣﺎﻻ ﺑﭽﻪ ﻫـﺎی‬
‫ﮔﺮوه دوم ﺑﯿﺎن ﺑﻪ ﺳﺮ ﺳﺮای ﺑﺰرگ ﺑﻘﯿﻪ ﻫﻤﯿﻨﺠﺎ ﺗﻤﺮﯾﻨﺸﻮﻧﻮ ﺷﺮوع ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ ‪...‬‬
‫‪ .‬ﻫﺮی در ﺳﺮﺳﺮای ﺑﺰرگ ﻣﯿﺰﻫﺎی ﭼﻬﺎر ﮔﺮوه را ﺑﻪ ﯾﮏ ﻃﺮف ﻓﺮﺳـﺘﺎد ﻓـﻀﺎی ﺧـﺎﻟﯽ‬
‫ﺑﺰرﮔﯽ اﯾﺠﺎد ﺷﺪ ﻫﻤﻪ در ﯾﮏ ﻃﺮف ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻧﺪ ﻫﺮی ﺟﻠـﻮی ﺑﻘﯿـﻪ اﯾـﺴﺘﺎد ‪ :‬ﺧـﺐ ﺣـﺎﻻ‬
‫ازﺗﻮن ﻣﯿﺨﺎم ﺑﻪ ﻧﻮﺑﺖ ﺑﯿﺎﯾﯿﺪ ﺟﻠﻮ و ﺑﺎ ﻫﺮﻣﯿﻮن ‪ ،‬رون و ﻣﻦ دوﺋﻞ ﮐﻨﯿـﺪ ‪ .‬ﺑﺠـﺰ وردﻫـﺎی‬
‫ﻧﺎﺑﺨﺸﻮدﻧﯽ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯿﻦ از ﻫﺮ ﻃﻠﺴﻤﯽ ﮐﻪ ﺑﻠﺪﯾﺪ اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﯿﺪ ‪ .‬اﻣﺎ ﻧﺒﺎﯾـﺪ ﺑـﻪ ﻫـﻢ ﺻـﺪﻣﻪ‬
‫ﺑﺰﻧﯿﺪاﯾﻦ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﺳﻪ ﻣﺮﺣﻠﻪ داره ‪ ،‬ﻣﺮﺣﻠﻪ ی اول ﻣﺎ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﺣﻤﻠﻪ ﻣﯽ ﮐﻨـﯿﻢ و ﺷـﻤﺎ ﺑﺎﯾـﺪ‬
‫ﺣﻤﻠﻪ ی ﻣﺎ رو دﻓﻊ ﮐﻨﯿﺪ‪.‬ﻣﺮﺣﻠﻪ دوم ﺷﻤﺎ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺣﻤﻠﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﺪ و ﻣﺮﺣﻠﻪ ی ﺳﻮم ﮐﻪ ﺑﻌﺪا‬
‫ﺑﺮﮔﺰار ﻣﯿﺸﻪ ﯾﻪ دوﺋﻞ ﺟﺪی ﺑﺮای ﺷﮑﺴﺖ دادن ﺣﺮﯾﻔﻪ ﺧﺐ ﺣﺎﻻ ﻧﻔﺮ اول ﮐﯿﻪ ؟‬
‫دﻧﯿﺲ ﮐﺮﯾﻮی ﺑﺎ ﺻﺪای ﺑﻠﻨﺪ ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﻣﻦ‬

‫‪130‬‬

‫‪131‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ـ ﺧﻮﺑﻪ دﻧﯿﺲ ﺗﻮ ﺑﺎ رون ﺷﺮوع ﮐﻦ ! ﺑﻘﯿﻪ ﻋﻘﺐ واﯾﺴﻦ ‪ .‬رون و دﻧﯿﺲ ﺑﻪ ﻗﺴﻤﺖ ﺧـﺎﻟﯽ‬
‫ﺳﺎﻟﻦ آﻣﺪﻧﺪ و روﺑﺮوی ﻫﻢ اﯾـﺴﺘﺎدﻧﺪ ‪ .‬اوﻟـﯿﻦ ﺣﻤﻠـﻪ از ﻃـﺮف رون ﺑـﻮد ﮐـﻪ ﺑـﺴﺮﻋﺖ‬
‫ﺟﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﭼﺮﺧﺎﻧﺪ‪ :‬ﭘﺘﺮوﻓﯿﮑﻮس ﺗﻮﺗﺎﻟﻮس‬
‫دﻧﯿﺲ ﭼﺮﺧﯽ زد ‪ :‬ﭘﺮوﺗﮑﻮ‬
‫ﻃﻠﺴﻢ رون ﺑﻪ دﻧﯿﺲ ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﺮد اﻣﺎ ﺟﺎدوی دﻓﺎﻋﯽ اﺛﺮ آﻧﺮا ﮔﺮﻓﺖ‬
‫رون ﺑﺴﺮﻋﺖ ﭼﺮﺧﯿﺪ ‪ :‬اﯾﻤﭙﺪﯾﻤﻨﺘﺎ ‪ .‬اﯾﻨﺒﺎر ﭘﺸﺖ دﻧﯿﺲ ﻣﻨﻔﺠﺮ ﺷﺪ ‪ .‬ﺻﺪای ﺗﺸﻮﯾﻖ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ‬
‫ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و رون‪ ,‬دﻧﯿﺲ را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد ‪ :‬ﺣـﺎﻻ ﺗـﻮ ﺣﻤﻠـﻪ ﮐـﻦ ‪ .‬دﻧـﯿﺲ ﭼﻮﺑﺪﺳـﺘﯽ اش را‬
‫ﺣﺮﮐﺘﯽ داد ‪ :‬اﮐﺴﭙﻠﯿﺎرﻣﻮس ‪.‬‬
‫رون ﺧﻮد را روی زﻣﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ وﻏﻠﻄﯽ زد ‪ :‬ﺗﺎﻻﺗﻠﮕﺮا ‪ .‬دﻧﯿﺲ ﺑﺎ ﯾـﮏ ﺣﺮﮐـﺖ ﺳـﺮﯾﻊ‬
‫ﻃﻠﺴﻢ را ﻣﻨﺤﺮف ﮐﺮد ‪.‬‬
‫رون ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﺳﯽ ﻟﯿﻨﺴﻮ ‪ .‬دﻫﺎن دﻧﯿﺲ ﺑﺎز و ﺑﺴﺘﻪ ﻣﯽ ﺷﺪ اﻣﺎ ﺻﺪاﯾﯽ از آن در ﻧﻤﯽ آﻣﺪ ‪.‬‬
‫رون ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﺑﺮﮔﺸﺖ ﮐﻪ ﻃﻠﺴﻢ ﻗﻔﻞ ﺑﺪن ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑﻪ ﮐﻤﺮش ﺧﻮرد ‪ .‬ﻫﻤـﻪ آن دو را‬
‫ﺗﺸﻮﯾﻖ ﮐﺮدﻧﺪ ‪ ،‬دﻧﯿﺲ ﻃﻠﺴﻢ رون را ﺑﺎﻃﻞ ﮐﺮد و دﺳﺖ رون را ﮔﺮﻓﺖ و او را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد‬

‫‪131‬‬

‫‪132‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺻﺪای ﺑﻠﻨﺪ ﮔﻔﺖ ‪ :‬درس اول ‪ ،‬ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﺑﻪ ﺣﺮﯾﻒ ﭘﺸﺖ ﻧﮑﻨﯿـﺪ‪ .‬دﻧـﯿﺲ ‪ ،‬رون‬
‫ﮐﺎر ﻫﺮ دوﺗﻮن ﺧﻮب ﺑﻮد ‪ .‬دﻧﯿﺲ ﻃﻠﺴﻢ ﻏﯿﺮ ﻟﻔﻈﯽ رو ﺧﻮب اﺟﺮا ﮐﺮدی‪ .‬دﻧﯿﺲ ﻟﺒﺨﻨﺪی‬
‫زد ‪.‬‬
‫ﻧﻔﺮ ﺑﻌﺪی ﯾﮏ ﭘﺴﺮ ﻻﻏﺮ اﺳﻼﻧﯿﺘﺮﯾﻨﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺟﺎﻧﺎﺗﺎن اﻧﺪروز ﻧﺎم داﺷﺖ ‪ .‬ﻗﺪ ﺑﻠﻨﺪ ﺑـﻮد و‬
‫ﭼﺸﻤﻬﺎی ﻋﺴﻠﯽ و ﻣﻮﻫﺎی ﺑﻮر ﺑﻠﻨﺪ داﺷﺖ ‪ .‬ﻫﺮﻣﯿﻮن رو ﺑﺮوی او اﯾـﺴﺘﺎد ‪ .‬ﻫـﺮی وﺳـﻂ‬
‫ﻣﯿﺪان را ﺧﺎﻟﯽ ﮐﺮد ‪ .‬ﺧﺐ ﺷﺮوع ﮐﻨﯿﺪ ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﺎﻻ ﺑﺮد و وردی را ﺑـﻪ ﻃـﺮف اﻧـﺪروز ﻓﺮﺳـﺘﺎد او ﺑـﺎ اوﻟـﯿﻦ‬
‫ﺑﺮﺧﻮرد از زﻣﯿﻦ ﮐﻨﺪه ﺷﺪ و ﺑﻪ ﺳﻘﻒ ﺳﺮﺳـﺮا رﺳـﯿﺪ ‪ .‬ﻫﺮﻣﯿـﻮن آرام ﭼﻮﺑﺪﺳـﺘﯽ اش را‬
‫ﭘﺎﯾﯿﻦ آورد و او را ﺑﻪ آراﻣﯽ روی زﻣﯿﻦ ﻗﺮار داد ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺻﺪای ﺑﻠﻨﺪ ﮔﻔﺖ ‪ :‬اﯾﻦ ﻣﻬﻤﺘﺮﯾﻦ اﺛﺮ ﻃﻠﺴﻤﻬﺎی ﻏﯿﺮ ﻟﻔﻈﯿﻪ ‪ ،‬ﺧﻮﺑﯽ اﯾـﻦ ﻃﻠـﺴﻤﻬﺎ‬
‫اﯾﻨﻪ ﮐﻪ ﺣﺮﯾﻒ ﻧﻤﯽ دوﻧﻪ از ﭼﻪ وردی ﻣﯿﺨﺎد اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﯿﺪ و ﭼﻪ زﻣﺎﻧﯽ در ﻧﺘﯿﺠـﻪ ﺷـﯿﻮه‬
‫ی دﻓﺎع رو ﻫﻢ ﻧﻤﯽ دوﻧﻪ اﻣﺎ ﻗﺪرت ﻃﻠﺴﻤﻬﺎی ﻟﻔﻈﯽ ﺑﯿﺸﺘﺮه ﯾﻌﻨـﯽ اﮔـﺮ اﯾـﻦ ﻃﻠـﺴﻢ ﺑـﺎ‬
‫ﺻﺪای ﺑﻠﻨﺪ اﺟﺮا ﻣﯽ ﺷﺪ اﺣﺘﻤﺎﻻ اﻻن ﺑﻪ ﺳﻘﻒ ﺑﺮﺧﻮرد ﻣﯽ ﮐﺮدی ‪ .‬در ﻣﺪت ﺣـﺮف زدن‬

‫‪132‬‬

‫‪133‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی اﻧﺪروز ﺷﻨﻠﺶ را ﮐﻨﺎر زد و ﺑﺎ ﺧﺸﻢ و ﻧﻔﺮت ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎه ﮐﺮد در ﯾـﮏ ﻟﺤﻈـﻪ‬
‫ﺑﻄﻮر ﻏﺎﻓﻠﮕﯿﺮ ﮐﻨﻨﺪه ﻓﺮﯾﺎد زد ‪ :‬اﯾﻦ وری ﮐﺎردو ‪.‬‬
‫ﭘﺮﺗﻮ ﺳﺮخ رﻧﮕﯽ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻪ ﻃﺮف ﻫﺮﻣﯿﻮن رﻓﺖ اﻣﺎ ﻫﺮﻣﯿﻮن از آن ﺳﺮﯾﻌﺘﺮ ﺑـﻮد و ﺑـﺎ‬
‫ﯾﮏ ﺣﺮﮐﺖ آن را دﻓﻊ ﮐﺮد ‪.‬‬
‫اﻧﺪروز ﻓﺮﯾﺎد زد ‪ :‬ﮐﺎ ل دﺳﺘﺎ‬
‫ﺑﺮﻗﯽ در ﺳﺮﺳﺮا ﭘﯿﭽﯿﺪ و ﻫﺮﻣﯿﻮن را ﺑﻪ ﮔﻮﺷﻪ ای ﭘﺮﺗﺎپ ﮐﺮد ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ‪ :‬اﯾﻦ ﮐﺎری ورﺗﺎ‬
‫اﯾﻨﺒﺎد اﻧﺪروز ﺑﻪ ﭘﺸﺖ اﻓﺘﺎد ﺑﺪﻧﺶ ﻗﻔﻞ ﺷﺪ ‪ .‬ﻫﻤﻪ ی ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮان ﺑـﻪ ﺗـﺸﻮﯾﻖ ﭘﺮداﺧﺘﻨـﺪ ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن دﻓﻊ آن را ﺑﺮ زﺑﺎن آورد ‪ :‬ﺳﻮﻻﻧﺴﻮورا‬
‫ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ اﻧﺪروز از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ ﺧﯿﻠﯽ ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺑﻮد ﻗﺒـﻞ از اﯾﻨﮑـﻪ ﻫﺮﻣﯿـﻮن ﺣﺮﻓـﯽ‬
‫ﺑﺰﻧﺪ وردی ﺑﻪ ﻃﺮﻓﺶ ﻓﺮﺳﺘﺎد ‪ :‬ﮐﺮوﺷﯿﻮ ‪ .‬ﺻﺪای ﺟﯿﻎ ﻫﺮﻣﯿـﻮن ﺑﻠﻨـﺪ ﺷـﺪ ‪.‬ﺑـﺮای ﭼﻨـﺪ‬
‫ﻟﺤﻈﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﺒﻬﻮت ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ﻧﺎﮔﻬﺎن ﻫﺮی از ﭼـﺎ ﭘﺮﯾـﺪ ‪ :‬اﮐـﺴﭙﻠﯿﺎرﻣﻮس ‪ .‬ﭼﻮﺑﺪﺳـﺘﯽ‬

‫‪133‬‬

‫‪134‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫اﻧﺪروز از دﺳﺘﺶ ﺧﺎرج ﺷﺪ ‪ .‬ﻫﺮی و رون ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻪ ﻃﺮف ﻫﺮﻣﯿﻮن دوﯾﺪﻧﺪ ‪ :‬ـ ﺣﺎﻟﺖ‬
‫ﺧﻮﺑﻪ ؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد ‪ ،‬ﻫﺮی ﺑﻪ ﺗﻨﺪی ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﺑﻪ اﻧﺪروز ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﮔﻔـﺖ ‪:‬‬
‫ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻢ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯿﺪ از ﻃﻠﺴﻤﻬﺎی ﻧﺎﺑﺨﺸﻮدﻧﯽ اﺳـﺘﻔﺎده ﮐﻨﯿـﺪ‪ 40 .‬اﻣﺘﯿـﺎز‬
‫ازت ﮐﻢ ﻣﯿﺸﻪ ‪ .‬اﯾﻨﺒﺎر ﺑﻪ ﮐﺴﯽ ﭼﯿﺰی ﻧﻤﯽ ﮔﻢ وﻟﯽ اﮔﻪ ﯾﻪ ﺑﺎر دﯾﮕﻪ اﯾﻨﮑﺎرو ﺑﮑﻨـﯽ ﺳـﺮ‬
‫از آزﮐﺎﺑﺎن در ﻣﯿﺎری روﺷﻨﻪ ؟ اﻧﺪروز ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ‪ :‬ﻫﺮی ﻣﻬﻢ ﻧﯿﺴﺖ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی از ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﻣﯽ ﻟﺮزﯾﺪ اﻣﺎ ﺑﻪ ﻣﻮﻗﻊ ﺑﻪ ﺧـﻮد آﻣـﺪ و رون را ﮐـﻪ آﻣـﺎده ﺣﻤﻠـﻪ ﺑـﻪ‬
‫اﻧﺪروز ﺑﻮد ﺧﻠﻊ ﺳﻼح ﮐﺮد ‪ .‬از ﻃﺮﻓﯽ اﺳﻼﯾﺘﺪﯾﻨﯽ ﻫﺎ ﮐـﻪ ﯾﮑﺒـﺎره ﺣـﺪود ‪ 60‬اﻣﺘﯿـﺎز از‬
‫دﺳﺖ داده ﺑﻮدﻧﺪ ﺑﺎ ﺻﺪای ﺑﻠﻨﺪ اﻋﺘﺮاض ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ ‪.‬‬
‫ـ ﯾﻌﻨﯽ ﭼﯽ ؟‬
‫ـ ﭼﺮا ؟‬
‫ـ ﻋﻮﺿﯽ ﺑﯿﺸﻌﻮر‬

‫‪134‬‬

‫‪135‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ـ دورﮔﻪ ی ﮐﺜﺎﻓﺖ واﺳﻪ ﯾﻪ ﮔﻨﺪ زاده ‪ 40‬اﻣﺘﯿﺎز‪..........‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﺧﯿﻠﯽ ﺟﺪی ﮔﻔﺖ ‪ :‬ده اﻣﺘﯿﺎز دﯾﮕﻪ ﻫﻢ ﮐﻢ ﻣﯿﺸﻪ ﺗﺎ ﯾﺎد ﺑﮕﯿـﺮﯾﻦ ﺗـﻮ اﯾـﻦ‬
‫ﮐﻼس درﺳﺖ رﻓﺘﺎر ﮐﻨﯿﻦ ‪.‬‬
‫ﻣﺎﻟﻔﻮی دﻫﺎﻧﺶ را ﺑﺎز ﮐﺮد ﻫﺮی ﺑﺮای ﻟﺤﻈﻪ ای ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮد ﺧﯿﻠﯽ دﻟـﺶ ﻣـﯽ ﺧﻮاﺳـﺖ‬
‫ﻣﺎﻟﻔﻮی ﺣﺮﻓﯽ ﺑﺰﻧﺪ ﯾﺎ دﺳﺖ از ﭘﺎ ﺧﻄﺎ ﮐﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﺎ او ﺗﺼﻔﯿﻪ ﺣﺴﺎب ﮐﻨﺪ و اﻣﺎ ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ‬
‫او اﻋﺘﺮاﺿﯽ ﺑﮑﻨﺪ ﻫﺮی اﺿﺎﻓﻪ ﮐﺮد ‪ :‬و اﮔﻪ ﮐﺴﯽ دﯾﮕﻪ ای اﻋﺘﺮاض ﮐﻨﻪ ﺧﻮدش ﻣـﺴﺌﻮل‬
‫ﻋﻮاﺑﻘﺸﻪ ‪.‬‬
‫دﻫﺎن ﻣﺎﻟﻔﻮی ﺑﯽ آﻧﮑﻪ ﺻﺪاﯾﯽ از آن ﺧﺎرج ﺑﺸﻪ ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪ ‪ .‬اﻓﺮاد ﺳﻪ ﮔﺮوه دﯾﮕﺮ ﮐـﺎﻣﻼً‬
‫راﺿﯽ ﺑﻮدﻧﺪ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی رو ﺑﻪ رون ﮐﺮد ﮐﻪ ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد ﺑـﻪ ﻫﺮﻣﯿـﻮن ﻟـﺮزان ﮐﻤـﮏ ﮐﻨـﺪ‪ :‬رون ﺑﺒـﺮش‬
‫درﻣﺎﻧﮕﺎه و اﻣﺎ ﺑﻘﯿﻪ ‪ :‬ﺑﺮای اﻣﺮوز ﮐﺎﻓﯿـﻪ ﻓـﺮدا ﻣﯿﺨـﺎم ﻫﻤﺘـﻮن ورد ﺧﻠـﻊ ﺳـﻼح ﻃﻠـﺴﻢ‬
‫ﺑﯿﻬﻮﺷﯽ و ﻗﻔﻞ ﺑﺪن رو ﺑﻪ ﺻﻮرت ﻏﯿﺮ ﻟﻔﻈﯽ اﻧﺠﺎم ﺑﺪﯾﻦ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯿﻦ ﺑﺮﯾﻦ ‪ .‬ﻫﻤﻪ ﺑـﻪ‬
‫ﻃﺮف درﻫﺎ ﺑﻪ راه اﻓﺘﺎدﻧﺪ ‪،‬‬

‫‪135‬‬

‫‪136‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی رو ﺑﻪ اﻧﺪروز ﮐﺮد ‪ :‬ﺗﻮ ﺑﻤﻮن ‪.‬‬
‫وﻗﺘﯽ ﻫﻤﻪ رﻓﺘﻦ ﻫﺮی ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪ :‬ﭼﺮا اﯾﻨﮑﺎرو ﮐﺮدی ‪.‬‬
‫ـ ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﺮدم ﻃﻠﺴﻢ ﮐﺮدن ﮔﻨﺪزاده ﻫﺎ ﻫﻢ ﻣﺸﮑﻠﯽ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ!!!‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﺗﻨﺪی ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﯾﻪ ﺑﺎر دﯾﮕﻪ ﺑﻪ اﯾﻦ اﺳﻢ ﺻﺪاش ﮐﻦ ﺗـﺎ ﻣﺸﮑﻠـﺸﻮ ﻧـﺸﻮﻧﺖ ﺑـﺪم ‪.‬‬
‫ﭘﺮوﻓﺴﻮر اﺳﭙﺮاوت ﻣﯿﮕﻔﺖ اﯾﻦ ﻫﻔﺘﻪ ﺳﺮش ﺧﯿﻠﯽ ﺷﻠﻮﻏﻪ ‪ .‬ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﺑـﺮای ﺧـﺎﻟﯽ ﮐـﺮدن‬
‫ﭼﺮک ﺧﯿﺎرک ﻏﺪه دار ﺑﻪ ﮐﻤﮏ اﺣﺘﯿﺎج داره ‪.‬‬
‫اﻧﺪروز ﺑﻪ ﺗﻨﺪی ﮔﻔﺖ وﻟﯽ ﺗﻮ ﮐﻪ اﻣﺘﯿﺎز ﮐﻢ ﮐﺮدی ‪.‬‬
‫ـ ﭼﻬﻞ اﻣﺘﯿﺎز ﺑﺮای ﻃﻠﺴﻢ ﻧﺎﺑﺨﺸﻮدﻧﯽ ؟ ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﯽ ﺧﯿﻠﯽ ﮐﻢ ﺑﺎﺷﻪ ؟ اوﻧـﻢ ﺑﻌـﺪ از‬
‫اﯾﻨﮑﻪ اﯾﻨﻄﻮر اﻇﻬﺎر ﭘﺸﯿﻤﻮﻧﯽ ﮐﺮدی ؟ ﻧﮑﻨﻪ ﺗﺮﺟﯿﺢ ﻣﯿﺪی ﺑﺮی آزﮐﺎﺑﺎن ‪.‬‬
‫اﻧﺪروز دﻧﺪان ﻗﺮوﭼﻪ ای ﮐﺮد وﻟﯽ ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ ﺣـﺮف دﯾﮕـﺮی ﺑﺰﻧـﺪ ﻫـﺮی دﺳـﺘﻮر‬
‫داد‪:‬ﺑﻬﺘﺮه ﺑﺮی‪. ..‬وﮔﺮﻧﻪ ﺑﻪ ﮐﻼس ﺑﻌﺪﯾﺖ ﻧﻤﯿﺮﺳﯽ‪...‬‬
‫***********************************‬

‫‪136‬‬

‫‪137‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫روز ﺑﻌﺪ ﮐﻼس ﻫﺮی ﭘﯿﺸﺮﻓﺖ ﺧﻮﺑﯽ داﺷﺖ‪ .‬ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﮐﻪ اﺳﻼﺗﯿﺪﯾﻨﯽ ﻫﺎ ﻧﺎراﺿـﯽ ﺑﻮدﻧـﺪ‬
‫اﻣﺎ ﺟﺮات ﻫﯿﭻ ﺑﺤﺜﯽ را ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ ﺑﺨﺼﻮص ﮐﻪ ﭘﺮوﻓﺴﻮر اﺳﻼﮔﻬﻮرن و ﭘﺮوﻓـﺴﻮر ﻣـﮏ‬
‫ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺑﻌﺪ از ﺷﻨﯿﺪن ﻣﺎﺟﺮای اوﻟﯿﻦ ﺟﻠﺴﻪ از زﺑﺎن ﺟﺎﻧﺎﺗﺎن اﻧﺪروز ﺑﻪ ﺷـﺪت از ﻫـﺮی‬
‫ﭘﺸﺘﯿﺒﺎﻧﯽ ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ و ﺣﺘﯽ ﺷﺨﺼﺎ او را ﺑﻪ ﺗﻨﺒﯿﻪ ﺟﺪاﮔﺎﻧﻪ ﻣﺤﮑﻮم ﮐﺮدﻧﺪ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻫﺮ روز ﺑﻌﺪ از ﺗﻤﺮﯾﻦ ﺗﺮﺗﯿﺐ دوﺋﻞ ﺑﯿﻦ داﻧﺶ آﻣﻮزان را ﻣﯿﺪاد ﮐﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﭘﯿـﺸﺮﻓﺖ‬
‫ﺳﺮﻋﺖ ﻋﻤﻞ آﻧﻬﺎ ﺑﻮد ‪ .‬ﺑﺰودی ﮐﻼس ﻫﺮی ﺑﯿﻦ داﻧﺶ آﻣﻮزان ﺑﺴﯿﺎر ﻣﺤﺒﻮب ﺷﺪ ‪ ،‬ﻫﻤـﻪ‬
‫ﺑﺠﺰ داﻧﺶ آﻣﻮزان اﺳﻼﺗﯿﺮﯾﻦ ‪ .‬ﻓﺮدای آﻧﺮوز در ﮐﻼﺳﻬﺎی ﻋﺼﺮ ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل‬
‫ﺑﻪ ﮐﻼس ﻫﺮی آﻣﺪ ﺗﺎ روﻧﺪ ﮐﻼس را ﺑﺮرﺳﯽ ﮐﻨﺪ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻫﺮ دو ﮔﺮوه را ﺑﻪ ﺻﻒ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ ‪ :‬دو ﺑﻪ دو رورﺑﺮوی ﻫﻢ ﺑﺎﯾـﺴﺘﯿﺪ ﺑﭽـﻪ ﻫـﺎی‬
‫ﮔﺮوه اول ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده از ورد ﺧﻠﻊ ﺳﻼح ﺣﺮﯾﻒ روﺑﺮوﺗـﻮن رو ﺧﻠـﻊ ﺳـﻼح ﻣـﯽ ﮐﻨﯿـﺪ ‪.‬‬
‫ﮔﺮوه دوم اﯾﻨﮑﺎر رو ﺑﻪ ﮐﻤﮏ وردﻫﺎی ﻏﯿﺮ ﻟﻔﻈﯽ اﻧﺠﺎم ﻣﯿﺪن ‪ .‬ﺿﻤﻦ اﯾﻨﮑﻪ ﻧﻔـﺮات دوم‬
‫ﻫﺮ ﺟﻔﺖ ﺑﺎﯾﺪ ﺳﻌﯽ ﮐﻨﻨﺪ ﻃﻠﺴﻢ ﺣﺮﯾﻒ رو ﻣﻨﺤﺮف ﮐﻨﻦ ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﺷﺮوع ﮐﻨﯿﻦ ‪.‬‬

‫‪137‬‬

‫‪138‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺧﻮد ﻫﺮی ﻣﺜﻞ ﺟﻠﺴﺎت اﻟﻒ دال در ﮐﻼس راه ﻣﯿﺮﻓﺖ و اﺷﮑﺎﻻت را ﺑﺮﻃﺮف ﻣﯽ ﮐـﺮد ‪.‬‬
‫اﻣﺎ ﺑﺰودی ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ اﮐﺜﺮ ﺷﺎﮔﺮدان در ﺟﺎدوﻫﺎی ﻏﯿﺮ ﻟﻔﻈﯽ ﻣﺸﮑﻞ دارﻧـﺪ ﺑﻨـﺎﺑﺮاﯾﻦ‬
‫ﺗﻤﺮﯾﻦ را ﻣﺘﻮﻗﻒ ﮐﺮد ‪ ،‬ﺟﻠﻮ رﻓﺖ و ﺑﺎ ﺻﺪای ﺑﻠﻨﺪ ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﯾﻪ ورد ﻏﯿﺮ ﻟﻔﻈﯽ ﺑﺎﯾﺪ از ﻋﻤﻖ‬
‫وﺟﻮدﺗﻮن ﺑﯿﺎد ﯾﻌﻨﯽ ﺑﺎﯾﺪ واﻗﻌﺎ ﺑﺨﻮاﯾﺪ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﻧﯿﺪ اوﻧﻮ اﻧﺠﺎم ﺑﺪﯾﺪ ‪ .‬ﺣﺎﻻ دوﺑﺎره ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ‬
‫ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺳﻌﯽ ﮐﻨﯿﺪ ‪.‬‬
‫ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺑﻪ آراﻣﯽ ﮐﻨﺎر ﻫﺮی آﻣﺪ‪ :‬ﮐﺎرت ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮﺑﻪ ﭘﺎﺗﺮ‬
‫‪ ،‬واﻗﻌﺎ ﻣﻌﻠﻢ ﺧﻮﺑﯽ ﻫﺴﺘﯽ ‪ .‬ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻢ ﮐﻪ اﺷﺘﺒﺎه ﻧﮑﺮدم ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺧﻨﺪه ای ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ ‪ :‬اوﻧﻘﺪرا ﻫﻢ ﮐﻪ ﺷـﻤﺎ ﻣﯿﮕـﯿﻦ ﺧـﻮب ﻧﯿـﺴﺖ ‪ ،‬ﻫﻨـﻮز ﺧﯿﻠـﯽ‬
‫ﻣﺸﮑﻞ دارن ‪.‬‬
‫ـ آره ‪ ،‬وﻟﯽ ﻣﺜﻼ آﻗﺎی ﻣﮏ ﻣﯿﻼن ﮐﺎرش ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮﺑﻪ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺳﺮ ﺑﻠﻨﺪی ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﺑﭽﻪ ﻫﺎی اﻟﻒ دال اﯾﻦ ﺟﺎدوﻫﺎ رو ﺧﻮب ﺑﻠﺪﻧـﺪ ‪ .‬ﻣـﺎ ﺣـﺪود ‪6‬‬
‫ﺟﻠﺴﻪ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﻏﯿﺮ ﻟﻔﻈﯽ داﺷﺘﯿﻢ‪ .‬در واﻗﻊ ﻣﻦ ﺑﺮای اوﻧﺎ دﻧﺒﺎل ﺟﺎدوﻫﺎی ﻗﻮی ﺗﺮی ﻫﺴﺘﻢ ‪.‬‬
‫ـ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮﺑﻪ ﭘﺎﺗﺮ ‪ ،‬ﻣﻨﻈﻮرﺗﻮ ﻓﻬﻤﯿﺪم ‪ .‬ﺑﺒﯿﻨﻢ ‪ ،‬ﺟﻠﺴﻪ ی ﺑﻌﺪﺗﻮن ﮐﯽ ﻫﺴﺖ ؟‬

‫‪138‬‬

‫‪139‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺘﺶ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﮐﺮد ﻫﺸﺖ و ﻧﯿﻢ ﺷﺐ ﺑﻮد ‪ :‬ﻓﺮدا ﺷﺐ ﺳﺎﻋﺖ ‪. 7‬‬
‫ـ ﺧﻮﺑﻪ ‪ .‬ﭘﺲ ‪ ،‬ﻓﺮدا ﺳﺎﻋﺖ ‪ 7‬ﺗﻮی اﺗﺎق ﺿﺮورﯾﺎت ﮐﺎرﻣﻮﻧﻮ ﺷﺮوع ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ ‪.‬‬
‫ـ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﻣﯿﺸﻦ ‪.‬‬
‫آﺧﺮ ﮐﻼس ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل رو ﺑﻪ ﻫﺮی ﮐﺮد ‪ .‬ﭘﺎﺗﺮ ﺷﻨﯿﺪم دﯾﺮوز ﺗﺮﺗﯿﺐ ﯾﻪ دوﺋﻞ‬
‫رو دادی؟‬
‫ـ ﺑﻠﻪ ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻓﮑﺮ ﮐﺮدم اﮔﻪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺑﺎ ﻫﻢ دوﺋﻞ ﮐﻨﻨﺪ ﻫﻢ ﺳﺮﻋﺖ ﻋﻤﻠﺸﻮن ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﯿﺸﻪ‬
‫ﻫﻢ ﮐﻤﺘﺮ از ﻣﺒﺎرزه ﻣﯿﺘﺮﺳﻦ ‪.‬‬
‫ـ ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺑﯿﻪ ‪ ،‬ﻣﯿﺘﻮﻧﯽ ﯾﻪ ﻧﻤﻮﻧﻪ اش رو اﺟﺮا ﮐﻨﯽ؟‬
‫ﻫﺮی ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد ‪ ،‬ﺑﻌﺪ ﺳﻮﺗﯽ زد ‪ .‬ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ آﺧﺮﯾﻦ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻫﺎ ﺑﺮ زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد ‪ :‬ﺧـﺐ‬
‫ﺣﺎﻻ ﮐﯽ ﻣﯿﺨﺎد دوﺋﻞ ﮐﻨﻪ ؟‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﺟﻠﻮ آﻣﺪ ‪ :‬ﺧﻮﺑﻪ ‪ .‬ﻧﻔﺮ ﺑﻌﺪی ؟‬
‫زاﺧﺎرﯾﺎس اﺳﻤﯿﺖ ﺟﻠﻮ آﻣﺪ و ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ ﻫﺮی ﺑﺘﻮاﻧﺪ دﺧـﺎﻟﺘﯽ ﺑﮑﻨـﺪ روﺑـﺮوی ﺟﯿﻨـﯽ‬
‫اﯾﺴﺘﺎد و ﻫﺮ دو ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻫﺎﯾﺸﺎن را ﺑﺎﻻ ﺑﺮدﻧﺪ و ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧـﺪ ‪ .‬در ﻧﮕـﺎه‬

‫‪139‬‬

‫‪140‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫زاﺧﺎرﯾﺎس ﺑﺮﻗﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﺮی را ﻣﯽ ﺗﺮﺳﺎﻧﺪ اﻣﺎ ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ ﺣﺮﮐﺘـﯽ ﺑﮑﻨـﺪ ﭘﺮوﻓـﺴﻮر‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل اﺷﺎره ﮐﺮد ‪ :‬ﺷﺮوع ﮐﻨﯿﺪ ‪.‬‬
‫ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺟﯿﻨﯽ ﻃﻠﺴﻤﯽ ﺑﻪ ﻃﺮف زاﺧﺎرﯾﺎس ﻓﺮﺳﺘﺎد ‪ .‬اﺳﻤﯿﺖ ﺟـﺎ ﺧـﺎﻟﯽ داد و ﻃﻠـﺴﻤﯽ‬
‫ﻓﺮﺳﺘﺎد ‪ ،‬ﺟﯿﻨﯽ ﭼﺮﺧﯽ زد و اﯾﻨﺒﺎر ﻃﻠﺴﻢ ﺳﻮزاﻧﻨﺪه را ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑﻪ او زد ‪ .‬زاﺧﺎرﯾﺎس ﻓﺮﯾﺎد‬
‫زد و ﺑﺎز ﻫﻢ ﻃﻠﺴﻤﯽ ﺑﻪ ﻃﺮف ﺟﯿﻨﯽ ﻓﺮﺳﺘﺎد ‪ .‬اﯾﻨﺒﺎر ﺟﯿﻨﯽ ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﻃﻠﺴﻢ او را ﻣﻨﺤـﺮف‬
‫ﮐﺮد ‪ .‬زاﺧﺎرﯾﺎس ﺣﺮﮐﺖ ﺳﺮﯾﻌﯽ ﮐﺮد و ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ ﺑﻘﯿﻪ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ ﭼﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎده ﺟﯿﻨـﯽ‬
‫ﺑﺎ ﺻﻮرت ﺑﻪ دﯾﻮار ﮐﻮﺑﯿﺪه ﺷﺪ ﻫﺮی ﺧﻮاﺳﺖ ﻣﺒﺎرزه را ﻣﺘﻮﻗﻒ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺟﯿﻨﯽ ﺑﻠﻨـﺪ ﺷـﺪ‬
‫ﺻﻮرﺗﺶ ﻏﺮق ﺧﻮن ﺑﻮد و در ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺑﺮق ﺧﺸﻤﯽ ﻣﯽ درﺧﺸﯿﺪ ﮐﻪ ﻫﺮی را ﺑﯿﺎد ﺧﺸﻢ‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﻣﯽ اﻧﺪاﺧﺖ ‪ .‬دﺳﺖ ﺟﯿﻨﯽ ﺑﻪ ﻃﺮف ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش ﮐﻪ ﭼﻨﺪ ﻣﺘﺮ دورﺗﺮ اﻓﺘـﺎده‬
‫ﺑﻮد دراز ﺷﺪ ﻫﺮی ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﻮد ﮐﺎر اﺳﻤﯿﺖ ﺗﻤﺎم اﺳﺖ ﺑﺎ ﺷﻨﺎﺧﺘﯽ ﮐﻪ از ﺟﯿﻨﯽ داﺷﺖ اﯾـﻦ‬
‫ﮐﺎر ﺑﺴﯿﺎر آﺳﺎن ﺑﻮد ﻓﻘﻂ ﮐﺎﻓﯽ ﺑﻮد دﺳﺘﺶ ﺑﻪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﺑﺮﺳﺪ ‪...‬‬
‫وﻟﯽ اﺳﻤﯿﺖ ﺑﻪ او ﻓﺮﺻﺘﯽ ﻧﺪاد ‪ ،‬ﻧﺎﺟﻮاﻧﻤﺮداﻧﻪ ﺣﺮﮐﺘﯽ ﮐﺮد و ﺑﺎ وردی ﭼﻨﺪﯾﻦ ﺑـﺎر او را‬
‫ﺑﻪ زﻣﯿﻦ ﮐﻮﺑﯿﺪ ‪ ،‬اﯾﻨﺒﺎر ﺟﯿﻨﯽ ﺑﻠﻨﺪ ﻧﺸﺪ وﻟﯽ زاﺧﺎرﯾﺎس ول ﮐﻦ ﻧﺒﻮد ‪ ،‬ﺗﻤﺎم اﯾﻦ اﺗﻔﺎﻗـﺎت‬

‫‪140‬‬

‫‪141‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫در ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﭼﻨﺎن ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺖ رخ داد ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﻋﮑﺲ اﻟﻌﻤﻠﯽ ﻧـﺸﺎن ﻧـﺪاد ‪ .‬ﻧﺎﮔﻬـﺎن‬
‫ﻫﺮی ﺑﺨﻮد آﻣﺪ وﺣﺸﺖ زده او را ﺧﻠﻊ ﺳﻼح ﮐﺮد و ﺑﻪ ﻃﺮف ﺟﯿﻨﯽ دوﯾﺪ ‪.‬‬

‫‪141‬‬

‫‪142‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻓﺼﻞ دوازدهﻢ‪:‬ﺏﺮﻧﺎﻣﻪ هﺎی ﻣﺪﻳﺮ‬
‫دو روز ﺑﻮد ﮐﻪ ﺟﯿﻨﯽ در دﻣﺎﻧﮕﺎه ﻗﻠﻌﻪ ﺑﺴﺘﺮی ﺑﻮد ‪ .‬ﻫﺮی ‪ ،‬رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫـﺮ روز ﺑـﻪ‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﺳﺮ ﻣﯿﺰدﻧﺪ ‪ ،‬ﺧﺎﻧﻢ ﭘـﺎﻣﻔﺮی ﮔﻔﺘـﻪ ﺑـﻮد ﮐـﻪ ﻃﻠـﺴﻢ زاﺧﺎرﯾـﺎس ﺑﺎﻋـﺚ ﺷﮑـﺴﺘﮕﯽ‬
‫اﺳﺘﺨﻮان ﺑﯿﻨﯽ و ﭼﻨﺪ اﺳﺘﺨﻮان ﻗﻔﺴﻪ ی ﺳﯿﻨﻪ ﺟﯿﻨﯽ ﺷﺪه و ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﮐﻪ او در ﯾـﮏ ﭼـﺸﻢ‬
‫ﺑﺮ ﻫﻢ زدن اﯾﻦ ﻣﺸﮑﻞ را ﺣﻞ ﮐﺮد وﻟﯽ ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﭼﻨﺪ روزی ﺑﺴﺘﺮی ﺑﺎﺷﺪ ‪.‬‬
‫ﻫﻤﯿﻨﮑﻪ از درﻣﺎﻧﮕﺎه ﺧﺎرج ﺷﺪﻧﺪ رون ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﮔﻔﺖ ‪ :‬اون ﻋﻮﺿﯽ ﻋﻤﺪا اﯾﻦ ﮐﺎر رو‬
‫ﮐﺮد ‪.‬‬
‫ـ رون ! اﯾﻦ ﺑﺎر ﺻﺪﻣﻪ ﮐﻪ اﯾﻨﻮ ﻣﯿﮕﯽ ‪ .‬ﻣﺎ ﻫﻢ ﻣﯽ دوﻧﯿﻢ ﮐﻪ زاﺧﺎرﯾﺎس ﻣﯿﺨﺎﺳﺘﻪ ﺗﻼﻓـﯽ‬
‫ﮐﻨﻪ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ‪ ،‬از ﺗﻼﻓﯽ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮد ‪ .‬اﮔـﻪ دﯾـﺮ ﺟﻨﺒﯿـﺪه ﺑـﻮدم ﺟﯿﻨـﯽ را‬
‫ﮐﺸﺘﻪ ﺑﻮد ‪.‬‬
‫رون ﺑﺎ ﺣﺮص ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺗﻮ ﮐﻼس اﻣﺮوز ﺣﺎﻟﺸﻮ ﺟﺎ ﻣﯿﺎرم ‪.‬‬

‫‪142‬‬

‫‪143‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ـ ﺑﻪ ﻧﻈﺮم ﺟﺮﯾﻤﻪ ی ﻫﺮی ﺣﺎﻟﺸﻮ ﺟﺎ آورده ‪ ...‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻟﺒﺨﻨﺪی زد ) ﻫﺮی زاﺧﺎرﯾـﺎس را‬
‫ﻣﺠﺒﻮر ﮐﺮده ﺑﻮد ﮐﻪ ﯾﮏ ﻫﻔﺘﻪ ﺑﺎ ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ ﮐﺎر ﮐﻨـﻪ و اﯾـﻦ ﺗﻨﺒﯿـﻪ ﺷـﺎﻣﻞ ﺑﯿـﻞ زدن ﺗﻤـﺎم‬
‫ﺟﺎﻟﯿﺰ ﮐﺪو ﺣﻠﻮاﯾﯽ ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ ﺑﺪون اﺳﺘﻔﺎده از ﺟﺎدو ‪ ،‬اﯾﺠﺎد ﯾﮏ ﻣﺰرﻋـﻪ ی ﺟﺪﯾـﺪ و ﭼﻨـﺪ‬
‫ﺳﻔﺮ ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﺟﻨﮕﻞ ﻣﻤﻨﻮع ﻫﻢ ﻣﯿﺸﺪ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻧﮕﺎه ﭘﺮﺧﺸﻤﯽ ﺑﻪ اﻃﺮاف ﮐﺮد و ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﻧﻪ ‪ ،‬رون ‪ .‬ﻣﻦ ﮔﺬاﺷـﺘﻢ ﺟﯿﻨـﯽ‬
‫ﺑﺎ زاﺧﺎرﯾﺎس ﻣﺒﺎرزه ﮐﻨﻪ ﺧﻮدﻣﻢ ﺟﺒﺮان ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺤﺚ را ﻋﻮض ﮐﻨﺪ ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪ :‬راﺳﺘﯽ ﻫـﺮی ﭼـﺮا ﻣـﮏ ﮔﻮﻧﮕـﺎل‬
‫ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﮐﻼس اﻣﺮوزم ﺗﻮ اداره ﮐﻨﯽ ‪ ،‬ﻣﮕﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺣﺎﻟﺶ ﺑﻬﺘﺮ ﻧﺸﺪه ؟‬
‫ﺻﺪای ﺟﺮج از ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﻟﻮﭘﯿﻦ رﻓﺘﻪ ﻣﺎﻣﻮرﯾﺖ ﻣﻌﻠﻮم ﻧﯿﺴﺖ ﮐﯽ ﺑﺮﮔﺮده ‪.‬‬
‫ﻓﺮد اداﻣﻪ داد ‪ :‬اﮔﻪ ﺧﻮاﺳﺘﯿﻦ ﺣﺎل اﺳﻤﯿﺖ رو ﺑﮕﯿﺮﯾﻦ ﻣﯿﺘﻮﻧﯿﻦ رو ﮐﻤﮏ ﻣﺎ ﻫـﻢ ﺣـﺴﺎب‬
‫ﮐﻨﯿﻦ ‪.‬‬
‫ـ ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ وﻟﯽ ﻣﯿﺨﺎم ﺧﻮدم ﺣﺎﻟﺸﻮ ﺟﺎ ﺑﯿﺎرم ‪.‬‬
‫ﻫﺮی اﯾﻨﻮ ﮔﻔﺖ و ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪ :‬ﻣﯿﺸﻪ ﺑﮕﯿﻦ ﺷﻤﺎ دو ﺗﺎ ﭼﺮا ﻫﻤﺶ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻣﺎ ﺳﺒﺰ ﻣﯿﺸﯿﺪ ؟‬

‫‪143‬‬

‫‪144‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ـ ﻓﻀﻮﻟﯽ ﻧﮑﻦ ! ﻣﺎﻣﻮرﯾﺖ ﺳﺮﯾﻪ ‪ .‬ﻓﺮد اﯾﻦ راﮔﻔﺖ و ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪی از آﻧﻬﺎ دور ﺷﺪ‪.‬‬
‫‪ .‬ﻫﺮی در ﮐﻼس آﻧﺮوز ﺟﺎدوی ﺳﭙﺮ ﻣﺪاﻓﻊ را ﺑﻪ داﻧﺶ آﻣﻮزان آﻣﻮزش ﻣـﯽ داد ‪ .‬اﻟﺒﺘـﻪ‬
‫ﻃﺒﯿﻌﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻏﯿﺮ از اﻋﻀﺎی اﻟﻒ دال ﻫﯿﭻ ﮐﺪام از ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﻣﻮﻓـﻖ ﺑـﻪ اﺟـﺮای آن ﻧﻤـﯽ‬
‫ﺷﺪﻧﺪ ‪ .‬ﻫﺮی ﻣﯽ داﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺳﻦ اﮐﺜﺮ آﻧﻬﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﮐﻤـﻪ و ﻗـﺪرت اﯾﺠـﺎد ﺳـﭙﺮ ﻣـﺪاﻓﻊ را‬
‫ﻧﺪارﻧﺪ ‪ .‬اﻣﺎ ﻣﯿﺨﺎﺳﺖ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ در ﺻﻮرت ﺣﻤﻠﻪ ی اﺣﺘﻤﺎﻟﯽ دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ ﺣﺪاﻗﻞ‬
‫ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﻨﺪ از ﺧﻮد دﻓـﺎع ﮐﻨﻨـﺪ ﺑﺨـﺼﻮص ﮐـﻪ در دو روز ﮔﺬﺷـﺘﻪ ﭘﯿـﺎم اﻣـﺮوز داﺋﻤـﺎ‬
‫ﮔﺰارﺷﺎﺗﯽ از ﺣﻤﻠﻪ ی دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ را ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻮاده ﻫـﺎی ﺟـﺎدوﮔﺮ ﻣﻨﺘـﺸﺮ ﻣـﯽ ﮐـﺮد ‪،‬در‬
‫ﻗﺴﻤﺘﯽ از ﮔﺰارش ﺧﺒﺮ ﺣﻤﻠﻪ ی دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ ﺑﻪ ﯾـﮏ ﻣﻬـﺪﮐﻮدک ﻣـﺸﻨﮕﯽ و ﺑﻮﺳـﯿﺪن‬
‫ﺣﺪود ﺳﯽ ﺑﭽﻪ ی ﺑﯿﮕﻨﺎه ﻫﻤﻪ را ﻣﻨﻘﻠﺐ ﮐﺮد‪ .‬اوﺑﺎ ﭘﺸﺘﮑﺎری ﺑﯽ ﻇﯿﺮ دو ﺟﻠﺴﻪ ی ﮔﺬﺷﺘﻪ‬
‫را ﺑﺮای ﻫﻤﯿﻦ ﮐﺎر ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد و ﺗﺼﻤﯿﻢ داﺷﺖ ﺗﺎ وﻗﺘﯽ ﻫﻤﻪ اﯾﻦ ﺟﺎدو را ﯾﺎد ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ اﻧﺪ‬
‫ﺑﻪ ﮐﺎرش اداﻣﻪ دﻫﺪ ‪ ،‬در اﯾﻦ ﺑﯿﻦ اﻋﻀﺎی اﻟﻒ دال در ﮔﻮﺷﻪ و ﮐﻨﺎر ﺑﺎ آﻣﻮزش ﺑﻘﯿﻪ ﺑـﻪ‬
‫ﻫﺮی ﮐﻤﮏ ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ ‪.‬‬

‫‪144‬‬

‫‪145‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫آﻧﺸﺐ ﻃﺒﻖ ﻗﺮار ﻗﺒﻠﯽ ﺳﺎﻋﺖ ﺷﺶ و ﻧﯿﻢ از ﺧﺎﺑﮕﺎه ﺧﺎرج ﺷﺪ و ﺑﺴﻤﺖ اﺗﺎق ﻧﯿﺎزﻣﻨـﺪﯾﻬﺎ‬
‫رﻓﺖ و ده دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ زﻣﺎﻧﯿﮑﻪ ﻫﻤﻪ ی اﻋﻀﺎی ﮔﺮوه ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻧﺪ ‪ .‬ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل‬
‫ﺑﻪ آﻧﺠﺎ رﺳﯿﺪ ‪.‬‬
‫ﻣﯿﻨﺮا ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺳﻪ ﺿﺮﺑﻪ ی آرام ﺑﻪ در زد و وارد ﺷﺪ ‪ ،‬ﺑـﺎ ﻧﮕـﺎﻫﯽ ﺗﻌﺠـﺐ زده ﺑـﻪ‬
‫ﻫﺠﺪه ﻧﻔﺮی ﮐﻪ روی ﺑﺎﻟﺸﺘﮏ ﻫﺎ ﻧﺸـﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧـﺪ و ﻣـﺸﺘﺎﻗﺎﻧﻪ ﺑـﻪ او ﻧﮕـﺎه ﻣـﯽ ﮐﺮدﻧـﺪ‬
‫ﻧﮕﺮﯾﺴﺖ ‪ .‬و ﻟﺒﺨﻨﺪی زد ‪ ،‬ﮐﺎری ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺎ اﯾﻦ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ اﻧﺠﺎم دﻫﺪ ﺑـﺮای او ﮐـﻪ‬
‫ﻫﻤﯿﺸﻪ در رﻋﺎﯾﺖ ﻗﺎﻧﻮن ﭘﺎﻓﺸﺎری ﻣﯽ ﮐﺮد ﮐﻤﯽ ﻋﺠﯿﺐ ﺑﻮد ‪ .‬اﻣﺎ اﯾﻨﺒـﺎر ﻣﺘﻔـﺎوت ﺑـﻮد ‪.‬‬
‫ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺑﻪ اﯾﻦ ارﺗﺶ ﮐﻮﭼﮏ ﻧﯿﺎز داﺷﺖ ‪ .‬ﺑﻪ آراﻣﯽ ﺟﻠﻮ آﻣﺪ و روی ﺗﻨﻬـﺎ ﺑﺎﻟـﺸﺘﮏ‬
‫ﺧﺎﻟﯽ ﻧﺸﺴﺖ ‪ .‬ﻧﮕﺎﻫﺶ از ﺻﻮرﺗﯽ ﯾﮑﯽ ﺑﻪ دﯾﮕﺮی ﻣﯽ ﭼﺮﺧﯿﺪ ﻫﻨـﻮز ﻣﻄﻤـﺌﻦ ﻧﺒـﻮد ﮐـﻪ‬
‫داﺧﻞ ﮐﺮدن اﯾﻦ ﺑﭽﻪ ﻫﺎی ﺑﯽ ﺗﺠﺮﺑﻪ در اﯾﻦ ﺟﻨﮓ ﮐﺎر درﺳﺘﯽ ﺑﺎﺷﺪ ‪ .‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣـﺎل ﭼـﺎره‬
‫ای ﻧﺪاﺷﺖ ﭼﻬﺮه اش ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﻣﺼﻤﻢ و ﻣﺤﮑﻢ ﺷﺪ‪ .:‬ﺧﻮب ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ‪ .‬واﻗﻌﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻢ ﮐـﻪ‬
‫ﺷﻤﺎ رو در اﯾﻨﺠﺎ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻢ ‪ .‬ﻫﻤﻪ ی ﺷـﻤﺎ ﺗـﺎ ﺣـﺪودی ﺑـﺎ ﻋﻠـﺖ ﺗـﺸﮑﯿﻞ ﻣﺠـﺪد ارﺗـﺶ‬

‫‪145‬‬

‫‪146‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﺑﺎ ﺧﺒﺮﯾﻦ و ﻣﯿﺪوﻧﯿﻦ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺑﻪ ﮐﻤﮏ ﺷﻤﺎ اﺣﺘﯿﺎج دارﯾﻢ اﻣﺎ ﻣﻄﻤﺌﻨﺎً ﻧﻤﯽ دوﻧـﯿﻦ‬
‫ﮐﻪ ﻣﺎ ﮐﯽ ﻫﺴﺘﯿﻢ و ﭼﺮا ﺑﻪ ﮐﻤﮏ ﺷﻤﺎ اﺣﺘﯿﺎج دارﯾﻢ ‪.‬‬
‫ارﻧﯽ ﻣﮏ ﻣﯿﻼن ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪ :‬ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﻣﻨﻈﻮرﺗﻮن ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰه‬
‫ـ ﻧﻪ آﻗﺎی ﻣﮏ ﻣﯿﻼن ‪ ،‬در ﺑﯿﻦ اﻓﺮاد اﯾﻦ ﮔﺮوه ﻓﻘﻂ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮﻧـﺪ ﮐـﻪ از اﺻـﻞ ﻗـﻀﯿﻪ ﺗـﺎ‬
‫ﺣﺪودی ﺑﺎﺧﺒﺮﻧﺪ ‪ ،‬و ﻣﻦ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺣﻖ دارﯾﻦ ﺑﺪوﻧﯿﻦ ﮐﻪ ﭼﺮا اﯾﻦ ﮐﺎرو اﻧﺠﺎم‬
‫ﻣﯿﺪﯾﻦ ‪ .‬ﻧﮕﺎﻫﺶ روی ﺻﻮرت ﻣﺸﺘﺎق و ﻣﻨﺘﻈﺮ اﻓﺮاد ﮔﺮوه ﭼﺮﺧﯿﺪ ‪ :‬ﺣﺘﻤـﺎ ﻫﻤﺘـﻮن اﺳـﻢ‬
‫ﻣﺤﻔﻞ ﻗﻘﻨﻮس رو ﺷﻨﯿﺪﯾﻦ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻮﺿﻮح ﺑﺮق ﺗﻌﺠﺐ و ﺣﯿﺮت در ﭼﺸﻢ دوﺳﺘﺎﻧﺶ دﯾﺪ ‪:‬‬
‫ـ ﻣﺤﻔﻞ ﻗﻘﻨﻮس !‬
‫ـ اﻧﺠﻤﻦ ﺿﺪ اﺳﻤﺸﻮﻧﺒﺮ ؟‬
‫ـ درﺳﺘﻪ ﻣﺤﻔﻞ ﻗﻘﻨﻮس ﯾﻪ اﻧﺠﻤﻦ ﺑـﺮای ﻣﺒـﺎرزه وﻟـﺪوﻣﻮرت و اﻓﺮادﺷـﻪ ‪ .‬ﮐـﻪ ﺗﻮﺳـﻂ‬
‫ﭘﺮوﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪور ﺗﺎﺳﯿﺲ ﺷﺪه و ﺗـﺎ ﺑـﻪ ﺣـﺎل ﺟﻠـﻮی ﺧﯿﻠـﯽ از ﻧﻘـﺸﻪ ﻫـﺎی اوﻧـﺎ رو‬

‫‪146‬‬

‫‪147‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﮔﺮﻓﺘﻪ‪.‬اوﻧﺎ ﻣﺪﺗﯽ ﻗﺒﻞ از ﻃﺮﯾﻖ ﯾﮑﯽ از اﻋﻀﺎی ﻣﺤﻔﻞ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷـﺪﻧﺪ ﮐـﻪ وﻟـﺪﻣﻮرت ﺑـﻪ‬
‫دﻧﺒﺎل ﺗﺼﺮف ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰه!‬
‫دﯾﻦ ﺗﻮﻣﺎس ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪ :‬اﻣﺎ ﭼﺮا ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺨﻮاد ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰو ﺑﮕﯿﺮه ؟‬
‫ـ ﺳﻮال ﺧﻮﺑﯿﻪ آﻗﺎی ﺗﻮﻣﺎس و ﻣﻦ ﺟﻮاب ﺧﻮﺑﯽ ﺑﺮاش دارم ‪ .‬ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺗﻨﻬﺎ ﺟﺎﺋﯿﮑﻪ ﮐـﻪ‬
‫ﺗﺎ ﺑﺤﺎل زﯾﺮ ﻓﺮﻣﺎن اون در ﻧﯿﻮﻣﺪه از ﻃﺮﻓﯽ ﺟﺎدوﻫﺎی ﺑﺎﺳـﺘﺎﻧﯽ ﻫـﺎﮔﻮارﺗﺰ اﻣﮑـﺎن ورود‬
‫ﻫﯿﭻ ﺑﯿﮕﺎﻧﻪ ای رو ﺑﻪ اﯾﻨﺠﺎ ﻧﻤﯿﺪه ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ وﻟﺪﻣﻮرت ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻪ ﭘﺎﯾﮕـﺎﻫﯽ ﻣﻄﻤـﺌﻦ ﺗـﺮ از‬
‫اﯾﻨﺠﺎ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ ‪،‬‬
‫ﻧﻔﺲ اﮐﺜﺮ اﻓﺮاد در ﺳﯿﻨﻪ ﺣﺒﺲ ﺷﺪ‬
‫ﺳﯿﻤﻮس ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪ :‬ﭘﺲ ‪ ...‬ﭘﺲ وزارت ﺧﻮﻧﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﻓﮑﺮ دﻓﺎع از ﻫﺎﮔﻮاﺗﺰ ﺑﺎﺷﻪ‬
‫ـ ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ ﻧﻪ آﻗﺎی ﻓﯿﻨﯿﮕﺎن ‪ ،‬وزارت ﺧﻮﻧﻪ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ اﯾﻦ ﻣﺴﺎﺋﻞ رو ﺟﺪی ﻧﻤﯿﮕﯿﺮه اﻣـﺎ‬
‫ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺣﻤﺎﻗﺖ ﻫﻤﯿﺸﮕﯽ ﺷﻮن اﯾﻦ اﺻﻼ ﻋﺠﯿﺐ ﻧﯿﺴﺖ ‪.‬‬
‫ـ ﭘﺲ ﺑﺎﯾﺪ ﭼﯿﮑﺎر ﮐﻨﯿﻢ ﻣﺎ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ از ﭘﺲ اوﻧﺎ ﺑﺮ ﻧﻤﯽ ﯾﺎﯾﻢ ‪.‬‬

‫‪147‬‬

‫‪148‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ـ ﻣﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﯿﺴﺘﯿﻢ آﻗﺎی ﻻﻧﮓ ﺑﺎﺗﻢ ‪ ،‬اﻋﻀﺎی ﻣﺤﻔﻞ ﻗﻘﻨﻮس در ﮐﻨﺎر ﻣﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ ‪ .‬ﺑﻪ ﻋـﻼوه‬
‫اﻣﺴﺎل ﺳﻌﯽ ﺷﺪه ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ی ﺷﻤﺎ رو ﺑﺮای ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ از ﺧﻮدﺗﻮن آﻣﺎده ﮐﻨﯿﻢ ‪.‬‬
‫ـ وﻟﯽ ﻣﺎ ﺗﻌﺪادﻣﻮن ﺧﯿﻠﯽ ﮐﻤﻪ ‪ .‬ﻧﺼﻒ اﻋﻀﺎی ﮔﺮوه ﺑﺮﻧﮕﺸﺘﻦ‪.‬‬
‫ـ واﻗﻌﺎ دوﺷﯿﺰه ﻻوﮔﻮد اﯾﻨﻄﻮری ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ؟ ﺑﺒﯿـﻨﻢ ﺗـﻮ ﮔـﺮوه رﯾـﻮﻧﮑﻼ ﭼﻨـﺪ ﻧﻔـﺮ‬
‫ﻋﻀﻮﻧﺪ‬
‫ـ ‪ 65‬ﻧﻔﺮ ﭘﺮوﻓﺴﻮر‬
‫_درﺳﺘﻪ و ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺗﻌﺪاد ﻫﻢ درﺳﻪ ﮔﺮوه دﯾﮕﻪ دارﯾﻢ ‪ .‬اﯾﻨﻄﻮر ﻧﯿﺴﺖ ؟‬
‫ـ ﻧﻪ‬
‫ﭼﺮا ﻧﻪ ؟‬
‫ـ اﺳﻼﯾﺘﺮﯾﻨﯽ ﻫﺎ ﺑﺎ ﻣﺎ ﻧﯿﺴﺘﻦ ‪.‬‬
‫ـ دﻗﯿﻘﺎ دوﺷﯿﺰه ﮔﺮﻧﺠﺮ ‪ .‬و اﯾﻦ ﯾﻌﻨﯽ ﯾﻪ ﻧﻘﻄﻪ ﺿﻌﻒ ‪.‬ﮐﻪ ﻣﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮاش ﯾـﻪ راه ﺣـﻞ ﭘﯿـﺪا‬
‫ﮐﻨﯿﻢ‪.‬‬

‫‪148‬‬

‫‪149‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫اﯾﻨﺒﺎر رون ﮔﻔﺖ‪:‬ﻗﺒﻼ ﻫﻢ ﮔﻔﺘﻢ اﮔﻪ راه ﺣﻞ ﯾﻌﻨﯽ دوﺳﺘﯽ ﺑﺎ اون ﺧﺎﺋﻨﺎی اﺳـﻼﯾﺘﺮﯾﻨﯽ ﻣـﻦ‬
‫ﯾﮑﯽ ﻧﯿﺴﺘﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺎﻧﺎ آﺑﻮت ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪ :‬وﻟﯽ اﮔﻪ اﺳﻼﯾﺘﺮﯾﻨﯽ ﻫﺎ ﻃﺮف ﻣﺎ ﻧﯿﺴﺘﻦ ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎ وﻟﺪوﻣﻮرﺗﻦ‪...‬‬
‫ـ ﺑﻠﻪ ﻫﺎﻧﺎ و اﯾﻦ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺛﺎﺑﺖ ﺷﺪه ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﮔﻔﺖ ‪:‬ﭘﺎرﺳﺎﻟﻢ اوﻧﺎ ﺑﺎﻋﺚ ﮐﺸﺘﻪ ﺷـﺪن ﭘﺮوﻓـﺴﻮر داﻣﺒﻠـﺪور ﺷـﺪن ‪ .‬اون‬
‫ﻣﺎﻟﻔﻮی ﻋﻮﺿﯽ‪....‬‬
‫رون ﺑﺎ وﺣﺸﺖ ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ی ﻫﺮی ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد ﻫﯿﭻ وﻗﺖ او را اﯾﻨﻘﺪر ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﻧﺪﯾﺪه ﺑﻮد‬
‫‪ ،‬ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺶ از ﺧﺸﻢ ﻣﯽ ﺳﻮﺧﺖ و ﺻﻮرﺗﺶ ﺑﺮاﻓﺮوﺧﺘﻪ ﺷﺪه ﺑـﻮد‪ .‬ﻣـﮏ ﮔﻮﻧﮕـﺎل ﻫـﻢ‬
‫ﻣﺘﻮﺟﻪ اﯾﻦ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد اﻣﺎ ﺗﺮﺟﯿﺢ داد او را ﺑﻪ ﺣﺎل ﺧﻮدش ﺑﮕﺬارد‪...‬‬
‫ـ ﺧﺐ ‪ ،‬ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﻫﺮی در ﭼﻪ ﺣﺪ ﺑﺮای ﺷﻤﺎ ﺗﻮﺿﯿﺢ داده اﻣﺎ دﻟﯿﻞ ﺣﻀﻮر ﻣﺮگ ﺧﻮارﻫﺎ‬
‫در ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ و ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪن ﭘﺮوﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪور ﺧﯿﺎﻧﺖ ﭼﻨﺪ ﺗﺎ از اﺳﻼﯾﺘﺪﯾﻨﯽ ﻫﺎ ﺑﻮده ﮐﻪ‬
‫ﺑﺎ زرﻧﮕﯽ ﺗﻮﻧﺴﺘﻦ دوﺑﺎره ﺑﻪ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺑﺮﮔﺮدن ) ﺑﻌﺪ ﺑﺎ ﺗﺎﮐﯿﺪ ﺑﯿﺸﺘﺮی ﮔﻔﺖ ﻓﻘﻂ ﭼﻨﺪ ﺗﺎ‬
‫ﻧﻪ ﻫﻤﺸﻮن ( ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﻣﺪﺗﯽ ﻃﻮﻻﻧﯽ ﺑﺎ آﻧﻬﺎ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮد و ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﺑﻌـﺪ‬

‫‪149‬‬

‫‪150‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫از اﻃﻤﯿﻨﺎن از ﻋﻼﻗﻪ ی اﻋﻀﺎی ﮔﺮوه ﺑﻪ ﻫﻤﮑﺎری وﻇﺎﯾﻒ آﻧﻬﺎ را اﯾﻨﻄﻮر ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨـﺪی و‬
‫ﺗﻘﺴﯿﻢ ﮐﺮد ‪:‬‬
‫دراﮐﻮ ﻣﺎﻟﻔﻮی و ﮐﺮاب وﮔﻮﯾﻞ ﺑﺎﯾﺪ داﺋﻤﺎ ﺗﺤﺖ ﻧﻈﺮ ﺑﺎﺷﻦ ‪ ،‬ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ اﯾﻨﮑﻪ اﻓـﺮادی از‬
‫ﮔﺮوﻫﻬﺎی ﻣﺨﺘﻠﻒ در اﻟﻒ دال ﺣﻀﻮر دارن اﯾﻦ ﮐﺎر ﺳﺎده اﯾﻪ ‪.‬‬
‫ﮔﺸﺖ ﺷﺒﺎﻧﻪ‪:‬اﯾﻦ ﮔﺸﺘﻬﺎ ﮐﻪ اﺳﺎﺗﯿﺪ ﻫﻢ در اون ﺣﻀﻮر دارن ﻫﺮ ﺷﺐ از ﺳﺎﻋﺖ ‪ 12‬ﺗـﺎ ‪5‬‬
‫ﺻﺒﺢ اداﻣﻪ داره در ﻫﺮ ﻃﺒﻘﻪ دو ﻧﻔﺮ از ﺷﻤﺎ ﺑﺎ ﯾﮏ اﺳﺘﺎد ﺑﻪ اﯾﻦ ﮐﺎر ﻣـﯽ ﭘـﺮدازن اﻟﺒﺘـﻪ‬
‫ﺑﺮای اﯾﻨﮑﻪ ﻓﺸﺎر ﮐﻤﺘﺮی روی ﺷﻤﺎ ﺑﯿﺎد ﺗﮑﺎﻟﯿﻔﺘﻮن ﺧﯿﻠـﯽ ﺳـﺒﮑﺘﺮ از ﺑﻘﯿـﻪ ی ﺷـﺎﮔﺮدان‬
‫ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد‪...‬‬
‫رون ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﭘﺲ ﯾﻪ ﻧﻘﻄﻪ ﻣﺜﺒﺖ دارﯾﻢ ‪.‬‬
‫آﻣﻮزش ﻫﺎی دﻓﺎﻋﯽ ﭘﯿﺸﺮﻓﺘﻪ ﮐﻪ از ﻫﻤﯿﻦ اﻣﺸﺐ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ آﻣﻮزش داده ﻣﯿﺸﻪ‬
‫ﻫﺎﻧﺎ آﺑﻮت ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪ :‬ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﯿﻦ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺎﺷﻪ اﯾﻦ ﮐﻼﺳﻮ ﺑﺮای ﻫﻤﻪ ی ﺑﭽﻪ ﻫـﺎ‬
‫ﺑﺬارﯾﻦ؟‬

‫‪150‬‬

‫‪151‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_ﻣﺘﺎﺳﻔﻤﺪوﺷﯿﺰه آﺑﻮت اﯾﻦ آﻣﻮزﺷﻬﺎ وﯾﮋه ی ﺷﻤﺎﺳﺖ اﻣﺎ ﺷﻤﺎ ﻣﯽ ﺗـﻮﻧﯿﻦ در ﮐﻼﺳـﻬﺎی‬
‫ﻫﺮی اوﻧﺎ رو ﺑﻪ ﺑﻘﯿﻪ آﻣﻮزش ﺑﺪﯾﻦ اﻟﺒﺘﻪ ‪ .‬ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪﯾﻦ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﻋﻠﺖ ﻫﻔﺘـﻪ‬
‫ای ‪ 2‬ﺟﻠﺴﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ از اﺳﻼﯾﺘﺮﯾﺘﯽ ﻫﺎ ﺗﻤـﺮﯾﻦ دارﯾـﻦ دﻟﯿﻠـﺸﻢ اﯾﻨـﻪ ﮐـﻪ ﻣـﺎ ﻣﯿﺨـﺎﯾﻢ اﯾـﻦ‬
‫ﺗﻤﺮﯾﻨﺎت ﺗﺎ ﺣﺪا اﻣﮑﺎن از دﯾﺪ اﻋﻀﺎی اﺳﻼﯾﺘﺮﯾﻦ ﻣﺨﻔﯽ ﺑﺎﺷﻪ‪.‬‬
‫ﺻﺤﺒﺘﻬﺎی ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل و ﺑﺤﺚ درﺑﺎره ی ﺗﻘﺴﯿﻢ وﻇـﺎﯾﻒ اﻋـﻀﺎی ﮔـﺮوه ﺗـﺎ‬
‫ﺳﺎﻋﺖ ‪ 4‬ﻃﻮل ﮐﺸﯿﺪ ‪ .‬وﻟﯽ وﻗﺘﯽ در ﺳﺎﻋﺖ دو و ﻧﯿﻢ ﻫﺮی ﺑﻪ ﺧﻮاﺑﮕـﺎﻫﺶ رﺳـﯿﺪ ﻧﻤـﯽ‬
‫ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﭘﻠﮏ ﺑﺰﻧﺪ ﺗﺎ ﻧﺰدﯾﮏ ﺻﺒﺢ دراز ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﻪ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ داﺷﺖ ﻓﮑﺮ ﮐـﺮد و‬
‫ﺑﺎﻻﺧﺮه ﺑﺎ ﻃﻠﻮع آﻓﺘﺎب ﺑﻪ ﺧﻮاب ﻓﺮو رﻓﺖ ‪.‬‬
‫ﺑﺰودی ﻫﺮی ﻓﻬﻤﯿﺪ ﮐﻪ ﻓﺸﺎر ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎﯾﺶ ﺑﺴﯿﺎر ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﺳﺎل ﭘﻨﺠﻢ ﺗﺤﺼﯿﻠﺶ ﺷﺪه ﻃﯽ‬
‫دو ﻫﻔﺘﻪ ﺑﻌﺪ از آﻧﺸﺐ او ﻓﻘﻂ ‪ 4‬ﺳﺎﻋﺖ در ﺷﺒﺎﻧﻪ روز ﻣﯽ ﺧﻮاﺑﯿﺪ ‪ .‬ﺣﺘﯽ زﻣـﺎن ﺗﻤـﺮﯾﻦ‬
‫ﮐﻮﯾﯿﺪﯾﭻ را ﺑﻪ ﻗﺒﻞ از ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ اﻧﺘﻘﺎل داده ﺑﻮد ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل ﻫﻨﻮز ﮐﻤﺒﻮد وﻗﺖ داﺷـﺖ ﺑﻌـﺪ‬
‫از ﮐﻼﺳﻬﺎی درس و ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﻌﺪ از ﻧﻬﺎر ﮐﻼﺳﻬﺎی ﺟﺪﯾـﺪش ﺑـﺎ ﭘﺮوﻓـﺴﻮر ﻟـﻮﭘﯿﻦ را‬
‫ﺷﺮوع ﻣﯽ ﮐﺮد ﮐﻪ ﺳﻪ ﺳﺎﻋﺖ ﻃﻮل ﻣـﯽ ﮐـﺸﯿﺪ ﺑﻌـﺪ از آن ﯾـﮏ ﺳـﺎﻋﺘﯽ را ﺑـﻪ اﻧﺠـﺎم‬

‫‪151‬‬

‫‪152‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺗﮑﺎﻟﯿﻔﺶ ﻣﯽ ﭘﺮداﺧﺖ و ﺑﻪ ﮐﻼﺳﻬﺎی ﺑﻌﺪازﻇﻬﺮ دﻓﺎع در ﺑﺮاﺑﺮ ﺟﺎدوی ﺳﯿﺎه ﯾـﺎ ﺟﻠـﺴﺎت‬
‫اﻟﻒ دال ﻣﯿﺮﻓﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺗﺎزﮔﯽ ﻣﺪت آن ﺑﻪ ﭼﻬﺎر ﺳﺎﻋﺖ رﺳﯿﺪه ﺑﻮد وﻗﺘﯽ ﺳﺎﻋﺖ ده ﺷﺐ‬
‫ﺧﺴﺘﻪ و ﺑﯽ رﻣﻖ ﺑﻪ رﺧﺘﺨﻮاب ﻣﯽ رﻓﺖ ﺗﺎ زﻣﺎن اوﻟﯿﻦ ﺷﯿﻔﺖ ﺷﺒﺎﻧﻪ اش ﺳﻪ ﺳﺎﻋﺘﯽ ﻣﯽ‬
‫ﺧﻮاﺑﯿﺪ ﺑﺎ ﺣﺴﺎب ﻣﺮاﻗﺒﺖ ﻫﺎی ﻧﻮﺑﺘﯽ داﻧﺶ آﻣﻮزان اﺳـﻼﯾﺘﺮﯾﻦ و اﻧﺠـﺎم ﺗﻤﺮﯾﻨـﺎﺗﯽ ﮐـﻪ‬
‫ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺑﺮای ﺟﻠـﺴﺎت اﻟـﻒ دال ﺗﻌﯿـﯿﻦ ﻣـﯽ ﮐـﺮد دﯾﮕـﺮ وﻗﺘـﯽ ﺑـﺮای‬
‫ﺳﺮﺧﺎراﻧﺪن ﻧﺪاﺷﺖ ‪.‬‬
‫ﮐﺎر رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن راﺣﺖ ﺗﺮ ﺑﻮد آﻧﻬـﺎ ﺑـﺎ ﻟـﻮﭘﯿﻦ ﮐـﻼس ﻧﺪاﺷـﺘﻨﺪ و ﻫﺮﻣﯿـﻮن ﺗﻤـﺮﯾﻦ‬
‫ﮐﻮﯾﯿﺪﯾﭻ ﻧﺪاﺷﺖ ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ آن دو ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ ﺑﻪ ﻧﺤﻮی ﺑﻪ ﻫـﺮی ﮐﻤـﮏ ﮐﻨﻨـﺪ آﻧﻬـﺎ‬
‫ﮔﺎﻫﯽ ﺑﺠﺎی ﻫﺮی ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﯽ ﻣﯽ دادﻧﺪ ﺗﺎ او ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻋﺘﯽ اﺳﺘﺮاﺣﺖ ﮐﻨﺪ ﺑﺎ اﯾﻦ وﺟﻮد‬
‫ﻫﺮی ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﺑﯿﺸﺘﺮ روز ﯾﮑﺸﻨﺒﻪ را ﻣﯽ ﺧﻮاﺑﯿﺪ‪.‬‬
‫ﮐﻢ ﮐﻢ وﺿﻊ ﺑﻪ ﺟﺎﯾﯽ رﺳﯿﺪ ﮐﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﭘﯿﺸﻨﻬﺎد ﮔﺮﻓﺘﻦ زﻣﺎن ﺑﺮﮔﺮدان را ﺑـﻪ ﻫـﺮی داد‬
‫اﻣﺎ رون ﺑﻪ او ﯾﺎدآوری ﮐﺮد ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﺳﺎﻋﺖ زﻣﺎن ﺑﺮﮔﺮداﻧﯽ در وزارت ﺧﺎﻧﻪ ﻧﻤﺎﻧﺪه ﻫـﺮ‬
‫وﻗﺖ ﺧﺴﺘﻪ ﻣﯿﺸﺪ ﺑﻪ ﺳﯿﺮﯾﻮس و داﻣﺒﻠﺪور ﻓﮑﺮ ﻣـﯽ ﮐـﺮد و ﺑـﻪ وﻟـﺪﻣﻮرت آﻧﻮﻗـﺖ ﺑـﺎ‬

‫‪152‬‬

‫‪153‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻧﯿﺮوی دو ﺑﺮاﺑﺮ ﺑﻪ ﮐﺎر ﻣﯽ ﭘﺮداﺧﺖ ‪ .‬دوﺷﻨﺒﻪ ﺳﺎﻋﺖ ﯾﮏ ﺑﻌﺪ از ﻇﻬﺮ ﻫﺮی ﻃﺒـﻖ ﻗـﺮار‬
‫ﻗﺒﻠﯽ ﺑﻪ دﻓﺘﺮ ﻟﻮﭘﯿﻦ رﻓﺖ ‪ .‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻣﺜﻞ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﻪ ﮔﺮﻣﯽ از او اﺳﺘﻘﺒﺎل ﮐﺮد ‪ :‬ﺧﻮب ﻫـﺮی‬
‫واﻗﻌﺎ ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ ﮐﻪ اﯾﻨﻘﺪر ﻃﻮل ﮐﺸﯿﺪ وﻟﯽ ﺧﻮدت ﻣﯿﺪوﻧﯽ ﮐﻪ اﯾﻦ روزا ﺣـﺴﺎﺑﯽ ﺳـﺮﻣﻮن‬
‫ﺷﻠﻮﻏﻪ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻧﮕﺎه ﺗﯿﺰی ﺑﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﮐﺮد ‪ :‬آره ﺷﻨﯿﺪه ﺑﻮدم ﻣﺎﻣﻮرﯾﺖ دارﯾﻦ ‪ .‬ﻣﯿﺘﻮﻧﻢ ﺑﭙﺮﺳﻢ ﭼﯽ ﺑﻮد‬
‫؟‬
‫ـ ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ ﻧﻪ ﻫﺮی ‪ ،‬اﻟﺒﺘﻪ ﺑﻪ ﻣﻮﻗﻌﺶ ﻣﯿﻔﻬﻤﯽ ﺧﺐ ﺣﺎﻻ ﺑﻬﺘﺮه ﮐﺎرﻣﻮﻧﻮ ﺷﺮوع ﮐﻨﯿﻢ‬
‫ﻫﺮی درﯾﺎﻓﺖ ﮐﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﻫﺪ ﻣﻮﺿﻮع ﻣﺎﻣﻮرﯾﺘﺶ ﻓﺎش ﺷﻮد‬
‫ـ ﺑﺎﺷﻪ ‪ .‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺣﺮﮐﺘﯽ ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ‪ 4‬ﺣﻠﻘﻪ در ﭼﻬﺎر ﻃﺮف اﺗﺎق ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ‬
‫‪ ،‬ﯾﮑﯽ ﭘﺸﺖ در ﯾﮑﯽ روی ﻣﯿﺰ ‪ ،‬ﯾﮑﯽ روی ﺗﺨﺖ و آﺧﺮی روی ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ ‪ ،‬ﺣﻠﻘﻪ ﻓﻠـﺰی‬
‫و ﺑﻪ ﻗﻄﺮ ﯾﮏ ﻣﺘﺮ ﺑﻮدﻧﺪ و ﻫﺮی را ﺑﻪ ﯾﺎد ﺗﻤﺮﯾﻨﻬﺎی ﺳﺎل ﻗﺒﻞ آﭘـﺎرات ﻣـﯽ اﻧـﺪاﺧﺖ ﺑـﺎ‬
‫ﺗﻌﺤﺐ ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪ :‬اﯾﻦ ﺣﻠﻘﻪ ﻫﺎ ‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻟﺒﺨﻨﺪی زد ‪ :‬درﺳﺖ ﺣﺪس زدی ﺣﻠﻘﻪ ﻫﺎی آﭘﺎراﺗﻪ اﻟﺒﺘﻪ ﯾﮑﻢ ﺑﺰرﮔﺘﺮه ‪.‬‬

‫‪153‬‬

‫‪154‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ـ ﯾﻌﻨﯽ ﻣﯿﺨﺎﯾﻦ آﭘﺎرات ﮐﻨﯿﻦ ‪.‬‬
‫ـ ﯾﻪ ﻫﻤﭽﯿﻦ ﭼﯿﺰی ‪ .‬ﺑﺒﯿﻦ ﻫﺮی ﻣﯿﻨﺮوا اﻣﮑﺎن آﭘﺎرات ﮐﺮدن رو در اﯾﻦ اﺗﺎق ﻓﺮاﻫﻢ ﮐﺮده‬
‫اﻟﺒﺘﻪ ﻓﻘﻂ در زﻣﺎن ﺗﻤﺮﯾﻦ ﻣﯿﺪوﻧﻢ ﮐﻪ اﯾﻦ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﯾﮑﻢ ﺳﻨﮕﯿﻨﻪ اﻣﺎ ﺑﺮای ﺗﻤﺮﮐﺰ و ﺳـﺮﻋﺖ‬
‫ﻋﻤﻠﺖ ﺧﯿﻠﯽ ﻣﻔﯿﺪه ﮐﺎری ﮐﻪ ﺗﻮ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮑﻨﯽ اﯾﻨﻪ ﮐﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﻋﻤﻠﺘﻮ ﺑﺎﻻ ﺑﺒﺮی ﺑﺎ ﻣﻦ دوﺋـﻞ‬
‫ﮐﻨﯽ ‪ ،‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﯿﻦ اﯾﻦ ﺣﻠﻘﻪ ﻫﺎ آﭘﺎرات ﮐﻨﯽ و ﻫﺮ ﺑﺎر ﺑﻪ ﻣﻦ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﻨﯽ و ﻫﻤﺰﻣﺎن در ﻣﻘﺎﺑﻞ‬
‫ﺣﻤﻠﻪ ی ﻣﻦ از ﺧﻮدت دﻓﺎع ﮐﻨﯽ‬
‫ـ ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻢ زﯾﺎد ﺳﺨﺖ ﺑﺎﺷﻪ‬
‫ـ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻟﺒﺨﻨﺪی زد ‪ :‬زﯾﺎد اﻣﯿﺪوار ﻧﺒﺎش ﯾﻪ ﭼﯿﺰ دﯾﮕﻪ ﻫﺮی اﯾﻦ ﺣﻠﻘﻪ ﻫﺎ ﻃﻠﺴﻢ ﺷﺪه اﻧـﺪ‬
‫ﯾﻌﻨﯽ اﮔﻪ ﺑﺪ آﭘﺎرات ﮐﻨﯽ ‪ ،‬ﯾﺎ ﺧﺎرج از ﻣﺤﺪوده ﻇﺎﻫﺮ ﺑﺸﯽ ﺑﻬﺖ ﺣﻤﻠﻪ ﻣـﯽ ﮐـﻨﻦ ﺿـﻤﻨﺎ‬
‫اﯾﻨﻢ ﺑﺪون ﮐﻪ اﮔﻪ آﭘﺎرات ﮐﺮدﻧﺖ ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﯾﮏ ﺛﺎﻧﯿﻪ ﻃﻮل ﺑﮑﺸﻪ ﺑﺎزم ﺣﻤﻠﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﻦ ﯾﻪ‬
‫ﭼﯿﺰ دﯾﮕﻪ اﯾﻨﮑﻪ ﻣﻨﻢ ﮐﺎﻣﻼ ﺟﺪی ﺑﻬﺖ ﺣﻤﻠﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﺣﺴﺎﺑﯽ ﺣﻮاﺳﺘﻮ ﺟﻤـﻊ‬
‫ﮐﻨﯽ‬

‫‪154‬‬

‫‪155‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫‪.‬ـ ﺑﺎﺷﻪ ‪ .‬ﻫﺮی ﺟﻠﻮ رﻓﺖ و در اوﻟﯿﻦ ﺣﻠﻘﻪ اﯾﺴﺘﺎد ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﮐﺎر ﺳﺎده ای ﻣـﯽ آﻣـﺪ ﻣﻨﺘﻈـﺮ‬
‫دﺳﺘﻮر ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ درد وﺟﻮدش را ﮔﺮﻓﺖ ﻃﻠﺴﻢ ﺳﻮزاﻧﻨﺪه از ﺣﻠﻘﻪ ﺑﻪ او ﻣﻨﺘﻘﻞ ﺷـﺪه‬
‫ﺑﻮد‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺧﻨﺪﯾﺪ ‪ :‬ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ ﻫﺮی ﺣﻀﻮر ﺗﻮ ﺗﻮی ﺣﻠﻘﻪ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﯾﮏ ﺛﺎﻧﯿﻪ ﻃﻮل ﺑﮑـﺸﻪ‬
‫‪ .‬ﺑﺰودی ﻫﺮی ﻓﻬﻤﯿﺪ ﮐﻪ اﯾﻦ ﮐﺎر اﺻﻼ ﺳﺎده ﻧﯿـﺴﺖ ‪ .‬ﺗﻤﺮﮐـﺰ ﮐـﺮدن روی ﻧﻘﻄـﻪ دﻗﯿـﻖ‬
‫آﭘﺎرات آﻧﻬﻢ در ﮐﻤﺘﺮ از ﯾﮏ ﺛﺎﻧﯿﻪ ﺿﻤﻦ ﺣﻤﻠﻪ و دﻓﺎع ﻫﻤﺰﻣﺎن اﺻـﻼ ﺳـﺎده ﻧﺒـﻮد ‪ .‬در‬
‫ﺑﯿﺴﺖ دﻗﯿﻘﻪ اول ﺣﻠﻘﻪ ﻫﺎ داﺋﻤﺎ ﺑﻪ او ﺣﻤﻠﻪ ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ و ﺑﯿﺸﺘﺮ از ده ﺑـﺎر ﺗﻮﺳـﻂ ﻟـﻮﭘﯿﻦ‬
‫ﻃﻠﺴﻢ ﺷﺪ ‪.‬‬
‫ﻃﻠﺴﻢ ﺧﺸﮏ ﮐﻨﻨﺪه ‪ ،‬ﺳﻮزاﻧﻨﺪه ‪ ،‬ﺧﻠﻊ ﺳﻼح و‪.‬ﻧﻈﺮ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ ﻟﻮﭘﯿﻦ دردﻧﺎک ﺗﺮﯾﻦ ﻃﻠﺴﻢ‬
‫ﻫﺎ را اﻧﺘﺨﺎب ﮐﺮده اﯾﻦ ﺑﺎﻋﺚ از ﺑﯿﻦ رﻓﺘﻦ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻣﯽ ﺷﺪ ‪ .‬ﺑﻌﺪ از ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺖ ﻫﺮی ﻧﻔﺲ‬
‫زﻧﺎن و زﺧﻤﯽ روی زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد ﻓﮑﺮش را ﻫﻢ ﻧﻤﯽ ﮐﺮد‪,‬ﮐﻪ اﯾﻦ ﮐﺎر ﺳﺨﺖ ﺑﺎﺷﺪ‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ دﺳﺖ ﻫﺮی را ﮔﺮﻓﺖ و او را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد ﺑﺎ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﻣﻬﺮﺑﺎن اﻣﺎ ﺟﺪی ﺳـﺮاﭘﺎی او را‬
‫اﻧﺪازه ﮐﺮد‪:‬ﺳﺨﺘﻪ ! اﻣﺎ ﻣﻮﻓﻖ ﻣﯽ ﺷﯽ ﭘﺎﺷﻮ ‪...‬ﺗﺎزه اوﻟﺸﻪ!‬

‫‪155‬‬

‫‪156‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺣﺮﮐﺘﯽ داد و ﯾﮑﯽ از ﺣﻠﻘﻪ ﻫﺎ را ﺣﺬف ﮐﺮد ‪ :‬ﺧﺐ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐـﻨﻢ‬
‫ﺑﺎﯾﺪ ﺳﺎده ﺗﺮش ﮐﻨﻢ زﻣﺎن ﺣﻀﻮرت در ﺣﻠﻘﻪ ﻫﺎ ﺳﻪ ﺛﺎﻧﯿﻪ ﺣﺎﻻ دوﺑﺎره ﺷﺮوع ﮐﻦ ‪.‬‬
‫وﻗﺘﯽ ﻫﺮی از ﮐﻼس ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺧﺎرج ﺷﺪ ﺗﻤﺎم ﺗﻨﺶ درد ﻣﯽ ﮐﺮد ‪ ،‬ﺧﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﻧﺎی ﺣـﺮف‬
‫زدن ﻧﺪاﺷﺖ ‪ ،‬از ﺧﯿﺮ ﮐﻼس ﺑﻌﺪازﻇﻬﺮ دﻓﺎع در ﺑﺮاﺑﺮ ﺟﺎدوی ﺳﯿﺎه ﮔﺬﺷﺖ ﺗﺎ ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﻗﺒـﻞ‬
‫از ﺟﻠﺴﻪ ی اﻟﻒ دال ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻋﺘﯽ اﺳﺘﺮاﺣﺖ ﮐﻨـﺪ ﭘﺮوﻓـﺴﻮر ﻣـﮏ ﮔﻮﻧﮕـﺎل در ﮐـﻼس‬
‫آﻧﺮوز ﺟﺎدوﯾﯽ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﯾﺎد داد ‪ ،‬اﯾﻦ ﻃﻠﺴﻢ ﺣﺎﻟﺖ ﻇﺮﻓﯽ را ﭘﯿﺪا ﻣﯽ ﮐﺮد ﮐﻪ ﭼﻨـﺪ ﻃﻠـﺴﻢ‬
‫ﻣﺨﺘﻠﻒ در آن ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﻣﯽ ﺷﺪ و ﺑﻪ ﻣﺤﺾ ﺑﺮﺧﻮرد ﺑﺎ ﻫﺪف ﻃﻠﺴﻤﻬﺎ آزاد ﻣـﯽ ﺷـﺪﻧﺪ و‬
‫ﻣﻌﻤﻮﻻً ﻋﻮاﻗﺐ آن ﺑﺮای ﻫﺪف زﯾﺎد ﺟﺎﻟـﺐ ﻧﺒﻮدﭼـﻮن ﻫﺮﻃﻠـﺴﻤﯽ در آن ﺟـﺎ ﻣﯿﮕﺮﻓـﺖ ‪.‬‬
‫ﺷﺨﺺ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﻨﻨﺪه ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﻣﺤﺾ ﭘﺮﺗﺎب ﻃﻠﺴﻢ زﯾﺮ ﺳﭙﺮ ﻣﺪاﻓﻊ ﺧﺎﺻﯽ ﺳﻨﮕﺮ ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺖ‬
‫ﺗﺎ از آﺳﯿﺐ آن در اﻣﺎن ﺑﺎﺷﺪ ‪.‬‬
‫ﭼﻨﺪ روز ﺑﻌﺪ ﺑﺎز ﻫﻢ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻪ ﻣﺎﻣﻮرﯾﺖ رﻓﺖ ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﻫﺮی ﺑﺠﺎی او ﮐﻼس را اداره ﻣﯽ‬
‫ﮐﺮد اﻣﺎ ﺧﻮﺑﯽ اﯾﻦ ﻣﺴﺌﻠﻪ ﺑﺮای ﻫﺮی روزی ﺳﻪ ﺳﺎﻋﺖ اﺳﺘﺮاﺣﺖ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﻮد ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﮐـﻪ‬
‫ﺣﺎﻻ ﺑﻬﺘﺮ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ آﭘﺎرات ﮐﻨﺪ اﻣﺎ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮد ﮐﻼس ﺑﺎ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻟﺬت ﺑﺨـﺶ‬

‫‪156‬‬

‫‪157‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ ‪ .‬آﻧﺮوز ﻫﺮی ﺑﺎز ﻫﻢ در ﮐﻼس ﺗﻤﺮﯾﻦ ﺑﻪ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﺳﭙﺮ ﻣﺪاﻓﻊ ﭘﺮداﺧﺖ ﺑﺎ ﮔﺬﺷـﺖ‬
‫‪ 15‬ﺟﻠﺴﻪ از اﯾﻦ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﻫﻨﻮز ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻪ ﺑـﻮد ﭘﯿـﺸﺮﻓﺘﯽ ﺑﮑﻨـﺪ و اﯾـﻦ ﻣﺎﯾـﻪ ی‬
‫ﻧﺎاﻣﯿﺪی ﺑﻮد ‪ .‬ﺑﺎ اﯾﻦ وﺟﻮد ﻫﺮی و اﻋﻀﺎی اﻟﻒ دال ﺑـﻪ ﺳـﺨﺘﯽ ﺗـﻼش ﻣـﯽ ﮐﺮدﻧـﺪ ﺗـﺎ‬
‫ﺑﺎﻻﺧﺮه ‪ ،‬ﻫﺮی ﻧﻮﯾﻞ را دﯾﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﯾﮏ ﭘﺴﺮ ﺑﭽﻪ ی ﺳﺎل ﭼﻬﺎرﻣﯽ رﯾـﻮﻧﮑﻼو ﻃﺮﯾﻘـﻪ ی‬
‫درﺳﺖ ﺣﺮﮐﺖ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ را ﺗﻮﺿﯿﺢ ﻣﯽ دﻫﺪ ‪:‬ﺑﺎﯾﺪ ﺿﺮﺑﻪ ای ﺑﺎﺷﻪ ‪ ،‬ﻓﮑﺮت رو روی ﯾـﻪ‬
‫ﺧﺎﻃﺮه ی ﺧﻮب ﻣﺘﻤﺮﮐﺰ ﮐﻦ ﺣﺎﻻ اﻣﺘﺤﺎن ﮐﻦ ‪.‬‬
‫ﭘﺴﺮ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ را ﺑﺎﻻ آورد ‪ :‬اﺳﭙﮑﺘﻮﭘﺎﺗﺮوﻧﻮم ‪ .‬ﺗﻮده ای ﻧﻘـﺮه ای رﻧـﮓ و ﺑﯿـﺸﮑﻞ از‬
‫ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﺧﺎرج ﺷﺪ اﯾﻦ اوﻟﯿﻦ ﻧﻔﺮ ﺑﻮد ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺗﺸﻮﯾﻖ ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﻋﺎﻟﯿﻪ ‪ ،‬ده اﻣﺘﯿﺎز ﻣﯿﮕﯿﺮی ‪ ،‬داری ﻣﻮﻓـﻖ ﻣﯿـﺸﯽ ‪ .‬ﺑﺎﯾـﺪ روی ﯾـﻪ‬
‫ﺧﺎﻃﺮه ی ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮب ﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐﻨﯽ ‪ .‬اﮔﻪ ﺧﺎﻃﺮه ت ﺑﻪ اﻧﺪازه ﮐﺎﻓﯽ ﻗﻮی ﺑﺎﺷﻪ ﻣـﯽ ﺗـﻮﻧﯽ‬
‫درﺳﺘﺶ ﮐﻨﯽ ‪.‬‬
‫درﺳﺖ در ﻫﻤﯿﻦ وﻗﺖ در ﺳﺮﺳﺮا ﺑﻪ دﺷﺖ ﺑﺎز ﺷﺪ وﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺑﺎ ﺻـﺪای ﺑﻠﻨـﺪی‬
‫ﻧﻔﺴﺸﺎن را ﺣﺒﺲ ﮐﺮدﻧﺪ ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ ﻧﻘﺲ زﻧﺎن وارد ﺷﺪه ﺑﻮد ‪ ،‬ﻫﺮی ﻫـ‪ ...‬ری ‪...‬‬

‫‪157‬‬

‫‪158‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﺑﺮﮔﺸﺖ ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ زﺧﻤﯽ ﺑﻮد و ﭼﻨﺪ ﺟﺎی ﺑﺪﻧﺶ ﺧﻮﻧﺮﯾﺰی داﺷﺖ ‪.‬و ﺷﻨﻠﺶ ﭘﺎره ﭘﺎره‬
‫ﺷﺪه ﺑﻮد‬
‫_ﺧﺪای ﻣﻦ ﭼﯽ ﺷﺪه ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ ؟‬
‫ـ ﻣﻬﻢ ﻧﯿﺴﺖ ‪.‬پ‪...‬ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﮔﻔﺖ ‪....‬ﻣﯿﺨﺎد ‪ ...‬ﻣﯿﺨﺎد زود ﺑﺮی ﭘﯿﺸﺶ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ی ﻣﺘﻌﺠﺐ و وﺣﺸﺖ زده ی رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪.‬‬
‫رون ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪ :‬ﭼﯽ ﺷﺪه ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ ؟‬
‫ـ ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ ﭼﯿﺰی ﺷﺪه ؟‬
‫ـ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﺎﯾﺪ زود ﺑﺮﯾﻢ ﻫﺮی ‪.‬‬
‫ـ ﺑﺎﺷﻪ ﺑﺮﯾﻢ! رون ‪ ،‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻣﻤﮑﻨﻪ ﮐﻼﺳﻮ اداﻣﻪ ﺑﺪﯾﻦ ‪.‬‬
‫ـ ﺑﺎﺷﻪ ‪ ،‬ﺧﯿﺎﻟﺖ راﺣﺖ ﻫﺮی ‪.‬‬
‫ﻫﺮی دوان دوان ﺑﺎ ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ از در ﺳﺮﺳﺮا ﺧﺎرج ﺷﺪ و ﺑﯿﻦ راه ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪":‬اﺗﻔﺎﻗﯽ‬
‫اﻓﺘﺎده ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ ‪.‬‬
‫ـ ﻣﺴﺎﻟﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﻣﻬﻤﻪ ‪ .‬ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺑﻬﺖ ﻣﯿﮕﻪ ‪ .‬زود ﺑﺎش ﺑﺎﯾﺪ ﺳﺮﯾﻊ ﺑﺮﯾﻢ ‪.‬‬

‫‪158‬‬

‫‪159‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫آن دو ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ دﻓﺘﺮ رﺳﯿﺪﻧﺪ‬
‫ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ ﻧﻔﺲ زﻧﺎن ﮔﻔﺖ ‪ :‬آﻟﺒﺎﻟﻮ ﺧﺸﮑﻪ ‪ .‬ﻣﺠﺴﻤﻪ ﺟﺎن ﮔﺮﻓﺖ و ﮐﻨﺎر رﻓﺖ ‪ ،‬ﭼﻨـﺪ دﻗﯿﻘـﻪ‬
‫ﺑﻌﺪ آن دو ﭘﺸﺖ در دﻓﺘﺮ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺑﻮدﻧﺪ ‪ .‬ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ در زد‪.‬‬
‫ﺻﺪاﯾﯽ از داﺧﻞ ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﺑﯿﺎﯾﯿﺪ ﺗﻮ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی و ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ ﺑﺎ ﻫﻢ وارد ﺷﺪﻧﺪ ‪ ،‬دﻓﺘﺮ ﻣﺪﯾﺮ ﻣﺜﻞ ﻫﻤﯿـﺸﻪ ﺑـﻮد ‪ ،‬ﻣـﮏ ﮔﻮﻧﮕـﺎل ﭘـﺸﺖ‬
‫ﻣﯿﺰش ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و رو ﺑﺮوی او ﺳﻪ ﻓﺮد ﺷﻨﻞ ﭘﻮش ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ‪،‬ﮐﻼه ﺷـﻨﻞ ﻫﺎﯾـﺸﺎن‬
‫روی ﺳﺮﺷﺎن ﺑﻮد و رﺳﻤﯽ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯿﺮﺳﯿﺪﻧﺪﻫﺮی ﺳﻼم ﮐﺮد ﺑﻌﺪ ﺑﺎ ﺷـﮏ اداﻣـﻪ داد‪:‬ا ‪...‬‬
‫ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻣﺜﻞ اﯾﻨﮑﻪ ﺑﯽ ﻣﻮﻗﻊ ﻣﺰاﺣﻢ ﺷﺪم ‪ ،‬ﻣﻦ ﯾﻪ وﻗﺖ دﯾﮕﻪ ﻣﯿﺎم ‪.‬‬
‫ـ ﻧﻪ ﭘﺎﺗﺮ ‪ ،‬ﺗﻮ ﻫﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎﺷﯽ ‪.‬‬
‫اﯾﻦ ﺻﺪای ﯾﮑﯽ از ﺷﻨﻞ ﭘﻮﺷﺎن ﺑﻮد ‪ .‬ﻫﺮی اﯾﻦ ﺻﺪای ﺧﺶ دار را ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺧﺖ‬
‫‪ ،‬ﻫﺮ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ دﺳﺖ ﺑﺮدﻧﺪ و ﮐﻼه و ﺷﻨﻠﻬﺎﯾـﺸﺎن را ﺑﺮداﺷـﺘﻨﺪ ‪ .‬ﻟـﻮﭘﯿﻦ ‪ ،‬ﭼـﺎرﻟﯽ ‪ ،‬ﻣـﻮدی‬
‫ﺧﺴﺘﻪ و زﺧﻤﯽ روﺑﺮوﯾﺶ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺣﯿﺮت زده ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪ :‬چ ‪ ..‬ﭼﯽ ﺷﺪه؟!! ﭼﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎده ؟‬

‫‪159‬‬

‫‪160‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫زﺑﺎﻧﺶ ﺑﻨﺪ آﻣﺪه ﺑﻮد ﻗﯿﺎﻓﻪ ی ﻫﺮ ﺳﻪ آﻧﻬﺎ اﻓﺘﻀﺎح ﺑﻮد ‪.‬‬
‫ﭼﺎرﻟﯽ ﺳﺮی ﺗﮑﺎن داد ‪ :‬ﯾﻪ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﻮﭼﯿﮏ‪ ...‬وﻟﯽ ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ آﺳﯿﺐ ﺟﺪی ﻧﺪﯾﺪﯾﻢ ‪ .‬ﻓﻘﻂ‬
‫ﺗﺎﻧﮑﺲ‪!! ...‬‬
‫ﭼﺎرﻟﯽ ﻧﮕﺎه ﺳﺮﯾﻌﯽ ﺑﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﮐﺮد ‪ .‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد ‪ .‬ﺗﻮ درﻣﺎﻧﮕﺎﻫﻪ ‪.‬‬
‫ـ آﺧﻪ ﭼﺮا ؟‬
‫ـ دوزﺧﯽ ﻫﺎ ﺑﻬﺶ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮدن ‪ ،‬اﻟﺒﺘﻪ ﺑﻪ ﻣﻮﻗﻊ ﻧﺠﺎﺗﺶ دادﯾﻢ ‪.‬‬
‫_ﺣﺎﻻ ﺣﺎﻟﺶ ﭼﻄﻮره ؟‬
‫_ ﺧﻮب ﻣﯽ ﺷﻪ‬
‫ﻫﺮی ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ آن ﺳﻪ ﮐﺮد ﮐﻪ اﺻﻼ ﺷﺮاﯾﻂ ﺧﻮﺑﯽ ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ ‪.‬ﺑﯽ ﺗﺮدﯾـﺪ ﺟـﺎی آﻧﻬـﺎ ﻫـﻢ‬
‫ﮐﻨﺎر ﺗﺎﻧﮑﺲ ﺑﻮد‪.‬از ﭘﺎی ﭼﺎرﻟﯽ ﺧﻮن روی ﺳﻨﮕﻔﺮش اﺗﺎق ﻣﯽ رﯾﺨﺖ ‪ ،‬ﺷـﻨﻞ ﻣـﻮدی از‬
‫ﭼﻨﺪ ﻗﺴﻤﺖ ﭘﺎره ﺑﻮد و ﭘﺎی ﺳﺎﻟﻤﺶ ﺧﻮﻧﺮﯾﺰی داﺷﺖ و ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻣﻌﻠﻮم ﻧﺒـﻮد ﭼﻄـﻮر آﻧﺠـﺎ‬
‫ﻧﺸﺴﺘﻪ ؟‬
‫_ وﻟﯽ ﺣﺎل ﺷﻤﺎﻫﺎ ﻫﻢ ﺧﻮب ﻧﯿﺴﺖ ﺧﺎﻧﻢ ﭘﺎﻣﻔﺮی ﺑﺎﯾﺪ ﻣﻌﺎﯾﻨﻪ ﺗﻮن ﮐﻨﻪ ‪.‬‬

‫‪160‬‬

‫‪161‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ از ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ از ﺟﺎ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و از درد ﻧﺎﻟﻪ ای ﮐﺮد ‪ :‬اون دﯾـﺮ ﻧﻤﯿـﺸﻪ ﻫـﺮی ﻓﻌـﻼ‬
‫ﻣﺴﺎﻟﻪ ی ﻣﻬﻤﺘﺮی دارﯾﻢ ﺑﻌﺪ دﺳﺖ در ﺟﯿـﺐ رداﯾـﺶ ﮐـﺮد و ﮔﺮدﻧﺒﻨـﺪی را در آورد و‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﯾﮏ ﻧﮕﺎه آن را ﺷﻨﺎﺧﺖ ﮔﺮدﻧﺒﻨﺪ اﺳﻼﯾﺘﺮﯾﻦ ! ﯾﮏ ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز !‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺷﮕﻔﺘﯽ ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﻋﺎﻟﯿﻪ ﺷﻤﺎ ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪﯾﻦ ! از ﮐﺠﺎ ؟ﭼﻄﻮری؟‬
‫ﻣﻮدی ﻟﺒﺨﻨﺪی زد و ﭼﺸﻢ ﺳﺤﺮآﻣﯿﺰش ﺑﺎ ﺣﺮﮐﺖ وﺳﯿﻌﯽ ﺑـﻪ ﻃـﺮف در ﭼﺮﺧﯿـﺪ ‪ ،‬ﻫـﺮی‬
‫ﻣﯿﺪاﻧﺴﺖ ﮐﻪ او ﻣﯽ ﺧﻮاﻫﺪ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺷﻮد ﮐﺴﯽ ﺑﻪ ﺣـﺮف آﻧﻬـﺎ ﮔـﻮش ﻧﻤـﯽ ﮐﻨـﻪ‪ :‬ﺗﻮﯾـﻪ‬
‫ﭘﺮورﺷﮕﺎه ﻣﺸﻨﮕﯽ ‪ ،‬ﺧﺐ ﮐﺎر آﺳﻮﻧﯽ ﻧﺒﻮد اﻣﺎ ﺑﺎﻻﺧﺮه ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪﯾﻢ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪ :‬ﺧﺐ ‪ ،‬ﭘﺲ ﭼﺮا ﻧﺎﺑﻮدش ﻧﮑﺮدﯾﻦ ؟‬
‫ﻣﻮدی ﻏﺮﯾﺪ ‪ :‬ﻓﮑﺮ ﮐﺮدی اﻟﮑﯽ ﺑﻪ اﯾﻦ روز اﻓﺘﺎدﯾﻢ !‬
‫ﻫﺮی ﻣﻨﻈﻮر او را ﻧﻔﻬﻤﯿﺪ ﭼﺎرﻟﯽ در ﺗﺎﯾﯿﺪ ﻣﻮدی ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد ‪ :‬ﺳﻌﯽ ﮐﺮدﯾﻢ وﻟﯽ ﻧﺸﺪ ‪،‬‬
‫ﻇﺎﻫﺮاً روش ﺧﺎﺻﯽ داره ﮐﻪ ﻣﺎ ازش ﺑﯽ ﺧﺒﺮﯾﻢ ‪ ،‬ﻫﺮی ﻣﺎ ﻣﯿﺨﺎﯾﻢ ﯾﺪوﻧﯿﻢ اﺣﺘﻤﺎﻻً ﺗﻮ ﻧﻤﯽ‬
‫دوﻧﯽ اون ﭼﯿﻪ ؟ ﻫﺮ ﭼﯽ ﺑﺎﺷﻪ داﻣﺒﻠﺪور ﻗﺒﻼً ﯾﮑﯿﺸﻮﻧﻮ ﻧﺎﺑﻮد ﮐﺮده ‪،‬‬
‫ﻓﮑﺮی در ﺳﺮ ﻫﺮی درﺧﺸﯿﺪ ‪ :‬ﭼﺮا ‪ ...‬ﭘﺮوﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺘﻪ!!!‬

‫‪161‬‬

‫‪162‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪ :‬ﮐﯽ ؟ ﮐﺠﺎ ؟‬
‫ـ ﺗﻮ ﻫﻤﻮن ﻧﺎﻣﻪ ای ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺑﻬﻢ دادﯾﻦ ﯾﻪ ﯾﺎدداﺷﺖ ﺑﻮد ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﺑﯿﺎرش ﻫﺮی ﻫﺮ ﭼﯽ زودﺗﺮ اﯾﻨﻮ ﻧﺎﺑﻮد ﮐﻨﯿﻢ ﺑﻬﺘﺮه ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ از دﻓﺘﺮ ﺧﺎرج ﺷﺪ و از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﺑﺎﻻ دوﯾﺪ ‪ .‬ﺑﺎ آﺧﺮﯾﻦ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻪ ﻃﺮف ﺑﺮج‬
‫ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور دوﯾﺪ‪.‬ﺻﺪای رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن از ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺑﮕﻮﺷﺶ رﺳﯿﺪ ‪ :‬ﻫﺮی؟ ﮐﺠﺎ ﻣﯿﺮی !‬
‫ﻫﺮی ﺣﺘﯽ ﺑﺮﻧﮕﺸﺖ در ﻫﻤﺎن ﺣﺎل ﮐﻪ ﻣﯽ دوﯾﺪ ﻓﺮﯾﺎد زد‪ :‬دﻧﺒﺎﻟﻢ ﺑﯿﺎﯾﻦ ‪ ،‬زود ﺑﺎﺷﯿﻦ ‪.‬‬
‫ﻫﺮ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ وارد ﺳﺎﻟﻦ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﺷﺪﻧﺪ ‪ .‬ﻫـﺮی ﻓﺮﺻـﺖ ﺣـﺮف زدن ﻧـﺪاد و ﺑـﻪ‬
‫ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻪ ﻃﺮف ﺧﻮاﺑﮕﺎه دوﯾﺪ ‪ .‬رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﻢ ﺑﻪ دﻧﺒﺎﻟﺶ ‪ .‬ﺻﻨﺪوﻗﺶ را ﺑﺎز ﮐﺮد و‬
‫ﺑﺴﺘﻪ ی ﻫﺪﯾﻪ ی ﻟﻮﭘﯿﻦ را در آورد ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪ :‬ﻫﺮی ﭼﯿﺰی ﺷﺪه ؟‬
‫ﻫﺮی ﻧﺎﻣﻪ داﻣﺒﻠﺪور را ﺑﺮداﺷﺖ ‪ :‬ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪن ‪.‬‬
‫ـ ﮐﯿﺎ ؟ ﭼﯽ ﻣﯽ ﮔﯽ ﺗﻮ ؟‬

‫‪162‬‬

‫‪163‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ـ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮم وﻗﺘﯽ اوﻣﺪم ﺑﺮاﺗﻮن ﻣﯿﮕﻢ ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﭘـﺎﯾﯿﻦ دوﯾـﺪ و آن دو را‬
‫ﻣﺒﻬﻮت و ﻣﺘﺤﯿﺮ ﺑﺮﺟﺎ ﮔﺬاﺷﺖ ‪.‬‬

‫‪163‬‬

‫‪164‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺳﻴﺰدهﻢ ‪ :‬ﻳﻚ ﻗﺪم ﺕﺎ ﻣﺮگ‬
‫ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ ﻫﺮی ﭘﺸﺖ در دﻓﺘﺮ ﻣﺪﯾﺮ ﺑﻮد ‪ ،‬ﻧﻔﺲ زﻧﺎن در زد و وارد ﺷﺪ ‪ ،‬ﻧﺎﻣﻪ ی‬
‫داﻣﺒﻠﺪور را ﻣﺴﺘﻘﯿﻤﺎً ﺑﻪ دﺳﺖ ﻟﻮﭘﯿﻦ داد ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﺎﻣﻪ را ﺧﻮاﻧﺪ ﭼﻬﺮه اش در ﻫﻢ رﻓﺖ ‪ :‬ﺧﺐ ﭘﺲ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﮐﺎر ﺳﺎده ای ﺑﺎﺷﻪ‪ ...‬ﺑﺎﯾﺪ‬
‫اﻣﺘﺤﺎن ﮐﻨﯿﻢ ﺑﺒﯿﻨﯿﻢ ﮐﺪوﻣﻤﻮن ﻣﯿﺘﻮﻧﻪ ‪ ،‬ﺑﻌﺪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﺎﻻ ﺑﺮد ‪ :‬آﻻﻣﺎﻧﺲ ‪،‬‬
‫ﮐﻮاﺋﺮﻻﻧﺲ ‪ ..‬ﺑﻨﮓ ‪...‬‬
‫ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻪ ﮔﻮﺷﻪ ای ﭘﺮﺗﺎب ﺷﺪ و در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﻧﻔﺲ ﻧﻔﺲ ﻣﯿﺰد و از درد ﺑﻪ ﺧﻮد‬
‫ﻣﯽ ﭘﯿﭽﯿﺪ ﺑﻪ ﮔﺮدﻧﺒﻨﺪ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪.‬‬
‫ﻣﻮدی از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد ‪:‬ﮐﺎر رو ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ اﻫﻠﺶ ﺳﭙﺮد‬
‫رﯾﻤﻮس‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬ﺟﺪی؟اﻣﺘﺤﺎﻧﺶ ﮐﻦ‪...‬‬
‫_ آﻻﻣﺎ‪....‬‬

‫‪164‬‬

‫‪165‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫اﻣﺎ او ﻫﻢ ﺑﻪ ﺷﺪت ﺑﻪ دﯾﻮار ﮐﻮﺑﯿﺪه ﺷﺪ ‪ .‬ﭼﺎرﻟﯽ و ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﻣﺸﮑﻞ‬
‫ﺑﺮﺧﻮردﻧﺪ ‪ .‬ﻟﻮﭘﯿﻦ رو ﺑﻪ ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﮐﺮدو ﺑﺎاﺳﺘﯿﺼﺎل ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﻣﯿﻨﺮوا ﺑﻬﺘﺮه‬
‫ﺗﻮ ﻫﻢ ﯾﻪ اﻣﺘﺤﺎﻧﯽ ﺑﮑﻨﯽ!‬
‫ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﺎﻻ ﺑﺮد ‪ :‬آﻻﻣﺎﻧﺲ ﮐﻮﺋﺮﻻﻧﺲ ﻓﮏ ‪ ..‬اﻣﺎ او‬
‫ﻫﻢ ﻣﻮﻓﻖ ﻧﺸﺪ‬
‫ﻫﺮ ﭘﻨﺞ ﻧﻔﺮ روی زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎدﻧﺪ و ﻧﻔﺲ ﻧﻔﺲ ﻣﯿﺰدﻧﺪ ﻣﻌﻠﻮم ﺑﻮد ﻓﺸﺎر زﯾﺎدی را ﺗﺤﻤﻞ‬
‫ﮐﺮده اﻧﺪ ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﮔﻔﺖ ‪ ،‬ﻋﺠﯿﺒﻪ ‪ ...‬ﭼﻄﻮر ﻫﻤﭽﯿﻦ ﭼﯿﺰی ﻣﻤﮑﻨﻪ ؟! ﻣﺎ ﻫﯿﭻ ﮐﺪوم ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﯿﻢ‬
‫اوﻧﻮ از ﺑﯿﻦ ﺑﺒﺮﯾﻢ !!‬
‫ﭼﺎرﻟﯽ ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﯾﻌﻨﯽ ﻣﯿﺨﺎی ﺑﮕﯽ ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ ﻧﺎﺑﻮد ﻧﺸﺪﻧﯽ اﻧﺪ ؟‬
‫ـ ﻧﻪ !‬
‫ﻫﻤﻪ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻃﺮف ﺻﺪا ﺑﺮﮔﺸﺘﻨﺪ‪ ,‬ﻫﺮی ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را در آورده ﺑﻮد و داﺷﺖ آن را‬
‫ﺑﺎﻻ ﻣﯽ آورد ﮐﻪ‪ :‬اﮐﺴﭙﻠﯿﺎرﻣﻮس‬

‫‪165‬‬

‫‪166‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺖ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻫﺮی را از دﺳﺘﺶ ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﻫﺮی ‪،‬‬
‫اﯾﻦ ﮐﺎر ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﻪ ‪ ،‬ﻧﻤﯽ ﺧﻮام ﺑﻼﯾﯽ ﺳﺮت ﺑﯿﺎد ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﻗﺎﻃﻌﯿﺖ ﮔﻔﺖ ‪ :‬داﻣﺒﻠﺪور ﻣﯿﺨﺎﺳﺖ ﻣﻦ اﯾﻦ ﮐﺎر رو ﺑﮑﻨﻢ ﭘﺲ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ ‪.‬‬
‫ـ ﻣﺎ ﻣﯿﺪوﻧﯿﻢ ﭘﺎﺗﺮ ‪ ،‬اﻣﺎ اﻧﺠﺎم اﯾﻦ ﮐﺎر ﻣﯿﺘﻮﻧﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻪ ﻣﺮگ ﺑﺸﻪ ‪ ،‬ﻓﺸﺎر ﻧﺎﺷﯽ از ﺧﺎرج‬
‫ﮐﺮدن روح از ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز ﺧﯿﻠﯽ زﯾﺎده ‪ ،‬داﻣﺒﻠﺪور رو ﯾﺎدت رﻓﺘﻪ ؟ ﻣﺎ ﻧﻤﯽ دوﻧﯿﻢ‬
‫ﻣﻤﮑﻨﻪ ﭼﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ ﺑﯿﻮﻓﺘﻪ ‪ ،‬ﺑﺎﯾﺪ دﻧﺒﺎل ﮐﺲ دﯾﮕﻪ ای ﺑﮕﺮدﯾﻢ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﺗﻨﺪی ﺟﻮاب داد ‪ :‬ﭘﺮوﻓﺴﻮر ‪ ،‬ﭘﯿﺸﮕﻮﯾﯽ راﺟﻊ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﻮده و اﮔﻪ اون ﻣﯿﮕﻪ ﻓﻘﻂ‬
‫ﻣﻦ ﻣﯿﺘﻮﻧﻢ وﻟﺪﻣﻮرت رو ﻧﺎﺑﻮد ﮐﻨﻢ ‪ .‬ﭘﺲ ﻣﯿﺘﻮﻧﻢ ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎزﺷﻢ ﻧﺎﺑﻮد ﮐﻨﻢ ‪.‬ﺑﻪ ﻋﻼوه‬
‫ﻫﺮﭼﯽ اﻓﺮاد ﺑﯿﺸﺘﺮی از اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﺑﺸﻦ ﺧﻄﺮ رﺳﯿﺪن اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﺑﻪ ﮔﻮش‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﻫﻢ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﯿﺸﻪ‪...‬‬
‫ـ وﻟﯽ ﻫﺮی‪....‬ﻣﻦ اﺟﺎزه ﻧﻤﯿﺪم‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﻗﺎﻃﻌﯿﺖ ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﻣﻦ دﯾﮕﻪ ﺑﭽﻪ ﻧﯿﺴﺘﻢ ‪.‬‬

‫‪166‬‬

‫‪167‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺑﻌﺪ ﺧﯿﻠﯽ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﻪ ﺳﺮاغ ﻟﻮﭘﯿﻦ رﻓﺖ و ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را از او ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﺤﯿﺮ ﺑﻪ ﻫﺮی ﻧﮕﺎه‬
‫ﻣﯽ ﮐﺮد ﮔﺮﻓﺖ ‪ ،‬ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑﻪ ﺳﺮاغ ﮔﺮدﻧﺒﻨﺪ ﮐﻪ روی زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد رﻓﺖ و ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ‬
‫اش را ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺖ ‪:‬‬
‫ﺁﻻﻣﺎﻧﺲ‪ :‬ﮔﺮﻣﺎی ﺷﺪﯾﺪی وﺟﻮدش را ﺑﻪ آﺗﺶ ﮐﺸﯿﺪ ﺗﻨﺶ داغ ﺷﺪ ‪.‬‬
‫ﺻﺪاﯾﯽ ﻣﻀﻄﺮب ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪ :‬ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ ﻫﺮی؟‬
‫آﻮﺋﺮﻻﻧﺲ ‪ :‬ﺑﺪﻧﺶ ﺑﻪ ﻟﺮزه درآﻣﺪ ‪ ،‬ﻓﺮﯾﺎدﻫﺎی ﻣﻀﻄﺮﺑﯽ ﻣﯽ ﺷﻨﯿﺪ ﮐﺴﯽ ﺻﺪاﯾﺶ ﻣﯽ‬
‫ﮐﺮد ﺑﺪﻧﺶ ﻣﯽ ﺳﻮﺧﺖ دردی در ﺳﺮش ﭘﯿﭽﯿﺪ از درد ﺟﺎﯾﯽ را ﻧﻤﯽ دﯾﺪ ‪.‬اﺣﺴﺎس ﻣﯿﮑﺮد‬
‫ﻋﻀﻼﺗﺶ از داﺧﻞ درﯾﺪه ﻣﯿﺸﻮد‪...‬‬
‫ﻓﻚ ﺕﻮر ‪ :‬ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎن از ﺣﺪﻗﻪ در آﻣﺪه ﻧﮕﺎﻫﺶ ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ ‪.‬ﺑﺪﻧﺶ ﺑﻪ ﺷﺪت ﻣﯽ‬
‫ﻟﺮزﯾﺪ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﻧﺎاﻣﯿﺪ ﻣﯽ ﺷﺪ ‪...‬اﻣﺎ ﭼﺮا ﺑﺎﯾﺪ اﯾﻦ ﮔﺮدﻧﺒﻨﺪ را ﻧﺎﺑﻮد ﮐﻨﻢ ؟ ﮔﺮدﻧﺒﻨﺪ ﻗﺸﻨﮕﯿﻪ ‪،‬‬
‫ﮐﯽ ﮔﻔﺘﻪ اﯾﻦ ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﻪ ؟‬
‫ﺻﺪاﯾﯽ ﺟﻮاب داد ‪ :‬ﯾﻪ ﭘﯿﺮﻣﺮد ﺧﺮﻓﺖ؟‬
‫ﻗﻠﺒﺶ ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬داﻣﺒﻠﺪور ﺧﺮﻓﺖ ﻧﯿﺴﺖ ‪ ،‬اون ﺑﺰرﮔﺘﺮﯾﻦ ﺟﺎدوﮔﺮ دﻧﯿﺎﺳﺖ ‪.‬‬

‫‪167‬‬

‫‪168‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺻﺪا ﺟﻮاب داد ‪ :‬واﻗﻌﺎً ﭘﺲ ﭼﻄﻮر ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪ؟ ﻫﺮی ﻟﺮزﯾﺪ ﻟﺤﻈﻪ ی ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪن داﻣﺒﻠﺪور‬
‫در ﺑﺮاﺑﺮ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺟﺎن ﮔﺮﻓﺖ ‪ :‬داﻣﺒﻠﺪور ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ اﯾﻦ ﮔﺮدﻧﺒﻨﺪ ﻧﺎﺑﻮد ﺑﺸﻪ ﻓﮑﺮش را‬
‫ﺟﻤﻊ ﮐﺮد ‪ .‬اﯾﻦ ﯾﮏ ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎزه ﺑﺎﯾﺪ ﻧﺎﺑﻮدش ﮐﻨﻢ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺣﺮﮐﺘﯽ داد ‪:‬‬
‫ﻓﺎﻻآﺸﻦ ‪ :‬ﺣﺎﻟﻪ ای از ﻧﻮر دورش را ﮔﺮﻓﺖ ‪ ،‬ﮔﺮدﻧﺒﻨﺪ از زﻣﯿﻦ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﺑﯿﻦ زﻣﯿﻦ و‬
‫آﺳﻤﺎن ﻣﻌﻠﻖ ﺷﺪ ‪ ،‬درد ﺷﺪﯾﺪی وﺟﻮدش را ﮔﺮﻓﺖ ‪ ،‬از درد ﻧﻌﺮه ای ﮐﺸﯿﺪ ﮐﺴﯽ در‬
‫وﺟﻮدش او را ﺷﮑﻨﺠﻪ ﻣﯽ داد ﻣﻮﻻﻣﭙﺲ ‪ :‬روی زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد ﻧﻔﺴﺶ ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ در ﻣﯽ‬
‫آﻣﺪ ‪ ،‬ﺻﺪاﻫﺎﯾﯽ از اﻃﺮاﻓﺶ ﻣﯽ ﺷﻨﯿﺪ ﯾﮏ ﻧﻔﺮ ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد ﺑﻪ او ﻧﺰدﯾﮏ ﺷﻮد ‪ :‬ﻫﺮی‬
‫ﺑﺴﻪ ‪ ،‬ﺑﻨﮓ ﺑﻪ ﻃﺮﻓﯽ ﭘﺮﺗﺎب ﺷﺪ ‪ ،‬ﭼﻨﺪ ﻃﻠﺴﻢ ﻫﻤﺰﻣﺎن ﺑﻪ ﻃﺮﻓﺶ آﻣﺪ اﻣﺎ ﺑﺎ ﺑﺮﺧﻮرد ﺑﻪ‬
‫دﯾﻮار ﻧﻮری ﮐﻤﺎﻧﻪ ﮐﺮد ‪ ،‬ﺑﺎز ﻫﻢ ﺑﯽ اﺛﺮﺑﻮد داﺷﺖ ﻣﯿﻤﺮد ‪ .‬ﻣﺮده ﺑﻮد ﺣﺲ ﻣﯿﮑﺮد ﮐﺲ از‬
‫درون او را ﺗﮑﻪ ﺗﮑﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ از درد ﻧﻌﺮه ﻣﯿﮑﺸﯿﺪ‪.‬ﺑﺪﻧﺶ ﺷﮑﺎﻓﺖ و ﺧﻮن ﻓﻮران ﮐﺮد‬
‫ﻧﻔﺴﺶ در ﻧﻤﯽ آﻣﺪ ‪ .‬ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﻧﻤﯽ دﯾﺪ ‪ ،‬ﺗﻤﺎم ﺷﺪ ﻣﺮده ﺑﻮد‬
‫درﺳﺖ وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻼ ﻧﺎاﻣﯿﺪ ﺷﺪه ﺑﻮد ﺻﺪاﯾﯽ آﺷﻨﺎ را ﺷﻨﯿﺪ ‪ :‬ﻫﺮی ﺑﻠﻨﺪ ﺷﻮ ﺗﻮ ﻣﯽ‬
‫ﺗﻮﻧﯽ ‪.‬‬

‫‪168‬‬

‫‪169‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺑﻪ زﺣﻤﺖ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺎز ﮐﺮد ‪.‬ﺳﺎﯾﻪ ی ﻣﺮدی ﻗﺪ ﺑﻠﻨﺪ ﺑﺎ ﻣﻮﻫﺎی ﺑﻠﻨﺪ ﺧﻮش ﺣﺎﻟﺖ روی‬
‫ﺳﺮش اﻓﺘﺎد ﺑﻪ زﺣﻤﺖ ﺻﺪاﯾﺶ ﮐﺮد‪:‬‬
‫ـ ﺳﯿﺮﯾﻮس !‬
‫دﺳﺘﺶ را در دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺖ ‪ :‬ﺗﻮ ﻣﯿﺘﻮﻧﯽ ﺗﻤﻮﻣﺶ ﮐﻦ ﻫﺮی‬
‫ﺑﻪ ﻃﻮر ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﯽ ﻧﯿﺮوی ﻋﻈﯿﻤﯽ در ﻫﺮی ﺑﻪ وﺟﻮد آﻣﺪ ‪.‬ﻧﯿﺮوﯾﯽ ﮐﻪ از ﻗﻠﺒﺶ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ‬
‫ﻣﯿﮕﺮﻓﺖ‪.‬ﻣﯿﺠﻮﺷﯿﺪ و ﻫﺮی را ﻫﻢ ﺑﻪ ﺗﻼﻃﻢ ﻣﯿﺎﻧﺪاﺧﺖ ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ﭘﺎﻫﺎﯾﺶ ﻣﯽ‬
‫ﻟﺮزﯾﺪ ‪:‬‬
‫ﺕﺎﻻس‪ :‬ﺧﻮن رﯾﺰی ﺷﺪﯾﺪ ﺗﺮ ﺷﺪ ‪.‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪی ﺑﻪ او ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﻣﻮﻓﻖ ﻣﯿﺸﯽ ‪ ،‬ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ از ﻏﺮور ﻣﯿﺪرﺧﺸﯿﺪ‪..‬‬
‫ﻫﺮی ﻧﺎﻟﯿﺪ ‪ :‬ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ‬
‫ـ ﭼﯿﺰی ﻧﻤﻮﻧﺪه ﻫﺮی ‪ ،‬ﺗﻮ ﻣﯿﺘﻮﻧﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺘﻮﻧﯽ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻧﺎﻟﯿﺪ ‪ ،:‬ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ‪.‬‬

‫‪169‬‬

‫‪170‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫دردش ﺷﺪت ﮔﺮﻓﺖ ﺳﺮﺧﯽ ﺧﻮن را اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﺮد و ﻓﺮﯾﺎدﻫﺎی ﻧﺎﻣﻔﻬﻮﻣﯽ را ﻣﯽ ﺷﻨﯿﺪ‬
‫‪ .‬دﺳﺖ ﻟﺮزاﻧﺶ را ﺟﻠﻮ ﺑﺮد و ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﺮداﺷﺖ و ﺑﺎ آﺧﺮﯾﻦ ﺗﻮاﻧﺶ ﻓﺮﯾﺎد زد‬
‫‪:‬آﺮ‬
‫اﻧﻔﺠﺎر ﻣﻬﯿﺒﯽ در دﯾﻮار ﻧﻮراﻧﯽ رخ داد و ﻫﺮی ﺑﻪ ﺷﺪت ﺑﻪ دﯾﻮاره ی آن ﮐﻮﺑﯿﺪه ﺷﺪ‬
‫ﻧﻮر ﺳﺮخ رﻧﮕﯽ از ﻫﺮی ﺧﺎرج ﺷﺪ و ﺑﻪ ﮔﺮدﻧﺒﻨﺪ ﺧﻮرد ﺳﺎﯾﻪ ﺳﯿﺎﻫﯽ از آن ﺧﺎرج ﺷﺪ و‬
‫ﺑﺎ ﺻﺪای زوزه ﻣﺎﻧﻨﺪی ﮐﺮ ﮐﻨﻨﺪه ﺑﻪ ﻫﻮا رﻓﺖ ﻫﻤﺰﻣﺎن ﻧﻮری ﻃﻼﯾﯽ رﻧﮓ ﻫﺮی را در‬
‫ﺑﺮﮔﺮﻓﺖ ﮔﺮدﻧﺒﻨﺪ ﺑﺮ زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد و ﺣﺼﺎر از ﺑﯿﻦ رﻓﺖ و ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪ ﻫﺮی ﺑﻪ‬
‫ﺷﺪت ﻣﯽ ﻟﺮزﯾﺪ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ را ﺗﺎر ﻣﯽ دﯾﺪ ‪.‬دﯾﮕﺮ ﻃﺎﻗﺖ ﻧﯿﺎورد ﻧﻘﺶ زﻣﯿﻦ ﺷﺪ‪...‬‬
‫ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺑﻪ ﻃﺮﻓﺶ دوﯾﺪﻧﺪ ﺻﺪای ﻧﮕﺮان آﺷﻨﺎﯾﯽ ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﻫﺮی ! ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ ؟‬
‫ﺑﻪ زﺣﻤﺖ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺎز ﮐﺮد ‪ ،‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎن ﻧﮕﺮان ﺳﺮ او را در ﺑﻐﻞ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد و‬
‫ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد ‪ :‬ﺗﻮ ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪی ﻫﺮی !!!‬
‫ﻫﺮی ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺗﺎرﯾﮏ ﺷﺪ ‪.‬‬

‫‪170‬‬

‫‪171‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺗﺎرﯾﮏ ﺑﻮد ‪ .‬ﺗﻮﻧﻞ ﺑﺰرﮔﯽ ﭘﯿﺶ روﯾﺶ ﺑﻮد ‪ ،‬ﺟﻠﻮ رﻓﺖ ﻧﻮری ﺑﻪ ﻃﺮﻓﺶ ﻣﯽ‬
‫آﻣﺪ ﺗﻤﺎم ﺑﺪﻧﺶ درد ﻣﯽ ﮐﺮد ‪ ،‬ﺧﺴﺘﻪ ﺑﻮد ‪ ،‬ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺗﺎرﯾﮑﯽ از ﺑﯿﻦ رﻓﺖ و ﺷﻌﻠﻪ ﻫﺎی‬
‫آﺗﺶ دورش را ﮔﺮﻓﺖ ‪ ،‬ﻓﺮﯾﺎد زد ﺟﯿﻎ ﮐﺸﯿﺪ ‪ ،‬ﺻﺪاﻫﺎﯾﯽ وﺣﺸﺖ زده دوره اش ﮐﺮدﻧﺪ ‪:‬‬
‫ـ ﺧﺪای ﻣﻦ‪...‬‬
‫ـ ﭼﺶ ﺷﺪه ؟‬
‫ـ رﯾﺶ ﻣﺮﻟﯿﻦ ﮐﻤﮑﺶ ﮐﻦ !‬
‫در ﻗﺒﺮﺳﺘﺎن ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﭘﯿﺶ ﻣﯽ رﻓﺖ ‪ ،‬ﺳﺪرﯾﮏ ﻣﺮده ﺑﻮد ‪ ،‬ﺳﺎﯾﻪ ای ﺑﻪ ﻃﺮﻓﺶ آﻣﺪ ‪ ،‬ﻗﺪ‬
‫ﺑﻠﻨﺪ و ﺑﺎرﯾﮏ ﺑﺎ ﺷﻨﻞ ﺳﯿﺎﻫﯽ ﮐﻪ ﮐﻼﻫﺶ را روی ﺳﺮش ﮐﺸﯿﺪه ﺑﻮد و ﺻﺪاﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﻮ ﺑﺮ‬
‫اﻧﺪاﻣﺶ راﺳﺖ ﻣﯽ ﮐﺮد ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺖ ‪ :‬ﮐﺮوﺷﯿﻮ ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﺟﯿﻎ ﮐﺸﯿﺪ درد در دﺳﺘﺶ ﭘﯿﭽﯿﺪ ‪ ،‬ﺑﺪﻧﺶ ﺗﮑﻪ ﺗﮑﻪ ﻣﯽ ﺷﺪ زﯾﺮ ﭘﺎﯾﺶ ﺧﻮن ﺑﻪ راه‬
‫اﻓﺘﺎد ﺑﻮد و ﭼﻨﺪ ﺑﺪن ﭘﺎره ﭘﺎره در اﻃﺮاف اﻓﺘﺎده ﺑﻮد ‪ ،‬ﺑﺪﻧﻬﺎی ﺳﯿﺮﯾﻮس ‪ ،‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ‪ ,‬ﻓﺮد و‬
‫ﺟﺮج ﻧﺎﺑﺎوراﻧﻪ ﻓﺮﯾﺎد ﮐﺸﯿﺪ‪...‬وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﻪ وﺳﻂ ﺣﻠﻘﻪ رﻓﺖ ‪ ،‬دﺳﺘﺶ را دراز ﮐﺮد ‪،‬‬
‫رون ‪ ،‬ﻫﺮﻣﯿﻮن و ﺟﯿﻨﯽ را ﺟﻠﻮ ﮐﺸﯿﺪ و ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد ‪.‬‬

‫‪171‬‬

‫‪172‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی اﻟﺘﻤﺎس ﻣﯿﮑﺮد‪:‬ﻧﻪ ‪ ،‬ﺧﻮاﻫﺶ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ اوﻧﺎ رو ﻧﻪ‪...‬‬
‫ﻋﺎﺟﺰاﻧﻪ ﻓﺮﯾﺎد ﻣﯿﮑﺸﯿﺪ ‪ ،‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﺣﺮﮐﺖ ﺳﺮﯾﻌﯽ ﮐﺮد ‪ ،‬ﺧﻮن ﻫﻤﻪ ﺟﺎ را ﮔﺮﻓﺖ ‪ ،‬ﻫﺮی‬
‫ﻓﺮﯾﺎدی ﮐﺸﯿﺪ و ﻧﺸﺴﺖ ‪ .‬ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺗﺎر ﺑﻮد ‪ ،‬ﭼﻨﺪ ﺻﺪای وﺣﺸﺖ زده ﺑﻪ ﮔﻮش رﺳﯿﺪ ‪:‬‬
‫ـ ﺑﻬﻮش اوﻣﺪ‪...‬‬
‫ـ ﻫﺮی ﭼﯽ ﺷﺪه ؟‬
‫ـ ﺧﺪای ﻣﻦ‬
‫ﺑﺪﻧﺶ ﻣﯽ ﻟﺮزﯾﺪ ﺧﯿﺲ از ﻋﺮق آرام زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪:‬آب‬
‫دﺳﺘﯽ ﺟﺎم آﺑﯽ را ﺑﻪ دﻫﺎﻧﺶ ﻧﺰدﯾﮏ ﮐﺮد ﺟﺮﻋﻪ ای ﺧﻮرد و ﺑﯿﻬﻮش ﺷﺪ ‪.‬‬
‫اﯾﻨﺒﺎر ﮐﻪ ﺑﻬﻮش ‪,‬آﻣﺪ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺗﺎرﯾﮏ ﺑﻮد ﺻﺪای ﻧﻔﺴﻬﺎی آرام ﮐﺴﯽ را در ﻧﺰدﯾﮑﯽ‬
‫اش ﻣﯽ ﺷﻨﯿﺪ ﺗﻤﺎم ﺑﺪﻧﺶ درد ﻣﯽ ﮐﺮد ‪ ،‬ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ ﺣﺮﮐﺘﯽ ﮐﺮد ‪ ،‬رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن و ﺟﯿﻨﯽ‬
‫در دو ﻃﺮف ﺗﺨﺘﺶ ﺑﻪ ﺧﻮاب رﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ‪.‬‬
‫ﺻﺪاﯾﯽ ﺧﺴﺘﻪ ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﺑﻬﻮش اوﻣﺪی ؟! ﺑﺎورم ﻧﻤﯿﺸﻪ ‪.‬‬

‫‪172‬‬

‫‪173‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﺳﺮش را ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ ‪ :‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ﭘﯿﺮﺗﺮ از ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯿﺮﺳﯿﺪ از ﺻﺪای او رون و‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﻢ ﺑﯿﺪار ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪:‬‬
‫ـ ﻫﺮی ! وای رون ‪ ,‬ﻫﺮی ﺑﻬﻮش اوﻣﺪ ‪.‬‬
‫رون ﻫﯿﺠﺎن زده ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﺣﺴﺎﺑﯽ ﻣﺎ رو ﺗﺮﺳﻮﻧﺪی رﻓﯿﻖ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺑﻐﺾ و ﻧﺎﺑﺎوراﻧﻪ آﻧﻬﺎ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪ :‬ﺷﻤﺎﻫﺎ زﻧﺪه اﯾﻦ؟‬
‫ـ ﻣﮕﻪ ﻗﺮار ﺑﻮد ﻧﺒﺎﺷﯿﻢ ؟ اﯾﻦ زﻧﺪه ﺑﻮدن ﺗﻮﺋﻪ ﮐﻪ ﻋﺠﯿﺒﻪ!!!‬
‫ﻧﻔﺲ راﺣﺘﯽ ﮐﺸﯿﺪ ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﺑﻠﻨﺪ ﺷﻮد ‪ ،‬ﻟﻮﭘﯿﻦ اﺟﺎزه ﻧﺪاد ‪ :‬ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﻠﻨﺪﺷﯽ ﻓﺸﺎر زﯾﺎدی‬
‫رو ﺗﺤﻤﻞ ﮐﺮدی ! ﻣﻨﮑﻪ ﻫﻨﻮز ﺑﺎورم ﻧﻤﯽ ﺷﻪ زﻧﺪه ﻣﻮﻧﺪه ﺑﺎﺷﯽ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﯿﺎد ﭼﯿﺰی اﻓﺘﺎد ‪ :‬ﮔﺮﻧﺒﻨﺪ‪...‬‬
‫ـ ﻧﺎﺑﻮد ﺷﺪ ‪ ،‬ﺗﻮ ﻧﺎﺑﻮدش ﮐﺮدی ‪ ،‬ﺑﻬﺖ اﻓﺘﺨﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ‪ .‬ﻫﺮی‬
‫ﻧﻔﺲ راﺣﺘﯽ ﮐﺸﯿﺪ ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ رو ﺑﻪ رون ﮐﺮد ‪ :‬ﺑﺮو ﻣﺎﻟﯽ و ﻣﯿﻨﺮوا رو ﺻﺪا ﮐﻦ ‪.‬‬

‫‪173‬‬

‫‪174‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫رون ﺑﯿﺮون دوﯾﺪ ‪ ,‬ﺻﺪای ﻫﻖ ﻫﻖ ﮔﺮﯾﻪ ای ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ‪ .‬ﺟﯿﻨﯽ و ﻫﺮﻣﯿﻮن در آﻏﻮش ﻫﻢ‬
‫ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ ‪ .‬ﺿﻌﻒ داﺷﺖ ‪ .‬دراز ﮐﺸﯿﺪ ﺧﻮاﺑﺶ ﺑﺮد ‪.‬‬
‫ﺻﺪاﻫﺎﯾﯽ در اﻃﺮاﻓﺶ ﺷﻨﯿﺪ ‪ ،‬ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺎز ﮐﺮد ﻫﻤﻪ ﺟﺎ روﺷﻦ ﺑﻮد ﭘﺮده ﻫﺎی دور‬
‫ﺗﺨﺘﺶ ﮐﺸﯿﺪه ﺷﺪه ﺑﻮد و ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ آرام ﺑﺎ ﻫﻢ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ ‪.‬‬
‫ـ رﯾﻤﻮس ﺗﻮ ﻣﻄﻤﺌﻨﯽ ؟‬
‫ﺻﺪای ﻟﻮﭘﯿﻦ رﻧﺠﯿﺪه ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﻣﯿﻨﺮوا ‪ ،‬ﻏﯿﺮ از ﻣﻦ رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن و ﺟﯿﻨﯽ ﻫﻢ دﯾﺪن ‪.‬‬
‫ﺻﺪای ﻫﺮﻣﯿﻮن را ﺷﻨﯿﺪ ‪ :‬ﺑﯿﺪاره ﺷﺪ ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﻫﻢ ﻣﺎرو ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪ ،‬وﻟﯽ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﺴﺘﻪ ﺑﻮد‬
‫وﻗﺘﯽ رون اوﻣﺪ دﻧﺒﺎل ﺷﻤﺎ‪ ,‬دوﺑﺎره از ﺣﺎل رﻓﺖ ‪.‬‬
‫ـ ﻣﻨﮑﻪ ﻫﻨﻮزم ﺑﺎورم ﻧﻤﯽ ﺷﻪ ‪ ،‬ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﯾﮏ ﻫﻔﺘﻪ ﺑﯿﻬﻮش ﺑﻮده ‪ ،‬ﺷﻔﺎدﻫﻨﺪه ﻫﺎی ﺳﻨﺖ‬
‫ﻣﺎﻧﮕﻮ ازش ﻗﻄﻊ اﻣﯿﺪ ﮐﺮدن ‪...‬ﭼﻄﻮری ﻣﻤﮑﻨﻪ ﻫﺮی ﻫﻨﻮز زﻧﺪه ﺑﺎﺷﻪ ؟ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ اﯾﻦ‬
‫را ﮔﻔﺖ و ﮔﺮﯾﻪ را ﺳﺮ داد‬
‫ﺻﺪای ﺧﺎﻧﻢ ﭘﺎﻣﻔﺮی را ﺷﻨﯿﺪ ‪ :‬آروﻣﺘﺮ ‪ ،‬اﯾﻨﺠﺎ درﻣﺎﻧﮕﺎﻫﻪ ‪ ،‬ﻧﯿﻤﻔﺎدورا‪...‬ﮐﯽ ﮔﻔﺖ از‬
‫ﺗﺨﺘﺖ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪی ؟ ﻋﺰﯾﺰم ﺗﻮ ﺑﻪ اﺳﺘﺮاﺣﺖ اﺣﺘﯿﺎج داری ‪.‬‬

‫‪174‬‬

‫‪175‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ـ ﻣﻦ ﺧﻮﺑﻢ ﭘﺎﭘﯽ ‪ ،‬ﻧﮕﺮان ﻫﺮی ام ‪ ،‬ﺑﺎورم ﻧﻤﯽ ﺷﻪ ﮐﺎری ﮐﻪ ﻫﺮی ﮐﺮد اﻧﺮژی و ﻗﺪرت‬
‫ﺟﺎدوﯾﯽ زﯾﺎدی ﻣﯿﺨﻮاد ‪ ،‬ﻣﯿﻨﺮوا اون ﭼﻄﻮر ﺗﻮﻧﺴﺘﻪ ؟‬
‫ـ ﺧﻮد ﻣﻨﻢ ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ‪ ،‬وﻗﺘﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﻧﺎﺑﻮدش ﮐﻨﻢ ﺣﺘﯽ ﻧﺘﻮﻧﺴﺘﻢ ورد ﺳﻮم رو ﺑﮕﻢ ‪،‬‬
‫وﺣﺸﺘﻨﺎک ﺑﻮد ‪.‬‬
‫ﭼﺎرﻟﯽ ﺗﺎﯾﯿﺪ ﮐﺮد ‪ :‬ﺗﻮ ﻋﻤﺮم ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ دردی ﻧﮑﺸﯿﺪم ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﻫﺮی ﭼﻄﻮری ﺗﺤﻤﻞ ﮐﺮد‬
‫‪.‬‬
‫ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﮔﻔﺖ ‪ :‬وﻗﺘﯽ اﻓﺘﺎد ﮔﻔﺘﻢ ﻣﺮده ‪ ،‬رﯾﻤﻮس ﺧﯿﻠﯽ ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﺑﺮه‬
‫ﮐﻤﮑﺶ وﻟﯽ ﻧﺸﺪ‪....‬‬
‫ﻫﺮی دﯾﮕﺮ ﻧﻤﯽ ﺷﻨﯿﺪ ‪ .‬ﺳﺮش درد ﻣﯽ ﮐﺮد ﺑﻪ آراﻣﯽ ﺑﻪ ﺧﻮاب رﻓﺖ ‪.‬‬

‫‪175‬‬

‫‪176‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻓﺼﻞ ﭼﻬﺎردهﻢ ‪:‬ﻧﺎﺷﻨﺎس‬
‫دو ﻫﻔﺘﻪ ﺑﻌﺪ ﺧﺎﻧﻢ ﭘﺎﻣﻔﺮی ﺑﻼﺧﺮه ﺑﻪ ﻫﺮی اﺟﺎزه داد ﺑﻪ ﺧﻮاﺑﮕﺎه ﺑﺮﮔﺮده ‪ ،‬ﺑﻪ اﯾﻦ ﺷﺮط‬
‫ﮐﻪ ﻫﺮ روز ﺑﺮای ﻣﻌﺎﯾﻨﻪ ﺑﻪ دﻓﺘﺮش ﺑﺮه ‪ ،‬ﻫﺮی ﮐﻪ در ﻣﺪت ﺑﯿﻤﺎری اش ﻧﻪ ﺑﻪ ﮐﺎر ﺗﯿﻢ‬
‫ﮐﻮﯾﯿﺪﯾﭻ و ﻧﻪ ﺑﻪ درس اش رﺳﯿﺪه ﺑﻮد ﺣﺴﺎﺑﯽ ﻋﻘﺐ اﻓﺘﺎد اﻣﺎ ﺑﺎ ﮐﻤﮏ رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن‬
‫ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺮﯾﻌﺘﺮ از ﻋﻬﺪه ی اﯾﻦ ﮐﺎرﻫﺎ ﺑﺮآﻣﺪ‬
‫رون ﻣﺴﺌﻮﻟﯿﺖ ﺗﯿﻢ ﮐﻮﯾﯿﺪﯾﭻ را در ﻏﯿﺎب ﻫﺮی ﺑﺮ ﻋﻬﺪه ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد و ﺗﯿﻢ را ﺑﺮای‬
‫ﻣﺴﺎﺑﻘﺎت ﻣﺪرﺳﻪ ﮐﻪ از ﻫﻔﺘﻪ ﺑﻌﺪ ﺷﺮوع ﻣﯽ ﺷﺪ آﻣﺎده ﻣﯽ ﮐﺮد ‪ .‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﻢ درﺳﻬﺎی‬
‫ﻋﻘﺐ اﻓﺘﺎده را ﺑﻪ ﻫﺮی آﻣﻮزش ﻣﯿﺪاد ﺗﺎ ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﯽ اش ﺟﺒﺮان ﺷﻮد‪ .‬در اﯾﻦ ﺑﯿﻦ آﻧﻬﺎ‬
‫ﺑﺮای ﺷﺎﮔﺮداﻧﯽ ﮐﻪ ﺧﺒﺮ ﻣﺮﯾﻀﯽ ﻫﺮی را ﺷﻨﯿﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ‪ ,‬دروغ ﻗﺎﺑﻞ ﻗﺒﻮﻟﯽ ﺳﺮ ﻫﻢ ﮐﺮده‬
‫ﺑﻮدﻧﺪ ‪ .‬ﻫﺮی ﻫﻨﻮز ﺿﻌﻒ داﺷﺖ اﻣﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﻬﺘﺮ از ﻗﺒﻞ ﺑﻮد ‪ .‬رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻌﺪ از‬
‫ﺷﻨﯿﺪن ﻣﺎﺟﺮای از ﺑﯿﻦ ﺑﺮدن ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز ﺑﺎ اﺣﺘﺮام ﻋﺠﯿﺒﯽ ﺑﺎ او ﺑﺮﺧﻮرد ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ ‪.‬‬
‫رون ﺳﺮش را از ﺟﺰوی ﻣﻌﺠﻮن ﺳﺎزی ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد‪:‬‬
‫ـ ﮐﺎش ﻣﻨﻢ ﻣﯿﻮﻣﺪم و ﻣﯿﺪﯾﻢ ﺣﺘﻤﺎ دﯾﺪﻧﯽ ﺑﻮده ‪.‬‬

‫‪176‬‬

‫‪177‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﺣﺮص ﮔﻔﺖ ‪ :‬دﯾﺪن ﻫﺮی ﺗﻮ اون وﺿﻊ ﺑﻪ ﻧﻈﺮت دﯾﺪﻧﯽ ﻣﯿﺎد رون ؟‬
‫رون ﺑﻪ ﺗﻨﺪی ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد ‪ :‬ﻣﻨﻈﻮرم ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎزه ‪ ،‬وﻟﯽ ﻫﺮی ﻧﻤﯽ دوﻧﯽ وﻗﺘﯽ ﻣﺎ‬
‫دﯾﺪﯾﻤﺖ ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ ﺑﻐﻠﺖ ﮐﺮده ﺑﻮد و ﻣﯽ دوﯾﺪ ﺑﻪ درﻣﺎﻧﮕﺎه ‪ ،‬ﭼﺎرﻟﯽ و ﻣﻮدی و ﻟﻮﭘﯿﻨﻢ‬
‫دﻧﺒﺎﻟﺶ ‪...‬ﻣﺎ ﮐﻪ ﺗﻮ رو دﯾﺪﯾﻢ ﻏﺮق ﺧﻮن ﺑﻮدی ‪ ،‬داﺷﺘﯿﻢ ﺳﮑﺘﻪ ﻣﯽ ﮐﺮدﯾﻢ ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﺑﻐﺾ ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد ‪ :‬ﻗﯿﺎﻓﻪ ﻫﺎی ﺧﻮدﺷﻮﻧﻢ دﺳﺖ ﮐﻤﯽ از ﺗﻮ ﻧﺪاﺷﺖ ‪ ,‬ﻃﻔﻠﮏ‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﺗﻤﺎم ﻣﺪت ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽ ﮐﺮد ‪ .‬آﺧﺮش ﻣﻌﺠﻮن آراﻣﺶ ﺑﻪ ﺧﻮردش دادﯾﻢ ﺗﺎ ﯾﮑﻢ آروم‬
‫ﺷﺪ ‪ .‬ﻫﺮی ﻟﺒﺨﻨﺪی زد ﺧﯿﻠﯽ ﺧﺴﺘﻪ ﺑﻮد ‪ .‬ﻫﻨﻮز ﺿﻌﻒ ﺑﯿﻤﺎری از ﺑﺪﻧﺶ ﺧﺎرج ﻧﺸﺪه ﺑﻮد ‪.‬‬
‫رو ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﺮد و ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪ :‬ﻓﮑﺮی ﺑﺮای ارﺗﺒﺎط اﻋﻀﺎی ﮔﺮوه ﮐﺮدی ؟‬
‫ـ آره ﺑﯿﺎ ﺑﮕﯿﺮش ‪ .‬و آﯾﻨﻪ ای را در دﺳﺖ ﻫﺮی ﮔﺬاﺷﺖ ‪ .‬ﯾﮏ آﯾﻨﻪ ی دو ﻃﺮﻓﻪ درﺳﺖ‬
‫ﻣﺜﻞ ﻣﺎل ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻫﺮی ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ آﯾﻨﻪ ﮐﺮد و آه ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ ‪ :‬اﮔﺮ ﺗﻮ ﻧﺒﻮدی ﻣﻦ از‬
‫ﭘﺴﺶ ﺑﺮ ﻧﻤﯽ آﻣﺪم ‪.‬‬
‫ـ ﭼﯿﺰی ﮔﻔﺘﯽ ﻫﺮی ؟‬
‫ـ ﻧﻪ‬

‫‪177‬‬

‫‪178‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ـ ﺧﺐ ﭼﻄﻮره ؟‬
‫ـ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮﺑﻪ ‪.‬‬
‫ـ آره ﻓﻘﻂ ﻣﻮﻗﻌﯽ ﮐﻪ ﻣﯿﺨﺎی اﻋﻀﺎی ﮔﺮوه رو اﺣﻀﺎر ﮐﻨﯽ ﺗﻮی آﯾﻨﻪ ﺳﻪ ﺑﺎر ارﺗﺶ‬
‫داﻣﺒﻠﺪور رو ﺻﺪا ﻣﯿﺰﻧﯽ ‪ ،‬ﺑﺎ ﻫﺮ ﮐﺪوﻣﺸﻮن ﺟﺪاﮔﻮﻧﻪ ﮐﺎر داﺷﺘﯽ اﺳﻢ اوﻧﻮ ﺻﺪا ﻣﯽ زﻧﯽ‬
‫‪...‬اﮔﺮم ﮐﺎری داﺷﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﮔﺮوه ﺧﺎﺻﯽ از ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﻣﺮﺑﻮط ﻣﯿﺸﺪ ﻓﻘﻂ اون ﮔﺮوه رو‬
‫ﺻﺪا ﻣﯿﺰﻧﯽ‪...‬ﺧﺐ ﺣﺎﻻ اﻣﺘﺤﺎﻧﺶ ﮐﻦ ‪.‬‬
‫ـ اﻣﺘﺤﺎن ﮐﻨﻢ ؟‬
‫ـ آره ‪ ،‬ﺑﺎ اﯾﻦ آﯾﻨﻪ زﻣﺎن ﺟﻠﺴﻪ ی ﺑﻌﺪی رو ﺑﻪ ﺑﻘﯿﻪ ﺧﺒﺮ ﺑﺪه ‪.‬‬
‫ﻫﺮی آﯾﻨﻪ را ﮔﺮﻓﺖ‪ ،:‬ﺑﺎﺷﻪ وﻟﯽ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﯿﭻ ﻓﮑﺮ ﮐﺮدی اﮔﻪ ﯾﮑﯽ از ﺑﭽﻪ ﻫﺎ آﯾﻨﻪ ﺷﻮ ﮔﻢ‬
‫ﺑﺸﻪ ﭼﯽ ﻣﯿﺸﻪ؟‬
‫_ وﻗﺘﯽ ﺗﻮ اﻟﻒ دال رو اﺣﻀﺎر ﻣﯿﮑﻨﯽ ﻓﻘﻂ اﻋﻀﺎی ﮔﺮوه ﭘﯿﻐﺎﻣﺘﻮ ﻣﯿﺸﻨﻮن و ﻫﺮﮐﺴﯽ‬
‫دﯾﮕﻪ ای ﺑﺠﺰ اوﻧﺎ ﻫﯿﭽﯽ ﻧﻤﯽ ﻓﻬﻤﻪ ﺿﻤﻨﺎ ﭼﻮن ﺣﺠﻤﺶ ﮐﻤﻪ ﻗﺎﺑﻞ ﺣﻤﻠﻪ ‪.‬‬
‫رون ﺧﻨﺪﯾﺪ ‪ :‬ﺗﻮ ﻧﺎﺑﻐﻪ ای ﻫﺮﻣﯿﻮن ‪.‬‬

‫‪178‬‬

‫‪179‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی آﯾﻨﻪ را ﺟﻠﻮی ﺻﻮرﺗﺶ ﮔﺮﻓﺖ ‪ .‬و ﺳﻪ ﺑﺎر ﺗﮑﺮار ﮐﺮد ‪ .‬ارﺗﺶ داﻣﺒﻠﺪور ‪ .‬ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ‬
‫ﭼﻨﺪ ﺻﺪا در آﯾﻨﻪ ﺟﻮاب دادﻧﺪ ‪:‬‬
‫ـ ﺳﻼم ﻫﺮی‬
‫ـ ﺣﺎﻟﺖ ﭼﻄﻮره ﻫﺮی‬
‫ـ ﮐﺠﺎ ﺑﻮدی ﻫﺮی ؟‬
‫ـ ﺳﻼم ‪ .‬ﮔﻮش ﮐﻨﯿﺪ ‪ .‬اﻣﺸﺐ ﺳﺎﻋﺖ ‪ 7‬ﺟﻠﺴﻪ دارﯾﻢ ‪.‬‬
‫ـ ﺑﺎﺷﻪ ‪.‬‬
‫ـ ﻋﺎﻟﯿﻪ‬
‫ـ ﺧﻮﺑﻪ ﭘﺲ ﺷﺐ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻤﺘﻮن‬
‫ﻫﺮی آﯾﻨﻪ را در ﺟﯿﺒﺶ ﮔﺬاﺷﺖ ‪ ،‬رو ﺑﻪ رون ﮐﺮد ‪ :‬ﺧﺐ از ﺗﯿﻢ ﮐﻮﯾﯿﺪﯾﭻ ﭼﻪ ﺧﺒﺮ ؟‬
‫ـ ﺧﻮﺑﻪ ا ﻫﺮی ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﺑﺎ ﺗﻮ ﮐﺎر داره ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺳﺮش را ﭼﺮﺧﺎﻧﺪ ‪ .‬ﺟﻐﺪ ﻗﻬﻮه ای رﻧﮕﯽ ﻟﺐ ﭘﻨﺠﺮه اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد و ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﻣﯽ‬
‫ﮐﺮد ‪.‬‬

‫‪179‬‬

‫‪180‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺟﻠﻮ دوﯾﺪ و ﭘﻨﺠﺮه را ﺑﺎز ﮐﺮد ‪ .‬ﺟﻐﺪ ﭘﺮواز ﮐﻨﺎن ﭼﺮﺧﯽ زد و روی ﭘﺎی ﻫﺮی‬
‫ﻓﺮود آﻣﺪ ‪ ،‬ﭘﺎﮐﺖ ﻗﻬﻮه ای رﻧﮕﯽ ﺑﻪ ﭘﺎﯾﺶ ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد ‪ .‬ﭘﺎﮐﺘﯽ ﮐﻪ ﻫﯿﭻ اﺳﻢ و‬
‫آدرﺳﯽ ﻧﺪاﺷﺖ ‪.‬‬
‫رون ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪ :‬از ﻃﺮف ﮐﯿﻪ ؟‬
‫ﻫﺮی در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﻧﺎﻣﻪ را از ﭘﺎی ﺟﻐﺪ ﺑﺎز ﻣﯽ ﮐﺮد زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد ‪ :‬ﻧﺎﺷﻨﺎﺳﻪ ؟!‬
‫ـ دوﺑﺎره!!!‬
‫ـ آره‬
‫ﻫﺮی ﻧﺎﻣﻪ را ﺑﺎز ﮐﺮد ‪ ،‬ﮐﻨﺠﮑﺎوﯾﺶ راﺟﻊ ﺑﻪ ﻧﺎﺷﻨﺎس دوﺑﺎره ﺷﺪت ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺖ ‪ .‬دﺳﺖ‬
‫ﺧﻂ ﻧﺎﻣﻪ ﺧﯿﻠﯽ اﺷﻨﺎ ﺑﻮد و ﻓﻘﻂ ﯾﮏ ﺧﻂ ﺑﻮد او ﺑﺎ ﺻﺪای ﺑﻠﻨﺪ ﺧﻮاﻧﺪ !‬
‫ﻗﺒﻞ از ﻃﻠﻮع ﺳﺮخ ‪ 20‬آﮔﻮﺳﺖ ﺑﻪ ﺑﺮج ﺳﺘﺎره ﺷﻨﺎﺳﯽ ﺑﺮو ‪ ،‬ﯾﺎدت ﺑﺎﺷﻪ ذﻫﻨﺖ رو‬
‫ﺑﺒﻨﺪ‬
‫رون ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪ :‬اﯾﻦ ﯾﻌﻨﯽ ﭼﯽ ؟‬
‫ـ ﻃﻠﻮع ﺳﺮخ ؟ ﻣﻨﻈﻮرش ﭼﯿﻪ ؟ ﺗﻮ ﺑﺮج ﺳﺘﺎره ﺷﻨﺎﺳﯽ ﭼﻪ ﺧﺒﺮه ؟‬
‫ﻫﺮی از ﺷﺐ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪن داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻪ آﻧﺠﺎ ﻧﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ‪.‬‬

‫‪180‬‬

‫‪181‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎه ﻣﺸﮑﻮﮐﯽ ﺑﻪ ﻧﺎﻣﻪ ﮐﺮد‪ .:‬ﻫﺮی اﯾﻦ ﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎ ﻣﺸﮑﻮک ﻧﯿﺴﺖ ‪ .‬ﺑﺠﺰ ﺗﻮ ﻫﯿﭻ‬
‫ﮐﺲ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻪ ﺑﺨﻮﻧﺸﻮن ‪ .‬ﻧﻪ اﺳﻢ و آدرس داره ﻧﻪ ﻫﯿﭻ ﻣﺸﺨﺼﺎﺗﯽ ‪.‬‬
‫ـ ﻣﯿﺨﻮای ﭼﯽ ﺑﮕﯽ ﻫﺮﻣﯿﻮن ؟‬
‫ـ رون ﻋﻘﻠﺘﻮ ﺑﮑﺎر ﺑﻨﺪاز ‪...‬ﯾﻪ ﻧﻔﺮﻣﺎ رو ﺳﺮ ﮐﺎر ﮔﺬاﺷﺘﻪ! اﻻن ﭼﻨﺪ ﻫﻔﺘﺲ ﮐﻪ در ﺑﻪ در‬
‫ﺗﻮ ﮐﺘﺎﺑﺨﻮﻧﻪ دﻧﺒﺎل اﺳﻢ اون ﻃﺎق ﻣﯿﮕﺮدم‪ .‬ﻇﺎﻫﺮا ﻫﻤﭽﯿﻦ ﭼﯿﺰی وﺟﻮد ﻧﺪاره‪.‬ﺣﺎﻻ ﻫﻢ ﮐﻪ‬
‫ﻣﯿﺨﻮاد ﻫﺮی رو ﺑﻪ ﺑﺮج ﺳﺘﺎره ﺷﻨﺎﺳﯽ ﺑﮑﺸﻮﻧﻪ ‪ ،‬اﯾﻦ ﻣﯿﺘﻮﻧﻪ ﺗﻠﻪ ﺑﺎﺷﻪ ‪ .‬ﭼﺮا ﻫﺮی ﺑﺎﯾﺪ‬
‫ﻗﺒﻞ از ﻃﻠﻮع آﻓﺘﺎب ﺑﺮه اوﻧﺠﺎ ‪ ،‬اوﻧﻢ ﺻﺒﺢ روز ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ﮐﻮﯾﯿﺪﯾﭻ ؟‬
‫ـ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﺮی ﻗﺒﻼ ﻫﻢ اوﻧﺠﺎ رﻓﺘﻪ ‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ ﺑﺎ ﺷﮏ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد ‪:‬ﺷﺎﯾﺪ ﮐﺎر اﺳﻠﯿﺘﺮﯾﻨﯽ ﻫﺎ ﺑﺎﺷﻪ؟ﻋﻮﺿﯽ ﻫﺎ ﻣﯿﺨﻮان ﺑﻼﯾﯽ ﺳﺮت‬
‫ﺑﯿﺎرن‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﻋﻼﻗﻪ ای ﺑﻪ ﺷﻨﯿﺪن اﺳﻢ ﺑﺮج ﺳﺘﺎره ﺷﻨﺎﺳﯽ ﻧﺪاﺷﺖ و از ﻃﺮﻓﯽ ﺗﺎ ﺣﺪودی‬
‫ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺣﻖ ﻣﯿﺪاد ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ ﻫﻔﺘﻪ ﮔﺸﺘﻦ ﻫﯿﭻ ﻧﺸﺎﻧﯽ از ﻃﺎق دﯾﮑﻮر ﭘﯿﺪا ﻧﮑﺮده ﺑﻮد‬

‫‪181‬‬

‫‪182‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫دﻟﺨﻮر ﺑﺎﺷﺪﺣﺘﯽ ﻫﺮﻣﯿﻮن از اﺳﺘﺎد درس ﺟﺎدوﻫﺎی ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﯽ ﻫﻢ ﭘﺮﺳﯿﺪه ﺑﻮد اﻣﺎ او ﻫﻢ اﺳﻢ‬
‫آن را ﻧﺸﻨﯿﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺤﺚ را ﻋﻮض ﮐﺮد ‪ :‬ﻧﮕﻔﺘﯽ رون اوﺿﺎع ﺗﯿﻢ ﭼﻄﻮره؟‪.‬‬
‫ـ ﺧﻮﺑﻪ ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﻓﺮد و ﺟﺮج اوﻣﺪن واﻗﻌﺎ ﺧﻮب ﺷﺪه ‪ .‬دﯾﻨﻢ ﺑﺠﺎی ﮐﺘﯽ ﺑﺎزی ﻣﯿﮑﻨﻪ ‪.‬‬
‫ﺗﺎزﮔﯿﻬﺎ ﺑﺎ دﻣﻠﺰا ﺧﯿﻠﯽ ﻫﻤﺎﻫﻨﮓ ﺷﺪه ‪.‬‬
‫ـ ﺧﻮﺑﻪ اﻣﺮوزم ﺗﻤﺮﯾﻦ دارﯾﻢ ؟‬
‫ـ‪Ĥ‬ره ﺟﺮج ﻣﯽ ﮔﻪ ﺣﺘﻤﺎ ﻫﺎﻓﻠﭙﺎپ رو ﻣﯿﺒﺮﯾﻢ ‪ .‬ﻫﻤﻪ ی اﻣﯿﺪش اﯾﻨﻪ ﮐﻪ ﯾﻪ ﺑﺎز دارﻧﺪه رو‬
‫ﺑﮑﻮﺑﻪ ﺑﻪ زاﺧﺎرﯾﺎس اﺳﻤﯿﺖ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺧﻨﺪه ای ﮐﺮد و در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﻫﺮﻣﯿﻮن را ﻧﺪﯾﺪه ﺑﮕﯿﺮد اداﻣﻪ‬
‫داد ‪ :‬آره ‪ ،‬ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮﺑﻪ ‪ ،‬راﺳﺘﯽ ﺣﺎﻻ ﮐﻪ زاﺧﺎرﯾﺎس ﺑﺎزی ﻣﯽ ﮐﻨﻪ ﮐﯽ ﺑﺎزی رو ﮔﺰارش‬
‫ﻣﯿﮑﻨﻪ ؟‬
‫رون زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد ‪ :‬اﻣﯿﺪوارم ﻟﻮﻧﺎ ﻧﺒﺎﺷﻪ ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ ﺗﻨﺪی ﮔﻔﺖ ‪ :‬رون ! ﻟﻮﻧﺎ دﺧﺘﺮه ﺧﻮﺑﯿﻪ ‪.‬‬

‫‪182‬‬

‫‪183‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﺑﺠﺎی رون ﺟﻮاب داد ‪ :‬دﺧﺘﺮ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮﺑﯿﻪ اﻣﺎ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻗﺒﻮل ﮐﻦ ﮐﻪ ﮔﺰارش ﮔﺮ‬
‫اﻓﺘﻀﺎﺣﯿﻪ ‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ رو ﺑﻪ رون ﮐﺮد ‪ :‬رون ﺑﯿﺎ ﻗﺒﻞ از ﺗﻤﺮﯾﻦ اﻣﺮوز ﺑﺎ ﻫﻢ ﯾﻪ دوری ﺑﺰﻧﯿﻢ ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﻢ‬
‫ﭘﺮواز ﯾﺎدم رﻓﺘﻪ‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺧﯿﻠﯽ ﺟﺪی ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﻫﺮی ﺗﻮ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﺎزی ﮐﻨﯽ ‪.‬‬
‫ـ ﭼﺮا ؟‬
‫ـ ﭼﻮن ﻫﻨﻮزم ﻣﺮﯾﻀﯽ ‪ ،‬ﯾﻪ ﻧﮕﺎه ﺑﻪ ﺧﻮدت ﺑﮑﻦ ‪ ،‬ﺧﺎﻧﻢ ﭘﺎﻣﻔﺮی ﺑﻬﺖ اﺟﺎزه ﻧﻤﯽ ده ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺧﯿﻠﯽ ﺟﺪی ﮔﻔﺖ ‪ :‬وﻟﯽ ﻣﻦ ﺣﺎﺿﺮ ﻧﯿﺴﺘﻢ اﯾﻦ ﺑﺎزی رو از دﺳﺖ ﺑﺪم ‪ ،‬ﺣﺘﯽ اﮔﻪ ﺑﻪ‬
‫ﻗﯿﻤﺖ ﺳﻘﻮط از رو ﺟﺎروم ﺑﺎﺷﻪ ‪.‬‬
‫اﯾﻦ را ﮔﻔﺖ و آذرﺧﺶ را ﺑﺮداﺷﺖ ‪ ،‬رون ﻫﻢ ﺟﺎروی ﺧﻮدش را ﺑﺮداﺷﺖ و رو ﺑﻪ‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﺮد ‪ :‬ﺑﺎﻻﺧﺮه ﺑﺎ ﻣﯿﺎی ﯾﺎ ﻧﻪ ؟‬
‫ـ آره وﻟﯽ‪...‬‬
‫ـ وﻟﯽ ﻧﺪاره ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﯿﺎ ﺑﺮﯾﻢ دﯾﮕﻪ ‪.‬‬

‫‪183‬‬

‫‪184‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_وﻟﯽ هﺮی‪...‬ﻧﺒﺎﻳﺪ‪...‬‬
‫_ﺑﺲ ﮐﻦ هﺮﻣﻴﻮن ‪...‬هﺮی ﺳﻪ هﻔﺘﻪ ﺗﻮ ﺗﺨﺖ ﺑﻮدﻩ ﺑﻬﺶ ﺣﻖ ﺑﺪﻩ ﮐﻪ ﺑﺨﻮاد ﻳﻪ ﺣﺎل‬
‫و هﻮاﻳﯽ ﻋﻮض ﮐﻨﻪ‪...‬‬
‫هﺮﻣﻴﻮن ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﻓﺮو رﻓﺖ‪:‬‬
‫_ﺥﺐ‪...‬ﺷﺎﻳﺪ ﺣﻖ ﺑﺎ ﺗﻮ ﺑﺎﺷﻪ‪...‬‬
‫آﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﻪ زﻣﯿﻦ ﮐﻮﯾﯿﺪﯾﭻ رﻓﺘﻨﺪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﯾﮑﯽ از ﺟﺎروﻫﺎی ﻣﺪرﺳﻪ را ﺑﺮداﺷﺖ اﻣﺎ‬
‫ﭘﺮواز ﻧﮑﺮد ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺑﯽ از ﻋﻼﻗﻪ ی ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ ﭘﺮواز ﺑﺎﺧﺒﺮ ﺑﻮد او را ﺑﺤﺎل ﺧﻮد ﮔﺬﺷﺖ ﺳﻮار‬
‫آذرﺧﺶ ﺷﺪ و ﺑﻪ ﭘﺮواز در آﻣﺪ ﺑﺎد ﺧﻨﮏ ﺑﻌﺪ از ﻇﻬﺮ در ﺳﺮش ﻣﯽ ﭘﯿﭽﯿﺪ و ﻟﺬﺗﯽ‬
‫وﺟﻮدش را ﭘﺮ ﻣﯽ ﮐﺮد ‪ .‬ﺣﺲ ﻣﯽ ﮐﺮد ﺑﯿﻤﺎری اش را روی زﻣﯿﻦ ﺟﺎ ﮔﺬاﺷﺘﻪ اوﺟﯽ‬
‫ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﺎﻻ رﻓﺖ ‪ ،‬ﺑﻌﺪ ﺑﺎ ﭼﻨﺎن ﺷﺘﺎﺑﯽ ﺷﯿﺮﺟﻪ زد ﮐﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺟﯿﻎ ﮐﺸﯿﺪ ‪،‬‬
‫دوﺑﺎره اوج ﮔﺮﻓﺖ و ﻣﺎرﭘﯿﭻ ﭘﺮواز ﮐﺮد ‪ .‬درﺳﺖ در ﻫﻤﯿﻦ ﻣﻮﻗﻊ ﺻﺪای ﺧﺸﻤﮕﯿﻨﯽ از‬
‫ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻓﺮﯾﺎد زد ‪ :‬ﻫﺮی ﭘﺎﺗﺮ ! ﻓﻮرا ﺑﯿﺎ ﭘﺎﯾﯿﻦ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﮐﺮد ‪ ،‬ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد ‪.‬‬
‫ﺷﯿﺮﺟﻪ زد و درﺳﺖ ﻣﻘﺎﺑﻞ او ﻓﺮود آﻣﺪ ‪ :‬ﺳﻼم ﭘﺮوﻓﺴﻮر ‪.‬‬

‫‪184‬‬

‫‪185‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﭘﺎﺗﺮ ﮐﯽ ﺑﻪ ﺗﻮ اﺟﺎزه ی ﭘﺮواز داده ؟‬
‫ـ ﻣﻦ ﺣﺎﻟﻢ ﺧﻮﺑﻪ ﭘﺮوﻓﺴﻮر ‪.‬‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺑﺎ ﻧﺎﺑﺎوری ﺑﻪ ﻫﺮی ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪ :‬از رﻧﮓ و روت ﻣﻌﻠﻮﻣﻪ !!!ﺷﻨﯿﺪم دو روزه‬
‫ﻧﺮﻓﺘﯽ درﻣﺎﻧﮕﺎه اﮔﻪ ﭘﺎﭘﯽ ﺗﻮ رو ﺑﺒﯿﻨﻪ ﻣﺠﺒﻮرت ﻣﯿﮑﻨﻪ ﺑﺮﮔﺮدی درﻣﺎﻧﮕﺎه ‪.‬ﮐﻪ اﻟﺒﺘﻪ ﻣﻨﻢ‬
‫ﺑﻬﺶ ﺣﻖ ﻣﯿﺪم‪.‬‬
‫ـ وﻟﯽ ﻣﻦ ﺣﺎﻟﻢ ﺧﻮﺑﻪ ﭘﺮوﻓﺴﻮر‬
‫ـ ﻫﻤﯿﻦ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻢ ‪ ،‬ﺑﺮﮔﺮد ﺑﻪ ﺧﻮاﺑﮕﺎﻫﺖ و اﺳﺘﺮاﺣﺖ ﮐﻦ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ اﻋﻀﺎی ﺗﯿﻤﺶ ﮐﻪ ﺑﻪ زﻣﯿﻦ ﻧﺰدﯾﮏ ﻣﯽ ﺷﺪﻧﺪ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﮐﺮد ‪ :‬وﻟﯽ ﻣﺎ اﻻن ﺗﻤﺮﯾﻦ‬
‫دارﯾﻢ‬
‫ـ ﭘﺎﺗﺮ اﯾﻦ ﯾﻪ دﺳﺘﻮره ﺣﺎﻻ ﻣﯿﺮی ﺑﺎﻻ ﯾﺎ ﺑﺎ ﻣﺪﯾﺮ ﮔﺮوﻫﺖ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻢ ؟‬
‫ـ ﺑﻠﻪ ﭘﺮوﻓﺴﻮر ‪.‬‬
‫ـ ﺧﻮﺑﻪ راه ﺑﯿﻮﻓﺖ‬

‫‪185‬‬

‫‪186‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺑﺮﮔﺸﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻗﻠﻌﻪ ﺑﺮود ﮐﻪ ﻫﺮی ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪ :‬ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻣﯿﺘﻮﻧﻢ‬
‫ﺗﻤﺮﯾﻦ ﺑﻘﯿﻪ رو ﻧﮕﺎه ﮐﻨﻢ ﮐﻪ ؟‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﻧﮕﺎه ﺧﺎﺻﯽ ﺑﻪ ﻫﺮی ﮐﺮد‪ :‬اﮔﻪ از ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺑﺎﺷﻪ ﻋﯿﺒﯽ ﻧﺪاره ‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﺮﮔﺸﺖ و رﻓﺖ ‪ .‬ﺑﺎزﯾﮑﻨﺎن ﺗﯿﻢ ﮐﻪ از دﯾﺪن ﻫﺮی ﺳﺮ ذوق آﻣﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ﺑﺎ‬
‫اﯾﻦ ﺣﺮف ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﭼﻬﺮه درﻫﻢ ﮐﺸﯿﺪﻧﺪ‬
‫ـ ﺣﺎﻻ ﭼﯿﮑﺎر ﮐﻨﯿﻢ ﻫﺮی ؟‬
‫ﻫﺮی ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ دﯾﻦ ﮐﺮد ‪ :‬ﭼﺎره ای ﻧﺪارﯾﻢ ‪ .‬ﺟﯿﻨﯽ ﺗﻮ ﺟﺴﺘﺠﻮﮔﺮ ﺑﺎش‪ .‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﻢ ﺑﻪ‬
‫ﺟﺎی ﻣﻬﺎﺟﻢ ﺑﺎزی ﻣﯽ ﮐﻨﻪ‬
‫ـ ﻣﻦ ؟ !!! وﻟﯽ‪...‬‬
‫ـ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻣﺎﯾﻪ ﻣﻬﺎﺟﻢ ﮐﻢ دارﯾﻢ ‪ .‬ﻣﯿﺨﻮای ﮐﻤﮏ ﮐﻨﯽ ﯾﺎ ﻧﻪ ؟‬
‫ـ وﻟﯽ ﻣﻦ ﺑﺎزﯾﻢ ﺧﻮب ﻧﯿﺴﺖ ‪.‬‬
‫ـ ﺧﺐ ﺧﻮب ﻣﯿﺸﻪ ﺣﺎﻻ راه ﺑﯿﻮﻓﺖ ‪.‬‬
‫ﻓﺮد ﺑﻪ ﺷﻮﺧﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﯿﺨﻮای دﺳﺘﯽ دﺳﺘﯽ ﺑﺒﺎزﯾﻢ؟!!! آﺧﻪ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﭘﺮواز ﻫﺮﻣﯿﻮﻧﻮ دﯾﺪی؟‬

‫‪186‬‬

‫‪187‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫رون اﺧﻤﯽ ﮐﺮد‪ :‬ﻣﯿﺨﻮای ﺗﻮ ﺑﺎزی ﺑﻌﺪی ﺑﺎ ﯾﻪ ﻣﻬﺎﺟﻢ ﮐﻤﺘﺮ ﺑﺎزی ﮐﻨﯿﻢ ﻓﺮد؟ﺿﻤﻨﺎ اﯾﻦ‬
‫ﻓﻘﻂ ﯾﻪ ﺗﻤﺮﯾﻨﻪ‪ ...‬و ﻣﺎ اﻻن ﯾﻪ ﯾﺎر ﮐﻢ دارﯾﻢ ‪...‬ﺑﺮای ﺑﺎزی ﻫﻢ اﮔﻪ ﻫﺮی ﺑﺮﻧﮕﺸﺖ ﯾﻪ‬
‫ﻓﮑﺮی ﻣﯿﮑﻨﯿﻢ‪.‬‬
‫رون ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ی ﻣﺮدد ﻫﺮﻣﯿﻮن اﻧﺪاﺧﺖ و اداﻣﻪ داد‪ :‬ﻧﺘﺮس ‪ ،‬ﯾﺎد ﻣﯿﮕﯿﺮی ‪ ،‬ﺑﺴﻪ‬
‫دﯾﮕﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻣﺎ ﯾﻪ ﺑﺎزﯾﮑﻦ ﮐﻢ دارﯾﻢ ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺳﺮی ﺗﮑﺎن داد ‪ :‬ﺑﺎﺷﻪ ‪ .‬ﺑﻌﺪ آذرﺧﺶ را از ﻫﺮی ﮔﺮﻓﺖ و در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﺳﻮارش‬
‫ﻣﯽ ﺷﺪ ﻏﺮوﻟﻨﺪ ﮐﻨﺎن ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﻫﯿﭻ وﻗﺖ از ارﺗﻔﺎع ﺧﻮﺷﻢ ﻧﯿﻮﻣﺪه ‪.‬‬
‫ﺗﻤﺮﯾﻦ آن روز ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮب ﺑﻮد ‪ ،‬ﺣﻀﻮر ﻓﺮد و ﺟﺮج در ﺧﻂ دﻓﺎﻋﯽ ﺗﯿﻢ ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور را‬
‫ﺣﺴﺎﺑﯽ ﻗﻮی ﮐﺮده ﺑﻮد ‪ .‬از ﻃﺮﻓﯽ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ وﺟﻮد ﺗﺮﺳﯽ ﮐﻪ از ارﺗﻔﺎع داﺷﺖ ﺣﺘﯽ‬
‫ﻧﻤﯿﺘﻮاﻧﺴﺖ ﯾﮑﺒﺎر ﺳﺮﺧﮕﻮن را ﺑﮕﯿﺮد ﭼﻮن دودﺳﺘﯽ ﺑﻪ آذرﺧﺶ ﭼﺴﺒﯿﺪه ﺑﻮد ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل‬
‫آﻧﻄﻮرﻫﺎ ﻫﻢ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ آﻣﺪ ﺑﺪ ﺑﺎزی ﻧﻤﯽ ﮐﺮد ‪ ،‬ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎزﯾﺶ زﯾﺎد ﻫﻢ ﺧﻮب‬
‫ﻧﺒﻮد ‪.‬در ﻫﺮ ﺣﺎل ﻫﺮی ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ اﺳﺘﻌﺪاد ﮐﻮﯾﯿﺪﯾﭻ ﻫﺮﻣﯿﻮن اﺻﻼ ﺑﻪ اﺳﺘﻌﺪاد‬
‫درﺳﯿﺶ ﻧﺮﻓﺘﻪ ‪...‬‬

‫‪187‬‬

‫‪188‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫رون ﮐﻪ ﺣﺎﻻ ﺑﺎ اﻋﺘﻤﺎد ﺑﻪ ﻧﻔﺲ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎزی ﻣﯽ ﮐﺮد داﺋﻢ ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد او را ﺗﺸﻮﯾﻖ‬
‫ﮐﻨﺪ ﺗﺎ ﺗﺮﺳﺶ از ﭘﺮواز را ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﻨﺪ ‪.‬ﺟﯿﻨﯽ ﻣﺜﻞ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺧﻮب ﭘﺮواز ﻣﯽ ﮐﺮد ‪ .‬ﻫﺮی‬
‫روی ﻧﯿﻤﮑﺘﯽ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﺑﺎ ﺣﺴﺮت ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد ‪ .‬ﺑﺎﻻﺧﺮه ﺣﺪود ﺳﺎﻋﺖ‬
‫‪ 6.30‬ﺗﻤﺮﯾﻦ ﮐﻮﯾﯿﺪﯾﭻ ﺗﻤﺎم ﺷﺪ و ﺑﺎزﯾﮑﻨﺎن ﺧﺴﺘﻪ ﺟﺎروﻫﺎ را روی ﺷﺎﻧﻪ اﻧﺪاﺧﺘﻨﺪ و ﺑﻪ‬
‫ﻃﺮف رﺧﺘﮑﻦ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺮدﻧﺪ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﺑﺎزﯾﺖ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮب ﺑﻮد ﻫﺮﻣﯿﻮن ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن اﺧﻤﯽ ﮐﺮد ‪ :‬ﺷﻮﺧﯽ ﻣﯿﮑﻨﯽ ﭼﻨﺪ ﺑﺎر داﺷﺘﻢ از ﺟﺎروم ﻣﯽ اﻓﺘﺎدم ‪.‬‬
‫رون ﺧﻨﺪﯾﺪ و ﺗﺸﻮﯾﻖ ﮐﻨﺎن ﮔﻔﺖ ‪ :‬اون ﻃﺒﯿﻌﯿﻪ ‪ .‬ﺣﺘﯽ ﭼﺎرﻟﯽ ﻫﻢ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﭼﻨﺪ ﺑﺎر از ﺟﺎرو‬
‫اﻓﺘﺎده‪....‬ﻓﮑﺮی در ﺳﺮ ﻫﺮی ﺟﺮﻗﻪ زد ‪ :‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺗﻮ ﻣﯿﺘﻮﻧﯽ ﺟﺎی ﮐﺘﯽ رو ﭘﺮ ﮐﻨﯽ!‬
‫ـ ﻧﻪ ‪...‬‬
‫ـ آره ‪ .‬ﺑﺒﯿﻦ ﺗﻮ ﺑﺎﯾﺪ اﯾﻨﮑﺎر رو ﺑﮑﻨﯽ ‪ .‬ﻧﺎﺳﻼﻣﺘﯽ ﺗﻮ ﻫﻢ ﮔﺮﯾﻔﻨﺪوری ﻫﺴﺘﯽ ‪.‬‬
‫رون وﺣﺸﺖ زده ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫ـ وﻟﯽ ﻫﺮی‪...‬‬

‫‪188‬‬

‫‪189‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ـ وﻟﯽ ﻧﺪاره ﺑﺎ ﻣﻦ ﭼﻮﻧﻪ ﻧﺰن !ﺣﺎﻻ زودﺗﺮ راه ﺑﯿﻮﻓﺘﯿﺪ ﺗﺎ ﯾﻪ رﺑﻊ دﯾﮕﻪ ﺟﻠﺴﻪ ﺷﺮوع ﻣﯿﺸﻪ‬
‫‪ .‬ﻫﺮی اﯾﻦ را ﮔﻔﺖ و ﺑﻪ راه اﻓﺘﺎد ‪.‬‬
‫آﻧﺸﺐ در اﺗﺎق ﺿﺮورﯾﺎت اﻋﻀﺎی اﻟﻒ دال ﺑﺎ ﺷﺎدی از ﺷﺮوع دوﺑﺎره ی ﮐﻼﺳﻬﺎ ﺑﻌﺪ از‬
‫دو ﻫﻔﺘﻪ اﺳﺘﻘﺒﺎل ﮐﺮدﻧﺪ ‪،‬‬
‫ﻫﺮی ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪ :‬اﻣﺮوز ﭼﻪ وردی رو ﺗﻤﺮﯾﻦ ﮐﻨﯿﻢ ؟‬
‫ﺳﯿﻤﻮس ﭘﯿﺸﻨﻬﺎد داد ‪ :‬ﭼﻄﻮره اﻣﺮوز ﯾﮏ دوﺋﻞ ﮐﻨﯿﻢ ‪ .‬ﺗﻤﺮﯾﻨﻪ دﯾﮕﻪ ‪.‬‬
‫ـ ﻧﻪ ﺳﯿﻤﻮس دوﺋﻞ آﺧﺮ ﮐﻼس ﻣﻦ ﯾﻪ ﭘﯿﺸﻨﻬﺎد ﺑﻬﺘﺮ دارم ‪.‬‬
‫ـ ﭼﻪ ﭘﯿﺸﻨﻬﺎدی ﻓﺮد ؟‬
‫ـ ﺧﺐ راﺳﺘﺶ اون ﺟﺎدوﯾﯽ ﮐﻪ ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺑﻬﻤﻮن ﯾﺎد داد ﯾﺎدﺗﻮﻧﻪ ؟‬
‫ﻫﻤﻮﻧﯿﮑﻪ ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﺟﺎدو رو ﺑﺎ ﻫﻢ آزاد ﻣﯽ ﮐﺮد ‪.‬‬
‫ـ آره ﭼﻄﻮر ﻣﮕﻪ ؟‬
‫ﻓﺮد ﻟﺒﺨﻨﺪی زد و ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﺧﺐ راﺳﺘﺶ ﻣﻦ و ﺟﺮج ﯾﻪ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﮐﻮﭼﻮﻟﻮ ﺑﻬﺶ دادﯾﻢ ﻓﮑﺮ‬
‫ﻣﯿﮑﻨﻢ ﮐﺎرﺳﺎز ﺑﺎﺷﻪ ‪ ،‬اﺣﺘﻤﺎﻻ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﻪ درد ﻣﯽ ﺧﻮره ‪.‬‬

‫‪189‬‬

‫‪190‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺟﺮج ﺧﻨﺪﯾﺪ و ﮔﻔﺖ ‪:‬ﻗﻮل ﻣﯿﺪم ﭘﺸﯿﻤﻮن ﻧﺸﯿﻦ ‪ .‬ﮐﺎرﺑﺮد دﻓﺎﻋﯿﺶ ﺣﺮف ﻧﺪاره ‪.‬اﻟﺒﺘﻪ ﺗﻮ‬
‫ﺣﻤﻠﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﮐﺎرﺑﺮد داره‪.‬‬
‫رون ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪ :‬ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺑﻮدی ﺟﺎدو ﻫﻢ اﺧﺘﺮاع ﻣﯿﮑﻨﯽ ؟ ﺣﺎﻻ اﯾﻦ ﻃﻠﺴﻢ ﺟﺪﯾﺪ ﭼﻪ‬
‫ﺟﻮرﯾﻪ ؟‬
‫ﻓﺮد ﺻﺪاﯾﺶ را ﺻﺎف ﮐﺮد ‪ :‬اﺳﻤﺶ ﭘﺮﻧﺪه ی ﻣﺮﮔﻪ ‪ .‬ﺧﺐ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮕﻢ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﻧﺘﻮﻧﺴﺘﯿﻢ‬
‫ﺑﯿﺸﺘﺮ از ‪ 4‬ﺗﺎ ﻃﻠﺴﻢ ﺗﻮش ﻗﺮار ﺑﺪﯾﻢ ‪ .‬ﻃﺮز ﮐﺎرﺷﻢ ﺧﯿﻠﯽ آﺳﻮﻧﻪ‬
‫ـ ﯾﻪ دﻗﯿﻘﻪ ﺻﺒﺮ ﮐﻦ ﻓﺮد ‪.‬‬
‫ـ ﭼﯿﺰی ﺷﺪه ﺟﺮج ؟‬
‫ﺟﺮج ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﻮزﯾﺎﻧﻪ ای زد و ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﯽ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺎﺷﻪ اول ﻋﻤﻠﮑﺮد ﺷﻮ ﺑﺒﯿﻨﻦ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی از ﺑﺮق ﭼﺸﻤﺎن آن دو ﻓﻬﻤﯿﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ی ﺟﺎﻟﺒﯽ ﭘﯿﺶ رو دارﻧﺪ و ﺑﻪ راﺣﺘﯽ‬
‫ﻓﻬﻤﯿﺪ ﮐﻪ اﯾﻦ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ در ﻣﻮرد ﭼﻪ ﮐﺴﯽ اﺳﺖ ‪.‬‬
‫ـ ﺑﺎﺷﻪ ‪ .‬ﮐﯽ ﻣﯿﺘﻮﻧﯿﻢ ﺗﺎﺛﯿﺮ اﯾﻦ ﺷﺎﻫﮑﺎر ﺷﻤﺎ رو ﺑﺒﯿﻨﯿﻢ ‪.‬‬

‫‪190‬‬

‫‪191‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺟﺮج ﮐﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﻨﻈﻮر ﻫﺮی ﺷﺪه ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻓﺮدا ﺻﺒﺢ ﺑﻌﺪ از ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ﺗﻮ راﻫﺮوی‬
‫ﻣﻨﺘﻬﯽ ﺑﻪ ﺑﺮج ﺷﻤﺎﻟﯽ ‪.‬‬
‫ـ ﺑﺎﺷﻪ ﭘﺲ ﻓﺮدا ﻫﻤﺘﻮن ﺳﺮ ﺳﺎﻋﺖ ‪ 8‬اوﻧﺠﺎ ﺑﺎﺷﯿﻦ ‪ .‬ﻣﯿﺨﻮام ﻧﻈﺮﺗﻮﻧﻮ راﺟﻊ ﺑﻬﺶ ﺑﺪوﻧﻢ‬
‫‪...‬ﺧﺐ ﺣﺎﻻ ﺑﻬﺘﺮه ﺗﺮﻣﯿﻨﻮ ﺷﺮوع ﮐﻨﯿﻢ ‪.‬‬
‫درﺳﺖ در ﻫﻤﯿﻦ وﻗﺖ ﭼﻨﺪ ﺿﺮﺑﻪ ﺑﻪ در اﺗﺎق ﺧﻮرد ‪ ،‬ﻫﺮی ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ اﻋﻀﺎی ﮔﺮوﻫﺶ‬
‫ﮐﺮد ‪.‬‬
‫ـ ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻦ ؟ ﯾﻌﻨﯽ ﮐﯿﻪ ؟ ﺑﺒﯿﻨﻢ ﮐﺴﯽ آدرس اﯾﻨﺠﺎ رو ﺑﻪ ﺑﻘﯿﻪ داده ؟‬
‫‪ .‬ﻫﺮﻣﯿﻮن آرام ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و در را ﺑﺎز ﮐﺮد ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل وارد ﺷﺪ ‪.‬‬
‫ـ ﺷﺐ ﺑﺨﯿﺮ ﭘﺮوﻓﺴﻮر ‪.‬‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﻧﮕﺎه ﺗﻨﺪی ﺑﻪ ﻫﺮی ﮐﺮد ‪ :‬ﭘﺎﺗﺮ ‪ ,‬اﯾﻨﺠﺎ ﭼﯿﮑﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﺑﻬﺖ ﮔﻔﺘﻢ‬
‫ﺑﺮی اﺳﺘﺮاﺣﺖ ﮐﻨﯽ!‬
‫_ ﭘﺮوﻓﺴﻮر‪ ,‬ﮔﻔﺘﯿﻦ ﮐﻮﯾﯿﺪﯾﭻ ﺑﺎزی ﻧﮑﻨﻢ ﻧﮕﻔﺘﯿﻦ ﺟﻠﺴﻪ اﻟﻒ دال ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯿﻢ ‪.‬‬

‫‪191‬‬

‫‪192‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﻟﺒﺨﻨﺪی زد ‪ :‬ﺑﺎﺷﻪ ‪ ،‬ﺧﯿﻠﯽ ﮐﻠﻪ ﺷﻘﯽ ﺑﭽﻪ! ﻣﯿﺘﻮﻧﻢ اﻣﺸﺐ ﻣﻨﻢ ﻫﻤﺮاﻫﯿﺘﻮن‬
‫ﮐﻨﻢ ؟ـ اﻟﺒﺘﻪ ‪ ،‬ﺑﻔﺮﻣﺎﯾﯿﺪ ﺗﻮ ‪.‬‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل وارد ﺷﺪ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ اﻓﺮاد ﺣﺎﺿﺮ در اﺗﺎق ﮐﺮد ‪ :‬ﺧﻮﺑﻪ ‪ ،‬ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻦ ‪ .‬ﺑﺒﯿﻨﻢ ‪.‬‬
‫ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ی ﺗﻤﺮﯾﻦ اﻣﺮوزﺗﻮن ﭼﯿﻪ ؟‬
‫ـ راﺳﺘﺶ ﻫﻨﻮز ﻧﻤﯽ دوﻧﯿﻢ ﭘﺮوﻓﺴﻮر ‪.‬‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺳﺮی ﺗﮑﺎن داد ‪ :‬ﭼﻄﻮره ﯾﻪ ﺟﺎدوی ﺟﺪﯾﺪ ﯾﺎد ﺑﮕﯿﺮﯾﻦ ‪ .‬ﻃﻠﺴﻢ ﻣﻮراﺳﻮﮐﻮرا‬
‫ﮐﺴﯽ ﮐﺎرﺑﺮد ﺷﻮ ﻣﯿﺪوﻧﻪ ؟‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﺑﻘﯿﻪ ﮔﺮوه ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪ .‬ﻫﻤﻪ ﻧﺎﺧﻮدآﮔﺎه ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن اﺧﻤﯽ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪ :‬ﭼﺮا ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻦ ‪ .‬ﻣﻦ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ اﺳﻢ اﯾﻦ ﻃﻠﺴﻢ روﻫﻢ‬
‫ﻧﺸﻨﯿﺪم‪.‬‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﻟﺒﺨﻨﺪی زد درﺳﺘﻪ ﭼﻮن اﯾﻦ اﺳﻢ اﺧﺘﺮاﻋﻪ ﺧﻮدﻣﻪ ‪.‬‬
‫ـ ﺷﻤﺎ ؟‬

‫‪192‬‬

‫‪193‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ـ ﺑﻠﻪ ﻻﻧﮓ ﺑﺎﺗﻢ ‪ .‬اﯾﻦ ﻃﻠﺴﻢ ﯾﮑﯽ از ﺳﻪ ﻃﻠﺴﻢ ﻣﻬﻤﯿﻪ ﮐﻪ ﻣﯿﺨﻮام ﻫﻤﺘﻮن ﯾﺎد ﺑﮕﯿﺮﯾﻦ ‪ .‬ﺑﺎ‬
‫اﯾﻦ ﻃﻠﺴﻢ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯿﻦ دﺷﻤﻦ رو ﮔﯿﺞ ﮐﻨﯿﻦ ‪ .‬و اﯾﻦ ﺑﻬﺘﻮن ﻓﺮﺻﺖ ﺣﻤﻠﻪ ﯾﺎ ﻓﺮار ﻣﯿﺪه ‪.‬‬
‫ﮐﺎرﺑﺮدش ﺧﯿﻠﯽ ﻣﺸﮑﻠﻪ و ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮕﻢ ﮐﻤﯽ ﻫﻢ درد داره اﻟﺒﺘﻪ اﯾﻦ درد ﺑﻪ ﻣﺮور زﻣﺎن از‬
‫ﺑﯿﻦ ﻣﯿﺮه ‪ .‬ﺧﺐ ﺣﺎﻻ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﮕﺎه ﮐﻨﯿﻦ ‪.‬‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺣﺮﮐﺘﯽ ﺑﻪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش داد ‪ :‬ﻣﻮراﺳﻮﮐﻮرا ‪ .‬ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﺮﻗﯽ ﭘﯿﭽﯿﺪ و‬
‫ﻣﮓ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪ ‪ ،‬ﻫﺮی ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﺑﻪ اﻃﺮاﻓﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪2 ,‬ﺗﺎ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ؟‬
‫ﯾﮑﯽ ﻧﺰدﯾﮏ در و ﯾﮑﯽ ﭘﺸﺖ ﮐﻤﺪ ﻫﺮ دو ﺑﺎ ﻫﻢ ﺣﺮﮐﺖ ﺳﺮﯾﻌﯽ ﺑﻪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﺷﺎن دادﻧﺪ‬
‫و دو ورد ﻣﺘﻔﺎوت را ﺑﻪ اﻃﺮاف ﻓﺮﺳﺘﺎدﻧﺪ‬
‫ـ ﻋﺎﻟﯿﻪ‬
‫ـ ﻓﻮق اﻟﻌﺎدس‬
‫ـ ﺧﻮب اﯾﻦ ﻃﻠﺴﻢ ﺧﯿﻠﯽ ﻗﻮﯾﻪ ﻣﯿﺘﻮﻧﯿﻦ در ﻣﻮاﻗﻌﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﮐﻤﮏ اﺣﺘﯿﺎج دارﯾﻦ ازش‬
‫اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﯿﻦ اﻣﺎ ﻧﯿﺮوی زﯾﺎدی ﻣﺼﺮف ﻣﯽ ﮐﻨﻪ ﭼﻮن ﺑﺎﯾﺪ از ﻧﻈﺮ ذﻫﻨﯽ آﻣﺎده ﺑﺎﺷﯿﻦ‬
‫‪...‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺘﻮﻧﯿﻦ ﻫﺮ دو رو ﺑﺎ ﻫﻢ ﮐﻨﺘﺮل ﮐﻨﯿﻦ ﮐﻪ اﺻﻼ ﮐﺎر آﺳﻮﻧﯽ ﻧﯿﺴﺖ‪ ...‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ زﯾﺎد‬

‫‪193‬‬

‫‪194‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫اﺳﺘﻔﺎده ﻧﮑﻨﯿﻦ ﺑﺎ اﯾﻦ ﻃﻠﺴﻢ ﻣﯿﺘﻮﻧﯿﻦ ﺣﺘﯽ در ﺟﺎﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻃﻠﺴﻢ ﺿﺪ ﻏﯿﺐ ﺷﻮﻧﺪﮔﯽ دارن‬
‫ﻏﯿﺐ ﺑﺸﯿﻦ ﻓﻘﻂ در ﻫﻤﻮﻧﺠﺎ ﻣﯿﺘﻮﻧﯿﻦ ﻇﺎﻫﺮ ﺑﺸﯿﻦ ﺑﻌﺪ ﺣﺮﮐﺖ دﯾﮕﺮی ﺑﻪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش‬
‫داد ‪ :‬ﻣﺎﻫﻮﻻﮐﻮرا ‪ .‬ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﻪ ﺣﺎﻟﺖ ﻋﺎدی در آﻣﺪ ‪.‬‬
‫_ﺧﺐ ﺣﺎﻻ ﺗﻤﺮﯾﻦ رو ﺷﺮوع ﮐﻨﯿﻦ ‪.‬‬
‫ﺗﻤﺮﯾﻦ اﯾﻦ ﻃﻠﺴﻢ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ از آن ﺑﻮد ﮐﻪ ﻓﮑﺮش را ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬ﻫﯿﭻ ﮐﺪام ﻣﻮﻓﻖ ﺑﻪ‬
‫اﺟﺮای آن ﻧﻤﯽ ﺷﺪﻧﺪ ﺑﻌﺪ از ﺳﻪ ﺳﺎﻋﺖ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺧﺴﺘﻪ و ﮐﻼﻓﻪ دﺳﺖ از ﮐﺎر ﮐﺸﯿﺪﻧﺪ‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺑﺎ دﯾﺪن ﭼﻬﺮه ﻫﺎی ﺧﺴﺘﻪ و ﺷﺎﮐﯽ آﻧﻬﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪی زد ‪ :‬ﻫﯽ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ زﯾﺎدم ﺑﺪ‬
‫ﻧﺒﻮد ‪ ،‬ﯾﺎد ﮔﺮﻓﺘﻦ اﯾﻦ ﻃﻠﺴﻢ ﺣﺎﻻ ﺣﺎﻻ ﻫﺎ ﮐﺎر داره ‪ ،‬ﺑﻬﺘﺮه اﺻﻼ ﻋﺠﻠﻪ ﻧﮑﻨﯿﻦ ‪ .‬ﺑﺮای‬
‫اﻣﺸﺐ ﮐﺎﻓﯿﻪ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ وﺳﻂ اﺗﺎق رﻓﺖ ‪ .‬ﺧﺐ ﺣﺎﻻ ﮐﯽ ﻣﯽ ﺧﻮاد دوﺋﻞ ﻏﯿﺮ ﻟﻔﻈﯽ ﮐﻨﻪ ؟ارﻧﯽ ﺟﻠﻮ آﻣﺪ ‪:‬‬
‫ﻣﻦ ﻫﺮی‬
‫_ﺧﺐ دوﺋﻞ اﯾﻨﺒﺎرﻣﻮن ﺟﺪی ﺗﺮه ﯾﻪ داوﻃﻠﺐ دﯾﮕﻪ ﻫﻢ ﻣﯿﺨﻮام ‪ .‬ﻓﺮد ﺟﻠﻮ آﻣﺪ‬

‫‪194‬‬

‫‪195‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ـ ﺧﻮب ﺷﻤﺎ دو ﺗﺎ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﻨﯿﻦ اول ﻣﺎ ﺑﺎ ﻫﻢ دوﺋﻞ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﺑﻘﯿﻪ ﮔﺮوﻫﻬﺎی‬
‫دو ﻧﻔﺮی ﺗﻘﺴﯿﻢ ﻣﯿﺸﻦ و ﺗﻤﺮﯾﻦ ﻣﯽ ﮐﻨﻦ ‪.‬‬
‫ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﻧﮕﺎه ﺗﻬﺪﯾﺪ آﻣﯿﺰی ﺑﻪ ﻫﺮی ﮐﺮد ‪ ،‬ﻫﺮی ﻣﯿﺪاﻧﺴﺖ ﮐﻪ او ﻧﻤﯽ‬
‫ﺧﻮاﻫﺪ در ﺣﻀﻮر ﺑﻘﯿﻪ ﺑﻪ ﻫﺮی ﺑﮕﻮﯾﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ اﺳﺘﺮاﺣﺖ ﮐﻨﻪ ‪ ،‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﻧﻬﺎﯾﺖ ﺳﻮء‬
‫اﺳﺘﻔﺎده را ﮐﺮد‪ :‬ﺷﺮوع ﮐﻨﯿﻦ ‪.‬‬
‫ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻓﺮد ﺣﺮﮐﺘﯽ ﮐﺮد ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ ﻫﺮی ﺑﻪ او ﺟﻮاب ﺑﺪﻫﺪ ارﻧﯽ ﻫﻢ ﻃﻠﺴﻢ ﺳﺮخ‬
‫رﻧﮕﯽ را ﺑﻪ ﻃﺮﻓﺶ ﻓﺮﺳﺘﺎد‪ ,‬ﻫﺮی ﺟﺎ ﺧﺎﻟﯽ داد ﭼﺮﺧﯽ زد و ﺑﺎ ﯾﮏ ﺣﺮﮐﺖ ﺳﺮﯾﻊ ﻫﺮ دو‬
‫ﻃﻠﺴﻢ را دﻓﻊ ﮐﺮد ‪ .‬ﻓﺮد ﺟﺎدوی دﯾﮕﺮی ﻓﺮﺳﺘﺎد ‪ ،‬ﻫﺮی آﻧﺮا دﻓﻊ ﮐﺮد ‪ ،‬و ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ‬
‫ﺟﺎدوﯾﯽ ﺑﻪ ﻃﺮف ارﻧﯽ ﻓﺮﺳﺘﺎد ‪ ،‬ارﻧﯽ ﺟﺎﺧﺎﻟﯽ داد و ﺟﺎدوی دﯾﮕﺮی ﻓﺮﺳﺘﺎد ‪ .‬ﻫﺮی آن را‬
‫دﻓﻊ ﮐﺮد و ﺟﺎدوی دﯾﮕﺮی ﻓﺮﺳﺘﺎد ‪ .‬ﻣﺒﺎرزه ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ای ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﻣﻨﻮال اداﻣﻪ داﺷﺖ‬
‫ﮐﻪ ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﻓﺮﯾﺎد زد‪ .:‬ﺑﺴﻪ ‪.‬‬
‫ﻫﺮ ﺳﻪ اﯾﺴﺘﺎدﻧﺪ ‪ .‬دو ﻃﻠﺴﻢ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻓﺮد ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﺮد و ارﻧﯽ ﻧﻔﺲ زﻧﺎن روی زﻣﯿﻦ‬
‫اﻓﺘﺎد ‪ .‬آﺛﺎر ﯾﮑﯽ دو ﻃﻠﺴﻢ ﺑﺮ ﺑﺪﻧﺸﺎن ﻣﻌﻠﻮم ﺑﻮد ‪ .‬ﻫﺮی ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ‬

‫‪195‬‬

‫‪196‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺣﺘﯽ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﻧﮕﺎﻫﺶ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺳﮑﻮت ﮔﺬﺷﺖ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل‬
‫ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﮐﺎرت ﺧﻮب ﺑﻮد ﭘﺎﺗﺮ ﺣﺎﻻ دوﺷﯿﺰه ﮔﺮﻧﺠﺮ ﻫﻢ اﺿﺎﻓﻪ ﻣﯿﺸﻪ ‪ .‬ﻣﯿﺨﻮام‬
‫ﺑﺒﯿﻨﻢ ﭼﻄﻮر ﺑﺎ ﺳﻪ ﺗﺎﺷﻮن ﻣﺒﺎرزه ﻣﯿﮑﻨﯽ ‪ ،‬ﻫﺮی ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد‪...‬‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل رو ﺑﻪ ﻓﺮد و ارﻧﯽ ﮐﺮد ‪ :‬ﺷﻤﺎ دو ﺗﺎ ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪﯾﻦ ﺟﺎﺗﻮﻧﻮ ﺑﺎ ﺟﺮج و روﻧﺎﻟﺪ‬
‫وﯾﺰﻟﯽ ﻋﻮض ﮐﻨﯿﺪ ‪ .‬رون و ﺟﺮج ﺟﻠﻮ آﻣﺪﻧﺪ و ﮐﻨﺎر ﻫﺮﻣﯿﻮن اﯾﺴﺘﺎدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺧﻮدش ﻓﮑﺮ ﮐﺮد ‪ :‬ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺗﻮﻗﻊ داره ﺑﺎ ﻫﺮ ﺳﻪ ﺷﻮن ﺑﺠﻨﮕﻢ ؟ اﯾﻦ ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ‬
‫ﻣﺴﺨﺮه س اﻣﺎ وﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﯾﺎد آورد ﮐﻪ ﺗﺎ ﻫﻤﯿﻦ ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﻗﺒﻞ داﺷﺘﻪ ﺑﺎ دو ﻧﻔﺮ ﻣﯽ‬
‫ﺟﻨﮕﯿﺪه ﺧﻮدش ﻫﻢ ﺗﻌﺠﺐ ﮐﺮد ‪.‬‬
‫ﻧﮕﺎه ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺑﯿﻦ آﻧﻬﺎ ﭼﺮﺧﯿﺪ‪:‬‬
‫ـ ﺧﻮﺑﻪ ﺷﺮوع ﮐﻨﯿﺪ ‪.‬‬
‫ﺳﻪ ﻃﻠﺴﻢ ﻫﻤﺰﻣﺎن ﺑﻪ ﻃﺮﻓﺶ آﻣﺪﻧﺪ ﻫﺮی ﻏﻠﺘﯽ زد و ﺑﺎ ﯾﮏ ورد دو ﻃﻠﺴﻢ را ﻣﻨﺤﺮف‬
‫ﮐﺮد ‪ .‬ﺳﻮﻣﯽ از ﮐﻨﺎرش رد ﺷﺪ ‪ .‬ﻃﻠﺴﻤﯽ ﺑﻪ ﻃﺮف ﺟﺮج ﻓﺮﺳﺘﺎد ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ آن را دﻓﻊ‬

‫‪196‬‬

‫‪197‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﮐﺮد اﻣﺎ در ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ دو ﻃﻠﺴﻢ از دو ﻃﺮف ﺑﻪ ﺳﻤﺘﺶ ﻣﯽ آﯾﻨﺪ ﻫﺮی‬
‫ﭼﺮﺧﯽ زد و ﻃﻠﺴﻢ رون را ﻣﻨﺤﺮف ﮐﺮد‪ .‬ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺮﻣﯿﻮن آﺳﺘﯿﻦ رداﯾﺶ را ﺷﮑﺎﻓﺖ‪...‬‬
‫ﺑﺴﺮﻋﺖ ﻋﮑﺲ اﻟﻌﻤﻞ ﻧﺸﺎن داد و دو ﻃﻠﺴﻢ را ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻪ ﻃﺮف ﻫﺮﻣﯿﻮن و ﺟﺮج‬
‫ﻓﺮﺳﺘﺎد ﻫﺮ دو ﺑﺎ ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺮی را ﻣﻨﺤﺮف ﮐﺮدﻧﺪ و ﺑﺎز ﺑﻪ او ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮدﻧﺪ ‪ .‬در ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﯾﮏ ﺣﺮﮐﺖ رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن را ﺧﻠﻊ ﺳﻼح ﮐﺮد و ﺟﺎدوﯾﯽ ﺑﻪ ﻃﺮف ﺟﺮج ﻓﺮﺳﺘﺎد‬
‫ﮐﻪ ﻣﺤﮑﻢ او را ﺑﻪ دﯾﻮار ﮐﻮﺑﯿﺪ و ﭘﺨﺶ زﻣﯿﻦ ﺷﺪ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﺑﻪ ﻃﺮف ﺟﺮج دوﯾﺪ ‪ :‬ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ ؟‬
‫ﺟﺮج ﺧﻨﺪه ای ﮐﺮد ‪ :‬ﻋﺎﻟﯿﻪ ‪ ،‬ﭘﺴﺮ ﺷﺎﻫﮑﺎر ﮐﺮدی‪.‬‬
‫ﻫﺮی دﺳﺖ او را ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﻠﻨﺪش ﮐﺮد ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺑﺎ دﻫﺎن ﺑﺎز ﻧﮕﺎﻫﺶ ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ ‪ .‬وﻗﺘﯽ‬
‫ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﮐﻼس ﺗﻌﻄﯿﻞ ﺷﺪ ‪ .‬ﻫﺮی از رون ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪ :‬اﯾﻨﺎ ﭼﺸﻮن ﺑﻮد ؟‬
‫رون ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﯾﻌﻨﯽ ﻧﻔﻬﻤﯿﺪی ؟ ﺗﻮ ﻣﻌﺮﮐﻪ ﺑﻮدی ﻫﺮی ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪ :‬اﯾﻦ ﻣﺪل دوﺋﻞ رو از ﮐﺠﺎ ﯾﺎد ﮔﺮﻓﺘﯽ ؟ ﺣﺘﯽ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﻫﻢ ﺣﯿﺮت‬
‫ﮐﺮده ﺑﻮد!!!‬

‫‪197‬‬

‫‪198‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﺻﺎدﻗﺎﻧﻪ ﺟﻮاب داد ‪ :‬ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ !‬

‫‪198‬‬

‫‪199‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻓﺼﻞ ﭘﺎﻧﺰدهﻢ‪:‬ﻧﺒﺮد در هﺎﮔﺰﻣﻴﺪ‬
‫ﻫﺮی ﺑﻌﺪ از دﯾﺪن ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ی ﺣﻤﻠﻪ ی ﻓﺮد و ﺟﺮج ﺑﻪ ﻣﺎﻟﻔﻮی واﻗﻌﺎ ﺳﺮ ﺣﺎل ﺑﻮد ‪.‬از ﻧﻈﺮ‬
‫او ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﻣﺎﻟﻔﻮی اﺳﺘﺤﻘﺎق ﻧﺪاﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ اﯾﻦ ﻃﻠﺴﻢ روﺑﺮو ﺷﻮد ‪.‬ﺑﺪن‬
‫ﻣﺎﻟﻔﻮی ﭘﺮ از ﺟﻮﺷﻬﺎﯾﯽ ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﺮی را ﺑﯿﺎد ﺗﺎﺛﯿﺮ ﺷﯿﺮﯾﻨﯽ ﺗﺐ و ﻧﻮﻗﺎﻫﺎی ﺧﻮن‬
‫دﻣﺎغ ﻣﯿﺎﻧﺪاﺧﺖ ‪.‬ﭘﻮﺳﺖ زرد رﻧﮓ ﻣﺎﻟﻔﻮی ﮐﺎﻣﻼ ﺳﻔﯿﺪ ﺷﺪه ﺑﻮد و وﺿﻌﯿﺖ ﺗﺎﺳﻒ ﺑﺎری‬
‫داﺷﺖ ‪.‬ﺟﻮﺷﻬﺎ ﺳﺮخ رﻧﮓ ﺑﻮدﻧﺪ وﻫﺮﺟﻮش ﻫﺮ ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﯾﮏ ﺑﺎر ﺑﺎ ﺻﺪای ﭼﻨﺪش‬
‫آوری ﻣﯿﺘﺮﮐﯿﺪ و ﺑﻪ اﻃﺮاف ﻣﺎﯾﻊ ﺑﺪ ﺑﻮﯾﯽ ﻣﯿﭙﺎﺷﯿﺪ و ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺟﻮش ﺟﺪﯾﺪی ﺟﺎی آن‬
‫را ﻣﯿﮕﺮﻓﺖ ‪...‬‬
‫ﻓﺮد ﺑﺎ ﺗﺸﮑﺮ از ﻧﻮﯾﻞ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ اﯾﻦ ﻣﺎده ﮔﻨﺪ ﺷﯿﺮه ی ﻣﯿﻤﺒﻠﻮس ﻣﯿﻤﺒﻠﻪ ﺗﻮﻧﯿﺎی اوﺳﺖ‬
‫ﮐﻪ ﺣﺎﻻ ﺑﺎﻟﻎ ﺷﺪه و ﺑﻮﯾﺶ ﭼﻨﺪ ﺑﺮاﺑﺮ ‪....‬‬
‫و ﺟﺮج ﺷﺮط ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﺸﮑﻞ ﻣﺎﻟﻔﻮی ﭼﻨﺪ روزی ﺧﺎﻧﻢ ﭘﺎﻣﻔﺮی را ﻣﻌﻄﻞ ﻣﯿﮑﻨﺪ‪...‬‬
‫ﺑﻌﺪ از اﯾﻦ ﺗﻔﺮﯾﺢ ﺻﺒﺤﮕﺎﻫﯽ ﻫﺮی ﺑﻪ ﻃﺮف ﻫﺎﮔﺰﻣﯿﺪ ﺑﻪ راه اﻓﺘﺎد ‪.‬رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﺮ دو‬
‫ﺑﻪ ﺑﻬﺎﻧﻪ ای از آﻣﺪن ﺑﻪ ﻫﺎﮔﺰﻣﯿﺪ ﺳﺮﺑﺎز زدﻧﺪ‪.‬درﺳﺖ ﻗﺒﻞ از ﺧﺮوج از ﻗﻠﻌﻪ ﻓﺮد و ﺟﺮج‬
‫ﺧﻮد را ﺑﻪ او رﺳﺎﻧﺪﻧﺪ و ﻣﺠﺒﻮرش ﮐﺮدﻧﺪ ﺷﻨﻞ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﭼﻬﺮه ﺑﭙﻮﺷﺪ ‪.‬ﭼﯿﺰی ﮐﻪ ﻫﺮی را‬
‫ﻧﺎراﺣﺖ ﻣﯿﮑﺮد اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻓﺮد و ﺟﺮج ﺑﺎ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل او ﻣﯿﺎﻣﺪﻧﺪ ﻇﺎﻫﺮا ﻣﺎﻣﻮرﯾﺖ‬
‫ﻣﺎﻧﺪاﻧﮕﺎس را ﺑﺮ ﻋﻬﺪه ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل ﻣﺎﻧﺪاﻧﮕﺎس ﻣﺪﺗﻬﺎ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺟﺮات ﻧﺰدﯾﮏ‬
‫ﺷﺪن ﺑﻪ او را ﻧﺪاﺷﺖ ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ اﻃﺮاﻓﺶ آﻓﺘﺎﺑﯽ ﻧﻤﯿﺸﺪ‪.‬در ﻧﺘﯿﺠﻪ ﻓﺮد و ﺟﺮج ﺑﺎ ﭼﻬﺮه ی‬
‫دﺧﺘﺮ و ﭘﺴﺮ ﺟﻮاﻧﯽ از ﮔﺮوه رﯾﻮﻧﮑﻼو در ﻫﺎﮔﺰﻣﯿﺪ ﻗﺪم ﻣﯿﺰدﻧﺪ و دورادور ﻣﺮاﻗﺐ ﻫﺮی‬
‫ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬و اﯾﻦ ﻣﺴﺎﻟﻪ ﮐﺎر را ﺑﺮای ﻫﺮی ﻣﺸﮑﻞ ﻣﯿﮑﺮد ﻧﻤﯿﺨﻮاﺳﺖ در ﺣﻀﻮر ﻓﺮد و ﺟﺮج‬

‫‪199‬‬

‫‪200‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺑﻪ دﯾﺪن ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺮود ‪.‬ﺑﺎ ﻫﺮ زﺣﻤﺘﯽ ﺑﻮد آن دو را دﺳﺖ ﺑﻪ ﺳﺮ ﮐﺮد و ﺣﺪود ﻇﻬﺮ ﺑﻪ‬
‫رﺳﺘﻮران ﺳﻪ دﺳﺘﻪ ﺟﺎرو رﺳﯿﺪ‪.‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﭘﺸﺖ ﻣﯿﺰی در دﻧﺞ ﺗﺮﯾﻦ ﻧﻘﻄﻪ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و از ﺗﺎﺧﯿﺮ ﻫﺮی ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ‬
‫ﻣﯿﺮﺳﯿﺪ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﻃﺮﻓﺶ رﻓﺖ و ﻣﻮدﺑﺎﻧﻪ ﮔﻔﺖ‪:‬روز ﺑﺨﯿﺮ ﺧﺎﻧﻢ زﯾﺒﺎ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﮐﺴﯽ ﻫﺴﺘﯿﺪ؟‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺑﻪ ﺷﻤﺎ رﺑﻄﯽ داره؟‬
‫_ﻣﯿﺨﻮاﺳﺘﻢ ﺑﺒﯿﻨﻢ ﻣﯿﺘﻮﻧﻢ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺸﯿﻨﻢ؟و اﺣﺘﻤﺎﻻ ﺷﻤﺎ رو ﺑﻪ ﺻﺮف ﻧﻮﺷﯿﺪﻧﯽ دﻋﻮت ﮐﻨﻢ؟‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﮐﺸﯿﺪ‪:‬ﮔﻮرﺗﻮ ﮔﻢ ﮐﻦ ﺗﺎ ﻃﻠﺴﻤﺖ ﻧﮑﺮدم‪...‬‬
‫_اوه ﺑﺎﻧﻮی زﯾﺒﺎی ﻣﻦ ‪.‬ﺣﺘﻤﺎ از ﺗﺎﺧﯿﺮ ﮐﺴﯽ ﺧﯿﻠﯽ ﻧﺎراﺣﺘﯿﺪ ﮐﻪ اﯾﻨﻄﻮر ﭘﺮﺧﺎش ‪....‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺎ ﺷﺪﯾﺪ ﺗﺮﯾﻦ ﻟﺤﻨﺶ ﮔﻔﺖ‪:‬آره ﺑﺪ ﺟﻮری ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﻢ و اﮔﻪ اﻻن ﮔﻮرﺗـﻮ ﮔـﻢ ﻧﮑﻨـﯽ‬
‫ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺘﻢ رو ﺳﺮ ﺗﻮ ﺧﺎﻟﯽ ﻣﯿﮑﻨﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﻟﺤﻦ دﻟﻨﺸﯿﻨﯽ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد ‪:‬ﻋﺰﯾﺰم ﻫﯿﭻ ﻣﯿﺪوﻧﺴﺘﯽ ﮐﻪ وﻗﺘـﯽ اﯾﻨﺠـﻮری ﻋـﺼﺒﺎﻧﯽ‬
‫ﻣﯿﺸﯽ ﺧﯿﻠﯽ ﺷﺒﯿﻪ ﻣﺎﻣﺎﻧﺖ ﻣﯿﺸﯽ؟‬
‫_ﺗﻮ ﻣﺎﻣﺎن ﻣﻨﻮ‪....‬اوه ﺧﺪای ﻣﻦ ﻫﺮی ﭘﺎﺗﺮ ﻣﻦ ﺗﻮ رو ﻣﯿﮑﺸﻢ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﻗﻬﻘﻬﻪ ی ﺧﻨﺪه را ﺳﺮ داد ﺑﻌﺪ در ﺣﺎﻟﯽ ﮐـﻪ دﺳـﺘﺎﻧﺶ را ﺑـﻪ ﻋﻼﻣـﺖ ﺗـﺴﻠﯿﻢ ﺑـﺎﻻ‬
‫ﻣﯿ‪Ĥ‬ورد ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻌﺬرت ﻣﯿﺨﻮام ﻓﮑﺮ ﮐﺮدم ﺑﻬﺘﺮه ﯾﮑﻢ ﺑﺨﻨﺪﯾﻢ‪...‬‬
‫_اﯾﻦ ﭼﻪ ﻗﯿﺎﻓﻪ اﯾﻪ ؟ﭼﺮا اﯾﻨﻘﺪر دﯾﺮ ﮐﺮدی ؟ﻫﯿﭻ ﻣﯿﺪوﻧﯽ دو ﺳﺎﻋﺘﻪ ﻣﻨﻮ ﻣﻌﻄﻞ ﮐﺮدی؟‬
‫ﻫﺮی ﺧﻨﺪﯾﺪ‪:‬ﻋﺰﯾﺰم ﺗﻘﺼﯿﺮ ﺑﺮادر ﻫﺎی ﻧﺎزﻧﯿﻨﺖ ﺑﻮد ﻣﺠﺒﻮرم ﮐﺮدن اﯾﻦ ﺷـﻨﻞ ﻣـﺴﺨﺮه رو‬
‫ﺑﭙﻮﺷﻢ‪ ,‬ﺑﻌﺪﺷﻢ ﺳﻪ ﺳـﺎﻋﺖ زﺣﻤـﺖ ﮐـﺸﯿﺪم ﺗـﺎ دﮐـﺸﻮن ﮐـﺮدم‪ .‬ﺗـﺎزه ﺷـﺎﻧﺲ آوردی‬
‫ﻣﯿﺨﻮاﺳﺘﻢ ﺑﻪ ﺻﻮرت ﻣﺎﻟﻔﻮی در ﺑﯿﺎم‪...‬‬

‫‪200‬‬

‫‪201‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬ﻧﻪ آﻗﺎی ﭘﺎﺗﺮ ﺗﻮ ﺷﺎﻧﺲ آوردی ‪.‬در اون ﺻﻮرت اﻻن ﺗﻮ ﺳﻨﺖ ﻣـﺎﻧﮕﻮ‬
‫ﺑﻮدی‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻧﮕﺎه زﯾﺮ ﭼﺸﻤﯽ ﺑﻪ اﻓﺮاد ﺣﺎﺿﺮ در رﺳﺘﻮران ﮐﺮد ﻫﻤـﻪ ﺑـﺎ ﺗﻌﺠـﺐ ﺑـﻪ آن دو ﮐـﻪ‬
‫ﺑﺤﺜﺸﺎن ﺑﻪ آن ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻪ ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ ای دوﺳﺘﺎﻧﻪ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺷﺪه ﺑﻮد ﻧﮕﺎه ﻣﯿﮑﺮدﻧﺪ‪.‬‬
‫در ﻫﻤﯿﻦ ﻣﻮﻗﻊ ﻣﺎدام رزﻣﺮﺗﺎ ﺑﻪ ﻃﺮف آﻧﻬﺎ آﻣﺪ‪:‬ﻇﻬﺮ ﺑﺨﯿﺮ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﭼﯽ ﻣﯿﻞ دارﯾﻦ؟‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﺟﯿﻨﯽ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﺳﻔﺎرش داد‪:‬ﮐﯿﮏ و ﻧﻮﺷﯿﺪﻧﯽ ﻋﺴﻠﯽ ﻟﻄﻔﺎ‬
‫ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺖ ﺑﻌﺪ ﻫﺮی واﻗﻌﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺑﻮد ﮐﻪ رون و ﻫﺮﻣﯿـﻮن آﻧﺠـﺎ ﻧﺒﻮدﻧـﺪ ﻫﺮﭼﻨـﺪ ﮐـﻪ‬
‫اﺣﺘﻤﺎﻻ آن دو ﻧﯿﺰ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ او آﻧﺠﺎ ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﻓﮑـﺮش را ﻧﻤﯿﮑـﺮد ﮐـﻪ‬
‫ﺑﻮدن در ﮐﻨﺎر ﺟﯿﻨﯽ ﭼﻨﯿﻦ ﻟﺬت ﺑﺨﺶ ﺑﺎﺷﺪ‪ ...‬ﻣﺪﺗﻬﺎ ﺑﻮد ﺑﻪ راﺣﺘﯽ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﺑﺎ ﺟﯿﻨـﯽ‬
‫ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﺪ ‪.‬ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺴﺌﻠﻪ ی ﻧﺎراﺣﺖ ﮐﻨﻨﺪه در ﻣﻮﻗﻊ ﺧﺮوج از رﺳﺘﻮران اﺗﻔﺎق اﻓﺘﺎد‪.‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ زﻣﺰﻣﻪ ی دﺧﺘﺮ و ﭘﺴﺮ ﺟﻮان رﯾﻮﻧﮑﻼوی رو ﺷـﻨﯿﺪ‪:‬واه… ﻧـﻪ ﺑـﻪ اوﻟـﺶ ﻧـﻪ ﺑـﻪ‬
‫آﺧﺮش ‪,‬ﭼﻪ ﺻﻤﯿﻤﯽ!‬
‫و ﻫﺮی ﮐﻪ ﺑﺎ ﯾﮏ ﻧﮕﺎه آن دورا ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺑﻮد ﺑﻪ زﺣﻤﺖ ﺟﻠﻮی ﺣﻤﻠﻪ ی ﺟﯿﻨﯽ ﺑـﻪ ﻓـﺮد و‬
‫ﺟﺮج را ﮔﺮﻓﺖ‪:‬ﺑﺲ ﮐﻦ ﺟﯿﻨﯽ روزﻣﻮﻧﻮ ﺧﺮاب ﻧﮑﻦ ‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ ﭼﺸﻢ ﻏﺮه ای ﺑﻪ ﻓﺮد رﻓﺖ و زﯾﺮ ﻟﺐ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪ :‬ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑـﺮدم دﺳـﺖ ﺑـﻪ ﺳـﺮﺗﻮن‬
‫ﮐﺮدم؟‬
‫ﺟﺮج ﺧﻨﺪه ای ﮐﺮد ‪:‬ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﺳﻌﯽ ﻧﮑﻦ ﯾﻪ وﯾﺰﻟﯽ رو دﺳﺖ ﺑﻪ ﺳﺮ ﮐﻨﯽ‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ ﭼﺸﻤﮑﯽ زد‪ :‬زﯾﺎد ﺳﺨﺖ ﻧﮕﯿﺮ رﻓﯿﻖ‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﻣﺘﻌﺠﺐ ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪:‬ﻫﺮی اﯾﻨﺎ رو ﻣﯿﺸﻨﺎﺳﯽ؟‬
‫_ﺑﻠﻪ ﻫﻤﻮن دو ﻧﻔﺮی ﮐﻪ ﻣﺜﻼ دﺳﺖ ﺑﻪ ﺳﺮﺷﻮن ﮐﺮده ﺑﻮدم‪...‬‬

‫‪201‬‬

‫‪202‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_اوه ﺧﺪای ﻣﻦ ﺟﺮج ﺑﻪ ﭼﻪ ﺣﻘﯽ‪....‬اﻣﺎﺻﺪای ﺟﯿﻐﯽ از ﺑﯿﺮون ﺣﺮﻓﺶ را ﻗﻄﻊ ﮐﺮد‬
‫ﻫﺮی وﺣﺸﺖ زده ﺑﻪ اﻃﺮاف ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﻧﻘﺎﺑﺪار ﺑﺎ ﻟﺒـﺎس و ردای ﺳـﯿﺎه ﺑـﻪ داﻧـﺶ‬
‫آﻣﻮزان ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ و داﺷﺘﻨﺪ ﯾﮏ ﻧﻔﺮ را ﺷﮑﻨﺠﻪ ﻣﯿﺪادﻧـﺪ‪.‬ﻫـﺮی ‪,‬ارﻧـﯽ ‪ ,‬ﻟﻮﻧـﺎ و‬
‫ﻧﻮﯾﻞ را دﯾﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ آﻧﻬﺎ ﻣﺒﺎرزه ﻣﯿﮑﺮدﻧﺪ ‪.‬ﻓﺮد و ﺟﺮج ﺑـﻪ ﺳـﺮﻋﺖ ﺑﯿـﺮون دوﯾﺪﻧـﺪ‪.‬ﻫـﺮی‬
‫دﺳﺖ ﺟﯿﻨﯽ را ﮔﺮﻓﺖ و او را ﻋﻘﺐ ﮐﺸﯿﺪ‪:‬ﻫﻤﯿﻦ ﺟﺎ ﺑﻤﻮن ﺟﯿﻨﯽ‬
‫_ﮐﺠﺎ ﻣﯿﺮی؟‬
‫_ﺑﺮﻣﯿﮕﺮدم‬
‫_ﻫﺮی ﻣﻨﻢ ﺑﺎﻫﺎت ﻣﯿﺎم‬
‫ﻫﺮی ﺧﯿﻠﯽ ﺟﺪی ﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﻤﯿﻦ ﺟﺎ ﺑﻤﻮن ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ او را ﺑﯿﻬﻮش ﮐـﺮد و از رﺳـﺘﻮران‬
‫ﺑﯿﺮون دوﯾﺪ‪.‬وﺣﺸﺖ ﺣﻀﻮر ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﺧﯿﺎﺑﺎن را ﺧﺎﻟﯽ ﮐﺮده ﺑﻮد ‪.‬اﮐﺜﺮ ﻣﺮدم از وﺣﺸﺖ‬
‫ﻓﺮار ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ اﻣﺎ ﻫﺮی اﻋﻀﺎی اﻟﻒ دال را ﻣﯿﺪﯾﺪ ﮐﻪ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺑـﺮ ﺗﻌﺪادﺷـﺎن اﺿـﺎﻓﻪ‬
‫ﻣﯿﺸﺪ‪.‬ﺟﺮج و ﻓﺮد ﺟﻠﻮ دوﮐﻬﺎی ﻋﺴﻠﯽ ﺑـﺎ دو ﻣﺮﮔﺨـﻮار درﮔﯿـﺮ ﺑﻮدﻧـﺪ ‪.‬ارﻧـﯽ ﺑـﺎ ﯾـﮏ‬
‫ﻣﺮﮔﺨﻮار ﭼﺎق ﺑﻪ ﺷﺪت ﻣﯽ ﺟﻨﮕﯿﺪ و داﺷﺖ از ﭘﯿﮑﺮ ﺑﯿﻬﻮش ﯾﮏ ﻧﻔﺮ دﻓﺎع ﻣﯿﮑﺮد ‪.‬ﻫﺮی‬
‫ﺑﺎ ﯾﮏ ﻧﮕﺎه ﻫﺎﻧﺎی زﺧﻤﯽ را ﺷﻨﺎﺧﺖ ‪.‬ﻟﻮﻧﺎ ﺑﺎ ﻣﺮﮔﺨﻮار دﯾﮕﺮی درﮔﯿﺮ ﺑﻮد و ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮب‬
‫ﻣﯿﺠﻨﮕﯿﺪ ‪.‬ﻧﻮﯾﻞ ﻫﻢ ﺟﻠﻮی رﺳﺘﻮران ﺑﺎ ﯾﮑﯽ دﯾﮕﻪ در ﮔﯿﺮ ﺑﻮد‪...‬‬
‫ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﺮ ﺗﻌﺪاد ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ اﻓﺰوده ﻣﯿﺸﺪ‪ .‬ﻫﺮی‪ ,‬دﯾﻦ و ﺳﯿﻤﻮس را دﯾﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ‬
‫ﻧﺰدﯾﮏ ﻣﯿﺸﺪﻧﺪ‪ .‬درﺳﺖ در ﻫﻤﺎن ﻟﺤﻈﻪ ﺳﻪ ﺻﺪای ﺗﺮق ﺑﻠﻨﺪ ﺷـﺪ و ﺗـﺎﻧﮑﺲ‪ ,‬ﻣـﻮدی و‬
‫ﮐﯿﻨﮕﺰﻟﯽ ﺑﺎ ﻫﻢ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل ﺗﻌﺪاد ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ زﯾﺎد ﺑﻮد ‪.‬ﻫﺮی‪ ,‬ارﻧﯽ را دﯾﺪ ﮐﻪ‬
‫ﻋﻘﺐ رﻓﺖ و ﭘﺎﯾﺶ ﺑﻪ ﺑﺪن ﻫﺎﻧﺎ ﮔﯿﺮ ﮐﺮد و ﺑﺮ زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد ‪.‬‬
‫ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮار ﻓﺮﺻﺖ ﺣﻤﻠﻪ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻫﺮی ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﭘﺘﺮوﻓﯿﮑﻮس ﺗﻮﺗﺎﻟﻮس‬
‫ﻣﺮﮔﺨﻮار ﺑﺮ زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد ‪...‬ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ دﺳﺖ ارﻧﯽ را ﮔﺮﻓﺖ‪:‬ﭘﺎﺷﻮ ﻫﺎﻧﺎ رو ﺑﺒﺮ ﺗﻮ‬

‫‪202‬‬

‫‪203‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_ﺗﻮ ﮐﯽ ﻫﺴﺘﯽ؟‬
‫_ﻫﺮی ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﻋﺠﻠﻪ ﮐﻦ ﻫﺎﻧﺎ رو ﺑﺒﺮ ﺗﻮ رﺳﺘﻮران‬
‫ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺟﻠﻮ دوﯾﺪ ﺗﺎ ﯾﮑﯽ از ﺳﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮاری را ﮐﻪ ﺑﻪ ﺗﺎﻧﮑﺲ ﺣﻤﻠﻪ ﮐـﺮده ﺑﻮدﻧـﺪ‬
‫ﺑﻪ ﺧﻮد ﻣﺸﻐﻮل ﮐﻨﺪ ‪.‬ﺗﻌﺪاد ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﯿﺸﺪ و درﮔﯿﺮی ﺷﺪت ﻣﯿﮕﺮﻓﺖ‬
‫دوﺑﺎر از زﯾﺮ ﺣﻤﻠﻪ ی ﻃﻠﺴﻢ ﻣﺮﮔﺨﻮار ﺟﺎ ﺧﺎﻟﯽ داد و ﺳـﻮﻣﯿﻦ ﻃﻠـﺴﻤﺶ ﻣﺮﮔﺨـﻮار را‬
‫ﺑﺮزﻣﯿﻦ زد‪.‬ﻫﻤﺰﻣﺎن ﺣﻮاﺳﺶ ﺑﻪ دوﺳﺘﺎﻧﺶ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺷﺠﺎﻋﺎﻧﻪ در ﻧﺒـﺮدی ﻧـﺎﺑﺮاﺑﺮ ﻣﺒـﺎرزه‬
‫ﻣﯿﮑﺮدﻧﺪ ‪.‬اﮔﺮ ﮐﻤﮏ ﻧﻤﯿﺮﺳﯿﺪ ‪...‬‬
‫در ﻫﻤﯿﻦ ﻓﮑﺮ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺻﺪای آﺷﻨﺎﯾﯽ ﺷﻨﯿﺪ‪:‬ﮐﺴﯽ رو زﻧﺪه ﻧﮕﺬارﯾـﺪ ‪.‬ﻟـﺮد ﺳـﯿﺎه ﻣﯿﺨـﻮاد‬
‫ﻫﻤﺸﻮن ﮐﺸﺘﻪ ﺑﺸﻦ‪.‬‬
‫وﺟﻮدش در آﺗﺶ ﺧﺸﻢ و ﻧﻔﺮت ﻣﯿﺴﻮﺧﺖ ‪.‬ﺑﺮﮔﺸﺖ و در ﮐﻤﺘﺮ از ﯾﮏ ﺛﺎﻧﯿـﻪ او را دﯾـﺪ‬
‫‪.‬ﺟﻠﻮی ﻓﺮوﺷﮕﺎه ﺷﻮﺧﯽ زوﻧﮑﻮ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد و ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ را رﻫﺒﺮی ﻣﯿﮑـﺮد ‪.‬ﻧﻔـﺮت در‬
‫ﺗﻤﺎم رﮔﻬﺎﯾﺶ ﻣﯿﺠﻮﺷﯿﺪ ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻪ ﻃﺮف ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ ﮐـﻪ ﺑـﯽ ﺣﺮﯾـﻒ اﯾـﺴﺘﺎده ﺑـﻮد‬
‫ﯾﻮرش ﺑﺮد و ﺳﺮ راﻫﺶ ﻧﻮﯾﻞ را ﮐﻨﺎر زد‪:‬اون ﻣﺎل ﻣﻨﻪ ﻧﻮﯾﻞ!! ﻓﻘﻂ ﻣﺎل ﻣﻦ‪...‬‬
‫ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ ﺑﺎ ﺻﺪای ﺧﺸﻨﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﭘﺴﺮ ﺟﻮن ﺑﺎ ﺑﺪ ﮐـﺴﯽ در اﻓﺘـﺎدی ‪.‬ﺑﻬﺘـﺮه ﺑـﺎ ﻫـﻢ ﻗـﺪ‬
‫ﺧﻮدت ﺑﮕﯿﺮی‬
‫ﻫﺮی ﻓﺮﯾﺎد زد‪ :‬اﯾﻨﺒﺎر ﻧﻤﯿﺬارم ﻓﺮار ﮐﻨﯽ ﺳﮑﺘﻮم ﺳﺎﻣﭙﺮا‪..‬‬
‫ﻗﺪرت ﺟﺎدوﯾﺶ اﯾﻨﻘﺪر ﺷﺪﯾﺪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ ان را ﻣﻨﺤﺮف ﮐـﺮد‪:‬ﺑـﺪ ﻧﺒـﻮد‬
‫ﺑﭽﻪ وﻟﯽ اﯾﻦ ﭼﯿﺰا ﺑﻪ ﮐﺎرت ﻧﻤﯿﺎد‪:‬ﮐﺮوﺷﯿﻮ‬
‫ﻫﺮی ﭘﺸﺖ او ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ‪:‬ﮐﺎﻻراﺳﮑﺎ‬
‫_ﭘﺮوﺗﮕﻮ‬

‫‪203‬‬

‫‪204‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_ﮐﺎرت ﺑﺪ ﻧﺒﻮد ﺑﭽﻪ ﺣﺎﻻ اﯾﻨﻮ ﺑﺒﯿﻦ‪.‬ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ ﺟﺎدوﯾﯽ ﺑﻪ ﻃﺮف ﻫﺮی ﻓﺮﺳﺘﺎد ‪.‬ﻫـﺮی ﺑـﺎ‬
‫ﺳﺮﻋﺖ ﻏﯿﺐ ﺷﺪ و ﭼﻨﺪ ﻣﺘﺮ آن ﻃﺮﻓﺘﺮ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ ﺣﺎﻻ ﻣﻌﻨﯽ ﺗﻤﺮﯾﻨﻬﺎی ﻟﻮﭘﯿﻦ را ﻣﯿﻔﻬﻤﯿـﺪ‬
‫ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐﻨﺪ‪:‬ﭘﺘﺮوﻓﯿﮑﻮس ﺗﻮﺗﺎﻟﻮس‬
‫اﯾﻦ ﺑﺎر ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ ﺟﺎدوی او را ﻣﻨﺤﺮف ﮐﺮد‪ .‬ﻫﺮی اداﻣﻪ داد‪:‬ﻣﻮراﺳﻮﮐﻮرا‬
‫ﺑﺮای ﻟﺤﻈﻪ ای ﺧﻮد ﻫﺮی ﻫﻢ ﺧﺸﮑﺶ زد ﺣﺎﻻ دو ﻫﺮی روﺑﺮوی ﻟﺴﺘﺮﻧﺞ ﺑﻮدﻧـﺪ ﮐـﻪ ﺑـﺎ‬
‫ﺗﺮس و ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﻣﯿﮑﺮد‪.‬ﺣﺴﺎﺑﯽ ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺷـﺪه ﺑـﻮد در ﯾـﮏ ﻟﺤﻈـﻪ ﻫـﺮی روی‬
‫ﻃﻠﺴﻢ ﺷﮑﻨﺠﻪ ﮔﺮ و ﺳﮑﺘﻮم ﺳﻤﭙﺮا ﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐﺮد ‪.‬ﻫﺮ دو ﻃﻠﺴﻢ ﺑﺎ ﻫﻢ از دو ﺟﻬﺖ ﻣﺨﺘﻠـﻒ‬
‫ﺷﻠﯿﮏ ﺷﺪﻧﺪ و در ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ی ﮐﻮﺗﺎه ﺟﯿﻎ ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ ﺑﮕﻮش رﺳﯿﺪ ‪.‬ﻫﺮی ﺑـﺮای ﭼﻨـﺪ‬
‫ﻟﺤﻈﻪ ﺑﺎ ﻟﺬﺗﯽ ﻋﻤﯿﻖ ﺑﻪ او ﺧﯿﺮه ﺷﺪ ﻗﺎﺗﻞ ﺳـﯿﺮﯾﻮس را ﻣﯿﺪﯾـﺪ ﮐـﻪ از درد ﭘـﯿﭻ و ﺗـﺎب‬
‫ﻣﯿﺨﻮرد و ﻟﺬﺗﯽ ﻋﺠﯿﺐ وﺟﻮدش را ﭘﺮ ﮐﺮد‪.‬ﺣﺴﯽ ﺣﯿﻮاﻧﯽ در وﺟﻮدش رﯾﺸﻪ دواﻧـﺪ اﻣـﺎ‬
‫ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﺪ ﺣﺴﯽ او را از اﯾﻦ ﮐﺎر ﺑﺎز داﺷﺖ او ﻧﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮار ﺑﻮد ﻧـﻪ ﺑـﻪ ﭘـﺴﺘﯽ آﻧﻬـﺎ‬
‫ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﭘﺎﯾﯿﻦ ﮔﺮﻓﺖ و در ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ی ﮐﻮﺗﺎه ﺿﻌﻒ ﺑﺮاو ﺣـﺎﮐﻢ ﺷـﺪ ﯾـﺎدش‬
‫اﻓﺘﺎد ﮐﻪ ﺑﯿﺶ از ﺣﺪ از ﻣﻮراﺳﻮ ﮐﻮرا اﺳﺘﻔﺎده ﮐﺮده ﺑﺴﺮﻋﺖ ﻃﻠﺴﻢ را ﺑﺎﻃﻞ ﮐﺮد‪.‬‬
‫در اﯾﻦ ﻓﺎﺻﻠﻪ ی ﮐﻮﺗﺎه ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﺮداﺷﺖ ﺻﻮرﺗﺶ از ﺧـﺸﻢ ﻟﺒﺮﯾـﺰ‬
‫ﺑﻮد‪:‬ﺑﭽﻪ ﺟﻮن ﺑﻬﺖ ﯾﺎد ﻧﺪادﻧﺪ ﮐﻪ ﻧﺒﺎﯾﺪ از ﻃﻠﺴﻤﻬﺎی ﻧﺎﺑﺨـﺸﻮدﻧﯽ اﺳـﺘﻔﺎده ﮐﻨـﯽ ؟ﻋﯿﺒـﯽ‬
‫ﻧﺪاره ﺧﻮدم ﯾﺎدت ﻣﯿﺪم‪.‬وﻟﯽ ﯾﺎدت ﺑﺎﺷﻪ ﺧﻮدت ﺧﻮاﺳﺘﯽ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺴﺮﻋﺖ ﭼﻨﺪ ﻣﺘﺮ آن ﻃﺮﻓﺘﺮ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪﺿﻌﻒ داﺷﺖ و ﻣﯿﺪاﻧﺴﺖ ﻃﻮﻻﻧﯽ ﺷﺪن ﻧﺒـﺮد‬
‫ﺑﻪ ﺳﻮدش ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﺑﻮد ﺑﺨﺼﻮص اﮔﺮ ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ او را ﻣﯿﺸﻨﺎﺧﺖ ‪...‬در دل از ﻓﺮد و ﺟﺮج‬
‫ﻣﻤﻨﻮن ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﺠﺒﻮر ﺑﻪ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﻗﯿﺎﻓﻪ ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪش ﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐﺮد و ﻃﻠـﺴﻢ ﺳـﻮزاﻧﻨﺪه اش‬
‫ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑﻪ دﺳﺖ ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ ﺧﻮرد‪...‬‬

‫‪204‬‬

‫‪205‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ ﻓﺮﯾﺎد درد آﻟﻮدی ﮐﺸﯿﺪ درد ﻃﻠﺴﻢ ﺷﮑﻨﺠﻪ ﮔﺮ ﺿﻌﯿﻔﺶ ﮐﺮده ﺑﻮد‪:‬دﯾﮕﻪ داری‬
‫ﺧﺴﺘﻢ ﻣﯿﮑﻨﯽ ﭘﺴﺮ ﻣﻦ ﮐﺎرای ﻣﻬﻤﺘﺮی دارم‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﭘﺸﺖ او ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ و ﻃﻠﺴﻤﺶ را ﭘﺮﺗﺎب ﮐﺮد‪:‬آدم ﮐﺸﯽ ﺧﯿﻠـﯽ ﻣﻬﻤـﻪ؟و در ﻫﻤـﺎن‬
‫ﺣﺎل ﺟﺎدوی او را ﻣﻨﺤﺮف ﮐﺮد‬
‫_ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺧﻮب راﻫﺘﻮن اﻧﺪاﺧﺘـﻪ‪.‬اﻣـﺎ ﺣﺮﯾـﻒ ﻣـﻦ ﻧﻤﯿـﺸﯽ ‪.‬زﯾـﺎدی داری وﻗﺘﻤـﻮ‬
‫ﻣﯿﮕﯿﺮی ‪:‬آواداﮐﺪاورا‬
‫ﻫﺮی ﻏﻠﻄﯽ زد و ﻃﻠﺴﻢ از ﺑﺎﻻی ﺳﺮش رد ﺷﺪ‪:‬اﯾﻤﭙﺪﯾﻤﻨﺘﺎ‬
‫_ﭘﺮوﺗﮕﻮ ﮐﺠﺎ رﻓﺘﯽ ﺑﭽﻪ ﺑﻪ اﯾﻦ زودی در رﻓﺘﯽ؟‬
‫ﺻﺪای ﻫﺮی از ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ در ﻧﻤﯿﺮم ﺗﺎﻻﺗﺎﻟﮕﺮا‬
‫_ﭘﺮوﺗﮕﻮ دﯾﮕﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻤﯿﺮی ﺑﭽﻪ آواداﮐﺪاورا‬
‫وﻟﯽ ﻗﺒﻞ از آن ﻫﺮی ﻏﯿﺐ ﺷﺪه ﺑﻮد‪:‬ﺳﮑﺘﻮم ﺳﻤﭙﺮا‬
‫اﯾﻨﺒﺎر ﺟﺎدوی ﻫﺮی ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑﻪ ﺳﯿﻨﻪ اش ﺧـﻮردو ﺧـﻮن ﻫﻤـﻪ ﺟـﺎ را ﮔﺮﻓـﺖ‪.‬ﺑﻼﺗـﺮﯾﮑﺲ‬
‫وﺣﺸﺖ زده روی زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد و ﺧﻮن از ﺑﺪﻧﺶ ﻓﻮران ﮐﺮد‪.‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را در آورد ﮐﻪ‬
‫ﺧﻮد را ﻏﯿﺐ ﮐﻨﺪ اﻣﺎ ﻫﺮی ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬اﮐﺴﭙﻠﯿﺎرﻣﻮس‬
‫ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ را در دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺖ‪:‬دﯾﮕﻪ ﻧﻤﯿﺬارم ﻓﺮار ﮐﻨﯽ‪...‬‬
‫ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ ﻧﺎﻟﻪ ای ﮐﺮد‪:‬ﺑﺬار ﻣﻦ ﺑﺮم ﭘﺴﺮ ‪.‬وﮔﺮﻧﻪ ﻟﺮد ﺳﯿﺎه ﻣﯿﮑﺸﺘﺖ‬
‫_ﻣﻨﻮ از وﻟﺪﻣﻮرت ﻧﺘﺮﺳﻮن‪.‬ﺑﻤﻮﻗﺶ ﻧﻮﺑﺖ اوﻧﻢ ﻣﯿﺮﺳﻪ‬
‫ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ از درد ﻧﺎﻟﻪ ای ﮐﺮد و ﻧﻘﺎﺑﺶ ﮐﻨﺎری اﻓﺘﺎد‪:‬ﺧﻮدﺗﻮ ﺑﺎ ﻟﺮد ﺳﯿﺎه ﻣﻘﺎﯾﺴﻪ ﻧﮑﻦ ﺗـﻮ‬
‫ﺑﺮای اون ﯾﻪ ﻣﮕﺲ ﻣﺰاﺣﻤﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﯾﻪ ﺣﺮﮐﺖ ردت ﻣﯿﮑﻨﻪ‪...‬‬
‫_ﺟﺪی!!!ﭘﺲ ﺑﺬار ﺑﯿﺎد ﺑﮑﻨﻪ‪.‬ﻓﻌﻼ ﺗﻮ ﺑﺎﯾﺪ ﺟﻮاب ﭘﺲ ﺑﺪی‬

‫‪205‬‬

‫‪206‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﺻﻮرت ﺑﻪ ﺻﻮرت او اﯾﺴﺘﺎدﭼﺸﻢ در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﭼﺸﻢ‪:‬اﻣﺮوز ﺑﺎﯾﺪ اﻧﺘﻘـﺎم ﺳـﯿﺮﯾﻮس رو‬
‫ﭘﺲ ﺑﺪی‬
‫ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ ﻧﺎﻟﯿﺪ و دﺳﺘﺶ را ﺑﻪ دﯾﻮار ﮔﺮﻓﺖ‪:‬ﺗﻮ‪...‬ﺗﻮ ﮐﯽ ﻫﺴﺘﯽ؟‬
‫ﻫﺮی ﻧﺎﺧﻮدآﮔﺎه ﺟﻮاب داد‪:‬ﻣﻦ ﭘﺴﺮ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﻠﮑﻢ‬
‫_دروﻏﮕﻮ ﺑﻠﮏ ﭘﺴﺮی ﻧﺪاﺷﺖ‬
‫_ﺣﺎﻻ داره و اون ﻣﯿﺨﻮاد ﺗﻮ رو ﺑﮑﺸﻪ‬
‫در اﻃﺮاف ﻫﺮی درﮔﯿﺮی ﺷﺪت ﻣﯿﮕﺮﻓﺖ‪.‬ﻧﻤﯿﺨﻮاﺳـﺖ ﻓﺮﺻـﺖ ﮐـﺸﺘﻦ ﺑﻼﺗـﺮﯾﮑﺲ را از‬
‫دﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ ‪.‬اﻣﺎ ﭼﯿﺰی در وﺟﻮدش ﻧﻤﯿﺘﻮاﻧﺴﺖ‪.‬‬
‫ﻃﻠﺴﻤﯽ را ﺑﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮاری ﮐﻪ ﺑﺎ ﺳﯿﻤﻮس در ﮔﯿﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد زد و ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﺳـﯿﻤﻮس ﺑـﺮو‬
‫ﮐﻤﮏ ﻧﻮﯾﻞ‪.‬‬
‫ﻫﺮﭼﻨﺪ ﺳﯿﻤﻮس‪ ,‬ﻫﺮی را ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻪ ﺑﻮد اﻃﺎﻋـﺖ ﮐـﺮد و ﺑـﻪ ﮐﻤـﮏ ﻧﻮﯾـﻞ ﺷـﺘﺎﻓﺖ‪.‬ﻫـﺮی‬
‫ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ را ﺑﮑﺸﺪ ﺑﺎﯾﺪ او را ﻣﯿﮑﺸﺖ ‪.‬‬
‫ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﺧﻮدش را ﻗﺎﻧﻊ ﮐﻨﺪ‪:‬ﻣﻦ ﺑﺎﻋﺚ ﻣﺮگ ﺳـﯿﺮﯾﻮس ﺷـﺪم ‪.‬ﭘـﺲ ﺣـﻖ دارم ﺧـﻮدم‬
‫اﻧﺘﻘﺎﻣﺸﻮ ﺑﮕﯿﺮم‪.‬‬
‫اﻣﺎ ﺑﺎ دﯾﺪن ﻧﻮﯾﻞ ﺑﻪ اﯾﻦ ﻧﺘﯿﺠﻪ رﺳﯿﺪ ﮐﻪ او ﺣﻖ ﺑﯿﺸﺘﺮی دارد ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ را ﺑﺎ‬
‫ﻃﻠﺴﻢ ﺿﺪ ﻏﯿﺐ ﺷﻮﻧﺪﮔﯽ ﺑﺴﺖ و ﺑﯽ ﻣﻬﺎﺑﺎ ﺑﻪ ﻃﺮف ﻧﻮﯾﻞ دوﯾﺪ‪.‬‬
‫از ﺟﻠﻮی زوﻧﮑﻮ ﺟﺮج ﺑﺎ وﺣﺸﺖ ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﻫﺮی از اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺮو‬
‫ﻫﻤﯿﻦ ﺟﻤﻠﻪ ﺣﻮاس ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ را ﺟﻤﻊ ﮐﺮد ‪.‬ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﻫﺮی ﻣﯿﮕﺸﺘﻨﺪ اﻣﺎ ﻫﯿﭻ ﮐﺪام او را‬
‫ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻨﺪ اﯾﻦ وﻗﻔﻪ ی ﮐﻮﺗﺎه ﺑﺎﻋﺚ ﺷـﺪ ﮐـﻪ ﻟﻮﻧـﺎ ‪.‬ﮐﯿﻨﮕﺰﻟـﯽ‪.‬دﯾـﻦ و ﻧﻮﯾـﻞ ﺑـﺎ ﻫـﻢ ﺑـﺮ‬
‫ﺣﺮﯾﻔﺎﻧﺸﺎن ﻏﻠﺒﻪ ﮐﻨﻨﺪ‪.‬ﻫﺮی ﺑﻪ اﻃﺮاف ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪ ,‬دﯾﻦ و ارﻧﯽ ﺟﻠـﻮی ﺳـﻪ دﺳـﺘﻪ ﺟـﺎرو‬

‫‪206‬‬

‫‪207‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ و از ﺑﭽﻪ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ در آن ﺑﻮدﻧﺪ دﻓﺎع ﻣﯿﮑﺮدﻧﺪ ‪ .‬ﺗﺮی و ﻓﺮد ﻫـﻢ ﺑـﻪ آﻧﻬـﺎ‬
‫ﮐﻤﮏ ﻣﯿﮑﺮدﻧﺪ ‪.‬در ذﻫﻨﺶ ﺗﮑﺮار ﮐﺮد‪:‬ﺳﯿﻼﻣﭙﺲ ﻣﻢ ﺑﺮ ﻓﺮد وﯾﺰﻟﯽ‬
‫و روی اﯾﻦ ﺟﻤﻠﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐﺮد‪:‬ﻓﺮد ﺑﭽﻪ ﻫﺎ رو از راه دوﮐﻬﺎی ﻋﺴﻠﯽ ﺑﻔﺮﺳﺖ ﺑﻪ ﻗﻠﻌﻪ‬
‫ﻓﺮد ﺑﺮﮔﺸﺖ در ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺑﺮق درﯾﺎﻓﺖ دﯾﺪه ﻣﯿﺸﺪ ﺳﺮﯾﻊ ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﺗﺮی ﺑﭽﻪ ﻫـﺎ رو ﺑﺒـﺮ‬
‫دوﮐﻬﺎی ﻋﺴﻠﯽ ﺳﺮﯾﻊ آﭘﺎرات ﮐﻨﯿﻦ‪.‬‬
‫ﺗﺮی ﻧﮕﺎه ﻧﺎﻣﻔﻬﻮﻣﯽ ﺑﻪ او ﮐﺮد اﻣﺎ وﻗﺘﯽ ﺟﺮج ﻫﻢ ﺑﻪ ﮐﻤﮑﺶ آﻣﺪ ﻣﻌﻄﻞ ﻧﮑﺮد‪.‬ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ از‬
‫ﺳﺎل ﻫﻔﺘﻤﯽ ﻫﺎی رﯾﻮﻧﮑﻼو ﻫﻢ ﺑﻪ ﮐﻤﮏ آﻧﻬﺎ آﻣﺪﻧﺪ ﺗـﺎ ﺑﭽـﻪ ﻫـﺎی ﮐـﻮﭼﮑﺘﺮ را ﺑـﻪ راه‬
‫ﻣﺨﻔﯽ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ‪.‬ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻧﻮﯾﻞ دوﯾﺪ‪:‬ﺑﯿﺎ ﻧﻮﯾﻞ‪.‬ﯾﻪ ﻧﻔﺮ اوﻧﺠﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﮐـﻨﻢ ﺑﺨـﻮای‬
‫ﺑﺒﯿﻨﯿﺶ‬
‫ﻧﻮﯾﻞ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺗﻮ ﮐﯽ ﻫﺴﺘﯽ؟‬
‫_ﻣﻬﻢ ﻧﯿﺴﺖ ﻧﻮﯾﻞ ‪.‬ﻧﻤﯿﺪوﻧﻢ ﭼﺮا ﺧﻮدم ﻧﮑﺸﺘﻤﺶ اﻣﺎ ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﺧﯿﻠﯽ وﻗﺘﻪ ﮐﻪ دﻧﺒﺎل اﯾﻦ‬
‫ﻓﺮﺻﺘﯽ‬
‫ﻧﻮﯾﻞ ﺑﺎ دﯾﺪن ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ ﻣﺒﻬﻮت ﻣﺎﻧﺪ ‪.‬ﻫﺮی ﺑﻪ وﺿﻮح ﺧـﺸﻢ و ﻧﻔـﺮت را در ﭼـﺸﻤﺎﻧﺶ‬
‫ﻣﯿﺪﯾﺪ و ﻫﻤﯿﻦ ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ را ﻣﯿﺘﺮﺳﺎﻧﺪ‪.‬ﻧﻮﯾﻞ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﺎﻻ آورد‪.‬‬
‫ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ ﺑﺎ اﻟﺘﻤﺎس ﻧﺎﻟﯿﺪ‪:‬ﺗﻮ اﯾﻦ ﮐﺎرو ﻧﻤﯿﮑﻨﯽ ‪.‬ﺧﻮاﻫﺶ ﻣﯿﮑﻨﻢ ‪.‬ﻣﻦ‪..‬دارم ﻣﯿﻤﯿﺮم‬
‫ﻧﻮﯾﻞ و ﻫﺮی ﺑﺎ ﻧﻔﺮﺗﯽ ﺗﻤﺎم ﻧﺸﺪﻧﯽ ﺑﻪ ﺑﻼﺗـﺮﯾﮑﺲ ﻧﮕـﺎه ﮐﺮدﻧـﺪ ﻫـﺮ دو ﻣﯿﺪاﻧـﺴﺘﻨﺪ ﮐـﻪ‬
‫ﻧﻤﯿﺘﻮاﻧﻨﺪ او را ﺑﮑﺸﻨﺪ‪.‬‬
‫ﻧﻮﯾﻞ ﻏﺮﯾﺪ‪:‬ﮐﺜﺎﻓﺖ‬
‫و ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﭘﺎﯾﯿﻦ آورد‪.‬درﺳﺖ در ﻫﻤﯿﻦ زﻣﺎن ﯾﮏ ﻧﻔﺮ ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﭼﯿﮑـﺎر ﻣﯿﮑﻨـﯽ‬
‫ﺳﺮت رو ﺑﺪزد‪.‬و ﺧﻮد را روی آن دو اﻧﺪاﺧﺖ‪.‬ﭘﺮﺗﻮ ﺳﺒﺰی ﮐﻪ ﺑﻪ ﮐﻤﮏ ﻓﺮد از ﻫﺮی رد‬

‫‪207‬‬

‫‪208‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺷــﺪه ﺑــﻮد ﻣــﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑــﻪ ﺑﻼﺗــﺮﯾﮑﺲ ﺧــﻮرد و در ﺟــﺎ او را ﮐــﺸﺖ‪.‬ﻫــﺮی ﻧﻔــﺲ ﻋﻤﯿﻘــﯽ‬
‫ﮐﺸﯿﺪ‪:‬ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ ﻓﺮد‬
‫ﻓﺮد ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﺤﻮﻃﻪ ی ﻧﺒﺮد ﻣﯿﺪوﯾﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﺮی ﺣﻮاﺳﺘﻮ ﺟﻤﻊ ﮐﻦ‬
‫ﻧﻮﯾﻞ ﺑﺎ ﺣﯿﺮت زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪:‬ﻫﺮی!!!‬
‫ﻫﺮی ﭼﺸﻤﮑﯽ زد و در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﻓﺮد ﻣﯿﺪوﯾﺪ ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﻧﻮﯾﻞ ﯾﻪ ﭘﯿﻐﺎم ﺑﻔﺮﺳـﺖ ﺑـﻪ‬
‫ﻗﻠﻌﻪ ‪.‬ﺑﻪ ﮐﻤﮏ اﺣﺘﯿﺎج دارﯾﻢ‪.‬‬
‫_ﭼﻪ ﺟﻮری؟ﺗﺎ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺧﯿﻠﯽ راﻫﻪ‬
‫_ﯾﻪ ﺳﭙﺮ ﻣﺪاﻓﻊ درﺳﺖ ﮐﻦ و ﺑﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ ﮐﻪ اﻓﺘﺎده ﻓﮑﺮ ﮐﻦ ﺑﻌﺪ ﺑﻔﺮﺳﺘﺶ ﭘـﯿﺶ رون ﺗـﺎ‬
‫ﮐﻤﮏ ﺑﯿﺎره‬
‫ﻫﺮی اﯾﻨﺮا ﮔﻔﺖ و ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ وارد درﮔﯿﺮی ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻃﻮل ﻧﮑﺸﯿﺪ ﮐﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫـﺎ ﻣﺘﻮﺟـﻪ ﻣـﺮگ ﺑﻼﺗـﺮﯾﮑﺲ ﺷـﺪﻧﺪ ‪.‬ﭼﻨـﺪ‬
‫ﻧﻔﺮﺷﺎن ﻫﻢ ﺗﻮﺳﻂ ﮐﯿﻨﮕﺰﻟﯽ و ﻣﻮدی دﺳﺘﮕﯿﺮ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﻓﺮار را ﺑﺮ ﻗﺮار ﺗﺮﺟﯿﺢ‬
‫دادﻧﺪ‪.‬ﻫﺮی ﺑﻪ اﻃﺮاﻓﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪.‬ﻟﻮﻧﺎ و ارﻧﯽ زﺧﻤﯽ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧـﺪ ‪.‬ﻓـﺮد دﺳـﺖ ﺟـﺮج را‬
‫روی ﺷﺎﻧﻪ اش اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺑﻮد و ﺑﻪ او ﮐﻤﮏ ﻣﯿﮑﺮد ﺟﯿﻨﯽ ﮐﻪ ﺗﺎزه ﺑﻪ ﻫﻮش آﻣﺪه ﺑﻮد ﻫﺎﻧـﺎ‬
‫رو ﺑﻪ ﺑﯿﺮون ﺣﻤﻞ ﻣﯿﮑﺮد ‪.‬دو ﺳﻪ ﺗﺎ از ﺑﭽﻪ ﻫﺎی ﺳﺎﯾﺮ ﮔﺮوﻫﻬﺎ ﻫﻢ ﺻﺪﻣﻪ دﯾـﺪه ﺑﻮدﻧـﺪ‬
‫اﻣﺎ ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﮐﺸﺘﻪ ﻧﺸﺪه ﺑﻮد ‪.‬‬
‫ﺗﺮی ﺑﻮت رو ﺑﻪ اﻓﺮادی ﮐﻪ ﺗﺎزه از ﻣﺨﻔﯽ ﮔﺎﻫﺸﺎن در آﻣﺪه ﺑﻮدﻧﺪ و ﺑـﻪ زﺧﻤـﯽ ﻫـﺎ زل‬
‫زده ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﺮد‪:‬ﺗﻮ ﺟﻨﮓ ﮐﻪ ﮐﻤﮏ ﻧﮑﺮدﯾﻦ ﺣﺪاﻗﻞ ﮐﻤﮏ ﮐﻨﯿﻦ زﺧﻤﯽ ﻫﺎ رو ﺑﺒﺮﯾﻢ‪.‬‬
‫اﻧﮕﺎر ﻫﻤﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻫﻤﯿﻦ ﺣﺮف ﺑﻮدﻧﺪ ﭼﻮن ﺑﺴﺮﻋﺖ ﭼﻨﺪ ﺑﺮاﻧﮑﺎرد ﺣﺎﺿﺮ ﺷﺪ و ﻣﺠـﺮوﺣﯿﻦ‬
‫آﻣﺎده ی اﻧﺘﻘﺎل ﺷﺪﻧﺪ ‪.‬در ﻫﻤﯿﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﭼﻨـﺪ ﺻـﺪای ﺗـﺮق ﺑﻠﻨـﺪ ﺷـﺪ و ﭘﺮوﻓـﺴﻮر ﻣـﮏ‬
‫ﮔﻮﻧﮕﺎل ‪,‬ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ ‪ ,‬رون ﻫﺮﻣﯿﻮن و ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﻫﻢ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪﻧﺪ ‪.‬ﻧﮕـﺎه ﻫﺮاﺳـﺎﻧﯽ ﺑـﻪ زﺧﻤـﯽ‬

‫‪208‬‬

‫‪209‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺎی روی زﻣﯿﻦ ﮐﺮدﻧﺪ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﮐﻪ ﺧﯿﺎﻟﺶ از زﻧﺪه ﺑﻮدن ﻫﻤﻪ راﺣﺖ ﺷﺪه ﺑﻮد ﻧﻔﺲ‬
‫ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ رون ﺑﻪ ﻃﺮف ﺟﺮج دوﯾﺪ‪...‬‬
‫اﻣﺎ ﻧﮕﺎه ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻫﻨﻮز ﺳﺮاﺳﯿﻤﻪ و ﻧﮕﺮان ﺑﯿﻦ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﻣﯿﺪوﯾﺪ ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﻫﺮی؟ﻫـﺮی‬
‫ﮐﺠﺎﺳﺖ؟!‬
‫ﻇﺎﻫﺮا ﻫﻤﻪ ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺮف ﺑﯿﺎد ﻫﺮی اﻓﺘﺎدﻧﺪ‪.‬رون ﻧﺎﺧﻮدآﮔﺎه دﺳﺖ ﺟﺮج را رﻫﺎ ﮐﺮد‪:‬ﻫﺮی؟‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ آراﻣﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ ﺣﺎﻟﻢ ﺧﻮﺑﻪ‪.‬‬
‫ﻧﮕﺎه ﻧﮕﺮان ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺳﺮاﭘﺎی ﻫﺮی را وراﻧﺪاز ﮐﺮد و وﻗﺘﯽ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺷﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺟﺎی ﺑﺪﻧﺶ‬
‫ﺳﺮ ﺟﺎی ﺧﻮدش اﺳﺖ آرام ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻪ ﮐﻤﮏ ﺟﯿﻨﯽ رﻓﺖ‪:‬ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ ﺟﯿﻨﯽ؟ﭼﯽ ﺷﺪ؟‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﮔﯿﺞ و ﺑﻬﺖ زده ﺑﻮد ﺟﻮاب داد‪:‬ﻧﻤﯿﺪوﻧﻢ‪.‬ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫـﺎ ﺑـﻪ ﺑﭽـﻪ ﻫـﺎ ﺣﻤﻠـﻪ‬
‫ﮐﺮدن‪.‬ﻫﺮی ﻣﻨﻮ ﺑﯿﻬﻮش ﮐﺮد و‪...‬‬
‫ﺑﻌﺪ وﺣﺸﺘﺰده ﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﺮی ﮐﺠﺎﺳﺖ؟‬
‫ﻫﺮی ﺗﮑﺮار ﮐﺮد‪:‬ﻣﻦ ﺧﻮﺑﻢ ﺟﯿﻨﯽ!‬
‫دﯾﻦ و ﺳﯿﻤﻮس و ﻟﻮﻧﺎ ﺑﺎ دﻫﺎن ﺑﺎز ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﻣﯿﮑﺮدﻧﺪ اﻣﺎ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻓﺮﺻـﺘﯽ‬
‫ﻧﺪاد‪.‬ﻧﮕﺎه ﺳﺮﯾﻌﯽ ﺑﻪ ﺟﻨـﺎزه ی ﺑﻼﺗـﺮﯾﮑﺲ ﮐـﺮد و ﻧﻔـﺴﺶ را ﺣـﺒﺲ ﮐـﺮد‪:‬ﺧـﺪای ﻣـﻦ‬
‫اﯾﻦ‪...‬ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ ﻟﺴﺘﺮﻧﺠﻪ؟ﮐﯽ اﯾﻦ ﺑﻼ رو ﺳﺮش آورده؟و ﺑﻪ ﺳﻪ ﮐﺎراﮔﺎه ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪.‬‬
‫وﻗﺘﯽ ﻣـﻮدی ﺗـﺎﻧﮑﺲ و ﮐﯿﻨﮕﺰﻟـﯽ ﺷـﺎﻧﻪ ﻫﺎﯾـﺸﺎن را ﺑـﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺘﻨـﺪ رون ﺑـﺎ ﻧﺎﺑـﺎوری‬
‫ﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﺮی؟‬
‫ﻧﮕﺎﻫﻬﺎ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻪ ﻃﺮف ﻫﺮی ﺑﺮﮔﺸﺖ ‪.‬رون اداﻣﻪ داد‪:‬اﯾﻦ ﺳﮑﺘﻮم ﺳﻤﭙﺮا ﻧﯿﺴﺖ؟‬

‫‪209‬‬

‫‪210‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻓﺼﻞ ﺷﺎﻧﺰدهﻢ‪ :‬ﻳﮏ ﺧﺒﺮ‬
‫روز ﺑﻌﺪ ﺧﺒﺮ ﺣﻤﻠﻪ ی ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﺑﻪ داﻧﺶ آﻣﻮزان در ﻣﺪرﺳﻪ و ﭘﯿـﺎم اﻣـﺮوز ﺑﺎزﺗـﺎب‬
‫ﮔﺴﺘﺮده ای داﺷﺖ اﯾﻨﮑﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﺣﺘﯽ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ﯾﮏ ﻧﻔﺮ را ﺑﮑﺸﻨﺪ ﺑﺮای ﻫﻤـﻪ‬
‫ﺣﯿﺮت اور ﺑﻮد ‪ .‬ﺑﺎ ورود ﺟﻐﺪ ﻫﺎ در ﺳﺮ ﻣﯿﺰ ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ﻫﺮی ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﮑﺘﻪ ی ﺗـﺎزه ای ﺷـﺪ‬
‫ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﻫﻤﻪ ی ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﭘﯿﺎم اﻣﺮوز آن روز را ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ‪.‬ﻫﺮﻣﯿﻮن روزﻧﺎﻣـﻪ اش را ﺑـﺎز‬
‫ﮐﺮد در ﺻﻔﺤﻪ ی اول روزﻧﺎﻣﻪ ﺑﺎ ﺧﻂ درﺷﺖ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد ‪:‬‬
‫ﺷﮑﺴﺖ ﻣﺮﮔﺨﻮاران در ﻫﺎﮔﺰﻣﯿﺪ‬
‫ﭘﺎﺗﺮ ﻟﺴﺘﺮﻧﺞ را ﮐﺸﺖ‬
‫ﭘﺴﺮ ﺑﺮﮔﺰﯾﺪه آﻣﺎده ی ﻧﺒﺮد ﻣﯿﺸﻮد‬
‫ارﺗﺶ داﻣﺒﻠﺪور )ﻧﯿﺮوی ﺟﺪﯾﺪ ﻣﺒﺎرزه ﺑﺎ ﺗﺎرﯾﮑﯽ( رﺳﻤﺎ اﻋﻼم ﻣﻮﺟﻮدﯾﺖ ﮐﺮد‬
‫و در ﺷﺮح آن ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد‪:‬دﯾﺮوز ﺑﻌﺪ از ﻇﻬﺮ زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ داﻧﺶ اﻣﻮزان ﻫـﺎﮔﻮارﺗﺰ‬
‫ﺑﺮای ﺗﻌﻄﯿﻼت آﺧـﺮ ﻫﻔﺘـﻪ ﺑـﻪ ﻫﺎﮔﺰﻣﯿـﺪ رﻓﺘـﻪ ﺑﻮدﻧـﺪ ﻣـﻮرد ﺣﻤﻠـﻪ ی ﮔﺮوﻫـﯽ از‬
‫ﻣﺮﮔﺨﻮاران ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ‪.‬اﻣﺎ در ﻋﯿﻦ ﻧﺎﺑﺎوری داﻧﺶ آﻣﻮزان ﺑﺎ ﺳﺮ ﺳﺨﺘﯽ و ﺷﺠﺎﻋﺖ‬
‫ﺑﻪ ﻣﺒﺎرزه ﺑﺎ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﭘﺮداﺧﺘﻨﺪ و ﻃﯽ ﯾﮏ درﮔﯿﺮی ﯾﮏ ﺳـﺎﻋﺘﻪ ﺑـﻪ ﮐﻤـﮏ ﺳـﻪ‬
‫ﮐﺎراﮔﺎه وزارت ﺧﺎﻧﻪ )رون ﻏﺮﯾﺪ‪:‬ﻧﻤﯿﮕﻪ اﻋﻀﺎی ﻣﺤﻔﻞ ﻓﻘﻂ وزارت ﺧﻮﻧﻪ!( ﻣﻮﻓﻖ ﺑـﻪ‬
‫ﺷﮑﺴﺖ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ و دﺳﺘﮕﯿﺮی ﺗﻌﺪادی از آﻧﻬﺎ ﺷﺪﻧﺪ ‪.‬ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎی دﺳﺖ ﮔﯿﺮ‬
‫ﺷﺪه اﻋﺘﺮاف ﮐﺮدﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﺪف ﮐﺸﺘﻦ داﻧﺶ آﻣﻮزان ﺑﻪ ﻫﺎﮔﺰﻣﯿﺪ رﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ‪.‬ﺑﻪ‬
‫ﮔﻔﺘﻪ ی ﺷﺎﻫﺪﯾﻦ در اﯾﻦ ﺑﯿﻦ ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ ﻟﺴﺘﺮﻧﺞ ﻣﺮﮔﺨـﻮار ﻣﻌـﺮوف ﺗﻮﺳـﻂ ﻫـﺮی‬
‫ﭘﺎﺗﺮ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪ ‪.‬ﺷﻮاﻫﺪ ﺣﺎﮐﯽ از اﯾﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ ﮔﺮوﻫﯽ ﮐﻪ دوﺳﺎل ﭘـﯿﺶ ﺗﻮﺳـﻂ‬
‫ﭘﺎﺗﺮ اﯾﺠﺎد ﺷﺪه ﻋﺎﻣﻞ اﯾﻦ ﭘﯿﺮوزی ﺑﻮده‪.‬اﯾﻦ ﮔـﺮوه ﮐـﻪ داﻧـﺶ اﻣـﻮزان آن را ارﺗـﺶ‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﻣﯿﻨﺎﻣﻨﺪ ﺑﺎ ﻫﺪف ﻣﺒﺎرزه ﺑﺎ اﺳﻤﺸﻮ ﻧﺒﺮ دو ﺳﺎل اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻓﻌﺎﻟﯿـﺖ ﺧـﻮد‬
‫اداﻣﻪ ﻣﯿﺪﻫﺪ ‪ .‬دﯾﺸﺐ ﺷﺨﺺ وزﯾﺮ ﺳﺤﺮ و ﺟﺎدو ﺑـﺎ ﺣـﻀﻮر در ﻫـﺎﮔﻮارﺗﺰ از ﻓﻌﺎﻟﯿـﺖ‬

‫‪210‬‬

‫‪211‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺎی اﯾﻦ ﮔﺮوه ﺗﻘﺪﯾﺮ ﮐﺮد و ﺟـﺎﯾﺰه ی ﻫـﺰار ﮔـﺎﻟﯿﻮﻧﯽ ﮐـﺸﺘﻦ ﻟـﺴﺘﺮﻧﺞ را ﺑـﻪ ﭘـﺎﺗﺮ‬
‫ﺗﺤﻮﯾﻞ داد‪ .‬ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ اﻋﻀﺎی اﯾﻦ ﮔﺮوه ﺑﻪ درﯾﺎﻓﺖ ﻧﺸﺎن درﺟـﻪ دوم ﻣـﺮﻟﯿﻦ ﻣﻔﺘﺨـﺮ‬
‫ﺷﺪﻧﺪ ‪.‬ﺗﻼش ﺧﺒﺮ ﻧﮕﺎر ﻣﺎ ﺑﺮای ﺗﻤﺎس ﺑﺎ ﭘﺎﺗﺮ و اﻋﻀﺎی ﮔﺮوﻫﺶ ﺑﯽ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﻣﺎﻧﺪه‬
‫اداﻣﻪ در ص ﻧﻪ‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻋﺎﻟﯽ ﺑﻮد ﻫﺮی‬
‫رون اﺧﻤﯽ ﮐﺮد‪:‬ﺣﯿﻒ ﮐﻪ ﻣﺎ ﻧﺒﻮدﯾﻢ‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪی ﺟﻮاب رون را داد‪:‬ﻣﻨﮑﻪ ﮔﻔﺘﻢ ﺑﯿﺎﯾﻦ‪.‬وﻟﯽ ﻇﺎﻫﺮا ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﻫﻢ ﺑﺪ ﻧﮕﺬﺷﺘﻪ‪...‬‬
‫رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎه ﻣﻌﻨﯽ داری رد و ﺑﺪل ﮐﺮدﻧﺪ و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﺤﺚ را ﻋـﻮض‬
‫ﮐﺮد‪:‬از دﯾﺸﺐ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﺧﯿﻠﯽ ﻫﺎ ﺳﺮاﻏﻢ اوﻣﺪن ﻫﻤﺸﻮن ﻣﯿﺨﻮان ﻋﻀﻮ اﻟﻒ دال ﺑﺸﻦ‬
‫_ﺑﺰرﮔﺘﺮﻫﺎ ﻫﻢ ﮐﻢ ﮐﻢ دارن ﺑﺎورﻣﻮن ﻣﯿﮑﻨﻦ ﻧﻤﯿﺪوﻧﯽ ﻣﺎﻣﺎن ﭼﻘﺪر ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺑﻮد ‪.‬ﺑﯿـﺎﯾﻦ‬
‫ﺑﺮﯾﻢ درﻣﺎﻧﮕﺎه ﯾﻪ ﺳﺮی ﺑﻪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺑﺰﻧﯿﻢ‬
‫ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﻫﺮی ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮا ﻫﯿﭻ ﮐﺪام از ﺣﺮﻓﻬﺎی آﻧﻬﺎ راﻧﺸﻨﯿﺪه ﺑﻮد ﺿﺮﺑﻪ ای زد‪:‬ﻫﯽ ﻣﻌﻠﻮﻣﻪ‬
‫ﭼﺘﻪ؟ ﺑﺠﺎی اﯾﻨﮑﻪ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺑﺎﺷﯽ از دﯾﺮوز ﺑﻖ ﮐﺮدی ‪.‬ﺑﻌﺪ رو ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﮐﺮد‪:‬ﻫﯽ اوﻧﺠﺎ ﭼﻪ‬
‫ﺧﺒﺮه؟‬
‫ﺳﺮ ﻣﯿﺰ اﺳﻼﯾﺘﺮﯾﻦ ﻣﺎﻟﻔﻮی ﻫﻖ ﻫﻖ ﻣﯿﮕﺮﯾﺴﺖ‪.‬ﺟﻐﺪ ﺳﯿﺎه رﻧﮕـﯽ روی ﺷـﺎﻧﻪ اش ﻧﺸـﺴﺘﻪ‬
‫ﺑﻮد!!!و اﻋﻀﺎی ﮔﺮوه اﺳﻼﯾﺘﺮﯾﻦ ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ او را آرام ﻣﯿﮑﺮدﻧﺪ‪.‬‬
‫رون ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﻫﯽ اون ﻣﺎﻟﻔﻮی ﭼﺸﻪ ؟ﻧﮑﻨﻪ ﺧﺒﺮﻣﺮگ ﺧﺎﻟﻪ ی ﻋﺰﯾﺰﺷﻮ ﺗﺎزه ﺑﻬﺶ دادن؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺳﻘﻠﻤﻪ ای ﺑﻪ او زد‪:‬ﺑﺲ ﮐﻦ رون ﻣﮕﻪ ﻧﻤﯿﺒﯿﻨﯽ؟ ﻧﮕﺎه ﻣﺎﻟﻔﻮی ﺑﻪ ﻫﺮی ﭼﻨﺎن ﮐﯿﻨﻪ‬
‫ﺗﻮزاﻧﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻧﺎﺧﻮدآﮔﺎه ﺑﻪ وﺣﺸﺖ اﻓﺘﺎد‪...‬ﻫﺮی ﻓﮑﺮ ﮐﺮد‪:‬ﻫﺮﭼﯽ ﺑﺎﺷﻪ ﺧﺎﻟﺶ ﺑﻮده‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﯽ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ رون ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪﻫﯿﭻ ﮐﺪام از ﺣﺮﻓﻬﺎی آﻧﻬﺎ را ﻧﺸﻨﯿﺪه ﺑﻮد ﻫﻨﻮز ﻫـﻢ ﺑـﺎور‬
‫ﻧﻤﯿﮑﺮد او ﯾﮏ ﻧﻔﺮ را ﺷﮑﻨﺠﻪ داده ﺑﻮد ‪.‬اﯾﻦ ﭼﯿﺰی ﻧﺒﻮد ﮐﻪ ﻧﮕﺮاﻧﺶ ﮐﻨﺪ اﻣﺎ ﭼﯿـﺰی ﮐـﻪ‬
‫وﺣﺸﺘﺰده اش ﻣﯿﮑﺮد اﺣﺴﺎس ﻟﺬت ﺣﯿﻮاﻧﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ در آن ﻟﺤﻈﻪ وﺟﻮدش را ﭘﺮ ﮐﺮده ﺑﻮد‬

‫‪211‬‬

‫‪212‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫‪.‬ﻣﯿﺪاﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺧﻮدش ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ را ﻧﮑﺸﺘﻪ اﯾﻦ ﺣﺮف را ﺑﻪ اﺳﮑﺮﯾﻤﺠﯿﻮر ﻫﻢ زده ﺑﻮد اﻣﺎ‬
‫ﺑﺮای آﻧﻬﺎ ﻫﻤﯿﻦ ﮐﻪ ﻫﺮی او را دﺳﺘﮕﯿﺮ ﮐﺮده ﺑﻮدﮐﺎﻓﯽ ﺑﻮد‪...‬ﺷﺎﯾﺪ ﻫـﻢ ﻣﯿﺨﻮاﺳـﺘﻨﺪ ﮐـﺎر‬
‫ﺧﻮدﺷﺎن را راﺣﺖ ﺗﺮ ﮐﻨﻨﺪ‪...‬ﻃﺒﻠﯿﻐﺎت اﯾﻦ ﻣﺴﺌﻠﻪ ﺗﺎ ﻣﺪﺗﻬﺎ ﻓﺸﺎر ﺑﺮ وزارت ﺧﺎﻧـﻪ را ﮐـﻢ‬
‫ﻣﯿﮑﺮد‪...‬‬
‫دﺳﺖ ﮔﺮﻣﯽ ﺑﻪ آراﻣﯽ دﺳﺘﺶ را ﻧﻮازش ﮐﺮد‪:‬ﻫﺮی ﭼﯿﺰی ﺷﺪه؟‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺗﺼﻤﯿﻤﯽ ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﯽ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪:‬ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﯿﺎ‬
‫رون اﻋﺘﺮاض ﮐﺮد‪:‬ﭘﺲ درﻣﺎﻧﮕﺎه ﭼﯽ ﻣﯿﺸﻪ؟ ﻗﺮار ﺑﻮد ﺑﻪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺳﺮ ﺑﺰﻧﯿﻢ!‬
‫_ﺷﻤﺎ ﺑﺮﯾﻦ ﻣﺎ ﻣﯿﺎﯾﻢ‬
‫ﻫﺮی دﺳﺖ ﺟﯿﻨﯽ را ﮐﺸﯿﺪ و او را از ﺳﺮﺳﺮا ﺧﺎرج ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﻧﮕﺮان ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪:‬ﭼﯽ ﺷﺪه ﻫﺮی؟‬
‫_ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎﻫﺎت ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻢ‬
‫در اوﻟﯿﻦ ﮐﻼس ﺧﺎﻟﯽ را ﺑﺎز ﮐﺮد ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ ﺟﯿﻨـﯽ در ﺳـﮑﻮت ﺑـﻪ ﺣﺮﻓﻬـﺎی ﻫـﺮی‬
‫ﮔﻮش ﻣﯿﺪاد‪ .‬اﺟﺎزه داد ﺗﺎ ﺧﺸﻤﺶ را ﺧﺎﻟﯽ ﮐﻨﺪ ‪.‬‬
‫وﻗﺘﯽ ﺑﻼﺧﺮه ﻫﺮی ﺳﺎﮐﺖ ﺷﺪ ﺟﯿﻨﯽ ﺳﮑﻮت را ﺷﮑﺴﺖ‪ :‬ﺣﺮﻓﺎت ﺗﻤﻮم ﺷﺪ؟ ﻣﻦ ﻧﻤﯿـﺪوﻧﻢ‬
‫ﺗﻮ از ﭼﯽ ﻧﺎراﺣﺘﯽ؟ﺧﻮدت ﮔﻔﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ رو ﺗﻮ ﻧﮑﺸﺘﯽ ‪.‬‬
‫_ﺟﯿﻨﯽ ﻣﻦ اوﻧﻮ ﺷﮑﻨﺠﻪ دادم ‪.‬ﻧﻤﯿﺪوﻧﯽ از ﻋﺬاب ﮐﺸﯿﺪﻧﺶ ﭼﻪ ﻟﺬﺗﯽ ﻣﯿﺒـﺮدم ‪.‬ﻣﺜـﻞ ﯾـﻪ‬
‫ﺣﯿﻮون ﺷﺪه ﺑﻮدم‪ .‬ﻣﻦ‪...‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﺣﺮﻓﺶ را ﺑﺮﯾﺪ‪:‬ﻣﻦ ﻣﯿﺪوﻧﻢ ﭼﯽ ﻣﯿﮕﯽ اﻣﺎ درﺳﺖ ﻓﮑﺮ ﮐﻦ اﯾﻦ ﮐﺎرت ﮐﺎﻣﻼ ﻃﺒﯿﻌﯽ‬
‫ﺑﻮده اﻟﺒﺘﻪ ﻟﺴﺘﺮﻧﺞ ﻣﺴﺘﺤﻖ ﺑﯿﺸﺘﺮ از اﯾﻨﺎ ﺑﻮد اﻣﺎ اﯾﻦ ﮐﺎر ﺗﻮ اﺻﻼ ﻏﯿﺮ ﻃﺒﯿﻌﯽ ﻧﺒﻮد‬
‫_وﻟﯽ‪...‬‬

‫‪212‬‬

‫‪213‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﺑﻪ ﺗﻨﺪی اﺧﻄﺎر ﮐﺮد‪:‬ﺣﺮﻓﻤﻮ ﻗﻄﻊ ﻧﮑﻦ‪ .‬ﺗﻮ از اون ﻧﺎراﺣﺖ ﺑﻮدی ‪.‬اون ﺗﻨﻬﺎ ﺣﺎﻣﯽ ﺗﻮ‬
‫روﮐﺸﺘﻪ ﺑﻮد ‪.‬ﻣﻦ ﻫﻨﻮزم ﻏﻢ ﻣﺮگ ﺳﯿﺮﯾﻮﺳـﻮ ﺗـﻮ ﭼـﺸﺎت ﻣﯿﺨـﻮﻧﻢ ﺑﻌـﺪم ﮐـﻪ ﻣـﺎﺟﺮای‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ‪...‬ﻃﺒﯿﻌﯿﻪ ﮐﻪ ﺧﺸﻤﺘﻮ اﯾﻨﻄﻮری ﺧﺎﻟﯽ ﮐﻨﯽ ‪.‬‬
‫ﺻﺪای آﺷﻨﺎی ﺑﻐﺾ آﻟﻮدی ﮔﻔﺖ‪:‬اون ﺳﺰاوار ﺑﺪﺗﺮ از اﯾﻨﺎ ﺑﻮد ﻫﺮی‪ .‬اون ﺧﯿﻠﯿﺎ رو ﺑـﺪﺗﺮ‬
‫از اﯾﻨﺎ ﺷﮑﻨﺠﻪ داده ﺑﻮد ‪.‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﮐﺎر ﺗﻮ اون ذره ای از دردی ﮐﻪ ﭘﺪر و ﻣﺎدر ﻣﻦ ﭼـﺸﯿﺪه‬
‫ﺑﻮدﻧﺪ اﺣﺴﺎس ﮐﺮد‪...‬ﺑﺮای اﯾﻦ ﮐﺎر ازت ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮی و ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﺑﻪ ﻧﻮﯾﻞ ﮐﻪ ﺻﻮرﺗﺶ ﮐﺎﻣﻼ ﺧﯿﺲ ﺑﻮد و ﺑﻪ آراﻣﯽ از ﭘﺸﺖ ﻣﯿﺰی‬
‫ﺑﯿﺮون ﻣﯽ آﻣﺪ ﺧﯿﺮه ﺷﺪﻧﺪ ‪.‬ﻧﻮﯾﻞ اداﻣﻪ داد ‪:‬ﻣﻌﺬرت ﻣﯿﺨﻮام ﺑﭽﻪ ﻫـﺎ ﻧﻤﯿﺨﻮاﺳـﺘﻢ ﮔـﻮش‬
‫واﯾﺴﻢ اﯾﻨﺠﺎ ﺧﻮاﺑﻢ ﺑﺮده ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ ﻫﺮ ﺳﻪ ﺑﻪ درﻣﺎﻧﮕﺎه رﻓﺘﻨﺪ ‪.‬ﻫﻤﺎﻧﻄﻮر ﮐﻪ اﻧﺘﻈﺎر ﻣﯿﺮﻓﺖ ﻓﺮد ﻫـﻢ آﻧﺠـﺎ ﺑـﻮد‬
‫‪.‬ﺣﺎل ﻫﺎﻧﺎ ﺑﻬﺘﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد و او ﺑﺮای ﻫﺮی ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﺮد ﮐﻪ ﭼﻄﻮر دو ﻣﺮﮔﺨـﻮار ﺑـﺎ ﻃﻠـﺴﻢ‬
‫ﺷﮑﻨﺠﻪ ﮔﺮ ﺑﻪ او ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ و ارﻧﯽ ﺑﺎ ﺷﺠﺎﻋﺖ ﺑﺎ آﻧﻬﺎ ﻣﺒﺎرزه ﮐﺮده ﺑﻮد‪...‬‬
‫ﺻﻮرت ارﻧﯽ ﺳﺮخ ﺷﺪ‪:‬ﻫﺮی ﻣﺎ ازت ﻣﻤﻨﻮﻧﯿﻢ اﮔﻪ ﺗﻮ ﻧﺒﻮدی دﯾـﺮوز ﻫـﯿﭻ ﮐـﺪوم از ﻣـﺎ‬
‫زﻧﺪه ﻧﻤﯽ ﻣﻮﻧﺪﯾﻢ‪.‬راﺳﺘﯽ ﻫﺮی ﭼﻄﻮری ﺗﻐﯿﯿﺮ ﻗﯿﺎﻓﻪ دادی؟‬
‫ﻓﺮد ﻧﮕﺎه ﻣﻌﻨﯽ داری ﺑﻪ ﻫﺮی ﮐﺮدو ﻫﺮی ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮر او را درﯾﺎﻓﺘـﻪ ﺑـﻮد ﺑـﺎ ﺑـﯽ ﺧﯿـﺎﻟﯽ‬
‫ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺎ ﻣﻌﺠﻮن ﻣﺮﮐﺐ ﭘﯿﭽﯿﺪه وﻟﯽ ﺗﻮ ﺑﻪ ﮐﺴﯽ ﻧﮕﻮ‬
‫ﻧﻮﯾﻞ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﻣﻌﺠﻮن ﻣﺮﮐﺐ؟از ﮐﺠﺎ ﺟﻮرش ﮐﺮدی؟‬
‫ﺟﺮج ﺣﺮف را ﻋﻮض ﮐـﺮد‪:‬ﺣـﺎﻻ ﻣـﺴﺎﺑﻘﻪ ی ﮐﻮﯾﯿـﺪﯾﭻ رو ﭼﯿﮑـﺎر ﮐﻨﯿﻢ؟ﺧـﺎﻧﻢ ﭘـﺎﻣﻔﺮی‬
‫ﻧﻤﯿﺬاره ﺗﮑﻮن ﺑﺨﻮرم ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﭘﺎی ﻣﺠﺮوح ﺟﺮج ﮐﺮد‪:‬ﺗﺎ ﺳـﻪ روز دﯾﮕـﻪ ﺧـﻮب ﻣﯿـﺸﯽ‪.‬ﺧـﺎﻧﻢ ﭘـﺎﻣﻔﺮی‬
‫زﺧﻤﻬﺎی ﺑﺪﺗﺮ از اﯾﻨﻢ درﻣﺎن ﮐﺮده‪.‬وﻟﯽ راﺳﺘﺶ ﻫﻨﻮز ﺑﻪ ﺧﻮد ﻣﻨﻢ اﺟﺎزه ی ﺑﺎزی ﻧﺪاده‬

‫‪213‬‬

‫‪214‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻓﺮد ﻏﺮوﻟﻨﺪی ﮐﺮد‪:‬اﯾﻨﻢ ﯾﻪ ﺑﺪﺷﺎﻧﺴﯽ دﯾﮕﻪ‪.‬اﺻﻼ اﻣﺴﺎل رو ﺷﺎﻧﺲ ﻧﯿﺴﺘﯿﻢ‪.‬‬
‫درﺳﺖ در ﻫﻤﯿﻦ وﻗﺖ ﺧﺎﻧﻢ ﭘﺎﻣﻔﺮی از دﻓﺘﺮش ﺑﯿﺮون آﻣﺪ و آﻧﻬﺎ را ﺑﯿﺮون ﮐﺮد‪.‬‬
‫آﻧﺮوز ﺑﻌﺪ از ﻇﻬﺮ ﻫﺮی در ﺳﺎﻟﻦ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور ﻫﻤﺮاه ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ ﺗﻤﺮﯾﻦ درس ﺗﻐﯿﯿﺮ‬
‫ﺷﮑﻞ ﻣﺸﻐﻮل ﺑﻮد و ﻫﺮﻣﯿﻮن داﺷﺖ ﺑﻪ او روش ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺷﮑﻞ اﻧﺴﺎن ﺑـﻪ ﺟـﺴﻢ را ﺗﻮﺿـﯿﺢ‬
‫ﻣﯿﺪاد‪:‬ﺑﺒﯿﻦ ﻫﺮی‪ ,‬ﺑﺎﯾﺪ ﺣﺴﺎﺑﯽ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐﻨﯽ‪.‬ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﭼﯿﺰی ﮐﻪ ﻣﯿﺨﻮای ﺑﻪ ﺷﮑﻠﺶ در ﺑﯿـﺎی‬
‫ﻓﮑﺮ ﮐﻨﯽ و ﺳﻌﯽ ﮐﻨﯽ اوﻧﻮ ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﺟﺰﺋﯿﺎﺗﺶ ﻣﺠﺴﻢ ﮐﻨﯽ ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺣﺮﮐﺘﯽ‬
‫داد ﺗﺎ ﺧﻮد را ﺑﻪ ﺷﮑﻞ ﯾﮏ ﻣﯿﺰ ﭘﺎﯾﻪ ﺑﻠﻨﺪ در آورد‪ ...‬وﻗﺘﯽ ﻓﻘﻂ دﺳﺘﻬﺎﯾﺶ ﺑﻪ ﺷﮑﻞ ﭘﺎﯾـﻪ‬
‫ی ﻣﯿﺰ ﺷﺪ ﻏﺮوﻟﻨﺪی ﮐﺮد‪:‬ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺨﺘﻪ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﻧﮕﺎه ﺗﺤﺴﯿﻦ آﻣﯿﺰی ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﺮد‪:‬ﻋﺎﻟﯽ ﺑﻮد ‪.‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ زﯾﺎد ﺳﺨﺖ ﻧﻤﯿﺎد‬
‫_ﻣﯿﺒﯿﻨﯿﻢ ‪.‬ﺣﺎﻻ ﺗﻮ اﻣﺘﺤﺎن ﮐﻦ‬
‫ﻫﺮی ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺴﺖ و ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﺑﻪ ﺟﺎروﯾﺶ ﻓﮑﺮ ﮐﻨـﺪ ‪.‬وﻗﺘـﯽ آذرﺧـﺶ را ﮐـﺎﻣﻼ‬
‫ﻣﺠﺴﻢ ﮐﺮد ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺣﺮﮐﺘﯽ داد‪.‬اﻣﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻐﯿﯿﺮی ﮐﻪ ﮐﺮد اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐـﻪ ﻣﻮﻫـﺎﯾﺶ‬
‫ﻣﺜﻞ ﭼﻮﺑﻬﺎی اﻧﺘﻬﺎی ﺟﺎرو ﺳﯿﺦ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬درﺳﺖ در ﻫﻤﯿﻦ وﻗﺖ رون از ﺣﻔﺮه ی ﺗـﺎﺑﻠﻮ ﺑـﺎﻻ‬
‫آﻣﺪ و ﺑﺎ دﯾﺪن ﻫﺮی ﻗﻬﻘﻬﻪ ی ﺧﻨﺪه را ﺳﺮ داد‪:‬ﺷﺒﯿﻪ ﺟﻮﺟﻪ ﺗﯿﻐﯽ ﺷﺪی!‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻟﺒﺨﻨﺪی زد و ﺑﺎ ﺣﺮﮐﺖ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش ﻣﻮﻫﺎی ﻫﺮی را ﺑﻪ ﺣﺎﻟﺖ ﻋﺎدی در آورد‪.‬‬
‫رون اداﻣﻪ داد‪:‬ﺣﺎﻻ ﺑﻬﺘﺮ ﺷﺪ ‪ ,‬ﻫﺮی ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻣﯿﺨﻮاد ﺑﺒﯿﻨﺪت‪...‬‬
‫_ﻧﮕﻔﺖ ﭼﯿﮑﺎرم داره؟‬
‫_ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﮔﻔﺖ ﺗﻮ اﺗﺎﻗﺶ ﻣﻨﺘﻈﺮﺗﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪:‬ﺑﺎﺷﻪ ﭘﺲ ﻣﻦ رﻓﺘﻢ‪.‬‬
‫_ﻣﺎ ﻫﻢ ﻣﯿﺰﯾﻢ زﻣﯿﻦ ﮐﻮﯾﯿﺪﯾﭻ ﺗﻤﺮﯾﻦ دارﯾﻢ‪.‬‬
‫_ﺑﺎﺷﻪ ﮐﺎرم ﮐﻪ ﺗﻤﻮم ﺷﺪ اوﻧﺠﺎ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻤﺘﻮن‪.‬‬

‫‪214‬‬

‫‪215‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی از ﺳﺎﻟﻦ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﺧﺎرج ﺷﺪ و ﺑﺎ ﻋﺒﻮر از دوﺳﻪ راﻫﺮوی ﻣﺨﻔـﯽ ﻣـﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑـﻪ دﻓﺘـﺮ‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ رﺳﯿﺪ‪.‬در زد‬
‫_ﺑﯿﺎ ﺗﻮ ﻫﺮی‬
‫_ﺳﻼم ﺑﺎ ﻣﻦ ﮐﺎری داﺷﺘﯿﻦ ﭘﺮوﻓﺴﻮر؟‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ از ﭘﺸﺖ ﻣﯿﺰش ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬ﺳﻼم ﻫﺮی‪ ,‬ﺑﯿﺎ ﺑﺸﯿﻦ ‪.‬‬
‫و ﺑﺎ ﺣﺮﮐﺖ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش ﺻﻨﺪﻟﯽ روﺑﺮوﯾﺶ را ﻋﻘﺐ ﮐﺸﯿﺪ ‪.‬ﻫﺮی ﺑﻪ آراﻣـﯽ روﺑـﺮوی‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﺸﺴﺖ‪.‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺣﺮﮐﺘﯽ داد و ﯾﮏ ﻇﺮف ﮐﯿﮏ و دو ﻓﻨﺠﺎن ﻗﻬـﻮه‬
‫روی ﻣﯿﺰ ﻇﺎﻫﺮ ﮐﺮد‪.‬ﺑﻌﺪ ﻟﺒﺨﻨﺪی زد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﺮی ﻣﯿﺨﻮاﺳﺘﻢ راﺟـﻊ ﺑـﻪ ﻣﻮﺿـﻮع ﻣﻬﻤـﯽ‬
‫ﺑﺎﻫﺎت ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻢ‪.‬‬
‫_ﺑﻔﺮﻣﺎﯾﯿﺪ‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ اﺧﻤﯽ ﮐﺮد‪:‬اﯾﻨﻘﺪر ﺑﺎ ﻣﻦ رﺳﻤﯽ ﻧﺒﺎش ﭘﺴﺮ‪.‬اﯾﻨﺠﺎ ﮐﻪ ﮐﻼس ﻧﯿﺴﺖ‪.‬‬
‫_ﺑﺎﺷﻪ‬
‫_ﺧﺐ ﺑﻬﺘﺮ ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻣـﯽ ﺧﻮاﺳـﺖ ﺣﺮﻓـﯽ ﺑﺰﻧـﺪ اﻣـﺎ ﻫـﺮی اﺣـﺴﺎس ﮐـﺮد ﮐـﻪ او ﺣـﺮﻓﺶ را ﻋـﻮض‬
‫ﮐﺮده‪:‬ﺷﻨﯿﺪم دو ﺳﻪ روز ﭘﯿﺶ ﯾﻪ دوﺋﻞ ﺣﺴﺎﺑﯽ داﺷﺘﯽ!‬
‫_ﺷﻤﺎ از ﮐﺠﺎ ﺷﻨﯿﺪﯾﻦ؟‬
‫_و ﺷﻨﯿﺪم ﮐﻪ ﺣﺘﯽ ﯾﮑﯽ از ﻃﻠﺴﻤﺎﺷﻮﻧﻢ ﺑﻬﺖ ﻧﺨﻮرده!‬
‫_ﺧﺐ ‪ ,‬درﺳﺘﻪ اﻣﺎ ﺷﺎﻧﺴﯽ ﺑﻮد‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﯽ ﻣﻘﺪﻣﻪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﺮی ﻣﯿﺨﻮام ﺑﺎ ﻣﻦ دوﺋﻞ ﮐﻨﯽ‪.‬‬
‫_ﺑﺎ ﺷﻤﺎ ‪ ,‬وﻟﯽ‪...‬ﭼﺮا؟‬
‫_دﻟﯿﻠﺸﻮ ﺑﻌﺪا ﺑﻬﺖ ﻣﯿﮕﻢ‪.‬‬

‫‪215‬‬

‫‪216‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪:‬ﺑﺎﺷﻪ‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬ﺣﺎﻻ ﻧﻪ ﻫﺮی ‪ ,‬ﺑﻬﺘﺮه اول ﮐﯿﮏ و ﻗﻬﻮه ﻣﻮﻧﻮ ﺑﺨﻮرﯾﻢ‪.‬‬
‫ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ ﻫﺮی و ﻟﻮﭘﯿﻦ روﺑﺮوی ﻫﻢ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮدﻧـﺪ ‪.‬ﻫـﺮی ﺑـﻪ ﺳـﺮاغ ﺣﻠﻘـﻪ ﻫـﺎی‬
‫ﺗﻤﺮﯾﻨﺶ رﻓﺖ و در ﯾﮑﯽ از آﻧﻬﺎ ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺖ‪.‬ﻧﻤﯿﺪاﻧﺴﺖ ﻟﻮﭘﯿﻦ دﻧﺒﺎل ﭼﯿﺴﺖ ؟ ان دوﺋـﻞ‬
‫رﺑﻄﯽ ﺑﻪ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ی ﺗﻤﺮﯾﻨﯽ آﭘﺎرات ﻫﺮی ﺑﺎ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﺪاﺷﺖ ‪.‬اﺻـﻼ ﻫـﺮی در آن آﭘـﺎرات‬
‫ﻧﮑﺮده ﺑﻮد‪.‬اﮔﺮ ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺷﺐ ﺗﻤﺮﯾﻦ داﺷﺖ‪.‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل اﺻﻼ ﻋﻼﻗـﻪ‬
‫ای ﺑﻪ ﺗﺤﻤﻞ اﯾﻦ درد ﻧﺪاﺷﺖ اﻣﺎ ﭼﯿﺰی در وﺟﻮدش ﺑﻪ او ﻣﯿﮕﻔﺖ ﮐﻪ اﯾﻨﺒﺎر ﺷﺶ ﺣﻠﻘـﻪ‬
‫ی ﻟﻮﭘﯿﻦ را ﺷﮑﺴﺖ ﺧﻮاﻫﺪ داد‪.‬‬
‫ﺑﺎ اﺷﺎره ی ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻫﺮ دو ﺷﺮوع ﮐﺮدﻧﺪ ‪.‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎﺣﺮﮐﺘﯽ ﺳﺮﯾﻊ ﮐﻪ ﻫﺮی ﺗﺎ ﺑـﻪ ﺣـﺎل از او‬
‫ﻧﺪﯾﺪه ﺑﻮد ﺳﻪ ورد ﻣﺨﺘﻠﻒ را ﺑﻪ ﻃﺮف ﻫـﺮی ﻓﺮﺳـﺘﺎد‪.‬ﻫـﺮی ﺟﺎﺧـﺎﻟﯽ داد و در ﺣﻠﻘـﻪ ی‬
‫ﭘﺸﺖ در ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ ﺑﻌﺪ ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﮐﺎﻧﻮرﺷﻮ‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺮی را ﻣﻨﺤﺮف ﮐﺮد‪:‬ﭘﺘﺮوﻓﯿﮑﻮس ﺗﻮﺗﺎﻟﻮس‬
‫ﻫﺮی ﻏﯿﺐ ﺷﺪ و در ﺣﻠﻘﻪ ی ﭘﺸﺖ ﭘﻨﺠﺮه ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ‪:‬اﮐﺴﭙﻠﯿﺎرﻣﻮس‬
‫_دﯾﻔﻨﺪو‬
‫_ﭘﺮوﺗﮕﻮ‬
‫_ﺗﺎﻻﺗﺎﻟﮕﺮا‬
‫_‪..........‬‬
‫ﻫﺮی ﻣﻮﻗﻌﯽ ﺑﻪ ﺧﻮد آﻣﺪ ﮐﻪ ﺑﺎرﻫﺎ ﺑﯿﻦ ﺷﺶ ﺣﻠﻘﻪ ی ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺟﺎﺑﺠﺎ ﺷﺪه ﺑﻮد و ﺑﺮای اوﻟﯿﻦ‬
‫ﺑﺎر ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﯾﻦ آﺳﯿﺒﯽ ﻧﺪﯾﺪه ﺑﻮد ‪.‬‬

‫‪216‬‬

‫‪217‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﺷﻮق ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﭘﺎﯾﯿﻦ آورد و آرﻧﺠـﺶ را ﮐـﻪ در اﺛـﺮ ﺑﺮﺧـﻮردﯾﮑﯽ از‬
‫ﻃﻠﺴﻤﻬﺎی ﻫﺮی ﺻﺪﻣﻪ دﯾﺪه ﺑﻮد ﻣﺎﻟﯿﺪ‪:‬ﮐﺎرت ﻋﺎﻟﯽ ﺑـﻮد ﻫـﺮی ‪ ,‬ﺣﺘـﯽ ﯾـﻪ ﺑـﺎرم ﻃﻠـﺴﻢ‬
‫ﻧﺸﺪی ‪.‬ﺣﻖ ﺑﺎ ﻣﯿﻨﺮوا ﺑﻮد!!!‬
‫ﻫﺮی ﮐﻨﺠﮑﺎواﻧﻪ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﻧﻤﯿﺨﻮاﯾﻦ ﺑﻪ ﻣﻨﻢ ﺑﮕﯿﻦ؟‬
‫_ﻫﺮی ﺗﻮ ﭼﻨﺪ وﻗﺘﻪ اﯾﻨﻄﻮری دوﺋﻞ ﻣﯿﮑﻨﯽ؟‬
‫_راﺳﺘﺶ اوﻟﯿﻦ دﻓﻌﻪ اش رو ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل دﯾﺪ!‬
‫_ﺣﯿﺮت آوره!!!‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺳﺮدرﮔﻤﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﻣﻦ ﺳﺮ در ﻧﻤﯿﺎرم‪ ,‬ﭼﯿﺶ ﻋﺠﯿﺒﻪ؟ﻣﻦ و ﺷﻤﺎ دو ﻣﺎﻫﻪ ﮐﻪ دارﯾﻢ‬
‫ﺗﻤﺮﯾﻦ ﻣﯿﮑﻨﯿﻢ‪...‬‬
‫_درﺳﺘﻪ ‪.‬ﻏﯿﺮ از اﯾﻦ دو ﻫﻔﺘﻪ ﮐﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻣﺮﯾﻀﯽ ﺗﻮ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﻧﮑﺮدﯾﻢ‪.‬و ﻗﺒﻞ از اون ﺗﺎ ﺟﺎﯾﯽ‬
‫ﮐﻪ ﯾﺎدم ﻣﯿﺎد ﻧﺸﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﯾﮏ دور ﺑﯿﻦ ﺣﻠﻘﻪ ﻫﺎ ﺑﺰﻧﯽ و ﺻﺪﻣﻪ ﻧﺒﯿﻨﯽ ‪.‬ﯾﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﻃﻠﺴﻤﺖ‬
‫ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﺨﻮره‬
‫_درﺳﺘﻪ ‪.‬وﻟﯽ ﻣﻦ ﺑﺎزم ﻧﻤﯿﻔﻬﻤﻢ‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺗﻮﺿﯿﺢ داد‪:‬ﺑﺒﯿﻦ ﻣﻦ ﻗﺒﻼ ﻫﻢ ﺣﻤﻠﻪ ﻫﺎی ﺗﻮ رو دﯾﺪم ‪.‬اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر وﻗﺘﯽ ﺑﻬﺖ آﻣﻮزش‬
‫ﺳﭙﺮﻣﺪاﻓﻊ رو ﻣﯿﺪادم ﻣﺘﻮﺟـﻪ ﺷـﺪم ﮐـﻪ ﺧﯿﻠـﯽ ﺑﯿـﺸﺘﺮ از ﺳـﻨﺖ ﺗﻮاﻧـﺎﯾﯽ داری‪.‬ﺑﻌـﺪش‬
‫ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻓﻠﯿﺖ وﯾﮏ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ ﻗﺪرت ﻃﻠـﺴﻤﻬﺎت ﻫـﺮ روز داره ﺑـﺎﻻﺗﺮ ﻣﯿـﺮه‪.‬اﻣـﺎ‬
‫ﭘﯿﺸﺮﻓﺖ ﺗﻮ ﺗﺎ اﯾﻦ ﺣﺪ ﻧﺒﻮد‪.‬اﮔﻪ اﯾﻨﻮ در ﻧﻈﺮ ﺑﮕﯿﺮﯾﻢ ﮐـﻪ ﺗـﻮ ﺗـﺎزه ﻫﻔـﺪه ﺳـﺎﻟﺖ ﺷـﺪه و‬
‫ﻧﯿﺮوی اون ﻫﻢ ‪......‬‬
‫_ﻣﻦ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﻨﻈﻮرﺗﻮن ﻧﻤﯿﺸﻢ‪...‬‬
‫_ﺑﺒﯿﻦ ﻫﺮی ﻫﺮ ﺟﺎدوﮔﺮی در ﻫﻔﺪه ﺳﺎﻟﮕﯽ ﺑﻪ ﺳﻦ ﻗﺎﻧﻮﻧﯽ ﻣﯿﺮﺳﻪ ‪.‬ﭼﻮن در ﻫﻔﺪه ﺳـﺎﻟﮕﯽ‬
‫ﻧﯿﺮوﻫﺎی اون ﮐﺎﻣﻞ ﻣﯿﺸﻪ‪.‬اﻣﺎ اﯾﻦ در ﻣﻮرد ﺗﻮ ﯾﻪ ﻓﺮﻗﯽ داره!‬

‫‪217‬‬

‫‪218‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_ﭼﻪ ﻓﺮﻗﯽ ؟ﻣﻨﻢ ﻫﻔﺪه ﺳﺎﻟﻤﻪ‪.‬‬
‫_درﺳﺘﻪ وﻟﯽ اﯾﻦ ﺗﻐﯿﯿﺮ در ﺗﻮ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺳﻨﺖ ﻧﯿﺴﺖ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﻪ او ﻧﮕﺎﻫﯽ ﮐﺮد و ﺑﺎ ﺳﺮدرﮔﻤﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﭘﺲ ﭼﯿﻪ؟!‬
‫_ﻫﺮی ﺗﻮ‪ ...‬ﻗﺪرت ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز رو ﮔﺮﻓﺘﯽ‪...‬‬
‫_ﺧﺐ ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﭘﺮوﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪور ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد‪...‬‬
‫_ﻧﻪ ‪ ,‬ﻧﻪ‪ ,‬ﻧﻪ ﻫﺮی ﺗﻮ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﻨﻈﻮرم ﻧﯿﺴﺘﯽ‬
‫درﺳﺖ در ﻫﻤﯿﻦ وﻗﺖ ﺳﻪ ﺿﺮﺑﻪ ﺑﻪ در اﺗﺎق ﺧـﻮرد و ﻓـﯿﻠﭻ وارد ﺷـﺪ‪:‬ﭘﺮﻓـﺴﻮر ﻟـﻮﭘﯿﻦ‪,‬‬
‫ﭘﺮﻓﺴﻮر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﻣﯿﺨﻮاد ﻓﻮرا ﺷﻤﺎ رو ﺑﺒﯿﻨﻪ‪.‬‬
‫_ﺑﺎﺷﻪ ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ آﻗﺎی ﻓﯿﻠﭻ‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻫﺮی ﮐﺮد ﻫﺮی ﻧﻤﯿﺪاﻧﺴﺖ ﭼﺮا اﻣﺎ اﺣﺴﺎس ﻣﯿﮑﺮد ﻟﻮﭘﯿﻦ از ﻣﺰاﺣﻤﺖ ﺑﯽ‬
‫ﻣﻮﻗﻊ ﻓﯿﻠﭻ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺷﺪه‪.‬ﻟﻮﭘﯿﻦ اداﻣﻪ داد‪:‬ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ ﻫﺮی ‪.‬ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮم‬
‫ﻫﺮی ﺑﻠﻨﺪﺷﺪﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ از در ﺧﺎرج ﯾﺸﻪ ﮐﻪ ﻓﮑﺮی ﺑﻪ ذﻫﻨﺶ رﺳﯿﺪ‪:‬ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ ﭘﺮوﻓﺴﻮر‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﮕﺎه ﺳﺮزﻧﺶ ﺑﺎری ﺑﻪ او ﮐﺮد‪:‬ﺑﻬﺖ ﮔﻔﺘﻢ اﯾﻨﻘﺪر رﺳﻤﯽ ﻧﺒﺎش‪.‬‬
‫_ﺑﺎﺷﻪ‪.‬ا‪...‬وﻟﯽ ﯾﮑﻢ ﺳﺨﺘﻪ!‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺧﻨﺪﯾﺪ‪:‬ﻣﯿﺪوﻧﻢ ﻫﺮی ‪.‬ﺣﺎﻻ ﭼﯽ ﻣﯿﺨﻮای؟‬
‫_ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕـﺎل ﺑـﻪ ﻣـﻦ اﺟـﺎزه ی ﺑـﺎزی ﭘـﺲ ﻓـﺮدا رو ﻧﻤﯿـﺪن ﻣﯿﺨﻮاﺳـﺘﻢ‬
‫ﺑﺒﯿﻨﻢ‪...‬ﻣﯿﺸﻪ ﺷﻤﺎ‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺣﺮف او را ﻗﻄﻊ ﮐﺮد‪:‬ﻫﺮی ﺗﻮ ﻫﻨﻮز ﺑﻪ اﺳﺘﺮاﺣﺖ اﺣﺘﯿﺎج داری‬
‫ﻫﺮی ﭘﺎﻓﺸﺎری ﮐﺮد‪:‬وﻟﯽ ﻣﻦ ﺣﺎﻟﻢ ﺧﻮﺑﻪ‪.‬ﺧﻮاﻫﺶ ﻣﯿﮑﻨﻢ ‪...‬ﻣـﺎ ﺑـﺮای اﯾـﻦ ﻣـﺴﺎﺑﻘﻪ ﺧﯿﻠـﯽ‬
‫زﺣﻤﺖ ﮐﺸﯿﺪﯾﻢ ‪.‬اﮔﻪ ﺑﺎزی ﻧﮑﻨﻢ‪ ...‬ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺑﻬﻢ ﻣﯿﺮﯾﺰن‪....‬اﮔـﻪ ﺷـﻤﺎ اﺟـﺎزه ﺑـﺪﯾﻦ اوﻧـﻢ‬
‫اﻋﺘﺮاﺿﯽ ﻧﻤﯿﮑﻨﻪ‪...‬‬

‫‪218‬‬

‫‪219‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﮕﺎه ﻣﻮﺷﮑﺎﻓﺎﻧﻪ ای ﺑﻪ ﻫﺮی ﮐـﺮد و در ﺣﺎﻟﯿﮑـﻪ دﮐﻤـﻪ ی ﺷـﻨﻠﺶ را ﻣـﯽ ﺑـﺴﺖ‬
‫ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺎﺷﻪ ‪.‬ﻣﻦ ﺑﺎ ﻣﯿﻨﺮوا ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯿﮑﻨﻢ اﻣﺎ ﺑﻬﺖ ﻗﻮل ﻧﻤﯿﺪم‪...‬ﻣﯿﺸﻨﺎﺳﯿﺶ ﮐـﻪ‪.‬ﺧﯿﻠـﯽ ﯾـﻪ‬
‫دﻧﺪس‬
‫ﻫﺮی ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﯾﻌﻨﯽ ﯾﻪ دﻧﺪه ﺗﺮ از ﺗﺎﻧﮑﺴﻪ؟!‬
‫ﭼﺸﻤﺎن ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺮق ﻣﺤﺒﺖ آﻣﯿﺰی زد‪:‬ﻧﻪ ‪.‬از اون ﯾﻪ دﻧﻨﺪه ﺗﺮ ﭘﯿﺪا ﻧﻤﯿـﺸﻪ‪....‬ﺳـﻌﯽ ﻣﯿﮑـﻨﻢ‬
‫ﻗﺎﻧﻌﺶ ﮐﻨﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻟﺒﺨﻨﺪی زد و ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ از اﺗﺎق ﺧﺎرج ﺷﺪ ‪.‬رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﻨﻮز ﻣﺸﻐﻮل ﺗﻤﺮﯾﻦ‬
‫ﺑﻮدﻧﺪ ‪ .‬ﻗﺒﻞ از رﻓﺘﻦ ﺑﻪ زﻣﯿﻦ ﺳﺮی ﺑﻪ ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ زد ﺗﺎ ﭼﻨﺪ ﮐﺘﺎب ﺑﺮای ﺗﺤﻘﯿﻖ درﺑـﺎره ی‬
‫ﻃﺎق دﯾﮑﻮر اﻣﺎﻧﺖ ﺑﮕﯿﺮد ‪.‬ﺑﻌﺪ از اﯾﻨﮑﻪ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ را در ﺧﻮاﺑﮕﺎه ﮔﺬاﺷﺖ ﺑﻪ آراﻣﯽ ﺑﻪ ﻃﺮف‬
‫زﻣﯿﻦ ﮐﻮﯾﯿﺪﯾﭻ ﺑﻪ راه اﻓﺘﺎد ‪.‬ﺑﺎ وﺟﻮد ﻓﺸﺮدﮔﯽ ﮐﺎر اﻟـﻒ دال ﻫـﺮی ﺗﻮاﻧـﺴﺘﻪ ﺑـﻮد ﭼﻨـﺪ‬
‫روزی ﺗﻤﺮﯾﻦ ﺗﯿﻤﺶ را ﺑﻪ ﺑﻌﺪ از ﻇﻬﺮ اﻧﺘﻘﺎل دﻫﺪ‪.‬ﻣﺜﻞ ﺗﻤﺎم وﻗﺘﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻮد ﺑﻪ ﻓﮑﺮ‬
‫ﻓﺮو رﻓﺖ‪.‬ﻓﮑﺮش ﻣﺸﻐﻮل ﺑﻮد ‪.‬ﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎی ﻧﺎﺷﻨﺎس ﻫﻨﻮز ﻫـﯿﭻ ﺳـﺮﻧﺨﯽ ﺑـﻪ او ﻧـﺪاده ﺑـﻮد‬
‫‪.‬اﺻﻼ ﻣﻤﮑﻦ ﺑﻮد ﺑﻪ ﻗﻮل ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻓﻘﻂ ﺳﺮﺑﻪ ﺳﺮش ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ ‪.‬از ﻃﺮﻓﯽ او ﻫﻨﻮز ﻫـﻢ‬
‫ﺑﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﺮد‪.‬ﺧﺸﻢ و ﻧﻔﺮﺗﺶ از اﺳﻨﯿﭗ وﺟﻮدش را ﺷﻌﻠﻪ ور ﻣﯿﮑﺮد ‪.‬اﻣـﺎ ﻫﻤـﯿﻦ‬
‫دﯾﺮوز ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﮑﺘﻪ ی ﺟﺪﯾﺪی ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬ﺑﻌﺪ از اﯾﻨﮑﻪ ﺷﺐ ﻗﺒـﻞ از آن‪ ,‬ﺧـﻮاب آن ﺷـﺐ‬
‫ﺷﻮم را دﯾﺪه ﺑﻮد ‪ ,‬ﺳﺮ ﮐﻼﺳﻬﺎی اﻟﻒ دال و ﺗﻤﺮﯾﻦ ﮐﻮﯾﯿﺪﯾﭻ ﺣـﺴﺎﺑﯽ داد و ﻫـﻮار ﮐـﺮده‬
‫ﺑﻮد و رون ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮا ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺧﻮاب ﻫﺮی ﺷﺪه ﺑﻮد اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع را ﺑـﺎ ﻫﺮﻣﯿـﻮن در ﻣﯿـﺎن‬
‫ﮔﺬاﺷﺖ ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن اﺻﺮار داﺷﺖ ﮐﻪ ﻫﺮی ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮه ی آن ﺷﺐ ﺳﻔﺮ ﮐﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ اﯾﻦ وﺳﯿﻠﻪ ﺧـﺸﻤﺶ‬
‫را ﺧﺎﻟﯽ ﮐﻨﺪ و ﻫﺮی اﯾﻨﮑﺎر را ﮐﺮده ﺑﻮد ‪.‬آﻧﺸﺐ ﺷﺶ ﺑﺎر ﺑﻪ آن ﺧﺎﻃﺮه ﺳﻔﺮ ﮐﺮده ﺑـﻮد و‬
‫ﻫﻤﯿﻦ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﺑﻪ ﻧﮑﺘﻪ ای ﭘﯽ ﺑﺒﺮد‪:‬ﭼﺮا؟ﭼﺮا ﻣﻨﻮ ﻧﮑـﺸﺖ؟اون ﻣﯿﺘﻮﻧـﺴﺖ‪.‬ﻣﯿـﺪوﻧﻢ ﮐـﻪ‬

‫‪219‬‬

‫‪220‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻣﯿﺘﻮﻧﺴﺖ‪.‬اﯾﻨﻘﺪر از ﻣﻦ ﻧﻔﺮت داﺷﺖ ﮐﻪ دﺳﺘﻮر وﻟﺪﻣﻮرﺗﻮ ﻧﺎدﯾﺪه ﺑﮕﯿﺮه‪...‬ﭘﺲ ﭼـﺮا‪...‬اون‬
‫ﻓﻘﻂ ﻣﻨﻮ دﻓﻊ ﻣﯿﮑﺮد ﭼﺮا ‪...‬ﻣﺪام ﯾﺎدآوری ﻣﯿﮑﺮد‪...‬‬
‫ﺑﺮای ﺑﺎر ﻫﺰارم ﺻﺪای اﺳﻨﯿﭗ در ﺳﺮش ﭘﯿﭽﯿـﺪ‪:‬اﯾﻨﻘـﺪر ﻃﻠـﺴﻤﺎﺗﻮ ﺑﺮﻣﯿﮕـﺮدوﻧﻢ ﺗـﺎ ﯾـﺎد‬
‫ﺑﮕﯿﺮی دﻫﻨﺘﻮ ﺑﺒﻨﺪی‪..‬دﻫﻨﺘﻮ ﺑﺒﻨﺪی‪...‬دﻫﻨﺘﻮ ﺑﺒﻨﺪی‪...‬‬
‫_ﻫﺮی ﻧﻤﯿﺨﻮای دﻫﻨﺘﻮ ﺑﺒﻨﺪی؟ﺻﺪای آﺷﻨﺎی ﻓﺮد اﻓﮑﺎرش را ﺑﻪ ﻫﻢ رﯾﺨﺖ‪.‬اﻋـﻀﺎی ﺗـﯿﻢ‬
‫در اﻃﺮاﻓﺶ ﻓﺮود آﻣﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻓﺮد اوﻟﯿﻦ ﺳﻮال را ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﭼﯽ ﺷﺪ ﻫﺮی؟ﺗﻮﻧﺴﺘﯽ اﺟﺎزه ی ﺑﺎزی ﺑﮕﯿﺮی؟‬
‫_ﺑﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﮔﻔﺘﻢ‪.‬ﻗﺮار ﺷﺪ ﺑﺎ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻪ‪.‬وﻟﯽ ﺧﻮدﺷﻢ راﺿﯽ ﻧﺒﻮد‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺟﺮج ﮐﺮد‪:‬ﭘﺲ ﺑﻼﺧﺮه ﺗﻮﻧﺴﺘﯽ ﺧﺎﻧﻢ ﭘﺎﻣﻔﺮی رو راﺿﯽ ﮐﻨﯽ؟!‬
‫ﺟﺮج ﺧﻨﺪه ای ﮐﺮد‪:‬آره ! ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺨﺖ ﺑﻮد وﻟﯽ ﺑﻼﺧﺮه اﺟﺎزه داد‪.‬ﻫﻤـﻮن ﻣﻮﻗـﻊ ﻫـﻢ ﺑﻬـﻢ‬
‫ﮔﻔﺖ ﺣﺎﻻ ﺣﺎﻻ ﻫﺎ ﺑﻪ ﺗﻮ اﺟﺎزه ی ﭘﺮواز ﻧﻤﯿـﺪه‪........‬ﺑﻌـﺪ ﻟﺒﺨﻨـﺪی ﺑـﻪ ﭼﻬـﺮه ی ﻧﮕـﺮان‬
‫ﻫﻤﺒﺎزﯾﻬﺎﯾﺶ زد‪:‬اﻣﺎ ﻫﺮﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻣﯿﺸﻨﺎﺳﻢ رازﯾﺶ ﻣﯿﮑﻨﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﺎﻧﻢ ﭘﺎﻣﻔﺮی ﯾﻪ دﻧﺪه ﺗﺮ از اﯾﻦ ﺣﺮﻓﺎس ‪.‬ﻓﻘﻂ دﻋـﺎ ﮐﻨـﯿﻦ ﻟـﻮﭘﯿﻦ ‪,‬‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل رو رازی ﮐﻨﻪ وﮔﺮﻧﻪ‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ اﺧﻢ ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﯿﮑﺎر ﻣﯿﺨﻮای ﺑﮑﻨﯽ؟‬
‫_ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻣﻦ ﺗﻮ اﯾﻦ ﺑﺎزی ﺷﺮﮐﺖ ﻣﯿﮑﻨﻢ ‪.‬ﺣﺎﻻ ﻫﺮ اﺗﻔﺎﻗﯽ ﮐﻪ ﻣﯿﺨﻮاد ﺑﯿﻮﻓﺘﻪ‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ رو ﺑﻪ ﺗﯿﻤﺶ ﮐﺮد‪:‬ﻣﯿﺮﯾﻢ رﺧﺘﮑﻦ ‪.‬ﻣﯿﺨﻮام اﻣﺸﺐ ﯾﻪ ﺑﺎر دﯾﮕﻪ ﺗﺎﮐﺘﯿﮏ ﺑﺎزی رو ﭼﮏ‬
‫ﮐﻨﯿﻢ‪.‬‬
‫اﻋﺘﺮاض ﻓﺮد ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪:‬اﯾﻦ ﺗﺐ داره ﻫﻤﻪ ﮔﯿﺮ ﻣﯿـﺸﻪ ‪.‬اول اﻟﯿـﻮر ‪.‬ﺑﻌـﺪ آﻧﺠﻠﯿﻨـﺎ‪.‬ﺣـﺎﻻ ﻫـﻢ‬
‫ﻫﺮی‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﺗﻮﭘﯿﺪ‪:‬ﻏﺮ ﻧﺰن ﻓﺮد‬

‫‪220‬‬

‫‪221‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫رون ﺟﻮاب داد‪:‬راس ﻣﯿﮕﻪ ﻓﺮد !ﭼﺮا ﻏﺮ ﻣﯿﺰﻧﯽ؟ ﻫﻤﺶ ﺑﺎر ﺷﺼﺖ وﺷﺸﻤﻪ ﮐـﻪ ﺗـﻮ اﯾـﻦ‬
‫ﻫﻔﺘﻪ ﺗﺎﮐﺘﯿﮏ رو ﭼﮏ ﻣﯿﮑﻨﯿﻢ‪.‬ﺧﺪا ﺑﺮای ﺑﺎزی اﺳﻼﯾﺘﺮﯾﻦ ﺑﻪ دادﻣﻮن ﺑﺮﺳﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی اﺧﻤﯽ ﮐﺮد‪:‬رون!‬
‫ﻫﺮی ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺖ ﺑﻌﺪ را ﺑﻪ ﺗﻮﺿﯿﺢ ﺗﺎﮐﺘﯿﮏ ﻣﻮرد ﻧﻈﺮش ﭘﺮداﺧﺖ ‪.‬ﺑﻌﺪ از اﯾﻨﮑـﻪ از ﻫﻤـﻪ‬
‫ﭼﯿﺰ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺷﺪ رو ﺑﻪ ﺟﯿﻨﯽ ﮐﺮد‪:‬ﺟﯿﻨﯽ ﻣﯿﺨﻮام ﺗﺎ ﺣﺪ اﻣﮑﺎن ﺧﻮدﺗﻮ از اﺳﻤﯿﺖ دور ﻧﮕـﻪ‬
‫داری‬
‫ﻓﺮد ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﮕﺮان ﻧﺒﺎش ﻫﺮی‪ ,‬ﻣﺎ ﺗﺎ ﻣﻮاﻇﺒﺸﯿﻢ‪ .‬اﮔﻪ اﺳﻤﯿﺖ ﺑﺨﻮاد ﭼـﭗ ﺑﻬـﺶ ﻧﮕـﺎه ﮐﻨـﻪ‬
‫‪...‬دﻧﮓ‪ ...‬و ادای ﺿﺮﺑﻪ زدن ﺑﻪ ﭼﻤﺎق ﺑﻪ ﺳﺮ اﺳﻤﯿﺖ را در آورد ﺟﺮج ﻫـﻢ ادای ﺳـﻘﻮط‬
‫در آورد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﺐ‪ ,‬اﺳﻤﯿﺖ ﻣﺮد‪.‬ﻣﺸﮑﻞ دﯾﮕﻪ ای ﻫﺴﺖ؟‬
‫ﻫﺮی ﺧﯿﻠﯽ ﺟﺪی ﺑﻪ آن دو ﮔﻔﺖ‪:‬دارم ﺑﻬﺘﻮن ﻣﯿﮕﻢ ‪.‬ﺣﻖ ﻧﺪارﯾﻦ اﯾﻦ ﮐـﺎرو ﺑﮑﻨـﯿﻦ‪.‬ﻣﮕـﻪ‬
‫اﯾﻨﮑﻪ ﻫﻮس ﮐﻨﯿﻦ دوﺑﺎره ﻣﺤﺮوﻣﺘﻮن ﮐﻨﻦ‪.‬ﺗﮑﻠﯿﻒ اﺳﻤﯿﺖ رو ﻫﻢ ﺧﻮدم روﺷﻦ ﻣﯿﮑﻨﻢ‪.‬ﻓﺮدا‬
‫ﻣﻦ ﻣﯿﺪوﻧﻢ و اون‬
‫_ﻫﺮی ﺗﻮ ﮐﻪ ﺑﺎزی ﻧﻤﯿﮑﻨﯽ!‬
‫ﻫﺮی ﺧﻨﺪﯾﺪ‪:‬ﭼﺮا ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻣﻦ ﺑﺎزی ﻣﯿﮑﻨﻢ ﺑﻬﺖ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻢ ﻣﺤﺎﻟﻪ اﯾﻦ ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ رو از دﺳـﺖ‬
‫ﺑﺪم‪.‬‬
‫رون ﻧﮕﺎه ﻣﺸﮑﻮﮐﯽ ﺑﻪ ﻫﺮی ﮐﺮد‪ :‬ﺑﺎزﭼﻪ ﻧﻘﺸﻪ ای داری ﻫﺮی؟‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺑﯿﺨﯿﺎﻟﯽ ﺟﻮاب داد‪:‬ﺑﻬﺘﺮه ﺑﺮﮔﺮدﯾﻢ ‪ ,‬در ﻣﻮرد ﻧﻘﺸﻪ ﻫﻢ ﺑﻌﺪا ﺑﻬﺘﻮن ﻣﯿﮕﻢ‪.‬‬
‫درﺳﺖ وﻗﺘﯽ ﮐﻪ از در رﺧﺘﮑﻦ ﺧﺎرج ﺷﺪﻧﺪدﻣﻠﺰاﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﯽ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ اون ﺟﻐﺪه ﺑﺎ ﮐﺪوﻣﻤﻮن‬
‫ﮐﺎر داره؟‬

‫‪221‬‬

‫‪222‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﻤﻪ ﺑﺮﮔﺸﺘﻨﺪ‪.‬ﺟﻐﺪ ﺧﺎﮐﺴﺘﺮی ﺑﺰرﮔﯽ روی ﯾﮑﯽ از ﻧﺮده ﻫﺎ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻪ ﻧﻈـﺮ‬
‫ﻣﯿﺮﺳﯿﺪ‪.‬ﺑﻪ ﻣﺤﺾ دﯾﺪن آﻧﻬﺎ ﭘﺮواز ﮐﺮد و روی ﺷﺎﻧﻪ ی ﻫﺮی ﻧﺸﺴﺖ‪.‬ﻫﺮی ﻧﺎﻣﻪ ی ﺟﻐـﺪ‬
‫را از ﭘﺎﯾﺶ ﺑﺎز ﮐﺮد و ﺟﻐﺪ در اﻧﺘﻈﺎر ﺟﻮاب ﺑﻪ ﻫﺮی ﺧﯿﺮه ﺷﺪ‪.‬‬
‫_از آﻟﯿﺸﯿﺎﺳﺖ!!!‬
‫_آﻟﯿﺸﯿﺎی ﺧﻮدﻣﻮن؟!ﻧﻪ ﺑﺎﺑﺎ!!!!ﻣﻮﺿﻮع ﭼﯿﻪ؟‬
‫ﻫﺮی ﻧﺎﻣﻪ را ﺑﺎز ﮐﺮد‪:‬‬
‫ﻫﺮی ﻋﺰﯾﺰ‬
‫ﺧﺒﺮ ﻣﻮﻓﻘﯿﺖ اﻟﻒ دال ﺑﺎﻋﺚ اﻓﺘﺨﺎر و ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﻣﺎ ﺷﺪ‪.‬از ﻃﺮف ﻣﺎ ﺑﻪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺗﺒﺮﯾﮏ‬
‫ﺑﮕــﻮ‪.‬ﻓﮑــﺮ ﮐــﺮدﯾﻢ ﺷــﺎﯾﺪ ﺑﻬﺘــﺮ ﺑﺎﺷــﻪ ﻓﻌﺎﻟﯿــﺖ ﮔﺮوﻫــﻮ ﺑــﻪ ﺑﯿــﺮون از ﻫــﺎﮔﻮارﺗﺰ‬
‫ﮔــﺴﺘﺮش ﺑــﺪﯾﻦ;اﮔــﻪ ﺑﺨــﻮاﯾﻦ ﻣﯿﺘــﻮﻧﯿﻦ رو ﮐﻤــﮏ ﻣــﺎ ﺣــﺴﺎب ﮐﻨــﯿﻦ‪ .‬اﻣــﺸﺐ در‬
‫ﻫﺎﮔﺰﻣﯿﺪ ﻫﺴﺘﯿﻢ ‪.‬ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺟﻮاب ﺷﻤﺎ‬
‫ﮐﺘﯽ‪.‬آﻧﺠﻠﯿﻨﺎ‪.‬آﻟﯿﺸﯿﺎ‬
‫ﻫﺮی ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪.‬ﻓﮑﺮ ﻣﻌﺮﮐﻪ ای ﺑﻮد ‪.‬رو ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﺮد‪:‬ﻫﻤﯿﻦ اﻻن ﯾﻪ ﺟﻠﺴﻪ ی ﻓـﻮری‬
‫ﺑﺮای ﺳﺎﻋﺖ ﻫﻔﺖ ﺑﺬار ‪.‬ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﻧﻈﺮ ﺑﻘﯿﻪ رو ﻫﻢ ﺑﺪوﻧﯿﻢ‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ ﺑﺎ ﺻﺪای ﺑﻠﻨﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﮐﺴﯽ ﻗﻠﻢ و ﮐﺎﻏﺬ ﻫﻤﺮاﻫﺶ ﻫﺴﺖ؟‬
‫ﺟﺮج ﮐﺎﻏﺬی ﺑﻪ ﻫﺮی داد و او در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻧﮕﺎه ﮐﻨﺠﮑﺎو دﯾﮕﺮان ﺟﻮاب ﻧﺎﻣﻪ را ﻧﻮﺷﺖ‪:‬‬
‫ﮐﺘﯽ‪.‬آﻧﺠﻠﯿﻨﺎو آﻟﯿﺸﯿﺎی ﻋﺰﯾﺰ‬
‫از ﺗﺒﺮﯾﮑﺘﻮن ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ‪.‬ﻣﻦ ﺑﺎ ﻧﻈﺮ ﺷﻤﺎ ﻣﻮاﻓﻘﻢ اﻣﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﻧﻈﺮ ﺑﻘﯿـﻪ ی ﮔـﺮوه رو ﻫـﻢ‬
‫ﺑﺪوﻧﯿﻢ‪.‬اﻣﺸﺐ ﺳﺎﻋﺖ ﻫﻔﺖ در ﻣﺤﻞ ﺟﻠﺴﺎت ﮔﺮوه ﻣﻨﺘﻈﺮﺗﻮن ﻫﺴﺘﯿﻢ‪.‬‬
‫وﻗﺘﺸﻪ وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﺠﺎی داﻣﺒﻠﺪور از ارﺗﺶ داﻣﺒﻠﺪور ﺑﺘﺮﺳﻪ‬
‫ﻫﺮی‬
‫‪222‬‬

‫‪223‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﻧﺎﻣﻪ را ﺑﻪ ﺟﻐﺪ داد ‪.‬وﻗﺘﯽ ﺟﻐﺪ ﭘﺮواز ﮐﺮد ﺟﺮج ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﭼﯽ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﻮد ﻫﺮی؟‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ی ﻣﻨﺘﻈﺮ دوﺳﺘﺎﻧﺶ ﻧﮕﺎه ﮐـﺮد‪:‬ﻋﺠﻠـﻪ ﻧﮑﻨـﯿﻦ اﻣـﺸﺐ ﻫﻤـﻪ ﭼﯿـﺰو ﺑﻬﺘـﻮن‬
‫ﻣﯿﮕﻢ‪.‬ﻓﺮد‪ ,‬ﺟﺮج ﯾﻪ ﺳﺮ ﺑﺮﯾﻦ آﺷﭙﺰﺧﻮﻧﻪ ﺑﺮای اﻣﺸﺐ ﻧﻮﺷﯿﺪﻧﯽ و ﮐﯿﮏ ﺗﻬﯿﻪ ﮐﻨﯿﻦ‬
‫‪.‬ﺑﻌﺪ ﺑﻪ آراﻣﯽ رو ﺑﻪ رون زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪ :‬ﺗﺎ ﻣﻦ ﯾﻪ ﺳﺮی ﺑﻪ ﻣﺎدام ﭘﯿﻨﺲ ﻣﯿﺰﻧﻢ ﺑﺮو از ﺗـﻮ‬
‫ﮐﯿﻔﻢ اون ﻣﻌﺠﻮن ﺣﻘﯿﻘﺘﻮ ﺑﯿﺎر‪.‬‬

‫‪223‬‬

‫‪224‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻓﺼﻞ هﻔﺪهﻢ ‪:‬ﺝﺪال در ﺁﺳﻤﺎن‬
‫ﺟﻠﺴﻪ ی آﻧﺸﺐ اﻟﻒ دال ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﭘﯿﺶ رﻓﺖ ‪.‬ﻫﻤﻪ ی اﻋﻀﺎی ﮔﺮوه ﺑﺎ ﭘﯿﺸﻨﻬﺎد ﮔﺴﺘﺮش‬
‫ﻓﻌﺎﻟﯿﺖ ﻫﺎی ﮔﺮوه ﻣﻮاﻓﻖ ﺑﻮدﻧﺪ ‪.‬از آﻧﺠﺎ ﮐـﻪ آﻧﺠﻠﯿﻨـﺎ و آﻟﯿـﺸﯿﺎ ﺑـﻪ ﺗـﺎزﮔﯽ ﺑـﻪ ﻋﻨـﻮان‬
‫ﮐﺎرآﻣﻮز ﺑﻪ ﺟﻤﻊ ﮐﺎراﮔﺎﻫﺎن وزارت ﺧﺎﻧﻪ ﭘﯿﻮﺳﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ﺑﻪ اﻃﻼﻋﺎت زﯾـﺎدی دﺳﺘﺮﺳـﯽ‬
‫داﺷﺘﻨﺪ و ﮐﺘﯽ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻣﺪﯾﺮ دﻓﺘﺮ اﺳﮑﺮﯾﻤﺠﯿﻮر ﺑﻪ اﻃﻼﻋﺎﺗﯽ دﺳﺘﺮﺳﯽ داﺷﺖ ﮐﻪ دﺳـﺖ‬
‫ﻣﺤﻔﻞ ﺑﻪ ﻫﯿﭻ وﺟﻪ ﺑﻪ آن ﻧﻤﯿﺮﺳﯿﺪ‪.‬‬
‫از ﻃﺮﻓﯽ ﻫﺮ ﺳﻪ ی آﻧﻬﺎ ﺑﻪ واﺳﻄﻪ ی ﺷﻐﻠﯽ ﮐﻪ داﺷﺘﻨﺪ آﻣﻮزﺷﻬﺎی ﺧﺎﺻﯽ دﯾـﺪه ﺑﻮدﻧـﺪ‬
‫ﮐﻪ ﯾﺎدﮔﯿﺮی آﻧﻬﺎ ﺑﺮای ﺑﻘﯿﻪ ی ﮔﺮوه واﻗﻌﺎ ﻣﻬﻢ ﺑﻮدوﻣﺤﻔﻞ ﻫﻢ از ﻫﺮ ﺳـﻪ ی آﻧﻬـﺎ ﺑـﺮای‬
‫ﻫﻤﮑﺎری دﻋﻮت ﮐﺮده ﺑﻮد ‪.‬ﺑﺎ اﯾﻦ وﺟﻮد اﻋﻀﺎی ﮔﺮوه ﺗـﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺘﻨـﺪ ﻣـﺎﺟﺮای ﻣﻨـﺎﺑﻊ‬
‫ﺟﺪﯾﺪ ارﺗﺶ از ﻫﻤﻪ ﺣﺘﯽ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل و ﻣﺤﻔﻞ ﭘﻨﻬﺎن ﺑﻤﺎﻧﺪ ‪.‬‬
‫ﺣﺪود ﻧﯿﻤﻪ ﺷﺐ اﻋﻀﺎی ﮔﺮوه ﺑﻪ ﺧﻮاﺑﮕﺎﻫﻬﺎﯾﺸﺎن ﺑﺮﮔﺸﺘﻨﺪ و ﻫﺮی ﺑﺮای ﺑﺪرﻗـﻪ ی آﻧﻬـﺎ‬
‫ﺗﺎ دروازه ی ﻗﻠﻌﻪ ﻫﻤﺮاﻫﯿﺸﺎن ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﺳﻪ ﻣﻬﺎﺟﻢ ﺳﺎﺑﻖ ﺗﯿﻢ ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور از اﯾﻨﮑﻪ ﻓﺮﺻﺖ دﯾﺪن ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ی ﻓﺮدا را ﻧﺪاﺷـﺘﻨﺪ واﻗﻌـﺎ‬
‫ﻧﺎراﺣﺖ ﺑﻮدﻧﺪ و ﻗﻮل دادﻧﺪ ﺧﻮد را ﺑﺮای ﺗﻤﺎﺷﺎی ﺑـﺎزی ﺑـﺎ اﺳـﻼﯾﺘﺮﯾﻦ ﺑﺮﺳـﺎﻧﻨﺪ‪.‬ﻫـﺮی‬
‫ﻣﺨﻔﯿﺎﻧﻪ از آﻧﻬﺎ ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺑﻮد ﺗﺎ اﮔﺮ ﺑﻪ ﻫﺮ اﻃﻼﻋﺎﺗﯽ در ﺑﺎره ی ﻃﺎق دﯾﮑﻮر دﺳﺖ ﯾﺎﻓﺘﻨـﺪ‬
‫ﻓﻮرا او را ﺧﺒﺮ ﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬
‫آﻧﺠﻠﯿﻨﺎ ﻣﺸﮑﻮﮐﺎﻧﻪ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬اﯾﻦ ﻃﺎق دﯾﮑﻮر ﭼﯽ ﻫﺴﺖ؟‬

‫‪224‬‬

‫‪225‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_ﻧﻤﯿﺪوﻧﻢ آﻧﺠﯽ‪ ,‬داﺳﺘﺎﻧﺶ ﻣﻔﺼﻠﻪ‪ .‬و ﯾﻪ ﭼﯿﺰی ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﻬﻢ ﻣﯿﮕﻪ اﯾﻦ ﻃﺎق ﺧﯿﻠﯽ ﻣﻬﻤﻪ‬
‫‪.‬ﻣﻦ ﺑﺎ رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن دارﯾﻢ ﮐﺘﺎﺑﺨﻮﻧﻪ رو ﻣﯿﮕﺮدﯾﻢ وﻟﯽ زﯾﺮ و رو ﮐﺮدن اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﮐﺘﺎب‬
‫ﺣﺪاﻗﻞ ﺳﻪ ﺳﺎل وﻗﺖ ﻣﯿﺒﺮه‪.‬‬
‫آﻟﯿﺸﯿﺎ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺧﺐ اﮔﻪ اﯾﻨﻘﺪر ﻣﻬﻤﻪ ﭼﺮا از ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﮐﻤﮏ ﻧﻤﯿﮕﯿـﺮی؟!ﺑﯿـﺴﺖ ﻧﻔـﺮ ﺧﯿﻠـﯽ‬
‫ﺳﺮﯾﻌﺘﺮ ﻣﯿﺘﻮﻧﻦ اﯾﻦ ﮐﺎرو ﺑﮑﻨﻦ‪.....‬‬
‫_ﭼﺮا ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﺧﻮدم ﻧﺮﺳﯿﺪه ﺑﻮد؟!!!ﺷﺎﯾﺪ ﻫﻤﯿﻦ ﮐﺎرو ﮐﺮدم‪...‬‬
‫آﻧﺠﻠﯿﻨﺎ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺑﺒﯿﻨﻢ ﻫﺮی ﺑﻪ اﻋﻀﺎی ﮔﺮوه ﻣﻄﻤﺌﻨﯽ؟اﮔﻪ ﺑﺨﻮاﯾﻢ ﻓﻌـﺎﻟﯿﺘﻤﻮﻧﻮ ﻋﻠﻨـﯽ ﮐﻨـﯿﻢ‬
‫ﺑﺎﯾﺪ ﻫﻮاﺳﻤﻮﻧﻮ ﺟﻤﻊ ﮐﻨﯿﻤﺎ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺧﻨﺪﯾﺪ‪:‬ﯾﻪ ﺳﻮال ﻣﯿﭙﺮﺳﻢ راﺳﺘﺸﻮ ﺑﮕﻮ‪.‬‬
‫_ﺑﭙﺮس‬
‫_اﺣﺘﻤﺎﻻ اﺳﺘﺎد آﻣﻮزﺷﯿﺘﻮن ﭼﺸﻢ ﺑﺎﺑﺎ ﻗﻮری ﻧﯿﺴﺖ؟‬
‫ﻫﺮ دو ﺧﻨﺪﯾﺪﻧﺪ‪:‬زدی ﺑﻪ ﻫﺪف‪.‬از ﮐﺠﺎ ﻓﻬﻤﯿﺪی؟!‬
‫_آﺧﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﺷﺒﯿﻪ ش ﺷﺪﯾﻦ‪.‬‬
‫ﻫﺮ ﺳﻪ دوﺳﺖ ﺧﻨﺪﯾﺪﻧﺪ‪:‬ﻣﻤﻨﻮن ‪.‬ﭘﺲ ﺧﯿﻠﯽ وﺣﺸﺘﻨﺎک ﺷﺪﯾﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻗﻬﻘﻬﻪ زد‪:‬ﻧﻪ زﯾﺎد‬
‫رون ﺗﻤﺎم ﺳﻌﯿﺶ را ﮐﺮد ﺗﺎ ﻫﺮی را از رﻓﺘﻦ ﺑﻪ ﺑﺮج ﺳﺘﺎره ﺷﻨﺎﺳـﯽ ﻣﻨـﺼﺮف ﮐﻨـﺪ ‪.‬اﻣـﺎ‬
‫ﺣﺘﯽ ﺑﺎ ﮐﻤﮏ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﻪ اﯾﻦ ﮐﺎر را دﯾﻮاﻧﮕﯽ ﻣﺤﺾ ﻣﯿﺪاﻧﺴﺖ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺖ او را ﻗﺎﻧﻊ ﮐﻨﺪ‬
‫‪.‬ﺑﻼﺧﺮه ﻗﺮار ﺷﺪ آن دو ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﻫﺮی ﺑﻪ ﺑﺮج ﺑﺮوﻧﺪ و از زﯾﺮ ﺷﻨﻞ ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ ﺷﺎﻫﺪ ﻣـﺎﺟﺮا‬
‫ﺑﺎﺷﻨﺪ‪.‬ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺖ ﻗﺒﻞ از ﻃﻠﻮع آﻓﺘﺎب ﻫﺮی از ﭘﻠﻪ ﻫﺎی ﺑﺮج ﺳﺘﺎره ﺷﻨﺎﺳﯽ ﺑﺎﻻ رﻓﺖ ‪.‬ﺑﻌﺪ‬
‫از ﻫﻔﺘﺎد ﭘﻠﻪ ﺑﻼﺧﺮه ﺑﻪ ﺑﺎﻻی ﺑﺮج رﺳـﯿﺪ‪.‬ﺑـﺎ ﻫـﺮ ﻗـﺪم دردی در وﺟـﻮدش ﺗـﺎزه ﻣﯿـﺸﺪ‬
‫ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را آﻣﺎده ﮐﺮد و دﺳﺖ ﻟﺮزاﻧﺶ را ﺟﻠﻮ ﺑﺮد و در اﺗـﺎﻗﯽ را ﮐـﻪ ﻣـﺪﺗﻬﺎ در‬

‫‪225‬‬

‫‪226‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﯾﺶ ﻣﯿﺪﯾﺪ ﺑﺎز ﮐﺮد‪ .‬ﺑﯽ اﺧﺘﯿﺎر ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﭘﻨﺠﺮه ی آﺷﻨﺎﯾﯽ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ﮐﻪ داﻣﺒﻠﺪور‬
‫از آن ﺳﻘﻮط ﮐﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺎ دﻗﺖ اﻃﺮاف را ﺑﺮرﺳﯽ ﮐﺮد اﻣﺎ ﺧﺒﺮی ﻧﺒﻮد ﮐـﻢ ﮐـﻢ ﻣﻄﻤـﺌﻦ‬
‫ﻣﯿﺸﺪ ﮐﻪ اﯾﻦ ﻓﻘﻂ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ای از ﻃﺮف اﺳـﻼﯾﺘﺮﯾﻨﯽ ﻫﺎﺳـﺖ‪.‬ﺑﻌـﺪ از ﻧـﯿﻢ ﺳـﺎﻋﺖ آﻫـﺴﺘﻪ‬
‫زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد ‪:‬ﺑﻬﺘﺮه ﺑﺮﮔﺮدﯾﻢ ﺣﻖ ﺑﺎ ﺷﻤﺎ ﺑﻮد‬
‫رون ﺷﻨﻞ را ﮐﻨﺎر زد‪:‬ﺗﺎزه ﻓﻬﻤﯿﺪی؟‬
‫ﻫﺮی ﺑﺮﮔﺸﺖ ﮐﻪ از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺑﺮود اﻣﺎ ﺻﺪای ﻫﺮﻣﯿﻮن در ﺟﺎ ﻣﺘﻮﻗﻔﺶ ﮐﺮد‪:‬ﻫﺮی اون‬
‫ﭼﯿﻪ؟‬
‫ﻫﺮ ﺳﻪ ﺑﻪ ﺑﯿﺮون ﭘﻨﺠﺮه ﺧﯿﺮه ﺷﺪﻧﺪ ﻣﻮﺟﻮدی ﻧﻘﺮه ای رﻧﮓ ﺑﻪ ﺗﺎﺧﺖ ﺑﻪ ﻃﺮﻓﺸﺎن ﻣﯿ‪Ĥ‬ﻣﺪ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی دﺳﺘﻮر داد‪:‬از ﭘﻨﺠﺮه ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﮕﯿﺮﯾﻦ‪.‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻫﺎﺗﻮﻧﻢ آﻣﺎده ﺑﺎﺷﻪ‪.‬‬
‫ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑﻌﺪ ﺷﺎﻫﯿﻦ ﻧﻘﺮه ای رﻧﮕﯽ از ﭘﻨﺠﺮه داﺧﻞ ﺷﺪ وﻗﺘﯽ ﻫﯿﭻ ﻃﻠﺴﻤﯽ ﺑﻪ آن ﮐﺎرﮔﺮ‬
‫ﻧﺸﺪ ﻫﺮی ﺗﺎزه ﻓﻬﻤﯿﺪ ﮐﻪ ﯾﮏ ﭘﺎﺗﺮوﻧﻮس )ﺳﭙﺮ ﻣﺪاﻓﻌﯽ ﮐﻪ اﻋﻀﺎی ﻣﺤﻔﻞ ﺑـﺮای ارﺗﺒـﺎط‬
‫ﺑﺎ ﻫﻢ اﺳﺘﻔﺎده ﻣﯿﮑﻨﻨﺪ(روﺑﺮوﯾﺶ اﯾﺴﺘﺎده‪.‬‬
‫_ﺑﺴﻪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ‬
‫آﻫﺴﺘﻪ ﺟﻠﻮ رﻓﺖ ﺷﺎﻫﯿﻦ ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﻫﺎی ﻫﺮی ﺧﯿﺮه ﺷﺪ و ﺻﺪاﯾﯽ در ﺳﺮش ﭘﯿﭽﯿﺪ‪:‬‬
‫ﭘﺎﺗﺮ ﺟﻠﻮی ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ی ﮐﻮﯾﯿﺪﯾﭻ رو ﺑﮕﯿﺮ وﮔﺮﻧﻪ ﻓﺮدا ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﻗﺘﻞ ﻋﺎم ﻣﯿﺸﻦ‪.‬‬
‫ﺳﭙﺮ ﻣﺪاﻓﻊ ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪ و ﻫﺮی را در ﺣﯿﺮت ﮔﺬاﺷﺖ‪.‬‬
‫رون ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﻫﺮی از ﻃﺮف ﮐﯽ ﺑﻮد؟‬
‫_ﻧﻤﯿﺪوﻧﻢ!‬
‫ﻫﺮی ﭘﯿﻐﺎم ﺳﭙﺮ را ﺑﺮای آﻧﻬﺎ ﺗﮑﺮار ﮐﺮد‪.‬‬
‫رون ﭘﻮزﺧﻨﺪی زد‪:‬ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ ﮐﺎر ﺧﻮدﺷﻮﻧﻪ! ﻣﯿﺨﻮان ﻣﺎ ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ رو ﮐﻨﺴﻞ ﮐﻨﯿﻢ ﺗﺎ اﻣﺘﯿـﺎز‬
‫از دﺳﺖ ﺑﺪﯾﻢ‪.‬‬

‫‪226‬‬

‫‪227‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪:‬ﮐﺪوﻣﺸﻮن ﺑﻠﺪه ﺳﭙﺮ ﻣﺪاﻓﻊ ﺑﻪ ﺷﮑﻞ ﺷﺎﻫﯿﻦ ﺑﺴﺎزه؟‬
‫_ﭼﻪ ﻓﺮﻗﯽ ﻣﯿﮑﻨﻪ ﻫﺮی؟اﻻن ﻧﺼﻒ ﺑﭽﻪ ﻫﺎی ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺑﻠﺪن ﺳﭙﺮ ﻣﺪاﻓﻊ ﺑﺴﺎزن‪ .‬ﻣـﺎ ﮐـﻪ‬
‫ﻫﻤﺸﻨﻮ از ﺣﻔﻆ ﻧﯿﺴﺘﯿﻢ!!!‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد‪:‬ﺑﻬﺘﺮه ﺑﺮﯾﻢ ﺑﺨﻮاﺑﯿﻢ ‪.‬ﻣﻨﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮم ﺳﺮاغ ﻟﻮﭘﯿﻦ‪.‬‬
‫_اﯾﻨﻮﻗﺖ ﺷﺐ؟‬
‫_آره ﻣﯿﺨﻮام ﺗﮑﻠﯿﻔﻤﻮ ﺑﺪوﻧﻢ‪.‬‬
‫رون ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫_ﭘﺲ ﻣﺎ ﺗﻮ ﺳﺎﻟﻦ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﻣﻨﺘﻈﺮﺗﯿﻢ ‪.‬ﻣﯿﺨﻮام ﻗﺒﻞ از ﺧﻮاب ﺧﯿﺎﻟﻢ از ﺑـﺎزی ﻓـﺮدا راﺣـﺖ‬
‫ﺑﺸﻪ‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ از اﯾﻨﮑﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻪ ﻫﺮی ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻪ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل را راﺿﯽ ﮐﻨﺪ ‪.‬ﻫﺮی ﺑﻘﯿﻪ ی‬
‫ﺷﺐ را ﺑﻪ ﺑﺤﺚ ﺑﺎ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﭘﺮداﺧﺖ ﺗﺎ او را ﺑﺮای ﻫﻤﺮاﻫﯽ ﺑﺎ ﻧﻘﺸﻪ اش راﺿﯽ ﮐﻨـﺪ‪.‬رون‬
‫ﻫﻢ از ﻫﺮی ﺣﻤﺎﯾﺖ ﻣﯿﮑﺮد و ﻣﺼﻤﻢ ﺑﻮد ﺣﺎل اﺳﻼﯾﺘﺮﯾﻨﯽ ﻫﺎ را ﺟـﺎ ﺑﯿـﺎورد‪.‬اﻣـﺎ ﻫﺮﻣﯿـﻮن‬
‫ﺣﺎﺿﺮ ﻧﺒﻮد زﯾﺮ ﺑﺎر ﺑﺮه‪.‬‬
‫_ﻫﺮی اﯾﻦ ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﻪ‪,‬اﮔﻪ ﻃﻮرﯾﺖ ﺑﺸﻪ‪.....‬‬
‫_ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻣﮕﻪ ﻣﻦ ﻣﯿﺨﻮام ﭼﯿﮑﺎر ﮐﻨﻢ؟اﯾﻦ ﻓﻘﻂ ﯾﻪ ﺑﺎزی ﮐﻮﯾﯿﺪﯾﭽﻪ ﻧـﻪ ﺟﻨـﮓ ﺟﻬـﺎﻧﯽ‬
‫ﺳﻮم!‬
‫رون ﮐﻪ ﻣﻌﻨﯽ ﺟﻨﮓ ﺟﻬﺎﻧﯽ ﺳﻮم را ﻧﻔﻬﻤﯿﺪه ﺑﻮد ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﭼﯽ ﭼﯽ؟‬
‫ﻫﺮی و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﯿﭻ ﮐﺪام زﺣﻤﺖ ﺗﻮﺿﯿﺢ دادن ﺑﻪ او را ﺑﻪ ﺧﻮد ﻧﺪادﻧﺪ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﻟﺠﺒﺎزی اداﻣﻪ داد‪:‬ﻫﺮﻣﯿﻮن‪,‬ﻣﺎ ﻫﯿﭻ ﮐﺎر ﺧﻼﻓﯽ ﻧﻤﯿﮑﻨﯿﻢ‪,‬ﺗﻨﻬﺎ ﮐـﺎری ﮐـﻪ ﺗـﻮ ﺑﺎﯾـﺪ‬
‫ﺑﮑﻨﯽ اﯾﻨﻪ ﮐﻪ ﺷﻨﻠﺘﻮ ﺑﭙﻮﺷﯽ و ﺑﻪ ﺟﺎی ﻣﻦ ﺑﯿﻦ ﺗﻤﺎﺷﺎﭼﯿﺎ ﺑﺸﯿﻨﯽ ﻫﻤﯿﻦ‪.‬‬
‫_وﻟﯽ‪...‬‬

‫‪227‬‬

‫‪228‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_وﻟﯽ ﻧﺪاره ‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن اﺧﻤﯽ ﮐﺮد‪:‬ﭘﺲ ﺑﺮای ﻫﻤـﯿﻦ ﻣﻨـﻮ آوردی ﺗـﻮ ﺗﯿﻢ؟ﭼﻨـﺪ روزه داری روش ﻓﮑـﺮ‬
‫ﻣﯿﮑﻨﯽ؟‬
‫_ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ از ﻫﻤﻮن ﻣﻮﻗﻊ ﮐﻪ ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﻣﻤﻨﻮع اﻟﭙﺮوازم ﮐﺮد‪.‬‬
‫_ﺣﺎﻻ ﻣﯿﺨﻮای ﭼﯿﮑﺎر ﮐﻨﯽ؟‬
‫_ﻫﯿﭽﯽ ‪.‬ﺑﺒﯿﻦ ﻣﻦ ﺑﺎ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺻﺤﺒﺖ ﮐـﺮدم ‪.‬ﻫﻤـﻪ ﻣـﻮاﻓﻘﻦ‪.‬ﺟﯿﻨـﯽ ﺑـﻪ ﺟـﺎی ﺗـﻮ ﻣﻬـﺎﺟﻢ‬
‫ﻣﯿﺸﻪ‪.‬ﻣﻨﻢ ﺑﻪ ﺟﺎی اون ﺟﺴﺘﺠﻮﮔﺮ‪.....‬‬
‫_وﻟﯽ ﻫﺮی‪...‬ﺗﻮ ﻫﻨﻮز ﺑﻪ اﺳﺘﺮاﺣﺖ اﺣﺘﯿﺎج داری!‬
‫رون ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﻏﺮﯾﺪ‪:‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎزم داری ﻣﺚ ﻣﺎﻣﺎﻧﻢ ﺣﺮف ﻣﯿﺰﻧﯽ‪.‬ﺧﻮدﺗﻢ ﻣﯿﺪوﻧﯽ ﮐـﻪ‬
‫ﺣﺎل ﻫﺮی ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮﺑﻪ‪.‬ﯾﻌﻨﯽ ﺑﻌﺪ اون دوﺋﻞ و ﻣﺒﺎرزه ی ﻫﺎﮔﺰﻣﯿـﺪ ‪...‬ﺷـﮏ دارم ﭼﯿـﺰﯾﺶ‬
‫ﺑﺎﺷﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﺳﻌﯽ ﻣﯿﮑﺮد ﺧﻮدش را ﻗﺎﻧﻊ ﮐﻨﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﭘﺲ ‪...‬ﻓﻘﻂ ﻫﻤﯿﻦ ﯾﻪ ﺑﺎر‬
‫ﻫﺮی ﭼﺸﻤﮑﯽ ﺑﻪ رون زد‪:‬ﻣﯿﺪوﻧﺴﺘﻢ دﺳﺖ رد ﺑﻪ ﺳﯿﻨﻪ ام ﻧﻤﯿﺰﻧﯽ‪.‬ازت ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ ﻫﺮﻣﯿﻮن‪.‬‬
‫ﺻﺒﺢ ﻓﺮدا ﻫﺮی ﺧﯿﻠﯽ زود ﺑﯿﺪار ﺷﺪ‪.‬ﻫﻤﺮاه رون و ﺟﯿﻨـﯽ و ﻫﺮﻣﯿـﻮن ﮐـﻪ ﻫﻨـﻮز ﻋـﺬاب‬
‫وﺟﺪان داﺷﺖ ﺑﻪ ﺳﺮﺳﺮای ﺑﺰرگ رﻓﺖ و ﺗﯿﻤﺶ را ﺑﻪ ﺧﻮردن ﯾﮏ ﺻـﺒﺤﺎﻧﻪ ی ﺣـﺴﺎﺑﯽ‬
‫دﻋﻮت ﮐﺮد ‪.‬ﺣﺎﻻ ﺣﺎل اﻟﯿﻮر را ﻣﯿﻔﻬﻤﯿﺪ ‪.‬اﺻﻼ اﺷﺘﻬﺎ ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬ﺑﺎ اﺻﺮار رون ﭼﻨﺪ ﺗﮑﻪ ﻧﺎن‬
‫ﺑﺮﺷﺘﻪ ﺧﻮرد ‪.‬ﺑﻌﺪ ﺑﺎ ﺗـﯿﻤﺶ ﺑـﻪ رﺧـﺘﮑﻦ رﻓـﺖ‪.‬در رﺧـﺘﮑﻦ ﻫـﺮی ﺑﺎزوﺑﻨـﺪ را ﺑـﻪ ﻓـﺮد‬
‫داد‪:‬ﺣﻮاﺳﺘﻮﻧﻮ ﺟﻤﻊ ﮐﻨﯿﻦ ‪.‬ﻧﻤﯿﺨﻮام اﺗﻔﺎﻗﯽ ﺑﯿﻮﻓﺘﻪ‪.‬‬
‫ﺟﺮج ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬ﺧﯿﺎﻟﺖ راﺣﺖ ‪.‬ﺗﻮ ﻓﻘﻂ ﮔﻮی زرﯾﻦ رو ﺑﮕﯿﺮ ﺑﺎﻗﯿﺶ ﺑﺎ ﻣﺎ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺟﯿﻨﯽ و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﺮد ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﺷﮏ داﺷﺖ و ﺑﺤﺚ ﻣﯿﮑﺮد ‪.‬ﺑﺎﯾﺪ زودﺗﺮ او‬
‫را در ﮐﺎر اﻧﺠﺎم ﺷﺪه ﻗﺮار ﻣﯿﺪاد‪.‬ﻫﺮ ﺳﻪ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﻪ دﻓﺘﺮ ﮐﺎﭘﯿﺘﺎن رﻓﺘﻨﺪ و ﺷﻨﻞ ﻫـﺎی ﺗﻐﯿﯿـﺮ‬

‫‪228‬‬

‫‪229‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﭼﻬﺮه را ﭘﻮﺷﯿﺪﻧﺪ ‪.‬ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑﻌﺪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ ﻃﺮف ﺟﺎﯾﮕﺎه ﺗﻤﺎﺷﺎﭼﯿﺎن ﺑﻪ راه اﻓﺘﺎد‪.‬ﻫﺮی و‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﻫﻢ ﮐﻪ ﺣﺎﻻ ﺑﺎ ﭼﻬﺮه ی ﻫﺮﻣﯿﻮن در ﮐﻨﺎر او ﺑﻮد ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﺑﻘﯿـﻪ ﺑـﻪ ﻣـﺮور ﺗﮑﻨﯿـﮏ‬
‫ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ﭘﺮداﺧﺘﻨﺪ‪.‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ آﻫﺴﺘﻪ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد ‪:‬ﭼﻘﺪر ﻋﺠﯿﺒﻪ ﮐﻪ آدم روﺑﺮوی ﺧﻮدش ﺑﺸﯿﻨﻪ؟‬
‫ﻫﺮی ﺧﻨﺪﯾﺪ و اداﻣﻪ داد‪:‬دﯾﮕﻪ ﺗﮑﺮار ﻧﻤﯿﮑﻨﻢ ‪,‬دﻣﻠﺰا ﻣﺎ ﻣﯿﺪوﻧﯿﻢ ﮐﻪ ﻣﺪاﻓﻊ ﻫﺎی ﺟﺪﯾﺪﺷﻮن‬
‫ﺧﻮب ﺑﺎزی ﻣﯿﮑﻨﻦ ﺣﻮاﺳﺘﻮﻧﻮ ﺟﻤﻊ ﮐﻨﯿﻦ‪.‬ﻓﺮد‪ ,‬ﺟﺮج ﯾﻪ ﺑﺎر دﯾﮕﻪ ﻣﯿﮕﻢ ﮐﺎری ﻧﮑﻨﯿﻦ ﮐﻪ‬
‫ﻣﺤﺮوم ﺑﺸﯿﻦ ‪...‬‬
‫ﭼﻬﺮه ی ﺟﺮج در ﻫﻢ رﻓﺖ و ﻓﺮد ﻏﺮﻏﺮی ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺣﺮﻓﺶ را ﮐﺎﻣﻞ ﮐﺮد‪:‬اﻣﺎ ﻣﯿﺘﻮﻧﯿﻦ ﺑﺎزدارﻧﺪه ﻫﺎ رو رو ﺳﺮ اﺳﻤﯿﺖ ﺧﻮرد ﮐﻨﯿﻦ ‪.‬‬
‫ﭼﻬﺮه ی ﺟﺮج ﺑﺎز ﺷﺪ‪:‬ﺣﺎﻻ ﺑﻬﺘﺮ ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﻓﺮد ﭼﺸﻤﮑﯽ زد‪:‬ﻧﺎاﻣﯿﺪت ﻧﻤﯿﮑﻨﯿﻢ‪.‬‬
‫ﮐﻢ ﮐﻢ ﺻﺪای ﺗﻤﺎﺷﺎﭼﯿﺎن در ورزﺷﮕﺎه اوج ﮔﺮﻓﺖ ﻫﺮی ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪:‬ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺎﺷﯿﻦ‬
‫ﺗﯿﻢ ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور در ﻣﯿﺎن ﺗﺸﻮﯾﻖ ﻃﺮﻓﺪاران وارد زﻣﯿﻦ ﺷﺪ‪.‬ﻫﻮا آﻓﺘﺎﺑﯽ ﺑﻮد و ﺑـﺎد ﻣﻼﯾﻤـﯽ‬
‫ﻣﯽ وزﯾﺪ‪.‬ﺟﻤﻌﯿﺖ ﻣﺜﻞ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﺎ ﺷـﻮر و ﻫﯿﺠـﺎن ﺑـﻪ ﺗـﺸﻮﯾﻖ ﺗﯿﻤﻬـﺎ ﻣﯿﭙﺮداﺧﺘﻨـﺪ ‪.‬ﻫـﺮی‬
‫آذرﺧﺶ را ﺑﻪ دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺖ و ﺟﻠﻮﺗﺮ از ﺑﻘﯿﻪ ﺑﻪ وﺳﻂ زﻣﯿﻦ آﻣﺪ‪.‬‬
‫ﺻﺪای ﮔﺰارﺷﮕﺮ ﺟﺪﯾﺪی ﮐﻪ ﻫﺮی ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﻣﯿﺸﻨﺎﺧﺖ در اﺳﺘﺎدﯾﻮم ﻃﻨﯿﻦ اﻧﺪاز ﺷﺪ‪:‬ﺧﺐ‬
‫اﯾﻨﻢ ﺗﯿﻢ ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور ﮐﻪ اﻣﺮوز در ﻏﯿﺎب ﭘﺎﺗﺮ ﺑﻪ رﻫﺒﺮی ﻓﺮد وﯾﺰﻟﯽ ﺑﻪ زﻣﯿﻦ اوﻣﺪه راﺑﯿﻨﺰ‪.‬‬
‫ﺗﻮﻣﺎس ‪.‬وﯾﺰﻟﯽ‪ ,‬وﯾﺰﻟﯽ‪ ,‬وﯾﺰﻟﯽ ﺑﺎزم وﯾﺰﻟﯽ و ﮔﺮﻧﺠﺮ ﺗﺮﮐﯿﺐ ﺟﺎﻟـﺐ اﻣـﺮوز ﮔﺮﯾﻔﻨـﺪوره‬
‫‪.‬ﺷﺎﻧﺲ آوردﯾﻢ ﮐﻪ ﺑﻘﯿﻪ ی وﯾﺰﻟﯽ ﻫﺎ ﻓﺎرغ اﻟﺘﺤﺼﯿﻞ ﺷﺪن وﮔﺮﻧﻪ اﻻن ﺗﯿﻢ ﮔﺮﯾﻔﻨـﺪور رو‬
‫ﺑﻪ ﻧﺎم ﺧﻮدﺷﻮن ﺛﺒﺖ ﻣﯿﮑﺮدن و در اون ﺻﻮرت ﺑﻘﯿﻪ ی ﺗﯿﻤﺎ ﻫﯿﭻ ﺷﺎﻧﺴﯽ ﻧﺪاﺷﺘﻦ ‪.‬ﻫﺮﭼﻨﺪ‬
‫ﮐﻪ اﻻﻧﻢ ﻧﺪارن‪...‬‬

‫‪229‬‬

‫‪230‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺻﺪای ﺗﺸﻮﯾﻖ ﺟﻤﻌﯿﺖ ﻃﺮﻓﺪار ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور اوج ﮔﺮﻓﺖ و اﻋﺘـﺮاض ﻣﻌﺘﺮﺿـﯿﻦ را ﺳـﺎﮐﺖ‬
‫ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﺳﯿﻤﻮس اداﻣﻪ داد‪:‬‬
‫_ﺟﺎی ﻫﺮی واﻗﻌﺎ ﺧﺎﻟﯿﻪ ﻣﺎ ﻫﻨﻮز ﻧﻤﯿﺪوﻧﯿﻢ ﭼﺮا ﻫﺮی ﺑﺎزی ﻧﻤﯿﮑﻨﻪ‪.‬اﻣﺎ ﻣﺸﺨﺼﺎ اﯾﻦ ﺑﻪ ﻧﻔﻊ‬
‫اﺳﻤﯿﺘﻪ‪.‬‬
‫ﺳﯿﻤﻮس ﻣﮑﺜﯽ ﮐﺮد ‪:‬ﺑﺎزﯾﮑﻨﺎی ﻫﺎﻓﻠﭙﺎپ ﻫﻢ وارد زﻣﯿﻦ ﺷﺪن ‪.‬ﻣﻬﺎﺟﻤـﺎ اﺳـﻤﯿﺖ‪,‬داﻧﯿﻠـﺰ و‬
‫ﺟﮑﺴﻮن ﻫﺴﺘﻦ ‪.‬ﻣﺪاﻓﻌﻬﺎﺷﻮن ادواردز و ﺗﺎﻣﺴﻮن و ﺟﻮ ﻫﻨﺮی ﺟﻮﯾﻨﺪﺷـﻮﻧﻪ ‪.‬ﮐﺎﯾـﮏ ﻫـﻢ‬
‫دروازه ﺑﺎن ﺟﺪﯾﺪ ﺗﯿﻢ ﻫﺎﻓﻠﭙﺎﭘﻪ‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ رو ﺑﻪ ﻫﺮی ای ﮐﻪ در ﺟﺎﯾﮕﺎه ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮان ﺑﻮد ﮐﺮد‪:‬ﻫﺮی واﻗﻌﺎ ﺟﺎت ﺧﺎﻟﯿﻪ‪.‬اﻟﺒﺘﻪ ﺟﯿﻨﯽ‬
‫ﻗﺒﻼ ﻫﻢ ﺧﻮدﺷﻮ در اﯾﻦ ﭘﺴﺖ ﻧﺸﻮن داده‪.‬اﻣﯿﺪوارم اﻣﺮوزم ﻣﺎرو ﻧﺎاﻣﯿـﺪ ﻧﮑﻨـﻪ‪.‬اﻣـﺎ ﮐـﺎر‬
‫ﻋﺠﯿﺐ ﭘﺎﺗﺮ اﺳﺘﻔﺎده از ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮔﺮﻧﺠﺮ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻣﻬﺎﺟﻤﻪ‪,‬ﮔﺮﻧﺠﺮ داﻧـﺶ آﻣـﻮز ﺑﺎﻫﻮﺷـﯿﻪ‬
‫وﻟﯽ ﻣﻦ ﻫﻨﻮز ﺑﺎزی ﮐﻮﯾﯿﺪﯾﭽﺸﻮ ﻧﺪﯾﺪم‪.‬‬
‫ﻫﺮی ای ﮐﻪ ﺑﯿﻦ ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮان ﺑﻮد ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺘﯽ ﻋﺼﺒﯽ ﺟﺎﺑﻪ ﺟﺎ ﺷﺪ ‪.‬‬
‫ﺳﯿﻤﻮس اداﻣﻪ داد‪:‬ﺧﺐ ﺣﺎﻻ ﻣﺎدام ﻫﻮچ وارد زﻣﯿﻦ ﻣﯿﺸﻦ‪.‬ﻫﻤـﻪ ﻣﻨﺘﻈـﺮن ﺗـﺎ ﺧـﺎﻧﻢ ﻫـﻮچ‬
‫ﺑﺎزی رو ﺷﺮوع ﮐﻨﻦ‪.‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ ﻫﻮچ ﺑﻪ وﺳﻂ زﻣﯿﻦ آﻣﺪ و رو ﺑﻪ ﺑﺎزﯾﮑﻨﺎن دو ﺗﯿﻢ ﮔﻔﺖ‪:‬ﮐﺎﭘﯿﺘﺎﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﻫﻢ دﺳﺖ ﺑـﺪن‬
‫‪.‬ﻫﺮی ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ ﺟﻠﻮ ﺑﺮود ﮐﻪ رون ﺑﻪ ﻣﻮﻗﻊ دﺳﺘﺶ را ﮔﺮﻓﺖ‪ :‬ﺟﯿﻨـﯽ ﺑﯿـﺎ ﮐـﺎرت دارم‪.‬‬
‫ﻓﺮد ﺟﻠﻮ رﻓﺖ و ﺑﺎ اﺳﻤﯿﺖ دﺳﺖ داد ‪.‬اﻟﺒﺘﻪ اﯾﻦ دﺳﺖ دادن ﭼﻨﺪان ﺻﻤﯿﻤﺎﻧﻪ ﻧﺒـﻮد و ﭘﯿـﺎم‬
‫ﮔﺮدﻧﺘﻮ ﻣﯿﺸﮑﻨﻢ رو از ﺟﺎﻧﺐ ﻓﺮد و زاﺧﺎرﯾﺎس داﺷﺖ‪.‬‬
‫_ﺳﻮار ﺟﺎروﻫﺎﺗﻮن ﺑﺸﯿﻦ‪.‬‬
‫ﺑﺎ ﺳﻮت ﺧﺎﻧﻢ ﻫﻮچ ﭼﻬﺎرده ﺑﺎزﯾﮑﻦ ﺑﻪ ﻫﻮا ﺑﺮﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ ‪.‬‬

‫‪230‬‬

‫‪231‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﺻﺪای ﺳﯿﻤﻮس را ﻣﯿﺸﻨﯿﺪ ‪:‬ﺧﺐ ﺣﺎﻻ ﺳﺮﺧﮕﻮن دﺳﺖ ﻫﺎﻓﻠﭙﺎﭘﻪ ﺑﺎ ﭘﺎس ﮐـﺎری ﺟﻠـﻮ‬
‫ﻣﯿﺮن ‪.‬درﺳﺖ ﻧﺰدﯾﮏ ﺣﻠﻘﻪ ﻫﺎی دروازه ی روﻧﻦ ‪.‬اﻣﺎ ﻧﻪ‪...‬ﯾﻪ ﺑﺎزدارﻧﺪه ﻣﺤﮑﻢ ﺑﻪ ﻣﻬـﺎﺟﻢ‬
‫ﻣﯿﺨﻮره‪.‬ﺑﺮﮔﺸﺘﻦ وﯾﺰﻟﯽ ﻫﺎ ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور رو ﺗﻘﻮﯾـﺖ ﮐـﺮده ‪.‬ﺣـﺎﻻ اﯾـﻦ دﯾـﻦ ﺗﻮﻣﺎﺳـﻪ ﮐـﻪ‬
‫ﺳﺮﺧﮕﻮن رو ﺗﻮ دﺳﺖ داره ‪.‬ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑﻪ ﮔﺮﻧﺠﺮ ﭘﺎس ﻣﯿﺪه ‪.‬ﮔﺮﻧﺠﺮ از دو ﺗـﺎ ﺑـﺎزﯾﮑﻦ ﺑـﻪ‬
‫زﯾﺒﺎﯾﯽ رد ﻣﯿﺸﻪ ‪.‬از ﺑﺮاﺑﺮ ﯾﻪ ﺑﺎزدارﻧﺪه ﺟﺎ ﺧﺎﻟﯽ ﻣﯿﺪه ‪,‬ﯾﻪ ﭘﺎس ﻗـﺸﻨﮓ ﺑـﻪ دﻣﻠـﺰا ﻣﯿـﺪه‬
‫‪.‬اوﻧﻢ ﺗﻮﭘﻮ ﺑﻪ ﺗﻮﻣﺎس رد ﻣﯿﮑﻨﻪ و ﮔﻞ‪...‬ﯾﻪ ﮐﺎر ﻗﺸﻨﮓ ﮔﺮوﻫﯽ از ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور‪.‬‬
‫ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور ده ﻫﺎﻓﻠﭙﺎپ ﺻﻔﺮ زﻧﺪه ﺑﺎد ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور‬
‫ورزﺷﮕﺎه از ﻫﯿﺠﺎن ﻣﻨﻔﺠﺮ ﺷﺪ ‪.‬ﻫﯿﺎﻫﻮی ﺗﺸﻮﯾﻖ ﺗﻤﺎﺷﺎﭼﯿﺎن ﮐﺮ ﮐﻨﻨﺪه ﺑـﻮد ‪.‬ﺳـﯿﻤﻮس ﺑـﺎ‬
‫ﻫﯿﺠﺎن ﻓﺮﯾﺎد ﻣﯿﺰد‪:‬ﻋﺠﺐ ﺑﺎزﯾﮑﻨﯿﻪ اﯾﻦ ﺳـﻮﻣﯿﻦ ﭘـﺎس ﮔﺮﻧﺠـﺮ ﺑـﻪ دﻣﻠﺰاﺳـﺖ ﺑـﺎزم ﮔـﻞ‬
‫‪....‬ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور ﻓﻮق اﻟﻌﺎدس‬
‫ﻫﺮی ﭼﺮﺧﯽ زد و ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﮔﻮی زرﯾﻦ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ دﯾﮕﺮ زﻣﯿﻦ رﻓـﺖ ‪.‬ﺟـﻮ ﻫﻨـﺮی ﻫـﻢ در‬
‫ﺳﻤﺖ دﯾﮕﺮ زﻣﯿﻦ ﻣﺸﻐﻮل ﺟﺴﺘﺠﻮ ﺑﻮد‪.‬ﭼﺮﺧﯽ زد و ﺑﺎ دﻗﺖ ﺑﻪ اﻃﺮاف ﺧﯿﺮه ﺷﺪ از ﮔـﻮی‬
‫زرﯾﻦ اﺛﺮی ﻧﺒﻮد ‪.‬دوری زد و ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺑﺎزﯾﮑﺎن ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور در زﯾﺮ ﭘﺎﯾﺶ ﮐﺮد‪.‬‬
‫_ﻇﺎﻫﺮا ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﻣﺮﺗﺒﻪ‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ ﺻﺪاﯾﺶ را ﺑﻠﻨـﺪ ﮐـﺮد‪:‬دﯾـﻦ ﺑـﺮو ﺑـﻪ ﺳـﻤﺖ ﭼـﭗ‪ .‬دﻣﻠـﺰا وﺳـﻂ رو داﺷـﺘﻪ ﺑـﺎش‬
‫ﺟﯽ‪...‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻣﻮاﻇﺐ داﻧﯿﻠﺰ ﺑﺎش‪.‬‬
‫_اوه ﺣﺎﻻ ﺟﯿﻨﯽ ﺑﻪ ﺟﺎی ﻓﺮد ﺗﯿﻤﻮ ﺗﺤﺖ اﺧﺘﯿﺎر داره و ﻣﺪام اﺷﺘﺒﺎﻫﺎﺗﺸﻮﻧﻮ ﮔﻮﺷﺰد ﻣﯿﮑﻨﻪ‬
‫‪.‬اﻋﻀﺎی ﺗﯿﻢ ﺑﯽ ﭼﻮن و ﭼﺮا دﺳﺘﻮراﺗﺸﻮ اﺟﺮا ﻣﯿﮑﻨﻦ‪.‬ﮐﻮﯾﯿﺪﯾﭻ ﺗﻮ ﺧﻮن اﯾﻦ ﺧﻮﻧﻮادس‪.‬‬
‫ﭼﺸﻢ ﻫﺮی ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﮔﻮی زرﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ را ﺟﺴﺘﺠﻮ ﻣﯿﮑﺮد‪.‬در ﻫﻤﯿﻦ ﺣـﯿﻦ ﮔﻮﺷـﻬﺎﯾﺶ را‬
‫ﺗﯿﺰ ﮐﺮده ﺑﻮد ﺗﺎ در ﻣﯿﺎن ﻫﯿﺎﻫﻮی ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮان ﺻﺪای ﺳﯿﻤﻮس ﻓﯿﻨﯿﮕﺎن را ﺑﺸﻨﻮد ﮐﻪ ﺣـﺎﻻ‬
‫ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﻧﻌﺮه ﻣﯿﮑﺸﯿﺪ‪:‬ﻋﺎﻟﯿﻪ !ﮐﺎر ﺑﺎزﯾﮑﻨﺎی ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور ﺣﺮف ﻧﺪاره ‪.‬ﻇﺎﻫﺮا ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﺗﻮﻧﺴﺘﻦ‬

‫‪231‬‬

‫‪232‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺑﺎ ﻧﺒﻮد ﮐﺎﭘﯿﺘﺎﻧﺸﻮن ﮐﻨﺎر ﺑﯿﺎن ‪.‬ﻣﻦ ﭘﺎﺗﺮو ﻣﯿﺒﯿﻨﻢ ﮐﻪ در ﺟﺎﯾﮕﺎه ﺗﻤﺎﺷـﺎﭼﯿﺎن ﻧﺸـﺴﺘﻪ و ﺑـﺎ‬
‫رﺿﺎﯾﺖ ﺑﺎزی ﺗﯿﻤﺶ رو ﻧﮕﺎه ﻣﯿﮑﻨﻪ‪.‬ﺧﺐ ﺣﺎﻻ ﯾﻪ ﺑﺎزدارﻧﺪه ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑﻪ ﮐﺎﭘﯿﺘﺎن ﻫﺎﻓﻠﭙﺎپ‬
‫ﻣﯿﺨﻮره‪.‬ﻇﺎﻫﺮا اﻣﺮوز ﻓﺮد و ﺟﺮج ﺧﯿﻠﯽ ﺑﻬﺶ ﻋﻼﻗﻪ ﻣﻨﺪ ﺷﺪن ‪.‬ﺧﯿﺎل ﻧﺪارن ﺑﻬـﺶ اﺟـﺎزه‬
‫ی ارز اﻧﺪام ﺑﺪن‪ ,‬ﻫﯿﭻ ﺗﻮﭘﯽ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﺑﻬﺶ ﻧﺮﺳﯿﺪه ﻣﮕﻪ اﯾﻨﮑﻪ ﯾﻪ ﺑﺎزدارﻧﺪه ﭘﺸﺖ ﺳـﺮش‬
‫رﺳﯿﺪه‪.‬ﺑﺎزم ﺳﺮﺧﮕﻮن ﺑﻪ دﯾﻦ ﻣﯿﺮﺳﻪ ﯾﻪ ﭘﺎﺳﮑﺎری زﯾﺒﺎ ﺑﺎ دﻣﻠﺰا و ﮔﻞ ‪...‬ﮔﺮﯾﻔﻨـﺪور ﻧـﻮد‬
‫ﻫﺎﻓﻠﭙﺎپ ﺻﻔﺮ‬
‫ﺗﺸﻮﯾﻖ ﺗﻤﺎﺷﺎﭼﯿﺎن ﮐﺮ ﮐﻨﻨﺪه ﺑـﻮد‪.‬ﻫـﺮی ﻟﺒﺨﻨـﺪی زد و ﺑـﺎ دﻗـﺖ ﺑﯿـﺸﺘﺮی ﺑـﻪ ﺟـﺴﺘﺠﻮ‬
‫ﭘﺮداﺧﺖ‪.‬‬
‫_ﺑﺎزم ﺗﻮپ ﻣﯿﭽﺮﺧﻪ اﯾﻨﺒﺎر ﺳﺮﺧﮕﻮن درﺳﺖ روﺑﺮوی دروازه ی ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور ﺑـﻪ اﺳـﻤﯿﺖ‬
‫ﻣﯿﺮﺳﻪ ‪.‬ﯾﻪ ﭘﺮﺗﺎب زﯾﺒﺎ ‪.‬و از اون ﺑﻬﺘﺮ ﭘﺮواز روﻧﻪ‪.‬اون ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮب ﺧﻮدﺷـﻮ ﭘﯿـﺪا ﮐـﺮده‬
‫ﻧﻤﯿﺬاره ﺗﻮپ ﺑﻪ ﺣﻠﻘﻪ ﻫﺎ ﻧﺰدﯾﮏ ﺑﺸﻪ‪.‬‬
‫ﻫﯿﺎﻫﻮی ﺗﻤﺎﺷﺎﭼﯿﺎن ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و درﺳﺖ در ﻟﺤﻈﻪ ای ﮐﻪ ﻓﺮﯾﺎد ﺷﺎدی ﺗﻤﺎﺷـﺎﭼﯿﺎن ﺑـﻪ اوج‬
‫رﺳﯿﺪ ﺻﺪای ﺟﯿﻎ ﻫﺎی ﻣﮑﺮری ﺑﮕﻮش رﺳﯿﺪ و ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺳﺮﻣﺎی ﮔﺰﻧﺪه ای ﻫﻤـﻪ ﺟـﺎ را‬
‫ﮔﺮﻓﺖ ﻫﺮی درﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﻋﻠﺖ اﯾﻦ واﮐﻨﺶ را ﻓﻬﻤﯿﺪ ‪.‬اﻣﺎ اﯾﻦ ﻣﻤﮑﻦ ﻧﺒﻮد ‪,‬دﯾﻮاﻧﻪ ﺳـﺎزﻫﺎ‬
‫ﭼﻄﻮر وارد ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ؟‬
‫ﺑﺴﺮﻋﺖ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﮐﺸﯿﺪ‪:‬اﺳﭙﮑﺘﻮ ﭘﺎﺗﺮوﻧﻮم‬
‫ﻓﺎﯾﺪه ای ﻧﺪاﺷﺖ ‪.‬ﺑﺪﻧﺶ در ﺳﺮﻣﺎی ﮔﺰﻧﺪه ای ﻓﺮو ﻣﯿﺮﻓﺖ ‪.‬ﻓﮑﺮش را ﻣﺘﻤﺮﮐﺰ ﮐـﺮد ‪:‬ﯾـﻪ‬
‫ﺧﺎﻃﺮه ی ﺧﻮب ‪.‬ﯾﻪ ﺧﺎﻃﺮه ی ﺧﻮب ‪...‬زودﺑﺎش دﯾﮕﻪ!‬
‫ﺻﺪای ﺟﯿﻐﻬﺎ ﺷﺪت ﻣﯿﮕﺮﻓﺖ ‪.‬ﻫﺮی در اﻃﺮاف ﻓﺮﯾﺎد ﻫﺎی اﺳﭙﮑﺘﻮ ﭘﺎﺗﺮوﻧﻮم را ﻣﯿﺸﻨﯿﺪ و‬
‫ﺗﻼش ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺑﺮای اﯾﺠﺎد ﺳﭙﺮ ﻣﺪاﻓﻊ را ﻣﯿﺪﯾﺪ ‪.‬ﻣﺸﮑﻞ اﯾﻨﺠﺎ ﺑـﻮد ﮐـﻪ دﯾﻮاﻧـﻪ ﺳـﺎز ﻫـﺎ‬
‫زﯾﺎدی ﻧﺰدﯾﮏ ﺑﻮدﻧﺪ و ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ وﺳﻂ زﻣﯿﻦ ﺳﺒﺰ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧـﺪ اﮔـﺮ ﻓﻘـﻂ ﭼﻨـﺪ ﻣﺘـﺮ ﻋﻘـﺐ‬

‫‪232‬‬

‫‪233‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻣﯿﺮﻓﺘﻨﺪ‪.....‬اﯾﻨﻘﺪر ﮐﻪ ﺑﻘﯿﻪ ﺧﻮدﺷﺎن را ﭘﯿﺪاﮐﻨﻨﺪ‪.‬ﻓﮑﺮی در ﺳﺮش ﺷﮑﻞ ﮔﺮﻓﺖ‪.‬ﺧـﺎﻃﺮه ای‬
‫از اوﻟﯿﻦ ﺳﭙﺮ ﻣﺪاﻓﻊ درﺳﺖ در ﻫﻤﯿﻦ زﻣﯿﻦ‪...‬‬
‫ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬اﺳﭙﮑﺘﻮ ﭘﺎﺗﺮوﻧﻮم‬
‫دو ﮔﻮزن ﻧﻘﺮه ای درﺧﺸﺎن ﺗﺮ از ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ‪.‬ﺑﺎ ﺣﺮﮐﺘﯽ ﺳﺮﯾﻊ ﭼﻨﺪ دﯾﻮاﻧـﻪ ﺳـﺎز را‬
‫ﻓﺮاری داد‪.‬ﻫﺮی ﺣﯿﺮت زده از ﭘﺸﺖ ﺳﺮ آﻧﻬﺎ را ﻫﺪاﯾﺖ ﻣﯿﮑـﺮد ‪.‬دو ﮔـﻮزن درﺧـﺸﺎن از‬
‫ﭼﭗ و راﺳﺖ ﭼﻨﺪ دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎز را ﻓﺮاری دادﻧﺪ ‪.‬ﻫﺮی رو ﺑﻪ ﯾﮑﯽ از آﻧﻬـﺎ ﻓﺮﯾـﺎد زد‪:‬ﺑـﺮو‬
‫ﺳﻤﺖ راﺳﺖ‬
‫در ﺳﻤﺖ راﺳﺖ ورزﺷﮕﺎه دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎز ﻫﺎ ﺑﻪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ ‪.‬ﭼﻨﺪ ﻧﻔـﺮ ﺑـﺎ ﺳـﭙﺮ‬
‫ﻫﺎی ﺿﻌﯿﻒ و ﻟﺮزان ﺑﻪ زﺣﻤﺖ از ﺧﻮد دﻓﺎع ﻣﯿﮑﺮدﻧـﺪ ‪.‬ﮔـﻮزن درﺧـﺸﺎن ﭼﺮﺧـﯽ زد و‬
‫ﺑﺴﻤﺖ ﻣﺮﮐﺰ ﺣﻤﻠﻪ ﺗﺎﺧﺖ ‪.‬ﻫﺮی اﻋﻀﺎی ﺗﯿﻤﺶ را دﯾﺪ ﮐﻪ در ﻏـﺮب زﻣـﯿﻦ ﻓـﺮود آﻣـﺪه‬
‫ﺑﻮدﻧﺪ و ﺑﺎ ﺳﭙﺮﻫﺎ ی ﻣﺪاﻓﻊ ﺧﻮد از ﺳﺎل اوﻟﯽ ﻫﺎ ﺣﻤﺎﯾﺖ ﻣﯿﮑﺮدﻧﺪ ‪.‬ﺳـﻤﺖ ﭼـﭗ ﻋـﺪه ای‬
‫ﺳﺎل دوﻣﯽ در ﺧﻄﺮ ﺟﺪی ﺑﻮدﻧﺪ ﻫﺮی ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﺟﺮج ‪ ,‬ﻓﺮد ﺳﻤﺖ راﺳﺖ ورزﺷﮕﺎه ‪.‬‬
‫دو ﺳﻤﻮر ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﭼﭗ ورزﺷﮕﺎه دوﯾﺪﻧﺪ و ﮐﺎﻣﻼ ﺑﻪ ﻣﻮﻗﻊ ﺳﺎل دوﻣﯽ ﻫـﺎی‬
‫وﺣﺸﺖ زده را ﺣﻤﺎﯾﺖ ﮐﺮدﻧﺪ ‪.‬ﮐﻢ ﮐﻢ ﺗﺮس ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﮐﺎﻫﺶ ﯾﺎﻓﺖ و ﺗﻌﺪاد ﺳﭙﺮﻫﺎ ﺑﯿـﺸﺘﺮ‬
‫ﺷﺪ‪ .‬ﻫﺮی اﻋﻀﺎی اﻟﻒ دال را ﻣﯿﺪﯾﺪ ﮐﻪ ورزﺷﮕﺎه را ﺑﯿﻦ ﺧﻮد ﺗﻘﺴﯿﻢ ﮐﺮده ﺑﻮدﻧـﺪ و ﻫـﺮ‬
‫ﺳﻪ ﻧﻔﺮ از ﺳﻤﺘﯽ ﺣﻤﺎﯾﺖ ﻣﯿﮑﺮدﻧﺪ ‪.‬ﺑﺰودی ﺳﭙﺮﻫﺎی اﺳﺎﺗﯿﺪ ﻫﻢ ﺑﻪ ﮐﻤﮏ آﻧﻬـﺎ آﻣﺪﻧـﺪ ‪.‬و‬
‫دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ را ﻋﻘﺐ راﻧﺪﻧﺪ‪.‬درﺳﺖ وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺧﯿﺎل ﻫﻤﻪ داﺷـﺖ راﺣـﺖ ﻣﯿـﺸﺪ ﺻـﺪای‬
‫ﻓﺮﯾﺎدی ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ‪.‬ﻫﺮی روی ﺟﺎرو ﭼﺮﺧﯽ زد ‪ ,‬ﮔﻮزن ﻧﻘﺮه ای دوم ﻫﻤﭽﻨﺎن ﮐﻨﺎرش ﺑﻮد‬
‫‪.‬ﭼﻨﺪ ﻣﺘﺮ آن ﻃﺮف ﺗﺮ دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎزی ﺑﻪ زاﺧﺎرﯾﺎس ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮده ﺑﻮد و ﺳﭙﺮ ﻣـﺪاﻓﻊ ﺿـﻌﯿﻒ‬
‫او را ﺷﮑﺴﺖ داده ﺑﻮد ‪.‬در ﻧﺘﯿﺠﻪ زاﺧﺎرﯾـﺎس ﺗﻌـﺎدﻟﺶ را از دﺳـﺖ داده ﺑـﻮد و داﺷـﺖ‬
‫ﺳﻘﻮط ﻣﯿﮑﺮد ‪.‬ﮔﻮزن ﺑﻪ دﻧﺒﺎل دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎز دوﯾﺪ و ﻫﺮی ﺑﯽ ﻣﻌﻄﻠﯽ ﺷﯿﺮﺟﻪ زد ‪.‬دﺳﺖ ﮐﻢ‬

‫‪233‬‬

‫‪234‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﯾﮏ ﻣﺘﺮ ﺑﻪ زﻣﯿﻦ ﻣﺎﻧـﺪه زاﺧﺎرﯾـﺎس را ﮔﺮﻓـﺖ و آرام روی زﻣـﯿﻦ ﮔﺬاﺷـﺖ ‪.‬ﺣﻤﻠـﻪ ی‬
‫دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ ﺑﺎ ﺗﻼش ﻣﻌﻠﻤﯿﻦ و داﻧﺶ آﻣﻮزان ﻧﺎﮐﺎم ﻣﺎﻧﺪ ‪.‬اﻣﺎ ﺑﺎزی ﮐﻮﯾﯿﺪﯾﭻ ﻫـﻢ ﻧﯿﻤـﻪ‬
‫ﺗﻤﺎم ﻣﺎﻧﺪ‪.‬‬
‫ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻋﺘﯽ ﻃﻮل ﮐﺸﯿﺪ ﺗﺎ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺑﻪ ﺷﺮاﯾﻂ ﻋﺎدی ﺑﺮﮔﺸﺖ ‪.‬ﻋﺪه ی زﯾﺎدی از ﺑﭽﻪ ﻫﺎ‬
‫در راﻫﺮوی ﻣﻨﺘﻬﯽ ﺑﻪ درﻣﺎﻧﮕﺎه ﺗﻮﺳﻂ ﺧﺎﻧﻢ ﭘﺎﻣﻔﺮی ﻣﺪاوا ﻣﯿـﺸﺪﻧﺪ ‪.‬ﺧﻮﺷـﺒﺨﺘﺎﻧﻪ ﮐـﺴﯽ‬
‫ﺑﻮﺳﯿﺪه ﻧﺸﺪه ﺑﻮد ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻏﺮ ﻏﺮ ﮐﻨﺎن ﺑﻪ رون ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺎﯾﺪ اون ﭘﯿﻐﺎم رو ﺟﺪی ﻣﯿﮕﺮﻓﺘﯿﻢ ‪.‬‬
‫رون ﻧﺎﻟﯿﺪ‪:‬ﻫﺮی ﻣﺎ ﮐﻪ ﻧﻤﯿﺪوﻧﺴﺘﯿﻢ ‪.‬از ﮐﺠﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ اون ﯾـﺎرو ﺑـﯽ ﻧـﺎم و ﻧـﺸﻮن اﻋﺘﻤـﺎد‬
‫ﻣﯿﮑﺮدﯾﻢ؟ﺣﺎﻻ ﻫﻢ ﮐﻪ ﭼﯿﺰی ﻧﺸﺪه ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻟﻤﻦ‬
‫_آره اﻣﺎ ﻣﯿﺘﻮﻧﺴﺘﻦ ﻧﺒﺎﺷﻦ ‪.‬ﻣﯿﺪوﻧﯽ اﮔﻪ ﯾﮑﯽ از ﺑﭽﻪ ﻫﺎ رو ﻣﯽ ﺑﻮﺳـﯿﺪن ﭼـﻪ ﻓﺎﺟﻌـﻪ ای‬
‫ﻣﯿﺸﺪ؟‬
‫در ﻫﻤﯿﻦ ﻣﻮﻗﻊ آن دو ﺑﻪ اﺑﺘﺪای ﭘﻠﮑﺎن ﻣﺮﻣﺮی رﺳﯿﺪﻧﺪ ‪.‬ﺑﻪ ﻣﺤﺾ اﯾﻨﮑﻪ ﭘﺎی ﻫﺮی روی‬
‫ﭘﻠﻪ ی اول رﻓﺖ ﺻﺪای ﺧﺸﻤﮕﯿﻦ ﭘﺮﻓﺴﻮر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل آن دو را ﻣﺘﻮﻗﻒ ﮐﺮد‪:‬ﭘﺎﺗﺮ ﻓﻮرا‬
‫ﺑﯿﺎ ﺑﻪ دﻓﺘﺮم‪.‬وﯾﺰﻟﯽ ﺑﺎ دوﺷﯿﺰه ﮔﺮﻧﺠﺮ و ﺧﻮاﻫﺮت ﺗﺎ ﭘﻨﺞ دﻗﯿﻘﻪ ی دﯾﮕﻪ اوﻧﺠﺎ ﺑﺎش‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺧﺸﮑﺶ زد‪.‬رون ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﯾﻌﻨﯽ ﻓﻬﻤﯿﺪه؟‬
‫_ﻧﻤﯿﺪوﻧﻢ ﺧﻮدﺗﻮﻧﻮ ﺑﻪ ﺑﯽ ﺧﺒﺮی ﺑﺰﻧﯿﻦ‪.‬‬
‫ﻫﺮی اﯾﻨﺮا ﮔﻔﺖ و ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺑﻪ دﻓﺘﺮ ﻣﺪﯾﺮ رﻓﺖ ‪.‬ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺳﺎﮐﺖ ﺑﻮد و‬
‫ﺑﺴﯿﺎر ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ ‪.‬ﻫﺮی ﺑﺎ ﺗﺎﺳﻒ ﺑﯿﺎد اوﻟﯿﻦ ﺑﺎری ﮐـﻪ ﺗﻮﺳـﻂ او ﺗـﻮﺑﯿﺦ‬
‫ﺷﺪه ﺑﻮد اﻓﺘﺎد ‪.‬آن ﺑﺎر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل او را ﻋﻀﻮ ﺗﯿﻢ ﮐﻮﯾﯿﺪﯾﭻ ﮐـﺮده ﺑـﻮد وﻟـﯽ ﺑـﻪ ﻧﻈـﺮ‬
‫ﻧﻤﯿﺮﺳﯿﺪ ﮐﻪ اﯾﻦ دﻓﻌﻪ ﺧﯿﺎل ﮐﻮﺗﺎه آﻣﺪن داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪.‬ﺟﻠﻮی ﻣﺠﺴﻤﻪ ی ورودی اﯾـﺴﺘﺎد‬
‫و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺎرﺗﯽ ﺑﺎت آﻟﺒﺎﻟﻮﯾﯽ‬

‫‪234‬‬

‫‪235‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻣﺠﺴﻤﻪ ﺟﺎن ﮔﺮﻓﺖ و راه ﭘﻠﻪ ی ﻣﺨﻔﯽ ﻧﻤﺎﯾﺎن ﺷﺪ ‪.‬درﺳـﺖ در ﻫﻤـﯿﻦ وﻗـﺖ ‪ ,‬ﺟﯿﻨـﯽ و‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﻤﺮاه رون رﺳﯿﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﻧﮕﺎه ﭘﺮ ﺧﺸﻤﯽ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﮐﺮد‪:‬ﺑﺮﯾﺪ ﺗﻮ‬
‫ﻫﺮ ﭼﻬﺎر ﻧﻔﺮ وارد دﻓﺘـﺮ ﻣـﺪﯾﺮ ﺷـﺪﻧﺪ و ﻣﻨﺘﻈـﺮ ﻣﺎﻧﺪﻧـﺪ‪.‬ﻣـﮏ ﮔﻮﻧﮕـﺎل ﭼـﺸﻢ ﻏـﺮه ای‬
‫رﻓﺖ‪:‬ﭘﺎﺗﺮ ‪ ,‬ﻣﻦ ﺑﻪ ﺗﻮ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮدم ﮐﻪ ﺣﻖ ﺑـﺎزی ﻧـﺪاری ‪...‬ﺑـﻪ ﭼـﻪ ﺣﻘـﯽ از ﺣـﺮف ﻣـﻦ‬
‫ﺳﺮﭘﯿﭽﯽ ﮐﺮدی؟‬
‫ﻫﺮی ﮐﻪ ﺳﻌﯽ ﻣﯿﮑﺮد ﺧﻮدش را ﺣﯿﺮت زده ﻧﺸﺎن ﺑﺪﻫﺪ ﮔﻔـﺖ‪:‬ﻣﻦ؟وﻟـﯽ ﭘﺮوﻓـﺴﻮر ﻣـﻦ‬
‫ﮐﻪ‪....‬‬
‫ﻧﮕﺎه ﺧﺸﻤﮕﯿﻦ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﺣﺮﻓﺶ را ﺑﺨﻮرد او ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﺑﺒﯿﻨﻢ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ‬
‫ﺗﻮ اﯾﻦ ﻣﺪرﺳﻪ اﺣﺘﻤﺎﻻ ﺳﭙﺮ ﻣﺪاﻓﻊ ﺑﻪ ﺷﮑﻞ ﮔﻮزن ﻧﺮ درﺳﺖ ﻣﯿﮑﻨﻨﺪ؟‬
‫ﻫﺮی ﺳﮑﻮت ﮐﺮد ‪ ,‬ﺧﻮن ﺑﻪ ﺻﻮرﺗﺶ دوﯾﺪه ﺑـﻮد ‪.‬ﺣـﺴﺎﺑﯽ ﺧﺠﺎﻟـﺖ ﻣﯿﮑـﺸﯿﺪ ‪:‬ﻣﺘﺎﺳـﻔﻢ‬
‫ﭘﺮﻓﺴﻮر‪........‬‬
‫_ﺗﺎﺳﻒ ﮐﺎﻓﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﭘﺎﺗﺮ ‪ ,‬ﻣﻦ ﺑﻪ ﺗﻮ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮدم ﮐﻪ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﺎزی ﮐﻨﯽ و ﺗﻮ از ﺣـﺮف ﻣـﻦ‬
‫ﺳﺮﭘﯿﭽﯽ ﮐﺮدی ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺧﻮاﺳﺖ ﺣﺮﻓﯽ ﺑﺰﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺷـﻤﺎ ﺳـﻪ ﺗـﺎ ﻫـﻢ ﮐﻤﮑـﺶ‬
‫ﮐﺮدﯾﻦ‪ ,‬دوﺷﯿﺰه ﮔﺮﻧﺠﺮ از ﺗﻮ دﯾﮕﻪ اﻧﺘﻈﺎر ﻧﺪاﺷﺘﻢ ‪.‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻐﺾ ﮐﺮده ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل اداﻣﻪ داد‪:‬ﻣﻦ ﺻﺪ اﻣﺘﯿﺎز از ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور ﮐﻢ ﻣﯿﮑﻨﻢ و ﻫﻤﺘﻮن ﯾﻪ ﻫﻔﺘـﻪ ﺟﺮﯾﻤـﻪ‬
‫ﻣﯿﺸﯿﻦ‪...‬‬
‫_ﻧﻪ‪ ...‬ﺻﺪ اﻣﺘﯿﺎز؟‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﻧﮕﺎه ﺗﻨﺪی ﺑﻪ ﺟﯿﻨﯽ ﮐﺮد‪:‬ﺑﻠﻪ دوﺷﯿﺰه وﯾﺰﻟﯽ‬
‫_وﻟﯽ ﻣﻦ اﯾﻦ ﮐﺎرو ﮐﺮدم اوﻧﺎ دﺧﺎﻟﺘﯽ ﻧﺪاﺷﺘﻦ‬

‫‪235‬‬

‫‪236‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل اﺑﺮوﯾﯽ ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ‪:‬ﺟﺪا ﭘﺎﺗﺮ؟ﭘﺲ ﻣﯿﺸﻪ ﺑﮕﯽ اوﻧﯽ ﮐﻪ روﺑﺮوی ﻣـﻦ ﺑـﯿﻦ‬
‫ﺗﻤﺎﺷﺎﭼﯿﺎ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﯽ ﺑﻮد؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺳﺮخ ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل اداﻣﻪ داد‪:‬ﯾﺎ اوﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﺠﺎی ﮔﺮﻧﺠﺮ ﺑﺎزی ﻣﯿﮑﺮد؟‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﺳﺮش را ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ‬
‫_ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ دوﺷﯿﺰه ﮔﺮﻧﺠﺮ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﻪ اوﻧﻄﻮری ﮐﻮﯾﯿﺪﯾﭻ ﺑﺎزی ﮐﻨﻪ‬
‫_وﻟﯽ رون ﮐﻪ دﺧﺎﻟﺘﯽ ﻧﺪاﺷﺖ‬
‫_ﺟﺪا ﮔﺮﻧﺠﺮ؟ وﻟﯽ ﻣﻦ ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ ﭘﺎﺗﺮ ﮐﺎری رو اﻧﺠﺎم ﻧﻤﯿﺪه ﻣﮕﻪ اﯾﻨﮑـﻪ ﺷـﻤﺎ دو ﺗـﺎ ﻫـﻢ‬
‫ﺗﻮش ﺳﻬﯿﻢ ﺑﺎﺷﯿﻦ ‪.‬ﺣﺎﻻ ﺗﺎ اﻣﺘﯿﺎز ﺑﯿﺸﺘﺮی ازﺗﻮن ﮐﻢ ﻧﮑﺮدم ﺑﺮﯾﺪ ﺑﻪ ﺧﻮاﺑﮕﺎﻫﺘﻮن ‪.‬ﺗـﺎرﯾﺦ‬
‫اوﻟﯿﻦ ﺟﻠﺴﻪ ی ﺗﻨﺒﯿﻪ ﺗﻮﻧﻮ ﺑﻬﺘﻮن اﻃﻼع ﻣﯿﺪم‪.‬‬
‫ﻫﺮ ﭼﻬﺎر ﻧﻔﺮ ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ از دﻓﺘﺮ ﻣﺪﯾﺮ ﺧﺎرج ﺷﺪﻧﺪ‪.‬ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ی آن روز ﻧﻪ ﺗﻨﻬـﺎ ﭘﯿﺮوزﯾـﯽ‬
‫ﺑﺮای ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور ﻧﺪاﺷﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﺻﺪ اﻣﺘﯿﺎز ﻫﻢ از دﺳﺖ داده ﺑﻮدﻧﺪ‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬ﮔﻔﺘﻢ اﯾﻦ ﮐﺎرو ﻧﮑﻨﯿﺪﻫﺎ ‪ ,‬ﺑﻔﺮﻣﺎﯾﯿﺪ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﺟﺮﯾﻤﻪ ﻧﺸﺪه ﺑـﻮدم‬
‫ﮐﻪ ﺣﺎﻻ ﺑﻪ ﻟﻄﻒ ﺷﻤﺎ ﺷﺪم‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﮐﻪ ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ آﻧﻬﺎ رو از آن ﺣﺎﻟﺖ در آورد ﺑﻪ زور ﺧﻨﺪﯾﺪ‪:‬ﻋﻮﺿﺶ ﺑﻌﺪ از ﺷـﺶ‬
‫ﺳﺎل ﯾﻪ ﺗﻨﻮع ﺗﻮ زﻧﺪﮔﯿﺖ اﯾﺠﺎد ﺷﺪه‬
‫رون ﺧﻨﺪﯾﺪ‪:‬ﺣﺎﻻ ﺣﺎل ﻣﻨﻮ درک ﻣﯿﮑﻨﯽ‪,‬ﺑﺲ ﮐﻦ دﯾﮕﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن اوﻧﻘﺪرا ﻫﻢ ﺑﺪ ﻧﺸﺪ‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﺣﺮص ﺑﻪ او زل زد ‪:‬ﺟﺪی ! اﮔﻪ ﺣﺪاﻗﻞ ﺑﺎزی رو ﻣﯿﺒـﺮدﯾﻢ ﯾـﻪ ﭼﯿـﺰی ‪.‬وﻟـﯽ‬
‫اﻻن‪...‬ﻣﯿﺸﻪ ﺑﮕﯽ ﭼﯽ ﮔﯿﺮﻣﻮن اوﻣﺪ ؟ﻓﻘﻂ ﺻﺪ اﻣﺘﯿﺎز از دﺳﺖ دادﯾﻢ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﺳﺮی ﺗﮑﺎن داد‪:‬ﺣﺎﻻ ﺧﻮب ﺷﺪ ﺑﻪ ﻓﺮد و ﺟﺮج ﮔﯿﺮ ﻧﺪاد وﮔﺮﻧﻪ دﯾﮕﻪ ﺟﺮات ﺑﺮﮔﺸﺘﻦ‬
‫ﺑﻪ ﺑﺮﺟﻮ ﻧﺪاﺷﺘﯿﻢ‪.‬‬

‫‪236‬‬

‫‪237‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_اﯾﻦ ﻋﺎدﻻﻧﻪ ﻧﯿﺴﺖ ﻣﺎ ﺟﻮن ﻧﺼﻒ ﻗﻠﻌﻪ روﻧﺠﺎت دادﯾﻢ‪...‬‬
‫رون ﺣﺮف رو ﻋﻮض ﮐﺮد‪:‬ﻇﺎﻫﺮا اون ﭘﯿﻐﺎم ﻧﺎﺷﻨﺎس ﺣﻘﯿﻘﺖ داﺷﺖ ﻫﺮی‪.‬‬
‫_ﺧﻮدﻣﻢ ﺑﻬﺶ ﻓﮑﺮ ﮐﺮدم ﻫﻤﯿﻨﻢ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪه ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﺮم ﺗـﻮ ﻓﮑـﺮ ‪.‬ﻫﺮﻣﯿـﻮن از اون ﻃـﺎق‬
‫اﻃﻼﻋﺎﺗﯽ ﺑﺪﺳﺖ ﻧﯿﺎوردی؟‬
‫_ﻫﻨﻮز ﻧﻪ ﻫﺮی‪...‬ﯾﮑﻢ ﻏﯿﺮ ﻋﺎدﯾﻪ اﻣﺎ ﻣﻤﮑﻨﻪ ﺗﻮ ﮐﺘﺎﺑﺎی ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﯽ ﺑﺎﺷﻪ‪.‬اوﻧﻢ ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﺑـﺮای‬
‫ﻣﻌﻠﻤﻬﺎ ﻣﺠﺎزه‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻣﻠﺘﻤﺴﺎﻧﻪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﯾﻪ ﮐﺎری ﺑﮑﻦ ﻫﺮﻣﯿﻮن !اﮔﻪ اون ﻣﺎﺟﺮا ﻫﻢ ﻣﺜـﻞ اﯾـﻦ ﺑﺎﺷـﻪ‪....‬ﺣﺘـﯽ‬
‫ﻓﮑﺮ ﻓﺎﺟﻌﻪ ای ﮐﻪ ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ اﺗﻔﺎق ﺑﯿﻮﻓﺘﻪ ﺗﻨﻢ رو ﻣﯽ ﻟﺮزوﻧﻪ‪.‬‬
‫رون ﺑﯽ ﻣﻘﺪﻣﻪ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬راﺳﺘﯽ ﻫﺮی ﺑﺎ ﺳﭙﺮ ﻣﺪاﻓﻌﺖ ﭼﯿﮑﺎر ﮐﺮدی؟!!!‬
‫_ﻣﻨﻈﻮرت ﭼﯿﻪ؟!‬
‫_ﺗﻮ دو ﺗﺎ ﺳﭙﺮ داﺷﺘﯽ!‬
‫_آره ﺧﻮدﻣﻢ ﺗﻌﺠﺐ ﮐﺮدم ‪.‬ﺑﺎﯾﺪ از ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﭙﺮﺳﻢ‪.‬‬
‫ﻓﺮدای آن روز ﻣﻬﻤﺘﺮﯾﻦ ﺗﯿﺘﺮ ﭘﯿﺎم اﻣﺮوز اﯾﻦ ﺑﻮد‪:‬‬
‫ﺑﺮای ﺑﺎر دوم در دو ﻣﺎه اﺧﯿﺮداﻧﺶ آﻣﻮزان ﺑﺮ ﻣﺮﮔﺨﻮاران ﭘﯿﺮوز ﺷﺪﻧﺪ‬
‫زﯾﺮ آن ﻫﻢ ﺑﺎ آب و ﺗﺎب ﺑﻪ ﺗﻮﺿﯿﺢ اﺗﻔﺎق روز ﻗﺒﻞ ﭘﺮداﺧﺘﻪ ﺑﻮد‪:‬‬
‫روز ﮔﺬﺷــﺘﻪ ﻫــﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺷــﺎﻫﺪ ﻣــﺎﺟﺮاﯾﯽ ﺗ ـﺎزه ﺑــﻮد‪ .‬ﺣــﺪود ﻇﻬــﺮ در ﻣﺤﻮﻃــﻪ ی‬
‫ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ وﻗﺘﯽ داﻧﺶ آﻣﻮزان ﻣﺸﻐﻮل ﺗﻤﺎﺷﺎی ﺑﺎزی ﮐﻮﯾﯿـﺪﯾﭻ ﺑـﯿﻦ ﮔﺮﯾﻔﻨـﺪور و‬
‫ﻫﺎﻓﻠﭙﺎپ ﺑﻮدﻧﺪ ﮔﺮوﻫـﯽ از دﯾﻮاﻧـﻪ ﺳـﺎزﻫﺎ ﺑـﻪ ﻃـﺮز ﻣﺮﻣـﻮزی از دﯾـﻮاره ی دﻓـﺎﻋﯽ‬
‫ﮔﺬﺷﺘﻪ و ﺑﻪ ﻣﺤﻮﻃﻪ ی ورزﺷﮕﺎه وارد ﺷﺪﻧﺪ ‪.‬ﺑﻪ ﺗﻮﺿﯿﺤﺎت ﭼﻨﺪ ﺷﺎﻫﺪ ﻣﺎﺟﺮا ﺗﻮﺟﻪ‬
‫ﮐﻨﯿﺪ‪:‬‬
‫آﻧﺎ اﻧﺪرﺳﻮن داﻧﺶ آﻣـﻮز ﺳـﺎل اول ﮔـﺮوه رﯾـﻮﻧﮑﻼو ﮐـﻪ ﮐﻤـﯽ ﺗﺮﺳـﯿﺪه ﺑـﻮد ﺑـﻪ‬
‫ﮔﺰارﺷﮕﺮ ﻣﺎ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﺎ داﺷﺘﯿﻢ ﺑﺎزی رو ﻣﯿﺪﯾﺪﯾﻢ ﮐﻪ ﯾﻬﻮ اوﻧـﺎ ﻇـﺎﻫﺮ ﺷـﺪن ‪.‬ﻣـﻦ‬
‫ﻧﻔﻬﻤﯿﺪم از ﮐﺠﺎ وﻟﯽ وﺳﻂ زﻣﯿﻦ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬ﺧﯿﻠﯽ ﺳﻌﯽ ﮐﺮدم ﺳﭙﺮ ﻣﺪاﻓﻊ ﺑﺴﺎزم وﻟﯽ‬
‫ﻫﻨﻮز ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﻢ‪.‬‬
‫‪237‬‬

‫‪238‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_ﺗﻮﺑﻠﺪی ﺳﭙﺮ ﻣﺪاﻓﻊ ﺑﺴﺎزی؟‬
‫_آره ﻫﺮی ﭘﺎﺗﺮ ﯾﺎدﻣﻮن داده ‪.‬اﻣﺎ ﺧﻮب ﺑﺮای ﻣﺎ ﺳﺎل اول و دوﻣﯿﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﺳـﺨﺘﻪ ‪.‬اﮔـﻪ‬
‫اون ﺑﻪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﯾﺎد ﻧﻤﯿﺪاد دﯾﺮوز ﻫﻤﻪ ﻣﻮن ﻣﺮده ﺑﻮدﯾﻢ‪.‬‬
‫_ﯾﻌﻨﯽ ﺗﻮ ﻫﻢ ﻋﻀﻮ ﮔﺮوه اوﻧﯽ؟‬
‫_ﻧﻪ اون دو ﺟﻠﺴﻪ در ﻫﻔﺘﻪ ﺑﺎ ﻣـﺎ ﮐـﺎر ﻣﯿﮑﻨـﻪ ‪.‬در واﻗـﻊ اﺳـﺘﺎد ﺟﺎﻧـﺸﯿﻦ ﭘﺮﻓـﺴﻮر‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻨﻪ‪.‬‬
‫_ﭼﻪ ﺟﺎﻟﺐ ! ﻇﺎﻫﺮا ﮐﺎرﺷﻢ ﺧﻮﺑﻪ ‪.‬ﺧﺐ آﻧﺎ ﺑﻌﺪش ﭼﯽ ﺷﺪ؟‪....‬‬
‫ﺳﺎﻟﯽ ﻣﮏ ﺟﺎﻧﺴﻮن داﻧﺶ اﻣﻮز ﺳﺎل دوم ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﺐ ﻣﻦ ﺧﯿﻠﯽ ﺗﺮﺳـﯿﺪ ﺑـﻮدم ﻫﺎﻧـﺎ‬
‫آﺑﻮت و ﺗﺮی ﺑﻮت ‪,‬ﻣﻦ و ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ دﯾﮕﻪ رو زﯾﺮ ﺳﭙﺮ ﻣﺪاﻓﻌﺸﻮن ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ ﻣﯿﮑـﺮدن‬
‫‪.‬ﺟﯿﻨﯽ وﯾﺰﻟﯽ ﺑﺎﻻی ﺳﺮﻣﻮن ﭘﺮواز ﻣﯿﮑﺮدو ﮔﺮوﻫﺸﻮ راﻫﻨﻤﺎﯾﯽ ﻣﯿﮑﺮد ‪.‬ﯾـﻪ ﺑـﺎر ﮐـﻪ‬
‫ﺳﭙﺮ ﻫﺎﻧﺎ ﺿﻌﯿﻒ ﺷﺪ اون ﺑﻪ ﮐﻤﮑﻤﻮن اوﻣﺪ ﺑﻌﺪم دو ﻧﻔﺮ از ﮔﺮوﻫﺸﻮ ﺑﮑﻤﮏ ﻣﺎ‬
‫ﻓﺮﺳﺘﺎد‪.‬وﻗﺘﯽ ﻫﻢ ﯾﻪ ﺑﺎزﯾﮑﻦ ﻫﺎﻓﻠﭙﺎﭘﯽ از رو ﺟﺎروش ﺳﻘﻮط ﮐﺮد ﺑﯿﻦ زﻣﯿﻦ و ﻫﻮا‬
‫ﮔﺮﻓﺘﺘﺶ‪.‬‬
‫ﺑﺎ اﯾﻦ ﺗﻮﺿﯿﺤﺎت و ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ اﯾﻨﮑـﻪ ﻫﻨـﻮز ﻋﻠـﺖ رد ﺷـﺪن دﯾﻮاﻧـﻪ ﺳـﺎزﻫﺎ از ﺳـﭙﺮ‬
‫دﻓﺎﻋﯽ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﻣﺸﺨﺺ ﻧﯿﺴﺖ اﻣﺎ وزارت ﺧﺎﻧﻪ ﻣﻌﺘﻘﺪ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ‬
‫اﻣﻦ ﺗﺮﯾﻦ ﺟﺎ ﺑﺮای ﺑﭽﻪ ﻫﺎﺳﺖ ‪.‬‬
‫ﻟﯽ ﻟﯽ ﺗﻮﻣﺎﺳﻮن از ﭘﯿﺎم اﻣﺮوز‬
‫رون ﺧﻨﺪﯾﺪ‪:‬ﻫﺮی ﺣﺴﺎﺑﯽ ﻗﻬﺮﻣﺎن ﺷﺪی اﻣﺎ ﻫﻤﺶ ﺑﻪ ﻧﺎم ﺟﯿﻨﯽ ﺛﺒﺖ ﺷﺪ‪.‬‬
‫_رون اﯾﻦ ﮐﺎر ﻫﻤﻪ ی ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺑﻮد‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد‪:‬ﻧﻪ اﮔﻪ ﺗﻮ ﻧﺒﻮدی ﻣﺎ ﻧﻤﯿﺪوﻧﺴﺘﯿﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﭼﯿﮑﺎر ﮐﻨﯿﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻏﺮ زد‪:‬اوﻧﻮﻗﺖ ﺑﺠﺎی ﺟﺎﯾﺰه ﺻﺪ اﻣﺘﯿﺎز ازﻣﻮن ﮐﻢ ﻣﯿﮑﻨﻦ‪ .‬ﺑﺮام ﻋﺠﯿﺒﻪ ﮐﻪ ﺻﺪای‬
‫ﺑﭽﻪ ﻫﺎی ﮔﺮوه در ﻧﯿﻮﻣﺪ‪.‬‬
‫_وای ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎز ﮐﻪ ﺷﺮوع ﮐﺮدی‪.‬ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎی ﮔﺮوه ﺷـﺎﮐﯽ ﻧـﺸﺪن ﺗـﻮ وﻟﻤـﻮن‬
‫ﻧﻤﯿﮑﻨﯽ؟‬

‫‪238‬‬

‫‪239‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫درﺳﺖ در ﻫﻤﯿﻦ وﻗﺖ ﺟﻐﺪ ﻗﻬـﻮه ای ﮐـﻮﭼﮑﯽ از ﭘﻨﺠـﺮه وارد ﺷـﺪ و روی ﭘـﺎی ﻫـﺮی‬
‫ﻧﺸﺴﺖ‪.‬ﻫﺮی ﻧﺎﻣﻪ ی ﺟﻐﺪ را ﺑﺮداﺷﺖ و ﺟﻐﺪ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﭘﺮواز ﮐـﺮد‪.‬ﻫﺮﻣﯿـﻮن ﭘﺮﺳـﯿﺪ‪:‬از‬
‫ﻧﺎﺷﻨﺎﺳﻪ؟‬
‫_ﻧﻪ ‪.‬ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل‬
‫آﻗﺎی ﭘﺎﺗﺮ‬
‫ﺳﺎﻋﺖ ﺳﻪ ی ﺑﻌﺪ از ﻇﻬﺮ در دﻓﺘﺮم ﻣﻨﺘﻈﺮت ﻫﺴﺘﻢ‪.‬‬
‫ﻣﯿﻨﺮوا ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل‬
‫ﻣﺪﯾﺮ ﻣﺪرﺳﻪ‬
‫رون ﮐﺎﻏﺬ ﭘﻮﺳﺘﯽ ﺗﺤﻘﯿﻖ اﺳﻼﮔﻬﻮرن را ﻟﻮﻟﻪ ﮐﺮد‪:‬ﯾﻌﻨﯽ ﭼﯿﮑﺎرت داره؟‬
‫ﺑﺠﺎی ﻫﺮی ‪ ,‬ﺟﯿﻨﯽ ﺟﻮاب داد‪:‬اﺟﺘﻤﺎﻻ ﻣﯿﺨﻮاد ﺗﻨﺒﯿﻬﻤﻮﻧﻮ ﺷﺮوع ﮐﻨﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﺘﺎب ﭘﯿﺸﮕﻮﯾﯽ ﺳﺘﺎره ﻫﺎﯾﺶ را ﺑﻪ ﻫﻢ ﮐﻮﺑﯿﺪ‪:‬ﻧﻪ ﺟﯿﻨﯽ ‪.‬اﮔﻪ ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ ﺗﻨﺒﯿـﻪ رو‬
‫ﺗﻌﯿﯿﻦ ﮐﻨﻪ ﻣﺎ رو ﻫﻢ ﺧﺒﺮ ﻣﯿﮑﺮد‪.‬ﺑﻌﺪ ﺑﺎ ﺣﺮص اﺿﺎﻓﻪ ﮐﺮد ‪:‬ﻟﻌﻨﺘﯽ آﺧﻪ ﻣﻦ از ﮐﺠﺎ ﺑـﺪوﻧﻢ‬
‫ﻫﻔﺘﻪ ی دﯾﮕﻪ ﭼﯽ ﻣﯿﺸﻪ؟!‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺘﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ﭼﯿﺰی ﺑﻪ ﺳﻪ ﻧﻤﺎﻧﺪه ﺑﻮد ‪:‬ﺧﺐ ﻣﻦ ﻣﯿﺮم ﺗﺎ ﺑﻔﻬﻤﻢ‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ رو ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﺮد‪:‬دﺳﺖ از ﻟﺠﺒﺎزی ﺑﺮدار ﻫﺮﻣﯿﻮن ‪.‬اﮔﻪ ﻣﯿﺨﻮای ﻧﻤﺮه ی ﭘﯿﺸﮕﻮﯾﯿﺖ‬
‫ﻫﻢ ﻣﺜﻞ ﺑﻘﯿﻪ ی درﺳﺎت ﺑﺎﺷﻪ ﺗﺎ ﻣﯿﺘﻮﻧﯽ ﺑﺮاش ﻓﺎﺟﻌﻪ ﺳﺮ ﻫﻢ ﮐﻦ‪.‬‬
‫رون ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬آره‪ ,‬ﻣﺜﻼ ﻣﯿﺘﻮﻧﯽ ﻫﺮی رو ﺑﮑﺸﯽ‪.‬‬
‫ﻫﺮی اﺧﻤﯽ ﮐﺮد‪:‬ﻣﻤﻨﻮن رون‪ ,‬اﻣﺎ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﺑﻪ ﺣﺪ ﮐﺎﻓﯽ ﺗﻮ اون ﮐﻼس ﭘﯿﺸﮕﻮﯾﯽ ﻣﺮدم‪.‬‬
‫رون ﭼﺸﻤﮑﯽ ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن زد‪:‬ﺑﺲ ﮐﻦ ﻫﺮی‪.‬ﺗﺮﯾﻼﻧﯽ از ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﺑﻪ اﻧﺪازه ی ﮐـﺸﺘﻦ ﺗـﻮ‬
‫ﻟﺬت ﻧﻤﯿﺒﺮه‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ی در ﻫﻢ و ﻧﮕﺎه ﻣﻠﺘﻤﺴﺎﻧﻪ ی ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐـﺮد ‪:‬ﺑﺎﺷـﻪ ﺑﺎﺑـﺎ ‪.‬ﻫـﺮ ﮐـﺎر‬
‫ﻣﯿﺨﻮای ﺑﮑﻦ‬

‫‪239‬‬

‫‪240‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﭼﻬﺮه ی ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎز ﺷﺪ ‪:‬ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ ﻫﺮی‬
‫ﻫﺮی در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﺑﻪ ﻃﺮف در ﺳﺎﻟﻦ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﻣﯿﺮﻓﺖ زﯾﺮ ﻟـﺐ ﻏـﺮ زد‪ :‬اﻧﮕـﺎرﻣﻨﺘﻈﺮ ﻫﻤـﯿﻦ‬
‫ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻫﺮی از ﺳﺎﻟﻦ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﺧﺎرج ﺷﺪ وﺑﻪ ﻃﺮف دﻓﺘﺮ ﻣﺪﯾﺮ رﻓﺖ درﺳـﺖ وﻗﺘـﯽ ﮐـﻪ از ﭘـﯿﭻ‬
‫راﻫﺮوﯾﯽ در ﻃﺒﻘﻪ ی ﺳﻮم رد ﻣﯿﺸﺪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش از دﺳﺘﺶ ﺧﺎرج ﺷـﺪ‪.‬ﻟﺤﻈـﻪ ای ﺑﻌـﺪ‬
‫ﭼﻬﺮه ی دراﮐﻮ ﻣﺎﻟﻔﻮی ﺑﺎ ﻫﻤﺎن ﭘﻮزﺧﻨﺪ ﻫﻤﯿﺸﮕﯽ اش روﺑﺮوﯾﺶ ﺑﻮد‪ .‬اﻣـﺎ اﯾﻨﺒـﺎر ﻫـﺮی‬
‫ﭼﯿﺰی را در ﭼﻬﺮه ی او دﯾﺪ ﮐﻪ ﺗﺎ آن روز ﻧﺪﯾﺪه ﺑﻮد ﭼﯿﺰی ﻓﺮاﺗﺮ از ﻧﻔﺮت ‪...‬ﮐﯿﻨﻪ‪.‬‬
‫ﻣﺎﻟﻔﻮی ﺑﺎ ﺧﺸﻢ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد ‪:‬ﺧﻮب ﮔﯿﺮت آوردم ﭘﺎﺗﺮ ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻘﺎص ﮐﺎری رو ﮐـﻪ ﮐـﺮدی‬
‫ﭘﺲ ﺑﺪی‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﮐﺎر؟ ﻣﻨﻈﻮرت ﭼﯿﻪ ﻣﺎﻟﻔﻮی؟‬
‫_ﺗﻮ اوﻧﻮ ﮐﺸﺘﯽ ‪...‬ﺗﻮ‪...‬ﮐﺜﺎﻓﺖ دورﮔﻪ‪...‬ﻣﺎد‪...‬ﻣﺎﻟﻔﻮی ﺑﻘﯿﻪ ی ﺣﺮﻓﺶ را ﺧﻮرد‬
‫_ﺧﻔﻪ ﺷﻮ ﻣﺎﻟﻔﻮی‪...‬ﺧﺎﻟﺖ ﺗﻘﺎص ﻣﺮگ ﺳﯿﺮﯾﻮس رو ﭘﺲ داد ﻧﻤﯿﺪوﻧﺴﺘﻢ اﯾﻨﻘﺪر دوﺳـﺶ‬
‫داری ‪.‬‬
‫ﻣﺎﻟﻔﻮی ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﺎﻻ آورد ﮐﻪ‪...‬‬
‫_اﮐﺴﭙﻠﯿﺎرﻣﻮس‬
‫ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش ﭘﺮواز ﮐﻨﺎن دور ﺷﺪ و در دﺳﺘﺎن ارﻧﯽ ﻣﮏ ﻣﯿﻼن ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬
‫ارﻧﯽ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻫﺮی را ﺑﻪ دﺳﺘﺶ داد‪:‬ﻣﺸﮑﻠﯽ ﭘﯿﺶ اوﻣﺪه ﻫﺮی؟‬
‫ﻫﺮی ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﮔﺮﻓﺖ ‪.‬ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻣﺎﻟﻔﻮی ﮐﺮد ﮐﻪ ﻧﺎﺳﺰاﯾﯽ داد و از آﻧﻬﺎ دور ﺷﺪ‬
‫و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﻪ ارﻧﯽ‪ .‬از ﮐﻤﮑﺖ ﻣﻤﻨﻮن‪.‬‬
‫_ﺧﻮاﻫﺶ ﻣﯿﮑﻨﻢ‪.‬ﺧﺐ ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮم‬
‫_ﻣﻨﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮم دﻓﺘﺮ ﻣﺪﯾﺮ ‪.‬‬

‫‪240‬‬

‫‪241‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺑﻌﺪ ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬آﻫﺎی ﻣﺎﻟﻔﻮی ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯿﺖ ﺟﺎ ﻣﻮﻧﺪ‬
‫ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ ﻫﺮی ﭘﺸﺖ در اﺗﺎق ﻣﺪﯾﺮ ﺑﻮد ‪.‬ﭼﻨﺪ ﺿﺮﺑﻪ ﺑﻪ در زد‪:‬ﺑﯿﺎ ﺗﻮ ﭘﺎﺗﺮ‬
‫ﻫﺮی وارد ﺷﺪ ‪.‬ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل و ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻣﻨﺘﻈﺮ او ﺑﻮدﻧﺪ ‪.‬ﻫﺮ دو ﻋﺼﺒﯽ و ﻣﻌـﺬب ﺑـﻪ ﻧﻈـﺮ‬
‫ﻣﯿﺮﺳﯿﺪﻧﺪ ‪:‬ﺑﺎ ﻣﻦ ﮐﺎری داﺷﺘﯿﻦ ﭘﺮﻓﺴﻮر؟‬
‫دو اﺳﺘﺎد ﻧﮕﺎﻫﯽ رد و ﺑﺪل ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬ﻇﺎﻫﺮا ﻫﯿﭻ ﮐﺪام ﻣﺎﯾﻞ ﻧﺒﻮد ﺣﺮﻓﯽ ﺑﺰﻧﺪ ‪.‬ﻫﺮی ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ‬
‫ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎده؟‬
‫ﺑﻌﺪ رو ﺑﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﮐﺮد‪:‬ﮐﺴﯽ ﻣﺮده؟‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻪ آراﻣﯽ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻧﻪ ﻫﺮی‪.‬اﻣﺎ ﯾﻪ ﻧﻔﺮ اﯾﻨﺠﺎس ﮐﻪ ﻣﯿﺨﻮاد ﺗﻮ رو ﺑﺒﯿﻨﻪ‬
‫درﺳﺖ در ﻫﻤﯿﻦ ﻟﺤﻈﻪ از ﭘﺸﺖ ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ ی ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ;ﺳـﺎﯾﻪ ی ﻓـﺮد ﮐﻮﺗـﺎه ﻗﺎﻣـﺖ‬
‫ﭼﺎﻗﯽ ﭘﻮﺷﯿﺪه در ﺷﻨﻞ ﻣﺸﮑﯽ ﭘﺪﯾﺪار ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﻧﻔﺮت زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪:‬ﺗﻮ‪!!!!...‬؟‬

‫‪241‬‬

‫‪242‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻓﺼﻞ هﺠﺪهﻢ ‪:‬ﻣﻼﻗﺎت ﻏﻴﺮ ﻣﻨﺘﻈﺮﻩ‬
‫ﻫﺮی ﻧﮕﺎه ﺣﯿﺮت زده اش را از ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻪ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل اﻧـﺪاﺧﺖ و ﺑـﺎ ﺧـﺸﻢ ﻏﺮﯾـﺪ‪:‬اون‬
‫اﯾﻨﺠﺎ ﭼﯿﮑﺎر ﻣﯿﮑﻨﻪ؟‬
‫ﺧﺸﻢ در وﺟﻮدش ﺷﻌﻠﻪ ﻣﯿﮑﺸﯿﺪ ‪.‬ﮐﺴﯽ روﺑﺮوﯾﺶ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻌـﺪ از وﻟـﺪﻣﻮرت و اﺳـﻨﯿﭗ‬
‫ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﻫﺮﮐﺲ از او ﻣﺘﻨﻔﺮ ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﭘﺘﯽ ﮔﺮو ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ ﺑﻐﺾ آﻟﻮد ﻧﺎﻟﯿﺪ‪:‬ﻫﺮی‪....‬ﻣﻨﻮ ﺑﺒﺨﺶ!‬
‫ﻫﺮی ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﺧﻔﻪ ﺷﻮ‪...‬ﻗﺎﺗﻞ ﮐﺜﺎﻓﺖ‪...‬ﭼﻄﻮر ﻣﯿﺘﻮﻧﯽ‪.....‬‬
‫ﺑﻌﺪ ﺑﺮﮔﺸﺖ ﮐﻪ از در ﺧﺎرج ﺷﻮد ‪.‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ اﮐﺮاه ﺻﺪاﯾﺶ ﮐﺮد‪:‬ﻫﺮی ‪...‬اون ﭘﺸﯿﻤﻮﻧﻪ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺮﮔﺸﺖ ‪.‬ﻧﮕﺎه ﻋﺠﯿﺒﯽ ﺑﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﮐﺮد ﮔﻮﯾﯽ او را ﻧﻤﯿﺸﻨﺎﺧﺖ ﺑﺎ ﺗﻨﻔﺮ ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﭼﻄﻮر‬
‫ﻣﯿﺘﻮﻧﯽ؟ﺗﻮ ‪....‬ﺗﻮ ‪....‬اون ﭘﺪر و ﻣﺎدرﻣﻮ ﻟﻮ داد‪...‬اون ﺑﺎﻋﺚ زﻧﺪاﻧﯽ ﺷـﺪن ﺳـﯿﺮﯾﻮس ﺷـﺪ‬
‫‪...‬اون وﻟﺪﻣﻮرﺗﻮ ﺑﺮﮔﺮدوﻧﺪ‪..‬اون ﺳﺪرﯾﮑﻮ ﮐﺸﺖ‪.‬اوﻧﻮﻗﺖ ﻣﯿﮕﯽ ﺑﺒﺨﺸﻤﺶ؟!!!‬
‫ﺧﺸﻢ ﻫﺮی ﺳﮑﻮت را در اﺗﺎق ﭘﺪﯾﺪ آورد ﻫﺮی ﻫﻤﭽﻨـﺎن ﻓﺮﯾـﺎد ﻣﯿـﺰد و ﻟـﻮﭘﯿﻦ و ﻣـﮏ‬
‫ﮔﻮﻧﮕﺎل در ﺣﯿﺮت و ﺳﮑﻮت ﺑﻪ او ﺧﯿﺮه ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ‪.‬ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺑﺎ ﺑﯽ ﻣﯿﻠـﯽ‬
‫ﺳﮑﻮت را ﺷﮑﺴﺖ‪:‬ﺑﻬﺶ ﻓﺮﺻﺖ ﺑﺪه ﭘﺎﺗﺮ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﺗﻨﻬﺎ ﻓﺮﺻﺘﯽ ﮐﻪ ﻣﯿﺘﻮﻧﻢ ﺑﻪ اﯾﻦ آﺷﻐﺎل ﺑﺪم اﯾﻨﻪ ﮐﻪ ﻫﻤﯿﻦ اﻻن از اﯾﻨﺠﺎ ﺑـﺮه‬
‫‪.‬ﭼﻮن اﮔﻪ ﯾﻪ دﻗﯿﻘﻪ ی دﯾﮕﻪ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺎﺷﻪ ﺑﯽ ﺑﺮو ﺑﺮﮔﺮد ﻣﯿﮑﺸﻤﺶ‪.‬‬
‫_ﻫﺮی ﻣﯿﺪوﻧﻢ ﺳﺨﺘﻪ ‪.‬اﻣﺎ ﭘﯿﺘﺮ واﻗﻌﺎ ﭘﺸﯿﻤﻮﻧﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻧﻌﺮه زد‪:‬ﺟﺪی !اون اﯾﻨﻮ ﮔﻔﺖ و ﺷﻤﺎ ﻫﺎ ﻫﻢ ﺑﺎور ﮐﺮدﯾﻦ؟‬

‫‪242‬‬

‫‪243‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺑﻌﺪ ﺑﺎ ﺧﺸﻢ اداﻣﻪ داد‪:‬ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ از اﻋﻀﺎی ﻣﺤﻔﻞ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺧﺒﺮ ﭼﯿﻨـﯽ اﯾـﻦ آﺷـﻐﺎل ﮐـﺸﺘﻪ‬
‫ﺷﺪن؟ ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﭽﻪ رو ﺑﯽ ﺳﺮﭘﺮﺳﺖ ﮐﺮده؟ ﭼﻨﺪ ﺗﺎ از دوﺳﺘﺎﺷﻮ ﺑﻪ ﮐﺸﺘﻦ داده؟ﺣﺎﻻ ﭼـﯽ‬
‫ﺷﺪه ؟ﻧﮑﻨﻪ وﻟﺪﻣﻮرت دﻧﺒﺎﻟﺸﻪ؟ﻧﮑﻨﻪ ﻫﻮس ﮐﺮده ﺣﺎﻣﯽ ﺷﻮ ﻋﻮض ﮐﻨﻪ‪ .‬ﺑﻌـﺪ ﻧﮕـﺎه زﻫـﺮ‬
‫آﮔﯿﻨﯽ ﺑﻪ ﭘﺘﯽ ﮔﺮو ﮐﺮد ﺑﻪ ﻃﻮری ﮐﻪ او ﺧﻮدش را ﻋﻘﺐ ﮐﺸﯿﺪ‪:‬اﺷﺘﺒﺎه اوﻣﺪی ‪.‬داﻣﺒﻠﺪور‬
‫ﭼﻨﺪ ﻣﺎﻫﻪ ﮐﻪ ﻣﺮده‪.‬اوﻧﻢ ﺑﺨﺎﻃﺮ اﯾﻨﮑﻪ ﺑﻪ ﯾﻪ ﻋﻮﺿﯽ ﻣﺜﻞ ﺗﻮ ﻓﺮﺻـﺖ داده ﺑـﻮد ﺗـﺎ ﺟﺒـﺮان‬
‫ﮐﻨﻪ‪....‬ﻣﻦ اون اﺷﺘﺒﺎﻫﻮ ﻧﻤﯿﮑﻨﻢ‪.‬‬
‫ﭘﺘﯽ ﮔﺮو آﺷﮑﺎرا ﺑﻪ ﮔﺮﯾﻪ اﻓﺘﺎد ‪.‬ﺧﻮد را ﺑﺮ زﻣﯿﻦ اﻧـﺪاﺧﺖ ‪:‬ﻫـﺮی ‪...‬ﻣـﻦ ‪...‬ﻣـﻦ‪...‬اﺷـﺘﺒﺎه‬
‫ﮐﺮدم‪.‬ﺧﻮاﻫﺶ ﻣﯿﮑﻨﻢ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﭼﯿﻪ؟اﯾﻨﺪﻓﻌﻪ ﻣﯿﺨﻮای ﮐﯽ رو ﺑﻪ ارﺑﺎﺑﺖ ﺗﺤﻮﯾﻞ ﺑﺪی؟ﮔﻮرﺗﻮ ﮔـﻢ‬
‫ﮐﻦ‪.‬ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ دﺳﺘﻤﻮ ﺑﻪ ﺧﻮن ﮐﺜﯿﻔﺖ آﻟﻮده ﮐﻨﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺮﮔﺸﺖ ﮐﻪ از دﻓﺘﺮ ﺧﺎرج ﺷﻮد اﻣﺎ در ﺑﺎز ﻧﺸﺪ‪.‬ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﺑﻪ ﻃﺮف ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل‬
‫ﺑﺮﮔﺸﺖ ‪:‬اﯾﻦ درو ﺑﺎز ﮐﻨﯿﻦ‪.‬‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﻞ ﺟﻮاب داد‪:‬ﺗﺎ وﻗﺘﯽ ﺣﺮﻓﺎﻣﻮﻧﻮ ﻧﺸﻨﯿﺪی ﻧﻤﯿﺸﻪ ﺑﺮی‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﺑﻪ ﯾﺎد دﻓﻌﻪ ی ﻗﺒﻠﯽ اﻓﺘﺎد ﮐﻪ اﯾﻦ ﺟﻤﻠﻪ را ﺷﻨﯿﺪه ﺑﻮد ‪.‬ﯾﺎد داﻣﺒﻠـﺪور ﺣـﺲ‬
‫ﻋﺠﯿﺒﯽ را در او زﻧﺪه ﮐﺮد ‪.‬ﻧﺎﺧﻮد آﮔﺎه ﺑﺮﮔﺸﺖ و در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﺳﻌﯽ ﻣﯿﮑـﺮد وﺟـﻮد ﭘﺘـﯽ‬
‫ﮔﺮو را ﻧﺎدﯾﺪه ﺑﮕﯿﺮد رو ﺑﻪ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺎﺷﻪ‪....‬ﻣﯿﺸﻨﻮم‪.‬‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺑﺎ ﺣﺮﮐﺖ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش ﺻﻨﺪﻟﯽ را ﺟﻠﻮ ﮐﺸﯿﺪ ‪:‬ﺑﺸﯿﻦ ﭘﺎﺗﺮ‬
‫_ﻫﻤﯿﻨﻄﻮر راﺣﺘﻢ‬
‫_ﮔﻔﺘﻢ ﺑﺸﯿﻦ‪.‬‬
‫ﻟﺤﻦ ﺗﺤﮑﻢ آﻣﯿﺰ ﻣﺪﯾﺮ ﻫﺮی را واردار ﺑﻪ ﻧﺸﺴﺘﻦ ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺑﻪ آراﻣﯽ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﭘﺎﺗﺮ ﻣﯿﺪوﻧﻢ ﺑﺮات ﺳﺨﺘﻪ ‪.‬ﻣﻦ اﺣﺴﺎﺳﺘﻮ درک ﻣﯿﮑﻨﻢ‪........‬‬

‫‪243‬‬

‫‪244‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﭘﻮزﺧﻨﺪی زد ‪ ,‬ﺧﯿﻠﯽ ﺳﻌﯽ ﻣﯿﮑﺮد داد ﻧﺰﻧﺪ ‪:‬واﻗﻌـﺎ‪...‬ﺧﻨـﺪه داره ‪....‬ﺷـﻤﺎ ﻣﻨـﻮ درک‬
‫ﻣﯿﮑﻨﯿﻦ؟!!‪...‬ﻣﺴﺨﺮه س ‪...‬اﮔﻪ ﻣﻨﻮ درک ﻣﯿﮑﺮدﯾﻦ اﻻن اﯾﻨﺠﺎ ﻧﺒﻮدم‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ آﻫﺴﺘﻪ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪:‬ﻫﺮی‪...‬ﭘﯿﺘﺮ ﻣﯿﺨﻮاد ﯾﻪ ﭼﯿﺰی ﺑﻪ ﻣﺎ ﺑﮕﻪ‪.‬اﻣﺎ ﺧﻮاﺳﺘﻪ اﯾـﻦ ﺣـﺮف‬
‫رو ﻓﻘﻂ در ﺣﻀﻮر ﺗﻮ ﺑﺰﻧﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻧﮕﺎﻫﺶ را از ﻟﻮﭘﯿﻦ دزدﯾﺪ‪:‬ﺑﺮام ﻣﻬﻢ ﻧﯿﺴﺖ ‪.‬ﻧﻤﯿﺨﻮام ﺑﺸﻨﻮم‪.‬‬
‫اﺣﺴﺎس ﻧﺎﺧﻮﺷﺎﯾﻨﺪی داﺷﺖ‪.‬ﺣﺲ ﻣﯿﮑﺮد ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑـﻪ او ﺧﯿﺎﻧـﺖ ﮐـﺮده ‪.‬ﺑـﻪ او ‪,‬ﭘـﺪرش و‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ اداﻣﻪ داد‪:‬ﻫﺮی ﻣﯿﺪوﻧﻢ در ﻣﻮرد ﻣﻦ ﭼﯽ ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﯽ وﻟﯽ‪....‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ او ﻓﺮﺻﺘﯽ ﻧﺪاد ‪:‬ﻧﻪ‪...‬ﻧﻤﯿـﺪوﻧﯽ‪...‬وﻟـﯽ ﺷـﺎﯾﺪ ﺑﻬﺘـﺮ ﺑﺎﺷـﻪ ﺑـﺪوﻧﯽ‪ .‬ازت ﻣﺘﻨﻔـﺮم‬
‫‪.‬ﻣﯿﻔﻬﻤﯽ ‪.‬از ﻫﺮ دو ﺗﻮن ﻣﺘﻨﻔﺮم‪.‬‬
‫ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺣﺮﻓﯽ ﺑﺰﻧﺪ ‪ ,‬ﭘﺘﯽ ﮔﺮو ﺟﻠﻮ رﻓﺖ و ﻧﺎﻟـﻪ ﮐﻨـﺎن ﮔﻔـﺖ‪:‬اون ﺗﻘـﺼﯿﺮی‬
‫ﻧﺪاره‪....‬رﯾﻤﻮس ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﺗﻮ از ﻣﻦ ﻣﺘﻨﻔﺮه‪,‬ﺣﻘﻢ داره وﻟﯽ‪....‬ﺧﻮاﻫﺶ ﻣﯿﮑـﻨﻢ ﻫـﺮی‪...‬اﯾـﻦ‬
‫ﺷﺎﯾﺪ آﺧﺮﯾﻦ ﻓﺮﺻﺖ ﻣﻦ ﺑﺎﺷﻪ‪ .‬ﻣﯿﺨﻮام ﺟﺒﺮان ﮐﻨﻢ‪....‬‬
‫ﺧﺸﻢ ﻫﺮی ﺷﺪﯾﺪﺗﺮ ﺷﺪ‪ .‬ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ ﻓﺮﯾﺎد ﺑﺰﻧﺪ و او را از ﺧﻮد دور ﮐﻨﺪ‪....‬‬
‫ﺑﻪ ﯾﮑﺒﺎره ﺻﺪای آﺷﻨﺎﯾﯽ ﺑﻪ ﮔﻮﺷﺶ رﺳﯿﺪ‪:‬ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ دﯾﮕﺮان ﻓﺮﺻﺖ داد‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺳﺮش را ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ‪.‬داﻣﺒﻠﺪور از ﺗﺎﺑﻠﻮی ﺧﻮد ﺑﻪ ﻫﺮی ﻧﮕﺎه ﮐﺮدو ﻫﺮی را ﺑﯿﺎد ﺟﻤﻠـﻪ‬
‫ی دﯾﮕﺮی اﻧﺪاﺧﺖ‪:‬ﯾﻪ روز از ﻧﺠﺎت دادن اون ﺧﻮﺷﺤﺎل ﻣﯿﺸﯽ‪.‬‬
‫ﻏﺮوﻟﻨﺪی ﮐﺮد ‪:‬ﻣﺜﻞ ﺷﻤﺎ ﮐﻪ اﺳﻨﯿﭗ اوﻧﻄﻮری ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﺘﻮن ﮐﺮد؟‬
‫ﺗﺎﺑﻠﻮ ﺟﻮاب داد‪:‬ﻣﻦ ﻫﻨﻮز از اون ﮐﺎرم ﭘﺸﯿﻤﻮن ﻧﯿﺴﺘﻢ‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﻧﮕﺎه ﺗﻨﺪی ﺑﻪ ﺗﺎﺑﻠﻮ ﮐﺮد‪:‬ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ ﻣﯿﻨﺮوا‪.‬ﻓﻌﻼ ﺗﻮ ﻣﺴﺌﻮﻟﯽ ‪.‬وﻟﯽ اﮔﻪ ﺟﺎی ﺗﻮ‬
‫ﺑﻮدم ﻣﺮد ﺟﻮان‪ ,‬ﺑﻪ اون ﯾﻪ ﻓﺮﺻﺖ دﯾﮕﻪ ﻣﯿﺪادم‪.‬‬

‫‪244‬‬

‫‪245‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد‪.‬ﺣﺎﻻ ﺣﺲ ﻣﯿﮑﺮد ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ او ﮔﻮش ﮐﻨﺪ ‪.‬ﺑـﻪ آراﻣـﯽ رو ﺑـﻪ ﻣـﮏ‬
‫ﮔﻮﻧﮕﺎل ﮐﺮد‪:‬ﻣﻨﺘﻈﺮم‪,‬ﭼﯽ ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﮕﻪ؟‬
‫ﭘﺘﯽ ﮔﺮو ﺟﻠﻮ ﺧﺰﯾﺪ‪:‬اوﻣﺪم ﯾﻪ ﭼﯿﺰاﯾﯽ رو ﺑﻬﺘﻮن ﺑﮕﻢ‪.‬ﻫﺮی ﻣﻦ‪....‬ﻣﯿﺪوﻧﻢ ﺧﯿﻠﯽ ﻫﺎ ﺑﺨﺎﻃﺮ‬
‫ﻣﻦ ﻣﺮدن‪,‬ﻣﯿﺪوﻧﻢ ﭼﻘﺪر ازم ﺑﺪت ﻣﯿﺎد ‪.‬ﻣﻦ ﺗﻤﺎم ﮐﺴﺎﯾﯽ رو ﮐﻪ ﻣﻨﻮ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﻮدم دوﺳﺖ‬
‫داﺷﺘﻦ ﻧﺎﺑﻮد ﮐﺮدم‪...‬ﻣﻦ ﺑﺎﻋﺚ ﻧﺎﺑﻮدی ﺧﯿﻠﯽ ﻫﺎ ﺷﺪم‪.‬از اون ﻣﯿﺘﺮﺳﯿﺪم ﻣﻦ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﻣﺜﻞ‬
‫رﯾﻤﻮس و ﺳﯿﺮﯾﻮس و ﺟﯿﻤﺰ ﺷﺠﺎع ﻧﺒﻮدم‪.‬ﻣﯿﺨﻮاﺳﺘﻢ ﺧﻮدﻣﻮ ﻧﺠﺎت ﺑﺪم‪ .‬ﻣـﻦ از دوﺳـﺘﺎﻧﻢ‬
‫ﻓﺮار ﮐﺮدم و ﺑﻪ اون ﮐﻤﮏ ﮐﺮدم ‪.‬اﻣﺎ‪.....‬ﺣﺎﻻ ‪...‬ﺑﻌﺪ از اون ﻫﻤﻪ ﺧﺪﻣﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ اون ﮐﺮدم‬
‫‪,‬ﻣﻦ ﺑﺎﻋﺚ ﺑﺮﮔﺸﺘﻨﺶ ﺷﺪم ‪.‬ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﺮدم ﺑﻪ ﻣﻘﺎﻣﯽ ﻣﯿﺮﺳـﻢ‪.‬اﮔـﻪ ﻣـﻦ ﻧﺒـﻮدم ﺗـﻮ ﺟﻨﮕﻠـﻪ‬
‫ﺳﺮﮔﺮدون ﻣﯿﻤﻮﻧﺪ ‪.‬اﻣﺎ اﻻن ‪...‬اوﻧﻢ در ﻋﻮض ﻫﻤﻪ ی ﮐﺎراﯾﯽ ﮐﻪ ﮐﺮدم ﻣﻨﻮ ﮐـﺮده ﻧـﻮﮐﺮ‬
‫اﺳﻨﯿﭗ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﻃﻌﻨﻪ ﺧﻨﺪﯾﺪ‪:‬ﭘﺲ ﺑﮕﻮ ‪...‬ﭼﻮن ﮐﺮدت ﻧﻮﮐﺮ اﺳﻨﯿﭗ اوﻣﺪی اﯾﻨﺠﺎ‪.‬؟ﯾﺎ ﺷﺎﯾﺪم ﭼـﻮن‬
‫ﻓﻬﻤﯿﺪی وزارت ﺧﻮﻧﻪ دﻧﺒﺎﻟﺘﻪ؟‬
‫ﭘﺘﯽ ﮔﺮو ﻧﺎﻟﯿﺪ‪:‬ﻫﯿﭻ ﮐﺪوم ‪.‬ﺑﺮای ﻣﻦ دﯾﮕﻪ ﻣﻬﻢ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﭼﯽ ﺳﺮم ﻣﯿﺎد ‪,‬اﯾﻨﻢ ﻣﯿﺪوﻧﻢ ﮐﻪ‬
‫ﭼﻪ وزارت ﺧﻮﻧﻪ ﻣﻨﻮ ﺑﮕﯿﺮه ﯾﺎاون ﺑﻔﻬﻤﻪ اوﻣﺪم اﯾﻨﺠﺎ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﻫﺮ دوش ﺑﺮام ﻣﺮﮔـﻪ ‪.‬دﯾﮕـﻪ‬
‫ﺑﺮام ﻣﻬﻢ ﻧﯿﺴﺖ‪.‬ﺗﻨﻬﺎ ﭼﯿﺰی ﮐﻪ اﻻن ﺑﺮام ﻣﻬﻤﻪ ادای دﯾﻨﻤﻪ‪.‬‬
‫_دﯾﻦ؟!!!!!‬
‫_ﻫﺮی ﻣﻦ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻣﺪﯾﻮﻧﻢ ‪,‬ﺗﻮ ﺟﻮن ﻣﻨﻮ ﻧﺠﺎت دادی‪.‬‬
‫_اون ﯾﻪ اﺷﺘﺒﺎه اﺣﻤﻘﺎﻧﻪ ﺑﻮد ‪.‬ﺳﻪ ﺳﺎﻟﻪ دﻧﺒﺎل ﺟﺒﺮان ﮐﺮدﻧﺸﻢ‪.‬‬
‫_ﮔﻮش ﮐﻦ ﻫﺮی‪,‬ﻣﻦ ﺑﻪ ﻣﺤﻔﻞ ﻫﻢ ﻣﺪﯾﻮﻧﻢ ‪.‬ﺑﻪ ﺟﯿﻤﺰ و ﺳﯿﺮﯾﻮﺳﻢ ﻫﻤﯿﻨﻄﻮر‪.‬ﻣﻦ ﺑﻪ دوﺳﺘﯽ‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس و رﯾﻤﻮس ﺧﯿﺎﻧـﺖ ﮐـﺮدم ‪.‬ﻣـﻦ ﺑﺎﻋـﺚ ﻣـﺮگ ﺗﻌـﺪاد زﯾـﺎدی از اﻓـﺮاد ﻣﺤﻔـﻞ‬
‫ﺷﺪم‪.‬ﺑﺮای ادای اﯾﻦ دﯾﻦ اوﻣﺪم ﯾﮑﯽ دو ﺗﺎ ﺧﺒﺮ ﺑﻬﺘﻮن ﺑﺪم‪.‬‬

‫‪245‬‬

‫‪246‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺑﺠﺎی ﻫﺮی ‪ ,‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺟﻮاب داد‪:‬ﮔﻮش ﻣﯿﮑﻨﯿﻢ‪.‬‬
‫_ﻟﺮد ﺳﯿﺎه ﺑﺮای ﻧﻤﺮدن ﺧﻮدش از ﯾﻪ ﺳﺮی ﺟﺎدوی ﭘﯿﺸﺮﻓﺘﻪ اﺳﺘﻔﺎده ﮐﺮده‪.‬ﺟﺎدوﻫﺎﯾﯽ ﮐـﻪ‬
‫ﺧﻮدش درﺳﺘﺸﻮن ﮐﺮده‪.‬ﺷﻨﯿﺪم روﺣﺸﻮ ﻗﺴﻤﺖ ﮐﺮده‪.‬ﻣﻦ ﻧﻤﯿﺪوﻧﻢ ﭼﻄﻮری اﯾﻨﮑﺎرو ﮐﺮده‬
‫وﻟﯽ اﯾﻨﻄﻮری ﻓﻨﺎ ﻧﺎﭘﺬﯾﺮ ﻣﯿﺸﻪ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ و ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺑﺎ ﺣﯿﺮﺗﯽ ﺳﺎﺧﺘﮕﯽ ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﻣﯿﮑﺮدﻧﺪ ‪.‬‬
‫ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﻟﻮﭘﯿﻦ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺗﻮ از ﮐﺠﺎ ﻣﯿﺪوﻧﯽ؟!‬
‫_اﺳﻨﯿﭗ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﻬﺶ ﻧﺰدﯾﮑﻪ ‪.‬اون ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰﺷﻮ ﺑﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﻣﯿﮕﻪ ‪.‬ﻣﻨﻢ ﮔﻪ ﮔﺎه ﻣﯿﺸﻨﻮم‪.‬‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﭼﻪ ﺟﻮر ﺟﺎدوﯾﯽ‪........‬‬
‫_ﻧﻤﯿﺪوﻧﻢ‪.‬ﺑﺎور ﮐﻨﯿﻦ ﻧﻤﯿﺪوﻧﻢ‪.‬اﻣﺎ ﻣﯿﺪوﻧﻢ ﮐﻪ ﺑﺮای ﺷﮑـﺴﺖ دادﻧـﺶ اول ﺑﺎﯾـﺪ اوﻧـﺎ رو‬
‫ﻧﺎﺑﻮد ﮐﻨﯿﻦ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﭼﻨﺪ ﻗﺴﻤﺘﺶ ﮐﺮده؟‬
‫_ﻧﻤﯿﺪوﻧﻢ رﯾﻤﻮس‪.‬ﺑﻪ ﻣﺮﻟﯿﻦ ﻗﺴﻢ ﻧﻤﯿﺪوﻧﻢ‪,‬اﻣﺎ ﻣﯿـﺪوﻧﻢ ﮐـﻪ ﺗﺎزﮔﯿﻬـﺎ ﻓﻬﻤﯿـﺪه ﻟﻮﺳـﯿﻮس‬
‫ﻣﺎﻟﻔﻮی ﻧﺪاﻧﺴﺘﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﻧﺎﺑﻮدی ﯾﮑﯽ از آﻧﻬﺎ ﺷﺪه ‪,‬ﺑﻪ ﻣﺤﺾ اﯾﻨﮑﻪ دﺳـﺘﺶ ﺑـﻪ ﻟﻮﺳـﯿﻮس‬
‫ﺑﺮﺳﻪ ﺑﯽ ﺑﺮو ﺑﺮﮔﺮد ﻣﯿﮑﺸﺘﺶ‪.‬ﺑﺨـﺼﻮص ﮐـﻪ در ﻣـﺎﺟﺮای وزارت ﺧﻮﻧـﻪ ﻫـﻢ ﺷﮑـﺴﺖ‬
‫ﺧﻮرد‪.‬‬
‫ﻧﮕﺎه ﭘﺘﯽ ﮔﺮو ﺑﺎ ﻧﮕﺎه ﻫﺮی ﺗﻼﻗﯽ ﮐﺮد ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺑﯽ ﻣﯿﻠﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬دﯾﮕﻪ؟‬
‫ﺑﺎ ﻋﮑﺲ اﻟﻌﻤﻞ ﻟﻮﭘﯿﻦ و ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﻣﺠﺒﻮر ﺑﻮد ﮐﻨﺠﮑﺎو ﺟﻠﻮه ﮐﻨﺪ‪.‬‬
‫ﭘﺘﯽ ﮔﺮو اداﻣﻪ داد‪:‬اﯾﻨﻢ ﻣﯿﺪوﻧﻢ ﮐﻪ دﻧﺒﺎل راه ورود ﺑﻪ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰه‪.‬ﻣـﻦ ﻫﻤـﻪ ی ﺳـﻌﯿﻢ رو‬
‫ﮐﺮدم ﮐﻪ ﻧﺬارم ﻣﺘﻮﺟﻪ راﻫﻬﺎی ﻣﺨﻔﯽ ﻗﺪﯾﻤﯽ ﺑﺸﻪ ‪.‬ﻫﺮﭼﻨﺪ ﮐﻪ اوﻧـﺎ ﻫـﻢ ﺣﺘﻤـﺎ ﻣﺤﺎﻓﻈـﺖ‬
‫ﺷﺪه ان‪.‬‬

‫‪246‬‬

‫‪247‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺑﻌﺪ دﺳﺖ در ﺟﯿﺐ رداﯾﺶ ﮐﺮد و ﭼﻨﺪ ﺷﯿﺸﻪ از آن در آورد‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪:‬اﯾﻦ ﭼﯿﻪ؟‬
‫_ﻓﮑﺮ ﮐﺮدم ﺑﻬﺘﺮه ﻧﺪوﻧﻪ ﮐﻪ ﻣﻦ ﭼﻨﺪ ﺗﺎ راه ورودی ﻣﺨﻔﯽ ﺑﻠﺪم‪ .‬اﻣﯿﺪوارم ﺑﻘﯿﺸﻮن ﭼﯿﺰی‬
‫ﻧﺪوﻧﻦ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﮕﺎه ﻣﻌﻨﯽ داری ﺑﺎ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل رد و ﺑﺪل ﮐﺮد‪:‬اون ﭼﺮا ﻣﯿﺨﻮاد ﺑﯿﺎد ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ؟‬
‫_ﺑﺎور ﮐﻨﯿﻦ ﻧﻤﯿﺪوﻧﻢ دﻧﺒـﺎل ﭼﯿـﻪ‪ .‬وﻟـﯽ ﺑـﺮای ﺑﺪﺳـﺖ آوردن اون ﺣﺎﺿـﺮه ﻫـﺮ ﮐـﺎری‬
‫ﺑﮑﻨﻪ‪.‬ﺑﺮای ﻫﻤﯿﻨﻢ دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ رو ﻓﺮﺳﺘﺎد‪.‬‬
‫_دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ ﭼﻄﻮر وارد ﻣﺪرﺳﻪ ﺷﺪن؟ﭼﻄﻮر از ﺟﺎدوﻫﺎی دﻓﺎﻋﯽ رد ﺷﺪن؟!‬
‫_ﻧﻤﯿﺪوﻧﻢ‪.‬واﻗﻌﺎ ﻧﻤﯿﺪوﻧﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ ﺑﮕﻮﯾﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ی اﯾﻨﻬﺎ را ﺧﻮدﺷﺎن ﻣﯿﺪاﻧﻨﺪ‪.‬اﻣﺎ ﻟـﻮﭘﯿﻦ و ﻣـﮏ ﮔﻮﻧﮕـﺎل‬
‫ﻃﻮری واﻧﻤﻮد ﻣﯿﮑﺮدﻧﺪ ﮐﻪ اﻧﮕﺎر ﺗﺎزه ﺑﺎ اﯾﻦ اﻃﻼﻋﺎت رﺳﯿﺪه اﻧﺪ ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺷﺪت در ﻓﮑﺮ ﺑﻮد ‪.‬ﻧﮕﺎﻫﺶ را از زﻣﯿﻦ ﺑﺮﮔﺮﻓﺖ ‪.‬در ﺗﻤﺎم اﯾﻦ ﻣـﺪت ﺣﺘـﯽ‬
‫زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﭘﺘﯽ ﮔﺮو ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯿﮑﺮد ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﻧﮑﺮده ﺑﻮد‪:‬ﺣﺎﻻ ﭼﯽ؟ﭼﺮا اوﻣﺪی اﯾﻨﺠﺎ؟‬
‫ﭘﺘﯽ ﮔﺮو ﺟﻠﻮ آﻣﺪ‪:‬ﻣﯿﺨﻮام ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﮐﻤﮏ ﮐﻨﻢ ‪ .‬ﻣﯿﺨﻮام اﺷﺘﺒﺎﻫﻤﻮ ﺟﺒﺮان ﮐﻨﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻏﺮﯾﺪ‪:‬ﮐﻪ اﻃﻼﻋﺎت ﺟﺪﯾﺪی ﺑﻪ اون ﺑﺮﺳﻮﻧﯽ؟ارﺑﺎﺑﺖ ﻣﺎرو اﺣﻤﻖ ﻓﺮض ﮐﺮده ؟ﺷﺎﯾﺪم‬
‫دﻧﺒﺎل ﯾﻪ ﺟﺎﺳﻮس ﺗﺎزه ﻣﯿﮕﺮده‪.‬‬
‫_اون ﺟﺎﺳﻮس داره‪.‬ﯾﻪ ﻧﻔﺮ ﺑﻪ اﺳﻢ ﻫﺎرﺑﯽ ﻣﮏ ﻓﺮﺳﻦ‪.‬‬
‫_اﻣﮑﺎن ﻧﺪاره!!!‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ و ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺑﺎ ﻫﻢ اﯾﻨﺮا ﮔﻔﺘﻨﺪ‪.‬‬
‫ﭘﺘﯽ ﮔﺮو ﻧﺎﻟﯿﺪ‪ :‬اون ﭼﻨﺪ ﻫﻔﺘﻪ ﻗﺒﻞ از ﻣﺮگ داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻪ ﻣﺤﻔـﻞ ﻣﻠﺤـﻖ ﺷـﺪه‪ .‬ﻣﻬﻤﺘـﺮﯾﻦ‬
‫وﻇﯿﻔﺸﻢ اﯾﻨﻪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﺤﺾ ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺷﺪن ﻫﺮی ‪,‬ﻣﺤﻞ زﻧﺪﮔﯽ اوﻧـﻮ ﺑـﻪ ﻟـﺮد ﺳـﯿﺎه اﻃـﻼع‬

‫‪247‬‬

‫‪248‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺑﺪه‪.‬ﻫﻔﺘﻪ ی ﭘﯿﺸﻢ اون ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﺨﻔﯿﮕﺎه ﺟﮏ اﻧﺪرﺳﻮن رو ﺑﻪ ﮐﺮاب داد‪ .‬اﻻﻧﻢ در ﺑـﻪ در‬
‫دﻧﺒﺎل ﻣﻮدی ﭼﺸﻢ ﺑﺎﺑﺎ ﻗﻮرﯾﻪ‪.‬ﻣﯿﺪوﻧﻪ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ داﻣﺒﻠﺪور اون ﻫﻤﻪ ﮐﺎره ی ﻣﺤﻔﻠﻪ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺮای اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﺑﻪ ﺻﻮرت ﭘﺘﯽ ﮔﺮو ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪:‬‬
‫_ﺑﺎورم ﻧﻤﯿﺸﻪ!ﭘﯿﺘﺮ اﮔﻪ اﯾﻦ ﺣﺮﻓﺖ راﺳﺖ ﺑﺎﺷﻪ ﺧﻮدم ﻣﯿﮑﺸﻤﺶ‪...‬‬
‫_ﻗﺴﻢ ﻣﯿﺨﻮرم رﯾﻤﻮس‪.‬ﻣﻦ ﻧﻤﯿﺪوﻧﻢ ﭼﻄﻮری ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﺛﺎﺑﺖ ﮐﻨﻢ‪.....‬‬
‫_زﯾﺎد ﺳﺨﺖ ﻧﯿﺴﺖ ﭘﯿﺘﺮ ‪,‬ﭘﯿﻤﺎن ﻧﺎﮔﺴﺴﺘﻨﯽ ﺑﺒﻨﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻮد ﭘﺘﯽ ﮔﺮو ﺟﺎ ﺑﺰﻧﺪ اﻣﺎ او ﺟﻠﻮ آﻣـﺪ و دﺳـﺖ ﻫـﺮی را ﮔﺮﻓـﺖ‪.‬ﻫـﺮی ﺑـﻪ‬
‫ﺳﺮﻋﺖ دﺳﺘﺶ را ﮐﺸﯿﺪ‪:‬ﻣﻦ ﺑﺎ اون ﭘﯿﻤﺎن ﻧﻤﯿﺒﻨﺪم‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻪ آراﻣﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻬﺶ ﻓﺮﺻﺖ ﺑﺪه ﻫﺮی ‪.‬ﺧﻮاﻫﺶ ﻣﯿﮑﻨﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺳﮑﻮت ﮐﺮد‪:‬ﺑﺎﺷﻪ‪ ...‬اﻣﺎ ﺷﺮاﯾﻄﺸﻮ ﻣﻦ ﺗﻌﯿﯿﻦ ﻣﯿﮑﻨﻢ‪.‬‬
‫ﭘﺘﯽ ﮔﺮو ﺑﻪ ﮔﺮﯾﻪ اﻓﺘﺎد‪:‬‬
‫_ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ ﻫﺮی‪ ,‬ﭘﺸﯿﻤﻮن ﻧﻤﯿﺸﯽ ﻗﺴﻢ ﻣﯿﺨﻮرم‪.‬‬
‫ﻫﺮی رو ﺑﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪:‬ﭼﯿﮑﺎر ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮑﻨﻢ؟‬
‫_ﻓﻘﻂ روﺑﺮوی ﻫﻢ زاﻧﻮ ﺑﺰﻧﯿﻦ و دﺳﺖ ﻫﻤﻮ ﺑﮕﯿﺮﯾﻦ‪.‬‬
‫ﭘﺘﯽ ﮔﺮو ﺟﻠﻮ آﻣﺪ و ﻟﻮﭘﯿﻦ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﺎﻻ ﺑﺮد‪.‬ﻫﺮی ﺑﺎ اﮐﺮاه دﺳـﺖ ﭘﺘـﯽ ﮔـﺮو را‬
‫ﮔﺮﻓﺖ‪:‬‬
‫_آﯾﺎ ﭘﯿﻤﺎن ﻣﯿﺒﻨﺪی ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ و ﻣﺤﻔﻞ ﻗﻘﻨﻮس وﻓﺎدار ﺑﺎﺷﯽ؟‬
‫_ﺑﻠﻪ‪.‬‬
‫ﻧﻮری از ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻟﻮﭘﯿﻦ دو دﺳﺖ را ﺑﻪ ﻫﻢ ﻣﺘﺼﻞ ﮐﺮد‬
‫_آﯾﺎ ﭘﯿﻤﺎن ﻣﯿﺒﻨﺪی ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰی از ﺣﺮﻓﻬﺎﯾﯽ ﮐـﻪ از ﻣـﻦ ﯾـﺎ ﯾﮑـﯽ از اﻋـﻀﺎی ﻣﺤﻔـﻞ‬
‫ﻗﻘﻨﻮس ﻣﯿﺸﻨﻮی ﻫﺮﮔﺰ و ﺑﻪ ﻫﯿﭻ وﺳﯿﻠﻪ ای ﺑﻪ ﺷﺨﺺ دﯾﺮی ﻧﺮﺳﻪ‪.‬‬

‫‪248‬‬

‫‪249‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_ﺑﻠﻪ‬
‫ﻧﻮر دﯾﮕﺮی از ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻟﻮﭘﯿﻦ دو دﺳﺖ را ﺑﻪ ﻫﻢ ﻣﺘﺼﻞ ﮐﺮد و ﺑﺎ ﻧـﻮر اوﻟـﯽ ﺗـﺸﮑﯿﻞ‬
‫زﻧﺠﯿﺮ داد‬
‫_آﯾﺎ ﭘﯿﻤﺎن ﻣﯿﺒﻨﺪی ﮐﻪ ﺗﺎ دم ﻣﺮگ ﺑﺮای ﻧﺎﺑﻮدی وﻟﺪﻣﻮرت و ﻣﺮﮔﺨﻮاراﻧﺶ ﺑﻪ ﻣﺎ ﮐﻤﮏ‬
‫ﮐﻨﯽ؟‬
‫ﭘﺘﯽ ﮔﺮو از ﺷﻨﯿﺪن اﺳﻢ وﻟﺪﻣﻮرت ﻟﺮزﯾﺪ‪:‬ﺑﻠﻪ ﭘﯿﻤﺎن ﻣﯿﺒﻨﺪم‪.‬‬
‫‪........‬‬
‫_آﯾﺎ ﺣﺎﺿﺮی ﮐﻪ ﻣﺎﻣﻮرﯾﺖ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ از ﻃﺮف ﻣﺤﻔﻞ ﺑﻪ ﺗﻮ داده ﻣﯿـﺸﻪ درﺳـﺖ و ﮐﺎﻣـﻞ‬
‫اﻧﺠﺎم ﺑﺪی ‪.‬‬
‫_ﺑﻠﻪ ﺣﺎﺿﺮم‬
‫ﺑﺮای ﭼﻬﺎرﻣﯿﻦ ﺑﺎر ﻧﻮری از ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻟﻮﭘﯿﻦ دﺳﺖ آن دو را ﺑﻪ ﻫﻢ ﻣﺘﺼﻞ ﮐﺮد‬
‫**************************************‬
‫رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ دﻫﺎن ﺑﺎز ﺑﻪ ﻫﺮی ﻧﮕﺎه ﻣﯿﮑﺮدﻧﺪ ‪.‬‬
‫رون ﺑﺎ ﻧﺎﺑﺎوری ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ داد زد‪:‬ﺗﻮ ﺑﺎ اون ﭘﯿﻤﺎن ﻧﺎﮔﺴﺴﺘﻨﯽ ﺑﺴﺘﯽ؟ﺑﺎ ﯾﻪ ﺧﺎﺋﻦ ﻋﻮﺿﯽ؟!‬
‫ﻫﺮی ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد‪,‬ﺧﻮدش ﻫﻢ ﺑﺎور ﻧﻤﯿﮑﺮد‪.‬‬
‫_وﻟﯽ آﺧﻪ ﭼﺮا ﻫﺮی؟!‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﻧﺎﻟﯿﺪه ﺑﻮد‪.‬‬
‫_ﺧﻮدﻣﻢ ﻧﻤﯿﺪوﻧﻢ ﻫﺮﻣﯿﻮن‪.‬وﻟﯽ ﯾﻪ ﺣﺴﯽ ﺑﻬﻢ ﻣﯿﮕﻔﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ اون اﻋﺘﻤﺎد ﮐﻨﻢ‪.‬‬
‫_ﺣﺎﻻ ﻗﺮاره ﭼﯿﮑﺎر ﮐﻨﻪ؟‬
‫_ﻓﻌﻼ ازش ﺧﻮاﺳﺘﻢ دﻟﯿﻞ رد ﺷﺪن دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ رو از دﯾـﻮاره ی دﻓـﺎﻋﯽ ﭘﯿـﺪا ﮐﻨـﻪ و‬
‫آﺧﺮﯾﻦ ﻧﻘﺸﻪ ﻫﺎی وﻟﺪﻣﻮرﺗﻮ ﺑﻪ ﻣﺎ اﻃﻼع ﺑﺪه‪.‬‬

‫‪249‬‬

‫‪250‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﻫﺮاس ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﻣﻄﻤﺌﻨﯽ ﺧﯿﺎﻧﺖ ﻧﻤﯿﮑﻨﻪ؟ﭼﺮاﻫﻤﭽﯿﻦ ﺣﻤﺎﻗﺘﯽ ﮐﺮدی؟‬
‫ﻫﺮی ﺷﺎﻧﻪ ای ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ‪:‬ﻓﺮﻗﯽ ﻧﻤﯿﮑﻨﻪ‪.‬ﻣﻦ ﺗﺎ ﺣﺪ اﻣﮑﺎن دﺳﺖ و ﺑﺎﻟﺸﻮ ﺑﺴﺘﻢ‪.‬ﺑﻌﻼوه اون‬
‫ﺑﻪ ﻣﺎ اﻃﻼﻋﺎت ﻣﯿﺪه ﻧﻪ ﻣﺎ ﺑﻪ اون ‪.‬ﭘﺲ ﭼﯿﺰی ﻧﻤﯿﺪوﻧﻪ ﮐﻪ ﺑﺨﻮاد ﺧﯿﺎﻧﺖ ﮐﻨﻪ‪.‬‬
‫رون ﺑﺎ ﺑﯽ ﻗﯿﺪی زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪:‬ﺗﺎزه ﺑﺮ ﻓﺮﺿﻢ ﮐﻪ ﺧﯿﺎﻧﺖ ﮐﻨﻪ ‪,‬اون ﺳﺰاوار ﻣﺮﮔﻪ‪.‬‬
‫_رون ﻫﯿﭻ ﮐﺲ داوﻃﻠﺒﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﻃﺮف ﻣﺮگ ﻧﻤﯿﺮه!‬
‫_ﻫﺮی اون ﮔﻔﺖ اﺳﻤﺸﻮ ﻧﺒﺮ ﻣﯿﺨﻮاد ﺑﻪ اﯾﻨﺠﺎ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﻨﻪ؟‬
‫_آره رون ‪.‬ﺿﻤﻨﺎ ﻇﺎﻫﺮا دﻧﺒﺎل ﭼﺸﻢ ﺑﺎﺑﺎ ﻗﻮرﯾﻪ‪.‬‬
‫_ﻧﻪ ﺑﺎﺑﺎ!!!ﺑﺒﯿﻨﻢ وﻗﺘﯽ اوﻧﺠﺎ دﯾﺪﯾﺶ ﭼﻪ ﺣﺎﻟﯽ ﺷﺪی؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ رون ﭼﺸﻢ ﻏﺮه ای رﻓﺖ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﺑﯽ ﺗﻔﺎوت ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺑﺮﺳﺪ اﻣﺎ ﻣﻮﻓﻖ ﻧﺸﺪ ‪,‬ﺑﻌﺪ از ﯾﮏ ﺳﺎﻋﺘﯽ ﮐﻪ ﻗـﺪم زده‬
‫ﺑﻮد ﺗـﺎزه ﮐﻤـﯽ آرام ﺷـﺪه ﺑـﻮد ‪ ,‬اﻣـﺎ ﺣـﺎﻻ دوﺑـﺎره ﺑـﺮ اﻓﺮوﺧﺘـﻪ ﻣﯿـﺸﺪ‪:‬دﯾﻮﻧـﻪ ﺷـﺪه‬
‫ﺑﻮدم‪.‬ﻧﻤﯿﺪوﻧﻢ ﭼﻄﻮری ﺗﺤﻤﻞ ﮐﺮدم‪.‬ﺧﻮدﺗﻮ ﺑﺬار ﺟﺎی ﻣﻦ ﺑﺒﯿﻦ ﭼﻪ ﺣﺎﻟﯽ ﻣﯿﺸﯽ؟ﺗﻮ ﺑﺎﺷـﯽ‬
‫ﭼﯿﮑﺎر ﻣﯿﮑﻨﯽ؟‬
‫رون ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﻓﺮو رﻓﺖ ﺑﻌﺪ ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺻﻮرﺗﺶ ﺑﺮاﻓﺮوﺧﺘﻪ ﺷﺪ‪:‬ﺣﻖ ﺑﺎ ﺗﻮﺋـﻪ ﺣـﺎﻻ‬
‫ﻣﯿﻔﻬﻤﻢ‪...‬اﺣﺘﻤﺎﻻ ﻣﯿﺨﻮاﺳﺘﯽ ﺧﻔﺶ ﮐﻨﯽ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺤﺚ را ﻋﻮض ﮐﺮد‪:‬ﻣﻮدی ﺑﺎﯾﺪ ﺧﯿﻠﯽ ﻣﻮاﻇﺐ ﺑﺎﺷﻪ‪...‬‬
‫رون ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﻧﮕﻔﺖ اﺳﻤﺸﻮ ﻧﺒﺮ ﺗﻮ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ دﻧﺒﺎل ﭼﯿﻪ؟‬
‫_ﻧﻪ وﻟﯽ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﻣﯿﺪوﻧﻢ دﻧﺒﺎل ﭼﯿﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻏﺮﯾﺪ‪:‬ﺑﮕﻮ دﻧﺒﺎل ﮐﯽ؟‬
‫ﻫﺮی ﺧﺸﻤﺶ را ﺧﺎﻟﯽ ﮐﺮد‪:‬ﺑﺎﺷﻪ‪,‬ﺑﻼﺧﺮه ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ اون روﺑﺮو ﺑﺸﻢ‪.‬‬
‫_وﻟﯽ ﻫﻨﻮز ﺳﻪ ﺗﺎ از ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ ﻣﻮﻧﺪه‪.‬‬

‫‪250‬‬

‫‪251‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_ﭘﺲ ﻣﺠﺒﻮرﯾﻢ ﯾﮑﻢ ﻋﺠﻠﻪ ﮐﻨﯿﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮی اﯾﻨﺮا ﮔﻔﺖ و ﮐﯿﻔﺶ راﺑﺮداﺷﺖ‪:‬ﺑﻬﺘﺮه زودﺗﺮ ﺑﺮﯾﻢ اﻻن ﮐﻼس ﺷﺮوع ﻣﯿﺸﻪ‪.‬‬
‫رون ﻧﺎﻟﯿﺪ‪:‬ﻣﻦ اﺻﻼ ﺣﻮﺻﻠﻪ ی ور رﻓﺘﻦ ﺑﺎ اون ﭘﯿﭽﮏ ﻫﺎی ﺧﺰﻧﺪه رو ﻧﺪارم ‪.‬ﺷﺎﯾﺪ ﺑﻬﺘﺮ‬
‫ﺑﺎﺷﻪ ﻧﯿﺎم‪.‬‬
‫اﻣﺎ ﺑﻌﺪ از ﭼﺸﻢ ﻏﺮه ی ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﻈﺮش ﻋﻮض ﺷﺪ‪:‬ﺑﺎﺷﻪ ﺑﺎﺑﺎ ﻣﯿﺎم‪.‬‬
‫ﻫﺮ ﺳﻪ ﺑﺎﻫﻢ از ﻗﻠﻌﻪ ﺧﺎرج ﺷﺪﻧﺪ و ﺑﻪ ﻃﺮف ﮐﺮﺗﻬﺎی ﺳﺒﺰﯾﺠﺎت ﺑﺮاه اﻓﺘﺎدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﯽ ﮐﺠﺎ ﻣﯿﺘﻮﻧﻦ ﺑﺎﺷﻦ؟‬
‫_ﻧﻤﯿﺪوﻧﻢ وﻟﯽ داﻣﺒﻠﺪور ﻣﯿﮕﻔﺖ اﺣﺘﻤﺎﻻ ﯾﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ در ﮔﺬﺷﺘﻪ ازش ﺧﺎﻃﺮه داره‪.‬‬
‫دو ﺟﻠﺴﻪ ﮔﯿﺎه ﺷﻨﺎﺳﯽ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺳﭙﺮی ﺷﺪ و ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺑﺮای رﻓـﺘﻦ ﺑـﻪ ﮐـﻼس دﻓـﺎع در‬
‫ﺑﺮاﺑﺮ ﺟﺎدوی ﺳﯿﺎه آﻣﺎده ﺷـﺪﻧﺪ‪.‬اﻣـﺎ ﻫـﺮی ﺑـﺮﻋﮑﺲ ﻫﻤﯿـﺸﻪ رﻏﺒﺘـﯽ ﺑـﻪ دﯾـﺪن ﻟـﻮﭘﯿﻦ‬
‫ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬ﻧﻤﯿﺨﻮاﺳﺖ ﺑﺎ آن ﺳﺮﻋﺖ او را ﺑﺒﯿﻨﺪ ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﺑﻪ ﺑﻬﺎﻧﻪ ی ﺟﺎ ﮔﺬاﺷـﺘﻦ ﮐﺘـﺎﺑﺶ از‬
‫رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺟﺪا ﺷﺪو ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑﻪ ﺑﺮج ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور رﻓﺖ‪.‬ﺳﺎﻟﻦ ﻋﻤـﻮﻣﯽ ﺧـﺎﻟﯽ ﺑـﻮد ‪.‬آن‬
‫روز از ﻣﻌﺪود روزﻫﺎﯾﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻌﺪ از ﻇﻬﺮ ﻫﻤﻪ ﮐﻼس داﺷﺘﻨﺪ و ﺗﻤﺎم داﻧـﺶ آﻣـﻮزان‬
‫ﺳﺮ ﮐﻼﺳﻬﺎﯾﺸﺎن ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﻃﺮف ﭘﻠﻪ ﻫﺎ رﻓﺖ و ﺧﻮد را ﺑﻪ ﺧﺎﺑﮕـﺎه ﭘـﺴﺮان ﺳـﺎل ﻫﻔـﺘﻢ رﺳـﺎﻧﺪ ‪.‬ﻋـﺼﺒﯽ و‬
‫ﻧﺎراﺣﺖ در اﺗﺎق ﻗﺪم ﻣﯿﺰد‪.‬اﺣﺴﺎس ﻣﯿﮑﺮد ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ آوردن ﭘﺘﯽ ﮔﺮو ﺑﺰرﮔﺘﺮﯾﻦ ﺧﯿﺎﻧﺖ را‬
‫ﺑﻪ او ﮐﺮده و ﺧﻮدش ﺑﺎ ﭘﯿﻤﺎن ﺑﺴﺘﻦ ﺑﺎ او ﺑﻪ ﺳﯿﺮﯾﻮس و واﻟﺪﯾﻨﺶ ﺧﯿﺎﻧﺖ ﮐﺮده ﺑﻮد‪.‬‬
‫از ﻟﻮﭘﯿﻨﯽ ﮐـﻪ ﻣﯿـﺸﻨﺎﺧﺖ ﭼﻨـﯿﻦ اﻧﺘﻈـﺎری ﻧﺪاﺷـﺖ ‪.‬ﺳـﺮدرﮔﻢ ﺑـﻮد اﺣـﺴﺎﺳﺶ را درک‬
‫ﻧﻤﯿﮑﺮد‪.‬ﺑﺎ ﺧﻮدش ﻓﮑﺮ ﮐﺮد‪:‬ﮐﺎش ﺳﯿﺮﯾﻮس اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻮد و ﮐﻤﮑﻢ ﻣﯿﮑﺮد‪.‬‬
‫ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ اﺣﺴﺎس ﺣﻤﺎﻗﺖ ﮐﺮد‪:‬ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻣﺮده ‪.‬ﺧﻮدت دﯾﺪی‬

‫‪251‬‬

‫‪252‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫اﯾﻦ ﺻﺪای ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻮد ﮐﻪ در ذﻫﻨﺶ ﺗﺪاﻋﯽ ﻣﯿﺸﺪ‪.‬ﯾﺎدآوری ﺳـﯿﺮﯾﻮس ﺑﻐـﺾ ﺗﻠﺨـﯽ را‬
‫ﺑﺮاﯾﺶ زﻧﺪه ﻣﯿﮑﺮد ﮐﻪ ﺑﺮای ﻓﺮار از آن ﻣﺪﺗﻬﺎ ﺗﻼش ﮐﺮده ﺑﻮد‪.‬اﻣﺎ اﯾﻦ ﻓﮑﺮ ﻣﻐﺰش را ﭘﺮ‬
‫ﮐﺮده ﺑﻮد ﮐﺎﻣﻼ ﭘﺮ ‪.‬ﺑﻄـﻮری ﮐـﻪ اﺣﺘﯿـﺎج داﺷـﺖ آﻧـﺮا ﺧـﺎﻟﯽ ﮐﻨـﺪ ‪.‬ﻓﮑـﺮی ﺑـﻪ ذﻫـﻨﺶ‬
‫رﺳﯿﺪ‪.‬ﺻﻨﺪوﻗﺶ را ﺑﺎز ﮐﺮد و ﻗﺪح اﻧﺪﯾﺸﻪ را در آورد آﻧﺮا روی زﻣـﯿﻦ ﮔﺬاﺷـﺖ ‪.‬ﺑﻌـﺪ‬
‫ﭼﻨﺪ ﺗﺎ از ﺑﻄﺮﯾﻬﺎی ﺧﺎﻃﺮه ای ﮐﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻪ او داده ﺑﻮد را ﺑﺎز ﮐﺮد و ﻣﺎﯾﻊ ﻧﻘﺮه ای درون‬
‫آﻧﻬﺎ را در ﻗﺪح ﺳﺮازﯾﺮ ﮐﺮد‪.‬ﻗﺪح را ﺣﺮﮐﺘﯽ داد و ﺑﺎ ﻧﻮک ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش ﺿـﺮﺑﻪ ای ﺑـﻪ‬
‫آن زد‪.‬ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﻣﺎﯾﻊ ﺑﻪ رﻧﮓ ﺳﻔﯿﺪ در آﻣﺪ ‪....‬ﻫﺮی ﺟﻠﻮ رﻓﺖ و ﺳـﺮش را در آن ﻓـﺮو‬
‫ﺑﺮد‪....‬‬
‫ﺧﺎﻃﺮه ی ﯾﮏ روز اﺑﺮی ﺑﻮد ‪.‬ﻫﺮی ﺟﻠﻮی ﺧﺎﻧﻪ ی ﺑﺎﺷﮑﻮﻫﯽ اﯾـﺴﺘﺎده ﺑـﻮد ‪.‬ﺑـﻪ ﺳـﺮ در‬
‫ﺧﺎﻧﻪ ﻧﮕﺎﻫﯽ اﻧﺪاﺧﺖ ‪.‬ﺳﺮ در ﺑﺎﺷﮑﻮه ﻣﺮﻣﺮی ﺳـﻔﯿﺪی ﺑـﻮد ﮐـﻪ ﺳـﺘﻮﻧﻬﺎی ﺑﻠﻨـﺪ زﯾﺒـﺎﯾﯽ‬
‫داﺷﺖ‪.‬در آن از ﭼﻮب ﺑﺮاق ﺑﻠﻮط ﺑﻮد و ﮐﻨـﺪه ﮐﺎرﯾﻬـﺎی ﻫﻨﺮﻣﻨﺪاﻧـﻪ ای آﻧـﺮا زﯾﺒـﺎ ﺗـﺮ‬
‫ﻣﯿﮑﺮد‪.‬دراﻧﺘﻬﺎی ﺑﺎغ ﺑﻨﺎی ﺧﺎﻧﻪ ی زﯾﺒﺎﯾﯽ ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﻣﯿﺨﻮرد‪....‬ﻫﺮی وارد ﺑﺎغ ﺷﺪ ‪.‬ﺑﺎﻏﭽـﻪ‬
‫ﻫﺎی ﺑﺰرگ و زﯾﺒﺎ ﺑﻄﻮر ﻣﻮازی و ﺑﺎ ﻓﺎﺻﻠﻪ ی ﯾﮏ ﺳـﺎن از ﻫـﻢ ﺟﻠـﻮه ی آﻧـﺮا ﺑﯿـﺸﺘﺮ‬
‫ﻣﯿﮑﺮد‪ ,‬در ﻓﺎﺻﻠﻪ ی ورودی ﺣﯿﺎط ﺗﺎ ﺧﺎﻧﻪ ﭼﻨﺪ درﺧﺖ ﮐﻮﭼﮏ ﺑﻪ ردﯾﻒ ﮐﺎﺷـﺘﻪ ﺷـﺪه‬
‫ﺑﻮدﻧﺪ و در زﯾﺮ ﯾﮑﯽ از درﺧﺘﻬﺎ دو ﭼﻬﺮه ی آﺷﻨﺎ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻟﺒﺨﻨﺪی زد و ﺑﺎ اﺷﺘﯿﺎق ﺑﻪ آن ﻫﺎ ﭘﯿﻮﺳﺖ‪.‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس دﺳﺘﺶ را در ﻣﻮﻫﺎی ﭘﺮﭘﺸﺘﺶ ﻓﺮو ﮐﺮد و ﺑـﺎ ﻟﺤﻨـﯽ ﺟـﺪی ﭘﺮﺳـﯿﺪ‪:‬ﺟﯿﻤـﺰ ﺗـﻮ‬
‫ﻣﻄﻤﺌﻨﯽ؟!‬
‫ﺟﯿﻤﺰ ﺧﻨﺪه ای ﮐﺮد و ﺑﺎ ﭼﻬﺮه ای ﺧﺠﺎﻟﺖ زده ﮔﻔﺖ‪:‬آره‪...‬‬
‫_اﻣﺎ‪ ...‬اون‪...‬اون‪...‬رﻓﺘﺎرش ﯾﻪ ﺟﻮرﯾﻪ‪.‬اﻧﮕﺎر ﻣﯿﺨﻮاد ﺳﺮ ﺑﻪ ﺗﻨﺖ ﻧﺒﺎﺷﻪ‪.‬‬
‫_ ﺧﺐ ﻣﻨﻢ ﻧﮕﻔﺘﻢ ﮐﻪ اون از ﻣﻦ ﺧﻮﺷﺶ اوﻣﺪه‪....‬ﻣﻦ اوﻧﻮ دوﺳﺖ دارم‪.‬‬

‫‪252‬‬

‫‪253‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬اﯾﻨﻮ ﮐﻪ دوﺳﺎﻟﻪ ﻣﯿﺪوﻧﻢ‪.‬ﺧﺐ ﺣﺎﻻ ﻣﯿﺨﻮای ﭼﯿﮑﺎر ﮐﻨﯽ؟‬
‫_ﻧﻤﯿﺪوﻧﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮی اﺣﺴﺎس ﻋﺠﯿﺒﯽ داﺷﺖ ‪.‬ﮐﻨﺎر ﭘﺪرش و ﺳﯿﺮﯾﻮس اﯾﺴﺘﺎد ه ﺑـﻮد و از ﺑـﻮدن ﺑـﺎ آﻧﻬـﺎ‬
‫ﻟﺬت ﻣﯿﺒﺮد‪.‬‬
‫در ﻫﻤﯿﻦ ﻟﺤﻈﻪ در ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎز ﺷﺪ و ﻣﺮدی در آﺳﺘﺎﻧﻪ ی در ﭘﺪﯾﺪار ﺷﺪ‪.‬ﻗـﺪ ﺑﻠﻨـﺪ و ﻻﻏـﺮ‬
‫اﻧﺪام ﺑﻮد و ﺑﺴﯿﺎر آرام ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯿﺮﺳﯿﺪ‪.‬ﻧﮕﺎه ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﺟﯿﻤﺰ و ﺳﯿﺮﯾﻮس ﮐـﺮد و ﮔﻔـﺖ‪:‬‬
‫ﭘﺴﺮا‪...‬ﺑﯿﺎﯾﻦ‪ .‬ﻋﺼﺮوﻧﻪ ﺣﺎﺿﺮه‪.‬‬
‫_اوﻣﺪﯾﻢ ﭘﺪر‪.‬‬
‫ﺟﯿﻤﺰ اﯾﻦ را ﮔﻔﺖ و دﺳﺖ ﺳﯿﺮﯾﻮس را ﮔﺮﻓﺖ‪:‬ﺑﯿﺎ ﺑﺮﯾﻢ ﭘﺎﻧﻤﺪی! ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﯾﮑﻢ ﻏﺬا ﺣﺎﻟﻤﻮ‬
‫ﺟﺎ ﺑﯿﺎره‪.‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﺎ ﮐﻨﺠﮑﺎوی اﺑﺮوﯾﯽ ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ‪:‬ﺑﻪ اﯾﻦ زودی ﻋﺎﺷﻘﯽ از ﺳﺮت ﭘﺮﯾﺪ؟‬
‫ﺟﯿﻤﺰ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﺮﻣﻮزی زد و او را ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﺧﻮد ﮐﺸﯿﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮ دو ﺑﻪ ﻃﺮف ﺧﺎﻧﻪ ی ﺑﺰرگ اﻧﺘﻬﺎی ﺑﺎغ رﻓﺘﻨﺪ و و وارد ﺧﺎﻧﻪ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬ﻫﺮی ﺑﻪ ﺧﺎﻧـﻪ ی‬
‫ﭘﺎﺗﺮﻫﺎ ﻧﮕﺎﻫﯽ اﻧﺪاﺧﺖ ‪.‬ﻫﻤﻪ ی وﺳﺎﯾﻞ آن زﯾﺒﺎ وﻟﯽ ﺳﺎده ﺑﻮد‪.‬و ﻫﺮی ﺳـﻠﯿﻘﻪ ی ﺻـﺎﺣﺐ‬
‫ﺧﺎﻧﻪ را ﺗﺤﺴﯿﻦ ﻣﯿﮑﺮد‪.‬ﺗﻤﺎم ﻟﻮازم در ﻃﺮح و رﻧﮓ ﻫﻤﺨﻮاﻧﯽ داﺷﺘﻨﺪ ‪.‬‬
‫آﯾﻨﻪ ی ﻗﺪی ﺑﺰرﮔﯽ در ﮐﻨﺎر دﯾﻮار ﺑﻮد ‪.‬روﺑﺮوی آن ﮐﺎﻧﺎﭘﻪ ی زﯾﺒﺎﯾﯽ از ﭼـﻮب ﮔـﺮدو‬
‫در ﮐﻨﺎر آن ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ ی ﮐﻮﭼﮑﯽ ﺑﻮد ‪.‬در ﯾﮑﯽ از ﻃﺒﻘﺎت ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ ﭼﻨﺪ ﻗﺎب ﻋﮑـﺲ ﺑـﻪ‬
‫ﭼﺸﻢ ﻣﯿﺨﻮرد‪.‬ﻋﮑﺲ ازدواج ﭘﺪر ﺟﯿﻤﺰ ﺑﺎ زن زﯾﺒﺎﯾﯽ ﮐـﻪ ﻣـﺎدر ﺑـﺰرگ ﻫـﺮی ﺑـﻮد‪.‬زن‬
‫ﻣﻮﻫﺎی ﺑﻠﻨﺪ ﻣﺸﮑﯽ داﺷﺖ و ﺑﺴﯿﺎر زﯾﺒﺎ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯿﺮﺳﯿﺪ‪;.‬ﻋﮑـﺲ ﮐـﻮدﮐﯽ ﺟﯿﻤـﺰ;ﺟﯿﻤـﺰ‬
‫ﺷﺶ ﺳﺎﻟﻪ ﺳﻮار ﺑﺮ ﺟﺎروی ﮐﻮﭼﮑﺶ;ﺟﯿﻤﺰ در ﮐﻨﺎر ﭘﺪر و ﻣﺎدرش;ﺟﯿﻤﺰ ﺑﺎ ﺳـﯿﺮﯾﻮس;‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ و ﭘﺘﯽ ﮔﺮو در ﻣﺪرﺳﻪ و‪...‬‬

‫‪253‬‬

‫‪254‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺟﯿﻤﺰ و ﺳﯿﺮﯾﻮس وارد آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺷﺪﻧﺪ و ﭘﺸﺖ ﻣﯿﺰ ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ‪.‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺟﻮاﻧﯽ ﮐﻪ ﻫﺮی ﻣﯿﺪاﻧﺴﺖ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﺎدر ﺑﺰرﮔﺶ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﯿﮏ ﺷﮑﻼﺗﯽ زﯾﺒـﺎﯾﯽ را‬
‫روی ﻣﯿﺰ ﮔﺬاﺷﺖ ;ﺣﺮﮐﺘﯽ ﺑﻪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش داد‪.‬ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ آﺷـﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺑـﻪ ﻃـﺮز زﯾﺒـﺎﯾﯽ‬
‫ﺗﺰﯾﯿﻦ ﺷﺪ و ﺷﺎﻧﺰده ﺷﻤﻊ روﺷﻦ ﺑﺮ روی ﮐﯿﮏ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪﻧﺪ‪ :‬ﺗﻮﻟﺪت ﻣﺒﺎرک ﺳﯿﺮﯾﻮس‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ی ﺟﯿﻤﺰ و ﭘﺪر و ﻣﺎدرش ﻧﮕـﺎه ﮐـﺮد و ﻟﺒﺨﻨـﺪی زد‪.‬ﮐـﺎﻣﻼ‬
‫ﻏﺎﻓﻠﮕﯿﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬‬
‫آﻗﺎی ﭘﺎﺗﺮ از ﺗﻮی ﮐﻤﺪ ﺳﻪ ﺑﺴﺘﻪ ی ﮐﺎدو ﺷﺪه در آورد و ﺑﻪ ﺳﯿﺮﯾﻮس داد‪.‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﮐﺮد وﺑﻼﺧﺮه ﺑﻪ زﺣﻤﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺧﻮدﺗﻮﻧـﻮ ﺑـﻪ زﺣﻤـﺖ‬
‫ﻣﯿﺎﻧﺪاﺧﺘﯿﻦ!‬
‫ﺟﯿﻤﺰ ﺑﺎ ﺷﺎدی دﺳﺘﯽ ﺑﻪ ﭘﺸﺖ رﻓﯿﻘﺶ زد‪:‬دﯾﮕﻪ اﯾﻦ ﺣﺮﻓﻮ ﻧﺰن‪.‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ ﭘﺎﺗﺮ ﺑﺎ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺎزﺷﻮن ﮐﻦ ﺳﯿﺮﯾﻮس ‪.‬ﻣﯿﺨﺎم ﻧﻈﺮﺗﻮ ﺑﺪوﻧﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ی ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪.‬ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﺑﯽ ﺣﺪی در آن ﻣﻮج ﻣﯿﺰد ‪.‬ﺑـﺎ ﺧـﻮدش‬
‫ﻓﮑﺮ ﮐﺮد‪:‬ﺣﺪاﻗﻞ ﺳﯿﺮﯾﻮس در اﻧﺘﺨﺎب ﺧﺎﻧﻮاده آازاد ﺑﻮده‪.‬و ﻇﺎﻫﺮا ﻫﯿﭻ اﺷﺘﺒﺎﻫﯽ ﻧﮑﺮده‪.‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﺴﺘﻪ ی اول را ﺑﺎز ﮐﺮد ‪.‬ﯾﮏ آﯾﻨﻪ ی دو ﻃﺮﻓﻪ ی زﯾﺒﺎ و ﺑﺮاق‬
‫ﺟﯿﻤﺰ ﺧﻨﺪﯾﺪ‪:‬ﺗﻮ ﻣﺪرﺳﻪ ﻻزﻣﻤﻮن ﻣﯿﺸﻪ‪.‬ﺧﯿﻠﯽ وﻗﺘﻪ ﮐﻪ ﻣﯿﺨﻮام ﺑـﺮات ﺑﮕﯿـﺮم;ﯾﮑـﯽ ﻫـﻢ‬
‫ﺑﺮای ﺧﻮدم ﺧﺮﯾﺪم و ﭼﺸﻤﮑﯽ ﺑﻪ او زد‪.‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺧﻨﺪﯾﺪ‪:‬ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ ﺷﺎﺧﺪار‪.‬و ﺑﯽ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻧﮕﺎه ﺗﻌﺠﺐ زده ی ﺧـﺎﻧﻢ و آﻗـﺎی ﭘـﺎﺗﺮ‬
‫ﺑﺴﺘﻪ ی دوم را ﺑﺎز ﮐﺮد‪...‬‬
‫ﯾﮏ ﺷﻨﻞ زﯾﺒﺎ از ﻃﺮف ﺧﺎﻧﻢ و آﻗﺎی ﭘﺎﺗﺮ‬
‫_ﺧﯿﻠﯽ ﻗﺸﻨﮕﻪ ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ‪.‬‬
‫ﺟﺎن ﭘﺎﺗﺮ ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد‪:‬ﺣﺮﻓﺸﻢ ﻧﺰن‬

‫‪254‬‬

‫‪255‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺑﻌﺪ ﻧﻮﺑﺖ ﻫﺪﯾﻪ ی ﺳﻮم رﺳـﯿﺪ ‪.‬ﻫـﺮی ﺑـﺎ ﺣﯿـﺮت دﯾـﺪ ﮐـﻪ روی آن ﻧﻮﺷـﺘﻪ از ﻃـﺮف‬
‫ﺟﺎن‪,‬ﺟﯿﻦ و ﺟﯿﻤﺰ ﭘﺎﺗﺮ‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﺴﺘﻪ ی ﮐﻮﭼﮏ را ﺑﺎز ﮐﺮد و دﻫﺎﻧﺶ ﺑﺎزﻣﺎﻧﺪ ‪.‬ﺧﯿﺮه ﺑـﻪ ﻣﺤﺘـﻮی ﺑـﺴﺘﻪ ﻧﮕـﺎه‬
‫ﻣﯿﮑﺮد و ﻧﺎﺑﺎوراﻧﻪ ﭼﻨﺪ ﺑﺎر ﭘﻠﮏ زد‪.‬از ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﯾﻦ ﺑﺴﺘﻪ ﻧـﻮر ﺳـﺮخ رﻧﮕـﯽ ﺑـﻪ ﺑﯿـﺮون‬
‫ﻣﯿﺘﺎﺑﯿﺪ‪.‬ﻫﺮی ﻣﯿﺰ را دور زد و در ﮐﻨﺎر ﺳﯿﺮﯾﻮس اﯾﺴﺘﺎد ﺗﺎ ﻣﺤﺘﻮی ﺑﺴﺘﻪ را ﺑﺒﯿﻨﺪ‪.‬اﻧﮕـﺸﺘﺮ‬
‫زﯾﺒﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻃﺮز ﻋﺠﯿﺒﯽ ﻣﯿﺪرﺧﺸﯿﺪ در آن ﺧﻮد ﻧﻤﺎﯾﯽ ﻣﯿﮑﺮد‪.‬‬
‫_ﻣﻦ ‪...‬ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﻢ اﯾﻨﻮ ﻗﺒﻮل ﮐﻨﻢ‪.‬‬
‫اﯾﻦ ﺻﺪای ﻟﺮزان ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﻮد‪.‬‬
‫_ﭼﺮا!!؟‬
‫_ﺟﯿﻤﺰ ‪,‬اﯾﻦ ﯾﻪ ﻧﺸﺎن ﺧﺎﻧﻮادﮔﯿﻪ!‬
‫_درﺳﺘﻪ ﭘﺴﺮم ‪.‬و ﺗﻮ ﻫﻢ ﻋﻀﻮ ﺧﺎﻧﻮاده ی ﻣﺎ ﻫﺴﺘﯽ‬
‫_اﻣﺎ آﻗﺎی ﭘﺎﺗﺮ‪,.‬اﯾﻦ‪....‬‬
‫ﺟﺎن ﭘﺎﺗﺮ ﺣﺮف ﺳﯿﺮﯾﻮس را ﻗﻄﻊ ﮐﺮد‪,‬ﺑﺮق اﻓﺘﺨﺎر در ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﻣﯿﺪرﺧﺸﯿﺪ‪:‬اﯾـﻦ اﻧﮕـﺸﺘﺮ‬
‫ﻧﺸﺎﻧﻪ ی ﺧﺎﻧﻮاده ی ﭘﺪر ﻣﻨﻪ‪,‬از ﭘﺪر ﺑﺰرگ ﭘﺪرﺑﺰرﮔﻢ ﺑﻪ اون واز اون ﺑﻪ ﻣـﻦ رﺳـﯿﺪه‪,‬‬
‫ﺣﺎﻻ ﻫﻢ ﻣﻦ اوﻧﻮ ﻣﯿﺪم ﺑﻪ ﺗﻮ‪,‬ﻃﺒﻖ ﯾﮏ ﭘﯿﺸﮕﻮﯾﯽ اﯾﻦ اﻧﮕﺸﺘﺮ ﺑﺎﯾﺪ دﺳﺖ ﺑﻪ دﺳـﺖ ﺑـﺸﻪ‬
‫ﺗﺎ ﺑﻪ آﺧﺮﯾﻦ ﺑﺎزﻣﺎﻧﺪه ی ﭘﺎﺗﺮ ﻫﺎ ﺑﺮﺳﻪ‪.‬اون ﮐﺴﯿﻪ ﮐﻪ ﻣﯿﺘﻮﻧﻪ راز اﻧﮕﺸﺘﺮ رو ﺑﺮ ﻣﻼ ﮐﻨﻪ‪.‬‬
‫_وﻟﯽ اﯾﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺟﯿﻤﺰ داده ﺑﺸﻪ‪.‬‬
‫_ﭼﻪ ﻓﺮﻗﯽ ﻣﯿﮑﻨﻪ؟ﺗﻮ ﺑﺮادر ﺧﻮﻧﺪه ی ﻣﻨﯽ‪.‬‬
‫آﻗﺎی ﭘﺎﺗﺮ ﻧﮕﺎه ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ ﺑﻪ آن دو ﮐﺮد‪.‬ﮔﻮﯾﯽ از اﯾﻦ راﺑﻄﻪ ی ﺻﻤﯿﻤﺎﻧﻪ ﻟﺬت ﻣﯿﺒـﺮد‪:‬اﯾـﻦ‬
‫ﭘﯿﺸﻨﻬﺎد ﺧﻮد ﺟﯿﻤﺰه‪.‬ﻣﻨﻢ ﺑﺎﻫﺎش ﻣﻮاﻓﻘﻢ ‪,‬اﻧﮕﺸﺘﺮ ﭘﺎﺗﺮ ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﯾﻪ ﭘﺎﺗﺮ ﻣﯿﺮﺳـﻪ و ﻣـﻦ ازت‬
‫ﻣﯿﺨﻮام ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﯾﻪ ﭘﺎﺗﺮ اوﻧﻮ ﺑﺮای ﻧﺴﻞ ﺑﻌﺪی ﻧﮕﻪ داری‪.‬‬

‫‪255‬‬

‫‪256‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻟﺒﺨﻨﺪی زد و ﺟﺎن ﭘﺎﺗﺮ را در آﻏﻮش ﮔﺮﻓﺖ‪:‬ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ ﭘﺪر‪..‬‬
‫*************************************‬
‫ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺗﺎر ﺷﺪ ‪,‬ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﮐﺮد ‪.‬اﯾﻨﺒﺎر ﻫﺮی در اﺗﺎق ﮐﻮﭼﮑﯽ ﺑﻮد ‪,‬ﺑﻪ اﻃﺮاﻓﺶ ﻧﮕـﺎه‬
‫ﮐﺮد ‪.‬ﺳﮑﻮت ﻫﻤﻪ ﺟﺎ را ﭘﺮ ﮐﺮده ﺑﻮد‪.‬در ﮔﻮﺷﻪ ی اﺗﺎق ﺗﺨﺖ ﺑﭽﻪ و ﮐﻤﺪ اﺳﺒﺎب ﺑﺎزی ﺑﻪ‬
‫ﭼﺸﻢ ﻣﯿﺨﻮرد و ﭼﻨﺪ ﻋﺮوﺳﮏ ﺑﻪ دﯾﻮار آوﯾﺰان ﺑﻮد ‪.‬روی ﭘﺎ ﺗﺨﺘﯽ ﻋﮑﺲ ﺑﭽﻪ ی ﺷـﺶ‬
‫ﻣﺎﻫﻪ ای ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﻣﯿﺨﻮرد ﮐﻪ ﻣﯿﺨﻨﺪﯾﺪ و دﺳﺖ و ﭘﺎ ﻣﯿﺰد‪.‬ﺧﺎﻟﯽ ﺑﻮدن اﺗﺎق ﻋﺠﯿﺐ ﺑﻮد ‪.‬‬
‫ﻫﺮی اﻧﺪﯾﺸﯿﺪ‪:‬اﯾﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﺧﺎﻃﺮه ی ﯾﻪ ﻧﻔﺮ ﺑﺎﺷﻪ!‬
‫درﺳﺖ در ﻫﻤﯿﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﺻﺪای ﺷﺘﺮق ﺑﻠﻨـﺪی ﺑﮕـﻮش رﺳـﯿﺪ و ﺑﻼﻓﺎﺻـﻠﻪ ﺻـﺪاﯾﯽ ﻣﺜـﻞ‬
‫رﯾﺰش و ﺷﮑﺴﺘﻦ ﮐﻮﻫﯽ از ﻇﺮف ﺳﮑﻮت را در ﻫﻢ ﺷﮑﺴﺖ‪.‬‬
‫ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺳﺎﯾﻪ ی ﺳﯿﺎﻫﯽ از ﭘﺸﺖ ﺗﺨﺖ ﺑﯿﺮون ﭘﺮﯾﺪ و ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ از اﺗﺎق ﺧﺎرج ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی وﺣﺸﺖ زده ﻋﻘﺐ ﭘﺮﯾﺪ‪ ,‬اﻣﺎ ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑﻌﺪ وﻗﺘﯽ ﺳﮓ ﺳﯿﺎه ﺑﺰرﮔﯽ در ﺣﺎﻟﯿﮑـﻪ ﯾﻘـﻪ‬
‫ی ﻟﺒﺎس ﻧﻮزادی را ﺑﺎ اﺣﺘﯿﺎط ﺑﻪ دﻧﺪان ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد وارد اﺗﺎق ﺷﺪ‪,‬ﻟﺒﺨﻨﺪ آراﻣﯽ زد‪.‬‬
‫ﺳﮓ ﺳﯿﺎه ﻧﺸﺴﺖ و ﻫﺮی ﮐﻮﭼﮏ را ﺑﻪ آراﻣﯽ زﻣﯿﻦ ﮔﺬاﺷﺖ ‪ ,‬ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺗﻐﯿﯿـﺮ ﺷـﮑﻞ‬
‫داد‪ ,‬ﻧﻮزاد را ﺑﻐﻞ ﮐﺮد و ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ زد‪:‬ای ﺷﯿﻄﻮن ﺑﺎزم ﻣﻨﻮ ﺧﻮاﺑﻮﻧﺪی؟!ﺣﺎﻻ ﺟﻮاب‬
‫ﻣﺎﻣﺎﻧﺘﻮ ﭼﯽ ﺑﺪم؟ﺣﺴﺎﺑﯽ ﺧﺮاﺑﮑﺎری ﮐﺮدی!‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس اﯾﻨﺮا ﮔﻔﺖ و اﺧﻤﯽ ﺳﺎﺧﺘﮕﯽ ﮐﺮد‪.‬ﻫﺮی ﻧﻮزاد ﺑﺎ ﺷﺎدی ﻣﯿﺨﻨﺪﯾـﺪ ودﺳـﺖ و ﭘـﺎ‬
‫ﻣﯿﺰد ‪.‬‬
‫ﭼﺸﻤﺎن ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻣﯿﺪرﺧﺸﯿﺪ‪:‬ﺧﻮب ﺑﻠﺪی ﻣﻨﻮ ﺧﺮ ﮐﻨﯽ!ﺑﺎﺷﻪ ﻣﻨﻢ از ﺧﺪاﻣـﻪ‪.‬و ﺑـﺎ ﺷـﺎدی‬
‫ﻏﺮق در ﺑﺎزی ﺷﺪ‪.‬ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪ ﺻﺪای در ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪.‬ﻧﮕﺎه ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺟﺪی ﺷـﺪ ‪,‬ﻫـﺮی را‬
‫ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد و در ﺗﺨﺘﺶ ﮔﺬاﺷﺖ ‪:‬اﻻن ﺑﺮﻣﯿﮕﺮدم ﻫﺮی‬

‫‪256‬‬

‫‪257‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺑﻌﺪ در اﺗﺎق را ﺑﺎ ﻃﻠﺴﻤﯽ ﻗﻔﻞ ﮐﺮد و در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ آﻣـﺎده ی دﻓـﺎع ﻣﯿـﺸﺪ ﺑـﻪ ﻃـﺮف در‬
‫رﻓﺖ‪:‬ﮐﯽ ﻫﺴﺘﯽ؟!‬
‫_ﻣﻨﻢ ﺳﯿﺮﯾﻮس‪,‬درو ﺑﺎز ﮐﻦ‪.‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻧﻔﺲ راﺣﺘﯽ ﮐﺸﯿﺪ‪.‬ﺻﺪای آﺷﻨﺎی رﯾﻤﻮس ﻟﺒﺨﻨﺪی ﺑﺮ ﻟﺒﺶ ﻧﺸﺎﻧﺪ ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮا ﺣﺴﺎﺑﯽ ﺧﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺒﯿﻦ اﺳﻢ ﻣﺴﺘﻌﺎرم ﻣﻬﺘﺎﺑﯿﻪ‪,‬از ﮔﻼﺑﯽ ﺑﺪم ﻣﯿﺎد و‬
‫ﻋﺎﺷﻖ ﺧﻮراک ﻗﻠﻮه ام ‪,‬ﺣﺎﻻ ﺟﻮن ﻣﻦ ﺑﺎز ﮐﻦ دارم ﯾﺦ ﻣﯿﺰﻧﻢ‪.‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺧﻨﺪه ی ﺷﯿﻄﻨﺖ آﻣﯿﺰی ﮐﺮد ‪:‬ﯾﮑﻢ دﯾﮕﻪ اوﻧﺠﺎ ﺑﺎش ﺗﺎ ﯾـﻪ ﺳـﻮال ﺟﺪﯾـﺪ ﭘﯿـﺪا‬
‫ﮐﻨﻢ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﺣﺮص ﻏﺮﯾﺪ‪:‬ﺳﯿﺮﯾﻮس‪,‬اﮔﻪ دﺳﺘﻢ ﺑﻬﺖ ﺑﺮﺳﻪ ﺧﻔﺖ ﻣﯿﮑﻨﻢ‪.‬‬
‫_اوووه‪,‬ﺧﯿﻠﯽ ﺧﺐ ﺑﺎﺑﺎ ‪,‬ﺷﻮﺧﯽ ﮐﺮدم‪.‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس در را ﺑﺎز ﮐﺮد و ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺧﯿﺲ و ﮔﻞ آﻟﻮد داﺧﻞ ﭘﺮﯾﺪ‪.‬‬
‫ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را زﯾﺮ ﭼﺎﻧﻪ ی ﺳﯿﺮﯾﻮس ﮔﺬاﺷﺖ‪,‬ﺑـﺮای ﻟﺤﻈـﻪ ای ﻧﮕﺮاﻧـﯽ ﺑـﻪ‬
‫ﭼﻬﺮه ی ﺳﯿﺮﯾﻮس دوﯾﺪ اﻣﺎ وﻗﺘﯽ ﻟـﻮﭘﯿﻦ ﭼﻮﺑﺪﺳـﺘﯽ اش را ﭘـﺎﯾﯿﻦ آورد و ﺧﻨـﺪه ﮐﻨـﺎن‬
‫ﮔﻔﺖ‪:‬اﮔﻪ ﯾﻪ دﻓﻌﻪ دﯾﮕﻪ ﻣﻨﻮ زﯾﺮ ﺑﺮف ﻧﮕﻪ داری ﻣﯿﮑﺸﻤﺖ‪.‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻟﺒﺨﻨﺪی زد و ﺟﻮاب داد‪:‬ﻣﻬﺘﺎﺑﯽ ﻋﺰﯾﺰ ﭘﯿﺸﻨﻬﺎد ﻣﯿﮑﻨﻢ ﻗﺒﻞ از اوﻣﺪن ﻟﯽ ﻟﯽ اﯾﻦ‬
‫رد ﭘﺎی ﮔﻞ آﻟﻮد رو ﺗﻤﯿﺰ ﮐﻨﯽ وﮔﺮﻧﻪ اون ﻣﯿﮑﺸﺘﺖ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ اﺗﺎق در ﻫﻢ رﯾﺨﺘﻪ و ﻇﺮﻓﻬﺎی ﺷﮑﺴﺘﻪ ﮐﺮد‪:‬آره ‪ ,‬ﺟﻔﺘﻤﻮﻧﻮ ﻣﯿﮑﺸﻪ‪.‬ﻣﯿﺒﯿﻨﻢ‬
‫ﺑﺎزم ﻫﺮی ﺧﻮاﺑﺖ ﮐﺮده!!!‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺷﺮﻣﮕﯿﻨﯽ زد‪:‬دﯾﺸﺐ ﮐﺸﯿﮏ داﺷﺘﻢ‪.‬‬
‫*************************************‬

‫‪257‬‬

‫‪258‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺗﺎر ﺷﺪ و دوﺑﺎره ﺷﻔﺎف‪.‬ﻫﺮی داﻧﺴﺖ ﮐﻪ در ﺧﺎﻃﺮه ی دﯾﮕﺮی اﻓﺘﺎدﺳـﺖ‪.‬اﯾﻨﺒـﺎر‬
‫در ﮐﻠﺒﻪ ای ﮐﻨﺎر ﭘﺪرش ﺑﻮد ‪.‬ﺟﯿﻤﺰ ﭘﺎﺗﺮ در ﮐﻨﺎر آﺗﺶ ﺷﻮﻣﯿﻨﻪ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و روزﻧﺎﻣﻪ ی‬
‫ﭘﯿﺎم اﻣﺮوز را ورق ﻣﯿﺰد‪,‬در ﻫﻤﯿﻦ وﻗﺖ ﻟﯽ ﻟﯽ ﺑﺎ ﺳﯿﻨﯽ ﭼﺎی و ﮐﯿﮏ وارد ﺷـﺪ و آﻧـﺮا‬
‫روی ﻣﯿﺰ ﮔﺬاﺷﺖ‪.‬‬
‫ﭘﯿﺮاﻫﻦ آﺑﯽ روﺷﻦ زﯾﺒﺎﯾﯽ ﺑﻪ ﺗﻦ داﺷﺖ و ﻣﻮﻫﺎی زﯾﺒﺎﯾﺶ ﺗﺎ ﮐﻤﺮش ﻣﯿﺮﺳﯿﺪ‪.‬ﻧﮕﺎه آراﻣﯽ‬
‫ﺑﻪ ﻫﻤﺴﺮش ﮐﺮد‪:‬ﺟﯿﻤﺰ ‪,‬ﻣﻦ ﺧﯿﻠﯽ ﻧﮕﺮاﻧﻢ‪.‬‬
‫_ﭼﺮا؟!‬
‫_ﻧﻤﯿﺪوﻧﻢ ‪.‬وﻟﯽ ﯾﻪ ﺣﺲ ﻋﺠﯿﺒﯽ دارم‪.‬‬
‫_ﻟﯽ ﻟﯽ ‪,‬ﺗﻮ اﯾﻦ ﻫﻔﺘﻪ اﯾﻦ ﺑﺎر ﺻﺪﻣﻪ ﮐﻪ اﯾﻨﻮ ﻣﯿﮕﯽ ‪.‬ﺑـﻪ ﻧﻈـﺮت ﺣـﺮف داﻣﺒﻠـﺪور ﯾﮑـﻢ‬
‫ﻧﺘﺮﺳﻮﻧﺪﺗﺖ؟!‬
‫اﻣﺎ ﺟﯿﻤﺰ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﺧﻮدش را از ﻟﯽ ﻟﯽ ﭘﻨﻬﺎن ﮐﻨﺪ‪.‬ﻫـﺮی در اﻃـﺮاف ﭼﺮﺧـﯽ‬
‫زد‪,‬ﺧﺎﻧﻪ ی ﻧﺴﺒﺘﺎ ﮐﻮﭼﮑﯽ ﺑﻮد ﺑﺎ دو اﺗﺎق ﺧﻮاب و ﯾﮏ آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ‪.‬اﯾﻦ اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﺑﻮد ﮐـﻪ‬
‫ﺧﺎﻧﻪ ی واﻟﺪﯾﻨﺶ را ﻣﯿﺪﯾﺪ‪.‬در ﻫﻤﯿﻦ وﻗﺖ ﺻﺪای ﮔﺮﯾﻪ ی ﻧﻮزادی ﺑﮕﻮﺷﺶ رﺳﯿﺪ‪.‬‬
‫ﺟﯿﻤﺰ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪:‬ﺗﻮ ﺑﺸﯿﻦ ﻋﺰﯾﺰم‪,‬ﻣﻦ ﻣﯿﺮم‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﭘﺪرش وارد اﺗﺎق ﮐﻮﭼﮏ آﺷﻨﺎﯾﯽ ﺷﺪﮐﻪ ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﻗﺒـﻞ ﺳـﯿﺮﯾﻮس را در‬
‫آن دﯾﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺟﯿﻤﺰ دﺳﺘﺶ را دراز ﮐﺮد ﺗﺎ ﻧﻮزاد ﮐﻮﭼﮏ ﭼﻨﺪ ﻣﺎﻫﻪ ای را ﺑﺮدارد ‪:‬ﺳﻼم‬
‫ﻫﺮی‪,‬ﺧﻮب ﺧﻮاﺑﯿﺪی ﭘﺴﺮم؟‬
‫ﻫﺮی دﺳﺖ و ﭘﺎﯾﯽ زد و ﺧـﻮد را در آﻏـﻮش ﭘـﺪرش اﻧـﺪاﺧﺖ ‪,‬ﺟﯿﻤـﺰ ﺧﻨـﺪان او را در‬
‫آﻏﻮش ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﻪ اﺗﺎق ﺑﺮد‪,‬درﺳﺖ در ﻫﻤﯿﻦ وﻗﺖ ﺟﻐﺪ ﺧﺎﮐﺴﺘﺮی رﻧﮕﯽ از ﭘﻨﺠﺮه وارد‬
‫ﺷﺪ و روی ﺷﺎﻧﻪ ی ﺟﯿﻤﺰ ﻧﺸﺴﺖ‪.‬ﻧﻮزاد ﺗﺮﺳﯿﺪ و زد زﯾﺮ ﮔﺮﯾﻪ‪.‬‬

‫‪258‬‬

‫‪259‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻟﯽ ﻟﯽ ﻫﺮی را در آﻏﻮش ﮔﺮﻓﺖ ﺗـﺎ ﺟﯿﻤـﺰ ﻧﺎﻣـﻪ را ﺑﺨﻮاﻧـﺪ‪ :‬ﻧﺘـﺮس ﻋﺰﯾـﺰم‪,‬ﺑﺒـﯿﻦ ﺑﺎﺑـﺎ‬
‫ﻧﻤﯿﺘﺮﺳﻪ! ﺟﯿﻤﺰ ﻧﺎﻣﻪ ی ﮐﯿﻪ؟‬
‫_از ﻃﺮف ﭘﺎﻧﻤﺪﯾﻪ‪:‬‬
‫ﺟﯿﻤﺰ ﻋﺰﯾﺰ اﮔﻪ ﻣﻮاﻓﻖ ﺑﺎﺷﯽ اﻣﺸﺐ ﺳﺎﻋﺖ ﻫﺸﺖ ﻣﯿﺒﯿﻨﻤﺖ‬
‫ﻗﺮﺑﺎن ﺗﻮ ﺳﯿﺮﯾﻮس‬
‫_داره ﻣﯿﺎد اﯾﻨﺠﺎ‬
‫ﺟﯿﻤﺰ ﺟﻮاب ﻧﺎﻣﻪ را ﻧﻮﺷﺖ و ﺟﻐﺪ ﭘﺮواز ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﻟﯽ ﻟﯽ ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﻣﯿﺨﻮاد ﺑﯿﺎد اﯾﻨﺠﺎ؟ﯾﻌﻨﯽ ﭼﯽ ﺷﺪه؟‬
‫_ﻧﻤﯿﺪوﻧﻢ ﻫﻨﻮز ﺳﺎﻋﺖ ﺷﯿﺸﻪ‪.‬‬
‫و ﺑﻌﺪ ﺑﺮای آرام ﮐﺮدن ﻫﻤﺴﺮش اﺿﺎﻓﻪ ﮐﺮد‪:‬اﮔﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد ﺳـﯿﺮﯾﻮس ﺗـﻮ ﻧـﺎﻣﺶ‬
‫ﻧﻤﯿﻨﻮﺷﺖ ﺳﺎﻋﺖ ﻫﺸﺖ‪,‬اﺻﻼ ﭘﯿﻐﺎم ﻧﻤﯿﺪاد‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ ﻫﺮی را از او ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﺎ ﺑﯽ ﺧﯿﺎﻟﯽ ﻇﺎﻫﺮی ﻣﺸﻐﻮل ﺑﺎزی ﺑﺎ او ﺷﺪ‪.‬ﻫﺮی ﮐﻪ ﻫﻤﯿـﺸﻪ‬
‫آرزوی دﯾﺪن اﯾﻦ ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎ را داﺷـﺖ ﻣﺤـﻮ ﺗﻤﺎﺷـﺎی ﭘـﺪرش ﺷـﺪو ﮔﺬﺷـﺖ زﻣـﺎن را‬
‫اﺣﺴﺎس ﻧﮑﺮد ‪.‬ﺗﻨﻬﺎ وﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﺧﻮد آﻣﺪ ﮐﻪ ﺻﺪای زﻧﮓ در ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪.‬ﺟﯿﻤﺰ ﻫﺮی را ﺑﻪ ﻟـﯽ‬
‫ﻟﯽ داد و ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﮐﺸﯿﺪ‪.‬‬
‫_ﮐﯽ ﻫﺴﺘﯽ؟‬
‫_ﻣﻨﻢ ﺳﯿﺮﯾﻮس‬
‫_اﺳﻢ ﻣﺴﺘﻌﺎرت ﭼﯿﻪ؟‬
‫_ﭘﺎﻧﻤﺪی‬

‫‪259‬‬

‫‪260‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺟﯿﻤﺰ در را ﺑﺎز ﮐﺮد و ﺳﯿﺮﯾﻮس را در آﻏﻮش ﮐﺸﯿﺪ‪ .‬ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ ﺟﯿﻤﺰ و ﻟﯽ ﻟـﯽ ﺑـﻪ‬
‫ﻫﻤﺮاه ﺳﯿﺮﯾﻮس ﮐﻪ ﻣﺸﻐﻮل ﺑﺎزی ﺑﺎ ﻫﺮی ﺑﻮد در اﺗﺎق ﻧﺸﯿﻤﻦ ﭘﺎﺗﺮﻫﺎ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧـﺪ و ﺑـﺎ‬
‫ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺧﺒﺮﻫﺎی ﺑﺪ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻟﯽ ﻟﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺳﯿﺮﯾﻮس ﭼﻪ ﺧﺒﺮ؟‬
‫_ﺧﺒﺮ؟ﺧﺐ ﻣﺜﻞ ﻫﻤﯿﺸﻪ‪,‬راﺳﺘﯽ ﻓﺮاﻧﮏ ﻻﻧﮓ ﺑﺎﺗﻢ دو ﺗـﺎ از اﻓـﺮاد وﻟـﺪﻣﻮرﺗﻮ ﮔﺮﻓﺘـﻪ ‪,‬‬
‫دﯾﺮوز ﺗﻮ ﻗﺮار ﮔﺎه ﻣﯿﮕﻔﺖ اﻃﻼﻋﺎت ﺧﻮﺑﯽ ازﺷﻮن ﮔﺮﻓﺘﻪ‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻟﯽ ﻟﯽ ﮐﺮدو ﮔﻔﺖ‪:‬ﻟﯽ ﻟﯽ ﻣﯿـﺸﻪ ﯾـﻪ ﺗﯿﮑـﻪ دﯾﮕـﻪ از اﯾـﻦ ﮐﯿـﮏ ﺑـﻪ ﻣـﻦ‬
‫ﺑﺪی؟ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮش ﻣﺰه س‪.‬‬
‫_آه اﻟﺒﺘﻪ ﺳﯿﺮﯾﻮس‬
‫ﻟﯽ ﻟﯽ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﺑﻪ آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ رﻓﺖ ‪.‬ﺟﯿﻤﺰ ﺳﺮی دﺳﺖ ﺳﯿﺮﯾﻮس را ﮔﺮﻓﺖ‪:‬ﭼﻪ ﺧﺒﺮ ﺷﺪه؟‬
‫_ﺻﺪاﺗﻮ ﺑﯿﺎر ﭘﺎﯾﯿﻦ!ﻣﯿﺨﻮای ﻟﯽ ﻟﯽ ﺑﺸﻨﻮه؟‬
‫ﺟﯿﻤﺰ ﺧﯿﻠﯽ آرام ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﭼﻪ ﺧﺒﺮه؟‬
‫ﭼﻬﺮه ی ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺟﺪی ﺷﺪ‪:‬داﻣﺒﻠﺪور ﻣﯿﺨﻮاد ﺑﺒﯿﻨﺪت ‪ ,‬ﺑﺎﯾﺪ زودﺗـﺮ ﯾـﻪ رازدار اﻧﺘﺨـﺎب‬
‫ﮐﻨﯽ‪.‬‬
‫ﺟﯿﻤﺰ ﺑﺎ اﺣﺴﺎس ﺧﻄﺮ ﮔﻔﺖ‪:‬ﭘﺲ ﻓﻬﻤﯿﺪه؟‬
‫_آره ‪,‬ﯾﮑﯽ ﺑﻪ ﮔﻮﺷﺶ رﺳﻮﻧﺪه ‪.‬ﺑﺒﯿﻦ ﺟﯿﻤﺰﻣﻦ واﻗﻌﺎ ﻧﮕﺮاﻧﻢ‪.‬ﻣﺤﻔﻞ ﯾﻪ ﺟﺎﺳﻮس داره‪.‬ﻗـﺒﻼ‬
‫ﻫﻢ ﺑﻬﺖ ﮔﻔﺘﻢ ﻣﻦ ﺣﺎﺿﺮم رازدارت ﺑﺸﻢ‪.‬ﺑﺎﯾﺪ ﻋﺠﻠﻪ ﮐﻨﯽ‪.‬‬
‫در ﻫﻤﯿﻦ ﻣﻮﻗﻊ ﻟﯽ ﻟﯽ وارد اﺗﺎق ﺷﺪ اﻣﺎ ﺑﺠﺎی ﻇﺮف ﮐﯿﮏ ﺻﻨﺪوﻗﭽﻪ ای ﭼـﻮﺑﯽ را ﺑـﻪ‬
‫ﻫﻤﺮاه داﺷﺖ ‪.‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﺎ ﺑﯽ ﻗﯿﺪی ﮔﻔﺖ‪:‬ﻋﺠﺐ ﮐﯿﮑﯽ‪,‬ﻟﯽ ﻟﯽ ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯿﮑﻨﯽ ﯾﮑﻢ ﺳﻔﺖ ﺑﺎﺷﻪ؟‬
‫ﻟﯽ ﻟﯽ ﻧﮕﺎه ﭘﺮ ﻣﺤﺒﺘﯽ ﺑﻪ او ﮐﺮد‪:‬ﺳﯿﺮﯾﻮس!‬

‫‪260‬‬

‫‪261‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺑﻌﺪ ﺻﻨﺪوﻗﭽﻪ را ﺑﻪ ﻃﺮف او ﻫﻞ داد‪:‬ﺑﻬﺘﺮه اﯾﻦ ﭘﯿﺸﺖ ﺑﺎﺷﻪ‪.‬‬
‫_اﯾﻦ ﭼﯿﻪ ﻟﯽ ﻟﯽ؟‬
‫_ﯾﻪ ﯾﺎدﮔﺎری از ﻣﻦ و ﺟﯿﻤﺰ ﺑﺮای ﻫﺮی ‪,‬ﻣﯿﺨﻮام ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎﺷﻢ ﮐﻪ ﺑﻪ دﺳﺘﺶ ﻣﯿﺮﺳﻪ‪.‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻧﮕﺎه ﻋﺠﯿﺒﯽ ﺑﻪ او ﮐﺮد‪:‬ﻣﮕﻪ ﻗﺮاره ﺟﺎﯾﯽ ﺑﺮﯾﻦ؟‬
‫ﺟﯿﻤﺰ ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد‪:‬ﻓﻘﻂ ﺑﺮای اﺣﺘﯿﺎﻃﻪ ‪ ,‬ﻣﻦ و ﻟﯽ ﻟﯽ ﺣﺮﻓﺎﻣﻮﻧﻮ زدﯾﻢ‪.‬ﻣﯿﺪوﻧﻢ ﮐﻪ ﻣﯿﺘﻮﻧﯿﻢ‬
‫رو دوﺳﺘﯽ ﺗﻮ ﺣﺴﺎب ﮐﻨﯿﻢ‪.‬دﻟﻢ ﻧﻤﯿﺨﻮاد ﻫﺮی از ﻣﺎ ﻫﯿﭻ ﺧﺎﻃﺮه ای ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ‪.‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﭘﺮﺧﺎش ﮐﻨﺎن ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺴﻪ دﯾﮕﻪ ﺟﯿﻤﺰ‪,‬ﭼﯽ ﺧﯿﺎل ﮐﺮدی؟ﻣﮕﻪ وﻟﺪﻣﻮرت از ﺟﻨـﺎزه‬
‫ی ﻣﻦ رد ﺑﺸﻪ و دﺳﺘﺶ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﺳﻪ ﺗﺎ ﺑﺮﺳﻪ‪.‬‬
‫ﺟﯿﻤﺰ ﺧﯿﻠﯽ ﺟﺪی ﺟﻮاب داد‪:‬ﺑﺮای ﺧﻮدم ﻧﻤﯿﮕﻢ‪,‬اﻣﺎ اﺗﻔﺎق ﻣﯿﻮﻓﺘﻪ‪.‬ﻫﺮدوﻣﻮن وﻟﺪﻣﻮرت رو‬
‫ﻣﯿﺸﻨﺎﺳﯿﻢ ‪.‬ﻣﯿﺪوﻧﯿﻢ ﭼﻪ ﺟﻮرﯾﻪ‪.‬ﻓﻌﻼ ﻫﻢ ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺎری دﻟﺶ ﺑﺨﻮاد ﻣﯿﮑﻨﻪ ﻓﻘﻂ ﯾﺎدت ﺑﺎﺷـﻪ‬
‫اﯾﻨﻮ وﻗﺘﯽ ﺑﻬﺶ ﺑﺪی ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﻦ ﻗﺎﻧﻮﻧﯽ رﺳﯿﺪه ﺑﺎﺷﻪ‪.‬‬
‫ﺑﻐﺾ ﮔﻠﻮی ﺳﯿﺮﯾﻮس را ﮔﺮﻓﺖ ‪ ,‬ﺑﻠﻨﺪ ﺷـﺪ و ﺟﻌﺒـﻪ را ﺑﺮداﺷـﺖ و ﺑـﺎ ﺻـﺪاﯾﯽ دورﮔـﻪ‬
‫زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪:‬ﻓﺮدا ﺳﺎﻋﺖ ده ﺗﻮ ﻗﺮارﮔﺎه ‪,‬داﻣﺒﻠﺪور ﻣﻨﺘﻈﺮﺗﻪ‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ ﻫﺮی را ﺑﻮﺳﯿﺪ و از ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺎرج ﺷﺪ‪.‬‬
‫*************************************‬
‫اﯾﻨﺒﺎر ﻫﺮی ﭼﺮﺧﯽ زد و از ﻗﺪح ﺑﯿﺮون آﻣﺪ‪.‬ﺑﻐﺾ ﮔﻠﻮﯾﺶ را ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ‪,‬اﺣﺴﺎس ﻋﺠﯿﺒﯽ‬
‫داﺷﺖ‪.‬ﺑﺎ ﺧﻮدش ﻓﮑﺮ ﮐﺮد ﭼﻪ ﻣﯿﺸﺪ اﮔﺮ آﻧﻬﺎ ﮐﻨﺎرش ﺑﻮدﻧﺪ‪,‬اﮔﺮ اﯾﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﻫـﺎ را ﺗﺠﺮﺑـﻪ‬
‫ﻣﯿﮑﺮد ‪,‬وﻟﺪﻣﻮرت ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰش را از او ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ‪,‬ﺷﺎدی ﺑﻮدن در ﮐﻨـﺎر ﺧـﺎﻧﻮاده‪,‬ﻟـﺬت‬
‫داﺷﺘﻦ ﭘﺪر و ﻣﺎدر‪,‬ﭘﺪرﺧﻮاﻧﺪه و دوﺳﺘﯽ ﻣﺜﻞ ﺳﯿﺮﯾﻮس‪....,‬و در ﻋﻮض ﺟﻬﻨﻢ دورﺳﻠﯽ ﻫﺎ‬
‫را ﺑﻪ او داده ﺑﻮد‪..‬ﻫﻨﻮز روﯾﺶ را از ﻗﺪح ﺑﺮﻧﮕﺮداﻧﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﺻﺪای آﺷﻨﺎﯾﯽ ﺷﻨﯿﺪ‪:‬‬
‫_ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ ﻫﺮی؟‬

‫‪261‬‬

‫‪262‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﺧﻮد آﻣﺪ ‪,‬ﺗﺎزه ﺑﯿﺎد آورد ﮐﻪ ﮐﺠﺎﺳﺖ و ﭼﻪ ﻣﯿﮑﻨﺪ‪.‬ﺑﻪ ﺳـﺮﻋﺖ اﺷـﮑﺶ را ﭘـﺎک‬
‫ﮐﺮد و ﺑﺮﮔﺸﺖ‪,‬ﻟﻮﭘﯿﻦ روی ﺗﺨﺖ ﻧﻮﯾﻞ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و او را ﻧﮕﺎه ﻣﯿﮑﺮد‪.‬‬
‫ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﻟﺤﻨﺶ ﻋﺎدی ﺑﺎﺷﺪ‪:‬ﺳﻼم‪,‬ﺧﻮﺑﻢ‪.‬ﺷﻤﺎ اﯾﻨﺠﺎ ﭼﯿﮑﺎر ﻣﯿﮑﻨﯿﺪ؟‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻪ ﭼﺸﻤﻬﺎی ﻫﺮی ﺧﯿﺮه ﺷﺪ‪:‬ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺗﻮ ﺑﻮدم‪.‬ﺳﺮ ﮐﻼس ﻧﯿﻮﻣﺪی ‪,‬ﻧﮕﺮاﻧﺖ ﺷﺪم‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﺑﻬﺎﻧﻪ ای زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪:‬ا‪.....‬آره ﺣﺎﻟﻢ ﺧﻮب ﻧﺒﻮد‪...‬‬
‫_ﺑﻪ ﻣﻦ دروغ ﻧﮕﻮ ﻫﺮی‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑﻪ ﭼﺸﻤﻬﺎی ﻫﺮی ﺧﯿﺮه ﺷﺪ و ﻫﺮی ﺳﺮش را ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ‪:‬ﺑـﻪ ﻣـﻦ ﻧﮕـﺎه‬
‫ﮐﻦ ﻫﺮی ‪,‬ﻣﯿﺪوﻧﻢ از ﻣﻦ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﺑـﺮای ﻫﻤﯿـﻨﻢ ﻧﯿﻮﻣـﺪی‪....‬وﻟـﯽ ﻗﺒـﻮل ﮐـﻦ ﭼـﺎره ای‬
‫ﻧﺪاﺷﺘﻢ‪,‬اﯾﻦ ﺧﻮاﺳﺘﻪ ی ﻣﻦ ﻧﺒﻮد اﮔﻪ دﺳﺖ ﺧﻮدم ﺑﻮد ﺗﯿﮑﻪ ﺗﯿﮑﺶ ﻣﯿﮑﺮدم‬
‫ﻫﺮی در ﻧﮕﺎه ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺻﺪاﻗﺖ ﮔﻔﺘﺎرش را دﯾﺪ‪.‬ﯾﮏ ﺑﺎره ﻫﻤﻪ ی ﻧﺎراﺣﺘﯽ اش را ﻓﺮاﻣﻮش‬
‫ﮐﺮدوﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬ﻣﯿﺪوﻧﻢ‪.‬‬
‫ﻧﮕﺎه ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻪ ﻗﺪح اﻧﺪﯾﺸﻪ اﻓﺘﺎد ‪,‬ﮐﻨﺠﮑﺎواﻧﻪ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺗﻮ ﮐﺪوم ﺧﺎﻃﺮه رﻓﺘﻪ ﺑﻮدی؟‬
‫_ﺧﺎﻃﺮه ی ﯾﻪ روز ﺑﺮﻓﯽ ﺑﻮد‪ ,‬ﺷﻤﺎ و ﺳﯿﺮﯾﻮﺳﻢ ﺑﻮدﯾﻦ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ از ﺑﻪ ﯾﺎد آوردن ﺧﺎﻃﺮه اش ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬اوه‪…,‬واﻗﻌﺎ روز ﺟﺎﻟﺒﯽ ﺑﻮد‪,‬ﻣﯿﺪوﻧﯽ اون‬
‫ﻋﺎﺷﻖ ﺗﻮ ﺑﻮد‪ ,‬وﻗﺘﯽ ﻟﯽ ﻟﯽ و ﺟﯿﻤﺰ ازش ﻣﯿﺨﻮاﺳﺘﻦ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻋﺘﯽ ازت ﻣﻮاﻇﺒﺖ ﮐﻨﻪ‪ ,‬دﻧﯿﺎ‬
‫رو ﺑﻬﺶ ﻣﯿﺪادن‪.‬‬
‫ﺻﺪای ﻟﻮﭘﯿﻦ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد آﻫﺴﺘﻪ روﯾﺶ را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﭘﻨﺠﺮه ﺑﺮﮔﺮداﻧـﺪ و ﺑـﺎ ﺻـﺪاﯾﯽ ﮐـﻪ‬
‫ﻣﯿﻠﺮزﯾﺪ اداﻣﻪ داد‪:‬ﺗﻮ ﻫﻤﯿـﺸﻪ دوﺳـﺖ داﺷـﺘﯽ ﻻی دﺳـﺘﺎی ﭘﺎﻧﻤـﺪی ﺑﺨـﻮاﺑﯽ ‪ ,‬از ﺑـﺪن‬
‫ﭘﺸﻤﺎﻟﻮش ﺧﻮﺷﺖ ﻣﯿﻮﻣﺪ‪.‬وﻗﺘﯽ ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ ﺑﺨﻮاﺑﻮﻧﺪت ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺷﮑﻞ ﻣﯿﺪاد وﻟﯽ ﻣﻌﻤﻮﻻ ﺗـﻮ‬
‫اوﻧﻮ ﻣﯿﺨﻮاﺑﻮﻧﺪی‪.‬‬

‫‪262‬‬

‫‪263‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺑﻐﺾ ﮔﻠﻮی ﻫﺮی را ﻓﺸﺮد ‪ ,‬ﺳﺮش را ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ وﺑﺮای اوﻟﯿﻦ ﺑـﺎر ﺑﻌـﺪ از دو ﺳـﺎل‬
‫ﺣﺮف دﻟﺶ را زد‪:‬ﻣﻦ ﺑﺎﻋﺚ ﻣﺮﮔﺶ ﺷﺪم‪ ,‬ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﺧﻮدﻣﻮ ﻧﻤﯽ ﺑﺨﺸﻢ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺮﮔﺸﺖ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺳﺮخ ﺑﻮد اﻣﺎ ﮐﺎﻣﻼ ﺟﺪی ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯿﺮﺳـﯿﺪ ‪ ,‬ﺷـﺎﻧﻪ ی ﻫـﺮی را‬
‫ﮔﺮﻓﺖ‪:‬ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﮕﺎه ﮐﻦ ﻫﺮی‪ ,‬ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﮕﺎه ﮐﻦ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ زﺣﻤﺖ ﺳﺮش را ﺑﺎﻻ آورد ‪,‬ﻋﺠﯿﺐ ﺑﻮد ﮐـﻪ از ﺷﮑـﺴﺘﻦ ﺑﻐـﻀﺶ در ﺣـﻀﻮر او‬
‫ﺧﺠﺎﻟﺖ ﻧﻤﯽ ﮐﺸﯿﺪ‪.‬‬
‫ﺻﺪای ﭘﺪراﻧﻪ ی ﻟﻮﭘﯿﻦ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪:‬ﺗﻘﺼﯿﺮ ﺗﻮ ﻧﺒﻮد ‪ ,‬ﺑﺎور ﮐﻦ‪.‬‬
‫_ﻣﻦ ‪....‬ﺣﻤﺎﻗﺖ ﻣﻦ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ اون اﺗﻔﺎق ﺑﯿﻮﻓﺘﻪ‪....‬اون ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻣﻦ ﻣﺮد‪.‬‬
‫ﺑﻐﺾ ﻫﺮی ﺗﺮﮐﯿﺪ ‪.‬ﻟﻮﭘﯿﻦ او را ﺗﻨﮓ ﺗﺮ ﻓﺸﺮد ﺗﺎ ﻫـﺮی دردی را ﮐـﻪ دو ﺳـﺎل ﺑـﺎ ﺧـﻮد‬
‫ﻣﯿﮑﺸﯿﺪ در آﻏﻮش ﭘﺪراﻧﻪ ی او ﺧﺎﻟﯽ ﮐﻨﺪ‪.‬‬

‫‪263‬‬

‫‪264‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻓﺼﻞ ﻧﻮزدهﻢ‪:‬ﺏﺮﺧﻮرد ﻋﺠﻴﺐ ﻣﺤﻔﻞ!‬
‫در ﭼﻨﺪ روز ﺑﻌﺪ از آن ﻫﺮی اﺣﺴﺎس ﻋﺠﯿﺒﯽ داﺷﺖ ‪,‬از ﯾﮏ ﻃـﺮف ﻓﮑـﺮش ﺑـﻪ ﺷـﺪت‬
‫ﻣﺸﻐﻮل آﻧﭽﻪ در ﻗﺪح اﻧﺪﯾﺸﻪ دﯾﺪه ﺑـﻮد ﺷـﺪه ﺑـﻮد و از ﻃـﺮف دﯾﮕـﺮ اﺣـﺴﺎس ﺳـﺒﮑﯽ‬
‫ﻣﯿﮑﺮد‪.‬ﺟﺸﻦ ﻫﺎﻟﻮوﯾﯿﻦ ﻧﺰدﯾﮏ ﻣﯿﺸﺪ و ﻫﺮی ﻣﻨﺘﻈـﺮ ﺗﻌﻄـﯿﻼت ﺑـﻮد ‪.‬ﺑـﺎ وﺟـﻮد دﻋـﻮت‬
‫ﺧﺎﻧﻮاده ی وﯾﺰﻟﯽ ‪ ,‬ﻫﺮی ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ ﺑﻪ ﻣﯿﺪان ﮔﺮﯾﻤﻮﻟﺪ ﺑﺮود‪.‬اﯾﻦ اوﻟـﯿﻦ ﺗﻌﻄـﯿﻼت او در‬
‫ﺧﺎرج از ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺑﻌﺪ از ﺟﺪاﯾﯽ از دورﺳﻠﯽ ﻫﺎ ﺑـﻮد و ﻫـﺮی ﻣﯿﺨﻮاﺳـﺖ از آن ﻧﻬﺎﯾـﺖ‬
‫ﺑﻬﺮه را ﺑﺒﺮد‪.‬ﻣﺸﻐﻮل ﺟﻤﻊ ﮐﺮدن وﺳﺎﯾﻠﺶ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن وارد ﺧﻮاﺑﮕﺎه ﺷﺪ‪:‬‬
‫_ﻫﺮی ‪,‬ﮐﺠﺎﯾﯽ!؟ﻫﻤﻪ ی ﻗﻠﻌﻪ رو دﻧﺒﺎﻟﺖ ﮔﺸﺘﻢ‪.‬‬
‫_ﭼﯿﺰی ﺷﺪه ﻫﺮﻣﯿﻮن؟‬
‫_آره ﻣﻮدی اوﻣﺪه‪,‬اﻻﻧﻢ ﺗﻮ دﻓﺘﺮ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻣﻨﺘﻈﺮﺗﻪ‪.‬‬
‫_ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﻦ!!!ﭼﯿﮑﺎرم داره؟‬
‫_ﻧﻤﯿﺪوﻧﻢ‪.‬ﻓﻘﻂ ﮔﻔﺖ ﺑﻬﺖ ﺑﮕﻢ ﺳﺮﯾﻊ ﺑﺮی ﭘﯿﺸﺶ‪.‬ﺑﺒﯿﻨﻢ ﻫﺮی ﯾﻌﻨـﯽ ﻣﻤﮑﻨـﻪ ﯾـﻪ ﺟﺎوداﻧـﻪ‬
‫ﺳﺎز دﯾﮕﻪ رو ﻫﻢ ﭘﯿﺪاﮐﺮده ﺑﺎﺷﻦ؟‬
‫_ﻧﻤﯿﺪوﻧﻢ ‪,‬وﻟﯽ ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﺧﻮدش اوﻣﺪه ﺳﺮاﻏﻢ ﻣﯿﺨﻮام ﺗﮑﻠﯿﻔﻤﻮ روﺷﻦ ﮐﻨﻪ‪.‬‬
‫_ﻫﺮی‪......‬‬
‫_ﺑﻠﻪ ؟‬
‫ﺻﺪای ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺮان ﺑﻮد‪:‬ﻫﺮی ﺧﻮاﻫﺶ ﻣﯿﮑﻨﻢ اﮔﻪ ﻣﻮﺿﻮع ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز ﺑﻮد اﯾﻨﺒﺎر ﺑﺬار‬
‫ﯾﮑﯽ دﯾﮕﻪ ﻧﺎﺑﻮدش ﮐﻨﻪ‪.‬ﺑﺎﺷﻪ؟‬

‫‪264‬‬

‫‪265‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬ﻧﮕﺮان ﻧﺒﺎش ﻫﺮﻣﯿﻮن‪ ,‬ﺑﻌﺪا ﻣﯿﺒﯿﻨﻤﺖ‪.‬‬
‫دو دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ از ﭼﻨﺪ راﻫﺮوی ﻣﺨﻔﯽ ﮔﺬﺷﺖ و ﺑﻪ ﭘﺸﺖ در اﺗﺎق ﻟـﻮﭘﯿﻦ‬
‫رﺳﯿﺪ‪.‬دﺳﺘﺶ را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد ﺗﺎ در ﺑﺰﻧﺪ ﮐﻪ ﯾﮏ ﻣﺮﺗﺒﻪ ﺻﺪای ﻣﻮدی ﺑﮕﻮﺷﺶ رﺳﯿﺪ‪:‬ﺑﯿﺎ ﺗـﻮ‬
‫ﭘﺎﺗﺮ‪.‬‬
‫ﻫﺮی وارد ﺷﺪ‪.‬ﻣﻮدی و ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻣﻨﺘﻈﺮش ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻣﻮدی ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬ﺑﯿﺎ ﺑﺸﯿﻦ ﻫﺮی‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺳﻼم‪.‬ﺧﯿﻠﯽ وﻗﺘﻪ ﺷﻤﺎ رو ﻧﺪﯾﺪم‪.‬‬
‫ﮐﺎرﮔﺎه ﭘﯿﺮ ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد‪:‬آﺧﻪ ﺳﺮﻣﻮن ﺷﻠﻮﻏﻪ‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﯽ ﻣﻘﺪﻣﻪ ﭘﺮﺳﯿﺒﺪ‪:‬ﻫﺮی ﺑﺮای ﺗﻌﻄﯿﻼت ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ای داری؟‬
‫_راﺳﺘﺶ آره ‪ ,‬ﻣﯿﺨﻮام ﯾﻪ ﺑﺮم ﻣﯿﺪان ﮔﺮﯾﻤﻮﻟﺪ‬
‫_ﻣﯿﺪان ﮔﺮﯾﻤﻮﻟﺪ؟وﻟﯽ ﺗﺎ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻣﯿﺪوﻧﻢ ﻣﺎﻟﯽ و آرﺗﻮر ﺗﻮ رو ﺑﻪ ﺧﻮﻧﺸﻮن دﻋﻮت‬
‫ﮐﺮدن!!!‬
‫ﻫﺮی ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد‪:‬ﺑﻠﻪ اﻣﺎ ﻣﯿﺨﻮام ﯾﻪ ﻣﺸﮑﻞ ﮐﻮﭼﯿﮑﻮ ﺣﻞ ﮐﻨﻢ‪.‬‬
‫ﻣﻮدی ﭘﯿﺸﻨﻬﺎد ﮐﺮد‪:‬ﭘﺎﺗﺮ ﺑﻬﺖ ﭘﯿﺸﻨﻬﺎد ﻣﯿﮑﻨﻢ ﯾﻪ ﻣﺸﮑﻞ ﺑﺰرﮔﺘﺮ رو ﺣﻞ ﮐﻨﯽ‪.‬‬
‫_ﭼﻪ ﻣﺸﮑﻠﯽ؟‬
‫_ﺷﻨﯿﺪم ﻣﯿﺨﻮاﺳﺘﯽ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ دﻧﺒﺎل ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ ﺑﺮی‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻣﺘﻌﺠﺐ ﻣﺎﻧﺪ‪ ,‬اﯾﻦ اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﻧﺒﻮد ﮐﻪ ﮐﺎراﮔﺎه ﭘﯿﺮ ﻓﮑﺮش را ﻣﯿﺨﻮاﻧﺪ‪:‬درﺳﺘﻪ‪.‬‬
‫_ﺧﺐ اﮔﻪ ﺑﺨﻮای ﺣﺎﻻ ﻣﯿﺘﻮﻧﯽ دﻧﺒﺎﻟﺸﻮن ﺑﺮی‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻣﺘﻌﺠﺐ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬واﻗﻌﺎ؟‬
‫ﻟﺒﺨﻨﺪی ﺑﻪ ﺻﻮرت ﻟﻮﭘﯿﻦ دوﯾﺪ‪:‬اﻟﺒﺘﻪ ﻫﺮی اﻣﺎ اﯾﻨﺒﺎر ﺑﺎ ﻫﻤﺮاﻫﯽ ﭼﻨﺪ ﺗﺎ از اﻋﻀﺎی ﻣﺤﻔﻞ‪.‬‬
‫_ﻋﺎﻟﯿﻪ‪.‬ﮐﯽ؟‬

‫‪265‬‬

‫‪266‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫و ﺑﻌﺪ ﻣﺸﮑﻮﮐﺎﻧﻪ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺑﺒﯿﻨﻢ ﭼﯽ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﻫﺎ ﯾﻬﻮ ﻧﻈﺮﺗﻮن ﻋﻮض ﺷﺪ؟‬
‫_ﺧﺐ راﺳﺘﺶ ﻣﯿﻨﺮوا و رﯾﻤﻮس ﻣﻨﻮ ﻗﺎﻧﻊ ﮐﺮدن ﺷﻨﯿﺪم ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮب ﻣﯿﺠﻨﮕﯽ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻫﯿﺠﺎن زده ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻌﺮﮐﺲ ﮐﯽ ﻣﯿﺮﯾﻢ؟‬
‫_ ﺑﺮو وﺳﺎﯾﻠﺖ رو ﺟﻤﻊ ﮐﻦ ﺗﺎ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﺮﯾﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﺑﺮﮔﺸﺖ ﮐﻪ ﺑﺮود اﻣﺎ ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺑﯿﺎد ﭼﯿﺰی اﻓﺘﺎد‪.‬ﻣﺪﺗﻬﺎ ﺑﻮد ﮐـﻪ ﺗﻼﺷـﺶ‬
‫ﺑﺮای ﺣﻞ اﯾﻦ ﻣﻌﻤﺎ ﺟﻮاب ﻧﺪاده ﺑﻮد وﻟﯽ ﺷﺎﯾﺪ آن دو ﻣﯿﺘﻮاﻧﺴﺘﻨﺪ ﮐﻤﮑﯽ ﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬
‫_اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎده ﻫﺮی؟‬
‫ﻫﺮی ﺑﺮﮔﺸﺖ ‪:‬ﻣﯿﺘﻮﻧﻢ ﯾﻪ ﺳﻮال ﺑﭙﺮﺳﻢ؟‬
‫_اﻟﺒﺘﻪ!‬
‫_ﺷﻤﺎ ﭼﯿﺰی در ﻣﻮرد ﻃﺎق دﯾﮑﻮر ﺷﻨﯿﺪﯾﻦ؟‬
‫ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻣﺤﻮ ﺷﺪ و ﭼﻬﺮه ی ﻣـﻮدی در ﻫـﻢ رﻓـﺖ‪.‬آن دو ﻧﮕـﺎه ﺳـﺮﯾﻌﯽ رد و ﺑـﺪل‬
‫ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬اﺣﺴﺎس ﻋﺠﯿﺒﯽ ﺑﻪ ﻫﺮی ﻣﯿﮕﻔﺖ ﮐﻪ ﻫﯿﭻ از ﺳﻮاﻟﺶ ﺧﻮﺷﺸﺎن ﻧﯿﺎﻣﺪه‪.‬‬
‫ﻣﻮدی ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﺑﺎ ﻟﺤﻦ ﻣﺤﮑﻤﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬اﺳﻤﺸﻮ از ﮐﺠﺎ ﺷﻨﯿﺪی؟‬
‫ﻫﺮی ﻃﻔﺮه رﻓﺖ‪:‬ﻧﻤﯿﺪوﻧﻢ‪....‬ﯾﺎدم ﻧﯿﺴﺖ‪...‬‬
‫_ﻫﺮی اﯾﻦ ﻃﺎق ﻫﯿﭻ رﺑﻄﯽ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻧﺪاره ﺑﻬﺘﺮه ﺑﻬﺶ ﻓﮑﺮ ﻧﮑﻨﯽ ﺣﺎﻻ ﺑﺮو‪...‬‬
‫ﻫﺮی از ﻋﮑﺲ اﻟﻌﻤﻞ ﺗﻨﺪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺗﻌﺠﺐ ﮐﺮد‪ ,‬ﭼﻪ ﭼﯿﺰ در اﯾﻦ ﻃـﺎق آن دو را اﯾـﻦ ﻃـﻮر‬
‫ﻧﮕﺮان ﻣﯿﮑﺮد؟‬
‫*************************************‬
‫ده دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ ﻫﺮی در ﺑﺮج ﮔﺮﯾﻔﻨـﺪور در ﮐﻨـﺎر رون و ﻫﺮﻣﯿـﻮن ﺑـﻮد و ﺗﻤـﺎم ﻣـﺎﺟﺮا را‬
‫ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﺮده ﺑﻮد ‪.‬‬
‫رون ﺑﺎ ذوق ﮔﻔﺖ‪:‬ﻋﺎﻟﯿﻪ ﭘﺴﺮ‪.‬ﻣﯿﺮﯾﻢ دﻧﺒﺎل ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ‬

‫‪266‬‬

‫‪267‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﯾﺎدآوری ﮐﺮد‪:‬ﻣﻦ ﻣﯿﺮم ﻧﻪ ﻣﺎ‪...‬‬
‫_ﭼﻪ ﻓﺮﻗﯽ ﻣﯿﮑﻨﻪ اوﻧﺎ ﻣﯿﺪوﻧﻦ ﻣﺎ ﻫﻢ ﻣﯿﺎﯾﻢ‪.‬‬
‫_ﺑﺲ ﮐﻦ رون‪.,‬ﻫﺮی ﺑﻪ ﭼﯽ ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﯽ؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎز ﻫﻢ ﻓﮑﺮش را ﺧﻮاﻧﺪه ﺑﻮد‪:‬ﻫﺮﻣﯿﻮن اون ﻃﺎق ﺧﯿﻠﯽ ﻣﺸﮑﻮﮐﻪ‪.‬‬
‫_ﻣﻨﻈﻮرت ﭼﯿﻪ؟‬
‫_وﻗﺘﯽ اﺳﻤﺸﻮ آوردم ﺑﺎﯾﺪ ﻗﯿﺎﻓﻪ ﻫﺎﺷﻮﻧﻮ ﻣﯿﺪﯾﺪی‪.‬ﺧﺸﮑﺸﻮن زده ﺑـﻮد‪.‬دارم ﺑﻬـﺖ ﻣـﯿﮕﻢ‬
‫اوﻧﺎ دارن ﯾﻪ ﭼﯿﺰی رو ازﻣﺎ ﻣﺨﻔﯽ ﻣﯿﮑﻨﻦ‪.‬‬
‫_ﺑﺲ ﮐﻦ ﻫﺮی ‪.‬ﺗﻮ ﺧﯿﺎﻻﺗﯽ ﺷﺪی؟‬
‫درﺳﺖ در ﻫﻤﯿﻦ وﻗﺖ ﻓﺮد و ﺟﺮج از در وارد ﺷﺪﻧﺪ و ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑﻪ ﻃﺮف آﻧﻬﺎ آﻣﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻓﺮد روی ﻣﺒﻠﯽ در ﮐﻨﺎر ﻫﺮی ﻧﺸﺴﺖ ‪ ,‬ﺑﺎ اﺣﺘﯿﺎط اﻃﺮاف را ﺑﺮرﺳﯽ ﮐﺮد و ﭘﺮﺳـﯿﺪ‪::‬ﻫـﯽ‬
‫ﻫﺮی؟ﺑﺎ ﻟﻮﭘﯿﻦ و ﻣﻮدی ﭼﯿﮑﺎر ﮐﺮدی؟‬
‫_ﭼﻄﻮر ﻣﮕﻪ؟‬
‫ﺟﺮج اداﻣﻪ داد‪:‬داﺷﺘﯿﻢ ﻣﯿﺮﻓﺘﯿﻢ دﻓﺘﺮ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ‪ ,‬وﺳﻂ راه ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﯾﻬـﻮ در ﺑـﺎز ﺷـﺪ و‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ اوﻣﺪ ﺑﺎﻻ ‪.‬رﻧﮕﺶ ﭘﺮﯾﺪه ﺑﻮد‪....‬‬
‫ﻓﺮد ﺗﮑﻤﯿﻞ ﮐﺮد‪:‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻦ ﮐﻪ ﺣﺎﻟﺶ اﺻﻼ ﺧﻮب ﻧﺒﻮد‪.‬‬
‫_ﺧﺐ ﮐﻪ ﭼﯽ؟‬
‫_اون ﺣﺘﯽ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﺎ دو ﺗﺎ ﻧﺸﺪ‪.‬ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ رﻓﺖ ﺗﻮ دﻓﺘﺮ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل‪...‬‬
‫ﺟﺮج ﺳﮑﻮت ﮐﺮد ‪ ,‬ﻓﺮد ﺑﺎ ﻋﺬاب وﺟﺪان ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﺎ ﺧﻮاﺳﺘﯿﻢ ﺑﺮﮔﺮدﯾﻢ اﻣﺎ ﯾﻪ ﭼﯿﺰی ﺷﻨﯿﺪﯾﻢ‬
‫ﮐﻪ ﻧﺘﻮﻧﺴﺘﯿﻢ ﺑﺮﯾﻢ‪.‬‬
‫_ﭼﯽ ﺷﻨﯿﺪﯾﻦ؟‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ داد ﻣﯿﺰد‪,‬ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﻧﺪﯾﺪه ﺑﻮدم ﮐﺴﯽ اﯾﻨﺠﻮری داد ﺑﺰﻧﻪ‪.‬اوﻧﻢ ﺳﺮ ﮐﯽ؟ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل!!‬

‫‪267‬‬

‫‪268‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_ﻣﯿﻨﺮوا اون ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﺪوﻧﻪ‪...‬‬
‫_رﯾﻤﻮس آروم ﺑﺎش!‬
‫__ﭼﻪ ﺟﻮری آروم ﺑﺎﺷﻢ؟ﻣﮕﻪ ﻫﺮی رو ﻧﻤﯿﺸﻨﺎﺳﯽ؟اون ﺗﺎ از ﻗـﻀﯿﻪ ﺳـﺮ در ﻧﯿـﺎره ول‬
‫ﮐﻦ ﻧﯿﺴﺖ‪.‬ﻫﻨﻮزم وﻗﺘﯽ اﺳﻤﺶ ﻣﯿﺎد ﺣﺎﻟﺶ ﻣﻨﻘﻠﺐ ﻣﯿﺸﻪ‪ ,‬وای اﮔﻪ ﻫﺮی ﺑﻔﻬﻤـﻪ ﮐـﻪ اون‬
‫اوﻧﺠﺎس‪.‬وﻟﺶ ﻧﻤﯿﮑﻨﻪ ‪.‬ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺧﺪا ﻣﯿﻨﺮوا اون ﻃﺎق ﻟﻌﻨﺘﯽ ﻧﻔﺮﯾﻦ ﺷﺪس‪.‬‬
‫ﻧﮕﺎه ﺳﺮﯾﻌﯽ ﺑﯿﻦ ﺳﻪ دوﺳﺖ رد و ﺑﺪل ﺷﺪ‪.‬ﻫـﺮی رو ﺑـﻪ ﻫﺮﻣﯿـﻮن ﮐـﺮد‪:‬ﺣـﺎﻻ ﭼﯽ؟ﺑـﺎزم‬
‫ﺧﯿﺎﻻﺗﯽ ﺷﺪم؟‬
‫_ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯿﮑﻨﻢ ﻫﺮی‪,‬اداﻣﻪ ﺑﺪه ﻓﺮد!‬
‫_ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ اداﻣﻪ ﻧﺪاره‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﺗﻨﺪی ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﻣﻨﻈﻮرت ﭼﯿﻪ؟‬
‫_ﭼﺸﻢ ﺑﺎﺑﺎ ﻗﻮری ﺳﺮ ﺑﺰﻧﮕﺎه ﭘﯿﺪاش ﺷﺪ ‪.‬ﺑﻌﺪﺷﻢ ﭘﺮﺗﻤﻮن ﮐﺮد ﺑﯿﺮون‪.‬‬
‫ﺟﺮج اﺿﺎﻓﻪ ﮐﺮد‪:‬ﺟﻔﺘﺸﻮن زده ﺑﻪ ﺳﺮﺷﻮن‪.‬‬
‫***********************************‬
‫_ﺳﯿﺮﯾﻮس ‪...‬ﻧﻪ‪..‬‬
‫ﻫﺮی از ﺧﻮاب ﭘﺮﯾﺪ ‪,‬ﺻﻮرﺗﺶ ﺧﯿﺲ ﻋﺮق ﺑﻮد ‪.‬ﺑﺎزﻫﻢ ﮐﺎﺑﻮس دﯾـﺪه ﺑـﻮد ﻧﻔـﺲ ﻋﻤﯿﻘـﯽ‬
‫ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﻪ ﺳﻘﻒ ﭼﻮﺑﯽ ﺗﺨﺘﺶ ﺧﯿﺮه ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﺻــﺪای ﻓﺮﯾــﺎد ﺧــﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟــﯽ را ﻣﯿــﺸﻨﯿﺪ‪ :‬اﺣﻤﻘــﺎﻧﺲ ‪,‬ﭼﻄــﻮر ﺗﻮﻧــﺴﺖ ﻫﻤﭽــﯿﻦ ﮐــﺎری‬
‫ﺑﮑﻨﻪ؟اﻟﺴﺘﻮر ﭘﺎک زده ﺑﻪ ﺳﺮش!!!‬
‫آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ ﺟﻮاب داد‪:‬ﻣﺎﻟﯽ ‪,‬اﮔﻪ اﻟﺴﺘﻮر اﯾﻨﮑﺎرو ﻧﻤﯿﮑﺮد ﻫﺮی ﺧﻮدش ﻣﯿﺮﻓﺖ دﻧﺒﺎﻟﺶ ‪,‬‬
‫ﻓﮑﺮ ﮐﺮدی ﺑﺮای ﭼﯽ ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ ﺑﺮه ﺧﻮﻧﻪ ی ﺳﯿﺮﯾﻮس؟‬
‫_وﻟﯽ ﺑﺮدن ﻫﺮی ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ ‪.....‬‬

‫‪268‬‬

‫‪269‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_ﺑﺲ ﮐﻦ ﻣﺎﻣﺎن‪,‬ﻫﺮی ﮐﻪ ﺑﭽﻪ ﻧﯿﺴﺖ ‪.‬‬
‫_ﭼﺎرﻟﯽ ﺗﻮ ﻧﻤﯿﻔﻬﻤﯽ ﭼﯽ ﻣﯿﮕﯽ اون ﻫﻨﻮز ﻫﻔﺪه ﺳﺎﻟﺸﻪ‪.‬‬
‫ﭼﺎرﻟﯽ ﺑﺎ ﻟﺠﺎﺟﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬اره اﻣﺎ ﮐﺪوم ﮐﺎرش ﺑﻪ ﻫﻤﺴﻦ و ﺳﺎﻻش رﻓﺘـﻪ؟از ﻃﺮﻓـﯽ ﻣﮕـﻪ‬
‫ﺣﺮﻓﻬﺎی ﻣﻮدی رو ﻧﺸﻨﯿﺪی؟ﺑﺎﯾﺪ ﺣﻮاﺳﺸﻮ ﭘﺮت ﮐﻨﯿﻢ‪.‬ﻧﻤﯿﺨﻮای ﮐـﻪ ﺧﻮدﺷـﻮ ﺑـﻪ ﮐـﺸﺘﻦ‬
‫ﺑﺪه؟‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﭘﺎﻓﺸﺎری ﮐﺮد‪:‬در ﻫﺮ ﺣﺎل دﻋﻮت ﻫـﺮی ﺑـﻪ ﺟﻠـﺴﻪ ی ﻣﺤﻔـﻞ ﮐـﺎر درﺳـﺘﯽ‬
‫ﻧﺒﻮد‪.‬اﻟﺴﺘﻮر ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﺴﺖ ﯾﻪ ﺟﻮر دﯾﮕﻪ ﺣﻮاﺳﺸﻮ ﭘﺮت ﮐﻨﻪ؟‬
‫_ﻣﺎﻣﺎن ﻫﺮی ﮐﻪ ﺑﭽﻪ ﻧﯿﺴﺖ ﺑﺎ ﯾﻪ ﻗﻮرﺑﺎﻏﻪ ی ﺷﮑﻼﺗﯽ ﺧﺮ ﺑﺸﻪ‪.‬ﻫﻤـﻪ ﻣـﻮن اوﻧـﻮ ﺧـﻮب‬
‫ﻣﯿﺸﻨﺎﺳﯿﻢ‪ .‬ﺳﺮش واﺳﻪ دردﺳﺮ درد ﻣﯿﮑﻨﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی روی ﺗﺨﺘﺶ ﻧﺸﺴﺖ ‪.‬واﺿﺢ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﯿﺨﻮاﻫﻨﺪ ﺣﻮاﺳﺶ را ﭘﺮت ﮐﻨﻨﺪ ‪.‬اﻣﺎ او ﮐـﺎر‬
‫ﺧﻮدش را ﻣﯿﮑﺮد‪.‬از ﭘﻨﺠﺮه ﺑﻪ ﺑﯿﺮون ﺧﯿﺮه ﺷﺪ‪.‬از ﻫﺪوﯾﮓ ﺧﺒﺮی ﻧﺒﻮد ‪ ,‬ﻗﺮار ﺑﻮد ﻫﺮﻣﯿﻮن‬
‫در اوﻟﯿﻦ ﻓﺮﺻﺖ ﻧﺘﯿﺠﻪ ی ﺗﺤﻘﯿﻘﺶ درﺑﺎره ی ﻃﺎق دﯾﮑﻮر را ﺑﺮاﯾﺶ ﺑﻔﺮﺳـﺘﺪ‪.‬اﻣـﺎ ﻫﻨـﻮز‬
‫ﺧﺒﺮی ﻧﺒﻮد‪.‬‬
‫آﻧﺸﺐ ﻫﺮی ﺑﺮای اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر در ﺟﻠﺴﻪ ی ﻣﺤﻔﻞ ﺷﺮﮐﺖ ﮐﺮد‪.‬اﯾﻦ ﺟﻠﺴﻪ در ﺧﺎﻧﻪ ی وﯾﺰﻟﯽ‬
‫ﻫﺎ ﺑﺮﮔﺬار ﻣﯿﺸﺪ‪.‬آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﭘﺮ از ﺻﻨﺪﻟﯽ ﺷﺪه ﺑﻮد و ﺣﺪود ﺳﯽ ﻧﻔﺮ از اﻋﻀﺎی ﻣﺤﻔـﻞ در‬
‫آن ﺟﻤﻊ ﺑﻮدﻧﺪ ‪.‬ﻣﻮدی ﺑﻪ آراﻣﯽ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮد‪:‬ﺧـﺐ ﺑﺮﻧﺎﻣـﻪ ی ﺟﻠـﺴﻪ ی اﯾـﻦ‬
‫ﻫﻔﺘﻤﻮن ﻣﺸﺨﺼﻪ ‪,‬ﮐﯿﻨﮕﺰﻟﯽ ﭼﻪ ﺧﺒﺮ از ﻧﺨﺴﺖ وزﯾﺮ؟‬
‫ﮐﯿﻨﮕﺰﻟﯽ ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬ﻣﺜﻞ ﻫﻤﯿﺸﻪ‪ ,‬ﻣﯿﺪوﻧﯽ اوﻟﺶ ﮐﻪ ﻓﻬﻤﯿﺪ ﻣﻦ ﺟﺎدوﮔﺮم ﺧﯿﻠـﯽ ﺗﺮﺳـﯿﺪ‬
‫وﻟﯽ اﻻن ﻫﺮ روز ازم اﺧﺒﺎر رو ﻣﯿﭙﺮﺳﻪ‪.‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل دﯾﺮوزﻣﺠﺒﻮر ﺷـﺪم ﺗـﻮ دﻓﺘـﺮش ﯾـﻪ‬
‫دوﺋﻞ اﺳﺎﺳﯽ ﺑﮑﻨﻢ‪.‬‬
‫_دوﺋﻞ‪...‬؟!!!‬

‫‪269‬‬

‫‪270‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫اﯾﻦ ﺻﺪای ﻣﺮد رﯾﺰ ﻧﻘﺸﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺳﻤﺖ ﭼﭗ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬‬
‫_آره ‪,‬آﺧﻪ دو ﺗﺎ ﻣﺮﮔﺨﻮار اوﻣﺪه ﺑﻮدن‪....‬‬
‫ﻧﻔﺴﻬﺎ در ﺳﯿﻨﻪ ﺣﺒﺲ ﺷﺪ ﮐﯿﻨﮕﺰﻟﯽ اداﻣﻪ داد‪:‬ﻣﯿﺨﻮاﺳﺘﻦ ﻓﺮﻣﺎﻧﺒﺮش ﮐﻨﻦ اﻣﺎ ﻣﻦ ﺧﻮدﺷﻮﻧﻮ‬
‫ﻓﺮﻣﺎﻧﺒﺮ ﮐﺮدم‬
‫ﻣﻮدی ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﭼﯿﮑﺎر ﮐﺮدی؟!!!‬
‫_ﻫﯿﭽﯽ ‪,‬ﻓﺮﺳﺘﺎدﻣﺸﻮن ﺑﻪ ﭼﻨﺪ ﺗﺎ از رﻓﻘﺎﺷﻮن ﺳﻼم ﻣﺤﻔﻞ رو ﺑﺮﺳﻮﻧﻦ‪.‬‬
‫ﭼﻬﺮه ی ﮐﺞ و ﻣﻌﻮج ﻣﻮدی ﮐﺞ ﺗﺮ ﺷﺪ و ﻣﻌﻠﻮم ﺷﺪ ﻣﯿﺨﻨﺪد‪:‬ﺧﻮﺑﻪ ‪ ,‬ﺧﺐ ﺗﻮ ﭼﯽ ﭼﺎرﻟﯽ؟‬
‫_ﺑﺎ دو ﺳﻪ ﺗﺎ از ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﻣﺤﻞ ﭘﺮورش ﻫﯿﻮﻻﻫﺎﺷﻮ ﭘﯿﺪا ﮐﺮدﯾﻢ‪.‬داره از اژدﻫﺎ ‪,‬آﻻﻣﺎﮔﯿﻨﻮ و‬
‫ﺷﯿﻤﺮ ﯾﻪ ﻣﻮﺟﻮد ﺟﺪﯾﺪ درﺳﺖ ﻣﯿﮑﻨﻪ ‪,‬ﺻﺪ رﺣﻤﺖ ﺑﻪ دم اﻧﻔﺠﺎری ﻫـﺎی ﻫﺎﮔﺮﯾـﺪ ‪,‬ﺧﯿﻠـﯽ‬
‫وﺣﺸﺘﻨﺎﮐﻦ‪.‬ﻣﺠﺒﻮر ﺷﺪﯾﻢ ﻫﻤﺸﻮﻧﻮ ﺑﮑﺸﯿﻢ ‪.‬ﻓﻘﻂ ﯾﻪ ﺗﺨﻢ ﺑﺮای ﺗﺤﻘﯿﻘﺎت آوردﯾﻢ‪.‬ﺑﺪﺑﺨﺘﺎﻧـﻪ‬
‫دو ﺗﺎ از ﺑﭽﻪ ﻫﺎی ﮔﺮوه رو از دﺳﺖ دادﯾﻢ‪.‬‬
‫ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺳﮑﻮت ﺑﺮﻗﺮار ﺷﺪ ‪.‬ﻣﻮدی ﺑﺎ ﺗﺎﺳﻒ ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد‪:‬آﻣـﻮس ﭼـﻪ ﺧﺒـﺮ از ﻣـﮏ‬
‫ﻓﺮﺳﻦ؟‬
‫اﯾﻨﺒﺎر ﻣﺮدی ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ﮐﻪ ﻫﺮی او را ﻣﯿﺸﻨﺎﺧﺖ ‪.‬ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﮐﻪ ﭼﻬﺮه اش ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺳﻪ ﺳـﺎل‬
‫ﭘﯿﺶ ﭘﯿﺮﺗﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد اﻣﺎ ﺷﺒﺎﻫﺘﺶ ﺑﺎ ﺳﺪرﯾﮏ ﻫﻨﻮز ﺧﯿﻠﯽ زﯾﺎد ﺑﻮد‪.‬‬
‫آﻣﻮس دﯾﮕﻮری ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺪﺑﺨﺘﺎﻧﻪ ﺧﺒﺮ رﺳﯿﺪه واﻗﻌﯿﺖ داره وﻟﯽ ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ زود‬
‫ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪﯾﻢ‪.‬اﻻﻧﻢ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﻣﺤﻔﻠﯿﻢ ﺗﺎ دﺳﺘﮕﯿﺮش ﮐﻨﯿﻢ و ﺑﻔﺮﺳﺘﯿﻤﺶ آزﮐﺎﺑﺎن‪.‬‬
‫_ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺑﯿﻪ‪.‬‬
‫_ﻧﻪ!!!‬
‫ﻫﻤﻪ ی ﺳﺮﻫﺎ ﺑﻪ ﻃﺮف ﻫﺮی ﺑﺮﮔﺸﺖ ‪.‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﭼﺮا ﻧﻪ؟‬
‫_اﮔﻪ اون ﺑﺮه آزﮐﺎﺑﺎن ﺑﺎزم آزادش ﻣﯿﮑﻨﻦ‪.‬‬

‫‪270‬‬

‫‪271‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_ﻫﺮی‪ ,‬ﻣﺎ ﮐﻪ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﯿﻢ اوﻧﻮ ﺑﮑﺸﯿﻢ!‬
‫_ﻧﺒﺎﯾﺪ ﻫﻢ ﺑﮑﺸﯿﻨﺶ‬
‫_ﻣﻨﻈﻮرت ﭼﯿﻪ ﻫﺮی؟‬
‫اﯾﻦ ﺻﺪای ﺗﺎﻧﮑﺲ ﺑﻮد ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺟﻮاب داد‪:‬اﮔﻪ اوﻧﻮ ﺑﺎ ﯾﻪ ﺳﺮی اﻃﻼﻋﺎت ﻏﻠﻂ ﺑﻔﺮﺳﺘﯿﻢ ﭘﯿﺶ وﻟﺪﻣﻮرت ﺧﯿﻠﯽ ﺑﻬﺘﺮه‬
‫‪,‬اﯾﻦ ﺟﻮری ﻫﻢ ﺧﻮد وﻟﺪﻣﻮرت ﺣﺴﺎب اوﻧﻮ ﻣﯿﺮﺳﻪ ﻫﻢ ﻣﯿﺘﻮﻧﯿﻢ ﮐﺎری ﮐﻨﯿﻢ ﮐﻪ ﺧﻮدش ﺑﺎ‬
‫دﺳﺖ ﺧﻮدش رﻓﻘﺎﺷﻮ ﺑﻪ ﮐﺸﺘﻦ ﺑﺪه‪.‬‬
‫ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺳﮑﻮت ﺑﺮﻗﺮار ﺷﺪ‪ ,‬ﻫﺮی درﺧﺸﺶ ﭼﺸﻢ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ را دﯾﺪ ﺳﺮاﻧﺠﺎم دﯾﮕـﺎﻟﻮس‬
‫دﯾﮕﻞ ﺳﮑﻮت را ﺷﮑﺴﺖ‪:‬ﻓﮑﺮت ﺣﺮف ﻧﺪاره ﻫﺮی‬
‫ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ دﯾﮕﻪ ﻫﻢ اﯾﻨﺮا ﺗﺎﯾﯿﺪ ﮐﺮدﻧﺪ ‪.‬‬
‫ﻣﻮدی ﻟﺒﺨﻨﺪ ﮐﺠﯽ زد‪:‬ﺧﺐ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺗﻮﺿﯿﺢ ﺑﺪه ﭘﺎﺗﺮ‬
‫ﻫﺮی اداﻣﻪ داد‪:‬اون ﺗﺎ ﺣﺎﻻ اﻃﻼﻋﺎت زﯾﺎدی ﺑﻪ وﻟﺪﻣﻮرت رﺳﻮﻧﺪه ‪,‬ﺣﺎﻻ اﮔﻪ ﺑﻬـﺶ ﺑﮕـﻪ‬
‫ﮐﻪ ﭘﺎﯾﮕﺎه اﺻﻠﯽ ﻣﺤﻔﻞ رو ﭘﯿﺪا ﮐﺮده ‪.....‬‬
‫_اﯾﻦ ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﻪ ﭘﺎﺗﺮ‪...‬ﻣﺎ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﯿﻢ ﭼﻨﯿﻦ رﯾﺴﮑﯽ ﺑﮑﻨﯿﻢ‪.‬‬
‫_ﻧــﻪ‪,‬اﺟــﺎزه ﺑــﺪﯾﻦ‪....‬اوﻧﺠــﺎ اﻻن ﻣﺘــﺮوﮐﺲ‪,‬ﻣــﮏ ﻓﺮﺳــﻦ اوﻧــﺎ رو ﻣﯿﺒــﺮه ﺑــﻪ ﻣﯿــﺪان‬
‫ﮔﺮﯾﻤﻮﻟﺪ‪,‬ﭼﻮن ﭘﺮﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪور ﻣﺮده ﺟﺎدوی ﻣﺤﺎﻓﻈـﺖ و راز داری ﻫـﻢ از ﺑـﯿﻦ رﻓﺘـﻪ‬
‫‪,‬اوﻧﺎ وارد ﺧﻮﻧﻪ ﻣﯿﺸﻦ ﺗﺎ ﻣﻨﻮ ﺑﮕﯿﺮن‪....‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻪ ﻣﯿﺎن ﺣﺮف او ﭘﺮﯾﺪ‪:‬ﻧﻪ‪....‬ﻣﻦ اﺟﺎزه ﻧﻤﯿﺪم‪.‬‬
‫ﺗﺎﻧﮑﺲ ﺑﻪ آراﻣﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬رﯾﻤﻮس‪...‬ﺧﻮاﻫﺶ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﯾﻪ ﻟﺤﻈﻪ ﺻﺒﺮ ﮐﻦ‪....‬اداﻣﻪ ﺑﺪه ﻫﺮی‬

‫‪271‬‬

‫‪272‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_وﻗﺘﯽ ﯾﻪ ﻋﺪه از اﻋﻀﺎی ﻣﺤﻔﻞ اوﻧﺠﺎ ﺑﺎﺷﻦ ‪,‬ﻣﯿﺘﻮﻧﯿﻢ ﺗﻌـﺪادی از اوﻧـﺎ رو ﺑﮕﯿـﺮﯾﻢ‪.‬اﯾـﻦ‬
‫ﻃﻮری ﻫﻢ اﻃﻼﻋﺎت ﺑﯿﺸﺘﺮی از زﯾﺮ زﺑﻮﻧﺸﻮن در ﻣﯿﺎرﯾﻢ ﻫﻢ وﻟﺪﻣﻮرت ﺣـﺎل اون ﺧـﺎﺋﻦ‬
‫رو ﺟﺎ ﻣﯿﺎره‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻪ ﺗﻨﺪی ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﺤﺎﻟﻪ ﻣﻦ اﺟﺎزه ﺑﺪم اﯾﻦ ﮐﺎرو ﺑﮑﻨﯽ‪...‬‬
‫ﻣﻮدی ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪:‬ﭼﺮا؟!!! ﻓﮑﺮ ﺑﯽ ﻧﻈﯿﺮﯾﻪ‪.‬ﻣﺠﺒﻮر ﻧﯿﺴﺘﯿﻢ ﻫﺮی رو ﺑﺒﺮﯾﻢ)ﻫﺮی آﻫـﯽ ﮐـﺸﯿﺪ(‬
‫اوﻧﺎ ﯾﻪ ﻫﻮای اﯾﻨﮑﻪ ﻫﺮی ﺗﻌﻄﯿﻼت رو در ﺧﻮﻧﻪ ی ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻣﯿﮕﺬروﻧﻪ ﻣﯿﺎن‬
‫_ﻣﺎ ﻫﻢ اوﻧﻘﺪر ﻓﺮﺻﺖ دارﯾﻢ ﮐﻪ ﺑﺮاﺷﻮن ﺗﻠﻪ ﺑﺬارﯾﻢ‪...‬‬
‫ﺟﺮج اﯾﻦ را ﮔﻔﺖ و رو ﺑﻪ ﻓﺮد اداﻣﻪ داد‪:‬ﯾﻪ روز ﺑﻬﻤﻮن ﻓﺮﺻﺖ ﺑﺪﯾﻦ ﺗﺎ ﺗﻤـﺎم اوﻧﺠـﺎ رو‬
‫ﺑﺮاﺗﻮن ﺗﻠﻪ ﺑﺬارﯾﻢ‪....‬‬
‫ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺻﺪای ﮔﻔﺘﮕﻮ ﻫﺎ ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺖ ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﭘﺲ از رای ﮔﯿﺮی ﻣﻮدی ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪:‬ﺧـﺐ‬
‫اﯾﻨﻢ از اﯾﻦ‪....‬ﭘﺲ ﺗﺎ دو روز دﯾﮕﻪ اﯾﻦ ﮐﺎرﻫﺎ رو اﻧﺠﺎم ﻣﯿﺪﯾﻢ‪....‬ﻓﺮد و ﺟﺮج اﻣﺸﺐ ﻣﯿﺮن‬
‫ﻣﯿﺪان ﮔﺮﯾﻤﻮﻟﺪ‪,‬ﻣﻦ و ﺗﺎﻧﮑﺲ و رﯾﻤﻮس و ﭼـﺎرﻟﯽ ﻫـﻢ ﻣﯿـﺮﯾﻢ ﯾـﻪ دوری اﯾـﻦ اﻃـﺮاف‬
‫ﺑﺰﻧﯿﻢ‪,‬ﮐﯿﻨﮕﺰﻟﯽ ‪ ,‬ﺑﻬﺘﺮه ﯾﻪ ﻧﻔﺮ دﯾﮕﻪ رو ﺑﺎ ﺧﻮدت ﺑﺒـﺮی ‪.‬ﻣﯿﺨـﻮام ﺑـﺮای ﺣﺮﮐـﺖ ﺑﻌـﺪی‬
‫ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ آﻣﺎده ﺑﺎﺷﯽ‪.‬‬
‫_ﺑﺎﺷﻪ اﻟﺴﺘﻮر‬
‫_ﺧﻮﺑﻪ‪,‬ﺧﺐ آﻣﻮس ‪,‬ﺣﻮاﺳﺘﻮ ﺟﻤﻊ ﮐﻦ و ﻣﺮاﻗﺐ ﺑﺎش ‪.‬ﺗﺎ ﺣﺪ اﻣﮑﺎن از دردﺳﺮ دوری ﮐﻦ‬
‫و ﺑﺮای روز ﻧﻘﺸﻤﻮن ﻫﻢ ﯾﻪ ﺟﻮری ﺑﻬﺘﺮه ﻧﺒﺎﺷﯽ‪,‬ﻧﻤﯿﺨﻮام ﻣﺸﮑﻠﯽ ﭘﯿﺶ ﺑﯿﺎد‪.‬‬
‫_ﺑﺎﺷﻪ ‪,‬ﺧﯿﺎﻟﺖ راﺣﺖ اﻟﺴﺘﻮر‪.‬‬
‫_ﺧﻮﺑﻪ ‪,‬ﭘﺲ دو ﺷﺐ دﯾﮕﻪ ﻫﻤﯿﻨﺠﺎ ﻫﻤﺪﯾﮕﻪ رو ﻣﯿﺒﯿﻨﯿﻢ‪.‬‬
‫ﻫﻤﻪ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪﻧﺪ و ﺑﻪ ﻧﻮﺑﺖ از ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺎرج ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫*************************************‬
‫‪272‬‬

‫‪273‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺖ ﺑﻌﺪ ‪,‬ﻫﺮی ﺑﻪ ﮐﻤﮏ ﻟﻮﭘﯿﻦ ‪,‬ﺗﺎﻧﮑﺲ ‪,‬ﻣﻮدی و ﭼﺎرﻟﯽ از زﯾﺮ ﺳﻔﺎرﺷﺎت ﺧـﺎﻧﻢ‬
‫وﯾﺰﻟﯽ رﻫﺎ ﺷﺪ و از ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺎرج ﺷﺪ‪.‬ﺑﻪ ﺧـﺎﻃﺮ اﺻـﺮار ﺧـﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟـﯽ ﻫﻤـﻪ ﺟـﺎدوی ﺳـﺮ‬
‫ﺧﻮردﮔﯽ را اﺟﺮا ﮐﺮدﻧﺪ ﺗﺎ ﺧﻄﺮ ﺑﻪ ﺣﺪ اﻗﻞ ﺑﺮﺳﺪ ﺑﻌﺪ آﭘﺎرات ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪ ﻫﻤﻪ در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻗﺼﺮ ﻗﺪﯾﻤﯽ رﯾﺪﻟﻬﺎ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪﻧﺪ ‪,‬ﻫﺮی ﺑﻪ اﻃﺮاف ﻧﮕﺎه ﮐـﺮد‬
‫‪.‬ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﯽ ﮐﻪ زﻣﺎﻧﯽ زﯾﺒﺎ و ﺑﺎﺷﮑﻮه ﺑﻮد ﺣﺎﻻ ﺑﻪ ﻣﺨﺮوﺑﻪ ای ﮐﺜﯿﻒ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐـﻪ‬
‫در ﻫﺮ ﻃﺮف آن ﻋﻠﻔﻬﺎی ﻫﺮز ﺑﺎﻻ ﻣﯿﺮﻓﺖ ‪.‬ﺷﯿﺸﻪ ﻫﺎی ﺷﮑﺴﺘﻪ و ﺑﻮی ﺗﻌﻔﻦ ﺷﺪﯾﺪ ﻧـﺸﺎن‬
‫ﻣﯿﺪاد ﮐﻪ ﻣﺪﺗﯽ اﺳﺖ از اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان زﺑﺎﻟﻪ داﻧﯽ اﺳﺘﻔﺎده ﻣﯿﺸﻮد‪.‬ﺑﻠﻨﺪی ﻋﻠﻔﻬﺎ ﺑـﻪ ﺳـﻪ‬
‫ﻣﺘﺮ رﺳﯿﺪه ﺑﻮد و ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ از ﭘﺸﺖ آن ﻣﻌﻠﻮم ﻧﺒﻮد‪.‬ﺧﺎﻧﻪ در ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﻓﺮو رﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻣﻮدی آرام زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪:‬ﻫﻮاﺳﺎﺗﻮﻧﻮ ﺟﻤﻊ ﮐﻨﯿﻦ‪.‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻫﺎﺗﻮﻧﻢ آﻣﺎده ﺑﺎﺷﻪ‪.‬‬
‫آﻧﻬﺎ از در ورودی ﺑﺎغ وارد ﺷﺪﻧﺪ و در ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﭘﯿﺶ رﻓﺘﻨﺪ ‪.‬ﻋﺒﻮر از آن ﺟﻨﮕـﻞ ﻋﻠﻔـﯽ‬
‫ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺨﺖ ﺑﻮد ﻫﺮی ﺑﻪ زﺣﻤﺖ ﺟﻠﻮی اﻓﺘﺎدﻧﺶ ﺑﺮ اﺛﺮ رﯾﺸﻪ ی ﯾﮏ درﺧـﺖ را ﮔﺮﻓـﺖ‬
‫‪.‬اواﺳﻂ ﺑﺎغ ﻣﻮدی اﺷﺎره ای ﮐﺮد ‪ ,‬ﻫﻤﻪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻫﺎﯾﺸﺎن را روﺷﻦ ﮐﺮدﻧﺪ و آرام و ﺑـﺎ‬
‫اﺣﺘﯿﺎط ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﭘﻠﻪ ﻫﺎی ورودی ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻪ راه اﻓﺘﺎدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﭘﯿﺪا ﮐﺮدن ﺳﺎﯾﺮﯾﻦ در آن ﺣﺎﻟﺖ ﻋﺠﯿﺐ ﺑﻮد ‪.‬ﻫﺮی ﮐﻪ از دﯾﺪن آﻧﻬﺎ ﺑﺎ رﻧﮕﻬـﺎی ﻣﺨﺘﻠـﻒ‬
‫ﮔﯿﺞ ﺷﺪه ﺑﻮد ﺳـﺮش را ﺗﮑـﺎﻧﯽ داد‪.‬ﺗـﺎﻧﮑﺲ ﮐـﻪ ﻇـﺎﻫﺮا ﺑـﺎ او ﻣﻮاﻓـﻖ ﺑـﻮد ﻣﻌﺘﺮﺿـﺎﻧﻪ‬
‫ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﺸﻢ ﺑﺎﺑﺎ ﻗﻮری ‪,‬ﺑﻬﺘﺮ ﻧﯿﺴﺖ اﯾﻦ ﻃﻠﺴﻢ رو ﺑﺎﻃﻞ ﮐﻨﯽ؟ﺣﺎﻟﻢ داره ﺑﻪ ﻫﻢ ﻣﯿﺨﻮره!‬
‫ﻣﻮدی ﺣﺮﮐﺘﯽ ﮐﺮد و ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑﻌﺪ ﻫﻤﻪ ﺑﻪ ﺣﺎﻟﺖ ﻋﺎدی در آﻣﺪﻧﺪ‪.‬ﺑﻌﺪ وارد ﺧﺎﻧﻪ ﺷـﺪﻧﺪ‬
‫و ﺟﺴﺘﺠﻮ را ﺷﺮوع ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬‬
‫****************************************‬
‫ﺳﻪ ﺳﺎﻋﺖ از آﻏﺎز ﺟﺴﺘﺠﻮی آﻧﻬﺎ ﻣﯿﮕﺬﺷﺖ ‪,‬ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﻫﻤﻪ ی ﺧﺎﻧﻪ را ﮔﺸﺘﻪ ﺑﻮدﻧـﺪ و ﺑـﻪ‬
‫ﻫﯿﭻ ﻣﻮرد ﻣﺸﮑﻮﮐﯽ ﺑﺮﻧﺨﻮردﻧﺪ‪.‬ﺣﺘﯽ ﯾﮏ اﻓﺴﻮن دﻓﺎﻋﯽ ﺳﺎده روی درﻫﺎ ﻧﺒﻮد و ﻫﻤـﯿﻦ‬
‫‪273‬‬

‫‪274‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫آﻧﻬﺎ را ﻧﺎاﻣﯿﺪ ﻣﯿﮑﺮد‪.‬ﺧﺎﻧﻪ ی ﮐﺜﯿﻒ و ﻧﻤﻨـﺎﮐﯽ ﺑـﻮد ‪.‬ﺧـﺎک زﯾـﺎدی ﮐـﻒ زﻣـﯿﻦ و روی‬
‫وﺳﺎﯾﻞ را ﭘﻮﺷﺎﻧﺪه ﺑﻮد و ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺗﺎر ﻋﻨﮑﺒﻮت ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﻣﯿﺨﻮرد‪.‬ﮔﻮﯾﯽ ﺳﺎﻟﻬﺎ ﮐﺴﯽ ﭘﺎ در‬
‫آن ﻧﮕﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﺗﺎﻧﮑﺲ ‪,‬ﻣﻮدی ‪,‬ﻟﻮﭘﯿﻦ و ﭼﺎرﻟﯽ ﺑﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﻣﯿﺮﺳﯿﺪﻧﺪ آﻧـﺮا اﻣﺘﺤـﺎن ﻣﯿﮑﺮدﻧـﺪ ﺗـﺎ ﻣﻄﻤـﺌﻦ‬
‫ﺷﻮﻧﺪ ﺟﺎدوﯾﯽ ﻧﺪارد‪.‬اﻣﺎ ﭼﯿﺰی ﭘﯿﺪا ﻧﻤﯿﮑﺮدﻧﺪ ‪.‬‬
‫ﺗﺎﻧﮑﺲ ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻠﺪاﻧﯽ را ﮐﻪ ﭼﮏ ﮐﺮده ﺑﻮد ﺳﺮ ﺟﺎﯾﺶ ﮔﺬاﺷﺖ ‪:‬ﻣﻤﮑﻨﻪ اﯾﻨﺠﺎ ﻧﺒﺎﺷﻪ‬
‫‪,‬ﺷﺎﯾﺪ اﺷﺘﺒﺎه اوﻣﺪﯾﻢ‪.‬‬
‫ﻣﻮدی زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪:‬ﻣﻤﮑﻦ ﻧﯿﺴﺖ‪,‬ﭼﺸﻤﺎﺗﻮ واﮐﻦ و درﺳﺖ ﺑﮕﺮد ﺑﺎﯾﺪ ﯾﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﻫﻤﯿﻦ ﻃﺮﻓـﺎ‬
‫ﺑﺎﺷﻪ‪,‬ﮐﺠﺎ ﻣﯿﺮی ﭘﺎﺗﺮ؟‬
‫ﻫﺮی ﺟﻠﻮ رﻓﺘﻪ ﺑﻮد ‪.‬ﭼﯿﺰی در ﺗﻪ راﻫﺮو او را ﺑﻪ ﺧﻮد ﺟﻠﺐ ﻣﯿﮑﺮد ‪.‬ﻣـﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑـﻪ اﻧﺘﻬـﺎی‬
‫راﻫﺮو رﻓﺖ و ﺟﻠﻮی در زﻫﻮار درﻓﺘﻪ ای اﯾﺴﺘﺎد‪.‬‬
‫دﺳﺘﯽ ﺷﺎﻧﻪ اش را ﻟﻤﺲ ﮐﺮد‪:‬ﭼﯿﺰی ﺷﺪه ﻫﺮی؟‬
‫ﻫﺮی ﭼﺸﻢ از در ﺑﺮ ﻧﻤﯿﺪاﺷﺖ ‪:‬ﻣﻦ‪ ...‬اﯾﻨﺠﺎ رو ﻣﯿﺸﻨﺎﺳﻢ!‬
‫_ﻣﯿﺸﻨﺎﺳﯽ؟!!!‬
‫_از ﮐﺠﺎ؟‬
‫_ﻧﻤﯿﺪوﻧﻢ ﻣﺎل ﺧﯿﻠﯽ وﻗﺖ ﭘﯿﺸﻪ‪.‬وﻟﯽ ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ ‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ رو ﺑﻪ ﻣﻮدی ﮐﺮد‪:‬اﮔﻪ ﭼﯿﺰی ﺑﺎﺷﻪ ﺗﻮ ﻫﻤﯿﻦ اﺗﺎﻗﻪ‬
‫_وﻟﯽ ﻣﺎ اوﻧﺠﺎ رو ﮔﺸﺘﯿﻢ‪.‬وﻗﺘﯽ ﺗﻮ و رﯾﻤﻮس ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺑﻮدﯾﻦ‪...‬‬
‫_ﺣﺘﻤﺎ درﺳﺖ ﻧﮕﺸﺘﯿﻦ‪...‬‬
‫ﻣﻮدی ﮐﻪ ﮐﻤﯽ ﺑﻬﺶ ﺑﺮﺧﻮرده ﺑﻮد ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﻏﺮ وﻟﻨﺪی ﮐﺮد‪:‬ﺗﻮ از ﮐﺠﺎ ﻣﯿﺪوﻧﯽ ﭘﺎﺗﺮ؟‬
‫_ﻧﻤﯿﺪوﻧﻢ وﻟﯽ ﺣﺲ ﻣﯿﮑﻨﻢ‬

‫‪274‬‬

‫‪275‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺑﻌﺪ ﺧﺎﺳﺖ وارد اﺗﺎق ﺷﻮد ﮐﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ دﺳﺘﺶ را ﮔﺮﻓﺖ‪:‬ﻋﻘﺐ واﯾﺴﺎ ﻫﺮی‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺖ ‪,‬ﺟﻠﻮ رﻓﺖ و ﺑﻪ آراﻣﯽ در اﺗﺎق را ﺑﺎز ﮐﺮد ‪ ,‬ﺳﺮﻣﺎی‬
‫ﻋﺠﯿﺒﯽ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ را ﮔﺮﻓﺖ ‪.‬اﺗﺎق ﺧﺎک ﮔﺮﻓﺘﻪ ی ﮐﺜﯿﻔﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﯾﮏ ﺷﻮﻣﯿﻨﻪ ی ﮐﻮﭼﮏ و‬
‫دو ﻣﺒﻞ راﺣﺘﯽ داﺷﺖ‪,‬ﯾﮏ ﻗﻔﺴﻪ ی ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧـﻪ و ﺗﻌـﺪادی ﻣﺠـﺴﻤﻪ از دﯾﮕـﺮ وﺳـﺎﯾﻞ آن‬
‫ﺑﻮد‪.‬ﺳﻤﺖ ﭼﭗ اﺗﺎق ﭘﻨﺠﺮه ای ﺷﮑﺴﺘﻪ ﻋﻠﺖ ﺳﻮز ﻫﻮا را ﻣﻌﻠﻮم ﻣﯿﮑﺮد‪...‬‬
‫ﻣﻮدی ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﭼﯿﺰی ﯾﺎدت ﻧﯿﻮﻣﺪ؟‬
‫_ﻧﻪ!!!‬
‫_ﺗﺎﻧﮑﺲ ﺑﻪ ﻃﺮف ﺑﺨﺎری رﻓﺖ و ﺑﻌﺪ ﺷﻌﻠﻪ ای آﺗﺶ ﺑﺮ آن زﺑﺎﻧـﻪ ﮐـﺸﯿﺪ ‪ ,‬ﺑـﻪ ﻣﺤـﺾ‬
‫اﯾﻨﮑﻪ ﺳﺮﺧﯽ آﺗﺶ روی ﻣﺒﻠﻬﺎ ﻫﺮی ﻓﺮﯾﺎد زد ‪ :‬ﺧﻮدﺷﻪ‪.‬‬
‫_ﭼﯽ؟ﭼﯿﺰی ﭘﯿﺪا ﮐﺮدی ﻫﺮی؟‬
‫_ﯾﻪ ﺧﻮاب ﺑﻮده‬
‫_ﺧﻮاب؟!!!‬
‫_آره ﺧﯿﻠﯽ وﻗﺖ ﭘﯿﺶ‪.‬ﺧﻮاب دﯾﺪم وﻟﺪﻣﻮرت ﯾﻪ ﭘﯿﺮﻣﺮد رو ﮐﺸﺖ ‪,‬ﭘﺘﯽ ﮔﺮو ﻫﻢ ﺑﺎﻫﺎش‬
‫ﺑﻮد‬
‫_اﻣﺎ ﻫﺮی اﯾﻦ ﻣﯿﺘﻮﻧﻪ ﯾﻪ ﺧﻮاب ﻋﺎدی ﺑﺎﺷﻪ‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﺷﺪت ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد‪:‬وﻗﺘﯽ وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﺮﮔـﺸﺖ روح ﭘﯿﺮﻣـﺮده رو دﯾـﺪم‪,‬اون ﯾـﻪ‬
‫ﺧﻮاب ﻋﺎدی ﻧﺒﻮد‪...‬اون واﻗﻌﺎ ﻣﺮده ﺑﻮد‪...‬‬
‫ﭼﺎرﻟﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺑﺒﯿﻨﻢ ﺗﻮ ﻣﻄﻤﺌﻨﯽ؟‬
‫_آره ﺣﺘﯽ ﺟﺰﺋﯿﺎﺗﺶ ﯾﺎدﻣﻪ)ﻫﺮی ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﺑﯿﺎد آورد ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻻ اﯾﻦ ﭼﯿﺰﻫﺎ در ﯾﺎدش ﻧﻤﯽ‬
‫ﻣﺎﻧﺪ( اون ﻣﻮﻗﻊ ﻣﻦ ﭘﯿﺮﻣﺮده رو دﯾﺪم ﮐﻪ اوﻣﺪ ﺑﺎﻻ ‪,‬ﭘﺸﺖ ﻫﻤﯿﻦ در ‪,‬داﺷﺖ ﺑﻪ ﺣﺮﻓﻬـﺎی‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت و در ﻣﻮرد ﺑﺮﺗﺎ ﺟﻮرﮐﯿﻨﺰ و ﺟﺎم ﺟﻬﺎﻧﯽ ﮔﻮش ﻣﯿﮑﺮد ﮐﻪ اون ﻣﺎره اوﻣﺪ رﻓﺖ‬

‫‪275‬‬

‫‪276‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﭘﯿﺶ وﻟﺪﻣﻮرت و اوﻧﻢ ﻓﻬﻤﯿﺪ ﮐﻪ ﭘﯿﺮﻣﺮده اﯾﻨﺠﺎس‪,‬ﻣﺎره ﺑﻬﺶ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬ﺑﻌﺪش اوﻧﻮ ﺑـﺮد‬
‫ﺗﻮ اﺗﺎق و ﮐﺸﺘﺶ‪.‬‬
‫ﻫﻤﻪ ﺑﺎ ﻧﺎﺑﺎوری ﺑﻪ ﻫﺮی ﻧﮕﺎه ﻣﯿﮑﺮدﻧﺪ ﺟﺰ ﺗﺎﻧﮑﺲ ﮐﻪ ﺑﺎ دﻗﺖ ﺑﻪ زﻣﯿﻦ ﺟﻠﻮی ﭘﺎﯾﺶ ﺧﯿﺮه‬
‫ﺷﺪه ﺑﻮد ‪.‬ﺳﺮاﻧﺠﺎم او ﺳﮑﻮت را ﺷﮑﺴﺖ‪:‬ﺣﻖ ﺑﺎ ﻫﺮﯾﻪ‪,‬اﯾﻨﺠﺎ رو ﺑﺒﯿﻦ ﭼﺸﻢ ﺑﺎﺑﺎ ﻗﻮری!!!‬
‫روی زﻣﯿﻦ در ﻧﻘﻄﻪ ای ﮐﻪ ﺗﺎﻧﮑﺲ اﺷﺎره ﻣﯿﮑﺮد اﺛﺮ ﺧﺮاش ﻋﻤﯿﻘﯽ دﯾﺪه ﻣﯿـﺸﺪ ﮐـﻪ ﺑـﻪ‬
‫ﻧﻈﺮ ﻣﯿﺮﺳﯿﺪ از ﯾﮏ ﻃﻠﺴﻢ ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬
‫ﻣﻮدی ﭼﺸﻤﻬﺎی ﻧﺎﻣﯿﺰاﻧﺶ را ﺗﻨﮓ ﮐﺮد‪:‬ﻃﻠﺴﻢ ﻣﺮﮔﻪ؟!!!ﻧﺎﮔﻬـﺎن ﻟﺤـﻨﺶ ﻗـﺎﻃﻊ و ﺟـﺪی‬
‫ﺷﺪ‪:‬ﺧﺐ ﭘﺲ ﭼﺮا ﻣﻌﻄﻠﯿﺪ؟ﺷﺮوع ﮐﻨﯿﺪ اﻟﺒﺘﻪ ﺑﺎ اﺣﺘﯿﺎط!‬
‫آﻧﻬﺎ ﺗﻤﺎم درﻫﺎ ‪ ,‬درزﻫﺎ ‪ ,‬و ﺷﮑﺎﻓﻬﺎی اﺗﺎق را ﮔﺸﺘﻨﺪ ‪.‬اﻣﺎ ﻓﺎﯾﺪه ای ﻧﺪاﺷﺖ ‪.‬‬
‫ﭼﺎرﻟﯽ ﺑﺎ ﺗﺎﺳﻒ ﮔﻔﺖ‪:‬اﯾﻨﺠﺎ ﺧﺒﺮی ﻧﯿﺴﺖ‪.‬‬
‫ﻫﺮی زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪:‬اون ﻧﻤﯿﺎد ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎزﺷﻮ دم دﺳﺖ ﺑﺬاره‪...‬‬
‫درﺳﺖ در ﻫﻤﯿﻦ وﻗﺖ ﭼﺸﻤﺶ ﺑﻪ ﻣﺠﺴﻤﻪ ی ﻣﺎر ﺑﺰرﮔﯽ در ﯾﮑـﯽ از ﻃﺒﻘـﺎت ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧـﻪ‬
‫اﻓﺘﺎد‪,‬ﻣﺎر ﺳﯿﺎه رﻧﮓ ﺑﻮد و ﭼﺸﻤﺎن ﺳﺮﺧﯽ داﺷﺖ ‪,‬زﺑﺎﻧﺶ ﺑﯿﺮون آﻣﺪه ﺑﻮد و دﻧـﺪاﻧﻬﺎﯾﺶ‬
‫ﻣﯿﺪرﺧﺸﯿﺪ‪.‬درﺳﺖ در ﮐﻨﺎر آن ﺧﻨﺠﺮی ﻗﺮار داﺷﺖ‪.‬ﺻﺪای آﺷﻨﺎﯾﯽ در ذﻫﻦ ﻫﺮی زﻣﺰﻣـﻪ‬
‫ﮐﺮد‪:‬اون اول ﺣﺮﯾﻔﻮ ﺿﻌﯿﻒ ﻣﯿﮑﻨﻪ ‪,‬ﺑﻌﺪ ﺑﻬﺶ اﺟﺎزه ی ورود ﻣﯿﺪه‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﺧﻨﺠﺮ را ﺑﺮداﺷﺖ و آﺳﺘﯿﻦ رداﯾﺶ را ﺑﺎﻻ زد‪...‬‬
‫_ﭼﯿﮑﺎر ﻣﯿﮑﻨﯽ ﻫﺮی؟‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻪ ﻣﻮﻗﻊ دﺳﺘﺶ را ﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬
‫_اﯾﻦ راه وروده‪ ,‬ﺑﺎﯾﺪ اﯾﻨﺠﺎ خ‪,‬ن ﺑﺮﯾﺰﯾﻢ ﺗﺎ درش ﺑﺎز ﺑﺸﻪ‬
‫ﭼﺎرﻟﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺗﻮ از ﮐﺠﺎ ﻣﯿﺪوﻧﯽ؟‬
‫_ﻧﻤﯿﺪوﻧﻢ‪,‬ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ‪.‬ﭘﺮﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪور ﻫﻢ ﻫﻤﯿﻨﮑﺎرو ﮐﺮد‪.‬‬

‫‪276‬‬

‫‪277‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺧﻨﺠﺮ را از ﻫﺮی ﮔﺮﻓﺖ‪:‬اﯾﻦ ﮐﺎر ﺗﻮ ﻧﯿﺴﺖ ‪ ,‬ﺑﻌﺪ ﭼﺎﻗﻮی ﺧـﻮدش را از ﺟﯿـﺒﺶ در‬
‫آورد و دﺳﺘﺶ را ﺑﺮﯾﺪ ‪.‬ﺧﻮن از زﺧﻢ دﺳﺘﺶ ﺳﺮازﯾﺮ ﺷﺪ ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﮐﺠﺎ ﺑﺮﯾﺰﻣﺶ؟‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺗﺮدﯾﺪ ﺟﻮاب داد‪:‬روی زﺑﻮﻧﺶ‪ ,‬ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﻢ‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﭼﻨﺪ ﻗﻄﺮه ﺧﻮن روی زﺑﺎن ﻣـﺎر رﯾﺨـﺖ ﺑﻌـﺪ ﺑـﺎ ﭼﻮﺑﺪﺳـﺘﯽ اش زﺧـﻢ را ﺗـﺮﻣﯿﻢ‬
‫ﮐﺮد‪.‬ﺑﺮای ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ ﻧﯿﻮﻓﺘﺎد ‪.‬درﺳﺖ وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻧﺎاﻣﯿﺪ ﺷﺪﻧﺪ ﻧﺎﮔﻬـﺎن ﭼـﺸﻤﺎن‬
‫ﺳﺮخ رﻧﮓ ﻣﺎر درﺧﺸﯿﺪ و زﺑﺎﻧﺶ را ﺑﻪ دﻫﺎﻧﺶ ﮐﺸﯿﺪ ‪.‬‬
‫ﺗﺎﻧﮑﺲ ﻧﻔﺴﺶ را ﺑﺎ ﺻﺪای ﺑﻠﻨﺪی ﺣﺒﺲ ﮐﺮد‪.‬در ﺳﻤﺖ ﭼﭗ آﻧﻬﺎ در ﺳﻨﮕﯽ ﺑﺰرﮔﯽ ﻇﺎﻫﺮ‬
‫ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬‬
‫_ﻋﺎﻟﯽ ﺑﻮد ﻫﺮی‪,‬ﺑﯿﺎﯾﻦ ﺑﺮﯾﻢ‪.‬‬
‫ﭼﺎرﻟﯽ اﯾﻦ را ﮔﻔﺖ و ﺟﻠﻮ ﺗﺮ از ﺑﻘﯿﻪ ﺑﻪ ﻃﺮف در ﺑﺮاه اﻓﺘﺎد‪.‬اﻣﺎ ﺑﻪ ﻣﺤﺾ ﺗﻤﺎس دﺳـﺘﺶ‬
‫ﺑﺎ در ﻋﻘﺐ ﭘﺮﯾﺪ‪.‬درﺳﺖ روی در ﻣﺎر ﻋﻈﯿﻤﯽ ﭼﻤﺒﺮه زده ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻣﻮدی ﺑﻪ آراﻣﯽ ﺟﻠﻮ رﻓﺖ‪,‬ﻣﺎر ﺑﻪ او ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮد ‪ ,‬ﻟﻮﭘﯿﻦ و ﺗﺎﻧﮑﺲ ﭼﻨﺪ ﻃﻠﺴﻢ را اﻣﺘﺤـﺎن‬
‫ﮐﺮدﻧﺪ‪,‬اﺛﺮی ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬ﭼﺎرﻟﯽ ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ ﺣﺮﮐﺘﯽ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﺮی دﺳﺘﺶ را ﮔﺮﻓﺖ‪:‬اﯾﻦ راﻫﺶ‬
‫ﻧﯿﺴﺖ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﺟﻠﻮ رﻓﺖ ‪ ,‬ﺗﺎﻧﮑﺲ دﺳﺘﺶ را ﮔﺮﻓﺖ‪:‬ﮐﺠﺎ ﻣﯿﺮی؟ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﻪ‬
‫_ﭼﯿﺰی ﻧﯿﺴﺖ‪,‬ﻋﻘﺐ واﯾﺴﯿﻦ‬
‫_وﻟﯽ‪....‬‬
‫_ﺑﻬﻢ اﻃﻤﯿﻨﺎن ﮐﻦ رﯾﻤﻮس‬
‫ﻫﺮی ﺑﺮای اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﻟﻮﭘﯿﻦ را ﺑﻪ ﻧﺎم ﮐﻮﭼﮏ ﺻﺪا ﮐﺮده ﺑـﻮد و ﻇـﺎﻫﺮا اﯾـﻦ او را ﺧﻠـﻊ‬
‫ﺳﻼح ﮐﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﺟﻠﻮ رﻓﺖ و در ﭼﺸﻤﺎن ﻣﺎر ﺧﯿﺮه ﺷﺪ ‪.‬ﻣﺎر ﭘﯿﭻ و ﺗـﺎب ﺗﺤﺪﯾـﺪ آﻣﯿـﺰی‬

‫‪277‬‬

‫‪278‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺧﻮرد و ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﻓﺶ ﻓﺶ ﮐﺮد‪,‬ﻫﺮی ﻟﺤﻈﻪ ای درﻧﮓ ﮐـﺮد‪,‬ﻧﯿـﺎزی ﺑـﻪ ﺗـﺼﻮر ﻧﺒـﻮد‪.‬ﺑـﺎ‬
‫ﺻﺪاﯾﯽ آرام زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪:‬ﺑﺎزﺷﻮ‪...‬‬
‫ﻣﺎر ﺑﻪ ﻫﺮی ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮐﻤﯽ آرام ﮔﺮﻓﺖ‪.‬ﻫﺮی اداﻣﻪ داد‪:‬از ﺳﺮ راه ﺑﺮو ﮐﻨﺎر!!!‬
‫ﻣﺎر ﺑﻪ ﮐﻨﺎری ﺧﺰﯾﺪ ‪.‬در ﺻﺪاﯾﯽ ﮐﺮد و ﺑﺎز ﺷﺪ ‪,‬ﻫﺮی رو ﺑﻪ ﻫﻤﺮاﻫﺎﻧﺶ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﺑـﻪ‬
‫او ﻧﮕﺎه ﻣﯿﮑﺮدﻧﺪ ﮐﺮد‪:‬ﺑﻔﺮﻣﺎﯾﯿﺪ‪....‬‬

‫‪278‬‬

‫‪279‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬

‫ﻓﺼﻞ ﺏﻴﺴﺖ‪:‬ﺝﺴﺘﺠﻮی ﻣﺮﮔﺒﺎر‬
‫ﺳﺎﻟﻦ ﺑﺰرﮔﯽ روﺑﺮوﯾﺸﺎن ﺑﻮد ‪,‬ﺑﺎ دﯾﻮار ﻫـﺎی ﺑﻠﻨـﺪ ‪,‬از ﺳـﻘﻒ آن ﻗﻨـﺪﯾﻞ ﻫـﺎی ﺑﻠـﻮرﯾﻦ‬
‫آوﯾﺰان ﺑﻮد ‪.‬در ﺳﻤﺖ ﭼﭗ آن ﯾﮏ دﯾﻮار ﻗﻮﺳﯽ ﺷﮑﻞ ﻗﺮار داﺷـﺖ و در ﺳـﻤﺖ راﺳـﺖ‬
‫ﺳﻮراخ ﻏﺎر ﻣﺎﻧﻨﺪی ﺑﻮد‪.‬زﻣﯿﻦ ﻧﻤﻨﺎک ﺑﻮد و ﺑﻮی ﻣﺮدار ﻣﯿﺪاد‪...‬‬
‫ﻣﻮدی ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ اﻃﺮاف ﮐﺮد و ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪:‬ﻋﻘﺐ واﯾـﺴﯿﻦ‪,‬اوه ﻣـﺮﻟﯿﻦ ‪...‬اﯾـﻦ‬
‫دﯾﮕﻪ ﭼﯿﻪ؟‬
‫ﻫﺮی ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ ﺑﭙﺮﺳﺪ اﻣﺎ ﺟﻮاب زودﺗﺮ وارد ﺷﺪ‪.‬ﻣﻮﺟﻮد ﻏﻮل ﭘﯿﮑﺮی ﺑﺎ ﺑﺪﻧﯽ ﻣﺎر ﺷﮑﻞ‬
‫اﻣﺎ ﮐﻠﻔﺖ ‪ ,‬ﺑﺪﻧﺶ ﭼﻨﺎن ﺷﻔﺎف ﺑﻮد ﮐﻪ دروﻧﺶ دﯾـﺪه ﻣﯿـﺸﺪ ‪.‬ﻫـﺮی ﻣﯿﺘﻮاﻧـﺴﺖ اﺟـﺰای‬
‫ﺷﺎﻣﺶ را در ﺷﮑﻤﺶ ﺑﺒﯿﻨﺪ‪.‬ﺳﺮی ﺑﯽ ﺷﮑﻞ و ﮔﺮدﻧﯽ ﺑﺎرﯾﮏ داﺷﺖ‪.‬ﺻﻮرﺗﺶ ﭘﻮزه ﻣﺎﻧﻨﺪ‬
‫و دﻧﺪاﻧﻬﺎﯾﺶ ﭘﻬﻦ و ﻋﺠﯿﺐ ﺑﻮدﻧﺪ ‪.‬ﻧﯿﺶ ﻋﺠﯿﺒﯽ داﺷﺖ و دم ﺑﻠﻨﺪش ﺑﻪ زاﺋـﺪه ای ﮔـﺮز‬
‫ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﺘﻢ ﻣﯿﺸﺪ ﮐﻪ آن را دﯾﻮاﻧﻪ وار ﺑﻪ اﻃﺮاف ﻣﯿﮑﻮﺑﯿﺪ ‪.‬ﻫﺮ ﭘﻨﺞ ﻧﻔﺮ ﻧﻔﺴﺸﺎن را ﺣـﺒﺲ‬
‫ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺻﺪای ﻟﺮزاﻧﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﭼﺎرﻟﯽ!!!اﯾﻦ ﭼﯿﻪ؟‬
‫_ﻧﻤﯿﺪوﻧﻢ ﻫﺮی ‪,‬وﻟﯽ ﻫﺮ ﭼﯽ ﻫﺴﺖ زﯾﺎد دوﺳﺖ داﺷﺘﻨﯽ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻧﻤﯿﺮﺳﻪ‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪:‬ﻓﮑﺮ ﻧﮑﻨﻢ ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ ﺑﺎﻫﺎت ﻣﻮاﻓﻖ ﺑﺎﺷﻪ‪.‬‬
‫ﻣﻮدی دﺳﺘﻮر داد‪:‬آﻣﺎده ﺑﺎﺷﯿﻦ‬
‫ﻫﻨﻮز اﯾﻦ ﺣﺮف از دﻫﺎﻧﺶ ﺧﺎرج ﻧﺸﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﻮﺟﻮد ﻋﺠﯿﺐ دﻫﺎﻧﺶ را ﺑﺎز ﮐﺮد و ﺳﻤﯽ‬
‫ژﻟﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﻪ ﻃﺮف آﻧﻬﺎ ﭘﺮﺗﺎب ﮐﺮد ‪.‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻫﺮی را ﮐﻨﺎر ﮐﺸﯿﺪ ‪ ,‬ﺳﻢ ﺑﻪ دﯾﻮار ﭘﺸﺖ ﺳﺮ‬
‫‪279‬‬

‫‪280‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﺮد و آن را ذوب ﮐﺮد ‪.‬ﺑﺪون ﻣﮑﺚ ﻫﺮ ﭘﻨﺞ ﻧﻔـﺮ ﻃﻠﺴﻤﻬﺎﯾـﺸﺎن را ﺣﻮاﻟـﻪ‬
‫ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬ﻫﺮ ﭘﻨﺞ ﻃﻠﺴﻢ ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑﻪ ﻫﯿﻮﻻ ﺧﻮرد و ﻫﺮ ﭘﻨﺞ ﺗﺎ ﮐﻤﺎﻧﻪ ﮐـﺮد ‪.‬ﭘﻮﺳـﺖ ﻓﻠـﺲ دار‬
‫ﻫﯿﻮﻻ ﻣﺜﻞ ﺳﭙﺮ ﻋﻤﻞ ﻣﯿﮑﺮد ‪.‬ﻣﻮدی ﺑﺎ ﯾﮏ ﺣﺮﮐﺖ ﺳﺮﯾﻊ ﭼﻨﺪ ﻃﻠﺴﻢ ﺑﻪ ﻃـﺮﻓﺶ ﻓﺮﺳـﺘﺎد‬
‫‪.‬اﻣﺎ اﯾﻦ ﮐﺎر ﻓﻘﻂ ﻫﯿﻮﻻ را ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺗـﺮ ﮐـﺮد‪,‬ﻏﺮﺷـﯽ ﮐـﺮد و ﺑـﻪ دﻧﺒـﺎل ﻣـﻮدی ﺑـﻪ راه‬
‫اﻓﺘﺎد‪,‬ﺑﺪﺑﺨﺘﺎﻧﻪ ﻣﻮدی ﻧﻤﯿﺘﻮاﻧﺴﺖ ﺑﺪود‪,‬ﭼﺎرﻟﯽ ﺟﻠﻮ ﭘﺮﯾﺪ ﺗﺎ از ﻓﺮو ﺷﺪن ﻧـﯿﺶ ﻫﯿـﻮﻻ در‬
‫ﺑﺪن ﻣﻮدی ﺟﻠﻮﮔﯿﺮی ﮐﻨﺪ اﻣﺎ ﯾﻦ ﮐﺎر را ﺑﺪﺗﺮ ﮐﺮد‪,‬ﻧﯿﺶ ﻫﯿﻮﻻ در ﺑﺪن ﭼﺎرﻟﯽ ﻓﺮو ﺷﺪ و‬
‫ﭼﺎرﻟﯽ ﺑﺮ زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد ‪,‬ﺗﺎﻧﮑﺲ ﺟﻠﻮ دوﯾﺪ و درﺳﺖ در ﻟﺤﻈﻪ ای ﮐﻪ ﻫﯿﻮﻻ ﺑﺎ ﺿﺮﺑﻪ ی دم‬
‫ﮔﺮز ﻣﺎﻧﻨﺪش ﻣﻮدی را ﺑﻪ دﯾﻮار ﮐﻮﺑﯿﺪ وردی را ﺑﻪ ﺗﻪ ﺣﻠﻘﺶ ﻓﺮﺳﺘﺎد ‪,‬ﻫﯿﻮﻻ ﻏﺮﺷﯽ ﮐﺮد‬
‫و ﺑﯽ ﺣﺮﮐﺖ ﺑﺮزﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﻃﺮف ﭼﺎرﻟﯽ و ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﻮدی دوﯾﺪﻧﺪ‪,‬ﺿﺮﺑﻪ ی دم ﻫﯿﻮﻻ ﮐﺎر ﺧﻮدش را‬
‫ﮐﺮده ﺑﻮد‪,‬اﺳﺘﺨﻮاﻧﻬﺎی ﺻﻮرت ﻣﻮدی ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﻟﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد اﻣﺎ ﻫﻨﻮز ﻧﻔـﺲ ﻣﯿﮑـﺸﯿﺪ‪.‬ﻫـﺮی‬
‫ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﺑﻪ اﯾﻦ ﻓﮑﺮ ﻧﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺻﻮرت ﻣﻮدی از اﯾﻦ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ﭼﻄﻮر ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد‪ .‬از ﻃﺮﻓﯽ‬
‫ﭼﺎرﻟﯽ دﭼﺎر ﺗﺸﻨﺞ ﺷﺪه ﺑﻮد‪,‬ﺳﻢ ﻫﯿﻮﻻ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ اﺛﺮ ﻣﯿﮑﺮد ‪,‬دﻣﺎی ﺑﺪﻧﺶ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺎﻻ رﻓﺘﻪ‬
‫ﺑﻮد و ﺑﻪ ﺷﺪت ﻧﻔﺲ ﻧﻔﺲ ﻣﯿﺰد‪.‬ﺻﻮرﺗﺶ زرد ﺷﺪه ﺑﻮد و دﻫﺎﻧﺶ ﮐﻒ ﮐﺮده ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﯾﻢ‪,‬ﺣﺎﻟﺸﻮن ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺪه‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪:‬اﻻن ﻧﻤﯿﺸﻪ ﻫﺮی!اﮔﻪ ﯾﮑﯽ ﺑﯿﺎد اﯾﻨﺠﺎ ﺳﺮ ﺑﺰﻧﻪ و ﺑﻔﻬﻤﻪ ﻣﺎ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻮدﯾﻢ‬
‫ﮐﺎرﻣﻮن ﺧﯿﻠﯽ ﻣﺸﮑﻞ ﻣﯿﺸﻪ‪.‬‬
‫ﺗﺎﻧﮑﺲ ﺑﺎ ﻟﺤﻨﯽ ﻧﮕﺮان ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﭘﺲ ﭼﯽ ﮐﺎر ﮐﻨﯿﻢ؟‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ دﺳﺘﻮر داد‪:‬ﻫﺮی‪,‬اﻟﺴﺘﻮر و ﭼﺎرﻟﺰ رو ﺑﺒﺮ ﭘﻨﺎﻫﮕﺎه‪,‬ﻣﺎﻟﯽ اوﻧـﺎ رو ﺑـﻪ ﺳـﻨﺖ ﻣـﺎﻧﮕﻮ‬
‫ﻣﯿﺮﺳﻮﻧﻪ‬
‫_ﻣﻦ ﻧﻤﯿﺮم‬

‫‪280‬‬

‫‪281‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_ﭼﯽ؟!!!‬
‫_ﺗﻨﻬﺎت ﻧﻤﯿﺬارم ﻣﻬﺘﺎﺑﯽ‪,‬ﺑﻬﺘﺮه ﺗﺎﻧﮑﺲ ﺑﺮه‬
‫ﻧﻤﯿﺪاﻧﺴﺖ ﭼﺮا از اﯾﻦ اﺳﻢ اﺳﺘﻔﺎده ﮐﺮده اﻣﺎ از ﺑﺮق ﭼﺸﻤﺎن ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﺘﯿﺠﻪ ی دﻟﺨﻮاﻫﺶ را‬
‫ﮔﺮﻓﺖ‪.‬ﺗﺎﻧﮑﺲ ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ اﻋﺘﺮاض ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺮﮔﺸﺖ‪:‬ﻧﯿﻤﻔﺎدورا‪,‬ﺧﻮاﻫﺶ ﻣﯿﮑﻨﻢ‪,‬ﺣﺎل‬
‫ﭼﺎرﻟﯽ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺪه‪.‬‬
‫ﺗﺎﻧﮑﺲ ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد‪:‬ﻣﻦ زود ﺑﺮﻣﯿﮕﺮدم‪.‬ﻣﻮاﻇﺐ ﺧﻮدﺗﻮن ﺑﺎﺷﯿﻦ‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﺑﺎ ﺣﺮﮐﺖ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش دو ﺑﺮاﻧﮑﺎرد ﺑﺮای ﭼﺎرﻟﯽ و ﻣﻮدی درﺳﺖ ﮐﺮد و‬
‫ﺑﻪ راه اﻓﺘﺎد‪.‬ﻓﮑﺮی در ﺳﺮ ﻫﺮی ﺟﺮﻗﻪ زد‪:‬ﺻﺒﺮ ﮐﻦ‬
‫ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺘﻮ دﻋﺎ ﮐﺮد درﺳﺖ ﮐـﺎر ﮐﻨـﺪ‪.‬ﺑﻌـﺪ دﺳـﺘﻤﺎﻟﯽ را از ﺟﯿـﺒﺶ در‬
‫آورد آورد و آن را ﺑﻪ ﺑﻄﺮی ﺗﺒﺪﯾﻞ ﮐﺮد )اﯾﻦ اوﻟﯿﻦ ﻣﻮﻓﻘﯿﺖ ﻫﺮی در ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺷﮑﻞ ﺑﻮد(ﺑﻪ‬
‫ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻪ ﻃﺮف ﻫﯿﻮﻻ دوﯾـﺪ و ﺑﻄـﺮی را از ﺳـﻢ ﻧـﯿﺶ ﻫﯿـﻮل ﭘـﺮ ﮐـﺮد و ﺑـﻪ ﺗـﺎﻧﮑﺲ‬
‫داد‪:‬ﺑﮕﯿﺮش‪,‬ﺷﺎﯾﺪ ﻻزم ﺑﺸﻪ‪.‬‬
‫ﺗﺎﻧﮑﺲ ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد‪.‬دﺳﺖ ﭼﺎرﻟﯽ و ﻣﻮدی را ﮔﺮﻓﺖ و ﻏﯿﺐ ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻫﺮی ﮐﺮد‪:‬ﺑﺎﯾﺪ اﯾﻦ ﻣﻮﻓﻘﯿﺖ رو ﺑﻪ ﻣﯿﻨﺮوا اﻃﻼع ﺑﺪم‪.‬ﻣﯿﮕﻔـﺖ ﺗـﻮ ﺗﻐﯿﯿـﺮ‬
‫ﺷﮑﻞ ﻋﻘﺒﯽ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬ﺑﻬﺘﺮه راه ﺑﯿﻮﻓﺘﯿﻢ‬
‫آﻧﻬﺎ از داﻻﻧﯽ ﮐﻪ ﻫﯿﻮﻻ از آن ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ ﻣﯿﮑﺮد وارد ﺷﺪﻧﺪ‪.‬راه ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﺑﻮد ﻫﺮ دو ﺑﺎ ﻫـﻢ‬
‫ﮔﻔﺘﻨﺪ‪:‬ﻟﻮﻣﻮس‬
‫ﺑﻼﻓﺎﺻــﻠﻪ ﻧــﻮک ﭼﻮﺑﺪﺳــﺘﯽ ﻫﺎﯾــﺸﺎن روﺷــﻦ ﺷــﺪ و آن دو ﺑــﺎ دﻗــﺖ و آرام ﺑــﻪ راه‬
‫اﻓﺘﺎدﻧﺪ‪.‬ﻟﻮﭘﯿﻦ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪:‬ﻫﺮی ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻣﻦ ﺑﯿﺎ و ﻣﻮاﻇﺐ ﺧﻮدت ﺑﺎش‬

‫‪281‬‬

‫‪282‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺘﯽ ﺑﯽ ﻫﯿﭻ ﻣﺸﮑﻠﯽ اداﻣﻪ دادﻧﺪ ﻫﺮی اﯾﻦ آراﻣﺶ ﻋﺠﯿـﺐ را دوﺳـﺖ ﻧﺪاﺷـﺖ و‬
‫آﻧﺮا آﻏﺎز دردﺳﺮی ﺑﺰرگ ﻣﯿﺪاﻧﺴﺖ و ﺑﻪ زودی ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺣﺪﺳﺶ درﺳـﺖ اﺳـﺖ‬
‫‪.‬درﺳﺖ وﺳﻂ راه ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺗﻮﻧﻞ ﺗﺎرﯾﮏ ﺑﺎ ﻧﻮری ﮐﻢ ﺳﻮ روﺷﻦ ﻣﯿﺸﺪ ﺻﺪای ﻗـﺪﻣﻬﺎی‬
‫ﺳﻨﮕﯿﻨﯽ ﺑﮕﻮش رﺳﯿﺪ‪.‬ﻫﺮی ﺑﺎ ﯾﮏ ﻧﮕﺎه ﻣﺎﻧﻊ ﺑﻌﺪی را ﺷﻨﺎﺳﺎﯾﯽ ﮐﺮد‪.‬ﯾﮏ ﻏﻮل ﻏﺎرﻧﺸﯿﻦ‬
‫ﺷﺶ ﻣﺘﺮی ﺑﺎ ﻫﯿﮑﻠﯽ ﺑﻪ ﭘﻬﻨﺎی ﮐﻮه ‪.‬وﺣﺸﯽ و ﺧﻄﺮﻧﺎک ﺟﻠﻮ آﻣﺪ ‪ .‬در ﭘـﺸﺖ ﺳـﺮش در‬
‫ﮐﻮﭼﮑﯽ ﻣﯿﺪرﺧﺸﯿﺪ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻫﺮی ﮐﺮد‪:‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮت ﯾﮑﻤﯽ ﮐﻮﭼﯿﮏ ﻧﯿﺴﺖ؟ ﺣﻮاﺳﺘﻮ ﺟﻤﻊ ﮐﻦ ﻫﺮی ‪,‬ﻣﻦ‬
‫ﺳﺮﺷﻮ ﮔﺮم ﻣﯿﮑﻨﻢ ﺗﻮ ﻫﻢ ﺑﯽ ﺻﺪا از ﭘﺸﺖ ﺳﺮش رد ﺷﻮ و ﺑﺮو دﻧﺒﺎل ﺟﺎوداﻧـﻪ ﺳـﺎز‪ .‬در‬
‫اوﻟﯿﻦ ﻓﺮﺻﺖ ﺧﻮدﻣﻮ ﺑﻬﺖ ﻣﯿﺮﺳﻮﻧﻢ‬
‫_ﻧﻪ ‪,‬ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ از ﭘﺴﺶ ﺑﺮﻧﻤﯿﺎی‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺧﯿﻠﯽ ﺟﺪی دﺳﺘﻮر داد‪:‬ﮐﺎری رو ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻢ ﺑﮑﻦ‪,‬اﯾﻦ ﺧﯿﻠﯽ ﻣﻬﻤـﻪ‪,‬اون درو ﭘـﺸﺖ‬
‫ﭘﺸﺖ ﺳﺮش ﻣﯿﺒﯿﻨﯽ؟ﺑﻪ ﻣﺤﺾ اﯾﻨﮑﻪ دﻧﺒﺎﻟﻢ اوﻣﺪ ازش رد ﺷﻮ‬
‫_وﻟﯽ ﺣﺮﯾﻔﺶ ﻧﻤﯿﺸﯽ‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﻫﺮی اﯾﻦ ﯾﻪ دﺳﺘﻮره‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ آﺗﺸﯽ اﯾﺠﺎد ﮐﺮد و ﻏﻮل را ﺑﻪ ﻃﺮف ﺧﻮد ﮐﺸﯿﺪ ﺑﻪ ﻣﺤﺾ اﯾﻨﮑﻪ ﻓﺎﺻﻠﻪ ی ﻏﻮل از‬
‫در ﺑﻪ ﺣﺪ ﮐﺎﻓﯽ رﺳﯿﺪ ﻧﻌﺮه زد‪:‬ﺑﺮو ﻫﺮی!!!‬
‫ﻫﺮی در ﯾﮏ ﻓﺮﺻﺖ ﻣﻨﺎﺳﺐ از ﭘﺸﺖ ﻏﻮل رد ﺷﺪ و ﺑﻪ ﻃﺮف در دوﯾﺪ ‪.‬ﺑﻪ راﺣﺘﯽ از در‬
‫ﮔﺬﺷﺖ اﻣﺎ ﺣﺴﯽ ﻣﺎﻧﻊ ﺣﺮﮐﺘﺶ ﺷﺪ ‪.‬ﻧﻤﯿﺘﻮاﻧﺴﺖ ﻟﻮﭘﯿﻦ را ﺗﻨﻬﺎ ﺑﮕﺬارد‪,‬ﻧﻤﯿﺨﻮاﺳـﺖ او را‬
‫ﻫﻢ از دﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ راه آﻣﺪه را ﺑﺮﮔﺸﺖ‪:‬ﺑﺎ ﻫﻢ ﻣﯿﺮﯾﻢ‪ .‬و از ﭘﺸﺖ ﻃﻠﺴﻢ ﮔﺰﻧﺪه را ﺑﻪ ﭘـﺎی‬
‫ﻏﻮل ﮐﻪ ﺣﺎﻻ در دو ﻗﺪﻣﯽ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻮد زد‪.‬اﻣﺎ ﻃﻠﺴﻢ روی ﻏﻮل اﺛﺮی ﻧﮑﺮد ‪.‬ﺗﻨﻬﺎ ﺿﺮﺑﻪ ای‬
‫اﺣﺴﺎس ﮐﺮد و ﺑﻪ ﻃﺮف ﻫﺮی ﺑﺮﮔﺸﺖ‪.‬‬

‫‪282‬‬

‫‪283‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻃﻠﺴﻤﯽ ﺑﻪ ﻃﺮﻓﺶ ﻓﺮﺳﺘﺎد و ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﻫﺮی ﺑﺮو‬
‫ﻇﺎﻫﺮا ﻃﻠﺴﻢ ﻟﻮﭘﯿﻦ اﺛﺮ ﮐﺮد ﭼﻮن ﻏﻮل ﻣﺴﯿﺮش را ﻋﻮض ﮐﺮد و ﺑـﺎ ﭼﻤـﺎﻗﺶ ﺑـﻪ ﻟـﻮﭘﯿﻦ‬
‫ﺣﻤﻠﻪ ور ﺷﺪ‪.‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ ﻏﯿﺐ ﺷﻮد اﻣﺎ آﭘـﺎرات در آﻧﺠـﺎ ﻣﻤﮑـﻦ ﻧﺒـﻮد ‪.‬ﺿـﺮﺑﻪ ی‬
‫ﭼﻤﺎق ﻏﻮل ﻟﻮﭘﯿﻦ را ﺑﻪ ﮔﻮﺷﻪ ای ﭘﺮﺗـﺎب ﮐـﺮد و ﻫـﺮی ﺑـﻪ وﺿـﻮح ﺻـﺪای ﺷﮑـﺴﺘﻦ‬
‫اﺳﺘﺨﺎﻧﻬﺎﯾﺶ را ﺷﻨﯿﺪ‪.‬اﻣﺎ ﻏﻮل ول ﮐﻦ ﻧﺒﻮد ﺑﯽ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻫﺮی ﮐﻪ رﮔﺒـﺎر ﻃﻠـﺴﻤﻬﺎﯾﺶ را‬
‫ﺑﻪ او ﻣﯿﺰد ‪,‬ﺑﻪ ﻃﺮف ﻟﻮﭘﯿﻦ رﻓﺖ ‪.‬دﺳﺘﺶ را ﺟﻠﻮ ﺑﺮد ‪,‬ﻟﻮﭘﯿﻦ را از ﭘﺎ آوﯾـﺰان ﮐـﺮد و در‬
‫ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﺎ ﯾﮏ ﺣﺮﮐﺖ دوراﻧﯽ ﺑﻪ دﯾﻮار ﮐﻮﺑﺎﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺟﻠﻮ ﭘﺮﯾﺪ و ﭼﺸﻤﻬﺎی ﻏﻮل را ﻫﺪف ﮔﺮﻓﺖ ‪.‬ﻃﻠﺴﻢ ﺳﻮزاﻧﻨﺪه را ﻣـﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑـﻪ ان زد‬
‫‪.‬ﮐﺎر ﺧﻮدش را ﮐﺮده ﺑﻮد ‪.‬ﻏﻮل ﮐﻪ دوﺑﺎره ﻟﻮﭘﯿﻦ را ﺑﺮداﺷـﺘﻪ ﺑـﻮد‪,‬ﻟـﻮﭘﯿﻦ را ﺑـﻪ زﻣـﯿﻦ‬
‫اﻧﺪاﺧﺖ و اﯾﻦ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﯽ ﺳﻘﻮط ﻟﻮﭘﯿﻦ از ارﺗﻔﺎع ﺷﺶ ﻣﺘﺮی ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻏﻮل ﺗﻐﯿﯿﺮ ﻣﺴﯿﺮ داد ‪ .‬ﻫﺮی ﺑﻪ ﻃﺮف ﻟﻮﭘﯿﻦ دوﯾﺪ ﮐﻪ ﺑﯿﻬﻮش ﺑﺮ زﻣﯿﻦ اﻓﺘـﺎده ﺑـﻮد و ﺑـﻪ‬
‫ﻧﻈﺮ ﺑﯿﺸﺘﺮ اﺳﺘﺨﻮاﻧﻬﺎﯾﺶ ﺷﮑﺴﺘﻪ ﺑﻮد ‪.‬ﺻﻮرﺗﺶ ﻏﺮق ﺧﻮن ﺑﻮد و ﻧﻔﺴﻬﺎﯾﺶ ﻧﺎﻣﻨﻈﻢ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ آﺳﺘﯿﻦ رداﯾﺶ ‪,‬ﺧﻮن ﺻـﻮرت ﻟـﻮﭘﯿﻦ راﭘـﺎک ﮐـﺮد و ﺑـﺎ اﻟﺘﻤـﺎس ﮔﻔـﺖ‪:‬ﺣﺎﻟـﺖ‬
‫ﺧﻮﺑﻪ؟ﺑﯿﺪار ﺷﻮ‪,‬ﺧﻮاﻫﺶ ﻣﯿﮑﻨﻢ‪.‬ﺗﻮ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﻤﯿﺮی‬
‫اﺷﮏ ﺑﯽ اﺧﺘﯿﺎر از ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺳﺮازﯾﺮ ﺑﻮد ‪,‬ﻫﻤﺎن ﭼﯿﺰی ﮐﻪ از آن ﻣﯿﺘﺮﺳﯿﺪ ﺑﺮ ﺳﺮش آﻣﺪه‬
‫ﺑﻮد ‪.‬ﺑﺮای ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺳﮑﻮت ﻣﺮﮔﺒﺎری در ﺗﻮﻧﻞ ﺣﺎﮐﻢ ﺑﻮد و ﺟﺰ ﺻﺪای ﻫﻖ ﻫﻖ آﻫـﺴﺘﻪ‬
‫ی ﻫﺮی ﺻﺪاﯾﯽ ﺷﻨﯿﺪه ﻧﻤﯿﺸﺪ ‪,‬ﺗﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﺻﺪای ﻧﺎﻟﻪ ی درد آﻟﻮد ﻟﻮﭘﯿﻦ‪ ,‬ﻫﺮی را ﺑﻪ ﺧﻮد‬
‫آورد‪:‬ﻣﻦ ﺣﺎﻟﻢ ﺧﻮﺑﻪ ﻫﺮی‪ ,‬ﺑﺮو دﻧﺒﺎل ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز‬
‫ﻫﺮی ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪو ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﺤﺰوﻧﯽ زد‪.‬دﺳـﺖ ﻟـﻮﭘﯿﻦ را روی ﺷـﺎﻧﻪ اش اﻧـﺪاﺧﺖ‬
‫‪:‬اول ﺗﻮ رو ﻣﯿﺒﺮم‪.‬ﺑﻌﺪش ﻣﯿﺎم دﻧﺒﺎﻟﺶ‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻣﻘﺎوﻣﺖ ﮐﺮد ‪:‬ﺑﺮو ﻫﺮی!‬

‫‪283‬‬

‫‪284‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﻟﺠﻮﺟﺎﻧﻪ ﺗﮑﺮار ﮐﺮد‪:‬اول ﺗﻮ رو ﻣﯿﺒﺮم‬
‫درﺳﺖ در ﻫﻤﯿﻦ وﻗـﺖ ﻧـﻮر ﺳـﻪ ﭼﻬـﺎر ﭼﻮﺑﺪﺳـﺘﯽ از راﻫـﺮوی ﺗﺎرﯾـﮏ ﺑـﻪ ﭼـﺸﻤﺶ‬
‫ﺧﻮرد‪.‬ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺧﺎﻣﻮش ﮐﺮد و ﻟﻮﭘﯿﻦ را ﭘﺸﺖ ﺑﺮآﻣﺪﮔﯽ دﯾﻮار ﮐﺸﯿﺪ‬
‫ﺗﺎ در اﻣﺎن ﺑﺎﺷﺪ ‪,‬دوﺑﺎره ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﯿﺮون ﮐـﺸﯿﺪ و ﺑـﺮای دﻓـﺎع آﻣـﺎده ﺷـﺪ ﮐـﻪ‬
‫ﺻﺪای آﺷﻨﺎﯾﯽ ﺷﻨﯿﺪ‪:‬ﺑﺎﯾﺪ ﻫﻤﯿﻨﺠﺎﻫﺎ ﺑﺎﺷﻦ‬
‫ﻫﺮی ﻧﻔﺲ راﺣﺘﯽ ﮐﺸﯿﺪ‪ ,‬ﺻﺪاﯾﺶ را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد‪:‬ﺑﯿﻞ‪...‬ﻣﺎ اﯾﻨﺠﺎﯾﯿﻢ‪.‬‬
‫و ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را روﺷﻦ ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﺗﺎﻧﮑﺲ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﺧﺪای ﻣﻦ‪,‬رﯾﻤﻮس ‪...‬ﭼﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎده؟‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ زﺣﻤﺖ ﺷﻨﯿﺪه ﻣﯿﺸﺪ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪:‬ﻣﻦ ﺧﻮﺑﻢ‪,‬ﺑﭽﻪ ﻫـﺎ اﯾﻨﺠـﺎ ﭼﯿﮑـﺎر‬
‫ﻣﯿﮑﻨﻦ؟‬
‫ﺑﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﺑﺨﻮﺑﯽ دردش را ﺗﺤﻤﻞ ﻣﯿﮑﺮد ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﻣﻤﮑﻦ ﺑﻮد ﺑﯿﻬﻮش ﺷﻮد‪,‬ﻫﺮی ﺑﻪ ﭼﻬـﺮه‬
‫ی ﻫﺮاﺳﺎن رون‪,‬ﺑﯿﻞ و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﺎﻧﮑﺲ آﻣﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺑﯿﻞ ﺟﻮاب داد‪:‬ﮐﺲ دﯾﮕﻪ ای ﺗﻮ ﻗﺮار ﮔﺎه ﻧﺒﻮد ﻣﺠﺒﻮر ﺷﺪم ﺑﯿﺎرﻣﺸﻮن‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺟﺪی ﺷﺪ‪:‬ﺗﺎﻧﮑﺲ‪,‬ﺑﺎﯾﺪ رﯾﻤﻮس رو ﺑﺒﺮی ﺳﻨﺖ ﻣﺎﻧﮕﻮ‪,‬ﻣﺎ ﻣﺎﻣﻮرﯾﺖ رو اداﻣـﻪ‬
‫ﻣﯿﺪﯾﻢ‪.‬‬
‫ﺗﺎﻧﮑﺲ ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد و در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﺳﻌﯽ ﻣﯿﮑـﺮد ﺟﻠـﻮی ﺑﻐـﻀﺶ را ﺑﮕﯿـﺮد ﺑﺮاﻧﮑـﺎردی‬
‫ﺳﺎﺧﺖ و ﻟﻮﭘﯿﻦ را ﮐﻪ ﺑﯿﻬﻮش ﺷﺪه ﺑﻮد روی آن ﮔﺬاﺷﺖ ﺗﺎ ﺑﺎ ﻋﺒﻮر از راﻫﺮوی ﺗﺎرﯾﮏ‬
‫او را ﺑﻪ ﺳﻨﺖ ﻣﺎﻧﮕﻮ ﺑﺒﺮد‪.‬‬
‫دﺳﺘﯽ ﺷﺎﻧﻪ ی ﻫﺮی را ﻓﺸﺮد‪:‬ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ؟‬
‫ﻫﺮی از ﺑﺮاﻧﮑﺎرد ﻟﻮﭘﯿﻦ ﮐﻪ دور ﻣﯿﺸﺪ ﭼﺸﻢ ﺑﺮداﺷﺖ ﺑـﻪ ﺳـﺨﺘﯽ ﺟـﻮاب داد‪:‬آره ‪,‬اﯾﻨﺠـﺎ‬
‫ﭼﯿﮑﺎر ﻣﯿﮑﻨﯽ ﻫﺮﻣﯿﻮن؟‬

‫‪284‬‬

‫‪285‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫__ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺖ ﭘﯿﺶ رﺳﯿﺪم‪.‬ﻣﻄﻤﺌﻨﯽ ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ ﻫﺮی؟‬
‫_آره‬
‫اﻣﺎ ﺗﺮﺳﯿﺪه ﺑﻮد ‪.‬ﺑﺮای ﻟﺤﻈﻪ ای ﻓﮑﺮ ﮐﺮد ﻟﻮﭘﯿﻦ را ﻫﻢ از دﺳﺖ داده‪.‬‬
‫ﺑﯿﻞ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻏﻮل ﻏﺎرﻧﺸﯿﻨﯽ ﮐﻪ در راﻫﺮوی ﮐﻨﺎری از درد ﻏﺮش ﻣﯿﮑﺮد ﮐﺮد‪:‬ﮐـﺎرت‬
‫ﺧﻮب ﺑﻮد ﻫﺮی‪,‬ﺧﺐ ‪,‬ﻋﺠﻠﻪ ﮐﻨﯿﻦ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺑﺎﯾﺪ زودﺗﺮ ﺑﺮﯾﻢ‬
‫وﻗﺘﯽ ﻫﺮ ﭼﻬﺎر ﻧﻔﺮ ﺑﻪ ﻃﺮف در اﻧﺘﻬﺎی راﻫﺮو ﻣﯿﺮﻓﺘﻨﺪ ﻫﺮی ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺣﺎل ﻣﻮدی و ﭼـﺎرﻟﯽ‬
‫ﭼﻄﻮره؟‬
‫_ﻧﻤﯿﺪوﻧﻢ‪.‬ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﻓﺮﺳﺘﺎدﯾﻤﺸﻮن ﺳﻨﺖ ﻣﺎﻧﮕﻮ…ﻣﺎﻣﺎﻧﻢ ﺑﺎﻫﺎﺷﻮن رﻓﺖ ‪.‬‬
‫ﺑﯿﻞ اﯾﻨﺮا ﮔﻔﺖ و اداﻣﻪ داد‪:‬ﺑﻬﺘﺮه ﻋﺠﻠﻪ ﮐﻨﯿﻢ‪.‬ﺑﺎﯾﺪ زودﺗﺮ ﺑﺮﮔﺮدﯾﻢ‪.‬اﮔﻪ ﻣﺎﻣﺎن ﺑﻔﻬﻤﻪ ﺷﻤﺎﻫﺎ‬
‫رو آوردم اﯾﻨﺠﺎ ﭘﻮﺳﺘﻤﻮ ﻣﯿﮑﻨﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺟﯿﻨﯽ ﭼﯽ ﺷﺪ؟ﻧﮕﯿﻦ ﮐﻪ ﺑﯽ ﺳﺮ و ﺻﺪا ﺗﻮ ﺧﻮﻧﻪ ﻣﻮﻧﺪه!!!‬
‫اﯾﻨﺒﺎر ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺟﻮاب داد‪:‬ﻣﺠﺒﻮر ﺷﺪﯾﻢ ﺑﯿﻬﻮﺷﺶ ﮐﻨﯿﻢ‪.‬ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻋﺘﯽ ﻣﯿﺨﻮاﺑﻪ ﺑﻌﺪ ﻫﻤﻪ ﭼـﯽ‬
‫رو ﺑﻪ ﺑﻘﯿﻪ ﻣﯿﮕﻪ‪.‬‬
‫_و اﻟﺒﺘﻪ ﭘﻮﺳﺖ ﻣﻨﻢ ﻣﯿﮑﻨﻪ‪.‬‬
‫رون ﻧﺎﮔﻬﺎن اﯾﺴﺘﺎد‪ ,‬ﺑﯿﻞ دﺳﺘﺶ را ﺟﻠﻮی آﻧﻬﺎ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪:‬ﺻﺒﺮ ﮐﻨﯿﻦ‪....‬اون ﭼﯿﻪ؟‬
‫راه ﺑﻦ ﺑﺴﺖ ﺑﻮد ‪.‬ﺑﯿﻞ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ آن ﮐﺮدو ﮔﻔﺖ‪:‬ﯾﻪ ﻃﻠﺴﻢ ورودی!!!؟ﺑﺎﺷـﻪ‪ ,‬اﻧﮕـﺎر ﺧﺒـﺮ‬
‫ﻧﺪاره ﺑﺎ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﻃﻠﺴﻢ ﮔﺸﺎی ﮔﺮﯾﻨﮕﻮﺗﺮز ﻃﺮﻓﻪ‪...‬ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻫﺎﺗﻮﻧﻮ آﻣﺎده ﮐﻨﯿﻦ و‬
‫ﺣﻮاﺳﺘﻮﻧﻮ ﺟﻤﻊ ﮐﻨﯿﻦ ﮐﻪ ﻏﺎﻓﻠﮕﯿﺮ ﻧﺸﯿﻢ‬
‫ﺑﻌﺪ ﺑﺎ دﻗﺖ ﺑﻪ ﻃﺮف ﻟﻮح ﺳﻨﮕﯽ رﻓﺖ و ﻧﻮر ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را روی آن اﻧـﺪاﺧﺖ ‪.‬ﻫـﺮی‬
‫زﺑﺎن ﻋﺠﯿﺐ ﻟﻮح را ﻧﻤﯿﻔﻬﻤﯿﺪ‪.‬ﺑﯿﺸﺘﺮ ﯾﮏ ﺳﺮی اﺷﮑﺎل ﺑﻪ ﺳﺒﮏ روم ﺑﺎﺳﺘﺎن ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪:‬اﯾﻦ ﯾﻪ ﻃﻠﺴﻢ ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﯿﻪ!!!‬

‫‪285‬‬

‫‪286‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺑﯿﻞ ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﻓﺮو رﻓﺖ ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﺎ ﺳﺮدرﮔﻤﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗـﺎ ﺣـﺎﻻ ﺑـﻪ ﻫﻤﭽـﯿﻦ ﭼﯿـﺰی‬
‫ﺑﺮﻧﺨﻮرده ﺑﻮدم‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ ﺑﺎ ﺻﺪای ﺑﻠﻨﺪی ﮐﻪ ﮔﻮﯾﺎ ﺧﻄﺎب ﺑﻪ ﺧﻮدش ﺑـﻮد اداﻣـﻪ داد‪:‬اﯾـﻦ ﯾـﻪ ﻧﻔـﺮﯾﻦ ﻗـﺪﯾﻤﯽ‬
‫ﻣﺼﺮﯾﻪ اﻣﺎ ﺑﺎ ﯾﻪ ﻃﻠﺴﻢ آﺳﯿﺎﯾﯽ و ﯾـﻪ ﻃﻠـﺴﻢ ﯾﻮﻧـﺎﻧﯽ ﺗﻠﻔﯿـﻖ ﺷـﺪه‪.‬ﯾـﻪ ﻃﻠـﺴﻢ ﻣﺤـﺎﻓﻈﻢ‬
‫داره!!!اﯾﻦ ﯾﺎرو دﯾﻮﻧﺲ؟ﺧﯿﻠﯽ ﻗﻮﯾﻪ!!!ﺑﺎﺷﻪ‪,‬ﯾﻪ اﻣﺘﺤﺎﻧﯽ ﻣﯿﮑﻨﻢ‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﺎﻻ آورد و زﯾﺮ ﻟﺐ ورد ﺑﻠﻨﺪی را زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪.‬ﻫﯿﭻ اﺛﺮی ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬‬
‫اﺧﻤﻬﺎی ﺑﯿﻞ در ﻫﻢ رﻓﺖ ‪:‬ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺑﺮﯾﻦ ﻋﻘﺐ‬
‫اﯾﻦ ﺑﺎز ﻃﻠﺴﻢ ﻗﻮی ﺗﺮی را زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد ‪.‬آن ﻫﻢ اﺛﺮی ﻧﺪاﺷﺖ ‪.‬‬
‫ﺑﯿﻞ زﯾﺮ ﻟﺐ زﻣﺰﻣـﻪ ﮐـﺮد‪:‬ﻋﻮﺿـﯽ‪......‬ﻣﯿـﺪوﻧﻢ ﭼـﻪ ﻧﻘـﺸﻪ ای داری‪...‬ﺑﺎﺷـﻪ‪...‬اﻣـﺎ ﮐـﻮر‬
‫ﺧﻮﻧﺪی‪...‬‬
‫ﺑﯿﻞ ﭼﻨﺪ ﻃﻠﺴﻢ ﻣﺨﺘﻠﻒ را اﻣﺘﺤﺎن ﮐﺮد در آﺧــــﺮ ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﻏﺮﯾﺪ‪:‬ﺑﺎﺷﻪ اﻧﮕﺎر ﭼﺎره ای‬
‫ﻧﯿﺴﺖ‬
‫ﺑﻌﺪ رو ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﮐﺮد ‪:‬ﮐﺪوﻣﺘﻮن ﻃﻠﺴﻤﻬﺎی ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﯽ رو ﮔﺬروﻧﺪه؟‬
‫رون و ﻫﺮی ﺑﺎ ﻫﻢ ﮔﻔﺘﻨﺪ‪:‬ﻫﺮﻣﯿﻮن!‬
‫_ﺧﻮﺑﻪ ‪...‬ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯿﮑﻨﻢ ﺷﻤﺎ دو ﺗﺎ ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﻫﺮﻣﯿﻮن از ﭘﺴﺶ ﺑﺮﺑﯿﺎﯾﻦ‬
‫ﻫﺮی و رون اﺧﻤﯽ ﮐﺮدﻧﺪ اﻣﺎ ﻫﺮ دو ﺑﺎ ﺑﯿﻞ ﻣﻮاﻓﻖ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺑﯿﻞ ﺧﯿﻠﯽ ﺟﺪی ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﯿﺎ ﺟﻠﻮ ﻫﺮﻣﯿﻮن‪....‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﺗﻮ در ﺑﯿﺎر ‪.‬وﻗﺘﯽ ﻣﻦ ﻃﻠﺴﻤﻤﻮ اﻧﺠـﺎم‬
‫دادم ﺗﻮ ﺑﺎﯾﺪ ﻓﻮرا اﯾﻦ ورد رو ﺑﺨﻮﻧﯽ‪:‬ﺳﯿﻤﺒﺎرو ﮐﻮرا ﺗﺎﻟﺒﻮ‬
‫ﺑﻌﺪش در ﺑﺎز ﻣﯿﺸﻪ ‪,‬اوﻧﻮﻗﺖ ﺷﻤﺎ دو ﺗﺎ ﻣﯿﺘﻮﻧﯿﻦ ﺑﺮﯾﻦ ﺗﻮ‪,‬ﯾـﺎدﺗﻮن ﺑـﺸﻪ وﻗـﺖ رو ﺗﻠـﻒ‬
‫ﻧﮑﻨﯿﻦ ‪.‬ﺣﻮاﺳﺘﻮﻧﻮ ﺟﻤﻊ ﮐﻨﯿﻦ‪.‬ﻧﻤﯿﺪوﻧﻢ ﺑﻌﺪ از ﺑﺎز ﺷﺪن در ﺑﺎ ﭼـﯽ روﺑـﺮو ﻣﯿـﺸﯿﻦ ‪.‬ﭘـﺲ‬
‫ﺧﯿﻠﯽ ﻣﺮاﻗﺐ ﺑﺎﺷﯿﻦ‪.‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺣﺎﺿﺮی؟‬

‫‪286‬‬

‫‪287‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﭼﻨﺪ ﺑﺎر زﯾﺮ ﻟﺐ ورد را ﺗﮑﺮار ﮐﺮد‪:‬آره ‪...‬ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﻢ‪...‬‬
‫رﻧﮕﺶ ﭘﺮﯾﺪه ﺑﻮد و ﻧﮕﺮان ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯿﺮﺳﯿﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺑﺒﯿﻨﻢ ﻣﻨﻈﻮرت ﭼﯿﻪ ﮐﻪ وﻗﺘﻮ ﺗﻠﻒ ﻧﮑﻨﯿﻢ؟ﭼﺮا ﻓﻘﻂ ﻣﺎ دو ﺗﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﯾﻢ؟‬
‫رون اﺧﻤﯽ ﮐﺮدﻇﺎﻫﺮا ﺗﻮﺟﻬﺶ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺑﻌﺪ ﻣﺎﺟﺮا ﺟﻠﺐ ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﺑﯿﻞ ﺳﺮﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد‪:‬اﯾﻦ ﯾﻪ ﻃﻠﺴﻢ ﺧﯿﻠﯽ ﻗﻮﯾﻪ‪.‬اﻧﺠﺎم دادﻧﺶ ﻓﻘﻂ از ﯾﻪ ﻣﺘﺨﺼﺺ ﺑﺮ ﻣﯿﺎد ‪.‬اﻣـﺎ‬
‫ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﻢ ﻫﺴﺖ ﭼﻮن ﯾﻪ ﺟﺎدوی ﺳﯿﺎه ﻗﻮی ازش ﭘﺸﺘﯿﺒﺎﻧﯽ ﻣﯿﮑﻨﻪ‪.‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺑﮕﻢ‬
‫ﺑﻌﺪش ﭼﯽ ﻣﯿﺸﻪ‪.‬اﻣﺎ ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﭼﯿﺰی ﮐﻪ اﯾﻨﺠﺎ ﻣﯿﺒﯿﻨﻢ ﻫﺮ اﺗﻔﺎﻗﯽ ﻣﻤﮑﻨﻪ ﺑﯿﻮﻓﺘﻪ‪.‬‬
‫رون و ﻫﺮی ﻧﮕﺎه ﻧﮕﺮاﻧﯽ رد و ﺑﺪل ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺣﺮاص ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﯽ؟‬
‫_وﻟﯽ ﺑﯿﻞ‪...‬ﻧﺒﺎﯾﺪ‪...‬‬
‫_رون ﺗﻮ ﻗﻮل دادی ﮐﻪ از ﻣﻦ اﻃﺎﻋﺖ ﮐﻨﯽ‪.‬ﭘﺲ ﮐﺎری ﮐﻪ ﺑﻬﺖ ﮔﻔﺘﻢ اﻧﺠﺎم ﺑﺪه‪.‬‬
‫_وﻟﯽ ‪...‬ﭼﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ؟‪.....‬‬
‫ﺑﯿﻞ ﺳﻌﯽ ﮐﺮد آن دو را آرام ﮐﻨﺪ‪:‬ﻣﻄﻤﺌﻦ ﻧﯿﺴﺘﻢ‪....‬ﺑﻌﺪ از اﯾﻦ ﻃﻠﺴﻢ ﻣﻦ و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺧﯿﻠﯽ‬
‫ﺿﻌﯿﻒ و اﺣﺘﻤﺎﻻ ﺑﯿﻬﻮش ﻣﯿﺸﯿﻢ‪...‬از ﺻﺪﻣﺎت ﺟﺴﻤﯿﺶ دﻗﯿﻘﺎ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﻢ ﭼﯿﺰی ﺑﮕﻢ ﭼﻮن ﺑﻪ‬
‫اﻧﺘﺨﺎب ﻃﻠﺴﻢ ﮐﻨﻨﺪه ﻣﺮﺑﻮط ﻣﯿﺸﻪ‪..‬ﮐﺎری ﮐﻪ ﺷـﻤﺎ ﺑﺎﯾـﺪ ﺑﮑﻨـﯿﻦ اﯾﻨـﻪ ﮐـﻪ ﺑـﺮﯾﻦ دﻧﺒـﺎل‬
‫ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز و اوﻧﻮ ﺑﺪﺳﺖ ﺑﯿﺎرﯾﻦ‪.‬ﺑﻪ ﻫﯿﭻ وﺟﻪ ﻣﻌﻄﻞ ﻣﺎ ﻧﻤﯽ ﺷﯿﻦ‪....‬‬
‫ﺑﻌﺪ ﺑﯿﻞ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﺎﻻ آورد ‪.‬ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺳﭙﺮﻣﺪاﻓﻊ درﺧﺸﺎﻧﯽ از آن ﺧﺎرج ﺷـﺪ و‬
‫ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ در راﻫﺮو ﻫﺎ ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪ‪.‬ﺑﻌﺪ ﺑﺮﮔـﺸﺖ و در ﺟـﻮاب ﻧﮕﺎﻫﻬـﺎی ﭘﺮﺳـﻮال آﻧﻬـﺎ‬
‫ﺗﻮﺿﯿﺢ داد‪:‬ﺑﺮای اﺣﺘﯿﺎط‪...‬ﯾﻪ ﭘﯿﻐﺎم ﺑﺮای ﻓﺮد و ﺟﺮج ﻓﺮﺳﺘﺎدم ‪.‬ﻣﺎ ﻧﻤﯿﺪوﻧﯿﻢ ﺷﻤﺎ دو ﺗﺎ ﺑـﺎ‬
‫ﭼﯽ روﺑﺮو ﻣﯿﺸﯿﻦ‪.‬ﭼﯿﺰی ﮐﻪ ﻣﻌﻠﻮﻣﻪ اﯾﻨﻪ ﮐﻪ ﺗﺎ اﯾﻨﺠﺎ اﺻﻼ ﺟﺎﻟﺐ ﻧﺒﻮده‪.‬در ﻫﺮ ﺣـﺎل اﯾـﻦ‬
‫ﻣﺎﻣﻮرﯾﻦ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﻧﯿﻤﻪ ﮐﺎره ﺑﻤﻮﻧﻪ‪....‬‬

‫‪287‬‬

‫‪288‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﮐﻪ از ﺣﺮﻓﻬﺎی ﺑﯿﻞ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻧﮕﺮان ﺷﺪه ﺑﻮد اﻋﺘﺮاض ﮐﺮد‪:‬‬
‫_وﻟﯽ ‪...‬ﺑﯿﻞ‪...‬‬
‫ﺑﯿﻞ دﺳﺘﻮر داد‪:‬ﻫﺮی ﯾﺎدت ﺑﺎﺷﻪ وﻗﺘﯽ اوﻧﻮﺑﺮداﺷـﺘﯽ ﺗـﺎ رﺳـﯿﺪن ﺑـﻪ ﻗﺮارﮔـﺎه ﻧـﺎﺑﻮدش‬
‫ﻧﻤﯿﮑﻨﯽ‪...‬اﯾﻦ ﻃﻮری ﺧﻄﺮش ﮐﻤﺘﺮه‬
‫_ﺑﺎﺷﻪ‪.‬‬
‫_ﺧﻮﺑﻪ! رون‪ ...‬ﻫﺮ اﺗﻔﺎﻗﯽ ﮐﻪ اﻓﺘﺎد از ﻫﺮی ﺟﺪا ﻧﺸﻮ‪.‬‬
‫رون ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد و ﺑﯿﻞ رو ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﺮد‪:‬ﺣﺎﺿﺮی ﻫﺮﻣﯿﻮن؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ‪:‬آره‬
‫ﺑﯿﻞ ﻗﺪﻣﯽ ﺑﻪ ﺟﻠﻮ ﺑﺮداﺷﺖ و ﺗﺎﮐﯿﺪ ﮐﺮد‪:‬ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﻌﺪ از ﻣﻦ‬
‫_ﺑﺎﺷﻪ‬
‫ﺑﯿﻞ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺣﺮﮐﺘﯽ داد و وردی ﻃﻮﻻﻧﯽ را زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪.‬ﻟﻮح ﺳـﻨﮕﯽ درﺧـﺸﯿﺪ‬
‫‪.‬ﻫﺮ ﭼﻪ ﺑﯿﻞ ﺟﻠﻮﺗﺮ ﻣﯿﺮﻓﺖ رﻧﮓ آن ﺳﺮﺧﺘﺮ ﻣﯿـﺸﺪ و ﺑﯿـﻞ ﺿـﻌﯿﻒ ﺗـﺮ و رﻧـﮓ ﭘﺮﯾـﺪه‬
‫ﺗﺮ‪.‬وﻗﺘﯽ ﺑﯿﻞ ﮐﻠﻤﻪ ی آﺧﺮ را ﺑﺮ زﺑﺎن آورد‪ ,‬ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد‪.‬ﻟـﻮح ﺳـﻨﮕﯽ ﺑﺮﻧـﮓ‬
‫ﺧﻮن در آﻣﺪ‪.‬ﻇﺎﻫﺮا ﺧﻮن ﺑﯿﻞ را ﮐﺸﯿﺪه ﺑﻮد‪.‬ﺷﻌﻠﻪ ای ﮐﻮر ﮐﻨﻨﺪه از ﻟﻮح ﺑﯿﺮون زد و ﺑﯿﻞ‬
‫را ﺑﻪ آﺗﺶ ﮐﺸﯿﺪ ‪.‬‬
‫ﺑﯿﻞ ﺑﺎ آﺧﺮﯾﻦ ﺗﻮان ﻓﺮﯾﺎد ﮐﺸﯿﺪ‪:‬ﺣﺎﻻ ﻫﺮﻣﯿﻮن‬
‫ﻫﺮی ﺻﺪای ﻫﺮﻣﯿﻮن را ﺷﻨﯿﺪ‪:‬ﺳﯿﻤﺒﺎرو ﮐﻮرا ﺗﺎﻟﺒﻮ‬
‫ﺑﻪ ﻣﺤﺾ ﺗﻤﺎم ﺷﺪن ورد ﻫﺮﻣﯿﻮن آﺗﺶ دور ﺑﯿﻞ ﺧـﺎﻣﻮش ﺷـﺪ و آن دو ﺑﯿﻬـﻮش ﻧﻘـﺶ‬
‫زﻣﯿﻦ ﺷﺪﻧﺪ ‪.‬‬
‫رون و ﻫﺮی وﺣﺸﺖ زده ﺑﻪ ﻃﺮف آﻧﻬﺎ دوﯾﺪﻧﺪ‪.‬ﺑﺪن ﺑﯿـﻞ ﺳـﺮد ﺑـﻮد اﻣـﺎ ﻇـﺎﻫﺮا آﺳـﯿﺐ‬
‫دﯾﮕﺮی ﻧﺪﯾﺪه ﺑﻮد‪.‬‬

‫‪288‬‬

‫‪289‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪:‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺒﺮﯾﻤﺶ ﺑﯿﺮون ‪,‬رون ﺗﻮ اوﻧﺎ رو ﺑﺮﮔﺮدون ﻣﻦ اداﻣﻪ ﻣﯿﺪم‬
‫رون ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﮐﺮد‪:‬ﻣﮕﻪ ﻧﺸﻨﯿﺪی ﺑﯿﻞ ﭼﯽ ﮔﻔﺖ؟ﻣﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﺮﯾﻢ‪.‬‬
‫_وﻟﯽ‪...‬‬
‫_ﻫﺮی! ﻓﺮد و ﺟﺮج ﺗﺎ ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ی دﯾﮕﻪ ﻣﯿﺮﺳـﻦ‪.‬اوﻧـﺎ ﺑـﻪ ﺑﯿـﻞ و ﻫﺮﻣﯿـﻮن رﺳـﯿﺪﮔﯽ‬
‫ﻣﯿﮑﻨﻦ‪.‬ﻧﺒﺎﯾﺪ وﻗﺘﻮ ﺗﻠﻒ ﮐﻨﯿﻢ ﺑﻬﺘﺮه ﺑﺮﯾﻢ‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ راه ﺑﻦ ﺑﺴﺖ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﮐﺮد‪:‬آره ‪...‬اﻣﺎ ﮐﺠﺎ؟‬
‫درﺳﺖ در ﻫﻤﯿﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﻟﻮح ﺳﻨﮕﯽ ﺗـﺮک ﺑﺮداﺷـﺖ و دوﻗـﺴﻤﺖ ﺷـﺪ‪.‬دو ﻗـﺴﻤﺖ از ﻫـﻢ‬
‫ﻓﺎﺻﻠﻪ ﮔﺮﻓﺖ و راه ﺷﯿﺐ داری در ﭘﺸﺖ آن ﭘﺪﯾﺪار ﺷﺪ‪.‬در ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺷﯿﺐ ﻣﺤﻔﻈﻪ ای ﻗـﺮار‬
‫داﺷﺖ‪.‬ﻫﺮی ﺑﺮق ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز را در آن ﻣﯿﺪﯾﺪ‪.‬ﯾﮏ دﺳﺘﺒﻨﺪ درﺧﺸﺎن ﻃﻼﯾـﯽ رﻧـﮓ ﮐـﻪ‬
‫ﻋﮑﺲ ﮔﻮرﮐﻨﯽ ﺑﺮ آن ﻫﮏ ﺷﺪه ﺑﻮد ‪.‬ﻫﺮی ﺟﻠﻮ رﻓﺖ ﺗﺎ آن را ﺑـﺮدارد وﻟـﯽ ﺑـﻪ ﻣﺤـﺾ‬
‫ﺗﻤﺎس دﺳﺘﺶ ﺑﺎ ﻣﺤﻔﻈﻪ ﺑﻪ ﺷﺪت ﺑﻪ ﻋﻘﺐ ﭘﺮﺗﺎب ﺷﺪ ‪.‬‬
‫_ﻟﻌﻨﺘﯽ ﯾﻪ ﻃﻠﺴﻢ دﯾﮕﻪ‬
‫ﺑﻌﺪ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪:‬اﯾﻦ ﻃﻠﺴﻢ ﺧﯿﻠﯽ آﺷﻨﺎس ‪.‬ﺑﺬار ﺑﺒﯿﻨﻢ ﮐﺠﺎ دﯾﺪﻣﺶ؟‬
‫رون ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﭘﺸﺖ ﺳﺮش اﻧﺪاﺧﺖ‪:‬ﮐﺎش ﻓﺮد و ﺟﺮج زودﺗﺮ ﺑﺮﺳﻦ‬
‫_ﺧﻮدﺷﻪ رون!‬
‫رون ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ او ﮐﺮد‪:‬ﭼﯽ؟‬
‫_ﻓﺮد و ﺟﺮج! اﯾﻦ ﺷﺒﯿﻪ ﻣﺮز ﺳﻨﯿﻪ‬
‫_آره ﻣﺚ اﯾﻨﮑﻪ راس ﻣﯿﮕﯽ‬
‫_درﺳﺘﻪ و اﮔﻪ ﺗﻮ ﻧﺘﻮﻧﺴﺘﯽ ازش رد ﺑﺸﯽ ﻣﻨﻢ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﻢ رد ﺑﺸﻢ‪.‬ﭘﺲ ﭼﻪ ﺟﻮری ﺑﺎﯾﺪ اوﻧﻮ‬
‫ﺑﺪﺳﺖ ﺑﯿﺎرﯾﻢ؟‬
‫_ﺑﺎﯾﺪ ﯾﻪ راﻫﯽ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ‪....‬‬

‫‪289‬‬

‫‪290‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮ دو در ﻓﮑﺮ ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﺻﺪاﯾﯽ از ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑﻌﺪ از ﻣﯿـﺎن ﺗـﺎرﯾﮑﯽ‬
‫ﻣﺤﻔﻈﻪ ﺳﺎﯾﻪ ی ﺳﯿﺎﻫﯽ ﺑﯿﺮون ﭘﺮﯾﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺮﮔﺸﺖ ﭼﯿﺰی در آﻧﺠﺎ دﯾﺪ ﮐﻪ ﻣﻮ ﺑﺮ اﻧﺪاﻣﺶ راﺳﺖ ﻣﯿﮑﺮد‪.‬‬
‫رون ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﺑﯿﻬﻮش ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬دﺳﺖ و ﭘﺎﯾﺶ را ﺣﺴﺎﺑﯽ ﮔﻢ ﮐﺮده ﺑﻮد‪.‬ﻋﻘﺐ ﻋﻘـﺐ رﻓـﺖ و‬
‫ﺑﺮ زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد‪.‬ﺑﺎ ﺻﺪای ﻟﺮزاﻧﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﻫﺮی ‪...‬ای‪...‬اﯾﻦ ﭼﯿﻪ؟‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺗﺮس و ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬اﺧﺘﺮاع ﺟﺪﯾﺪ وﻟﺪﻣﻮرت ‪.‬ﺑﺪو رون ﺑﺪو‪....‬‬
‫اﻣﺎ رون ﻗﺎدر ﺑﻪ دوﯾﺪن ﻧﺒﻮد ‪ ,‬ﺣﯿﺮت زده و ﻣﺪﻫﻮش ﺑﻪ ﻫﯿﻮﻻﯾﯽ ﻧﮕـﺎه ﻣﯿﮑـﺮد ﮐـﻪ آرام‬
‫آرام ﭼﻮن ﺳﺎﯾﻪ ی ﻣﺮگ ﺑﻪ ﻃﺮﻓﺶ ﻣﯽ آﻣﺪ‪.....‬‬
‫ﻣﻮﺟﻮدی ﮐﻪ ﺟﻠﻮی آﻧﻬﺎ ﺑﻮد ﻧﻪ ﭘﺎ داﺷﺖ ﮐﻪ ﯾﮑﯽ از آﻧﻬﺎ ﺑﻄﻮری ﻏﯿﺮ ﻃﺒﯿﻌﯽ از ﮐﻤﺮش‬
‫ﺑﯿﺮون زده ﺑﻮدو در ﺳﺮ آن ﭘﻨﺠﻪ ای ﺗﯿﺰ ﻣﯿﺪرﺧﺸﯿﺪ‪.‬ﺳﯿﺎﻫﺮﻧﮓ و ﺑﺴﯿﺎر ﺑﺰرگ ﺑﻮد ﺑﺎ‬
‫ﺑﺪﻧﯽ ﭘﺮ ﻣﻮ و ﻓﻠﺲ دار و ﺳﺨﺖ و دﻧﺪاﻧﻬﺎﯾﯽ ﺷﺒﯿﻪ ﺷﯿﻤﺮ‪...‬ﮐﺎﻣﻼ ﻣﺸﺨﺺ ﺑﻮد ﮐﻪ‬
‫ﮔﻮﺷﺘﺨﻮار اﺳﺖ ‪.‬ﻫﯿﮑﻠﯽ ﭼﻬﺎر ﺑﺮاﺑﺮ آراﮔﻮگ داﺷﺖ و ﻫﺮ ﺟﻨﺒﻨﺪه ای ﺑﺎ ﻧﮕﺎه ﺑﻪ آن از‬
‫وﺣﺸﺖ ﺧﺸﮏ ﻣﯿﺸﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻣﻨﺠﻤﺪ ﺷﺪه ﺑﻮد ‪.‬ﺗﻤﺎم ﺑﺪﻧﺶ را ﻋﺮق ﺳﺮدی ﭘﻮﺷﺎﻧﺪه ﺑﻮد ‪.‬ﺑﯽ ﺗﺮدﯾﺪ اﯾﻦ اﺧﺘﺮاع‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﺘﺮ و ﻣﺮﮔﺒﺎر ﺗﺮ از ﻗﺒﻠﯽ ﻫﺎ ﺑﻮد‪.‬ﺑﻪ اﻃﺮاف ﻧﮕﺎﻫﯽ ﮐﺮد و دﻧﺒﺎل راه ﻓﺮار‬
‫ﮔﺸﺖ ‪.‬ﻫﯿﭻ راﻫﯽ ﻧﺒﻮد ‪.‬ﺟﻠﻮی روﯾﺶ ﻋﻨﮑﺒﻮت ﻋﻈﯿﻢ اﻟﺠﺜﻪ ﺑﻮد و ﭘﺸﺖ ﺳﺮش ﺳﻄﺢ‬
‫ﺷﯿﺐ داری ﮐﻪ ﺷﯿﺒﺶ آن ﻗﺪر زﯾﺎد ﺑﻮد ﮐﻪ اﻣﮑﺎن ﻓﺮار ﺑﻪ ﮐﺴﯽ ﻧﻤﯿﺪاد‪.‬‬
‫ﻋﻨﮑﺒﻮت ﻋﺠﯿﺐ ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑﻪ ﻃﺮف ﺑﯿﻞ و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻣﯿﺮﻓﺖ ‪.‬ﻫﺮی ﺑﻪ رون ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ﮐﻪ از‬
‫ﺗﺮس ﻗﺪرت ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺮدن ﻫﻢ ﻧﺪاﺷﺖ ﭼﻪ ﺑﺮﺳﺪ ﺑﻪ ﺟﺎدو‪...‬او ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻮد و ﻫﯿﭻ راﻫﯽ‬
‫ﻧﺪاﺷﺖ ‪.‬ﺑﺎﯾﺪ ﻫﯿﻮﻻ را از دوﺳﺘﺎﻧﺶ دور ﻣﯿﮑﺮد ‪.‬ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑﻪ ﺟﻠﻮ ی ﻫﺮﻣﯿﻮن دوﯾﺪ ﮐﻪ ﺣﺎﻻ‬
‫درﺳﺖ ﺟﻠﻮی ﭘﺎی ﻫﯿﻮﻻ ﺑﻮد ‪.‬او ﺑﺎ ﯾﮏ ﺣﺮﮐﺖ ﺳﺮﯾﻊ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ‪,‬ﻃﻠﺴﻢ ﮔﺰﻧﺪه را ﺑﻪ‬

‫‪290‬‬

‫‪291‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻃﺮﻓﺶ ﻓﺮﺳﺘﺎد ‪.‬ﻫﯿﻮﻻ ﭘﺎﯾﺶ را از ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻧﺘﯽ ﻣﺘﺮی ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻋﻘﺐ ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﺎ ﺷﺶ ﭼﺸﻢ‬
‫ﻋﺠﯿﺒﺶ ﺑﻪ ﻫﺮی ﺧﯿﺮه ﺷﺪ‪..‬‬
‫ﻫﺮی ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﻫﯽ ‪,‬ﺑﯿﺎ اﯾﻨﺠﺎ ﮔﻨﺪه ﺑﮏ‬
‫و در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺣﺮﮐﺖ ﺳﺮﯾﻊ ﻋﻨﮑﺒﻮت ﺟﺎ ﺧﺎﻟﯽ داد‪:‬رون ‪ ,‬ﺑﯿﻞ و ﻫﺮﻣﯿﻮن رو از اﯾﻨﺠﺎ دور‬
‫ﮐﻦ‪...‬ﻋﺠﻠﻪ ﮐﻦ‬
‫اﻣﺎ رون ﻗﺎدر ﺑﻪ ﺣﺮﮐﺖ ﻧﺒﻮد ‪.‬ﻫﺮی در ﺑﺮاﺑﺮ ﻋﻨﮑﺒﻮت ﺟﺎ ﺧﺎﻟﯽ داد و ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬زودﺑﺎش‬
‫رون‬
‫ﺑﻌﺪ ﻏﻠﻄﯽ زد و ﻃﻠﺴﻤﯽ را ﺑﻪ ﯾﮑﯽ از ﭘﺎﻫﺎی ﻋﻨﮑﺒﻮت زد ‪.‬ﭘﺎی ﻋﻨﮑﺒﻮت ﮐﻨـﺪه ﺷـﺪ و‬
‫اﻓﺘﺎدوﻫﯿﻮﻻ ﻧﻌﺮه ای ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﺎ ﺧﺸﻤﯽ وﺣﺸﯿﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﻫﺮی ﺣﻤﻠـﻪ ﮐـﺮد‪.‬اﯾـﻦ ﺑـﺎر از ﭘـﺎی‬
‫اﺿﺎﻓﻪ ای ﮐﻪ ﻫﺮی ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﺮد اﺷﺘﺒﺎﻫﺎ ﭘﺸﺘﺶ ﺳﺒﺰ ﺷﺪه ﺑﻪ ﺻﻮرﺗﯽ ﺷـﻼق وار اﺳـﺘﻔﺎده‬
‫ﮐﺮد‪.‬ﻧﻮک ﭘﺎﯾﺶ ﺗﯿﺰ و ﺑﺮﻧﺪه ﺑﻮد و ﺑﻪ ﻫﺮ ﻃﺮف ﺗﺎب ﻣﯿﺨﻮرد‪.‬ﻫﺮی از ﺟﻠﻮی ﭼﻨﺪ ﺣﺮﮐﺖ‬
‫او ﺟﺎﺧﺎﻟﯽ داد از زﯾﺮ ﺷﮑﻤﺶ ﮔﺬﺷﺖ و ﺳﻌﯽ ﮐﺮد او را از دوﺳﺘﺎﻧﺶ دور ﮐﻨﺪ‪.‬اﻣﺎ ﭘـﺎی‬
‫ﮐﻤﻨﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﯿﻮﻻ ﻣﺎﻧﻊ ﺣﺮﮐﺘﺶ ﻣﯿﺸﺪ‪.‬ﻫﺮی ﻧـﺸﺎﻧﻪ ﮔﯿـﺮی ﮐـﺮد و درﺳـﺖ زﻣـﺎﻧﯽ ﮐـﻪ‬
‫ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ ﻃﻠﺴﻤﯽ را ﺑﻪ آن ﺑﺰﻧﺪ ﻋﻨﮑﺒﻮت ﺣﺮﮐـﺖ ﺗﻨـﺪی ﮐـﺮد ‪...‬ﺳﻮزﺷـﯽ ﺑـﺪﻧﺶ را‬
‫ﮔﺮﻓﺖ ‪.‬ﻓﺮﯾﺎدی ﮐﺸﯿﺪ و ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ از دﺳﺘﺶ اﻓﺘﺎد ‪.‬ﺿﺮﺑﻪ ی ﭘﻨﺠﻪ ی ﭘﺎی اﺿﺎﻓﯽ ﻫﯿﻮﻻ‬
‫ﭘﻬﻠﻮی ﻫﺮی را درﯾﺪه ﺑﻮد‪..‬ﻫﺮی ﺑﻪ زﺣﻤﺖ اﯾﺴﺘﺎد‪...‬‬
‫ﻫﯿﻮﻻی ﺧﺸﻤﮕﯿﻦ ﺟﻠﻮﻣﯽ آﻣﺪ ‪...‬آﻣﺎده ی ﮐﺸﺘﻦ ﻫﺮی ﺑـﻮد ‪.‬ﻧﯿـﺸﺶ را ﺑﻠﻨـﺪ ﮐـﺮد و ﺑـﺎ‬
‫ﻗﺪرت ﻓﺮو آورد‪...‬ﻫﺮی ﻓﺮﯾﺎدی ﮐﺸﯿﺪ‪...‬ﺿﺮﺑﻪ ی ﻣﺤﮑﻤﯽ ﺑﻪ ﺷﺎﻧﻪ اش ﺧﻮرد ‪...‬ﯾﮏ ﻧﻔـﺮ‬
‫ﻫﺮی را ﺑﻪ ﮔﻮﺷﻪ ای ﭘﺮﺗﺎب ﮐﺮد‪...‬رون ﺑﺮ زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد‪,‬ﻧﯿﺶ ﻫﯿﻮﻻ در ﺑـﺪﻧﺶ ﻓـﺮو ﺷـﺪه‬
‫ﺑﻮد و ﻋﻨﮑﺒﻮت ﺧﺸﻤﮕﯿﻦ ﺑﻪ ﻃﺮﻓﺶ ﻣﯿﺮﻓﺖ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﻣﻌﻄﻞ ﻧﮑﺮد‪...‬اوﻟﯿﻦ وردی ﮐﻪ ﺑﻪ ذﻫﻨﺶ ﻣﯿﺮﺳﯿﺪ را ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﺗﺎﻻﺗﺎﻟﮕﺮا‬

‫‪291‬‬

‫‪292‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﯿﻮﻻ ﺑﺎ ﭘﺎﻫﺎﯾﺶ روی زﻣﯿﻦ ﺿﺮب ﮔﺮﻓﺖ‪...‬ﺑﻌﺪ ﺗﻌـﺎدﻟﺶ را از دﺳـﺖ داد و ﻣﺤﮑـﻢ ﺑـﺮ‬
‫زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺧﻮد را ﺑﻪ رون رﺳﺎﻧﺪ ‪:‬ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ؟‬
‫_ﺧﻮﺑﻢ‬
‫و ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻋﻨﮑﺒﻮت ﮐﺮد ﮐﻪ ﻫﻨﻮز دﺳﺖ و ﭘﺎ ﻣﯿﺰد‪.‬ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﺑﻠﻨﺪ ﺷﻮد اﻣﺎ ﻫﺮی اﺟـﺎزه‬
‫ﻧﺪاد‪.‬ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﯽ‪...‬ﺑﺬار ﯾﻪ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ زﺧﻤﺖ ﺑﻨﺪازم‬
‫رون دﺳﺖ ﻫﺮی را ﭘﺲ زد‪:‬ﺑﺎﯾﺪﯾﻪ راﻫﯽ ﺑﺎﺷﻪ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﭘﺎی ﺧﻮن آﻟﻮد رون ﮐﺮد‪:‬ﺑﺎﯾﺪ ﯾﻪ ﺑﺰرﮔﺘﺮ رو ﺧﺒﺮ ﮐﻨـﯿﻢ ‪,‬ﺑﺒﯿـﻨﻢ‬
‫رون ﻣﻄﻤﺌﻨﯽ ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ؟‬
‫رون ﻧﺎﻟﯿﺪ‪:‬آره‬
‫اﻣﺎ ﺳﺮش ﮔﯿﺞ ﻣﯿﺮﻓﺖ و ﭘﺎﯾﺶ ﺑﯽ ﺣﺲ ﺷﺪه ﺑﻮد‪...‬ﺑﯽ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺷﺮاﯾﻄﺶ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪:‬ﺗـﻮ‬
‫ﮔﻔﺘﯽ داﻣﺒﻠﺪور ﮔﻔﺘﻪ ﮐﻪ وﻟﺪﻣﻮرت از ﯾﻪ ﺟﺎدوﮔﺮ ﮐﻢ ﺳﻦ اﻧﺘﻈﺎر رﺳـﯿﺪن ﺑـﻪ اﯾﻨﺠـﺎ رو‬
‫ﻧﺪاره‪....‬اﯾﻦ ﺣﻔﺎظ اﺣﺘﻤﺎﻻ ﻣﺮز ﺳﻨﯽ ﻧﯿﺴﺖ‪...‬‬
‫ﻓﮑﺮی در ﺳﺮ ﻫﺮی ﺟﺎن ﮔﺮﻓﺖ‪,‬در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﺳﻌﯽ ﻣﯿﮑﺮد رون را ﺳﺮ ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻨﺸﺎﻧﺪ زﻣﺰﻣﻪ‬
‫ﮐﺮد‪:‬اون وﺳﯿﻠﻪ ی دﺳﺘﺮﺳﯽ رو ﻫﻤﯿﻨﺠﺎ ﮔﺬاﺷﺘﻪ‪.‬‬
‫_ﭼﯽ؟‬
‫_ﻫﯿﻮﻻ رون!!! اون ﺑﺎﯾﺪ ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز رو ﺑﺮای ﻣﺎ ﺑﺮداره‬
‫رون وﺣﺸﺖ زده ﺑﻪ ﻫﺮی ﻧﮕﺎﻫﯽ ﮐﺮد‪.‬ﺻﺪاﯾﺶ از ﺿﻌﻒ ﻣﯿﻠﺮزﯾﺪ‪:‬ﻫﺮی‪...‬وﻟﯽ ﭼﻄﻮری؟‬
‫ﺻﻮرت رون ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﺮاﻓﺮوﺧﺘﻪ ﺗﺮ ﻣﯿﺸﺪ‪.‬ﻫﺮی دﺳﺘﺶ را ﮔﺮﻓﺖ‪:‬ﺗﺐ داری‪...‬‬
‫رون ﺧﻨﺪﯾﺪ‪:‬ﻣﻦ ﺧﻮﺑﻢ‪.‬ﯾﻪ ﻓﮑﺮی ﺑﺮای ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز ﺑﮑﻦ‪.‬اون ﻫﯿـﻮﻻ ﻓﻘـﻂ از وﻟـﺪﻣﻮرت‬
‫اﻃﺎﻋﺖ ﻣﯿﮑﻨﻪ‬

‫‪292‬‬

‫‪293‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی وﺣﺸﺖ زده ﺑﻪ رون ﮐﻪ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﯽ ﺣﺎل ﺗﺮ ﻣﯿﺸﺪ ﻧﮕﺮﯾﺴﺖ‪.‬ﭼﺎره ای ﻧﺪاﺷﺖ ﺑﺎﯾﺪ‬
‫زودﺗﺮ رون را از آﻧﺠﺎ ﻣﯿﺒﺮد‪:‬ﻧﻪ وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻃﻠﺴﻢ ﻓﺮﻣﺎن ﺟﺎدو ﺷﺪه‬
‫ﻫﺮی اﯾﻨﺮا ﮔﻔﺖ و ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﺎﻻ آورد ‪.‬‬
‫دﺳﺖ ﻟﺮزان رون دﺳﺘﺶ را ﮔﺮﻓﺖ‪:‬دﯾﻮﻧﻪ ﺷﺪی؟ﻃﻠﺴﻢ ﻧﺎﺑﺨﺸﻮدﻧﯽ؟اوﻧﻢ اﻻن!!!‬
‫_رون اﯾﻦ آﺧﺮﯾﻦ راه ﺣﻠﻪ‪.‬ﺑﺎﯾﺪ زودﺗﺮ ﺷـﻤﺎ ﺳـﻪ ﺗـﺎ رو از اﯾﻨﺠـﺎ ﺑﺒـﺮم ‪ ,‬ﺑﺒﯿـﻨﻢ ﻣﯿﺘـﻮﻧﯽ‬
‫ﻃﻠﺴﻤﺸﻮ ﺑﺎﻃﻞ ﮐﻨﯽ؟‬
‫ﺻﺪای رون ﻟﺮزﯾﺪ‪,‬ﺑﺎ ﺑﯽ ﺣﺎﻟﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﺑﺘﻮﻧﻢ‬
‫_ﺧﻮﺑﻪ‪.‬آﻣﺎده ﺑﺎش رون‪.‬وﻗﺘﯽ ﺑﻬﺖ ﮔﻔﺘﻢ ﺑﺎﻃﻠﺶ ﮐﻦ‬
‫_ﺑﺎﺷﻪ‬
‫_ﺣﺎﻻ‬
‫رون وردی زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد ‪.‬ﻫﯿﻮﻻ ﺑﻪ ﻣﺤﺾ ﺳﺎﮐﻦ ﺷﺪن دوﺑﺎره ﺑﻪ ﺳﻤﺖ آﻧﻬﺎ ﺣﻤﻠﻪ ور ﺷـﺪ‬
‫‪.‬‬
‫اﯾﻨﺒﺎر ﻫﺮی ﺟﻠﻮی رون اﯾﺴﺘﺎد‪.‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﺎﻻ ﺑﺮد و ﻃﻠﺴﻢ ﻓﺮﻣﺎن را اﺟﺮا ﮐﺮد‬
‫ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺮی ﺑﯽ اﺛﺮ ﺑـﻮد ‪.‬آن ﻣﻮﺟـﻮد ﻫﻤﭽﻨـﺎن ﺟﻠـﻮ ﻣﯿ‪Ĥ‬ﻣـﺪ ‪:‬رون از ﻣـﻦ ﻓﺎﺻـﻠﻪ ﺑﮕﯿـﺮ‬
‫‪,‬ﻧﺸﻨﯿﺪی ﭼﯽ ﮔﻔﺘﻢ ؟از اﯾﻨﺠﺎ دور ﺷﻮ‬
‫ﺟﻮاﺑﯽ داده ﻧﺸﺪ‪.‬ﺑﻪ ﻧﺎﭼﺎر ﺑﺮﮔﺸﺖ ‪.‬رون روی زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد و ﮐﻒ از دﻫﺎﻧﺶ ﺑﯿـﺮون‬
‫ﻣﯿﺮﯾﺨﺖ‬
‫ﻫﺮی ﻧﺎﻟﯿﺪ‪ :‬ﻧﻪ‪ ...‬رون‪....‬ﻧﻪ‪...‬ﺑﻠﻨﺪ ﺷﻮ‬
‫ﻋﻨﮑﺒﻮت ﻏﺮﺷﯽ ﮐﺮد‪.‬ﺻـﺪاﯾﯽ در ﮔـﻮش ﻫـﺮی زﻧـﮓ زد‪:‬ﺑﺎﯾـﺪ از ﺗـﻪ دل ﺑﺨـﻮای و از‬
‫اﻧﺠﺎﻣﺶ ﻟﺬت ﺑﺒﺮی‪...‬‬
‫ﯾﮏ ﻗﺪم ﺑﻪ ﻫﯿﻮﻻ ﻣﺎﻧﺪه ﻫﺮی ورد را ﻓﺮﯾﺎد زد‪...‬‬

‫‪293‬‬

‫‪294‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫اﯾﻨﺒﺎر ﻫﯿﻮﻻ ﺻﺎف اﯾﺴﺘﺎد ‪.‬ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑﻪ ﭼﺸﻤﻬﺎی ﻫﺮی ﺧﯿﺮه ﺷﺪ ‪.‬‬
‫رون در ﭘﺸﺖ ﺳﺮش ﻧﺎﻟﯿﺪ‪:‬ﻋﺎﻟﯿﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن‪...‬ﺗﻮﭘﻮ ﭘﺎس ﺑﺪه ﺑﻪ ﮔﺮاپ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺑﻐﺾ ﺑﻪ رون ﻧﮕﺎﻫﯽ ﮐﺮد‪:‬ﺗﻮ ﺑﺎﯾﺪ اون دﺳﺘﺒﻨﺪ رو ﺑﺮای ﻣـﻦ ﺑﯿـﺎری‪,‬ﺑﻌـﺪ از اون‬
‫ﻣﯿﺮی ﺳﺮ ﺟﺎت و ﻫﻤﻮﻧﺠﺎ ﻣﯿﻤﻮﻧﯽ ﺗﺎ وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﻣﺎ از اﯾﻨﺠﺎ دور ﺑﺸﯿﻢ ‪...‬ﺣﺎﻻ ﺑﺮو‬
‫ﻋﻨﮑﺒﻮت ﺑﻪ ﻃﺮف ﻣﺤﻔﻈﻪ ﭘﺮﯾﺪ‪...‬ﺑﻪ راﺣﺘﯽ از دﯾـﻮاره ی وﺣـﺎﻓﻆ ﮔﺬﺷـﺖ و دﺳـﺘﺒﻨﺪ را‬
‫ﺑﯿﺮون آورد آﻧﺮا ﺟﻠﻮی ﻫﺮی ﺑﺮ زﻣﯿﻦ ﮔﺬاﺷﺖ و ﺑﻪ ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﺑﺮﮔﺸﺖ‪.‬‬
‫ﻫﺮی دﺳﺘﺒﻨﺪ را ﺑﺮداﺷﺖ و ﺑﻪ ﻃﺮف رون ﺑﺮﮔﺸﺖ‪:‬رون ﻣﺎ ﻣﻮﻓﻖ‪....‬رون‪....‬‬
‫ﭼﯿﺰی در وﺟﻮدش ﻓﺮو اﻓﺘﺎد ‪.‬رون ﺑﯽ ﺣﺮﮐﺖ ﺑﺮزﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد‪...‬‬
‫***************************************‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﭘﺎﻧﺴﻤﺎن زﺧﻢ ﻫﺮی را ﻋﻮض ﮐﺮد‪.‬دو روز ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﺮی از ﮐﻨـﺎر‬
‫رون ﺗﮑﺎن ﻧﺨﻮرده ﺑﻮد‪.‬ﻣﯿﺪاﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺣﺎل ﻟﻮﭘﯿﻦ‪,‬ﻣﻮدی ‪,‬ﺑﯿﻞ و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺧﻮب اﺳﺖ اﻣﺎ از‬
‫ﭼﺎرﻟﯽ ﺧﺒﺮی ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬ﻓﺮد و ﺟﺮج آن دو را ﺑﻪ ﺳﻨﺖ ﻣﺎﻧﮕﻮ رﺳﺎﻧﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ‪.‬اﻣـﺎ ﻫـﺮی ﺗـﺎ‬
‫ﻟﺤﻈﻪ ای ﮐﻪ ﺧﯿﺎﻟﺶ از ﺳﻼﻣﺘﯽ رون راﺣﺖ ﻧﺸﺪ اﺟﺎزه ﻧﺪاد ﺷﻔﺎ دﻫﻨﺪه ﻫـﺎ ﺑـﻪ زﺧﻤـﺶ‬
‫دﺳﺖ ﺑﺰﻧﻨﺪ‪.‬‬
‫ﺑﺎاﯾﻦ ﺣﺎل رون ﻫﻨﻮز ﺑﻬﻮش ﻧﯿﺎﻣﺪه ﺑﻮد ‪.‬‬
‫ﻫﺮی رو ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺧﺒﺮی از ﭼﺎرﻟﯽ ﻧﺸﺪ؟‬
‫_ﭼﺮا ‪...‬ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ ﺣﺎﻟﺶ ﺑﻬﺘﺮه‪.‬ﻋﺰﯾﺰم ﺑﻬﺘﺮه ﯾﮑﻢ اﺳﺘﺮاﺣﺖ ﮐﻨﯽ‪.‬‬
‫اﯾﻦ ﭘﻨﺠﺎﻫﻤﯿﻦ ﺑﺎر در دو روز ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ اﯾﻦ ﺟﻤﻠﻪ را ﺑﺮزﺑﺎن آورده ﺑﻮد‬
‫و ﻫﺮﺑﺎر ﻓﻘﻂ دو ﮐﻠﻤﻪ از ﻫﺮی ﺷﻨﯿﺪ‪:‬ﻣﻦ ﺧﻮﺑﻢ‬
‫ﻣﺎﻟﯽ وﯾﺰﻟﯽ ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﻣﯿﺪاﻧﺴﺖ اﺻﺮار ﺑﯽ ﻓﺎﯾﺪه اﺳﺖ ‪.‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﺳﺮی ﺗﮑﺎن داد و از اﺗﺎق‬
‫ﺧﺎرج ﺷﺪ‪.‬‬

‫‪294‬‬

‫‪295‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ ﺷﻔﺎدﻫﻨﺪه ای وارد ﺷﺪ ‪.‬ﻧﮕﺎه ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﻫﺮی ﮐﺮد‪:‬ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯿﮑﻨﯽ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺎﺷﻪ‬
‫اﺳﺘﺮاﺣﺖ ﮐﻨﯽ؟‬
‫_ﺣﺎﻟﺶ ﭼﻄﻮره؟‬
‫_ اون ﺧﻮﺑﻪ‪ .‬دﯾﮕﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻬﻮش ﺑﯿﺎد‪.‬اﻣﺎ ﻓﮑﺮ ﻧﮑﻨﻢ ﺗﻮ ﺧﻮب ﺑﺎﺷﯽ ﻣﺮد ﺟﻮان‬
‫ﻫﺮی ﺑﻐﻀﺶ را ﻓﺮو ﺧﻮرد‪:‬ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻣﻦ اﯾﻦ ﺑﻼ ﺳﺮش اوﻣﺪ‪.‬‬
‫ﺷﻔﺎ دﻫﻨﺪه در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ رون را ﻣﻌﺎﯾﻨﻪ ﻣﯿﮑﺮد ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬ﻣﻦ ﻧﻤﯿﺪوﻧﻢ ﭼﺮا اﯾﻨﻄﻮری ﺷـﺪه‬
‫اﻣﺎ واﻗﻌﺎ ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﻪ ﮐﻪ ﻫﻤﭽﯿﻦ دوﺳﺘﯽ داره‪.‬‬
‫درﺳﺖ در ﻫﻤﯿﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﻓﺮد و ﺟﺮج وارد ﺷﺪﻧﺪ‪.‬ﻫﺮ دو ﺧﺴﺘﻪ وﻟﯽ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺟﺮج ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﺑﻪ ﻫﺮی ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﻤﻮﻣﺶ ﮐﺮدﯾﻢ ‪...‬ﺑﺮای ﭘﺲ ﻓﺮدا ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﺣﺎﺿﺮه‬
‫ﻫﺮی ﻧﮕﺎه ﺳﺮﯾﻌﯽ ﺑﻪ ﺷﻔﺎدﻫﻨﺪه ﮐﻪ از در ﺧﺎرج ﻣﯿﺸﺪ ﮐﺮد‪:‬ﭼﺮا ﭘﺲ ﻓﺮدا؟‬
‫_ﺑﺪون ﻟﻮﭘﯿﻦ و ﻣﻮدی و ﺑﻘﯿﻪ ﻧﻤﯿﺸﻪ‬
‫ﺟﺮج اﯾﻨﺮا ﮔﻔﺖ و ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻫﺮی ﮐﺮد‪:‬ﺑﻬﺘﺮ ﻧﯿﺴﺖ ﯾﮑﻢ ﺑﺨﻮاﺑﯽ ؟ اﯾﻨﻄﻮری از ﭘﺎ ﻣﯿﻮﻓﺘﯽ‬
‫_ﻣﻦ ﺧﻮﺑﻢ ﻓﺮد‬
‫ﻓﺮد اﺧﻤﯽ ﮐﺮد‪:‬ﻣﻌﻠﻮﻣﻪ!!! اﯾﻨﻘﺪر ﺧﻮﺑﯽ ﮐﻪ ﻣﺎ رو ﺑﺎ ﻫﻢ اﺷﺘﺒﺎه ﻣﯿﮕﯿﺮی‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ دﺳﺖ در ﺟﯿﺒﺶ ﮐﺮد و آﺑﻨﺒﺎت ﺻﻮرﺗﯽ رﻧﮕﯽ را در آورد‪:‬ﺣﺪاﻗﻞ اﯾﻨﻮ ﺑﺨﻮر ﺧﺴﺘﮕﯽ‬
‫ﺗﻮ ﮐﻢ ﻣﯿﮑﻨﻪ‬
‫ﻫﺮی آﺑﻨﺒﺎت را در دﻫﺎن ﮔﺬاﺷﺖ‪.‬ﺑﻪ ﻓﺎﺻﻠﻪ ی ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﺪﻧﺶ ﺷﻞ ﺷـﺪ و در ﺻـﻨﺪﻟﯽ‬
‫ﻓﺮو رﻓﺖ ‪.‬آﺧﺮﯾﻦ ﭼﯿﺰی ﮐﻪ ﺷﻨﯿﺪ ﺻﺪای ﺟﺮج ﺑﻮد‪:‬ﻋﻤﻠﯿﺎت ﺑﺎ ﻣﻮﻓﻘﯿﺖ اﻧﺠﺎم ﺷﺪ‪.‬‬
‫*************************************‬

‫‪295‬‬

‫‪296‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻧﻤﯿﺪاﻧﺴﺖ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻋﺖ ﺧﻮاﺑﯿﺪه اﻣﺎ ﻫﻮا ﺗﺎرﯾﮏ ﺑﻮد ‪.‬اﻃﺮاف را ﻧﮕﺎه ﮐﺮد اﺗﺎق رون را ﺑـﻪ‬
‫ﺧﻮﺑﯽ ﻣﯿﺸﻨﺎﺧﺖ ‪.‬ﺻﺪاﻫﺎﯾﯽ از ﺑﯿﺮون ﻣﯿﺸﻨﯿﺪ‪:‬رون وﯾﺰﻟﯽ‪...‬ﺗﻮ ﺣﻖ ﻧﺪاﺷﺘﯽ ﻣﻨـﻮ ﺑﯿﻬـﻮش‬
‫ﮐﻨﯽ‬
‫_ﺑﺲ ﮐﻦ ﺟﯿﻨﯽ‪,‬ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺧﻮدت ﺑﻮد‪.‬ﺣﺘﯽ ﻣﻮدی ﻫﻢ ﺳﺎﻟﻢ از اون ﺟﻬﻨﻢ در ﻧﯿﻮﻣﺪ‪.‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﭘﺎﻓﺸﺎری ﮐﺮد‪:‬اﻣﺎ ﻫﺮی ﺳﺎﻟﻤﻪ‬
‫ﺻﺪای ﻓﺮﯾﺎد ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺑﮕﻮﺷﺶ رﺳﯿﺪ‪:‬ﺑﺎﺷﻤﺎ دو ﺗﺎم‪,...‬ﻫﺮی ﺑﻪ اﺳﺘﺮاﺣﺖ اﺣﺘﯿـﺎج داره‬
‫‪.‬ﺑﻬﺘﺮه ﺻﺪاﺗﻮﻧﻮ ﺑﯿﺎرﯾﻦ ﭘـﺎﯾـﯿـﻦ‬
‫ﻫﺮی در را ﺑﺎز ﮐﺮد‪:‬ﻣﻦ ﺑﯿﺪارم‬
‫_ﺑﻔﺮﻣﺎ ‪...‬اﯾﻨﻘﺪر ﺟﯿﻎ و داد ﮐﺮدﯾﻦ ﮐﻪ ﺑﯿﺪار ﺷﺪ‪.‬ﻋﺰﯾﺰم ﺑﻬﺘﺮه ﺑﺮی ﺑﺨﻮاﺑﯽ‬
‫اﻣﺎ ﻫﺮی ﺣﻮاﺳﺶ ﺟﺎی دﯾﮕﺮی ﺑﻮد‪.‬ﻧﮕﺎﻫﺶ در ﻧﮕﺎه رون ﻗﻔﻞ ﺷﺪه و ﺑﻐﺾ ﮐﺮده ﺑﻮد‪ ,‬ﺑﯽ‬
‫ﻣﻘﺪﻣﻪ او را در آﻏﻮش ﮐﺸﯿﺪ‪:‬رون‪...‬رون‪...‬ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻢ ﮐﻪ ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ‬
‫رون ﺧﻨﺪﯾﺪ‪:‬ﻫﯽ‪...‬ﻫﺮی ﺑﺴﻪ‪,‬ﻧﻤﯿﺪوﻧﺴﺘﻢ اﯾﻨﻘﺪر ﻋﺰﯾﺰ ﺷﺪم!‬
‫_ﭼﺮا اﯾﻦ ﮐﺎرو ﮐﺮدی؟‬
‫رون ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬اﮔﻪ ﺗﻮ ﺑﻮدی ﻧﻤﯿﮑﺮدی؟!‬
‫ﻧﮕﺎه ﻫﺮی ﻧﺎﮔﻬﺎن ﻋﻮض ﺷﺪ‪:‬دﯾﮕﻪ اﯾﻦ ﮐﺎرو ﻧﮑﻦ رون‪,‬دﯾﮕﻪ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ اﯾﻦ ﮐﺎرو ﻧﮑﻦ‬
‫**************************************‬
‫ﺳﺮ ﻣﯿﺰ ﺷﺎم ﻫﺮی از ﻓﺮد ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬اون ﭼﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﻮردم دادﯾﻦ؟‬
‫ﻓﺮد ﺳﺮخ ﺷﺪ‪:‬ﻣﻌﺬرت ﻣﯿﺨﻮام رﻓﯿﻖ‪,‬وﻟﯽ زﯾﺎدی داﺷﺘﯽ ﺑﻪ ﺧﻮدت ﺳﺨﺖ ﻣﯿﮕﺮﻓﺘﯽ‪.‬‬
‫ﺟــﺮج ﺳــﺮی ﺑــﻪ ﺗﺎﯾﯿــﺪ ﺗﮑــﺎن داد و در ﺣﺎﻟﯿﮑــﻪ ﺗﮑــﻪ ای از ران ﻣــﺮﻏﺶ را ﻣﯿﺨــﻮرد‬
‫ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﺎﻣﻮرﯾﺖ از ﻃﺮف ﻣﺎﻣﺎن ﺑﻮد‪...‬وﻗﺘﯽ دﯾﺪ ﻫﺮ ﮐﺎری ﻣﯿﮑﻨﻪ ﻧﻪ ﭼﯿﺰی ﻣﯿﺨﻮری ‪ ,‬ﻧـﻪ‬
‫از ﮐﻨﺎر رون ﺟﻢ ﻣﯿﺨﻮری‪.....‬‬

‫‪296‬‬

‫‪297‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﺧﻨﺪﯾﺪ‪:‬ﻧﮕﻔﺘﯽ ﭼﯽ ﺑﻮد؟‬
‫_آﺑﻨﺒﺎت ﺧﻮاب آور‪...‬ﻣﺜﻞ آﺑﻨﺒﺎﺗﻬﺎی ﺟﯿﺮ ﺟﯿﺮﮐﯿﻪ‪,‬ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﺟـﺎی ﺗﺨـﻢ ﮐـﺮﮐﺲ ‪ ,‬ﺷـﺮﺑﺖ‬
‫ﺧﻮاب ﺧﺎﻧﻢ ﭘﺎﻣﻔﺮی رو ﺗﻮش رﯾﺨﺘﯿﻢ‪.‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﻧﮕﺎه ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﮐﺮد‪:‬ﭘﺴﺮا‪....‬ﺑﺴﻪ دﯾﮕﻪ ‪.‬ﺑﻬﺘﺮه ﺑﺮﯾﻦ ﺑﺨﻮاﺑﯿﻦ‪.‬ﻓﺮدا ﮐﻠـﯽ‬
‫ﮐﺎر دارﯾﻢ‬
‫ﻫﺮی ‪,‬ﻓﺮد و ﺟﺮج ﻧﮕﺎه ﻣﻌﻨﯽ داری رد و ﺑﺪل ﮐﺮدﻧﺪ و ازﺟﺎ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫****************************************‬
‫ﻓﺮدا ﺻﺒﺢ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺣﺴﺎﺑﯽ از آﻧﻬﺎ ﮐﺎر ﮐﺸﯿﺪ‪.‬ﺑﻌﺪ از آن ﻫﺮی ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺳـﺎﻋﺎت ﺑﻌـﺪ از‬
‫ﻇﻬﺮ را ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﻓﺮد‪,‬ﺟﺮج و رون ﺑﻪ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﮐﻮﯾﯿﺪﯾﭻ ﭘﺮداﺧﺖ‪.‬ﺑﻌﺪ از ﯾﮏ ﺑـﺎزی ﭼﻬـﺎر‬
‫ﻧﻔﺮه ﺣﺪود ﻋﺼﺮ ﺧﺴﺘﻪ و ﮔﺮﺳﻨﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮﮔﺸﺘﻨﺪ‪.‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺷﺎم ﻣﻔﺼﻠﯽ ﺗﺪارک دﯾﺪه ﺑﻮد و ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ را ﺑﺮای اﺟﺮای ﻧﻘﺸﻪ آﻣـﺎده ﮐـﺮده‬
‫ﺑﻮد‪ .‬وﻗﺘﯽ ﻫﺮی ﺳﺮ ﻣﯿﺰ ﻧﺸﺴﺖ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﻣﺜﻞ ﻫﻤﯿـﺸﻪ ﻧـﺼﻒ ﻣﯿـﺰ را در ﺑـﺸﻘﺎب او‬
‫ﺧﺎﻟﯽ ﮐﺮد‪:‬زودﺗﺮ ﺷﺎم ﺗﻮﻧﻮ ﺑﺨﻮرﯾﻦ‪...‬ﺑﺮای ﺟﻠﺴﻪ ی اﻣﺸﺐ ﮐﻠﯽ ﮐﺎر دارﯾﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻣﺘﻌﺠﺐ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬اﻣﺸﺐ؟ﻣﮕﻪ ﺟﻠﺴﻪ ﻓﺮدا ﻧﺒﻮد؟‬
‫_ﭼﺮا ﻋﺰﯾﺰم‪.‬وﻟﯽ ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ ﮐﻪ اﻓﺘﺎده ﯾﻪ ﺟﻠﺴﻪ ی ﻓﻮری دارﯾﻢ‪.‬‬
‫رون ﮐﻨﺠﮑﺎواﻧﻪ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬اﺗﻔﺎق؟ ﮐﺪوم اﺗﻔﺎق؟‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﻧﮕﺎه ﺗﻨﺪی ﺑﻪ او ﮐﺮد‪:‬اﯾﻦ ﻣﺴﺌﻠﻪ ﺑﻪ اﻋﻀﺎی ﻣﺤﻔﻞ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ‪.‬‬
‫_وﻟﯽ ﻫﺮی ﮐﻪ ﻋﻀﻮ ﻣﺤﻔﻞ ﻧﯿﺴﺖ‪...‬‬
‫_ﺷﺮاﯾﻂ ﻫﺮی ﻓﺮق ﻣﯿﮑﻨﻪ‬
‫رون ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ داد ﮐﺸﯿﺪ‪:‬ﭼﯽ؟!!! ﯾﻌﻨﯽ ﻫﺮی ﺑﺪوﻧﻪ و ﻣﻦ ﻧﺪوﻧﻢ؟وﻟﯽ ﻣﺎﻣﺎن‪.....‬ﻫـﺮی ﺧﯿﻠـﯽ‬
‫ﻧﺎﻣﺮدی ﭼﺮا ﭼﯿﺰی ﺑﻬﻢ ﻧﮕﻔﺘﯽ؟‬

‫‪297‬‬

‫‪298‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻋﺬرﺧﻮاﻫﺎﻧﻪ ای زد‪:‬رون ﻣﻦ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰو ﺑﻪ ﺗﻮ ﻣﯿﮕﻢ‪...‬اﻣﺎ اﺟﺎزه ﻧﺪاﺷﺘﻢ‪.‬‬
‫رون ﻓﺮﯾﺎد ﮐﺸﯿﺪ‪:‬ﻟﻌﻨﺘﯽ ﺗﻮ ﻫﻢ ﻣﺜﻞ ﻓﺮد و ﺟﺮﺟﯽ‬
‫ﻓﺮد ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬ﮐﺎﻣﻼ درﺳﺘﻪ‪ ,‬ﺑﺎ ﻃﺮﺣﯽ ﮐﻪ داده ﺛﺎﺑﺖ ﮐﺮده ﻣﺜﻞ ﻣﺎ ﻧﺎﺑﻐﺲ‬
‫ﺟﺮج ﺧﻨﺪه ای ﮐﺮد‪:‬ﺑﺲ ﮐﻦ رون ‪...‬ﻫﺮی ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﺴﺖ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺑﮕـﻪ ﭼـﻮن ﺗـﻮ ﻋـﻀﻮ ﻣﺤﻔـﻞ‬
‫ﻧﯿﺴﺘﯽ‪...‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﭼﯿﺰی از ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎ ﺑﺪوﻧﯽ ‪.‬ﻣﺜﻞ ﻫﻤﯿﻦ آﺧﺮی ‪.‬ﺷﺮط ﻣﯿﺒﻨﺪم ﻣﺤﺸﺮ‬
‫ﻣﯿﺸﻪ‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﻧﮕﺎه ﻫﺸﺪار دﻫﻨﺪه ای ﺑﻪ دو ﭘﺴﺮش ﮐﺮد‪:‬ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺷﺎم ﺳﺮد ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﺟﺮج ﺳﺮش را ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ و ﻓﺮد ﺳﮑﻮت ﮐﺮد ‪.‬اﻣﺎ رون دﺳﺖ ﺑﺮدار ﻧﺒﻮد‪:‬وﻟﯽ ﻣﻨﻢ ﺑـﺎ‬
‫اون ﺗﻮی دﻫﻠﯿﺰ ﺑﻮدم‪...‬‬
‫ﻓﺮد ﭼﺸﻤﮑﯽ ﺑﻪ ﻫﺮی زد‪:‬آره‪,‬ﺷﻨﯿﺪم ﮐﻪ ﺑﺎ ﯾﻪ ﻋﻨﮑﺒﻮت درﮔﯿﺮ ﺷﺪی‪....‬‬
‫رﻧﮓ رون آﺷﮑﺎرا ﭘﺮﯾﺪ‪.‬او از اﺳﻢ ﻋﻨﮑﺒﻮت ﻫﻢ ﻣﺘﻨﻔﺮ ﺑﻮدو ﻫﺮی اﻗﺮار ﻣﯿﮑﺮد آن ﻫﯿـﻮﻻ‬
‫ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺪﺗﺮ از ﻋﻨﮑﺒﻮت ﺑﻮد‪ :‬ﻓﺮد وﯾﺰﻟﯽ دﻫﻨﺘﻮ ﺑﺒﻨﺪ‪.‬ﻣﺎﻣﺎن ﻣﻨﻢ ﻣﯿﺨﻮام ﻋﻀﻮ ﻣﺤﻔﻞ ﺑﺸﻢ‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺑﺎ ﺗﺎﺳﻒ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ ﻋﺰﯾﺰم ﺗﻮ ﻫﻨﻮز ﺧﯿﻠﯽ ﮐﻮﭼﯿﮑﯽ‬
‫ﺟﺮج ﺧﻨﺪﯾﺪ‪:‬آﺧﯽ‪...‬روﻧﯽ ﻧﺎزﻧﺎزی‬
‫رون ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ داد زد‪:‬ﻣﻦ از ﻫﺮی ﺑﺰرﮔﺘﺮم‬
‫_وﻟﯽ ﻫﺮی ﻋﻀﻮ ﻣﺤﻔﻞ ﻧﯿﺴﺖ رون‪.....‬‬
‫ﺻﺪاﯾﯽ ﺣﺮف ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ را ﻗﻄﻊ ﮐﺮد‪:‬ﻣﺎﻟﯽ‪...‬ﻣﻤﮑﻨﻪ ﯾﻪ ﻟﺤﻈﻪ‪...‬‬
‫ﻫﻤﻪ ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﺑﻪ اﻃﺮاف ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧﺪ ﺑﻪ ﺟﺰ رون ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﺑﺎ ﻓﺮد ﺳﺮ و ﮐﻠﻪ ﻣﯿﺰد‪.‬‬
‫ﺳﺮ ﺟﺎدوﮔﺮی در ﺷﻮﻣﯿﻨﻪ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد ‪.‬ﺻـﻮرت ﻻﻏـﺮ و ﻣﻮﻫـﺎی ﺧﺮﻣـﺎﯾﯽ داﺷـﺖ و‬
‫ﺳﯿﺒﯿﻞ ﺑﺎرﯾﮑﺶ را ﺑﻪ ﻃﺮز ﻋﺠﯿﺒﯽ آراﺳﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬ﻣﺮد ﮐﻪ ﺑﺎ دﯾﺪن ﻣﻨﻈﺮه ی دﻋﻮا ﺟﺎ ﺧﻮرده‬
‫ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ‪...‬ﻣﺜﻞ اﯾﻨﮑﻪ ﺑﺪ ﻣﻮﻗﻊ ‪...‬‬

‫‪298‬‬

‫‪299‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪی ﺳﺎﺧﺘﮕﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬اوه ﻧﻪ‪...‬ﻣﮏ ﻓﺮﺳﻦ ﻋﺰﯾﺰ‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ رو ﺑﻪ ﺟﻤﻊ داد زد‪ :‬ﭘﺴﺮا‪...‬ﺗﻤﻮﻣﺶ ﮐﻨﯿﻦ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ی ﻣﮏ ﻓﺮﺳﻦ در آﺗﺶ ﺧﯿﺮه ﺷﺪ‪,‬اﺣﺴﺎس ﺑﺪی داﺷﺖ‪,‬ﭘﺲ اﯾـﻦ ﺟﺎﺳـﻮس‬
‫ﺟﺪﯾﺪ وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ اداﻣﻪ داد‪:‬ﻫﺮی ﺑﯿﺎ اﯾﻨﺠﺎ‪.‬ﻣﯿﺨﻮام ﺑﺎ ﯾﮑﯽ از ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ دوﺳﺘﺎن ﻣﺎ آﺷﻨﺎ ﺑﺸﯽ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺟﻠﻮ رﻓﺖ و ﻣﻮدﺑﺎﻧﻪ ﺳﻼم ﮐﺮد‪.‬ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ اداﻣﻪ داد‪:‬ﻫـﺮی ‪...‬اﯾـﺸﻮن آﻗـﺎی ﻣـﮏ‬
‫ﻓﺮﺳﻦ ﻫﺴﺘﻦ‪ .‬ﺟﺎﻧﺎﺗﺎن اﯾﻦ ﻫﺮﯾﻪ!‬
‫ﻫﺮی ﮐﻪ ﻣﯿﺪاﻧﺴﺖ ﭼﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮑﻨﺪ ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬از ﻣﻼﻗﺎﺗﺘﻮن ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻢ آﻗﺎی اﻧﺪرﺳﻮن‬
‫_ﻣﻨﻢ از ﻣﻼﻗﺎﺗﺖ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻢ ﻫﺮی ﭘﺎﺗﺮ)اﻣﺎ ﭼﻬﺮه اش ﺧﻼف اﯾﻨﺮا ﻧﺸﺎن ﻣﯿﺪاد(‬
‫ﻫﺮی ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪:‬آﻗﺎی ﻣﮏ ﻓﺮﺳﻦ‪,‬اﻣﯿﺪوارم ﺑﯽ ادﺑﯽ ﻣﻨﻮ ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ اﻣﺎ ﻣـﻦ داﺷـﺘﻢ‬
‫ﻣﯿﺮﻓﺘﻢ ﮐﻪ ﺑﺎ رون ﺑﺤﺜﻢ ﺷﺪ‪.‬ﭼﻮن دﯾﺮ وﻗﺘﻪ ﺑﺎ اﺟﺎزﺗﻮن زودﺗـﺮ ﻣﯿـﺮم‪ .‬ﺧﻮﺷـﺤﺎل ﻣﯿـﺸﻢ‬
‫دﻋﻮت ﻣﻨﻮ ﻗﺒﻮل ﮐﻨﯿﺪ و ﺑﻪ ﻣﻦ ﺳﺮ ﺑﺰﻧﯿﻦ‬
‫_اوه ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ آﻗﺎی ﭘﺎﺗﺮ ﺣﺘﻤﺎ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﻓﺮد‪,‬ﺟﺮج و رون دﺳﺖ داد‪.‬‬
‫رون ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﮐﺠﺎ داری ﻣﯿﺮی؟ آخ‬
‫ﻓﺮد ﭘﺎی رون را ﻟﮕﺪ ﮐﺮده ﺑﻮد‪.‬ﻫﺮی ﻓﻮرا ﺟﻮاب داد‪:‬ﻣﯿـﺪان ﮔﺮﯾﻤﻮﻟـﺪ‪.‬ﻧﮑﻨـﻪ ﺑﺎﯾـﺪ ﺗﻤـﺎم‬
‫ﺗﻌﻄﯿﻼت رو اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻤﻮﻧﻢ؟‬
‫ﺻﺪای رون ﻧﮕﺮان ﺷﺪ‪:‬وﻟﯽ ﺟﺎدوی رازداری اوﻧﺠﺎ از ﺑﯿﻦ رﻓﺘﻪ‬
‫ﻫﺮی ﭼﺸﻤﮑﯽ ﺑﻪ ﻓﺮد زد‪:‬ﻧﮕﺮان ﻧﺒﺎش رون‪,‬ﮐﺴﯽ ﻧﻤﯿﺪوﻧﻪ‪,‬ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ از ﺷﺎم ﺧﻮﺷـﻤﺰه‬
‫ﺗﻮن ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ‪.‬ﺧﺪاﺣﺎﻓﻆ آﻗﺎی ﻣﮏ ﻓﺮﺳﻦ‬

‫‪299‬‬

‫‪300‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی اﯾﻨﺮا ﮔﻔﺖ و از در ﺧﺎرج ﺷﺪ‪.‬ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ ‪,‬ﺻﺪای رون از ﭘﺸﺖ در اﻧﺒـﺎر ﺟـﺎرو‬
‫ﻫﺎ آﻣﺪ‪:‬ﻣﺎﻣﺎن ﻣﯿﮕﻪ ﻣﯿﺘﻮﻧﯽ ﺑﯿﺎی ﺗﻮ ‪.‬‬
‫و ﺑﺪون اﯾﻨﮑﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻫﺮی ﺷﻮد ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺖ ﻗﻬﺮ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ رﻓﺖ‪.‬ﻫﺮی ﺑـﻪ آﺷـﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮﮔـﺸﺖ‬
‫‪.‬ﺑﺠﺰ رون ﺑﻘﯿﻪ دور ﻣﯿﺰ ﻣﻨﺘﻈﺮش ﺑﻮدﻧﺪ‬
‫ﻓﺮد ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬ﻧﻘﺸﺘﻮ ﺧﻮب ﺑﺎزی ﮐﺮدی‪.‬ﻋﻤﺮا ﺷﮏ ﻧﻤﯿﮑﻨﻪ‪...‬‬
‫ﺟﺮج اﺿﺎﻓﻪ ﮐﺮد‪:‬ﺑﺎﯾﺪ ﻣﯿﺪﯾﺪی‪...‬ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺮای رﻓﺘﻦ ﻋﺠﻠﻪ داﺷﺖ‪..‬ﺷﺮط ﻣﯿﺒﻨـﺪم ﻫﻤـﯿﻦ اﻻن‬
‫داره ﮔﺰارش ﻣﯿﺪه‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﯽ ﻃﺎﻗﺖ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬رون ﭼﺸﻪ؟‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺑﺎ ﺗﺎﺳﻒ ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد‪:‬ﻇﺎﻫﺮا ﻗﻬﺮ ﮐﺮده‬
‫ﺟﺮج ﻏﺮ ﻏﺮی ﮐﺮد‪:‬ﺑﻌﺪ ﻣﯿﮕﻪ ﭼﺮا ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﯿﮕﯿﻦ ﺑﭽﻪ! ﻫﯽ ﻫﺮی ﮐﺠﺎ داری ﻣﯿﺮی؟‬
‫_ﻣﯿﺮم از دﻟﺶ در ﺑﯿﺎرم‬
‫_ﺑﻬﺘﺮه اﻻن دﻧﺒﺎﻟﺶ ﻧﺮی‪,‬ﺧﯿﻠﯽ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﻪ‬
‫ﻫﺮی ﺣﺮف ﺟﺮج را ﻧﺸﻨﯿﺪه ﮔﺮﻓﺖ ‪,‬از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﺑﺎﻻ رﻓﺖ و در اﺗﺎق رون را زد ‪.‬وﻟـﯽ رون‬
‫ﺟﻮاﺑﯽ ﻧﺪاد‪.‬‬
‫_رون ‪,‬ﺑﺎز ﮐﻦ ‪.‬اﯾﻦ ﺑﭽﻪ ﺑﺎزﯾﺎ ﭼﯿﻪ؟‬
‫ﺑﺎز ﻫﻢ رون ﺟﻮاﺑﯽ ﻧﺪاد‪:‬ﻣﻨﮑﻪ دﺳﺖ ﺧﻮدم ﻧﺒﻮد‪,‬اﺟﺎزه ﻧﺪاﺷﺘﻢ ﺑﮕﻢ‪.‬ﺧـﻮدت ﻣﯿـﺪوﻧﯽ ﻣـﻦ‬
‫ﭼﯿﺰی رو از ﺗﻮ ﭘﻨﻬﺎن ﻧﻤﯿﮑﻨﻢ‪.‬اﻣﺎ اﯾﻦ ﯾﻪ ﻧﻘﺸﻪ ی ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ ﺑﻮد‪.‬اﮔﻪ درو ﺑﺎز ﻧﮑﻨﯽ ﺧـﻮدم‬
‫ﺑﺎزش ﻣﯿﮑﻨﻤﺎ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺻﺒﺮ ﮐﺮد وﻗﺘﯽ رون ﺟﻮاﺑﯽ ﻧﺪاد اداﻣﻪ داد‪:‬ﺧﻮدت ﺧﻮاﺳﺘﯽ آﻻﻫﻮ ﻣﻮرا‬
‫در ﺻﺪاﯾﯽ ﮐﺮد و ﺑﺎز ﺷﺪ و ﻫﺮی وارد اﺗﺎق ﺷﺪ ‪.‬ﺑﻪ ﻣﺤﺾ ورود ﻃﻠﺴﻤﯽ ﺑﻪ او ﺑﺮﺧـﻮرد‬
‫ﮐﺮد و ﻫﺮی را ﺑﻪ دﯾﻮار ﮐﻮﺑﺎﻧﺪ‪.‬ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﺗﺎر ﺷﺪ‪.‬‬

‫‪300‬‬

‫‪301‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻓﺼﻞ ﺏﻴﺴﺖ و ﻳﮑﻢ‪:‬ﺁﻣﻮزﺷﻬﺎی ﺝﺪﻳﺪ‬
‫ﻓﺮﯾﺎدی ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪:‬‬
‫_ﻫﺮی ﻧﻪ!!! ﻣﻦ ﻧﻤﯿﺨﻮاﺳﺘﻢ‪,‬ﮐﻤﮏ‪,‬ﯾﮑﯽ ﮐﻤﮏ ﮐﻨﻪ‪.‬‬
‫ﺻﺪاﻫﺎﯾﯽ در ﺳﺮش ﭘﯿﭽﯿﺪ‪,‬ﻫﺮی ﭼﯿﺰی ﻧﻤﯿﻔﻬﻤﯿﺪ‪ .‬ﮐﻢ ﮐﻢ ﺻﺪاﻫﺎ واﺿﺢ ﺗﺮ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ‬
‫ﺑﻪ ﮐﻨﺎرش دوﯾﺪﻧﺪ‪.‬ﯾﮏ ﻧﻔﺮ ﻓﺮﯾﺎد ﻣﯿﺰد‪:‬روﻧﺎﻟﺪ وﯾﺰﻟﯽ‪....‬ﺑﺮای اﯾﻦ ﮐﺎر ﻣﯿﮑﺸﻤﺖ‪.‬‬
‫ﺻﺪای ﻫﺮاﺳﺎن رون ﺟﻮاب داد‪:‬ﻣﺎﻣﺎن ‪...‬ﻣﻦ ﻧﻤﯿﺨﻮاﺳﺘﻢ‪...‬‬
‫ﺟﺮج ﺑﺎ ﺣﺮص ﮔﻔﺖ‪:‬ﭘﺴﺮه ی اﺣﻤﻖ ‪.‬ﮐﻢ ﻣﻮﻧﺪه ﺑﻮد ﺑﮑﺸﯿﺶ !!!‬
‫ﻫﺮی ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺶ را ﺑﺎز ﮐﺮد‪,‬ﻓﺮد‪,‬ﺟﺮج و ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺑـﺎﻻی ﺳـﺮش ﺑﻮدﻧـﺪ و ﻫﺮﺳـﻪ ﺑـﻪ‬
‫ﺳﻤﺖ در ﺧﯿﺮه ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪,‬ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺮای رون ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﮐﺸﯿﺪه ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﺻﺪاﯾﺶ را ﺑﺎﻻ ﺑﺮد‪:‬رون‪...‬ﻣﻦ ﺗﻮ رو ﻣﯿﮑﺸﻢ‪.‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺣﺮﮐﺘﯽ ﮐﺮد‪:‬اﮐﺴﭙﻠﯿﺎرﻣﻮس‬
‫ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﺟﯿﻨﯽ از دﺳﺘﺶ ﺧﺎرج ﺷﺪ‪:‬ﺟﯿﻨﯽ ‪,‬دﯾﮕﻪ ﻧﺒﯿـﻨﻢ ﺑـﺮای ﺑـﺮادرات ﭼـﻮب دﺳـﺘﯽ‬
‫ﻣﯿﮑﺸﯽ‬
‫_وﻟﯽ ﻣﺎﻣﺎن‪...‬‬
‫ﻫﺮی زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪:‬اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎده؟‬
‫ﻟﺤﻦ ﻫﺮی ﭼﻨﺎن ﻋﺎدی ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﻤﻪ را ﻣﺘﻌﺠﺐ ﮐﺮد‪.‬‬
‫رون ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ او ﯾﻮرش ﺑﺮد‪:‬ﻣﻌﺬرت ﻣﯿﺨﻮام ﻫﺮی‪...‬ﮐﺎرم اﺷﺘﺒﺎه ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺧﻨﺪه ای ﮐﺮد‪:‬ﻣﻬﻢ ﻧﯿﺴﺖ ‪...‬ﺣﺎﻻ ﺑﯽ ﺣﺴﺎﺑﯿﻢ‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﻧﮕﺮان ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﻣﻄﻤﺌﻨﯽ ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ ﻋﺰﯾﺰم؟‬
‫‪301‬‬

‫‪302‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪:‬ﺑﻠﻪ ﺧﻮﺑﻢ‪....‬‬
‫ﺑﻌﺪ ﺑﺎ ﺧﻨﺪه ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬راﺳﺘﯽ رون‪...‬اون ﭼﻪ ﻃﻠﺴﻤﯽ ﺑﻮد؟‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﺟﻮاب داد‪:‬ﻃﻠﺴﻢ ﭘﺮﺗﺎﺑﮕﺮ‪...‬ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻪ ﻣﯿﺰان ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ‪,‬ﻗﺪرﺗﺸﻢ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﻣﯿﮑﻨﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﭼﺸﻤﮑﯽ ﺑﻪ ﻓﺮد زد‪:‬ﭘﺲ ﺣﺴﺎﺑﯽ از دﺳﺘﻢ ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺑﻮدی رون!!‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﻧﻔﺲ راﺣﺘﯽ ﮐﺸﯿﺪ‪:‬ﺧﺐ ﺧﺪا رو ﺷﮑﺮ ﮐﻪ ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ‪.....‬‬
‫درﺳﺖ در ﻫﻤﯿﻦ زﻣﺎن ﺻﺪای در ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ‪.‬ﺧـﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟـﯽ در ﺣـﺎل ﺑﯿـﺮون رﻓـﺘﻦ اداﻣـﻪ‬
‫داد‪:‬رون‪...‬ﺗﮑﻠﯿﻒ ﺗﻮ رو ﭘﺪرت روﺷﻦ ﻣﯿﮑﻨﻪ‪ .‬ﻓﺮد‪,‬ﺟﺮج ﺑﻪ ﻫﺮی ﮐﻤـﮏ ﮐﻨـﯿﻦ ﺑﯿـﺎد ﺗـﻮ‬
‫آﺷﭙﺰ ﺧﻮﻧﻪ‪.‬ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ رﺳﯿﺪﻧﺪ‪.‬اﯾﻨﺮا ﮔﻔﺖ و از در ﺑﯿﺮون دوﯾﺪ‪.‬‬
‫ﺟﻠﺴﻪ ی آﻧﺸﺐ ﻣﺤﻔﻞ ﺧﯿﻠﯽ ﺷﻠﻮغ ﺑﻮد ‪,‬ﻫﺮی ﺑﯿﺸﺘﺮ آن اﻓﺮاد را ﻧﻤﯽ ﺷﻨﺎﺧﺖ‪...‬آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ‬
‫ی ﺧﺎﻧﻪ ی وﯾﺰﻟﯽ ﻫﺎ ﭼﻨﺪ ﺑﺮاﺑﺮ ﺑﺰرﮔﺘﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد و ﺣـﺪود ﻫـﺸﺘﺎد ﺻـﻨﺪﻟﯽ را در آن ﺟـﺎ‬
‫داده ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬از ﻫﻤﻬﻤﻪ ی ﺣﺎﺿﺮﯾﻦ ﻣﻌﻠﻮم ﺑﻮد ﮐﻪ اﺗﻔﺎق ﻣﻬﻤﯽ اﻓﺘﺎده‪,‬ﻫﺮی ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷـﺪ ﮐـﻪ‬
‫اﺛﺮی از ﻣﮏ ﻓﺮﺳﻦ در آن ﺟﻤﻊ ﻧﯿﺴﺖ‪.‬‬
‫او روی ﺻﻨﺪﻟﯿﯽ در ﮐﻨﺎر ﻓﺮد و ﺟﺮج ﻧﺸﺴﺖ و ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺧﺒﺮﻫﺎی ﺗﺎزه ﺷﺪ‪.‬ﭘﺮﻓـﺴﻮر ﻣـﮏ‬
‫ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪:‬ﻫﻤﮕﯽ ﺧﺴﺘﻪ ﻧﺒﺎﺷﯿﺪ ‪,‬ﺣﺘﻤﺎ از اﺗﻔﺎﻗﺎت ﭼﻨﺪ روز اﺧﯿﺮ ﺧﺒﺮ دارﯾـﻦ‪.‬ﭼـﻮن‬
‫ﻣﻮدی ﻫﻨﻮز از ﺳﻔﺮ ﺑﺮﻧﮕﺸﺘﻪ اﻣﺮوز ﻣﺴﺌﻮﻟﯿﺘﺶ رو ﻣﻦ ﺑﺮ ﻋﻬﺪه ﮔﺮﻓﺘﻢ‪.‬‬
‫او در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻧﮕﺎه ﻣﺘﺤﯿﺮ ﻫﺮی ﻟﺒﺨﻨﺪی زد و اداﻣﻪ داد‪:‬ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ اﻣـﺸﺐ ﯾـﻪ ﺧﺒـﺮ ﻣﻬـﻢ‬
‫ﺑﺮاﺗﻮن دارم‪.‬‬
‫_ﭼﯽ ﺷﺪه ﻣﯿﻨﺮوا؟‬
‫ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺣﺮﮐﺘﯽ داد‪ .‬ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑﻌـﺪ ﭘﺮﻧـﺪه ی ﺑﺎﺷـﮑﻮه‬
‫ﺳﺮخ و ﻃﻼﯾﯽ رﻧﮕﯽ وارد ﺷﺪ‪.‬ﻧﻔﺴﻬﺎ در ﺳﯿﻨﻪ ﺣﺒﺲ ﺷﺪ‪.‬ﻓﺎوﮐﺲ ﺑﺎ وﻗﺎر در اﺗﺎق ﭼﺮﺧﯽ‬
‫زد و آواز دل اﻧﮕﯿﺰی ﺳﺮ داد‪.‬‬

‫‪302‬‬

‫‪303‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﻃﻮر ﻧﺎﺧﻮدآﮔﺎه اﺣﺴﺎس ﮐﺮد ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﺗـﺮس و واﻫﻤـﻪ ای در وﺟـﻮدش ﻧﻤﺎﻧـﺪه‬
‫‪.‬ﺗﻨﻬﺎ ﭼﯿﺰی ﮐﻪ ﺣﺲ ﻣﯿﮑﺮد ﻧﯿﺮوﯾﯽ ﻓﻮق اﻟﻌﺎده ﺑﻮد‪.‬ﻧﯿﺮوﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﯽ ﺗﺮدﯾﺪ ﻣﻨﺒﻊ آن ﺻﺪای‬
‫زﯾﺒﺎﯾﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ در آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ی وﯾﺰﻟﯽ ﻫﺎ ﻃﻨﯿﻦ اﻧﺪاز ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻓﺎوﮐﺲ ﭼﺮﺧﯽ زد و روی ﭘﺸﺘﯽ ﺗﻨﻬﺎ ﺻﻨﺪﻟﯽ ﺧﺎﻟﯽ ﻧﺸﺴﺖ‪.‬ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑﻌـﺪ ﮔـﻮﯾﯽ اﻓـﺮاد‬
‫ﺣﺎﺿﺮ در آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ از ﺧﻠﺼﻪ ای ﺷﯿﺮﯾﻦ در آﻣﺪه ﺑﻮدﻧﺪ و ﺑﻌـﺪ از آن ﻫﻤﻬﻤـﻪ ی ﺷـﺎدی‬
‫آﻏﺎز ﺷﺪ‪:‬ﻓﺎوﮐﺲ؟‬
‫_ﻓﺎوﮐﺲ ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ!!!‬
‫_ﺑﻬﺘﺮ از اﯾﻦ ﻧﻤﯿﺸﻪ‪.‬‬
‫_دﯾﮕﻪ داﺷﺘﻢ ﻧﺎاﻣﯿﺪ ﻣﯿﺸﺪم‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﺑﺎ آﻧﻬﺎ ﻧﮕﺎه ﻣﯿﮑﺮد‪,‬اﮐﺜﺮ آﻧﻬﺎ ﻫﯿﺠﺎن زده و ﺑﯿﻨﻬﺎﯾﺖ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬ﻫـﺮی‬
‫ﮐﻪ ﻋﻠﺖ اﯾﻦ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ را درک ﻧﻤﯿﮑﺮد از ﻓﺮد ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﻗﻀﯿﻪ ﭼﯿﻪ؟‬
‫_ﺧﺐ‪,‬اﯾﻦ ﻣﺤﻔﻞ ﻗﻘﻨﻮﺳﻪ ﻫﺮی و ﻗﺪرﺗﺸﻮ از ﻓﺎوﮐﺲ ﻣﯿﮕﯿﺮه‪.‬ﺗﻮ اﯾﻦ ﻣﺪﺗﯽ ﮐﻪ ﻓـﺎوﮐﺲ‬
‫ﻧﺒﻮد ‪,‬ﺗﻌﺪاد ﮐﺸﺘﻪ ﻫﺎﻣﻮن ﺧﯿﻠﯽ زﯾﺎد ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﺻﺪای ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل آﻧﻬﺎ را ﺑﻪ ﺧﻮد آورد‪:‬ﺧﺐ‪,‬ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﻫﻤـﻪ ﻣـﻮن ﻣﯿـﺪوﻧﯿﻢ ﮐـﻪ ﺑـﺎ‬
‫ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﭘﯿﺪا ﻧﺸﺪن وﺻﯿﺖ ﻧﺎﻣﻪ ی آﻟﺒﻮس‪ ,‬ﻓﺎوﮐﺲ ﺑﺎﯾﺪ رﺋـﯿﺲ ﺟﺪﯾـﺪ ﻣﺤﻔـﻞ رو ﮐـﻪ‬
‫اﻧﺘﺨﺎب داﻣﺒﻠﺪوره ﻣﻌﺮﻓﯽ ﮐﻨﻪ‪.‬ﭘﺲ اﮔﻪ ﺳﻮاﻟﯽ ﻧﺪارﯾﻦ ﺷﺮوع ﻣﯿﮑﻨﯿﻢ‪.‬‬
‫ﻓﺎوﮐﺲ ﺑﺎ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺗﯿﺰﺑﯿﻦ ﺑﻪ ﺗﮏ ﺗﮏ اﻓﺮاد ﻣﺤﻔﻞ ﺧﯿﺮه ﺷﺪ‪.‬ﺑﻌﺪ ﺑﺎﻟﻬﺎی ﺑﺎﺷﮑﻮﻫﺶ را ﺑﺎز‬
‫ﮐﺮد و در آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﭘﺮواز در آﻣﺪ‪,‬ﭼﺮﺧﯽ زد و روی ﺷﺎﻧﻪ ی ﻫﺮی ﻧﺸﺴﺖ‪.‬‬
‫ﻧﻔﺴﻬﺎ ﺣﺒﺲ ﺷﺪ‪,‬ﻫﻤﻪ ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﺑﻪ ﻫﺮی ﻧﮕﺎه ﻣﯿﮑﺮدﻧﺪ‪.‬درﺳﺖ وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﺮدﻧﺪ‬
‫داﻣﺒﻠﺪور‪,‬ﻫﺮی را ﺑﻪ ﻋﻨﻮان رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ اﻧﺘﺨﺎب ﮐﺮده‪,‬ﻫﺮی ﻣﺘﻮﺟﻪ ﭘﺎﮐﺖ ﻃﻼﯾﯽ رﻧﮕـﯽ‬
‫در ﺑﯿﻦ ﭘﺮﻫﺎی ﻓﺎوﮐﺲ ﺷﺪ‪.‬‬

‫‪303‬‬

‫‪304‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺑﻪ آراﻣﯽ ﭘﺎﮐﺖ را ﺑﺮداﺷﺖ‪ ,‬ﻗﻘﻨﻮس ﭘﺮواز ﮐﺮد و روی ﭘﺸﺘﯽ ﺻﻨﺪﻟﯽ اش ﻧﺸﺴﺖ‪.‬ﻫـﺮی‬
‫ﺑﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪ ی روی ﭘﺎﮐﺖ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪ :‬وﺻﯿﺖ ﻧﺎﻣﻪ ی آﻟﺒﻮس واﻟﻔﺮﯾﮏ ﭘﺮﺳـﯿﻮال ﺑﺮاﯾـﺎن‬
‫داﻣﺒﻠﺪور‬
‫ﺑﺎ دﺳﺘﯽ ﻟﺮزان ﭘﺎﮐﺖ ﻧﺎﻣﻪ را ﺑﺎز ﮐﺮد‪ .‬ﺑﻪ ﻣﺤﺾ ﺑﺎز ﺷﺪن در ﻧﺎﻣﻪ ﺷـﺒﺢ ﺳـﻔﯿﺪی از ان‬
‫ﺧﺎرج ﺷﺪ و ﻫﺮی ﻧﺎﺧﻮدآﮔﺎه ﻧﺎﻣﻪ را ﺑﺮ زﻣﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ‪.‬‬
‫ﺷﺒﺢ داﻣﺒﻠﺪور روﺑﺮوی اﻋﻀﺎی ﻣﺤﻔﻞ اﯾﺴﺘﺎد و ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﺧﯿﺮه ﺷﺪو ‪...‬ﺻـﺪای ﺑﻠﻨـﺪش در‬
‫آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﻃﻨﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ‪.‬‬
‫)ﺷﺒﺢ ﺳـﻔﯿﺪ دﺳـﺘﻬﺎﯾﺶ را ﺑـﺎز ﮐـﺮد ﮔﻮﯾـﺎ ﻣﯿﺨﻮاﺳـﺖ اﻋـﻀﺎی ﻣﺤﻔـﻞ را در آﻏـﻮش‬
‫ﺑﮕﯿﺮد‪.‬ﺑﻐﺾ ﮔﻠﻮی ﻫﺮی را ﮔﺮﻓﺖ اﯾﻦ ﮐﺎرش ﺧﯿﻠﯽ آﺷﻨﺎ ﺑﻮد(‬
‫دوﺳﺘﺎن ﻋﺰﯾﺰم‪,‬ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻢ ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﺑﻪ ﻣﺤﻔﻞ ﻗﻘﻨﻮس وﻓﺎدارﯾﺪ و ﺑـﺮای ﻣﺒـﺎزره ﺑـﺎ‬
‫ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﺗﻼش ﻣﯿﮑﻨﯿﺪ‪.‬ﺑﻪ اﯾﻦ وﺳﯿﻠﻪ رﯾﺎﺳﺖ ﻣﺤﻔﻞ ﺑﻪ دﺳﺖ ﮐﺴﯽ ﺳـﭙﺮده ﻣﯿـﺸﻮد‬
‫ﮐﻪ ﻓﺎوﮐﺲ را در ﮐﻨﺎر ﺧـﻮد دارد‪ ,‬و ﺑـﻪ زودی ﺧـﻮد را ﺑـﻪ ﺷـﻤﺎ ﻧـﺸﺎن ﻣﯿﺪﻫـﺪ ‪.‬ﺑـﻪ‬
‫دﻻﯾﻠﯽ ﻓﻌﻼ ﻓﺎوﮐﺲ راﺑﻂ ﺷﻤﺎ ﺑﺎ او ﺧﻮاﻫﺪ ﺑـﻮد و در اﯾـﻦ ﻣـﺪت ﭘﯿﻐﺎﻣﻬـﺎﯾﺶ را ﺑـﻪ‬
‫ﺧﻮاﺳﺖ ﻣﻦ‪,‬ﺑﻪ ﻫﺮی ﻣﯿﺮﺳﺎﻧﺪ و ﻫﺮی آﻧﺮا ﺑﻪ ﺷﻤﺎ اﻃﻼع ﻣﯿﺪﻫﺪ‪.‬‬
‫در ﻧﺒﻮد رﺋﯿﺲ ﺟﺪﯾﺪ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﯿﺮی ﺑﺎ اﻟـﺴﺘﻮر و ﻣﯿﻨـﺮوا ﺧﻮاﻫـﺪ ﺑـﻮد و اﻟﺒﺘـﻪ ﺷـﻮرای‬
‫ﻣﺤﻔﻞ‪.‬‬
‫ﺿﻤﻨﺎاﻣﻮال ﻣﻦ ﭘﺲ از ﻣﺮﮔﻢ ﺑﻪ ﻫﺮی ﭘﺎﺗﺮ ﺧﻮاﻫﺪ رﺳـﯿﺪ‪,‬ﻣـﻦ ﭼﯿـﺰی را ﺑـﻪ او ﻫﺪﯾـﻪ‬
‫ﻣﯿﮑﻨﻢ ﮐﻪ ﭘﯿﺶ از ﻣﻦ ‪,‬ﭘﺪر و ﻣﺎدر و ﭘﺪرﺧﻮاﻧﺪش ﺑﻪ او ﻫﺪﯾﻪ دادﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺷﺒﺢ ﺳﻔﯿﺪ ﺑﻪ ﻫﺮی ﭼﺸﻤﮑﯽ زد و ﻗﻠﺐ ﻫـﺮی را ﻟﺮزاﻧـﺪ‪:‬ﻫـﺮی‪ ,‬ﻣﯿﺘـﻮﻧﯽ از دوﺳـﺘﺎﻧﺖ‬
‫ﺑﺮای ﺑﮑﺎر ﮔﯿﺮی اون ﮐﻤﮏ ﺑﮕﯿﺮی‪...‬و ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﻢ اﯾﻦ آﺧﺮﯾﻦ ﻫﺪﯾﻪ ی ﻣﻦ ﺑـﻪ ﺗـﻮ‬
‫ﺑﺎﺷﻪ ﻫﺮی‪....‬‬
‫ﺑﺎ اﺷﺎره ی ﺷﺒﺢ ﻗﻘﻨﻮس ﭘﺮ و ﺑﺎل ﮔﺸﻮد روﺑﺮوی ﻫﺮی ﻧﺸﺴﺖ و در ﭼﺸﻤﺎن ﻫﺮی ﺧﯿـﺮه‬
‫ﺷﺪ‪.‬‬

‫‪304‬‬

‫‪305‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﺻﺪای ﺣﺒﺲ ﺷﺪن ﻧﻔﺲ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ را ﺷﻨﯿﺪ‪...‬ﻓﺎوﮐﺲ ﭘﺮ و ﺑﺎل ﮔﺸﻮد ‪ .‬دور ﺳﺮ ﻫﺮی‬
‫ﺑﻪ ﭘﺮواز در آﻣﺪ ‪,‬ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑﻌﺪ آواز دل اﻧﮕﯿﺰی ﺳﺮ داد ﮐﻪ ﻫﺮی ﻧﻈﯿﺮ آن را ﻧﺸﻨﯿﺪه ﺑﻮد‬
‫‪,‬ﻫﺮی ورود ﻧﯿﺮوﯾﯽ از ﻗﻘﻨﻮس را ﺑﻪ ﺧﻮدش اﺣﺴﺎس ﮐﺮد ‪.‬ﻧﯿﺮوﯾـﯽ ﮐـﻪ ﺑـﻪ او اﺣـﺴﺎس‬
‫ﻗﺪرت و ﺷﺠﺎﻋﺖ ﻣﯿﺪاد‪.‬ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑﻌﺪ ﻫﻤﻪ ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﺑﻪ ﻫﺮی ﻧﮕﺎه ﻣﯿﮑﺮدﻧـﺪو اﯾـﻦ ﻓﻘـﻂ‬
‫ﯾﮏ ﻣﻌﻨﺎ داﺷﺖ ‪.‬ﻫﺮی رﺳﻤﺎ ﻋﻀﻮ ﻣﺤﻔﻞ ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬‬
‫***************************************‬
‫رون ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﮔﻔﺖ‪:‬واﻗﻌﺎ ﻋﻀﻮ ﻣﺤﻔﻞ ﺷﺪی؟ و وارث داﻣﺒﻠﺪور!!!‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬اﯾﻦ ﭼﻪ اﺣﺴﺎﺳﯽ داره ﻫﺮی؟‬
‫_ﻧﻤﯿﺪوﻧﻢ‬
‫ﻫﺮی ﺳﺮش را ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ‪,‬ﻧﻤﯿﺨﻮاﺳﺖ ﺟﯿﻨﯽ ﺑﻐﻀﺶ را ﺑﺒﯿﻨﺪ‪.‬‬
‫ﻓﺮد ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﻤﯿﺪوﻧﯿﻦ ﻣﺎﻣﺎن ﭼﻪ ﻗﺸﻘﺮﻗﯽ ﺑـﻪ ﭘـﺎ ﮐـﺮد‪ ,‬اوﻟـﯿﻦ ﺑـﺎر ﺑـﻮد ﮐـﻪ روی ﺣـﺮف‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﺣﺮف ﻣﯿﺰد‪ ,‬اﮔﻪ روش ﻣﯿﺸﺪ ﺑﻬﺶ ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﻓﻬﺶ آب دار ﻫﻢ ﺗﻘﺪﯾﻢ ﻣﯿﮑﺮد‪.‬‬
‫رون ﺑﺎ ذوق ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﺎﻣﺎن رو وﻟﺶ ﮐﻦ‪...‬وای ﻫﺮی ﺗﻮ ﺷﮑﺴﺖ ﻧﺎﭘﺬﯾﺮ ﻣﯿـﺸﯽ‪...‬ﺣـﺎﻻ ﯾـﻪ‬
‫رﮐﻮرد دﯾﮕﻪ ﻫﻢ داری‪...‬اوﻟﯿﻦ ﻋﻀﻮ ﻓﺎرق اﻟﺘﺤﺼﯿﻞ ﻧﺸﺪه ی ﻣﺤﻔﻠﯽ‬
‫ﻫﺮی ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد‪:‬ﺗﺮﺟﯿﺢ ﻣﯿﺪادم ﺧﻮد داﻣﺒﻠﺪور ﮐﻨﺎرم ﺑﺎﺷﻪ‪.‬‬
‫درﺳﺖ در ﻫﻤﯿﻦ ﻟﺤﻈﻪ در ﺑﺎز ﺷﺪ و ﭼﻬﺮه ی ﺷﺎد ﻫﺮﻣﯿﻮن در آﺳﺘﺎﻧﻪ ی در ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ‪.‬‬
‫رون ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ داد زد‪:‬ﻫﺮﻣﯿﻮن‪,‬ﺑﻼﺧﺮه ﻣﺮﺧﺺ ﺷﺪی!‬
‫و او را در آﻏﻮش ﮔﺮﻓﺖ‪:‬ﻣﺎﻣﺎن ﻧﻤﯿﺬاﺷﺖ ﺑﯿﺎﯾﻢ ﻣﻼﻗﺎت‪.‬ﻣﯿﮕﻔﺖ ﻣﺤﺎﻓﻆ ﻧﺪارﯾﻢ‪...‬‬
‫رون ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﻫﺮﻣﯿﻮن را ﺑﻮﺳﯿﺪ‪.‬ﺻﻮرت ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮔﻞ اﻧﺪاﺧﺖ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻋﻠﺖ اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع را ﻧﻔﻬﻤﯿﺪ ﻗﺒﻼ ﻫﻢ رون ﺟﻠﻮی او ﻫﺮﻣﯿﻮن را ﺑﻮﺳـﯿﺪه ﺑـﻮد‪...‬اﻣـﺎ‬
‫ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑﻌﺪ ﻋﻠﺖ ﺧﻮدش را ﻧﺸﺎن داد‪.‬‬

‫‪305‬‬

‫‪306‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺻﺪاﯾﯽ از ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻫﺮﻣﯿﻮن اﻋﺘﺮاض ﮐﺮد‪:‬ﺑﺎﺑﺎ ﯾﮑﯽ ﻣﺎ رو ﻫﻢ ﺗﺤﻮﯾﻞ ﺑﮕﯿﺮه‬
‫رﻧﮓ رون ﺑﻪ ﺳﺮﺧﯽ ﻣﻮﻫﺎﯾﺶ در آﻣﺪ و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﮐﺒﻮد ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﺑﯿﻞ و ﭼﺎرﻟﯽ ﻟﺒﺨﻨﺪ زﻧﺎن وارد ﺷﺪﻧﺪ ‪,‬ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﺮدﻧﺪوﻧﮕﺎه ﺧﺎﺻـﯽ رد‬
‫و ﺑﺪل ﮐﺮدﻧﺪ ‪.‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ دو ﺑﺮادرش را در آﻏﻮش ﮐﺸﯿﺪ‪.‬ﻇﺎﻫﺮا ﺣﺎل ﻫﺮ ﺳﻪ ی آﻧﻬﺎ ﺧﻮب ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺑﯿﻞ و ﭼﺎرﻟﯽ دﺳﺖ داد‪:‬ﺣﺎل ﻟﻮﭘﯿﻦ ﭼﻄﻮره؟‬
‫ﭼﺎرﻟﯽ ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬اوﻧﻢ ﺑﺎ ﻣﺎ ﻣﺮﺧﺺ ﺷﺪ ‪.‬اﻻﻧﻢ داره ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺑﺎ ﻣﺎﻣﺎن ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯿﮑﻨﻪ‬
‫ﺑﯿﻞ ﭼﺸﻤﮑﯽ زد‪:‬ﺧﺪا رو ﭼﻪ دﯾﺪﯾﻦ‪.‬ﺷﺎﯾﺪ ﺗﺎ ﭼﻨﺪ وﻗﺖ دﯾﮕﻪ ﯾﻪ ﻋﺮوﺳﯽ اﻓﺘﺎدﯾﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺧﻨﺪه ی ﺷﺎدی ﮐﺮد‪:‬ﭘﺲ ﺑﻼﺧﺮه ﺗﺎﻧﮑﺲ ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪ؟‬
‫ﺻﺪاﯾﯽ از ﭘﺸﺖ ﭼﺎرﻟﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﮕﻪ ﺷﮏ داﺷﺘﯽ؟‬
‫ﺗﺎﻧﮑﺲ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﭘﺮ ﻣﺤﺒﺘﯽ زد‪:‬ﺧﺐ راﺿﯽ ﮐﺮدن رﯾﻤﻮس ﮐﺎر ﺳﺎده ای ﻧﺒـﻮد وﻟـﯽ ﺑﻼﺧـﺮه‬
‫ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪم!!‬
‫آﻧﺸﺐ در ﺧﺎﻧﻪ ی وﯾﺰﻟﯽ ﻫﺎ ﺟﺸﻦ ﮐﻮﭼﮑﯽ ﺑﺮ ﭘﺎ ﺷﺪ‪.‬ﭼﺎرﻟﯽ‪,‬ﺑﯿﻞ ‪,‬ﻟﻮﭘﯿﻦ‪,‬ﻣﻮدی و ﻫﺮﻣﯿﻮن‬
‫وﻗﺘﯽ ﻣﺎﺟﺮای آﺧﺮﯾﻦ ﺟﻠﺴﻪ ی ﻣﺤﻔﻞ را ﺷﻨﯿﺪﻧﺪ ﺑﺎ ﺣﯿﺮت و ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﺑﻪ ﻫﺮی ﺗﺒﺮﯾـﮏ‬
‫ﮔﻔﺘﻨﺪ‪.‬اﻣﺎ ﺧﺒﺮ رﻓﺘﻦ دوﺑﺎره ی ﻓﺎوﮐﺲ ﺑﺮای ﻫﻤﻪ ی آﻧﻬﺎ ﻋﺠﯿﺐ ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﺑﯿﻞ ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﯾﻌﻨﯽ ﻓﺎوﮐﺲ ﮐﺠﺎ رﻓﺘﻪ؟‬
‫_ﻣﻌﻠﻮﻣﻪ دﯾﮕﻪ ﭘﯿﺶ رﺋﯿﺲ ﺟﺪﯾﺪ ﻣﺤﻔﻞ‬
‫ﺑﯿﻞ ﺑﺎ ﻫﺮس ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﯽ ﻣﺰه اﯾﻨﻮ ﻣﯿﺪوﻧﻢ !ﭼﺎرﻟﯽ ‪,‬ﻣﻨﻈﻮرم اﯾﻨﻪ ﮐﻪ اﯾﻦ رﺋﯿﺲ ﺟﺪﯾﺪ ﮐﯿـﻪ و‬
‫ﭼﺮا ﻗﺮاره ﻧﺎﺷﻨﺎس ﺑﻤﻮﻧﻪ؟ اﺻﻼ ﭼﺮا ﻓﺎوﮐﺲ اوﻣﺪ ﮐﻪ دوﺑﺎره ﺑﺮه؟‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺟﻮاب ﭼﺎرﻟﯽ را داد‪:‬اون اوﻣﺪه ﺑﻮد ﺗﺎ ﺑﻪ اﻓﺮاد ﮔﺮوه ﻗﻮت ﻗﻠﺐ ﺑـﺪه و ﺻـﺪ اﻟﺒﺘـﻪ‬
‫دﻟﯿﻞ دﯾﮕﺶ رﺳﻤﯽ ﮐﺮدن ﻋﻀﻮﯾﺖ ﻫﺮﯾﻪ‪.‬اون ﻓﻬﻤﯿﺪه ﮐﻪ ﻫﺮی آﻣﺎده ﺷﺪه‪.‬‬

‫‪306‬‬

‫‪307‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﭼﺮا‪...‬ﻣﻨﻈﻮرم اﯾﻨﻪ ﮐﻪ از ﮐﺠﺎ ﻓﻬﻤﯿﺪه؟‬
‫_اون ﯾﻪ ﻗﻘﻨﻮﺳﻪ ﻫﺮی‪,‬آﻣﺎدﮔﯿﺘﻮ ﺣﺲ ﻣﯿﮑﻨﻪ‪.‬اﻟﺒﺘﻪ اﺣﺘﻤﺎﻻ دﺳﺘﻮر داﻣﺒﻠﺪور ﻫﻢ ﺑـﯽ ﺗـﺎﺛﯿﺮ‬
‫ﻧﺒﻮده‪...‬‬
‫ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺖ ﺑﻌﺪ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﻫﻢ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻣﻠﺤﻖ ﺷﺪ و آﺧﺮﯾﻦ ﺧﺒﺮ ﺧـﻮش آن روز را ﺑـﻪ‬
‫آﻧﻬﺎ داد‪:‬ﻣﯿﺪوﻧﯿﻦ ﮐﻪ ﺗﻮ اﯾﻦ ﺷﺮاﯾﻂ ﻣﻦ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﻢ ﻫﻢ ﻣﺪﯾﺮﯾﺖ ﮐﻨﻢ و ﻫﻢ ﺗﺪرﯾﺲ ‪.‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ‬
‫ﯾﻪ ﻫﻤﮑﺎر ﻣﻮﻗﺖ دارﯾﻢ‪.‬ﻫﻤﮑﺎر ﺟﺪﯾـﺪﻣﻮﻧﻮ ﺑﻬﺘـﻮن ﻣﻌﺮﻓـﯽ ﻣﯿﮑـﻨﻢ‪.‬ﭘﺮﻓـﺴﻮر ﻧﯿﻤﻔـﺎدورا‬
‫ﺗﺎﻧﮑﺲ‪.‬‬
‫ﺗﺎﻧﮑﺲ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﺑﺮای آﺧﺮﯾﻦ ﺑﺎر ﺑﻬﺖ ﻣﯿﮕﻢ ﻣﯿﻨﺮوا‪ ,‬ﻣﻨﻮ ﺑﻪ اون اﺳﻢ ﺻﺪا ﻧﮑﻦ‪.‬‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل دﺳﺘﻬﺎﯾﺶ را ﺑﻪ ﻋﻼﻣﺖ ﺗﺴﻠﯿﻢ ﺑﺎﻻ اورد‪:‬ﺑﺎﺷﻪ‪...‬ﺑﺎﺷﻪ ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻋﺎﻟﯿﻪ‪,‬ﯾﻌﻨﯽ ﺗﺎﻧﮑﺲ ﻣﻌﻠﻢ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺷﮑﻞ ﻣﺎﺳﺖ‬
‫ﻫﻤﻪ ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﺑﻪ ﺗﺎﻧﮑﺲ ﺗﺒﺮﯾﮏ ﮔﻔﺘﻨﺪ و ﻣﺴﻠﻢ ﺑﻮدﮐﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ از ﻫﻤـﻪ ﺧﻮﺷـﺤﺎل ﺗـﺮ‬
‫ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل اﺿﺎﻓﻪ ﮐﺮد‪:‬اﻟﺒﺘﻪ در ﻣﻮرد ﺷﻤﺎ ﺳﻪ ﺗﺎ ‪,‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮕﻢ ﭘﺎﺗﺮ ﻋﻼوه ﺑـﺮ ﮐﻼﺳـﻬﺎﯾﯽ‬
‫ﮐﻪ ﺑﺎ رﯾﻤﻮس داﺷﺘﯽ)‪.‬رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﻢ از اﯾﻦ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ﺑﻪ اﯾﻦ ﮐﻼﺳﻬﺎ ﻣﯿﺎن( ﯾﮏ ﺳـﺮی‬
‫ﮐﻼس آﻣﻮزﺷﯽ ﻫﻢ ﺑﺎ ﺧﻮد ﻣﻦ ﺧﻮاﻫﯽ داﺷﺖ ﮐﻪ از ﭘﺲ ﻓﺮدا ﺷﺮوع ﻣﯿﺸﻪ‬
‫ﻫﺮی ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﮐﻼس ﭼﯽ؟‬
‫ﭼﻬﺮه ی ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل در ﻫﻢ رﻓﺖ ‪.‬ﻫﺮی اﯾﻦ ﺣﺎﻟﺖ را ﻓﻘﻂ ﯾﮏ ﺑﺎر در او دﯾـﺪه ﺑـﻮد و‬
‫ﻣﻄﻤــﺌﻦ ﺑــﻮد ﻋــﺬاب وﺟــﺪان اﺳــﺖ‪:‬در ﻣــﻮرد اون ﺑﻌــﺪا ﺻــﺤﺒﺖ ﻣﯿﮑﻨــﯿﻢ‪.‬در ﺿــﻤﻦ‬
‫ﻧﯿﻤﻔﺎدورا)ﻧﮕﺎه ﺳﺮﯾﻌﯽ ﺑﻪ ﺗﺎﻧﮑﺲ ﮐـﺮد( و ﺑـﺎ دﯾـﺪن ﭼﻬـﺮه ی او اﺿـﺎﻓﻪ ﮐـﺮد‪:‬ﺑﺒﺨـﺸﯿﺪ‬
‫ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﺗﺎﻧﮑﺲ‪...‬‬
‫ﺗﺎﻧﮑﺲ اﺧﻤﻬﺎﯾﺶ را ﺑﺎز ﮐﺮد‪:‬ﺣﺎﻻ ﺑﻬﺘﺮ ﺷﺪ‪...‬‬

‫‪307‬‬

‫‪308‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_ﺗﺎﻧﮑﺲ ﻫﻢ ﯾﻪ ﺳﺮی ﮐﻼس اﻣﻮزﺷﯽ ﺑﺮای رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺧﻮاﻫﺪ داﺷﺖ‪.‬ﮐﻪ از ﻧﻈﺮ ﻣﻦ‬
‫ﺑﻬﺘﺮه ﺗﻮ ﻫﻢ درش ﺷﺮﮐﺖ ﮐﻨﯽ ﭘﺎﺗﺮ‪.‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ اﯾﻦ ﺗﺮم ﺳﺮ ﻫﻤﺘﻮن ﺣﺴﺎﺑﯽ ﺷﻠﻮﻏﻪ‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ اوﻗﺎت ﺗﻠﺨﯽ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪ :‬ﭼﻪ ﺟﺎﻟﺐ‪,‬ﻣﮕﻪ ﺧﻠﻮت ﻫﻢ ﺑﻮد؟!!! دﯾﮕـﻪ ﻫﻤـﻮن ﭼﻬـﺎر‬
‫ﺳﺎﻋﺖ ﺧﻮاﺑﻢ ﻧﺪارﯾﻢ‪.‬‬
‫رون ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮا ﺣﺮف ﻫﺮی را ﻧﺸﻨﯿﺪه ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪:‬ﯾﻌﻨﯽ ﻣﺎ ﻫﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﯾﻢ؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد ‪:‬اﯾﻨﺠﺎ ﯾﻪ ﺧﺒﺮاﯾﯿﻪ ‪...‬رﻓﺘﺎرﺷﻮن ﻣﺸﮑﻮﮐﻪ‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮا ﺣﺮف ﻫﺮﻣﯿﻮن را ﻧﺸﻨﯿﺪه ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻠﻪ رون‪...‬ﺷﻤﺎ ﻫﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻮ اﯾﻦ‬
‫ﮐﻼﺳﻬﺎ ﺷﺮﮐﺖ ﮐﻨﯿﻦ‪.‬ﺗﺎ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻣﯿﺪوﻧﻢ ﺟﺪا ﮐﺮدن ﺷﻤﺎ از ﻫﺮی ﻏﯿﺮ ﻣﻤﮑﻨﻪ‪.‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ‬
‫ﺑﺎﯾﺪ ﻣﻬﺎرﺗﻬﺎﺗﻮن رو ﺗﮑﻤﯿﻞ ﮐﻨﯿﻦ اﻟﺒﺘﻪ اﮔﻪ ﺑﺨﻮاﯾﻦ ﻋﻀﻮ ﻣﺤﻔﻞ ﺑﺸﯿﻦ‬
‫رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﯿﺠﺎن زده و ﺑﺎ ﻧﺎﺑﺎوری ﺗﮑﺮار ﮐﺮدﻧﺪ‪:‬ﻋﻀﻮ ﻣﺤﻔﻞ؟!!!‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن زﯾﺮ ﻟﺐ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪:‬ﺣﻖ ﺑﺎ ﺗﻮ ﺑـﻮد ﻫـﺮی‪...‬اﯾـﻦ ﺗﻐﯿﯿـﺮ ﻣﻮﺿـﻊ ﻓﻘـﻂ ﯾـﻪ دﻟﯿـﻞ‬
‫داره‪...‬ﻣﯿﺨﻮان ﻫﻮاﺳﻤﻮﻧﻮ از ﻃﺎق ﭘﺮت ﮐﻨﻦ‬
‫اﯾﻨﺒﺎر ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺟﻮاب داد)او ﻫﻢ ﻇﺎﻫﺮا ﺣﺮف ﻫﺮﻣﯿـﻮن را ﻧـﺸﻨﯿﺪه ﺑـﻮد(‪:‬ﻫـﺮ دوی ﺷـﻤﺎ در‬
‫آﺧﺮﯾﻦ ﻣﺎﻣﻮرﯾﺖ ﻣﺤﻔﻞ ﺷﺠﺎﻋﺖ ﺧﻮﺑﯽ از ﺧﻮدﺗﻮن ﻧﺸﻮن دادﯾﻦ‪.‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ اﮔـﻪ اﯾـﻦ دوره‬
‫ﻫﺎی آاﻣﻮزﺷﯽ رو ﺑﺎ ﻣﻮﻓﻘﯿﺖ ﺑﮕﺬروﻧﯿﻦ ﻣﯿﺘﻮﻧﻢ ﺑﻬﺘﻮن ﻗﻮل ﺑﺪم ﮐﻪ ﺑﻪ ﻋـﻀﻮﯾﺖ ﻣﺤﻔـﻞ‬
‫در ﺑﯿﺎﯾﻦ‪.‬رون ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﻋﺎﻟﯿﻪ‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺧﯿﻠﯽ ﺟﺪی ﮔﻔﺖ‪:‬ﻓﻘﻂ در ﺻﻮرﺗﯿﮑﻪ ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺸﯽ رون‪.‬اﻣﺎ ﻣﻦ ﺑﻌﯿﺪ ﻣﯿﺪوﻧﻢ‪.‬‬
‫ﭼﺎرﻟﯽ ﺑﺎ ﺗﺎﺳﻒ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ رون ‪.‬وﻟﯽ وﻗﺘﯽ ﻣﺎﻣﺎن اﯾﻨﺠﻮری ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯿﮑﻨﻪ ﯾﻌﻨﯽ ﻏﯿـﺮ‬
‫ﻣﻤﮑﻨﻪ ﮐﻪ ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺸﯽ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن در ﮔﻮش ﻫﺮی زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪:‬ﻧﻪ ‪...‬ﯾﻌﻨﯽ اﺻﻼ ﻗﺮار ﻧﯿﺴﺖ ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺸﯿﻢ‪.‬‬
‫رون ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﻣﻮﻓﻖ ﻣﯿﺸﯿﻢ ﺣﺎﻻ ﻣﯿﺒﯿﻨﯿﻦ‪.‬‬

‫‪308‬‬

‫‪309‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻓﺼﻞ ﺏﻴﺴﺖ و دوم ‪:‬ﭼﻬﺎرﻣﻴﻦ ﺝﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺟﻤﻊ ﮐﺮد‪:‬ﺧﺐ ﺣﺎﻻ ﻣﻮﺿﻮع ﻣﻬﻤﺘﺮ!‬
‫ﺑﻌﺪ دﺳﺖ در ﺟﯿﺐ رداﯾﺶ ﮐﺮد و دﺳﺘﺒﻨﺪ درﺧﺸﺎﻧﯽ ﺑﺎ ﻋﮑﺲ ﮔﻮرﮐﻦ را از آن در آورد‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﻧﻔﺴﺶ را ﺣﺒﺲ ﮐﺮد‪:‬ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز؟‬
‫_ﺑﻠﻪ‪,‬و ﻣﺎ ﻣﯿﺨﻮاﯾﻢ اوﻧﻮ ﻧﺎﺑﻮد ﮐﻨﯿﻢ‪.‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺑﺎ ﭘﺮﺧﺎش ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﯿﻨﺮوا‪,‬اﻣﯿﺪوارم ﻧﺨﻮای ﻫﺮی اﯾﻨﮑﺎرو ﺑﮑﻨﻪ‪,‬دﯾﺪی ﮐﻪ دﻓﻌـﻪ‬
‫ی ﻗﺒﻞ ﭼﯽ ﺷﺪ!!‬
‫ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻣﮏ ﮔﻨﮕﺎل ﺑﺎ ﺗﺎﺳﻒ ﺳﺮی ﺗﮑﺎن داد‪:‬ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﻫﺮی رو ﻣﺠﺒﻮر ﺑـﻪ اﯾـﻦ ﮐـﺎر‬
‫ﻧﻤﯿﮑﻨﻪ‪,‬اﻣﺎ ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ ﺗﻤﺎم ﺗـﻼش ﻣـﺎ در اﯾـﻦ ﭼﻨـﺪ روز ﺑـﺮای ﻧـﺎﺑﻮدی اون ﺑـﯽ ﻧﺘﯿﺠـﻪ‬
‫ﻣﻮﻧﺪه‪,‬در واﻗﻊ ﻓﻌﻼ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﻣﯿﺘﻮﻧﻪ اﯾﻦ ﮐﺎرو ﺑﮑﻨﻪ ﻫﺮﯾﻪ‪.‬‬
‫_ﻧﻪ‪...‬‬
‫اﯾﻦ ﺻﺪای ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺑﻮد‪:‬ﻣﻦ اﺟﺎزه ﻧﻤﯿﺪم‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻫﻢ ﺗﺎﯾﯿﺪ ﮐﺮد‪:‬ﻣﻨﻢ ﻫﻤﯿﻨﻄﻮر‪.‬‬
‫ﻧﮕﺎه ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺑﯿﻦ آن دو ﭼﺮﺧﯿﺪ و ﺧﯿﻠﯽ ﺟﺪی ﮔﻔـﺖ‪:‬ﻣـﻦ ﻫـﺮ دوی ﺷـﻤﺎ رو درک‬
‫ﻣﯿﮑﻨﻢ وﻟﯽ‪....‬‬
‫ﺻﺪای ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﺑﺎﻻ رﻓﺖ‪:‬وﻟﯽ ﭼﯽ ﻣﯿﻨﺮوا؟ﻣﮕﻪ ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﺮدی دﻓﻌـﻪ ی ﻗﺒـﻞ‬
‫ﭼﯽ ﺷﺪ؟ﻫﻨﻮز ﻫﻢ ﺧﻮدﻣﻮ ﺑﺨﺎﻃﺮ اﯾﻨﮑﻪ اﺟﺎزه دادم ﻫﺮی ﭼﻨـﯿﻦ ﺣﻤـﺎﻗﺘﯽ ﺑﮑﻨـﻪ ﺳـﺮزﻧﺶ‬
‫ﻣﯿﮑﻨﻢ‪.‬‬
‫_ﺣﻖ ﺑﺎ رﯾﻤﻮﺳﻪ!‬

‫‪309‬‬

‫‪310‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﻧﮕﺎه ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﺑﯿﻞ ﮐﺮد‪,‬ﻇﺎﻫﺮا اﯾﻦ ﺑﺎر ﻫﻤﻪ ﻃﺮف او ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺑﻪ ﻃﻮر ﻋﺠﯿﺒﯽ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻧﮕﺎه ﻣﯿﮑﺮد‪,‬ﻣﻌﻠﻮم ﺑـﻮد ﺧـﻮدش ﻫـﻢ ﺑـﺎ اﯾـﻦ ﮐـﺎر‬
‫ﻣﺨﺎﻟﻒ اﺳﺖ ‪ :‬ﻣﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﺳﻌﯽ ﮐﺮدﯾﻢ ‪ ,‬ﺑﺮام ﺧﯿﻠﯽ ﻋﺠﯿﺒﻪ ‪.‬ﻃﺒﻖ ﮔﻔﺘﻪ ی ﻫﺮی ‪,‬داﻣﺒﻠﺪور ﯾﻪ‬
‫ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز رو ﻧﺎﺑﻮد ﮐﺮده ﺑﻮد‪,‬ﯾﮑﯽ رو ﻫﺮی و ﯾﮑﯽ رو ﻫﻢ ر‪.‬ا‪.‬ب از ﺑﯿﻦ ﺑﺮدن ‪.‬اﻣﺎ ﺗﻮ‬
‫اﯾﻦ ﭼﻨﺪ روزه ﻗﻮی ﺗﺮﯾﻦ ﺟﺎدوﮔﺮاﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻣﯿﺸﻨﺎﺧﺘﻢ ﻧﺘﻮﻧﺴﺘﻦ اﯾﻦ ﮐﺎرو ﺑﮑﻨﻦ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن وﺣﺸﺖ زده ﭘﺮﺳﯿﺪ‪ :‬ﺷﻤﺎ از اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﺑﺎ ﮐﯽ ﺣﺮف زدﯾﻦ؟‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺳﺮی ﺗﮑﺎن داد‪:‬ﻫﯿﭻ ﮐﺲ‪.‬در واﻗﻊ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ‪ .‬اوﻧﺎ ﻧﻤﯿﺪوﻧﺴﺘﻦ دارن ﭼﯿﮑـﺎر‬
‫ﻣﯿﮑﻨﻦ‪.‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل ﺣﺎﻓﻈﻪ ی ﻫﻤﻪ ی اوﻧﺎ ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ اﺻﻼح ﺷﺪوﻟﯽ ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ‪....‬‬
‫ﻫﺮی ﻓﺮﺻﺖ ﻧﺪاد‪:‬ﻣﻦ اﯾﻦ ﮐﺎرو ﻣﯿﮑﻨﻢ‪.‬‬
‫ﻧﮕﺎﻫﻬﺎ ﺑﻪ ﻃﺮف ﻫﺮی ﺑﺮﮔﺸﺖ ‪,‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻪ ﺗﻨﺪی ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﻧﻪ‪,‬ﻫﺮی ﻣﻦ ﺑﻬﺖ اﺟﺎزه ﻧﻤﯿﺪم‪.‬‬
‫_وﻟﯽ‪...‬‬
‫_وﻟﯽ ﻧﺪاره ‪ ,‬ﻣﯿﺨﻮای ﺧﻮدﺗﻮ ﺑﻪ ﮐﺸﺘﻦ ﺑﺪی؟‬
‫_ﻫﻨﻮز ﮐﻪ ﻧﻤﺮدم رون!!‬
‫رون ﺑﺎ ﺣﺮص ﮔﻔﺖ‪:‬آره‪,‬اﻣﺎ ﺑﺎ ﻣﺮده ﻫﺎ ﻫﻢ ﻓﺮﻗﯽ ﻧﺪاﺷﺘﯽ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿــﻮن ﺗﺎﯾﯿــﺪﮐﺮد‪:‬ﯾــﻪ ﻫﻔﺘــﻪ ﻣــﺚ ﺟﻨــﺎزه اﻓﺘــﺎده ﺑــﻮدی و روزی ده دﻓﻌــﻪ ﺟﯿــﻎ و داد‬
‫ﻣﯿﮑﺮدی‪.‬دم ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺘﻢ زﺧﻤﺎی ﺟﺪﯾﺪ رو ﺑﺪﻧﺖ اﯾﺠﺎد ﻣﯿـﺸﺪ ‪,‬اﻧﮕـﺎر ﮐـﺴﯽ ﺑﻬـﺖ ﺣﻤﻠـﻪ‬
‫ﻣﯿﮑﺮد‪..‬اﮔﻪ ﯾﻪ دﻗﯿﻘﻪ ﺗﻨﻬﺎت ﻣﯿﺬاﺷﺘﯿﻢ ﻏﺮق ﺧﻮن ﻣﯿﺸﺪی‪.....‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﺑﯿﺎد آن روزﻫـﺎ و آن ﮐﺎﺑﻮﺳـﻬﺎی وﺣـﺸﺘﻨﺎک اﻓﺘـﺎد ‪,‬ﺑـﯽ اﺧﺘﯿـﺎر ﺗـﻨﺶ‬
‫ﻟﺮزﯾﺪ‪.‬اﻣﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﺟﺪی ﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ‪,‬اﮔﻪ ﺑﺎ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻋﺖ ﮐﺎﺑﻮس دﯾـﺪن ﻣـﻦ ‪,‬وﻟـﺪﻣﻮرت‬
‫ﻓﺎﻧﯽ ﺑﺸﻪ‪,‬ارزﺷﺸﻮ داره‪.‬‬

‫‪310‬‬

‫‪311‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫رون ﺑﺎ ﻧﺎاﻣﯿﺪی رو ﺑﻪ آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ ﮐﺮد ﮐﻪ در ﺗﻤﺎم اﯾﻦ ﻣﺪت ﺳﺎﮐﺖ ﺑﻮد‪:‬ﺑﺎﺑـﺎ ﺷـﻤﺎ ﯾـﻪ‬
‫ﭼﯿﺰی ﺑﻬﺶ ﺑﮕﻮ‪.‬اﯾﻦ دﯾﻮﻧﻪ ﻣﯿﺨﻮاد ﺧﻮدﺷﻮ ﺑﻪ ﮐﺸﺘﻦ ﺑﺪه‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ و ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﻣﻨﺘﻈﺮ اﻇﻬﺎر ﻧﻈﺮ آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ ﺑﻮدﻧﺪ‪,‬ﻣﯿﺪاﻧﺴﺘﻨﺪﻫﺮی ﺑﺎ‬
‫او ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻧﻤﯿﮑﻨﺪ‪.‬‬
‫ﺑﺮﺧﻼف ﺗﺼﻮر ﺑﻘﯿﻪ آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ ﺧﯿﻠﯽ ﺟﺪی ﺟﻮاب داد‪:‬رون ‪,‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻦ ﻫـﺮی اوﻧﻘـﺪر‬
‫ﺑﺰرگ ﺷﺪه ﮐﻪ ﺑﺘﻮﻧﻪ ﺧﻮدش ﺗﺼﻤﯿﻢ ﺑﮕﯿﺮه‪.‬‬
‫اﯾﻨﺒﺎر ﻟﻮﭘﯿﻦ و ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﻓﺮﯾﺎد زدﻧﺪ‪:‬آرﺗﻮر!!!‬
‫آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ ﺑﯽ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ﻫﺎی ﻫﺮاﺳﺎن آﻧﻬـﺎ اداﻣـﻪ داد‪:‬ﺗـﺎ ﺣـﺎﻻ ﺻـﺪ ﺑـﺎر ﺑﻬﺘـﻮن‬
‫ﮔﻔﺘﻢ‪,‬ﻫﺮی دﯾﮕﻪ ﺑﭽﻪ ﻧﯿﺴﺖ‪,‬اون ﻣﯿﺘﻮﻧﻪ درﺳﺖ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﺑﮕﯿﺮه‪ ,‬ﭘﺲ ﺑﻪ ﺗﺼﻤﯿﻤﺶ اﺣﺘـﺮام‬
‫ﺑﺬارﯾﻦ‪,‬رﯾﻤﻮس ﻣﻦ ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ ﮐﻪ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻫﻢ ﺑﺎ اﯾﻦ ﻧﻈﺮ ﻣﻮاﻓﻘﻪ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺧﻮاﺳﺖ اﻋﺘﺮاﺿﯽ ﮐﻨﺪ اﻣﺎ ﻫﺮی اﺟﺎزه ﻧﺪاد‪:‬ﺧﻮاﻫﺶ ﻣﯿﮑﻨﻢ ‪,‬ﻣﯿﺪوﻧﻢ ﮐﻪ ﻣﯿﺘﻮﻧﻢ اﯾﻦ‬
‫ﮐﺎرو اﻧﺠﺎم ﺑﺪم ‪,‬ﺑﺒﯿﻨـﯿﻦ ﻣـﻦ اﻻن ﺧﯿﻠـﯽ آﻣـﺎده ﺗـﺮم ‪,‬ﺑﻌـﻼوه ﭘﺮﻓـﺴﻮر داﻣﺒﻠـﺪور ﻫـﻢ‬
‫ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻦ اﯾﻦ ﮐﺎرو اﻧﺠﺎم ﺑﺪم‪.‬‬
‫_وﻟﯽ ﻫﺮی‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﮔﻔﺖ‪:‬ﯾﻪ ﻧﻔﺮ ﺑﺎﯾﺪ اﯾﻦ ﮐﺎرو ﺑﮑﻨﻪ‪,‬ﻣﻦ دﻓﻌﻪ ﻗﺒﻞ ﺗﻨﻬﺎ ﺑـﻮدم‪.‬اﻣـﺎ اﻻن ﻣﻄﻤﺌـﻨﻢ‬
‫ﮐﻪ از ﭘﺴﺶ ﺑﺮ ﻣﯿﺎم ‪.‬ﺑﻼﺧﺮه ﮐﻪ ﭼﯽ؟اﮔﻪ ﺑﺨﻮاﯾﻢ وﻟﺪﻣﻮرت رو ﻧﺎﺑﻮد ﮐﻨﯿﻢ آﺧﺮش ﺑﺎﯾـﺪ‬
‫ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ رو از ﺑﯿﻦ ﺑﺒﺮﯾﻢ‪ .‬و اﮔﻪ اﯾﻦ ﻃﻮر ﮐﻪ ﭘﺮﻓﺴﻮر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﮔﻔﺘﻦ آﺧﺮش‬
‫ﺑﺎﯾﺪ ﺧﻮدم اﯾﻦ ﮐﺎرو ﺑﮑﻨﻢ‪,‬ﻫﺮ ﭼﻪ زودﺗﺮ ﺑﻬﺘﺮ‪.‬‬
‫ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺳﮑﻮت ﺑﺮﻗﺮار ﺷﺪ ‪.‬ﻫﻤﻪ ﻣﯿﺪاﻧـﺴﺘﻨﺪ ﮐـﻪ ﺣـﻖ ﺑـﺎ ﻫﺮﯾـﺴﺖ ‪.‬اﻣـﺎ ﻫـﯿﭻ ﮐـﺪام‬
‫ﻧﻤﯿﺨﻮاﺳﺖ ﺧﻮدش آن را اﻋﺘﺮاف ﮐﻨﺪ‪.‬ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺳﮑﻮت ﺑﺮﻗﺮار ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﺳﺮ اﻧﺠﺎم ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺳﮑﻮت را ﺷﮑﺴﺖ‪:‬وﻟﯽ اﮔﻪ ﺑﻼﯾﯽ ﺳﺮت ﺑﯿﺎد‪......‬‬

‫‪311‬‬

‫‪312‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_ﺑﺒﯿﻨﻢ ﻣﮕﻪ ﻣﻦ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮم؟اون اﺷﻐﺎل ﻫﺮ روز داره ﺻﺪﻫﺎ ﻧﻔﺮو ﻣﯿﮑﺸﻪ ‪.‬ﻣﮕﻪ ﻣﻦ ﭼـﯿﻢ از‬
‫اوﻧﺎ ﺑﯿﺸﺘﺮه؟ﭼﺮا ﺑﺎﯾﺪ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﻦ ﻣﻬﻤﺘﺮ از داﻣﺒﻠﺪور و ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﺎﺷﻪ؟‬
‫رون ﺟﻮاب ﻓﺮﯾﺎد ﻫﺮی را ﺑﺎ ﻓﺮﯾﺎد داد‪:‬ﭼﻮن ﺗﻮ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺴﯽ ﻫﺴﺘﯽ ﮐﻪ‪.....‬‬
‫ﻫﺮی ﻣﯿﺎن ﺣﺮف او ﭘﺮﯾﺪ ‪ ,‬ﺑﻘﯿﻪ ﻋﻘﺐ ﮐﺸﯿﺪه ﺑﻮدﻧـﺪ ﺗـﺎ ﺷـﺎﯾﺪ رون ‪,‬ﻫـﺮی را در ﺑﺤـﺚ‬
‫ﺷﮑﺴﺖ دﻫﺪ‪:‬رون‪ ,‬ﻫﯿﭻ ﺟﺎی اون ﭘﯿﺸﮕﻮﯾﯽ ﮔﻔﺘـﻪ ﻧـﺸﺪه ﮐـﻪ ﻣـﻦ وﻟـﺪﻣﻮرﺗﻮ ﻣﯿﮑـﺸﻢ‬
‫‪,‬ﺷﺎﯾﺪم اون ﻣﻨﻮ ﺑﮑﺸﻪ‪ .‬ﺷﺎﯾﺪ ﻣﻨﻈﻮرش اﯾﻦ ﺑﺎﺷﻪ ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﻣﻦ ﻣﯿﺘﻮﻧﻢ اوﻧﻮ ﻓﺎﻧﯽ ﮐـﻨﻢ‪ .‬در‬
‫ﻫﺮ ﺣﺎل اﯾﻦ ﻣﻦ ﻧﯿﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﭘﯿﺸﮕﻮﯾﯽ رو ﺑﺎور ﮐﺮدم‪...‬اوﻧﻪ‪.‬‬
‫رون ﻫﻢ ﺻﺪاﯾﺶ را ﺑﺎﻻ ﺑﺮد‪:‬وﻟﯽ اﯾﻦ دﻟﯿﻞ ﻧﻤﯿﺸﻪ ﮐﻪ ﺧﻮدﺗﻮ ﺑﻪ ﮐﺸﺘﻦ ﺑﺪی‬
‫_ﺑﺲ ﮐﻦ رون‪ ,‬ﻣﺎ راه دﯾﮕﻪ ای ﻧﺪارﯾﻢ‬
‫_وﻟﯽ ﻫﺮی‪.....‬‬
‫_ﻫﺮی ﺑﺎ ﻟﺤﻨﯽ آﻣﺮاﻧﻪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺣﺮﻓﻤـﻮ ﻗﻄـﻊ ﻧﮑـﻦ رون‪,‬ﺣـﺎﻻ ﮐـﻪ داﻣﺒﻠـﺪور رﻓﺘـﻪ و ﻣـﺎ‬
‫ﻧﻤﯿﺪوﻧﯿﻢ ر‪.‬آ‪.‬ب ﮐﯿﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻬﻢ اﻋﺘﻤﺎد ﮐﻨﯿﻦ‪ .‬ﻣﻦ ﻣﯿﺘﻮﻧﻢ ‪ .‬در ﻫﺮ ﺣﺎل ﻃﺒﻖ اون ﭘﯿـﺸﮕﻮﯾﯽ‬
‫ﻣﻦ اﻻن ﻧﻤﯿﻤﯿﺮم‪.‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺑﺎ اﺳﺘﯿﺼﺎل ﮔﻔﺖ‪ :‬ﮐﯽ ﮔﻔﺘﻪ ﭘﯿﺸﮕﻮﯾﯽ زﻣﺎن ﻣﺮگ اﻓﺮاد رو ﺗﻌﯿـﯿﻦ ﻣﯿﮑﻨـﻪ؟‬
‫ﻣﻦ ﻧﻤﯿﺬارم ﺧﻮدﺗﻮ ﺑﻪ ﮐﺸﺘﻦ ﺑﺪی‬
‫ﺑﻄﻮر ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﯽ آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ ﺟﻠﻮ آﻣﺪ و دﺳﺘﺒﻨﺪ را از ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﮔﺮﻓﺖ‪:‬ﻣﺎ ﯾﻪ راه ﺑﯿﺸﺘﺮ‬
‫ﻧﺪارﯾﻢ ‪ ,‬ﭘﺲ ﺑﻬﺘﺮه ﺑﯿﺸﺘﺮ از اﯾﻦ ﺑﺤﺚ ﻧﮑﻨﯿﻢ‪...‬‬
‫ﺑﻌﺪ دﺳﺘﺒﻨﺪ را ﺑﻪ ﻫﺮی داد و ﺑﺎ ﻟﺤﻦ ﻣﺤﮑﻤـﯽ ﮔﻔـﺖ‪:‬ﻣﻮﻓـﻖ ﺑﺎﺷـﯽ ﻫـﺮی‪...‬و در ﻣﻘﺎﺑـﻞ‬
‫ﻧﮕﺎﻫﻬﺎی ﺧﺸﻤﮕﯿﻦ و ﻣﻌﺘﺮض ﺑﻪ ﺳﺎﯾﺮﯾﻦ دﺳﺘﻮر داد‪:‬ﻋﻘﺐ واﯾﺴﯿﻦ‬

‫‪312‬‬

‫‪313‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻟﺤﻦ آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ ﻫﻤﻪ را ﺳﺎﮐﺖ ﮐﺮد ‪.‬ﺑﻨﺎﭼﺎر ﻫﻤﻪ اﻃﺎﻋﺖ ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬ﻫﺮی ﭼﻮﺑﺪﺳـﺘﯽ اش را‬
‫در آورد و ﺧﻮدش را ﺑﺮای ﺗﺤﻤﻞ ﻓﺸﺎری ﮐﺸﻨﺪه آﻣﺎده ﮐﺮد‪.‬ﺑﻪ دﺳﺘﻮر آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ ﻫﻤﻪ‬
‫ﭼﻨﺪ ﻗﺪم ﻋﻘﺐ رﻓﺘﻨﺪ‪.‬‬
‫درﺳﺖ وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﻫﺮی ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ ﮐﺎرش را ﺷﺮوع ﮐﻨﺪ ‪,‬ﺟﯿﻨﯽ ﺑﻪ ﻃـﺮﻓﺶ دوﯾـﺪ و او را‬
‫در آﻏﻮش ﮐﺸﯿﺪ‪.‬ﭼﺸﻤﺎن زﯾﺒﺎﯾﺶ در اﺷﮏ ﻏﺮق ﺑﻮد ‪.‬ﺑﻪ ﺳﺎدﮔﯽ ﻣﯿﺸﺪ ﻓﻬﻤﯿﺪ ﮐـﻪ ﺗﻨﻬـﺎ‬
‫ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻗﻮﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻫﺮی داده اﺳﺖ ﺳﮑﻮت ﮐﺮده و ﺣﻖ اﻧﺘﺨﺎب را ﺑـﻪ ﻫـﺮی داده‪.‬ﻫـﺮی‬
‫دﺳﺘﺶ را دور ﮐﻤﺮ ﺟﯿﻨﯽ ﺣﻠﻘﻪ ﮐﺮدو ﺑﯽ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺣـﻀﻮر ﺳـﺎﯾﺮﯾﻦ ﺳـﺮش را ﻻﺑـﻪ ﻻی‬
‫ﻣﻮﻫﺎی ﭘﺮ ﭘﺸﺖ ﺟﯿﻨﯽ ﻓﺮو ﺑﺮد و او را ﻧﻮازش ﮐﺮد‪.‬ﻗﻠﺒﺶ دﯾﻮاﻧﻪ وار ﻣﯽ ﺗﭙﯿﺪ و ﺗﭙﺸﻬﺎی‬
‫ﻗﻠﺐ ﺟﯿﻨﯽ را اﺣﺴﺎس ﻣﯿﮑﺮد‪,‬ﺑﻪ زودی ﻟﺤﻈﻪ ای رﺳﯿﺪ ﮐﻪ ﻫﺮی اﺣﺴﺎس ﮐـﺮد اﮔـﺮ اﻻن‬
‫از او ﺟﺪا ﻧﺸﻮد ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻤﯿﺘﻮاﻧﺪ‪.‬آرام زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪:‬ﺑﺴﻪ دﯾﮕﻪ ﺟﯿﻨـﯽ ‪,‬ﻫﻤـﻪ دارن ﻧﮕـﺎﻫﻤﻮن‬
‫ﻣﯿﮑﻨﻦ‪.‬‬
‫ﺑﻄﻮر ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﯽ ﺟﯿﻨﯽ ﻫﺮی را ﺑﻮﺳﯿﺪ‪:‬دوﺳﺘﺖ دارم ﻫﺮی‪,‬ﻣﻮاﻇﺐ ﺧﻮدت ﺑﺎش‪.‬‬
‫ﻫﺮی در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﺑﻪ آراﻣﯽ از او ﺟﺪا ﻣﯿﺸﺪ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪:‬ﻣﻨﻢ دوﺳﺘﺖ دارم‪.‬ﺣﺎﻻ ﺑﺮو‪...‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﺑﻪ اﺟﺒﺎر ﻋﻘﺐ اﯾﺴﺘﺎد ‪.‬ﻫﺮی ﻧﯿﺮوی ﻋﺠﯿﺒﯽ در ﺧﻮدش اﺣﺴﺎس ﻣﯿﮑﺮد‪.‬ﺣﺘﯽ ذره ای‬
‫از ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﻗﺒﻞ در وﺟﻮدش ﻧﺒﻮد ‪.‬ﺑﻮﺳﻪ ی ﺧـﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ ﺟﯿﻨـﯽ ﻫﻤـﻪ را ﻧـﺎﺑﻮد‬
‫ﮐﺮده ﺑﻮد‪.‬‬
‫در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﺷﺮﻣﮕﯿﻦ ﺳﻌﯽ ﻣﯿﮑﺮد ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ی ﺣﺎﺿﺮﯾﻦ ﻧﮕﺎه ﻧﮑﻨﺪ ‪.‬ﭼﻮﺑﺪﺳـﯽ اش را ﺑـﺎﻻ‬
‫آورد‪...‬‬
‫آﻻﻣﺎﻧﺲ‪:‬ﺑﺪﻧﺶ داغ ﺷﺪ‪.‬اﺣﺴﺎس ﻣﯿﮑﺮد ﺧﻮﻧﺶ از ﮔﺮﻣﺎ ﺑﻪ ﺟﻮش آﻣﺪه‪.‬ﻧﻔﺴﻬﺎﯾﺶ ﻣﯿﺒﺮﯾﺪ‬
‫‪.‬ﺑﻪ ﻫﻮا اﺣﺘﯿﺎج داﺷﺖ ‪.‬ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ‪.‬‬

‫‪313‬‬

‫‪314‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﮐﻮﺋﺮﻻﻧﺲ‪:‬درد در ﺳﺮش ﭘﯿﭽﯿﺪ‪.‬ﺑﺎز ﻫﻢ ﮐﺴﯽ ﺷﮑﻨﺠﻪ اش ﻣﯿﮑﺮد‪.‬از درد ﻓﺮﯾﺎد ﮐﺸﯿﺪ‪.‬ﭼﻨﺪ‬
‫ﺻﺪای ﻫﺮاﺳﺎن ﺑﮕﻮﺷﺶ رﺳﯿﺪ‪:‬ﻧﻪ‪....‬ﺧﺪای ﻣﻦ‪...‬‬
‫ﻓﮏ ﺗﻮر‪:‬ﺳﺎﯾﻪ ﻫﺎی ﺳﯿﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻃﺮﻓﺶ آﻣﺪﻧـﺪ‪.‬ﻫـﺮ ﮐـﺪام ﻗـﺴﻤﺘﯽ از ﺑـﺪﻧﺶ را ﺑـﺎ ﺧـﻮد‬
‫ﻣﯿﮑﺸﯿﺪ ‪.‬ﻋﻀﻼﺗﺶ داﺷﺖ ﭘﺎره ﻣﯿﺸﺪ‪.‬‬
‫ﻓﺎﻻﮐﺸﻦ‪:‬دردش زﯾﺎد ﺑﻮد ‪.‬ﺑﺎ ﺧﻮدش ﻓﮑﺮ ﮐﺮد اﯾﻨﺒﺎر ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ دﻓﻌﻪ ی ﻗﺒﻠﯽ ﻧﯿـﺴﺖ ‪.‬اﻣـﺎ‬
‫در ﻫﻤﺎن ﻟﺤﻆ ﻧﻈﺮش ﻋﻮض ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﻣﻮﻻﻣﭙﺲ‪:‬دﺳﺘﺒﻨﺪ ﺑﯿﻦ زﻣﯿﻦ و ﻫﻮا ﻣﻌﻠﻖ ﺷﺪ‪..‬دﯾﻮاره ی دﻓـﺎﻋﯽ ﻧـﺎﻣﺮﻋﯽ دوﺑـﺎره ﺷـﮑﻞ‬
‫ﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬
‫ﺑﺮای ﻟﺤﻈﻪ ای درد ﻣﺘﻮﻗﻒ ﺷﺪ ‪.‬ﺑﻌﺪ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﺑﻪ ﺳﺮﺧﯽ ﺧـﻮن در آﻣـﺪ‪ .‬ﺑـﺎ ﻧﺎاﻣﯿـﺪی در‬
‫درﯾﺎﭼﻪ ای از ﺧﻮن دﺳﺖ و ﭘﺎ ﻣﯿﺰد‪.‬ﻣﺮگ را اﺣﺴﺎس ﻣﯿﮑﺮد و ﺻﺪای ﺟﯿﻎ ﻫﺎی وﺣﺸﺖ‬
‫زده ی دﯾﮕﺮان را ﻣﯿﺸﻨﯿﺪ‪ .‬اﻣﺎ در اوج ﻧﺎ اﻣﯿﺪی ﺻﺪای دﺧﺘﺮاﻧـﻪ ی زﯾﺒـﺎﯾﯽ در ﮔﻮﺷـﺶ‬
‫زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪:‬ﻫﺮی ﻣﻦ دوﺳﺘﺖ دارم‪...‬‬
‫ﻗﻠﺒﺶ ﺑﻪ ﺗﭙﺶ اﻓﺘﺎد ‪ ,‬ﺿﺮﺑﺎن ﻗﻠﺐ ﺟﯿﻨﯽ را اﺣﺴﺎس ﻣﯿﮑﺮد ‪.‬ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑﻌﺪ ﭼـﺸﻤﺎن ﻏـﺮق‬
‫در اﺷﮏ او را ﺑﯿﺎد آورد‪.‬ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﻧﯿﺮو ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﺗﺎﻻس‬
‫دﺳﺘﺒﻨﺪ ﺑﻪ رﻧﮓ ﺳﺮخ درآﻣﺪ و درد در ﺳﺮش ﭘﯿﭽﯿﺪ‪.‬ﻧﯿﺮوﯾﺶ را ﺟﻤﻊ ﮐﺮد‪:‬ﮐﺮ‬
‫روی زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد ‪,‬ﺑﺎ زﺣﻤﺖ ﺑﻪ اﻃﺮاﻓﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪.‬ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﻏﺮق ﺧﻮن ﺑﻮد‪.‬ﺳﺎﯾﻪ ﻫﺎ ﭘـﺸﺖ‬
‫دﯾﻮار ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪو ﺑﺎ وﺣﺸﺖ ﺻﺪاﯾﺶ ﻣﯿﺰدﻧﺪ‪:‬ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ؟‬
‫_ﻫﺮی ﺑﻠﻨﺪ ﺷﻮ‬
‫ﺷﻌﻠﻪ ای از دﺳﺘﺒﻨﺪ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ و در ﺑﺪن ﻫﺮی وارد ﺷﺪ ‪.‬ﻫﻤﺰﻣﺎن ﺷـﻌﻠﻪ ای از ﭼﻮﺑﺪﺳـﺘﯽ‬
‫ﻫﺮی ﯾﺮﺧﺎﺳﺖ و دﺳﺘﺒﻨﺪ را ﺑﻪ آﺗﺶ ﮐﺸﯿﺪ‪.‬ﺻﺪای زوزه ی ﮐﺮ ﮐﻨﻨﺪه ای ﺑﮕﻮش رﺳﯿﺪ و‬
‫ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑﻌﺪ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﺗﻤﺎم ﺷﺪ‪.‬‬

‫‪314‬‬

‫‪315‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺳﺎﯾﻪ ﻫﺎ ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﺑﻪ ﻃﺮف ﻫـﺮی دوﯾﺪﻧـﺪ‪.‬ﺳـﻌﯽ ﮐـﺮد ﺑﻠﻨـﺪ ﺷـﻮد اﻣـﺎ دﺳـﺘﯽ ﻣـﺎﻧﻌﺶ‬
‫ﺷﺪ‪.‬ﺻﺪای ﭼﺎرﻟﯽ ﺑﺎ ﻫﺮاس ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ؟‬
‫ﺻﺪای ﻧﮕﺮان ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ازﺳﻤﺖ ﭼﭙﺶ ﺟﻮاب داد‪:‬ﻣﻌﻠﻮﻣﻪ ﮐﻪ ﻧﻪ‪...‬ﺧـﺪای ﻣـﻦ‪...‬ﻣﻨﮑـﻪ‬
‫ﮔﻔﺘﻢ اﯾﻦ ﮐﺎرو ﻧﮑﻨﯿﻦ‬
‫رون دﺳﺖ ﻫﺮی را ﮔﺮﻓﺖ‪:‬ﺑﺪﻧﺶ ﯾﺨﻪ‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﻧﺎﻟﯿﺪ ‪:‬ﺧﻮﻧﺮﯾﺰی داره‬
‫ﭼﻬﺮه ﻫﺎﯾﺸﺎن واﺿﺢ ﺗﺮ ﻣﯿﺸﺪو ﻫﺮی ﻧﮕﺮاﻧﯽ را در ﺻﻮرﺗﺸﺎن ﻣﯿﺪﯾﺪ‪.‬ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺑﯽ رﻣﻘﯽ زد‬
‫و ﺑﺮای دﻟﺨﻮﺷﯽ ﺟﯿﻨﯽ ﺑﻪ دروغ ﻧﺎﻟﯿﺪ‪ :‬اﯾﻦ دﻓﻌﻪ ﺧﯿﻠﯽ راﺣﺖ ﺗﺮ ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﺳﺮش ﮔﯿﺞ ﻣﯿﺮﻓﺖ ‪.‬رون ﮐﻤﮑﺶ ﮐﺮد ﺑﻨﺸﯿﻨﺪ و ﺑﻪ دﯾﻮار ﺗﮑﯿﻪ ﮐﻨﺪ‪.‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺎ ﻫﺮاس ﺧﻮن ﺻﻮرﺗﺶ را ﭘﺎک ﮐﺮد‪:‬ﺑﻬﺘﺮه آروم ﺑﺎﺷﯽ‬
‫ﭼﺎرﻟﯽ‪,‬ﺟﯿﻨﯽ را از ﻫﺮی ﺟﺪا ﮐﺮد‪.‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﺎﻻ ﺑﺮد‪:‬ﺑﯿﻞ‪ ,‬ﺑﯿـﺎ اﯾﻨﺠـﺎ‪.‬آﻣـﺎده ﺑـﺎش‬
‫ﻫﺮی ﻣﯿﺨﻮاﯾﻢ ﺟﻠﻮی ﺧﻮﻧﺮﯾﺰی رو ﺑﮕﯿﺮﯾﻢ‬
‫ﺑﻌﺪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﺎ ﺣﺮﮐﺘﯽ دوراﻧﯽ از ﺑﺪن ﻫﺮی ﻋﺒﻮر داد‪.‬ﻧﻮری ﺳﺮ ﺗﺎ ﭘﺎی ﻫﺮی را‬
‫ﮔﺮﻓﺖ ‪.‬دردش ﮐﻤﺘﺮ ﺷﺪ‪ ,‬اﺣـﺴﺎس ﺳـﺒﮑﯽ ﻣﯿﮑـﺮد ‪.‬ﻧﯿـﺎز ﺑـﻪ ﺧـﻮاب را در ﺗـﮏ ﺗـﮏ‬
‫ﺳﻠﻮﻟﻬﺎﯾﺶ اﺣﺴﺎس ﻣﯿﮑﺮد‪.‬ﺳﺮش ﺳﻨﮕﯿﻦ ﺷﺪ و روی ﺷﺎﻧﻪ اش ﻏﻠﺘﯿﺪ‪.‬‬
‫ﻓﺮﯾﺎد ﻫﺮاﺳﺎن ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪:‬ﺷﻤﺎ دو ﺗﺎ‪,‬ﭼﯽ ﮐﺎرش ﮐﺮدﯾﻦ؟‬
‫ﺑﯿﻞ ﺑﺎ ﺻﺪای آﻫﺴﺘﻪ ای ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﯿﺰی ﻧﯿﺴﺖ ﻣﺎﻣﺎن‪...‬ﻫﺮی ﺑـﻪ ﭼﻨـﺪ روز ﺧـﻮاب اﺣﺘﯿـﺎج‬
‫داره‪...‬ﭼﺎرﻟﯽ ﻫﻢ زﺧﻤﻬﺎ ﺷﻮ درﻣﺎن ﮐﺮد‪...‬ﺑﻬﺘﺮه ﺑﺒﺮﯾﻤﺶ ﺑﺎﻻ‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﻣﻄﻤﺌﻨﯽ ﺣﺎﻟﺶ ﺧﻮﺑﻪ ﺑﯿﻞ؟‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﻧﺎﺑﺎوراﻧﻪ ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬اﻟﺒﺘﻪ ﻋﺰﯾﺰم‪...‬ﺧﻮدت ﮐﻪ ﺷﻨﯿﺪی‪.‬اﯾﻨﺒﺎر ﮐـﺎرش ﺧﯿﻠـﯽ‬
‫راﺣﺖ ﺗﺮ از دﻓﻌﻪ ی ﻗﺒﻞ ﺑﯿﻮد‬

‫‪315‬‬

‫‪316‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫اﻣﺎ ﺧﻮدش ﻫﻢ ﺣﺮف ﺧﻮدش را ﺑﺎور ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻪ آراﻣﯽ ﻫﺮی را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﭘﻠﻪ ﻫﺎ رﻓﺖ‬
‫**********************************‬
‫دو روز ﺑﻌﺪ از ان را ﻫﺮی ﺗﺤﺖ ﺗﺎﺛﯿﺮ ﻃﻠﺴﻢ ﺑﯿﻞ ﺑﻪ آراﻣﯽ ﺧﻮاﺑﯿﺪ و ﭼﻨـﺪ روزی ﻃـﻮل‬
‫ﮐﺸﯿﺪ ﺗﺎ از ﺷﺮ ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﯾﺶ ﺧﻼص ﺷﺪ‪ .‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ وﻗﺘﯽ ﺑﯿﺪار ﺷﺪ ﮐﻪ ﺗﻌﻄﯿﻼت ﺗﻤﺎم ﺷﺪه‬
‫ﺑﻮد و دو روز ﻗﺒﻞ ‪,‬ﻓﺮزﻧﺪان ﺧﺎﻧﻮاده ی وﯾﺰﻟﯽ ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ ﻫـﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺑﺮﮔـﺸﺘﻪ‬
‫ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺎ اﺻﺮار و ﭘﺎﻓﺸﺎری ﮐﻨﺎر ﻫﺮی ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد و ﺑﺎ ﻣﺤﺒﺖ ﺑﻪ او رﺳﯿﺪﮔﯽ ﻣﯿﮑﺮد‪.‬‬
‫ﮐﻤﯽ ﻃﻮل ﮐﺸﯿﺪ ﺗﺎ ﺑﯿﺎد آورد ﭼﺮا آﻧﺠﺎﺳﺖ ‪.‬ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ اﺻﺮار داﺷﺖ ﮐـﻪ ﻫـﺮی ﭼﻨـﺪ‬
‫روز ﺑﯿﺸﺘﺮ در ﭘﻨﺎﻫﮕﺎه ﺑﻤﺎﻧﺪ و ﺑﯿﺸﺘﺮ اﺳﺘﺮا ﺣﺖ ﮐﻨﺪ ‪.‬از آﻧﺠﺎ ﮐـﻪ اﯾـﻦ ﻓﺮﺻـﺘﯽ ﻃﻼﯾـﯽ‬
‫ﺑﺮای ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻮدن ﺑﺎ ﺟﯿﻨﯽ ﺑﻮد ﻫﺮی از دﺳﺘﺶ ﻧﺪاد‪.‬ﺧﺎﺗﻢ ﭘﺎﻣﻔﺮی روزی دو ﺑﺎر ﺑـﻪ او ﺳـﺮ‬
‫ﻣﯿﺰد‪ ,‬در اﯾﻦ ﻣﺪت رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﺮ روز ﻧﺎﻣـﻪ ﻣﯿﺪادﻧـﺪ و ﺑـﺮای ﺟﻮاﺑﻬﺎﯾـﺸﺎن ﺧـﺎﻧﻢ‬
‫ﭘﺎﻣﻔﺮی را ﮐﻼﻓﻪ ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺑﯿﻞ و ﭼﺎرﻟﯽ داﺋﻢ ﺑﻪ ﻫﺮی ﺳﺮ ﻣﯿﺰدﻧﺪ و اﺧﺒﺎر ﺟﺪﯾﺪ را ﺑﻪ او اﻃﻼع ﻣﯿﺪادﻧﺪ‪.‬ﻫﺮی ﻓﻬﻤﯿﺪه‬
‫ﺑﻮد ﮐﻪ ﭼﻨﺪ ﺷﺐ ﻗﺒﻞ ﻣﺤﻔﻞ در ﻋﻤﻠﯿـﺎت ﻣﯿـﺪان ﮔﺮﯾﻤﻮﻟـﺪ ﺑـﺴﯿﺎر ﻣﻮﻓـﻖ ﺑـﻮده‪.‬ﭘـﺎﻧﺰده‬
‫ﻣﺮﮔﺨﻮار ﮐﺸﺘﻪ و ﺷﺶ ﻣﺮﮔﺨﻮار دﺳﺘﮕﯿﺮ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﻓﻘﻂ دو ﻧﻔﺮ از اﻋـﻀﺎی‬
‫ﻣﺤﻔﻞ زﺧﻤﯽ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺑﯿﻞ در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﺑﺎ زور ﺟﯿﻨﯽ را ﮐﻪ ﺑﺎ اﺻـﺮار ﻣﯿﺨﻮاﺳـﺖ ﺳـﻮپ ﮔﻮﺷـﺘﺶ را ﺑـﻪ ﻫـﺮی‬
‫ﺑﺨﻮراﻧﺪ از اﺗﺎق ﺑﯿﺮون ﻣﯿﮑﺮد ﺗﺎ راﺣﺖ ﺗﺮ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻨﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺒﯿﻦ ﺟﯿﻨﯽ‪...‬ﯾﮑﻤـﯽ رﺣـﻢ‬
‫داﺷﺘﻪ ﺑﺎش‪.‬اﮔﻪ ﻫﺮی ﺗﺎ ﺣﺎﻻ از دﺳﺖ وﻟﺪﻣﻮرت ﻗﺼﺮ در رﻓﺘـﻪ ‪,‬دﯾـﺮ ﯾـﺎ زود از دﺳـﺖ‬
‫ﻏﺬاﻫﺎی ﺗﻮ ﺧﻮدﺷﻮ ﻣﯿﮑﺸﻪ‬

‫‪316‬‬

‫‪317‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﭼﺎرﻟﯽ ﻗﻬﻘﻬﻪ ای زد و ﻫﺮی ﻟﺒﺨﻨﺪ ﭘﺮ ﻣﺤﺒﺘﯽ ﻧﺜﺎر ﭼﻬﺮه ی ﻫﺎج و واج ﺟﯿﻨﯽ ﮐـﺮد‪.‬ﺟﯿﻨـﯽ‬
‫ﺷﮑﻠﮑﯽ ﺑﺮای ﺑﯿﻞ در آورد ‪ ,‬ﻫﺮی را ﺑﻮﺳﯿﺪ و از اﺗﺎق ﺧﺎرج ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﺑﺎ ﻧﮕﺎه ﭘﺮ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺑﯿﻞ ﺻﻮرت ﻫﺮی ﺳﺮخ ﺷﺪ و ﻗﻬﻘﻬﻪ ی ﭼـﺎرﻟﯽ ﺷـﺪت ﮔﺮﻓـﺖ‪:‬اﯾﻨﻘـﺪر‬
‫ﺧﺠﺎﻟﺘﯽ ﻧﺒﺎش ﻫﺮی‪.‬‬
‫و ﭼﺸﻤﮑﯽ ﺑﻪ ﺑﯿﻞ زد‪:‬ﺧﺪا ﺷﺎﻧﺲ ﺑﺪه!‬
‫ﻫﺮی ﺑﺤﺚ را ﻋﻮض ﮐﺮد‪:‬ﺧﺐ ﺑﺎﻗﯿﺶ؟‬
‫ﺑﯿﻞ ذوق زده اداﻣﻪ داد‪:‬ﻫﻨﻮز از ﻣﺎﺟﺮای ﻟﺴﺘﺮﻧﺞ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﻪ‪,‬ﻫﺮ ﭼﯽ ﺑﺎﺷﻪ دﺳﺖ راﺳﺘﺸﻮ از‬
‫دﺳﺖ داده‪.‬اوﻣﺪه ﺑﻮدن ﺣﺎﻟﺘﻮ ﺟﺎ ﺑﯿﺎرن وﻟﯽ ﺣﺴﺎﺑﯽ ﺣﺎﻟﺸﻮﻧﻮ ﺟﺎ آوردﯾﻢ‪...‬‬
‫ﭼﺎرﻟﯽ ﺑﺎ ذوق ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﻤﯿﺪوﻧﯽ ﻫﺮی‪...‬ﺑﺪﺟﻮری ﺗﺮﺳﯿﺪه ﺑﻮدن‪.‬ﻣﺜﻞ ﻣﻮش ﺗﻮ ﺗﻠﻪ ﮔﯿﺮ ﮐـﺮده‬
‫ﺑﻮدن‪.‬ﻫﺮ ﻃﺮف ﻣﯿﺮﻓﺘﻦ اﻋﻀﺎی ﻣﺤﻔﻞ ﺟﻠﻮﺷﻮن ﺳﺒﺰ ﻣﯿﺸﺪن‪,‬ﯾﺎ ﺗﻮی ﺣﺒﺎﺑﻬﺎی ﺿـﺪ ﻏﯿـﺐ‬
‫ﺷﻮﻧﺪﮔﯽ و ﺑﺎﻃﻼق ﻫﺎی ﻓﺮد و ﺟﺮج ﮔﯿﺮ ﻣﯽ اﻓﺘﺎدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺑﯿﻞ از ﯾﺎد آوری ﺻﺤﻨﻪ ی ﻣﺒﺎرزه ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬ﺑﯿﭽﺎره ﻫـﺎ ﻣﯿﻮﻣـﺪن ﺧﻮدﺷـﻮﻧﻮ از دﺳـﺖ‬
‫ﺣﺒﺎﺑﻬﺎ ﺧﻼص ﮐﻨﻦ اﻣﺎ ﻫﻤﻪ ی ﺟﺎدوﻫﺎﺷﻮن ﺑﻪ ﻃﺮف ﺧﻮدﺷﻮن ﺑﺮﻣﯿﮕﺸﺖ‪.‬ﺑﺎﯾـﺪ روﮐـﻮود‬
‫رو ﻣﯿﺪﯾﺪی ‪...‬ﯾﻪ دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎز دﻧﺒﺎﻟﺶ ﮐﺮده ﺑﻮد‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎز!!! دﻧﺒﺎل ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﮐﺮده ﺑﻮد؟‬
‫ﭼﺎرﻟﯽ ﻟﯿﻮان آﺑﯽ را ﺳﺮ ﮐﺸﯿﺪ‪ :‬ﻧﻪ از اون دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎی آزﮐﺎﺑﺎن‪...‬دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎی ﻓـﺮد‬
‫و ﺟﺮج!!! ﻣﯿﺪوﻧﯽ ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﺣﻤﻠﻪ ﻣﯿﮑﻨﻦ و ﻫﺮ ﭼﯽ ﻫﻢ ﺳﭙﺮ ﻣﺪاﻓﻊ ﻋﻠﯿﻪ ﺷﻮن‬
‫ﺑﺴﺎزی ﺑﺰرﮔﺘﺮ ﻣﯿﺸﻦ‪...‬‬
‫_ﺧﻄﺮﻧﺎک ﻧﯿﺴﺘﻦ؟‬
‫_ﻧﻪ ﺑﺎﺑﺎ‪...‬آﺧﻪ ﺗﻮﻫﻢ ﺟﻤﻌﯽ اﻧﺪ‪.‬ﻓﻘﻂ روی ﮐﺴﺎﺋﯽ ﮐﻪ ﻋﻼﻣﺖ ﺷـﻮﻣﻮ رو دﺳﺘـﺸﻮن دارن‬
‫ﮐﺎر ﻣﯿﮑﻨﻪ‪.‬آﺧﺮﯾﻦ ﺑﻼﻫـﺎﯾﯽ رو ﮐـﻪ ﺳـﺮ ﻣـﺮدم آوردن رو ﻣﯿﺒﯿـﻨﻦ ﮐـﻪ رو ﺧـﺎﻧﻮاده ی‬

‫‪317‬‬

‫‪318‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺧﻮدﺷﻮن اﺟﺮا ﻣﯿﺸﻪ‪...‬وﻗﺘﯽ ﻃﺮف از وﺣﺸﺖ ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎش ﺧﻠﻊ ﺳﻼح ﻣﯿﺸﺪ‪.‬دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ‬
‫ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﺷﻮ ﺑﺮ ﻣﯿﺪاﺷﺘﻦ و ﺑﺠﺎش ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻫﺎی ﺗﻘﻠﺒﯽ ﻣﯿﺬاﺷﺘﻦ‪.‬ﯾﺎرو ﯾﻪ وﻗﺖ ﺑﻬـﻮش‬
‫ﻣﯿﻮﻣﺪ ﻣﯿﺪﯾﺪﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯿﺶ ﻫﻤﻪ ی ﺟﺎدوﻫﺎ رو ﺑﺮﻋﮑﺲ اﻧﺠﺎم ﻣﯿﺪه‪...‬‬
‫_ﺟﺮج ﻣﯿﮕﻔﺖ ﻃﺮﺣﺸﻮ از ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﺷﮑﺴﺘﻪ ی رون ﮔﺮﻓﺘﻪ‪.......‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺗﺎﺳﻒ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﺜﻞ اﯾﻨﮑﻪ ﯾﻪ ﺗﻔﺮﯾﺢ ﺣﺴﺎﺑﯽ رو از دﺳﺖ دادم‪...‬ﺑﺒﯿﻨﻢ ﭼﺮا ﻓﺮد و ﺟﺮج‬
‫ﯾﮑﯽ از اﯾﻦ دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎﺷﻮﻧﻮ ﺑﻪ ﻣﺎ ﻧﺪادن؟ ﻣﯿﺘﻮﻧـﺴﺘﯿﻢ ﺣـﺴﺎﺑﯽ ﺣـﺎل ﻣـﺎﻟﻔﻮی رو ﺟـﺎ‬
‫ﺑﯿﺎرﯾﻢ‪...‬‬
‫_ﻧﻤﯿﺸﻪ‪,‬اﯾﻦ ﺟﺰء وﺳﺎﯾﻞ وﯾﮋه ی ﻣﺤﻔﻠﻪ‪.‬ﻣﯿﮕﻦ ﺑﺮای ﻣﺎﻟﻔﻮی ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ی ﺑﻬﺘﺮی دارن‪...‬اﻣـﺎ‬
‫اﯾﻦ ﭼﯿﺰا ﺟﺰء اﺳﺮار ﻣﺤﻔﻞ ﻣﯿﻤﻮﻧﻪ‪...‬وﮔﺮﻧﻪ ﻫﺮ روز ﺻـﺪ ﺗـﺎ از اﯾـﻦ دﯾﻮاﻧـﻪ ﺳـﺎزﻫﺎ ﺗـﻮ‬
‫ﺧﯿﺎﺑﻮن راه ﻣﯿﻮﻓﺘﻪ‪...‬ﺣﺴﺎب ﮐﻦ ﭼﻪ وﻟﻮﺷﻮﯾﯽ ﻣﯿﺸﻪ‪.‬‬
‫ﺑﯿﻞ ﺳﺮی ﺗﮑﺎن داد و در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ اﺷﮑﯽ ﮐﻪ از ﺷﺪت ﺧﻨﺪه در ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺟﻤﻊ ﺷﺪه ﺑﻮد را‬
‫ﭘﺎک ﻣﯿﮑﺮدﮔﻔﺖ‪:‬راﺳﺘﺶ ﻣﺎ ﻫﻢ ﻧﻤﯿﺪوﻧﺴﺘﯿﻢ ‪...‬اوﻟﺶ ﮐﻪ اوﻧﺎ رو دﯾﺪﯾﻢ ﺣـﺴﺎﺑﯽ وﺣـﺸﺖ‬
‫ﮐﺮدﯾﻢ‪.‬ﻋﻮﺿﺶ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺷﺪن‪.‬اون ﯾﺎرو ﮐﺮاب ﺑﺎ ذوق ﺑﻬﺸﻮن دﺳﺘﻮر ﺣﻤﻠﻪ‬
‫داد‪....‬وﻟﯽ دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ ﮔﺬاﺷﺘﻦ دﻧﺒﺎل ﺧﻮدش ‪.‬‬
‫_ﺑﺲ ﮐﻦ ﺑﯿﻞ‪,‬ﻫﻤﻪ ی اﺗﻔﺎﻗﺎ ﮐﻪ ﺧﻮب ﻧﺒﻮده!!!‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ وﺣﺸﺖ ﺑﻪ ﭼﺎرﻟﯽ ﺧﯿﺮه ﺷﺪ‪:‬ﮐﺴﯽ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪه؟‬
‫_ ﻧﻪ ﺑﺎﺑﺎ‪...‬ﻫﻤﻪ ﺣﺎﻟﺸﻮن ﺧﻮﺑﻪ‪.‬اﻣﺎ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﻧﺎﻣﺮدی ﮐﺮدن‪.‬ﯾـﻪ ﻏـﻮل ﻏﺎرﻧـﺸﯿﻦ رو ﺑـﺎ‬
‫ﺧﻮدﺷﻮن آورده ﺑﻮدن‪...‬ﻫﺸﺖ ﻣﺘﺮ ﻗﺪش ﺑﻮد ‪...‬ﻧﺼﻒ ﮐﻮﭼﻪ رو داﻏﻮن ﮐﺮد‪.‬ﻣﺎ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻫـﺮ‬
‫زﺣﻤﺘﯽ ﺑﻮد ﭼﺸﺎﺷﻮ ﮐﻮر ﮐﺮدﯾﻢ‪.‬وﻗﺘﯽ ﻃﻠﺴﻢ ﺳﻮزاﻧﻨﺪه ﺑﻬﺶ ﺧﻮرد ﺗﻌﺎدﻟﺸﻮ از دﺳﺖ داد‬
‫و ‪....‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﯿﺘﺎب ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬و ﭼﯽ؟‪....‬‬

‫‪318‬‬

‫‪319‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻓﮑﺮ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪن ﻣﺮدم ﺑﯿﮕﻨﺎه ﻋﺬاﺑﺶ ﻣﯿﺪاد‪.‬ﺑﯿﻞ ﮐـﻪ ﻇـﺎﻫﺮا ﻓﮑـﺮ ﻫـﺮی را ﺧﻮاﻧـﺪه ﺑـﻮد‬
‫ﺣﺮﻓﺶ را ﮐﺎﻣﻞ ﮐﺮد‪:‬اﻓﺘﺎد رو ﺧﻮﻧﻪ!!! ﺑﻌﺪﺷﻢ ﺧﻮﻧﻪ رو داﻏﻮن ﮐﺮد‪.‬ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ ﻫﺮی ‪...‬‬
‫ﻫﺮ دوی آﻧﻬﺎ ﺑﺎ دﻟﻬﺮه ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻋﮑﺲ اﻟﻌﻤﻞ ﻫﺮی ﺑﻮدﻧﺪ‪,‬اﻣﺎ ﻫﺮی اﺻﻼﻧﺎراﺣﺖ ﻧﺒـﻮد‪.‬ﺧﺎﻧـﻪ‬
‫ی ﮔﺮﯾﻤﻮﻟﺪ ﺑﺮای او ﻫﯿﭻ ارزﺷﯽ ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬ﺑﺮای ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻫﻢ ارزﺷﯽ ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬‬
‫ﺑﺮﺧﻼف ﺗﺼﻮر ﺑﯿﻞ و ﭼﺎرﻟﯽ‪,‬ﻫﺮی ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬ﻓﻘﻂ ﻫﻤﯿﻦ؟!!!‬
‫_ﻫﻤﯿﻦ!؟!!ﻣﻨﻈﻮرت ﭼﯿﻪ؟دارم ﻣﯿﮕﻢ اون ﻫﯿﻮل ﺧﻮﻧﻪ ی ﺗﻮ رو داﻏﻮن ﮐﺮد!‬
‫ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻫﺮی ﮔﺸﺎده ﺗﺮ ﺷﺪ‪:‬ﻣﻬﻢ ﻧﯿﺴﺖ‬
‫ﺑﯿﻞ ﺑﺎ ﺷﮕﻔﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬وﻟﯽ‪...‬‬
‫_ﺑﯿﻞ ‪...‬اون ﺧﻮﻧﻪ اﺻﻼ ﺑﺮام ﻣﻬﻢ ﻧﯿﺴﺖ‪.‬ﺧﻮد ﺳﯿﺮﯾﻮﺳﻢ اوﻧﻮ ﻧﻤﯿﺨﻮاﺳﺖ ‪..‬‬
‫ﭼﺎرﻟﯽ ﻧﻔﺲ راﺣﺘﯽ ﮐﺸﯿﺪ‪:‬ﻧﻤﯿﺪوﻧﯽ ﺗﺎﺑﻠﻮﻫﺎش ﭼﻪ ﻏﻮﻏﺎﯾﯽ راه اﻧﺪاﺧﺘﻨﺪ‪.‬آﺧﺮ ﺷﺐ وزارت‬
‫ﺧﻮﻧﻪ ﻫﻤﺸﻮﻧﻮ از اوﻧﺠﺎ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﮐﺮد‪.‬اﻟﺒﺘﻪ ﺗﺎﺑﻠﻮی ﻣﺎﻣﺎن ﺳﯿﺮﯾﻮﺳﻮ ﺑﺎ دﯾﻮارش ﺑﺮدن!‬
‫ﺑﯿﻞ ﺗﻮﺿﯿﺢ را ﺗﮑﻤﯿﻞ ﮐﺮد‪:‬ﺗﺎ ﺷﻌﺎع دو ﮐﯿﻠﻮﻣﺘﺮ ﺣﺎﻓﻈﻪ ی ﻫﻤـﻪ ی ﻣـﺸﻨﮕﻬﺎ رو اﺻـﻼح‬
‫ﮐﺮدن‪.‬ﻧﺼﻒ ﺧﻮﻧﻪ ﻫﺎی ﮐﻮﭼﻪ رو ﻫﻢ دوﺑﺎره ﺳﺎﺧﺘﻦ‪...‬ﻫﻨﻮزم دارن ﮐﺎر ﻣﯿﮑﻨﻦ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﺣﺮﻓﻬﺎی ﺑﯿﻞ ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﺮد ﮐﻪ ﻧﺎﮔﻬﺎن ﻣﻐﺰش ﺗﯿﺮ ﮐﺸﯿﺪ‪.‬ﺑﯿﻞ ﺑﺎ دﯾﺪن رﻧـﮓ ﭘﺮﯾـﺪه‬
‫اش ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﭼﯿﺰی ﺷﺪه؟‬
‫_ﺻﻨﺪوﻗﭽﻪ‬
‫_ﭼﯽ؟؟؟‬
‫_ﻣﺎدرم ﯾﻪ ﺻﻨﺪوﻗﭽﻪ ﺑﻪ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺳﭙﺮده ﺑﻮد اﮔﻪ اون ﺻﻨﺪوﻗﭽﻪ ﺗﻮ ﺧﻮﻧﻪ ﺑﺎﺷﻪ‪...‬‬
‫_ﻣﻤﮑﻨﻪ ﻣﺎﻣﻮرای وزارت ﺧﻮﻧﻪ ﺑﺮده ﺑﺎﺷﻨﺶ‬

‫‪319‬‬

‫‪320‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﭼﺎرﻟﯽ ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل ﺗﻮ ﻣﺎﻟﮏ وﺳﺎﯾﻞ اون ﺧﻮﻧﻪ ای‪...‬اﮔﺮم ﺑﺮده ﺑﺎﺷـﻨﺶ ﺑﻬـﺖ‬
‫ﭘﺴﺶ ﻣﯿﺪن‪...‬وﻟﯽ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻦ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻫﻤﭽﯿﻦ ﭼﯿﺰی رو دم دﺳﺖ ﻧﻤﯿﺬاره‪.‬ﻓﮑﺮ ﮐﻦ ﺑﺒﯿﻦ‬
‫ﮐﺠﺎ ﻣﻤﮑﻨﻪ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪش؟‬
‫_ﻧﻤﯿﺪوﻧﻢ‬
‫ﺑﯿﻞ ﻓﮑﺮی ﮐﺮد‪:‬اﻣﺎ ﮐﺮﯾﭽﺮ ﺣﺘﻤﺎ ﻣﯿﺪوﻧﻪ‬
‫ﻫﺮی ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺗﺸﮑﺮ آﻣﯿﺰی زد‪:‬ﺣﻖ ﺑﺎ ﺗﻮﺋﻪ‬
‫و ﺻﺪا زد‪:‬ﮐﺮﯾﭽﺮ‪....‬ﻓﻮرا ﺑﯿﺎ اﯾﻨﺠﺎ‪...‬‬
‫ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑﻌﺪ ﺑﺎ ﺻﺪای ﺑﻨﮓ آراﻣﯽ ﺟﻦ ﺧﺎﻧﮕﯽ ﭘﯿﺮ ﺟﻠﻮی ﻫﺮی ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ‪.‬ﻧﮕﺎه ﭘﺮ ﮐﯿﻨـﻪ‬
‫ای ﻧﺜﺎرش ﮐﺮد و ﺗﻌﻈﯿﻢ ﺑﻠﻨﺪ ﺑﺎﻻﯾﯽ ﻧﻤﻮد‪:‬ارﺑﺎب ﺑﺎ ﮐﺮﯾﭽﺮ ﮐﺎر داﺷﺖ؟‬
‫و زﯾﺮ ﻟﺐ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪:‬ارﺑﺎب ﮐﺮﯾﭽﺮ ﯾﻪ ﮐﺜﺎﻓﺖ ﻗﺎﺗﻠﻪ ﮐﻪ ﺑﺎﻧﻮ ﺑﻼﺗـﺮﯾﮑﺲ رو ﮐـﺸﺖ‪.‬اون‬
‫ﻓﻘﻂ ﯾﻪ ﻋﻮﺿﯿﻪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﯾﻪ ﻣﺸﺖ آﺷﻐﺎل ﻣﯿﮕﺮده‪)..‬ﮐﺮﯾﭽﺮﻫﻨﮕﺎم ﺑﯿﺎن اﯾﻦ ﺟﻤﻠﻪ ﻣـﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑـﻪ‬
‫ﺑﯿﻞ و ﭼﺎرﻟﯽ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و اداﻣﻪ داد(ﮐﺮﯾﭽﺮ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﻪ اﯾﻦ ﻧﻨﮓ رو ﺗﺤﻤﻞ ﮐﻨﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺧﺸﻢ و ﻧﻔﺮت ﺑﻪ ﺟﻦ ﺧﺎﻧﮕﯽ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﮐﺮد‪ ...‬ﻏﺮﯾﺪ‪:‬ﮐﺮﯾﭽﺮ دﻓﻌﻪ ی آﺧﺮت ﺑﺎﺷﻪ ﮐﻪ‬
‫اﯾﻦ ﭼﺮﻧﺪﯾﺎت رو ﻣﯿﮕﯽ‪...‬ﻟﺴﺘﺮﻧﺞ ﯾﻪ ﻗﺎﺗﻞ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺗﻘﺎﺻﺸﻢ ﭘﺲ داد‪.‬ﺣﺎﻻ ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ ﺗﻮ‬
‫ﻫﻢ ﺗﻘﺎص ﺧﯿﺎﻧﺘﺖ رو ﭘﺲ ﺑﺪی ﺧﻮب ﺑﻪ ﺣﺮﻓﺎم ﮔﻮش ﮐﻦ و درﺳﺖ ﺟﻮاﺑﻤﻮ ﺑﺪه‪...‬‬
‫ﺟﻦ ﺧﺎﻧﮕﯽ آﺷﮑﺎرا ﻋﻘﺐ ﻧـﺸﯿﻨﯽ ﮐـﺮد‪:‬ﻫـﺮ ﭼـﯽ ارﺑـﺎب ﺑﮕـﻪ درﺳـﺘﻪ‪...‬ﮐﺮﯾﭽـﺮ ﻣﻨﺘﻈـﺮ‬
‫ﻓﺮﻣﺎﻧﻪ‪...‬ﭼﺎره ای ﻧﺪاره‪.‬‬
‫_ﺧﻮﺑﻪ ﮐﺮﯾﭽﺮ ‪.‬ﺑﮕﻮ ﺑﺒﯿﻨﻢ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺗﻮ ﺧﻮﻧﻪ ی ﻣﯿﺪان ﮔﺮﯾﻤﻮﻟﺪ ﯾﻪ ﺻـﻨﺪوﻗﭽﻪ ی ﭼـﻮﺑﯽ‬
‫ﻧﺪاﺷﺖ؟ﯾﻪ ﭼﯿﺰی ﮐﻪ ﺑﺨﻮاد ﻣﺨﻔﯽ ﻧﮕﻬﺶ داره؟‬
‫ﭼﺸﻤﺎن ﮐﺮﯾﭽﺮ ﺑﺮﻗﯽ زد اﻣﺎ ﺟﻮاب ﺳﺮ ﺑﺎﻻ داد‪:‬ﮐﺮﯾﭽﺮ ﭼﯿﺰی ﻧﻤﯿﺪوﻧﻪ!‬

‫‪320‬‬

‫‪321‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﮐﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ دروغ ﮐﺮﯾﭽـﺮ ﺷـﺪه ﺑـﻮد ﺧﯿﻠـﯽ ﺟـﺪی ﮔﻔــﺖ‪:‬وﻟـﯽ ﻣـﻦ ﻓﮑـﺮ ﻣﯿﮑـﻨﻢ‬
‫ﻣﯿﺪوﻧﯽ‪.‬ﺣﺎﻻ ﺧﻮب ﮔﻮش ﮐﻦ‪.‬ﻫﻤﯿﻦ اﻻن ﻣﯿﺮی و اون ﺻﻨﺪوق رو ﻓﻮرا ﺑﺮای ﻣﻦ ﻣﯿﺎری‬
‫ﮐﺮﯾﭽﺮ ﺗﻌﻈﯿﻢ دﯾﮕﺮی ﮐﺮد و ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ ﺑﺮه ﮐﻪ ﺑﯿﻞ دﺳﺘﺶ را ﮔﺮﻓﺖ‪:‬ﺻﺒﺮ ﮐﻦ ﮐﺮﯾﭽﺮ!!‬
‫_ﭼﯿﺰی ﺷﺪه ﺑﯿﻞ؟‬
‫_ﻫﺮی اﮔﻪ ﯾﻪ وﻗﺖ ﺟﺎی دﯾﮕﻪ ای ﺑﺮه ﭼﯽ؟ ﻣﯿﺪوﻧﯽ ﮐـﻪ اون ﻗـﺒﻼ ﻫـﻢ ﺑـﻪ ﻣـﺎ ﺧﯿﺎﻧـﺖ‬
‫ﮐﺮده‪...‬اﮔﻪ ﺻﻨﺪوق رو ﭘﯿﺶ ﮐﺲ دﯾﮕﻪ ای ﺑﺒﺮه؟‪...‬ﻣﺎ ﻫﻨﻮز ﻧﻤﯿﺪوﻧﯿﻢ دﻗﯿﻘـﺎ ﭼـﻪ ﭼﯿـﺰی‬
‫اون ﺗﻮﺋﻪ‪...‬‬
‫ﭼﻬﺮه ی ﮐﺮﯾﭽﺮ در ﻫﻢ رﻓﺖ ‪.‬ﮐﺎﻣﻼ ﻣﺸﺨﺺ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﯿﺨﻮاﻫﺪ ﺑﯿﻞ را از ﻫﻢ ﺑﺪرد‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻧﮕﺎه ﺗﺸﮑﺮ آﻣﯿﺰی ﺑﻪ ﺑﯿﻞ ﮐﺮد‪:‬ﺣﻖ ﺑﺎ ﺗﻮﺋﻪ‪...‬ﯾﺎدت ﺑﺎﺷﻪ ﮐﺮﯾﭽـﺮ ﺳـﺮ راﻫـﺖ ﺟـﺎﯾﯽ‬
‫ﻧﻤﯿﺮی‪...‬ﺗﻮی ﺻﻨﺪوق رو ﻧﮕﺎه ﻧﻤﯿﮑﻨﯽ‪...‬ﺑﻪ ﻣﺤﺘﻮﯾﺎﺗﺶ دﺳﺖ ﻧﻤﯿﺰﻧﯽ‪...‬ﺑـﺎ ﻫـﯿﭻ ﮐـﺲ در‬
‫ﻣﻮردش ﺣﺮف ﻧﻤﯿﺰﻧﯽ‪...‬ﺑﻪ ﮐﺴﯽ ﭘﯿﻐﺎم ﻧﻤﯿﺪی ‪...‬و اون ﺻﻨﺪوق رو ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﻣﺤﺘﻮﯾﺎﺗﺶ ﺗﺎ‬
‫ﯾﻪ دﻗﯿﻘﻪ ی دﯾﮕﻪ ﺑﺮای ﻣﻦ ﻣﯿﺎری‪....‬روﺷﻦ ﺷﺪ؟‬
‫_ﺑﻠﻪ ارﺑﺎب‬
‫ﮐﺮﯾﭽﺮ زﯾﺮ ﻟﺐ ﻓﺤﺸﯽ ﻧﺜﺎر ﺑﯿﻞ ﮐﺮد ﮐﻪ رﻧﮓ ﺑﯿﻞ ﮐﺒﻮد ﺷﺪ و ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﻏﯿﺐ ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺑﯿﻞ ﮐﺮد ﮐﻪ از ﺧﺸﻢ ﻣﯿﻠﺮزﯾﺪ‪:‬ﺟﻮش ﻧﺰن ﺑﯿﻞ‪....‬‬
‫_ﻫﺮی ﺣﻮاﺳﺘﻮ ﺟﻤﻊ ﮐﻦ ‪..‬ﻧﻤﯿﺸﻪ ﺑﻬﺶ اﻋﺘﻤـﺎد ﮐـﺮد‪...‬ﺑﺨـﺼﻮص ﺣـﺎﻻ ﮐـﻪ ﺑﻼﺗـﺮﯾﮑﺲ‬
‫ﻣﺮده‪...‬ﺑﯿﺸﺘﺮازت ﮐﯿﻨﻪ ﺑﻪ دل ﮔﺮﻓﺘﻪ‪.‬‬
‫ﺑﯿﻞ ﺣﺮف ﭼﺎرﻟﯽ را ﮐﺎﻣﻞ ﮐﺮد‪:‬دﯾﺪن ﻗﯿﺎﻓﺶ وﻗﺘﯽ ﺧﻮﻧﻪ رو ﺑﺎ اون وﺿﻊ ﺑﺒﯿﻨﻪ ‪ ...‬ﺧﯿﻠـﯽ‬
‫ﺟﺎﻟﺒﻪ ‪.‬اﻣﺎ ﺣﺘﻤﺎ ﮐﯿﻨﻪ ای ﺗﺮ ﻣﯿﺸﻪ ﭘﺲ ﺧﯿﻠﯽ ﻣﻮاﻇﺐ ﺑﺎش‪.‬‬
‫_ﺣﻖ ﺑﺎ ﺷﻤﺎﺳﺖ‪...‬ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﻮﻗﻊ ﺧﺒﺮم ﮐﺮدﯾﻦ‬

‫‪321‬‬

‫‪322‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘـﻪ ﺑﻌـﺪ ﮐﺮﯾﭽـﺮ در ﺣﺎﻟﯿﮑـﻪ ﺻـﻨﺪوق ﭼـﻮﺑﯽ آﺷـﻨﺎﯾﯽ را ﺣﻤـﻞ ﻣﯿﮑـﺮد ﻇـﺎﻫﺮ‬
‫ﺷﺪ‪...‬ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﮔﺮد و وﺣﺸﺖ زده ﺑﻮدﻧﺪ‪,‬ﺻﻨﺪوق را ﺟﻠﻮی ﻫﺮی اﻧﺪاﺧﺖ و ﺟﯿـﻎ زﻧـﺎن‬
‫ﮔﻔﺖ‪:‬اراذل ﺧﻮﻧﻪ ی ﺑﺎﻧﻮی ﮐﺮﯾﭽﺮ رو داﻏﻮن ﮐﺮدن!!! اوﻧﺎ ﺑﺎﻧﻮی ﮐﺮﯾﭽﺮ رو ﺑﺮدن‪.‬‬
‫ﮐﺮﯾﭽﺮ ﺟﯿﻎ زﻧﺎن در ﺳﺮش ﻣﯿﮑﻮﺑﺎﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﭘﺮﺧﺎش ﮐﺮد‪:‬ﺧﻮﻧﻪ رو وﻟـﺪﻣﻮرت ﻧـﺎﺑﻮد ﮐـﺮده ﮐﺮﯾﭽـﺮ ‪...‬ﮐـﻪ از اﯾـﻦ ﺑﺎﺑـﺖ ازش‬
‫ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ‪.‬ﺣﺎﻻ ﺑﻬﺘﺮه دﻫﻨﺘﻮ ﺑﺒﻨﺪی‪.‬‬
‫ﮐﺮﯾﭽﺮ ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﻟﺮد ﺑﺰرگ ﺧﻮﻧﻪ ی ﺑﺎﻧﻮ رو ﺧﺮاب ﮐﺮد؟ﮐﺮﯾﭽﺮ ﺑﺎور ﻧﻤﯿﮑﻨﻪ!ارﺑﺎب داره‬
‫دروغ ﻣﯿﮕﻪ‪...‬ﭘﺲ ﺑﺎﻧﻮی ﮐﺮﯾﭽﺮ ﮐﺠﺎﺳﺖ؟‬
‫_ﺑﻠﻪ ﮐﺮﯾﭽﺮ‪,‬اﻓﺮاد وﻟﺪﻣﻮرت ﺧﻮﻧﻪ رو ﺧﺮاب ﮐﺮدن‪.‬ﺗﺎﺑﻠﻮﻫﺎ رو ﻫﻢ اﻓـﺮاد وزارت ﺧﻮﻧـﻪ‬
‫ﺑﺮدن‪.‬ﺑﻬﺖ اﺧﻄﺎر ﻣﯿﮑﻨﻢ‪...‬ﺣﻖ ﻧﺪاری دﻧﺒﺎﻟـﺸﻮن ﺑﮕـﺮدی‪..‬ﺣـﺎﻻ ﺑﺮﮔـﺮد ﺑـﻪ ﻫـﺎﮔﻮارﺗﺰ و‬
‫ﺗﺎﺧﺒﺮت ﻧﮑﺮدم ﻫﻤﻮﻧﺠﺎ ﺑﻤﻮن‪.‬‬
‫ﺟﻦ ﺧﺎﻧﮕﯽ ﮔﺮﯾﺎن ﺑﺎ ﺻﺪای ﺑﻠﻨﺪی دﻣﺎﻏﺶ را ﺑﺎﻻ ﮐﺸﯿﺪو ﻏﯿﺐ ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﺻﻨﺪوﻗﭽﻪ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪..‬ﺑﻌﺪ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﺑﻪ ﺑﯿـﻞ و ﭼـﺎرﻟﯽ اﻓﺘـﺎد ﮐـﻪ ﻣـﺸﮑﻮﮐﺎﻧﻪ ﺑـﻪ‬
‫ﺻﻨﺪوق ﺧﯿﺮه ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪:‬ﭼﯿﺰی ﺷﺪه؟‬
‫_ﻫﺮی ﺗﻮ ﻣﻄﻤﺌﻨﯽ ﮐﻪ اﯾﻦ ﺧﻄﺮی ﻧﺪاره؟‬
‫_ﺷﺎﯾﺪ ﮐﺴﯽ ﻃﻠﺴﻤﺶ ﮐﺮده ﺑﺎﺷﻪ‬
‫_ﻧﺘﺮس ﺑﯿﻞ ‪.‬اﯾﻦ ﺻﻨﺪوق ﺳﺎﻟﻬﺎ ﭘﯿﺶ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﻮده ‪..‬ﺿﻤﻨﺎ ﮐﺮﯾﭽﺮ ﻫﻢ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﺴﺘﻪ ﮐﺎری‬
‫ﺑﺎﻫﺎش ﺑﮑﻨﻪ‪,‬ﺗﺎ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻣﯿﺪوﻧﻢ ﺳﺎﻟﻬﺎﺳﺖ ﮐﻪ درش ﺑﺎز ﻧﺸﺪه ‪.‬ﭼﻮن ﻓﻘﻂ ﺗﻮﺳﻂ ﯾـﻪ‬
‫ﭘﺎﺗﺮ ﯾﺎ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﺎز ﻣﯿﺸﻪ‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ ﺻﻨﺪوق را ﺑﺮداﺷﺖ و در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ وﺟﻮدش از ﻫﯿﺠﺎن ﻣﯿﻠﺮزﯾﺪ ﺑﻪ ﻣﺤﺘﻮﯾـﺎت آن ﻓﮑـﺮ‬
‫ﮐﺮد‪.‬ﺑﻪ ﻣﺤﺾ ﺗﻤﺎس دﺳﺖ ﻫﺮی ﺑﺎ در ﺻﻨﺪوق ‪....‬در ﺑﺎ ﺻﺪای ﻣﻼﯾﻤﯽ ﺑﺎز ﺷﺪ‪. .‬ﻧـﻮری‬

‫‪322‬‬

‫‪323‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺧﯿﺮه ﮐﻨﻨﺪه در آن ﻣﯿﺪرﺧﺸﯿﺪ‪.‬دو ﺷﯿﺸﻪ ی ﮐﻮﭼﮏ ‪.‬ﯾﮏ ﺑﻄﺮی ﺳﺮخ رﻧﮓ و ﯾـﮏ ﻗﻠـﻢ‬
‫ﭘﺮ زﯾﺒﺎ‪ ,‬ﯾﮏ ﭘﺎﮐﺖ و ﯾﮏ ﺑـﺴﺘﻪ ی ﮐﻮﭼـﮏ ﻣﺤﺘﻮﯾـﺎت آن ﺑـﻮد‪.‬ﻫـﺮی ﭘﺎﮐـﺖ را ﺑـﺎز‬
‫ﮐﺮد‪.‬ﻧﺎﻣﻪ ای ﺑﺎ ﺧﻄﯽ ﻧﺎآﺷﻨﺎ در آن ﺑﻮد‪...‬‬
‫ﭘﺴﺮ ﻋﺰﯾﺰم ﻫﺮی‪...‬‬
‫ﻧﻤﯿﺪوﻧﻢ اﯾﻦ ﻧﺎﻣﻪ را در ﭼﻪ زﻣﺎﻧﯽ ﻣﯿﺨﻮﻧﯽ ‪.‬اﻣﺎ ﺣﺘﻤﺎ ﺣـﺴﺎﺑﯽ ﺑـﺰرگ ﺷـﺪی‪.‬ﻣﻄﻤﺌـﻨﻢ‬
‫ﮐــﻪ ﺳــﯿﺮﯾﻮس ﺣــﺴﺎﺑﯽ ازت ﻣﻮاﻇﺒــﺖ ﻣﯿﮑﻨــﻪ‪.‬ﺑﻨــﺎﺑﺮاﯾﻦ از ﻧﺒــﻮد ﻣــﺎ اﺣــﺴﺎس ﺧﻼﺋــﯽ‬
‫ﻧﺨــﻮاﻫﯽ داﺷــﺖ ‪.‬اﯾــﻦ ﺻــﻨﺪوق ﯾــﮏ ﯾﺎدﮔــﺎری ﮐﻮﭼــﮏ از ﻃــﺮف ﻣــﻦ و ﻣــﺎدرت‬
‫اﺳــﺖ‪.‬ﻣﯿﺨﻮاﺳــﺘﯿﻢ از ﻣــﺎ ﺧــﺎﻃﺮه ای داﺷــﺘﻪ ﺑﺎﺷــﯽ‪...‬ﺑﻨــﺎﺑﺮاﯾﻦ اﯾــﻦ ﻗﻠــﻢ را ﺑﺮاﯾــﺖ‬
‫ﻣﯿﮕــﺬارﯾﻢ‪.‬ﮐﺎﻓﯿــﻪ ﺗــﻮ رو ﺑــﺸﻨﺎﺳﻪ ﺗــﺎ وﻗﺘــﯽ اوﻧــﻮ روی ﮐﺎﻏــﺬ ﻣﯿ ـﺬاری و ﺑﻬــﺶ‬
‫دﺳﺘﻮرﻣﯿﺪی ﺧﺎﻃﺮات ﻣﺎ رو ﺑﺮات ﺑﻨﻮﯾـﺴﻪ‪.‬اﯾـﻦ ﻗﻠـﻢ ﻓﻘـﻂ از ﺗـﻮ اﻃﺎﻋـﺖ ﻣﯿﮑﻨـﻪ و‬
‫ﻓﻘﻂ ﺗﻮ ﻣﯿﺘﻮﻧﯽ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎﺷﻮ ﺑﺨﻮﻧﯽ‪.‬ﻣﺮاﻗﺐ ﭘﺎﻧﻤﺪی ﺑﺎش‬
‫ﻫﻤﯿﺸﻪ دوﺳﺘﺖ دارم‬
‫ﺟﺎﻧﺎﺗﺎن ﺟﯿﻤﺰ ﭘﺎﺗﺮ‬
‫ﻫﺮی اﺣﺴﺎس ﮐﺮد ﮐﻪ ﺻﻮرﺗﺶ ﺧﯿﺲ ﺷﺪه ‪.‬اﯾـﻦ اوﻟـﯿﻦ ﻫﺪﯾـﻪ ی ﭘـﺪر و ﻣـﺎدرش ﺑـﻮد‬
‫‪.‬ﺳﺮش را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد ‪.‬ﺑﯿﻞ و ﭼﺎرﻟﯽ از اﺗﺎق رﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ﺗﺎ او راﺣﺖ ﺑﺎﺷﺪ‪.‬ﭼﻨﺪﯾﻦ ﺑﺎر ﻧﺎﻣـﻪ‬
‫را ﺧﻮاﻧﺪ ‪.‬اﺣﺴﺎس ﻋﺠﯿﺒﯽ داﺷﺖ‪.‬دﺳﺖ ﻟﺮزاﻧﺶ را ﺟﻠﻮ ﺑـﺮد و ﻗﻠـﻢ ﭘـﺮ را ﺑﺮداﺷـﺖ‪.‬ﭘـﺮ‬
‫زﯾﺒﺎی ﻗﺮﻗﺎول در ﻧﻮر اﺗﺎق ﻣﯿﺪرﺧﺸﯿﺪ ‪.‬ﺑﻪ زﺣﻤﺖ ﭼﻨﺪ ﺻﻔﺤﻪ ﮐﺎﻏﺬ ﭘﻮﺳـﺘﯽ از ﮐـﺸﻮی‬
‫ﭘﺎ ﺗﺨﺘﯽ در آورد و ﻗﻠﻢ را روی آن ﮔﺬاﺷﺖ‪.‬اﺣﺘﻤﺎﻻ اﯾﻦ راه ﻣﻄﻤﺌﻨﯽ ﺑﺮای ﭘﯿﻐﺎم ﮔﺬاﺷﺘﻦ‬
‫ﺑﻮد‪.‬اﻣﺎ ﻗﻠﻢ ﺣﺮﮐﺘﯽ ﻧﻤﯿﮑﺮد‪.‬‬
‫ﻫﺮی زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪:‬ﺑﻨﻮﯾﺲ‬
‫ﻗﻠﻢ ﻫﻤﭽﻨﺎن ﺑﯽ ﺣﺮﮐﺖ ﺑﻮد‪:.‬ﺣﺮﮐﺖ ﮐﻦ‬
‫ﻗﻠﻢ ﺣﺮﮐﺘﯽ ﻧﮑﺮد‪.‬‬

‫‪323‬‬

‫‪324‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻓﮑﺮی در ﺳﺮش ﺷﮑﻞ ﮔﺮﻓﺖ‪:‬ﻣﻦ ﻫﺮی ﺟﯿﻤﺰ ﭘﺎﺗﺮ ‪,‬ﭘـﺴﺮ ﻟـﯽ ﻟـﯽ و ﺟﯿﻤـﺰ ﭘـﺎﺗﺮ ‪.‬از ﺗـﻮ‬
‫ﻣﯿﺨﻮام ﮐﻪ اﻃﻼﻋﺎﺗﺖ رو اﻓﺸﺎ ﮐﻨﯽ‪.‬‬
‫ﺑﺮای ﻟﺤﻈﻪ ای ﻫﯿﭻ اﺗﻔﺎﻗﯽ ﻧﯿﻮﻓﺘﺎد ‪.‬آﻧﮕﺎه ﻗﻠـﻢ ﺑـﺎ ﻧـﻮر درﺧـﺸﺎﻧﯽ ﻟﺮزﯾـﺪ ‪ ,‬روی ﮐﺎﻏـﺬ‬
‫اﯾﺴﺘﺎد و ﺷﺮوع ﺑﻪ ﻧﻮﺷﺘﻦ ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﺑﺮای ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﻣﻌﻠﻮم ﻧﺒﻮد ‪.‬اﻣﺎ وﻗﺘﯽ ﻗﻠﻢ از روی اوﻟﯿﻦ ﮐﺎﻏـﺬ ﭘﺮﯾـﺪ و روی‬
‫ﮐﺎﻏﺬ ﺑﻌﺪی ﺷﺮوع ﺑﻪ ﻧﻮﺷﺘﻦ ﮐﺮد‪,‬ﻫﺮی ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﻣﺘﻨﯽ را ﮐﻪ ﺑـﺎ ﺧﻄـﯽ ﺟﺪﯾـﺪ و ﺟـﻮﻫﺮ‬
‫ﻃﻼﯾﯽ رﻧﮓ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد ﺑﺨﻮاﻧﺪ‪:‬‬
‫ﻫﺮی ﻋﺰﯾﺰم‬
‫ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه اﯾﻦ ﻧﺎﻣـﻪ ‪,‬دو ﺧـﺎﻃﺮه و ﯾـﮏ ﺑﻄـﺮی ﮐﻮﭼـﮏ از ﺧـﻮن ﺧـﻮد ﻣـﺎن را ﺑﺮاﯾـﺖ‬
‫ﻣﯿﮕﺬارم‪.‬ﺑﻪ ﻣﻮﻗﻊ از آن اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻦ‬
‫دوﺳﺘﺖ دارم‬
‫ﻣﺎدرت‬
‫ﺻﻮرت ﻫﺮی از اﺷﮏ ﺧﯿﺲ ﺑﻮد ‪.‬دﺳﺘﺶ را ﺟﻠﻮی ﺻﻮرﺗﺶ ﺑﺮد‪.‬ﺑﻪ ﺷﺪت ﻣﯿﻠﺮزﯾﺪ‪.‬واﻗﻌﺎ‬
‫ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﯿﻞ و ﭼﺎرﻟﯽ از اﺗﺎق رﻓﺘﻪ اﻧﺪ‪.‬ﺑﻪ ﻗﻠﻢ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ﮐﻪ ﺣـﺎﻻ روی ﺳـﻮﻣﯿﻦ‬
‫ﮐﺎﻏﺬ ﭘﻮﺳﺘﯽ ﺑﯽ ﺣﺮﮐﺖ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد‪.‬ﻫﺮی ﮐﺎﻏﺬ ﺑﻌﺪی را ﺑﺮداﺷﺖ‪.‬ﺧﻂ آن ﺑـﺴﯿﺎر آﺷـﻨﺎ‬
‫ﺑﻮد‪:‬‬
‫ﻫﺮی ﻋﺰﯾﺰ‬
‫اﯾﻦ ﺻﻨﺪوق اﻣﺎﻧﺘﯽ از ﻃﺮف ﻟﯽ ﻟﯽ و ﺟﯿﻤﺰ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻣﯿﺴﭙﺎرم‪.‬ﺑﻪ ﻣﺤﺾ رﺳﯿﺪن‬
‫ﺗﻮ ﺑﻪ ﺳﻦ ﻗﺎﻧﻮﻧﯽ ﭼﻪ ﻣﻦ زﻧﺪه ﺑﺎﺷﻢ ﭼﻪ ﻧﻪ‪...‬اﯾﻦ ﺻﻨﺪوق ﺑﻪ دﺳﺖ ﺗـﻮ ﻣﯿﺮﺳـﺪ‪.‬ﺿـﻤﻨﺎ‬
‫ﻣﻦ ﯾﺎدﮔﺎری ﺧﺎﻧﻮادﮔﯽ ﭘﺎﺗﺮﻫﺎ را ﮐﻪ زﻣﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺳﭙﺮده ﺷﺪه ﺑﻮد در آن ﮔﺬاﺷـﺘﻢ‬
‫از آن ﺑﺨﻮﺑﯽ اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻦ‪.‬‬
‫آﺧﺮﯾﻦ ﻫﺪﯾﻪ ی ﻣﻦ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻗﺎب ﻋﮑﺲ ﻏﺎرﺗﮕﺮان اﺳـﺖ‪.‬ﻣﻤﮑﻨـﻪ ﯾﮑـﻢ دردﺳـﺮ ﺳـﺎز‬
‫ﺑﺎﺷﻦ اﻣﺎ روﺣﯿﻪ ی آد ﻣﻮ ﺗﻘﻮﯾﺖ ﻣﯿﮑﻨﻦ‪.‬ﻣﻦ ﺗﻤﺎم ﻣﺪت آزﮐﺎﺑﺎن اوﻧﻮ ﻧﮕـﻪ داﺷـﺘﻢ‬
‫‪...‬در واﻗﻊ ﻣﺎ اﯾﻨﻮ ﺳﺎﺧﺘﯿﻢ ﺗﺎ ﺑﻌﺪ ﻣﺮگ ﻣﻮن )ﻣﻦ و ﺟﯿﻤﺰ و رﯾﻤﻮس( ﺑﺘﻮﻧﯿﻢ در ﮐﻨـﺎر‬
‫‪324‬‬

‫‪325‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺗﻮ ﺑﺎﺷﯿﻢ‪.‬ﻓﻘﻂ ﺑﻬﺖ اﺧﻄﺎر ﻣﯿﮑﻨﻢ ﻓﻌﺎل ﮐﺮدﻧﺸﻮن ﺑﺎ ﺗﻮﺋﻪ اﻣﺎ ﺳﺎﮐﺖ ﮐﺮدﻧﺸﻮن‬
‫ﺑﺎ ﻣﺮﻟﯿﻨﻪ‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس‬
‫ﻫﺮی ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬ﺳﯿﺮﯾﻮس!!!‬
‫ﺑﻌﺪ دﺳﺖ ﺑﺮد و ﺑﺴﺘﻪ ی ﮐﻮﭼﮏ را از ﮔﻮﺷﻪ ی ﺻﻨﺪوق ﺑﺮداﺷﺖ و آن را ﺑﺎز ﮐﺮد‪.‬ﻧﻮر‬
‫ﺳﺮخ رﻧﮓ آﺷـﻨﺎﯾﯽ از آن ﺑﯿـﺮون ﺗﺎﺑﯿـﺪ و اﻧﮕـﺸﺘﺮ زﯾﺒـﺎﯾﯽ ﺑـﺎ ﻧﮕـﯿﻦ ﯾـﺎﻗﻮت ﻧﻤﺎﯾـﺎن‬
‫ﺷﺪ‪.‬اﻧﮕﺸﺘﺮی ﻧﻘﺮه ای رﻧﮓ ﮐﻪ ﻧﻘﺶ ﺷﯿﺮ دال ﻃﻼﯾﯽ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ای را ﺑﺮ ﻧﮕﯿﻦ ﺳﺮخ ﺧـﻮد‬
‫داﺷﺖ‪.‬ﻫﺮی اﯾﻦ اﻧﮕﺸﺘﺮ را ﯾﮑﺒﺎر دﯾﮕﺮ دﯾﺪه ﺑﻮد‪.‬ﺑﻪ آراﻣـﯽ آن را ﺑﺮداﺷـﺖ و ﺑـﻪ دﺳـﺖ‬
‫ﮐﺮد‪.‬ﮔﺮﻣﺎی دﻟﻨﺸﯿﻨﯽ ﺳﺮاﺳﺮ وﺟﻮدش را ﻓﺮا ﮔﺮﻓﺖ‪.‬ﻫﻤﺰﻣﺎن اﺣـﺴﺎس ﮐـﺮد ﮐـﻪ اﻧﮕـﺸﺘﺮ‬
‫درﺧﺸﺎن ﺗﺮ ﺷﺪ‪.‬ﻫﺮی ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﺑﻪ آن ﺧﯿﺮه ﺷﺪ ‪.‬ﺷﯿﺮ دال ﻃﻼﯾﯽ ﺣﺮﮐﺘﯽ ﮐـﺮد و ﺧـﻮد را‬
‫ﮐﺶ و ﻗﻮﺳﯽ داد‪.‬درﺳﺖ ﻣﺜﻞ اﯾﻨﮑﻪ از ﯾﮏ ﺧﻮاب ﻃﻮﻻﻧﯽ ﺑﯿﺪار ﺷﺪه ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬

‫‪325‬‬

‫‪326‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻓﺼﻞ ﺏﻴﺴﺖ و ﺳﻮم‪:‬ﻳﮏ اﻧﺘﻘﺎم ﮐﻮﭼﮏ‬
‫رون ﺑﺎ ﻧﺎﺑﺎوری ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﻪ ﺑﺎﺑﺎ ‪.‬ﯾﻌﻨﯽ ﻓﺮد و ﺟﺮج اﯾﻨﻘﺪر ﭘﯿﺸﺮﻓﺖ ﮐﺮدن؟‬
‫ﻫﺮی ﺗﺎﯾﯿﺪ ﮐﺮد‪:‬آره ‪,‬ﻇﺎﻫﺮا ﮐﺎرﺷﻮن ﺧﯿﻠﯽ ﻋﺎﻟﯿﻪ‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻟﺒﺨﻨﺪ زﻧﺎن ﮐﺘﺎب ﺟﺎدوﻫﺎی ﻣﺼﺮ ﺑﺎﺳﺘﺎن را ﺑﺴﺖ‪:‬از اول ﻫﻢ ﻣﯿﺪوﻧﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﻓـﺮد‬
‫و ﺟﺮج ﭘﯿﺸﺮﻓﺖ ﺧﻮﺑﯽ ﻣﯿﮑﻨﻦ‪.‬اﻣﺎ ﻧﻤﯿﺪوﻧﺴﺘﻢ ﺗﺎ اﯾﻦ ﺣﺪ‪...‬‬
‫ﺻﺪای ﻓﺮد از ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﮔﻔﺖ‪:‬از اﻇﻬﺎر ﻧﻈﺮت ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ ﻫﺮﻣﯿﻮن‬
‫ﺟﺮج ﺗﻌﻈﯿﻢ ﻣﻮدﺑﺎﻧﻪ ای ﮐﺮد‪:‬ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻢ ﮐﻪ ﺑﻼﺧﺮه ﺑﻪ ﻧﺒﻮغ ﻣﺎ ﭘﯽ ﺑـﺮدﯾﻦ‪.‬ﻫـﺮی ﯾـﻪ ﺧﺒـﺮ‬
‫ﺟﺎﻟﺐ در ﻣﻮرد دوﺳﺖ ﻋﺰﯾﺰ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻣﻮن ﺑﺮات دارم‪.‬اﺣﺘﻤﺎﻻ اﻻن ﺗﺒـﺪﯾﻞ ﺑـﻪ ﭘﻨﮑـﻪ ی‬
‫ﺳﻘﻔﯽ ﺷﺪه!!‬
‫رون ﻣﺘﻌﺠﺐ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬پ‪...‬ﭘﻨﮑﻪ؟‬
‫_آره رون ‪...‬از ﻫﻤﻮﻧﺎ ﮐﻪ ﺑﺎﺑﺎ آورده ﺑﻮد ﺧﻮﻧﻪ‪...‬ﻣﯿﮕﻔﺖ ﻣﺸﻨﮕﺎ ﺑﺎ اﯾﻨﺎ ﺧﻮﻧـﺸﻮﻧﻮ ﺧﻨـﮏ‬
‫ﻣﯿﮑﻨﻦ‪...‬‬
‫رون ﺑﺎ درﯾﺎﻓﺘﯽ ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﯽ ﺧﻨﺪه ﻣﻮزﯾﺎﻧﻪ ای ﮐﺮد‪:‬آﻫﺎن‬
‫ﭼﻬﺎر ﺳﺎﻋﺖ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﺮی ﺑﻪ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ ﺑﻮد و ﺑﯿـﺸﺘﺮ اﯾـﻦ ﻣـﺪت را ﺑـﻪ ﮐـﺴﺐ‬
‫اﻃﻼﻋﺎت درﺑﺎره ی اﺗﻔﺎﻗﺎت ﭼﻨﺪ روز اﺧﯿﺮ ﮔﺬراﻧﺪه ﺑﻮد‪.‬او ﻣﯿﺪاﻧﺴﺖ ﮐﻪ اﻋـﻀﺎی اﻟـﻒ‬
‫دال ﻫﻤﭽﻨﺎن ﺷﺒﻬﺎ در راﻫﺮو ﻫﺎ ﮐﺸﯿﮏ ﻣﯿﺪﻫﻨﺪ و اﯾﻨﮑـﻪ ﺑﻼﺧـﺮه ﻫﻤـﻪ ی ﮐـﻼس دﻓـﺎع‬
‫ﻣﻮﻓﻖ ﺑﻪ اﺟﺮای ﺟﺎدوی ﺳﭙﺮ ﻣﺪاﻓﻊ ﺷﺪه اﻧﺪ‪.‬ﻫﺮﭼﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺳﭙﺮﻫﺎ ﻧﺎﻗﺺ ﺑﻮد‪.‬‬

‫‪326‬‬

‫‪327‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫از ﻃﺮﻓﯽ ﺷﻨﯿﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ وﺿﻌﯿﺖ ﻣﺎﻟﻔﻮی ﻫﻨـﻮز ﻫـﻢ اﺻـﻒ ﺑـﺎر اﺳـﺖ ‪.‬ﻇـﺎﻫﺮا ﻋـﺪه ی‬
‫ﻧﺎﺷﻨﺎﺳﯽ از ﺑﭽﻪ ﻫﺎ )ﮐﻪ ﻫﺮی آﻧﻬﺎ را ﺧﻮب ﻣﯿﺸﻨﺎﺧﺖ( ﭼﻨﺪ ﺑﺎر ﻣﺨﻔﯿﺎﻧﻪ ﺑﻪ او ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮده‬
‫اﻧﺪو در آﺧﺮﯾﻦ اﻗﺪام ﺣﺪود ﺷﺶ ﺳﺎﻋﺖ آﻧﻬﺎ را در ﯾﮏ ﮐﻼس ﺧﺎﻟﯽ ﺑﺎ ﺟﺎدوی ﭼﺮﺧﺶ‬
‫از ﺳﻘﻒ آوﯾﺰان ﮐﺮده اﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ از آن ﻫﺮی اﺗﻔﺎﻗﺎت ﭼﻨﺪ روز اﺧﯿﺮ را ﺑﺮای رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐـﺮد‪.‬ﻫﻤـﻪ ﭼﯿـﺰ‬
‫ﺑﺠﺰﻣﺎﺟﺮای ﺻﻨﺪوﻗﭽﻪ‪.‬ﺑﻪ دﻻﯾﻠﯽ ﮐﻪ ﺧﻮدش ﻫﻢ ﻧﻤﯿﺪاﻧﺴﺖ ﻣﯿﺨﻮاﺳـﺖ اﯾـﻦ ﻣﻮﺿـﻮع را‬
‫ﺑﺮای ﺧﻮدش ﻧﮕﻪ دارد‪.‬‬
‫ﻫﻨﮕﺎم ﻧﻬﺎر ﻣﺘﻮﺟﻪ اﺗﻔﺎق ﺧﻮب دﯾﮕﺮی ﺷﺪ‪,‬ﻇﺎﻫﺮا ﺑﻌﻀﯽ از ﺧﺎﻧﻮاده ﻫﺎ ﺑﻌـﺪ از درﮔﯿـﺮی‬
‫ﻫﺎﮔﺰﻣﯿﺪ و ﺣﻤﻠﻪ ی دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ ﺑﻪ اﯾﻦ ﻧﺘﯿﺠﻪ رﺳﯿﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﻫﻢ ﻫﺎﮔﻮ‪.‬ارﺗـﺰاﻣﻦ‬
‫ﺗﺮﯾﻦ ﺟﺎ ﺑﺮای ﻓﺮزﻧﺪاﻧﺸﺎن اﺳﺖ‪.‬ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ دﻟﯿﻞ ﻋﺪه ی زﯾﺎدی از داﻧﺶ آﻣﻮزان ﺑـﻪ ﻗﻠﻌـﻪ‬
‫ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﭘﺮوﺗﯽ و ﭘﺎدﻣﺎ ﭘﺘﯿﻞ ‪,‬ﻻوﻧﺪرﺑﺮاون و ﺟﺎﺳﺘﯿﻦ ﺑﻌﺪ از ﺷﻨﯿﺪن ﺧﺒﺮ ﺗﺸﮑﯿﻞ ﻣﺠﺪد اﻟـﻒ دال‬
‫ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ از آن اﺳﺘﻘﺒﺎل ﮐﺮدﻧﺪ و از ﻫﻤﺎن ﺷﺐ ﺑﻪ ﮐﻼﺳﻬﺎی ﺟﺪﯾﺪ آﻣﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ ﺟﻠﺴﻪ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﺗﻤﺮﮐﺰ در ﺟﻠﺴﻪ ی آن ﺷﺐ ﻣﺮﺣﻠـﻪ ی‬
‫ﺟﺪﯾﺪ آﻣﻮزش اﻋﻀﺎی ﮔﺮوه را ﺷﺮوع ﮐﺮد و اﯾﻦ آﻣﻮزش ﺷﺎﻣﻞ ﺟﺎدوﻫﺎی ﻓـﻮق اﻟﻌـﺎده‬
‫ﻗﻮی ﻣﯿﺸﺪ ﮐﻪ ﻧﯿﺮوی زﯾﺎدی ﻣﯿﻄﻠﺒﯿﺪ‪.‬‬
‫او رو ﺑﻪ اﻋﻀﺎی ﮔﺮوه ﮐﺮد‪:‬‬
‫_ﺑﺎﯾﺪ ﻋﻼوه ﺑﺮ ﺗﻤﺮﮐﺰ ‪,‬ﻧﯿﺮوی ﺑﺪﻧﯽ و ذﻫﻨﯽ ﺧﻮدﺗﻮﻧﻮ ﺑﺎﻻ ﺑﺒﺮﯾﻦ‪.‬در ﻣﻮرد ﻧﯿﺮوی ﺑـﺪﻧﯽ‬
‫ﺗﻮن ﺑﻌﺪا ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯿﮑﻨﯿﻢ اﻣﺎ ﻓﻌﻼ ﯾﻪ ﺟﺎدوی ﺧﯿﻠﯽ ﺧﺎص ﺑﺮاﺗﻮن دارم‪...‬‬
‫او ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺣﺮﮐﺖ ﮐﻮﺗﺎﻫﯽ داد و ﭼﻨﺪ آدﻣﮏ ﻣﺘﺤﺮک ﻇﺎﻫﺮ ﮐﺮد‪:‬ﻃﻠـﺴﻤﯽ ﮐـﻪ‬
‫ﻣﯿﺨﻮام ﺑﻬﺘﻮن ﯾﺎد ﺑﺪم ﺑﺎﻋﺚ ﺑﺮﮔﺸﺘﻦ اﻓﺴﻮن دﺷﻤﻦ ﺑﻪ ﺧﻮدش ﻣﯿـﺸﻪ‪.‬اﻟﺒﺘـﻪ اﺟـﺮای اون‬

‫‪327‬‬

‫‪328‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﮐﻤﯽ ﺳﺨﺘﻪ‪,‬ﺷﻤﺎ ﻣﺠﺒﻮرﯾﻦ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﯿﺸﺘﺮی ﺑﮑﻨﯿﻦ‪.‬اﯾﻦ آدﻣﮏ ﻫﺎ ﻃﻮری ﻃﻠﺴﻢ ﺷـﺪن ﮐـﻪ‬
‫ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﻨﻦ‪.‬ﺷﻤﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ اﯾﻦ ﻃﻠـﺴﻢ ﺟﺎدوﻫـﺎ رو ﺑـﻪ ﺧﻮدﺷـﻮن ﺑﺮﮔـﺮدوﻧﯿﻦ‪.‬ﺿـﻤﻨﺎ‬
‫ﻣﻮاﻇﺐ ﺑﺎﺷﯿﻦ ﭼﻮن اوﻧﺎ ﻫﻢ ﺟﺎدوﻫﺎ رو ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﺑﺮ ﻣﯿﮕﺮدوﻧﻦ‪.‬وردش اﯾﻨﻪ‪:‬ﺳﯿﻼﻣﭙﺲ ﮐـﻮ‬
‫ﺗﻮ را‬
‫اﺷﮑﺎل اﯾﻦ ﺗﻤﺮﯾﻦ اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ ﺟﺎدوﻫﺎی ﻣﻨﺤﺮف ﺷﺪه از ﭼﭗ و راﺳﺖ در‬
‫ﺣﺮﮐﺖ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﺑﻌﻀﺎ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺗﺮﮐﯿﺐ ﻣﯿﺸﺪﻧﺪ‪,‬ﺗﻐﯿﯿﺮ ﻣﺎﻫﯿﺖ ﻣﯿﺪادﻧﺪو در ﺟﻬﺘﻬﺎی ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺑﻪ‬
‫ﺣﺮﮐﺖ در ﻣﯽ آﻣﺪﻧﺪ‪.‬ﺑﻄﻮرﯾﮑﻪ اﮔﺮ ﺳﺮﻋﺖ ﻋﻤﻞ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﮐﺎﻓﯽ ﻧﺒـﻮد ﺑﺮﺧﻮردﻫـﺎی ﺑـﺪی‬
‫ﺻﻮرت ﻣﯿﮕﺮﻓﺖ‪.‬در ﻧﺘﯿﺠﻪ در اﺛﺮ ﺑﺮﺧﻮرد اﯾﻦ ﻃﻠﺴﻤﻬﺎ ﺑﻼﻫﺎی وﺣﺸﺘﻨﺎﮐﯽ ﺳﺮ ﻫﺪف ﻣﯽ‬
‫آﻣﺪ و ﻫﻤﯿﻦ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﮐﻪ در ﭘﺎﯾﺎن روز اول ﺗﻤﺮﯾﻦ اﮐﺜـﺮ اﻋـﻀﺎی ﮔـﺮوه ﻣـﺴﺘﻘﯿﻤﺎ ﺑـﻪ‬
‫درﻣﺎﻧﮕﺎه ﺑﺮوﻧﺪ و ﺧﺎﻧﻢ ﭘﺎﻣﻔﺮی ﺗﺎ ﺻﺒﺢ ﻏﺮ ﻏﺮ ﮐﻨﺎن روی آﻧﻬﺎ ﮐﺎر ﮐﻨﺪ‪.‬‬
‫ﺻﺒﺢ روز ﺑﻌﺪ ‪,‬ﻫﺮی و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺻﺒﺢ ﺧﯿﻠﯽ زود ﺑـﺮای ﻣﻼﻗـﺎت ﺑـﺎ رون و ﺳـﺎﯾﺮﯾﻦ ﺑـﻪ‬
‫درﻣﺎﻧﮕﺎه رﻓﺘﻨﺪ‪ ,‬ﻫﺮ ﻫﺸﺖ ﻧﻔﺮ روی ﺗﺨﺘﻬﺎی درﻣﺎﻧﮕﺎه دراز ﮐﺸﯿﺪه ﺑﻮدﻧﺪ و از ﻣﺮﺧـﺼﯽ‬
‫اﺟﺒﺎرﯾﺸﺎن ﻟﺬت ﻣﯿﺒﺮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﭼﻬﺮه ﻫﺎﯾﺸﺎن ﺑﻌﻀﯽ ﺧﻨﺪه ه دار و ﺑﻌﻀﯽ وﺣﺸﺘﻨﺎک ﺑﻮد ‪.‬اﻣﺎ ﻫﻤﮕﯽ از اﯾﻨﮑﻪ ﭼﻨﺪ روزی‬
‫از ﮐﺸﯿﮏ ﺷﺒﺎﻧﻪ ﻣﻌﺎﻓﻨﺪ راﺿﯽ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻧﻮﯾﻞ دو ﺷﺎﺧﮏ در آورده ﺑﻮد و ﺑﺪﻧﺶ ﭘﺮ از ﻣـﻮ ﺷـﺪه ﺑـﻮد‪,‬ﺟﯿﻨـﯽ ﯾـﮏ ﺳـﺮ اﺿـﺎﻏﻪ‬
‫داﺷﺖ‪.‬ﺟﺎی ﭼﺸﻤﻬﺎی ﭘﺮوﺗﯽ ﺑﺎاﺑﺮوﻫﺎﯾﺶ ﻋﻮض ﺷﺪه ﺑﻮد‪,‬ﻓﺮد ﺳﻪ ﭘﺎ داﺷﺖ و ﺟﺮج ﯾـﮏ‬
‫ﭘﺎ‪.‬‬
‫ﺑﺪﺗﺮ از ﻫﻤﻪ ﻟﻮﻧﺎ ﺑﻮد ﮐﻪ ﭘﻮﺳﺘﺶ ﻣﺜـﻞ ﭘﻮﺳـﺖ ﻣـﺮدم درﯾـﺎﯾﯽ ﻓﻠـﺲ دار ﺷـﺪه ﺑـﻮد و‬
‫دﻣﺎﻏﺶ ﺷﺒﺎﻫﺖ زﯾﺎدی ﺑﻪ ﺳﯿﺐ زﻣﯿﻨﯽ داﺷﺖ‪.‬‬

‫‪328‬‬

‫‪329‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﮔﻮﺷﻬﺎی رون ﺑﻪ ﻃﺮز ﻋﺠﯿﺒﯽ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺷﮑﻞ داده ﺑﻮد و ﺷﺒﯿﻪ دو ﻗﯿﻒ ﺑﺮﻋﮑﺲ ﺷﺪه ﺑـﻮد و‬
‫ﻫﺮ ﺑﺎر ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﺪ ﺻﺪای ﺑﻮﻗﯽ از دﻫﺎﻧﺶ ﺧﺎرج ﻣﯿﺸﺪ‪.‬ﮐﻪ اﻟﺒﺘـﻪ ﻧـﺴﺒﺖ ﺑـﻪ‬
‫ﺑﻘﯿﻪ ﺷﺮاﯾﻂ ﺑﻬﺘﺮی داﺷﺖ‪.‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ ﭘﺎﻣﻔﺮی ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﻏﺮ ﻣﯿﺰد و ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ ﻋﻠﺖ اﯾﻦ ﻓﺎﺟﻌـﻪ را ﺑﺪاﻧـﺪ‪.‬اﻣـﺎ ﻓـﺮد ﺑـﺎ‬
‫ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﻣﯿﮕﻔﺖ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ ﻣﺎه ﯾﮏ ﺧﻮاب راﺣﺖ داﺷﺘﻪ‪,‬ﻫﺮی ﮐﻤﯽ ﺑﻪ او ﺣﺴﺎدت‬
‫ﻣﯿﮑﺮد‪.‬در ﻫﺮ ﺣﺎل ﻣﺸﺨﺺ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ی آﻧﻬﺎ ﻓﻌﻼ در درﻣﺎﻧﮕﺎه ﻣﺎﻧﺪﮔﺎرﻧﺪ‪.‬‬
‫دو روز ﺑﻌﺪ ﻫﺮی و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻌﺪ از دو ﺟﻠﺴﻪ ﻣﻌﺠﻮن ﺳـﺎزی داﺷـﺘﻨﺪ ﺑـﻪ ﮐـﻼس ﺗﻐﯿﯿـﺮ‬
‫ﺷﮑﻞ ﻣﯿﺮﻓﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺻﺪای ﺑﻠﻮاﯾﯽ از راﻫﺮوی ﺟﻠﻮﯾﯽ ﺑﻪ ﮔﻮﺷﺸﺎن رﺳﯿﺪ‪ .‬ﻫﻤـﺎن راﻫﺮوﯾـﯽ‬
‫ﮐﻪ ﮐﻼس ﺗﺎرﯾﺦ ﺟﺎدوﮔﺮی را ﺑﻪ ﮐﻼس ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺷﮑﻞ ﻣﺘﺼﻞ ﻣـﯽ ﮐـﺮد‪.‬درﺳـﺖ ﻧﺰدﯾـﮏ‬
‫ﮐﻼس ‪,‬دو ﻧﻔﺮ ﺑﺮای ﻫﻢ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﮐﺸﯿﺪه ﺑﻮدﻧﺪﯾﮑﯽ ﻣﺎﻟﻔﻮی و دﯾﮕﺮی ارﻧﯽ ﻣﮏ ﻣﯿﻼن‬
‫ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺑﻮد و ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ وﺳﻂ ده دوازده اﺳﻼﯾﺘﺮﯾﻨﯽ ﮔﯿﺮ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻫﺮی ‪,‬ﻫﺮﻣﯿﻮن را ﻋﻘﺐ ﮐﺸﯿﺪ ‪,‬ﭘﺸﺖ دﯾﻮار اﯾﺴﺘﺎد و ﮔﻮﺷﻬﺎﯾﺶ را ﺗﯿﺰ ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﻣﺎﻟﻔﻮی ﺑﺎ ﻟﺤﻦ ﮐﺸﺪار ﻫﻤﯿﺸﮕﯽ اش ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﮕﻮ ﮐﺎر ﺗﻮ ﻧﺒـﻮده ﻣـﮏ ﻣـﯿﻼن‪,‬ﻣـﻦ ﺧـﻮب‬
‫ﻣﯿﺪوﻧﻢ ﮐﻪ ﺗﻮ ‪,‬ﺗﻮ اون ﮔﺮوه اﺣﻤﻘﺎﻧﻪ ﻫﺴﺘﯽ‪.‬‬
‫ارﻧﯽ ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﮔﻔﺖ‪:‬ﮐﻪ ﭼﯽ؟ ﺑﺒﯿﻦ ﻣﺎﻟﻔﻮی ﻣﻦ ﻫﺮ ﭼﯽ ﺑﺎﺷﻢ ﻣﺜﻞ ﺗﻮ ﺧﺎﺋﻦ ﻋﻮﺿﯽ ‪.‬ﺑـﺰدل‬
‫ﻧﯿﺴﺘﻢ‪.‬ﭘﺲ ﺑﻪ ﻧﻔﻌﺘﻪ ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ ﺑﻼﯾﯽ ﺳﺮت ﺑﯿﺎرم ﻫﺎﻧﺎ رو ول ﮐﻨﯽ ‪.‬ﺑﻬﺖ ﻗﻮل ﻣﯿﺪم ﺗﻮ‬
‫اون ﮔﺮوه اﺣﻤﻘﺎﻧﻪ اﯾﻨﻘﺪر ﯾﺎد ﮔﺮﻓﺘﻢ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﻧﻢ ﺗﻮ رو از ﺣﺮﻓﺖ ﭘﺸﯿﻤﻮن ﮐﻨﻢ‪.‬‬
‫ﻧﮕﺎه ﻫﺮی در ﮔﻮﺷﻪ ی راﻫﺮو ﺑﻪ ﮐﺮاب و ﮔﻮﯾﻞ اﻓﺘﺎد ﮐﻪ ﻫﺎﻧﺎ را ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ و ﭘﺎﻧـﺴﯽ‬
‫ﭘﺎرﮐﯿﻨﺴﻮن ﮐﻪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻫﺎﻧﺎ را در دﺳﺖ داﺷﺖ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﺧﺸﻢ آﻣﺎده ی ﺣﻤﻠﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ ﻫـﺮی دﺳـﺘﺶ را ﮔﺮﻓـﺖ و دوﺑـﺎره او را ﭘـﺸﺖ‬
‫دﯾﻮار ﮐﺸﯿﺪ‪ :‬ﺻﺒﺮ ﮐﻦ ﻫﺮﻣﯿﻮن‪,‬ارﻧﯽ زرﻧﮕﺘﺮ از اوﻧـﻪ ﮐـﻪ از ﻣـﺎﻟﻔﻮی ﺑﺨـﻮره‪.‬ﺑﺎﯾـﺪ اول‬

‫‪329‬‬

‫‪330‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﺎ ﺑﺸﻪ‪,‬ﺗﻮ ﺑﺮو ﮐﻤﮏ ﺑﯿﺎر‪,‬ﭼﻨﺪ ﺗﺎ از ﺑﭽﻪ ﻫﺎی اﻟﻒ دال رو ﺧﺒﺮ ﮐﻦ‪ .‬ﻣﻨﻢ ﺑﻪ ارﻧﯽ‬
‫ﻣﯿﺮﺳﻮﻧﻢ ﮐﻪ ﯾﮑﻢ ﻣﻌﻄﻠﺸﻮن ﮐﻨﻪ‪.‬اﺳﻼﯾﺘﺮﯾﻦ ﭘﺎﺷﻮ زﯾﺎدی از ﮔﻠﯿﻤﺶ دراز ﮐﺮده‪ ,‬اﻣﺮوز ﯾﻪ‬
‫ﮔﻮﺷﻤﺎﻟﯽ اﺳﺎﺳﯽ اﺣﺘﯿﺎج دارن‪.‬‬
‫ﺑﺮﺧﻼف ﺗﺼﻮر ﻫﺮی‪,‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﯽ ﻫﯿﭻ اﻋﺘﺮاﺿﯽ از او ﺟﺪا ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺷﻘﯿﻘﻪ اش ﺑﺮد و روی ﺣﺮﻓﯽ ﮐـﻪ ﻣﯿﺨﻮاﺳـﺖ ﺑـﻪ ارﻧـﯽ‬
‫ﺑﺰﻧﺪ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐﺮد‪,‬ﺑﻌﺪ ورد اﻧﺘﻘﺎل اﻓﮑﺎر را ﮐـﻪ از ﻟـﻮ‪.‬ﭘـﯿﻦ ﯾـﺎد ﮔﺮﻓﺘـﻪ ﺑﻮدزﻣﺰﻣـﻪ ﮐـﺮد‪:‬‬
‫ﭘﺮوﺳﯿﮏ ﻣﻤﺒﺮ ارﻧﯽ ﻣﮏ ﻣﯿﻼن‬
‫ﻧﻮری ﺧﯿﺮه ﮐﻨﻨﺪه ﺑﺎ ﺷﺪت از ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻫﺮی ﺑﻪ ﻃﺮف ارﻧﯽ رﻓﺖ و ﺳـﺮﻋﺖ آن آﻧﻘـﺪر‬
‫زﯾﺎد ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﺑﺠﺰ ﻫﺮی ﻣﺘﻮﺟﻪ آن ﻧﺸﺪ ‪.‬اﻣﺎ ارﻧﯽ ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑـﺎ ﭼـﺸﻤﻬﺎی ﮔـﺮد‬
‫ﺷﺪه ﺑﻪ اﻃﺮاف ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﺟﻤﻠﻪ ای را ﮐﻪ ﺷﻨﯿﺪه ﺑﻮد در ذﻫﻦ ﺗﮑﺮار ﮐﺮد‪:‬‬
‫ارﻧﯽ ‪,‬ﯾﮑﻢ ﻣﻌﻄﻠﺸﻮن ﮐﻦ‪,‬ﮐﻤﮏ ﺗﻮ راهﻪ ‪.‬ﺁﻣﺎدﻩ ﺑﺎش ﺗﺎ دو دﻗﻴﻘﻪ ی دﯾﮕـﻪ‬
‫ﭘﺮﻧﺪﻩ هﺎی ﻣﺮگ ﺣﺎﻟﺸﻮﻧﻮ ﺟﺎﻣﻴﺎرن‪.‬ﺑﻪ ﻣﺤﺾ ﻋﻼﻣﺖ دادن ﻣﻦ‪,‬ﺧﻮدﺗـﻮ ﺑـﻪ‬
‫هﺎﻧﺎ ﺑﺮﺳﻮن‪.‬‬

‫ارﻧﯽ ﻟﺒﺨﻨﺪی زد و رو ﺑﻪ ﻣﺎﻟﻔﻮی ﮐﻪ ﭼﻮﺑﺪﺳـﺘﯽ اش را در آورده ﺑـﻮد ﺗـﺎ او را ﻃﻠـﺴﻢ‬
‫ﮐﻨﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﺐ‪,‬اﻟﺒﺘﻪ ﺣﺎﻻ ﺷﺮاﯾﻂ ﻓﺮق ﻣﯿﮑﻨﻪ‪.‬ﺑﺒﯿﻨﻢ اﮔﻪ ﻣﻦ ﺑﻪ ﺗﻮ اﻃﻼﻋﺎت ﺑﺪم ﭼﯽ ﮔﯿـﺮ‬
‫ﻣﻦ ﻣﯿﺎد؟‬
‫ﻣﺎﻟﻔﻮی اﺑﻠﻬﺎﻧﻪ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﮔﯿﺮ ﺗﻮ؟‬
‫_آره‪...‬ﺑﺒﯿﻦ ﻣﻦ اﻫﻞ ﻣﻌﺎﻣﻠﻪ ام ‪.‬وﻟﯽ اﯾﻦ ﻣﻌﺎﻣﻠﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮام ﺳﻮد داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ‬
‫ﻫﺎﻧﺎ ﺑﺎ وﺣﺸﺖ ﺑﻪ ارﻧﯽ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪.‬ﮔﻮﯾﺎ او را ﻧﻤﯿﺸﻨﺎﺧﺖ‪.‬ﻫﺮاﺳﺎن ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﻧﻪ! ارﻧﯽ‬
‫ﻣﺎﻟﻔﻮی ﺑﻪ ﻫﺎﻧﺎ ﭘﺮﯾﺪ‪:‬ﺧﻔﻪ ﺷﻮ‪.‬‬
‫اﻣﺎ ﻫﺎﻧﺎ ﺑﻠﻨﺪ ﺗﺮ داد زد‪:‬ارﻧﯽ‪,‬ﺗﻮ ﺣﻖ ﻧﺪاری ﺑﻪ ارﺗﺶ ﺧﯿﺎﻧﺖ ک‪....‬‬

‫‪330‬‬

‫‪331‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺻﺪای ﻫﺎﻧﺎ ﺑﺮﯾﺪ‪,‬دﺳﺘﺶ را روی ﮔﻠـﻮﯾﺶ ﻓـﺸﺎر داد و وﺣـﺸﺖ زده ﭼﻨـﺪ ﻧﻔـﺲ ﻋﻤﯿـﻖ‬
‫ﮐﺸﯿﺪ‪.‬‬
‫ﻣﺎﻟﻔﻮی ﺑﺎ ﭘﻮزﺧﻨﺪی ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﻏﻼف ﮐﺮد و ﺑﻪ ارﻧﯽ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪.‬ﻧﺎﮔﻬﺎن از ﺗـﺮس‬
‫ﯾﮏ ﻗﺪم ﻋﻘﺐ ﻧﺸﺴﺖ‪.‬‬
‫ﺻﻮرت ارﻧﯽ از ﺧﺸﻢ ﮐﺒﻮد ﺷﺪه ﺑﻮد ‪:‬از اﯾﻦ ﮐﺎرت ﭘﺸﯿﻤﻮن ﻣﯿﺸﯽ ﻣﺎﻟﻔﻮی‬
‫_ﭼﯽ؟‬
‫_ﻃﻠﺴﻤﺸﻮ ﺑﺎﻃﻞ ﮐﻦ ﻣﺎﻟﻔﻮی‪.‬وﮔﺮﻧﻪ ﻣﻌﺎﻣﻠﻪ ﻣﻮن ﺑﻪ ﻫﻢ ﻣﯿﺨﻮره‬
‫ﻣﺎﻟﻔﻮی ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﺣﺮﮐﺘﯽ ﺑﻪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش دادو ﻫﺎﻧﺎ ﺑﻪ ﺣﺎﻟﺖ ﻋﺎدی ﺑﺮﮔـﺸﺖ‪.‬ﺑﻌـﺪ رو‬
‫ﺑﻪ ارﻧﯽ ﮐﺮد و ﺑﺎ ﻟﺤﻨﯽ ﻣﻮذﯾﺎﻧﻪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧـﺐ ﻣـﮏ ﻣـﯿﻼن‪,‬اﮔـﻪ ﻣﯿﺨـﻮای دوﺳـﺖ دﺧﺘـﺮ‬
‫ﺧﻮﺷﮕﻠﺖ دﭼﺎر ﻣﺸﮑﻞ ﻧﺸﻪ ‪,‬زودﺗﺮ ﺣﺮف ﺑﺰن‪.‬‬
‫ارﻧﯽ زﯾﺮ ﭼﺸﻤﯽ ﻧﮕﺎه ﺳﺮﯾﻌﯽ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻫﺮی ﮐﺮد و در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﺑﻪ ﺳـﻤﺖ ﻫﺎﻧـﺎ ﻣﯿﺮﻓـﺖ‬
‫ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ و ﮔﺮوﻫﻤﻮن ﻣﯿﺨﻮاﯾﻢ ﯾﻪ ﮐﺎر ﺑﺰرگ ﺑﮑﻨﯿﻢ ﮐﻪ‪....‬ﺧﻮد وﻟﺪﻣﻮرت ﻫﻢ ‪....‬ارﻧﯽ ﺑﺎ‬
‫دﯾﺪن ﭼﻬﺮه ی ﻫﺮاﺳﺎن اﺳﻼﯾﺘﺮﯾﻨﯽ ﻫﺎ ﻟﺤﻨﺶ را ﻋﻮض ﮐﺮد‪:‬ﻧﮕﻔﺘﯽ ﭼﯽ ﮔﯿﺮم ﻣﯿﺎد؟‬
‫ﻣﺎﻟﻔﻮی ﻏﺮﯾﺪ‪:‬ﻫﻤﯿﻨﮑﻪ ﻟﺮد ﺳﯿﺎه ﺗﻮ رو ﻧﮑﺸﻪ ﺧﯿﻠﯿﻪ‪.‬ﺷﺎﯾﺪم ﺑﺘﻮﻧﯽ ﺑﻬﺶ ﺑﭙﯿﻮﻧﺪی‬
‫ارﻧﯽ ﮐﻪ ﺳﻌﯽ ﻣﯿﮑﺮد ﺧﻮد را ﺗﺮﺳﯿﺪه ﻧﺸﺎن ﺑﺪﻫﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺎﺷﻪ‪....‬‬
‫ﻫﺮی ﭼﻨﺪ ﺻﺪا در اﻃﺮاﻓﺶ ﺷﻨﯿﺪ‪.‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ‪,‬ﮐﺎﻟﯿﻦ و دﻧﯿﺲ ﮐﺮﯾﻮی‪,‬ﺗﺮی ﺑﻮت‪,‬دﻣﻠﺰا‪,‬دﯾـﻦ‬
‫وﺳﯿﻤﻮس را ﺑﺎ ﺧﻮد آورده ﺑﻮد‪.‬ﻫﻤﻪ ی آﻧﻬﺎ از دﯾﺪن آن ﺻﺤﻨﻪ ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫ﮐﺎﻟﯿﻦ ﻏﺮﯾﺪ‪:‬ﯾﻪ ﺟﻮﺟﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮار ﻋﻮﺿﯽ ﺑﻪ اﻋﻀﺎی اﻟﻒ دال ﺣﻤﻠﻪ ﻣﯿﮑﻨـﻪ!!!ﻫـﺮی ﻧﻘـﺸﻪ‬
‫ﭼﯿﻪ؟‬
‫_ﯾﻪ آزﻣﺎﯾﺶ ﮐﻮﭼﯿﮏ ﺑﺎ ﭘﺮﻧﺪه ﻫﺎی ﻣﺮگ‪,‬وﻗﺘﺸﻪ اﺧﺘﺮاع ﻓﺮد و ﺟﺮج رو ﮐﺎﻣﻞ ﮐﻨﯿﻢ‪.‬‬
‫ﻇﺮف ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﻧﻘﺸﻪ اش را ﺗﻮﺿﯿﺢ داد‪.‬‬

‫‪331‬‬

‫‪332‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﭼﺸﻤﻬﺎی دﯾﻦ ﺑﺮﻗﯽ زد‪:‬ﺣﺮف ﻧﺪاره!‬
‫_اﯾﻦ ﻣﯿﺘﻮﻧﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻄﺮﻧﺎک‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﻏﺮﯾﺪ‪:‬ﯾﻌﻨﯽ ﻣﯿﮕﯽ اﯾﻨﮑﺎرو ﻧﮑﻨﯿﻢ ﻫﺮﻣﯿﻮن؟‬
‫هﺮﻣﻴﻮن ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻦ ﻣﺎﻟﻔﻮی ﺳﺰاوارﺷﻪ‪...‬‬
‫ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑﻌﺪ ﻫﺮﻣﯿﻮن‪,‬ﮐﺎﻟﯿﻦ و ﺗﺮی از در ﻣﺨﻔـﯽ ﭘـﺸﺖ ﺗـﺎﺑﻠﻮﯾﯽ رد ﺷـﺪﻧﺪ و ﺑـﺰودی‬
‫ازﻃﺮف دﯾﮕﺮ راﻫﺮو ﻋﻼﻣﺖ ﻓﺮﺳﺘﺎدﻧﺪ‪.‬ﯾﮏ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ ﻓﺎﺟﻌﻪ اﺗﻔﺎق اﻓﺘﺎد‪.‬‬
‫در دو ﻃﺮف راﻫﺮوﯾﯽ ﮐﻪ اﺳﻼﯾﺘﺮﯾﻨﯽ ﻫﺎ در وﺳﻂ آن ﺑﻮدﻧﺪ ‪,‬اﻋـﻀﺎی اﻟـﻒ دال ﻣﻨﺘﻈـﺮ‬
‫ﻋﻼﻣﺖ ﻫﺮی ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬ﺑﻪ ﻣﺤﺾ ﻋﻼﻣﺖ ﻫﺮﻣﯿﻮن‪,‬ﻫﺮی ﺑﺎ ﺣﺮﮐﺖ ﺳﺮﯾﻊ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش ﻧﻮری‬
‫ﮐﻮر ﮐﻨﻨﺪه ﺑﻪ ﻫﻮا ﻓﺮﺳﺘﺎد‪.‬ﺑﺮای ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ اﺳﻼﯾﺘﺮﯾﻨﯽ ﻫﺎ ﻣﺤﻮ ﺗﻤﺎﺷـﺎی آن ﺷـﺪﻧﺪ)ﻧـﻮر‬
‫ﺷﺪﯾﺪ ﺑﯿﻨﺎﯾﯿﺸﺎن را ﻣﺨﺘﻞ ﮐﺮده ﺑﻮد( ‪.‬اﻣﺎ ﻫﻤﯿﻦ ﻓﺮﺻﺖ ﮐﻮﺗﺎه ﮐﺎﻓﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ارﻧﯽ ﺧـﻮد را‬
‫ﺑﻪ ﻫﺎﻧﺎ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ و او را در ﭘﻨﺎه ﺧﻮد ﺑﮕﯿﺮد‪.‬‬
‫ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑﻌﺪ ﻫﺸﺖ ﮔﻮی ﻧﻘﺮه ای ﮐﻮﭼﮏ از دو ﻃـﺮف ﺑـﻪ ﺳـﻤﺖ اﺳـﻼﯾﺘﺮﯾﻨﯽ ﻫـﺎ ی‬
‫وﺣﺸﺖ زده ﭘﺮﺗﺎب ﺷﺪ‪.‬ﻫﺎﻧﺎ و ارﻧﯽ ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪﻧﺪ‪,‬ﭼﻨﺪ اﻧﻔﺠﺎر و‪....‬ﺑﺎ از ﺑـﯿﻦ رﻓـﺘﻦ ﻧـﻮر‬
‫ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺮی ‪ ,‬ﻣﻨﻈﺮه ی ﻋﺠﯿﺒﯽ ﻧﻤﺎﯾﺎن ﺷﺪ‪...‬‬
‫ﻫﺮ ده داﻧﺶ آﻣﻮز اﺳﻼﯾﺘﺮﯾﻦ ﺑﺎ ﭼﻬﺮه ﻫﺎﯾﯽ وﺣﺸﺖ زده از درد ﺑـﻪ ﺧـﻮد ﻣﯿﭙﯿﭽﯿﺪﻧـﺪ‪ .‬از‬
‫وﺣﺸﺖ ﺟﯿﻎ ﻣﯿﺰدﻧﺪ و ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﺧﻮدﺷﺎن را ﺑﺮرﺳﯽ ﻣﯿﮑﺮدﻧﺪ‪.‬در واﻗـﻊ ﺷـﺮاﯾﻂ ﺟﯿﻨـﯽ‪,‬‬
‫ﻓﺮد و ﺟﺮج و ﭘﺮوﺗﯽ در ﺑﺮاﺑﺮ آﻧﻬﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮب ﺑﻮد‪.‬‬
‫اﺳﻼﯾﺘﺮﯾﻨﯽ ﻫﺎ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺑﻪ ﻣﻮﺟﻮدات ﻋﺠﯿﺐ اﻟﺨﻠﻘﻪ ای ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﻧﯿﻢ ﺗﻨﻪ ی ﭘﺎﯾﯿﻨﺸﺎن‬
‫ﺣﯿﻮان ﺑﻮد و ﻧﯿﻢ ﺗﻨﻪ ی ﺑﺎﻻﯾﺸﺎن ﺑﻪ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮدی ﺑﺠﺰ اﻧﺴﺎن ﺷﺒﺎﻫﺖ داﺷﺖ‪.‬‬
‫اﻋﻀﺎی اﻟﻒ دال ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﺟﻠﻮ آﻣﺪﻧﺪ ﺗﺎ از ﻧﺘﯿﺠﻪ ی ﮐﺎر ﺧﻮد ﻟﺬت ﺑﺒﺮﻧﺪ‪.‬‬

‫‪332‬‬

‫‪333‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﮐﺮاب ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﻃﻠﺴﻤﯽ ﮐﻨﺪ اﻣـﺎ از آﻧﺠـﺎ ﮐـﻪ دﺳـﺘﺶ اﻧﮕـﺸﺘﯽ ﻧﺪاﺷـﺖ ﻧﻤﯿﺘﻮاﻧـﺴﺖ‬
‫ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﻪ دﺳﺖ ﺑﮕﯿﺮد‪.‬از دﻫـﺎن ﮔﻮﯾـﻞ ﺻـﺪای اﺳـﺐ ﺷـﻨﯿﺪه ﻣﯿـﺸﺪ‪.‬ﭘﺎﻧـﺴﯽ‬
‫ﭘﺎرﮐﯿﻨﺴﻮن ﻋﻘﺐ ﻋﻘﺐ ﺣﺮﮐﺖ ﻣﯿﮑﺮد ﭼﻮن ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺶ از ﭘﺸﺖ ﮐﻠﻪ اش ﺳﺒﺰ ﺷﺪه ﺑﻮد و‬
‫ﮔﻮﺷﻬﺎﯾﺶ در ﻣﺤﻞ ﻗﺒﻠﯽ ﭼﺸﻤﻬﺎ ﻗﺮار داﺷﺖ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﯾﮏ ﺣﺮﮐﺖ ﻫﻤـﻪ ی آﻧﻬـﺎ را ﺧﻠـﻊ ﺳـﻼح ﮐـﺮد‪:‬ﺳـﻼم رﻓﻘـﺎ‪,‬ﺣـﺎﻟﺘﻮن ﭼﻄـﻮره؟‬
‫اوه‪...‬ﻣﺎﻟﻔﻮی !!! ﮐﯽ اﯾﻦ ﺑﻼ رو ﺳﺮت آورده؟!!ﺗﻘﺼﯿﺮ ﺧﻮدﺗﻪ ‪.‬ﺑﺎﯾﺪ ﻣﯿﺪوﻧﺴﺘﯽ ﮐﻪ ﺣﻤﻠـﻪ‬
‫ﺑﻪ دوﺳﺘﺎی ﻣﺎ ﺑﯽ ﺟﻮاب ﻧﻤﯿﻤﻮﻧﻪ‪,‬ﻫﺮی ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﭘﺸﻢ ﻫﺎی ﺻﻮرت ﻣﺎﻟﻔﻮی ﮐﺮد‪:‬راﺳـﺘﯽ‬
‫ﻣﻮی ﻓﺮﻓﺮی ﺧﯿﻠﯽ ﺑﻬﺖ ﻣﯿﺎد‪...‬ارﻧﯽ‪,‬ﻫﺎﻧﺎ‪...‬ﺷﻤﺎ ﺣﺎﻟﺘﻮن ﺧﻮﺑﻪ؟‬
‫ارﻧﯽ و ﻫﺎﻧﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ زﻧﺎن از زﯾﺮ ﺳﭙﺮ ﻣﺪاﻓﻊ ارﻧﯽ ﺑﯿﺮون آﻣﺪﻧﺪ‪:‬از اﯾﻦ ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻤﯿﺸﻪ‪.‬‬
‫ﻣﺎﻟﻔﻮی ﻏﺮﯾﺪ‪:‬اﯾﻦ ﮐﺎرﺗﻮن ﻧﺎﻣﺮدﯾﻪ‬
‫ﻧﮕﺎه ﺧﺼﻤﺎﻧﻪ ی ﻫﺮی ﺑﻪ ﻃﺮف او ﺑﺮﮔﺸﺖ‪:‬ﻣﮕﻪ ﺣﻤﻠﻪ ی ده ﻧﻔﺮ ﺑـﻪ دو ﻧﻔـﺮ ﻣﺮدﯾـﻪ؟ ﯾـﺎ‬
‫ﺷﺎﯾﺪم ﺣﻤﻠﻪ ی ﻫﻔﺖ ﺗﺎ ﻣﺮﮔﺨﻮار ﻋﻮﺿﯽ ﺑﻪ ﯾﻪ ﭘﯿﺮﻣﺮد ﻣﺮﯾﺾ ﺑﯽ دﻓﺎع!!! اﮔﻪ دﺳﺖ ﻣﻦ‬
‫ﺑﻮد ﻣﺎﻟﻔﻮی ‪ ,‬ﺑﺪﺗﺮ از اﯾﻨﺎ ﺗﻘﺎص ﭘﺲ ﻣﯿﺪادی‪.‬‬
‫ﻣﺎﻟﻔﻮی ﻫﺎج و واج ﺑﻪ ﻫﺮی ﺧﯿﺮه ﺷﺪ‪,‬ﺑﻼﺧﺮه وﻗﺘﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ اﻓﮑﺎرش را ﻣﺮﺗﺐ ﮐﻨﺪ زﯾـﺮ‬
‫ﻟﺐ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪:‬ﺗﻮ اوﻧﺠﺎ ﺑﻮدی ﭘﺎﺗﺮ؟درﺳﺘﻪ!!!‬
‫_آره‪...‬و ﭼﯿﺰی ﮐﻪ دﯾﺪم رو ﺗﺎ زﻧﺪه ام ﻓﺮاﻣﻮش ﻧﻤﯿﮑﻨﻢ‪.‬ﺑـﻪ رﺋﯿـﺴﺖ ﺑﮕـﻮ ﺗﻘـﺎص ﭘـﺲ‬
‫ﻣﯿﺪه‪...‬اﯾﻨﻮ ﻗﺴﻢ ﻣﯿﺨﻮرم‪.‬‬
‫ارﻧﯽ دﺳﺘﯽ روی ﺷﺎﻧﻪ ی ﻫﺮی ﮔﺬاﺷﺖ ﺗﺎ او را آرام ﮐﻨﺪ‪.‬ﺑﻌﺪ رو ﺑﻪ ﻣﺎﻟﻔﻮی ﮐـﺮد‪:‬ﺧـﺐ‬
‫دراﮐﻮ‪....‬ﻣﯿﺘﻮﻧﯽ ﺑﺮی ﺑﻪ ارﺑﺎﺑﺖ ﺑﮕﯽ ﻣﺎ ازش ﻧﻤﯿﺘﺮﺳﯿﻢ ‪.‬ﺿﻤﻨﺎ ﻧﯿﺎزی ﻫﻢ ﺑﻪ ﻣﻠﺤﻖ ﺷـﺪن‬
‫ﺑﻪ اون ﻧﺪارﯾﻢ‪.‬ﺑﮕﻮ ﺑﻪ ﻧﻔﻌﺸﻪ ﺳﺮ راه ﻣﺎ ﺳﺒﺰ ﻧﺸﻪ‪.‬اﻟﺒﺘﻪ اﮔﻪ ﻧﻤﯿﺨﻮاد ﺑﻘﯿـﻪ ی اﻓـﺮادش ﺑـﻪ‬
‫ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺧﺎﻟﻪ ی ﻋﺰﯾﺰت دﭼﺎر ﺑﺸﻦ‪.‬‬

‫‪333‬‬

‫‪334‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻣﺎﻟﻔﻮی ﺑﺎ ﺧﺸﻤﯽ ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻫﺮی ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮد‪.‬اﻣﺎ ﻫﺮی ﺳﺮﯾﻌﺘﺮ ﺑـﻮد او را ﺧـﺸﮏ‬
‫ﮐﺮد و ﺟﻤﻠﻪ ی آﺷﻨﺎﯾﯽ را ﺗﮑﺮار ﮐﺮد‪:‬دوﺳﺘﺶ داﺷﺘﯽ ﻣﺎﻟﻔﻮی؟‬
‫ﺟﻮاب ﻣﺎﻟﻔﻮی در زوزه ﻫﺎی ﮐﺮاب ﮐﻪ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺻﺪاﯾﯽ از ﺧﻮدش در ﻣﯽ آورد ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ‬
‫ﺷﺪو ﺻﺪای ﺧﻨﺪه ی اﻋﻀﺎی اﻟﻒ دال در ﻓﺮﯾﺎد وﺣﺸﺖ زده ای ﮔﻢ ﺷﺪ‪:‬‬
‫_اوه ﻣﺮﻟﯿﻦ‪...‬اﯾﻨﺠﺎ ﭼﻪ ﺧﺒﺮه؟!!!!‬
‫**************************************‬
‫ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺖ ﺑﻌﺪ ﻫﺮ ﻧﻪ ﻧﻔﺮ در دﻓﺘﺮ ﻣﺪﯾﺮ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺑﻪ ﺣﺪی ﺧﺸﻤﮕﯿﻦ ﺑـﻮد ﮐـﻪ‬
‫ﻫﺮی ﺗﺎ آن روز او را آﻧﻄﻮر ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﻧﺪﯾﺪه ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﭘﺎﺗﺮ‪...‬اﯾﻦ دﯾﻮﻧﻪ ﺑﺎزﯾﺎ ﭼﯿﻪ؟ﺑﻪ ﭼﻪ ﺣﻘﯽ اﯾﻦ ﺑﻼ رو ﺳﺮ ﺷﺎﮔﺮدا آوردی؟‬
‫ارﻧﯽ ﭘﯿﺶ دﺳﺘﯽ ﮐﺮد‪:‬ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ ﭘﺮﻓﺴﻮر ‪,‬اﻣﺎ ﺗﻘﺼﯿﺮ ﻫﺮی ﻧﺒﻮد‪.‬‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺑﺎ ﻋﺼﺒﻨﯿﺖ ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﺗﻮ ﺳﺎﮐﺖ آﻗـﺎی ﻣـﮏ ﻣـﯿﻼن‪.‬ﻣـﻦ از ﭘـﺎﺗﺮ ﭘﺮﺳـﯿﺪم‬
‫ﺟﻮاﺑﺸﻢ از اون ﻣﯿﺨﻮام‪.‬ﺧﻮب ﭘﺎﺗﺮ ﺗﻮﺿﯿﺤﯽ ﺑﺮای اﯾﻢ اﻓﺘﻀﺎح داری؟‬
‫_ﺑﻠﻪ ﭘﺮوﻓﺴﻮر‬
‫_ﻣﯿﺸﻨﻮم‬
‫_اون اﺣﻤﻘﺎی اﺳﻼﯾﺘﺮﯾﻨﯽ ﻫﺎﻧﺎ رو ﮔﯿﺮ اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺑﻮدن وﻣﯿﺨﻮاﺳﺘﻦ اﯾﻨﺠﻮری از زﯾﺮ زﺑـﻮن‬
‫ارﻧﯽ ﺣﺮف ﺑﮑﺸﻦ‪.‬داﺷﺘﻦ ﺑﺮای وﻟﺪﻣﻮرت اﻃﻼﻋﺎت ﺟﻤﻊ ﻣﯿﮑﺮدن‪,‬ﻣﺎ ﻫـﻢ ﺣﺎﻟـﺸﻮﻧﻮ ﺟـﺎ‬
‫آوردﯾﻢ‪...‬‬
‫_ﺣﺎﻟﺸﻮﻧﻮ ﺟﺎ آوردﯾﻦ؟اﯾﻦ ﻃﻮری؟!!!ﭘﺎﺗﺮ ﻫﯿﭻ ﻣﯿﺪوﻧﯽ ﮐﻪ ﺧـﺎﻧﻢ ﭘـﺎﻣﻔﺮی ﻣﺠﺒـﻮر ﺷـﺪ‬
‫ﻫﻤﺸﻮﻧﻮﺑﻔﺮﺳﺘﻪ ﺳﻨﺖ ﻣﺎﻧﮕﻮ!!! ﭼﻪ ﺑﻼﯾﯽ ﺳﺮﺷﻮن آوردﯾﻦ؟‬
‫ﻫﺮی ﻣﻈﻠﻮﻣﺎﻧﻪ ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬ﻃﻠﺴﻢ ﭘﺮﻧﺪه ی ﻣﺮگ‬
‫_ﭘﺮﻧﺪه ی ﻣﺮگ! اﺳﻤﺶ آﺷﻨﺎس ‪...‬ﻫﻤﻮﻧﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ‪...‬‬

‫‪334‬‬

‫‪335‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_درﺳﺘﻪ ﭘﺮوﻓﺴﻮر‪...‬ﻣﺎ ﺗﻮ ﮐﻼﺳﺎی اﻟﻒ دال ﺗﻤﺮﯾﻨﺶ ﻣﯿﮑﺮدﯾﻢ‬
‫_وﻟﯽ اون اﯾﻦ ﺗﺎﺛﯿﺮ رو ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬ﻓﻘﻂ ﯾﻪ ﺑﯿﻬﻮﺷﯽ ﺳﺎده ﺑﻮد و ﻗﻔﻞ ﺑﺪن‪....‬ﮐﻤﯽ ﻫﻢ‪....‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺧﻨﺪﯾﺪ‪:‬درﺳﺘﻪ ﭘﺮوﻓﺴﻮر‪.‬وﻟﯽ ﻣﺎ ﭼﻨـﺪ ﺗـﺎ ﭘﺮﻧـﺪه ی ﻣـﺮگ ﻣﺨﺘﻠـﻒ رو ﺑـﺎ ﻫـﻢ‬
‫ﻓﺮﺳﺘﺎدﯾﻢ ‪.‬ﺗﻘﺼﯿﺮ ﻣﺎ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﻃﻠﺴﻤﻬﺎ ﺑﻪ ﻫﻢ ﺑﺮﺧﻮردن!!!‬
‫ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ اﻋﻀﺎی اﻟﻒ دال در درﻣﺎﻧﮕﺎه ﻗﻠﻌﻪ ﻏـﺮق ﺧﻨـﺪه ﺑﻮدﻧـﺪ‪.‬ﻫـﺮی ﺑـﺎ ﻃﻠـﺴﻢ‬
‫ﻣﻮﻓﻠﻮﯾﺎﺗﻮ ﺟﻠﻮی اﺳﺘﺮاق ﺳﻤﻊ ﺧﺎﻧﻢ ﭘﺎﻣﻔﺮی رو ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻓﺮد ﮐﻪ از زور ﺧﻨﺪه ﻧﻔﺴﺶ در ﻧﻤﯽ آﻣﺪﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺣﺎﻻ ﺑﺎ اون ﭘﺮﻧﺪه ﻫﺎی ﻣﺮگ ﭼـﯽ ﮐـﺎر‬
‫ﮐﺮدﯾﻦ؟‬
‫ﺳﯿﻤﻮس ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪی ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺗﻮ ﻫﺮ ﮐﺪوﻣﺸﻮن ﭘـﻨﺞ ﺗـﺎ ﻃﻠـﺴﻢ ﺗﻐﯿﯿـﺮ ﺷـﮑﻞ و ﯾـﻪ ﻃﻠـﺴﻢ‬
‫دﮔﺮﮔﻮن ﮐﻨﻨﺪه ﯾﻪ ﺳﯿﻼﻣﭙﺲ ک ﺗﻮرا ﮐﺎر ﮔﺬاﺷﺘﯿﻢ‪.‬‬
‫رون ﺑﺎ وﺣﺸﺖ ﮔﻔﺖ‪ 5:‬ﺗﺎ ﻣﻌﮑﻮس ﺑﺎ دﮔﺮﮔﻮن ﮐﻨﻨﺪه!!‪...‬وﻟﯽ‪...‬ﺗﺎ ﺣﺎﻻ اﯾﻦ ﮐﺎرو ﻧﮑـﺮده‬
‫ﺑﻮدﯾﻢ‪.‬ﺷﻤﺎﻫﺎ ﮐﻪ دزﺳﺖ و ﺣﺴﺎﺑﯽ ﻃﻠﺴﻢ دﮔﺮﮔﻮن ﮐﻨﻨﺪه رو ﺑﻠﺪ ﻧﺒﻮدﯾﻦ‪....‬ﻣﯿﺪوﻧﯿﻦ اﮔـﻪ‬
‫اﺷﺘﺒﺎه ﻣﯿﮑﺮدﯾﻦ ﭼﻪ ﻓﺎﺟﻌﻪ ای ﻣﯿﺸﺪ؟‬
‫ﺑﻌﺪ ﻃﻮری ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎه ﮐﺮد اﻧﮕﺎر اﻧﺘﻈﺎر دارد ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺟﻠﻮی آﻧﻬﺎ را ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪.‬اﻣﺎ‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪی ﮔﻔﺖ‪ :‬اﺗﻔﺎﻗﺎ ﻫﻤﻪ ی ﻣﺰه ش ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ اﺷـﺘﺒﺎه اﺟـﺮا ﺷـﺪﻧﺶ ﺑـﻮد‪ .‬ﻣـﺎ‬
‫ﮐﺎﻣﻼ اﺷﺘﺒﺎه اﺟﺮاش ﮐﺮدﯾﻢ و ﻧﺘﯿﺠﻪ ﺷﻢ ﻋﺎﻟﯽ ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﯾﮑﯽ از ﺳﺮﻫﺎی ﺟﯿﻨﯽ در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﺳﻌﯽ ﻣﯿﮑﺮد ﮐﺮﮐﺮ ﺧﻨﺪه ی ﺳﺮ دﯾﮕـﺮ ﻣـﺎﻧﻊ از ﺷـﻨﯿﺪه‬
‫ﺷﺪن ﺻﺪاﯾﺶ ﻧﺸﻮد ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺑﺒﯿﻨﻢ ﻧﻤﯿﺨﻮاﯾﻦ ﺑﮕﯿﻦ ﮐﻪ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﻫﻤﯿﻨﺠـﻮری ﺷـﻤﺎ رو‬
‫ول ﮐﺮده‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺧﻨﺪﯾﺪ‪:‬ﯾﻪ ﺗﻨﺒﯿﻪ ﺟﺰﺋﯽ ﺷﺪﯾﻢ‪,‬ﯾﻌﻨﯽ ده اﻣﺘﯿﺎز از ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور ﮐﻢ ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﻫﺮ ﻫﺸﺖ ﻧﻔﺮ ﺑﺎ ﻫﻢ ﮔﻔﺘﻨﺪ‪:‬ﻓﻘﻂ ده اﻣﺘﯿﺎز؟!!!‬

‫‪335‬‬

‫‪336‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻟﺒﺨﻨﺪ ﭘﯿﺮوز ﻣﻨﺪاﻧﻪ ای زد‪:‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻦ اﺻﻼ از اﺗﻔﺎﻗﯽ ﮐﻪ اﻓﺘﺎد ﻧﺎراﺣﺖ ﻧﺒﻮد‪,‬اﮔﻪ‬
‫ﯾﮑﻢ ﺻﺒﺮ ﻣﯿﮑﺮدﯾﻢ ﺑﻬﻤﻮن ﺟﺎﯾﺰه ﻫﻢ ﻣﯿﺪاد‪.‬‬
‫ﻧﻮﯾﻞ ﺑﺎ ﺧﻨﺪه ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮﺑﻪ‪ .‬ﮐﺎش ﻣﻨﻢ اوﻧﺠﺎ ﺑﻮدم ‪.‬ﺑﻪ ﺧﻨﺪش ﻣﯿﺎرزﯾﺪ‪.‬راﺳﺘﯽ ﺑﭽﻪ ﻫـﺎ‬
‫ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﺗﺎ اﻃﻼع ﺛﺎﻧﻮی از ﺷﺮ ﻣﺎﻟﻔﻮی و دار و دﺳﺘﺶ راﺣﺘﯿﻢ ﺑﯿﺎﯾﻦ ﺟﺸﻦ ﺑﮕﯿﺮﯾﻢ‪.‬‬
‫ﺟﺮج ﺑﺎ ذوق ﮔﻔﺖ ‪:‬ﻣﻮاﻓﻘﻢ‬
‫ﻓﺮد اﺧﻤﯽ ﮐﺮد‪:‬ﻓﻌﻼ ﮐﻪ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﯿﻢ از اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺮﯾﻢ ﺑﯿﺮون‪.‬اﻣﺎ ﺑﻌﺪا ﺣﺘﻤﺎ اﯾﻦ ﮐﺎرو ﻣﯿﮑﻨﯿﻢ‪...‬‬
‫ﻟﻮﻧﺎ ﺑﺎ ﺑﯽ ﺧﯿﺎﻟﯽ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺑﺎﯾﺪ ﻣﻨﺘﻈﺮ اﻧﺘﻘﺎﻣﺸﻮﻧﻢ ﺑﺎﺷﯿﻢ‪.‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻦ ﺑﻬﺘﺮه ﯾﻪ ﻣﺪت ﺣﻮاﺳﺘﻮﻧﻮ‬
‫ﺟﻤﻊ ﮐﻨﯿﻦ‪.‬‬
‫ﻫﺎﻧﺎ ﻟﯿﻮان آﺑﯽ را ﺳﺮ ﮐﺸﯿﺪ‪:‬ﺑﺒﯿﻨﻢ ﯾﻌﻨﯽ ﺑﺎزم ﺟﺮات ﻣﯿﮑﻨﻦ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﻨﻦ؟‬
‫_اﯾﻦ ﮐﺎر ﻓﻘﻂ از ﯾﻪ ﻣﺸﺖ اﺣﻤﻖ اﺳﻼﯾﺘﺮﯾﻨﯽ ﺑﺮ ﻣﯿﺎد‪.‬‬
‫****************************************‬
‫در آن ﺷﺮاﯾﻂ و ﺑﺎ ﻧﺒﻮد ﻣﺎﻟﻔﻮی در ﻗﻠﻌﻪ اﻋﻀﺎی اﻟﻒ دال اﺳﺮاﺣﺖ ﺑﯿﺸﺘﺮی داﺷـﺘﻨﺪ اﻣـﺎ‬
‫اﯾﻦ ﺑﺮای ﻫﺮی ﻓﺮﻗﯽ ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬ﻟﻮﭘﯿﻦ از ﻫﺮ ﻓﺮﺻﺘﯽ ﺑﺮای ﮐﻼس وﯾﮋه اش ﺑـﺎ ﻫـﺮی ﺑﻬـﺮه‬
‫ﻣﯿﺒﺮد‪.‬اواﺧﺮ آن ﺷﺐ ﺑﺎز ﻫﻢ ﻫﺮی ﺑﻪ دﻓﺘﺮ ﻟﻮﭘﯿﻦ رﻓﺖ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ دﻓﺘﺮش را ﺧﺎﻟﯽ ﮐﺮده ﺑﻮد و وﻗﺘﯽ ﻫﺮی وارد ﺷﺪ ﮐـﺎﻣﻼ آﻣـﺎده ﺑـﻮد‪:‬ﺧـﺐ ﻫـﺮی‬
‫‪,‬آﻣﺎده ای؟‬
‫_ﮐﺎﻣﻼ‬
‫_ﺧﻮﺑﻪ‪...‬ﻫﻤﯿﻦ اﻧﺘﻈﺎرم داﺷﺘﻢ‪.‬ﺑﺒﯿﻨﻢ ﭼﯿﮑﺎر ﻣﯿﮑﻨﯽ‪...‬‬
‫ﺑﻌﺪ از ﯾﮏ ﺳﺎﻋﺖ ﺗﻤﺮﯾﻦ وﻗﺘﯽ ﺑﺮای اﺳﺘﺮاﺣﺖ ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﮐـﺎﻣﻼ راﺿـﯽ ﺑـﻮد‪ :‬ﻫـﺮ‬
‫روز داری ﺑﻬﺘﺮ ﻣﯿﺸﯽ‪.‬راﺳﺘﯽ ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ ﺗﻮ ﺑﯿﺎی ﻣﻦ درﻣﺎﻧﮕﺎه ﺑﻮدم ‪ ,‬ﻇـﺎﻫﺮا ﻣﯿﻨـﺮوا‬
‫ﺣﺴﺎﺑﯽ داره ﺑﻬﺘﻮن ﺳﺨﺖ ﻣﯿﮕﯿﺮه‪.‬ﻗﯿﺎﻓﻪ ی دوﺳﺘﺎﻧﺖ دﯾﺪﻧﯽ ﺷﺪه‪.‬‬

‫‪336‬‬

‫‪337‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﻓﻨﺠﺎن ﻗﻬﻮه اش را ﺑﺮ ﻣﯿﺪاﺷﺖ ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬از اون دﯾـﺪﻧﯽ ﺗـﺮ ﻗﯿﺎﻓـﻪ ی‬
‫اﺳﻼﯾﺘﺮﯾﻨﯽ ﻫﺎ ﺑﻮد !!!ﺑﺎﯾﺪ ﻣﯿﺪﯾﺪﯾﻨﺸﻮن‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺳﺮی ﺗﮑﺎن داد ‪ ,‬ﺳﻌﯽ ﻣﯿﮑﺮد رﺿﺎﯾﺘﺶ را ﻣﺨﻔﯽ ﮐﻨﺪ اﻣﺎ ﻣﻮﻓـﻖ ﻧـﺸﺪ‪:‬ﻫـﺮی‪,‬اﯾـﻦ‬
‫ﮐﺎرت درﺳﺖ ﻧﺒﻮد‪.‬‬
‫_ﭼﺮا؟ اون ﺑﻪ دوﺳﺘﺎی ﻣﻦ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮده ﺑﻮد‪.‬ﺑﺒﯿﻨﻢ اﮔﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻪ ﺑﺎﺑﺎم ﯾﺎ ﺳـﯿﺮﯾﻮس ﺣﻤﻠـﻪ‬
‫ﻣﯿﮑﺮد ﺷﻤﺎ ﺑﯿﮑﺎر ﻣﯽ ﺷﺴﺘﯿﻦ؟‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﮐﻪ ﺑﺎ ﯾﺎد آوری ﺧﺎﻃﺮاﺗﺶ ﻟﺒﺨﻨﺪی ﺑﺮ ﻟﺐ آورده ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪:‬اون ﻓﺮق ﻣﯿﮑﺮد ﻫﺮی!‬
‫ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯿﮑﻨﯽ زﯾﺎدی ﺗﻨﺪ رﻓﺘﯽ؟‬
‫_اﺻﻼ ‪.‬اون ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻘﺎص ﺧﯿﺎﻧﺘﺸﻮ ﭘﺲ ﺑﺪه‪.‬اﯾﻦ ﮐﻤﺘﺮﯾﻦ ﭼﯿﺰﯾﻪ ﮐﻪ اﻣﺴﺎل در اﻧﺘﻈﺎرﺷﻪ‬
‫_ﻧﻤﯿﺪوﻧﻢ‪..‬ﺷﺎﯾﺪ ﺣﻖ ﺑﺎ ﺗﻮ ﺑﺎﺷﻪ‪...‬وﻟﯽ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﺬاری ﺧﺸﻤﺖ ﺑﺮ ﺗﻮ ﻏﻠﺒﻪ ﮐﻨﻪ‪....‬‬
‫ﺑﻌﺪ ﻧﺎﮔﻬﺎن ﻧﮕﺎه ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻋﻮض ﺷﺪ‪...‬ﮔﻮﯾﺎ ﭼﯿﺰی ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ آورده ﺑـﻮد ‪ ,‬ﻧﮕـﺎه ﺧﺎﺻـﯽ ﺑـﻪ‬
‫ﻫﺮی ﮐﺮد و ﻫﺮی ﻧﺎﺧﻮدآﮔﺎه ﻓﻬﻤﯿﺪ ﮐﻪ او ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ را ﻣﯿﺪاﻧﺪ‪:‬اﻟﺒﺘﻪ آﻗﺎی ﻣـﺎﻟﻔﻮی از اول‬
‫ﺳﺎل ﻣﺪام داره ﺑﺪ ﻣﯿﺎره ‪...‬ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﻫﻔﺘﻪ ای ﯾﮏ ﺑﺎر ﺳﺮ از درﻣﺎﻧﮕﺎه در آورده‪...‬ﻫﻤﯿﻦ ﭼﻨﺪ‬
‫روز ﭘﯿﺶ از ﯾﻪ ﺑﺎﻃﻼق ﻏﯿﺐ ﺷﻮ ﻧﺠـﺎﺗﺶ دادم‪...‬دو روز ﻗﺒﻠـﺸﻢ ﯾﻮﻫﺎﻧـﺎ اوﻧـﻮ از ﯾـﻪ‬
‫ﻃﻠﺴﻢ ﭼﺴﺒﻨﺪه ﻧﺠﺎت داده ﺑﻮد‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﺧﻨﺪﯾﺪ‪:‬ﺟﺪا؟؟!!!اوه ﭼﻪ ﺑﺪ!‬
‫ﭼﺸﻤﺎن ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺗﻨﮓ ﺷﺪ‪:‬ﻫﺮی!!! اﺣﺘﻤﺎﻻ ﺗﻮ ﺗﻮ اﯾﻦ ﮐﺎرا ﻧﻘﺸﯽ ﻧﺪاری؟‬
‫ﻫﺮی ﻣﻌﺼﻮﻣﺎﻧﻪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ ﯾﻪ ﻫﻔﺘﻪ ﻧﺒﻮدم!‬
‫ﭼﺸﻤﺎن ﻟﻮﭘﯿﻦ درﺧﺸﯿﺪ‪ :‬درﺳﺘﻪ ﯾﺎدم ﻧﺒﻮد‪...‬‬
‫ﺑﻌﺪ ﻧﮕﺎه ﺧﺎﺻﯽ ﺑﻪ ﻫﺮی ﮐﺮد‪:‬اﻣﺎ ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ ﻣﯿﺪوﻧﯽ ﮐﺎر ﮐﯿﻪ؟‬

‫‪337‬‬

‫‪338‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﭼﺸﻤﮑﯽ زد‪:‬ﭼﻪ ﻓﺮﻗﯽ ﻣﯿﮑﻨﻪ؟اوﻧﯽ ﮐﻪ اﯾﻦ ﮐﺎرو ﻣﯿﮑﻨﻪ ﻫﺪﻓﺶ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺣﺎل ﻣﺎﻟﻔﻮﯾﻪ‬
‫و ﻣﻦ ﺑﺎﻫﺎش ﮐﺎﻣﻼ ﻣﻮاﻓﻘﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮی دﺳﺘﺶ را ﺟﻠﻮ ﺑﺮد ﺗﺎ ﻓﻨﺠﺎن ﻗﻬـﻮه اش را روی ﻣﯿـﺰ ﺑﮕﺬاردﮐـﻪ ﻟـﻮﭘﯿﻦ دﺳـﺘﺶ را‬
‫ﮔﺮﻓﺖ‪:‬اﯾﻦ ﭼﯿﻪ؟‬
‫ﺑﺮق ﺳﺮﺧﺮﻧﮓ اﻧﮕﺸﺘﺮ ﭼﺸﻢ را ﺧﯿﺮه ﻣﯿﮑﺮد‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺟﻮاب داد‪:‬ﯾﻪ ﯾﺎدﮔﺎری ﺧﺎﻧﻮادﮔﯽ‬
‫ﭼﺸﻤﺎن ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺮﻗﯽ زد‪:‬اﮔﻪ اﯾﻦ ﻫﻤﻮن ﭼﯿﺰی ﺑﺎﺷﻪ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﺑﺎﯾـﺪ ﺑﮕـﻢ ﻣﻌﺠـﺰه‬
‫ﺷﺪه‬
‫_در ﻣﻮرد ﭼﯽ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯿﮑﻨﯽ؟‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﯽ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺣﺮف ﻫﺮی ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﻣﯿﺘﻮﻧﻢ ﺑﺒﯿﻨﻤﺶ؟‬
‫_اﻟﺒﺘﻪ‬
‫ﻫﺮی دﺳﺘﺶ را ﺑﻪ ﻃﺮف ﻟﻮﭘﯿﻦ دراز ﮐﺮد ‪.‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻃـﻮری ﺑـﻪ آن اﻧﮕـﺸﺘﺮ ﻗـﺪﯾﻤﯽ ﻧﮕـﺎه‬
‫ﻣﯿﮑﺮد ﮔﻮﯾﯽ ﮔﻨﺠﯽ ﮔﺮاﻧﺒﻬﺎﺳﺖ‪.‬‬
‫درﺳﺖ ﻟﺤﻈﻪ ای ﮐﻪ دﺳﺖ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻪ اﻧﮕﺸﺘﺮ ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﺮد ﺑﺮﻗﯽ ﺑﻪ دﺳﺘﺶ ﺧﻮرد‪.‬ﻓﺮﯾـﺎدی‬
‫ﮐﺸﯿﺪ و ﻋﻘﺐ ﭘﺮﯾﺪ‪.‬ﺑﻌﺪ ﺑﺎ ﻫﯿﺠﺎن ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬از ﮐﺠﺎ آوردﯾﺶ؟‬
‫ﻫﺮی ﻣﺎﺟﺮای اﻧﮕﺸﺘﺮ را ﺑﺮای ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﺮد‪ .‬ﻫﯿﺠﺎن ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺷﺪﯾﺪﺗﺮ ﻣﯿﺸﺪ‪.‬‬
‫_ﭘﺲ اﯾﻦ از ﭘﺪرﺑﺰرﮔﺖ ﺑﻪ ارث رﺳﯿﺪه! وﻟﯽ ﺑﺒﯿﻨﻢ ﭼﻄﻮری ﺳـﯿﺮﯾﻮس ازش ﻧﮕﻬـﺪاری‬
‫ﮐﺮده؟اﯾﻦ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﻪ از ﭘﺎﺗﺮﻫﺎ ﺟﺪا ﺑﺸﻪ!‬
‫_ﺧﺐ آره‪.‬اﻣﺎ اون ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﯾﻪ ﭘﺎﺗﺮ ﺑﻮد‪...‬ﭘﺪرم ازش ﺧﺎﺳﺘﻪ ﺑﻮد اوﻧﻮ ﻧﮕﻪ داره‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ از روی زﻣﯿﻦ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و اﯾﻦ ﺑﺎر ﺑﺎ ﻟﺤﻨﯽ ﺟﺪی ﭘﺮﺳـﯿﺪ‪:‬ﻫـﺮی ﻣﯿـﺸﻪ اوﻧـﻮ ﺑـﺪی‬
‫ﺑﺒﯿﻨﻢ؟‬

‫‪338‬‬

‫‪339‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_اﻟﺒﺘﻪ‬
‫ﻫﺮی اﻧﮕﺸﺘﺮ را ﺑﻪ دﺳﺖ ﻟﻮﭘﯿﻦ داد‪.‬اﯾﻦ ﺑﺎر ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﯽ ﻫﯿﭻ ﻣﺸﮑﻠﯽ اﻧﮕﺸﺘﺮ را ﺑﺮداﺷـﺖ‬
‫و ﺑﺎ دﻗﺖ ﺑﻪ آن ﺧﯿﺮه ﺷﺪ‪.‬ﮔﺮﯾﻔﯿﻦ روی اﻧﮕﺸﺘﺮ ﻧﺸـﺴﺘﻪ ﺑـﻮد و ﺑـﻪ آراﻣـﯽ ﺑـﻪ او ﻧﮕـﺎه‬
‫ﻣﯿﮑﺮد‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ دﻗﺖ اﻧﮕﺸﺘﺮ را ﺑﺮرﺳﯽ ﮐﺮد‪:‬ﻫﺮی اﯾﻦ‪...‬اﯾﻦ اﻧﮕﺸﺘﺮ‪!!!...‬‬
‫_ﻣﺸﮑﻠﯽ داره؟‬
‫_ﺑﺒﯿﻨﻢ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﺗﻮﻧﺴﺘﯽ ازش اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﯽ؟‬
‫_ﺧﺐ آره‪..‬اﻻن ﭼﻨﺪ روزه ﮐﻪ دﺳﺘﻤﻪ‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد‪:‬ﻧﻪ ﻫﺮی‪...‬ﻣﻨﻈﻮرم اﺳﺘﻔﺎده از ﻗﺪرﺗﺸﻪ‬
‫_ﮐﺪوم ﻗﺪرت؟!‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ در اﺗﺎق ﺷﺮوع ﺑﻪ ﻗﺪم زدن ﮐﺮد‪,‬زﯾﺮ ﻧﻮر ﻣﺸﻌﻞ ﺑﺎ دﻗﺖ ﺑﻪ اﻧﮕﺸﺘﺮ ﺧﯿﺮه ﺷﺪ‪,‬ﺑﻌـﺪ‬
‫ﺑﺎ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش ﭼﻨﺪ ﺑﺎر ﺑﻪ آن ﺿﺮﺑﻪ زد‪,‬ﺳﺮاﻧﺠﺎم در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ از ﻧﺘﯿﺠﻪ ی ﮐﺎرش راﺿﯽ‬
‫ﺑﻪ ﻧﻈﺮﻣﯿﺮﺳﯿﺪ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪:‬ﻫﺮی اﯾﻦ ﯾﻪ ﻧﺸﻮﻧﺲ‪,‬ﺻـﺪﻫﺎ ﺳـﺎﻟﻪ ﮐـﻪ ﺟـﺎدوﮔﺮای ﻣﺨﺘﻠـﻒ‬
‫دﻧﺒﺎﻟﺶ ﻣﯿﮕﺮدن‪..‬اﯾﻦ ‪...‬اﯾﻦ ﻣﻈﻬﺮ ﻗﺪرﺗﻪ‬
‫ﻫﺮی ﻫﻨﻮز ﺑﺎ ﺳﺮدرﮔﻤﯽ ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﻣﯿﮑﺮد‪,‬ﻟﻮﭘﯿﻦ دﺳﺖ ﻫﺮی را ﮔﺮﻓﺖ‪:‬ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﯿﺎ‬
‫آﻧﻬﺎ از دﻓﺘﺮ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺧﺎرج ﺷـﺪﻧﺪ‪.‬ﺑﻌـﺪ از ﻋﺒـﻮر از ﭼﻨـﺪ در ﻣﺨﻔـﯽ ﺑـﻪ ﺗـﺎﻻر ﻣـﺪال ﻫـﺎ‬
‫رﺳﯿﺪﻧﺪ‪.‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ﭼﻨﺪ ﻗﻔﺴﻪ را دور زد و ﭘﺸﺖ ﻣﯿﺰ ﮐﻮﭼﮑﯽ اﯾﺴﺘﺎد‪.‬‬
‫ﻣﯿﺰی از ﭼﻮب ﮔﺮدو و ﻓﻮق اﻟﻌﺎده ﻗﺪﯾﻤﯽ‪.‬آن ﻗﺪر ﻗﺪﯾﻤﯽ ﮐﻪ ﻫﺮی اﺣﺴﺎس ﮐﺮد ﺑﺎ ﺗﻨﻔﺲ‬
‫او از ﻫﻢ ﻣﯿﭙﺎﺷﺪ‪.‬روی ﻣﯿﺰ را ﻣﺎده ی ﺷﯿﺸﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪی ﭘﻮﺷﺎﻧﺪه ﺑﻮد و درون آن ﺟﺎی ﭼﻬﺎر‬
‫ﺣﻠﻘﻪ ﺑﻮد وﻟﯽ ﻓﻘﻂ دو ﺣﻠﻘﻪ در آن ﺑﻮد‪.‬‬

‫‪339‬‬

‫‪340‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮ دو ﺣﻠﻘﻪ ﻧﻘﺮه ﺑﻮدﻧﺪ‪,‬ﯾﮑﯽ ﺑﺎ ﻧﮕﯿﻦ زﻣﺮدو دﯾﮕﺮی ﻓﯿﺮوزه‪. ,‬روی ﯾﮑﯽ ﯾﮏ ﮔﻮرﮐﻦ و‬
‫روی دﯾﮕﺮی ﯾﮏ ﻋﻘﺎب‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺳﺎدﮔﯽ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﺴﺌﻠﻪ ﺷﺪ‪:‬اﻧﮕﺸﺘﺮ ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور!!!؟‬
‫_درﺳﺘﻪ ﻫﺮی‪...‬و اﯾﻨﻬﺎ ﻫﻢ اﻧﮕﺸﺘﺮﻫﻠﮕﺎ ﻫﺎﻓﻠﭙﺎپ و رﯾﻮاﻧﺎ رﯾـﻮﻧﮑﻼو ﻫـﺴﺘﻦ‪.‬ﺣـﺎﻻ ﺣﺘﻤـﺎ‬
‫ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﺴﺌﻠﻪ ﺷﺪی‬
‫_ﻣﻦ ﻧﻤﯿﻔﻬﻤﻢ؟!!!‬
‫_درﺳﺖ ﻧﮕﺎه ﮐﻦ ﻫﺮی‪...‬‬
‫اﯾﻨﺒﺎر ﻫﺮی ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﮑﺘﻪ ای ﺷﺪ‪:‬اﻧﮕﺸﺘﺮ اﺳﻼﯾﺘﺮﯾﻦ!!؟‬
‫_درﺳﺘﻪ‪...‬اوﻧﻢ ﺳﺎﻟﻬﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪه‪.‬در واﻗـﻊ ﺗـﺎ زﻣـﺎن ﺑـﻪ ﻫـﻢ ﺧـﻮردن دوﺳـﺘﯽ‬
‫ﻣﻮﺳﺴﺎن ﻫﺮ ﭼﻬﺎر اﻧﮕﺸﺘﺮ ﺑﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪ ی دوﺳﺘﯽ در ﻫﻤﯿﻦ ﻗﻔﺴﻪ ﻧﮕﻬﺪاری ﻣﯿﺸﺪ‪,‬اﻣﺎ ﺑﻌﺪ از‬
‫اون ﻣﺎﺟﺮا ‪...‬اﺳﻼﯾﺘﺮﯾﻦ ﺣﻠﻘﻪ ی ﺧﻮدش رو ﺑﺮد‪.‬وﻟﯽ رﯾﻮﻧﮑﻼو و ﻫﺎﻓﻠﭙﺎپ ﺑـﺎ ﮔﻮدرﯾـﮏ‬
‫ﻣﺘﺤﺪ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ‪.‬ﻃﺒﻖ ﯾﮏ اﻓﺴﺎﻧﻪ ﺑﻌﺪ از ﻣﺮگ ﮔﻮدرﯾﮏ اوﻧﺎ ﻗﺪرﺗﺸﻮﻧﻮ ﺗﻮ اﻧﮕﺸﺘﺮ ﻫﺎﺷﻮن‬
‫ﮔﺬاﺷﺘﻦ و اﻧﮕﺸﺘﺮ ﮔﻮدرﯾﮏ رو ﺑﻪ ﭘﺴﺮش ﮔﯿﻠﺒﺮت ﺳﭙﺮدن‪.‬اﯾﻦ ﻣﯿﺰ ﺗﻮﺳﻂ اون ﺳﻪ ﻧﻔـﺮ‬
‫ﻃﻮری ﺟﺎدو ﺷﺪ ﮐﻪ ﻓﻘﻂ آﺧﺮﯾﻦ وارث ﺧﻮدﺷﻮن ﯾﺎ وارث ﺣﻘﯿﻘﯽ ﮔﻮدرﯾﮏ ﮐﻪ ﻃﺒﻖ ﯾﻪ‬
‫ﭘﯿﺸﮕﻮﯾﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ وارث اﺳﻼﯾﺘﺮﯾﻦ ﻣﺒﺎرزه ﮐﻨﻪ ‪ ,‬در ﺻﻮرت داﺷـﺘﻦ اﻧﮕـﺸﺘﺮ ﮔﻮدرﯾـﮏ‬
‫ﺑﺘﻮﻧﻪ اوﻧﺎ رو ﺑﺮداره و ﻧﯿﺮوﻫﺎﺷﻮﻧﻮ آزاد ﮐﻨﻪ‪.‬اﯾﻦ در واﻗﻊ ادای ﭘﯿﻤﺎن اوﻧﺎ ﺑﻪ ﮔﺮﯾﻔﻨﺪوره‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ رو ﺑﻪ ﻫﺮی ﮐﻪ ﻫﺎج و واج اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد و او را ﻧﮕﺎه ﻣﯿﮑﺮد ﮐـﺮد‪ :‬ﭘـﺲ ﻣﻌﻄـﻞ ﭼـﯽ‬
‫ﻫﺴﺘﯽ؟ﺷﺮوع ﮐﻦ ﻫﺮی!‬
‫ﻫﺮی ﮐﻪ ﻫﻨﻮز در ﺑﻬﺖ و ﺣﯿﺮت ﺑﻮد ﻣﻌﻨﯽ ﺣﺮف او را ﻧﻔﻬﻤﯿﺪ‪:‬ﭼﯽ؟‬
‫_اﻣﺘﺤﺎﻧﺶ ﮐﻦ‬
‫_وﻟﯽ‪...‬ﺗﻮ ﻣﻄﻤﺌﻨﯽ؟‬

‫‪340‬‬

‫‪341‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_اﻟﺒﺘﻪ‪.‬آﺧﺮﯾﻦ وراث رﯾﻮﻧﮑﻼو و ﻫﺎﻓﻠﭙﺎپ ﺳﺎﻟﻬﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺮدن ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ اﻧﮕﺸﺘﺮ را ﺑﻪ دﺳﺖ ﻫﺮی داد و ﻫﺮی آﻧﺮا ﺑﻪ دﺳﺖ ﮐﺮد‪.‬ﺑﻌﺪ ﺑﻪ آراﻣـﯽ دﺳـﺘﺶ را‬
‫ﺟﻠﻮ ﺑﺮد ‪.‬ﺷﯿﺸﻪ ی ﺳﺨﺖ ﻣﺤﻔﻈﻪ ﺑﺎ ﺑﺮﺧﻮرد دﺳﺖ ﻫﺮی ﺑﺼﻮرت ﻧﺮم و ژﻟﻪ ای در آﻣﺪ و‬
‫دﺳﺖ ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﺎدﮔﯽ وارد آن ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی دو اﻧﮕﺸﺘﺮ را ﺑﺮداﺷﺖ‪.‬ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ دﺳـﺘﺶ را ﺑﯿـﺮون ﺑﮑـﺸﺪﺻﺪاﯾﯽ در ﮔﻮﺷـﺶ‬
‫ﻃﻨﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ‪:‬ﻫﺮی ﭘﺎﺗﺮ‪..‬اﯾﻦ ﻓﺮﺻﺖ ﺑﻪ ﺗﻮ داده ﺷﺪه ﺗﺎ ﺑﺮ ﻋﻠﯿﻪ ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﻣﺒﺎرزه ﮐﻨﯽ‪...‬ﺗﻮ‬
‫ﻣﯿﺘﻮﻧﯽ ﻗﺪرت اﯾﻦ ﺣﻠﻘﻪ ﻫﺎ را ﺑﻪ ﻫﺮ ﮐـﺴﯽ واﮔـﺬار ﮐﻨـﯽ ﺑـﻪ ﺷـﺮﻃﯽ ﮐـﻪ آن ﺷـﺨﺺ‬
‫ﺻﺪاﻗﺖ‪,‬ﺷﺠﺎﻋﺖ‪,‬وﻓﺎداری و از ﺧﻮد ﮔﺬﺷﺘﮕﯽ را ﺑﺎ ﻫﻢ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ‪.‬و ﭼﻨﯿﻦ ﮐﺴﯽ ﺑـﺮای‬
‫ﯾﮑﺒﺎر ﻗﺪرت ﺑﺎزﮔﺸﺖ ﺑﻪ زﻧﺪﮔﯽ را ﺧﻮاﻫﺪ داﺷﺖ‪ ...‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل ﻗـﺪرت آن ﻫﻤﭽﻨـﺎن در‬
‫ﺗﻮ ﻧﯿﺰ ﺧﻮاﻫﺪ ﻣﺎﻧﺪ‪.‬اﯾﻦ ﻫﺪﯾﻪ ی ﻫﻢ ﭘﯿﻤﺎﻧﺎن ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور ﺑﺮای ﻫﻤﭙﯿﻤﺎﻧﺎن وارث اوﺳﺖ‪...‬‬
‫ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﺮی ﻫﺠﻮم ﻧﯿﺮوﯾﯽ ﺑﻪ ﺑﺪﻧﺶ را اﺣﺴﺎس ﮐﺮد ‪.‬از ﺷﺪت ﻓﺸﺎر ﺑﺮ زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد‬
‫_ﻫﺮی‪...‬ﻫﺮی ﺑﻠﻨﺪ ﺷﻮ‬
‫ﻫﺮی ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺎز ﮐﺮد‪.‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎﻻی ﺳﺮش ﺑﻮد ‪.‬ﺑﺎ ﺑﺎز ﺷﺪن ﭼﺸﻢ ﻫﺮی ﻧﻔـﺲ راﺣﺘـﯽ‬
‫ﮐﺸﯿﺪ‪:‬ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ؟‬
‫ﻫﺮی ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد‪:‬ﭼﯽ ﺷﺪه؟‬
‫_ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ ازت ﺑﭙﺮﺳﻢ ‪!!!.‬وﻗﺘﯽ دﺳﺘﺘﻮ ﮐﺮدی اون ﺗﻮ ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﻧﺪﯾـﺪﻣﺖ ﺑﻌـﺪش دﯾـﺪم‬
‫روی زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎدی‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻫﺮﭼﻪ دﯾﺪه و ﺷﻨﯿﺪه ﺑﻮد ﺑﺎ ﻟﻮﭘﯿﻦ در ﻣﯿﺎن ﮔﺬاﺷﺖ‪.‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ دﺳـﺖ ﻫـﺮی را‬
‫ﮔﺮﻓﺖ و اﻧﮕﺸﺘﺮ را ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪.‬ﯾﮏ ﮔﺮﯾﻔﯿﻦ در ﮐﻨﺎر ﯾﮏ ﮔﻮرﮐﻦ و ﺑﺎﻻی ﺳﺮ آﻧﻬﺎ ﯾـﮏ‬
‫ﻋﻘﺎب در ﭘﺮواز ﺑﻮد‪.‬‬

‫‪341‬‬

‫‪342‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﭼﺸﻤﺎن ﻟﻮﭘﯿﻦ درﺧﺸﯿﺪ‪:‬ﮐﺎرت ﺣﺮف ﻧﺪاﺷﺖ ﻫﺮی‪,‬ﺣﺎﻻ ﺑﮕﻮ ﺑﺒﯿﻨﻢ ﺷـﺮﻟﯽ ﺟﺎﻧـﺴﻮن ﮐـﯽ‬
‫ﺑﻮد؟‬
‫ﻫﺮی ﻧﮕﺎه ﻋﺠﯿﺒﯽ ﺑﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﮐﺮد‪,‬ﭼﺮا ﻟﻮﭘﯿﻦ ﭼﻨﯿﻦ ﺳﻮال ﻋﺠﯿﺒﯽ ﻣﯿﮑـﺮد؟ او ﺗـﺎ ﺑـﻪ ﺣـﺎل‬
‫ﺣﺘﯽ اﯾﻦ اﺳﻢ را ﻧﺸﻨﯿﺪه ﺑﻮد‪.‬اﻣﺎ ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺻﺪای ﺧﻮدش را ﺷﻨﯿﺪ‪:‬‬
‫ﺷﺮﻟﯽ رﯾﭽﺎرد ﺟﺎﻧﺴﻮن ‪,‬دﺧﺘﺮ دﯾﭽﺎرد ﺟﺎﻧﺴﻮن و ﭘﻨﺠﻤﯿﻦ ﻧﺴﻞ از ﭘﯿﺸﯿﻨﯿﺎن ﻫﻠﮕﺎ ﻫﺎﻓﻠﭙﺎﭘﻪ‬
‫ﮐﻪ ﺑﺮای ﻧﺠﺎت ﭘﺪرش ﺟﻠﻮی ﻃﻠﺴﻢ درد اﯾﺴﺘﺎد ‪.‬او دو ﻓﺮزﻧﺪ ﺑﻪ ﻧﺎﻣﻬﺎی دﯾﻮﯾﺪ و آرﺗﻮر‬
‫داﺷﺖ ﮐﻪ ﻫﻠﮕﺎ ﺳﻮﻣﯿﻦ ﻧﺴﻞ از دوﻣﯿﻦ ﻓﺮزﻧﺪ آرﺗﻮره‪.‬دو ﻓﺮزﻧﺪ‪.....‬‬
‫ﺑﻪ ﻣﺤﺾ اﯾﻨﮑﻪ ﻫﺮی ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﺻﺪا از دﻫﺎن ﺧﻮدش ﺧﺎرج ﻣﯿﺸﺪه ﻧﺎﺧﻮدآﮔـﺎه ﺳـﺎﮐﺖ‬
‫ﺷﺪ‪:‬ﭼﻄﻮر ﻣﻤﮑﻨﻪ؟‬
‫ﺻﻮرت ﻟﻮﭘﯿﻦ درﺧﺸﯿﺪ‪:‬ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﻣﻤﮑﻨﻪ‪ .‬در اﯾﻦ ﺻﻮرت ﻓﮑﺮ ﮐـﻨﻢ ﻫﺮﻣﯿـﻮن ﯾـﻪ رﻗﯿـﺐ‬
‫ﺟﺪی ﭘﯿﺪا ﮐﺮده‪.‬‬
‫***********************************‬
‫ﻃﺒﻖ دﺳﺘﻮر ﻟﻮﭘﯿﻦ‪,‬ﻫﺮی از ﻣﺎﺟﺮای اﻧﮕﺸﺘﺮ ﺑﻪ ﮐﺴﯽ ﭼﯿﺰی ﻧﮕﻔﺖ‪.‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻪ ﻫـﺮی ﮔﻔﺘـﻪ‬
‫ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺳﻌﯽ ﮐﻨﺪ از ﻗﺪرﺗﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ او ﻣﻨﺘﻘﻞ ﺷﺪه اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﺪ‪.‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﺗـﺎ زﻣـﺎﻧﯽ‬
‫ﮐﻪ ﻫﺮی ﮐﻤﯽ ﺑﺎ اﯾﻦ ﻗﺪرﺗﻬﺎ آﺷﻨﺎ ﺷﻮد ﮐﻼس ﺷﺒﺎﻧﻪ ﻧﺨﻮاﻫﻨﺪ داﺷﺖ و ﻫﺮی از اﯾﻦ ﺑﺎﺑﺖ‬
‫ﺳﭙﺎﺳﮕﺬار ﺑﻮد‪.‬ﭼﻮن ﺑﻪ ﺷﺪت ﺑﻪ اﺳﺘﺮاﺣﺖ اﺣﺘﯿﺎج داﺷﺖ‪.‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ اوﻟﯿﻦ ﮐﺎری ﮐـﻪ ﮐـﺮد‬
‫ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻋﺖ ﺧﻮاب راﺣﺖ ﺑﻮد‪.‬ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﻮاﺑﺶ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ راﺣﺖ ﻧﺒﻮد‪.‬‬
‫ﻫﺮی در ﺗﻤﺎم ﻣﺪت ﺑﻪ اﯾﻦ ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﺮد ﮐﻪ اﯾﻦ اﻧﮕﺸﺘﺮ ﭼﻪ ﻗﺪرﺗﯽ ﻣﯿﺘﻮاﻧﺪ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ؟‬
‫ﺟﺎﻟﺐ ﺑﻮد ﮐﻪ ﭘﯿﺸﺒﯿﻨﯽ ﻟﻮﭘﯿﻦ درﺳﺖ از آب در آﻣﺪ ‪.‬در ﭼﻨـﺪ روز آﯾﻨـﺪه ﻫـﺮی در ﻫـﺮ‬
‫ﮐﻼﺳﯽ اول ﺑﻮد ‪,‬ﭘﺎﺳﺦ ﺳﺨﺖ ﺗﺮﯾﻦ ﺳﻮاﻻت را ﻣﯿﺪاﻧﺴﺖ و ﮐﺎ و اﯾـﻦ ﺑﺎﻋـﺚ ﺣﯿـﺮت و‬
‫ﺗﻌﺠﺐ ﺧﻮدش و دوﺳﺘﺎﻧﺶ ﺑﻮد‪.‬ﺑﺎ اﯾﻦ وﺟﻮد وﻗﺘﯽ از رون ﺷﻨﯿﺪ ﮐﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺗﻤﺎم وﻗـﺖ‬

‫‪342‬‬

‫‪343‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫اﺿﺎﻓﻪ اش را در ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ ﻣﯿﮕﺬراﻧﺪ ﺗﺎ ﻫﻤﭽﻨﺎن ﺷﺎﮔﺮد اول ﺑﺎﻗﯽ ﺑﻤﺎﻧﺪ ﺳﻌﯽ ﮐـﺮد دﯾﮕـﺮ‬
‫ﺟﻮاب ﻧﺪﻫﺪ‪.‬‬
‫اواﺧﺮ ﭘﺎﯾﯿﺰ ﺗﯿﻢ ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور ﺑﺎزی ﻋﻘﺐ اﻓﺘﺎده اش ﺑﺎ ﻫﺎﻓﻠﭙﺎپ را ‪ 280‬ﺑـﻪ ﺷـﺼﺖ ﺑـﺮد و‬
‫ﭼﻮن دو ﻣﺎه ﻗﺒﻞ رﯾﻮﻧﮑﻼو را ﺷﮑﺴﺖ داده ﺑﻮد ﺑﯽ ﺻﺒﺮاﻧﻪ اﻧﺘﻈﺎر ﺑـﺎزی ﻧﻬـﺎﯾﯽ اش ﺑـﺎ‬
‫اﺳﻠﯿﺘﺮﯾﻦ را ﻣﯿﮑﺸﯿﺪ‪.‬‬
‫ﺑﺰودی ﺳﺮﻣﺎی زﻣﺴﺘﺎن ﺑﻪ ﻗﻠﻌﻪ ﻧﻔﻮذ ﮐﺮد و در اﯾﻦ زﻣﺎن ﻫـﺮی ﻣﺘﻮﺟـﻪ ﺗﻐﯿﯿـﺮ ﺗـﺎزه ای‬
‫ﺷﺪ‪...‬ﺑﺎرﻫﺎ و ﺑﺎرﻫﺎ ﺻﺪاﯾﯽ ﻣﯿﺸﻨﯿﺪ ﮐﻪ او را ﻓﺮا ﻣﯿﺨﻮاﻧـﺪ و ﭼـﻮن رون و ﻫﺮﻣﯿـﻮن اﯾـﻦ‬
‫ﺻﺪا را ﻧﻤﯿﺸﻨﯿﺪﻧﺪ ﮐﻤﯽ اورا ﻧﮕﺮان ﻣﯿﮑﺮد‪.‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل ﻫﺮی ﻣﺼﻤﻢ ﺑﻮد ﮐﻪ ﭼﯿﺰی از اﯾﻦ‬
‫ﻣﺎﺟﺮا ﺑﻪ دﯾﮕﺮان ﻧﮕﻮﯾﺪ ‪...‬ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﮐـﻪ ﭼﻨـﺪ ﺑـﺎر ﻣﯿﺨﻮاﺳـﺖ ﺑـﻪ ﺳـﺮاغ ﺧـﺎﻧﻢ ﭘـﺎﻣﻔﺮی‬
‫ﺑﺮود‪.‬ﺑﻼﺧﺮه ﯾﮏ ﺷﺐ وﻗﺘﯽ ﻫﺮی در ﺗﺨﺘﺶ دراز ﮐﺸﯿﺪه ﺑﻮد و ﺳﻌﯽ ﻣﯿﮑﺮد ﺑﻪ ﺗﻮﺻـﯿﻪ‬
‫ی ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺮای ﺷﻨﺎﺳﺎﯾﯽ ﻗﺪرت اﻧﮕﺸﺘﺮ ﻋﻤﻞ ﮐﻨﺪ‪,‬درﺳﺖ زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ اﯾﻦ ﻓﮑـﺮ از ذﻫـﻨﺶ‬
‫ﮔﺬﺷﺖ ﮐﻪ‪:‬ﯾﻌﻨﯽ اﯾﻦ اﻧﮕﺸﺘﺮ ﭼﻪ ﻗﺪرﺗﯽ داره؟‬
‫ﺻﺪاﯾﯽ ﺟﻮاﺑﺶ را داد‪:‬ﻫﺮ ﭼﯽ ﮐﻪ ﺑﺨﻮای‬
‫ﻫــﺮی ﺑــﻪ اﻃــﺮاف ﺧــﻮد ﻧﮕــﺎه ﮐــﺮد‪.‬ﺳــﯿﻤﻮس و دﯾــﻦ در ﺧــﻮاب ﺑﻮدﻧــﺪ‪,‬رون ﺧﺮﻧــﺎس‬
‫ﻣﯿﮑﺸﯿﺪ‪,‬ﻧﻮﯾﻞ ﻫﻢ ﺑﺮای ﮐﻤﮏ ﺑﻪ ﭘﺮوﻓﺴﻮر اﺳﭙﺮاوت رﻓﺘﻪ ﺑﻮد و ﻫﻨﻮز ﺑﺮﻧﮕﺸﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﺻﺪا ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬دﻧﺒﺎل ﻣﻦ ﻣﯿﮕﺮدی؟‬
‫ﻫﺮی ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﮐﺸﯿﺪ‪:‬ﮐﯽ اوﻧﺠﺎس؟‬
‫_ﯾﻪ دوﺳﺖ‪...‬ﻧﺘﺮس ﺑﭽﻪ ﺟﻮن ﮐﺎرﯾﺖ ﻧﺪارم‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﮐﻪ ﻫﻨﻮز در ﺟﺴﺘﺠﻮی ﺻﺎﺣﺐ ﺻﺪا ﺑﻪ اﻃﺮاف ﻧﮕﺎه ﻣﯿﮑﺮد ﺑﺎ دﯾﺪن ﻧﻮر ﺳﻔﯿﺪ رﻧﮕﯽ‬
‫ﮐﻪ در ﺑﺎﻻی ﺗﺨﺘﺶ ﺷﻨﺎور ﺑﻮد از ﺟﺎ ﭘﺮﯾﺪ‪.‬‬

‫‪343‬‬

‫‪344‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺷﺒﺢ ﻣﺮد ﺑﻠﻨﺪ ﻗﺎﻣﺘﯽ ﺑﺎﻻی ﺳﺮ ﻫﺮی ﺑﯿﻦ زﻣﯿﻦ و آﺳﻤﺎن ﻣﻌﻠﻖ ﺑﻮد‪,‬ﻫﺮی ﻫﯿﭽﮕﺎه آﻧـﺮا در‬
‫ﻗﻠﻌﻪ ﻧﺪﯾﺪه ﺑﻮد‪.‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل از اﯾﻨﮑﻪ ﻣﻨﺒﻊ ﺻﺪا را ﭘﯿﺪا ﮐﺮده ﺑﻮد ﮐﺎﻣﻼ راﺿﯽ ﺑﻮد‪.‬ﺣـﺪاﻗﻞ‬
‫ﻣﯿﺪاﻧﺴﺖ دﯾﻮاﻧﻪ ﻧﺸﺪه‪.‬‬
‫ﻣﻮدﺑﺎﻧﻪ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺷﻤﺎ ﮐﯽ ﻫﺴﺘﯿﻦ؟‬
‫ﺷﺒﺢ ﻟﺒﺨﻨﺪی زد و ﺑﺎ ﺷﯿﺮﺟﻪ ای ﺟﻠﻮ آﻣﺪ ‪.‬ﻫﺮی ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ ﻟﺒﺎس ﺷـﺒﺢ ﺷـﺒﯿﻪ ﻟﺒـﺎس‬
‫ﻣﺮدم ﻗﺮون وﺳﻄﺎﺳﺖ و ﺷﻨﻠﯽ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺗﻦ دارد‪.‬در ﻫﻤﯿﻦ وﻗﺖ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﺷﺒﺢ ﻧﯿـﺰ ﺑـﻪ او‬
‫ﺧﯿﺮه ﺷﺪه‪.‬‬
‫ﺷﺒﺢ در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﺳﺮﺗﺎ ﭘﺎی ﻫﺮی را ﺑﺮاﻧﺪاز ﻣﯿﮑﺮد ﺟﻮاب داد‪:‬ﺗـﺎ ﺑﺤـﺎل ﭼﯿـﺰی از دﯾﻮﯾـﺪ‬
‫ﺳﺎﻣﺮز ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور ﺷﻨﯿﺪی؟‬
‫_ﮐﯽ؟ ﻧﻪ ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯿﮑﻨﻢ‪.‬‬
‫اﻣﺎ ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑﻌﺪ ذﻫﻨﺶ روﺷـﻦ ﺷـﺪ و ﺑـﺎز ﻫـﻢ ﻧﺎﺧﻮدآﮔـﺎه ﺟـﻮاب داد‪:‬دﯾﻮﯾـﺪ ﺳـﺎﻣﺮز‬
‫ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور ‪...‬ﭼﻬﺎرﻣﯿﻦ ﻧﺴﻞ از ﻓﺮزﻧﺪان ﮔﻮدرﯾـﮏ ﮔﺮﯾﻔﻨـﺪور ‪.‬ﻣـﺎﻣﻮر اﻧﺘﺨـﺎب دآﻧـﺶ‬
‫اﻣﻮزان ﺑﺮای ورود ﺑﻪ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ از ﺑﺪو ﺗﻮﻟﺪ‪...‬‬
‫ﺷﺒﺢ آﺷﮑﺎرا ﯾﮑﻪ ای ﺧﻮرد‪:‬ﻫﯽ‪....‬در ﻫﺰارو ﻫﻔﺘﺼﺪ ﺳﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻣﻦ اﯾﻨﺠﺎم ﺗﻮ اوﻟﯿﻦ ﻧﻔـﺮی‬
‫ﻫﺴﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﺪون ﮔﻔﺘﻦ ﻣﻦ اﯾﻦ اﻃﻼﻋﺎت رو داری !!! ﭘﺲ ﺑﺎﯾﺪ آﻣﺎده ﺑﺎﺷﯽ‪.......‬‬
‫_آﻣﺎده؟! ﺑﺮای ﭼﯽ؟‬
‫_ﺑﺮای ورود ﺑﻪ دوره ی ﭘﯿﺸﺮﻓﺘﻪ ی آﻣﻮزش در ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ‪.‬‬
‫_وﻟﯽ ﻣﻦ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﺷﻤﺎ رو ﺗﻮ ﻗﻠﻌﻪ ﻧﺪﯾﺪم‪.‬‬
‫_درﺳﺘﻪ‪.‬ﭼﻮن ﻓﻘﻂ ﻋﺪه ی ﺑﺨﺼﻮﺻﯽ از اﻓـﺮاد ‪...‬اوﻧـﻢ در ﺻـﻮرﺗﯿﮑﻪ ﻣـﻦ ﺑﺨـﻮام ﻣﻨـﻮ‬
‫ﻣﯿﺒﯿﻨﻦ‪.‬ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ آﻣﺎدﮔﯽ ﮔﺬﺷﺘﻦ از ﻣﺮاﺣﻞ ﺳﺨﺖ رو دارن‪...‬‬
‫_ﻣﻨﻈﻮرت ﭼﯿﻪ‪:‬؟ ﻣﻦ ﻧﻤﯽ‪...‬‬

‫‪344‬‬

‫‪345‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺷﺒﺢ ﺑﺎ دﺳﺖ ﺑﻪ ﭘﯿﺸﺎﻧﯽ اش ﮐﻮﺑﯿﺪ‪ :‬ﻣﻨﻮ ﺑﺒﯿﻦ ﮐﻪ ﻫﺰار ﺳﺎل ﺻﺒﺮ ﮐﺮدم ﺗﺎ ﮐﯽ رو ﺑﺒﯿﻨﻢ!!!‬
‫ﭘﺴﺮﺟﻮن ﻣﻦ اوﻣﺪم ﮐﻤﮑﺖ ﮐﻨﻢ‪.‬‬
‫در ﻫﻤﯿﻦ وﻗﺖ ﺻﺪای ﻏﺮﻏﺮ رون ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪:‬ﻫﺮی ﻣﯿﺸﻪ ﺳﺎﮐﺖ ﺷﯽ و ﻧﺼﻒ ﺷـﺒﯽ اﯾﻨﻘـﺪر‬
‫ﺣﺮف ﻧﺰﻧﯽ؟‬
‫ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ ﻫﺮی ﺟﻮاب او را ﺑﺪﻫﺪ‪,‬رون ﺑﻪ ﺧﻮاب رﻓﺘﻪ ﺑـﻮد‪.‬ﻫـﺮی ﺑـﻪ اﻃـﺮاف ﻧﮕـﺎه‬
‫ﮐﺮد‪,‬ﺷﺒﺢ ﻫﻨﻮز ﻫﻢ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻮد‪ ::‬ﻓﮑﺮ ﻧﮑﻨﻢ ﺑﺘﻮﻧﯿﻢ اﯾﻨﺠﺎ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﯿﻢ ‪,‬ﺑﻬﺘﺮه ﺷـﻨﻞ ﻧـﺎﻣﺮﺋﯽ‬
‫ﺗﻮ ﺑﭙﻮﺷﯽ ‪...‬ﺿﻤﻨﺎ اون ﻧﻘﺸﻪ ی ﻏﺎرﺗﮕﺮ رو ﻫﻢ ﺑﺮدار ﻻزﻣﺖ ﻣﯿﺸﻪ‪.‬‬
‫_ﺗﻮ‪...‬ﺗﻮ از ﮐﺠﺎ ﻣﯿﺪوﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺷﻨﻞ ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ و ﻧﻘﺸﻪ ی ﻏﺎرﺗﮕﺮ دارم؟‬
‫ﺷﺒﺢ ﺧﻨﺪﯾﺪ و ﺻﺪاﯾﺶ ﻃﻨﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ‪:‬ﻋﺠﻠﻪ ﻧﮑـﻦ‪.‬ﺧﯿﻠـﯽ زود ﻣﯿﻔﻬﻤـﯽ‪.‬ﺣـﺎﻻ زودﺗـﺮ راه‬
‫ﺑﯿﻮﻓﺖ ‪.‬اﻟﺒﺘﻪ اﮔﻪ ﻣﯿﺨﻮای ﺑﻬﻢ اﻋﺘﻤﺎد ﮐﻨﯽ‬
‫ﻫﺮی ﻟﺤﻈﻪ ای ﻣﺘﻮﻗﻒ ﻣﺎﻧﺪ‪ .‬ﭘﺲ از ﭼﻨﺪ ﺛﺎﻧﯿﻪ ﺑﻪ اﯾﻦ ﻧﺘﯿﺠﻪ رﺳـﯿﺪ ﮐـﻪ اﯾـﻦ رﯾـﺴﮏ را‬
‫ﺑﭙﺬﯾﺮد‪.‬ﺷﻨﻞ ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ و ﻧﻘﺸﻪ ی ﻏﺎرﺗﮕﺮ را ﺑﺮداﺷﺖ و ﺑﺴﺮﻋﺖ از ﺧﺎﺑﮕﺎه ﺧﺎرج ﺷﺪ‪.‬از ﭘﻠﻪ‬
‫ﻫﺎ ﭘﺎﯾﯿﻦ رﻓﺖ و وارد ﺳﺎﻟﻦ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﺷﺪ‪.‬ﺷﺒﺢ ﺑﻪ دﻧﺒـﺎﻟﺶ از ﭘﻠـﻪ ﻫـﺎ ﭘـﺎﯾﯿﻦ آﻣـﺪ و ﺑـﻪ‬
‫آراﻣﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺷﻨﻠﺘﻮ ﺑﭙﻮش‬
‫ﻫﺮی اﻃﺎﻋﺖ ﮐﺮد‪.‬‬
‫_ﺣﺎﻻ ﻧﻘﺸﻪ رو ﺑﺎز ﮐﻦ و ﮐﺎری رو ﮐﻪ ﻣﯿﮕﻢ اﻧﺠﺎم ﺑﺪه‬
‫ﻫﺮی ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﺎﻻآورد‪:‬ﻣﻦ رﺳـﻤﺎ ﻗـﺴﻢ ﻣﯿﺨـﻮرم ﮐـﻪ ﮐـﺎر ﺑـﺪی اﻧﺠـﺎم ﺑـﺪم‪.‬‬
‫ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﻧﻘﺸﻪ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪن ﮐﺮد‪.‬‬
‫_ﺧﻮﺑﻪ‪.‬ﺣﺎﻻ ﻧﻘﺸﻪ رو درﺳﺖ ﺟﻠﻮت ﺑﮕﯿﺮ و ﺑﺎ اﻧﮕﺸﺘﺮت اوﻧﻮ ﻣﻬﺮ ﮐﻦ‪.‬‬
‫ﭼﯽ؟‬‫ﺻﺪای ﻣﺮد ﺑﺎ ﻟﺤﻨﯽ ﺗﺤﮑﻢ آﻣﯿﺰ ﮔﻔﺖ‪:‬ﮐﺎری رو ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻢ ﺑﮑﻦ‪.‬‬

‫‪345‬‬

‫‪346‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﻧﻤﯿﺪاﻧﺴﺖ ﭼﺮا ﺑﻪ او اﻋﺘﻤﺎد ﻣﯿﮑﻨﺪ‪.‬‬
‫ﻧﮕﯿﻦ اﻧﮕﺸﺘﺮ را در ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺻﻔﺤﻪ ی ﻧﻘﺸﻪ ﻓﺸﺎر داد‪.‬ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ اﺛـﺮ ﭘﻨﺠـﻪ ی ﺷـﯿﺮی روی‬
‫ﻧﻘﺸﻪ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻣﺘﺤﯿﺮ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺧﺐ اﯾﻦ ﯾﻌﻨﯽ ﭼﯽ؟‬
‫_ﺻﺒﺮ ﮐﻦ ﺑﭽﻪ‪.‬ﺻﺒﺮ ﮐﻦ‪.‬‬
‫ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑﻌﺪ ﭘﻨﺠﻪ ی ﺷﯿﺮ ﺑﺰرگ و ﺑﺰرﮔﺘﺮ ﺷﺪ ﺗﺎ ﺗﻤﺎم ﺻﻔﺤﻪ را در ﺑﺮ ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﻌﺪ از‬
‫آن ﻧﻘﺸﻪ ﺑﺰرﮔﺘﺮ ﺷﺪ ‪,‬ﺗﻤﺎم راﻫﺮو ﻫﺎ و ﭘﻠﮑﺎﻧﻬﺎی ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ در ﻧﻘﺸﻪ ﮐﻮﭼـﮏ ﺷـﺪاﻧﺪازه‬
‫ی ﻧﻘﺸﻪ ﭼﻬﺎر ﺑﺮاﺑﺮ ﺷﺪ و راﻫﺮوﻫﺎی ﺟﺪﯾﺪ و ﻋﺠﯿﺒﯽ در آﻧﻬﺎ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ ﮐـﻪ ﻫـﺮی ﻫـﯿﭻ‬
‫وﻗﺖ ﻧﺪﯾﺪه ﺑﻮد‪.‬ﻫﺮی در ﻧﻬﺎﯾﺖ ﺗﻌﺠﺐ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﮐـﻪ ﺟـﺎﯾﯽ ﮐـﻪ آﻧﻬـﺎ در آن زﻧـﺪﮔﯽ‬
‫ﻣﯿﮑﻨﻨﺪ در واﻗﻊ ﯾﮏ ﭼﻬﺎرم ﻗﻠﻌﻪ ی واﻗﻌﯽ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺳﻮﺗﯽ زد‪:‬ﺷﺮط ﻣﯿﺒﻨﺪم ﻓﺮد و ﺟﺮج ﻫﯿﭻ ﮐﺪوم از اﯾﻨﺎ رو ﻧﺪﯾﺪن‪ .‬وﻟـﯽ اﯾـﻦ ﻧﻘـﺸﻪ‬
‫ﺧﯿﻠﯽ رﯾﺰه ‪.‬ﻧﻤﯿﺸﻪ ﺧﻮﻧﺪش‬
‫_ﮐﺎﻓﯿﻪ ﺑﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﯿﺨﻮای ﺑﺰرگ ﺑﺸﻪ زرﺑﻪ ﺑﺰﻧﯽ و ﺑﮕﯽ ‪:‬ﺑﯿﮕﺎرﺗﻮم‬
‫ﻫﺮی اﻣﺘﺤﺎن ﮐﺮدﺑﺎ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﺑﻪ ﻗﺴﻤﺖ ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ دﻓﺘﺮ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺿﺮﺑﻪ زد‪:‬ﺑﯿﮕﺎرﺗﻮم‬
‫و ﻧﻔﺴﺶ ﺣﺒﺲ ﺷﺪ‪:‬ﻣﻌﺮﮐﺲ‬
‫ﭼﯿﺰی ﮐﻪ ﻣﯿﺪﯾﺪ ﻣﺜﻞ ﯾﮏ ﻓﯿﻠﻢ از دﻓﺘﺮ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺷﮕﻔﺘﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬اﯾﻦ‪...‬ﺧﺪای ﻣﻦ‪....‬ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺑﻮد اﯾﻨﺠﻮری ﮐﺎر ﻣﯿﮑﻨﻪ‪.‬‬
‫_ﭼﻮن اوﻧﺎ ﻧﻤﯿﺪوﻧﺴﺘﻦ‪ .‬ﻫﺮ ﺟﺴﻢ ﺟﺎدوﯾﯽ در ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﻗﺎﺑﻠﯿﺘﻬﺎﯾﯽ داره ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﻌﻀﯿﺎﺷﻮ‬
‫ﻧﺸﻮن ﻣﯿﺪه‪.‬ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل ﺟﺎدوی اﯾﻦ ﻧﻘﺸﻪ در زﻣﺎﻧﻬـﺎی ﻣﺨﺘﻠـﻒ ﺗﻐﯿﯿﺮاﺗـﯽ در اون اﯾﺠـﺎد‬
‫ﮐﺮده‪ ...‬ﻣﺜﻼ اﮔﻪ ﺗﻮ دﻧﺒﺎل ﯾﻪ راه ﺧﺮوﺟﯽ از ﻗﻠﻌﻬﺒﮕﺮدی ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﺑﻪ ﺟـﺰ ﺗـﻮ ﻧﺘﻮﻧـﻪ‬
‫ازش وارد ﺑﺸﻪ‪...‬ﯾﺎ ﮐﺴﯽ ازش ﺧﺒﺮ ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ‪...‬ﮐﺎﻓﯿﻪ ﻓﻘﻂ از ﻧﻘﺸﻪ ﺑﭙﺮﺳﯽ‪...‬‬

‫‪346‬‬

‫‪347‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﻫﻨﻮز ﺣﯿﺮت زده ﺑﻮد‪:‬ﭼﻄﻮر ﻣﻤﮑﻨﻪ؟‬
‫_ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﻣﻤﮑﻨﻪ ﻣﺮد ﺟﻮان‪....‬ﺣﺎﻻ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﺎﻣﻮرﯾﺘﺖ رو ﺷﺮوع ﮐﻨﯿﻢ‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ اﺣﺘﺮام ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ ‪...‬آﻗﺎی ﺳﺎﻣﺮز‬
‫_اوه ﻫﺮی‪.,‬ﺗﺮﺟﯿﺢ ﻣﯿﺪم دﯾﻮﯾﺪ ﺻﺪام ﮐﻨﯽ‪.‬‬
‫_ﺑﺎﺷﻪ‪...‬دﯾﻮﯾﺪ‬
‫_ﺧﺐ ﺑﻬﺘﺮ ﺷﺪ‪.‬ﺣﺎﻻ ﺑﭙﺮس‬
‫_ﺷﻤﺎ ﮐﯽ ﻫﺴﺘﯿﻦ؟‬
‫ﺷﺒﺢ آﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪ‪:‬در زﻣﺎن زﻧﺪه ﺑﻮدﻧﻢ وﻇﯿﻔﻪ ی اﻧﺘﺨﺎب اﻓـﺮاد ﺑـﺮای ﻧﻮﺷـﯿﺪن ﻣﻌﺠـﻮن‬
‫ﻗﺪرت رو داﺷﺘﻢ ﮐﻪ ﯾﮏ راز ﻣﻬﻢ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰه‪.‬ﻫﺮ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺷﺎﯾﺴﺘﮕﯽ آﻣﻮزش رو داﺷﺖ‬
‫ﭘﯿﺪا ﻣﯿﮑﺮدم و‪.‬ﺑﻌﺪ از ﻣﺮﮔﻢ ﺗﻮﻟﺪ ﻫﺮ ﺟﺎدوﮔﺮ رو در ﻓﻬﺮﺳـﺖ داﻧـﺶ آﻣـﻮزان آﯾﻨـﺪه ی‬
‫ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺛﺒﺖ ﻣﯿﮑﺮدم‪....‬ﻣﻮﻗﻊ ﻣﺮﮔﻢ از ﻧﺎﺗﻤﺎم ﻣﻮﻧﺪن ﻣﺎﻣﻮرﯾﺘﻢ ﻧﺎراﺣﺖ ﺑﻮدم ﺑﻨـﺎﺑﺮاﯾﻦ‬
‫ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﺑﺼﻮرت روح ﺑﻪ ﮐﺎرم اداﻣﻪ ﺑﺪم و اﯾـﻦ ﮐﺎرﯾـﻪ ﮐـﻪ ﻣـﻦ در ﻫـﺰار ﺳـﺎل‬
‫ﮔﺬﺷﺘﻪ اﻧﺠﺎم دادم‪.‬وﻇﯿﻔﻪ ی ﻣﻦ آﻣﻮزش ﻫﺮ ﮐﺲ ﺑﺮای ﭘﯽ ﺑﺮدن ﺑﻪ اﺳﺘﻌﺪاد ﻫﺎی ﻧﻬﺎﻧﯽ‬
‫اوﻧﻪ و اﯾﻦ آﻣﻮزش ﻓﻘﻂ ﺑﻪ اﻓﺮادی داده ﻣﯿﺸﻪ ﮐﻪ از ﻧﻈﺮ ﺷﺠﺎﻋﺖ ‪,‬ﺻﺪاﻗﺖ و وﻓـﺎداری‬
‫ﻣﻮرد ﺗﺎﯾﯿﺪ ﻣﻮﺳﺴﺎن ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬اﮔﻪ ﺑﺎﻫﺎم ﺑﯿﺎی دﻧﯿﺎﯾﯽ رو ﻧـﺸﻮﻧﺖ ﻣﯿـﺪم ﮐـﻪ در روﯾﺎﻫـﺎت‬
‫ﻣﯿﺪﯾﺪی‪.‬ﺑﻬﻢ اﻋﺘﻤﺎد ﮐﻦ ﻫﺮی‪....‬‬
‫درﺳﺖ در ﻫﻤﯿﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﺗﺎﺑﻠﻮ ﮐﻨﺎری رﻓـﺖ و ﻧﻮﯾـﻞ وارد ﺷـﺪ‪.‬ﻧﮕـﺎﻫﯽ ﺑـﻪ ﻫـﺮی ﮐـﺮد و‬
‫ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬اﯾﻨﺠﺎ ﯾﯽ ﻫﺮی؟ﻫﻨﻮز ﻧﺨﻮاﺑﯿﺪی؟‬
‫_ﻧﻪ ﻧﻮﯾﻞ‪...‬ﯾﮑﻢ ﮐﺎر دارم ‪.‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ اﻗﺎی ﺳﺎﻣﺮز ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻢ‪.‬‬
‫_ﮐﯽ؟‬
‫_آﻗﺎی ﺳﺎﻣﺮز ﻧﻮﯾﻞ‪....‬اﯾﺸﻮن‪ ...‬و ﺑﺎ دﺳﺖ ﺑﻪ دﯾﻮﯾﺪ اﺷﺎره ﮐﺮد‪.‬‬

‫‪347‬‬

‫‪348‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺻﺪای دﯾﻮﯾﺪ آﻫﺴﺘﻪ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪:‬اون ﻣﻨﻮ ﻧﻤﯽ ﺑﯿﻨﻪ‬
‫ﻧﻮﯾﻞ ﺗﮑﺮار ﮐﺮد‪:‬ﺳﺎﻣﺮز؟‬
‫او درﺳﺖ روﺑﺮوی دﯾﻮﯾﺪ ﺑﻮد‪.‬‬
‫_اﯾﺸﻮن ‪....‬ﻣﻨﻈﻮرم ‪....‬وﻟﺶ ﮐﻦ ﻧﻮﯾﻞ‪.‬ﺗﻮ ﺑﺮو ﺑﺨﻮاب ﻣﻨﻢ ﺗﺎ ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ی دﯾﮕﻪ ﻣﯿﺎم‬
‫ﻧﻮﯾﻞ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ ﻫﺮی؟‬
‫_آره‪...‬آره ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﺧﻮب ﺑﺎﺷﻢ ‪.‬ﺗﻮ ﺑﺮو ﻣﻨﻢ ﻣﯿﺎم‪.‬‬
‫وﻗﺘﯽ ﻧﻮﯾﻞ در راه ﭘﻠﻪ ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪ ﻫﺮی ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬اون ﺗﻮ رو ﻧﺪﯾﺪ!!!!؟‬
‫دﯾﻮﯾﺪ ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬ﭼﻮن ﻣﻦ ﯾﻪ روﺣﻢ‬
‫_اﻣﺎ ﺷﺒﺢ ﻫﺎی ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﻫﻤﻪ‪....‬‬
‫_درﺳﺘﻪ اوﻧﺎ دﯾﺪه ﻣﯿﺸﻦ اﻣﺎ ﻣﻦ اﯾﻦ ﻗﺪرت رو دارم ﮐﻪ ﻓﻘﻂ وﻗﺘـﯽ ﮐـﻪ ﻣﯿﺨـﻮام دﯾـﺪه‬
‫ﺑﺸﻢ‪.‬‬

‫‪348‬‬

‫‪349‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻓﺼﻞ ﺏﻴﺴﺖ و ﭼﻬﺎرم‪:‬ﻳﮏ راز ﮐﻮﭼﮏ‬
‫دو ﻫﻔﺘﻪ از روزی ﮐﻪ ﻫﺮی ﺑﺎ دﯾﻮﯾﺪ آﺷﻨﺎ ﺷـﺪه ﺑـﻮد ﻣﯿﮕﺬﺷـﺖ و در اﯾـﻦ ﻣـﺪت ﻫـﺮی‬
‫ﻓﻬﻤﯿﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ دﯾﻮﯾﺪ ﺷﺨﺺ ﻗﺎﺑﻞ اﻋﺘﻤﺎدی اﺳﺖ‪.‬اﻣﺎ ﻫﻨﻮز درﺑﺎره ی او ﭼﯿﺰی ﺑﻪ رون و‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺑﻮد‪...‬ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺴﺎﻟﻪ زﻣﺎﻧﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﺮی در ﻣﻮرد ﻣﻌﺠﻮن ﻗﺪرت از ﻫﺮﻣﯿـﻮن‬
‫ﭘﺮﺳﯿﺪ و او ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد‪:‬‬
‫_ اﯾﻦ ﯾﻪ ﻣﻌﺠﻮن ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﯿﻪ ﮐﻪ اﺳﺘﻌﺪادﻫﺎی ﻧﻬﻔﺘﻪ ی ﻫﺮ ﮐﺲ را آﺷـﮑﺎر ﻣﯿﮑﻨـﺪ و ﺑـﻪ او‬
‫ﻗﺪرت ﻣﯿﺪه ﺗﺎ از اﺳﺘﻌﺪاد ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ در ﻃـﻮل ﭼﻨـﺪﯾﻦ ﻗـﺮن ﺑـﻪ او ارث رﺳـﯿﺪه اﺳـﺘﻔﺎده‬
‫ﮐﻨﻪ‪...‬اﺳﺘﻌﺪادﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ در ﺣﺎﻟﺖ ﻋﺎدی ﮐﻤﺘﺮ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻣﯿﺸﻦ ‪...‬اﻣﺎ دﺳﺘﻮرش ﺳﺎﻟﻬﺎﺳﺖ ﮐﻪ‬
‫ﻧﺎﺑﻮد ﺷﺪه‬
‫از ﻃﺮﻓﯽ ﭘﺮﺳﻪ ﻫﺎی ﺷﺒﺎﻧﻪ ی ﻫﺮی ﺑﺎ دﯾﻮﯾﺪ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ او در اﮐﺜﺮ ﻣﻮارد ﺧﻮاب‬
‫آﻟﻮد و ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ‪ .‬اﮐﺜﺮا دﯾﺮ ﺑﻪ ﮐﻼﺳﻬﺎ ﻣﯿﺮﺳﯿﺪ ﯾﺎ ﺳﺮ ﮐﻼﺳﻬﺎ ﭼـﺮت ﻣﯿـﺰد و ﺑﺨـﺎﻃﺮ‬
‫ﻫﻤﯿﻦ ﭼﻨﺪﯾﻦ ﺑﺎر ﺟﺮﯾﻤﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬ﻫﺮﻣﯿﻮن و رون ﺑﻪ ﺷﺪت ﻧﮕـﺮان ﻫـﺮی ﺑﻮدﻧـﺪ‪,‬ﺑﻼﺧـﺮه‬
‫ﯾﮏ روز ﮐﻪ ﻫﺮی ﺗﻤﺎم ﺷﺐ ﻗﺒﻞ را ﺑﯿﺪار ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد‪,‬و ﺗﺎزه ﺑﻪ ﺧﻮاب رﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪,‬ﺻـﺪای‬
‫ﻓﺮﯾﺎد رون او را از ﺟﺎ ﭘﺮاﻧﺪ‪:‬‬
‫_ﻫﺮی‪,‬ﻫﯿﭻ ﻣﻌﻠﻮﻣﻪ ﮐﺪوم ﮔﻮری ﻫﺴﺘﯽ؟ ﮐﻞ ﻣﺤﻔﻞ ﺑﺮای ﭘﯿﺪاﮐﺮدﻧﺖ ﺑﺴﯿﺞ ﺷﺪن‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﺧﻤﯿﺎزه ای ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﺎ ﺗﻨﺒﻠﯽ ﮐﺶ و ﻗﻮﺳﯽ ﺑـﻪ ﺧـﻮد داد‪:‬وای ﻧـﻪ‪...‬ﭼـﻪ زود ﺻـﺒﺢ‬
‫ﺷﺪ!!!‬
‫ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺷﻨﻠﺶ را ﺑﺮداﺷﺖ و ﻋﯿﻨﮑﺶ را ﺑﻪ ﭼﺸﻢ زد‪.‬در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﺗﻨﺪ ﺗﻨـﺪ دﮐﻤـﻪ ﻫـﺎی‬
‫ﺷﻨﻠﺶ را ﻣﯽ ﺑﺴﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻬﺘﺮه ﺑﺮﯾﻢ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺻﺒﺤﻮﻧﻪ ﺑﺨﻮرﯾﻢ‬
‫‪349‬‬

‫‪350‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_ﭼﯽ؟‬
‫ﻫﺮی ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﺑـﻪ ﭼﻬـﺮه ی ﺣﯿـﺮت زده ی ﻫﺮﻣﯿـﻮن در ﻣﻘﺎﺑـﻞ دﻫـﺎن ﺑـﺎز رون ﻧﮕـﺎه‬
‫ﮐﺮد‪:‬ﺻﺒﺤﻮﻧﻪ‪...‬ﻫﻤﻮن ﮐﻪ ﺻﺒﺤﻬﺎ ﻣﯿﺨﻮرن!! اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎده ﺑﭽﻪ ﻫﺎ؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن دﺳﺘﯽ ﺑﻪ ﮐﻤﺮش زد‪:‬ﺑﺮای ﻣﺎ ﻧﻪ ﻫﺮی ‪ ...‬وﻟﯽ ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﺑﺮای ﺗﻮ ﭼﺮا‪...‬‬
‫_ﻣﻨﻈﻮرت ﭼﯿﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن؟‬
‫ﺻﺪای ﺷﮑﻤﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪه ﺑﻮد‪:‬ﺑﺒﯿﻨﯿﻦ ﺑﯿﺎﯾﻦ ﺑﺮﯾﻢ ﭘﺎﯾﯿﻦ‪.‬ﻣﻮﻗﻊ ﺧﻮردن ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ در ﻣـﻮردش‬
‫ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯿﮑﻨﯿﻢ ﺑﺎﺷﻪ؟‬
‫رون ﻧﮕﺎه ﻋﺠﯿﺒﯽ ﺑﻪ ﻫﺮی ﮐﺮد‪:‬ﻫﯽ ﻫﺮی‪,‬ﺗﻮ ﭼﯿﺰی رو از ﻣﺎ ﻣﺨﻔﯽ ﻣﯿﮑﻨﯽ؟‬
‫ﻫﺮی ﺷﺎﻧﻪ ای ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ‪:‬ﻧﻪ‪ ....‬و ﺑﺎ ﺧﻮدش ﮔﻔﺖ‪:‬ﺣﺘـﯽ اﮔـﻪ ﻣـﻦ ﭼﯿـﺰی ﺑﻬﺘـﻮن ﺑﮕـﻢ‬
‫ﺑﺎورﺗﻮن ﻧﻤﯿﺸﻪ ‪.‬ﭘﺲ ﺑﻬﺘﺮه ﻧﺪوﻧﯿﻦ‪.‬‬
‫وﻗﺘﯽ از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﭘﺎﯾﯿﻦ رﻓﺘﻨﺪ ﻫﻤﻪ ی داﻧﺶ آﻣﻮزان در ﺳﺮﺳﺮا ﻣﺸﻐﻮل ﺧﻮردن ﻏﺬا ﺑﻮدﻧﺪ‬
‫‪,‬ﻫﺮی ﻧﮕﺎه ﻋﺠﯿﺒﯽ ﺑﻪ ﻣﯿﺰ ﭼﻬﺎر ﮔﺮوه ﮐﺮد و در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﭘﺸﺖ ﻣﯿﺰ ﮔﺮﯾﻔﻨـﺪور ﻣﯿﻨﺸـﺴﺖ‬
‫ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬اﯾﻨﺠﺎ ﭼﻪ ﺧﺒﺮه؟ﺟﻨﺎی ﺧﻮﻧﮕﯽ ﻗﺎﻃﯽ ﮐﺮدن؟ﺻﺒﺤﻮﻧﻪ ﺧﻮراک ﮔﻮﺷﺖ؟‬
‫و ﺑﺎ ﻧﮕﺎه وﺣﺸﺖ زده ی ﻧﻮﯾﻞ‪,‬رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن روﺑﺮو ﺷﺪ‪ .‬رون دﻫﺎﻧﺶ را ﺑﺎز ﮐـﺮد ﮐـﻪ‬
‫ﭼﯿﺰی ﺑﮕﻮﯾﺪ اﻣﺎ ﺻﺪای ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻣﺎﻧﻊ او ﺷﺪ‪...‬‬
‫_ﻫﺮی ﺑﻌﺪ از ﻧﻬﺎر ﺗﻮ دﻓﺘﺮم ﻣﻨﺘﻈﺮﺗﻢ‪.‬‬
‫ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺖ ﺑﻌﺪ وﻗﺘﯽ آﻧﻬﺎ داﺷﺘﻨﺪ در ﻣﺤﻮﻃـﻪ ﻗـﺪم ﻣﯿﺰدﻧـﺪ رون ﭘﺮﺳـﯿﺪ‪:‬ﻧﻤﯿـﺮی ﭘـﯿﺶ‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ؟‬
‫ﻫﺮی اﺑﻠﻬﺎﻧﻪ ﭘﺎﺳﺦ داد‪:‬ﻧﺸﻨﯿﺪی رون!ﮔﻔﺖ ﺑﻌﺪ از ﻧﻬﺎر ‪...‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺗﻮ ﭼﯿﮑﺎرم داره؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﻪ از ﮔﯿﺠﯽ ﻫﺮی در ﺣﯿﺮت ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪:‬ﺷﺎﯾﺪ ﻣﯿﺨﻮاد ﺑﭙﺮﺳﻪ ﭼﺮا اﻣﺮوز ﺳـﺮ ﻫـﯿﭻ‬
‫ﮐﻼﺳﯽ ﺣﺎﺿﺮ ﻧﺸﺪی؟‬

‫‪350‬‬

‫‪351‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺑﻌﺪ ﻣﭻ دﺳﺘﺶ را ﺟﻠﻮ آورد و ﺳﺎﻋﺘﺶ را ﺑﻪ او ﻧﺸﺎن داد‪,‬ﺳـﺎﻋﺖ ﺳـﻪ ی ﺑﻌـﺪ از ﻇﻬـﺮ‬
‫ﺑﻮد‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﺪای ﺑﺰرگ!!!‪...‬ﺑﻌﺪ ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﺟﻠﻮی آن دو ﺧـﻮد را ﺗﻮﺟﯿـﻪ ﮐﻨـﺪ‬
‫‪.‬ﻫﻮا اﺑﺮی ﺑﻮد ﻣﻦ ﻓﮑﺮ ﮐﺮدم‪....‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﺮی‪...‬ﺗﻮ ﭼﻪ ﭼﯿﺰی رو از ﻣﺎ ﻣﺨﻔﯽ ﻣﯿﮑﻨﯽ؟‬
‫_ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻣﻨﺘﻈﺮﻣﻪ‪...‬‬
‫ﻫﺮی اﯾﻦ را ﮔﻔﺖ و ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ از آن دو ﺟﺪا ﺷﺪ ﺗﺎ ﻓﺮﺻﺖ ﭘﺮﺳﯿﺪن ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷـﻨﺪ‪.‬ﭼﻨـﺪ‬
‫دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ در دﻓﺘﺮ ﻟﻮﭘﯿﻦ را ﺑﻪ ﺻﺪا در آورد‪:‬‬
‫_ﺑﯿﺎ ﺗﻮ ﻫﺮی‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ آراﻣﯽ وارد اﺗﺎق ﺷﺪ‪.,‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ﭘﺸﺖ ﻣﯿﺰش ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﻣﺸﻐﻮل ﻧﻮﺷـﺘﻦ ﺟـﻮاب‬
‫ﻧﺎﻣﻪ ای ﺑﻮد ﮐﻪ ﯾﮏ ﺟﻐﺪ ﺧﺎﮐﺴﺘﺮی اﻧﺘﻈﺎرش را ﻣﯿﮑﺸﯿﺪ‪.‬‬
‫_ﺑﺎ ﻣﻦ ﮐﺎری داﺷﺘﯿﻦ؟‬
‫_ﺑﺸﯿﻦ ﻫﺮی‬
‫ﻫﺮی آرام روی ﺻﻨﺪﻟﯿﺶ ﻧﺸﺴﺖ و ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ی ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺧﯿﺮه ﺷﺪ‪.‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﺎﻣﻪ اش را ﺗﻤﺎم‬
‫ﮐﺮد و آﻧﺮا ﻣﻬﺮ ﮐﺮد و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺟﻐﺪ ﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬
‫ﺟﻐﺪ ﺧﺎﮐﺴﺘﺮی ﻧﺎﻣﻪ را ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ از ﭘﻨﺠﺮه ﺑﯿـﺮون ﭘﺮﯾـﺪ‪ .‬ﻟـﻮﭘﯿﻦ ﻧﮕـﺎﻫﺶ را‬
‫ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ و ﺑﻪ ﻫﺮی ﺧﯿﺮه ﺷﺪ‪,‬ﻫﺮی ﻣﻔﻬﻮم ﻧﮕﺎه او را ﺑﻪ ﺧـﻮﺑﯽ درک ﻣﯿﮑـﺮد‪.‬ﻫـﺮ ﻟﺤﻈـﻪ‬
‫ﻣﻤﮑﻦ ﺑﻮد ﻫﺪف ﺳﺮزﻧﺸﻬﺎی ﺧﺸﻢ آﻟﻮد ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻗﺮار ﺑﮕﯿﺮد‪.‬اﻣﺎ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻪ آراﻣﯽ از ﭘـﺸﺖ‬
‫ﻣﯿﺰش ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و روی ﺻﻨﺪﻟﯽ ی روﺑﺮوی ﻫﺮی ﻧﺸﺴﺖ ‪.,‬ﺑﺎ دﻗﺖ ﺑﻪ ﭼﻬـﺮه ی او ﺧﯿـﺮه‬
‫ﺷــﺪ‪,‬اﻧﮕــﺎر ﻣﯿﺨﻮاﺳــﺖ از ﻧﮕــﺎه او ﺑــﻪ راز دروﻧــﯽ اش ﭘــﯽ ﺑﺒــﺮد‪...‬ﻫــﺮی ﻧﮕــﺎﻫﺶ را‬
‫دزدﯾﺪ‪.‬ﻧﻤﯿﺨﻮاﺳﺖ ﺑﻪ او دروغ ﺑﮕﻮﯾﺪ و ﻟﻮﭘﯿﻦ اﯾﻨﺮا ﻣﯿﺪاﻧﺴﺖ‪....‬‬

‫‪351‬‬

‫‪352‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ ﻫﺮی؟‬
‫_ﻣﻦ ‪...‬ﺧﻮﺑﻢ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ اﺑﺮوﯾﯽ ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ‪ :‬ﺻﻮرﺗﺖ ﮐﻪ ﺧﻼف اﯾﻨﻮ ﻣﯿﮕﻪ‪...‬اﮔـﻪ ﻣـﺸﮑﻠﯽ داری ﺑـﻪ ﻣـﻦ‬
‫ﺑﮕﻮ‪.‬ﺧﻮﺷﺤﺎل ﻣﯿﺸﻢ ﮐﻤﮑﺖ ﮐﻨﻢ‪.‬‬
‫_ﭼﯿﺰی ﻧﯿﺴﺖ ‪...‬ﺑﺎور ﮐﻨﯿﻦ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ی دﯾﮕﺮ ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪:‬ﺧﺐ ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﺧﻮدت ﻣﯿﮕﯽ ﺑﺎﺷـﻪ‪...‬ﻫـﺮی ﻓﮑـﺮ‬
‫ﮐﻨﻢ ﻣﯿﺪوﻧﯽ ﭼﺮا ازت ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﯿﺎی اﯾﻨﺠﺎ‪...‬‬
‫_ﺧﺐ راﺳﺘﺶ‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﮕﺎه دﻗﯿﻘﯽ ﺑﻪ ﻫﺮی ﮐﺮد‪:‬ﻫﺮی ﺗﻮ ﻣﺸﮑﻠﯽ داری؟اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎده؟‬
‫_ﻧﻪ ‪...‬ﭼﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ؟‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ دﺳﺘﺶ را روی ﺷﺎﻧﻪ ی ﻫﺮی ﮔﺬاﺷﺖ‪:‬از ﻣﻦ ﻣﺨﻔﯽ ﻧﮑﻦ ﻫﺮی ‪,‬ﺗﻮ دﯾﮕـﻪ ﺧـﻮدت‬
‫ﻧﯿﺴﺘﯽ ‪,‬ﺗﻤﻮم ﻣﺪت ﺗﻮ ﮐﻼﺳﻬﺎ ﯾﺎ ﭼﺮت ﻣﯿﺰﻧﯽ ﯾﺎ ﺗـﻮ ﻫﭙﺮوﺗـﯽ‪.‬اﻣـﺮوزم ﮐـﻪ اﺻـﻼ ﺳـﺮ‬
‫ﮐﻼﺳﻬﺎ ﻧﯿﻮﻣﺪی‪.‬ﻣﯿﻨﺮوا ﻣﯿﮕﻔﺖ دو ﺟﻠﺴﻪ س ﮐﻪ ﺑﻪ ﮐﻼﺳﻬﺎی اﻟﻒ دال ﻫﻢ ﻧﻤﯿﺮی‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﮐﻪ ﺗﺎزه ﺑﯿﺎد آورده ﺑﻮد ﮐﻪ دﯾﺮوز ﺟﻠﺴﻪ داﺷﺘﻪ اﻧﺪ ﺑﺎ ﺳـﺮدرﮔﻤﯽ ﺳـﻌﯽ در ﺗﻮﺟﯿـﻪ‬
‫ﺧﻮد داﺷﺖ‪:‬ﻧﻤﯿﺪوﻧﻢ‪...‬ﻣـﻦ ﻓﻘـﻂ‪...‬ﻓﮑـﺮ ﮐـﻨﻢ ﯾﮑﻤـﯽ ﺧـﺴﺘﻪ ام ‪...‬ﻣﯿـﺪوﻧﻢ ﺧـﻮاﺑﻢ زﯾـﺎد‬
‫ﺷﺪه‪...‬ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ ﭘﺮﻓﺴﻮر ‪..‬ﺳﻌﯽ ﻣﯿﮑﻨﻢ دﯾﮕﻪ ﺗﮑﺮار ﻧﺸﻪ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﮕﺎه ﺗﻨﺪی ﺑﻪ ﻫﺮی ﮐﺮد‪:‬ﺻﺪ ﺑﺎر ﺑﻬﺖ ﮔﻔﺘﻢ ﻫـﺮی‪ ,‬ﻣﻨﻮﺑـﻪ ﭼـﺸﻢ ﯾـﻪ اﺳـﺘﺎد ﻧﮕـﺎه‬
‫ﻧﮑﻦ‪.‬ﻣﯿﺨﻮام ﺑﺎﻫﺎم دوﺳﺖ ﺑﺎﺷﯽ و ﻣﺸﮑﻠﺘﻮ ﺑﻬﻢ ﺑﮕﯽ‪ ,‬ﺷﻨﯿﺪم ﺷـﺒﻬﺎ ﯾـﻪ ﮐـﻢ ﭘﯿـﺎده روی‬
‫داری‪.‬‬
‫ﻫﺮی آﺷﮑﺎرا ﺳﺮخ ﺷﺪ‪:‬ﺧﺐ‪...‬آﺧﻪ‪...‬ﺷﻤﺎ از ﮐﺠﺎ؟‪....‬‬

‫‪352‬‬

‫‪353‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_ﻫﺮی ﻣﻦ ﮐﺎﻣﻼ ﻣﯿﺪوﻧﻢ ﮐﻪ ﺗﻮ دو ﻫﻔﺘﺲ ﻣﺪام در ﺣﺎل ﺷـﺐ ﮔـﺮدی ﻫـﺴﺘﯽ ‪,‬داﺋﻤـﺎ ﺑـﺎ‬
‫ﺧﻮدت ﺣﺮف ﻣﯿﺰﻧﯽ و ﻧﺰدﯾﮏ ﺻﺒﺢ ﺑﻪ ﺑﺮج ﺑﺮﻣﯿﮕﺮدی‪...‬ﺟﺪا از ﺧﻄﺮﻫـﺎی ﺧـﺮوج ﻧﯿﻤـﻪ‬
‫ﺷﺐ‪,‬اﻣﯿﺪوارم ﻧﻘﺸﻪ ی اﺣﻤﻘﺎﻧﻪ ای ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯽ ﭼﻮن‪....‬‬
‫ﻫﺮی ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺖ ﺑﺎ او ﺻﺎدق ﺑﺎﺷﺪ‪,‬ﺧﻮدش اﯾﻦ ﻃﻮر ﺧﻮاﺳـﺘﻪ ﺑـﻮد‪:‬ﺑﺎﺷـﻪ‪...‬ﺣـﺎﻻ ﮐـﻪ‬
‫ﻣﯿﺨﻮاﯾﺪ ﺑﺪوﻧﯿﺪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮕﻢ ﻣﺴﺎﻟﻪ ای ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺣﻠﺶ ﮐﻨﻢ‪.‬ﯾﻪ ﭼﯿﺰی ﮐﻪ ﺷـﺎﯾﺪ ﺑﺘﻮﻧـﻪ‬
‫در ﻣﺒﺎرزه ﺑﺎ وﻟﺪﻣﻮرت ﮐﻤﮑﻢ ﮐﻨﻪ‪.‬ﺑﯿﺸﺘﺮ از اﯾﻦ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﻢ ﭼﯿﺰی ﺑﮕﻢ‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑـﺎ ﻧﮕـﺎﻫﯽ ﻣﻮﺷـﮑﺎﻓﺎﻧﻪ ﻫـﺮی را ﺑﺮاﻧـﺪاز ﮐـﺮد‪ .‬ﺣـﺎﻻ دﯾﮕـﺮ ﺧﯿﻠـﯽ ﺧـﻮب او را‬
‫ﻣﯿﺸﻨﺎﺧﺖ‪.‬ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﻣﯿﺪاﻧﺴﺖ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺟﻠﻮی او ﻧﺸﺴﺘﻪ ﻫﺮی ﭼﻬﺎر ﺳـﺎل ﭘـﯿﺶ ﻧﯿـﺴﺖ‬
‫‪,‬آﻧﻘﺪر ﺷﺒﯿﻪ ﭘﺪرش ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺘﻮاﻧﺪ رﻓﺘﺎرش را ﺣﺪس ﺑﺰﻧﺪ‪.‬اﯾﻦ ﻣﺮد ﺟﻮان ﻫـﺮ ﺑﺮﻧﺎﻣـﻪ ای‬
‫ﮐﻪ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﻧﺘﯿﺠﻪ ی دﻟﺨﻮاﻫﺶ ﻧﺮﺳﺪ ﺑﻪ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﮔﻔﺖ‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ‪:‬ﺑﺎﺷﻪ‪.‬ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻢ ﮐﻪ ﺣﺪاﻗﻞ اﯾﻨﻮ ﮔﻔﺘﯽ‪,‬ﺧﯿﺎﻟﻢ راﺣﺖ ﺷﺪ‪.‬اﻣﺎ ﯾﺎدت‬
‫ﺑﺎﺷﻪ ﺧﻮدﺗﻮ ﺑﻪ دردﺳﺮ ﻧﻨﺪازی‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ اﻧﮕﺎر ﭼﯿﺰی ﺑﯿﺎد آورده ﺑﺎﺷﺪ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬راﺳﺘﯽ ﻫﺮی ﭼﺮا ﺷﺒﻬﺎ؟‬
‫_ﭼﻮن اﯾﻦ ﮐﺎر رو ﺷﺒﻬﺎ راﺣﺖ ﺗﺮ ﻣﯿﺸﻪ اﻧﺠﺎم داد ‪.‬اﻻن ﻧﻤﯿﺘﻮن ﻣﺘﻮﺿﯿﺢ ﺑﺪم‪ ,‬وﻟﯽ اﮔـﻪ‬
‫ﺷﻤﺎ ‪,‬روز ﻣﻨﻮ در ﺣﺎل اﻧﺠﺎم اﯾﻦ ﮐﺎرﺑﺒﯿﻨﯿﻦ ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﻣﯿﻔﺮﺳﺘﯿﻨﻢ ﺳﻨﺖ ﻣﺎﻧﮕﻮ‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺳﺮی ﺗﮑﺎن داد و ﺟﺮﻋﻪ ای از ﻓﻨﺠﺎن ﻗﻬﻮه اش ﻧﻮﺷﯿﺪ‪:‬ﻣﻦ ﺑـﻪ ﺗـﻮ اﻋﺘﻤـﺎد ﻣﯿﮑـﻨﻢ‬
‫ﻫﺮی ‪.‬اﻣﺎ ازت ﺧﻮاﻫﺶ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﻣﻮاﻇﺐ ﺑﺎش‪ .‬و اﮔﻪ ﮐﻤﮏ ﺧﻮاﺳﺘﯽ ﺣﺘﻤﺎ ﻣﻨـﻮ در ﺟﺮﯾـﺎن‬
‫ﺑﺬار‪.‬ﺿﻤﻨﺎ ﺗﺎ ﺣﺪ اﻣﮑﺎن ﺗﻨﻬﺎ دﻧﺒﺎل اﯾﻦ ﮐﺎر ﻧﺮو‪.‬ﺑﻬﺘﺮه رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن رو ﻫﻢ در ﺟﺮﯾـﺎن‬
‫ﺑﺬاری‪...‬اوﻧﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﻧﮕﺮاﻧﺘﻦ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪:‬ﺑﺎﺷﻪ‬

‫‪353‬‬

‫‪354‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫وﻗﺘﯽ ﻫﺮی از دﻓﺘﺮ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺧﺎرج ﺷﺪ ﺳﺎﻋﺖ ﺣﺪود ﭼﻬﺎر ﺑﻮد‪.‬آﻧﺮوز ﻋﺼﺮ ﮐﻼﺳﯽ ﻧﺪاﺷﺖ‬
‫‪.‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﺑﺎﻻ رﻓﺖ و ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺧﻮد را ﺑﻪ ﺑﺮج ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور رﺳﺎﻧﺪ ‪.‬اﻣﺸﺐ ﻗﺮار ﺑﻮد‬
‫ﺑﺎ دﯾﻮﯾﺪ ﯾﮏ ﺑﺤﺚ ﺷﺒﺎﻧﻪ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ و ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ دﻟﯿﻞ ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ ﺣﺴﺎﺑﯽ ﺑﺨﻮاﺑﺪ ﺗﺎ ﺷـﺐ‬
‫را ﺳﺮ ﺣﺎل ﺗﺮ ازﻗﺒﻞ ﺑﺎﺷﺪ ‪.‬‬
‫ﺑﺎ اﯾﻦ ﻓﮑـﺮ ﺧـﻮد را ﺑـﻪ ﺗـﺎﺑﻠﻮی ﺑـﺎﻧﻮی ﭼـﺎق رﺳـﺎﻧﺪ و اﺳـﻢ رﻣـﺰ ﺟﺪﯾـﺪ را ﺑﺮزﺑـﺎن‬
‫آورد‪:‬وﻟﺪﻣﻮرت ﯾﻪ ﺗﺮﺳﻮی ﻋﻮﺿﯿﻪ‬
‫ﺑﺎﻧﻮی ﭼﺎق ﻏﺮ ﻏﺮ ﮐﻨﺎن در را ﺑﺎز ﮐﺮد و ﻫﺮی از ﺣﻔﺮه ی ﺗﺎﺑﻠﻮ ﺑﺎﻻ رﻓـﺖ ‪.‬ﻣـﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑـﻪ‬
‫ﺧﻮاﺑﮕﺎﻫﺶ رﻓﺖ و روی ﺗﺨﺖ دراز ﮐﺸﯿﺪ ‪...‬ﭼﻨﺪ ﺛﺎﻧﯿﻪ ﺑﻌﺪ ﺧﻮاب او را رﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن و رون ﺗﻤﺎم روز را دﻧﺒﺎل ﻫﺮی ﻣﯿﮕﺸﺘﻨﺪ ‪ ,‬ﺑﻌﺪ از ﺧـﺮوج از دﻓﺘـﺮ ﻟـﻮﭘﯿﻦ ﻫـﯿﭻ‬
‫ﮐﺲ او را ﻧﺪﯾﺪه ﺑﻮد و اﯾﻦ آن دو را ﻧﮕﺮان ﻣﯿﮑﺮد‪.‬ﺑﻪ ﮐﻤﮏ ﻧﻮﯾﻞ‪,‬ﻟﻮﻧﺎ‪,‬ﺟﯿﻨـﯽ و ﻓـﺮد و‬
‫ﺟﺮج ﺗﻤﺎم ﺳﻮراخ ﺳﻨﺒﻪ ﻫﺎی ﻗﻠﻌﻪ را ﮔﺸﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ‪...‬ﺣﺘﯽ ﺑﻪ ﺷﯿﻮن آوارﮔﺎن ﻫﻢ ﺳﺮ زدﻧﺪ‬
‫اﻣﺎ ﺧﺒﺮی ﻧﺒﻮد‪...‬‬
‫ﺣﺪود ﺳﺎﻋﺖ ﻫﺸﺖ ﻧﻮﯾﻞ ﻧﻔﺲ زﻧﺎن ﺧﻮد را ﺑﻪ آن ﻫﺎ رﺳﺎﻧﺪ‪:‬رون‪...‬ﻫﺮ‪...‬ﻫﺮﻣﯿﻮن!!!‬
‫_ﭼﯿﺰی ﺷﺪه ﻧﻮﯾﻞ؟‬
‫_ﻫﺮی رو ﭘﯿﺪا ﮐﺮدﯾﻢ!‬
‫_ﮐﺠﺎ؟!‬
‫_ﺣﺪس ﺑﺰن‪...‬‬
‫رون ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺣﺎﻟﺶ ﺧﻮﺑﻪ؟ﺑﺒﯿﻨﻢ ﻧﮑﻨﻪ اﺳﻼﯾﺘﺮﯾﻨﯽ ﻫﺎ‪....‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ وﺣﺸﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﻮﯾﻞ‪....‬؟‬
‫_ﻧﻪ ﺑﺎﺑﺎ‪....‬رﻓﺘﻢ ﺑﺎﻻ ﮐﻪ ﯾﻪ ﮐﺘﺎب رو ﺑﺮای ﭘﺮوﻓﺴﻮر اﺳﭙﺮاوت ﺑﯿﺎرم‪.‬دﯾﺪم از ﺗﺨﺘﺶ ﺻﺪا‬
‫ﻣﯿﺎد‪...‬آﻗﺎی ﺑﺮﮔﺰﯾﺪه ﻫﻔﺖ ﭘﺎدﺷﺎﻫﻮ ﺧﻮاب دﯾﺪه‪...‬‬

‫‪354‬‬

‫‪355‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫*************************************‬
‫ﺳﺎﻋﺘﯽ از ﻧﯿﻤﻪ ﺷﺐ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﺮی ﺑﯿﺪار ﺷﺪ‪.‬ﺧﻮدش ﻫﻢ ﺗﻌﺠﺐ ﮐﺮده ﺑﻮد‪.‬ﺑﯿﺸﺘﺮ از‬
‫ﻧﻪ ﺳﺎﻋﺖ ﺧﻮاﺑﯿﺪه ﺑﻮدو ﻣﯿﺘﻮاﻧﺴﺖ ﺑﺎز ﻫﻢ ﺑﺨﻮاﺑﺪ‪.‬‬
‫ﺑﻪ اﻃﺮاﻓﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪.‬رون‪,‬ﻧﻮﯾﻞ ‪,‬ﺳﯿﻤﻮس‪,‬دﯾﻦ و ﻓﺮد و ﺟﺮج ﺧﻮاب ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬آﻫـﺴﺘﻪ ﺑﻠﻨـﺪ‬
‫ﺷﺪ ‪.‬ﺷﻨﻠﺶ را ﭘﻮﺷﯿﺪ ‪.‬از ﻧﻘﺸﻪ ی ﻏـﺎرﺗﮕﺮ اﺛـﺮی ﻧﺒـﻮد اﻣـﺎ وﻗـﺖ ﺑـﺮای ﺟـﺴﺘﺠﻮ ﻫـﻢ‬
‫ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬ﺷﻨﻞ ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ را ﺑﺮداﺷﺖ و از ﺧﻮاﺑﮕﺎه ﺑﯿﺮون رﻓﺖ‪.‬ﻋﺠﻠﻪ ی زﯾﺎدش ﻣﺎﻧﻊ از دﯾﺪن‬
‫ﺳﺎﯾﻪ ی دو ﻓﺮد ﺷﻨﻞ ﭘﻮﺷﯽ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﻪ دﻧﺒـﺎل او ﻣﯿﺮﻓﺘﻨـﺪ و ﻫـﺮ دو ﭼﻮﺑﺪﺳـﺘﯽ‬
‫ﺷﺎن را آﻣﺎده ﻧﮕﻪ داﺷﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫آرام ﺻﺪا ﮐﺮد‪:‬دﯾﻮﯾﺪ ﮐﺠﺎﯾﯽ؟‬
‫دﯾﻮﯾﺪ ﻟﺒﺨﻨﺪ زﻧﺎن ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ‪:‬دﯾﺮ ﮐﺮدی ﻫﺮی‪....‬ﻓﮑﺮ ﮐﺮدم ﻧﻤﯿﺎی‪.‬‬
‫_ﯾﮑﻢ ﺳﺨﺖ ﺑﻮد ‪.‬ﺗﻤﻮم روز ﺧﻮاب ﺑﻮدم‪.‬ﺣﺘﯽ ﺑﻪ ﮐﻼﺳﺎﻣﻢ ﻧﺮﺳﯿﺪم اﮔﻪ اﯾﻨﺠـﻮری ﭘـﯿﺶ‬
‫ﺑﺮه‪....‬‬
‫دﯾﻮﯾﺪ ﺣﺮف ﻫﺮی را ﻗﻄﻊ ﮐﺮد‪:‬دﯾﮕﻪ زﯾﺎد ﻃﻮل ﻧﻤﯿﮑﺸﻪ‪...‬ﻓﻘﻂ ﭼﻨﺪ روز ﺻﺒﺮ ﮐﻦ‬
‫ﻫﺮی ﻏﺮ زد‪:‬ﺑﺒﯿﻨﻢ ﻧﻤﯿﺸﻪ اﯾﻦ ﮐﺎرا رو ﺗﻮ روز اﻧﺠﺎم ﺑﺪﯾﻢ؟اﯾﻨﺠﻮری ﻣﻦ ﺑﻪ ﻫﯿﭻ ﮐـﺪوم از‬
‫ﮐﻼﺳﺎم ﻧﻤﯿﺮﺳﻢ‪.‬‬
‫دﯾﻮﯾﺪ ﻧﮕﺎه ﻋﺠﯿﺒﯽ ﺑﻪ ﻫﺮی ﮐﺮد‪:‬ﺗﻮ ﺷﻠﻮﻏﯽ روز؟!اوﻧﻢ وﺳﻂ ﻣﺤﻮﻃـﻪ؟ﻧﻈﺮت ﭼﯿـﻪ ﮐـﻪ‬
‫ﺑﻘﯿﻪ رو ﻫﻢ ﺧﺒﺮ ﮐﻨﯿﻢ؟‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺣﺪاﻗﻞ ﺑﺬار ﺑﻪ رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﮕﻢ‪...‬اون دو ﺗﺎ ﻧﮕﺮاﻧﻦ‪.‬ﺑﻌﻼوه ﭼﻪ‬
‫اﯾﺮادی داره ﮐﻪ اوﻧﺎ ﻫﻢ ﺑﯿﺎن؟‬
‫_ﻫﺮی دوﺳﺘﺎن ﺗﻮ ﺣﻖ اﻧﺘﺨﺎب دارن‪,‬اﯾﻨﻮ ﻓﺮاﻣﻮش ﻧﮑﻦ ﮐﻪ ﻧﻮ ﺧﻮدت ﻫﻢ آﻣﺎدﮔﯽ ﻻزﻣﻮ‬
‫ﻧﺪاری‪.‬وﻗﺘﯽ ﻣﻮﻗﻌﺶ ﺑﺮﺳﻪ ﻣﯿﺘﻮﻧﯽ اوﻧﺎ رو ﻫﻢ از رازت ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﮐﻨﯽ‪.‬‬

‫‪355‬‬

‫‪356‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫در ﻫﻤﯿﻦ زﻣﺎن درﺳﺖ ﺳﯽ ﻣﺘﺮ ﻋﻘﺐ ﺗﺮ ‪ ,‬ﭘﺸﺖ ﯾﮏ ﺗﺨﺘﻪ ﺳـﻨﮓ دو ﻓـﺮد ﺷـﻨﻞ ﭘـﻮش‬
‫وﺣﺸﺘﺰده ﺑﻪ ﺻﺤﻨﻪ ی روﺑﺮوﯾﺸﺎن ﭼﺸﻢ دوﺧﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ ,‬ﻫـﺮی ﭘـﺎﺗﺮ ﺑـﺎ ﺻـﺪای ﺑﻠﻨـﺪ ﺑـﺎ‬
‫ﺧﻮدش ﺑﺤﺚ ﻣﯿﮑﺮد !!!ﻫﺮ دو ﺑﺎ ﺣﯿﺮت و ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻧﮕﺎه ﻣﯿﮑﺮدﻧﺪ ‪.‬ﻫﺮی ﺑـﺎ ﺷـﻮر و‬
‫ﻫﯿﺠﺎن ﺑﻪ ﮔﻮﺷﻪ ای زل زده ﺑﻮد و ﺑﻠﻨﺪ ﺑﻠﻨﺪ ﺑﺎ ﺧﻮدش ﺑﺤﺚ ﻣﯿﮑﺮد‪.‬‬
‫رون ﺑﺎ ﻧﺎﺑﺎوری ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺑﺒﯿﻨﻢ ﺗﻮ ﻫﻢ اوﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻣﯿﺒﯿﻨﻢ ﻣﯿﺒﯿﻨﯽ؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد‪:‬رون ﻣﻦ ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﻫﺮی ﺑﻪ ﮐﻤﮏ اﺣﺘﯿﺎج داره‬
‫_ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎﻫﺎش ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﯿﻢ ‪ ,‬ﭘﺎک زده ﺑﻪ ﺳﺮش‪..‬راه اﻓﺘﺎده ﺗﻮ ﻗﻠﻌﻪ و ﺑـﺎ ﺧـﻮدش ﺣـﺮف‬
‫ﻣﯿﺰﻧﻪ‪...‬اﮔﻪ اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﺑﻪ ﮔﻮش ﺑﻘﯿﻪ ﺑﺮﺳﻪ‪...‬ﻓﮑﺮﺷﻮ ﺑﮑﻦ رﯾﺘﺎ اﺳﮑﯿﺘﺮ اﯾﻦ ﻣﻮﺿـﻮع رو‬
‫ﺗﯿﺘﺮ اول ﭘﯿﺎم اﻣﺮوز ﻣﯿﮑﻨﻪ‪:‬‬
‫ﭘﺴﺮ ﺏﺮﮔﺰﻳﺪﻩ ﺏﻪ ﺳﻨﺖ ﻣﺎﻧﮕﻮ اﻧﺘﻘﺎل ﻳﺎﻓﺖ ‪.‬‬
‫دﻳﺮوز هﺮی ﭘﺎﺕﺮ ﺏ ﻪ ﻋﻠ ﺖ ﻧ ﺎراﺣﺘﯽ ﻣﻐ ﺰی ﺏ ﻪ ﺳ ﻨﺖ ﻣ ﺎﻧﮕﻮ اﻧﺘﻘ ﺎل ﻳﺎﻓ ﺖ ‪.‬زﻳﺮﺷ ﻢ‬
‫ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﻪ ﻗﺒﻼ ﮔﻔﺘﻪ ﺏﻮدم زﺧﻢ ﭘﻴﺸﻮﻧﻴﺶ رو ﻣﻐﺰش اﺛﺮ ﮔﺬاﺷﺘﻪ‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ وﺣﺸﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬اﮔﻪ ﺑﺨﻮاد ﻫﻤﭽﯿﻦ ﮐﺎری ﺑﮑﻨﻪ ﺧﻮدم ﻣﯿﻔﺮﺳﺘﻤﺶ آزﮐﺎﺑـﺎن‪,‬رون‬
‫ﻣﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﯾﻪ ﮐﺎری ﺑﮑﻨﯿﻢ ﺣﺎل ﻫﺮی ﺧﻮب ﻧﯿﺴﺖ‪.‬‬
‫رون ﺳﺮش را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد و در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ از ﭘﺸﺖ ﺗﺨﺘﻪ ﺳﻨﮓ ﺳﺮک ﻣﯿﮑﺸﯿﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﯿـﺪوﻧﻢ‬
‫وﻟﯽ‪...‬ﻫﺮﻣﯿﻮن‪...‬ﻫﺮی ﮐﺠﺎ رﻓﺖ؟!!!‬
‫_ﻏﯿﺒﺶ زده‪...‬ﻟﻌﻨﺘﯽ‪...‬رون ﻧﻘﺸﻪ رو ﺑﺪه‪.‬‬
‫رون ﻧﻘﺸﻪ ی ﻏﺎرﺗﮕﺮ را ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن داد و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﻘﺸﻪ را ﺑﺎز ﮐﺮد ‪...‬ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﻧﻔـﺴﺶ‬
‫را ﺑﺎ ﺻﺪای ﺑﻠﻨﺪی ﺣﺒﺲ ﮐﺮد‪:‬ﺧﺪای ﻣﻦ ‪...‬اﯾﻦ دﯾﮕﻪ ﭼﯿﻪ؟‬
‫_ﭼﯿﺰی ﺷﺪه؟ ﺑﺪه ﺑﺒﯿﻨﻢ ﻧﻘﺸﻪ رو‪.....‬‬
‫رون ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻧﻘﺸﻪ ﮐﺮد و ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﻣﻄﻤﺌﻨﯽ ﻧﻘﺸﻪ ی ﻏﺎرﺗﮕﺮه؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد‪:‬از زﯾﺮ ﺗﺨﺘﺶ ﺑﺮداﺷﺘﻢ ‪.‬‬

‫‪356‬‬

‫‪357‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮ دو ﺑﻪ ﻧﻘﺸﻪ ی ﻋﺠﯿﺐ روﺑﺮوﯾﺸﺎن ﺧﯿﺮه ﺷﺪﻧﺪ ‪.‬رون زودﺗﺮ از ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ ﺧﻮدآﻣـﺪ و‬
‫ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﻧﺎم ﻫﺮی ﻧﻘﺸﻪ را زﯾﺮ و رو ﮐﺮد ‪.‬ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﻋﻼﻣﺖ ﻣﺨﺼﻮص ﻫـﺮی را‬
‫در ﺳﻤﺖ ﻏﺮب ﻗﻠﻌﻪ دﯾﺪﻧﺪ اﻣﺎ او ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺒﻮد ﻓﻠﺶ دﯾﮕﺮی ﺑﺎ ﻧﺎم دﯾﻮﯾﺪ ﺳـﺎﻣﺮز ﮔﺮﯾﻔﻨـﺪور‬
‫در ﮐﻨﺎر او ﺣﺮﮐﺖ ﻣﯿﮑﺮد ‪.‬‬
‫دﯾﻮﯾﺪ ﺟﻠﻮی درﺧﺘﯽ اﯾﺴﺘﺎد ‪:‬ﻫﻤﯿﻨﺠﺎس ﻫﺮی‪...‬اﯾﻦ ﺑﺮﯾﺪﮔﯽ رو رو ﺗﻨﻪ ی درﺧﺖ ﻣﯿﺒﯿﻨﯽ؟‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﺗﺎﯾﯿﺪ ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد‪:‬ﺣﺎل ‪:‬ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﺻﺪ ﺑﺎر ﺑﺎ رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن اﯾﻨﺠﺎ درس ﺧﻮﻧﺪم‬
‫_ﺧﻮﺑﻪ ﻫﺮی‪...‬ﺣﺎﻻ دﺳﺘﺘﻮ ﺑﺒﺮ ﺗﻮش و اون ﺻﻨﺪوﻗﭽﻪ رو در ﺑﯿﺎر‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﻃﺮف ﺑﺮﯾﺪﮔﯽ وﺳـﻂ ﺗﻨـﻪ ی درﺧـﺖ رﻓـﺖ و دﺳـﺘﺶ را در ﺷـﮑﺎف آن ﻓـﺮو‬
‫ﺑﺮد‪.‬ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺷﮑﺎف ﺳﺨﺖ درﺧﺖ ﻣﺜﻞ ﺧﻤﯿﺮ ﻧﺮم ﺷﺪ ‪.‬ﻫﺮی دﺳـﺘﺶ را ﺟﻠـﻮ ﺑـﺮد وﺗـﺎ‬
‫ﺟﺴﻢ ﺳﺨﺘﯽ را اﺣﺴﺎس ﮐﺮد آن را ﮔﺮﻓﺖ و از ﺗﻨﻪ ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪ‪.‬ﯾﮏ ﺻﻨﺪوﻗﭽﻪ درﺳـﺖ‬
‫ﻣﺜﻞ ﺻﻨﺪوﻗﭽﻪ ی ﭘﺪر و ﻣﺎدرش در دﺳﺘﺶ ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﭼﻄﻮر ﻣﻤﮑﻨﻪ؟اﯾﻦ ﺻﻨﺪوﻗﭽﻪ‪...‬ﯾﻌﻨﯽ اوﻧﻢ!!!‬
‫دﯾﻮﯾﺪ ﻟﺒﺨﻨﺪی زد و در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﺑﺎ دﺳﺘﺶ ﺗﻨﻪ ی درﺧﺖ را ﻧﻮازش ﻣﯿﮑﺮد ﮔﻔﺖ‪...:‬درﺳﺖ‬
‫ﻓﻬﻤﯿﺪی ﻫﺮی‪...‬ﭘﺪر ﺗﻮ ﻫﻢ ﻗﺒﻼاﯾﻦ ﮐﺎرو ﮐﺮده‪.‬‬
‫_ﭼﻄﻮر ﻣﻤﮑﻨﻪ؟‪...‬ﺗﻮ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﯽ‪...‬‬
‫_در ﻫﺮ دوره ﭼﻬﺎر داﻧﺶ آﻣﻮز ﺑﺮﺗﺮ اﻧﺘﺨﺎب ﻣﯿﺸﻦ ﺗﺎ ﺑﺎ آﻣﻮزﺷﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﯿﺒﯿـﻨﻦ ﺑﺘـﻮﻧﻦ‬
‫ﺑﺎ ﺟﺎدوی ﺳﯿﺎه ﻣﺒﺎرزه ﮐـﻨﻦ‪.‬اون ﻣﻮﻗـﻊ ﭘـﺪرت و دوﺳـﺘﺎﻧﺶ دردﺳﺮﺳـﺎز ﺗـﺮﯾﻦ داﻧـﺶ‬
‫آﻣﻮزان ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺑﻮدن‪.‬اﻣﺎ ﺑﺎﻫﻮﺷﺘﺮﯾﻦ ﻫﻢ ﺑﻮدن و دﻟﻬﺎی ﭘـﺎﮐﯽ داﺷـﺘﻦ‪.‬ﻫـﺮ ﺳـﻪ ﺧﯿﻠـﯽ‬
‫اﺻﺮار ﮐﺮدن ﮐﻪ دوﺳﺖ دﯾﮕﻪ ﺷﻮﻧﻢ ﺑﯿﺎرن اﻣﺎ ﻣﻦ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﮐـﺮدم‪...‬اون ﺷﺎﯾـﺴﺘﮕﯽ ﺷـﻮ‬
‫ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬‬

‫‪357‬‬

‫‪358‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﻏﺮﯾﺪ‪:‬ﺣﻖ داﺷﺘﯽ ‪.‬اون ﯾﻪ ﻋﻮﺿﯽ ﺑﻮد‪...‬وﻟﯽ اﮔﻪ ﭘﺪرم ‪...‬ﻣﻨﻈﻮرم اﯾﻨﻪ ﮐـﻪ اﮔـﻪ اون‬
‫اوﻧﻘﺪر ﮐﻪ ﺗﻮ ﻣﯿﮕﯽ آﻣﻮزش دﯾﺪه ‪...‬ﭘﺲ ﭼﻄﻮر ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪ؟ﺷﺎﯾﺪ اﯾﻦ آﻣﻮزﺷﻬﺎ اوﻧﻘـﺪرﻫﺎ‬
‫ﻫﻢ ﮐﻪ ﺗﻮ ﻣﯿﮕﯽ ﮐﺎرﺑﺮد ﻧﺪارن‪...‬‬
‫_اﺷﺘﺒﺎه ﻧﮑﻦ ﻫﺮی‪...,‬اﯾﻦ اﻧﺘﺨﺎب ﭘـﺪرت ﺑـﻮد ‪.‬اون ﺧﯿﻠـﯽ راﺣـﺖ ﻣﯿﺘﻮﻧـﺴﺖ از دﺳـﺖ‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﻓﺮار ﮐﻨﻪ‪.‬اﻣـﺎ ﺗـﺮﺟﯿﺢ داد ﺑﻤﻮﻧـﻪ و ﺧﻮدﺷـﻮ ﻓـﺪای ﺧـﺎﻧﻮاده اش ﺑﮑﻨـﻪ ‪ .‬اون‬
‫ﺧﻮدﺷﻮ ﻓﺪا ﮐﺮد ﺗﺎ ﻣﺎدرت ﺑﺘﻮﻧﻪ ﺗﻮ رو ﻧﺠﺎت ﺑﺪه واﯾﻦ ﻣﻬﻤﺘﺮﯾﻦ ﻣﻌﯿـﺎر اﻧﺘﺨـﺎب ﻣـﻦ‬
‫ﺑﻮد‪....‬ﺷﺠﺎﻋﺖ و ﺷﺮاﻓﺖ‪.‬‬
‫ﺷﺮاﻓﺖ ﭘﺪرت در ﺗﻮ ﻫﻢ وﺟﻮد داره ‪,‬اﯾﻨﻮاﺣﺴﺎس ﻣﯿﮑﻨﻢ‪.‬ﯾـﻪ ﭼﯿـﺰ دﯾﮕـﻪ ‪...‬؟آﻣﻮزﺷـﻬﺎی‬
‫ﭘﺪرت و دوﺳﺘﺎﻧﺶ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﻗﺪرﺗﺸﻮن ﺗﻌﯿﯿﻦ ﺷﺪ‪.‬ﯾﮏ دوره ی ﺳـﻪ ﭼﻬـﺎر ﻣﺎﻫـﻪ ﺑـﺮای‬
‫ﺟﯿﻤﺰ و رﯾﻤﻮس و ﯾﮏ دوره ی ﻫﻔﺖ ﻣﺎﻫﻪ ﺑﺮای ﺳﯿﺮﯾﻮس‪...‬ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ ﻣﯿﺪوﻧﯽ ﮐﻪ رﯾﻤﻮس‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ در زﻣﺎن ﺧﻮدش ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﺑﻮده‪...‬اﻟﺒﺘﻪ اﻧﮑﺎر ﻧﻤﯿﮑﻨﻢ ﮐﻪ ﻫﻨﻮزم ﻫﺴﺖ ‪.‬ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل در‬
‫ﻣﻮرد ﺗﻮ ﺷﺮاﯾﻂ ﻓﺮق ﻣﯿﮑﻨﻪ‪.‬‬
‫_ﭼﻪ ﻓﺮﻗﯽ؟اﺻﻼ ﭼﺮا ﻟﻮﭘﯿﻦ و ﺳﯿﺮﯾﻮس ﭼﯿﺰی از ﺷﻤﺎ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﮕﻔﺘﻦ؟‬
‫_دﻟﯿﻠﺶ ﺳﺎدس ﻫﺮی‪...‬اوﻧﺎ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﺴﺘﻦ ﺑﮕﻦ‪,‬ﺳـﯿﺮﯾﻮس ﺑﻠـﮏ و رﯾﻤـﻮس ﻟـﻮﭘﯿﻦ ﻫـﺮ دو‬
‫ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﻮدن ﮐﻪ ﺗﻮ ﺑﺮای آﻣﻮزﺷﻬﺎی ﭘﯿﺸﺮﻓﺘﻪ اﻧﺘﺨـﺎب ﻣﯿـﺸﯽ اﻣـﺎ اوﻧـﺎ ﻫﺮﮔـﺰ اﺻـﺮار‬
‫ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ رو ﺑﻪ ﺧﻄﺮ ﻧﻤﯿﺎﻧﺪاﺧﺘﻨﺪ‪....‬ﺧﺐ ﺣﺮف زدن ﮐﺎﻓﯿـﻪ ‪ ,‬ﺑﻬﺘـﺮه ﺑـﺎزش ﮐﻨـﯽ ﻫـﺮی‬
‫‪.‬ﻣﯿﺨﻮام ﻗﺪرﺗﺘﻮ ﺑﺒﯿﻨﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮی دﺳﺘﺶ را ﺑﻪ ﻃﺮف در ﺻﻨﺪوﻗﭽﻪ ﺑﺮد ‪...‬ﺑﻪ ﻣﺤﺾ ﻟﻤـﺲ ﻗﻔـﻞ ‪,‬در ﺑـﺎ ﺻـﺪای ﺗـﻖ‬
‫ﻇﺮﯾﻔﯽ ﺑﺎز ﺷﺪ و او ﺗﻮاﻧﺴﺖ در ﺻﻨﺪوق را ﺑﺎز ﮐﻨﺪ‪.‬ﻧﻮری ﺳﺮخ رﻧﮓ ﭼﺸﻤﺶ را ﺧﯿﺮه‬
‫ﻣﯿﮑﺮد ‪.‬‬

‫‪358‬‬

‫‪359‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻟﺒﺨﻨﺪ دﯾﻮﯾﺪ ﮔﺴﺘﺮش ﯾﺎﻓﺖ‪:‬ﺣﺪس ﻣﯿﺰدم ‪...‬ﯾﻪ ﮔﺮﯾﻔﻨﺪوری واﻗﻌﯽ ﺑﺎﯾﺪم اﯾﻨﻄـﻮر ﺑﺎﺷـﻪ‪...‬‬
‫ﻣﻤﮑﻨﻪ اوﻧﻮ ﺑﺪی ﺑﻪ ﻣﻦ ﻫﺮی؟‬
‫ﺑﻌﺪ دﺳـﺘﺶ را ﺟﻠـﻮ ﺑـﺮد و ﮐﺎﻏـﺬی را ﮐـﻪ ﻫـﺮی از ﺻـﻨﺪوﻗﭽﻪ ﺑﯿـﺮون ﮐـﺸﯿﺪه ﺑـﻮد‬
‫ﮔﺮﻓﺖ‪..‬ﻟﻮﻟﻪ ی ﮐﺎﻏﺬ ﭘﻮﺳﺘﯽ را ﺑﺎز ﮐﺮد و ﺑﻪ آن ﺧﯿﺮه ﺷﺪ‪.‬در ﻫﻤﺎن ﺣﺎل ﮔﻔـﺖ‪:‬ﻧﻤﯿـﺪوﻧﻢ‬
‫ﺧﻮﺷﺤﺎل ﻣﯿﺸﯽ ﯾﺎ ﻧﺎراﺣﺖ ﻫﺮی‪,‬وﻟﯽ ﮐﺎری ﮐﻪ ﺷﺮوع ﮐﺮدی اﺻﻼ آﺳﻮن ﻧﯿﺴﺖ‪.‬‬
‫*************************************‬
‫رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن در ﭘﺸﺖ ﯾﮏ ﺗﺨﺘﻪ ﺳﻨﮓ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ و ﻫﺮ دو ﺑﺎ دﻫﺎن ﺑﺎز ﺑـﻪ ﻫـﺮی‬
‫ﺧﯿﺮه ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ‪.‬ﻧﻮر ﺳﺮخ رﻧﮓ ﺟﺴﻤﯽ ﮐﻪ در دﺳﺖ ﻫـﺮی ﺑـﻮد ﭼﺸﻤﻬﺎﯾـﺸﺎن را ﻣـﯽ‬
‫آزرد ‪.‬ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪ ﮐﻪ ﻫﺮی ﺑﻪ آراﻣﯽ ﺑﻪ ﻃﺮف ﺟﻨﮕﻞ ﻣﻤﻨﻮع ﺣﺮﮐـﺖ ﮐـﺮد ‪,‬ﻫﺮﻣﯿـﻮن‬
‫ﮔﻔﺖ‪:‬رون‪...‬اﯾﻦ ﺧﯿﻠﯽ ﻋﺠﯿﺒﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﯾﻪ ﻧﻔﺮ ﺧﺒﺮ ﺑﺪﯾﻢ‪...‬‬
‫_ﭼﯽ؟ﺑﻪ ﮐﯽ؟!!!‬
‫_ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل‪...‬ﺑﯿﺎ ﺑﺮﯾﻢ دﻓﺘﺮ اون‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن اﯾﻨﺮا ﮔﻔﺖ و ﺑﺮاه اﻓﺘﺎد‪.‬اﻣﺎ ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ رون از ﭘﺸﺖ ﺳﺮ دﺳﺘﺶ را ﮔﺮﻓﺖ‪:‬ﻧﻪ‪...‬‬
‫_رون ‪...‬اﯾﻦ ﻣﯿﺘﻮﻧﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻄﺮﻧﺎک ﺑﺎﺷﻪ!‬
‫_ﻫﺮﻣﯿﻮن! ﻫﺮی ﻣﯿﺪوﻧﻪ داره ﭼﯿﮑﺎر ﻣﯿﮑﻨﻪ‪....‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﺑﻪ ﺟﻨﮕﻞ ﻣﻤﻨﻮع اﺷﺎره ﮐﺮد‪:‬ﻣﻌﻠﻮﻣﻪ ‪,‬ﻧﺼﻒ ﺷﺐ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﺗـﻮ اون ﺟﻨﮕـﻞ‬
‫ﭼﯿﮑﺎر ﻣﯿﺨﻮاد ﺑﮑﻨﻪ؟!!!‬
‫رون ﺧﯿﻠﯽ ﺟﺪی ﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﺮ ﭼﯽ ﻫﺴﺖ راز ﻫﺮﯾـﻪ‪...‬ﻣـﻦ ﺑـﻪ اون اﻋﺘﻤـﺎد دارم ‪.‬اﮔـﻪ ﻫـﺮی‬
‫ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ ﺑﻘﯿﻪ ﭼﯿﺰی ﺑﺪوﻧﻦ ﺧﻮدش ﻣﯿﮕﻔﺖ‪...‬ﺣﺘﻤﺎ دﻟﯿﻠﯽ داره ﮐﻪ ﭼﯿﺰی ﻧﮕﻔﺘﻪ‪...‬‬
‫_وﻟﯽ‪...‬اﮔﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ ﺑﺮاش ﺑﯿﻮﻓﺘﻪ ﭼﯽ؟‬
‫_اﮔﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺮاش ﻧﮕﺮاﻧﯽ دﻧﺒﺎﻟﺶ ﺑﺮو‪...‬‬

‫‪359‬‬

‫‪360‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن و رون ﺑﺮﮔﺸﺘﻨﺪ‪ ,‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻟﺒﺨﻨﺪ زﻧﺎن اداﻣﻪ داد‪:‬ﻣﯿﺪوﻧﺴﺘﻢ دﻧﺒﺎﻟﺶ ﻣﯿﺎﯾﻦ‬
‫_‪:‬ﭘﺮوﻓﺴﻮر ‪...‬ﻫﺮی در ﺧﻄﺮه ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﻣﺎﺟﺮا ﮐﺮد اﻣﺎ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺟﻠـﻮﺗﺮ ﻣﯿﺮﻓـﺖ ﻟﺒﺨﻨـﺪ ﻟـﻮﭘﯿﻦ‬
‫ﮔﺸﺎده ﺗﺮ ﻣﯿﺸﺪ‪:‬ﭘﺲ ﺑﻼﺧﺮه ﻧﻮﺑﺖ ﻫﺮی ﻫﻢ رﺳﯿﺪ‪..‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﻪ از ﺧﻮﻧﺴﺮدی ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺣﯿﺮت ﮐﺮده ﺑﻮد از ﮐﻮره در رﻓﺖ‪ :‬ﻣﻦ دارم ﻣﯿﮕﻢ ﻫﺮی‬
‫زده ﺑﻪ ﺳﺮش ‪,‬اوﻧﻮﻗﺖ ﺷﻤﺎ ﻣﯿﺨﻨﺪﯾﻦ!!!؟‬
‫_ﻣﻌﺬرت ﻣﯿﺨﻮام ﺑﭽﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ‪ ,‬اﻣﺎ ﻣﻦ ﺧﯿﻠﯽ وﻗﺘﻪ ﮐﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ اﻣﺸﺐ ﻫﺴﺘﻢ‪.‬ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ ﺑﭽـﻪ‬
‫ﻫﺎ ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮم ﺑﻪ ﭘﻨﺎﻫﮕﺎه‪.‬ﻣﯿﺨﻮام اﻣﺸﺐ رو ﺟﺸﻦ ﺑﮕﯿﺮم‪,‬ﺷﻤﺎ ﻫﻢ ﺑﻬﺘﺮه ﺑـﺮﯾﻦ ﺑﺨـﻮاﺑﯿﻦ‬
‫‪...‬ﻫﺮی از ﭘﺴﺶ ﺑﺮ ﻣﯿﺎد‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ اﯾﻦ را ﮔﻔﺖ و ﺟﺴﺖ و ﺧﯿﺰ ﮐﻨﺎن از آﻧﻬﺎ دور ﺷﺪ‪.‬‬
‫رون ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬اون ﺣﺎﻟﺶ ﺧﻮﺑﻪ؟ﺑﻪ ﻧﻈﺮم ﯾﻪ ﮐﻢ اﺿﺎﻓﻪ ﺧﻮرده ﺑﻮد!!!‬
‫_ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل ﻋﺎﻗﻼﻧﻪ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﻫﺮی رو ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺬارﯾﻢ ‪...‬ﺑﻬﺘﺮه ﺑﺮﯾﻢ دﻧﺒﺎﻟﺶ‪.‬‬

‫‪360‬‬

‫‪361‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻓﺼﻞ ﺏﻴﺴﺖ و ﭘﻨﺠﻢ‪:‬ﻳﮏ ﺷﻮک ﺏﺰرگ‬
‫ﯾﮏ ﻫﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﺮی ﻫﺮ ﺷﺐ ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ و در زﯾـﺮ ﺷـﻨﻞ ﻧـﺎﻣﺮﺋﯽ رای ﺗﻬﯿـﻪ ی ﻣـﻮاد‬
‫ﻣﻌﺠﻮن ﺑﻪ ﺟﻨﮕﻞ ﻣﻤﻨﻮع ﻣﯿﺮﻓﺖ‪.‬دﯾﻮﯾﺪ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﮐـﻪ ﻣـﻮاد اوﻟﯿـﻪ ی اﯾـﻦ ﻣﻌﺠـﻮن ﺑﺎﯾـﺪ‬
‫ﺗﻮﺳﻂ ﺧﻮد او ﺗﻬﯿﻪ ﺷﻮد‪.‬ﺗﺎ ﺑﺤﺎل زﻫﺮ دارﺑﺪ‪...‬رﯾﺸﻪ ی ﺳﺮو ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ ی ﺟﻨﮕﻠﯽ و ﺑﺮگ‬
‫ﮔﻞ ﻣﮕﺲ ﺧﻮار ﻗﺪم زن و ﻣﻮی دم ﺗﮏ ﺷﺎخ را ﺟﻤﻊ ﮐﺮده ﺑﻮد و ﻻزم ﺑﻪ ﮔﻔﺘﻦ ﻧﯿـﺴﺖ‬
‫ﮐﻪ در اﯾﻦ ﺑﯿﻦ ﭼﻘﺪرﺻﺪﻣﻪ دﯾﺪه ﺑﻮد و ﭼﻨﺪ ﺑﺎر از درﻣﺎﻧﮕـﺎه ﺳـﺮ در آورده ﺑـﻮد‪.‬وﻗﺘـﯽ‬
‫ﺧﺎﻧﻢ ﭘﺎﻣﻔﺮی ﺷﮑﺴﺘﮕﯽ ﭘﺎی ﻫﺮی در اﺛﺮ ﺣﻤﻠﻪ ی ﺗﮏ ﺷﺎخ را درﻣﺎن ﻣﯿﮑﺮد آﺷﮑﺎرا از‬
‫دﯾﺪن او ﻋﺼﺒﯽ ﺷﺪه ﺑﻮدو ﻫﺮی ﮐﺎﻣﻼ ﺑﻪ او ﺣﻖ ﻣﯿﺪا‪..‬اﻣﺎ ﺑﻌﯿﺪ ﻧﻤﯿﺪاﻧﺴﺖ ﮐـﻪ ﺑـﻪ زودی‬
‫ﺑﺎز ﻫﻢ او را ﻣﻼﻗﺎت ﮐﻨﺪ‪.‬ﭼﻮن اﻣﺸﺐ داﺷﺖ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﺳـﺨﺖ ﺗـﺮﯾﻦ ﻗـﺴﻤﺖ ﻧﻘـﺸﻪ اش‬
‫ﻣﯿﺮﻓﺖ‪.‬در واﻗﻊ اﮔﺮ ﺑﻪ ﺧﻮدش ﺑﻮد ﻫﺮﮔﺰﺑﻪ دﻧﺒـﺎل اﯾـﻦ ﻗـﺴﻤﺖ ﻧﻤﯿﺮﻓـﺖ اﻣـﺎ ﭼـﺎره ای‬
‫ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬‬
‫اﻣﯿﺪوار ﺑﻮد ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ ﭼﯿﺰی از اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﻧﻔﻬﻤﺪ ﭼﻮن او ﻧﺎﭼﺎر ﺑﻮد ﯾﮑـﯽ از ﻫﯿﻮﻻﻫـﺎی‬
‫ﻣﺤﺒﻮﺑﺶ را ﺑﮑﺸﺪ‪.‬اﻟﺒﺘﻪ ﻣﯿﺘﻮاﻧﺴﺖ ﺑﺮای ﭼﯿﺰی ﮐﻪ ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ ﺑﻪ اﺳﻼﮔﻬﻮرن ﻫﻢ ﻣﺮاﺟﻌﻪ‬
‫ﮐﻨﺪ اﻣﺎ ﻧﻤﯿﺨﻮاﺳﺖ ﺗﻮﺟﻪ ﻫﻤﻪ ی ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ را ﺟﻠﺐ ﮐﻨﺪ‪.‬ﺑﺪﺗﺮ از آن اﯾﻦ ﺑـﻮد ﮐـﻪ اﯾﻨﺒـﺎر‬
‫رون را در ﮐﻨﺎر ﺧﻮد ﻧﺪاﺷﺖ ‪.‬ﻫﺮﭼﻨﺪ ﮐﻪ اﺣﺘﻤﺎﻻ رون ﺑﻌﺪ از اﻃـﻼع از ﻧﻘـﺸﻪ ی ﻫـﺮی‬
‫ﺧﯿﻠﯽ ﻫﻢ ﻧﺎراﺣﺖ ﻧﻤﯿﺸﺪ‪.‬در واﻗﻊ ﻫﺮی ﺷﮏ داﺷﺖ او ﻧﺎراﺣﺖ ﺷﻮد‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺑﻘﯿﻪ ی ﻟﯿﺴﺖ ﮐﺮد ﻫﺮ ﭼﻪ ﺟﻠﻮ ﺗﺮ ﻣﯿﺮﻓﺖ ﮐﺎرش ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﻣﯿـﺸﺪ‪:‬ﻣـﻮی‬
‫ﯾﺎل ﺳﺎﻧﺘﻮر‪ ,‬ﺑﺮگ ﺑﯿﺪ ﮐﺘﮏ زن ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﯾﺪ در ﺣﺎل ﺣﺮﮐﺖ ﭼﯿﺪه ﻣﯿﺸﺪ و ﭘﻮدر ﺷـﺎخ‬
‫اژدﻫﺎی ﻧﺮﺷﺶ ﺳﺎﻟﻪ ی ﻧﺮوژی‬

‫‪361‬‬

‫‪362‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺗﻬﯿﻪ ی ﺑﺮگ ﺑﯿﺪ ﮐﺘﮏ زن در ﺣﺎﻟﺖ ﺣﺮﮐﺖ درﺧﺖ دﯾﻮاﻧﻪ و ﭘﻮدر ﺷﺎخ اژدﻫﺎی ﻧﺮوژی‬
‫واﻗﻌﺎ ﻣﺸﮑﻞ ﺑﻮد ‪...‬اﻣﺎ ﺗﻬﯿﻪ ی ﯾﺎل ﺳﺎﻧﺘﻮر ﻏﯿﺮ ﻣﻤﮑﻦ ﺑـﻮد ﭼـﻮن‪.‬ﻫـﯿﭻ ﺳـﺎﻧﺘﻮری ﻣـﻮی‬
‫ﯾﺎﻟﺶ را داوﻃﻠﺒﺎﻧﻪ ﺑﻪ او ﻧﻤﯿﺪاد‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ اﯾﻦ ﻓﮑﺮ در ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﺟﻨﮕﻞ ﭘﯿﺶ ﻣﯿﺮﻓﺖ ‪.‬ﺑﻌﺪ از ﺳﻪ ﺳﺎﻋﺖ ﺑﻪ ﻣﺤﻞ وﺳﯿﻊ و ﺑـﯽ‬
‫درﺧﺘﯽ رﺳﯿﺪ ﮐﻪ ﻗﺒﻼ ﯾﮑﺒﺎر ﺑﻪ آن ﻗﺪم ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد ‪.‬در ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﺟﻨﮕﻞ ﺻﺪای ﺧﺶ ﺧﺶ‬
‫ﺑﺮﮔﻬﺎ را در زﯾﺮ ﭘﺎﯾﺶ اﺣﺴﺎس ﻣﯿﮑﺮد‪.‬‬
‫زﯾﺮ ﻟﺐ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪:‬ﻫﯿﭻ اﺣﻤﻘﯽ ﺑﺎ ﭘﺎی ﺧﻮدش ﺑﻪ اﯾﻦ ﺟﻬـﻨﻢ ﻧﻤﯿـﺎد اوﻧـﻢ ﺣـﺎﻻ ﮐـﻪ اون‬
‫ﻫﯿﻮﻻﻫﺎ دﯾﻮﻧﻪ ﺗﺮم ﺷﺪن‪.‬‬
‫و ﺑﻪ ﺧﻮدش ﺟﻮاب داد‪:‬اﻟﺒﺘﻪ ﺑﺠﺰ ﻣﻦ !!!‬
‫ﮐﻢ ﮐﻢ ﺻﺪای ﻫﻮﻟﻨﺎک ﭼﻨﮕﮏ ﻫﺎی ﯾﮏ ﻋﻨﮑﺒﻮت ﺑﻪ ﮔﻮﺷﺶ رﺳـﯿﺪ ‪.‬ﺑـﻪ آراﻣـﯽ ﺷـﻨﻞ‬
‫ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ را ﺑﺮ ﺳﺮ ﮐﺸﯿﺪ ‪ .‬در ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﺷﺐ‪,‬ﺻﺪای ﺟﻐﺪﻫﺎی ﻣﺪرﺳﻪ ﺑﺎ ﺻﺪای زوزه ی ﺑﺎد‬
‫در ﻣﯿﺎن درﺧﺘﺎن در ﻫﻢ آﻣﯿﺨﺘﻪ ﺑﻮد و ﺳﮑﻮت ﺟﻨﮕﻞ ا ﻫﻮﻟﻨﺎﮐﺘﺮ ﻣﯿﮑﺮد‪.‬ﮐﻢ ﮐﻢ ﻋﻨﮑﺒـﻮت‬
‫ﻋﻈﯿﻢ اﻟﺠﺜﻪ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ‪.‬ﺣﻀﻮر ﻫﺮی را اﺣﺴﺎس ﮐﺮده ﺑﻮد اﻣﺎ او را ﻧﻤﯿﺪﯾﺪ‪.‬ﻫﺮی در ﺣﯿﺮت‬
‫ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎ وﺟﻮد رﺷﺪ زﯾﺎد ﺧﻮدش در ﭘﻨﺞ ﺳﺎل ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﻨﻮز ﻋﻨﮑﺒﻮﺗﻬﺎ ﻫﻤﺎﻧﻘﺪر ﺑﺰرگ و‬
‫ﻫﻮﻟﻨﺎک ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺻﺪای ﭘﺎﻫﺎی ﻣﺘﻌﺪد ﻋﻨﮑﺒﻮت ﺑﺎ ﺻﺪای ﭼﻨﮕﮏ ﻫﺎﯾﺶ در ﻫـﻢ آﻣﯿﺨـﺖ‪ .‬ﻣﯿﺪاﻧـﺴﺖ ﮐـﻪ‬
‫ﮐﺴﯽ آﻧﺠﺎﺳﺖ‪.‬ﺑﻮی ﺷﮑﺎر را ﺣﺲ ﻣﯿﮑﺮد‪.‬ﻫﻮا را ﭼﻨﮓ ﻣﯿﺰد ﺗﺎ ﻫﺮی را ﭘﯿﺪا ﮐﻨـﺪ‪.‬ﻫـﺮی‬
‫ﺧﺸﮑﺶ زده ﺑﻮد ‪...‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﮐﻪ ﻣﯿﺪاﻧﺴﺖ ﺑﺎ ﭼـﻪ ﭼﯿـﺰی روﺑـﺮو ﻣﯿـﺸﻮد ‪,‬دﯾـﺪن ﻫﯿـﻮﻻی‬
‫ﭼﻨﺪش آور ﺳﺴﺘﺶ ﮐﺮده ﺑﻮد‪.‬درﺳﺖ در ﻟﺤﻈﻪ ای ﮐﻪ ﯾـﮏ ﻗـﺪم ﺑـﺎ ﻋﻨﮑﺒـﻮت ﻓﺎﺻـﻠﻪ‬
‫داﺷﺖ ﺻﺪای ﻓﺮﯾﺎد ﻫﺮاﺳﺎﻧﯽ در ﺟﻨﮕﻞ ﭘﯿﭽﯿﺪ‪....‬‬
‫_ﻧﻪ‪...‬ﻧﻪ‪....‬ﮐﻤﮑﻢ ﮐﻨﯿﺪ‪......‬‬

‫‪362‬‬

‫‪363‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻋﻨﮑﺒﻮت ﺑﻪ ﺷﺎدی ﭼﻨﮕﮏ ﻫﺎﯾﺶ را ﺑﻪ ﻫﻢ ﮐﻮﺑﯿﺪ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺻﺪا ﺗﻐﯿﯿﺮ ﻣﺴﯿﺮ داد‪.‬ﻫـﺮی‬
‫در ﺟﺎﯾﺶ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد ‪.‬ﺑﺪﻧﺶ از ﻋﺮق ﺧﯿﺲ ﺑﻮد ‪.‬ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ وﭼﯿﺰی ﻧﻤﺎﻧﺪه ﺑـﻮد‬
‫ﺗﺎ اﯾﻦ ﻣﻮﺟﻮد ﭼﻨﺪش آور ﺑﻪ او ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﻨﺪ اﻣﺎ‪...‬ﺻﺪا‪...‬ﯾﮏ ﻧﻔـﺮ ﺑـﺎ ﺟﯿـﻎ ﻫـﺎی ﻣﻤﺘـﺪ‬
‫ﮐﻤﮏ ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ‪,‬وﻗﺘﯽ ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺻﺪا دوﯾﺪ‪.‬درﺳﺖ ﺳﯽ ﻣﺘﺮ آن ﻃﺮﻓﺘﺮ‬
‫در ﭘﺸﺖ ﭼﻨﺪ درﺧﺖ ﻗﻄﻮر ‪...‬درﺗﻮر ﺑﺮزگ ﻋﻨﮑﺒﻮت ﮐـﻪ وﺳـﻂ دو درﺧـﺖ ﮔـﺴﺘﺮده‬
‫ﺑﻮد‪.‬ﺳﺎﻧﺘﻮری ﺑﻨﺎم ﺑﻦ دﺳﺖ و ﭘﺎ ﻣﯿﺰد و ﺑﺎ ﻫﺮ ﺣﺮﮐﺖ ﺑﺸﺘﺮ در دام ﻓﺮو ﻣﯿﺮﻓﺖ‪ .‬ﻫﯿـﻮﻻی‬
‫ﻫﻮﻟﻨﺎک از درﺧﺖ ﺑﺎﻻ ﻣﯿﺮﻓﺖ و ﺑﻪ ﻃﺮف ﺑﻦ ﭘﯿﺶ ﻣﯿﺮﻓﺖ‪ ,‬ﺷﺎﺧﻪ ی درﺧﺖ زﯾـﺮ ﻫﯿﮑـﻞ‬
‫ﺳﻨﮕﯿﻦ ﻋﻨﮑﺒﻮت ﺑﻪ ﻃﻮر ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﯽ ﻣﯿﻠﺮزﯾﺪ و ﺗﻖ ﺗﻖ ﺻﺪا ﻣﯿﮑﺮد‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﭼﺎره ای ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬درﺳﺖ در ﻟﺤﻈﻪ ای ﮐﻪ ﻋﻨﮑﺒـﻮت آﻣـﺎده ﻣﯿـﺸﺪ ﺗـﺎ ﻧـﯿﺶ زﻫـﺮ‬
‫آﻟﻮدش را در ﺑﺪن ﺑﻦ ﻓﺮو ﮐﻨﺪ ‪,‬ﮔﻠﻮﻟﻪ ای از آﺗﺶ ﺑﻪ ﻃﺮﻓﺶ ﺷﻠﯿﮏ ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﻫﯿﻮﻻ ﻣﺘﻮﻗﻒ ﺷﺪ ‪.‬ﻣﻬﺎﺟﻢ را ﻧﺪﯾﺪه ﺑﻮد‪.‬ﻫﺮی دوری زد و از ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺷﻌﻠﻪ ی دﯾﮕـﺮی‬
‫ﺑــﻪ ﻋﻨﮑﺒــﻮت زد‪.‬ﺳــﺎﻧﺘﻮر وﺣــﺸﺖ زده ﺑــﻪ دﻧﺒــﺎل ﺻــﺪا ﻣﯿﮕ ـﺸﺖ و از ﺗــﻪ دل ﻓﺮﯾــﺎد‬
‫ﻣﯿﺰد‪:‬ﮐﻤﮏ‪...‬‬
‫درﺳﺖ در ﻟﺤﻈﻪ ای ﮐﻪ ﻋﻨﮑﺒﻮت ﺑﺎ ﭘﺮﺷﯽ زﻣﯿﻦ را زﯾﺮ ﭘﺎﯾﺶ ﺑﻪ ﻟﺮزه در آورد ‪ ,‬ﻫـﺮی‬
‫ﺗﺼﻤﯿﻤﺶ را ﮔﺮﻓﺖ‪ ,‬ﭼﺮﺧﯽ زد و از ﭘـﺸﺖ ﺳـﺮ ﺑـﻪ دام ﻋﻨﮑﺒـﻮت ﻧﺰدﯾـﮏ ﺷـﺪ و در‬
‫ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﻋﻨﮑﺒﻮت در اﻃﺮاف ﺑﻪ دﻧﺒﺎﻟﺶ ﻣﯿﮕﺸﺖ ﺑﻪ آراﻣﯽ زﻣﺰﻣـﻪ ﮐـﺮد‪:‬ﻫـﯽ ﺑـﻦ‪...‬آروم‬
‫ﺑﺎش‪.‬‬
‫ﺑﻦ ﻫﻤﭽﻨﺎن دﺳﺖ و ﭘﺎ ﻣﯿﺰدﺑﺎ وﺣﺸﺖ داد زد‪::‬ﺗﻮ ﮐﯽ ﻫﺴﺘﯽ؟‪...‬ﺟﻠﻮ ﻧﯿﺎ‪....‬‬
‫_ﮔﻔﺘﻢ دﺳﺖ و ﭘﺎ ﻧﺰن‪...‬ﺑﺪﺗﺮ ﮔﯿﺮ ﻣﯿﻮﻓﺘﯽ‪...‬آروم ﺑﺎش ﺗﺎ آزدت ﮐﻨﻢ‪.‬‬

‫‪363‬‬

‫‪364‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺳﺎﻧﺘﻮر ﺑﻪ ﻧﺎﭼﺎر آرام ﺗﺮﺷﺪ‪,‬ﻫـﺮی ﭼﻮﺑﺪﺳـﺘﯽ اش را ﺑـﺎﻻ ﺑـﺮد و ﻟﺤﻈـﻪ ای ﺑﻌـﺪ ﺗـﻮر‬
‫ﻋﻨﮑﺒﻮت ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪ‪.‬ﺑﻦ روی زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد و ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪.‬ﺣﺘﯽ ﺑﻪ ﭘﺸﺖ ﺳـﺮش ﻫـﻢ‬
‫ﻧﮕﺎه ﻧﮑﺮد و ﺑﻪ ﺗﺎﺧﺖ دور ﺷﺪ‪.‬‬
‫درﺳﺖ در ﻫﻤﯿﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﻋﻨﮑﺒﻮت وﺣﺸﯽ و ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺑﻪ او ﺣﻤﻠﻪ ور ﺷﺪو در ﺳـﺮ راﻫـﺶ‬
‫ﻫﺮی را ﺑﺮزﻣﯿﻦ ﮐﻮﺑﯿﺪ‪....‬ﻫﺮی ﺑﺮ زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد ‪...‬ﺷﻨﻞ ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ ﺑﻪ ﺷﺎﺧﻪ ای ﮔﯿﺮ ﮐﺮد و ﺳﺮ‬
‫ﺗﺎ ﺳﺮ ﺷﮑﺎﻓﺖ‪...‬ﺑﻦ ﺑﻪ ﺗﺎﺧﺖ ﻓﺮار ﮐﺮد اﻣﺎ ﻋﻨﮑﺒﻮت ﮐﻪ ﺗﺎزه ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻫـﺮی ﺷـﺪه ﺑـﻮد ﺑـﺎ‬
‫ﺣﺮﮐﺘﯽ ﺳﺮﯾﻊ ﺑﻪ او ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻋﻘﺐ ﻋﻘﺐ روی زﻣﯿﻦ ﺧﺰﯾﺪ و در ﻫﻤﺎن ﺣﺎل ﭼﻨﺪ ﻃﻠﺴﻢ ﺑﻪ ﻃـﺮف ﻫﯿـﻮﻻ ﻓﺮﺳـﺘﺎد‬
‫‪....‬درﺳﺖ در ﻟﺤﻈﻪ ای ﮐﻪ ﻫﯿﻮﻻی ﺧﺸﻤﮕﯿﻦ آﻣﺎده ی ﮐﺸﺘﻦ ﻫﺮی ﺑﻮد و ﻫﺮی زﯾﺮ ﺷﮑﻢ‬
‫ﻫﯿﻮﻻ و زﯾﺮ ﻧﯿﺶ ﻣﺮﮔﺒﺎر او ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺖ‪...‬ﻧﺎﺧﻮدآﮔﺎه ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﺳﮑﺘﻮم ﺳﻤﭙﺮا‬
‫اﺛﺮ ﻃﻠﺴﻢ ﻣﻌﺠﺰه آﺳﺎ ﺑﻮد ‪.‬ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﻋﻨﮑﺒﻮت ﺑﻪ ﭘﺸﺖ ﺑﺮزﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد ‪,‬ﻫﺮی ﻏﻠﻄـﯽ زد و‬
‫ﺧﻮن ﻋﻨﮑﺒﻮت را از ﺻﻮرﺗﺶ ﭘﺎک ﮐﺮد‪....‬ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑﻌﺪ ﻫﯿﻮﻻ ﻣﺮده ﺑﻮد‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﺧﺸﮑﺶ زده ﺑﻮد‪...‬از ﮐﺎر ﺧﻮد وﺣﺸﺖ ﮐﺮده ﺑﻮد‪...‬ﺟﻠﻮ دوﯾﺪ و ﺑﻪ آراﻣـﯽ ﭼـﺎﻗﻮی‬
‫ﺟﯿﺒﯽ اش را در آورد ‪,‬زﻫﺮ ﻋﻨﮑﺒﻮت را ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﺎ ﻧﯿﺸﺶ در ﺟﯿﺐ ﮔﺬاﺷﺖ‪.‬‬
‫درﺳﺖ در ﻫﻤﯿﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﺻﺪاﯾﯽ وﺣﺸﯽ و ﺧﺸﻦ از ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﮐﺴﯽ ﮐـﻪ ﻣﻮﻧﮑـﻮ‬
‫رو ﺑﮑﺸﻪ ‪...‬زﻧﺪه از اﯾﻦ ﺟﻨﮕﻞ ﺧﺎرج ﻧﻤﯿﺸﻪ‪.‬‬
‫درﺧــﺸﺶ ﺑــﺮق ﭼــﺸﻤﺎن ﺷــﺴﺖ ﻫﻔﺘــﺎد ﻋﻨﮑﺒــﻮت در ﺗــﺎرﯾﮑﯽ ‪,‬ﻫــﺮی را ﺑــﻪ ﻟــﺮزه‬
‫اﻧﺪاﺧﺖ‪.‬ﮐﺎرش ﺗﻤﺎم ﺑﻮد ‪...‬اﯾﻦ ﺑﺎر ﻫﯿﭻ ﺷﺎﻧﺴﯽ ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬‬
‫ﻋﻨﮑﺒﻮت ﻫﺎ ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﭼﻨﮕﮏ ﻫﺎﯾﺸﺎن را ﺑﺮ ﻫﻢ ﻣﯿﮑﻮﺑﯿﺪﻧﺪ و ﺟﻠﻮ ﻣﯽ آﻣﺪﻧـﺪ‪.‬راه ﻓـﺮاری‬
‫ﻧﺪاﺷﺖ‪...‬ﻋﻘـﺐ ﻋﻘـﺐ رﻓـﺖ ﺗـﺎ ﺑـﻪ درﺧﺘـﯽ ﺑﺮﺧـﻮرد ﮐـﺮد‪...‬ﻣـﺮگ را روﺑـﺮوی ﺧـﻮد‬

‫‪364‬‬

‫‪365‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻣﯿﺪﯾﺪ‪.‬ﻣﺤﺎﺻﺮه ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬ﻃﻠﺴﻤﻬﺎﯾﺶ را ﺑﻪ ﻃﺮف ﻧﺰدﯾﮏ ﺗﺮﯾﻦ ﻋﻨﮑﺒﻮت ﻓﺮﺳﺘﺎد اﻣـﺎ ﺑـﻪ‬
‫ﻣﺤﺾ ﺑﺮﺧﻮرد ﻋﻨﮑﺒﻮت ﻫﺎ وﺣﺸﯽ ﺗﺮ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫_ﺑﮑﺸﯿﺪش‪...‬‬
‫ﻧﺰدﯾﮏ ﺗﺮﯾﻦ ﻋﻨﮑﺒﻮت ﺧﻮد را روی ﻫﺮی اﻧﺪاﺧﺖ ‪.‬ﻫﺮی ﺟﺎﺧﺎﻟﯽ داد اﻣﺎ ﮔﯿﺮ دوﻣﯽ اﻓﺘﺎد‬
‫‪.‬ﺑﺎ ﻃﻠﺴﻤﯽ ﭘﺎی دوﻣﯽ را ﮐﻨﺪ‪.‬ﻋﻨﮑﺒﻮت زوزه ای ﮐﺸﯿﺪ و ﻫﺮی را اﻧﺪاﺧﺖ ﺳﻮﻣﯿﻦ ﻫﯿﻮﻻ‬
‫ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺘﯽ ﻋﺠﯿﺐ ﻫﺮی را ﺑﺮ زﻣﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ‪.‬ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ ﭼﻬﺎرﻣﯿﻦ ﻋﻨﮑﺒﻮت دﺳـﺘﺶ ﺑـﻪ‬
‫ﻫﺮی ﺑﺮﺳﺪ ﺑﺎراﻧﯽ از ﺗﯿﺮ ﺑﺮ ﺳﺮش ﺑﺎرﯾﺪن ﮔﺮﻓﺖ‪,‬ﺳﺎﻧﺘﻮرﻫﺎ از ﻫﻤـﻪ ﻃـﺮف ﺣﻤﻠـﻪ ﮐـﺮده‬
‫ﺑﻮدﻧﺪ‪....‬ﭼﻨﺪﯾﻦ ﻋﻨﮑﺒﻮﺗﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻫﺮی ﻧﺰدﯾﮏ ﺗﺮ ﺑﻮدﻧﺪ ﺑﺮزﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎدﻧﺪ‪,‬ﻫﺮی ﺑـﻪ ﺳـﺨﺘﯽ‬
‫ﺧﻮدش را از ﻟﻪ ﺷﺪن زﯾﺮ ﻋﻨﮑﺒﻮت در ﺣﺎل ﺳﻘﻮﻃﯽ ﻧﺠﺎت دادو ﭼﻨـﺪ ﻋﻨﮑﺒـﻮت زﺧﻤـﯽ‬
‫ﺷﺪﻧﺪ‪...‬ﺑﻘﯿﻪ وﺣﺸﯿﺎﻧﻪ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮدﻧﺪ‪...‬در آن ﺷﻠﻮﻏﯽ درﺳﺖ ﻟﺤﻈﻪ ای ﮐﻪ ﯾـﮏ ﻋﻨﮑﺒـﻮت‬
‫ﻫﺮی را از ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻏـﺎﻓﻠﮕﯿﺮ ﮐـﺮد ‪...‬ﺿـﺮﺑﻪ ی ﺳـﻤﻬﺎی ﯾـﮏ ﺳـﺎﻧﺘﻮر او را ﺑـﺮزﻣﯿﻦ‬
‫اﻧﺪاﺧﺖ‪.‬‬
‫ﺑﻦ ﺟﻠﻮی ﻫﺮی اﯾﺴﺘﺎد‪:‬ﺳﻮار ﺷﻮ‪...‬‬
‫_ﭼﯽ؟!!! ‪..‬‬
‫ﺑﻦ ﺟﻔﺘﮑﯽ رواﻧﻪ ی ﻋﻨﮑﺒﻮت ﺑﻌﺪی ﮐﺮد‪:‬ﮔﻔﺘﻢ ﺳﻮار ﺷﻮ‪...‬‬
‫ﺑــﺎ وﺟــﻮد ﺑﺰرﮔــﯽ زﯾــﺎد ﻋﻨﮑﺒــﻮت ﻫــﺎ ‪ ,‬ﺳــﺎﻧﺘﻮرﻫﺎ ﻧﻘﻄــﻪ ﺿــﻌﻒ آﻧﻬــﺎ را ﭘﯿــﺪا ﮐــﺮده‬
‫ﺑﻮدﻧﺪ‪...‬درﺳﺖ ﺑﻪ ﻧﻘﻪ ی ﺧﺎﺻﯽ از ﺑﺪن ﻋﻨﮑﺒﻮﺗﻬﺎ ﺿﺮﺑﻪ ﻣﯿﺰدﻧﺪ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﻃﻠﺴﻢ ﺳﻮزاﻧﻨﺪه را ﺑﻪ ﻋﻨﮑﺒﻮت ﺑﺰرﮔﯽ زد‪:‬وﻟﯽ‪...‬ﻣﮕﻪ‪...‬ﻣﮕﻪ‪...‬‬
‫ﺑﻦ داد زد‪:‬ﻣﯿﺎی ﯾﺎ ﻣﯿﺨﻮای ﺑﻤﯿﺮی؟‬

‫‪365‬‬

‫‪366‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﻣﻌﻄﻞ ﻧﮑﺮد ‪,‬ﯾﺎل ﺳﺎﻧﺘﻮر را ﮔﺮﻓﺖ و ﭘﺸﺖ او ﭘﺮﯾﺪ ‪.‬ﺑﻦ ﺑﻪ ﺗﺎﺧﺖ از وﺳـﻂ ﺟﻨﮕـﯽ‬
‫ﮐﻪ اوج ﻣﯿﮕﺮﻓﺖ ﮔﺬﺷﺖ و ﺑﻪ ﻋﻤﻖ ﺟﻨﮕﻞ رﻓﺖ‪,‬ﺑﻌﺪ از ﯾﮏ ﺳﺎﻋﺖ در ﺟﺎﯾﯽ ﮐـﻪ ﻫـﺮی‬
‫ﺷﮏ داﺷﺖ ﭘﺎی ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ ﻫﻢ ﺑﻪ آﻧﺠﺎ رﺳﯿﺪه ﺑﺎﺷﺪ‪...‬ﺑﻦ اﯾﺴﺘﺎد‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ آراﻣﯽ از ﭘﺸﺖ او ﭘﺎﯾﯿﻦ ﭘﺮﯾﺪ‪:‬ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ‪...‬ﺗﻮ ﺟﻮﻧﻤﻮ ﻧﺠﺎت دادی‪..‬‬
‫ﺳﺎﻧﺘﻮر ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد‪:‬ﻣﻬﻢ ﻧﯿﺴﺖ اﻧﺴﺎن‬
‫_اﻣﺎ‪...‬ﺷﻤﺎ‪....‬ﻣﯿﺪوﻧﻢ ﮐﻪ اﯾﻦ ﮐﺎرو ﻧﻨﮓ ﻣﯿﺪوﻧﯿﻦ‬
‫ﺑﺮای اوﻟﺒﻦ ﺑﺎر ﺳﺎﻧﺘﻮر ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪ :‬ﻧﻪ در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﮐـﺴﯽ ﮐـﻪ ﺟﻮﻧﻤـﻮ ﻧﺠـﺎت ﺑـﺪه‪...‬ازت‬
‫ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ ﻫﺮی ﭘﺎﺗﺮ‪.‬‬
‫درﺳﺖ در ﻫﻤﯿﻦ وﻗﺖ ﺻﺪای ﺳﻤﻬﺎی ﻣﺘﻌﺪدی ﺑﻪ ﮔﻮش رﺳﯿﺪ ‪.‬ﺻﺪﻫﺎ ﺳﺎﻧﺘﻮر از ﻻﺑـﻼی‬
‫درﺧﺘﻬﺎ ﺑﯿﺮون آﻣﺪﻧﺪ‪.‬ﻫﺮی ﺗﺎ آن روز اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻧﺘﻮر ﯾﮏ ﺟﺎ ﻧﺪﯾﺪه ﺑﻮد‪.‬ﺑﯿﻦ آﻧﻬـﺎ ﭼﻨـﺪ‬
‫ﺳﺎﻧﺘﻮر ﻣﺎده و ﮐﺮه ﺳﺎﻧﺘﻮر ﻫﻢ دﯾﺪه ﻣﯿﺸﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻣﮕﻮرﯾﻦ ﺟﻠﻮ آﻣﺪ و ﺑﺎ ﺻﺪای ﺑﻠﻨﺪی رو ﺑﻪ ﺑﻘﯿﻪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﺐ‪...‬اﻣﺸﺐ ﻫـﻢ ﺗﻌﺪادﯾـﺸﻮن رو‬
‫ﮐﺸﺘﯿﻢ‪...‬اﻣﺎ ﺑﺎزم ﺑﻬﺘﻮن ﻣﯿﮕﻢ از ﻫﻢ ﺟﺪا ﻧﺸﯿﻦ‪.‬ﺑـﻦ‪,‬ﺷـﺎﻧﺲ آوردی ‪,‬اﻣﯿـﺪوارم دﯾﮕـﻪ از‬
‫دﺳﺘﻮرات ﺳﺮﭘﯿﭽﯽ ﻧﮑﻨﯽ‪.‬‬
‫ﺑﻦ ﺳﺮش را ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ ‪.‬‬
‫ﻣﮕﻮرﯾﻦ ﮐﻪ ﺗﺎزه ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺣﻀﻮر ﻫﺮی ﺷﺪه ﺑﻮد اﺧﻤﯽ ﮐﺮد‪:‬و ﺗﻮ اﻧﺴﺎن‪...‬ﮔﻔﺘـﻪ ﺑـﻮدم ﮐـﻪ‬
‫دﯾﮕﻪ ﺑﻪ ﺟﻨﮕﻞ ﻣﺎ ﻧﯿﺎ‪...‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل ﺗﻮ ﺟﻮن ﺑﻦ رو ﻧﺠﺎت دادی ‪...‬از ﮐﻤﮑﺖ ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﮐﻪ ﺗﺎزه اﺣﺴﺎس اﻣﻨﯿﺖ ﻣﯿﮑﺮد ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ از ﺷﻤﺎ ﺗﺸﮑﺮ ﮐـﻨﻢ‪.‬اﮔـﻪ ﮐﻤـﮏ ﺷـﻤﺎ‬
‫ﻧﺒﻮد زﻧﺪه ﻧﻤﯽ ﻣﻮﻧﺪم‪.‬‬

‫‪366‬‬

‫‪367‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻣﮕﻮرﯾﻦ ﻣﻐﺮوراﻧﻪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻗﺒﻼ ﺑﻬﺖ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮدم ﻫﺮی ﭘﺎﺗﺮ‪,‬ﺑﻪ اﯾﻦ ﺟﻨﮕﻞ ﻧﯿﺎ‪...‬اﺗﻔﺎﻗﺎت اﯾﻨﺠـﺎ‬
‫ﻗﺎﺑﻞ ﭘﯿﺶ ﺑﯿﻨﯽ ﻧﯿﺴﺖ ‪.‬ﺿﻤﻨﺎ ﻣﺎ ﺑـﺮای ﮐﻤـﮏ ﺑـﻪ ﺗـﻮ ﻧﯿﻮﻣـﺪﯾﻢ ‪.‬اﯾـﻦ ﺟﻨـﮓ ﻣـﺎ و اون‬
‫ﻫﯿﻮﻻﻫﺎی ﻗﺎﺗﻠﻪ‪.‬ﻫﺮ ﮐﯽ ﺑﺮ ﻋﻠﯿﻪ اوﻧﺎ ﺑﺎﺷﻪ ﺑﺎ ﻣﺎﺳﺖ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﮐﻪ ﺑﺎ آﻧﭽﻪ در ﺑﺮﺧﻮرد ﺳﺎﻧﺘﻮرﻫﺎ ﺑﺎ آﻣﺒﺮﯾﺞ دﯾﺪه ﺑﻮد ﺑﺎ دﻗﺖ ﮐﻠﻤـﺎﺗﺶ را اﻧﺘﺨـﺎب‬
‫ﻣﯿﮑﺮد ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻠﻪ درﺳﺘﻪ‪....‬ﺣﻖ ﺑﺎش ﻣﺎﺳﺖ‪.‬وﻟﯽ ﺷﻤﺎ‪....‬ﻣﻨﻈﻮرم اﯾﻨـﻪ ﮐـﻪ‪....‬ﺷـﻤﺎ ﻣﯿﺘـﻮﻧﯿﻦ‬
‫آﯾﻨﺪه رو ﺑﺒﯿﻨﯿﻦ‪.‬ﭘﺲ ﺑﺎﯾﺪ اﺗﻔﺎﻗﺎت رو ﺑﺪوﻧﯿﻦ‪...‬‬
‫ﻣﮕﻮرﯾﻦ ﺑﺎ اﻓﺘﺨﺎر ﺳﺮش را ﺗﮑﺎﻧﯽ داد‪:‬اﻟﺒﺘﻪ ﻣﺎ از روی آﺳـﻤﺎن آﯾﻨـﺪه رو ﻣﯿﺒﯿﻨـﯿﻢ‪.‬اﻣـﺎ‬
‫ﻣﺪﺗﯿﻪ ﮐﻪ آﺳﻤﺎن ﺗﯿﺮه و ﺗﺎره ‪ ...‬ﻣﻮﺟﻮدات ﺳﯿﺎه در اﻃﺮاف ﺟﻨﮕﻞ رﻓﺖ و آﻣﺪ دارن‪...‬ﻫﻮا‬
‫ﻣﻪ آﻟﻮده‪....‬آﯾﻨﺪه ﻧﺎﻣﺸﺨﺼﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺮای ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑﻪ ﯾﺎد ﭘﯿﺸﮕﻮﯾﻬﺎی ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﺗﺮﯾﻼﻧﯽ اﻓﺘﺎد و ﻟﺒﺨﻨـﺪی زد‪ .‬درﺳـﺖ‬
‫در ﻫﻤﯿﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﺷﯿﻬﻪ ی دردﻧﺎﮐﯽ ﺑﻪ ﮔﻮش رﺳﯿﺪ ‪ ,‬ﺳﺎﻧﺘﻮر ﺳﻔﯿﺪ زﯾﺒﺎﯾﯽ زﺧﻤﯽ و ﺧﻮﻧﯿﻦ‬
‫از ﻻی درﺧﺘﺎن ﺟﻠﻮ آﻣﺪ‪.‬ﮔﻠﻪ ی ﺳﺎﻧﺘﻮر ﻫﺎ وﺣﺸﺖ زده دوره اش ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬ﭼﻨﺪ زﺧﻢ ﻋﻤﯿﻖ‬
‫ﺑﺮداﺷﺘﻪ ﺑﻮد و ﻗﺪرت ﺣﺮﮐﺖ ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬ﻧﺎﻟﻪ ای ﮐﺮد و ﺑﺮزﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻧﺎﺧﻮدآﮔﺎه ﺑﻪ ﻃﺮﻓﺶ دوﯾﺪ‪.‬زﺧﻤﻬﺎﯾﺶ ﻋﻤﯿﻖ ﺑﻮدﻧﺪ و ﺑﻪ ﺷﺪت ﺧﻮﻧﺮﯾﺰی داﺷﺖ‪.‬‬
‫ﺑﻦ ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﺳﺮش را ﺗﮑﺎﻧﯽ داد‪:‬ﮐﺎری از ﻣﺎ ﺑﺮ ﻧﻤﯿﺎد ‪.‬اون ﻣﯿﻤﯿﺮه‪.‬‬
‫ﺳﺎﻧﺘﻮرﻫﺎ ﺑﺎ ﻏﻢ و اﻧﺪوه ﺳﺮ ﺗﮑﺎن دادﻧﺪ و از او دور ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺣﯿﺮت زده ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﻣﯿﺨﻮاﯾﻦ ﺗﻨﻬﺎش ﺑﺬارﯾﻦ؟ﺷﻤﺎ ﻧﺒﺎﯾﺪ اﯾﻦ ﮐﺎرو ﺑﮑﻨﯿﻦ‪.‬‬
‫_ﺑﻪ ﻣﺎ ﻧﮕﻮ ﭼﯿﮑﺎر ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮑﻨﺒﻢ اﻧﺴﺎن ‪,‬درﻣﺎن ﻟﺌﻮ از دﺳﺖ ﻣﺎ ﺧﺎرﺟﻪ‪.‬ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ اون ﻣﺮﮔﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﯿﻦ ﺗﺮﮐﺶ ﮐﻨﯿﻦ‪...‬‬
‫ﺑﻦ ﺑﺎ ﺑﻐﺾ ﮔﻔﺖ‪:‬ﮐﺎری از ﻣﺎ ﺑﺮ ﻧﻤﯿﺎد ‪...‬اون ﻋﻨﮑﺒﻮﺗﻬﺎ ﺑﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﻫﺎ اﯾﻦ ﮐﺎرو ﮐﺮدن‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﭘﺮﺧﺎش ﮐﺮد‪:‬اﮔﻪ ﺧﻮدت ﺟﺎی اون ﺑﻮدی ﺑﺎزم اﯾﻨﻮ ﻣﯿﮕﻔﺘﯽ؟‬

‫‪367‬‬

‫‪368‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را در آورد و اوﻟﯿﻦ وردی را ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﻈـﺮش رﺳـﯿﺪ ﺑـﺮ زﻣـﯿﻦ‬
‫آورد‪:‬اﯾﭙﺴﯿﺴﮑﯽ‬
‫ﺧﻮﻧﺮﯾﺰی ﮐﻤﺘﺮ ﺷﺪ اﻣﺎ ﻗﻄﻊ ﻧﺸﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﺮاﻧﮑﺎرد ﺑﺰرﮔﯽ ﻇﺎﻫﺮ ﮐﺮد‪:‬ﺷﺎﯾﺪ از ﺷـﻤﺎ ﮐـﺎری ﺑـﺮ ﻧﯿـﺎد اﻣـﺎ از ﺧـﺎﻧﻢ‬
‫ﭘﺎﻣﻔﺮی ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺮﻣﯿﺎد‪.‬‬
‫ﺳﺎﻧﺘﻮر ﮐﻬﺮی ﭘﺮﺧﺎش ﮐﻨﺎن ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﻣﺎ از اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﮐﻤﮏ ﻧﻤﯿﮕﯿﺮﯾﻢ‪.‬‬
‫اﯾﻨﺒﺎر ﺻﺪای ﻫﺮی ﺑﺎﻻ رﻓﺖ‪:‬ﭼﺮا؟ﻣﮕﻪ ﻣﺎ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﺮای زﻧﺪه ﻣﻮﻧﺪن ﺑﻪ ﻫﻢ ﮐﻤﮏ ﮐﻨﯿﻢ؟‬
‫ﻣﮕﻮرﯾﻦ ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﺳﻢ ﺑﺮ زﻣﯿﻦ ﮐﻮﺑﯿﺪ‪:‬ﻣﺎ ﻧﻨﮓ ﮐﻤﮏ ﮔﺮﻓﺘﻦ از اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ را ﻧﻤﯿﭙﺬﯾﺮﯾﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﻏﺮﯾﺪ‪:‬ﺑﺒﯿﻨﻢ از ﻧﻈـﺮ ﺷـﻤﺎ ﻧﻨـﮓ ﭼﯿﻪ؟اﯾﻨﮑـﻪ از اﻧـﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑـﺮای ﻧﺠـﺎت‬
‫دوﺳﺘﺘﻮن ﮐﻤﮏ ﺑﮕﯿﺮﯾﻦ ﯾﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﺑﺬارﯾﻦ دوﺳﺘﺘﻮن ﺑﻤﯿﺮه؟ ﻫﻤﯿﻦ ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﭘﯿﺶ ﻣﻦ ‪ ,‬ﺑﻦ‬
‫رو و اون ﻣﻨﻮ ﻧﺠﺎت داد‪...‬وﮔﺮﻧﻪ اﻻن ﻫﺮ دو ﻣﻮن ﻣﺮده ﺑﻮدﯾﻢ‪.‬ﺗﺎ ﮐـﯽ ﻣﯿﺨـﻮاﯾﻦ ﺑﺨـﺎﻃﺮ‬
‫ﺧﻮدﺧﻮاﻫﯽ ﺗﻮن ﺧﻮدﺗﻮﻧﻮ ﺑﻪ ﮐﺸﺘﻦ ﺑﺪﯾﻦ؟‬
‫_ﻣﺎ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﯿﻢ ﺑﻪ اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﮐﻤﮏ ﮐﻨﯿﻢ‪.‬ﺗﻘﺪﯾﺮ ﻟﺌﻮ ﻫﻤﯿﻨﻪ…‬
‫ﻫﺮی ﭘﻮزﺧﻨﺪی زد‪:‬ﺟﺪی‪....‬وﻟﯽ ﭼﻨﺪ ﺳﺎل ﭘﯿﺶ ﮐﻪ ﯾﻪ ﺳﺎﻧﺘﻮر ﺟﻮن ﻣﻨﻮ ﻧﺠﺎت داد ﺧﻮدت‬
‫ﮔﻔﺘﯽ ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﯿﻤﺮدم‪...‬ﭘﺲ اﯾﻦ ﺑﻪ ﻗﻮل ﺗﻮ ﺗﻘﺪﯾﺮ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻐﯿﯿﺮه‪.‬اﮔـﻪ ﺷـﻤﺎ از ﮐﻤـﮏ‬
‫ﺟﺎدوﮔﺮا اﺳﺘﻔﺎده ﻣﯿﮑﺮدﯾﻦ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﮐﺸﺘﻪ ﻧﻤﯿﺪادﯾﻦ‪ ,‬ﻓﺎﯾﺮﻧﺰ از ﻫﻤﻪ ی ﺷﻤﺎ ﻋﺎﻗﻠﺘﺮه‪...‬‬
‫ﺳﺎﻧﺘﻮری ﻗﻬﻮه ای رﻧﮓ ﻧﻌﺮه ﮐﺸﯿﺪ‪:‬‬
‫_اﺳﻢ اون ﺧﺎﺋﻦ رو اﯾﻨﺠﺎ ﻧﺒﺮ‪,‬از اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺮو ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ‪...‬‬
‫ﻫــﺮی ﺑــﻪ ﺧــﺸﻢ ﺑﺮﮔــﺸﺖ و ﻓﺮﯾــﺎد زد‪:‬ﻗﺒــﻞ از اﯾﻨﮑــﻪ ﭼــﯽ؟!!! ﻃﺎﻗــﺖ ﺷــﻨﯿﺪن ﺣﻘﯿﻘﺘــﻮ‬
‫ﻧﺪارﯾﻦ؟ﺑﺎﺷﻪ وﻟﯽ ﺑﺪوﻧﯿﻦ اون از ﺷﻤﺎ ﻋﺎﻗﻠﺘﺮه ﭼﻮن ﻋﻠﯿﻪ ﭘﻠﯿﺪی ﺑﺎ ﻣﺎ ﻣﺘﺤـﺪ ﺷـﺪه‪.‬ﮔﻨـﺎه‬
‫اون ﻓﻘﻂ اﯾﻨﻪ ﮐﻪ ﻗﺒﻮل ﮐﺮد در ﻧﺒﻮد ﻣﻌﻠﻢ ﻣﺎ ﺑﻪ ﻣﺎ آﻣﻮزش ﺑﺪه‪....‬ﻣﻦ از اﯾﻨﺠﺎ ﻣﯿـﺮم اﻣـﺎ‬

‫‪368‬‬

‫‪369‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻟﺌﻮ رو ﻫﻢ ﺑﺎ ﺧﻮدم ﻣﯿﺒﺮم‪.‬ﻣﻦ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﻢ ﺑﺸﯿﻨﻢ و ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﺮدﻧﺶ ﺑﺎﺷﻢ‪....‬ﺑﻌﺪا اﮔـﻪ ﻏـﺮورش‬
‫اﺟﺎزه ﻧﺪاد ﻣﯿﺘﻮﻧﻪ ﺧﻮدﺷﻮ ﺑﮑﺸﻪ‪...‬‬
‫ﺻﺪاﻫﺎی ﺗﻬﺪﯾﺪآﻣﯿﺰی ﺑﯿﻦ ﺳﺎﻧﺘﻮرﻫﺎ ﺑﻠﻨﺪﺷﺪ ﻫﺮی ﮐﻢ ﮐﻢ ﻧﮕﺮان ﻣﯿﺸﺪ اﻣﺎ ﺳـﻌﯽ ﻣﯿﮑـﺮد‬
‫ﺧﻮد را ﻧﺒﺎزد ‪.‬در ﻫﺮ ﺣﺎل ﻧﻤﯿﺨﻮاﺳﺖ ﺑﻼﯾﯽ ﻣﺸﺎﺑﻪ آﻧﭽﻪ ﺑﺮ آﻣﺒﺮﯾﺞ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮد ﺑﺮ ﺳﺮش‬
‫ﺑﯿﺎﯾﺪ‪....‬ﻓﺮﯾﺎدﻫﺎی ﺧﺸﻤﮕﯿﻦ ﺳﺎﻧﺘﻮر ﻫﺎ اداﻣﻪ داﺷﺖ و ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻧﺘﻮر آﻣﺎده ی ﺣﻤﻠـﻪ ﺷـﺪﻧﺪ‬
‫‪.‬اﻣﺎ‪...‬‬
‫ﻓﺮﯾﺎد ﺳﺎﻧﺘﻮر ﭘﯿﺮ ﺳﯿﺎﻫﯽ آﻧﻬﺎ را ﻣﺘﻮﻗﻒ ﮐﺮد‪:‬ﺣﻖ ﺑﺎ اﻧﺴﺎﻧﻪ‪...‬اﯾﻦ ﮐﺎر ﺿﺮری ﻧﺪاره‪...‬‬
‫_اﻣﺎ ﻣﺎﯾﮑﯽ‬
‫_ﻣﺎﯾﮑﯽ ﺗﻮ ﭼﻮن ﺧﻮدت ﺗﻮﺳﻂ ﯾﻪ اﻧﺴﺎن ﻧﺠﺎت ﭘﯿﺪا ﮐﺮدی اﯾﻦ ﺣﺮﻓﻮ ﻣﯿﺰﻧﯽ‪.‬‬
‫ﺳﺎﻧﺘﻮر ﺳﯿﺎه ﺑﺎ وﻗﺎر ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد و ﯾﺎﻟﻬﺎی ﺑﺮاق را ﭘﺮﯾﺸﺎن ﮐـﺮد ﺑﻌـﺪ ﺑـﺎ ﺧـﺸﻢ ﻓﺮﯾـﺎد‬
‫زد‪:‬ﺑﻠﻪ‪,‬داﻣﺒﻠﺪور ﻣﻨﻮ ﻧﺠﺎت داد‪.‬اﻣﺎ ﻓﺮاﻣـﻮش ﻧﮑـﻦ دﻧـﯽ ‪,‬اﮔـﻪ ﮐﻤـﮏ اون ﻧﺒـﻮد ‪,‬ﺗـﻮ و‬
‫ﺑﺮادرﻫﺎت ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻪ دﻧﯿﺎ ﻧﻤﯽ اوﻣﺪﯾﻦ‪.‬‬
‫ﺳﺎﻧﺘﻮری ﮐﻪ دﻧﯽ ﻧﺎم داﺷﺖ ﺳﺎﮐﺖ ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﺳﺎﻧﺘﻮر ﺳﯿﺎه رو ﺑﻪ ﻫﺮی ﮐﺮد‪:‬اوﻧﻮ ﺑﺒﺮ اﻧﺴﺎن‪.‬ﻣﺎ ﺗﻮ رو ﺗﺎ ﻗﻠﻌﻪ ﻣﺸﺎﯾﻌﺖ ﻣﯿﮑﻨﯿﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻟﺒﺨﻨﺪی زد ‪:‬ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ ﻗﺮﺑﺎن‬
‫ﺑﻌﺪ ﺑﻪ آراﻣﯽ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪:‬وﯾﻨﮕﺎردﯾﻮم ﻟﻪ وی اوﺳﺎ‬
‫ﺑﺪن ﻟﺌﻮ از زﻣﯿﻦ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﺑﺎ ﺣﺮﮐﺖ ﻧﺮم ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻫﺮی ‪ ,‬ﺑـﻪ آراﻣـﯽ روی ﺑﺮاﻧﮑـﺎرد‬
‫ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬
‫ﺑﻦ ﺟﻠﻮ آﻣﺪ‪:‬ﻣﻦ ﻣﯿﺎرﻣﺶ‬
‫_ﭼﯽ؟‬
‫_ﺑﻦ ﭼﯿﮑﺎر ﻣﯿﮑﻨﯽ؟‬

‫‪369‬‬

‫‪370‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺑﻦ ﻓﺮﯾﺎد ﺳﺎﻧﺘﻮر ﻗﻬﻮه ای را ﺑﺎ ﻓﺮﯾﺎد ﺟﻮاب داد‪:‬ﻟﺌﻮ دوﺳﺖ ﻣﻨﻪ‪.‬زودﺑﺎش ﭘﺎﺗﺮ‬
‫ﻫﺮی ﻃﻨﺎﺑﯽ ﻇﺎﻫﺮ ﮐﺮد و ﺑﻪ ﺑﺮاﻧﮑﺎرد ﺑﺴﺖ‪.‬ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺖ ﺑﻌﺪ آﻧﻬﺎ ﺟﻠﻮی ﻗﻠﻌﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫در ﻣﺤﻮﻃﻪ ی ﺑﺎز ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ‪,‬رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺮان و ﺧﺴﺘﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌـﺪ‬
‫ﺻﺪاﯾﯽ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪوزﻣﯿﻦ زﯾﺮ ﺳﻢ ﻫﺎی ﺳﺎﻧﺘﻮر ﻫﺎ ﻟﺮزﯾﺪ‪.‬ﻟﺤﻈـﻪ ای ﺑﻌـﺪ در ﺑﺮاﺑـﺮ ﭼـﺸﻤﺎن‬
‫ﻣﺘﻌﺠﺐ آن دو ‪,‬ﻫﺮی ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﺳﯽ ﭼﻬﻞ ﺳﺎﻧﺘﻮر در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﺑﺪن ﺳﺎﻧﺘﻮر ﺳﻔﯿﺪی را روی‬
‫ﺑﺮاﻧﮑﺎرد ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد‪ ,‬از ﺟﻨﮕﻞ ﺧﺎرج ﺷﺪ ‪.‬‬
‫ﺟﻠﻮی ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ی ورودی ﻗﻠﻌﻪ ﻟﺌﻮ را روی زﻣﯿﻦ ﮔﺬاﺷﺖ و ﺑﻪ ﺳـﺮﻋﺖ ﺑـﻪ داﺧـﻞ ﻗﻠﻌـﻪ‬
‫دوﯾﺪ‪.‬‬

‫‪370‬‬

‫‪371‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻓﺼﻞ ﺏﻴﺴﺖ وﺷﺸﻢ‪ :‬اﺷﺘﺒﺎﻩ‬
‫ﺧﺎﻧﻢ ﭘﺎﻣﻔﺮی ﺗﻤﺎم ﺷﺐ ﺑﻪ درﻣﺎن ﻟﺌﻮ ﭘﺮداﺧﺖ و در آﺧﺮ ﺑﻪ روش ﺧـﻮدش ﺳـﺎﻧﺘﻮرﻫﺎ را‬
‫ﻣﺠﺒﻮر ﮐﺮد ﮐﻪ او را ﺗﺎ ﺑﻬﺒﻮد ﮐﺎﻣﻞ در ﻗﻠﻌﻪ ﺑﮕﺬارﻧﺪ و اﯾﻦ ﺑﺮای ﻓﺎﯾﺮﻧﺰ ﻓﺮﺻـﺖ ﺧـﻮﺑﯽ‬
‫ﺑﻮد‪.‬او ﺗﻤﺎم ﻣﺪت در درﻣﺎﻧﮕﺎه ﺑﻪ ﭘﺮﺳﺘﺎری از ﻟﺌﻮ ﻣﺸﻐﻮل ﺑﻮد و ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﺗﺮﯾﻼﻧـﯽ ﺑـﺎ‬
‫ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﮐﻼﺳﻬﺎ را اداره ﻣﯿﮑﺮد‪.‬‬
‫اﻟﺒﺘﻪ اﯾﻦ ﺑﺮای ﻫﺮﻣﯿﻮن ﭼﻨﺪان اﻣﯿﺪوار ﮐﻨﻨﺪه ﻧﺒﻮد‪,‬از ﻧﻈـﺮ او ﺗﺮﯾﻼﻧـﯽ و ﻓـﺎﯾﺮﻧﺰ ﻫـﺮ دو‬
‫ﺷﯿﺎد ﺑﻮدﻧﺪ وﻟﯽ از آﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﺳﺘﻔﺎده از راﻫﻨﻤﺎﯾﯽ ﻫـﺎی ﻫـﺮی و رون ﺣﺎﻟـﻪ ی‬
‫ﭘﯿﺸﮕﻮﯾﯽ اش ﻗﻮی ﺗﺸﺨﯿﺺ داده ﺷﺪه ﺑﻮد راﺣﺖ ﺗﺮ ﮐﻼﺳﻬﺎ را ﺗﺤﻤﻞ ﻣﯿﮑﺮد‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻫﺮ روز ﺑﻪ درﻣﺎﻧﮕﺎه ﺳﺮ ﻣﯿﺰد و ﺑﻪ زودی ﺑﺎ ﻟﺌﻮ ﺻﻤﯿﻤﯽ ﺷﺪ‪.‬ﺑﻼﺧﺮه روز ﺑﺎزﮔﺸﺖ‬
‫ﻟﺌﻮ ﺑﻪ ﺟﻨﮕﻞ رﺳﯿﺪ و ﺳﺎﻧﺘﻮر ﻫﺎ ﺑﺮای ﺑﺮدن او آﻣﺪﻧﺪ‪,‬ﻓﺎﯾﺮﻧﺰ ﻏﻤﮕﯿﻦ و ﻧﺎراﺣـﺖ ﺳـﺎﻧﺘﻮر‬
‫ﺳﻔﯿﺪ را ﺑﺪرﻗﻪ ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺗﺎ ﺟﻠﻮی ﺟﻨﮕﻞ ﻟﺌﻮ را ﻫﻤﺮاﻫﯽ ﮐﺮد‪.‬‬
‫در اﯾﻦ ﺑﯿﻦ ﺳﺎﻧﺘﻮر ﺳﯿﺎه رو ﺑﻪ ﻫﺮی ﮐﺮد ‪:‬ﺧﺐ ﭘﺎﺗﺮ‪,‬از ﮐﻤﮑﺖ ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ‪.‬‬
‫_ﻗﺎﺑﻠﯽ ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬ﺧﻮﺷﺤﺎل ﻣﯿﺸﻢ ﺑﺘﻮﻧﻢ ﺑﺎزم ﮐﻤﮑﯽ ﺑﮑﻨﻢ‪ .‬ﺗﻮ اﯾﻦ ﺷﺮاﯾﻂ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﻫﻢ ﮐﻤﮏ‬
‫ﮐﻨﯿﻢ‪.‬‬
‫_ﺣﻖ ﺑﺎ ﺗﻮﺋﻪ‪.‬در ﻫﺮ ﺣﺎل ﺑﺎ وﺟﻮد اون ﻫﯿﻮﻻﻫﺎی وﺣﺸﯽ ‪,‬ﺑﺰودی ﺗﻌﺪاد ﺑﯿـﺸﺘﺮی از ﮔﻠـﻪ‬
‫ﺻﺪﻣﻪ ﻣﯿﺒﯿﻨﻦ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﭼﺮا اوﻧﺎ رو از ﺑﯿﻦ ﻧﻤﯿﺒﺮﯾﻦ؟‬
‫_ﺗﻌﺪادﺷﻮن ﺧﯿﻠﯽ زﯾﺎده‪.‬ﻣﺎ ﻗﺪرت ﻣﻘﺎﺑﻠﻪ رو ﻧﺪارﯾﻢ‪.‬‬
‫‪371‬‬

‫‪372‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﻓﮑﺮی ﮐﺮد ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ ﻓﮑﺮش را ﻃﻮری ﺑﺮزﺑﺎن آورد ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﺎﻧﺘﻮر ﭘﯿﺮ ﺑﺮﻧﺨﻮرد‪:‬ﻣﺎ‬
‫ﻫﻢ ﺑﺎﻫﺎﺷﻮن ﻣﺸﮑﻞ دارﯾﻢ‪ ,‬ﺷﻨﯿﺪم ﺳﺎﮐﻨﺎن ﺟﻨﮕﻞ رو ﻗﺘﻞ ﻋـﺎم ﻣﯿﮑـﻨﻦ‪.‬ﺷـﺎﯾﺪ ﺑﺘـﻮﻧﯿﻢ ﺑـﺎ‬
‫ﮐﻤﮏ ﻫﻢ ﺷﺮﺷﻮﻧﻮﮐﻢ ﮐﻨﯿﻢ‬
‫ﭼﺸﻤﺎن ﺳﺎﻧﺘﻮر ﭘﯿﺮ ﺑﺮﻗﯽ زد‪:‬ﻣﯿﺘﻮﻧﯿﻦ رو ﮐﻤﮏ ﻣﺎ ﺣﺴﺎب ﮐﻨﯿﻦ‪,‬ﻫﺮی ﭘﺎﺗﺮ‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ ﺳﺮﮐﯽ ﮐﺸﯿﺪ‪:‬ﻣﻦ ﻓﺎﯾﺮﻧﺰ رو اﯾﻦ اﻃﺮاف ﻧﻤﯽ ﺑﯿﻨﻢ‪.‬‬
‫_داﺧﻞ ﻣﺤﻮﻃﺲ‪...‬ﺧﯿﻠﯽ دوﺳﺖ داﺷﺖ ﺷﻤﺎ رو ﺑﺒﯿﻨﻪ اﻣﺎ‪....‬‬
‫ﻣﮕﻮرﯾﻦ از ﮐﻨﺎر ﻟﺌﻮ ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬ﻣﺎ ﻫﻢ ﻣﯿﺨﻮاﯾﻢ اوﻧﻮ ﺑﺒﯿﻨﯿﻢ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﺣﯿﺮت زده ﺑﻪ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻧﺘﻮری ﮐﻪ ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﻣﯿﮑﺮدﻧﺪ ﺧﯿﺮه ﺷﺪ‪:‬واﻗﻌﺎ؟!!!‬
‫_اﻟﺒﺘﻪ‪,‬ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﻢ اﯾﻦ دوره ی ﺟﺪاﯾﯽ ﺑﺮای ﻫﻤﻪ ی ﻣﺎ ﮐﺎﻓﯽ ﺑﺎﺷﻪ‪,‬ﻓﺎﯾﺮﻧﺰ ﻣﯿﺘﻮﻧﻪ ﺑﻪ ﺧﻮﻧﻪ‬
‫ﺑﺮﮔﺮده‪.‬‬
‫_ﺑﺎورم ﻧﻤﯿﺸﻪ‪....‬اﮔﻪ ﺑﺸﻨﻮه‪...‬ﻣﻦ ﻫﻤﯿﻦ اﻻن ﻣﯿﺮم دﻧﺒﺎش‬
‫_ﻧﻪ ﭘﺎﺗﺮ‪...‬ﺑﻬﺘﺮه ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﺮﯾﻢ دﻧﺒﺎﻟﺶ‪...‬اﻟﺒﺘﻪ اﮔﻪ از ﻧﻈﺮ ﺷﻤﺎ ورود ﮔﻠﻪ ﺑـﻪ ﻣﺤـﺪوده ﺗـﻮن‬
‫اﺷﮑﺎﻟﯽ ﻧﺪاره‪...‬‬
‫****************************************‬
‫ﺑﺎزﮔﺸﺖ ﻓﺎﯾﺮﻧﺰ ﺑﻪ ﺟﻨﮕﻞ ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﻫﻤﻪ ﺑﺎ اﺳﺘﻘﺒﺎل ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﺗﺮﯾﻼﻧﯽ روﺑﺮو ﺷﺪ‪.‬ﺳـﺎﻧﺘﻮر‬
‫ﮐﻬﺮ ﺑﺎ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ از ﻫﺮی ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ ﮐﺮد و ﻗﺒﻞ از رﻓـﺘﻦ ﮔﻔـﺖ‪:‬ﻫـﺮی ﭘـﺎﺗﺮ ‪...‬ﻣﻮﻓﻘﯿـﺖ‬
‫زﯾﺎدی رو ﺑﺮات ﻣﯿﺒﯿﻨﻢ‪.‬ﺑﺰودی ﺑﻪ آرزوی ﺑﺰرﮔﺖ ﻣﯿﺮﺳﯽ‪...‬ﺟﺴﺘﺠﻮﯾﯽ داری‪...‬ﺗﻮ ﻣﺤﻮﻃﻪ‬
‫ی ﻏﺮب ﻗﻠﻌﻪ دﻧﺒﺎﻟﺶ ﺑﮕﺮد‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﮐﻪ از ﺣﺮف او ﺳﺮ در ﻧﯿﺎورده ﺑﻮد اﯾﻦ را ﻧﻮﻋﯽ ﺗﺸﮑﺮ ﺣﺴﺎب ﮐﺮد‪:‬ﺑﺎﺷﻪ ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ‬
‫اﻣﺎ ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﺗﺮﯾﻼﻧﯽ ﺑﺎ اﺧﻢ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺮای آﺧﺮﯾﻦ ﺑﺎر ﺑﻬﺖ ﻣـﯿﮕﻢ ﻓـﺎﯾﺮﻧﺰ‪,‬اﯾـﻦ ﭘـﺴﺮ ﺑﺎﯾـﺪ‬
‫ﺷﯿﺶ ﺳﺎل ﭘﯿﺶ ﻣﯿﻤﺮد‪.‬‬

‫‪372‬‬

‫‪373‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻓﺎﯾﺮﻧﺰ ﺑﺎ ﺳﺮ ﺧﻮﺷﯽ ﺳﺮی ﺗﮑﺎن داد‪:‬ﺳﺎﻟﯽ ﺳﻪ ﺑﺎر ﭘﺮﻓﺴﻮر ﺗﺮﯾﻼﻧﯽ ﻋﺰﯾﺰ ‪ ,‬ﺑﻌﺪ ﺑﻪ آراﻣﯽ‬
‫در ﮔﻮش ﻫﺮی ﮔﻔﺖ‪:‬اون ﻫﯿﭽﯽ از ﭘﯿﺸﮕﻮﯾﯽ ﻧﻤﯿﺪوﻧﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻟﺒﺨﻨﺪی زد و ﻓﺎﯾﺮﻧﺰ ﺑﻪ ﺳﺮاغ ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل رﻓﺖ‪.‬‬
‫در ﻫﻤﯿﻦ زﻣﺎن ﺳﺎﻧﺘﻮر ﺳﻔﯿﺪ ﺑﻪ ﺳﺮاغ ﻫﺮی آﻣﺪ‪:‬ازت ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ ﻫﺮی‪,‬ﺗﻮ ﺟـﻮن ﻣﻨـﻮ ﻧﺠـﺎت‬
‫دادی‪.‬‬
‫_ﺣﺮﻓﺸﻢ ﻧﺰن‬
‫_ﻣﯿﺨﻮام ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻗﺪر داﻧﯽ ﻫﺪﯾﻪ ای ﺑﻬﺖ ﺑﺪم ‪.‬‬
‫_ﻧﯿﺎزی ﻧﯿﺴﺖ ﻟﺌﻮ ‪ ,‬ﻣﺎ ﺑﺎ ﻫﻢ دوﺳﺘﯿﻢ‪.‬‬
‫_درﺳﺘﻪ و اﯾﻦ ﻧﺸﺎﻧﻪ ی دوﺳﺘﯽ ﻣﻨﻪ‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ دﺳﺖ ﺑﺮد و ﭼﻨﺪ ﺗﺎر ﻣﻮ از ﯾﺎﻟﺶ ﺟﺪا ﮐﺮد‪:‬ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﻢ اﯾﻨﻮ ﻻزم داﺷﺘﯽ ﺑﺎﺷﯽ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻫﯿﺠﺎن زده ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬‬
‫_ﻫﯽ‪...‬ﺗﻮ ‪...‬از ﮐﺠﺎ ﻓﻬﻤﯿﺪی؟‬
‫ﺳﺎﻧﺘﻮر ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‬
‫_ﻣﻦ از آﯾﻨﺪه ﺧﺒﺮ دارم ‪...‬ﺑﮕﯿﺮش اﻣﺎ ﻫﻤﺸﻮ اﺳﺘﻔﺎده ﻧﮑـﻦ‪.‬دوﺳـﺘﺎﻧﺖ ﻫـﻢ ﺑﻬـﺶ ﻧﯿـﺎز‬
‫ﺧﻮاﻫﻨﺪ داﺷﺖ ‪...‬ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺎﺷﯽ‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﻣﻮی ﯾﺎل ﺳﺎﻧﺘﻮر را ﮔﺮﻓﺖ‪:‬ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ ﻟﺌﻮ‪....‬اﯾﻦ ﻫﺪﯾﻪ ی ﺑﺰرﮔﯽ ﺑﻮد‪...‬‬
‫************************************‬
‫ﺑﺎ رﺳﯿﺪن ژاﻧﻮﯾﻪ رﻓﺘﺎر ﻫﺮی ﺑﺮای رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻣﺮﻣـﻮزﺗﺮ ﻣﯿـﺸﺪ‪.‬او ﺻـﺒﺢ زودﺗـﺮ از‬
‫ﻫﻤﻪ ﺑﯿﺪار ﻣﯿﺸﺪ و ﺷﺐ ﺑﻌﺪ از ﻫﻤﻪ ﻣﯿﺨﻮاﺑﯿﺪ وﻇﯿﻔﻪ ی ﮔﺸﺖ زﻧﯽ ﺷﺒﺎﻧﻪ ا را ﺑﻪ دﯾﮕﺮان‬
‫ﻣﯿﺴﭙﺮد ‪,‬اﮐﺜﺰا ﺧﺴﺘﻪ اﻣﺎ راﺿﯽ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯿﺮﺳﯿﺪ‪.‬‬

‫‪373‬‬

‫‪374‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﻨﻮز ﻧﮕﺮان ﻫﺮی ﺑﻮدﻧﺪ اﻣﺎ ﻇﺎﻫﺮا ﮐـﺎری از آﻧﻬـﺎ ﺑـﺮ ﻧﻤـﯽ آﻣـﺪ‪.‬ﻣـﮏ‬
‫ﮔﻮﻧﮕﺎل ﻫﻢ ﻣﺜﻞ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﺷﻨﯿﺪن ﻣﺎﺟﺮا ذوق زده ﺷﺪه ﺑﻮد و ﺑﻪ آﻧﻬـﺎ ﮔﻔﺘـﻪ ﺑـﻮد ﻣـﺰاﺣﻢ‬
‫ﻫﺮی ﻧﺸﻮﻧﺪ‪.‬‬
‫وﻗﺘﯽ آن دو از دﻓﺘﺮ ﻣﺪﯾﺮ ﺧﺎرج ﺷﺪﻧﺪ ‪,‬رون ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺗﻮ ﯾﻪ ﮐﻢ ﻋﺠﯿﺐ ﻧﯿﺴﺖ؟!اﮔﻪ‬
‫ﻗﺒﻼﻫﺮی ﻣﯿﭙﺮﯾﺪ ﺟﻠﻮی ﺑﯿﺪ ﮐﺘﮏ زن ﺗﺎ ﺑﺮﮔﺎﺷﻮ ﺑﮑﻨﻪ ‪,‬اﺧﺮاج ﻣﯿﺸﺪ وﻟﯽ ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﺧﻮدﺷﻮ‬
‫ﻧﺎﻗﺺ ﮐﺮده ﺑﻪ روی ﺧﻮدﺷﻮن ﻧﻤﯿﺎرن‪.....‬ﻗﺒﻼ ﻣﯿﮕﻔﺘﻦ ﺗﻨﻬﺎش ﻧﺬارﯾﻦ اﻣﺎ ﺣـﺎﻻ ﻫـﺮ ﺷـﺐ‬
‫اﯾﻦ ور و اون وره ‪,‬اوﻧﻮﻗﺖ ﻣﯿﮕﻦ ﻣﺰاﺣﻤﺶ ﻧﺸﯿﻦ!!!!‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺳﺮی ﺑﻪ ﺗﺎﯾﯿﺪ ﺗﮑﺎن داد‪:‬ﻫﺮ ﭼﯽ ﻫﺴﺖ اوﻧﺎ ازش ﺑﺎ ﺧﺒﺮن وﻟـﯽ ﻧﻤﯿﺨـﻮان ﺑـﻪ ﻣـﺎ‬
‫ﺑﮕﻦ‪,‬اﻣﺎ رون‪,‬اﮔﻪ ﻫﺮی ﻓﮑﺮی داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻤﻮﻧﻪ‪.‬ﺑﻬﺘـﺮه ﺑـﺮﯾﻢ ﺳـﺮاﻏﺶ ‪...‬اون‬
‫ﺣﻖ ﻧﺪاره ﺑﺪون ﻣﺎ دﻧﺒﺎل دردﺳﺮ ﺑﺮه‪.‬‬
‫رون اﺧﻤﯽ ﮐﺮد و در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﻧﻘﺸﻪ را زﯾﺮ و رو ﻣﯿﮑﺮد ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬آﺧﻪ ﮐﺠﺎرﻓﺘﻪ؟ اﯾﻦ ﻧﻘـﺸﻪ‬
‫اﺻﻼ ﻧﺸﻮﻧﺶ ﻧﻤﯿﺪه!‬
‫ﺑﻌﺪ ﻏﺮ زد‪:‬اﯾﻦ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻫﻢ ﭘﺪر ﻣﺎرو در آورده ﺑﺎ اﯾﻦ ﺗﻤﺮﯾﻨﺎش‪...‬ﺣﺎﻻ ﻣﯿﻔﻬﻤﻢ ﭼـﺮا وﻗﺘـﯽ‬
‫ﻫﺮی از دﻓﺘﺮش ﺑﺮﻣﯿﮕﺸﺖ ﻣﺜﻞ ﺟﻨﺎزه ﻣﯿﺎﻓﺘﺎد‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ ﺑﻪ دوﺳﺖ ﭘﺴﺮش زد‪:‬ﺗﻮ از ﭘﺴﺶ ﺑﺮ ﻣﯿـﺎی رون ‪...‬ﻣﮕـﻪ اﯾﻨﮑـﻪ‬
‫ﺑﺨﻮای ﺟﻠﻮی ﻓﺮد و ﺟﺮج ﺑﻪ ﻧﺎﺗﻮاﻧﯿﺖ اﻗﺮار ﮐﻨﯽ‪...‬‬
‫رون اﺧﻤﯽ ﮐﺮد و دﺳﺘﺶ را دور ﮐﻤﺮ او ﺣﻠﻘﻪ ﮐﺮد‪:‬ﻫﺮﮔﺰ‪ ....‬ﻣﻦ ﺑﻼﺧـﺮه اﯾـﻦ دوره رو‬
‫ﺗﻤﻮم ﻣﯿﮑﻨﻢ‪ .‬و ﺻﻮرﺗﺶ را ﺑﻪ ﺻﻮرت ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﺰدﯾﮏ ﮐﺮد‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬ﭼﯿﺰی ﮐﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﻣﯿﺸﻪ اﯾﻨﺠـﻮری دوﺳـﺖ داﺷـﺘﻪ ﺑﺎﺷـﻢ ﻫﻤـﯿﻦ ﺳـﺮ‬
‫ﺳﺨﺘﯿﺘﻪ‪...‬‬

‫‪374‬‬

‫‪375‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫درﺳﺖ در ﻟﺤﻈﻪ ای ﮐﻪ رون ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ او را ﺑﺒﻮﺳﺪ دﺳﺖ رون را ﭘﺲ زد‪ :‬ﺗﺎ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ‬
‫ﻣﻦ ﻣﯿﺪوﻧﻢ ﻓﻘﻂ ﯾﻪ ﺟﺎ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﻧﻘﺸﻪ ی ﻏﺎرﺗﮕﺮ ﻧﺸﻮﻧﺶ ﻧﻤﯿﺪه‪.‬‬
‫************************************‬
‫ﺣﺪود ﺳﺎﻋﺖ ﺳﻪ ی ﺻﺒﺢ ﻫﺮی از ﺗﺨﺘﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪.‬دﺳﺖ در ﮐﺸﻮی ﭘﺎ ﺗﺨﺘﯽ اش ﮐـﺮد و‬
‫ﯾﮏ ﺗﮑﻪ ﮐﺎﻏﺬ ﭘﻮﺳﺘﯽ را در آورد‪,‬ﺷﻨﻠﺶ را ﭘﻮﺷﯿﺪ و ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ و ﮐﺎﻏﺬ ﭘﻮﺳﺘﯽ را در‬
‫ﺟﯿﺐ ﺷﻨﻠﺶ ﺟﺎ داد‪.‬ﯾﮏ ﺟﺮﻋﻪ از ﻣﻌﺠﻮن ﺿﺪ درد ﺧﺎﻧﻢ ﭘﺎﻣﻔﺮی ﺳـﺮ ﮐـﺸﯿﺪ ﺗـﺎ دردش‬
‫آرام ﺷﻮد‪,‬ﺑﻌﺪ آﻫﺴﺘﻪ از ﺧﺎﺑﮕﺎه ﺧﺎرج ﺷـﺪ و ﺑـﺎ رد ﺷـﺪن از دو‪ ,‬ﺳـﻪ در ﻣﺨﻔـﯽ ﺑـﻪ‬
‫ﺟﻐﺪداﻧﯽ رﺳﯿﺪ‪.‬ﻫﻤﺎﻧﻄﻮر ﮐﻪ ﺣﺪس ﻣﯿﺰد ﻫﺪوﯾﮓ ﺑﺮای ﺷﮑﺎر رﻓﺘـﻪ ﺑـﻮد ‪,‬ﺑﻨـﺎﺑﺮاﯾﻦ ﺑـﻪ‬
‫ﺳﺮاغ ﺟﻐﺪﻫﺎی ﻣﺪرﺳﻪ رﻓﺖ‪ .‬ﺟﻐﺪ ﻧﺮ ﺧﺎﮐﺴﺘﺮی رﻧﮕﯽ را اﻧﺘﺨﺎب ﮐـﺮدو ﻗﺒـﻞ از ﺑـﺴﺘﻦ‬
‫ﻧﺎﻣﻪ را ﯾﮏ ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﺧﻮاﻧﺪ‪.‬‬
‫روی ﭘﺎﮐﺖ ﻧﺎﻣﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد‪:‬ﭘﻨﺎهﮕﺎﻩ‪ -‬ﺁﻗﺎی ﭼﺎرﻟﺰ وﻳﺰﻟﯽ‬
‫ﭼﺎرﻟﯽ ﻋﺰﯾﺰ ﺳﻼم‬
‫ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﯽ ﺑﺘﻮﻧﯿﻢ ﺗﻌﻄﯿﻼت اﯾﻦ ﻫﻔﺘﻪ در ﻫﺎﮔﺰﻣﯿﺪ ﻫﻤﻮ ﺑﺒﯿﻨﯿﻢ؟ﻣﺴﺎﻟﻪ ی ﻣﻬﻤﯽ‬
‫ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎﻫﺎت در ﻣﯿﻮن ﺑﺬارم‪.‬‬
‫ﻗﺮﺑﺎن ﺗﻮ ﻫﺮی‬
‫ﻫﺮی ﻧﺎﻣﻪ راﺑﻪ ﭘﺎی ﺟﻐﺪ ﺑﺴﺖ و آﻧﺮا ﭘﺮواز داد‪.‬در راه ﺑﺮﮔﺸﺖ ﻣﺴﯿﺮش را ﺗﻐﯿﯿـﺮ داد و‬
‫ﺑﻪ ﻃﺒﻘﻪ ی ﻫﻔﺘﻢ رﻓﺖ‪.‬از ﺟﻠـﻮی ﻓﺮﺷـﯿﻨﻪ ی ﺑﺎرﻧﺎﺑـﺎس ﺑـﯽ ﻋﻘـﻞ ﮔﺬﺷـﺖ و وارد اﺗـﺎق‬
‫ﺿﺮورﯾﺎت ﺷﺪ‪.‬‬
‫اﯾﻨﺒﺎر اﺗﺎق ﺿﺮورﯾﺎت ﭘﺮ از اﻧﻮاع وﺳﺎﯾﻞ ﻣﻌﺠﻮن ﺳﺎزی ﺑﻮد و در ﮔﻮﺷﻪ ای از آن ﭘﺎﺗﯿﻞ‬
‫ﮐﻮﭼﮑﯽ ﺑﻪ آراﻣﯽ ﻣﯿﺠﻮﺷﯿﺪ‪.‬ﻫﺮی آﻫﺴﺘﻪ ﭘﺎﺗﯿﻞ را ﺑﻪ ﻫﻢ زد ‪,‬ﺑﻌﺪ ﭼﻨﺪ ﺑﺮگ ﺑﯿـﺪ ﮐﺘـﮏ‬
‫زن را ﺑﻪ آن اﺿﺎﻓﻪ ﮐﺮد‪...‬ﻣﺤﻠﻮل ﺷﯿﺮی رﻧﮓ ﺑﻪ رﻧﮓ ارﻏـﻮاﻧﯽ در آﻣـﺪ‪...‬ﻧﮕـﺎﻫﯽ ﺑـﻪ‬

‫‪375‬‬

‫‪376‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫دﺳﺘﻮر اﻟﻌﻤﻞ ﮐﺮد و ﻧﻔﺲ راﺣﺘﯽ ﮐﺸﯿﺪ‪,‬ﺗﺎ اﯾﻨﺠﺎ ﮐﺎرش درﺳـﺖ ﺑـﻮد‪.‬ﺑـﺎ ﺧـﺴﺘﮕﯽ ﺑﺎﻧـﺪ‬
‫دﺳﺘﺶ را ﺑﺎز ﮐﺮد ‪,‬اﺛﺮ زﺧﻢ ﻋﻤﯿﻘﯽ در آن ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﻣﯿﺨﻮرد ‪ ,‬ﺑﻠﻮزش را درآورد‪,‬ﺑـﺪﻧﺶ‬
‫وﺿﻌﯿﺖ ﺑﺪﺗﺮی داﺷﺖ‪.‬اﮔﺮ ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ ﺗﺎ ﺻﺒﺢ آﻧﺠﺎ ﺑﻤﺎﻧﺪ دﻗﯿﻘﺎ ﻣﯿﺪاﻧﺴﺖ ﭼﻪ ﻣﯿﺨﻮاﻫﺪ‪...‬‬
‫ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ اﻃﺮاﻓﺶ ﮐﺮد و در ذﻫﻦ ﺗﮑﺮار ﮐﺮد‪:‬ﺑﻪ ﯾﻪ وان ﭘـﺮ از ﻣﻌﺠـﻮن ﭼﻨﮕـﺎل ﻣﺮﺗﻠـﺐ‬
‫اﺣﺘﯿﺎج دارم‪.‬‬
‫ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ در ﮔﻮﺷﻪ ی اﺗﺎق ﯾﮏ وان ﭘﺮ از ﻣﺤﻠﻮل ﭼﻨﮕﺎل ﻣﺮﺗﻠـﺐ ﻇـﺎﻫﺮ ﺷـﺪ‪,‬ﻫـﺮی ﺑـﺎ‬
‫ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﺑﻪ درون آن ﻓﺮو رﻓﺖ‪...‬دراز ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺧﻮاﺑﺶ ﺑﺮد‪...‬‬
‫***************************************‬
‫ﻓﺮدا ﺻﺒﺢ زود از ﺧﻮاب ﺑﯿﺪار ﺷﺪ‪.‬ﻃﺒﻖ ﻣﻌﻤﻮل اول از ﻫﻤﻪ ﺑﻪ ﺳﺮاغ ﭘﺎﺗﯿﻞ رﻓﺖ ‪,‬ﻣﺤﻠﻮل‬
‫ارﻏﻮاﻧﯽ ﺑﻪ آراﻣﯽ ﻣﯿﺠﻮﺷﯿﺪ‪,‬از ﺷﯿﺸﻪ ی ﮐﻮﭼﮑﯽ در ﮐﻨﺎر ﮐﻤﺪ ﯾـﮏ ﺗـﺎر ﻣـﻮی ﺳـﭙﯿﺪ‬
‫ﺳــﺎﻧﺘﻮررا در آورد و آﻧــﺮا ﺑــﻪ ﯾــﮏ ﺗــﺎر ﻣــﻮی ﺧــﻮدش ﮔــﺮه زد و در ﻣﻌﺠــﻮن‬
‫اﻧﺪاﺧﺖ‪.‬ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﺨﺎر رﻗﯿﻘﯽ ﭘﺪﯾﺪ آﻣﺪ و ﻣﻌﺠﻮن ﻧﻘﺮه ای رﻧﮓ ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ آراﻣﯽ ﺷﻌﻠﻪ ی ﻣﻌﺠﻮن را ﺧﺎﻣﻮش ﮐﺮد و از آﻧﺠﺎ ﺧﺎرج ﺷـﺪ‪,‬ﻃﺒـﻖ ﻣﻌﻤـﻮل ﺑـﻪ‬
‫ﺗﻤﺮﯾﻦ ﮐﻮﯾﯿﺪﯾﭻ ﻧﺮﺳﯿﺪه ﺑﻮد‪,‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﯾـﮏ راﺳـﺖ ﺑـﻪ ﺳﺮﺳـﺮای ﺑـﺰرگ رﻓـﺖ‪.‬رون و‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻣﺸﻐﻮل ﺧﻮردن ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ‪,‬در ﮐﻨﺎر آﻧﻬﺎ ﻓﺮد ‪,‬ﺟـﺮج‪,‬ﺟﯿﻨـﯽ ‪,‬دﻣﻠـﺰا و دﯾـﻦ‬
‫ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ و ﻫﻤﻪ ﺧﺴﺘﻪ و ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯿﺮﺳﯿﺪﻧﺪ‪.‬ﻫﺮی ﮐﻨـﺎر رون ﻧﺸـﺴﺖ‪:‬ﺻـﺒﺢ‬
‫ﺑﺨﯿـﺮ ﺑﭽــﻪ ﻫــﺎ‪...‬ﭼـﯽ ﺷــﺪه؟ ﭼــﺮا اﯾﻨﻘـﺪر ﭘﮑــﺮﯾﻦ؟دﯾﻦ ﺑــﺎ ﻋـﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﮔﻔــﺖ‪:‬ﯾﻌﻨـﯽ ﺗــﻮ‬
‫ﻧﻤﯿﺪوﻧﯽ!!!؟!!!‬
‫_ﭼﯽ روﺑﺎﯾﺪ ﺑﺪوﻧﻢ؟‬

‫‪376‬‬

‫‪377‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫رون ﻣﺸﺘﺶ را روی ﻣﯿﺰ ﮐﻮﺑﯿﺪو ﺑﺎ ﻓﺮﯾﺎدی ﻋﻘﺪه ﻫﺎی ﭼﻨﺪ ﻫﻔﺘﻪ ی اﺧﯿـﺮ را ﺑـﺮ ﺳـﺮش‬
‫ﺧﺎﻟﯽ ﮐـﺮد‪:‬اﯾﻨﮑـﻪ ﭼﻨـﺪ روزه ﺳـﺮ ﺗﻤـﺮﯾﻦ ﻧﻤﯿـﺎی‪..‬اﯾﻨﮑـﻪ دﯾﮕـﻪ ﺑـﻪ ﮐﻮﯾﯿـﺪﯾﭻ اﻫﻤﯿـﺖ‬
‫ﻧﻤﯿﺪی‪...‬اﯾﻨﮑﻪ ﻣﻌﻠﻮم ﻧﯿﺴﺘﻦ ﭼﻪ ﻣﺮﮔﺘﻪ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺣﯿﺮت اﺑﺮوﯾﯽ ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ‪:‬ﻣﻨﻈﻮرت ﭼﯿﻪ رون؟!‬
‫_اﮔﻪ ﯾﻪ ﻧﮕﺎه ﺑﻪ ﺗﻘﻮﯾﻤﺖ ﺑﮑﻨﯽ ﻣﯿﻔﻬﻤﯽ‪.‬ﻧﮑﻨﻪ زﻣﺎن ﻫﻢ از دﺳﺘﺖ در رﻓﺘﻪ؟ﺑﺒﯿﻨﻢ ﻣﯿـﺪوﻧﯽ‬
‫ﭼﻘﺪر ﺑﻪ ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ی ﻧﻬﺎﯾﯽ ﮐﻮﯾﯿﺪﯾﭻ ﻣﻮﻧﺪه؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن دﺳﺖ رون را ﮐﺸﯿﺪ و او را ﺳﺮ ﺟﺎﯾﺶ ﻧﺸﺎﻧﺪ‪ :‬ﺑﺴﻪ رون‪,‬ﻫﻤﻪ ﻓﻬﻤﯿﺪن‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ اﻃﺮاف ﻧﮕﺎﻫﯽ ﮐﺮد ‪,‬ﻧﺼﻒ ﺳﺮﺳﺮا ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﺧﯿﺮه ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ و اﯾﻦ ﺷﺎﻣﻞ ﻫﺮ ﭼﻬﺎر‬
‫ﻣﯿﺰ ﮔﺮوه ﻫﺎ و اﺳﺎﺗﯿﺪ ﻫﻢ ﻣﯿﺸﺪ‪.‬ﺗﻮﻗﻊ داﺷﺖ ﻣﺜﻞ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﯾﺎ ﻟـﻮﭘﯿﻦ ﺟﻠـﻮی‬
‫ﺳﺮ و ﺻﺪا در ﺳﺮﺳﺮای ﺑﺰرگ را ﺑﮕﯿﺮﻧﺪ اﻣـﺎ آن دو ﺳـﺎﮐﺖ و ﺑـﯽ ﺧﯿـﺎل ﺑـﻪ او ﻧﮕـﺎه‬
‫ﻣﯿﮑﺮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﭼﯿﺰی ﻣﺜﻞ ﺑﺮق در ذﻫﻨﺶ ﭘﯿﭽﯿﺪ و ذﻫﻨﺶ ﺗﯿﺮ ﮐﺸﯿﺪ‪:‬او از وﻇﺎﯾﻔﺶ ﻏﺎﻓﻞ ﺷﺪه ﺑﻮد ‪,‬اﮔـﺮ‬
‫ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور ﺑﻪ اﺳﻼﯾﺘﺮﯾﻦ ﻣﯿﺒﺎﺧﺖ ﺗﻘﺼﯿﺮ او ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﺑﺎ ﻟﺤﻦ ﻋﺬرﺧﻮاﻫﺎﻧﻪ ای ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ‪,‬ﺑﺎور ﮐﻨﯿﻦ دﺳﺖ ﺧﻮدم ﻧﯿﺴﺖ‪.‬ﻣﻦ‪....‬ﯾﻪ ﮐـﻢ‬
‫ﺳﺮم ﺷﻠﻮﻏﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑـﺎ ﻧـﺎراﺣﺘﯽ ﺻـﺪاﯾﺶ را ﭘـﺎﯾﯿﻦ آورد ﺗـﺎ ﺑﮕـﻮش اﺳـﻼﯾﺘﺮﯾﻨﯽ ﻫـﺎی ﮐﻨﺠﮑـﺎو‬
‫ﻧﺮﺳﺪ‪:‬ﻣﻨﻈﻮرت ﭼﯿﻪ ﮐﻪ دﺳﺖ ﺧﻮدت ﻧﯿﺴﺖ؟ﻫﺮی ﺗﻮ داری ﻣﺎ رو ﻧﺎاﻣﯿﺪ ﻣﯿﮑﻨﯽ‪.‬‬
‫ﺷﺎﯾﺪ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ در آن ﻟﺤﻈﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﻌﻨﯽ اﺻﻠﯽ ﺣﺮف ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧـﺸﺪ اﻣـﺎ ﻫـﺮی از ﻧﮕـﺎه‬
‫اﻋﻀﺎی ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪ ﺑﺤﺚ آﻧﻬﺎ ﺑﻮدﻧـﺪ و ﻧـﯿﺶ ﻫـﺎی ﺑـﺎز اﺳـﻼﯾﺘﺮﯾﻨﯽ ﻫـﺎ)ﺣﺘـﯽ‬
‫ﻣﺎﻟﻔﻮی ﮐﻪ ﺷﻔﺎدﻫﻨﺪه ﻫﺎ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ رﻧـﮓ ﻣﻮﻫـﺎﯾﺶ را از ﻧـﺎرﻧﺠﯽ ﺗﻐﯿﯿـﺮ دﻫﻨـﺪ و‬
‫ﺷﺒﺎﻫﺖ زﯾﺎدی ﺑﻪ ﺗﺎﻧﮑﺲ ﭘﯿﺪا ﮐﺮده ﺑﻮد(ﺑﺨﻮﺑﯽ ﻣﻌﻨﺎی آن را ﻣﯿﻔﻬﻤﯿﺪ‪.‬‬
‫‪377‬‬

‫‪378‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_ﺑﺎﺷﻪ‪,‬ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ‪...‬ﺑﻬﺘﻮن ﻗﻮل ﻣﯿﺪم ﮐﻪ ﺑﻪ ﮐﺎرام ﯾﻪ ﺳﺮ و ﺳﺎﻣﻮﻧﯽ ﺑﺪم ‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻧﯿﺸﺨﻨﺪ ﺷﺎد اﺳﻼﯾﺘﺮﯾﻨﯽ ﻫﺎ اﺿﺎﻓﻪ ﮐﺮد‪:‬دﯾﺮوز ﺑـﺎ ﭘﺮوﻓـﺴﻮر ﻟـﻮﭘﯿﻦ ﺣـﺮف‬
‫زدم ‪.‬از اﻣﺮوز ﺑﻌﺪ از ﻇﻬﺮ ﺗﺎ ﯾﻪ ﻫﻔﺘﻪ زﻣﯿﻦ ﮐﻮﯾﯿﺪﯾﭻ ﺑﻌـﺪ از ﻇﻬﺮﻫـﺎ در اﺧﺘﯿـﺎر ﻣﺎﺳـﺖ‬
‫‪.‬ﻗﻮل ﻣﯿﺪم ﺗﻮ اﯾﻦ ﺑﺎزی ﻧﺎﺑﻮدﺷﻮن ﮐﻨﯿﻢ‪.‬‬
‫ﭼﻬﺮه ی ﮔﺮﯾﻔﻨﺪوری ﻫﺎ ﺑﺎز ﺷﺪ و ﭼﻬﺮه ی اﺳﻼﯾﺘﺮﯾﻨﯽ ﻫﺎ در ﻫﻢ رﻓﺖ‪.‬ﻫﺮی ﭼﺸﻤﮏ ﺷﺎد‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ را ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪی ﺟﻮاب داد‪.‬‬
‫_ﻫﺮی ﺗﻮ داری ﭼﯿﮑﺎر ﻣﯿﮑﻨﯽ؟‬
‫درﺳﺖ در ﻫﻤﯿﻦ ﻟﺤﻈﻪ دﺳﺘﻪ ی ﺟﻐﺪﻫﺎ از ﭘﻨﺠﺮه ﻫﺎ وارد ﺷﺪﻧﺪ‪ ,‬در ﺷـﻠﻮﻏﯽ ورود ﺟﻐـﺪ‬
‫ﻫﺎ ﻫﺮی از ﺟﻮاب دادن ﺑﻪ رون ﻃﻔﺮه رﻓﺖ‪,‬ﺗﻌﺪادی ژاﻣﺒـﻮن ﺑـﺮای ﺧـﻮدش ﮐـﺸﯿﺪ و ﺑـﺎ‬
‫ﺧﯿﺎل راﺣﺖ ﻣﺸﻐﻮل ﺧﻮردن ﺷﺪ ﮐﻪ ﯾﮏ ﻧﺎﻣﻪ روی ﺳﺮش اﻓﺘﺎد‪.‬‬
‫ﺳﺮش را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد ‪,‬ﺟﻐﺪی ﻗﻬﻮه ای رﻧﮓ ﭘﺮواز ﮐﻨﺎن از ﭘﻨﺠﺮه ﺧﺎرج ﻣﯿﺸﺪ‪.‬‬
‫رون ﻧﺎﻣﻪ را ﺑﺮداﺷﺖ‪:‬ﺧﻂ ﭼﺎرﻟﯿﻪ!!! ﺑﺒﯿﻨﻢ ﻫﺮی ﺗﻮ ﺑﺮای ﭼﺎرﻟﯽ ﻧﺎﻣﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﻮدی؟‬

‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﺑﺮﮔﺸﺖ ‪:‬آره ‪...‬اﻣﺎ ﻧﻤﯿﺪوﻧﺴﺘﻢ اﯾﻨﻘﺪر زود ﺑﻬﺶ ﻣﯿﺮﺳﻪ‪.‬‬
‫ﺟﺮج ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬آﺧﻪ ﭼﺎرﻟﯽ ﺗﻮ ﻫﺎﮔﺰﻣﯿﺪه ‪.‬داره ﺑﻪ ﮐﺎراﮔﺎﻫﺎ ﮐﻤﮏ ﻣﯿﮑﻨﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ اﺷﺘﯿﺎق ﻧﺎﻣﻪ را ﺑﺎز ﮐﺮد‪:‬‬
‫ﻫﺮی ﻋﺰﯾﺰ‬
‫ﭘﯿﻐﺎﻣﺖ رو درﯾﺎﻓﺖ ﮐﺮدم‪.‬ﯾﮑﺸﻨﺒﻪ ﺳﺎﻋﺖ ﻧـﻪ ﺻـﺒﺢ در ﺳـﻪ دﺳـﺘﻪ ﺟـﺎرو ﻣﻨﺘﻈـﺮت‬
‫ﻫﺴﺘﻢ‬
‫ﻗﺮﺑﺎن‬
‫ﺗﻮ ﭼﺎرﻟﯽ‬

‫‪378‬‬

‫‪379‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫رون ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺗﻮ ﺑﺎ ﭼﺎرﻟﯽ ﻗﺮار داری؟‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ اﺷﺘﻬﺎ ﮔﺎزی ﺑﻪ ژاﻣﺒﻮﻧﺶ زد‬
‫_ا‪...‬آره‪,‬ﻣﯿﺨﻮام ازش ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﺳﻮال ﺑﭙﺮﺳﻢ‪.‬‬
‫_از ﭼﺎرﻟﯽ!؟ ‪...‬اون ﻓﻘﻂ درﺑﺎره ی اژدﻫﺎ ﻫﺎ ﻣﯿﺪوﻧﻪ‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺳﺮﺧﻮﺷﯽ ﺟﻮاب داد‪:‬ﻣﻨﻢ در ﻫﻤﻮن ﻣﻮرد ﺳﻮال داﺷﺘﻢ‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن را ﺗﻨﻬﺎ ﮔﺬاﺷﺖ‪.‬ﻫﻨﻮز از در ﺳﺮﺳﺮا ﺧﺎرج ﻧﺸﺪه‬
‫ﺑﻮد ﮐﻪ دﺳﺘﯽ راﻫﺶ را ﺳﺪ ﮐﺮد‪:‬ﮐﺠﺎ؟‬
‫_رون !ﻣﻨﮑﻪ ﻣﻌﺬرت ﺧﻮ‪.‬اﺳﺘﻢ‬
‫_اون ﺑﺮای ﺗﯿﻢ ﮐﻮﯾﯿﺪﯾﭻ ﺑﻮد‪.‬‬
‫_ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮب رﻓﯿﻖ ﺑﯿﺨﯿﺎل ﺷﻮ‪.‬‬
‫_ﺑﺒﯿﻦ ﻫﺮی‪,‬ﻣﺎ ﺗﺎ ﻧﻔﻬﻤﯿﻢ ﺗﻮ ﭼﻪ ﻣﺮﮔﺘﻪ دﺳﺖ ﺑﺮ ﻧﻤﯿﺪارﯾﻢ‪.‬‬
‫_ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺗﻮ ﮐﻪ ﻣﻨﻄﻘﯽ ﺗﺮ از رون ﺑﻮدی!!!‬
‫_ﻫﺮی ﭘﺎﺗﺮ! ﺗﻮ ﺣﻖ ﻧﺪاری اﯾﻨﻄﻮری ﺑﺎ ﻣﺎ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﯽ‪.‬ﻣﯿـﺪوﻧﯽ ﭼﻘـﺪر ﻧﮕﺮاﻧﺘﯿﻢ؟ﺗﻘﺮﯾﺒـﺎ‬
‫ﺷﺒﻬﺎ اﺻﻼ ﺗﻮ ﺧﻮاﺑﮕﺎه ﻧﯿﺴﺘﯽ‪...‬ﻣﺪام ﮔﻢ و ﮔﻮر ﻣﯿﺸﯽ ‪.‬ﻫﺮ دﻓﻌـﻪ ﻫـﻢ ﯾـﻪ ﺑﻼﯾـﯽ ﺳـﺮت‬
‫ﻣﯿﺎد‪.‬ﯾﻪ ﺑﺎر ﺑﺎ ﯾﻪ ﮔﻠﻪ ﺳﺎﻧﺘﻮر ﻣﯿﺎی‪.‬ﯾﻪ ﺑﺎر ﻣﯿﭙﺮی ﺟﻠﻮی اون درﺧﺖ دﯾﻮﻧﻪ و ﺧﻮدﺗـﻮ آش‬
‫و ﻻش ﻣﯿﮑﻨﯽ‪,‬ﺣﺎﻻ ﻫﻢ ﯾﻪ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺑﺮای اژدﻫﺎﻫﺎ داری‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺷﻤﺎ ﻣﻨﻮ ﺗﻌﻘﯿﺐ ﻣﯿﮑﺮدﯾﻦ؟!‬
‫رون اﺧﻤﯽ ﮐﺮد‪:‬ﯾﻪ ﻣﺎﻫﯽ ﻣﯿﺸﻪ‪...‬ﻫﺮ ﺷﺐ ‪,‬ﺗﺎ ﺗﻪ ﺟﻨﮕﻞ‬
‫ﺣﯿﺮت ﻫﺮی ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺷﺪ‪:‬اﻣﺎ آﺧﻪ ﭼﺮا؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻐﺾ آﻟﻮد ﺟﻮاب داد‪:‬ﻫﺮی ﻣﺎ ﻧﮕﺮاﻧﺖ ﺑﻮدﯾﻢ‪.‬‬

‫‪379‬‬

‫‪380‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺧﺠﺎﻟﺖ ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ی دوﺳﺘﺎﻧﺶ ﻧﮕـﺎه ﮐـﺮد‪:‬ﻣـﻦ‪...‬ﺑﭽـﻪ ﻫـﺎ‪...‬ﻣـﻦ واﻗﻌـﺎ ﻣﻌـﺬرت‬
‫ﻣﯿﺨﻮام‪...‬ﺣﻖ ﺑﺎ ﺷﻤﺎس ‪.‬ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ ﮐﻪ ﻧﮕﺮاﻧﺘﻮن ﮐﺮدم ‪.‬رﻓﺘﺎرم اﺣﻤﻘﺎﻧﺲ‪.‬وﻟﯽ‪...‬ﻓﻘﻂ ﺗﺎ ﻓـﺮدا‬
‫ﺷﺐ ﺻﺒﺮ ﮐﻨﯿﻦ ‪,‬ﻗﻮل ﻣﯿﺪم ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺮو ﺑﻬﺘﻮن ﺑﮕﻢ‪...‬ﮐﺎﻣﻞ و ﺑﯽ ﻋﯿﺐ و ﻧﻘﺺ‪....‬‬
‫رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎﻫﯽ رد و ﺑﺪل ﮐﺮدﻧﺪ‪:‬ﭼﺮا ﺣﺎﻻ ﻧﻤﯿﮕﯽ؟‬
‫_ﺑﺎﺷﻪ ‪ ,‬ﻓﺮدا رون‬
‫رون ﺑﺮآﺷﻔﺖ‪:‬اﻣﺎ ﻫﺮﻣﯿﻮن‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن دﺳﺘﻮر داد‪:‬ﺷﺎﯾﺪ ﻻزﻣﻪ ﮐﻪ ﻫﺮی ﻣﯿﮕﻪ ﻓﺮدا‬
‫اول ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ ﭼﺎرﻟﯽ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻢ‬
‫رون ﺑﻪ ﻧﺎﭼﺎر ﺗﺴﻠﯿﻢ ﺷﺪ‪:‬ﻗﺒﻮﻟﻪ ‪.‬وﻟﯽ ﻓﻘﻂ ﺗﺎ ﻓﺮدا ﺷﺐ‬
‫***********************************‬
‫ﻓﺮدا ﺻﺒﺢ ﺑﻪ ﺗﺼﻤﯿﻢ اﺳﺎﺗﯿﺪ ‪,‬داﻧﺶ آﻣﻮزان ﺳﺎﻟﻬﺎی ﺳـﻮم ﺑـﻪ ﺑـﺎﻻ ﺑـﺮای از ﺑـﯿﻦ ﺑـﺮدن‬
‫ﻋﻨﮑﺒﻮﺗﻬﺎی ﺟﻨﮕﻞ ﮐﻪ در ﻫﻔﺘﻪ ی اﺧﯿﺮ ﺳﻪ ﺑﺎر ﺑﻪ داﻧﺶ آﻣﻮزان ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮده ﺑﻮدﻧـﺪ وارد‬
‫ﺟﻨﮕﻞ ﻣﻤﻨﻮع ﺷﺪﻧﺪ‪.‬ﭼﻨﺪ روز ﻗﺒﻞ ‪,‬ﺣﻤﻠﻪ ی ﻋﻨﮑﺒﻮﺗﻬﺎ ی ﮔﺮﺳﻨﻪ و ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﯾﮏ ﺳﺎل‬
‫اوﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﮐﻤﮏ ﺳﯿﻤﻮس و ﭘﺮوﺗﯽ ﺑﻪ ﺧﯿﺮ ﮔﺬﺷﺖ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺑﺎ ﭘﺎﻓﺸﺎری‬
‫ﺑﯿﺸﺘﺮی اﺻﺮار ﺑﻪ ﻧﺎﺑﻮدی ﻫﯿﻮﻻﻫﺎ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﻇﺎﻫﺮا ﺑﺎ ﻣﺮگ آراﮔﻮرگ آﻧﻬﺎ ﮐـﺎﻣﻼ از‬
‫ﮐﻨﺘﺮل ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ ﺧﺎرج ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ و ﺣﺎﻻ ﻣﺪﺗﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺮای ﺗﻬﯿﻪ ی ﻏﺬا ﺑـﻪ ﻫﺎﮔﺰﻣﯿـﺪ و‬
‫ﮔﺎﻫﯽ ﻗﻠﻌﻪ ﻧﺰدﯾﮏ ﻣﯿﺸﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ ﺑﺎ ﺑﻐﺾ ﺑﻪ ﻫﺮی ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد‪:‬از وﻗﺘﯽ آراﮔﻮگ ﻣﺮده اوﻧﺎ وﺣـﺸﯽ ﺷـﺪن ‪.‬ﺗـﺎ ﺣـﺎﻻ‬
‫ﺑﯿﺸﺘﺮ از ده ﺗﺎ ﺗﮏ ﺷﺎخ و ﺑﯿﺴﺖ ﺗﺎ ﺳﺎﻧﺘﻮر رو ﮐﺸﺘﻦ‪.‬ﮐﻨﺘﺮﻟﺸﻮن از دﺳﺖ ﻣﻦ ﺧﺎرﺟﻪ‪...‬‬
‫و در آﺧﺮ ﻧﺎﻟﯿﺪه ﺑﻮد‪:‬ب وﻟﯽ اور ﮐﻦ ﻫﺮی اوﻧﺎ ﺑﯽ آزارن ‪.‬‬

‫‪380‬‬

‫‪381‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﻓﺮﯾﺎدزد‪:‬ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ‪...‬دوﺳﺘﺎی ﺑﯽ آزار ﺗـﻮ دارن ﻧـﺴﻞ ﻣﻮﺟـﻮدات ﺟﻨﮕـﻞ رو‬
‫ﻣﻨﻘﺮض ﻣﯿﮑﻨﻦ‪...‬اﮔﻪ ﯾﮑﯽ از ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﮐﺸﺘﻪ ﺑﺸﻪ ﭼﯽ؟‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺗﺎﯾﯿﺪ ﮐﺮد‪ :‬ﻫﻤﯿﻦ دﯾﺮوز اﮔﻪ ﭘﺮوﺗﯽ و ﺳﯿﻤﻮس ﻓﯿﻨﯿﮕﺎن ﻧﺮﺳـﯿﺪه ﺑﻮدﻧـﺪ اون ﺳـﺎل‬
‫اوﻟﯽ ﻣﺮده ﺑﻮد‪.‬‬
‫در آﺧﺮ اﯾﻦ ﺑﺤﺚ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﮐﻤﮏ ﺳـﺎﻧﺘﻮر ﻫـﺎ و اﻋـﻀﺎی ﻣﺤﻔـﻞ و ﭼﻨـﺪ‬
‫ﮐﺎراﮔﺎﻫﯽ ﮐﻪ ﺑﺮای ﺣﻔﺎﻇﺖ از ﻫﺎﮔﺰﻣﯿﺪ در آﻧﺠﺎ ﻣﺴﺘﻘﺮ ﺑﻮدﻧـﺪ‪,‬ﻋﻨﮑﺒﻮﺗﻬـﺎی ﻏـﻮل آﺳـﺎ‬
‫ﻧﺎﺑﻮد ﺷﻮﻧﺪ‪.‬اﯾﻦ ﮐﺎر ﯾﮏ روز ﺗﻤﺎم ﺑﺮای آﻧﻬﺎ ﻃﻮل ﮐﺸﯿﺪ و در ﭘﺎﯾﺎن روز ﺗﻌﺪاد ﮐﻤﯽ از‬
‫آن ﻫﯿﻮﻻﻫﺎی ﻫﺸﺖ ﭘﺎ ﺑﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﮔﻠﻪ ی ﺳﺎﻧﺘﻮرﻫﺎ ﻣﺴﺌﻮﻟﯿﺖ ﻧﺎﺑﻮدی آﻧﻬﺎ را ﺑـﺮ‬
‫ﻋﻬﺪه ﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬
‫از ﻃﺮﻓﯽ ﮐﻤﮏ ﮔﺮاوپ در ﻧﺎﺑﻮدﮐﺮدن ﻋﻨﮑﺒﻮﺗﻬﺎ ﻧﻘﺶ ﻣﻬﻤﯽ داﺷﺖ و ﻫﻤﯿﻦ ﺑﺎﻋﺚ ﺷـﺪ‬
‫راﺑﻄﻪ ی ﺳﺎﻧﺘﻮرﻫﺎ ﺑﺎاو ﺑﻬﺘﺮﺷﻮد و آﻧﻬﺎ ﮔﺮاوپ را ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻋﻀﻮی از ﺟﻨﮕﻞ ﺑﭙﺬﯾﺮﻧﺪ‪.‬‬
‫***********************************‬
‫آﻧﺸﺐ ﺑﻪ ﻣﺤﺾ اﯾﻨﮑﻪ ﻫﺮی از ﺣﻤﺎم ﺑﻪ ﺳﺎﻟﻦ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﭘـﺎ ﮔﺬاﺷـﺖ ‪,‬رون و ﻫﺮﻣﯿـﻮن را‬
‫ﻣﺸﺘﺎق و ﻣﻨﺘﻈﺮ دﺑﺪ‪.‬ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﻪ ﻃﺮف آن دو رﻓﺖ‪.‬‬
‫رون ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺖ ﺗﺤﺪﯾﺪ آﻣﯿﺰی ﺗﮑﺎن داد‪:‬دﯾﮕﻪ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﯽ از زﯾﺮش در ﺑﺮی‬
‫ﻫﺮی دﺳﺘﻬﺎﯾﺶ را ﺑﻪ ﻋﻼﻣﺖ ﺗﺴﻠﯿﻢ ﺑﺎﻻ آورد‪:‬ﻧﻤﯿﺨﻮام ﻫﻢ در ﺑﺮم‪ .‬رون‪,‬ﻣﻦ ﻧﻤﯿﺨﻮاﺳـﺘﻢ‬
‫ﺷﻤﺎ دو ﺗﺎ و ﻧﮕﺮان ﮐﻨﻢ‪.‬‬
‫رون ﺑﺎ ﺣﺮص ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﻘﺪر ﻫﻢ ﺑﺮات ﻣﻬﻤﻪ؟‬
‫_رون ‪,‬ﺑﺎور ﮐﻦ ﻣﻬﻤﻪ ‪.‬اﻣﺎ ‪...‬ﻣﻦ اﺟﺎزه ﻧﺪاﺷﺘﻢ ﺑﻬﺘﻮن ﺑﮕﻢ‪.‬ﺣـﺪاﻗﻞ ﺗـﺎ وﻗﺘـﯽ ﺧﻮدﺗـﻮن‬
‫ﻧﺨﻮاﺳﺘﯿﻦ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﺴﺘﻢ ﭼﯿﺰی ﺑﻬﺘﻮن ﺑﮕﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن اﺑﺮوﯾﯽ ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ‪:‬ﭼﯽ رو؟‬
‫‪381‬‬

‫‪382‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﺣﺮﮐﺘﯽ ﺑﻪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش داد و ﻃﻠﺴﻢ ﺳﮑﻮت را ﺑﺮﻗﺮار ﮐـﺮد‪.‬ﻫﻤـﯿﻦ ﻣﻮﺟـﺐ ﺷـﺪ‬
‫دوﺳﺘﺎﻧﺶ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺟﺪی ﺑﻮدن ﻣﺴﺌﻠﻪ ﺑﺸﻮﻧﺪ‪.‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ دﻗﺖ ﺑﻪ ﻫﺮی ﺧﯿﺮه ﺷﺪ و رون ﺗـﺎ‬
‫ﻟﺒﻪ ی ﺻﻨﺪﻟﯽ ﺟﻠﻮ آﻣﺪ ‪.‬ﻫﺮ دو ﻣﺸﺘﺎق و ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯿﺮﺳﯿﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ‪:‬ﺧﺐ ﻗﻀﯿﻪ اﯾﻨﻪ ﮐﻪ‪....‬‬
‫ده دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ ﻫﺮ دوی آﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﺣﯿﺮت و ﺗﻌﺠﺐ ﺑﻪ ﻫﺮی ﺧﯿﺮه ﺷـﺪه ﺑﻮدﻧـﺪ‪.‬ﺣﺮﻓﻬـﺎی ﻫـﺮی‬
‫ﻋﺠﯿﺐ ﺑﻮد اﻣﺎ آن دو ﺻﺪاﻗﺖ او را ﺑﺎور داﺷﺘﻨﺪ‪.‬‬
‫ﺑﻼﺧﺮه وﻗﺘﯽ ﻫﺮی ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ‪:‬ﻫﻤﺶ ﻫﻤﯿﻦ ﺑﻮد‪ ,‬ﭼﻬﺮه ی آن دو دﯾﺪﻧﯽ ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﺑﺮای ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺳﮑﻮت ﺑﺮﻗﺮار ﺷﺪ‪ ,‬رون ﭼﻨـﺪ ﺑـﺎر دﻫـﺎﻧﺶ را ﺑـﺎز و ﺑـﺴﺘﻪ ﮐـﺮد ﺑﻌـﺪ‬
‫ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﯾﻌﻨﯽ ﺳﻪ ﺗﺎ اﻧﮕﺸﺘﺮ اﻻن دﺳﺖ ﺗﻮﺋﻪ؟‬
‫ﻫﺮی دﺳﺘﺶ را ﺟﻠﻮ آورد ‪,‬اﯾﻦ ﺑﺎر آرم ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ در آن ﻣﯿﺪرﺧﺸﯿﺪ‪,‬ﺳﻪ ﺗـﺼﻮﯾﺮ در ﺳـﻪ‬
‫ﺿﻠﻊ ان ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﻣﯿﺨﻮرد…ﺟﺎی ﻣﺎر اﺳﻼﯾﺘﺮﯾﻦ ﺧﺎﻟﯽ ﺑﻮد‪.‬‬
‫رون ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺗﻮ ﭼﯿﺰی از اﯾﻦ‪...‬ﻣﯿﺪوﻧﯽ؟‬
‫_ﻧﻪ‪...‬ﺗﻮ ﮐﺘﺎب ﺗﺎرﯾﺨﭽﻪ ی ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﭼﯿﺰی ازش ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻧﺸﺪه!!!‬
‫_ﻧﺒﺎﯾﺪ ﻫﻢ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﺸﻪ‪.‬ﻇﺎﻫﺮا اﯾﻦ ﯾﻪ راز ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﯿﻪ‪ .‬ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور ﯾﻪ ﻧﺴﺨﻪ از دﺳﺘﻮر ﻣﻌﺠـﻮن‬
‫رو ﭘﻨﻬﺎن ﮐﺮده ﺗﺎ از ﻧﺎﺑﻮدی اون ﺟﻠﻮﮔﯿﺮی ﮐﻨﻪ‪.‬ﭘـﺪرم‪,‬ﺳـﯿﺮﯾﻮس و ﻟـﻮﭘﯿﻦ ﻗـﺒﻼ از اون‬
‫اﺳﺘﻔﺎده ﮐﺮدن‪.‬‬
‫ﭼﺸﻤﺎن رون از ﺣﯿﺮت ﮔﺸﺎد ﺷﺪ‪:‬ﻟﻮﭘﯿﻦ؟‬
‫_آره‬
‫_ﭘﺲ ﺑﮕﻮ ﭼﺮا اﯾﻨﻘﺪر ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺑﻮد ‪.‬ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﺴﺖ ﺑﻪ ﻣﺎﻫﻢ ﺑﮕﻪ؟‬
‫ﻫﺮی ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬از ﭼﯽ ﺣﺮف ﻣﯿﺰﻧﯽ رون؟ﯾﻌﻨﯽ ﭼﯽ‪....‬؟‬

‫‪382‬‬

‫‪383‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺟﻮاب داد‪:‬ﺧﺐ ﻣﺎ ﺑﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﮔﻔﺘﯿﻢ ﺗﻮ ﯾﻪ ﮐـﻢ ﻋﺠﯿـﺐ ﺷـﺪی اﻟﺒﺘـﻪ اون ﺧـﻮدش‬
‫دورادور ﻫﻮاﺗﻮ داﺷﺖ‪,‬ﺑﻪ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﻫﻢ ﮔﻔﺘﯿﻢ ‪...‬وﻟﯽ ﻫﺮ دوﺷﻮن ﻓﻘﻂ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺷﺪن‬
‫و ﮔﻔﺘﻦ ﻣﺰاﺣﻤﺖ ﻧﺸﯿﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ اﻃﺮاف ﮐﺮد‪:‬وﻟﯽ ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﻣﯿﺪوﻧﯿﻢ ‪...‬ﻫﺮی ﮔﻔﺘﯽ ﻣﺎ ﻫﻢ ﻣﯿﺘﻮﻧﯿﻢ ﺑﯿﺎﯾﻢ؟!‬

‫‪383‬‬

‫‪384‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻓﺼﻞ ﺏﻴﺴﺖ و هﻔﺘﻢ‪ :‬ﺕﺮدﻳﺪ‬
‫ﺑﺰودی رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﻢ ﺑﻪ ﻫﺮی ﭘﯿﻮﺳﺘﻨﺪ‪.‬آن دو ﻫﻤﺎﻧﺸﺐ ﻟﯿﺴﺖ ﻣـﻮاد ﻣﻌﺠﻮﻧـﺸﺎن را‬
‫از ﺳﭙﯿﺪار ﺑﯿﺮون ﮐـﺸﯿﺪﻧﺪ ‪.‬ﺷـﺒﺢ دﯾﻮﯾـﺪ ﺳـﺎﻣﺮز ﮔﺮﯾﻔﻨـﺪور ﺑﻌـﺪ ازاﯾـﻦ ﮐـﺎر از آﻧﻬـﺎ‬
‫ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ ﮐﺮد وﺑﺮای ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﻣﻮاد ﻣﻌﺠﻮن ﻗﺪرت ‪,‬ﺑﺮای رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﻣﻌﺠﻮن ﻫﺮی ﻣﺘﻔﺎوت ﺑﻮد‪.‬آن دو ﻫﻤﺎﻧـﺸﺐ‬
‫ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﻣﻮاد ﻣﻌﺠﻮﻧﺸﺎن ﺑﻪ ﺟﻨﮕﻞ ﻣﻤﻨﻮع رﻓﺘﻨﺪ و از ﻓﺮدا ﮐﺎر ﺗﻬﯿـﻪ ی ﻣﻌﺠـﻮن را در‬
‫اﺗﺎق ﺿﺮورﯾﺎت در ﮐﻨﺎر ﻫﺮی ﺷﺮوع ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﯾﮏ ﺷﺐ ﮐﻪ ﺑﻼﺧﺮه ﺳﺎﻋﺖ ده ﺷﺐ از اﺗﺎق ﺿﺮورﯾﺎت ﺧﺎرج ﻣﯿـﺸﺪﻧﺪ ‪,‬ﺟﻐـﺪ ﮐﻮﭼـﮏ‬
‫ﺳﯿﺎه رﻧﮕﯽ در ﺗﺨﺖ ﻫﺮی اﻧﺘﻈﺎرش را ﻣﯿﮑﺸﯿﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺴﺘﻪ ی ﺑﺰرﮔﯽ را از ﭘﺎی ﺟﻐﺪ ﺑﺎز ﮐﺮد و ﭘﺮﻧﺪه ﭘﺮواز ﮐﻨﺎن دور ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﻧﻔﺲ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺣﺒﺲ ﺷﺪ‪:‬ﺧﺪای ﻣﻦ!!‬
‫_ﭼﯿﺰی ﺷﺪه ﻫﺮﻣﯿﻮن؟‬
‫_ه‪...‬ﻫﺮی ‪....‬اﯾﻨﻮ ﺑﺒﯿﻦ!!‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﻣﺤﺘﻮی ﺑﺴﺘﻪ ﺧﯿﺮه ﺷﺪ‬
‫در ﺑﺴﺘﻪ ﯾﮏ ﮔﻮی ﮐﺮﯾﺴﺘﺎل ﻗﺮار داﺷﺖ و ﯾﮏ ﯾﺎدداﺷﺖ ﮐﻮﭼﮏ‪ :‬ﺧﺐ ﭼﯿﻪ؟‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﻧﺎﺑﺎوری آﺷﮑﺎری ﮔﻔﺖ ‪:‬ﮔﻮی ﺧﺎﻃﺮه‪....‬‬
‫رون ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﯽ؟ اون دﯾﮕﻪ ﭼﯿﻪ؟‬
‫ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺟﻠﻮ آﻣﺪ ﺗﺎ ﮔﻮی را ﺑﺮرﺳﯽ ﮐﻨﺪ ‪ .‬ﭼﻨﺪ ﺛﺎﻧﯿﻪ ﺑﻌﺪ ﻧﻔﺲ او ﻫﻢ ﺣـﺒﺲ ﺷـﺪه‬
‫ﺑﻮد‪ :‬ﭼﻪ ﺧﻮﺷﮕﻠﻪ!‬

‫‪384‬‬

‫‪385‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﮔﻮی آﺑﯽ رﻧﮓ درﺧﺸﺶ ﻋﺠﯿﺒﯽ داﺷﺖ‪.‬درون آن ﻧﻮر ﭼﻮن ﻣﻪ ﻏﻠﯿﻈﯽ ﻣﯿﺮﻗﺼﯿﺪ‪.‬‬
‫رون ﮐﻪ از ﺣﺮﻓﻬﺎی آﻧﻬﺎ ﺳﺮ در ﻧﯿﺎورده ﺑﻮد ﭘﺮﺳﯿﺪ‪ :‬اﯾﻦ ﭼﯿﺶ ﻓﻮق اﻟﻌﺎدس؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ زﺣﻤﺖ ﺟﻮاب داد‪:‬ﻣﻦ ﻓﻘﻂ اﺳﻤﺸﻮ ﺷﻨﯿﺪم ‪.‬دﻗﯿﻖ ﯾﺎدم ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﭼﯿﮑﺎر ﻣﯿﮑﺮد‪.‬‬
‫_اﯾﻦ ﯾﻪ ﮔﻮی ﺧﺎﺻﻪ ‪.‬ﯾﻪ ﺟﻮر ﭘﯿﻐﺎم رﺳﻮن ﺧﺼﻮﺻﯽ‪.‬ﻣﺜﻞ ﺻﻨﺪوق ﻧﺎﻣـﻪ ﻣﯿﻤﻮﻧـﻪ ﻣﻨﺘﻬـﺎ‬
‫ﺧﺎﻃﺮه ﯾﺎ ﭘﯿﻐﺎم رو ﻣﯿﺮﺳﻮﻧﻪ‪.‬ﺣﺘﯽ ﻣﯿﺘﻮﻧﻪ ذﻫﻨﯿﺖ اون اﻓﺮاد ﺧﺎص رو ﺑﺨﻮﻧﻪ‪ .‬ﻣﺜﻞ ﯾﻪ ﺟﻮر‬
‫‪..‬ﯾﻪ ﺟﻮر ﮐﻤﭙﺎﻧﺲ‬
‫_ﮐﻤﭙﺎﻧﺲ؟‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺗﻮﺿﯿﺢ داد‪:‬وﺳﯿﻠﻪ ای ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﺗﻮ وزارت ﺧﻮﻧﻪ ﻫـﺴﺖ و ‪...‬ﺣﺎﻓﻈـﻪ رو‬
‫ﻣﯿﺨﻮﻧﻪ‪.‬ﯾﻬﺠﻮراﯾﯽ ﻣﺜﻞ ﻗﺪح اﻧﺪﯾﺸﻪ‪...‬ﻣﻨﺘﻬﺎ ﻣﯿﺘﻮﻧﯽ ﺗﻮش ﻓﮑﺮﻫﺎ و اﺣـﺴﺎﺳﺎت اﻓـﺮاد رو‬
‫ﻫﻢ ﺑﺒﯿﻨﯽ‪...‬‬
‫رون ﻫﯿﺠﺎن زده ﮔﻔﺖ‪:‬اﯾﻨﮑﻪ ﻋﺠﯿﺐ ﻧﯿﺴﺖ؟ ﻣﺜﻞ ﯾﺎد آوره‬
‫ﻫﺮی ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد‪:‬ﻧﻪ رون !از ﺣﺪود ﻧﻬﺼﺪ ﺳﺎل ﭘﯿﺶ ﻫﯿﭻ ﮔﻮی ﺧﺎﻃﺮه ای دﯾـﺪه ﻧـﺸﺪه‬
‫‪...‬اﻟﺒﺘﻪ ﺑﺠﺰ ﮔﻮی وزﯾﺮ ‪...‬و اﻟﺒﺘﻪ ﺧﺎﻧﻮاده ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ اوﻧﻮ دارن ﺳﻌﯽ ﻣﯿﮑﻨﻦ ﻣﺨﻔﯽ ﻧﮕﻬـﺶ‬
‫دارن ﭼﻮن ﺧﯿﻠﯽ از اﻓﺮاد دﻧﺒﺎل ﺑﺪﺳﺖ آوردن ﻫﻤﭽﯿﻦ ﭼﯿﺰﯾﻦ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ اﯾﻨﻮ ﻓﺮﺳـﺘﺎده ﯾـﺎ‬
‫ﺧﯿﻠﯽ ﻣﻬﻤﻪ ﯾﺎ ﺧﯿﻠﯽ اﺻﯿﻞ!‬
‫_اﺻﯿﻞ؟!!!‬
‫_ﺑﻠﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ‪.‬ﭼﻮن ﻓﻘﻂ ﺑﻌﻀﯽ از ﺧﺎﻧﻮاده ﻫﺎی ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﯽ اﺟﺎزه ی اﺳﺘﻔﺎده از اوﻧـﻮ دارن‪.‬‬
‫و اﺷﺨﺎﺻﯽ ﻣﺜﻞ وزﯾﺮ ﮐﻪ ﻣﯿﺘﻮﻧﻦ ﺑﺎ اون ﺑﺎ ﻫﺮﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺑﺨﻮان راﺑﻄﻪ ﺑﺮﻗﺮار ﮐﻨﻦ‪.‬‬
‫رون ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺧﺎﺻﯽ زد‪.‬ﻫﺮی ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪:‬ﺑﻪ ﭼﯽ ﻣﯿﺨﻨﺪی؟‬
‫رون ﺑﺎ ﺳﺮ ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن اﺷﺎره ﮐﺮد ﮐﻪ ﺑﺎ دﻫﺎن ﺑﺎز ﺑﻪ ﻫﺮی زل زده ﺑـﻮد‪:‬ﻫـﺮی اﯾـﻦ ﻓـﻮق‬
‫اﻟﻌﺎدس ﺗﻮ ﻧﺎﺑﻐﻪ ای‪.‬‬

‫‪385‬‬

‫‪386‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻧﺎﻣﻪ را ﺑﻪ دﺳﺖ ﻫﺮی داد‪:‬ﺑﺨﻮﻧﺶ ﻫﺮی ﻣﯿﺨﻮام ﺑﺪوﻧﻢ اون ﮐﯿﻪ ‪.‬‬
‫ﭘﺎﺗﺮ‬
‫وﻗﺘﺸﻪ ﮐﻪ ﯾﻪ ﭼﯿﺰاﯾﯽ رو ﺑﺪوﻧﯽ ﮐﻪ اﮔﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑـﻮد ﻫـﯿﭻ وﻗـﺖ ﻧﻤﯿﻔﻬﻤﯿـﺪی اﻣـﺎ‬
‫دﺳﺘﻮر داﻣﺒﻠﺪور ﭼﯿﺰ دﯾﮕﻪ اﯾﻪ‪.‬اﯾﻦ ﮔﻮی ﺣﻘﺎﯾﻘﯽ رو ﺑﺮات روﺷﻦ ﻣﯿﮑﻨﻪ ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮه‬
‫ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ ﺑﻤﻮﻧﻪ‪.‬‬
‫‪S‬‬
‫_ﭼﯽ ﻧﻮﺷﺘﻪ؟‬
‫_ﺧﻮدت ﺑﺨﻮن؟‬
‫رون ﻧﺎﻣﻪ را از ﻫﺮی ﮔﺮﻓﺖ ‪.‬ﻣﺸﮑﻮﮐﺎﻧﻪ ﻣﺘﻦ آن را زﯾﺮ و رو ﮐﺮد ‪:‬اﯾﻦ دﯾﮕﻪ ﻣﺴﺨﺮه س‬
‫اﻣﺎ ﺣﻮاس ﻫﺮی ﺟﺎی دﯾﮕﺮی ﺑﻮد‪....‬ﯾﻌﻨﯽ ﻣﻤﮑﻨﻪ ﮐﯽ ﺑﺎﺷﻪ؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮔﻮی را ﺑﺮرﺳﯽ ﮐﺮد‪:‬ﻣﻄﻤﺌﻨﻦ ﺟﺎدوی ﺷﻮﻣﯽ ﻧـﺪاره ﭼـﻮن از ﺑﺎزرﺳـﯽ رد ﺷـﺪه‬
‫وﻟﯽ ﻫﺮی اﯾﻦ ‪s‬ﮐﯿﻪ؟ﭼﺮا اﯾﻨﻘﺪر ﻣﺮﻣﻮزه؟‬
‫_ﻧﻤﯿﺪوﻧﻢ !!! وﻟﯽ ﯾﻪ ﭼﯿﺰی ﺑﻬﻢ ﻣﯿﮕﻪ ﮐﻪ ﺑﻬﺶ اﻋﺘﻤﺎد ﮐﻨﻢ‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺘﺶ اﻧﺪاﺧﺖ‪:‬ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺖ ﺑﻪ ﮐﻼﺳﻤﻮن ﻣﻮﻧـﺪه ‪...‬ﻧﻈـﺮت ﭼﯿـﻪ ﮐـﻪ ﯾـﻪ‬
‫ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻬﺶ ﺑﻨﺪازﯾﻢ؟‬
‫_ﻧﻤﯿﺪوﻧﻢ‪...‬ﻫﺮی ﻣﺎ اوﻧﻮ ﻧﻤﯿﺸﻨﺎﺳﯿﻢ‪.‬‬
‫_وﻟﯽ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﻫﺮﭼﯽ ﮔﻔﺘﻪ درﺳﺖ ﺑﻮده‪,‬ﻧﻈﺮ ﺗﻮ ﭼﯿﻪ رون؟‬
‫رون ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬ﺧﺐ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻦ ﺗﺎ دو دﻗﯿﻘﻪ ی دﯾﮕﻪ ﻣﯿﺸﻨﺎﺳﯿﻤﺶ‪,‬‬
‫ﺑﻌﺪ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ی ﻧﮕﺮان ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﺮد‪:‬ﺑﺲ ﮐﻦ دﯾﮕﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن‪,‬ﺧﻮدت ﮔﻔﺘﯽ ﺟﺎدوی‬
‫ﺷﻮﻣﯽ ﻧﺪاره‪.‬‬
‫_آره ‪...‬اﻣﺎ ﺑﻬﺘﺮﻧﯿﺴﺖ ﺑﻪ ﯾﮑﯽ ﻧﺸﻮﻧﺶ ﺑﺪﯾﻢ؟‬

‫‪386‬‬

‫‪387‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪ :‬وﻟﯽ اﮔﻪ واﻗﻌﺎ اﻃﻼﻋﺎﺗﯽ ﺗﻮش ﺑﺎﺷﻪ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ ﺑﻤﻮﻧﻪ ﭼﯽ؟‬
‫رون ﻓﮑﺮی ﮐﺮد‪:‬ﻫﺮی ﯾﻪ ﮐﻢ ﻓﮑﺮ ﮐﻦ ﺑﺒﯿﻦ ﻣﯿﺸﻨﺎﺳﯿﺶ؟ ﻫـﺮ ﭼـﯽ ﺑﺎﺷـﻪ ﺗـﻮ اﻻن ﻫـﻮش‬
‫رﯾﻮﻧﮑﻼو رو داری‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻏﺮﯾﺪ‪:‬رون‪,‬رﯾﻮﻧﮑﻼو ﺑﺎﻫﻮش ﺑﻮده اﻣﺎ ﻏﯿﺒﮕﻮ ﻧﺒﻮده!‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺗﺎﯾﯿﺪ ﮐﺮد‪:‬ﺣﻖ ﺑﺎ ﻫﺮﯾﻪ ‪.‬وﻟﯽ ﮐﺎش اﯾﻦ ‪ S‬رو ﻣﯿﺸﻨﺎﺧﺘﯿﻢ‪.‬‬
‫ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﻫﺮی ﺻﺪای ﺧﻮدش را ﺷﻨﯿﺪ‪:‬در ﺗﺎرﯾﺦ ﺟﺎدوﮔﺮی اﺳﻢ‪98000‬ﻧﻔﺮ ﺑﺎ ﺣـﺮف ‪s‬‬
‫ﺷﺮوع ﺷـﺪه ودر ‪8500‬ﻧﻔـﺮ از آﻧﻬـﺎ اﯾـﻦ ﺣـﺮف اول ﻧـﺎم ﻓـﺎﻣﯿﻠﯽ ﺑـﻮده‪...‬ﺧـﺎﻧﻮاده ی‬
‫ﺳﺎﻣﺮز‪..‬ﺳﻮان‪...‬و‪ ...‬ﺗﺎزه ﻣﻤﮑﻨﻪ اون ﻓﺮد اﺻﯿﻞ زاده ﻫﻢ ﻧﺒﺎﺷﻪ ﮐﻪ در اون ﺻﻮرت ﺗﻌـﺪاد‬
‫اﻓﺮادﺑﻪ‪ 1200000‬ﻧﻔﺮ ﻣﯿﺮﺳﻪ ﻣﺎ در زﻣﺎن ﺣﺎﺿﺮاﺳﻢ ‪365‬ﻧﻔﺮ از ﺟﺎدوﮔﺮان ﺑﺮﯾﺘﺎﻧﯿـﺎ ﺑـﺎ‬
‫ﺣﺮف ‪ S‬ﺷﺮوع ﻣﯿﺸﻪ ﮐﻪ‪....‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ دﯾﺪن ﭼﻬﺮه ی ﻣﺘﺤﯿﺮ رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ ﺧﻮد آﻣﺪ و ﻧﺎﺧﻮدآﮔﺎه ﺳﺎﮐﺖ ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﻧﻔﺲ رون ﺣﺒﺲ ﺷﺪه ﺑﻮد و ﭼﻬﺮه ی ﻫﺮﻣﯿﻮن از ﺣﯿﺮﺗﺶ ﺣﮑﺎﯾﺖ ﻣﯿﮑﺮد‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪:‬ﻫﺮی ﭼﺮا از ﻫﻤﭽﯿﻦ ﻗﺪرﺗﯽ اﺳﺘﻔﺎده ﻧﻤﯿﮑﻨﯽ؟‬
‫_ﭼﻮن ﻧﻤﯿﺨﻮام ﺑﻘﯿﻪ ی ﻋﻤﺮﺗﻮ ﺗﻮ ﮐﺘﺎﺑﺨﻮﻧﻪ ﺑﺎﺷﯽ‪.‬‬
‫رون ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﻫﺮی !!!!ﺗﻮ ﺑﺎ اﯾﻦ اﻃﻼﻋﺎت ﺑﺎﯾﺪ ﺷﺎﮔﺮد اول ﻣﺪرﺳﻪ ﺑﺎﺷﯽ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﭼﺸﻤﮑﯽ زد‪ :‬ﺟﺎﯾﯽ رو ﮐﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ ﺣـﻖ ﺑﺪﺳـﺖ آورده ﺑـﻪ ﺧـﺎﻃﺮ ﯾـﻪ اﻧﮕـﺸﺘﺮ‬
‫ﺗﺼﺎﺣﺐ ﮐﻨﻢ؟اﯾﻦ ﻫﺮﻣﯿﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺑﺎﻫﻮﺷﻪ ﻧﻪ ﻣﻦ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎه ﺣﻖ ﺷﻨﺎﺳﺎﻧﻪ ای ﺑﻪ ﻫﺮی ﮐﺮد و ﻟﺒﺨﻨﺪ زد‪.‬‬
‫ﻫﺮی رو ﺑﻪ او اداﻣﻪ داد‪:‬ﺗﻮ ﻫﻤﯿﻨﺠﺎ ﺑﻤﻮن ﻫﺮﻣﯿﻮن ‪.‬اﮔﻪ ﺗﺎ ﯾﻪ ﺳﺎﻋﺖ دﯾﮕﻪ ﻣـﻦ و رون از‬
‫ﮔﻮی ﺧﺎﻃﺮه ﺑﯿﺮون ﻧﯿﻮﻣﺪﯾﻢ ﮔﻮی رو ﺑﺎ ﺧﻮدت ﺑﺒﺮ ﭘﯿﺶ ﻣـﮏ ﮔﻮﻧﮕـﺎل و ﻫﻤـﻪ ﭼﯿـﺰو‬
‫ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﻦ‪....‬ﺑﻌﺪ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ رون ﮐﺮد‪:‬ﺑﺮﯾﻢ رون؟‬

‫‪387‬‬

‫‪388‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_ﺑﺮﯾﻢ‪.‬‬
‫ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻓﺮﺻﺖ اﻋﺘﺮاض داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻫـﺮی ﮔـﻮی را در دﺳـﺖ ﮔﺮﻓـﺖ و‬
‫دﺳﺖ رون را در روی آن ﻗﺮار داد‪.‬ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﮔﻮی ﮔـﺮم ﺷـﺪ و ﮔﺮﻣـﺎی دﻟﭙـﺬﯾﺮ ﮔـﻮی‬
‫دﺳﺘﻬﺎﯾﺸﺎن را ﺑﯽ ﻫﯿﭻ ﺗﻘﻼﯾﯽ ﺑﻪ آن ﻣﺘﺼﻞ ﮐﺮد‪...‬ﺑﻌﺪ ﻓﻀﺎﯾﯽ دﯾﮕﺮ در ﺑﺮاﺑﺮ ﭼﺸﻤﺎﻧـﺸﺎن‬
‫ﺟﺎن ﮔﺮﻓﺖ‪...‬‬
‫ﺧﺎﻃﺮه ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ ﯾﮏ روز ﺻﺒﺢ در دﻓﺘﺮ داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻮد‪.‬ﭘﺮوﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪور ﺑـﺎ ﻧـﺎراﺣﺘﯽ‬
‫ﻗﺪم ﻣﯿﺰد‪:‬ﺳﯿﻮروس ‪,‬آﺧﻪ ﭼﺮا؟ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﭘﯿﻤﺎن ﻧﺎﮔﺴﺴﺘﻨﯽ ﻣﯽ ﺑﺴﺘﯽ‪.‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﺳﺮش را از ﺑﯿﻦ دﺳﺘﺎﻧﺶ در آورد‪:‬ﻣﺠﺒﻮر ﺑﻮدم آﻟﺒﻮس‪,‬اﮔﻪ ﺑـﻼ ذره ای ﺑـﻪ ﻣـﻦ‬
‫ﺷﮏ ﻣﯿﮑﺮد ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﺑﻬﻢ ﻣﯿﺮﯾﺨﺖ‪.‬‬
‫_ﺣﺎﻻ ﻣﺎﻣﻮرﯾﺘﺶ ﭼﯿﻪ؟‬
‫_دﻗﯿﻘﺎ ﻧﻤﯿﺪوﻧﻢ‪.‬ﻓﻘﻂ ﻣﯿﺪوﻧﻢ ﻣﺎﻣﻮرﯾﺘﺶ در ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰه‪.‬‬
‫ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺗﯿـﺮه ﺷـﺪ و ﺑـﺎز روﺷـﻦ‪,‬اﺳـﻨﯿﭗ روﺑـﺮوی داﻣﺒﻠـﺪور اﯾـﺴﺘﺎده ﺑـﻮد‪:‬ﻓﺎﯾـﺪه ای‬
‫ﻧﺪاره‪,‬ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ ﮐﺎرﺷﻮ ﺧﻮب ﺑﻠﺪه‪.‬ذﻫﻦ دراﮐﻮ ﮐﺎﻣﻼ ﺑﺴﺘﺲ‪,‬اﻣﺎ رﻓﺘﺎرش ﺧﯿﻠﯽ ﻋﺠﯿﺒﻪ‪.‬‬
‫_آره ‪...‬ﻫﺮی ﺑﻬﻢ ﮔﻔﺘﻪ ‪.‬اوﻧﻢ ﺑﻬﺶ ﻣﺸﮑﻮﮐﻪ و ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ ﺑﺎ ﺷﻨﺎﺧﺘﯽ ﮐﻪ ازش دارم ﺗﺎ ﺳـﺮ‬
‫از ﻣﺎﺟﺮا در ﻧﯿﺎره ول ﻧﻤﯿﮑﻨﻪ‪...‬اون ﻓﻬﻤﯿﺪه ﮐﻪ ﺗﻮ ﭘﯿﻤﺎن ﻧﺎﮔﺴﺴﺘﻨﯽ ﺑﺴﺘﯽ ‪.‬‬
‫_ﺑﺎﯾﺪ ﺟﻠﻮﺷﻮ ﺑﮕﯿﺮی آﻟﺒﻮس‪,‬دﺧﺎﻟﺖ ﭘﺎﺗﺮ ﮐﺎرو ﻣﺸﮑﻞ ﺗﺮ ﻣﯿﮑﻨﻪ‪.‬ﺧﻮدت اﺣﺴﺎس دراﮐـﻮ‬
‫رو ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﭘﺎﺗﺮ ﻣﯿﺪوﻧﯽ‪...‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور آﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪ‪:‬ﻣﺜﻞ اﺣﺴﺎس ﺗﻮ و ﺟﯿﻤﺰﺑﻪ ﻫﻢ‪.‬‬
‫ﭼﻬﺮه ی اﺳﻨﯿﭗ در ﻫﻢ رﻓﺖ و ﺑﺤﺚ را ﻋﻮض ﮐﺮد‪:‬ﭼﯿﮑﺎر ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮑﻨﯿﻢ؟‬
‫_ﺑﺎﯾﺪ دراﮐﻮ رو ﺑﯿﺎرﯾﻢ ﻃﺮف ﺧﻮدﻣﻮن ‪,‬ﺑﻪ ﻫﺮ ﻗﯿﻤﺘﯽ ﮐﻪ ﺷﺪه‬

‫‪388‬‬

‫‪389‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫)ﻫﺮی ﺻﺪای رون رو ﺷﻨﯿﺪ‪:‬اﯾﻨﻢ از اون ﺣﺮﻓﺎس ‪.‬ﻓﻘـﻂ ﻣﻮﻧـﺪه دراﮐـﻮ ﺑﯿـﺎد ﻃـﺮف ﻣـﺎ‪,‬‬
‫اوﻧﻮﻗﺖ ﻣﻦ ﺷﺨﺼﺎ ﻣﺮﮔﺨﻮار ﻣﯿﺸﻢ(‪.‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺳﮑﻮت ﮐﺮد ﺑﻼﺧﺮه ﺑﺎ ﺻﺪای زﻣﺰﻣﻪ ﻣﺎﻧﻨـﺪی ﮔﻔـﺖ‪:‬اون ﻧﻤﯿـﺎد ‪,‬ﻣـﻦ‬
‫ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ‪.‬‬
‫_ﺟﯿﻤﺰ ﻫﻢ راﺟﻊ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻫﻤﯿﻨﻮ ﻣﯿﮕﻔﺖ‪.‬‬
‫ﺧﺎﻃﺮه ﺗﯿﺮه ﺷﺪ و ﺑﺎز روﺷﻦ‪.‬‬
‫اﯾﻦ ﺑﺎر ﻗﯿﺎﻓﻪ ی اﺳﻨﯿﭗ ﻣﻔﻠﻮک و ﺑﺪﺑﺨﺖ ﺟﻠﻮه ﻣﯿﮑﺮد‪...‬ﺳﺮش را ﺑﯿﻦ دﺳـﺘﻬﺎﯾﺶ ﮔﺮﻓﺘـﻪ‬
‫ﺑﻮد و ﺳﺮ در ﮔﻢ و ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﻣﯽ ﻏﺮﯾﺪ‪:‬اﯾﻨﻮ ﻣﯿﮕﻦ ﺣﻤﺎﻗﺖ‪...‬ﻣﻦ ﯾﻪ ﺑﯽ ﺷﻌﻮر ﻋﻮﺿـﯿﻢ‪.‬اون‬
‫آﺷﻐﺎل ﻓﺮﯾﺒﻢ داد‪.‬ﺣﺘﻤﺎ ﻣﯿﺪوﻧﺴﺘﻪ ﻣﺎﻣﻮرﯾﺖ اﺻﻠﯽ دراﮐﻮ ﭼﯿﻪ؟‬
‫)رون زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪:‬ﺧﻮﺑﻪ ﺑﻼﺧﺮه ﻓﻬﻤﯿﺪی‪...‬ﺑﺎ اﯾﻨﮑﻪ دﯾﺮه اﻣﺎ ﺟﺎی اﻣﯿﺪواری داره(‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﺑﺎ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ دﺳﺘﯽ روی ﺷﺎﻧﻪ ی او ﮔﺬاﺷﺖ‪:‬آروم ﺑﺎش ﭘﺴﺮم‪.‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺎ ﭼﻬﺮه ای ﻣﺴﺘﺎﺻﻞ ﻧﺎﻟﯿﺪ‪:‬ﺣﺎﻻ ﺑﺎﯾﺪ ﭼﯿﮑﺎر ﮐﻨﯿﻢ؟‬
‫_ﺗﻮ ﺑﻪ ﭘﯿﻤﺎﻧﺖ ﻋﻤﻞ ﻣﯿﮑﻨﯽ‪.‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﺳﺮش را ﺑﺎﻻ آورد و در ﭼﻬﺮه ی داﻣﺒﻠﺪور ﺧﯿﺮه ﺷﺪ ‪.‬ﻫـﯿﭻ اﺛـﺮی از ﺷـﻮﺧﯽ در‬
‫ﺻﻮرﺗﺶ ﻧﺒﻮد ‪,‬ﻣﺜﻞ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﯿﺰد‪.‬اﻣﺎ او ﻧﻤﯿﺘﻮاﻧﺴﺖ ﺑﯽ ﺗﻔﺎوت ﺑﺎﺷـﺪ‪.‬از ﮐـﻮره در‬
‫رﻓﺖ‪:‬اﻣﮑﺎن ﻧﺪاره‪.‬‬
‫_ﮔﻮش ﮐﻦ ﺳﯿﻮروس‪...‬‬
‫_ﻣﻦ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﻢ ﺗﻮ رو ﺑﮑﺸﻢ‪.‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﻧﮕﺎه ﭘﺮ ﻣﻬﺮی ﺑﻪ او ﮐﺮد‪:‬ﻣﻦ دﯾﺮ ﯾﺎ زود ﻣﯿﻤﯿﺮم‪,‬وﻇﯿﻔﻪ ی ﺗﻮﮐﻤﮏ ﺑﻪ ﺟﺎﻧﺸﯿﻦ‬
‫ﻣﻦ در ﭘﯿﺪا ﮐﺮدن ﻣﺤﻞ ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎﺳﺖ‪...‬اﯾﻨﻮ ﮐﻪ ﯾﺎدت ﻧﺮﻓﺘﻪ‪.‬ﻓﺮاﻣﻮش ﻧﮑﻦ ﺳﯿﻮروس‬
‫اﯾﻦ ﻣﻬﻤﺘﺮﯾﻦ ﮐﺎره ‪...‬ﺗﻮ ﺑﺎﯾﺪ‪...‬‬

‫‪389‬‬

‫‪390‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_ﻧﻪ‪ ,‬ﻧﻪ ‪,‬ﻧﻪ‪...‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﻋﺼﺒﯽ و ﻫﺮاﺳﺎن ﻓﺮﯾﺎد ﻣﯿﺰد‪:‬ﺗﻮ اﯾﻦ ﻫﻔﺪه ﺳﺎل ﻫﺮ ﮐﺎری ﮔﻔﺘـﯽ ﮐـﺮدم‪ .‬ﺣﺘـﯽ ﺑـﺎ‬
‫ﺑﺪﺗﺮﯾﻦ دﺷﻤﻨﻢ دوﺳﺖ ﺷﺪم‪...‬اﻣﺎ اﯾﻦ ﯾﮑﯽ رو ﻧﻪ‪,‬ﻣﻦ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﻢ‪...‬‬
‫_ﺳﺎﮐﺖ!!!‬
‫ﺻﺪای داﻣﺒﻠﺪور ﺟﺪی و ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺑﻮد‪:‬ﺧﯿﻠﯽ ﻫﺎ ﺗﻮ اﯾﻦ راه ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪن ‪,‬ﺧـﻮاﻫﺶ ﻣﯿﮑـﻨﻢ‬
‫ﺳﯿﻮروس‪...‬ﺑﻪ ﺟﺰ ﻣﻦ ‪,‬ﺗﻮ ‪,‬ﻫﺮی و اون واﻟﺒﺘﻪ ﻫﻮرﯾﺎس ﮐـﻪ ﺧـﻮدت ﺣﺎﻓﻈـﻪ ﺷـﻮ ﭘـﺎک‬
‫ﮐﺮدی ﻫﯿﭻ ﮐﺲ از اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﺧﺒﺮ ﻧﺪاره‪.‬ﯾﮑﯿﺶ ﺑﺎ ﮐﻤﮏ ﺗﻮ ﻧﺎﺑﻮد ﺷﺪ‪.‬ﺑـﺮای ﺟـﺎم ﻫـﻢ‬
‫ﻣﻦ ﻫﺮی رو ﻣﯿﺒﺮم‪.‬‬
‫_ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﯽ آﻣﺎدﮔﯿﺸﻮ داره؟‬
‫_ﻫﺮی ﺧﯿﻠﯽ وﻗﺘﻪ ﮐﻪ آﻣﺎدس ‪.‬ﺑﻪ زودی آﻣﺎده ﺗﺮم ﻣﯿﺸﻪ‪.‬ﺗﺮﺗﯿﺒـﯽ دادم ﮐـﻪ ﺳـﺎل آﯾﻨـﺪه‬
‫آﻣﻮزﺷﻬﺎی ﭘﯿﺸﺮﻓﺘﻪ رو ﺑﺒﯿﻨﻪ‪..‬ﺗﻮ ﻣﺤﻞ ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز ﻫـﺎ رو ﭘﯿـﺪا ﻣﯿﮑﻨـﯽ و ﺑـﻪ دوﺳـﺖ‬
‫ﺟﺪﯾﺪ و دﺷﻤﻦ ﻗﺪﯾﻤﯿﺖ ﺧﺒﺮ ﻣﯿﺪی ‪...‬ﻣﯿﻨـﺮوا اوﻧـﻮ ﺑﺪﺳـﺖ ﻫـﺮی ﻣﯿﺮﺳـﻮﻧﻪ ‪.‬ﻣـﻦ روش‬
‫ﻧﺎﺑﻮدﮐﺮدﻧﺸﻮ ﺑﺮای ﻫﺮی ﻧﻮﺷﺘﻢ‪.‬ﺑﻌﺪ از ﻣﺮگ ﻣﻦ ‪,‬ﻫﺮی اوﻧﺎ رو ﻧﺎﺑﻮد ﻣﯿﮑﻨﻪ‪.‬ﺷـﻤﺎ ﭼﻬـﺎر‬
‫ﻧﻔﺮ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺗﺮﯾﻦ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﻫﺴﺘﯿﻦ ﮐﻪ ﻣﯿﺘﻮﻧﯿﻦ اﯾﻦ ﮐﺎرو ﺑﮑﻨﯿﻦ‪ .‬ﺷﻤﺎ دو ﺗـﺎ ﺑﺎﯾـﺪ ﮐﻤﮑـﺶ‬
‫ﮐﻨﯿﻦ‪.‬‬
‫ﭼﻬﺮه ی اﺳﻨﯿﭗ در ﻫﻢ رﻓﺖ ‪ :‬ﯾﻪ دﻗﯿﻘﻪ ﺻﺒﺮ ﮐﻦ‪.‬ﭼﯽ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪه ﻓﮑﺮ ﮐﻨﯽ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺗـﻮ رو‬
‫ﻣﯿﮑﺸﻢ؟ ﺑﺮﻓﺮض ﻫﻢ ﮐﻪ ﺑﮑﺸﻢ ‪ ,‬ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﯽ ﻣﺤﻔﻞ ﻣﻨﻮ زﻧﺪه ﻣﯿﺬاره ﮐﻪ ﺑﻪ ﭘـﺎﺗﺮ ﮐﻤـﮏ‬
‫ﮐﻨﻢ؟ اﺻﻼ‪ ...‬ﭼﺮا اون اﯾﻦ ﮐﺎرو ﻧﻤﯿﮑﻨﻪ‪...‬‬
‫_ﺗﻮ اﯾﻦ ﮐﺎرو ﻣﯿﮑﻨﯽ ﺳﻮروس ‪..‬ﭼﻮن اون ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﻪ ﺧﻮدﺷﻮ ﻧﺸﻮن ﺑـﺪه‪...‬ﭼـﻮن ﻣـﻦ ازت‬
‫ﻣﯿﺨﻮام‪...‬ﻣﺎ ﺑﺎ ﻫﻢ ﯾﻪ ﻗﺮاراﯾﯽ داﺷﺘﯿﻢ‪.‬‬
‫_آﻟﺒﻮس‪...‬ﺗﻮ داری ا اﺣﺴﺎﺳﺎت ﻣﻦ ﺑﺎزی ﻣﯿﮑﻨﯽ ‪...‬ﻫﺮی ﺑﻪ ﺣﻤﺎﯾﺖ ﺗﻮ اﺣﺘﯿﺎج داره‪.‬‬

‫‪390‬‬

‫‪391‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_ﻫﺮی ﺑﻪ ﯾﻪ ﯾﺎر ﺟﻮون اﺣﺘﯿﺎج داره‪.‬ﺣﺎﻻ ﮔﻮش ﮐﻦ ﭘﺴﺮم‪,‬اﯾﻦ ﯾـﻪ دﺳـﺘﻮره‪...‬ﺑـﺎ ﮐـﺸﺘﻦ‬
‫ﻣﻦ‪ ,‬ﺗﻮ ﺑﻪ ﺗﺎم ﻧﺰدﯾﮏ ﻣﯿﺸﯽ و ﻣﯿﺘﻮﻧﯽ ﻣﺤﻞ ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ رو ﭘﯿﺪا ﮐﻨﯽ ‪.‬ﺑﺮای ﻧﺎﺟﯿﻨﯽ‬
‫ﻫﻢ ﯾﻪ ﻓﮑﺮی ﺑﮑﻦ‪.‬ﻓﻘﻂ ﯾﺎدت ﺑﺎﺷﻪ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﺪوﻧﻪ‪ ...‬ﻓﺎوﮐﺲ ﭘﯿﺶ ﺷـﻤﺎ ﻣﯿـﺎد ‪.‬ﺑـﻪ‬
‫ﻣﻮﻗﻌﺶ ﻫﺮی رو ﻫﻢ در ﺟﺮﯾﺎن ﺑﺬارﯾﻦ‪.‬اﯾﻦ ﺗﻨﻬﺎ راه ﺟﺒﺮان اﺷﺘﺒﺎه ﭘﻮﻧﺰده ﺳﺎل ﻗﺒﻠﺘﻪ‪.‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﻃﻌﻨﻪ ای زد‪:‬ﺟﺪی؟!!!‪....‬ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﯽ ﺑﺎ ﮐﺸﺘﻦ ﺗﻮ ﻟﯽ ﻟﯽ و ﺟﯿﻤﺰ زﻧﺪه ﻣﯿـﺸﻦ؟ﻣﻦ‬
‫ﺑﺮای ﺟﺒﺮان اون اﺷﺘﺒﺎه ﻫﺮ ﮐﺎری ﻣﯿﮑﻨﻢ اﻣﺎ ازم ﻧﺨﻮاه ﺗﻮ رو ﺑﮑﺸﻢ‪.‬‬
‫_در ﻣﻮرد ﺳﯿﺮﯾﻮس ﭼﯽ؟‬
‫_ﺧﻮدت ﻣﯿﺪوﻧﯽ ﮐﻪ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﻧﺘﻮﻧﺴﺘﻢ ﺑﺒﺨﺸﻤﺶ اﻣﺎ ﺣﺘﯽ اوﻧﻢ ﻣـﺴﺘﺤﻖ ﭼﻨـﯿﻦ ﻋـﺬاﺑﯽ‬
‫ﻧﯿﺴﺖ‪.‬‬
‫_ﭘﺲ ﺑﻪ ﻣﻮﻗﻌﺶ ﺑﺎﯾﺪ ﺧﯿﻠﯽ ﮐﺎرا ﺑﮑﻨﯽ‪.‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﭘﻮزﺧﻨﺪی زد‪:‬ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﯽ ﺑﻌﺪ از اﯾﻨﮑﻪ ﺟﻠﻮی ﭼﺸﻤﺶ ﺗﻮ رو ﮐـﺸﺘﻢ ﺣـﺮف ﻣﻨـﻮ‬
‫ﺑﺎور ﻣﯿﮑﻨﻪ؟اون ﮐﺎﻣﻼ اﺣﺴﺎس ﻣﻨﻮ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺑﻠﮏ ﻣﯿﺪوﻧﻪ‪.‬ﺑﻌﯿﺪ ﻣﯿﺪوﻧﻢ ﺣﺘﯽ ﺑﺬاره ﺣﺮف‬
‫ﺑﺰﻧﻢ‪.‬‬
‫_ﺗﻮ از ﭘﺴﺶ ﺑﺮﻣﯿﺎی ﺳﯿﻮروس ‪.‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ آﺧﺮﯾﻦ ﺗﯿﺮش را اﻧﺪاﺧﺖ‪:‬ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﺣﺮف ﻫﺮی ﺷﺪ ‪,‬ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯿﮑﻨﯽ اﯾﻦ ﻣﺎﺟﺮا ﭼﻘـﺪر‬
‫ﺑﺮاش ﺳﺨﺘﻪ؟ اون ﺑﭽﻪ ﻃﺎﻗﺖ اﯾﻦ ﯾﮑﯽ رو ﻧﺪاره‪ .‬ﻣـﻦ ﺧﺎﻃﺮاﺗـﺸﻮ دﯾـﺪم ‪,‬ﺑـﻪ اﻧـﺪازه ی‬
‫ﮐﺎﻓﯽ زﺟﺮ ﮐﺸﯿﺪه‪.‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور آﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪ‪:‬ﺧﯿﻠﯽ ﻇﺎﻟﻤﺎﻧﺲ‪,‬ﻣﯿﺪوﻧﻢ‪.‬اﻣﺎ ﺑﺮاش ﻻزﻣﻪ‪,‬ﻫﺮی ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺧﻮدش ﻣﺘﮑﯽ‬
‫ﺑﺎﺷﻪ ‪ .‬ﺗﺎ وﻗﺘﯽ روی ﻣﻦ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﺣﺎﻣﯽ ﺣﺴﺎب ﮐﻨﻪ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﻪ ﺑﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﺑﺮﺳﻪ‪.‬دوﺑﺎره ﻫﻤـﻪ‬
‫ﺟﺎ ﺗﯿﺮه ﺷﺪ‪.‬‬

‫‪391‬‬

‫‪392‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺧﺎﻃﺮه ﭼﺮﺧﯽ زد ﺗﺎ ﺑﻪ ﺷﺒﯽ رﺳﯿﺪ ‪,‬اﺳﻨﯿﭗ ﺗﻤﺎم ﻣﺪت در اﺗﺎﻗﺶ ﻗﺪم ﻣﯿﺰد ‪,‬ﺑـﯽ ﻗـﺮار و‬
‫ﻋﺼﺒﯽ ﺑﻮد‪ .‬ﺣﺪود ﻧﯿﻤﻪ ﺷـﺐ ﭘﺮوﻓـﺴﻮر ﻓﻠﯿـﺖ وﯾـﮏ وﺣـﺸﺖ زده وارد دﻓﺘـﺮ اﺳـﻨﯿﭗ‬
‫ﺷﺪ‪:‬ﺳﯿﻮروس ‪,‬ﮐﻤﮏ ‪...‬ﺑﻪ ﻣﺎ ﺣﻤﻠﻪ ﺷﺪه‪.‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ از ﺟﺎ ﭘﺮﯾﺪ در ﻧﺒﻮد آﻟﺒﻮس ﻣﺪرﺳﻪ ﺑﻪ ﺧﻄﺮ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد‪ ...‬و ﻣﺴﺌﻮﻟﯿﺖ دﻓﺎع از ﻗﻠﻌﻪ‬
‫ﺑﺮ ﻋﻬﺪه ی او ﺑﻮد‪.‬اﻣﺎ روﯾﺎروﯾﯽ ﺑﺎ ﻣﺮﮔﺨﻮاران ﻧﺘﯿﺠﻪ ی ﺗـﻼش ﻧـﻪ ﻣﺎﻫـﻪ اش را ﺑﺮﺑـﺎد‬
‫ﻣﯿﺪاد‪.‬در ذﻫﻨﺶ ﻧﺎﻟﯿﺪ‪:‬اﻣﺸﺐ!آﺧﻪ ﭼﺮا؟‬
‫ﺻﺪای ﻟﻮﻧﺎ و ﻫﺮﻣﯿﻮن را از ﺑﯿﺮون ﺷﻨﯿﺪ‪,‬ﺑﺎﯾﺪ ﺟﻠﻮی ﺻﺪﻣﻪ دﯾﺪن آﻧﻬﺎ را ﻣﯿﮕﺮﻓﺖ‪.‬ﻓﻠﯿـﺖ‬
‫وﯾﮏ ﻫﻢ ﺣﺎل ﺧﻮﺑﯽ ﻧﺪاﺷﺖ در ﻣﺒﺎرزه ﺣﺘﻤﺎ ﺻﺪﻣﻪ ﻣﯿﺪﯾﺪ‪.‬ﻓﻠﯿﺖ وﯾﮏ را ﺑﯿﻬﻮش ﮐﺮد و‬
‫ﺑﯿﺮون دوﯾﺪ‪.‬‬
‫_ﭘﺮوﻓﺴﻮر اﺳﻨﯿﭗ‪....‬‬
‫_ﮔﺮﻧﺠﺮ‪...‬ﮔﻮش ﮐﻦ ‪.‬ﻫﻤﯿﻦ اﻻن ﺑﺮﯾﻦ ﭘﯿﺶ ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻓﻠﯿﺖ وﯾﮏ ﺣﺎﻟﺶ ﺧﻮب ﻧﯿـﺴﺖ‪.‬‬
‫ﻫﻤﻮﻧﺠﺎ ﺑﻤﻮﻧﯿﻦ و ﺑﯿﺮون ﻧﯿﺎﯾﻦ‪.‬‬
‫*************************************‬
‫ﺧﯿﻠﯽ زود از ﻣﺮﮔﺨﻮاری ﺷﻨﯿﺪ ﮐﻪ داﻣﺒﻠﺪور در ﺑﺮج ﺳﺘﺎره ﺷﻨﺎﺳﯽ ﮔﯿﺮ اﻓﺘﺎده‪,‬ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ‬
‫ﺧﻮد را ﺑﻪ آﻧﺠﺎ رﺳﺎﻧﺪ‪. .‬آﻟﺒﻮس ﻧﺒﺎﯾﺪ آﻧﺠﺎ ﻣﯽ ﺑﻮد او ﺑﺎ ﭘﺎﺗﺮ رﻓﺘـﻪ ﺑـﻮد‪.‬اﻣﮑـﺎن ﻧﺪاﺷـﺖ‬
‫ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ از ﭘﺲ داﻣﺒﻠﺪور ﺑﺮآﯾﻨﺪ ‪...‬ﻣﮕﺮ اﯾﻨﮑـﻪ‪...‬ﻓﮑـﺮی ﻣﺜـﻞ ﺧـﻮره ﺑـﻪ ﻣﻐـﺰش راه‬
‫ﯾﺎﻓﺖ‪.‬ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ در را ﺑﺎز ﮐﺮد و ﺑﺎﺻﺤﻨﻪ ای ﮐـﻪ از آن وﺣـﺸﺖ داﺷـﺖ رو ﺑـﺮو ﺷـﺪ‪.‬‬
‫ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ آﻟﺒﻮس را دوره ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ و او‪ ....‬ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ اﺗﻔﺎق اﻓﺘﺎد‪.‬‬
‫_ﭘﺴﺮه ﻣﯿﮕﻪ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﻪ ﺑﮑﺸﺪش‪.‬‬
‫ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ در ﭼﺸﻤﺎن داﻣﺒﻠﺪور ﻗﻔﻞ ﺷﺪ ‪:‬ﺳﯿﻮروس ﻫﻤﯿﻦ ﺣﺎﻻ ﻣﻨﻮ ﺑﮑﺶ‪.‬‬
‫در ذﻫﻨﺶ ﻧﺎﻟﯿﺪ‪...‬‬

‫‪392‬‬

‫‪393‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_ﻧﻪ‪.....‬‬
‫ﺻﺪای داﻣﺒﻠﺪور از ﺿﻌﻒ ﻣﯿﻠﺮزﯾﺪ‪:‬ﻫﺮی ﭘﺸﺖ دره ‪.‬ﺑﺎ ﻃﻠﺴﻢ اﺳﺘﺎپ ﺑﺴﺘﻤﺶ اﮔﻪ ﻃﻠـﺴﻢ‬
‫ﺑﺎﻃﻞ ﺑﺸﻪ ﺧﻮدﺷﻮ ﺑﻪ ﮐﺸﺘﻦ ﻣﯿﺪه‪.‬ﺑﺎﯾﺪ زودﺗﺮ ﮐﺎرو ﺗﻤﻮم ﮐﻨﯽ و ﻣﺮﮔﺨﻮارا رو از اﯾﻨﺠـﺎ‬
‫ﺑﺒﺮی‪...‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ اﻟﺘﻤﺎس ﮐﺮد‪:‬ﻣﺎ ﺣﺮﻓﻬﺎﻣﻮﻧﻮ زدﯾﻢ ‪...‬ﻣﻦ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﻢ‪...‬‬
‫_ﺳﯿﻮروس‪...‬ﻣﻦ ﻣﻌﺠﻮن ﻣﺮگ ﺗﺪرﯾﺠﯽ رو ﺧﻮردم‪...‬ﭼﻪ ﺑﺨﻮای ﭼﻪ ﻧﺨﻮای ﻣـﺮدم‪.‬ﻧـﺬار‬
‫زﺣﻤﺎﺗﻤﻮن ﻫﺪر ﺑﺮه‪.‬‬
‫ﻣﺮﮔﺨﻮاری ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش راﺑﺎﻻ آورداﻣﺎ اﺳﻨﯿﭗ ﺳﺮﯾﻌﺘﺮ ﻋﻤﻞ ﮐﺮد‪:‬آواداﮐﺪاورا‪........‬‬
‫ﻫﺮی ﻓﺮﯾﺎد ﮐﺸﯿﺪ‪ :‬ﭘﺮﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪور ‪....‬ﻧﻪ!‬
‫رون دﺳﺘﺶ را ﮔﺮﻓﺖ‪:‬ﻫﺮی ‪...‬اﯾﻦ ﻓﻘﻂ ﯾﻪ ﺧﺎﻃﺮس ‪...‬اﻣﺎ ﺣﺎل ﻫﺮی ﻣﻨﻘﻠﺐ ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬رون‬
‫او را ﮐﺸﯿﺪ‪:‬ﺑﻬﺘﺮه ﺑﺮﯾﻢ ﺑﯿﺮون‬
‫ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑﻌﺪ وﻗﺘﯽ ﻫﺮی و رون ﺑﺎ ﭼﻬﺮه ﻫﺎی ﻣﺘﻮﺣﺶ و ﺣﯿﺮت زده روﺑـﺮوی ﻫﺮﻣﯿـﻮن‬
‫ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﻔﺲ راﺣﺘﯽ ﮐﺸﯿﺪ‪:‬ﮐﻢ ﮐﻢ داﺷﺘﻢ ﻧﮕﺮان ﻣﯿﺸﺪم ‪.‬ﭼﻪ ﺧﺒﺮ؟‬
‫ﺑﻌﺪ اﻧﮕﺎر ﺗﺎزه ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺣﺎل ﻫﺮی ﺷﺪه ﺑﻮد ﺑﺎ وﺣﺸﺖ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﻫﺮی ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ؟‬
‫ﻫﺮی ﺧﻮدش را روی ﻣﺒﻠﯽ وﻟﻮ ﮐﺮد و ﺳﺮش را ﺑﯿﻦ دﺳـﺘﺎﻧﺶ ﮔﺮﻓـﺖ‪.‬رون ﺑـﻪ ﺳـﺮﻋﺖ‬
‫ﻟﯿﻮان آﺑﯽ ﻇﺎﻫﺮ ﮐﺮد‪ :‬ﺑﺨﻮرش ﻫﺮی ﺣﺎﻟﺘﻮ ﺟﺎ ﻣﯿﺎره‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﻫﯿﺠﺎن ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻫﯽ رون ﺗﻮ ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪی ‪.‬ﯾﻪ ﻟﯿﻮان آب ﻇﺎﻫﺮ ﮐﺮدی‪...‬اوﻧـﻢ ﺑﻌـﺪ‬
‫ﺳﻪ ﻣﺎه ‪.‬‬
‫اﻣﺎ ﻇﺎﻫﺮا اﯾـﻦ ﻣﻮﺿـﻮع ﺑـﺮای رون اﻫﻤﯿﺘـﯽ ﻧﺪاﺷـﺖ ‪.‬دﺳـﺘﺶ را روی ﺷـﺎﻧﻪ ی ﻫـﺮی‬
‫ﮔﺬاﺷﺖ‪:‬ﻫﺮی‪,‬ﻟﻌﻨﺘﯽ اون ﯾﻪ ﺧﺎﻃﺮه ﺑﻮد‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﺑﻪ ﻫﺮی ﺧﯿﺮه ﺷﺪ‪:‬ﭼﯽ ﺷﺪه؟‬

‫‪393‬‬

‫‪394‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫رون ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻫﺮی ﮐﺮد ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮا در دﻧﯿﺎی دﯾﮕﺮی ﺳﯿﺮ ﻣﯿﮑﺮد ‪.‬ﺑﻌـﺪ ﺑـﻪ زﺣﻤـﺖ ﻟـﺐ‬
‫ﮔﺸﻮد و ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ را ﺑﺮای ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺗﻮﺿﯿﺢ داد‪.‬در آﺧـﺮ ﺑـﺎ ﺧـﺸﻢ ﮔﻔـﺖ‪:‬ﻫﻤـﺶ ﻧﻘـﺸﺲ‬
‫‪.‬ﻣﯿﺨﺎد ﮔﯿﺮت ﺑﻨﺪازه ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد‪:‬ﻧﻪ‪...‬ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﻧﻤﯿﺪوﻧـﺴﺖ ﻣـﻦ دﻗﯿﻘـﺎ ﮐﺠـﺎ و ﺑـﺎ ﭼـﻪ ﻃﻠـﺴﻤﯽ ﻗﻔـﻞ‬
‫ﺷﺪم‪.‬ﺣﺘﯽ ﺧﻮد ﻣﻨﻢ ﺗﺎ دو ﻫﻔﺘﻪ ﭘـﯿﺶ ﮐـﻪ ﻟـﻮﭘﯿﻦ اﯾـﻦ ﻃﻠـﺴﻢ رو ﺑﻬـﻢ ﯾـﺎد ﻧـﺪاده ﺑـﻮد‬
‫ﻧﻤﯿﺪوﻧﺴﺘﻢ‪.‬‬
‫رون ﺑﺎﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ داد زد‪:‬ﭼﯽ ﻣﯿﮕﯽ ﻫﺮی؟ﯾﻌﻨﯽ اﯾﻨﻘﺪر زود ﺧﺎﻣﺖ ﮐﺮد؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﻪ از ﺑﺤﺚ آن دو ﻣﺘﻌﺠﺐ ﺷﺪه ﺑﻮد ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﻣﯿﺸﻪ ﺑﻪ ﻣﻨﻢ ﺑﮕﯿﻦ ﭼﻪ ﺧﺒﺮه؟‬
‫اﻣﺎ ﻫﺮی و رون ﻫﻤﭽﻨﺎن ﮔﺮم ﺑﺤﺚ ﺧﻮد ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬ﻫﺮی ﺧﻮدش ﻫﻢ ﺣﯿﺮان ﺑﻮد‪:‬اون ﺑﻪ ﭼﯿﺰی‬
‫اﺷﺎره ﮐﺮد ﮐﻪ ﻣﻦ ﺑﻪ ﮐﺴﯽ ﻧﮕﻔﺘﻢ‪.‬‬
‫_ﭼﯽ؟‬
‫ﺣﺮﻓﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ در ﻣﻮرد دراﮐﻮ زد‪.‬‬
‫_اﻣﮑﺎن ﻧﺪاره اون ﻃﺮف ﻣﺎ ﺑﺎﺷﻪ ‪...‬ﻫﻪ ﻫﻪ‪...‬اﮔﺮم اوﻣﺪه ﺑﻮد اﯾﻦ ور ﺑﺎ ﺑﻼﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺳﺮش‬
‫آوردﯾﻢ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﭘﺸﯿﻤﻮن ﺷﺪه ‪.‬ﺗﻮ ﮐﻪ ﺗﺎ دﯾﺮوز ﺗﺸﻨﻪ ی ﺧﻮﻧﺶ ﺑـﻮدی ‪.‬ﭼـﯽ ﺷـﺪه ﺣـﺎﻻ‬
‫ﺷﺪی ﻣﺪاﻓﻊ ﺣﻘﻮق اﺳﻨﯿﭗ؟‬
‫ﻫﺮی ﺻﺪاﯾﺶ را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد‬
‫_ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﯿﺴﺘﯽ رون‪...‬ﻓﺎوﮐﺲ ﺑﻪ اون رﺳﯿﺪه‬
‫رون ﻫﻢ ﺻﺪاﯾﺶ را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد ‪:‬ﮐﻪ ﭼﯽ ﻣﻤﮑﻨﻪ ﯾﻪ ﻗﻘﻨﻮس دﯾﮕﻪ ﺑﺎﺷﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﭘﺎﻓﺸﺎری ﮐﺮد‪:‬ﻧﻪ‪...‬داﻣﺒﻠﺪور ﻣﯿﮕﻔﺖ ﻓﻮﮐﺲ آﺧﺮﯾﺸﻪ‪.‬و اﮔﻪ ﺑﻪ اﺳﻨﯿﭗ رﺳﯿﺪه ﺑﺎﺷـﻪ‬
‫ﭘﺲ اون ﻋﻮﺿﯽ رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻠﻪ‪...‬اوه ﺧﺪای ﻣﻦ ﻧﻪ‪.‬‬

‫‪394‬‬

‫‪395‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﺑﻐﺾ ﻓﺮﯾﺎد ﮐﺸﯿﺪ‪:‬ﻣﯿﺸﻪ ﺑﻪ ﻣﻨﻢ ﺑﮕﯿﻦ ﺗﻮ اون ﮔﻮی ﻟﻌﻨﺘﯽ ﭼﯽ دﯾﺪﯾﻦ ﮐـﻪ اﯾـﻦ‬
‫ﻃﻮری ﻣﺚ دﯾﻮوﻧﻪ ﻫﺎ ﺑﻪ ﺟﻮن ﻫﻢ اﻓﺘﺎدﯾﻦ؟‬

‫‪395‬‬

‫‪396‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬

‫ﻓﺼﻞ ﺏﻴﺴﺖ و هﺸﺘﻢ‪:‬ﻗﺎﻧﻮن ﺷﮑﻨﯽ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل‬
‫ﺑﻌﺪ از ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺖ ﺑﺤﺚ ﻫﻨﻮز ﻫﯿﭻ ﮐﺪام از و ﻃﺮف ﻗﺎﻧﻊ ﻧـﺸﺪه ﺑﻮدﻧـﺪ‪ .‬ﻫـﺮی ﺑـﺎ وﺟـﻮد‬
‫ﻧﻔﺮﺗﯽ ﮐﻪ از اﺳﻨﯿﭗ داﺷﺖ ﻧﻤﯿﺘﻮاﻧﺴﺖ او را ﺑﯽ ﮔﻨﺎه ﺑﺪاﻧﺪ اﻣﺎ ﻧﻤﯿﺘﻮاﻧﺴﺖ ﻫـﻢ آﻧﭽـﻪ را‬
‫ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﻗﺒﻞ دﯾﺪ ﺑﻮد راﻓﺮاﻣﻮش ﮐﻨﺪ‪....‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﻗﺎﻧﻊ ﺷﺪه ﺑﻮدﮐﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﭼﺎره ای‬
‫ﻧﺪاﺷﺘﻪ رون ﻫﻢ ﺑﯿﻦ اﯾﻦ دو ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮدو ﮔﺎﻫﯽ ﻃﺮف ﻫﺮی و ﮔﺎﻫﯽ ﻫﺮﻣﯿﻮن را ﻣﯿﮕﺮﻓﺖ‪.‬‬
‫ﺑﻼﺧﺮه ﻫﺮی ﺑﺤﺚ را ﺧﺎﺗﻤﻪ داد‪:‬ﯾﻪ راه ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻧﺪارﯾﻢ‪.‬‬
‫ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را در آورد و ﭘﺮ ﻗﻘﻨﻮس را آﺗﺶ زد‪.‬‬
‫رون ﻓﺮﯾﺎد زد ‪:‬ﭼﯿﮑﺎر ﻣﯿﮑﻨﯽ دﯾﻮوﻧﻪ‪...‬‬
‫_اﮔﻪ اﯾﻦ ﭘﺮ ﻓﺎوﮐﺲ ﺑﺎﺷﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﭘﯿﺪاش ﺑﺸﻪ‪.‬‬
‫ﺣﺪس ﻫﺮی درﺳﺖ ﺑﻮد‪.‬ﻗﻘﻨﻮس از ﭘﻨﺠﺮه ی ﺑﺎز وارد ﺷﺪ و روی ﺗﺨـﺖ ﻧﺸـﺴﺖ‪ .‬ﻫـﺮی‬
‫ﺟﻠﻮ رﻓﺖ و ﺑﺎ دﻗﺖ ﺑﻪ ﻗﻘﻨﻮس ﺧﯿﺮه ﺷﺪ ‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ ﺑﻪ آراﻣﯽ ﺳﺮ ﻓﺎوﮐﺲ را ﻧﻮازش ﮐﺮد ‪:‬ﺳﻼم ﻓﺎوﮐﺲ ﺣﺎﻟﺖ ﭼﻄﻮره رﻓﯿﻖ؟‬
‫_ﺧﺐ‪...‬ﻫﺮی؟‬
‫_ﺧﻮدﺷﻪ!‬
‫ﺑﻌﺪ رو ﺑﻪ ﻓﺎوﮐﺲ ﮐﺮد‪:‬ﻣﯿﺸﻪ ﺑﻬﻢ ﮐﻤﮏ ﮐﻨﯽ ﻓﺎوﮐﺲ؟‬
‫ﭘﺮﻧﺪه ی ﺑﺎﺷﮑﻮه ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺎز و ﺑﺴﺘﻪ ﮐﺮد و ﻫﺮی اﯾﻦ را ﺑﻪ ﺣـﺴﺎب ﺟـﻮاب ﻣﺜﺒـﺖ‬
‫ﮔﺬاﺷﺖ‪:‬ﺧﻮﺑﻪ‪...‬ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﯿﺎ؟‬

‫‪396‬‬

‫‪397‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﮔﻮی را ﺑﻪ دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﺎ ﯾﮏ دﺳـﺘﺶ ﻓـﺎوﮐﺲ را ﻧﮕـﻪ داﺷـﺖ ‪.‬ﻫﺮﻣﯿـﻮن ﻫـﻢ‬
‫ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ دﺳﺘﺶ را روی آن ﮔﺬاﺷﺖ‪......‬ﺑﻌﺪ از ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺳﻪ ﺑﯿﺮون آﻣﺪﻧـﺪ رو‬
‫ﺑﻪ ﻓﺎوﮐﺲ ﮐﺮد‪:‬ﺧﺐ‪,‬وﻗﺘﯽ اﯾﻦ اﺗﻔﺎﻗﻬﺎ اﻓﺘﺎد ‪...‬ﺗﻮ اوﻧﺠﺎ ﺑﻮدی؟‬
‫ﻗﻘﻨﻮس ﺳﺮی ﺗﮑﺎن داد‪ ,‬ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺶ ﻣﯿﺪرﺧﺸﯿﺪ‪...‬‬
‫_ﭘﺲ واﻗﻌﯿﺘﻪ؟‬
‫رون ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬دﯾﻮﻧﻪ ﺷﺪی ﻫﺮی؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿــﻮن ﺑــﻪ او ﺟــﻮاب داد‪:‬ﻣﺘﻮﺟــﻪ ﻧﯿــﺴﺘﯽ رون! ﻓــﺎوﮐﺲ ﺗﻨﻬــﺎ ﮐــﺴﯿﻪ ﮐــﻪ ﺗــﻮ دﻓﺘــﺮ‬
‫داﻣﺒﻠﺪوره‪...‬ﻓﺎوﮐﺲ ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺎﻫﺪ اﯾﻦ ﻣﺎﺟﺮاﺳﺖ‪.‬ﺣﻖ ﺑﺎ ﻫﺮﯾﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﮐﺎﻏﺬی ﺑﺮداﺷﺖ و در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﺳﻌﯽ ﻣﯿﮑﺮد ﻧﻔـﺮﺗﺶ از اﺳـﻨﯿﭗ ﺗـﺎﺛﯿﺮی در ﻣﻐـﺰش‬
‫ﻧﮕﺬارد اﯾﻨﻄﻮر ﻧﻮﺷﺖ‪.‬‬
‫‪Mr.s‬‬
‫ﭘﯿﻐﺎم ﺷﻤﺎ را درﯾﺎﻓﺖ ﮐﺮدم و ﻣﻨﺘﻈﺮ اﻃﻼﻋﺎت ﺷﻤﺎ ﻫﺴﺘﻢ ‪.‬ﺗﺮﺟﯿﺢ ﻣﯿـﺪم ﻣﻼﻗـﺎﺗﯽ‬
‫داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯿﻢ‪.‬‬
‫‪MAD‬‬
‫رون ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬اﯾﻦ ‪MAD‬ﭼﯿﻪ؟‬
‫_ﺑﺮای اﻃﻤﯿﻨﺎﻧﻪ‪.‬ﺑﻪ ﺟﺎی اﺳﻤﻢ از ﻣﺨﻔﻒ رﻫﺒﺮ ارﺗﺶ داﻣﺒﻠﺪور اﺳﺘﻔﺎده ﮐﺮدم‪.‬ﺑﻌﺪ ﻧﺎﻣـﻪ را‬
‫ﺑﻪ ﻓﺎوﮐﺲ داد‪:‬ﺑﺪش ﺑﻪ اﺳﻨﯿﭗ‬
‫ﻗﻘﻨﻮس زﯾﺒﺎ ﻧﮕﺎه ﺳﺮزﻧﺶ ﺑﺎری ﺑﻪ ﻫﺮی ﮐﺮد و ﻫﺮی ﻧﺎﺧﻮآﮔﺎه ﺟﻮاب داد‪:‬ﺑﺎﺷـﻪ‪...‬ﺑﺎﺷـﻪ‬
‫‪...‬ﭘﺮوﻓﺴﻮر اﺳﻨﯿﭗ!‬
‫ﭘﺮﻧﺪه ی ﺑﺎﺷﮑﻮه ﺣﺮﮐﺘﯽ ﮐﺮد و ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪ‪.‬‬

‫‪397‬‬

‫‪398‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺑﻼﺧﺮه ﯾﮑﺸﻨﺒﻪ رﺳﯿﺪ‪.‬ﻫﺮی ﺑﺎ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ رﯾﺰی ﻗﺒﻠﯽ ﺻﺒﺢ زود ﺑﺮای رﻓﺘﻦ ﺑﻪ ﻫﺎﮔﺰﻣﯿﺪ آﻣﺎده‬
‫ﺷﺪ‪.‬ﺳﺎﻋﺖ ﻫﻔﺖ و ﻧﯿﻢ ﺑﻼﺧﺮه از ﺷﺮ ﺑﺎزرﺳﯽ آﻗﺎی ﻓﯿﻠﭻ ﺧﻼص ﺷـﺪ و راه ﻫﺎﮔﺰﻣﯿـﺪ را‬
‫در ﭘﯿﺶ ﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬
‫رون ﺧﯿﻠﯽ ﮐﻨﺠﮑﺎو ﺑﻮد اﻣﺎ ﺑﻪ اﺻﺮار ﻫﺮﻣﯿﻮن اﯾﻨﺒﺎر ﻫﻢ ﺑﻪ ﻫﺎﮔﺰﻣﯿـﺪ ﻧﯿﺎﻣـﺪ‪.‬روز آﻓﺘـﺎﺑﯽ‬
‫ﺧﻮﺑﯽ ﺑﻮد و ﺑﺎد ﻣﻼﯾﻤﯽ ﻣﯽ وزﯾﺪ‪ .‬ﺻﺒﺢ زود ﺑﻮد و ﺟﺎده ی ﻫﺎﮔﺰﻣﯿﺪ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﺧﺎﻟﯽ‪ ,‬ﻫﻤﯿﻦ‬
‫ﺑﺎﻋﺚ ﻣﯿﺸﺪ ﮐﻪ ﻫﺮی آرزو ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺟﯿﻨﯽ را در ﮐﻨﺎرش داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪.‬ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ‬
‫ﻧﯿﺴﺖ‪.‬اﺣﺘﻤﺎﻻ ﺟﺎﯾﯽ در اﯾﻦ ﻧﺰدﯾﮑﯽ ﻣﺎﻧﺪاﻧﮕﺎس ﻓﻠﯿﭽﺮ و ﺗﺎﻧﮑﺲ دورادور ﻣﺮاﻗﺒﺶ ﺑﻮدﻧﺪ‬
‫و اﯾﻦ ﭼﯿﺰی ﺑﻮد ﮐﻪ ﻋﺬاﺑﺶ ﻣﯿﺪاد‪ .‬ﻧﻤﯿﺘﻮاﻧﺴﺖ دور از ﻧﮕﺎه ﮐﻨﺠﮑـﺎو دﯾﮕـﺮان و ﺑـﺪون‬
‫ﻣﺰاﺣﻤﺖ ﭼﺎرﻟﯽ راﺑﺒﯿﻨﺪ‪.‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل ﭼﺎره ای ﻧﺪاﺷﺖ‪...‬وﻗﺖ ﮐﻤﯽ داﺷﺖ‪.‬‬
‫ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ وارد رﺳﺘﻮران ﺳﻪ دﺳﺘﻪ ﺟﺎرو ﺷﺪ و ﺑﺎ دﻗﺖ اﻃﺮاﻓﺶ را ﺑﺮرﺳﯽ ﮐﺮد‪.‬در‬
‫آن وﻗﺖ ﺻﺒﺢ رﺳﺘﻮران ﺧﻠـﻮت ﺑـﻮد و ﻓﻘـﻂ دو ﻣـﺮد ﻧـﺴﺒﺘﺎ ﺟـﺎ اﻓﺘـﺎده در ﮔﻮﺷـﻪ ی‬
‫رﺳﺘﻮران ﻣﺸﻐﻮل ﺧﻮردن ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ی ﻣﺨﺼﻮص ﻣﺎدام رزﻣﺮﺗﺎ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬و ﮔﺎﻫﯽ ﻧﮕﺎﻫﻬـﺎی‬
‫ﻣﺸﮑﻮﮐﯽ ﺑﻪ اﻃﺮاف ﻣﯿﺎﻧﺪاﺧﺘﻨﺪ‪.‬ﮐﻤﯽ ﻋﺠﯿﺐ ﺑﻪ ﻧﻈﺮﻣﯿﺮﺳﯿﺪﻧﺪ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی آﻫﺴﺘﻪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﻟﻤﺲ ﮐﺮد‪...‬ﻫﺮﭼﻨﺪﮐﺴﯽ اورا ﺑﺎ ﭼﻬﺮه ی ﭘﺴﺮ ﺟﻮان ﺑﻮری‬
‫ﮐﻪ آن روز ﺑﻪ ﺷﮑﻠﺶ در آﻣﺪه ﺑﻮد ﻧﻤﯿﺸﻨﺎﺧﺖ اﻣﺎ اﺣﺘﯿﺎط را از دﺳﺖ ﻧﺪاد‪.‬‬
‫وﻗﺘﯽ ﻣﺎدام رزﻣﺮﺗﺎ ﺑﺮای ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺳﻔﺎرش ﺑﻪ ﻃﺮﻓﺶ ﻣﯿ‪Ĥ‬ﻣﺪ ‪,‬آﻫﺴﺘﻪ ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺘﺶ ﻧﮕﺎه ﮐـﺮد‬
‫‪.‬ﺣﺪودا ده دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻪ ﻧﻪ ﺑـﻮد‪.‬ﺧﻠـﻮت ﺑـﻮدن رﺳـﺘﻮران در اﯾـﻦ ﺳـﺎﻋﺖ ﻋﺠﯿـﺐ ﺑـﻪ ﻧﻈـﺮ‬
‫ﻣﯿﺮﺳﯿﺪ‪.‬ﯾﮏ ﺷﯿﺸﻪ ﻧﻮﺷﯿﺪﻧﯽ ﮐﺮه ای ﺳﻔﺎرش داد و ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﺎﻧﺪ‪.‬‬
‫ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ در رﺳﺘﻮران ﺑﻪ آراﻣﯽ ﺑﺎز ﺷﺪ و ﺑﺎد ﺳﺮد زﻣﺴﺘﺎﻧﯽ را ﺑـﻪ داﺧـﻞ ﻫـﺪاﯾﺖ‬
‫ﮐﺮد ‪.‬ﻫﺮی اﻣﯿﺪواراﻧﻪ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ اﻃﺮاف ﮐﺮد ‪,‬اﻣﺎ ﮐﺴﯽ ﮐـﻪ از در وارد ﺷـﺪه ﺑـﻮد آﺷـﻨﺎ‬
‫ﻧﺒﻮد‪.‬زن ﺟﻮان ﺑﺎ آراﻣﺶ وارد ﺷﺪ و ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ اﻃﺮاف ﮐـﺮد ‪.‬ﻣﻮﻫـﺎی ﺑﻠﻮﻧـﺪ و ﭼـﺸﻤﺎن‬

‫‪398‬‬

‫‪399‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻋﺴﻠﯽ داﺷﺖ و آراﯾﺶ ﮐﺎﻣﻠﯽ ﮐﺮده ﺑﻮدﺷﻨﻠﺶ را ﻣﺮﺗﺐ ﮐﺮد و ﺑﺎ اﯾﻨﮑـﻪ ﻫﻤـﻪ ی ﻣﯿﺰﻫـﺎ‬
‫ﺧﺎﻟﯽ ﺑﻮد ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑﻪ ﻃﺮف ﻫﺮی آﻣﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﻋﺸﻮه ﺻﻨﺪﻟﯽ روﺑﺮوی ﻫﺮی را ﺑـﺮای ﺧـﻮدش‬
‫ﻋﻘﺐ ﮐﺸﯿﺪ‪:‬ﻣﯿﺘﻮﻧﻢ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺸﯿﻨﻢ؟‬
‫ﻫﺮی ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﮐـﺮد‪...‬ﭼﻄـﻮر ﺑﺎﯾـﺪ از دﺳـﺖ اﯾـﻦ ﻣـﺰاﺣﻢ راﺣـﺖ‬
‫ﻣﯿﺸﺪ؟ﭼﺎره ای ﻧﺪاﺷﺖ ‪...‬ﻣﻦ ﻣﻦ ﮐﻨﺎن ﺑﻪ زن ﺟـﻮان ﮐـﻪ ﻣﻨﺘﻈـﺮ ﺟـﻮاب او ﻧـﺸﺪه ﺑـﻮد‬
‫ﮔﻔﺖ‪:‬خ‪....‬ﺧﻮاﻫﺶ ﻣﯿﮑﻨﻢ‪...‬ب‪...‬ﺑﻔﺮﻣﺎﯾﯿﻦ‪.‬‬
‫زن ﺟﻮان ﮐﯿﻔﺶ را روی ﺻﻨﺪﻟﯽ ﺑﻐﻠﯽ ﮔﺬاﺷﺖ و در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﺑﺎ دﻗﺖ اﻃﺮاف را ﻣﯿﭙﺎﯾﯿـﺪ‬
‫ﺑﻪ ﻣﺎدام رزﻣﺮﺗﺎ ﺳﻔﺎرش ﮐﯿﮏ و ﺻـﺒﺤﺎﻧﻪ ی ﻣﺨـﺼﻮص ﺑـﺮای دو ﻧﻔـﺮ را داد‪...‬وﻗﺘـﯽ‬
‫ﻣﺎدام رزﻣﺮﺗﺎ ﺑﺮای ﻫﺮ دوی آﻧﻬﺎ ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ آورد رو ﺑﻪ ﻫﺮی ﮐﺮد و ﺑـﺎ ﻟﺤـﻦ ﭘـﺮ ﻧـﺎزی‬
‫ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﯿﺪوﻧﯽ‪...‬ﻣﻦ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻋﺎﺷﻖ ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ی اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻮدم‪...‬‬
‫ﺑﻌﺪ ﻧﮕﺎه دﻗﯿﻘﯽ ﺑﻪ اﻃﺮاف رﺳﺘﻮران اﻧﺪاﺧﺖ و ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪:‬ﺑﺒﯿﻨﻢ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﮐﺴﯽ ﻫﺴﺘﯽ؟‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ اﺟﺒﺎر ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد‪:‬ﻧﻪ‪....‬و ﻧﺎﺧﻮدآﮔﺎه ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺘﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ﺳﺎﻋﺖ ﻧﻪ و ده دﻗﯿﻘﻪ‬
‫ﺑﻮد‪.‬‬
‫زن ﺟﻮان ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪی ﺧﺎص ﺳﺮش را ﺟﻠﻮ آورد و ﺑﻪ آراﻣﯽ زﻣﺰﻣﻪ ﮐـﺮد‪:‬اﮔـﻪ ﺟـﺎی ﺗـﻮ‬
‫ﺑﻮدم ﺟﻠﻮی ﺟﯿﻨﯽ اﯾﻦ ﮐﺎرو ﻧﻤﯿﮑﺮدم‪.‬ﺿﻤﻨﺎ ﯾﻪ وﯾﺰﻟﯽ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ دﯾﺮ ﺑﻪ ﻗﺮارش ﻧﻤﯿﺮﺳﻪ‪.‬‬
‫_ﭼﺎرﻟﯽ‪!....‬‬
‫_ﻫﯿﺲ ‪...‬ﺻﺪاﺗﻮ ﺑﯿﺎر ﭘﺎﯾﯿﻦ‬
‫ﻫﺮی ﻧﻤﯿﺘﻮاﻧﺴﺖ ﺟﻠﻮی ﺧﻨﺪه اش را ﺑﮕﯿﺮد‪:‬ﺑﺎﯾﺪ ﻣﯿﺪوﻧﺴﺘﻢ!‬
‫ﭼﺎرﻟﯽ ﻟﺒﺨﻨﺪی زد و دﺳﺘﺶ را ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺘﯽ ﻋـﺸﻮه ﮔﺮاﻧـﻪ ﺟﻠـﻮ آورد ﮐـﻪ ﺧﻨـﺪه ی ﻫـﺮی‬
‫ﺷﺪﯾﺪﺗﺮ ﺷﺪ‪:‬ﻣﺠﺒﻮر ﺷﺪم ﯾﻪ ﮐﻢ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﻗﯿﺎﻓﻪ ﺑﺪم‪.‬اون دو ﺗﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﻣﺸﮑﻮﮐﻦ‪.‬‬
‫و ﺑﺎ ﺳﺮ ﺑﻪ دو ﻧﻔﺮی ﮐﻪ ﭘﺸﺘﺶ ﺑﻮدﻧﺪ اﺷﺎره ﮐﺮد‪.‬‬

‫‪399‬‬

‫‪400‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫آره ﻣﯿﺪوﻧﻢ‪.‬راﺳﺘﯽ از ﮐﺠﺎ ﻣﻨﻮ ﺷﻨﺎﺧﺘﯽ؟‬‫_ ﺧﺐ اﯾﻦ در ﺗﺨﺼﺺ ﻣﻮدﯾﻪ‪...‬ﻣﯿﺪوﻧﯽ ﮐﻪ ‪...‬ﮔﺎﻫﯽ اوﻗﺎت ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﻢ اﮔﻪ اون ﭼﺸﻤﺸﻢ‬
‫ﺟﺎدوﯾﯽ ﺑﻮد ﭼﻘﺪر ﺑﻪ ﻧﻔﻌﻤﻮن ﻣﯿﺸﺪ‪.‬‬
‫ﻗﻬﻘﻬﻪ ی ﻫﺮی از ﺗﺼﻮر ﭼﻨﯿﻦ ﺻﺤﻨﻪ ای اوج ﮔﺮﻓﺖ‪:‬اﻣﯿﺪوارم ﺑﻪ اﯾﻦ ﻧﻈﺮﺗﻮ ﺑـﻪ ﺧـﻮدش‬
‫ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﯽ‪...‬‬
‫ﭼﺎرﻟﯽ ﺳﺮی ﺗﮑﺎن داد‪:‬اﮔﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮدم ﮐﻪ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﺳﺮم رو ﮔﺮدﻧﻢ ﻧﺒﻮد‪.‬‬
‫_راﺳﺘﯽ ﻣﻮدی اﯾﻨﺠﺎ ﭼﯿﮑﺎر ﻣﯿﮑﻨﻪ؟‬
‫_ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ ﺗﻮ ﮔﺮوه ﮐﺎراﮔﺎﻫﺎن وزارت ﺧﻮﻧﻪ‪...‬ﺑﻬﺖ ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺑﻮدن؟! اﻟﺒﺘﻪ اﻻن ﺗﻮ ﻣﻐـﺎزه ی‬
‫روﺑﺮوﯾﯽ ﻧﺸﺴﺘﻪ و داره ﻣﺎ رو دﯾﺪ ﻣﯿﺰﻧﻪ‪.‬ﺣﺎﻻ ﺗﺎ ﺣﺎﻟﻤﻮ ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ ﯾﻪ ﺳﻮال ﺑﭙﺮس‪.‬‬
‫_ﺳﻮال؟‬
‫ﭼﺎرﻟﯽ ﺗﮑﻪ ای از ﮐﯿﮑﺶ را در دﻫﺎن ﮔﺬاﺷﺖ و ﻫﻤﺎﻧﻄﻮر ﮐﻪ ﺑﺎ ﭼﻨﮕﺎﻟﺶ ﺑـﺎزی ﻣﯿﮑـﺮد‬
‫ﮔﻔﺖ‪:‬آره ﺧﻨﮓ ﺧﺪا‪...‬ﻣﻦ ﺗﻮ رو ﻣﯿﺸﻨﺎﺳﻢ ‪...‬ﺗﻮ از ﮐﺠﺎ ﻣﻄﻤﺌﻨﯽ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺧﻮدﻣﻢ؟‬
‫ﻫﺮی ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬ﺳﻔﺎرش ﻣﺎﻣﺎﻧﺘﻪ؟‬
‫ﭼﺎرﻟﯽ ﭼﺸﻤﮑﯽ زد‪:‬ﻣﯿﺪوﻧﯽ ﮐﻪ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﺧﻨﺪه ای ﮐﺮد‪:‬ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﻫﻤﯿﻦ ﮐﺎﻓﯽ ﺑﺎﺷﻪ وﻟﯽ ﺧﺐ‪....‬‬
‫ﻫﺮی ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﻓﮑﺮ ﮐﺮد‪ :‬ﺑﺬار ﺑﺒﯿﻨﻢ‪....‬ﺳﺎل اول ﻣـﺎ در ﻫـﺎﮔﻮارﺗﺰ ﭼـﻪ ﻫﺪﯾـﻪ ای ﺑـﺮات‬
‫ﻓﺮﺳﺘﺎدﯾﻢ؟‬
‫ﭼﺎرﻟﯽ ﺗﮑﻪ ﮐﯿﮑﺶ را ﻗﻮرت داد ور ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﺟﺮﻋـﻪ ای از ﻓﻨﺠـﺎن ﻫـﻮه ای ﮐـﻪ ﻣـﺎدام‬
‫رزﻣﺮﺗﺎ ﻫﻤﯿﻦ ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﭘﯿﺶ ﺑﺮاﯾﺶ آورده ﺑﻮد ﻣﯿﻨﻮﺷـﯿﺪ ﺟـﻮاب داد‪:‬ﯾـﻪ ﺑﭽـﻪ اژدﻫـﺎی‬
‫ﻣﺎﻣﺎﻧﯽ‪....‬ﻧﮕﻔﺘﯽ ﭼﯽ ﻣﯿﺨﻮای ﻫﺮی؟‬
‫_اوﻣﺪم اوﻧﻮ ازت ﭘﺲ ﺑﮕﯿﺮم‪...‬‬

‫‪400‬‬

‫‪401‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻧﺎﮔﻬﺎن ﭼﺎرﻟﯽ از ﺟﺎ ﭘﺮﯾﺪ و ﺗﻤﺎم ﻗﻬﻮه اش از دﻫـﺎﻧﺶ ﺑﯿـﺮون رﯾﺨـﺖ ‪:‬ﭼـﯽ؟! اوﻣـﺪی‬
‫دﻧﺒﺎل اژدﻫﺎ!!!!ﻫﻤﭽﯿﻦ ﭼﯿﺰی رو ﺑﺮای ﭼﯽ ﻣﯿﺨﻮای؟‬
‫_ﻣﺴﺌﻠﻪ ﺧﻴﻠﯽ ﻣﻬﻤﻪ ﭼﺎرﻟﯽ‪...‬اﻣﺎ ﻓﻌﻼ ﻧﻤﻴﺘﻮﻧﻢ ﺏﻪ ﮐﺴﯽ ﺏﮕﻢ‪...‬‬
‫ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺘﯽ ﻃﻮل ﮐﺸﯿﺪ ﺗﺎ ﻫﺮی ﭼﺎرﻟﯽ را راﺿﯽ ﮐﻨﺪ‪.‬ﺑﻼﺧـﺮه ﭼـﺎرﻟﯽ راﺿـﯽ ﺷـﺪ او را‬
‫ﺑﺮای ﮔﺮﻓﺘﻦ ﭘﻮدر ﺷﺎخ اژدﻫﺎ ی ﻧﺮ ﺷﺶ ﻣﺎﻫﻪ ی ﻧﺮوژی ﺑﺎ ﺧﻮد ﺑﻪ روﻣﺎﻧﯽ ﺑﺒـﺮد‪ :‬ﻓﻘـﻂ‬
‫ﺑﻪ ﺷﺮﻃﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﺤﻔﻞ اﻃﻼع ﺑﺪم‪.‬اﮔﻪ ﺑﯽ اﻃﻼع ﺑﺒﺮﻣﺖ ﻣﺎﻣﺎن ﭘﻮﺳﺘﻤﻮ ﻣﯿﮑﻨﻪ‪.‬اﻣﺎ ﻗﺒﻠﺶ‬
‫ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ ﭼﻨﺪ ﺗﺎ از دوﺳﺘﺎم ﺗﻤﺎس ﺑﮕﯿﺮم‪....‬اژدﻫﺎی ﻧـﺮوژی ﻫﻤﯿﻨﺠﻮرﯾـﺸﻢ ﮐﻤﯿﺎﺑـﻪ ‪...‬دارن‬
‫ﻣﻨﻘﺮض ﻣﯿﺸﻦ ‪...‬ﭼﻪ ﺑﺮﺳﻪ ﺑﻪ ﺷﺶ ﻣﺎﻫﺶ!اوﻧﻢ ﻧﺮ!‬
‫ﻫﺮی ﺑﯽ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺑﻘﯿﻪ ی ﺣﺮف ﭼﺎرﻟﯽ ﺑﻪ رﺿﺎﯾﺖ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ و ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻓﮑﺮ ﮐﺮد‪.‬‬
‫_ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﯽ راﺿﯽ ﺑﺸﻦ؟‬
‫_ﺳﻌﯽ ﺧﻮدﻣﻮ ﻣﯿﮑﻨﻢ ‪.‬ﺑﻪ ﻣﺤﺾ اﯾﻨﮑﻪ راﺿﯽ ﺷﺪن ﺑﺮات ﺟﻐﺪ ﻣﯿﻔﺮﺳﺘﻢ‪.‬‬
‫_ﺑﺎﺷﻪ‪.‬وﻟﯽ ﻋﺠﻠﻪ ﮐﻦ ﭼﺎرﻟﯽ‪ ...‬ﻣﯿﺨﻮام ﮐﺎرﻣﻮ ﺗﻮ ﺗﻌﻄﯿﻼت ﮐﺮﯾﺴﻤﺲ ﺗﻤﻮم ﮐﻨﻢ‪.‬‬
‫_ﭼﺎرﻟﯽ ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬اﮔﻪ ﭘﺎرﺳﺎل اﯾﻨﻮ ﺑﻬﻢ ﻣﯿﮕﻔﺘﯽ اﺻﻼ ﻗﺒﻮل ﻧﻤﯿﮑﺮدم‪.‬اﻣﺎ ﻓﻌﻼ ﺟﻨﺎﺑﻌﺎﻟﯽ‬
‫ﯾﻪ ﻋﻀﻮ ﻣﺤﻔﻠﯽ ﮐﻪ ﭼﻨﺪ ﺑﺎرم ﺟﻮن ﺧﻮاﻫﺮ و ﺑﺮادرﻣﻮ ﺑﻬﺖ ﻣﺪﯾﻮﻧﻢ‪...‬ﺿﻤﻦ اﯾﻨﮑـﻪ ﻣﯿﮕـﯽ‬
‫رﯾﻤﻮس از ﺑﺮاﻣﺖ ﺧﺒﺮ داره‪....‬‬
‫ﻫﺮی ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬و اﻟﺒﺘﻪ اﮔﻪ ﮐﻤﮑﻢ ﻧﮑﻨﯽ ﺧﻮاﻫﺮ ﮐﻮﭼﻮﻟﻮت ﺧﯿﻠﯽ ﻧﺎراﺣﺖ ﻣﯿﺸﻪ‪.‬‬
‫ﭼﺎرﻟﯽ اﺧﻤﯽ ﮐﺮد‪:‬ﺷﮏ دارم اﮔﺮم ﮐﻤﮑﺖ ﮐﻨﻢ ﻧﺎراﺣﺖ ﻧﺸﻪ‪.‬‬
‫****************************************‬
‫دو روز ﺑﻌﺪ در ﭘﺴﺖ ﺻﺒﺢ ﮔﺎﻫﯽ ﻧﺎﻣﻪ ای از ﭼﺎرﻟﯽ ﺑﻪ ﻫﺮی رﺳﯿﺪ‪:‬‬
‫ﻫﺮی ﻋﺰﯾﺰ‬

‫‪401‬‬

‫‪402‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻣﻦ ﺧﯿﻠﯽ ﺳﻌﯽ ﮐﺮدم و ﺑﻼﺧﺮه اون ﭼﯿﺰی رو ﮐﻪ ﻣﯿﺨﻮاﺳﺘﯽ ﺑﺮات ﭘﯿـﺪا ﮐـﺮدم‪ .‬ﻋﯿـﺪ‬
‫ﮐﺮﯾﺴﻤﺲ را در ﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮاﻫﯿﻢ ﺑﻮد و ﺑﻌﺪ از آن ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﻪ روﻣﺎﻧﯽ ﻣﯿـﺮوﯾﻢ‪.‬ﺑﻬﺘـﺮه از‬
‫اﻻن ﺑﺮای ﺳﻔﺮ آﻣﺎده ﺑﺸﯽ‪.‬‬
‫ﭼﺎرﻟﯽ‬
‫ﺑﺰودی ﻫﺮی رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻓﺮﺻﺘﯽ ﺑﺮای اﺳﺘﺮاﺣﺖ ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ‪.‬ﯾﮏ ﻫﻔﺘﻪ ﺑﻌﺪ از ﺑﺎزﮔـﺸﺖ‬
‫از ﻣﺎﻣﻮرﯾﺖ ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل آﻧﻬﺎ را ﺑﺮای ﮐﻼﺳﺶ دﻋﻮت ﮐﺮده ﺑﻮد و ﺑﻌﺪ از‬
‫آن ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﻫﺮ ﺷﺐ ﺑﺎ او ﮐﻼس داﺷﺘﻨﺪ‪.‬وﻗﺘﯽ آﻧﺸﺐ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺑﺮای آﻧﻬﺎ ﺟﻐﺪ ﻓﺮﺳـﺘﺎد‬
‫ﮐﻪ ﮐﻼس اﺿﺎﻓﻪ دارﻧﺪ‪...‬رون ﮐﻪ ﺑﻌﺪ ازﭼﻨﺪ ﺷﺐ ﺑﯿﺨﻮاﺑﯽ ﺗﺎزه ﻣﻌﺠﻮﻧﺶ را ﺗﻤﺎم ﮐـﺮده‬
‫ﺑﻮد‪,‬ﻏﺮ ﻏﺮی ﮐﺮد‪:‬ﺑﻪ ﻣﺎ اﺳﺘﺮاﺣﺖ ﻧﯿﻮﻣﺪه‪...‬ﮔﻔﺘﻢ ﯾﻪ ﺷﺐ راﺣﺖ ﻣﯿﺨﻮاﺑﯿﻢ‪.‬‬
‫_ﺑﺲ ﮐﻦ رون ‪...‬اﯾﻦ ﺗﺎزه اوﻟﺸﻪ‪.‬اﮔﻪ ﺑﺨﻮاﯾﻢ ﻋﻀﻮ ﻣﺤﻔﻞ ﺑﺸﯿﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺗﻼش ﮐﻨﯿﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﻮزﯾﺎﻧﻪ ای زد‪:‬ﺣﺎﻻ ﺣﺎل ﻣﻨﻮ درک ﻣﯿﮑﻨﯽ ﮐﻪ ﭼﺮا ﻫﻤﺶ ﭼﺮت ﻣﯿﺰﻧﻢ‪.‬‬
‫رون ﺑﺎ ﻏﯿﺾ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺣﺪاﻗﻞ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮕﻪ ﭼﯽ داره ﺑﻬﻤﻮن ﯾﺎد ﻣﯿﺪه!ﺗﻮ اﯾﻦ ﯾﻪ ﻣﺎه ﻓﻘﻂ ﺣﺮف‬
‫ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﻮده‪.‬ﻧﮑﻨﻪ ﻗﺮاره ﻣﺮﺗﺎز ﺑﺸﯿﻢ؟‬
‫ﻫﺮی ﺗﺎﯾﯿﺪ ﮐﺮد‪:‬ﺑﻌﻀﯽ ﺷﺒﺎ ﺗﻮ ﺧﻮاﺑﻢ در ﺣﺎل ﺗﻤﺮﮐﺰ ﮔﺮﻓﺘﻨﻢ‪.‬‬
‫رون رو ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﺮد‪:‬ﺑﻼﺧﺮه ﻣﯿﺨﻮای ﺑﻪ ﻣﺎ ﺑﮕﯽ ﺟﺮﯾﺎن اون ﻃﺎق ﭼﯿﻪ؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﻪ اﯾﻦ اواﺧﺮ ﻣﺪام اﯾﻦ ﺳﻮال را از ﻫﺮی و رون ﻣﯿﺸﻨﯿﺪ ﺑﺎز ﻫﻢ ﺧﻮدش را ﺑﻪ ﺑﯽ‬
‫ﺧﺒﺮی زد‪:‬ﭼﻪ ﻣﯿﺪوﻧﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﻏﯿﺾ ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪:‬‬
‫_ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻣﻦ ﻣﯿﺪوﻧﻢ ﮐﻪ ﺗﻮ ﯾﻪ ﭼﯿﺰی ﭘﯿﺪا ﮐﺮدی ‪.‬ﻣﯿﺪوﻧﯽ ﮐـﻪ ﻣـﻦ وﻟـﺖ ﻧﻤﯿﮑـﻨﻢ‪.‬اﮔـﻪ‬
‫ﺧﻮدت ﻧﮕﯽ ‪..‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺘﯽ ﻋﺼﺒﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﯽ ﮐﺎر ﻣﯿﮑﻨﯽ؟ ﻣﯿﺨﻮای ﺑﻪ زور ازم ﺟﻮاب ﺑﮕﯿﺮی؟‬

‫‪402‬‬

‫‪403‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﺎدﮔﯽ ﺷﺎﻧﻪ ای ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ‪:‬ﻧﻪ‪......‬ﻣﻨﻮ ﮐﻪ ﻣﯿﺸﻨﺎﺳﯽ‪...‬ﺧﻮدم ﭘﯿﺪاش ﻣﯿﮑﻨﻢ‪..‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎه ﭘﺮ ﻏﯿﻀﯽ ﺑﻪ رون ﮐﻪ اﯾﻦ ﺑﺤﺚ را ﭘﯿﺶ ﮐﺸﯿﺪه ﺑﻮد ﮐﺮد‪:‬ﻫﻤﺶ ﺗﻘﺼﯿﺮ ﺗﻮﺋﻪ‬
‫رون‪....‬ﺑﻌﺪ ﺻﺪاﯾﺶ اﻟﺘﻤﺎس ﮔﻮﻧﻪ ﺷﺪ‪:‬ﻫﺮی ﺑﺎور ﮐﻦ ﮐﻪ اون ﻃﺎق ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﻪ‪.‬‬
‫درﺳﺖ در ﻫﻤﯿﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﺮ ﺳﻪ ﺟﻠﻮی در دﻓﺘﺮ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬ﻗﺒﻞ از ﮔﻔﺘﻦ ﮐﻠﻤـﻪ ی‬
‫رﻣﺰ ﻣﺠﺴﻤﻪ ی ﻣﺤﺎﻓﻆ ﺑﻪ ﮐﻨﺎری ﭘﺮﯾﺪ و ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ در دﻓﺘﺮ ﻣﺪﯾﺮ ﺑﺎز ﺷﺪ‬
‫ﻧﮕﺎه ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺑﯿﻦ ﺻﻮرت ﺧﺸﻤﮕﯿﻦ ﻫﺮی و ﭼﻬﺮه ی ﻧﮕﺮان ﻫﺮﻣﯿـﻮن ﭼﺮﺧﯿـﺪ‪:‬دﯾـﺮ‬
‫ﮐﺮدﯾﻦ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﻫﻨﻮز ﻧﻮﻋﯽ اﺿﻄﺮاب و ﻋﺬاب وﺟـﺪان را در ﭼﻬـﺮه اش ﻣﯿﺪﯾـﺪ ﮐـﻪ دﻟﯿـﻞ آﻧـﺮا‬
‫ﻧﻤﯿﺪاﻧﺴﺖ‪.‬از ﻃﺮﻓﯽ ﺣﺲ ﻣﯿﮑﺮد اﯾﻦ اﺣﺴﺎس اﻣﺸﺐ در ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺷﺪﯾﺪﺗﺮ ﺷﺪه‪ .‬ﺧﺎﻧﻢ‬
‫ﻣﺪﯾﺮ ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮا ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺑﺤﺚ ﺑﯿﻦ آﻧﻬﺎ ﺷﺪه ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪::‬ﻋﯿﺒﯽ ﻧﺪاره‪...‬ﺳﭙﺲ ﺑﻪ آﻧﻬـﺎ اﺷـﺎره‬
‫ای ﮐﺮد ﮐﻪ دﻧﺒﺎﻟﺶ ﺑﺮوﻧﺪ و در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ از ﭘﻠﻪ ﻫﺎی ﻣﺘﺤﺮک دﻓﺘﺮ ﺑﺎﻻ ﻣﯿﺮﻓﺖ ﮔﻔـﺖ‪:‬ﻓﮑـﺮ‬
‫ﻣﯿﮑﻨﻢ ﺗﻤﺮﯾﻨﻬﺎی اوﻟﯿﻪ ﮐﺎﻓﯽ ﺑﺎﺷﻪ ‪.‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ اﻣﺮوز ﻣﯿﺨﻮام وارد ﻣﺮﺣﻠﻪ ی ﺟﺪﯾﺪ درﺳﻤﻮن‬
‫ﺑﺸﻢ‪.‬‬
‫رون زﯾﺮ ﻟﺐ ﻏﺮو ﻟﻨﺪی ﮐﺮد و در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻫﺮی وارد دﻓﺘﺮ ﻣﺪﯾﺮ ﻣﯿﺸﺪ زﻣﺰﻣـﻪ‬
‫ﮐﺮد‪:‬ﻻﺑﺪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺟﺎی زل زدن ﺑﻪ ﮐﺘﺎﺑﺎی ﮐﺘﺎﺑﺨﻮﻧﻪ ﺑﻪ ﯾﻪ ﭼﯿﺰ دﯾﮕﻪ زل ﺑﺰﻧﯿﻢ‪...‬‬
‫ﭘﺮﻓﺴﻮر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﮐﻪ ﻇـﺎﻫﺮا ﺣـﺮف رون را ﺷـﻨﯿﺪه ﺑﻮدﺑـﺎ ﻟﺤـﻦ ﺳـﺮزﻧﺶ آﻟـﻮدی‬
‫ﮔﻔﺖ‪...:‬ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻣﻬﻤﺘﺮﯾﻦ اﺻﻞ اﯾﻦ ﮐﺎره‪...‬و دوﻣﯿﻦ اﺻﻞ ﺻﺒﺮ و ﺗﺤﻤﻠـﻪ‪.‬ﺑـﻪ ﻫﻤـﯿﻦ زودی‬
‫ﺻﺒﺮت ﺗﻤﻮم ﺷﺪ وﯾﺰﻟﯽ؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﺑﯿﺘﺎﺑﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺣﺪاﻗﻞ ﺑﮕﯿﻦ اﯾﻦ ﺗﻤﺮﯾﻨﺎ ﺑﺮای ﭼﯿﻪ؟‬

‫‪403‬‬

‫‪404‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﻟﺒﺨﻨﺪی زد و دﺳﺘﺶ را ﺑﻪ ﻋﻼﻣﺖ ﺗﺴﻠﯿﻢ ﺑـﺎﻻ آورد‪:‬ﺑﺎﺷـﻪ‪...‬ﺑﺎﺷـﻪ‪...‬ﺧـﺐ‬
‫ﺑﺬارﯾﻦ اﯾﻨﻄﻮری ﺑﮕﻢ‪...‬ﮐﺪوﻣﺘﻮن ﻣﯿﺘﻮﻧﻪ ﯾﻪ راه ﺑﺮای اﺳﺘﺘﺎر رو ﻧـﺎم ﺑﺒـﺮه ﮐـﻪ ﻫﻤﺰﻣـﺎن‬
‫روش ﺧﻮﺑﯽ ﺑﺮای ﻣﻘﺎﺑﻠﻪ ﺑﺎ ﮔﺮﮔﯿﻨﻪ ﻫﺎﺳﺖ؟‬
‫ﻫﺮ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ ﺳﮑﻮت ﮐﺮدﻧﺪ ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺻﺒﺮش را از دﺳـﺖ داد و ﺑـﺎ‬
‫ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﭘﺎﺗﺮ داری ﻧﺎاﻣﯿﺪم ﻣﯿﮑﻨﯽ‪.‬ﺗﻮ ﺑﺎﯾﺪ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮب ﺑﺪوﻧﯽ‬
‫ﻫﺮی ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺧﯿﺮه ﺷﺪ‪...‬اﻣﺎ ذﻫﻨﺶ از ﮐﺎر اﻓﺘﺎده ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﺑﻼﺧﺮه ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺳﮑﻮت را ﺷﮑﺴﺖ ‪:‬ﺑﺒﯿﻨﻢ ﭘﺎﺗﺮ‪ ,‬ﭘﺪرت و ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑـﺮای ﺑـﻮدن ﺑـﺎ‬
‫رﯾﻤﻮس ﭼﯿﮑﺎر ﮐﺮدن؟‬
‫ﺑﺮﻗﯽ در ذﻫﻦ ﻫﺮی روﺷﻦ ﺷﺪ ‪.‬ﭼﯿﺰی ﮐﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﻣﯿﺸﺪ ﺟﯿﻤﺰ و ﺳـﯿﺮﯾﻮس ﺑـﻪ راﺣﺘـﯽ ﺑـﺎ‬
‫رﯾﻤﻮس در ارﺗﺒﺎط ﺑﺎﺷﻨﺪ ‪.‬ﺗﻮاﻧﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﺮای ﻓﺮار از دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ و ﻣﺨﻔـﯽ‬
‫ﺷــﺪن ﺳــﻪ ﺳــﺎﻟﻪ اش ﮐﻤــﮏ ﮐــﺮده ﺑــﻮد‪.‬ﺑﺰرﮔﺘــﺮﯾﻦ آرزوی ﻫــﺮی ﺑﻌــﺪ از ﮐــﺸﺘﻦ‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت‪......‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﻪ ﺑﺎ دﻫﺎن ﺑﺎز ﺑﻪ ﻣﺪﯾﺮﺷﺎن ﺧﯿﺮه ﺷـﺪه ﺑﻮدﻧـﺪ ﻧﮕـﺎﻫﯽ ﮐـﺮد ﺗـﺎ‬
‫درﺳﺘﯽ ﻓﮑﺮش را درﯾﺎﺑﺪ‪.‬‬
‫ﻧﺎﺑﺎوراﻧﻪ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ش‪...‬ﺷﻤﺎ ‪...‬ﺷﻤﺎ‪ ...‬ﻣﯿﺨﻮاﯾﻦ؟!!!‬
‫_درﺳﺘﻪ ﭘﺎﺗﺮﻣﯿﺨﻮام ﻫﺮ ﺳﻪ ی ﺷﻤﺎ ﺟﺎﻧﻮر ﻧﻤﺎ ﺑﺸﯿﻦ‪.‬‬
‫ﻧﻔﺲ رون ﺣﺒﺲ ﺷﺪ و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺟﯿﻎ ﮐﻮﺗﺎﻫﯽ ﮐـﺸﯿﺪ‪.‬ﻣـﮏ ﮔﻮﻧﮕـﺎل آﻧﻬـﺎ را ﺑـﻪ ﮐـﺎری‬
‫دﻋﻮت ﻣﯿﮑﺮد ﮐﻪ روﯾﺎﯾﺶ را در ﺳﺮ ﻣﯽ ﭘﺮوراﻧﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ زﺣﻤﺖ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﭘﺲ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺮای اﯾﻦ ﺑﻮد؟‬
‫ﺑﻌﺪ ﺑﺎ اﺷﺘﯿﺎق اﺿﺎﻓﻪ ﮐﺮد‪:‬ﺑﺒﯿﻨﻢ ﮐﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﯾﻢ وزارت ﺧﻮﻧﻪ؟‬

‫‪404‬‬

‫‪405‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﺮﻣﻮزی زد‪:‬ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﮔﺮﻧﺠﺮ‪...‬ﻣﺎ ﮐﻪ ﻧﻤﯿﺨـﻮاﯾﻢ ﻫﻤـﻪ ﻣﺘﻮﺟـﻪ اﯾـﻦ‬
‫ﻣﻮﺿﻮع ﺑﺸﻦ!‬
‫رون ﻣﻦ ﻣﻦ ﮐﻨﺎن ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﻣﻨﻈﻮرﺗﻮن ﭼﯿﻪ؟‬
‫ﺻﻮرت ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺳﺮخ ﺷﺪ‪:‬ﺧﺐ ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﺑﻬﺘﺮه ﺟﺎﻧﻮرﻧﻤﺎ ﺷﺪن ﺷﻤﺎ ﻣﺨﻔﯽ ﺑﻤﻮﻧﻪ‪.‬‬
‫ﭼﺸﻤﺎن ﻫﺮی ﮔﺮد ﺷﺪ‪:‬ﯾﻌﻨﯽ‪...‬‬
‫_درﺳﺘﻪ ﭘﺎﺗﺮ ﯾﻌﻨﯽ ﻓﻘﻂ ﻣﺎ ﭼﻬﺎر ﻧﻔﺮ و اﺣﺘﻤﺎﻻ ﻟﻮﭘﯿﻦ و ﻣﻮدی از ﺷﮑﻞ ﺟﺎﻧﻮرﻧﻤﺎی ﺷﻤﺎ‬
‫ﻣﻄﻠﻊ ﺑﺎﺷﯿﻢ‪.‬در اﯾﻦ ﺻﻮرت در ﻣﻮاﻗﻊ ﺧﻮاص ﻣﯿﺘﻮﻧﯿﻦ رو ﯾـﻪ راه ﮔﺮﯾـﺰ ﺧـﺎص ﺣـﺴﺎب‬
‫ﮐﻨﯿﻦ‪.‬‬
‫رون ﺑﺎ ﻫﯿﺠﺎن ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﻣﺎﻣﺎﻧﻢ اﯾﻨﻮ ﻣﯿﺪوﻧﻪ؟‬
‫_اون ﻓﻘﻂ ﻣﯿﺪوﻧﻪ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﻗﺮاره ﯾﻪ آﻣﻮزﺷﻬﺎﯾﯽ ﺑﺒﯿﻨﯿﻦ‪.‬‬
‫_وﻟﯽ اﮔﻪ وزارت ﺧﻮﻧﻪ ﺑﻔﻬﻤﻪ‪.......‬‬
‫رون ﺣﺮف ﻫﺮﻣﯿﻮن را ﮐﺎﻣﻞ ﮐﺮد‪:‬ﻣﺠﺎزاﺗﺶ ﺣـﺒﺲ اﺑـﺪ در آزﮐﺎﺑـﺎن‪.‬ﻣﯿـﺪوﻧﯿﻢ ﻫﺮﻣﯿـﻮن‬
‫اﻣﺎ‪...‬ﻓﻘﻂ ﻓﮑﺮﺷﻮ ﺑﮑﻦ‪...‬‬
‫_رون اﮔﻪ ﺑﻔﻬﻤﻦ‪...‬‬
‫رون ﺑﺎ ﺑﯽ ﺻﺒﺮی ﺟﻮاب داد‪:‬ﻫﻤﻮﻧﻄﻮر ﮐﻪ ﺟﺎﻧﻮرﻧﻤﺎ ﺑﻮدن ﺳﯿﺮﯾﻮس و ﭘﺘﯽ ﮔـﺮو و رﯾﺘـﺎ‬
‫اﺳﮑﯿﺘﺮ رو ﻓﻬﻤﯿﺪن!‪..‬ﺑﺲ ﮐﻦ ﻫﺮﻣﯿﻮن ‪...‬ﻃﺮح ﻓﻮق اﻟﻌﺎده اﯾﻪ‪.‬‬
‫_ﺑﺎ اﯾﻦ روش در ﻣﻮاﻗﻊ ﻟﺰوم راﺣﺖ ﺗـﺮ از ﺧﻄـﺮ ﻓـﺮار ﻣﯿﮑﻨـﯿﻦ ‪...‬ﺿـﻤﻨﺎ ‪...‬اوه ﺧـﺪای‬
‫ﻣﻦ‪...‬وﻗﺖ ﭘﺴﺖ ده ﺳﺎﻋﺖ دﯾﮕﺲ‪...‬‬
‫اﻣﺎ ﺟﻐﺪی ﮐﻪ ﭘﺸﺖ ﭘﻨﺠﺮه ﺑﻮدﻧﻈﺮ دﯾﮕﺮی داﺷﺖ‪.‬ﻣـﮏ ﮔﻮﻧﮕـﺎل ﭘﻨﺠـﺮه را ﺑـﺎز ﮐـﺮد و‬
‫دﺳﺘﺶ را ﺟﻠﻮ ﺑﺮد ﺗﺎ ﻧﺎﻣﻪ را ﺑﺮدارد اﻣﺎ ﺣﯿﻮان ﺑﻪ ﺳـﺮﻋﺖ ﺑـﻪ دﺳـﺖ او ﻧـﻮک زد ‪.‬ﺑﻌـﺪ‬
‫ﭘﺮواز ﮐﺮد و روی ﺷﺎﻧﻪ ی ﻫﺮی ﻧﺸﺴﺖ‪.‬‬

‫‪405‬‬

‫‪406‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﻧﺎﻣﻪ را ﺑﺎز ﻣﯿﮑﺮد در ﺟﻮاب ﻧﮕﺎه ﻣـﮏ ﮔﻮﻧﮕـﺎل ﮐـﻪ ﺑـﺎ ﺣﺎﻟـﺖ اﺑﻬـﺎم‬
‫آﻣﯿﺰی ﺑﺮاﻧﺪازش ﻣﯿﮑﺮد زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪:‬ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ ﭘﺮوﻓﺴﻮر‬
‫ﻣﯿﺪاﻧﺴﺖ ﮐﻪ اﺣﺘﻤﺎﻻ ﻧﺎﻣﻪ ی ﻣﻬﻤﯽ اﺳﺖ وﮔﺮﻧﻪ ﭼﻪ دﻟﯿﻠﯽ داﺷـﺖ در اﯾـﻦ ﻣﻮﻗـﻊ ﺷـﺐ‬
‫ﻓﺮﺳﺘﺎده ﺷﻮد‪.‬از ﻃﺮﻓﯽ ﻣﻤﮑﻦ ﺑﻮد ﻧﺎﻣﻪ از ﻃﺮف اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺎﺷﺪ و او ﻧﻤﯿﺨﻮاﺳـﺖ ﺑـﻪ اﯾـﻦ‬
‫زودی ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﻟﻮ ﺑﺮود‪.‬‬
‫اﻣﺎ دﺳﺖ ﺧﻂ ﻧﺎﻣﻪ آﺷﻨﺎ ﻧﺒﻮد‪.‬رﯾﺰ و ﻧﺎﻣﻔﻬﻮم ﺑﻮد‪:‬‬
‫ﺑﻪ آﻗﺎی ه‪.‬پ‬
‫ﻋﻠﺖ ﻋﺒﻮر دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ از دﯾﻮار دﻓﺎﻋﯽ ﻗﻠﻌﻪ رو ﺑﺎﯾﺪ ﺣﻀﻮرا ﺑـﻪ ﺷـﻤﺎ ﺑﮕـﻢ‪.‬ﻧﯿﻤـﻪ‬
‫ﺷﺐ اﻣﺸﺐ در ﻣﺤﻞ اوﻟﯿﻦ دﯾﺪارﻣﻮن ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺷﻤﺎ ﻫﺴﺘﻢ‪.‬‬
‫ارادﺗﻤﻨﺪ‪:‬ﺧﺎﻟﺨﺎﻟﯽ‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺗﺮدﯾﺪ ﻧﺎﻣﻪ را ﺑﺮاﻧﺪاز ﮐﺮد‪.‬اﯾﻦ ﺑﯽ ﺷﮏ ﺧﻂ ﭘﺘﯽ ﮔﺮو ﺑﻮد‪.‬ﻧﮕﺎه ﺳﺮﯾﻌﯽ ﺑﻪ رون و‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﺮد‪.‬ﭼﻬﺮه ی ﻫﺮ دو ﮐﻨﺠﮑﺎو و ﻫﯿﺠﺎن زده ﺑﻮد و اﯾﻦ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل را ﺗﺤﺮﯾـﮏ‬
‫ﻣﯿﮑﺮد‪.‬‬
‫ﺣﺪس ﻫﺮی درﺳﺖ ﺑﻮد‪.‬ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺧﻮدﺷـﺎن را ﺟﻤـﻊ و ﺟـﻮر ﮐﻨﻨـﺪ‪,‬‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎده آﻗﺎی ﭘﺎﺗﺮ؟‬
‫ﻫﺮی ﻧﺎﻣﻪ را در ﺟﯿﺒﺶ ﮔﺬاﺷﺖ‪:‬ﻧﻪ‪....‬ﻧﻪ ﭘﺮوﻓﺴﻮر‬
‫اﻣﺎ ﺣﺴﯽ ﺑﻪ او ﻣﯿﮕﻔﺖ ﮐﻪ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺑﺎﯾـﺪ ﺑﺪاﻧـﺪ‪.‬در ﻫـﺮ ﺣـﺎل ﻫـﺮی ﻋـﻀﻮ ﻣﺤﻔـﻞ‬
‫ﺑﻮد‪.‬ﻧﺒﺎﯾﺪ اﺣﻤﻘﺎﻧﻪ رﻓﺘﺎر ﻣﯿﮑﺮد و ﺑﺎز ﻫﻢ ﮐﻮدﮐﺎﻧﻪ ﺟﺎن ﮐﺴﯽ را ﺑﻪ ﺧﻄﺮ ﻣﯽ اﻧـﺪاﺧﺖ‪.‬ﺑـﺎ‬
‫ﺣﺎﻟﺘﯽ ﮔﻨﻬﮑﺎراﻧﻪ ﻧﺎﻣﻪ را ﺑﻪ دﺳﺖ ﻣﺪﯾﺮ داد‪.‬‬

‫‪406‬‬

‫‪407‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﻧﺎﻣﻪ را ﺧﻮاﻧﺪ و در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ آن را ﺑﻪ دﺳﺖ ﻫﺮﻣﯿـﻮن ﻣﯿـﺪاد ﮐـﻪ از ﺷـﺪت‬
‫ﮐﻨﺠﮑــﺎوی ﺑــﺮای ﺧﻮاﻧــﺪن آن ﺳــﺮک ﮐــﺸﯿﺪه ﺑــﻮد ﮔﻔــﺖ‪:‬ﺧﻮﺑــﻪ‪...‬داری ﻋﺎﻗــﻞ ﻣﯿــﺸﯽ‬
‫ﭘﺎﺗﺮ‪....‬ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻢ ﮐﻪ از ﻋﻘﻠﺖ اﺳﺘﻔﺎده ﮐﺮدی و ﺧﻮدﺳﺮاﻧﻪ ﻋﻤﻞ ﻧﮑﺮدی‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺷﻤﺎ ﻗﺎﺑﻞ اﻋﺘﻤﺎده؟‬
‫رون ﮐﻪ ﻧﺎﻣﻪ را از دﺳﺖ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻗﺎپ زده ﺑﻮد اﻋﺘﺮاض ﮐﺮد‪ :‬ﺑﻪ ﻫﯿﭻ وﺟﻪ!!!‬
‫اﻣﺎ ﻧﻈﺮ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﭼﯿﺰ دﯾﮕﺮی ﺑﻮد‪:‬ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل ﺑﺎﯾﺪ ﻓﻬﻤﯿﺪ‪...‬اون ﻗﺴﻢ ﺧﻮرده‪.‬‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺗﺼﺤﯿﺢ ﮐﺮد‪:‬درﺳﺘﻪ ﮔﺮﻧﺠﺮو ﻃﺒﻖ ﺳﻮﮔﻨﺪش ﻣﺠﺒﻮره ﺧﺒﺮﻫﺎی درﺳـﺖ رو‬
‫ﺑﻪ ﻣﺎ ﺑﺮﺳﻮﻧﻪ‪.‬ﮐﻪ در اﯾﻦ ﺻﻮرت اﯾﻦ ﺧﺒﺮ ﺧﯿﻠﯽ ﻣﻬﻤﯿﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﻟﺤﻨﯽ اﻟﺘﻤﺎس ﮔﻮﻧﻪ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬‬
‫_ﭘﺲ‪....‬اﺟﺎزه دارم ﺑﺮم؟‬
‫_اوه اﻟﺒﺘﻪ ﭘﺎﺗﺮ‪ ,‬ﺗﻮاﻻن ﻋﻀﻮ ﻣﺤﻔﻠﯽ ﭘﺲ ﻣﯿﺘﻮﻧﯽ ﺑﺮی وﻟﯽ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻧﺎﻟﯿﺪ‪:‬ﭼﯽ؟!‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﻟﺒﺨﻨﺪی ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ی در ﻫﻢ رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن زد‪ :‬وﯾﺰﻟﯽ و ﮔﺮﻧﺠﺮ ﻫﻢ ﺑـﺎ ﺗـﻮ‬
‫ﻣﯿﺎن‪.‬ﻣﻨﻢ دورادور ﻣﻮاﻇﺒﺘﻮﻧﻢ‬
‫رون از ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﻓﺮﯾﺎدی ﮐﺸﯿﺪ‪:‬ﻋﺎﻟﯿﻪ‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﮔﻔﺖ‬
‫_ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯿﮑﺮدم ﺑﻬﻢ اﺟﺎزه ﺑﺪﯾﻦ!!!‬
‫_ﺗﻮ اﻻن ﻋﻀﻮ ﻣﺤﻔﻠﯽ ﻫﺮی ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ اﯾﻦ ﺣﻖ ﺗﻮﺋﻪ ‪.‬ﺿﻤﻨﺎ ﭘﺘﯽ ﮔﺮو ﺧﯿﻠﯽ ﻣﻮذﯾـﻪ اﻣـﺎ در‬
‫دﻓﺎع ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﺗﻮ ﻧﯿﺴﺖ‪.‬‬
‫ﻫﺮی اﺣﺴﺎس اﻓﺘﺨﺎر ﻣﯿﮑﺮد‪.‬ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺑﻪ او اﻃﻤﯿﻨﺎن داﺷﺖ!!!!!!‬
‫او ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺳﻪ ﺟﻮان ﮐﺮد و ﭘﺮﺳﯿﺪ‪ :‬ﺣﺎﻻ اﯾﻦ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﮐﺠﺎس؟‬

‫‪407‬‬

‫‪408‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ ﺳﺎدﮔﯽ ﭘﺎﺳﺦ داد‪:‬ﻫﻤﻮن ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﻓﻬﻤﯿﺪﯾﻢ اون ﮐﯿﻪ‬
‫ﻫﺮ ﺳﻪ ﺑﺎ ﻫﻢ ﮔﻔﺘﻨﺪ‪:‬ﺷﯿﻮن آوارﮔﺎن‬

‫‪408‬‬

‫‪409‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻓﺼﻞ ﺏﻴﺴﺖ و ﻧﻬﻢ‪:‬ﻳﮏ ﺧﺒﺮ ﺏﺪ‬
‫ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺖ ﺑﻌﺪ ﻫﺮ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﮔﺮﺑﻪ ی ﭘﺸﻤﺎﻟﻮﯾﯽ دﻧﺒﺎﻟﺸﺎن ﺑـﻮد ‪ ,‬ﺑـﻪ زﯾـﺮ ﺷـﻨﻞ‬
‫ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ رﻓﺘﻨﺪ‪.‬‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﻟﺒﺨﻨﺪ زﻧﺎن ﻓﮑﺮ ﮐﺮد‪:‬روش ﺧﻮﺑﯽ ﺑﺮای ﻓﺮار از ﻗﺎﻧﻮن دارﯾـﻦ ‪ ,‬ﺑﺎﯾـﺪ ﯾـﺎدم‬
‫ﺑﺎﺷﻪ‪.‬‬
‫و ﺑﺎ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل آﻧﻬﺎ ﺑﻪ راه اﻓﺘﺎد‪.‬‬
‫رون ﺻﺪاﯾﺶ را ﭘﺎﯾﯿﻦ آورد ﺗﺎ ﺑﮕﻮش ﻣﺪﯾﺮ ﻧﺮﺳﺪ‪:‬ﻓﮑﺮﺷﻢ ﻧﻤﯿﮑـﺮدم‪...‬ﻣـﮏ ﮔﻮﻧﮕـﺎل!!!‬
‫ﻫﯿﭽﮑﯽ ﻧﻪ اوﻧﻢ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ‪...‬ﻣﺎ رو ﺑﻪ ﺷﮑﺴﺘﻦ ﻗﺎﻧﻮن دﻋﻮت ﮐﻨﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺗﺮﯾﻦ ﺣﺪ ﺻﺪاﯾﺶ اﻋﺘﺮاض ﮐﺮد‪:‬اون ﻣـﺎ رو ﺑـﻪ ﻗـﺎﻧﻮن ﺷـﮑﻨﯽ دﻋـﻮت‬
‫ﻧﮑﺮده ‪,‬اﯾﻨﻄﻮری ﻣﯿﺨﻮاد ازﻣﻮن ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ ﮐﻨﻪ‪.‬‬
‫ﮔﺮﺑﻪ ﺑﺎ وﻗﺎر ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد‪.‬‬
‫رون ﮐﻪ ﺗﺎ ﺣﺪ اﻣﮑﺎن زﯾﺮ ﺷﻨﻞ ﺧﻢ ﺷﺪه ﺑﻮد ﻏﺮوﻟﻨﺪی ﮐﺮد‪:‬ﺑﺎﯾـﺪ ﯾـﻪ ﺷـﻨﻞ دﯾﮕـﻪ ﮔﯿـﺮ‬
‫ﺑﯿﺎرﯾﻢ وﮔﺮﻧﻪ از ﺳﺎل دﯾﮕﻪ ﻧﺼﻒ ﻫﯿﮑﻠﻤﻮن ﺑﯿﺮون ﻣﯿﻤﻮﻧﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺳﻘﻠﻤﻪ ای ﺑﻪ او زد‪:‬اوﻻ ﮐﻪ اﻣﺴﺎل ﺳﺎل آﺧﺮ ﻣﺎﺳﺖ ‪.‬ﺑﻌﺪﺷـﻢ اﮔـﻪ ﺑﺘـﻮﻧﯿﻢ ﺗﻐﯿﯿـﺮ‬
‫ﺷﮑﻞ ﺑﺪﯾﻢ دﯾﮕﻪ ﻧﯿﺎزی ﺑﻪ ﺷﻨﻞ ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ ﻧﺪارﯾﻢ‪....‬ﻫﺮی ﭼﯿﮑﺎر داری ﻣﯿﮑﻨﯽ؟‬
‫ﻫﺮی ﺧﻢ ﺷﺪه ﺑﻮد و روی زﻣﯿﻦ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﭼﻮب ﻣﯿﮕﺸﺖ‪.‬وﻗﺘﯽ ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘـﻪ ﻣﻮﻓـﻖ‬
‫ﻧﺸﺪ ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ﮐﻪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش در ﯾﮏ دﺳـﺖ و در دﺳـﺖ دﯾﮕـﺮش ﺗﮑـﻪ‬
‫ﭼﻮب ﺑﻠﻨﺪی ﺑﻮد‪ ...‬ﭼﻮب را ﺑﻪ دﺳﺖ ﻫﺮی داد و ﻏﺮوﻟﻨﺪی ﮐﺮد‪:‬‬
‫_ﻧﺎﺳﻼﻣﺘﯽ ﺗﻮ ﺟﺎدوﮔﺮی!‬
‫‪409‬‬

‫‪410‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﺧﺠﺎﻟﺖ زده ﭼﻮب را از او ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﺎآن ﮔﺮه ی درﺧﺖ را ﻟﻤﺲ ﮐـﺮد‪.‬ﺑﯿـﺪ ﮐﺘـﮏ‬
‫زن از ﺣﺮﮐﺖ اﯾﺴﺘﺎد و آﻧﻬﺎ ﺑﻪ آراﻣﯽ وارد ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻫﺎﯾﺸﺎن را در آوردﻧﺪ و ﺑﺎ دﻗﺖ ﺑﻪ راه اﻓﺘﺎدﻧﺪ‬
‫‪.‬ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺣﺮﮐﺘﯽ دوراﻧﯽ داد و ﺑـﺎ ﻧـﻮری ﺧـﺎص ﺗﻤـﺎم ﺗﻮﻧـﻞ را‬
‫روﺷﻦ ﮐﺮد ‪.‬در اﯾﻦ ﻣﻮﻗﻊ ﻫﺮی ﺳﻮاﻟﯽ را ﮐﻪ ﻣﺪﺗﻬﺎ ذﻫﻨﺶ را ﻣﺸﻐﻮل ﮐﺮده ﺑﻮد ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬‬
‫_ﭘﺮوﻓﺴﻮر ‪...‬دوره ی آﻣﻮزﺷﯽ ﻣﺎ ﭼﻘﺪر ﻃﻮل ﻣﯿﮑﺸﻪ؟‬
‫_ﺣﺪاﮐﺜﺮ ﭼﻬﺎر ﻣﺎه‪.‬ﺑﺴﺘﮕﯽ ﺑﻪ ﺗـﻼش ﺧﻮدﺗـﻮن داره‪.‬ﺿـﻤﻨﺎ اﯾﻨﺠـﺎ ﻣﺤـﻞ ﻣﻨﺎﺳـﺒﯽ ﺑـﺮای‬
‫ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮدن ﻧﯿﺴﺖ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻣﻮﻓﻠﻮﯾﺎﺗﻮ را ﻓﻌﺎل ﮐﺮد‪:‬ﺣﺎﻻ ﻣﯿﺘﻮﻧﯿﻢ ﺣـﺮف ﺑـﺰﻧﯿﻢ‪...‬دﯾﮕـﻪ ﻫـﯿﭻ ﮐـﺲ ﺣﺮﻓﻬـﺎﻣﻮﻧﻮ‬
‫ﻧﻤﯿﺸﻨﻮه‪.‬‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺑﺎ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش ﭼﻨﺪ ﺑﺎر اﻣﺘﺤﺎن ﮐﺮد وﻗﺘﯽ ﻣﻮﻓﻖ ﺑﻪ ﺷﮑﺴﺘﻦ ﻃﻠﺴﻢ ﻧﺸﺪ‬
‫ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬ﻃﻠﺴﻢ ﺟﺎﻟﺒﯿﻪ ﭘﺎﺗﺮ‪...‬از ﮐﺠﺎ ﯾﺎدش ﮔﺮﻓﺘﯽ؟‬
‫_ﯾﻪ ﮐﺘﺎب‪.‬اﻣﺎ ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﯾﺎدﻣﻪ ﮐﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻣﯿﮕﻔﺖ ﭘﺪرم و ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺳﻪ ﺳﺎل ﺗﻼش ﮐﺮدن‬
‫ﺗﺎ ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪن‪.‬‬
‫_درﺳﺘﻪ ﭘﺎﺗﺮ‪,‬وﻟﯽ اوﻧﺎ ﺳﻪ ﺗﺎ داﻧﺶ آﻣﻮز ﺑﯽ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺑﻮدن و از روی ﮐﺘﺎﺑﻬـﺎ اﯾـﻦ ﮐـﺎرو‬
‫ﮐﺮدن‪.‬ﺑﯿﺸﺘﺮ از دو ﺳﺎل ﺗﺤﻘﯿﻖ ﮐﺮدن ﺗﺎ ﻓﻘﻂ روش ﺻﺤﯿﺢ ﮐﺎرو ﯾـﺎد ﺑﮕﯿـﺮن‪.‬ﺑـﺎ داﺷـﺘﻦ‬
‫اﺳﺘﺎد ﺷﺮاﯾﻂ ﻓﺮق ﻣﯿﮑﻨﻪ ‪...‬ﺧﻮد ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻇﺮف ﺷـﺶ ﻣـﺎه ﻧﯿﻤﻔـﺎدورا رو ﮐـﺎﻣﻼ آﻣـﺎده‬
‫ﮐﺮد‪....‬اﻟﺒﺘﻪ اوﻧﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﮐﻢ ﻫﻢ رو ﻣﯿﺪﯾﺪن‪.‬ﺗﺎﻧﮑﺲ اﮐﺜﺮا ﻣﺎﻣﻮرﯾﺖ ﺑـﻮد ‪...‬ﺷـﺎﯾﺪ ﻫﻔﺘـﻪ ای‬
‫ﯾﮏ ﺑﺎر‪...‬‬
‫ﻫــﺮی ﻧﺎﮔﻬــﺎن اﯾــﺴﺘﺎد و رون و ﻫﺮﻣﯿــﻮن ﺑــﯽ ﻫــﻮا ﺑــﻪ او ﺑﺮﺧــﻮرد ﮐﺮدﻧــﺪ‪:‬ﺗــﺎﻧﮑﺲ‬
‫ﺟﺎﻧﻮرﻧﻤﺎﺳﺖ؟!!!‬

‫‪410‬‬

‫‪411‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_ﻗﺒﻼ ﻧﺒﻮد‪...‬اﻣﺎ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﻮد اﯾﻦ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ راه ﺑـﺮای اوﻧـﻪ ﮐـﻪ ﻫﻤﯿـﺸﻪ ﺑـﺎ ﻟـﻮﭘﯿﻦ‬
‫ﺑﺎﺷﻪ‪...‬ﻣﯿﺪوﻧﯽ ‪...‬ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﻮد ﮐﻪ رﯾﻤﻮس ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻤﻮﻧﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﻓﺮو رﻓﺖ ﺣﺎﻻ دﻟﯿﻞ رﻓﺘـﺎر ﺗـﺎﻧﮑﺲ ﺑﻌـﺪ از ﻣـﺮگ ﺳـﯿﺮﯾﻮس را ﻣﯿﻔﻬﻤﯿـﺪ‬
‫‪.‬درﺳﺖ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﻤﯿﺨﻮاﺳﺘﻨﺪ ﺑﺎ ﻫﻢ ازدواج ﮐﻨﻨﺪ اﻣﺎآﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻧﺰدﯾﮑﺘﺮ از آﻧﭽﻪ او ﻓﮑـﺮ‬
‫ﻣﯿﮑﺮد ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬ﺑﻐﺾ ﮔﻠﻮی ﻫﺮی را ﮔﺮﻓﺖ ‪.‬آﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪ و وارد اﺗﺎﻗﯽ ﺷﺪ ﮐـﻪ در ﻃﺒﻘـﻪ ی‬
‫ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺷﯿﻮن آوارﮔﺎن ﺑﻮد ‪.‬ﺑﺎ دﻗـﺖ اﺗـﺎق را ﺑﺮرﺳـﯽ ﮐﺮدﻧـﺪ و آﻫـﺴﺘﻪ از ﭘﻠـﻪ ﻫـﺎ ﺑـﺎﻻ‬
‫رﻓﺘﻨﺪ‪.‬ﺑﻪ ﻣﺤﺾ رﺳﯿﺪن ﺑﻪ ﺑﺎﻻی ﭘﻠﮑﺎن ‪,‬وارد اﺗﺎق آﺷﻨﺎﯾﯽ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل دوﺑﺎره ﺑﻪ آراﻣﯽ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺷـﮑﻞ داد و در ﺣﺎﻟﯿﮑـﻪ ﺑـﺎ وﻗـﺎر ﯾـﮏ ﮔﺮﺑـﻪ راه‬
‫ﻣﯿﺮﻓﺖ ﻗﺒﻞ از آﻧﻬﺎ وارد اﺗﺎق ﺷﺪ‪.‬ﮐﺴﯽ آﻧﺠﺎ ﻧﺒﻮد‪ .‬ﺣﺪاﻗﻞ ﻫﺮی اﯾﻨﻄﻮر ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑـﺮد‪.‬اﻣـﺎ‬
‫ﻧﻈﺮ ﮔﺮﺑﻪ ﭼﯿﺰ دﯾﮕﺮی ﺑﻮد‪.‬ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺑﻪ آراﻣﯽ ﺑﻪ ﻃﺮف ﺗﺨﺖ رﻓﺖ و ﺑﺎ دﻗـﺖ زﯾـﺮ‬
‫آن را ﺑﺮرﺳﯽ ﮐﺮد‪...‬‬
‫ﻫﻤﯿﻦ ﮐﺎﻓﯽ ﺑﻮد ﺗﺎ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ آﻧﺠﺎ ﭘﻨﻬﺎن ﺷﺪه ﺑﻮد ﺧﻮد را ﻧﺸﺎن دﻫﺪ‪ .‬ﺻﺪای ﺧـﺶ ﺧـﺶ‬
‫آراﻣﯽ از زﯾﺮ ﺗﺨﺖ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﻣﻮش ﺧﺎﮐﺴﺘﺮی رﻧﮕﯽ ﺑﻪ آراﻣـﯽ ﺑﯿـﺮون آﻣـﺪ‪.‬ﯾﮑـﯽ از‬
‫ﭘﻨﺠﻪ ﻫﺎﯾﺶ ﻧﻘﺮه ای رﻧﮓ ﺑﻮد و در ﻧﻮر ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻣﯿﺪرﺧﺸﯿﺪ‪.‬‬
‫ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺳﻪ ﻧﻮﺟﻮان و ﮔﺮﺑﻪ ی ﻫﻤﺮاه آﻧﻬﺎ ﮐﺮد و ﺑﻪ آراﻣﯽ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺷﮑﻞ داد‪:‬ﺷﺐ ﺑﺨﯿﺮ‬
‫_ﺷﺐ ﺑﻪ ﺧﯿﺮ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ آراﻣﯽ ﺟﻮاب او را داد‪.‬ﻫﻨﻮز ﻫﻢ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮدن ﺑﺎ ﭘﺘﯽ ﮔﺮو ﺑـﺮاﯾﺶ ﻋـﺬاب آور‬
‫ﺑﻮد‪...‬‬
‫رون ﺑﯽ ﻣﻘﺪﻣﻪ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﭼﯽ ﻣﯿﺨﻮاﺳﺘﯽ ﺑﻬﻤﻮن ﺑﮕﯽ؟ﭼﺸﻤﺎن ﭘﺘﯽ ﮔﺮو ﺑﺮﻗﯽ زد‪:‬ﺧﻮﺷـﺤﺎﻟﻢ‬
‫ﮐﻪ اوﻣﺪﯾﻦ‪.‬‬

‫‪411‬‬

‫‪412‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮﻣﯿــﻮن ﺑــﺎ ﺻــﺪاﯾﯽ ﻋــﺼﺒﯽ ﭘﺮﺳــﯿﺪ‪:‬ﺣﺮﻓﺘــﻮ ﺑــﺰن‪...‬ﭼــﺮا ﺗــﻮ ﻧﺎﻣــﻪ ﻧﻨﻮﺷــﺘﯽ؟‬
‫_ﻧﻤﯿﺸﻪ رﯾﺴﮏ ﮐﺮد‪...‬ﻣﻦ ﭼﯿﺰ زﯾﺎدی ﻧﻤﯿﺪوﻧﻢ ‪...‬ﻓﻘﻂ ﺷﻨﯿﺪم ﮐﻪ رودوﻟﻔـﺲ ﻟـﺴﺘﺮﻧﺞ و‬
‫روﮐﻮود درﺑﺎره ی ﺟﺎدوی ﻫﺎﻟﺮﻣﺎن ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯿﮑﺮدن‪......‬‬
‫ﻧﻔﺲ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺣﺒﺲ و ﮔﻮﺷﻬﺎی ﮔﺮﺑﻪ ﺳﯿﺦ ﺷﺪ‪,‬ﭘﺘﯽ ﮔﺮو ﺑﻪ رون و ﻫﺮی ﮐﻪ ﻇـﺎﻫﺮا ﭼﯿـﺰ‬
‫زﯾﺎدی ﻧﻔﻬﻤﯿﺪه ﺑﻮد ﺗﻮﺿﯿﺢ داد‪:‬ﯾـﻪ ﺟـﺎدوی ﻗﺪﯾﻤﯿـﻪ‪ ...‬ﺑﻬـﺶ ﺟـﺎدوی ﭼﻨـﺪ ﺑﻌـﺪی ﻫـﻢ‬
‫ﻣﯿﮕﻦ‪.‬درش از ﭼﻬﺎر ﺗﺎ ﺷﯽ اﺳﺘﻔﺎده ﻣﯿﺸﻪ ﮐﻪ ﺑﻬﺸﻮن ﻣﯿﮕﻦ ﮔﻮی‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺣﺮف او را ﮐﺎﻣﻞ ﮐﺮد‪ :‬و در ﻣﺮﮐﺰ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﮔﻮﯾﻬـﺎ در ﭼﻬـﺎر ﺿـﻠﻊ اون ﻗـﺮار‬
‫ﮔﺮﻓﺘﻦ ﯾﻪ ﻗﺪرت ﺟﺎدوﯾﯽ ﺧﯿﻠﯽ ﻗﻮی ﺑﻪ وﺟﻮد ﻣﯿﺎد‪....‬درﺳﺘﻪ‪....‬اﯾﻨﻄـﻮری دﯾﻮاﻧـﻪ ﺳـﺎزﻫﺎ‬
‫ﻣﯿﺘﻮﻧﺴﺘﻦ ﺧﯿﻠﯽ راﺣﺖ از دﯾﻮار رد ﺑﺸﻦ‪...‬ﭼﺮا زودﺗﺮ ﻧﻔﻬﻤﯿﺪم؟ ﭼﻘﺪر ﻣﻦ اﺣﻤﻘﻢ ‪...‬‬
‫رون ﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﺮی ﺗﻮ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺪوﻧﯽ‪....‬‬
‫ﻫﺮی ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﻪ‪...‬ﻫﯿﭻ ﭼﯽ ﻧﻤﯿﺪوﻧﻢ ‪..‬اﺻﻼ ﻧﻤﯿﻔﻬﻤﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮔﻔﺖ‪:‬ﻃﺒﯿﻌﯿﻪ ‪...‬ﭼﻮن ﯾﻪ ﺟﺎدوی اﻧﮕﻠﯿﺴﯽ ﻧﯿﺴﺖ‪....‬ﻣﺎل آﻓﺮﯾﻘﺎﺳـﺖ‪......‬اوﻧـﻢ ﮐـﻪ‬
‫ﻋﻼﻣﻪ ی دﻫﺮ ﻧﺒﻮده‪ ....‬آه‪ .‬ﭼﯽ ﻣﯿﮕﯽ رون؟‬
‫رون ﻫﯿﺴﯽ ﮐﺮد و ﺑﺎ اﺑﺮو ﺑﻪ ﭘﺘﯽ ﮔﺮو و ﮔﺮﺑﻪ اﺷﺎره ﮐـﺮد‪.‬ﻫﺮﻣﯿـﻮن ﻟـﺒﺶ را ﺑـﻪ دﻧـﺪان‬
‫ﮔﺮﻓﺖ‪.‬ﺑﺮای ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺳﮑﻮت ﺣﺎﮐﻢ ﺷﺪ ‪.‬‬
‫اوﻟﯿﻦ ﺳﻮال را ﻫﺮی ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬اﯾﻦ اﺷﯿﺎء ﭼﻄﻮر وارد ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺷﺪن؟‬
‫_ﻧﻤﯿﺪوﻧﻢ‪...‬اﻣﺎ ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﯾﮑﯽ از ﺑﭽﻪ ﻫﺎ اوﻧﺎ رو آورده ﺑﺎﺷﻪ‪.‬ﻣﻦ وﻗـﺖ زﯾـﺎدی ﺑـﺮای‬
‫ﺑﺪﺳﺖ آوردن اﻃﻼﻋﺎت ﻧﺪاﺷﺘﻢ‪,‬ﻓﻘﻂ ﻣﯿﺨﻮاﺳﺘﻢ ﺷﻤﺎ رو ﺧﺒﺮ ﮐﻨﻢ‪.‬‬
‫رون ﻏﺮﯾﺪ‪:‬ﺷﺮط ﻣﯿﺒﻨﺪم ﮐﺎر ﻣﺎﻟﻔﻮﯾﻪ!‬
‫_ﭘﺘﯽ ﮔﺮو ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد‪:‬ﻣﻤﮑﻨﻪ‪.‬اﻣﺎ ﭼﯿﺰﯾﮑﻪ ﻋﺠﯿﺒﻪ اﯾﻨﻪ ﮐﻪ ﺗﺎ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻓﻬﻤﯿـﺪم اوﻧـﺎ‬
‫ﺳﻪ ﺗﺎ ﮔﻮی رو وارد ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﮐﺮدن‪....‬‬

‫‪412‬‬

‫‪413‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﻔﺴﺶ را ﺣﺒﺲ ﮐﺮد‪:‬ﭼﻄﻮری؟!!!اﯾﻦ ﻣﻤﮑﻦ ﻧﯿﺴﺖ‪.‬ﭘﺮوﻓﺴﻮر وﮐﺘﻮر ﻣﯿﮕﻔﺖ‪...‬‬
‫ﭘﺘﯽ ﮔﺮو ﺣﺮف ﻫﺮﻣﯿﻮن را ﻗﻄﻊ ﮐﺮد‪:‬اﺣﺘﻤﺎﻻ ﻟـﺮد ﺳـﯿﺎه ﭼﯿـﺰی ﺗـﻮ ﻫـﺎﮔﻮارﺗﺰ داره ﮐـﻪ‬
‫ﻣﯿﺨﻮاد ازش ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﮔﻮی ﭼﻬﺎرم اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﻪ‪.‬اﯾﻦ ﻃﻮری ﺧﯿﻠﯽ راﺣﺖ ﻣﯿﺘﻮﻧﻪ ﻫﺮ ﻣﻮﻗﻊ‬
‫ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﻪ ﻗﻠﻌﻪ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﻨﻪ‪.‬‬
‫رون ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﭘﺲ ﻗﻀﯿﻪ ی ﺣﻤﻠﻪ ﺟﺪﯾﻪ؟!‬
‫_آره‪.‬ﻓﻘﻂ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺗﮑﻤﯿﻞ ﻧﯿﺮوﻫﺎﺷﻪ‪...‬ﺗﺎ ﭼﻨﺪ ﻫﻔﺘﻪ ی دﯾﮕﻪ ‪.‬اون ﻣﯿﺨﻮاد اول ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ رو‬
‫ﺑﮕﯿﺮه ﺑﻌﺪش ﻣﯿﺮه ﺳـﺮاغ وزارت ﺧﻮﻧـﻪ‪.‬ﻇـﺎﻫﺮا ﯾـﻪ ﺟﺎﺳـﻮس ﺟﺪﯾـﺪ ﺗـﻮ وزارت ﺧﻮﻧـﻪ‬
‫داره‪..‬اﻃﻼﻋﺎﺗﺶ دﻗﯿﻖ و ﻋﺎﻟﯿﻪ‪.‬ﺑﻌﺪ از ﮐﺸﺘﻦ ﻣﮏ ﻓﺮﺳﻦ ‪,‬ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﺟﺎﺳﻮﺳﯿﻪ ﮐﻪ داره‬
‫_ﻣﮏ ﻓﺮﺳﻦ رو ﮐﺸﺖ؟!‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ وﺣﺸﺖ ﺑﻪ ﻫﺮی و رون ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‬
‫_آره‪....‬ﺑﻌﺪ از ﺣﻤﻠﻪ ﺑﻪ ﻣﯿﺪان ﮔﺮﯾﻤﻮﻟﺪ ‪,‬وﻗﺘﯽ اون ﻫﻤﻪ ﮐﺸﺘﻪ و زﺧﻤﯽ دادﯾﻢ ‪.‬ﻣﻌﻠﻮم ﺑﻮد‬
‫ﭼﯽ ﺑﻪ ﺳﺮش ﻣﯿﺎد‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ ﻧﺎﮔﻬﺎن ﭼﻬﺮه اش در ﻫﻢ رﻓـﺖ و ﺳـﺎﻋﺪ دﺳـﺘﺶ را ﻣﺎﻟﯿـﺪ‪:‬ﻟﻌﻨﺘـﯽ ‪....‬داره اﺣـﻀﺎرم‬
‫ﻣﯿﮑﻨﻪ‪....‬ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮم‪....‬ﻣﻮاﻇﺐ ﺧﻮدﺗﻮن ﺑﺎﺷﯿﻦ‪.‬‬
‫ﭘﺘﯽ ﮔﺮو اﯾﻦ را ﮔﻔﺖ و ﺑﻪ ﻃﺮف در ﺑﺮاه اﻓﺘﺎد‪.‬‬
‫ﺻﺪاﯾﯽ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪:‬از اﻃﻼﻋﺎﺗﺖ ﻣﻤﻨﻮن‪.‬‬
‫ﺑﺎ ﻧﺎﺑﺎوری ﺑﺮﮔﺸﺖ ‪.‬ﻣﺜﻞ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺑﺰرﮔﺘﺮﯾﻦ روﯾﺎﯾﺶ ﺑﻪ ﺣﻘﯿﻘﺖ ﭘﯿﻮﺳـﺘﻪ ﺑﺎﺷـﺪ ﻟﺒﺨﻨـﺪ‬
‫زد‪:‬ﻗﺎﺑﻠﯽ ﻧﺪاﺷﺖ ‪..‬ﺟﯿﻤﺰ‪..‬ﻫﺮی!!!‬
‫ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺷﮑﻞ داد و از داﻻن ﺑﯿﺮون دوﯾﺪ‪.‬ﻫﺮی ﺑﺎ ﻫﺮاس ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ی ﻧﮕﺮان‬
‫دوﺳﺘﺎﻧﺶ ﺧﯿﺮه ﺷﺪ‪:‬اوﺿﺎع ﺧﻮب ﻧﯿﺴﺖ‬
‫ﺻﺪای ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺗﺎﮐﯿﺪ ﮐﺮد‪:‬ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺪه‪...‬ﺑﺎﯾﺪ ﻋﺠﻠﻪ ﮐﻨﯿﻢ‪.‬‬

‫‪413‬‬

‫‪414‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻓﺼﻞ ﺳﻴﻢ ‪:‬ﺁﺧﺮﻳﻦ راﻩ‬
‫آﻧﺸﺐ دﻓﺘﺮ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﻣﺤﻞ ﺟﻠﺴﻪ ی ﻓﻮری اﻋﻀﺎی ﻣﻮرد اﻋﺘﻤﺎد ﻣﺤﻔﻞ ﺑـﻮد‪..‬وﻗﺘـﯽ‬
‫ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎی ﭘﺘﯽ ﮔﺮو ﺑﻪ ﮔﻮش اﻋﻀﺎی ﻣﺤﻔﻞ رﺳﯿﺪ ‪ ,‬ﭼﻬﺮه ی ﻫﻤﻪ در ﻫﻢ رﻓـﺖ ‪.‬ﭼـﺎرﻟﯽ‬
‫اوﻟﯿﻦ ﮐﺴﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮد‪:‬ﻧﻤﯿﺸﻪ رﯾﺴﮏ ﮐﺮد‪...‬ﺑﺎﯾﺪ زودﺗﺮ دﺳﺖ ﺑﻪ ﮐﺎر‬
‫ﺑﺸﯿﻢ‪.‬‬
‫_ﻣﻦ ﻫﻨﻮزم ﺑﻪ اﯾﻦ ﯾﺎرو )ﭘﺘﯽ ﮔﺮو( اﻋﺘﻤﺎد ﻧﺪارم‪.‬‬
‫_ﺑﺲ ﮐﻦ ﭼﺸﻢ ﺑﺎﺑﺎﻗﻮری‪,‬اون ﭘﯿﻤﺎن ﻧﺎﮔﺴﺴﺘﻨﯽ ﺑﺴﺘﻪ‪.‬‬
‫_اﮔﻪ ﭘﺎش ﺑﻪ ﻗﻠﻌﻪ ﺑﺮﺳﻪ ﺣﺘﯽ ﯾﻪ ﻧﻔﺮ رو ﻫﻢ زﻧﺪه ﻧﻤﯿﺬاره‪.‬‬
‫_ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺴﺎب ﺑﺎﯾﺪ ﺟﻠﻮﺷﻮ ﺑﮕﯿﺮﯾﻢ ‪.‬ﺑﺎﯾﺪ اون ﮔﻮﯾﻬﺎ رو ﻧﺎﺑﻮد ﮐﻨﯿﻢ‪.‬‬
‫_دﯾﻮﻧﻪ ﺷﺪی ﺑﯿﻞ؟ ﺗﻮ ﻗﻠﻌﻪ ی ﺑﻪ اﯾﻦ ﺑﺰرﮔﯽ ﭼﻪ ﺟﻮری ﻣﯿﺨﻮای ﭼﻬﺎر ﺗﺎ ﮔﻮی رو ﭘﯿﺪا‬
‫ﮐﻨﯽ؟‬
‫_ﺳﻪ ﺗﺎ‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻣﺘﺤﯿﺮ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﭼﯽ؟!!!‬
‫ﻫﺮی ﺗﮑﺮار ﮐﺮد‪:‬ﭘﺘﯽ ﮔﺮو از ﺳـﻪ ﺗـﺎ ﮔـﻮی ﺣـﺮف ﻣﯿـﺰد‪.‬ﻣﯿﮕﻔـﺖ ﭼﻬـﺎرﻣﯽ ﻣـﺎل ﺧـﻮد‬
‫وﻟﺪﻣﻮرﺗﻪ‪.‬‬
‫_ﻣﺎل وﻟﺪﻣﻮرﺗﻪ؟!‬
‫_ﺑﻠﻪ و اﺣﺘﻤﺎﻻ ﻣﺪﺗﻬﺎﺳﺖ ﮐﻪ اوﻧﺠﺎﺳﺖ‬
‫_ﭘﺲ‪....‬ﯾﻌﻨﯽ ﻣﻤﮑﻨﻪ ﯾﻪ ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز ﺑﺎﺷﻪ؟‬

‫‪414‬‬

‫‪415‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﮐﯿﻨﮕﺰﻟﯽ ﺟﻮاب داد‪:‬ﺷﺎﯾﺪ ‪...‬وﻟﯽ اﮔﻪ اوﻧﺎ رو ﭘﯿﺪا ﮐﻨﯿﻢ ﺑﻪ اﯾﻦ راﺣﺘﯽ ﻫﺎ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﻪ ﺑﻬﻤـﻮن‬
‫ﺣﻤﻠﻪ ﮐﻨﻪ‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﺑﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪,‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬ﮐﯿﻨﮕﺰﻟﯽ ﻣﯿﺪوﻧﻪ ﻫﺮی‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﺧﻮاﺳﺖ اﻋﺘﺮاﺿﯽ ﺑﮑﻨﻪ ﮐﻪ ﮐﯿﻨﮕﺰﻟﯽ ﮐﺎﻣﻞ ﮐﺮد‪:‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﯿﮕﻔـﺘﻦ ‪.‬اﯾـﻦ ﺟـﻮری‬
‫ﺑﺮای اﯾﻨﻮر اوﻧﻮر ﭘﻠﮑﯿﺪن ﻣﻮدی و ﺗﺎﻧﮑﺲ ﯾﻪ ﺑﻬﺎﻧﻪ ای ﺳﺮ ﻫﻢ ﻣﯿﮑﺮدم‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺤﺚ را ﻋﻮض ﮐﺮد‪:‬ﻣﺎ وﻗﺖ ﻧﺪارﯾﻢ‪,‬ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﯿﻢ ﻫﻢ ﻗﻠﻌﻪ رو آﻣﺎده ﮐﻨـﯿﻢ ‪,‬ﻫـﻢ دﻧﺒـﺎل‬
‫ﮔﻮﯾﻬﺎ ﺑﮕﺮدﯾﻢ‪.‬ﺿﻤﻨﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﺮاﻗﺐ ﺑﺎﺷﯿﻢ ﮐﺴﯽ از ﻣﺎﺟﺮاﯾﯽ ﺟﺎوداﻧـﻪ ﺳـﺎز ﻣﻄﻠـﻊ ﻧـﺸﻪ ‪,‬از‬
‫ﻃﺮﻓﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﺮاﻗﺐ ﻫﺎﮔﺰﻣﯿﺪ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﯿﻢ‪...‬ﺑﺒﯿﻨﻢ ﭘﯿﺘﺮ ﻧﮕﻔﺖ ﮐﯽ ﺣﻤﻠﻪ ﻣﯿﮑﻨﻦ؟‬
‫_ﺑﻪ ﻣﺤﺾ آﻣﺎده ﺷﺪن ﻧﯿﺮوﻫﺎش‪.‬ﻣﯿﮕﻔﺖ اﺣﺘﻤﺎﻻ ﯾﻪ ﭼﯿﺰی ﺣﺪود ﺳﻪ ﻣﺎه وﻗﺖ دارﯾﻢ‪.‬‬
‫ﺟﺮج ﻏﺮ زد‪:‬وﻗﺖ ﮐﻤﯿﻪ‪.‬‬
‫ﻓﺮد ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺟﺮج ﮐﺮد‪:‬اﮔﻪ از ﭘﺲ دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ و دوزﺧﯽ ﻫﺎ ﺑـﺮ ﺑﯿـﺎﯾﻢ ﺑﻌﯿـﺪ ﻣﯿـﺪوﻧﻢ‬
‫ﺑﺘﻮﻧﯿﻢ ﺣﺮﯾﻒ ﮔﺮﮔﯿﻨﻪ ﻫﺎ ﺑﺸﯿﻢ‪,‬ﺷﺎﯾﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺎﺷﻪ ﺑﭽﻪ ﻫـﺎ رو ﺑﻔﺮﺳـﺘﯿﻢ ﺧﻮﻧـﻪ‪...‬وﮔﺮﻧـﻪ ﯾـﻪ‬
‫ﮐﺸﺘﺎر ﺟﻤﻌﯽ راه ﻣﯿﻮﻓﺘﻪ‪.‬‬
‫ﺗﺎﻧﮑﺲ ﺗﺎﯾﯿﺪ ﮐﺮد‪:‬ﻣﻨﻢ ﺗﻮ ﻫﻤﯿﻦ ﻓﮑﺮ ﺑﻮدم‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﺗﻨﺪی ﺟﻮاب داد‪:‬اﺗﻔﺎﻗﺎ وﻟﺪﻣﻮرت ﻫﻢ ﺗﻮ ﻫﻤﯿﻦ ﻓﮑﺮه‪,‬ﺑﺒﯿﻨﻢ ﻧﻈﺮﺗﻮن ﭼﯿﻪ ﮐﻪ ﻗﻠﻌﻪ‬
‫رو دو دﺳﺘﯽ ﺗﻘﺪﯾﻤﺶ ﮐﻨﯿﻢ؟ ﺑﺒﯿﻨﻢ ﺑﻌـﺪش ﮐـﺪوﻣﺘﻮن ﻣﯿﺨـﻮاد وﻟـﺪﻣﻮرت رو از اﯾﻨﺠـﺎ‬
‫ﺑﻨﺪازه ﺑﯿﺮون؟!‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻫﻤﺎﻧﻄﻮر ﮐﻪ در ﻋﺮض اﺗﺎق ﻗﺪم ﻣﯿﺰد ﺗﺎﯾﯿﺪ ﮐﺮد‪:‬ﺣﻖ ﺑﺎ ﻫﺮﯾﻪ‪,‬اﯾﻦ ﭼﯿﺰﯾﻪ ﮐـﻪ اوﻧـﺎ‬
‫ﻣﯿﺨﻮان‪.‬‬
‫_راه دﯾﮕﻪ ای ﻫﻢ دارﯾﻢ؟‬

‫‪415‬‬

‫‪416‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺑﻼﺧﺮه ﺑﻪ ﺣﺮف آﻣﺪ‪:‬اﻟﺒﺘﻪ ﺟﺮج‪ ,‬ﻓﻘﻂ ﺳﺎل اوﻟﯿﺎ رو ﻣﯿﻔﺮﺳﺘﯿﻢ ‪.‬ﻣﯿﺘﻮﻧﯿﻢ ﺑـﻪ‬
‫ﻫﻮای ﺗﻌﻄﯿﻼت ﮐﺮﯾﺴﻤﺲ ‪ ,‬ﺑﯽ ﺳﺮ و ﺻﺪا ﺑﻔﺮﺳﺘﯿﻤﺸﻮن ﺧﻮﻧﻪ‪.‬ﮐﯿﻨﮕﺰﻟﯽ ﺑﺎﯾـﺪ ﯾـﻪ ﻣـﺪت‬
‫ﻣﺮﺧﺼﯽ ﺑﮕﯿﺮی ﺗﻮ ﻗﻠﻌﻪ ﺑﻬﺖ اﺣﺘﯿﺎج دارﯾﻢ‪.‬‬
‫_ﺑﺎﯾﺪ ﯾﻪ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ی درﺳﺖ ﺑﺮﯾﺰﯾﻢ‬
‫ﻣﻮدی اﯾﻨﺮا ﮔﻔﺖ و در اﺗﺎق ﺑﻪ راه اﻓﺘﺎد‪,‬در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﺻﺪای ﺗﻖ ﺗﻖ ﭘﺎی ﭼـﻮﺑﯿﺶ ﺳـﮑﻮت‬
‫اﺗﺎق را ﺑﺮ ﻫﻢ ﻣﯿﺰد ﻧﮕﺎﻫﺶ ﺑﯿﻦ ﺗﮏ ﺗﮏ آﻧﻬﺎ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺮد‪.‬ﺑﻌﺪ از ﭼﻨـﺪ دﻗﯿﻘـﻪ ﺑـﺎ ﻟﺤـﻦ‬
‫ﻣﺤﮑﻤﯽ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﯿﻢ ﭼﻨﯿﻦ ﭘﺎﯾﮕﺎه ﻣﺤﮑﻤﯽ رو ﺑـﻪ وﻟـﺪﻣﻮرت ﺗﻘـﺪﯾﻢ ﮐﻨـﯿﻢ‪.‬ﻗﻠﻌـﻪ رو‬
‫ﺳﺎزﻣﺎن دﻫﯽ ﻣﯿﮑﻨﯿﻢ ‪.‬ﺑﺎﯾﺪ از ﺧﻮدﻣﻮن دﻓﺎع ﮐﻨﯿﻢ‪ .‬ﺑﺎﯾﺪ ﻧﯿﺮوﺟﻤﻊ ﮐﻨﯿﻢ‪,‬ﺟﺎدوﻫـﺎی دﻓـﺎﻋﯽ‬
‫ﻗﻠﻌﻪ رو ﻗﻮی ﮐﻨﯿﻢ ‪.‬اﮔﻪ دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ ﺗﻮ زﻣﯿﻦ ﮐﻮﯾﯿﺪﯾﭻ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪن ﭘﺲ ﮔﻮﯾﻬﺎ ﻫﻢ ﺑﺎﯾـﺪ‬
‫ﺗﻮ ﻣﺤﻮﻃﻪ ﺑﺎﺷﻦ‪...‬رﯾﻤﻮس ‪,‬ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ رو ﺑﺮدار و دﻧﺒﺎل ﮔﻮﯾﻬﺎ ﺑﮕﺮد‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺣﺮف ﻣﻮدی رو ﻗﻄﻊ ﮐﺮد‪:‬اﺟﺎزه ﺑﺪﯾﻦ ﻣﺎ اﯾﻦ ﮐﺎرو ﺑﮑﻨﯿﻢ!‬
‫_ﭼﯽ؟‬
‫_ﻫﺮی ﻗﺮار ﺷﺪ ﺧﻮدﺗﻮ ﻗﺎﻃﯽ اﯾﻦ ﻣﺎﺟﺮا ﻧﮑﻨﯽ!‬
‫_ﻣﻦ ﻗﺎﻃﯽ ﺷﺪم ﭘﺮﻓﺴﻮر‪ .‬ﭘﺘﯽ ﮔﺮو ﺑﻪ ﻣﻦ ﺧﺒﺮ داد‪.‬وﻗﺘﯽ ﻫﻢ وﻟﺪﻣﻮرت ﺑـﻪ ﻗﻠﻌـﻪ ﺣﻤﻠـﻪ‬
‫ﮐﻨﻪ ﻣﻄﻤﺌﻨﺎ اﯾﻨﺠﺎ ﺧﻮاﻫﻢ ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻣﻮدی ﺗﺎﯾﯿﺪ ﮐﺮد‪:‬ﺣﻖ ﺑﺎ ﻫﺮﯾﻪ‪.‬ﺧﺐ ﭘﺎﺗﺮ ﭼﯽ ﻣﯿﺨﻮاﺳﺘﯽ ﺑﮕﯽ؟‬
‫_ ﺑﺬارﯾﻦ ﻣﺎ دﻧﺒﺎل ﮔﻮﯾﻬﺎ ﺑﮕﺮدﯾﻢ‪.‬اﮔﻪ ﭘﺮﻓـﺴﻮر ﻟـﻮﭘﯿﻦ و اﻋـﻀﺎی ﻣﺤﻔـﻞ دﻧﺒـﺎل ﮔﻮﯾﻬـﺎ‬
‫ﺑﮕﺮدن اون ﮐﺴﯽ ﮐﻪ اوﻧﺎ رو ﭘﻨﻬﻮن ﮐﺮده ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﯿﺸﻪ‪.‬ﻣﺎ ﻫﻨﻮز ﻧﻤﯿﺪوﻧﯿﻢ وﻟﺪﻣﻮرت ﺑـﻪ‬
‫ﺟﺰ ﻣﺎﻟﻔﻮی ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﺟﺎﺳﻮس دﯾﮕﻪ ﺗﻮ ﻗﻠﻌﻪ داره‪.‬اﮔـﻪ ﯾﮑـﯽ از اوﻧـﺎ ﻣﺘﻮﺟـﻪ ﻗـﻀﯿﻪ ﺑـﺸﻪ‬
‫‪.‬اوﻧﻮﻗﺖ اوﻧﻢ ﺣﻤﻠﻪ ﺷﻮ ﺟﻠﻮ ﻣﯿﻨﺪازه و ﺧﺪا ﻣﯿﺪوﻧﻪ ﭼﻪ ﻓﺎﺟﻌﻪ ای ﺑﻪ ﺑﺎر ﻣﯿﺎد‪.‬اﻣﺎ ﮔﺸﺖ و‬
‫ﮔﺬار ﺑﭽﻪ ﻫﺎی اﻟﻒ دال ﮐﻤﺘﺮ ﺷﮏ ﺑﺮاﻧﮕﯿﺰه‪ .‬ﻫﻤﻪ ﺷﻮن داﻧﺶ آﻣﻮزن و اﮐﺜﺮﺷﻮن ﻋـﻀﻮ‬

‫‪416‬‬

‫‪417‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺗﯿﻢ ﮐﻮﯾﯿﺪﯾﭻ ﺑﺮﺟﺸﻮن ﻫﺴﺘﻦ‪.‬ﭘﺲ ﺑﻮدﻧﺸﻮن در اون اﻃﺮاف ﮐﺎﻣﻼ ﻋﺎدﯾﻪ‪.‬اﯾﻦ ﻃﻮری ﺷﻤﺎ‬
‫ﻫﻢ ﻣﯿﺘﻮﻧﯿﻦ ﺑﻪ ﮐﺎرﻫﺎی ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺑﺮﺳﯿﻦ‪.‬‬
‫ﻣﻮدی ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ ﻫﺮی ﺧﯿﺮه ﺷﺬ‪:‬ﺣﻖ ﺑﺎ ﺗﻮﺋﻪ ﭘﺎﺗﺮ‪,‬ﺑﺎﺷﻪ ﮔﻮﯾﻬﺎ ﻣﺎل ﺗﻮ‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ اﻋﺘﺮاض ﮐﺮد‪:‬اﻟﺴﺘﻮر‪......‬‬
‫ﻣﻮدی ﺣﺮف او را ﻧﺸﻨﯿﺪه ﮔﺮﻓﺖ‪:‬در اﯾﻦ ﺻﻮرت ﻣﻦ ورﯾﻤـﻮس و ﺗـﺎﻧﮑﺲ ﻫـﻢ ﻣﯿـﺮﯾﻢ‬
‫دﻧﺒﺎل ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ‪ .‬ﻣﯿﻨﺮوا ‪,‬ﺑﺎ ﭘﺪر و ﻣﺎدرﻫﺎ ﺗﻤﺎس ﺑﮕﯿﺮ ‪.‬ﺑﺎﯾﺪ ﺳﺎل اوﻟﯿﻬـﺎ رو زودﺗـﺮ‬
‫ﺑﺮﮔﺮدوﻧﯿﻢ ;ﯾﻨﮕﺰﻟﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﯿﺎی ﺗﻮ ﻗﻠﻌﻪ ﻣﯿﺨﻮام ﯾﻪ ﻣﺪت ﺑﭽﻪ ﻫﺎ رو آﻣﻮزش ﺑﺪی‪ .‬ﺑﻘﯿـﻪ‬
‫ﻫﻢ ﺗﺎ ﻣﯿﺘﻮﻧﻦ ﻧﯿﺮو ﺟﻤﻊ ﮐﻨﻦ‪.‬ﺷﺎﯾﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺎﺷﻪ اﻓﺮاد ﻗﺎﺑﻞ اﻋﺘﻤﺎد ر وﺑﻪ ﻗﻠﻌﻪ ﺑﯿﺎرﯾﻢ‪.‬آرﺗـﻮر‬
‫‪,‬ﻣﺎﻟﯽ ﮐﺠﺎﺳﺖ؟‬
‫ﭼﺎرﻟﯽ ﺧﻨﺪﯾﺪ‪:‬ﭘﯿﺶ ﭘﺮﺳﯿﻪ‪ .‬از وﻗﺘﯽ ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ ازش ﺟﺪا ﻧﻤﯿﺸﻪ‪.‬‬
‫ﻣﻮدی ﻏﺮﯾﺪ‪:‬ﺑﻬﺘﺮه ﺑﺸﻪ ‪.‬ﺑﻪ ﮐﻤﮑﺶ اﺣﺘﯿﺎج دارﯾﻢ‬
‫ﻫﺮی ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﭘﺮﺳﯽ ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ؟‬
‫_دو ﻫﻔﺘﻪ ای ﻣﯿﺸﻪ ‪.‬ﻣﮕﻪ ﻧﻤﯿﺪوﻧﺴﺘﯽ؟ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﺮدم رون ﺑﻬﺖ ﮔﻔﺘﻪ!‬
‫ﻓﺮد ﺟﻮاب ﺑﯿﻞ را داد‪:‬اﺗﻔﺎق ﻣﻬﻤﯽ ﻧﺒﻮد ﮐﻪ ﺑﺨﻮاﯾﻢ ﭘﺨﺸﺶ ﮐﻨﯿﻢ‪.‬‬
‫ﺟﺮج ﺗﺎﯾﯿﺪ ﮐﺮد‪:‬اون ﯾﻪ آﺷﻐﺎﻟﻪ ﮐﻪ دﻧﺒﺎل ﺟﻬﺖ ﺑﺎد ﻣﯿﺮه‬
‫آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ اﺧﻤﯽ ﮐﺮد‪:‬ﭘﺴﺮا‪ ,‬اون ﺑﺮادرﺗﻮﻧﻪ‪...‬ﺣﺎﻻ اﮔﻪ ﯾﻪ اﺷﺘﺒﺎﻫﯽ ﮐﺮده‪.......‬‬
‫ﻓﺮد ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﻣﻦ ﯾﮑﯽ دو ﺳﺎﻟﻪ ﮐﻪ ﻫﻤﭽﯿﻦ ﺑﺮادری ﻧﺪارم‪...‬‬
‫ﺗﺎﻧﮑﺲ ﺑﺤﺚ را ﻋﻮض ﮐﺮد‪:‬ﻣﺴﺌﻠﻪ ی ﺑﻌﺪی ﺟﺎﺳﻮس وﻟﺪﻣﻮرﺗﻪ‪.‬ﺑﺎﯾﺪ زودﺗﺮ ﭘﯿﺪاش ﮐﻨﯿﻢ‬
‫وﮔﺮﻧﻪ اﻗﺪاﻣﺎﺗﻤﻮن ﺑﻪ ﮔﻮﺷﺶ ﻣﯿﺮﺳﻪ‪.‬ﻣﯿﻨﺮوا‪...‬ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯿﮑﻨﯽ ﺑﻬﺘـﺮ ﺑﺎﺷـﻪ از اﺳـﮑﺮﯾﻤﺠﯿﻮر‬
‫ﺑﺨﻮای ﺑﻬﻤﻮن ﻧﯿﺮو ﺑﺪه؟‬

‫‪417‬‬

‫‪418‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_ﺑﻌﯿﺪ ﻣﯿﺪوﻧﻢ اﯾﻦ ﮐﺎرو ﺑﮑﻨﻪ‪.‬ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ اﯾﻨﮑﻪ اﯾﻦ اواﺧﺮ ﻣﺤﻔﻞ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﯿـﺸﺘﺮ از وزارت‬
‫ﺧﻮﻧﻪ ﻓﻌﺎﻟﯿﺖ ﻣﻔﯿﺪ داﺷﺘﻪ ‪.‬ﺑﺪﺟﻮری ﺑﺎ ﻣﺎ ﻟﺞ ﺷﺪه ‪.‬ﺑﺨـﺼﻮص ﮐـﻪ ﻫـﺮی ﻫﻨـﻮزم ﻣﺤﻠـﺶ‬
‫ﻧﻤﯿﺬاره‪.‬‬
‫ﭼﺸﻢ ﺷﯿﺸﻪ ای ﻣﻮدی درﺧﺸﯿﺪ ‪,‬ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺘﯽ ﻫﯿﺠﺎن زده از ﺟﺎ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪:‬آرﺗﻮر ‪,‬ﻫﻤﯿﻦ اﻣﺮوز‬
‫ﻣﯿﺮی ﺳﺮاغ اﺳﮑﺮﯾﻤﺠﯿﻮر و ﺑﻬﺶ ﻣﯿﮕﯽ ﻫﺮی ﻣﯿﺨﻮاد ﻣﺼﺎﺣﺒﻪ ﮐﻨﻪ‬
‫ﻫﺮی وﺣﺸﺖ زده اﻋﺘﺮاض ﮐﺮد‪:‬ﭼﯽ‪...‬ﻣﻦ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ‪....‬‬
‫ﻣﻮدی دﺳﺘﻮر داد‪:‬ﮔﻮش ﮐﻦ ﭘﺎﺗﺮ ‪,‬اﯾﻦ ﺗﻨﻬﺎ راﻫﻪ ‪,‬ﺗﻮ ﺑﻪ ﻧﻔﻊ وزارت ﺧﻮﻧﻪ ﺣﺮف ﻣﯿﺰﻧﯽ و‬
‫در ﻋﻮض اوﻧﻢ ﺑﻬﻤﻮن ﻧﯿﺮوی ﮐﻤﮑﯽ ﻣﯿﺪه‪.‬‬
‫_ﻣﻦ‪....‬ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﻢ ﭼﺮﻧﺪﯾﺎﺗﯽ ﮐﻪ اون ﻣﯿﮕﻪ ﺗﺎﯾﯿﺪ ﮐﻨﻢ‬
‫و ﺑﺮای ﺟﻠﺐ ﮐﻤﮏ ﺑﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪.‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﺗﺎﺳﻒ ﺳﺮ ﺗﮑـﺎن داد‪:‬ﭼـﺎره ای ﻧـﺪارﯾﻢ‬
‫ﻫﺮی‪.‬اﯾﻦ آﺧﺮﯾﻦ راﻫﻪ‬
‫**************************************‬
‫ﻫﺮی از ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ اش اﻃﻼع ﮐﺎﻣﻞ داﺷﺖ ‪ .‬زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ از دﻓﺘﺮ ﯾـﮏ ﮔﻮﻧﮕـﺎل ﺧـﺎرج ﺷـﺪ ‪،‬‬
‫ﺳﺎﻋﺖ ﺳﻪ ی ﻧﯿﻤﻪ ﺷﺐ ﺑﻮد ‪ .‬آﯾﻨﻪ اش را درآورد و ﻫﻤﻪ ی اﻋﻀﺎی اﻟﻒ ﺣﺎل را اﺣـﻀﺎر‬
‫ﮐﺮد ‪ .‬ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮی ﮐﻪ ﺑﺎ ﺻﺪای ﻫﺮی ﺑﯿﺪار ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ﺑﯿﻦ ﺧـﻮاب و ﺑﯿـﺪاری ﺑـﻪ او ﻗـﻮل‬
‫دادﻧﺪ ﺑﻘﯿﻪ را ﻫﻢ ﺑﯿﺪار ﮐﻨﻨﺪ ‪ .‬ﺑﻪ اﯾﻦ ﺗﺮﺗﯿﺐ راس ﺳﺎﻋﺖ ﭼﻬﺎر اﺗـﺎق ﺿـﺮورﯾﺎت ﭘـﺮ از‬
‫اﻋﻀﺎی ﺧﻮاب آﻟﻮد اﻟﻒ دال ﺑﻮد ‪.‬‬
‫دﯾﻦ ﺗﻮﻣﺎس ﺧﻤﯿﺎزه ای ﮐﺸﯿﺪ ‪ :‬ﻗﻀﯿﻪ ﭼﯿﻪ ﻫﺮی ؟ ﻣﻦ ﺗﺎزه ﮔﺸﺘﻢ ﺗﻤﻮم ﺷﺪه ﺑﻮد ‪.‬‬
‫ـ ﻣﻌﺬرت ﻣﯿﺨﺎم ﺑﭽﻪ ﻫﺎ‪ ،‬اﻣﺎ ﻗﻀﯿﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﺟﺪﯾﻪ ‪...‬‬

‫‪418‬‬

‫‪419‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ ﺧﻮاب از ﺳﺮ ﻫﻤﻪ ﭘﺮﯾﺪه ﺑﻮد ‪.‬‬
‫ارﻧﯽ ﻣﮏ ﻣﯿﻼن ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﭘﺲ ﻣﻌﻠﻮم ﺷﺪ ﭼﻄﻮری اوﻣﺪن ﺗﻮ ﻣﺪرﺳﻪ‪ ،‬ﻫﺮی ﺗﻮ از‬
‫ﮐﺠﺎ ﻓﻬﻤﯿﺪی ؟‬
‫ـ اﯾﻨﺶ ﻣﻬﻢ ﻧﯿﺴﺖ ارﻧﯽ‪ ،‬ﻣﻬﻢ اﯾﻨﻪ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺑﺎﯾﺪ اون ﮔﻮﯾﻬﺎ رو ﭘﯿﺪا ﮐﻨﯿﻢ ‪ .‬ﻃﺒﻖ ﭼﯿﺰی ﮐـﻪ‬
‫ﻣﻦ ﻓﻬﻤﯿﺪم ﺑﺎﯾﺪ ﯾﻪ ﺟﺎﯾﯽ اﻃﺮاف زﻣﯿﻦ ﮐﻮﯾﯿﺪﯾﭻ ﺑﺎﺷﻪ ‪.‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد‪ ،‬ﻻزم ﻧﯿﺴﺖ‬
‫اوﻧﺠﺎ ﺑﺎﺷﻪ‪ ،‬اﮔﻪ ﯾﮏ ﺗﮑﻪ اش ﻫﻢ اوﻧﺠﺎ ﺑﺎﺷﻪ ﺑﻪ ﺷﺮط اﯾﻨﮑﻪ در ﻣﺮﮐﺰ ﻫﻨﺪﺳـﯽ ﻫﺎﻟﺮﻣـﺎن‬
‫ﻗﺮار ﺑﮕﯿﺮه و ارﺗﺒﺎط ﺳﻪ ﺗﮑﻪ ی دﯾﮕﻪ ﺑﺎﻫﺎش ﺑﺮﻗﺮار ﺑﺸﻪ راه ﻋﺒﻮر ﺑﺎزه ‪.‬‬
‫ـ ﺧﺐ‪ ،‬ﭘﺲ ﭼﺮا ﻣﻌﻄﻠﯿﺪ ؟ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﯾﻢ دﻧﺒﺎﻟﺶ‬
‫ـ ﻧﻪ ﻧﻮﯾﻞ‪ ،‬ﻓﻘﻂ اﻋﻀﺎی ﺗﯿﻢ ﻫﺎی ﮐﻮﯾﯿﺪﯾﭻ دﻧﺒﺎل اﯾﻦ ﮐﺎر ﻣﯿﺮن ﺑﺮای ﺑﻘﯿﻪ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ی دﯾﮕﻪ‬
‫ای دارم ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﭘﺮﺳﯿﺪ ﻗﻀﯿﻪ ﭼﯿﻪ ﻫﺮی ؟‬
‫ـ ﻗﻀﯿﻪ اﯾﻨﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﻪ ﻣﺎ اﻃﻼﻋﺎﺗﯽ رو درﺑﺎره ی ﻃﺎﻗﯽ ﺑﻪ ﻧﺎم دﯾﮑـﻮر اﺣﺘﯿـﺎج دارﯾـﻢ‪،‬‬
‫ﻣﻦ و رون ﭼﻨﺪ ﺟﺎی ﻣﺨﺘﻠﻒ ﮐﺘﺎﺑﺨﻮﻧﻪ رو ﮔﺸﺘﯿﻢ اﻣـﺎ ﺑـﺮای ﺑﺪﺳـﺖ آوردن اﻃﻼﻋـﺎت‬
‫ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﻪ ﮐﻤﮏ اﺣﺘﯿﺎج دارﯾﻢ ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن وﺣﺸﺖ زده ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﻫﺮی اون ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﺣﺮف او ا ﻗﻄﻊ ﮐﺮد ‪ :‬و ﮐﺎری ﮐﻪ ﺑﻘﯿﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮑﻨﻦ ﭘﯿﺪا ﮐﺮدن اﻃﻼﻋـﺎﺗﯽ درﺑـﺎره ی‬
‫اوﻧﻪ‪ ،‬ﻣﮕﻪ اﯾﻨﮑﻪ اﻃﻼﻋﺎت زودﺗﺮ ﺑﻪ دﺳﺖ ﻣﺎ ﺑﺮﺳﻪ ‪ .‬و زﯾﺮ ﭼﺸﻤﯽ ﻧﮕـﺎﻫﯽ ﺑـﻪ ﻫﺮﻣﯿـﻮن‬
‫ﮐﺮد ﮐﻪ ﺑﺎ ﺧﺸﻢ دﺳﺘﺎﻧﺶ را ﻣﺸﺖ ﮐﺮده ﺑﻮد ‪.‬‬
‫‪419‬‬

‫‪420‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی اداﻣﻪ داد ‪ :‬ﺧﺐ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ‪ ،‬ﻓﻌﻼً ﺑﺨﺎﻃﺮ اﯾﻦ ﮐﺎر ﺟﻠﺴﻪ ﻫﺎی اﻟﻒ دال ﮐﻨـﺴﻞ ﻣـﯽ ﺷـﻪ‬
‫ﻓﻘﻂ ﻫﻔﺘﻪ ای دو روز ﺑﺎ ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺗﻤﺮﯾﻦ دارﯾﻢ و ﺑﻪ ﺟﺰ اون ﺗﻤﺮﯾﻦ ﮔﺮوه‬
‫ﺑﻪ ﻋﺼﺮﻫﺎی ﭼﻬﺎرﺷﻨﺒﻪ ﻣﺤﺪود ﻣﯿﺸﻪ ‪ .‬ﺗﻮ اﯾﻦ ﻣﺪت از اﻧﺠﺎم ﺗﮑﺎﻟﯿﻒ ﻣﻌـﺎﻓﯿﻦ و ﮐـﻼس‬
‫ﻫﺎی ﻋﺼﺮ رو ﻫﻢ ﻧﻤﯿﺎﯾﻦ ‪ .‬اﯾﻨﻄﻮری وﻗﺘﯽ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺧﻠﻮﺗﻪ ﻣﯿﺘﻮﻧﯿﻦ ﺟﺴﺘﺠﻮ رو اﻧﺠﺎم ﺑﺪﯾﻦ‬
‫و ﺣﻮاﺳﺘﻮن ﺑﺎﺷﻪ‪ ،‬ﯾﻪ ﺟﺎﺳﻮس ﺗﻮی ﻣﺪرﺳﻪ ﺳﺖ ‪ .‬ﻣﺎ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﯾﻢ وﻟﺪﻣﻮرت ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺑـﺸﻪ‬
‫و ﺣﻤﻠﻪ ﺷﻮ ﺟﻠﻮ ﺑﻨﺪازه ‪ .‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﺗﺎ ﺣﺪ اﻣﮑﺎن ﺑﯽ ﺳﺮ و ﺻﺪا ﻋﻤﻞ ﮐﻨﯿﻦ ‪.‬‬
‫ﺿﻤﻨﺎً ) ﻫﺮی ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺑﺮق ﭼﺸﻤﻬﺎی ﻫﺮﻣﯿـﻮن ﮐـﺮد ( اﮔـﻪ اﻃﻼﻋـﺎﺗﯽ در ﻣـﻮرد ﻃـﺎق‬
‫دﯾﮑﻮر ﭘﯿﺪا ﮐﺮدﯾﻦ ﻓﻘﻂ و ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﯽ ﮔﯿﻦ‪ ،‬ﻧﻪ ﮐﺲ دﯾﮕﻪ ‪ .‬ﻫﯿﭻ ﮐـﺲ ﺑـﻪ ﺟـﺰ ﻣـﻦ‬
‫ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﻔﻬﻤﻪ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ اﯾﻦ اﻃﻼﻋﺎت رو ﭘﯿﺪا ﮐﺮدﯾﻦ ‪ .‬اﯾﻦ ﺧﯿﻠﯽ ﻣﻬﻤﻪ‬
‫ـ ﺑﺎﺷﻪ ﻫﺮی ‪.‬‬
‫ﻫﺮی اﺑﺮوﯾﯽ ﺑﺮای ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﺎاﻣﯿﺪ ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ ‪.‬‬
‫از ﻫﻤﺎن ﺷﺐ ﮐﺎرﺑﯿﻦ اﻋﻀﺎی ﮔﺮوه ﺗﻘﺴﯿﻢ ﺷﺪ ‪ .‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻓﺮد و ﺟﺮج ‪ ،‬دﯾﻦ‪ ،‬دﻣﻠـﺰا‪ ،‬رون‬
‫و ﺟﯿﻨﯽ ﮐﺎر ﺟﺴﺘﺠﻮ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﮔﻮﯾﻬﺎ را ﺑﻪ دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ‪ .‬ﺳﯿﻤﻮس و ﻟﻮﻧﺎ ﺑﺎ ﺷﻨﻞ ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ‬
‫ﻫﺮی و ﻧﻘﺸﻪ ی ﻏﺎرﺗﮕﺮ ﻣﻮاﻇﺐ آﻧﻬﺎ ﺑﻮدﻧﺪ و در ﺻﻮرت ﻧﺰدﯾـﮏ ﺷـﺪن ﻣـﺰاﺣﻤﯿﻦ ﺑـﻪ‬
‫روش ﺧﺎﺻﯽ آﻧﻬﺎ را ﺧﺒﺮ ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ ﯾﺎ ﻣﺴﯿﺮ ﻣﺰاﺣﻢ را ﻣﻨﺤﺮف ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ ‪ .‬ﺑﻘﯿـﻪ ﮔـﺮوه‬
‫ﺗﻘﺮﯾﺒﺎً ﺗﺎ آﺧﺮ ﺷﺐ در ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ‪ .‬و ﻗﻔﺴﻪ ﻫﺎ را زﯾﺮ و رو ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ ‪.‬‬
‫ﻣﺎدام ﭘﯿﻨﺲ از اﯾﻦ ﻋﻼﻗﻪ ی ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﯽ ﺷﺎﮔﺮدان ﺑﻪ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺣﯿﺮت ﮐﺮده ﺑﻮد ‪ .‬ﺑﻪ ﺧـﺼﻮص‬
‫ﮐﻪ ﻣﺠﺒﻮر ﺑﻮد ﻫﺮ ﺷﺐ آﻧﻬﺎ را ﺑﻪ زور از ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ ﺑﯿﺮون ﮐﻨﺪ ‪.‬‬
‫‪420‬‬

‫‪421‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی اﮐﺜﺮاً ﺑﺎ ﻫﺮ دو ﮔﺮوه ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﺮد‪ ،‬اﻣﺎ در ﻧﺒﻮد ﻟﻮﭘﯿﻦ اﺟﺒﺎراً ﺑﻪ ﮐﻼﺳﻬﺎی دﻓﺎع ﻣـﯽ‬
‫رﻓﺖ‪ ،‬از ﻃﺮﻓﯽ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل اﺻﺮار داﺷﺖ ﮐﻪ آﻧﻬﺎ زودﺗـﺮ ﺑـﺮای ﺟـﺎﻧﻮر ﺷـﺪن آﻣـﺎده‬
‫ﺷﻮﻧﺪ ‪ .‬او ﺗﻤﺮﯾﻨﺎﺗﺶ را ﺷﺪﯾﺪﺗﺮ ﮐﺮده ﺑﻮد و اﯾﻦ ﺗﻤﺮﯾﻨﺎت اﻧﺮژی زﯾﺎدی ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑـﻪ‬
‫ﻃﻮرﯾﮑﻪ ﺑﻌﺪ از ﺗﻤﺮﯾﻦ ﻫﺮ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ ﺑﻪ زﺣﻤﺖ ﺑﻪ آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﻣﯽ رﻓﺘﻨﺪ و از ﭘﺬﯾﺮاﯾﯽ ﺟﻨﻬﺎی‬
‫ﺧﺎﻧﮕﯽ ﺗﺎ ﺣﺪ ﻣﻤﮑﻦ ﺑﻬﺮه ﻣﯽ ﺑﺮدﻧﺪ ‪.‬‬
‫ﺑﻪ دﺳﺘﻮر ﻫﺮی‪ ،‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﭘﺎﺗﯿﻞ ﺑﺰرﮔﯽ ﭘﺮ از ﻣﻌﺠﻮن ﻓﻠﯿﺲ ﻓﻠﺴﯿﺲ درﺳﺖ ﮐـﺮده ﺑـﻮد و‬
‫ﻗﺴﻤﺘﯽ از آن را ﺑﯿﻦ اﻋﻀﺎی ﮔﺮوه ﺗﻘﺴﯿﻢ ﮐﺮده ﺑﻮد ﺗﺎ در ﻣﻮﻗﻊ ﺣﻤﻠﻪ از آن اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﻨﺪ‬
‫‪.‬ﺑﻘﯿﻪ ی اﯾﻦ ﻣﻌﺠﻮن ﻫﻢ در ﺑﻄﺮی ﻫﺎﯾﯽ رﯾﺨﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد و ﺑﻪ دﺳﺖ ﻫﺮﻣﯿﻮن‪ ،‬رون‪ ،‬ارﻧـﯽ‪،‬‬
‫ﻫﺎﻧﺎ‪ ،‬ﺟﺎﺳﺘﯿﻦ و ﺳﻮزان ﮐﻪ ارﺷﺪﻫﺎی ﺳﻪ ﮔﺮوه ﺑﻮدﻧﺪ ﺑﺮای ﻣﻮاﻗﻊ ﺿﺮوری ﺳـﭙﺮده ﺷـﺪه‬
‫ﺑﻮد‪ ،‬در اﯾﻦ ﺑﯿﻦ ﻣﻮدی وﮐﯿﻨﮕﺰﻟﯽ ﺑﻪ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ آﻣﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ﺗﺎ در ﻧﺒﻮد ﻟـﻮﭘﯿﻦ و ﺗـﺎﻧﮑﺲ‬
‫ﮐﻪ در ﻣﺄﻣﻮرﯾﺖ ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ ﺑﻮدﻧﺪ ﺿـﻤﻦ ﺗـﺪرﯾﺲ ﺗﻐﯿﯿـﺮ ﺷـﮑﻞ و دﻓـﺎع در ﺑﺮاﺑـﺮ‬
‫ﺟﺎدوی ﺳﯿﺎه‪ ،‬ﺑﻪ ﺣﻔﺎﻇﺖ از ﻗﻠﻌﻪ ﮐﻤﮏ ﮐﻨﻨﺪ‪ ,‬آن دو ﺑﺎ ﺷﺪت و ﺳﺨﺖ ﮔﯿﺮی ﺑـﻪ ﺗﻌﻠـﯿﻢ‬
‫ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﻣﯽ ﭘﺮداﺧﺘﻨﺪ ‪.‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ ﭘﺎﻣﻔﺮی درﻣﺎﻧﮕﺎﻫﺶ را ﺑﺎ اﻧﻮاع ﻃﻠﺴﻤﻬﺎی ﻣﺤﺎﻓﻆ ﺗﺠﻬﯿﺰ ﮐﺮده ﺑﻮد و ازﭘﺮوﻓـﺴﻮر‬
‫اﺳﻼﮔﻬﻮرن ﻣﻘﺪار زﯾﺎدی ﻣﻌﺠﻮن و داروی ﮔﯿﺎﻫﯽ اﺿﺎﻓﻪ ﺗﻬﯿﻪ ﮐﺮده ﺑﻮد ‪ .‬و ﭼﻨﺪ ﻧﻔـﺮ از‬
‫داﻧﺶ آﻣﻮزان ﺳـﺎﻟﻬﺎی دوم و ﺳـﻮم و ﭼﻬـﺎرم را ﺑـﺮای ﮐﻤﮑﻬـﺎی اوﻟﯿـﻪ و ﮐﻤـﮏ ﺑـﻪ‬
‫ﻣﺠﺮوﺣﯿﻦ آﻣﻮزش ﻣﯿﺪاد‪ .‬ﭘﺮوﺗﯽ ﭘﺘﯿﻞ و دﻧﯿﺲ و ﭘﺎدﻣﺎ ﻫﻢ از ﻃﺮف اﻋﻀﺎی اﻟﻒ دال ﺑـﻪ‬
‫آﻧﻬﺎ اﺿﺎﻓﻪ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫‪421‬‬

‫‪422‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺣﺘﯽ ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﺗﺮﯾﻼﻧﯽ ﻫﻢ از ﺑﺮﺟﺶ ﺑﯿﺮون آﻣﺪه ﺑﻮد و در آﻣﺎده ﺳﺎزی ﻗﻠﻌﻪ ﮐﻤﮏ ﻣﯽ‬
‫ﮐﺮد ‪.‬‬
‫ﻫﺮی در ﻧﻬﺎﯾﺖ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﺪﻋﻨﻖ ﺷﺒﺢ ﻣﺰاﺣﻢ را دﯾﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ دﺳﺘﻮر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ارواح‬
‫ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ را ﺑﺮای دﻓﺎع از ﻗﻠﻌﻪ ﺑﻪ روش ﺧﻮدش ﺳﺎزﻣﺎﻧﺪﻫﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد او روﺑﺮوی راﻫﺐ‬
‫ﭼﺎق ﺷﺒﺢ ﺑﺮج ﻫﺎﻓﻠﭙﺎپ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد و ﺑﻪ او ﺗﻮﺿﯿﺢ ﻣـﯽ داد ﮐـﻪ ﭼﻄـﻮردر ﯾـﮏ ﻟﺤﻈـﻪ‬
‫ﻣﺠﺴﻤﻪ ﻫﺎ را واژﮔﻮن ﮐﻨﺪ ‪.‬ﻓﺮﺷﻬﺎ را از زﯾﺮ ﭘﺎی ﻣﻬﺎﺟﻤﯿﻦ ﺑﮑﺸﺪ و ﭼﻬﻞ ﭼﺮاغ را روی‬
‫ﺳﺮ آﻧﻬﺎ ﺧﺮد ﮐﻨﺪ ‪ .‬ﻇﺎﻫﺮاً اﯾﻦ ﮐﺎر ﻓﻘﻂ در ﺗﺨﺼﺺ او ﺑﻮد ‪.‬‬
‫ﺳﺮﻧﯿﮑﻼس ﺷﺒﺢ ﮔﺮﯾﻔﯿﻨﺪور ﺑﺎ اﺧﻢ ﺑﻪ ﺣﺮﻓﻬﺎی او ﮔﻮش ﻣﯽ ﮐﺮد و زﯾﺮ ﻟﺐ ﻏﺮ ﻣـﯽ زد‪:‬‬
‫ﺑﻌﺪ از ‪600‬ﺳﺎل زﻧﺪﮔﯽ ﺷﺮاﻓﺖ ﻣﻨﺪاﻧﻪ ‪ ...‬ﻧﻨﮓ اﯾﻦ ﮐﺎر ﺑﯿـﺸﺘﺮ از ﻧﻨـﮓ ﻗﻄـﻊ ﻧـﺸﺪن‬
‫ﮐﺎﻣﻞ ﺳﺮﻣﻪ ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﻟﺒﺨﻨﺪ ی زد ‪ .‬در ﻫﻤﻪ ﺟﺎی ﻗﻠﻌﻪ ﺟﻨﺐ و ﺟﻮش ﭘﻨﻬﺎن ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﻣﯽ ﺧﻮرد ‪ .‬ﺧـﺎﻧﻮاده‬
‫ی وﯾﺰﻟﯽ ﺑﺮای ﮐﻤﮏ ﺑﻪ آﻣﺎده ﺳﺎزی ﻗﻠﻌﻪ ﭼﻨﺪ روزی ﺑﻪ آﻧﺠـﺎ آﻣﺪﻧـﺪ ‪ .‬ﺑـﺎ اﯾـﻦ ﺣـﺎل‬
‫ﭘﺮﺳﯽ ﺑﺎز ﻫﻢ ﻫﻤﺮاه آﻧﻬﺎ ﻧﯿﺎﻣﺪه ﺑﻮد ‪.‬‬
‫ﭼﻨﺪ روز ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻪ ﮐﺮﯾﺴﻤﺲ‪ ،‬ﻧﻮﯾﻞ دوان دوان ﺧﻮد را ﺑـﻪ او رﺳـﺎﻧﺪ در ﺣﺎﻟﯿﮑـﻪ ﻧﻔـﺲ‬
‫ﻧﻔﺲ ﻣﯽ زد ﻓﺮﯾﺎد زد ‪ :‬ﻫﺮی ‪ ...‬ﻫﺮی ‪ ...‬ﯾﻪ ﭼﯿﺰی ﭘﯿﺪا ﮐﺮدم‬
‫ـ ﭼﯽ ﺷﺪه ﻧﻮﯾﻞ ؟‬
‫ـ ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﺑﻪ دردت ﻣﯽ ﺧﻮره ﺑﺎ ﻧﻪ‪ ،‬ﯾﻪ ﻣﻘﺎﻟﻪ در ﻣﻮرد ﯾﻪ ﻃﺎق ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﯿﻪ ‪ ...‬ﻃـﺎقِ ﻃـﺎقِ‬
‫‪ ...‬ﺗﺎﺑﻮﻻ ‪.‬‬
‫‪422‬‬

‫‪423‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ و ﻫﯿﺠﺎن ﻫﺮی ﺑﺎ ﻫﻤﺎن ﺳﺮﻋﺘﯽ ﮐﻪ آﻣﺪه ﺑﻮد از ﺑﯿﻦ رﻓﺖ‬
‫_ ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ ﻧﻮﯾﻞ‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﺎ دﻧﺒﺎل ﻃﺎق دﯾﮑﻮرﯾﻢ ‪.‬‬
‫ـ اَه ‪ ...‬ﻟﻌﻨﺘﯽ ‪ ...‬اﺳﻤﺸﻮ ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﺮده ﺑﻮدم ‪.‬ﻫﺮی ﺑﺮای ﻟﺤﻈﻪ ای آراﻣـﺶ ﯾـﺎﻓﺘﻦ را در‬
‫ﺻﻮرت ﻫﺮﻣﯿﻮن دﯾﺪ ‪.‬‬
‫ﻋﺼﺮ آن روز ﻫﺮی ﻫﻤﺮاه ﺑﯿﻞ و ﭼﺎرﻟﯽ ﺑﻪ ﮐﻮﭼﻪ ای دﯾﺎﮔﻮن رﻓﺖ ﺗﺎ ﺳﺮی ﺑﻪ ﮔﺮﯾﻨﮕﻮﺗﺰ‬
‫ﺑﺰﻧﺪ و ﻣﻘﺪاری ﭘﻮل از ﺣﺴﺎﺑﺶ ﺑﺮدارد و ﺿﻤﻨﺎً ﻫﺪﯾﻪ ﻫﺎی ﮐﺮﯾـﺴﻤﺲ را ﺑﺨـﺮد ‪ .‬رون و‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺳﻨﮕﯿﻨﯽ ﮐﺎرﺷﺎن ﺑﺎ او ﻧﯿﺎﻣﺪﻧﺪ ‪.‬‬
‫وﻗﺘﯽ ﺟﻨﯽ ﮐﻪ ﻫﻤﺮاه ﻫﺮی ﺑﺮای ﻧﺸﺎن دادن ﺣﺴﺎﺑﺶ ﺑﺎ او رﻓﺘﻪ ﺑﻮد در ﺻﻨﺪوق ﻫـﺮی را‬
‫ﺑﺎز ﮐﺮد ‪ ،‬ﻫﺮی ﻣﺎت و ﻣﺒﻬﻮت ﻣﺎﻧﺪ ‪ .‬ﺻﻨﺪوق ﻫﻤﯿﺸﮕﯽ اش ﮐـﻪ ﺗﻘﺮﯾﺒـﺎً ﺑـﻪ آﺧـﺮ ﺧـﻮد‬
‫رﺳﯿﺪه ﺑﻮد ﺣﺎﻻ ﭼﻨﺪ ﺑﺮاﺑﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد و ﺗﺎ ﺳﻘﻒ ﭘﺮ ﺑﻮد ‪...‬‬
‫ﺟﻨﯽ ﮐﻪ ﻫﺮی را ﻫﻤﺮاﻫﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد ﺑﺎ ﻣﺸﺎﻫﺪه ی ﺣﯿﺮت ﻫﺮی اﻋﻼم ﮐﺮد ‪ :‬ﻧﻬﺼﺪ و ﺳﯽ و‬
‫ﺷﺶ ﻫﺰار و ﺑﯿﺴﺖ و ﺷﺶ ﮔﺎﻟﯿﻮن و ده ﺳﯿﮑﻞ و ﭼﻬﺎر ﻧﺎت ‪ .‬آﻗﺎی ﭘﺎﺗﺮ ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪ :‬ﻣﻦ ﻫﻤﭽﯿﻦ ﭘﻮﻟﯽ ﻧﺪاﺷﺘﻢ‪ ،‬اﯾﻨﺎ از ﮐﺠﺎ ‪...‬‬
‫ﺟﻦ ﭘﯿﺮ ﻟﺒﺨﻨﺪ زد ‪ :‬ﺣـﺴﺎب ﺻـﻨﺪوق ‪ 901‬و ‪ 906‬ﻣﺮﺑـﻮط ﺑـﻪ آﻟﺒـﻮس داﻣﺒﻠـﺪور و‬
‫ﺣﺴﺎب ﺻﻨﺪوق ‪ 317‬و ‪ 311‬ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﻠﮏ ‪ .‬ﺑﻪ ﻋﻼوه ی اﻣﻼک ﺧـﺎﻧﻮاده‬
‫ی ﺑﻠﮏ و و ﺧﺎﻧﻪ ی واﻟﺪﯾﻦ ﺧﻮدﺗﻮن و ﺧﺎﻧﻪ ی ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﯽ ﭘﺎﺗﺮﻫـﺎ ﮐـﻪ در ﺳـﺎﻟﺮوز ﻫﻔـﺪه‬
‫ﺳﺎﻟﮕﯽ ﺷﻤﺎ ﺑﻪ ﺣﺴﺎﺑﺘﻮن ﻣﻨﺘﻘﻞ ﺷﺪه ﻗﺮﺑﺎن‪ ،‬ﺑﻪ ﺟﺰ اﯾﻦ ﺻﻨﺪوق ﺷﻤﺎره ی ‪ 1170‬اﺳـﻨﺎد‬

‫‪423‬‬

‫‪424‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫اﻣﻼک ﺷﻤﺎ رو ﻧﮕﻬﺪاری ﻣﯽ ﮐﻨﻪ ﻗﺮﺑﺎن‪ .‬ﺷﻤﺎ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯿﻦ اﻣﺮوز ﮐﺎﻣﻼً ﻣﻮﺟﻮدی ﺣﺴﺎﺑﺘﻮن‬
‫رو ﺑﺮرﺳﯽ ﮐﻨﯿﻦ ‪.‬‬
‫ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﻃﻮل ﮐﺸﯿﺪ ﺗﺎ ﻫﺮی اﯾﻦ ﻣﺴﺌﻠﻪ را ﻫﻀﻢ ﮐﻨﺪ ‪ .‬در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد ﻓﮑﺮش‬
‫را ﺟﻊ و ﺟﻮر ﮐﻨﺪ ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪ :‬ﭼﻘﺪر ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺑﺮاﺷﺖ ﮐﻨﻢ ؟‬
‫ـ ﻫﺮ ﭼﻘﺪر ﻣﺎﯾﻞ ﯾﺎﺷﯿﺪ آﻗﺎ ‪.‬‬
‫ﯾﮑﺴﺎﻋﺖ ﺑﻌﺪ ﻫﺮی ﺧﺴﺘﻪ و راﺿﯽ از ﺗﻮﻧﻞ ﺧﺎرج ﺷﺪ ‪ .‬ﭼﺎرﻟﯽ و ﺑﯿﻞ ﺑﺎ دﯾﺪن ﻫﺮی ﻧﻔﺲ‬
‫راﺣﺘﯽ ﮐﺸﯿﺪﻧﺪ ‪.‬‬
‫ـ ﻫﯿﭻ ﻣﻌﻠﻮﻣﻪ ﮐﺠﺎﯾﯽ ؟‬
‫ـ ﻣﺘﺄﺳﻔﻢ ﺑﯿﻞ ‪ ،‬ﯾﮑﻢ ﻃﻮل ﮐﺸﯿﺪ ‪.‬‬
‫ﭼﺎرﻟﯽ ﺷﺎﻧﻪ ای ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ‪:‬ﻋﯿﺒﯽ ﻧﺪاره ﻫﺮی‪ ،‬ﺑﻬﺘـﺮه راه ﺑﯿﻔﺘـﯿﻢ ﺑﺎﯾـﺪ ﻗﺒـﻞ از ﺗـﺎرﯾﮑﯽ‬
‫ﺧﺮﯾﺪﻫﺎﻣﻮﻧﻮ ﺗﻤﻮم ﮐﻨﯿﻢ‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ از ﭼﻬﺎر ﺳﺎﻋﺖ ﺟﺴﺘﺠﻮ ﻫﺮی ﻫﺪﯾﻪ ﻫﺎی دﻟﺨﻮاﻫﺶ را ﺑـﺮای دوﺳـﺘﺎﻧﺶ ﺧﺮﯾـﺪو در‬
‫آﺧﺮ ﺑﺮای ﺟﯿﻨﯽ ﯾﮏ ﮔﺮدﻧﺒﻨﺪ زﯾﺒﺎ و ﮔﺮاﻧﻘﯿﻤﺖ و ﯾﮏ ﺟﻐﺪ زﯾﺒﺎ ﺧﺮﯾﺪ ‪.‬‬
‫ﺑــﺮای ﮔــﺮﻓﺘﻦ ﻫﺪﯾــﻪ ی ﻫﺮﻣﯿــﻮن ﺳــﺮ از ﻓﻠــﻮرﯾﺘﺶ و ﺑﻼﺗــﺰ در آورد ‪ .‬وﻗﺘــﯽ ﻣــﺴﺌﻮل‬
‫ﮐﺘﺎﺑﻔﺮوﺷﯽ ﭼﻨﺪ ﺟﻠﺪ از ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﯾﺶ را ﺑﺮای ﻫﺮی ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻨﺪی ﻣﯽ ﮐﺮد ﭼﺸﻢ ﻫـﺮی‬
‫ﺑﻪ ﮐﺘﺎﺑﯽ اﻓﺘﺎد ﮐﻪ ﻋﮑﺲ ﻫﺎﯾﯽ از ﭼﻨﺪ ﺷﯽء ﻗﺪﯾﻤﯽ روی ﺟﻠﺪ آن ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﻣـﯽ ﺧـﻮرد ‪:‬‬
‫ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﯽ ﺗﺮﯾﻦ رازﻫﺎ ‪.‬‬

‫‪424‬‬

‫‪425‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ آراﻣﯽ ﮐﺘﺎب را ﺑﺮداﺷﺖ ‪ .‬ﮐﺘﺎب ﻓـﺮوش ﻟﺒﺨﻨـﺪی زد ‪ :‬ﺟـﺰء ﺑﻬﺘـﺮﯾﻦ ﮐﺘﺎﺑﻬـﺎی‬
‫ﻣﺎﺳﺖ ‪ .‬اﻟﺒﺘﻪ ﮔﺮوﻧﺘﺮﯾﻦ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد ‪ :‬اﮔﻪ اون ﭼﯿﺰی ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮام ﺗﻮش ﺑﺎﺷﻪ ﻫﺮ ﻗﯿﻤﺘﯽ داﺷـﺘﻪ ﺑﺎﺷـﻪ ﻣـﯽ‬
‫ﭘﺮدازم ‪.‬‬
‫ـ ﺳﯽ ﮔﺎﻟﯿﻮن ‪.‬‬
‫ـ ﺑﺎﺷﻪ ‪.‬‬
‫ﭼﺎرﻟﯽ از ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪ :‬ﻫﺮی‪ ،‬ﻫﻤﭽﯿﻦ ﮐﺘﺎب ﮔﺮوﻧﯽ ﺑﻪ ﭼﻪ دردت ﻣﯽ ﺧﻮره؟ ﻫـﺮی‬
‫ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺟﻠﺪ ﮐﺘﺎب را ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ ﺗﺎ ﭼﺎرﻟﯽ آن را ﻧﺒﯿﻨﺪ‪:‬ﺧﺐ راﺳﺘﺶ ﺑـﻪ اﺷـﯿﺎ ﺑﺎﺳـﺘﺎﻧﯽ‬
‫ﻋﻼﻗﻪ ﻣﻨﺪ ﺷﺪم‪.‬‬
‫ﮐﺘﺎب ﻓﺮوش ﻟﺒﺨﻨﺪی زد ‪ :‬ﻣﻦ ﻫﻤﻪ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ را ﺑﺎرﻫﺎ ﺧﻮﻧﺪم ﻓﻘﻂ ﺑﮕﻮ راﺟﻊ ﺑـﻪ ﭼـﯽ ﻣـﯽ‬
‫ﺧﻮای ﺑﺪوﻧﯽ ؟‬
‫ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ در ﻫﻤﯿﻦ وﻗﺖ ﺑﯿﻞ ‪ ,‬ﭼﺎرﻟﯽ را ﮐﻨﺎری ﮐﺸﯿﺪ ﺗﺎ ﮐﺘﺎﺑﯽ راﺟﻊ ﺑﻪ اژدﻫـﺎ را ﺑـﻪ‬
‫او ﻧﺸﺎن دﻫﺪ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺻﺪاﯾﺶ را ﭘﺎﯾﯿﻦ آورد ‪ :‬ﯾﻪ ﻃﺎق ﻧﻤﺎی ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﯽ ‪ ،‬ﻃﺎق دﯾﮑﻮر‪ ،‬ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻦ ﭼﯿﺰی‬
‫ازش داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯿﻦ ؟‬
‫ﻣﺮد ﮐﺘﺎﺑﻔﺮوش ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﻓﺮو رﻓﺖ ‪ :‬ﻃﺎق دﯾﮑﻮر ‪ ...‬ﺧﺐ‪ ،‬راﺳﺘﺶ ﺗﻮ اﯾﻦ ﯾﮑـﯽ‬
‫ﻧﻪ‪ ،‬اﻣﺎ ﭼﻨﺪ وﻗﺖ ﭘﯿﺶ ﺗﻮ ﯾﻪ ﮐﺘﺎب راﺟﻊ ﺑﻬﺶ ﺧﻮﻧﺪم‪.‬ﻣﯿﺪوﻧﯽ اون ﮐﺘﺎب ﺧﯿﻠﯽ ﻗـﺪﯾﻤﯽ‬
‫ﺑﻮد‪...‬ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ آﺧﺮﯾﻦ ﺟﻠﺪ ﺗﺎرﯾﺦ ﺟﺎدوﮔﺮی آﻣﺮﯾﮑﺎ ﺑﻮد‪ ...‬ﺷﺎﯾﺪ ﺗﻨﻬﺎ ﺟﻠﺪ ﺑﺎﻗﯿﻤﺎﻧﺪه از ﯾﻪ‬
‫‪425‬‬

‫‪426‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﮐﺘﺎب ﻧﻔﯿﺲ دﺳﺖ ﻧﻮﯾﺲ در ﺟﻬﺎن ﻣﻦ ﻣﻌﻤﻮﻻً در اﯾﻦ ﻣﻮارد ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﺧـﻮﺑﯽ دارم ‪.‬‬
‫ﻫﯿﭻ ﻣﻄﻠﺒﯽ از ذﻫﻨﻢ دور ﻧﻤﯽ ﺷﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ اﺷﺘﯿﺎق ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﺧﺐ ‪ ...‬ﮐﺠﺎ‪ ،‬ﭼﯽ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﻮد ؟‬
‫_ﻣﺘﺄﺳﻔﺎﻧﻪ ﭘﺴﺮم ﭼﯿﺰ زﯾﺎدی ﯾﺎدم ﻧﻤﯽ ﯾﺎد ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﻣﯽ دوﻧﻢ اﺳﻢ دﯾﮕﺶ ﻃـﺎق ﺗﺎﺑﻮﻻﺳـﺖ‬
‫‪.....‬‬
‫*************************************‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ وارد ﺑﺮج ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور ﺷﺪ ‪ .‬از ﻟﺤﻈﻪ ورود ﺑﯽ ﺗﻮﺟﻬﯽ ﺑﻪ ﺟﻐـﺪی ﮐـﻪ ﺑـﻪ‬
‫دﻧﺒﺎﻟﺶ ﭘﺮواز ﻣﯽ ﮐﺮد ﺑﻪ ﻫﺮ ﮐﺲ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ ﺳﺮاغ ﻧﻮﯾﻞ را ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺖ ‪ .‬ﺑﺎﻻﺧﺮه او را در‬
‫ﻣﺤﻮﻃﻪ ﻗﻠﻌﻪ ﭘﯿﺪا ﮐﺮد ‪.‬‬
‫ﻧﻔﺲ زﻧﺎن داد زد‪ .... :‬ﻧﻮﯾﻞ!‬
‫ﻧﻮﯾﻞ ﻧﺰدﯾﮏ درﯾﺎﭼﻪ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد ﺑﺎ ﺷﻨﯿﺪن ﺻﺪای ﻫﺮی ﺑﺮﮔﺸﺖ‪:‬‬
‫_ﭼﯽ ﺷﺪه ﻫﺮی ؟‬
‫ـ ﻧﻮﯾﻞ اون ‪ ...‬اون ﻣﻘﺎﻟﻪ ‪ ..‬ﻫﻤﻮن ﮐﻪ ﮔﻔﺘﯽ ‪ ...‬اﻻن ﮐﺠﺎﺳﺖ ؟‬
‫ـ ﮐﺘﺎﺑﺨﻮﻧﻪ‪ ،‬ﭼﯿﺰی ﺷﺪه ﻫﺮی ؟‬
‫ـ آره ‪ ...‬ﻧﻪ ‪ ....‬ﺑﯿﺎ ﺑﺮﯾﻢ ‪ ...‬ﺧﻮدﺷﻪ ﻧﻮﯾﻞ ‪.‬‬
‫ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ ﻫﺮی آﻫﺴﺘﻪ ﺻﻔﺤﺎت ﻣﻘﺎﻟﻪ را ورق زد ‪:‬‬
‫ﻃﺎق ﺏﺎﺳﺘﺎﻧﯽ ﺕﺎﺏﻮﻻ ﻣﺸﻬﻮر ﺏﻪ دﻳﮑﻮر ‪ ...‬از ﻋﺠﻴﺒﺘ ﺮﻳﻦ و ﻣﺮﻣ ﻮزﺕﺮﻳﻦ اﻣ ﻮال ﺏ ﻪ‬
‫ﺳﺮﻗﺖ رﻓﺘﻪ ی ﺳﺮﺧﭙﻮﺳﺘﺎن ﺁﻣﺮﻳﮑﺎﻳﯽ اﺳﺖ ‪ .‬اﻳ ﻦ ﻃ ﺎق ﺏﺎﺳ ﺘﺎﻧﯽ ﺣ ﺪود دو ه ﺰار‬
‫ﺳﺎل ﻗﺒﻞ ﺕﻮﺳﻂ ﺹﺎﻋﻘﻪ ی ﺷﺐ ﺝﺎدوﮔﺮ ﺏﺰرگ ﺳﺮﺧﭙﻮﺳﺖ ﺳ ﺎﺧﺘﻪ ﺷ ﺪ ‪ ...‬ﺷ ﺎﻳﻌﻪ‬
‫‪426‬‬

‫‪427‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ه ﺎ ﺣ ﺎﮐﯽ از ﺁان اﺳ ﺖ ﮐ ﻪ اﻳ ﻦ ﻃ ﺎق راه ﯽ ﺏ ﻴﻦ دﻧﻴ ﺎی ﻣﺮدﮔ ﺎن و زﻧ ﺪﮔﺎن اﺳ ﺖ ‪.‬‬
‫ﺳﺮﺧﭙﻮﺳﺘﺎن ﺷﺎﻳﺎن اﻓ ﺮاد ﻣ ﺮﻳﺾ ﺧ ﺎﻧﻮادﻩ ی ﺧ ﻮد را ﭘ ﺸﺖ داﺧ ﻞ اﻳ ﻦ ﻃ ﺎق ﻣ ﯽ‬
‫اﻧﺪاﺧﺘﻨﺪ و ﻣﺪﺕﯽ ﺏﻌﺪ زﻣﺎﻧﯽ ﮐ ﻪ ارواح از ﺳ ﻼﻣﺖ ﺁن ﻓ ﺮد ﺧﺒ ﺮ ﻣ ﯽ دادﻧ ﺪ ﻳﮑ ﯽ از‬
‫ﻧﺰدﻳﮑﺎﻧﺶ را ﺏﺮای ﭘﺲ ﮔﺮﻓﺘﻦ او ﺏﻪ داﺧﻞ ﻃﺎق ﻣﯽ ﻓﺮﺳ ﺘﺎدﻧﺪ ‪ .‬و او را ﭘ ﺲ ﻣ ﯽ‬
‫ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ‪.‬اﻣﺎ از زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ اﻳﻦ ﻃﺎق از ﺹﺎﺣﺒﺎن ﺳﺮﺧﭙﻮﺳﺘﺶ دزدﻳﺪﻩ ﺷﺪ هﻴﭻ ﮐ ﺲ‬
‫از ﺁن ﺧﺒ ﺮ ﻧ ﺪارد ‪.‬ﺷ ﺎﻳﻌﻪ ﺷ ﺪ ﮐ ﻪ اﻳ ﻦ ﻃ ﺎق را ﺏ ﺎ ﻃﻠ ﺴﻢ ﺧﺎﺹ ﯽ ﺝ ﺎدو ﺷ ﺪﻩ ﮐ ﻪ‬
‫اﺳﺘﻔﺎدﻩ ﮐﻨﻨﺪﻩ ی ﻏﻴﺮ ﺳﺮﺧﭙﻮﺳﺖ را دﭼﺎر ﻓﺮاﻣﻮﺷﯽ و ﺳﺮدرﮔﻤﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ‪....‬‬
‫در ﻫﻤﯿﻦ وﻗﺖ ﺟﻐﺪ ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﺑﻪ ﻫﺮی ﻧﻮک زد ﻫﺮی ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﭘﺮﻧﺪه ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﮐﺮد و ﻧﺎﻣﻪ‬
‫را از ﭘﺎﯾﺶ ﺑﺎز ﮐﺮد ‪:‬‬
‫ﺑﻪ ﻧﺎم ‪AD‬‬
‫ﻫﺮی ﻋﺰﯾﺰ‪:‬ﻣﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﺳﻌﯽ ﮐﺮدﯾﻢ ﺗﺎ اﻃﻼﻋﺎﺗﯽ از اﯾﻦ ﭼﯿﺰی ﮐﻪ ﺧﻮاﺳـﺘﻪ ﺑـﻮدی ﺑـﺮات‬
‫ﭘﯿﺪا ﮐﻨﯿﻢ ‪.‬ﺣﺘﯽ ﮐﺘﯽ ﻣﺠﺒﻮر ﺷﺪ ﺑﺎ ﯾﻪ ﻧﮕﻮ و ﻧﭙﺮس رواﺑـﻂ ﻧﺰدﯾﮑـﯽ ﺑﺮﻗـﺮار ﮐﻨـﻪ و‬
‫ﺑﺎﻻﺧﺮه اﻃﻼﻋﺎت ﮐﻤﯽ ﺑﻪ دﺳﺖ آورد ‪ .‬در ﻗﺴﻤﺖ ﻣﻤﻨﻮﻋﻪ ﺳﺎزﻣﺎن اﺳﺮار ﯾﮏ ﻃﺎق‬
‫ﻗﺪﯾﻤﯽ وﺟﻮد دارد ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻬﺎ ﻗﺒﻞ از ﺳﺮﺧﭙﻮﺳﺘﺎن ﺷﺎﯾﺎن دزدﯾﺪه ﺷﺪه ﺑﻮد و ﻓﻌﻼً در‬
‫ﺳﺎزﻣﺎن اﺳﺮار ﻧﮕﻬﺪاری ﻣﯽ ﺷﻪ ‪ .‬اﻣﺎ اﯾﻦ ﺟﺰء اﺳﺮار اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﻗﺮﺑﺎن ﺗﻮ آﻧﺠﻠﯿﻨﺎ‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﭼﻨﺪ ﺑﺎر ﻧﺎﻣﻪ و ﻣﻘﺎﻟﻪ را زﯾﺮو رو ﮐـﺮد ‪ ،‬ﻧﺎﺑـﺎوری و ﺣﯿـﺮﺗﺶ در ﭘـﺸﺖ‬
‫اﺣﺴﺎس ﺷﺎد اﻣﯿﺪواری ﮐﻢ رﻧﮓ ﺷﺪ ‪ .‬در ﺗﻤﺎم اﯾﻦ ﻣﺪت ﻃﺎق درﺳﺖ ﺟﻠـﻮی او ﺑـﻮد و‬
‫ﻫﺮ ﺷﺐ آﻧﺮا در ﺧﻮاب ﻣﯽ دﯾﺪ‪.‬‬
‫ﺑﺎ ﺻﺪای ﺑﻠﻨﺪ ﺧﻄﺎب ﺑﻪ ﺧﻮدش ﮔﻔﺖ ‪ :‬اوه ‪...‬اﮔﻪ اﯾﻦ واﻗﻌﯿﺖ داﺷـﺘﻪ ﺑﺎﺷـﻪ ‪......‬ﻣـﻦ ﯾـﻪ‬
‫اﺣﻤﻖ ﺗﻤﺎم ﻋﯿﺎرم‪....‬اﻣﺎ‪......‬‬

‫‪427‬‬

‫‪428‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺗﺎ ﺷﺐ ﻗﺪم زد‪ ,‬ﻧﻪ ‪ ،‬او ﺧﯿﺎﻻﺗﯽ ﻧﺸﺪه ﺑﻮد! اﮔﺮ ﻧﻪ ﭼﺮا ﻟﻮﭘﯿﻦ اﯾﻨﻘﺪر ﻧﮕـﺮان ﺑـﻮد ؟ ﭼـﺮا‬
‫ﻣﮓ ﮔﻮﻧﮕﺎل وﺣﺸﺖ زده ﺷﺪه ﺑﻮد ؟ ﺣﺘﯽ ﻣﻮدی ﻫﻢ ﺑﻪ ﻫﻢ رﯾﺨﺘﻪ ﺑﻮد ‪ ...‬اﯾﻦ ﻓﻘﻂ ﯾـﮏ‬
‫ﻣﻌﻨﯽ داﺷﺖ ‪ ...‬ﺑﺎﯾﺪ ﯾﻪ ﺳﺎزﻣﺎن اﺳﺮار ﺑﺮ ﻣﯽ ﮔﺸﺖ ‪.‬‬
‫ ﻫﺮی ‪ ....‬ﻫﯿﭻ ﻣﻌﻠﻮﻣﻪ ﺣﻮاﺳﺖ ﮐﺠﺎﺳﺖ ؟ دارم ﺑﺎ ﺗﻮ ﺣﺮف ﻣﯽ زﻧﻢ؟‬‫رون ‪ ,‬ﻫﺮی را ﺗﮑﺎن داد ‪ :‬ﻣﯿﺸﻨﻮی ﭼﯽ ﻣﯿﮕﻢ ؟‬
‫ﻫﺮی ﺗﮑﺎﻧﯽ ﺧﻮرد ‪ ،‬ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﻣﺎت و ﻣﺘﺤﯿﺮ ﺑﻪ رون ﺧﯿﺮه ﺷﺪ ﺑﻌﺪ ﻣﺜﻞ اﯾﻨﮑﻪ ﭼﯿـﺰی را‬
‫ﺑﻪ ﯾﺎد آورده ﺑﺎﺷﺪ؟ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪ ،‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﺠﺎﺳﺖ ؟‬
‫_ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ‪ ،‬اﻻن ﺑﺎﯾﺪ ﺳﺮ ﭘﺴﺘﺶ ﺗﻮ زﻣﯿﻦ ﮐﻮﯾﯿﺪﯾﭻ ﺑﺎﺷﻪ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی از ﺟﺎ ﭘﺮﯾﺪ و و ﺷﻨﻠﺶ را ﭘﻮﺷﯿﺪ ‪ :‬ﺑﯿﺎ ﺑﺮﯾﻢ رون‬
‫ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ از در ﺧﻮاﺑﮕﺎه ﺧﺎرج ﺷﺪ ‪.‬‬
‫رون ﭘﺸﺖ ﺳﺮش ﻓﺮﯾﺎد زد ‪ :‬ﮐﺠﺎ ﻣﯿﺮی؟‬
‫ﻫﺮی از وﺳﻂ ﻣﺤﻮﻃﻪ ﮔﺬﺷﺖ ‪ ،‬ﻧﺼﻒ در ﯾﺎﭼﻪ را دور زد و ﺑﻪ زﻣﯿﻦ ﮐﻮﯾﯿـﺪﯾﭻ رﺳـﯿﺪ ‪.‬‬
‫ﻫﺮ ﭼﻪ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد اﺛﺮی از ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﺪﯾﺪ ‪ .‬اﺣﺘﻤﺎﻻً ﺷﻨﻞ ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ را ﭘﻮﺷﯿﺪه ﺻﺪاﯾﺶ را ﺑﻠﻨﺪ‬
‫ﮐﺮد ‪ :‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ‪ ...‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻓﻮراً ﺑﯿﺎ اﯾﻨﺠﺎ ‪....‬‬
‫ﺑﺮای ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﯿﭻ اﺗﻔﺎﻗﯽ ﻧﯿﻮﻓﺘﺎد ﺑﻌﺪ ﺻﺪای آﻫﺴﺘﻪ ی ﻫﺮﻣﯿﻮن را از ﮐﻨـﺎرش ﺷـﻨﯿﺪ ‪:‬‬
‫ﻫﺮی ﮐﯽ اوﻣﺪی؟!!ا‪....‬ﭼﯿﺰی ﺷﺪه ﻫﺮی ؟‬
‫ﻫﺮی ﻧﮕﺎه ﺧﺸﻤﮕﯿﻨﯽ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺻﺪا ﮐﺮد ﻃﻮرﯾﮑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺷﻨﻞ ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ را اﻧﺪاﺧﺖ ‪ :‬رون‬
‫‪ ،‬ﻫﺮی ﭼﺸﻪ ؟‬
‫‪428‬‬

‫‪429‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_ ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ‪ ،‬از وﻗﺘﯽ ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ ﻣﺜﻞ دﯾﻮوﻧﻪ ﻫﺎ ﺷﺪه ‪ ،‬ﺗﺎ ﭘﺎش رﺳﯿﺪ ﺑﻪ ﻗﻠﻌﻪ دﻧﺒﺎل ﻧﻮﯾـﻞ‬
‫دوﯾﺪ ‪ ،‬ﺑﻌﺪﺷﻢ ﻫﻤﯿﻨﺠﻮری دور ﺧﻮدش ﻣﯽ ﭼﺮﺧﻪ ‪.‬‬
‫ﺻﻮرت ﻫﺮﻣﯿﻮن وﺣﺸﺖ زده ﺷﺪ و رﻧﮕﺶ آﺷﮑﺎرا ﭘﺮﯾﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺧﺸﻮﻧﺖ دﺳﺖ او را ﮐﺸﯿﺪ ‪ :‬ﻫﻤﯿﻦ ﺣﺎﻻ ﺑﺎﻣﻦ ﺑﯿﺎ‪.‬‬
‫ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ ﻫﺮ ﺳﻪ در ﻧﺰدﯾﮑﺘﺮﯾﻦ ﮐﻼس ﺧﺎﻟﯽ ﺑﻮدﻧﺪ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی در ﮐﻼس را ﺑﺎ ﭼﻨﺪ ﻃﻠﺴﻢ ﻗﻔﻞ ﮐﺮد و ﭼﻨﺪ ﻃﻠﺴﻢ ﺿﺪ اﺳﺘﺮاق ﺳﻤﻊ در آن را ﻓﻌﺎل‬
‫ﮐﺮد ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑﻪ رو ﺑﻪ روی ﻫﺮﻣﯿﻮن رﻓﺖ و ﺗﻘﺮﯾﺒﺎً داد ﮐﺸﯿﺪ ‪ :‬ﭼﺮا ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﮕﻔﺘﯽ؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺳﮑﻮت ﮐﺮد و ﺳﮑﻮت او ﻫﺮی را ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺗﺮ ﮐﺮد ‪.‬‬
‫ﺻﺪاﯾﺶ را ﺑﺎﻻ ﺑﺮد ‪ :‬ﺗﻤﻮم اﯾﻦ ﻣﺪت ﺗﻮ ﻣﯿﺪوﻧﺴﺘﯽ ‪ ،‬اﻣـﺎ واﯾـﺴﺘﺎدی و ﺗﻤﺎﺷـﺎ ﮐـﺮدی ‪،‬‬
‫ﮔﻔﺘﻢ ﻋﯿﺐ ﻧﺪاره ‪ ،‬ﺧﻮدم ﭘﯿﺪاش ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ‪ .‬ﺗﻮ ﻫﯿﭻ ﻣﯽ دوﻧﯽ ﭼﻪ ﺑﻼﯾﯽ ﺳﺮ ﻣﻦ آوردی ؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻐﺾ ﮐﺮد ‪ :‬ﻫﺮی ! ﺗﻮ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﯿﺴﺘﯽ ‪ ،‬ﻧﺒﺎﯾﺪ دﻧﺒﺎﻟﺶ ﺑﺮی‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﻣﺸﺘﺶ را روی ﻣﯿﺰ ﮐﻮﺑﯿﺪ ‪ ،‬ﺑﻪ ﻃﻮرﯾﮑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن و رون از ﺟﺎ ﭘﺮﯾﺪﻧﺪ ‪ :‬ﻧﻪ‬
‫‪ ...‬اﯾﻦ ﺗﻮﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﯿﺴﺘﯽ ‪ ،‬دو ﺳﺎﻟﻪ ﮐﻪ ﻣﻦ دارم اون ﮐﺎﺑﻮس ﻟﻌﻨﺘﯽ رو ﺗﺤﻤـﻞ ﻣـﯽ‬
‫ﮐﻨﻢ ‪ .‬دو ﺳﺎل از اﯾﻨﮑﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﻣﺮگ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﻗﯿﻤﺎﻧﺪه ﺧﺎﻧﻮادم ﺷﺪم ﻋﺬاب ﮐﺸﯿﺪم ‪ .‬اﮔﻪ ﺗـﻮ‬
‫ﻫﺮﺷﺐ ﻣﯿﺮﻓﺘﯽ ﺗﻮ ﺧﺎﻃﺮات ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﻣﯿﺪوﻧﺴﺘﯽ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺗﻮ ﻣﺮده ‪ ،‬ﭼﻪ ﺣﺎﻟﯽ ﺑﻬﺖ دﺳـﺖ‬
‫ﻣﯽ داد؟‬
‫رون ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪ :‬راﺟﻊ ﺑﻪ ﭼﯽ ﺣﺮف ﻣﯽ زﻧﯿﻦ ؟ اﻣﺎ آن دو او را ﻧﺎدﯾﺪه ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ ﻟﺮزان ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﻫﺮی ‪ ،‬ﺷﺎﯾﺪ اون ﻣﺮده ﺑﺎﺷﻪ ‪.‬‬
‫‪429‬‬

‫‪430‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﻓﺮﯾﺎد زد ‪ :‬ﺷﺎﯾﺪم زﻧﺪه ﺑﺎﺷﻪ‪.‬‬
‫رون ﮐﻪ از ﻓﺮﯾﺎد ﻫﺮی ﺗﺮﺳﯿﺪه ﺑﻮد ‪ ،‬ﺑﯿﻦ او و ﻫﺮﻣﯿﻮن اﯾﺴﺘﺎد ‪ :‬ﻣﯿﺸﻪ ﯾﮑﯽ ﺑـﻪ ﻣـﻦ ﺑﮕـﻪ‬
‫اﯾﻨﺠﺎ ﭼﻪ ﺧﺒﺮه ؟‬
‫_ﺳﯿﺮﯾﻮس زﻧﺪس رون ‪ ،‬و اﯾﻦ ﺧﺎﻧﻢ ﭼﻨﺪ ﻣﺎﻫﻪ ﮐﻪ ﺧﺒﺮ داره ‪...‬‬
‫ﺑﻐﺾ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺗﺮﮐﯿﺪ ‪ :‬رﻓﺘﻦ ﺑﻪ اوﻧﺠﺎ ﺧﻮد ﮐﺸﯿﻪ ﻫﺮی ‪ ،‬ﺷﺎﯾﺪ اون زﻧﺪه ﻧﺒﺎﺷﻪ‬
‫– ﻣﻦ ﺗﺮﺟﯿﺢ ﻣﯿﺪم ﺑﻤﯿﺮم اﻣﺎ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺸﻢ ﮐﻪ اون زﻧﺪس‬

‫‪430‬‬

‫‪431‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻓﺼﻞ ﺳﯽ و ﻳﮑﻢ‪:‬دوﺳﺖ ﻳﺎ دﺷﻤﻦ؟‬

‫ﻫﺮ ﭼﻪ ﺗﻌﻄﯿﻼت ﮐﺮﯾﺴﻤﺲ ﻧﺰدﯾﮏ ﺗﺮ ﻣﯽ ﺷﺪ ﺑﯿﻘﺮاری ﻫﺮی ﻫﻢ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣـﯽ ﺷـﺪ ‪ .‬ﻣﺜـﻞ‬
‫دﯾﻮاﻧﻪ ﻫﺎ ﺑﻪ دور ﺧﻮدش ﻣﯽ ﭼﺮﺧﯿﺪ و دﻧﺒﺎل راه ﺣﻠﯽ ﺑﺮای ﻣـﺸﮑﻠﺶ ﻣـﯽ ﮔـﺸﺖ ‪ .‬آن‬
‫ﺷﺐ ﺗﺎ ﭘﺎﺳﯽ از ﺷﺐ ﻫﺮی ﻣﻄﻠﺒﯽ را ﮐﻪ ﻫﺮ ﻣﯿﻮن ﺑﻪ او داده ﺑﻮد ﺑﺮرﺳﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد ‪ ... :‬ﺑﺮ‬
‫روی اﯾﻦ ﻃﺎق ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﯽ ﻣﻬﻠﮏ ﺗﺮﯾﻦ ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎ ﺑﺮای ﺟﻠﻮﮔﯿﺮی از ورود اﻓﺮاد ﻧـﺎ ﺷـﻨﺎس‬
‫ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺷﺪه و ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل ﻫﯿﭻ ﻏﯿﺮ ﺳﺮﺧﭙﻮﺳﺘﯽ از آن ﺧﺎرج ﻧﺸﺪه ‪...‬‬
‫ﺳﺮش ﺳﻨﮕﯿﻦ ﺷﺪ ﻟﺤﻈﻪ ای ﭼﺮت زد ‪ :‬ﺗﻼش ﻣﺘﺨﺼﺼﯿﻦ ﺑﺮای ﭘﯽ ﺑﺮدن ﺑﻪ راز اﯾﻦ ﻃﺎق‬
‫ﺑﯽ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﻣﺎﻧﺪه ‪ ....‬ﻫﺮی ﺳﺮش را روی ﮐﺘﺎب ﮔﺬاﺷﺖ ‪ ،‬ﺧﻮاب ﺑﻪ ﺳﺎدﮔﯽ او را در ﺧﻮد‬
‫ﻓﺮو ﺑﺮد‪:‬‬
‫ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺘﯽ ﺳﺮد و ﺑﯽ روح ﺑﻪ ﻣﺮد ﺷﻨﻞ ﭘﻮﺷﯽ ﮐﻪ ﺟﻠﻮﯾﺶ زاﻧﻮ زده ﺑﻮد ﺧﯿﺮه ﺷﺪ ‪ ،‬ﻣﺮد از‬
‫وﺣﺸﺘﯽ ﻋﻤﯿﻖ ﻣﯽ ﻟﺮزﯾﺪ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺻﺪاﯾﺶ را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد ‪ :‬ﺗﻮ ‪ ،‬دوﺳﺖ ﺧﻮب ﻣﻦ ﻫﺴﺘﯽ ﺳﯿﻮروس ‪ ....‬وﻓـﺎدارﺗﺮﯾﻦ ‪،....‬‬
‫ﺑﺮای ﻫﻤﯿﻦ ﻣﯽ ﺧﻮام ﻧﮕﻬﺪاری از ﺑﺎ ارزش ﺗﺮﯾﻦ دوﺳﺘﻢ رو ﺑﻪ ﻋﻬﺪه ﺗﻮ ﺑﮕﺬارم ‪.‬‬
‫ﺻﺪای اﺳﻨﯿﭗ ﻟﺮزﯾﺪ ‪ :‬اﻣﺮ ‪ ،‬اﻣﺮ ﺷﻤﺎﺳﺖ ﺳﺮورم ‪.‬‬
‫ﺧﻮﺑﻪ ﺳﯿﻮروس در ﻣﺪﺗﯽ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻧﯿﺴﺘﻢ از ﻧﺎﺟﯿﻨﯽ ﻣﻮاﻇﺒﺖ ﮐﻦ ‪ .‬اون ﻫﻤﺮاﻫﺖ ﻣﯿﺎد ‪.‬‬
‫–ﺑﻠﻪ ﺳﺮورم‬

‫‪431‬‬

‫‪432‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫– ﺧﻮﺑﻪ‬
‫ﻫﺮی اﯾﻦ را ﮔﻔﺖ و ﺑﺎ ﺻﺪای ﻓﺶ ﻓﺸﯽ ﮐﻪ اﺳﻨﯿﭗ را ﻣﯽ ﺗﺮﺳﺎﻧﺪ ﺻﺪا ﮐـﺮد ‪ :‬ﻧـﺎﺟﯿﻨﯽ ‪،‬‬
‫ﻧﺎﺟﯿﻨﯽ ﺑﯿﺎ اﯾﻨﺠﺎ‪....‬‬
‫از اﻧﺘﻬﺎی ﺗﺎﻻر ﺻﺪای ﺧﺶ ﺧﺸﯽ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﻣﺎری ﺑﺰرگ ﭼﻮن ﺳﮓ دﺳـﺖ آﻣـﻮز ﺑـﻪ‬
‫ﮐﻨﺎر ﻫﺮی آﻣﺪ ‪ :‬ﺑﺎ ﺳﯿﻮروس ﺑﺮو و ﻣﻮاﻇﺐ ﺑﺎش ﮐـﺎر ﺧﻄـﺎﯾﯽ ازش ﺳـﺮ ﻧﺰﻧـﻪ ‪ ....‬اون‬
‫ازت ﻧﮕﻬﺪاری ﻣﯽ ﮐﻨﻪ ‪ ....‬ﺣﻮاﺳﺖ ﺑﺎﺷﻪ ﺑﺎ ﮐﯽ و ﮐﺠﺎ راﺑﻄﻪ داره ‪ ...‬ﻣﺎر ﻓﺶ ﻓﺸﯽ ﮐﺮد‬
‫و ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﺣﺮﮐﺘﯽ ﺑﮑﻨﺪ دور او ﺣﻠﻘﻪ زد‪.‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺎ وﺣﺸﺖ ﺑﻪ ﻣﺎری ﺧﯿﺮه ﺷﺪ ﮐﻪ دور ﮐﻤﺮ او ﺣﻠﻘﻪ زد و ﺳﺮش را از زﯾﺮ ﺑـﺎزوی‬
‫او درآورد ‪,‬از ﺗﺮس و ﻧﻔﺮت ﻟﺮزﯾﺪ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻏﺮﯾﺪ ‪ :‬ﻧﺘﺮس ﺳﯿﻮروس‪ ،‬اون ﺑﺎ ﺗﻮ ﻣﯿﺎد‪ ،‬ﺣﺎﻻ ﻣﯿﺘﻮﻧﯽ ﺑﺮی ‪.‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﺟﻠﻮ آﻣﺪ و ﻟﺒﻪ ردای او را ﺑﻮﺳﯿﺪ ‪ .‬وﻗﺘﯽ ﻋﻘﺐ ﻋﻘـﺐ ﺑـﻪ ﺳـﻤﺖ در رﻓـﺖ ﻫـﺮی‬
‫زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد ‪ :‬ﺑﺮای اﯾﻨﮑﻪ ﺑﺪوﻧﯽ ﮐﻮﺗﺎﻫﯽ در ﻧﮕﻬﺪاری از اون ﭼﻪ ﻋﻮاﻗﺒﯽ داره ‪ :‬ﮐﺮوﺷﯿﻮ‬
‫‪.‬اﺳﻨﯿﭗ روی زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد و ﻫﺮی از درد ﻓﺮﯾﺎد ﮐﺸﯿﺪ ‪.‬‬
‫اﯾﻨﺒﺎر ﺑﺎ ﺻﻮرت ﺑﻪ زﻣﯿﻦ ﺧﻮرد‪ ،‬از روی ﻣﺒﻞ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد‪ ،‬ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ ﺳﺎﻟﻦ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﺧﺎﻟﯽ‬
‫ﺑﻮد ‪ .‬ﺳﺮش را ﺑﺎ دو دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺖ و از درد ﻧﺎﻟﻪ ای ﮐـﺮد ‪ .‬ﺷـﮑﯽ ﻧﺪاﺷـﺖ ﮐـﻪ ﺧـﻮاﺑﺶ‬
‫واﻗﻌﯿﺖ داﺷﺘﻪ ‪ .‬ﭘﺲ اﺳﻨﯿﭗ ﻣﺴﺌﻮل ﻧﮕﻬﺪاری از ﻧﺎﺟﯿﻨﯽ ﺑﻮد و ﺧﻮدش ﺧﺒﺮ ﻧﺪاﺷـﺖ ﮐـﻪ‬
‫ﻣﺎر ﺑﺮای ﺟﺎﺳﻮﺳﯽ او ﻣﯽ رود ‪ .‬ﺣﺘﻤﺎ وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﻬﺎﺳـﻨﯿﭗ ﻣـﺸﮑﻮک ﺷـﺪه ﺑـﻮد‪ .‬ﺑﺎﯾـﺪ‬
‫ﺳﺮﯾﻌﺘﺮ او را ﺧﺒﺮ ﻣﯽ ﮐﺮد‪.‬‬
‫‪432‬‬

‫‪433‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻓﺮﺻــﺘﯽ ﺑــﺮای ﻧﺎﻣــﻪ ﻧﮕــﺎری ﻧﺪاﺷــﺖ‪ ،‬ﭼﻮﺑﺪﺳــﺘﯽ اش را ﺑــﺎﻻ آورد و ﺗﻤﺮﮐــﺰ ﮐــﺮد ‪:‬‬
‫اﺳﭙﮑﺘﻮﭘﺎﺗﺮوﻧﻮم ‪.‬‬
‫**************************************‬
‫ﺳﻮروس اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺎ ﺻﺪای ﭘﺎق ﺧﻔﯿﻔﯽ در ﮐﻮﭼﻪ ﻇﺎﻫﺮ ﺷـﺪ‪ ،‬در ﺗـﺎرﯾﮑﯽ ﮐﻮﭼـﻪ ﺷـﻨﻠﺶ را‬
‫روی ﻣﺎر ﺑﺰرﮔﯽ ﮐﻪ دور ﮐﻤﺮش ﭼﻤﺒﺮه ﺷﺪه ﺑﻮد اﻧﺪاﺧﺖ ﺗﺎ ﮐﻤﺘﺮ ﺟﻠﺐ ﺗﻮﺟـﻪ ﮐﻨـﺪ و ﺑـﻪ‬
‫آراﻣﯽ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺧﺎﻧﻪ اش ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺮد ‪ .‬از اﯾﻦ وﺿﻌﯿﺖ ﻫﯿﭻ ﺧﻮﺷﺶ ﻧﻤﯽ آﻣـﺪ ‪ .‬ﺳـﻨﮕﯿﻨﯽ‬
‫ﻣﺎر ﺑﻪ او ﻓﺸﺎر ﻣﯽ آورد ‪ .‬ﭼﻨﺪ ﻗﺪم ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ اش ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﻧﺎﺧﻮدآﮔﺎه ﻣﺘﻮﻗﻒ ﺷـﺪ‪ .‬در‬
‫ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﮐﻮﭼﻪ ﻧﻮری ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻪ او ﻧﺰدﯾﮏ ﻣﯽ ﺷﺪ ‪.‬‬
‫ﺑﻪ ﺳﺎدﮔﯽ درﯾﺎﻓﺖ ﮐﻪ اﯾﻦ ﯾﮏ ﺳﭙﺮ ﻣﺪاﻓﻊ اﺳﺖ ‪ .‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ از ﺳﭙﺮ ﻣـﺪاﻓﻊ‬
‫اﺳﺘﻔﺎده ﻧﻤﯽ ﮐﺮدﻧﺪ ‪ .‬اﯾﻦ روش ارﺗﺒﺎط ﻣﺤﻔﻞ ﺑﻮد‪ ،‬آﻧﻬﺎ ﻫﻢ ﮐﻪ ﺑﺎ او راﺑﻄـﻪ ای ﻧﺪاﺷـﺘﻨﺪ‬
‫ﺗﻌﺤﺒﺶ وﻗﺘﯽ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﯽ ﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﺳﭙﺮ ﻣﺪاﻓﻊ ﯾﮏ ﮔﻮزن ﻧﻘﺮه اﯾﺴﺖ ‪ :‬ﭘﺎﺗﺮ !!!‬
‫وﺣﺸﺖ وﺟﻮدش را ﮔﺮﻓﺖ اﮔﺮ ﻫﺮی ﺑﻪ دردﺳﺮ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد‪....‬‬
‫ﮔﻮزن ﻧﻘﺮه ای درﺑﺮاﺑﺮ ﻓﺶ ﻓﺶ ﺧﺸﻤﮕﯿﻦ ﻣﺎر‪ ،‬روﺑﺮوی او اﯾﺴﺘﺎد و اﺳﻨﯿﭗ ﺻﺪای ﻫﺮی‬
‫را در ذﻫﻨﺶ ﺷﻨﯿﺪ ‪:‬‬
‫اون ﻣﺎر ﻣﺎﻣﻮرﻩ رﻓ ﺖ و ﺁﻣ ﺪ و ﮐﺎره ﺎی ﺗ ﻮ رو ﮔ ﺰارش ﮐﻨ ﺪ ‪ .‬ﺿ ﻤﻨﺎ ﻓﮑ ﺮ ﻥﻤ ﯽ‬
‫ﮐ ﻨﻢ از دﻳ ﺪن ﻓ ﺎوﮐﺲ ﺧﻮﺷ ﺶ ﺑﻴ ﺎد ‪ .‬در اوﻟ ﻴﻦ ﻓﺮﺻ ﺖ ﺑ ﺮای ﻥ ﺎﺑﻮد ﮐ ﺮدﻥﺶ ﺑ ﻪ‬
‫ﺳﺮاﻏﺖ ﻣﻴﺎم‪.‬‬
‫ﭼﺸﻤﺎن اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺮﻗﯽ زد ‪ ،‬در ذﻫﻨﺶ ﭼﯿﺰی را زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪.‬‬

‫‪433‬‬

‫‪434‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ دو دﺳﺘﺶ ﺳﺮش را ﻓﺸﺎر ﻣﯿﺪاد ﮐﻪ ﺷﻌﻠﻪ ای ﺳﺮخ رﻧـﮓ درﺧـﺸﯿﺪ و ﻓـﺎوﮐﺲ‬
‫ﺑﺎﻻی ﺗﺨﺖ ﻫﺮی ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ ‪ .‬ﻫﺮی ﮐﻪ ﺗﺎزه ﺑﺮای ﺧﻮاب آﻣـﺎده ﻣﯿـﺸﺪ ﻧﻔـﺲ آﺳـﻮده ای‬
‫ﮐﺸﯿﺪ و ﻧﺎﻣﻪ ای را ﮐﻪ ﻓﺎوﮐﺲ روی ﻣﯿﺰ اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺑﻮد ﺑﺎز ﮐﺮد‬
‫ﭘﺎﺗﺮ‬
‫ﻼ ﻓﺎﻭﮐﺲ ﺭﺍ ﺗﺎ ﻣـﺪﺗﯽ ﺑـﻪ ﺗـﻮ ﻣـﯽ ﺳـﭙﺎﺭﻡ ‪.‬‬
‫ﺻﺪ ﺑﺎﺭ ﺑﻬﺖ ﮔﻔﺘﻢ ﺫﻫﻨﺖ ﺭﻭ ﺑﺒﻨﺪ‪ ،‬ﻓﻌ ﹰ‬
‫ﺿﻤﻨﹰﺎ ﺍﺯ ﺍﺧﻄﺎﺭﺕ ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ ﺑﻪ ﻣﺤﺾ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺷﺪﻧﺖ ﺧﺒﺮﻡ ﮐﻦ ‪.‬‬
‫‪S‬‬
‫ﻫﺮی ﭘﻮزﺧﻨﺪی زد ‪ ،‬ﻟﺤﻦ اﺳﻨﯿﭗ ﺗﻐﯿﯿﺮی ﻧﮑﺮده ﺑﻮد ﻟﺤﻈﻪ ای ﻓﮑﺮ ﮐـﺮد اﮔـﻪ ﺳـﯿﺮﯾﻮس‬
‫اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻮد ﭼﯽ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ؟‬
‫آﻫﺴﺘﻪ ﺳﺮ ﻓﺎوﮐﺲ را ﻧﻮازش ﮐﺮد ‪ :‬ﺗﻮ ﻣﯽ دوﻧﯽ ﭼﻪ ﻃﻮری ﺑﺎﯾﺪ ﻧﺠﺎﺗﺶ ﺑـﺪم؟ ﻗﻘﻨـﻮس‬
‫ﻧﮕﺎه ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﻫﺮی ﮐﺮد و ﻫﺮی ﺑﺮای ﺻﺪﻣﯿﻦ ﺑﺎر از ﺧﻮدش ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪ :‬ﭼﺮا ﻟﻮﭘﯿﻦ ﭼﯿﺰی‬
‫ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﮕﻔﺖ ؟ ﭼﺮا ﺧﻮدش دﻧﺒﺎﻟﺶ ﻧﺮﻓﺖ و ﻫﺰار ﭼﺮای دﯾﮕﺮ ‪...‬‬
‫ﺑﺎﻻﺧﺮه ﻧﺰدﯾﮏ ﺻﺒﺢ ﺧﺴﺘﻪ و و ﺧﻮاب آﻟﻮد ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و از ﭘﻠﻪ ﻫﺎی ﺧﻮاﺑﮕﺎه ﭘﺴﺮان ﺑـﺎﻻ‬
‫رﻓﺖ ‪ .‬ﮐﻤﯽ ﺑﻌﺪ ﺑﺎ ﺻﺪاﻫﺎی ﻫﯿﺠﺎن زده ی اﻃﺮاﻓﺶ ﺑﻪ ﺧﻮد آﻣﺪ ‪:‬‬
‫ﯾﻪ ﻗﻘﻨﻮس ‪...‬اوﻧﻢ اﯾﻨﺠﺎ !!!‬
‫ﺻﺪای ﻧﻮﯾﻞ را ﺷﻨﯿﺪ‬
‫– وای ﭼﻘﺪر ﻗﺸﻨﮕﻪ‬
‫دﯾﻦ ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪ :‬ﻫﺮی اﯾﻨﻮ از ﮐﺠﺎ آوردی ؟‬

‫‪434‬‬

‫‪435‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻓﺮد ﯾﺎ ﺣﺎﻟﺖ ﻫﯿﺠﺎن زده ای ﭘﺮﺳﯿﺪ‪ :‬ﻓﺎوﮐﺲ اﯾﻨﺠﺎ ﭼﻪ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ؟‬
‫ﻫﺮی ﺧﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﺣﻮﺻﻠﻪ ﺑﺎزﮐﺮدن ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺶ را ﻧﺪاﺷﺖ ﺑـﺎ اﯾـﻦ ﺣـﺎل وﻗﺘـﯽ ﺻـﺪای‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن را ﺷﻨﯿﺪ ﮐﻪ وارد اﺗﺎق ﺷﺪ و ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺘﯽ ﻫﯿﺠﺎن زده ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﺧﺪای ﻣﻦ ‪ ...‬ﻓـﺎوﮐﺲ‬
‫؟ اﯾﻨﺠﺎ ﭼﻪ ﺧﺒﺮه؟‬
‫ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ‪ :‬ﭼﯿﺰی ﺷﺪه ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن اﺧﻤﯽ ﮐﺮد ‪ :‬رون ﻣﻦ ﺳﺮ ﻣﯿﺰ ﻣﻨﺘﻈﺮﺗﻢ ‪.‬‬
‫و ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﯿﺮون دوﯾﺪ رون ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﻣﯽ داﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﻫﺮی و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﻨـﻮز از دﺳـﺖ‬
‫ﻫﻢ ﻧﺎراﺣﺘﻨﺪ ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﻓﻘﻂ ﺗﺎﯾﯿﺪ ﮐﺮد‪ :‬ﺑﺎﺷﻪ‪.‬‬
‫او ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮاً ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮد ﻫﺮی از ﺣﻀﻮر ﻓﺎﮐﺲ ﺑﯽ اﻃﻼع اﺳﺖ ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﻫﺮی !‬
‫ﺑﺒﯿﻦ ﮐﯽ اﯾﻨﺠﺎﺳﺖ ؟‬
‫ﻫﺮی ﻟﺒﺨﻨﺪی زد ‪ :‬ﺻﺒﺢ ﺑﻪ ﺧﯿﺮ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺻﺒﺢ ﺑﻪ ﺧﯿﺮ ﻓﺎوﮐﺲ ‪ ...‬ﺧﺐ ‪ ،‬ﺑﺒﯿﻨﻢ ﭼﯿﺶ ﻋﺠﯿﺒﻪ‬
‫؟‬
‫ﺟﺮج ﺧﻨﺪه ای ﮐﺮد ‪ :‬راﺳﺘﺸﻮ ﺑﮕﻮ ﭼﻨﺪ وﻗﺘﻪ ﭘﯿﺶ ﺗﻮﺋﻪ؟‬
‫_ﺳﻪ ﭼﻬﺎر ﺳﺎﻋﺘﯽ ﻣﯽ ﺷﻪ ‪ ،‬ﭼﻨﺪ روزی اﯾﻨﺠﺎ ﻣﯽ ﻣﻮﻧﻪ ‪...‬ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﺣﺮﻓﺶ ﺷﺪ ‪ ،‬ﻟﻄﻔـﺎً از‬
‫اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﭼﯿﺰی ﺑﻪ ﮐﺴﯽ ﻧﮕﯿﻦ ‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ‪ :‬ﻓﺎوﮐﺲ ﺻﺒﺤﺎﻧﺘﻮ داﺑﯽ ﻣﯿﺎره ‪...‬‬

‫‪435‬‬

‫‪436‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺑﻌﺪ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺻﻮرت ﺣﯿﺮت زده ی دوﺳﺘﺎﻧﺶ ﮐﺮد ‪ :‬ﺑﻪ ﭼﯽ ﻧﯿﮕﺎ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻦ ؟ ﺑﯿﺎﯾﻦ ﺑﺮﯾﻢ‬
‫دﯾﮕﻪ ‪.‬وﻗﺘﯽ ﻧﻮﯾﻞ ‪,‬دﯾﻦ و ﺳﯿﻤﻮس ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ از اﺗﺎق رﻓﺘﻨﺪ ‪,‬ﺟﺮج ﺑـﺎ ﺣﺎﻟـﺖ ﻣـﺸﮑﻮﮐﯽ‬
‫ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪ :‬ﻫﺮی ﺗﻮ اوﻧﻮ ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺳﯽ ؟‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺑﯽ ﺧﯿﺎﻟﯽ ﻋﯿﻨﮑﺶ را ﺑﻪ ﭼﺸﻢ زد ‪ :‬ﮐﯽ رو ﺟﺮج ؟‬
‫ﻓﺮد ﮐﺎﻣﻞ ﮐﺮد ‪ :‬رﺋﯿﺲ ﺟﺪﯾﺪ ﻣﺤﻔﻞ؟‬
‫– ﻧﻪ ‪...‬‬
‫– ﭘﺲ ﭼﻪ ﻃﻮری ‪....‬؟‬
‫ ﻓﺎوﮐﺲ ﯾﻪ ﻧﺎﻣﻪ ﺑﺮام آورد ازم ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺑﻮد ﭼﻨﺪ روزی ﻣﻮاﻇﺐ ﻓﺎوﮐﺲ ﺑﺎﺷﻢ ‪.‬‬‫ﺑﻌﺪ از ﺟﺎ ﭘﺮﯾﺪ و ﺑﺮای اﯾﻨﮑﻪ ﺑﻪ آن دو ﻓﺮﺻﺖ ﭘﺮﺳﺶ ﻧﺪﻫﺪ ﻫﻤﺮاه رون از اﺗـﺎق ﺑﯿـﺮون‬
‫دوﯾﺪ ‪.‬‬
‫از ﺑﯿﺮون اﺗﺎق ﺻﺪای ﺟﺮج را ﺷﻨﯿﺪ ‪ :‬ﯾﮏ ﮐﻠﻤﺶ راﺳﺖ ﻧﺒﻮد ‪...‬‬
‫وﻗﺘﯽ از ﻣﺤﻮﻃﻪ ﺧﻄﺮ رد ﺷﺪﻧﺪ‪ ,‬رون ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪ :‬اﺳﻨﯿﭗ ازت ﺧﻮاﺳﺘﻪ ‪...‬‬
‫– ﻫﯿﺲ ‪ ...‬ﺳﺎﮐﺖ ﺑﺎش رون ‪ ،‬ﻣﺎﺟﺮاش ﻣﻔﺼﻠﻪ ‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ از ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ‪ ،‬ﻫﺮی ﻣﺎﺟﺮا را ﺑﺮای رون ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﺮد ‪ ،‬از آﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن و ﻫـﺮی ﺑـﺎ‬
‫ﻫﻢ ﺣﺮف ﻧﻤﯽ زدﻧﺪ ‪ ،‬رون ﻗﻮل داد ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ را ﺑﺮای او ﻫـﻢ ﺗﻌﺮﯾـﻒ ﮐﻨـﺪ‪ .‬اﻣـﺎ ﻣـﺸﮑﻞ‬
‫اﺻﻠﯽ وﻗﺘﯽ ﺷﺮوع ﺷﺪ ﮐﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺳﺮ ﮐﻼس وردﻫﺎی دﻓﺎﻋﯽ ) ﮐﻼس ﭘﺒﺸﺮﻓﺘﻪ وردﻫـﺎی‬
‫ﺟﺎدوﯾﯽ ( آﻣﺪ و ﻫﺮی را از ﮐﻼس ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪ ‪ ،‬ﺑﻌﺪ ﻣـﺴﺘﻘﯿﻢ او را ﺑـﻪ ﺧﻮاﺑﮕـﺎه ﺑـﺮچ‬

‫‪436‬‬

‫‪437‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور ﺑﺮد و ﺑﻪ او ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻧﺸﺐ ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ ﺑﺮای ﻣﺼﺎﺣﺒﻪ ﺑﻪ وزارت‬
‫ﺧﺎﻧﻪ ﻣﯽ رود‪...‬‬
‫_ ﺑﺎﺷﻪ‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺳﮑﻮت ﮐﺮد و ﺑﻌﺪ رک و راﺳﺖ ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪ :‬ﻫﺮی ‪ ،‬ﻓﺎوﮐﺲ اﯾﻨﺠﺎ ﭼﻪ ﮐﺎر‬
‫ﻣﯽ ﮐﻨﻪ ؟‬
‫ﻫﺮی ﻣﻦ و ﻣﻨﯽ ﮐﺮد ‪ ،‬ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰرا ﺑﻪ او ﺑﮕﻮﯾﺪ ﺑﺨﺼﻮص ﮐﻪ ﺣﺘﯽ در ﻫﻤﺎن‬
‫ﻟﺤﻈﻪ ﻫﻢ ﺟﺎن اﺳﻨﯿﭗ در ﺧﻄﺮ ﺑﻮد‪,‬‬
‫ﺻﺪای ﻟﻮﭘﯿﻦ او را از ﻓﮑﺮ درآورد ‪ :‬اﯾﻦ دو ﻣﻌﻨﯽ داره ‪ ،‬ﯾﺎ ﺗﻮ رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔـﻞ ﺷـﺪی ﮐـﻪ‬
‫اﯾﻦ ﺑﻌﯿﺪه ‪ ،‬ﯾﺎ اﯾﻨﮑﻪ رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ رو ﻣﯿﺸﻨﺎﺳﯽ ﻫﺮی ﺑﻪ اﺟﺒﺎر ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد ‪ :‬آره‬
‫– ﺧﺐ ‪ ،‬ﭘﺲ ﺑﮕﻮ ﮐﯿﻪ ؟‬
‫ ﻧﻤﯽ ﮔﻢ ‪.‬‬‫ﭼﻬﺮه ی ﻟﻮﭘﯿﻦ در ﻫﻢ رﻓﺖ ‪ :‬ﭼﺮا؟‬
‫_ﭼﻮن ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺑﮕﻢ ‪ ،‬اون ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺑﺸﻪ ‪ ،‬اﮔﻪ ﻣﺠﺒﻮر ﻧﻤﯽ ﺷﺪ ﻓـﺎوﮐﺲ رو اﯾﻨﺠـﺎ‬
‫ﻧﻤﯽ ﻓﺮﺳﺘﺎد ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﭘﻨﺠﺮه را ﺑﺎز ﮐﺮد ‪ :‬وﻟﯽ ﻫﺮی ﻣﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺪوﻧﯿﻢ اون ﮐﯿﻪ!‬
‫– اﮔﻪ ﻗﺮار ﺑﻮد ﺑﺪوﻧﯿﻦ ‪ ،‬ﭘﺮﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻬﺘﻮن ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ‪ ،‬ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﺗـﻮﻧﻢ‬
‫ﺑﮕﻢ ‪.‬‬
‫_ﻣﻨﻈﻮرت ﭼﯿﻪ ﻫﺮی؟‬
‫‪437‬‬

‫‪438‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﺣﺮف رو ﻋﻮض ﮐﺮد ‪ :‬ﻣﯿﮕﻔﺘﻢ ‪ ،‬در ﺻﻮرﺗﯽ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﯽ ﮔﻔﺘﯿﻦ ‪ .‬ﺑﻌﻀﯽ‬
‫ﭼﯿﺰا ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﺪوﻧﯿﻦ ‪ ،‬ﻫﻤﻮﻧﻄﻮر ﮐﻪ ﺑﻌﻀﯽ ﭼﯿﺰا ﻫﺴﺖ ﮐﻪ از ﻧﻈﺮ ﺷـﻤﺎ ﻣـﻦ‬
‫ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﺪوﻧﻢ ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ آﺷﮑﺎرا ﯾﮑﻪ ای ﺧﻮرد ‪.‬‬
‫– در ﻣﻮرد ﭼﯽ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﻫﺮی ؟‬
‫_در ﻣﻮرد ﻫﻤﻮن ﭼﯿﺰی ﮐﻪ دو ﺳﺎﻟﻪ ازم ﻣﺨﻔﯽ ﺷﺪه ‪ ...‬در ﻣﻮرد ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ ‪ :‬ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﻦ ‪ ...‬اﯾﻨﻄﻮری ﺑﻬﺘـﺮه ‪ ...‬ﺑﻌـﺪ ﺑـﻪ ﺳـﺮﻋﺖ از اﺗـﺎق‬
‫ﺧﺎرج ﺷﺪ و ﻟﻮﭘﯿﻦ را ﺣﯿﺮان ﺑﺮ ﺟﺎ ﮔﺬاﺷﺖ ‪.‬‬
‫ﺣﺪود ﺳﺎﻋﺖ ‪ 4‬ﺑﻌﺪ از ﻇﻬﺮ ‪ ،‬آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﻫﺮی آﻣﺪ و او را ﺑﺮای ﻣﺼﺎﺣﺒﻪ ﺑـﻪ‬
‫وزارت ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮد ‪ .‬ﻫﻤﺎﻧﻄﻮر ﮐﻪ ﻫﺮی ﺣﺪس ﻣﯽ زد اﺳﮑﺮﯾﻤﺠﯿﻮر از اﯾﻦ ﻣﺼﺎﺣﺒﻪ اﺳﺘﻘﺒﺎل‬
‫ﮐﺮده ﺑﻮد و ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﭘﺬﯾﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ در ﻗﺒﺎل اﯾﻦ ﻣﺼﺎﺣﺒﻪ ﻧﯿﺮوی ﻻزم را در اﺧﺘﺒﺎر‬
‫ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﻗﺮار دﻫﺪ ‪ .‬آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ ‪ ،‬ﻫﺮی را ﺑﻪ دﻓﺘﺮ وزﯾﺮ ﻓﺮﺳﺘﺎد و ﺑﯿﺮون ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﺎﻧﺪ ‪.‬‬
‫اﺳﮑﺮﯾﻤﺠﯿﻮر ﺑﻪ ﮔﺮﻣﯽ از ﻫﺮی اﺳﺘﻘﺒﺎل ﮐﺮد ‪ :‬اوه ﻫﺮی ‪ ،‬ﺧﻮﺷـﺤﺎﻟﻢ ﮐـﻪ اوﻣـﺪی ‪ ،‬ﻣـﯽ‬
‫دوﻧﺴﺘﻢ وزارت ﺧﻮﻧﻪ رو در اﯾﻦ ﺷﺮاﯾﻂ ﺑﺤﺮاﻧﯽ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻤﯽ ذاری ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ اﺟﺒﺎر ﻟﺒﺨﻨﺪی زد ‪ ,‬ﺑﻪ دﺳﺘﻮر ﻣﻮدی ﻣﺠﺒﻮر ﺑﻮد ﻧﻘﺶ ﺑﺎزی ﮐﻨـﺪ ‪ :‬اﻟﺒﺘـﻪ ﺟﻨـﺎب‬
‫وزﯾـــﺮ ‪ ،‬ﻣـــﻦ ﻓﮑـــﺮ ﮐـــﺮدﯾﻢ اﯾـــﻦ اوﻟـــﯿﻦ ﻗـــﺪم ‪ ،‬ﺑـــﺮای ﻣﺘﺤـــﺪ ﺷـــﺪﻧﻪ‪.‬‬
‫– ﺣﻖ ﺑﺎ ﺗﻮﺋﻪ ﭘﺴﺮم ‪ ...‬ﺣﺎﻻ اﮔﻪ ﻣﻮاﻓﻘﯽ ‪ ،‬ﺑﻬﺘﺮه ﺧﺒﺮﻧﮕﺎر ﻋﺰﯾﺰﻣﻮن ﮐﺎرو ﺷﺮوع ﮐﻨﻪ ‪.‬‬
‫_ﺣﺘﻤﺎ‬
‫‪438‬‬

‫‪439‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫درﺑﺎز ﺷـﺪ و ﭼﻬـﺮه آﺷـﻨﺎی زﻧـﯽ ﺑـﺎ ﻣﻮﻫـﺎی ﺑﻮﻟﻮﻧـﺪ و ﻋﯿﻨـﮏ ﺷـﺎﺧﯽ ﻧﻤﺎﯾـﺎن ﺷـﺪ‪:‬‬
‫اﺳﮑﺮﯾﻤﺠﯿﻮر ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪ :‬ﻫﺮی ﺑﺎ ﺧﺎﻧﻢ اﺳﮑﯿﺘﺮ آﺷﻨﺎ ﺷﻮ‪ ,‬رﯾﺘﺎ اﯾﻦ ﻫﺮی ﭘﺎﺗﺮه‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻃﺎﻗﺖ ﻧﯿﺎورد‪ ،‬ﻋﻠﯽ رﻏﻢ ﺗﻮﺻﯿﻪ ﻫﺎی ﻣﮑـﺮر ﻟـﻮﭘﯿﻦ و ﻣـﻮدی ﮐـﻪ ﻧﺘﯿﺠـﻪ ی اﯾـﻦ‬
‫ﻣﺼﺎﺣﺒﻪ را ﺣﯿﺎﺗﯽ ﻣﯽ داﻧﺴﺘﻨﺪ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺣﻀﻮر رﯾﺘﺎ اﺳﮑﯿﺘﺮ راﺗﺤﻤﻞ ﮐﻨـﺪ ‪ :‬ﺟﻨـﺎب‬
‫وزﯾﺮ ‪ ،‬اﻣﯿﺪوارم ﺟﺴﺎرت ﻣﻨﻮ ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ ‪ ،‬وﻟﯽ اﮔﻪ ﻗﺮاره ﻣﺼﺎﺣﺒﻪ ای ﺑـﺸﻪ ﺗـﺮﺟﯿﺢ ﻣﯿـﺪم‬
‫ﮐﺎر رﯾﺘﺎ ﻧﺒﺎﺷﻪ‪.‬‬
‫اﺳﮑﺮﯾﻤﺠﯿﻮر ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺘﯽ ﮐﻪ ﻧﺸﺎن ﻣﯿﺪاد ﻋﻠﺖ اﯾﻦ ﺣﺮف ﻫﺮی را ﻣﯿﺪاﻧﺪ ﭘﺮﺳـﯿﺪ‪ :‬اوه‪ ،‬ﺷـﻤﺎ‬
‫ﻫﻤﻮ ﻣﯿﺸﻨﺎﺳﯿﻦ؟‬
‫رﯾﺘﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺳﺮدی زد ‪ :‬ﮐﺎﻣﻼً ﺟﻨﺎب وزﯾﺮ ‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﻦ ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﻫﺮی ﭼﺮا ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﻫـﺪ ﻣـﻦ‬
‫ﺑﺎﻫﺎش ﻣﺼﺎﺣﺒﻪ ﮐﻨﻢ؟‬
‫ﭼﻬﺮه اﺳﮑﺮﯾﻤﺠﯿﻮر ﺑﻪ ﻃﺮف ﻫﺮی ﭼﺮﺧﯿﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺟﻮاب داد ‪ :‬ﺑﺨﺎﻃﺮ اون ﭼﺮﻧﺪﯾﺎت ﻣﺰﺧﺮف ﮐﻪ ﺑﺎ اون ﻗﻠﻢ ﻣﺴﺨﺮه ﻣﯽ ﻧﻮﯾﺴﯽ‪ .‬اﻟﺒﺘﻪ‬
‫رﯾﺘﺎ اﮔﻪ ﻗﻮل ﺑﺪی ﻣﺜﻞ آﺧﺮﯾﻦ ﻣﺼﺎﺣﺒﻤﻮن ﮐﺎر ﮐﻨﯽ ﻣﻦ ﻣﺸﮑﻠﯽ ﻧﺪارم‪.‬‬
‫رﯾﺘﺎ اﺧﻤﯽ ﮐﺮد و ﻫﺮی ﺟﻤﻠﻪ اش را اﯾﻨﻄﻮر ﺗﻤـﺎم ﮐـﺮد ‪ :‬ﻫﺮﻣﯿـﻮن از اون ﮐـﺎرت واﻗﻌـﺎً‬
‫راﺿﯽ ﺑﻮد‪...‬‬
‫ﭼﻬﺮه رﯾﺘﺎ از اﯾﻦ ﺗﻬﺪﯾﺪ ﭘﻨﻬﺎن در ﻫﻢ رﻓﺖ ﺑﺎ اﯾـﻦ ﺣـﺎل ﻧﻤﯿﺨﻮاﺳـﺖ ﭼﻨـﯿﻦ ﻣـﺼﺎﺣﺒﻪ ی‬
‫ﺟﻨﺠﺎل آﻓﺮﯾﻨﯽ را از دﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ‪ :‬ﺑﺎﺷﻪ‪ ،‬ﺑﺎﺷﻪ ﻗﺒﻮﻟﻪ ‪.‬‬
‫اﺳﮑﺮﯾﻤﺠﯿﻮر ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪ :‬ﺧﻮﺑﻪ ‪ ،‬ﺧﺐ ﻫﺮی ﻣﺸﮑﻞ دﯾﮕﻪ ای ﻫﻢ ﻫﺴﺖ؟‬
‫‪439‬‬

‫‪440‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ ﻧﻪ ‪ ...‬ﯾﻌﻨﯽ ﺟﻨﺎب وزﯾﺮ‪ ...‬اﮔﻪ ﻣﻤﮑﻨﻪ ‪ ...‬ﯾﻪ ﺧﻮاﻫﺶ داﺷﺘﻢ‪...‬‬‫اﺳﮑﺮﯾﻤﺠﯿﻮر ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺗﺼﻨﻌﯽ زد‪ :‬ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮدم ﺑﺎ آزاد ﺷـﺪن اﺳـﺘﻦ ﺷـﺎﻧﭙﺎﯾﮏ و ﺣـﺮف‬
‫آرﺗﻮر‪...‬‬
‫– ﺑﻠﻪ درﺳﺘﻪ ‪ ...‬اﻣﺎ ﺧﻮاﻫﺶ ﻣﻦ راﺟﻊ ﺑﻪ ﭘﺪرﺧﻮﻧﺪﻣﻪ‬
‫ ﭘﺪر ﺧﻮﻧﺪت؟‬‫ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﻠﮏ‪ ...‬اون ﭼﻬﺎرده ﺳﺎل ﺑﻪ اﺷﺘﺒﺎه ﺗﺤﺖ ﺗﻌﻘﯿﺐ ﺑﻮد و ﺣـﺎﻻ ﻫـﻢ ﮐـﻪ در راه‬‫ﻣﺒﺎرزه ﺑﺎ وﻟﺪﻣﻮرت ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪه ﻫﻨﻮز ﺑﻪ ﺻﻮرت رﺳﻤﯽ ﺣﺮﻓﯽ از ﺑﯽ ﮔﻨﺎﻫﯿﺶ زده ﻧﺸﺪه‪.‬‬
‫ﭼﺸﻤﻬﺎی اﺳﮑﺮﯾﻤﺠﯿﻮر درﺧﺸﯿﺪ‪ :‬ﻣﻨﻈﻮرت ﭼﯿﻪ ﭘﺎﺗﺮ ؟‬
‫ﻫﺮی ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﻋﮑﺲ اﻟﻌﻤﻞ اﺳﮑﺮﯾﻤﺠﯿﻮر را در ﻣﻮرد ﺣﺮﻓـﯽ ﮐـﻪ‬
‫ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺰﻧﺪ ﭘﯿﺶ ﺑﯿﻨﯽ ﮐﻨﺪ ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل دﻟﺶ را ﺑﻪ درﯾﺎ زد ‪ :‬ﻣﯽ ﺧﻮام وزارت ﺧﻮﻧﻪ‬
‫ﻋﻠﻨﺎً ﺑﻪ اﺷﺘﺒﺎﻫﺶ راﺟﻊ ﺑﻪ ﺳﯿﺮﯾﻮس اﻋﺘﺮاف ﮐﻨﺪ و رﺳﻤﺎً اوﻧﻮ ﺑﯽ ﮔﻨـﺎه ﺗـﺸﺨﯿﺺ ﺑـﺪه ‪،‬‬
‫ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ رﯾﺘﺎ ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ از ﻋﻬﺪش ﺑﺮ ﺑﯿﺎد‪.‬‬
‫رﯾﺘﺎ ﻟﯿﺨﻨﺪی زد ‪ ،‬از ﺗﻌﺮﯾﻒ ﻫﺮی ﻏﺎﻓﻠﮕﯿﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬اﻧﺘﻈﺎر ﻫﺮﭼﯿﺰی را داﺷﺖ ﺟـﺰ اﯾﻨﮑـﻪ‬
‫ﻫﺮی اﯾﻦ ﮐﺎر را ﺑﻪ او ﺑﺴﭙﺎرد‪.‬ﯾﮏ ﺧﺒﺮ ﺟﻨﺠﺎل آﻓﺮﯾﻦ دﯾﮕﺮ‪...‬ﮐﻪ ﺑﻪ ﻫﯿﭻ وﺟﻪ ﺣﺎﺿﺮ ﻧﺒﻮد‬
‫از دﺳﺘﺶ ﺑﺪﻫﺪ‪...‬‬
‫اﻣﺎ ﻋﮑﺲ اﻟﻌﻤﻞ وزﯾﺮ ﭼﯿﺰ دﯾﮕﺮی ﺑﻮد‪....‬‬
‫اﺳﮑﺮﯾﻤﺠﯿﻮر ﻓﺮﯾﺎد زد ‪ :‬اﯾﻨﻄﻮری وزارت ﺧﻮﻧﻪ ﻧﺎﺑﻮد ﻣﯿﺸﻪ‪ ،‬ﻓﻘﻂ ﮐﺎﻓﯿﻪ ﻣﺮدم ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ ﮐﻪ‬
‫ﺑﻠﮏ ‪14‬ﺳﺎل ﺑﯽ ﮔﻨﺎه ﺑﻮده‪...‬‬
‫‪440‬‬

‫‪441‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫رﯾﺘﺎ ﺑﺴﺮﻋﺖ ﻣﺪاﺧﻠﻪ ﮐﺮد‪ :‬اﯾﻦ در زﻣـﺎن وزارت ﺷـﻤﺎ ﻧﺒـﻮده‪ ...‬ﺷـﻤﺎ در ﻣﻘﺎﺑـﻞ اﺷـﺘﺒﺎه‬
‫دﯾﮕﺮان ﻣﺴﺌﻮل ﻧﯿﺴﺘﯿﺪ‪ ،‬ﺟﻨﺎب وزﯾﺮ ‪ ،‬ﺑﺮﻋﮑﺲ اﯾﻦ ﺷﺠﺎﻋﺖ وزارت ﺧﻮﻧﻪ در ﺑﺮﺧﻮرد ﺑﺎ‬
‫ﻣﺴﺎﺋﻞ راﻧﺸﺎن ﻣﯽ ده و ﻣﺤﺒﻮﺑﯿﺖ ﺷﻤﺎ را ﺑﺎﻻ ﻣﯽ ﺑﺮه‪.‬‬
‫ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ اﺳﮑﺮﯾﻤﺠﯿﻮر ﺳﮑﻮت ﮐﺮد‪ :‬و در ﻣﻘﺎﺑﻞ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﻟﺤﻨﯽ ﺟﺪی ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﻣﻦ در ﻣﺼﺎﺣﺒﻪ ام ﺑﯿﺸﺘﺮﯾﻦ دﻓﺎع رو از ﺷﻤﺎ ﺧﻮاﻫﻢ ﮐﺮد‪...‬‬
‫ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺳﮑﻮت ﺑﺮﻗﺮار ﺷﺪ و ﺳﺮاﻧﺠﺎم اﺳﮑﺮﯾﻤﺠﯿﻮر ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪ :‬ﻣﻌﺎﻣﻠﻪ ﺧﻮﺑﯿﻪ ﭘﺎﺗﺮ و‬
‫دﺳﺘﺶ را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻫﺮی دراز ﮐﺮد ‪.‬‬
‫آﻧﺸﺐ ﭘﺲ از ﯾﮏ ﻣﺼﺎﺣﺒﻪ ﻃﻮﻻﻧﯽ‪ ،‬ﻫﺮی ﻫﻤﺮاه آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ وﯾﺰﻟﯽ ﻫـﺎ رﻓـﺖ‪،‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺷﺎم ﺧﻮﺑﯽ ﭘﺨﺘﻪ ﺑﻮد و ﻣﻨﺘﻈﺮ آﻧﻬﺎ ﺑﻮد‪ ...‬ﺑﻪ ﻣﺤﺾ ورود ﻫﺮی را در آﻏﻮش‬
‫ﮔﺮﻓﺖ ﺑﻌﺪ رو ﺑﻪ آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪ :‬ﯾﻪ ﺧﺒﺮ ﻣﻬﻢ ﺑﺮات دارم آرﺗﻮر‪.‬‬
‫ﻫﺮی از ﻟﺒﺨﻨﺪ ﭘﯿﺮوزﻣﻨﺪاﻧﻪ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ اﺗﻔﺎق ﺧﻮﺑﯽ اﻓﺘﺎده اﻣـﺎ در ﻫﻤـﺎن‬
‫وﻗﺖ آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺑﯿﻞ و ﭼﺎرﻟﯽ ﮐﺠﺎن؟ ﺑﺎزم ﻣﺎﻣﻮرﯾﺖ؟‬
‫ اوه ﻧﻪ ﻋﺰﯾﺰم‪ ،‬اوﻧﺎ ﺑﺎﻻن‪ .‬ﺷﺎﻣﺸﻮن رو ﻫﻢ ﺧﻮردن‪...‬‬‫ﺑﻌﺪ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻫﺮی ﮐﺮد ﮐﻪ ﺑﺎ ﮐﻨﺠﮑﺎوی ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد‪ :‬ﻋﺰﯾﺰم اﺗﺎﻗﺖ آﻣﺎدس‪ ،‬ﺣﺘﻤﺎً‬
‫ﺧﺴﺘﻪ ای‪ ,‬ﺑﻬﺘﺮه ﺑﺮی اﺳﺘﺮاﺣﺖ ﮐﻨﯽ‪.‬ﻣﻦ ﺷﺎﻣﺘﻮ ﻣﯿﺎرم‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﭼﺎره ای ﻧﺪاﺷﺖ ‪ ،‬ﺑﻪ ﻧﺎﭼﺎر از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﺑﺎﻻ رﻓﺖ و ﺧﻮدش را ﺑﻪ اﺗـﺎق ﻓـﺮد و ﺟـﺮج‬
‫رﺳﺎﻧﺪ ‪ .‬ﺷﻨﻠﺶ را درآورد و روی ﺗﺨﺖ دراز ﮐﺸﯿﺪ ﮐﻪ ﻧﺎﮔﻬﺎن ﭼﯿﺰی ﺑـﻪ ﯾـﺎد آورد از‬

‫‪441‬‬

‫‪442‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﭘﺎﯾﯿﻦ رﻓﺖ ﺗﺎ ﻣﺎﺟﺮای ﺳﯿﺮﯾﻮس را ﺑﻪ آﻗﺎی وﯾﺰﻟـﯽ ﺑﮕﻮﯾـﺪ ﮐـﻪ در ﺑـﯿﻦ راه ﭘﻠـﻪ‬
‫ﺻﺪای ﭘﭻ ﭘﭻ آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ ﻣﺘﻮﻗﻔﺶ ﮐﺮد‪ :‬ﭼﻪ ﺧﺒﺮ ﺷﺪه ﻣﺎﻟﯽ ؟ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﮐﺠﺎن ؟‬
‫_ﺧﯿﺎﻟﺖ راﺣﺖ ﺑﺎﺷﻪ آرﺗﻮر ‪ ،‬ﺣﺎﻟﺸﻮن ﺧﻮﺑﻪ ‪.‬‬
‫_ﻣﺎﻟﯽ ﻣﻦ ﺗﻮ رو ﺧﻮب ﻣﯿﺸﻨﺎﺳﻢ‪.‬ﺑﮕﻮ ﭼﯽ ﺷﺪه؟‬
‫_ﯾﮏ ﺳﺎﻋﺖ ﭘﯿﺶ ‪ ،‬ﺗﻮ ﻟﻨﺪن ‪ ،‬ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﺑﻪ ﯾﻪ ﭘﺎرک ﺣﻤﻠﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﻦ ‪ ،‬ﭼﺸﻢ ﺑﺎﺑﺎ ﻗﻮری‬
‫ﺑﻪ ﻣﻮﻗﻊ ﺟﻨﺒﯿﺪ ‪ ،‬اﻋﻀﺎی ﻣﺤﻔﻞ ﻣﯿﺮﯾﺰن اوﻧﺠﺎ و از ﻣـﺸﻨﮕﻬﺎ دﻓـﺎع ﻣـﯽ ﮐـﻨﻦ ‪.‬ﭼﻨـﺪ ﻧﻔـﺮ‬
‫زﺧﻤﯽ ﺷﺪن ﮐﻪ ﺣﺎﻓﻈﺸﻮن اﺻﻼح ﺷﺪه ‪ ،‬اون وﺳﻂ ﯾﮏ ﻧﻔﺮ ﻫﻢ ﮔﯿﺮ ﻣﯽ اﻓﺘﻪ ﮐﻪ ﭘـﺴﺮﻫﺎ‬
‫ﺑﺎﻻ ﻣﻮاﻇﺒﺸﻦ‪.‬‬
‫– ﮐﯽ ؟‬
‫_ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﻫﺮی ﺑﺸﻨﻮه ‪ ...‬ﻣﻤﮑﻨﻪ ﻧﺘﻮﻧﻪ ﺑﻪ ﺧﻮدش ﻣﺴﻠﻂ ﺑﺸﻪ ‪...‬‬
‫آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ ﮐﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺮاﯾﻂ ﺷﺪه ﺑﻮد ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺖ اﺿﻄﺮاری ﺗﺮی ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪ :‬اون ﮐﯿﻪ ﻣـﺎﻟﯽ‬
‫؟‬
‫ اﺳﻨﯿﭗ ‪...‬‬‫ﺑﺪن ﻫﺮی ﯾﺦ ﮐﺮده ‪ ،‬اﺳﻨﯿﭗ ﮔﺮﻓﺘﺎر ﺷﺪه ﺑﻮد و ﺣﺎﻻ ﺧﺎﻧﻢ ﭘﺎﻣﻔﺮی داﺷﺖ در ﻃﺒﻘﻪ ی ﺑﺎﻻ‬
‫زﺧﻤﻬﺎﯾﺶ را‬
‫ﻣﻌﺎﻟﺤﻪ ﻣﯿﮑﺮد ‪ .‬ﻗﺮار ﺑﻮد ﮐﯿﻨﮕﺰﻟﯽ ﻓﺮدای آن روز از او ﺑﺎزﺟﻮﯾﯽ ﮐﻨﺪ و ﺑﻌﺪ از آن ﺧﺒـﺮ‬
‫دﺳﺘﮕﯿﺮی او را ﺑﻪ وزارت ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺪﻫﺪ ‪ .‬ﺑﯿﻞ و ﭼﺎرﻟﯽ ﻫﻢ از اﺳﻨﯿﭗ ﻣﻮاﻇﺒﺖ ﮐﺮدﻧـﺪ ‪ .‬از‬

‫‪442‬‬

‫‪443‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻃﺮﻓﯽ اﻋﻀﺎی ﻣﺤﻔﻞ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ ﺧﻮدﺷﺎن اﻧﺘﻘﺎم داﻣﺒﻠﺪور را ﺑﮕﯿﺮﻧﺪ و اﯾﻦ ﯾﻌﻨﯽ ﻣﺮگ‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﻗﻄﻌﯽ ﺑﻮد ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺧﻮدش ﮔﻔﺖ ‪ :‬اﮔﻪ ﭘﺎرﺳﺎل ﺑﻮد اﺻﻼً از اﯾﻦ اﺗﻔﺎق ﻧﺎراﺣﺖ ﻧﻤﯽ ﺷﺪم ﮐـﻪ ﻫـﯿﭻ‪,‬‬
‫ﺧﻮدم ﻫﻢ ﮐﻤﮑﺸﺎن ﻣﯽ ﮐﺮدم ‪ ...‬ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﮐﻪ وﻗﺘﯽ درﺳﺖ ﻓﮑﺮ ﮐﺮد دﯾﺪ ﻫﻨـﻮز ﺑﯿـﺸﺘﺮ از‬
‫اﯾﻦ ﻧﺎراﺣﺖ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ او را ﻧﺠﺎت دﻫﺪ ‪.‬‬
‫**************************************‬
‫ﻧﯿﻤﻪ ﺷﺐ ﺻﺪای ﻫﺮاﺳﺎن ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﻫﺮی را از ﺟﺎ ﭘﺮاﻧﺪ ‪ :‬ﺑﻠﻨﺪ ﺷﻮ ﻫﺮی ﺑـﻪ ﻣـﺎ ﺣﻤﻠـﻪ‬
‫ﺷﺪه‪....‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺴﺮﻋﺖ ﻋﯿﻨﮑﺶ را زد و ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﺮداﺷﺖ ‪ ،‬ﺗﻌـﺪادی از ﻣﺮﮔﺨـﻮاران ﺑـﻪ‬
‫ﺧﺎﻧﻪ وﯾﺰﻟﯽ ﻫﺎ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ و ﮐﺎﻣﻼً ﻣﺸﺨﺺ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﺪﻓﺸﺎن آزادی اﺳﻨﯿﭗ اﺳﺖ ‪.‬‬
‫آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ ﺗﻼش ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ از دﯾﻮاره ی دﻓﺎﻋﯽ ﺟـﺎدوﯾﯽ ﺧﺎﻧـﻪ ﮐـﻪ ﺧـﺎﻧﻢ و آﻗـﺎی‬
‫وﯾﺰﻟﯽ‪ ،‬ﺑﯿﻞ و ﭼﺎرﻟﯽ آﻧﺮا ﺑﺮای ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ از ﺧﺎﻧﻮاده ﮐﺎرﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ﻋﺒﻮر ﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬
‫آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ ﺑﻪ ﻣﺤﺾ دﯾﺪن ﻫﺮی ﻓﺮﯾﺎد زد‪ :‬ﻫﺮی‪ ،‬ﻧﺒﺎﯾﺪ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻤﻮﻧﯽ ‪ ،‬ﺑﺮﮔﺮد ﺑﻪ ﻣﺪرﺳﻪ‪.‬‬
‫ ﻣﻦ ﻫﻤﯿﻨﺠﺎ ﻣﯿﻤﻮﻧﻢ‪ ،‬اﻻن ﻣﻨﻢ ﻋﻀﻮ ﻣﺤﻔﻠﻢ‪.‬‬‫ وﻟﯽ ﻫﺮی‪...‬‬‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﺑﺮﮔﺸﺖ ‪ :‬آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ‪ ،‬ﺷﻤﺎ ﻫﻤﯿﻨﻄﻮری ﻫﻢ ‪4‬ﻧﻔﺮ ﺑـﻪ ‪ 8‬ﻧﻔﺮﯾـﺪ‪ ،‬ﺗـﺎ ﮐﻤـﮏ‬
‫ﺑﺮﺳﻪ ﻣﯿﺘﻮﻧﻢ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺎﺷﻢ ‪.‬‬
‫اﯾﻨﺒﺎر ﭼﺎرﻟﯽ اﻋﺘﺮاض ﮐﺮد‪ :‬وﻟﯽ ﻫﺮی‪...‬‬
‫‪443‬‬

‫‪444‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﺗﻨﺪی ﺟﻮاب داد‪ :‬ﭼﺎرﻟﯽ اﯾﻨﺠﺎ ﺧﻮﻧﻪ ﻣﻨﻢ ﻫﺴﺖ و اﮔﻪ ﻓﮑـﺮ ﻣـﯽ ﮐﻨـﯽ ﮐـﻪ ﻣـﻦ‬
‫ﺧﺎﻧﻮادﻣﻮ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﯿﮕﺬارم ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻬﺖ ﺑﮕﻢ ﺑﺪﺟﻮری اﺷﺘﺒﺎه ﮐﺮدی‪.‬‬
‫اﯾﻦ ﺣﺮف ﻫﺮی آﻧﻬﺎ را ﺧﻠﻊ ﺳﻼح ﮐﺮد ﭼﺎرﻟﯽ ﺑﻪ ﻧﺎﭼﺎر ﭘﯿﺸﻨﻬﺎد داد‪:‬ﺑﻪ ﯾـﻪ ﺷـﺮط ﻫـﺮی‬
‫ﺑﺮو ﺑﻪ اﺗﺎق زﯾﺮ ﺷﯿﺮواﻧﯽ و ﻣﻮاﻇﺐ ﺑﺎش ‪ ،‬اﯾﻨﻄﻮری ﺑﯿﻞ ﻣﯿﺎد ﮐﻤﮏ ﻣﺎ ‪.‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﻓﺮﯾﺎد زد ‪ :‬ﻧﻪ‬
‫– ﻣﺎﻣﺎن اﺳﻨﯿﭗ ﻣﺴﻠﺢ ﻧﯿﺴﺖ ‪ ،‬اوﻧﺠﺎ ﻓﻌﻼً اﻣﻦ ﺗﺮﯾﻦ ﺟﺎﺳﺖ ﭼـﻮن ﻣـﺮگ ﺧـﻮارا ﺑﺎﯾـﺪ از‬
‫ﺟﻠﻮی ﻣﺎ رد ﺑﺸﻦ ﺗﺎ ﺑﻪ اوﻧﺠﺎ ﺑﺮﺳﻦ‪.‬‬
‫– وﻟﯽ‪...‬‬
‫– آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ ﺑﻪ ﮐﻤﮏ ﭼﺎرﻟﯽ آﻣﺪ‪ :‬ﻧﮑﻨﻪ ﻣﯽ ﺧﻮای ﻫﺮی رو از ﺧﻮﻧﻪ ﺑﻨﺪازی ﺑﯿﺮون ﺗـﺎ‬
‫ﺟﻠﻮی ﻣﺮﮔﺨﻮارا آﭘﺎرت ﮐﻨﻪ ؟‬
‫– ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ اﺧﻤﯽ ﮐﺮد‪ :‬ﭼﺎره ای ﻧﯿﺴﺖ ‪ .‬ﺑﺎﺷﻪ ‪ ،‬ﻫﺮی ﺑﺮو ﺑﺎﻻ و ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺧﺪا ﻣﻮاﻇﺐ‬
‫ﺑﺎش‪.‬‬
‫ﻫﺮی از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﺑﺎﻻ دوﯾﺪ ‪ .‬ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺧﻮدش را ﺑﻪ اﺗﺎق زﯾﺮﺷﯿﺮواﻧﯽ رﺳﺎﻧﺪ‪ .‬ﺑـﻪ ﻣﺤـﺾ‬
‫ﺑﺎز ﺷﺪن در ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ از دﺳﺘﺶ ﺧﺎرج ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﺑﯿﻞ ﺑﺎ دﯾﺪن ‪,‬ﻫﺮی ﻧﻔﺲ راﺣﺘﯽ ﮐﺸﯿﺪ ‪ :‬ﻣﻌﺬرت ﻣﯿﺨﻮاﻫﻢ ﻫﺮی ‪ ،‬ﻓﮑﺮ ﮐﺮدم ‪ ...‬ﺗﻮ اﯾﻨﺠـﺎ‬
‫ﭼﻪ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟‬

‫‪444‬‬

‫‪445‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻧﮕﺎه ﭘﺮﻧﻔﺮت ﻫﺮی ﺑﺮ روی اﺳﻨﯿﭗ ﮐﻪ روی ﺗﺨﺖ رون ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﺛﺎﺑـﺖ ﻣﺎﻧـﺪ ‪ ،‬ﮐـﺎﻣﻼً‬
‫ﻣﺸﺨﺺ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺪﻧﺶ را ﺑﺎ ﺟﺎدوی وﯾﮋه ای ﻃﻠﺴﻢ ﮐﺮده اﻧﺪ ‪ :‬ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ازم ﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ‬
‫ﺑﯿﺎم ﺑﺎﻻ‪ ،‬ﺗﺎ ﺗﻮ زودﺗﺮ ﺑﺮی ﮐﻤﮑﺸﻮن‪.‬‬
‫ﺑﯿﻞ ﺳﺮی ﺗﮑﺎن داد و ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻫﺮی را ﺑﻪ دﺳﺘﺶ داد ‪ :‬ﻣﻮاﻇﺐ اﯾﻦ ﻋﻮﺿﯽ ﺑﺎش ﻫـﺮی‬
‫و ﻫﺮ اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎد از اﯾﻨﺠﺎ ﺑﯿﺮون ﻧﺮو ‪.‬‬
‫–‬

‫ﺗﻮ ﻫﻢ ﻣﻮاﻇﺐ ﺧﻮدت ﺑﺎش ﺑﯿﻞ ‪.‬‬

‫ﺑﯿﻞ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ از اﺗﺎق ﺧﺎرج ﺷﺪ و در را ﺑﺴﺖ ‪ ،‬ﻫﺮی ﺻﺪای دوﯾﺪن ﺑﯿـﻞ را ﺷـﻨﯿﺪ ‪ ،‬ﺑـﺎ‬
‫ﻧﮕﺮاﻧﯽ از ﭘﻨﺠﺮه ﺑﻪ ﺑﯿﺮون ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪.‬ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﺗﻤﺎم ﺗﻼﺷﺸﺎن را ﺑﺮای ورود ﺑﻪ آﻧﺠـﺎ‬
‫ﺑﻪ ﮐﺎر ﻣﯽ ﺑﺴﺘﻨﺪ و ﻣﻄﻤﺌﻨﺎً اﮔﺮ ﺑﻪ زودی ﮐﻤﮏ ﻧﻤﯽ رﺳﯿﺪ وارد ﺧﺎﻧﻪ ﻣﯽ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫–‬

‫ﺧﺐ ﺧﺐ ﺧﺐ‪،‬ﭘﺎﺗﺮ ﺑﺮﮔﺰﯾﺪه ‪ ...‬اوﺿﺎع ﭼﻄﻮره ﭘﺎﺗﺮ ؟‬

‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﺑﺮﮔﺸﺖ و رودرروی اﺳﻨﯿﭗ ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺖ‪ ،‬ﺟﻮاب ﮐﻨﺎﯾﻪ اش را ﺑﺎ ﮐﻨﺎﯾﻪ داد‪:‬‬
‫ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﺮدم ﺷﺎﻫﺰاده‪ ،‬ﺑﻪ اﯾﻦ راﺣﺘﯽ ﮔﺮﻓﺘﺎر ﺑﺸﻪ ‪.‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﻏﺮﺷﯽ ﮐﺮد ‪ :‬ﺣﺎﺿﺮ ﺟﻮاب ﻣﺜﻞ ﻫﻤﯿﺸﻪ‪.‬‬
‫ﺧﺸﻢ ﻫﺮی ﻫﻢ اوج ﮔﺮﻓﺖ‪ :‬ﭘﯿﺸﻨﻬﺎد ﻣﯽ ﮐﻨﻢ دﻫﻨﺘﻮ ﺑﺒﻨﺪی‪ ،‬ﭼﻮن ﻓﻌﻼً اﺳـﺘﺎد ﻣـﻦ ﻧﯿـﺴﺘﯽ‬
‫وﮐﺴﯽ ﻫﻢ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺟﻠﻮی ﻣﻨﻮ ﺑﮕﯿﺮه ﮐﻪ ﺧﻔﺖ ﻧﮑـﻨﻢ اﻟﺒﺘـﻪ اﮔـﺮم ﺑﺎﺷـﻪ ﺑﻌﯿـﺪ ﻣﯿـﺪوﻧﻢ‬
‫ﺟﻠﻮﻣﻮ ﺑﮕﯿﺮه ‪.‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﭘﻮزﺧﻨﺪی زد‪ :‬ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮدم ﺣﻘﯿﻘﺖ رو ﻗﺒﻮل ﮐﺮدی!‬

‫‪445‬‬

‫‪446‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﻏﺮﯾﺪ‪ :‬ﺣﻘﯿﻘﺖ اﯾﻨﻪ ﮐﻪ ازت ﻣﺘﻨﻔﺮم و اﮔﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﭘﺮوﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠـﺪور ﻧﺒـﻮد ﺗـﺮﺟﯿﺢ‬
‫ﻣﯽ دادم ‪ ...‬ﺧﺐ‪ ،‬ﺑﺬار اﯾﻨﻄﻮری ﺑﮕﻢ اﺳﻨﯿﭗ ‪ ،‬اﮔﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اون ﻧﺒﻮد اﻻن زﻧﺪه ﻧﺒﻮدی‪.‬‬
‫ﺑﺮای اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﻧﻔﺮت در ﭼﺸﻤﺎن اﺳﻨﯿﭗ ﺟﺎی ﺧﻮد را ﺑﻪ اﻧﺪوه داد‪ :‬اﮔﻪ ﺑﺨـﺎﻃﺮ آﻟﺒـﻮس‬
‫ﻧﺒﻮد ﻣﻨﻢ ﺗﺮﺟﯿﺢ ﻣﯿﺪادم ﺗﻮ ﻫﻢ ﻣﻮﺿﻮع ﭘﺪرﺧﻮﻧﺪﺗﻮ ﻧﺪوﻧﯽ ﭘﺎﺗﺮ!‬
‫ﺳﺮوﺻﺪای ﺑﯿﺮون ﺣﻮاس ﻫﺮی را ﭘﺮت ﮐﺮد‪ ،‬ﺑـﻪ ﺳـﻤﺖ ﭘﻨﺠـﺮه رﻓـﺖ‪ ،‬ﻇـﺎﻫﺮاً ﯾﮑـﯽ از‬
‫ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪه ﺑﻮد از دﯾﻮار دﻓﺎﻋﯽ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﮕﺬرد‪ ...‬اﻣﺎ ﭼﺎرﻟﯽ ﺑﺎ ﻣﻬﺎرت او را ﺑـﻪ‬
‫ﺑﯿﺮون ﭘﺮﺗﺎب ﮐﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﻫﺮی ﺑﺮﮔﺸﺖ‪ ،‬ﻧﺒﺎﯾﺪ وﻗﺖ را ﺗﻠﻒ ﻣﯽ ﮐﺮد‪.‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪ :‬ﺑﺎﻻﺧﺮه ﭼﻔﺖ ﺷﺪی رو ﯾﺎد ﮔﺮﻓﺘﯽ ؟‬
‫ﻫﺮی ﺳﮑﻮت ﮐﺮد ‪.‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺎ ﻟﺤﻦ ﺧﺎﺻﯽ اداﻣﻪ داد ‪ :‬ﮔﺎﻫﯽ وﻗﺘﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺗﻮ ﭘﺴﺮ ﭘﺎﺗﺮی اﻣﺎ ﻣﺜﻞ ﺑﻠﮏ‬
‫ﻟﺠﺒﺎزی ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻓﺮﯾﺎد زد‪ :‬دﻫﻨﺘﻮ ﺑﺒﻨﺪ و اﺳﻢ ﺳﯿﺮﯾﻮس روﻧﺒﺮ‪.‬‬
‫ اوه آره‪...‬ﺷﻨﯿﺪم ﭼﻘﺪر روش ﺣﺴﺎﺳﯽ! ﮐﺎرت در ﻫﺎﮔﺰﻣﯿﺪ ﻟﺮد ﺳﯿﺎﻫﻮ ﺧﯿﻠﯽ ﻋـﺼﺒﺎﻧﯽ‬‫ﮐﺮده‪ ...‬اون ﺧﯿﻠﯽ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﻪ ‪ ،‬ﺑﺪﺟﻮری اﻓﺮادش رو ﺷﮑﺴﺖ دادی‬
‫ اﮔﻪ ﻻزم ﺑﺎﺷﻪ ﺧﻮدﺷﻢ ﺷﮑﺴﺖ ﻣﯿﺪم‪.‬‬‫اﺳﻨﯿﭗ ﭘﻮزﺧﻨﺪی زد‪ :‬ﻧﭻ ﻧﭻ ﻧﭻ ﭘﺎﺗﺮ‪ ،‬ﺧﯿﻠﯽ ﺑﻪ ﺧﻮدت اﻃﻤﯿﻨﺎن داری ‪ ...‬وﻟﯽ ﭘﺎرﺳﺎل ﮐـﻪ‬
‫ﭼﻨﮕﯽ ﺑﻪ دل ﻧﻤﯽ زدی‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻏﺮﯾﺪ‪ :‬اﻻن اﮔﻪ ﺑﺨﻮام ﻣﯿﺘﻮﻧﻢ ﻫﻤﻮﻧﺠﺎ ﭘﻮدرت ﮐﻨﻢ‪.‬‬
‫‪446‬‬

‫‪447‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﭘﻮزﺧﻨﺪ اﺳﻨﯿﭗ ﮔﺴﺘﺮش ﯾﺎﻓﺖ‪ :‬ﺑﻬﺘﺮه اﻧﺮژﯾﺘﻮ ﺑﺮای ﺑﯿﺮوﻧﯽ ﻫﺎ ﻧﮕـﻪ داری ‪ .‬ﺣـﺎﻻ ﮔـﻮش‬
‫ﮐﻦ وﻗﺖ ﻧﺪارﯾﻢ‪ ....‬ﻟﺮد ﺳﯿﺎه ﻧﻤﯽ ذاره ﻫﻤﻪ اﻓﺮادش از ﻧﻘﺸﻪ ﻫﺎش ﺑﺎﺧﺒﺮ ﺑﺸﻦ اون روﺷﯽ‬
‫ﺑﺮای ورود ﺑﻪ ﻗﻠﻌﻪ ﭘﯿﺪا ﮐﺮده‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﺗﻨﺪی ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻗﻀﯿﻪ ﺟﺎدوی ﻫﺎﻟﺮﻣﺎن رو ﻣﯿﺪوﻧﻢ ‪.‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ آﺷﮑﺎرا ﯾﮑﻪ ﺧﻮرد ‪ ,‬ﻫﺮی ﮐﺎﻣﻞ ﮐﺮد‪ :‬ﺗﺎ ﭼﻨﺪ روز دﯾﮕـﻪ راﻫـﺸﻮ ﻣـﯽ ﺑﯿﻨـﺪﯾﻢ ‪...‬‬
‫زﯾﺎد ﺳﺨﺖ ﻧﯿﺴﺖ‪.‬‬
‫ ﺧﻮﺑﻪ ‪ ..‬اﻗﺮار ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﻏﺎﻓﻠﮕﯿﺮ ﺷﺪم ‪ .‬ﻓﻘﻂ اﻣﯿـﺪوارم ﺑـﺪوﻧﯽ ﮐـﻪ ﯾﮑـﯽ از اون اﺷـﯿﺎ‬‫ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎزه‬
‫ ﺣﺪس ﻣﯿﺰدم وﻟﯽ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﻧﺒﻮدم‬‫– ﺣﺎﻻ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎش‪ ،‬ﺧﺐ‪ ،‬ﻣﺴﺌﻠﻪ ﺑﻌﺪی ﻗﻀﯿﻪ ﺑﻠﮑﻪ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ دودﻟﯽ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻣﯿﮕﻪ اون ﻣﺮده‪ ...‬وﻗﺘﯽ اﻓﺘﺎد ﺗﻮ ﻃﺎق ﻣﻦ ﺣﺲ ﮐﺮدم‪...‬‬
‫– دﺳﺘﺎﻣﻮ ﺑﺎز ﮐﻦ ﭘﺎﺗﺮ‬
‫ ﭼﯽ!‬‫ ﮔﻔﺘﻢ ﺑﺎزم ﮐﻦ‬‫ﻫﺮی دﺳﺘﻬﺎی اﺳﻨﯿﭗ را ﺑﺎز ﮐﺮد و ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اﺳﻨﯿﭗ را ﺑﻪ دﺳﺘﺶ داد ‪.‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻣﻦ ﻋﺎدت ﻧﺪارم ﺑﻪ ﯾﻪ ﭘﺎﺗﺮ ﺑﺪﻫﮑﺎر ﺑﻤﻮﻧﻢ‪ ،‬ﺗﻮ ﭼﻨﺪ روز ﭘﯿﺶ ﻣﻨـﻮ ﻧﺠـﺎت‬
‫دادی ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﺟﺒﺮان ﮐﻨﻢ ‪ .‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﺗﻮ ﺑﯿﺎر ﺑﺎﻻ ﭘﺎﺗﺮ‬
‫– ﭼﯽ؟‬
‫‪447‬‬

‫‪448‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ ﺑﯿﺎرش ﺑﺎﻻ و ﺑﮕﯿﺮش ﻃﺮف ﻣﻦ ‪.‬‬‫ﻫﺮی اﻃﺎﻋﺖ ﮐﺮد‬
‫–‬

‫ﺧﻮﺑﻪ ﺣﺎﻻ اﮔﻪ ﯾﺎد ﮔﺮﻓﺘﯽ ﮐـﻪ ﭼﻄـﻮری ﺑـﺎ دﻫـﻦ ﺑـﺴﺘﻪ ﺟـﺎدو ﮐﻨـﯽ وردش اﯾﻨـﻪ‬

‫‪:‬دوروﮐﺎرﮔﺎ‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﺑﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪ ،‬اﯾﻦ آن اﺳﻨﯿﭙﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻧﺒﻮد‪ .‬اﺳﻨﯿﭗ ﻫﻤﯿﺸﮕﯽ‬
‫ﺟﻠﻮی ﻫﺮی ﻧﻤﯽ اﯾﺴﺘﺎد ﺗﺎ ﻫﺮی او را ﺟﺎدو ﮐﻨﺪ‪ :‬ورد ﻋﮑـﺴﺶ ﻣﯿـﺸﻪ ﺗﺎداﮐﺎرﮔـﺎ ﺣـﺎﻻ‬
‫اﻣﺘﺤﺎن ﮐﻦ ﭘﺎﺗﺮ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺣﺮﮐﺘﯽ داد ﻃﻠﺴﻢ ﺳﺒﺰ رﻧﮕﯽ را ﺑﻪ ﻃﺮف اﺳﻨﯿﭗ ﻓﺮﺳﺘﺎد ﻃﻠـﺴﻢ‬
‫ﺑﻪ ﺳﯿﻨﻪ او ﺧﻮرد و اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻪ ﻋﻘﺐ ﭘﺮﺗﺎب ﺷﺪ درﺳﺖ ﻣﺜﻞ ﻟﺤﻈﻪ اﻓﺘﺎدن ﺳﯿﺮﯾﻮس‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻣﺒﻬﻮت زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪ :‬ﻣﺎﺗﺎداﮐﺎرﮔﺎ‬
‫_ﺑﺪ ﻧﺒﻮد ﭘﺎﺗﺮ ‪ ،‬ﺣﺎﻻ دوﺑﺎره ﺳﻌﯽ ﮐﻦ‪.‬‬
‫ﻫﺮی دوﺑﺎره ﺑﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮد اﻣﺎ اﯾﻨﺒﺎر اﺳﻨﯿﭗ ﻓﺮﯾﺎد زد‪ :‬داﻧﻤﺎورا‬
‫ﺳﭙﺮی از ﻧﻮر ﺟﻠﻮی ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺮی را ﮔﺮﻓﺖ‬
‫‪ ،‬اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺎ ﭘﻮزﺧﻨﺪی ﮔﻔﺖ‪ :‬اﮔﻪ ﭘﺪرﺧﻮﻧﺪت ﻋﺮﺿﻪ داﺷﺖ ﺑﺎﯾﺪ اﯾﻨﻄﻮری دﻓﺎع ﻣﯿﮑﺮد‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻫﻨﻮز ﺷﮏ زده ﺑﻮد ‪ ،‬از ﭘﻨﺠﺮه ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺑﻠﻮاﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﯿﺮون ﺧﺎﻧﻪ وﯾﺰﻟـﯽ ﻫـﺎ ﺑـﻮد‬
‫ﮐﺮد‪ .‬ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﮐﯿﻨﮕﺰﻟﯽ‪ ،‬ﻣﻮدی و ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ دﯾﮕﺮ را ﺑﺒﯿﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﮐﻤـﮏ آﻧﻬـﺎ آﻣـﺪه‬
‫ﺑﻮدﻧﺪ ‪ .‬ﻧﺎﺧﻮدآﮔﺎه ﺑﻪ ﻃﺮف اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺮﮔﺸﺖ ‪ :‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮی ﻋﺠﻠﻪ ﮐﻦ ‪.‬‬
‫_ﭼﯽ ؟‬
‫‪448‬‬

‫‪449‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_ﺑﯿﻬﻮﺷﻢ ﮐﻦ ‪ ،‬ﭼﻪ ﻣﯽ دوﻧﻢ ﯾﻪ ﺟﻮری زﺧﻤﯿﻢ ﮐﻦ ﮐﻪ ﺑﻘﯿـﻪ ﺷـﮏ ﻧﮑـﻨﻦ ‪ ...‬اﺣـﺴﺎس‬
‫ﺣﻤﺎﻗﺖ ﻣﯽ ﮐﺮد اﻣﺎ ﭼﺎره ای ﻧﺪاﺷﺖ ‪.‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ آﺷﮑﺎرا ﺟﺎ ﺧﻮرده ﺑﻮد ‪ :‬ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﺮدم ﺗﻮ ﺑﻬﻢ اﯾﻦ ﭘﯿﺸﻨﻬﺎد رو ﺑﺪی!‬
‫ﺟﻮاب ﻫﺮی آﻣﺎده ﺑﻮد ‪:‬ﻣﻦ ﯾﮏ دﻗﯿﻘﻪ ﭘﯿﺶ ﺗﻮ را ﻃﻠﺴﻢ ﮐﺮدم ‪ .‬اﯾﻦ ﺑﻪ اون در‪ .‬ﺿـﻤﻨﺎً‬
‫ﺑﺮای ﻗﻀﯿﻪ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﻬﺖ ﺑﺪﻫﮑﺎرم ‪ ،‬ﻣﻨﻢ دوﺳﺖ ﻧﺪارم ﺑﻪ ﺗﻮ دﯾﻨﯽ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ ‪ .‬ﺣـﺎﻻ‬
‫ﻋﺠﻠﻪ ﮐﻦ ‪ ,‬از در ﭘﺸﺘﯽ ﺑﺮو ﺑﯿﺮون ﯾﻪ ﺟﻮری ﺑﺮو ﮐﻪ ﮐﺴﯽ ﻧﺒﯿﻨﺪت‪.‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻫﺮی ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﻔـﺖ ‪ :‬ﻣﻤﮑﻨـﻪ ﯾـﻪ ﮐـﻢ درد داﺷـﺘﻪ‬
‫ﺑﺎﺷﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد ‪ :‬ﻋﺠﻠﻪ ﮐﻦ ‪ ،‬اﻻن ﻣﯿﺎن ﺑﺎﻻ‪.‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد ‪ :‬ﮐﺎﻧﺪوراﺳﯿﻤﺒﺎرو‬
‫ﻫﺮی از درد ﻓﺮﯾﺎد زد ﭼﻨﺪ زﺧﻢ ﻋﻤﯿﻖ روی ﺑﺪﻧﺶ اﯾﺠﺎد ﺷﺪ ‪ ،‬ﺑﺪﻧﺶ ﺳﺒﮏ ﺷـﺪ و روی‬
‫زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد آرام زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد ‪ :‬ﺣﺎﻻ ﺑﯽ ﺣﺴﺎب ﺷﺪﯾﻢ ‪.‬‬
‫***************************************‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺑﺪن ﺧﻮن آﻟﻮد روی زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد از ﺷﺪت درد ﻓﻠﺞ ﺷـﺪه ﺑـﻮد ‪ .‬ﭼﻨـﺪ دﻗﯿﻘـﻪ‬
‫ﺻﺒﺮ ﮐﺮد ﺗﺎ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺷﻮد ﮐﻪ اﺳﻨﯿﭗ از آﻧﺠﺎ دور ﺷﺪه ‪.‬‬
‫زﯾﺮ ﻟﺐ ﻏﺮ زد ‪ :‬ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﺴﺖ ﯾﻪ ﻃﻠﺴﻢ ﮐﻢ درد ﭘﯿﺪا ﮐﻨﻪ ؟‬
‫اﻣﺎ ﺧﻮدش ﺑﻪ ﺧﻮدش ﺟﻮاب داد ‪ :‬اﯾﻨﻄﻮری ﻃﺒﯿﻌﯽ ﺗﺮه ‪.‬‬

‫‪449‬‬

‫‪450‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺑﻪ زﺣﻤﺖ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﺧﺰﯾﺪ و ﺑﺎ ﺳﺨﺘﯽ ﺧﻮد را از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﭘـﺎﯾﯿﻦ ﮐـﺸﯿﺪ‪ .‬روی ﭘﻠـﻪ‬
‫ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد اﺛﺮ ﺧﻮن ﺑﺮ ﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﮐـﺸﺎن ﮐـﺸﺎن ﺧـﻮدش را ﺑـﻪ‬
‫ﻃﺒﻘﻪ ی دوم رﺳﺎﻧﺪ ‪ .‬از داﺧﻞ آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺻﺪای ﻣﺒﺎرزه ی ﺧﺎﻧﻮاده ی وﯾﺰﻟﯽ را ﻣﯽ ﺷﻨﯿﺪ‬
‫‪ .‬ﻃﻠﺴﻢ اﺳﻨﯿﭗ ﺳﺴﺖ و ﺿﻌﯿﻔﺶ ﮐﺮده ﺑﻮد روی ﭘﺎﮔﺮد ﭘﻠﻪ ﻫـﺎ ﻧﺸـﺴﺖ و ﻧﻔـﺲ زﻧـﺎن‬
‫ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺴﺖ ‪.‬‬
‫ﺻﺪای آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ ﺑﮕﻮﺷﺶ رﺳﯿﺪ ‪ :‬دارن در ﻣﯿﺮن‪ ،‬ﺑﯿﻞ‪ ،‬ﺑﺮو ﯾﻪ ﺳﺮ ﺑﻪ ﻫﺮی ﺑـﺰن ﺑﺒـﯿﻦ‬
‫ﭼﺮا داد ﻣﯿﺰده؟‬
‫ﺑﯿﻞ از آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺑﯿﺮون دوﯾﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﻣﺤﺾ رﺳﯿﺪن ﺑﻪ ﭘﺎﮔﺮد ﻃﺒﻘﻪ ی اول‪ ،‬ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﻣـﺎت‬
‫و ﻣﺘﺤﯿﺮ ﺑﻪ ﻫﺮی ﺧﯿﺮه ﺷﺪ ‪ :‬ﺧﺪای ﻣﻦ ‪ ...‬ﻫﺮی ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ ؟‬
‫ﺑﻌﺪ ﺻﺪاﯾﺶ را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد ‪ :‬ﭼﺎرﻟﯽ ‪ ...‬ﭼﺎرﻟﯽ ‪...‬‬
‫ﭼﺎرﻟﯽ دوان دوان ﺑﺎﻻ آﻣﺪ ‪ :‬ﭼﯿﺰی ﺷﺪه ﺑﯿﻞ ؟‬
‫ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﺎ ﭼﺸﻤﻬﺎی ﮔﺮد ﺷﺪه ﺑﻪ ﻫﺮی و ﭘﻠﻪ ﻫﺎی ﺧﻮن آﻟـﻮد ﻧﮕـﺎه ﮐـﺮد و ﺳـﺮاﻧﺠﺎم‬
‫وﻗﺘﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﺪ ﻫﺮی ﺻﺪاﯾﺶ را ﺷﻨﯿﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﺮاس ﻓﺮﯾﺎد زد ‪:‬ﻫﺮی ! ﭼﯽ ﺷﺪه‬
‫؟‬
‫ﻫﺮی از درد ﻧﺎﻟﻪ ای ﮐﺮد و ﻫﻤﯿﻦ ﺻﺤﻨﻪ ﺳﺎزی اش را ﮐﺎﻣﻞ ﮐﺮد ‪ :‬اون ﯾﻪ ﮐـﺎر ﻋﺠﯿﺒـﯽ‬
‫ﮐﺮد‪ ،‬ﻧﻔﻬﻤﯿﺪم ﭼﻄﻮری ‪ ...‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻧﺪاﺷﺖ و ‪ ...‬ﻣﻌﺬرت ﻣﯿﺨﺎم ‪ ...‬ﻏﺎﻓﻠﮕﯿﺮم ﮐﺮد ‪...‬‬

‫‪450‬‬

‫‪451‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﭼﺎرﻟﯽ ﺳﺮ ﻫﺮی را در آﻏﻮش ﮔﺮﻓﺖ ‪ :‬ﻣﻬﻢ ﻧﯿﺴﺖ ‪ ...‬ﻣﻬﻢ ﻧﯿﺴﺖ ‪ ...‬ﻫﺮی ‪ ...‬ﺑﯿﻞ ﯾﻪ ﭘﯿﻐﺎم‬
‫ﺑﺮای ﺧﺎﻧﻢ ﭘﺎﻣﻔﺮی ﺑﻔﺮﺳﺖ‪ ،‬ﺑﻪ ﻣﻮدی و رﯾﻤﻮس ﻫﻢ ﺧﺒﺮ ﺑﺪه‪ ،‬ﻣﻦ ﻫﺮی رو ﻣﯽ ﺑﺮم ﺑﺎﻻ ‪...‬‬
‫ﺧﺪا ﺑﻬﺶ رﺣﻢ ﮐﺮده‪ ...‬وای ﭼﻪ ﺟﻮری ﺑﻪ ﻣﺎﻣﺎن ﺑﮕﯿﻢ ؟‬
‫**************************************‬
‫ﺑﯿﺴﺖ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺧﺎﻧﻢ ﭘﺎﻣﻔﺮی ﻣﺸﻐﻮل ﻣﺪاوای ﻫﺮی ﺑﻮد‪ ،‬ﺧﺎﻧﻢ و آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ‪،‬‬
‫ﺑﯿﻞ و ﭼﺎرﻟﯽ‪ ،‬ﻣﻮدی و ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﮕﺮان و ﻋﺼﺒﯽ اﻧﺘﻈﺎر ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪﻧﺪ ‪.‬‬
‫ﻣﻮدی ﻏﺮﯾﺪ ‪:‬اﯾﻦ ﻓﮑﺮ اﺣﻤﻘﺎﻧﻪ ﻣﺎل ﮐﯽ ﺑﻮد؟ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﻫﺮی رو ﺑﺎ اون ﺗﻨﻬﺎ ﻣﯿﺬاﺷﺘﯿﻦ‬
‫ﭼﺎرﻟﯽ اﻋﺘﺮاض ﮐﺮد ‪ :‬دﺳﺖ و ﭘﺎش ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﻣﺎ ﻫﻢ وﺳﻂ ﺣﻤﻠﻪ ی ﻣﺮگ ﺧﻮارﻫﺎ ﮔﯿﺮ‬
‫اﻓﺘﺎده ﺑﻮدﯾﻢ‪ ،‬اوﻧﺎ دو ﺑﺮاﺑﺮ ﻣﺎ ﺑﻮدن‪ ،‬ﻫﺮی ﻫﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﯿـﺎد ﮐﻤـﮏ‪ ،‬از ﻧﻈـﺮ ﺗـﻮ ﭼـﻪ‬
‫ﺟﻮری ﺑﺎﯾﺪ ﻫﺮی رو از دردﺳﺮ دور ﻣﯽ ﮐﺮدﯾﻢ ؟‬
‫ﺑﻌﺪ رو ﺑﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﮐﻪ از ﻟﺤﻈﻪ ی رﺳﯿﺪﻧﺶ داﺷﺖ ﻗﺪم ﻣﯽ زد ﮐﺮد ‪ :‬رﯾﻤﻮس‪ ،‬ﻣﯿـﺸﻪ ﯾـﻪ‬
‫دﻗﯿﻘﻪ آروم ﺑﮕﯿﺮی ؟ داری ﮐﻼﻓﻢ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﺣﺮص زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد ‪ :‬اﮔﻪ ﺑﻼﯾﯽ ﺳﺮ ﻫﺮی ﺑﯿﺎد ﺧﻮدم اﺳﻨﯿﭗ رو ﻣـﯽ ﮐـﺸﻢ ﻗـﺴﻢ‬
‫ﻣﯽ ﺧﻮرم ‪....‬‬
‫آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ دﺳﺘﯽ روی ﺷﺎﻧﻪ ی او ﮔﺬاﺷﺖ ‪ :‬آروم ﺑﺎش رﯾﻤﻮس ﻫﺮی ﺣﺎﻟﺶ ﺧﻮﺑﻪ ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ دﺳﺘﺶ را ﻻی ﻣﻮﻫﺎﯾﺶ ﺑﺮد ‪ :‬ﻣﻄﻤﺌﻨﯽ ﺣﺎﻟﺶ ﺧﻮﺑﻪ ؟ ﭘﺲ اون ﻫﻤﻪ ﺧـﻮن رو ﭘﻠـﻪ‬
‫ﻫﺎ ﭼﯿﻪ؟‬
‫ﺑﯿﻞ ﺗﺄﮐﯿﺪ ﮐﺮد ‪ :‬ﺣﺎﻟﺶ ﺧﻮب ﻣﯿﺸﻪ ‪...‬‬
‫‪451‬‬

‫‪452‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ ﺳﺆال ﺑﻌﺪی را ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪ :‬آﺧﻪ اﺳﻨﯿﭗ از ﮐﺠﺎ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ آورده ؟ ﭼـﻪ ﺟـﻮری‬
‫ﺧﻮدﺷﻮ ﺑﺎز ﮐﺮده ؟‬
‫_ﻫﺮی ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻧﺪاﺷـﺘﻪ ‪ ...‬از ﻃﻠـﺴﻤﻬﺎی ﺑـﺪون ﭼﻮﺑﺪﺳـﺘﯽ اﺳـﺘﻔﺎده ﮐـﺮده‪،‬‬
‫اﻟﺴﺘﻮر اون ﺗﻮ ﭼﻪ ﺧﺒﺮه ؟‬
‫ﭼﺸﻢ ﺷﯿﺸﻪ ای ﻣﻮدی ﺑﻪ اﺗﺎﻗﯽ ﺧﯿﺮه ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﺮی و ﺧﺎﻧﻢ ﭘﺎﻣﻔﺮی در آن ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬در‬
‫ﻫﻤﺎن ﺣﺎل ﭼﺸﻢ ﺳﺎﻟﻤﺶ ﭘﻠﮑﯽ زد ‪ :‬رﯾﻤﻮس ﺗﻮ ﻣﯽ ﮔﻔﺘﯽ ﻫﺮی اوﻧﻘﺪر آﻣـﺎده ﺷـﺪه ﮐـﻪ‬
‫اﺳﻨﯿﭗ رو ﺷﮑﺴﺖ ﺑﺪه‪ ،‬ﭘﺲ ﭼﻄﻮری‪ ...‬؟‬
‫_ ﺣﺘﻤﺎً ﻏﺎﻓﻠﮕﯿﺮ ﺷﺪه‪ ،‬آﺧﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻧﺪاﺷﺘﻪ ‪...‬‬
‫ﺑﯿﻞ در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﺷﺎﻧﻪ ﻫﺎی ﻣﺎدرش را ﻣﯽ ﻣﺎﻟﯿﺪ و ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ را آرام ﮐﻨﺪ‬
‫ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﻣﻦ ﻣﻮﻧﺪم اﺳﻨﯿﭗ ﭼﻄﻮری ﻫﺮی رو زﻧﺪه ﮔﺬاﺷﺘﻪ ؟ ﻣﯿﺘﻮﻧـﺴﺖ ﺑﺒـﺮﺗﺶ ﯾـﺎ ﺣﺘـﯽ‬
‫ﺑﺪﺗﺮ‪ ،‬ﺑﮑﺸﺪش ‪.‬‬
‫ﻫﻖ ﻫﻖ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ اوج ﮔﺮﻓﺖ ‪.‬‬
‫ﭼﺎرﻟﯽ ﭘﺮﺧﺎش ﮐﻨﺎن ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﺑﺲ ﮐﻦ ﺑﯿﻞ‪ ،‬ﻧﻤﯽ ﺑﯿﻨﯽ ﺣﺎل ﻣﺎﻣﺎن ﺑﺪه ‪.‬‬
‫درﺳﺖ در ﻫﻤﯿﻦ وﻗﺖ در اﺗﺎق ﺑﺎز ﺷﺪ و ﺧﺎﻧﻢ ﭘﺎﻣﻔﺮی ﺑﯿﺮون آﻣﺪ‪ ،‬ﻫﺮ ﺷـﺶ ﻧﻔـﺮ از ﺟـﺎ‬
‫ﭘﺮﯾﺪﻧﺪ ‪ :‬ﭘﺎﭘﯽ ؟‬
‫_ﺣﺎﻟﺶ ﭼﻄﻮره ؟‬
‫_ ﭼﯿﺰی ﻧﯿﺴﺖ‪ ،‬ﺣﺎﻟﺶ ﺧﻮﺑﻪ ‪.‬‬

‫‪452‬‬

‫‪453‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺑﻌﺪ ﺑﺮای راﺣﺖ ﮐﺮدن ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﻟﺒﺨﻨﺪی زد ‪ :‬ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﺳﺎﺑﻘﻪ ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﻫﯿﭻ ﺑﭽﻪ ای ﺗﻮ ﯾﻪ‬
‫ﺳﺎل اﯾﻨﻘﺪر ﺳﺮ از درﻣﺎﻧﮕﺎه در ﺑﯿﺎره‪ ،‬اﮔﻪ ﻫﻤﯿﻨﻄﻮر ﭘﯿﺶ ﺑﺮه رﮐﻮرد ﻣﯽ زﻧﻪ ‪.‬‬
‫ﺑﯿﻞ ﮐﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﻨﻈﻮر او ﺷﺪه ﺑﻮد ﭘﺮﺳﯿﺪ‪::‬رﮐﻮرد ﻗﺒﻠﯽ ﻣﺎل ﮐﯿﻪ ؟‬
‫اﯾﻨﺒﺎر ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺟﻮاب داد ‪ :‬ﺳﯿﺮﯾﻮس ‪ ...‬اﮔﻪ اﺷﺘﺒﺎه ﻧﮑﺮده ﺑﺎﺷﻢ ﺑﺎ اﺧﺘﻼف دو دﻓﻌﻪ ﺟﯿﻤﺰ رو‬
‫ﺷﮑﺴﺖ داد‪ ،‬ﺑﺲ ﮐﻦ ﻣﺎﻟﯽ‪ ،‬وﻗﺘﯽ ﭘﺎﭘﯽ ﻣﯿﮕﻪ ﺣﺎﻟﺶ ﺧﻮﺑﻪ‪ ،‬ﯾﻌﻨﯽ ﺧﻮﺑﻪ دﯾﮕﻪ ‪.‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﻧﺎﻟﯿﺪ‪:‬وﻟﯽ ﮐﻠﯽ ﺧﻮن ازش رﻓﺘﻪ ‪ ...‬ﭘﺎﭘﯽ ﻣﻄﻤﺌﻨﯽ ﮐﻪ ‪...‬‬
‫ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺧﺎﻧﻢ ﭘﺎﻣﻔﺮی ﺑﺎرزﺗﺮ ﺷﺪ ‪ :‬ﻣﺎﻟﯽ‪ ،‬اﮔﻪ ﻓﺮدا اول ﺗﻌﻄﯿﻼت ﻧﺒـﻮد‪ ،‬ﻫـﺮی ﻫﻤـﯿﻦ ﻓـﺮدا‬
‫ﻣﯿﺘﻮﻧﺴﺖ ﺑﺮﮔﺮده ﺑﻪ ﻗﻠﻌﻪ‪،‬ﺧﯿﻠﯽ ﺷﺎﻧﺲ آورده اﺳﻨﯿﭗ ﻣﯿﺘﻮﻧﺴﺖ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺪﺗﺮ از اﯾﻦ ﺑﻬـﺶ‬
‫ﺻﺪﻣﻪ ﺑﺰﻧﻪ ‪.‬‬
‫***************************************‬
‫اﻧﻌﮑﺎس ﻧﻮر ﺧﻮرﺷﯿﺪ در اوﻟﯿﻦ ﺑﺮف ﺳﺎل ﻫﺮی را ﺑﯿﺪار ﮐﺮد‪ ،‬ﮐﺶ و ﻗﻮﺳﯽ ﺑـﻪ ﺧـﻮدش‬
‫داد ﭘﺘﻮ را ﮐﻨﺎر زد و آﻫﺴﺘﻪ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ‪ .‬ﻋﯿﻨﮑﺶ را ﺑﻪ ﭼـﺸﻢ زد‪ ،‬اﺗـﺎق رون در ﺳـﮑﻮت‬
‫ﻓﺮو رﻓﺘﻪ ﯾﻮد‪ ،‬ﺗﺎزه وﻗﺘﯽ ﮐﻪ از ﺳﺮﻣﺎ ﻟﺮزﯾﺪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ ﻟﺒﺎس ﺑﻪ ﺗﻦ ﻧﺪارد‪ ،‬ﺑﺠﺎی آن‬
‫ﭘﻤﺎد ﻏﻠﯿﻆ ﺳﺒﺰ رﻧﮓ ﻣﺎدام ﭘﺎﻣﻔﺮی روی زﺧﻤﻬﺎﯾﺶ را ﭘﻮﺷﺎﻧﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﻪ ﺳﺮاغ ﮐﻤﺪ رﻓﺖ‬
‫و ژاﮐﺖ و ﺷﻠﻮارش را ﭘﻮﺷﯿﺪ ‪.‬‬
‫ﻓﮑﺮش روی اﺗﻔﺎﻗﺎت روز ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻣﯽ ﭼﺮﺧﯿﺪ ‪ :‬او اﺳﻨﯿﭗ را ﻓﺮاری داده ﺑﻮد ‪ ......‬ﺗﺼﻮر‬
‫ﻋﮑﺲ اﻟﻌﻤﻞ اﻋﻀﺎی ﻣﺤﻔﻞ و ﺑﻪ ﺧﺼﻮص ﻣﻮدی و ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻋﺬاﺑﺶ ﻣﯿـﺪاد‪ .‬ﺑـﺎ اﯾـﻦ ﺣـﺎل‬
‫ﭼﺎره ای ﻧﺪاﺷﺖ ﻣﺠﺒﻮر ﺑﻮد ﺑﺎ دﯾﮕﺮان روﺑﺮو ﺷﻮد!‬
‫‪453‬‬

‫‪454‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﭘﺎﯾﯿﻦ رﻓﺖ و وارد آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺷﺪ ‪ .‬ﺧﺎﻧﻮاده وﯾﺰﻟﯽ ﺑـﻪ ﻫﻤـﺮاه ﻣـﻮدی ﺳـﺮ ﻣﯿـﺰ‬
‫ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫رون ﺑﺎ دﯾﺪن ﻫﺮی ﻟﺒﺨﻨﺪی زد ‪ :‬ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻢ ﮐﻪ ﺳﺮت ﻫﻨﻮز رو ﮔﺮدﻧﺘﻪ ‪.‬‬
‫ـ رون ﺗﻮ اﯾﻨﺠﺎ ﭼﯿﮑﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ؟ ﺑﺎﯾﺪ ﺷﺐ ﻣﯽ رﺳﯿﺪﯾﻦ ‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻟﺒﺨﻨﺪی زد ‪ :‬آره اﻣﺎ اﺻﺮار ﮐﺮدﯾﻢ ﺑﯿﺎﯾﻢ ﭘﯿﺶ ﺗﻮ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎﻟﻢ ﻗﺒﻮل ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﻓﺮد ﺧﻮدش را روی ﺻﻨﺪﻟﯽ اﻧﺪاﺧﺖ ‪ :‬ﻫﯿﭻ ﺟﺎ ﺧﻮﻧﻪ ﻧﻤﯽ ﺷﻪ ‪.‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ از ﺟﺎ ﭘﺮﯾﺪ ‪ :‬ﺧﺐ اول ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ‪ ،‬ﺑﻌﺪم ﮐﺎر‪ ،‬ﻧﺎﺳﻼﻣﺘﯽ ﻓﺮدا ﮐﺮﯾﺴﻤـﺴﻪ‪ ،‬ﻫـﺮی‬
‫ﺗﻮ ﻫﻢ ﺑﻬﺘﺮه ﺑﺮی اﺳﺘﺮاﺣﺖ ﮐﻨﯽ ‪ .‬آرﺗﻮر اﯾﻦ ﺑﻮﻗﻠﻤﻮن ﺧﯿﻠﯽ ﮐﻮﭼﯿﮑﻪ ‪.‬‬
‫آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﻣﺘﺄﺳﻔﻢ ﻣﺎﻟﯽ وﻟﯽ ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﻣﯽ دوﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﻮدﺟﻪ ی آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ ﮐﻢ ﺑﻮده ‪.‬ﺑﺎ وﺟـﻮد ارﺗﻘـﺎء ﺷـﻐﻠﯽ ﻫﻨـﻮزﻫﻢ‬
‫ﺣﻘﻮق آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ ﮐﻔﺎف ﺧﺮج ﺧﺎﻧﻮاده ی ﭘﺮ ﺟﻤﻌﯿﺘﺶ را ﻧﻤﯿﺪاد‪.‬‬
‫ﺧــﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟــﯽ ﺣــﺮف رو ﻋــﻮض ﮐــﺮد‪:‬ﺑﺎﯾــﺪ دﯾﻮارﻫــﺎ رو ﺑــﺸﻮرﯾﻢ و ﺑﺎﻏﭽــﻪ رو ﻫــﺮس‬
‫ﮐﻨﯿﻢ‪....‬ﺟﻨﻬﺎی ﺧﺎﮐﯽ ﺑﺎزم زﯾﺎد ﺷﺪن‪ ...‬اول ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ﺑﻌﺪ ﮐﺎر‪........‬‬
‫ﺟﺮج ﻏﺮ زد ‪ :‬ﺑﺎﯾﺪ ﻣﺪرﺳﻪ ﻣﯽ ﻣﻮﻧﺪم ‪.‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﭼﺸﻢ ﻏﺮه ای رﻓﺖ ‪ :‬ﺑﺲ ﮐﻦ ﺟﺮج‪ .‬ﻫـﺮی ﻋﺰﯾـﺰم ﭼـﺮا واﯾـﺴﺘﺎدی‪ ،‬ﺑـﻪ ﯾـﻪ‬
‫ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ی اﺳﺎﺳﯽ اﺣﺘﯿﺎج داری ‪.‬‬
‫ﭼﺎرﻟﯽ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ‪:‬ﺣﻖ ﺑﺎ ﻣﺎﻣﺎﻧﻪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﻪ ﻧﻈﺮم ﺑﻬﺘﺮه ﺷﻤﺎ ﺑﺸﯿﻨﯿﻦ ﻣﺎﻣﺎن‪ ،‬ﺻـﺒﺤﺎﻧﻪ ی اﻣـﺮوز‬
‫ﺑﺎ ﻣﻦ و ﺑﯿﻞ ‪...‬ﺑﻌﺪاز ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ﻫﻢ ﻣﯿﺮم دﻧﺒﺎل ﭘﺮﺳﯽ‬
‫‪454‬‬

‫‪455‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬اوه ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ ﭼﺎرﻟﯽ‬
‫ﺑﯿﻞ ﻫﻢ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ‪ :‬ﺑﺎﺷﻪ ‪،‬‬
‫و ﺑﻪ زور ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ را ﻧﺸﺎﻧﺪ ‪ .‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﺮداﺷﺖ و ﺑﺮای ﮐﻤﮏ ﺑﻪ ﭼﺎرﻟﯽ ﮐﻪ‬
‫ﻣﺸﻐﻮل درﺳﺖ ﮐﺮدن ﺗﺨﻢ ﻣﺮغ ﺑﻮد ﺑﻪ ﺳﺮاغ ژاﻣﺒﻮﻧﻬﺎ رﻓﺖ ‪.‬‬
‫رون زﯾﺮ ﻟﺐ ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪ :‬ﭼﻪ ﺧﺒﺮ ؟‬
‫ـ ﺧﺒﺮ زﯾﺎدی ﻧﺒﻮد ﺷﻤﺎ ﭼﯽ ؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺧﻨﺪﯾﺪ ‪ :‬ﯾﻪ ﺧﺒﺮ ﺧﻮب‪ ،‬ﺑﯿﺎ ﺑﺮﯾﻢ ﺑﺎﻻ ﺗﺎ ﺑﻬﺖ ﺑﮕﻢ ‪.‬‬
‫ﻫﺮ ﺳﻪ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪﻧﺪ و ﺑﺪون ﺟﻠﺐ ﺗﻮﺟﻪ دﯾﮕﺮان ﺑﻪ ﻃﺮف ﭘﻠﻪ ﻫﺎ رﻓﺘﻨـﺪ ‪ .‬ﭼﻨـﺪ دﻗﯿﻘـﻪ ﺑﻌـﺪ‬
‫ﻫﺮی اﺗﻔﺎﻗﺎت روز ﻗﺒﻞ را ﺑﺮای آن دو ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﺮده ﺑﻮد و ﺣﺎﻻ ﻧﻮﺑﺖ آﻧﻬﺎ ﺑﻮد ﺗـﺎ اﺧﺒـﺎر‬
‫ﺧﻮد را ﺑﻪ ﻫﺮی اﻃﻼع ﺑﺪﻫﻨﺪ ‪.‬‬
‫رون ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﺑﺎورت ﻧﻤﯽ ﺷﻪ ﻫﺮی‪ ،‬ﯾﻪ ﺷﺒﻪ ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪﯾﻢ ﺳﻪ ﺗﺎ از ﮔﻮﯾﻬـﺎ رو‬
‫ﭘﯿﺪا ﮐﻨﯿﻢ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی از ﺟﺎ ﭘﺮﯾﺪ ‪ :‬واﻗﻌﺎً ‪.‬‬
‫ـ آره‪ ،‬ﯾﮑﯽ ﺷﻮ ﻧﻮﯾﻞ ﭘﯿﺪا ﮐﺮد‪ ،‬ﯾﮑﯽ رو ﻫﻢ ﭘﺮوﺗﯽ‪ ،‬ﺳـﻮﻣﯽ رو ﻫﺮﻣﯿـﻮن ﺑـﺎ اﺳـﺘﻔﺎده از‬
‫ﻧﻤﻮدار رﯾﺎﺿﯿﺎت ﺟﺎدوﯾﯽ ‪.‬‬
‫_ ﺧﺒﺮ ﺧﻮب اﯾﻨﻪ ﮐﻪ ﺟﺎی ﭼﻬﺎرﻣﯽ رو ﻫﻢ ﻣﯿﺪوﻧﯿﻢ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی از ﺟﺎ ﭘﺮﯾﺪ ‪ :‬ﺟﺪی ﻣﯽ ﮔﯽ ؟‬
‫اﯾﻨﺒﺎر ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺟﻮاب داد ‪ :‬ﺧﺒﺮ ﺑﺪ اﯾﻨﻪ ﮐﻪ ﯾﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﺗﻪ درﯾﺎﭼﻪ اس ‪.‬‬
‫‪455‬‬

‫‪456‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ـ اوه ‪ ...‬ﻧﻪ ‪ ...‬ﺑﺎﯾﺪ زودﺗﺮ درش ﺑﯿﺎرﯾﻢ ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺗﺄﯾﯿﺪ ﮐﺮد ‪:‬ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯿﻢ از ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺷﮑﻞ اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﯿﻢ ‪.‬‬
‫رون اﻋﺘﺮاض ﮐﺮد ‪ :‬ﻓﻘﻂ ﺗﻮ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ ! ﻣﺎ ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﻣﻮﻓﻖ ﻧﺸﺪﯾﻢ‪ ،‬ﺧﺐ ﻫـﺮی ﺑـﺬار ﯾـﻪ‬
‫ﺧﺒﺮ دﯾﮕﻪ ﺑﻬﺖ ﺑﺪم از دﯾﺮوز ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺷﺪه دﯾﻮوﻧﻪ ﺧﻮﻧﻪ ‪ ...‬ﺷﮑﻠﺒﻮت دﺳـﺘﻮر داده ﻫـﺮ‬
‫ﮐﯽ ﻣﯿﺨﺎد ﺗﻮ راﻫﺮوﻫﺎ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻪ ﯾﺎ ﺳﺮ ﮐﻼﺳﺎ ﺳﺆال ﺑﭙﺮﺳﻪ ﺑﺎﯾﺪ از ﺳﭙﺮ ﻣـﺪاﻓﻊ اﺳـﺘﻔﺎده‬
‫ﮐﻨﻪ‪ ،‬اوﺿﺎع ﻗﺎراش ﻣﯿﺸﻪ ‪ ...‬ﻫﻤﻪ ﺟﺎی ﻣﺪرﺳﻪ ﺑﻬﻢ رﯾﺨﺘﻪ ‪ .‬ﻫﺮ ﺟﺎ ﻣﯿﺮی ﺳﭙﺮﻫﺎی ﻣﺪاﻓﻊ‬
‫دﻧﺒﺎﻟﺘﻦ‪ ،‬ﯾﮑﻢ ﺧﻨﺪه دار ﺷﺪه ‪.‬‬
‫ـ ﺟﺪی !‬
‫ـ آره ‪ ...‬اﻣﺎ ﺑﺮای ﺳﺎل ﺳﻮم و دوﻣﯿﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺨﺘﻪ‪ ،‬ﺑﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﮐﻼﺳﺎ ﺑﻬﻢ رﯾﺨﺘﻪ ﺷﺪه‪ ،‬ﻣـﮏ‬
‫ﮔﻮﻧﮕﺎل رو اﯾﻦ روش اﺻﺮار داره ‪...‬ﻣﯿﮕﻪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ رو در اﯾﺠﺎد ﺳﭙﺮ ﻣﺪاﻓﻊ اﺳﺘﺎد ﻣﯿﮑﻨﻪ‪...‬‬
‫راﺳﺘﯽ اﻣﺮوز ﺑﭽﻪ ﻫﺎی ﺳﺎل اول رو ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺮدوﻧﻦ ﺧﻮﻧﻪ ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺣﺮﻓﺶ را ﮐﺎﻣﻞ ﮐﺮد ‪ :‬از اون ﺑﺪﺗﺮ اﯾﻨﮑﻪ دﯾﺮوز ﺑﭽﻪ ﻫﺎی اﻟـﻒ دال از دﺳـﺘﺖ‬
‫ﮐﻔﺮی ﺷﺪه ﺑﻮدن‪ ،‬ﻧﻤﯽ دوﻧﯽ وﻗﺘﯽ روزﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎی ﺻﺒﺢ رو ﺧﻮﻧﺪن ﭼﻪ ﺣﺎﻟﯽ ﺷﺪن‪ ،‬ﺑﺠﺎی‬
‫رﻓﺘﻦ ﺳﺮ ﮐﻼس ﻫﺎی ﺻﺒﺢ‪ ،‬ﻫﻤﺸﻮن اوﻣﺪن اﺗﺎق ﺿﺮوﯾﺎت ‪.‬‬
‫ـ ﺧﺐ ‪ ...‬ﺑﻌﺪش ‪...‬‬
‫ـ ﺑﯿﺸﺘﺮ از اﯾﻦ ﺷﺎﮐﯽ ﺑﻮدن ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﻔﻊ وزارت ﺧﻮﻧﻪ ﻣﺼﺎﺣﺒﻪ ﮐﺮدی ‪ ...‬اﻣﺎ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل‬
‫ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ و ﺑﺮاﺷﻮن ﺗﻮﺿﯿﺢ داد ‪ ...‬ﺑﻌﺪش ﺗﺎ اﻧﺪازه ای ﺑﺨﺸﯿﺪﻧﺖ ‪.‬‬
‫ـ ﻣﻨﻈﻮرت ﭼﯿﻪ ﮐﻪ ﺗﺎا ﻧﺪازه ای؟‬
‫‪456‬‬

‫‪457‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ـ آﺧﻪ ﺑﺎزم ﻧﺒﻮدی ‪ ...‬وﻟﯽ ﻫﺮی ﻣﺼﺎﺣﺒﺖ ﻋﺎﻟﯽ ﺑـﻮد‪ ،‬ﻣـﻮدی ﮐـﻪ ﺧﯿﻠـﯽ راﺿـﯿﻪ ‪ ...‬ﺑـﻪ‬
‫ﺧﺼﻮص از اون ﺗﯿﺘﺮ اول ﺻﻔﺤﻪ‬
‫ـ ﮐﺪوم ﺗﯿﺘﺮ ﻫﺮﻣﯿﻮن ؟‬
‫رون ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪ :‬ﯾﻌﻨﯽ ﺗﻮ ﻧﺨﻮﻧﺪﯾﺶ ﻫﺮی؟‬
‫ـ رون‪ ،‬ﻣﻌﻠﻮﻣﻪ ﮐﻪ ﻫﺮی ﻧﺨﻮﻧﺪش‪ ،‬اون دو روزه ﮐﻪ ﻣﺮﯾﻀﻪ ‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ دﺳﺖ در ﺟﯿﺒﺶ ﮐﺮد و ﯾﮏ ﺟﺎ ﻣﺪاﻟﯽ ﻣﺨﻤﻞ را ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪ ‪ :‬ﺑﯿﺎ ﻫﺮی ﺑﮕﯿﺮش ‪.‬‬
‫رون زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد ‪ :‬دﯾﺮوز اﯾﻨﻮ ﺑﻬﻤﻮن دادن‪ ،‬ﮔﻔﺘﻦ ﺑﺪﯾﻤﺶ ﺑﻪ ﺗﻮ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺟﻌﺒﻪ ی ﮐﻮﭼﮏ ﻣﺨﻤﻠﯽ را ﮔﺸﻮد و ﺑﻪ ﻣﺪال ﻣﺮﻟﯿﻦ درﺧﺸﺎن درون آن ﺧﯿـﺮه ﺷـﺪ‬
‫‪ ...‬ﻧﺎم ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﻠﮏ ﺑﺮ روی ﻣﺪال ﺣﮏ ﺷﺪه ﺑﻮد ‪.‬‬
‫ﺳﺮش را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد و ﭘﻮزﺧﻨﺪی زد‪ :‬ﺑﺎ ﯾﻪ ﻣﺪال ﺳﺮ و ﺗﻪ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ و ﻫﻢ آوردن ؟گ‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﻟﺤﻨﯽ دﻟﺠﻮﯾﺎﻧﻪ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد ‪ :‬ﻣﻬﻢ اﯾﻨﻪ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻓﻬﻤﯿـﺪن اون ﺑﯿﮕﻨـﺎه ﺑـﻮده ‪...‬‬
‫دﯾﺮوز ﯾﻪ ﻣﺮاﺳﻢ ﯾﺎدﺑﻮد ﺑﺮاش ﺑﺮﮔﺰار ﮐﺮدن ‪ ...‬روزﻧﺎﻣﺸﻮ آوردم ‪ .‬ﮔﻔـﺘﻢ ﺷـﺎﯾﺪ ﺑﺨـﻮای‬
‫ﺑﺨﻮﻧﯽ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺻﻔﺤﻪ ای از ﭘﯿﺎم اﻣﺮوز را ﺑﻪ ﻫﺮی داد ‪.‬‬
‫ﻫﺮی زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد ‪ :‬ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ ﻫﺮﻣﯿﻮن وﻟﯽ ﺣﻮﺻﻠﻪ ی ﺧﻮﻧﺪﻧﺸﻮ ﻧﺪارم ‪.‬‬
‫ﺻﺪای ﭼﺎرﻟﯽ از ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺑﻪ ﮔﻮش رﺳﯿﺪ ‪ :‬ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺑﯿﺎﯾﻦ ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ﺣﺎﺿﺮه ‪.‬‬

‫‪457‬‬

‫‪458‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬

‫ﻓﺼﻞ ﺳﯽ و دوم‪:‬ﻳﮏ ﮐﺎر اﺣﻤﻘﺎﻧﻪ‬
‫ﺳﻪ روز ﺑﻌﺪ ﯾﻌﻨﯽ ﺻﺒﺢ روز ﮐﺮﯾﺴﻤﺲ‪ ،‬ﻫﺮی زودﺗﺮ از ﺳﺎﯾﺮﯾﻦ ﺑﯿﺪار ﺷﺪ ‪ .‬رون ﻫﻨـﻮز‬
‫ﺧﻮاب ﺑﻮد ‪ .‬ﺑﺪون ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻫﺪﯾﻪ ﻫﺎی ﮐﺮﯾﺴﻤﺲ از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﭘﺎﯾﯿﻦ رﻓﺖ‪ ،‬ﺧﺎﻧﻪ ی وﯾﺰﻟﯽ ﻫﺎ‬
‫ﺑﻪ زﯾﺒﺎﯾﯽ ﺗﺰﯾﯿﻦ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﻓﺮد و ﺟﺮج ﺑـﺎ ﭼﻨـﺪ ﻃﻠـﺴﻢ اﺧﺘﺮاﻋـﯽ ﺧﻮدﺷـﺎن ﺧﺎﻧـﻪ را ﺑـﺎ‬
‫ﻧﻮرﻫﺎی درﺧﺸﺎﻧﯽ ﺗﺰﯾﯿﻦ ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ ‪ .‬ﻫﺮ ﻃﺮف ﺷﻬﺎﺑﯽ در ﺣﺮﮐﺖ ﺑﻮد‪ ،‬ﮔﺎﻫﯽ ﺷﻬﺎﺑﻬﺎ ﺑﻪ‬
‫ﻫﻢ ﻣﯽ ﺧﻮردﻧﺪ و ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺑﻪ رﻧﮕﯿﻦ ﮐﻤﺎن ﻣﯽ ﺷﺪﻧﺪ ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ و آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ درﺧﺖ ﮐﺮﯾﺴﻤﺲ ﺑﺰرﮔﯽ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ آورده ﺑﻮدﻧﺪ ﮐـﻪ ﺧـﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟـﯽ‪،‬‬
‫ﺗﺎﻧﮑﺲ‪ ،‬ﻫﺮﻣﯿﻮن و ﺟﯿﻨﯽ آن را ﺑﺎ ﺣﺒﺎﺑﻬﺎی ﺟـﺎدوﯾﯽ و ﭘـﺮی ﻫـﺎی ﻧـﻮراﻧﯽ ﺑـﻪ زﯾﺒـﺎﯾﯽ‬
‫آراﺳﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ‪ .‬ﻫﺮی آرام از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﭘﺎﯾﯿﻦ رﻓﺖ ‪ .‬ﺑﻪ دﺳـﺘﻮر ﺧـﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟـﯽ روز ﻗﺒـﻞ از‬
‫اﺗﺎﻗﺶ ﺧﺎرج ﻧﺸﺪه ﺑﻮد و در ﺗﺰﺋﯿﻨﺎت ﮐﺮﯾﺴﻤﺲ دﺧـﺎﻟﺘﯽ ﻧﮑـﺮده ﺑـﻮد ﺑﻨـﺎﺑﺮاﯾﻦ ﺗـﺼﻤﯿﻢ‬
‫ﮔﺮﻓﺖ ﻗﺒﻞ از ﺑﯿﺪار ﺷﺪن ﺑﻘﯿﻪ ﺑﻪ ﺳﻬﻢ ﺧﻮد ﮐﺎری ﺑﺮای ﺗﺰﯾﯿﻦ ﺧﺎﻧﻪ اﻧﺠﺎم دﻫﺪ ‪.‬‬
‫ﺑﺎز ﻫﻢ ﻧﺎﺧﻮدآﮔﺎه ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺖ و وردی ﻃﻮﻻﻧﯽ را زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد ‪ .‬ﻧـﻮری‬
‫از ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش ﺧﺎرج ﺷﺪ و از ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺗﺎ ﺑﺎﻻی ﺧﺎﻧﻪ ﺗﻤﺎم ﻧﺮده ﻫﺎ‪ ,‬ﻣﯿﻠﻪ ﻫﺎ و ﺳﺘﻮﻧﻬﺎ ﺑـﺎ‬
‫ﭘﯿﭽﮑﻬﺎی ﺳﺒﺰ زﯾﺒﺎﯾﯽ آراﺳﺘﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﯿﻮه ﻫﺎی ﺑﻠﻮری درﺧﺸﺎن آن ﺑﻪ رﻧﮕﻬﺎی ﻣﺨﺘﻠـﻒ‬
‫ﻣﯽ درﺧﺸﯿﺪ ‪.‬‬

‫‪458‬‬

‫‪459‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺑﺎ ﻃﻠﺴﻢ دﯾﮕﺮی ﺣﻠﻘﻪ ﻫﺎی ﮔﻞ ﺧﺎس روی در اﺗﺎﻗﻬﺎ ﻗـﺮار ﮔﺮﻓـﺖ ﮐـﻪ روی ﻫـﺮ ﮐـﺪام‬
‫ﮐﻮﺗﻮﻟﻪ ای ﺑﺎ ﻟﺒﺎس ﺑﺎﺑﺎﻧﻮﺋﻞ در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﺳﺎزی در دﺳﺖ داﺷـﺖ ﺳـﺮود ﮐﺮﯾـﺴﻤﺲ ﻣـﯽ‬
‫ﺧﻮاﻧﺪ ‪.‬‬
‫ﺳﻮﻣﯿﻦ ﻃﻠﺴﻢ از ﻏﯿﺐ ﺑﻮﻗﻠﻤﻮن ﭘﺮ ﮐﻨﺪه ی ﺑﺰرﮔﯽ را ﻇﺎﻫﺮ ﮐﺮد ﮐﻪ ﺑﻪ ﺑﺰرﮔﯽ ﺷـﺘﺮﻣﺮغ‬
‫ﺑﻮد ‪ .‬اﯾﻦ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ را ﺧﻮﺷﺤﺎل ﻣﯽ ﮐﺮد ‪.‬‬
‫ﻫﺮی زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد ‪ :‬ﺣﺎﻻ ﺑﻬﺘﺮ ﺷﺪ ‪.‬‬
‫در واﻗﻊ زﯾﺒﺎﯾﯽ ﺧﺎﻧﻪ ی وﯾﺰﻟﯽ ﻫﺎ ﭼﻨﺪ ﺑﺮاﺑﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد ‪ .‬ﭘﺎورﭼﯿﻦ ﺑﻪ اﺗـﺎﻗﺶ ﺑﺎزﮔـﺸﺖ و‬
‫ﺗﺎزه ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺑﺴﺘﻪ ﻫﺎی ﻫﺪﯾﻪ اش ﺷﺪ ‪ .‬ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﺑﻪ ﺳﺮاغ اوﻟـﯿﻦ ﺑـﺴﺘﻪ رﻓـﺖ ‪ .‬ﯾـﮏ‬
‫ﺳﺎﻋﺖ ﻣﭽﯽ زﯾﺒﺎ از ﻃﺮف ﻟﻮﭘﯿﻦ و ﺗﺎﻧﮑﺲ‪ ،‬ﯾﮏ دﺳﺖ ردای ﺷﺐ ﺳﻮرﻣﻪ ای رﻧـﮓ از‬
‫ﺑﯿﻞ و ﻓﻠﻮر‪ ،‬ﯾﮏ ﺑﻠﻮز ﺑﺎﻓﺘﻨﯽ ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﻣﻘﺪار زﯾﺎدی ﺷﯿﺮﯾﻨﯽ ﺧـﺎﻧﮕﯽ از ﻃـﺮف ﺧـﺎﻧﻢ و‬
‫آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ ‪...‬‬
‫در ﻫﻤﯿﻦ وﻗﺖ رون ﺑﯿﺪار ﺷﺪ ‪ :‬ﮐﺮﯾﺴﻤﺲ ﻣﺒﺎرک ﻫﺮی‬
‫و ﺑﺎ ﻫﯿﺠﺎن ﺑﻪ ﺳﺮاغ ﻫﺪﯾﻪ ﻫﺎﯾﺶ رﻓﺖ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی اداﻣﻪ داد ‪ :‬ﯾﮏ دﺳﺖ ﻟﺒﺎس ﺿﺪ ﻃﻠﺴﻢ از ﻓﺮد و ﺟﺮج ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﺑﺴﺘﻪ ی ﺑﺰرﮔـﯽ از‬
‫ﺟﺪﯾﺪﺗﺮﯾﻦ ﻣﺤﺼﻮﻻﺗﺸﺎن ‪.‬‬
‫ﯾﮏ ﺳﺮی ﮐﺎﻣﻞ دﺷﻤﻦ ﯾﺎب از ﻣﻮدی ‪ .‬ﯾﮏ دﺳﺖ ردای ﺷﺐ ﻧﻔﯿﺲ از رون و ﻫﺮﻣﯿـﻮن‬
‫و ﯾﮏ ﺑﻠﻮز و ﺷﻠﻮار ﺟﯿﻦ زﯾﺒﺎ از ﻃﺮف ﺟﯿﻨﯽ ‪.‬‬

‫‪459‬‬

‫‪460‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﺮاغ ﺑﺴﺘﻪ ی آﺧﺮ رﻓﺖ ﮐﻪ ﺳﻨﮕﯿﻦ ﺗﺮ از ﺑﻘﯿﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﻪ ﻣﺤﺾ ﺑﺎز ﮐﺮدﻧﺶ ﯾـﮏ‬
‫دﺳﺖ ﻟﺒﺎس‪ ،‬ﭼﮑﻤﻪ‪ ،‬ﮐﻼه و دﺳﺘﮑﺶ ﻓﻠﺲ دار روی زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد ‪ .‬ﺟﻨﺲ آن از ﻓﻠﺲ اژدﻫﺎ‬
‫و ﺧﯿﻠﯽ زﯾﺒﺎ ﺑﻮد‪ ،‬و در ﮐﻨﺎر آن ﻧﺎﻣﻪ ای از ﭼﺎرﻟﯽ ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﻣﯽ ﺧﻮرد ‪:‬‬
‫ﮐﺮﯾﺴﻤﺲ ﻣﺒﺎرک‬
‫ﻓﮑﺮ ﮐـﺮدم ﺑـﺮای رﻓـﺘﻦ ﺑـﻪ ﻫﻤﻮﻧﺠـﺎﯾﯽ ﮐـﻪ ﮐـﻪ ﻣﯿـﺪوﻧﯽ ﻻزﻣـﺖ ﻣﯿـﺸﻪ روز ﮐﺮﯾـﺴﻤﺲ راه‬
‫ﻣﯿﻮﻓﺘﯿﻢ‪.‬ﺑﻪ ﮐﺴﯽ ﭼﯿﺰی ﻧﮕﻮ‪...‬‬
‫ﭼﺎرﻟﯽ‬

‫ﻫﺮی ﻟﺒﺨﻨﺪ زد و ﺑﻪ رون ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﯿﺠﺎن ﻫﺪﯾﻪ ﻫﺎﯾﺶ را ﺑﺎز ﻣﯽ ﮐﺮد ﻧﮕﺎﻫﯽ اﻧﺪاﺧﺖ‪ ،‬اﯾـﻦ‬
‫درﺳﺖ زﻣﺎﻧﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ رون ﺑﺴﺘﻪ ی ﻫﺪﯾﻪ ی ﻫﺮی را ﺑﺎز ﻣﯽ ﮐﺮد ‪ :‬وای ﻫﺮی‬
‫ﺑﺴﺘﻪ ی ﺑﺰرﮔﯽ از ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﻣﺤﺼﻮﻻت دوﮐﻬﺎی ﻋﺴﻠﯽ ‪.‬‬
‫_ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ ﻫﺮی ‪ .‬رون ﺑﺴﺘﻪ ی ﺑﻌﺪی را ﺑﺎز ﮐﺮد ‪.‬ﯾﮏ ادﮐﻠﻦ از ﻫﺮﻣﯿﻮن ) رون ﺑﺎ ﺣﯿـﺮت‬
‫از ﻫﺮی ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪ :‬اﯾﻦ دﯾﮕﻪ ﭼﯿﻪ ؟ ( اﻣﺎ وﻗﺘﯽ آن را ﺑﻮ ﮐﺮد واﻗﻌﺎً ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺑﻮد ‪.‬‬
‫ﻫﺮی آﻧﺮوز ﯾﮑﯽ از ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ روزﻫﺎی ﮐﺮﯾﺴﻤﺲ ﻋﻤﺮش را ﮔﺬراﻧﺪ ‪ .‬ﺧﺎﻧﻮاده وﯾﺰﻟﯽ ﺗﻤﺎم‬
‫روز‪ ،‬ﻏﺎﻓﻠﮕﯿﺮ ﻣﯽ ﺷﺪﻧﺪ ‪ ،‬ﭼﻮن ﻓﺮد و ﺟﺮج ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺗﻤﺎم وﺳﺎﯾﻞ ﺧﺎﻧﻪ را ﺟﺎدو ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ‬
‫و ﻧﺼﻒ ﺧﻮراﮐﯽ ﻫﺎی ﮐﺮﯾﺴﻤﺲ را ﺑﻪ ﺷﯿﻮه ﻫﺎی ﺧﻮدﺷﺎن ﺗﻐﯿﯿﺮ داده ﺑﻮدﻧﺪ ‪ .‬وﻗﺘﯽ رون‬
‫‪ ،‬ﺑﻌﺪ از ﺧﻮردن ﺷﯿﺮﯾﻨﯽ ﮐﺮﯾﺴﻤﺲ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟـﯽ ‪ ،‬دم اﺳـﺐ درآورد و ﺻـﺪای ﺑﯿـﻞ ﺑـﺎ‬
‫ﺧﻮردن ﯾﮏ ﺷﮑﻼت ﺑﻠﻨﺪ ﺗﺮ از ﺷﯿﭙﻮر ﺷﺪ ‪ ,‬ﻓﻠﻮر ﺑﺎ ﺻﺪای ﻋﺠﯿﺒﯽ ﻗﺪﻗﺪ ﻣﯿﮑﺮد و ﯾـﮏ‬
‫ﻣﺎﻫﯿﺘﺎﺑﻪ در ﺧﺎﻧﻪ راه اﻓﺘﺎده ﺑﻮد و از ﮐﻨﺎر ﻫـﺮ ﮐـﺲ رد ﻣـﯽ ﺷـﺪ ﺿـﺮﺑﻪ ای ﺣﻮاﻟـﻪ اش‬
‫ﻣﯿﮑﺮد ‪ .‬ﺣﺘﯽ ﮐﺞ ﭘﺎ ﻫﻢ از اﯾﻦ ﺷﻮﺧﯽ در اﻣﺎن ﻧﺒﻮد‪ ،‬ﭼﻮن ﺑﻪ ﻟﻄﻒ ﻓﺮد و ﺟﺮج ‪ ،‬ﮐﻮﺗﻮﻟـﻪ‬

‫‪460‬‬

‫‪461‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻫﺮی روی ﺣﻠﻘﻪ ﻫﺎی ﺧﺎس ﻇﺎﻫﺮ ﮐﺮده ﺑﻮد ﺑﻪ دﻧﺒـﺎﻟﺶ راه اﻓﺘـﺎده ﺑﻮدﻧـﺪ و ﺑـﺎ‬
‫ﺻﺪای ﺳﺎزﻫﺎﯾﺸﺎن او را دﯾﻮاﻧﻪ ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ ‪ .‬وﻗﺘـﯽ آﻗـﺎی وﯾﺰﻟـﯽ از ﺷـﺮ ﻋﯿﻨـﮏ آب‬
‫ﭘﺎﺷﺶ ﮐﻪ ﻫﺪﯾﻪ ی ﮐﺮﯾﺴﻤﺲ ﻓﺮد و ﺟﺮج ﺑﻮد راﺣﺖ ﺷﺪ ) اﯾﻦ ﻋﯿﻨﮏ دارای ﺷﯿﺸﻪ ﭘﺎک‬
‫ﮐﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﺮ ﻟﮑﻪ ای را ﺑﻪ ﻣﺤﺾ اﯾﺠﺎد ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﭘﺎک ﻣﯽ ﮐﺮد ( ‪ .‬ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﻫـﻢ از‬
‫دﺳﺖ ﺑﻮﻗﻠﻤﻮن ﭘﺮﮐﻨﺪه ی ﮐﺮﯾﺴﻤﺲ ﺧﻼص ﺷﺪ ) او از دﯾﺪن ﺑﻮﻗﻠﻤـﻮن ﺑـﻪ آن ﺑﺰرﮔـﯽ‬
‫آﻧﻘﺪر ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺷﺪ ﮐﻪ ﭼﻨﺪﯾﻦ ﺑﺎر ﺑﺮای ﺗﺸﮑﺮ ﺻﻮرت ﺷﻮﻫﺮش را ﺑﻮﺳﯿﺪ ( ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻫﻢ ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪ از ﺷﺮ رداﯾﺶ راﺣـﺖ ﺷـﻮد ‪ .‬ردای او دﯾﻮاﻧـﻪ وار ﺑـﻪ دورش ﻣـﯽ‬
‫ﭘﯿﭽﯿﺪ و ﻫﺮ ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﯾﮑﺒﺎر او را ﺑﻪ زﻣﯿﻦ ﻣﯽ زد‪ ،‬ﭼﮑﻤﻪ ﻫﺎی ﭘﻮﺳﺖ اژدﻫـﺎی ﭼـﺎرﻟﯽ‬
‫ﻫﻢ ﭘﺸﺖ ﺳﺮش ﻗﺪم ﻣﯽ زدﻧﺪ و در اوﻟﯿﻦ ﻓﺮﺻﺖ اردﻧﮕﯽ ﺣﻮاﻟﻪ اش ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ‪.....‬‬
‫ﺗﺎﻧﮑﺲ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را درآورده ﺑﻮد و ﻣﺸﻐﻮل ﻣﺒﺎرزه ﺑﺎ ﭼﻨﺪ ﮐﻔﮕﯿﺮ و ﻣﻼﻗﻪ ﺑﻮد ﮐـﻪ‬
‫ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﻪ او ﻫﺠﻮم ﺑﺮده ﺑﻮدﻧﺪ ‪ ،‬ﻫﺮی ﻫﻢ ﻣﺸﻐﻮل ﻣﺒﺎرزه ﺑﺎ آذرﺧﺸﺶ ﺑـﻮد ﮐـﻪ ﻫـﺮ ﭼﻨـﺪ‬
‫دﻗﯿﻘﻪ ﯾﮑﺒﺎر ﭘﺸﺖ ﺳﺮش ﺳﺒﺰ ﻣﯽ ﺷﺪ و او را زﻣﯿﻦ ﻣﯽ زد ‪.‬‬
‫ﻓﺮد و ﺟﺮج ﻫﯿﭻ ﮐﻤﮑﯽ ﻧﻤﯽ ﮐﺮدن ‪ :‬ﺧﻮدﺗﻮن راﻫﺸﻮ ﭘﯿﺪا ﮐﻨﯿﻦ‪.‬‬
‫اﻣﺎ اﺻﻼً آﺳﺎن ﻧﺒﻮد ‪.‬‬
‫ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﻫﺮﻣﯿﻮن در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ از دﺳﺖ ﭼﻨﺪ ﮐﺘﺎب ﻗﻄﻮر ﻓﺮار ﻣﯽ ﮐﺮد ﻓﺮﯾـﺎد زد ‪ :‬ﻣـﻦ ﺗـﺎ‬
‫زﻧﺪه ام دﯾﮕﺮ ﮐﺘﺎب ﻧﻤﯽ ﺧﻮﻧﻢ ‪.‬‬
‫ﺑﻪ ﻣﺤﺾ ﮔﻔﺘﻦ اﯾﻦ ﺟﻤﻠﻪ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ ﺑﯽ ﺣﺮﮐﺖ ﺑﺮ زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎدﻧﺪ ‪.‬‬
‫ﺟﺮج ﻟﺒﺨﻨﺪی زد ‪ :‬ﻋﺎﻟﯿﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ‪.‬‬
‫‪461‬‬

‫‪462‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﻣﻨﻢ ﺗﺎ ﻋﻤﺮ دارم ﺳﻮار ﺟﺎرو ﻧﻤﯽ ﺷﻢ ‪.‬‬
‫اﻣﺎ اﯾﻦ ﮐﺎر را ﺑﺪﺗﺮ ﮐﺮد ‪ .‬ﭼﻮن آذرﺧﺶ ﺑﻪ ﺷﺪت ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺷﺪ ‪.‬‬
‫ﻓﺮد داد زد ‪ :‬ﻣﺘﺄﺳﻔﻢ ﻫﺮی اﯾﻦ راﻫﺶ ﻧﯿﺴﺖ ‪...‬‬
‫ﺟﺮج در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ از ﺳﺮ راه آذرﺧﺶ ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﮐﻨﺎر ﻣﯽ رﻓﺖ ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﺟﺎی ﺗﻮ ﺑﻮدم در ﻣﯽ‬
‫رﻓﺘﻢ ﻫﺮی‪.‬‬
‫اﻣﺎ دﯾﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﻫﺮی دور اﺗﺎق ﻣﯽ دوﯾﺪ و ﻫﺮ ﺟﺎ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺳﻨﮕﺮ ﻣﯽ ﮔﺮﻓـﺖ‪ ،‬زﯾـﺮ‬
‫ﻣﯿﺰ‪ ،‬ﭘﺸﺖ در ‪ ,‬ﺗﻮی ﮐﻤﺪ و ‪...‬‬
‫اﻣﺎ ﻓﺎﯾﺪه ای ﻧﺪاﺷﺖ ﺟﺎروی ﺧﺸﻤﮕﯿﻦ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ دﻧﺒﺎﻟﺶ ﺑﻮد ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن داد زد ‪ :‬ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﺳﻮارش ﺑﺸﯽ…‬
‫اﻣﺎ ﺳﻮار ﺷﺪن ﺑﻪ ﯾﮏ آذرﺧﺶ رم ﮐﺮده اﺻﻼً آﺳﺎن ﻧﺒـﻮد ‪ .‬ﺑـﺎﻻﺧﺮه وﻗﺘـﯽ ﻫـﺮی روی‬
‫ﺟﺎروﯾﺶ ﭘﺮﯾﺪ ﮐﻪ دﯾﻮاﻧﻪ وار ﺟﻔﺘﮏ ﻣﯽ ﭘﺮاﻧﺪ‪ ،‬آذرﺧﺶ ﺑﻪ آراﻣﯽ اﯾﺴﺘﺎد ‪ ...‬ﮐﻢ ﮐﻢ ﺑﻘﯿﻪ‬
‫ﻫﻢ ﺑﺎ ﺗﻼش زﯾﺎد ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪﻧﺪ از ﺷﻮﺧﯽ ﻓﺮد و ﺟﺮج‪ ،‬ﺟﺎن ﺳﺎﻟﻢ ﺑﻪ در ﺑﺒﺮﻧﺪ ‪.‬‬
‫وﻗﺘﯽ در اوج ﺷﺎدی ﺑﻮدﻧﺪ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ رو ﺑﻪ ﭼﺎرﻟﯽ ﮐﺮد ‪ :‬ﮐﺎش ﭘﺮﺳﯽ ﻫﻢ ﻣﯿﻮﻣﺪ ‪...‬‬
‫ﭼﺎرﻟﯽ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻋﺠﯿﺒﯽ زد ‪ :‬اون دوﺳﺖ داﺷﺖ ﺑﯿﺎد وﻟﯽ ﻧﺸﺪ ‪ ...‬ﺳﺮش ﺣﺴﺎﺑﯽ ﺷﻠﻮﻏﻪ ‪.‬‬
‫رون زﯾﺮ ﭼﺸﻤﯽ ﺑﻪ ﭼﺎرﻟﯽ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﮐﺮد‪ :‬ﺷﺮط ﻣﯿﺒﻨﺪم ﭘﺮﺳﯽ ﮔﻔﺘـﻪ ﻧﻤﯿـﺎد…از وﻗﺘـﯽ از‬
‫ﺧﻮﻧﻪ ی ﭘﺮﺳﯽ ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ اﺧﻼﻗﺶ ﺑﻬـﻢ رﯾﺨﺘـﻪ……ﺧﯿﻠـﯽ ﺑـﺪ اﺧـﻼق و ﮔﻨـﺪه دﻣـﺎغ‬
‫ﺷﺪ…ﻧﻤﯿﺪوﻧﺴﺘﻢ ﻣﺮض ﭘﺮﺳﯽ واﮔﯿﺮ داره…‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪:‬اون ﻓﻘﻂ دوﺳﺖ داﺷﺖ ﻣﺎﻣـﺎﻧﺘﻮ ﺧﻮﺷـﺤﺎل ﮐﻨـﻪ رون‪ ....‬ﺣـﺎﻻ اﮔـﻪ‬
‫ﭘﺮﺳﯽ ﻧﯿﻮﻣﺪه…‬

‫‪462‬‬

‫‪463‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺣﺪود ﺳﺎﻋﺖ ﯾﮏ وﻗﺘﯽ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺑﻪ ﮐﻤﮏ ﻫﺮﻣﯿﻮن‪ ،‬ﺟﯿﻨﯽ‪ ،‬ﻓﻠﻮر و ﺗـﺎﻧﮑﺲ ﻧﻬـﺎر را‬
‫آﻣﺎده ﻣﯽ ﮐﺮد‪ ،‬ﭼﺎرﻟﯽ ‪ ,‬ﻫﺮی را ﺑﻪ ﮐﻨﺎر ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ ‪ :‬ﻫﺮی ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎﻫﺎت ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻢ ‪.‬‬
‫_ اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎده ﭼﺎرﻟﯽ ؟‬
‫_ ﻧﻪ ‪ ...‬ﯾﻌﻨﯽ آره ‪ ...‬ﺗﻮ از ﻣﻦ ﺧﻮاﺳﺘﯽ ﺑﻪ ﮐﺴﯽ ﻧﮕﻢ ﮐﻪ ﭼﺮا ﻣﯽ ﺧﻮای ﺑـﺮی روﻣـﺎﻧﯽ‪،‬‬
‫ﺧﻮدﺗﻢ ﻣﯿﺪوﻧﯽ ﮐﻪ راﺿـﯽ ﮐـﺮدن ﺑﻘﯿـﻪ ﻏﯿـﺮ ﻣﻤﮑﻨـﻪ ‪ ...‬در واﻗـﻊ ﻣـﻦ ﻫﻨـﻮز ﻧﺘﻮﻧـﺴﺘﻢ‬
‫راﺿﯿﺸﻮن ﮐﻨﻢ ‪.‬‬
‫_ ﭘﺲ اﻣﺸﺐ ﭼﯽ ؟‬
‫_ ﻗﺮار اﻣﺸﺐ ﻣﻮن ﺳﺮ ﺟﺎ ﺷﺪه ﺳﺎﻋﺖ ﯾﺎزده و ﻧﯿﻢ آﻣﺎده ﺑﺎش‪ ،‬وﺳـﺎﯾﻠﯽ ﮐـﻪ ﻻزم داری‬
‫ﺑﺮدار‪ ،‬ﻣﺠﺒﻮرﯾﻢ آﭘﺎرت ﮐﻨﯿﻢ ‪.‬و ﻣﻮاﻇﺐ ﺑﺎش ﮐﺴﯽ ﭼﯿﺰی ﻧﻔﻬﻤﻪ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﻟﺒﺨﻨﺪ زد‪ :‬ﻓﻘﻂ ﺧﺪا ﻣﯿﺪوﻧﻪ وﻗﺘﯽ ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺮدﯾﻢ ﭼﻪ ﺑﻼﯾﯽ ﺳﺮﻣﻮن ﻣﯿـﺎرن ‪ .‬ﺑـﺎ اﯾـﻦ‬
‫ﺣﺎل ﺑﺎﺷﻪ ﻗﺒﻮﻟﻪ ‪ ...‬ﭼﺎرﻟﯽ ﻣﺘﺄﺳﻔﻢ ﮐﻪ ﺗﻮ درد ﺳﺮ اﻓﺘﺎدی ‪.‬‬
‫_ ﻋﯿﺒﯽ ﻧﺪاره‪ ،‬ﻣﺎ ﺧﯿﻠﯽ زود ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺮدﯾﻢ اﮔﻪ ﺷﺎﻧﺲ ﺑﯿﺎرﯾﻢ دو ﺳﻪ روز ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻃﻮل ﻧﻤﯽ‬
‫ﮐﺸﻪ ‪.‬‬
‫آن ﺷﺐ وﻗﺘﯽ ﻫﻤﻪ ﺑﻪ ﺧﻮاب ﻓﺮو رﻓﺘﻨﺪ‪ ،‬ﻫﺮی آﻫﺴﺘﻪ از ﺗﺨﺘﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷـﺪ‪ ،‬ﺻـﺪای ﺧـﺮو‬
‫ﭘﻒ رون و ﻓﺮد و ﺟﺮج ﺑﻪ ﮔﻮش ﻣﯿﺮﺳﯿﺪ‪ ،‬آﻫـﺴﺘﻪ ﮐﯿـﻒ ﺟﯿﺒـﯽ و ﺷـﻨﻞ ﻧـﺎﻣﺮﺋﯽ اش را‬
‫ﺑﺮداﺷﺖ و ﺑﻪ ﺳﺮاغ در اﺗﺎق رﻓﺖ‬
‫اﻣﺎ ﻫﻤﯿﻨﮑﻪ دﺳﺘﮕﯿﺮه را ﭼﺮﺧﺎﻧﺪ ﺻﺪای ﺟﺮج را ﺷﻨﯿﺪ ‪ :‬ﻫﺮی اﯾﻦ وﻗﺖ ﺷﺐ ﮐﺠﺎ ﻣﯿﺮی ؟‬
‫ـ ﻫﯿﺲ ‪ ...‬ﺟﺮج آروم ﺑﺎش ‪ ...‬اﻻن ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺮدم ‪.‬‬
‫اﻣﺎ ﺟﺮج ﮐﻪ ﮐﯿﻒ ﮐﻮﭼﮏ را در دﺳﺖ ﻫﺮی دﯾﺪه ﺑﻮد از ﺟﺎ ﭘﺮﯾﺪ ‪ :‬ﮐﺠـﺎ داری ﻣﯿـﺮی ؟‬
‫اﻣﯿﺪوارم ﻧﺨﻮای ‪...‬‬
‫اﻣﺎ ﻫﺮی ﺑﻪ او ﻓﺮﺻﺖ ﻧﺪاد‪ :‬ﻣﺘﺄﺳﻔﻢ ﺟﺮج ﺑﻌﺪاً ﺑﺮات ﺗﻮﺿﯿﺢ ﻣﯿﺪم‪.‬‬

‫‪463‬‬

‫‪464‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫و ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ ﺟﺮج ﺣﺮﮐﺘﯽ ﺑﮑﻨﺪ او را ﺑﯿﻬﻮش ﮐﺮد ‪.‬‬
‫دو دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ در آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﭼﺎرﻟﯽ ﺑﺎ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺳﺮاﭘﺎی او را وراﻧﺪاز ﮐﺮد ‪ :‬دﯾﺮ ﮐﺮدی‬
‫ﻫﺮی ‪ ...‬ﻣﺸﮑﻠﯽ ﮐﻪ ﭘﯿﺶ ﻧﯿﻮﻣﺪ ‪...‬‬
‫ـ ﻧﻪ ‪ ...‬ﻓﻘﻂ ‪ ...‬ﺟﺮج ﺑﯿﺪار ﺷﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﻣﺠﺒﻮر ﺷﺪم ﺑﯿﻬﻮﺷﺶ ﮐﻨﻢ ‪...‬‬
‫ﭼﺎرﻟﯽ از ﺟﺎ ﭘﺮﯾﺪ ‪ :‬ﺧﻮﺑﻪ‪ ،‬ﺑﻬﺘﺮه ﺑﺮﯾﻢ ‪.‬‬
‫آن دو آﻫﺴﺘﻪ و ﺑﯽ ﺻﺪا از در ﺧﺎرج ﺷﺪﻧﺪ ‪ .‬ﺟﻠﻮی در ﺧﺎﻧﻪ‪ ،‬ﭼﺎرﻟﯽ رو ﺑﻪ ﻫﺮی ﮐـﺮد ‪:‬‬
‫دﺳﺘﻤﻮ ﺑﮕﯿﺮ ﻫﺮی ‪ ...‬ﺗﻮ اﺟﺎزه ی آﭘﺎرات ﺑﯿﻦ ﻣﺮزی رو ﻧﺪاری‬
‫ـ آﭘﺎرات ﺑﯿﻦ ﻣﺮزی ؟‬
‫ـ ﺑﺮای ورود و ﺧﺮوج ﺑﻪ ﮐﺸﻮر‪ ...‬اﯾﻦ ﯾﻪ ﺟﻮر ﻣﺪرک ﻣﻬﻤﻪ ‪.‬‬
‫ـ آﻫﺎن ﻣﺜﻞ ﭘﺎﺳﭙﻮرت‬
‫ـ ﭼﯽ ؟‬
‫ﻫﺮی ﺷﺎﻧﻪ ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ ‪ :‬ﻫﯿﭽﯽ‬
‫و ﺑﺎزوی ﭼﺎرﻟﯽ را ﮔﺮﻓﺖ ‪ .‬اﺣﺴﺎس ﻧﺎﺧﻮﺷﺎﯾﻨﺪ ﻓﺸﺮدﮔﯽ و ﻋﺒﻮر از ﻟﻮﻟـﻪ ﺑـﻪ ﺳـﺮاﻏﺶ‬
‫آﻣﺪ ‪ .‬ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑﻌﺪ ﻫﺮی ﺧﻮد را در ﻣﺤﻞ آﺷﻨﺎﯾﯽ دﯾﺪ ‪ .‬درﺳﺖ وﺳـﻂ ﯾـﮏ ﻗﺒﺮﺳـﺘﺎن و‬
‫دﺳﺖ در دﺳﺖ ﭼﺎرﻟﯽ ‪.‬‬
‫ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪ :‬ﭼﺎرﻟﯽ اﯾﻨﺠﺎ ﭼﻪ ﺧﺒﺮه ؟ ﻣﺎ اﯾﻨﺠﺎ ﭼﯿﮑﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ ؟‬
‫ﭼﺎرﻟﯽ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد ‪ :‬ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﯿﺎ …‬
‫ﻟﺤﻨﺶ ﺳﺮد و ﺑﯽ ﺗﻔﺎوت ﺑﻮد ‪ .‬ﻫﺮی ﺑﺎ وﺟﻮد ﻫﺮاﺳﯽ ﮐﻪ ﺣﻀﻮر در آﻧﺠﺎ ﺑـﻪ دﻟـﺶ ﻣـﯽ‬
‫اﻧﺪاﺧﺖ ﺑﻪ اﻃﺮاﻓﺶ ﺧﯿﺮه ﺷﺪ ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﻣﺤـﻞ ﺑﺎزﮔـﺸﺖ وﻟـﺪﻣﻮرت و ﻣـﺮگ‬
‫ﺳﺪرﯾﮏ را از دور ﺑﺒﯿﻨﺪ ‪ .‬ﻧﺎﺧﻮدآﮔﺎه اﯾـﺴﺘﺎد و ﭼﻮﺑﺪﺳـﺘﯽ اش را درآورد ‪ .‬در ﺣﺎﻟﯿﮑـﻪ‬
‫ﮐﻨﺎر ﭼﺎرﻟﯽ ﺣﺮﮐﺖ ﻣﯽ ﮐﺮد ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪ :‬ﭼﺮا اوﻣﺪﯾﻢ اﯾﻨﺠﺎ؟‬

‫‪464‬‬

‫‪465‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﭼﺎرﻟﯽ ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﺑﻪ ﻫﺮی ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪ ،‬در ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﮐﺸﯿﺪ ‪ :‬ﮐﺮوﺷﯿﻮ ‪.‬‬

‫‪465‬‬

‫‪466‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻓﺼﻞ ﺳﯽ و ﺳﻮم‪:‬ﮔﺮﻓﺘﺎری ﺏﺰرگ‬
‫ﻫﺮی ﻏﺎﻓﻠﮕﯿﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ ،‬روی زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد و از درد ﻓﺮﯾﺎد ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﻪ ﺧﻮد ﻣﯽ ﭘﯿﭽﯿﺪ ‪.‬‬
‫ﺻﺪای ﻗﻬﻘﻬﻪ ی ﻣﺴﺘﺎﻧﻪ ای ﺑﻪ ﮔﻮﺷﺶ رﺳﯿﺪ ‪ .‬ﯾﮏ ﻧﻔﺮ در ﮐﻨﺎرش ﺑﺎ ﻟﺬت ﻣﯽ ﺧﻨﺪﯾـﺪ ‪.‬‬
‫درد ﻣﺪﺗﯽ ﻃﻮﻻﻧﯽ اداﻣﻪ ﯾﺎﻓﺖ‪ ،‬ﺑﻌﺪ ﺑﺮای ﻟﺤﻈﻪ ای ﻣﺘﻮﻗﻒ ﺷﺪ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ ﻧﻔﺲ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ ‪ .‬از درد ﺑﻪ ﺧﻮد ﻣﯽ ﭘﯿﭽﯿﺪ اﻣﺎ ﺑﺎور ﻧﻤﯽ ﮐﺮد‪ ،‬ﭼـﺎرﻟﯽ ‪...‬‬
‫ﺑﺮادر رون ‪ ...‬ﭼﻄﻮر ﻣﻤﮑﻦ ﺑﻮد ؟‬
‫ﺑﺎ ﺑﯽ ﺣﺎﻟﯽ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد ‪ :‬اﻣﮑﺎن ﻧﺪاره …‬
‫ﺻﺪای ﭼﺎرﻟﯽ از ﮐﻨﺎرش ﻏﺮﯾﺪ ‪ :‬ﺗﻮ دو رﮔﻪ ی ﮐﺜﯿﻒ ‪ .‬اوﻧﻮ ﮐـﺸﺘﯽ ‪ ...‬ﺑـﺮای اﯾـﻦ ﮐـﺎر‬
‫ﺧﻮدم ﻣﯽ ﮐﺸﻤﺖ ‪ .‬ﮐﺮوﺷﯿﻮ ‪.‬‬
‫ﺑﺎر دﯾﮕﺮ درد در وﺟﻮدش رﯾﺸﻪ دواﻧﺪ ‪ .‬از درد ﺟﯿﻎ ﮐﺸﯿﺪ ‪.‬ﮐﺎری از او ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻧﺒﻮد‪...‬‬
‫ﺻﺪاﯾﯽ از ﻓﺎﺻﻠﻪ ای ﻧﻪ ﭼﻨﺪان دور زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد ‪ :‬اﮐﺴﭙﻠﯿﺎرﻣﻮس ‪.‬‬
‫ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ درد ﻗﻄﻊ ﺷﺪ ‪.‬‬
‫ﺻــــــﺪا اداﻣــــــﻪ داد ‪ :‬ﺑــــــﺲ ﮐــــــﻦ ‪ .‬ﻗــــــﺮار ﻧﺒــــــﻮد ﺑﮑــــــﺸﯿﺶ ‪.‬‬
‫ـ ﭼﯽ ؟ اﯾﻦ آﺷﻐﺎل اوﻧﻮ ﮐﺸﺖ ‪.‬‬
‫ـ ﻟﺮد ﺳﯿﺎه اوﻧﻮ زﻧﺪه ﻣﯽ ﺧﻮاد ‪.‬‬
‫ﻫﺮی آﻫﺴﺘﻪ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺎز ﮐﺮد‪ ،‬ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ ﻟﺴﺘﺮﻧﺞ در ﮐﻨﺎر ﭼﺎرﻟﯽ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد ‪...‬‬

‫‪466‬‬

‫‪467‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﮔﻔﺖ ‪ :‬اﻣﮑﺎن ﻧﺪاره ‪ ...‬ﺗﻮ ‪ ...‬ﻣﺮدی !‬
‫ﻗﻬﻘﻬﻪ ی ﻣﺴﺘﺎﻧﻪ ی ﺑﻼﺗﺮﯾﺲ اوج ﮔﺮﻓﺖ و ﻧﻔﺮت را در ﻫﺮی ﺑﯿﺪار ﮐﺮد‪ :‬ﻧـﻪ ﭘـﺎﺗﺮ‪ ،‬ﻣـﻦ‬
‫زﻧﺪه ام اوﻧﯽ ﮐﻪ ﺗﻮ ﮐﺸﺘﯽ ﮐﺲ دﯾﮕﻪ ای ﺑﻮد …‬
‫ﭼﺎرﻟﯽ ﻣﺜﻞ ﺑﺒﺮ زﺧﻤﯽ ﺟﻠﻮ ﭘﺮﯾﺪ ‪ :‬ﺑﺨﺎﻃﺮ ﮐﺸﺘﻦ اون ﻣﯽ ﮐﺸﻤﺖ ‪.‬‬
‫ـ ﭼﺎرﻟﯽ ‪! ...‬؟ اﻣﮑﺎن ﻧﺪاره ‪...‬‬
‫درﺳﺖ در ﻫﻤﯿﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﺻﻮرت ﭼﺎرﻟﯽ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﮐﺮد‪ ،‬ﺻﻮرﺗﺶ ﻻﻏﺮ و ﮐﺸﯿﺪه ﺷﺪ‬
‫و ﻣﻮﻫﺎی ﺳﺮﺧﺶ ﺑﻪ رﻧﮓ ﺑﻠﻮﻧﺪ درآﻣﺪ ‪ .‬ﭼﺎﻧﻪ اش ﭼﻬﺎر ﮔﻮش ﺷﺪ و ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ‪...‬‬
‫دراﮐﻮ ﻣﺎﻟﻔﻮی ﻏﺮﯾﺪ ‪ :‬ﮔﺮﻓﺘﻦ اون وﯾﺰﻟﯽ ﻋﻮﺿﯽ اوﻧﻘـﺪرا ﻫـﻢ ﺳـﺨﺖ ﻧﺒـﻮد‪ ،‬ﻓﻘـﻂ ﺑﺎﯾـﺪ‬
‫راﻫﺸﻮ ﺑﺪوﻧﯽ ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﻓﺮﯾﺎد زد ‪ :‬ﭼﻪ ﺑﻼﯾﯽ ﺳﺮ ﭼﺎرﻟﯽ آوردی ﻋﻮﺿﯽ ؟‪...‬‬
‫ﻣﺎﻟﻔﻮی ﭘﻮزﺧﻨﺪی زد ‪ :‬اﻻن ﻣﯿﺮی ﭘﯿﺸﺶ ﭘﺎﺗﺮ و ﺧﻮدت ﻣـﯽ ﺑﯿﻨـﯽ ‪ .‬ﺑﻼﻓﺎﺻـﻠﻪ ﻃﻨـﺎﺑﯽ‬
‫ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ و دﺳﺖ و ﭘﺎی ﻫﺮی را ﻣﺤﮑﻢ ﺑﺴﺖ ﺑﻄﻮرﯾﮑﻪ ﻗﺎدر ﺑﻪ ﺣﺮﮐﺖ ﻧﺒﻮد‪ ،‬ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ‬
‫ﺑﺎ ﺣﺮﮐﺖ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش او را روی زﻣﯿﻦ ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﮐﻠﺒﻪ ای ﻗـﺪﯾﻤﯽ در ﺑـﺎﻻی‬
‫ﺗﭙﻪ ﺑﺮد‪ ،‬ﮐﻠﺒﻪ ای ﮐﻪ ﻫﺮی ﯾﮑﺒﺎر در ﺧﺎﻃﺮات داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻪ آن ﺳﻔﺮ ﮐﺮده ﺑﻮد ‪...‬‬
‫وﻗﺘﯽ در ﮐﻠﺒﻪ ﺑﺎز ﺷﺪ ﻣﯿﺸﺪ ﺑﻪ ﺳﺎدﮔﯽ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﺳﺎﻟﻬﺎ ﮐﺴﯽ در اﯾﻦ ﺟﺎ زﻧﺪﮔﯽ ﻧﮑﺮده‬
‫‪.‬ﻣﻄﻤﺌﻨﺎ ﻣﺸﻨﮕﻬﺎی ﻧﺎﺣﯿﻪ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻗﺪری از ﺧﺎﻧﻮاده ی ﮔﻮﻧﺖ ﻣﺘﻨﻔﺮ ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻪ اﯾـﻦ‬
‫اﻃﺮاف ﭘﺎ ﻧﻤﯽ ﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ‪.‬از ﻃﺮﻓﯽ ﺑﻪ ﺳﺎدﮔﯽ ﻣﯿﺸﺪ ﻓﻬﻤﯿﺪ ﮐﻪ اﯾﻦ ﺧﺎﻧﻪ ﺗﺎ ﻫﻤﯿﻦ ﭼﻨﺪ روز‬
‫ﭘﯿﺶ ﺳﮑﻨﻪ ای ﻧﺪاﺷﺘﻪ‪ .‬در و دﯾﻮار ﭼﻮﺑﯽ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﻗﺪری ﭘﻮﺳﯿﺪه ﺑـﻮد ﮐـﻪ ﻫـﺮی ﺣـﺲ‬
‫‪467‬‬

‫‪468‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻣﯿﮑﺮد ﺑﺎ ﺗﻤﺎس دﺳﺘﺶ از ﻫﻢ ﻣﯿﭙﺎﺷﺪ‪.‬اﯾﻨﺠﺎ و آﻧﺠﺎ ﺗﺎرﻫﺎی ﻋﻨﮑﺒﻮت ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﻣﯿﺨـﻮرد و‬
‫ﺑﻮی ﻧﻢ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ را ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﺳﮑﻨﻪ ی ﺟﺪﯾﺪ ﺧﺎﻧﻪ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺧﻮد زﺣﻤﺖ ﺗﻤﯿﺰ ﮐﺮدن ﺧﺎﻧﻪ را ﻧـﺪاده ﺑﻮدﻧـﺪ‪...‬ﭼـﻮن ﻫﻨـﻮز‬
‫روی زﻣﯿﻦ و وﺳﺎﯾﻞ ﺧﺎﻧﻪ ﺣﺪاﻗﻞ ده اﯾﻨﭻ ﺧﺎک ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪...‬ﮐﻪ ﭼﻨﺪ رد ﭘﺎ ﯾـﮏ دﺳـﺘﯽ‬
‫آﻧﺮا ﺑﺮﻫﻢ ﻣﯿﺰد‪.‬‬
‫ﺑﻪ ﻃﻮر ﯾﻘﯿﻦ اﯾﻦ ﺧﺎﻧﻪ ی ﻣﺨﺮوﺑﻪ ﻣﺨﻔﯽ ﮔﺎه ﺧﻮﺑﯽ ﺑﺮای ﺳﺎﮐﻨﯿﻨﺶ ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪ ﺑﺎ ﺣﺮﮐﺖ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ دری ﺑﺎز ﺷﺪ و ﻫﺮی ﺑﻪ ﺷـﺪت از آن ﺑـﻪ‬
‫ﭘﺎﯾﯿﻦ ﭘﺮﺗﺎب ﺷﺪ ‪.‬از ﭼﻨﺪ ﭘﻠﻪ ﺳﻘﻮط ﮐﺮد و ﺑﺎ ﺳﺮ ﺑﻪ دﯾﻮار ﺧـﻮرد ‪ .‬آﺧـﺮﯾﻦ ﭼﯿـﺰی ﮐـﻪ‬
‫ﺷﻨﯿﺪ‪ ،‬ﻓﺮﯾﺎدی ﻫﺮاﺳﺎن ﺑﻮد ‪...‬‬
‫********************************‬
‫ﻫﺮی از درد ﻧﺎﻟﻪ ای ﮐﺮد و ﺑﻪ زﺣﻤﺖ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑـﺎز ﮐـﺮد ‪ .‬در زﯾـﺮ زﻣـﯿﻦ ﺗـﺎرﯾﮑﯽ‬
‫روی زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد ﭼﻬﺮه ی ﻫﺮاﺳﺎن و ﻧﮕﺮان ﭼﺎرﻟﯽ وﯾﺰﻟﯽ اوﻟﯿﻦ ﭼﯿﺰی ﺑﻮد ﮐﻪ دﯾﺪ ‪.‬‬
‫ﭼﺎرﻟﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪ :‬ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ ﻫﺮی ؟‬
‫ﻫﺮی از ﺟﺎ ﭘﺮﯾﺪ ‪.‬ﺻﻮرت ﭼﺎرﻟﯽ ﻏﺮق درﺧﻮن ﺑﻮد وﺣﺴﺎﺑﯽ ﺿﻌﯿﻒ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧـﯽ‬
‫ﭘﺮﺳﯿﺪ‪ :‬ﭼﺎرﻟﯽ ﺧﻮدﺗﯽ ؟‬
‫_ﻫﺮی ﺗﻮ اﯾﻨﺠﺎ ﭼﯿﮑﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ‪ ...‬اوه ﺧﺪای ﻣﻦ ﺑﻪ دادﻣﻮن ﺑﺮس ‪ ...‬ﺑﺒﯿﻨﻢ اوﻟﯿﻦ ﺑﺎرﮐﺠﺎ‬
‫ﻣﻨﻮ دﯾﺪی وﮐﯽ ؟‬

‫‪468‬‬

‫‪469‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ زﺣﻤﺖ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ‪ :‬ﺧﻮﻧﺘﻮن‪ ،‬ﻫﻤﻮن وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﻓﺮد و ﺟﺮج ﺗﺎﻓﯽ زﺑﺎن دراز ﮐـﻦ ﺑـﻪ‬
‫دادﻟﯽ داده ﺑﻮدن ‪.‬‬
‫ﭼﺎرﻟﯽ آه ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻧﺎاﻣﯿﺪ ﻣﯽ آﻣﺪ ‪ :‬ﺧﻮﺑﻪ ﺣﺎﻻ ﺗﻮﺑﭙﺮس ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﺳﺆاﻟﯽ اﻃﺮاﻓﺶ را ﮐﺎوﯾﺪ ‪ .‬زﯾﺮزﻣﯿﻦ ﮐﻮﭼﮏ ﻧـﻢ ﮔﺮﻓﺘـﻪ ای ﺑـﻮد ﮐـﻪ در‬
‫ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺣﺪود ﺑﯿﺴﺖ ﭘﻠﻪ ﻗﺮار داﺷﺖ ‪ .‬ﮐﻒ آن ﻟﺠﻦ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮد و اﯾﻨﺠـﺎ و آﻧﺠـﺎ ﻣﻮﺷـﻬﺎ در‬
‫ﺣﺮﮐﺖ ﺑﻮدﻧﺪ ‪ ...‬ﻗﺴﻤﺘﯽ از ﺳﻘﻒ آن ﺑﺼﻮرت ﺑﺪ ﺷـﮑﻠﯽ ﻗـﻮس داﺷـﺖ وﻫـﺮ از ﮔـﺎﻫﯽ‬
‫ﺧﺎک از آن ﺑﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻣﯿﺮﯾﺨﺖ‪.‬ﭼﯿﺰی ﮐﻪ ﻣﺴﻠﻢ ﺑﻮد اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻦ ﺑﻮد ﻫﺮ ﻟﺤﻈـﻪ ﺑـﺮ‬
‫ﺳﺮﺷﺎن ﺧﺮاب ﺷﻮد‪.‬در ﻗﺴﻤﺘﯽ از آن ﻣﻘﺪار زﯾﺎدی ﺧﻮن ﻟﺨﺘﻪ ﺷﺪه دﯾﺪه ﻣﯽ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺑـﯽ‬
‫ﺗﺮدﯾﺪ ﺧﻮن ﭼﺎرﻟﯽ ﺑﻮد ‪.‬‬
‫ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪ :‬ﺗﻮ ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ ﭼﺎرﻟﯽ ؟‬
‫_آره ﻫﺮی‪ ،‬ﺳﺆاﻟﺖ رو ﺑﭙﺮس ‪.‬‬
‫_ ﺑﺎﺷﻪ ﺧﺐ ﺑﺬار ﺑﺒﯿﻨﻢ ‪ ...‬ﺑﺤﺚ ﻫﻤﯿﺸﮕﯽ ﻣﺎﻣﺎﻧﺖ ﺑﺎ ﺑﯿﻞ ﺳﺮ ﭼﯿﻪ ؟‬
‫ﭼﺎرﻟﯽ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺑﯽ رﻣﻘﯽ زد ‪ :‬ﺳﺮ ﻣﻮﻫﺎش ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﭼﺎرﻟﯽ را در آﻏﻮش ﮔﺮﻓﺖ‪:‬ﺑﮕﻮ ﺑﺒﯿﻨﻢ ﺗﻮ اﯾﻨﺠﺎ ﭼﯿﮑﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ؟‬
‫ﭼﺎرﻟﯽ ﻧﺎﻟﻪ ای ﮐﺮد ‪ :‬ﺑﺎورم ﻧﻤﯽ ﺷﻪ ‪ ...‬اون ﺑﻪ ﻣﺎ ﺧﯿﺎﻧﺖ ﮐﺮد ‪ ...‬ﻣﯿﺪوﻧﯽ اﯾﻦ ﯾﻌﻨﯽ ﭼﯽ ؟‬
‫رﻓﺘﻢ ﺧﻮﻧﺶ ﺗﺎ ﺑﮕﻢ ﺑﺮای ﺷﺐ ﮐﺮﯾﺴﻤﺲ ﺑﯿﺎد ﺧﻮﻧﻪ ‪ ...‬ﻣﺎﻣﺎن ﻣﻨﺘﻈﺮﺷﻪ ‪ ...‬اﻣـﺎ اون ﺗﻨﻬـﺎ‬
‫ﻧﺒﻮد ‪ ...‬روﮐﻮود و ﻟﺴﺘﺮﻧﺞ ﻫﻢ ﺑﻮدن ‪ ...‬اون ﻣﻨﻮ ﻏـﺎﻓﻠﮕﯿﺮ ﮐـﺮد ‪ ...‬وﮔﺮﻧـﻪ ﻣﻤﮑـﻦ ﻧﺒـﻮد‬
‫ﺑﺘﻮﻧﻦ ‪ ...‬ﺑﺎورم ﻧﻤﯽ ﺷﻪ ﭘﺮﺳﯽ ﻣﻨﻮ ﺑﻪ اوﻧﺎ ﻓﺮوﺧﺖ ‪.‬‬
‫‪469‬‬

‫‪470‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻧﻔﺲ ﻫﺮی ﺣﺒﺲ ﺷﺪ ‪ :‬ﭘﺮﺳﯽ ؟!!‬
‫_ آره‪ ،‬ﺑﻌﺪﺷﻢ آوردﻧﻢ اﯾﻨﺠﺎ ‪...‬ﯾﻪ ﻧﻔﺮ ﻧﺎﻣﻪ ای ﮐـﻪ ﺗـﻮ ﺑـﺮام ﻧﻮﺷـﺘﯽ رو ﺧﻮﻧـﺪه ﺑـﻮد و‬
‫ﺑﻬﺸﻮن ﺧﺒﺮ داده ﺑﻮد ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬و ﺑﻌﺪﺷﻢ ﺧﻮدﺷﻮ ﺑﻪ ﺟﺎی ﺗﻮ ﺟﺎ زده‪.‬اﯾﻦ ﻗﺪر ﻫﻢ ﺧﻮب اﯾﻦ ﮐﺮد ﮐﺮده‬
‫ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﮐﺪوم ﻣﺎ ﻧﻔﻬﻤﯿﺪﯾﻢ…ﻟﻌﻨﺘﯽ رون ﺑﻬﺶ ﺷﮏ ﮐﺮده ﺑﻮد‪.‬اﻣﺎ ﻣﺎ ﻓﮑﺮ ﮐﺮدﯾﻢ‪....‬‬
‫ﺑﻌﺪ ﺑﻄﻮر ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﯽ ﭼﯿﺰی ﺑﯿﺎد آورد‪:‬ﺻﺒﺮ ﮐﻦ ﺑﺒﯿﻨﻢ‪ .‬اﮔﻪ دراﮐﻮ ﭼﻨـﺪ روز ﺧﻮدﺷـﻮ ﺑـﻪ ﺟـﺎ‬
‫ﺗﻮﺟﺎزده‪...‬ﻣﻌﻨﯿﺶ اﯾﻨﻪ ﮐﻪ اﻃﻼﻋﺎت ﺧﻮﺑﯽ ﻫﻢ ﺑﺪﺳﺖ آورده‪ .‬ﺧﺪای ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﯾﮑﯽ ﺑﮕﯿﻢ‪.‬‬
‫درﺳﺖ در ﻫﻤﯿﻦ وﻗﺖ در زﯾﺮزﻣﯿﻦ ﺑﺎز ﺷﺪ و ﻧﻮر ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ آﻧﺮا روﺷﻦ ﮐﺮد ‪.‬‬
‫ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ آن دو ﺻﻮرت ﺗﺎزه وارد را ﺑﺒﯿﻨﻨﺪ ﺻﺪای دراﮐﻮ ﻓﺮﯾﺎد زد ‪ :‬ﮐﺮوﺷﯿﻮ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﭼﯿﺰ ﻧﻔﻬﻤﯿﺪ‪ ،‬از درد ﻓﻠﺞ ﺷﺪه ﺑﻮد ‪ .‬ﻧﻌﺮه ﻣﯽ زد ‪ ...‬ﺟﯿﻎ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ ‪ ...‬و درد در ﺗﻤﺎم‬
‫وﺟﻮدش رﯾﺸﻪ ﻣﯽ دواﻧﺪ ‪.‬‬
‫ﻓﺮﯾﺎد ﻫﺮاﺳﺎن ﭼﺎرﻟﯽ را ﺷﻨﯿﺪ ‪ :‬وﻟﺶ ﮐﻦ ﮐﺜﺎﻓﺖ‬
‫_ ﺗﻮ ﺧﻔﻪ وﯾﺰﻟﯽ ‪...‬‬
‫ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﭼﺎرﻟﯽ ﺑﻪ ﻃﺮﻓﯽ ﭘﺮﺗﺎب ﺷﺪ ‪ .‬و ﻣﺤﮑﻢ ﺑﻪ دﯾﻮار ﺧﻮرد‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺖ ﭼﻪ ﻣﺪت در آﻧﺠﺎ ﻣﺎﻧﺪه‪ ،‬ﺗﻨﻬﺎ ﭼﯿﺰی ﮐﻪ ﻣﯽ داﻧﺴﺖ اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺳﺎﻋﺘﯽ‬
‫ﭼﻨﺪ ﺑﺎر ﺗﻮﺳﻂ ﻣﺎﻟﻔﻮی ﺷﮑﻨﺠﻪ ﻣﯽ ﺷﺪ ‪ .‬ﭼﺎرﻟﯽ ﺑﺪون ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﺑﻪ ﻫﯿﭻ وﺟـﻪ ﻗـﺎدر ﺑـﻪ‬
‫دﻓﺎع از او ﻧﺒﻮد‪ ،‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل ﺑﺨﺎﻃﺮ دﻓﺎع از ﻫﺮی ﺑﺎرﻫﺎ و ﺑﺎرﻫﺎ ﺻﺪﻣﻪ دﯾﺪ ‪.‬‬

‫‪470‬‬

‫‪471‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫دو روز از ﮔﺮﻓﺘﺎر ﺷﺪن ﻫﺮی در آن ﺧﺎﻧﻪ ﻣﯿﮕﺬﺷﺖ‪.‬ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻮد ﻫﻤﻪ ﭼﯿـﺰش را ﺑﺪﻫـﺪ و‬
‫ﻓﻘﻂ ده دﻗﯿﻘﻪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﭘﺲ ﺑﮕﯿﺮد‪ .‬از اﺳﯿﺮ ﺷﺪن ﺑﻪ دﺳﺖ ﻣﺎﻟﻔﻮی ﻣﺘﻨﻔﺮ ﺑﻮد‪.‬اﮔﺮ‬
‫دﺳﺘﺶ ﺑﻪ او ﻣﯿﺮﺳﯿﺪ‪...‬‬
‫از ﻃﺮﻓﯽ ﻫﺮ دوی آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﺷﺪت ﻧﮕﺮان ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬ﭼﺎرﻟﯽ ﻧﮕﺮان اﯾـﻦ ﺑـﻮد ﮐـﻪ دﯾـﺮ ﯾـﺎ زود‬
‫ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﻫﺮی را ﺑﻪ ارﺑﺎﺑﺸﺎن ﺗﺤﻮﯾﻞ ﻣﯿﺪﻫﻨﺪ و اﮔﺮﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﻫﺮی را ﺑﻪ وﻟـﺪﻣﻮرت‬
‫ﺗﺤﻮﯾﻞ دﻫﻨﺪ‪ ...‬اﮔﺮ وﻟﺪﻣﻮرت دﺳﺘﺶ ﺑﻪ ﻫﺮی ﻣﯿﺮﺳـﯿﺪ ﺑـﯽ ﺗﺮدﯾـﺪ ﺑـﺎ ﻣـﺮگ دردﻧـﺎﮐﯽ‬
‫روﺑﺮو ﺑﻮد‪...‬‬
‫اﻣﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﻫﺮی از ﭼﯿﺰ دﯾﮕﺮی ﺑﻮد‪.‬اﻃﻼﻋـﺎت ﻣـﺎﻟﻔﻮی ﺑـﯽ ﺗﺮدﯾـﺪ ﮐﻤـﮏ ﺑﺰرﮔـﯽ ﺑـﻪ‬
‫ﮐﺎرﻫﺎی وﻟﺪﻣﻮرت ﻣﯿﮑﺮد‪...‬از ﻧﺎم اﻋﻀﺎی ﻣﺤﻔﻞ و ﻣﺤﻞ اﺳﺘﻘﺮارﺷﺎن ﮔﺮﻓﺘـﻪ ﺗـﺎ ﺑﺮﻧﺎﻣـﻪ‬
‫ﻫﺎی آﯾﻨﺪه و ﻧﻘﺸﻪ ﻫﺎی آﻧﻬﺎ‪......‬‬
‫ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل آن دو ﻧﻤﯿﺘﻮاﻧﺴﺘﻨﺪ در ﻣﻮرد ﻧﮕﺮاﻧﯿﻬﺎی ﺧﻮد ﺑـﺎ ﻫـﻢ ﺻـﺤﺒﺖ ﮐﻨﻨـﺪ‪.‬ﻫﻨـﻮز از‬
‫اﻃﻼﻋﺎﺗﯽ ﮐﻪ ﻣﺎﻟﻔﻮی ﺑﻪ دﺳﺖ آورده ﺑﻮد ﭼﯿﺰ دﻗﯿﻘﯽ ﻧﻤﯿﺪاﻧﺴﺘﻨﺪ و ﻧﻤﯿﺨﻮاﺳﺘﻨﺪ ﺑـﺎ ﯾـﮏ‬
‫ﮐﻮﺗﺎﻫﯽ اﻃﻼﻋﺎت ﺑﯿﺸﺘﺮی ﺑﻪ دﺳﺖ آﻧﻬﺎ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ‪.‬‬
‫ﺣﺘﯽ ﻏﺬا ﻧﻤﯿﺨﻮردﻧﺪ ﺗﺎ ﻣﺒﺎدا اﺳﺘﻔﺎده ی ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫـﺎ از ﻣﺤﻠـﻮل راﺳـﺘﯽ ﮐـﺎر دﺳﺘـﺸﺎن‬
‫ﺑﺪﻫﺪ‪.‬ﮐﺎری ﮐﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﺿﻌﻒ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻫﺮ دوی آﻧﻬﺎ و ﺑﺨﺼﻮص ﭼﺎرﻟﯽ ﺑﻮد ﮐـﻪ ﭼﻨـﺪ روز‬
‫ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﻫﺮی در آﻧﺠﺎ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬‬

‫‪471‬‬

‫‪472‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی از اﯾﻦ ﺗﻌﺠﺐ ﻣﯿﮑﺮد ﮐﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﺑﺮای ﺑﺪﺳﺖ آوردن اﻃﻼﻋﺎت آﻧﻬﺎ را ﺷـﮑﻨﺠﻪ‬
‫ﻧﻤﯿﺪادﻧﺪ‪.‬ﺣﺘﯽ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﯾﻦ ﺗﻼﺷﯽ ﺑﺮای ﺑﺪﺳﺖ آوردن اﻃﻼﻋﺎت ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻧﻤﯿﮑﺮدﻧـﺪ‪.‬ﻇـﺎﻫﺮا‬
‫اﯾﻦ ﻣﺴﺌﻠﻪ اﺻﻼ ﺑﺮای آﻧﻬﺎ اﻫﻤﯿﺖ ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬‬
‫ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل ﻓﻌﻼ ﮐﺎری از آن ﻫﺎ ﺑـﺮ ﻧﻤﯿﺎﻣـﺪ ‪.‬ﻧـﻪ ﻣﯿﺘﻮاﻧـﺴﺘﻨﺪ از ﻧﻘـﺸﻪ ی ﺑﻼﺗـﺮﯾﮑﺲ و‬
‫ﻣﺎﻟﻔﻮی ﺳﺮ در ﺑﯿﺎورﻧﺪ و ﻧﻪ ﻗﺎدر ﺑﻪ ﻓﺮار ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬ﺟﺎدوﻫﺎی دﻓﺎﻋﯽ اﻣﮑﺎن ﻓﺮار را ﺑﻪ آﻧﻬـﺎ‬
‫ﻧﻤﯿﺪاد ﺑﺪون ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﺣﺘﯽ ﻧﻤﯿﺘﻮاﻧﺴﺘﻨﺪ ﺑﻪ در ﻧﺰدﯾﮏ ﺷﻮﻧﺪ و از ﻃﺮﻓﯽ ﺣﺎل ﻫـﺮی در‬
‫زﯾﺮ ﺷﮑﻨﺠﻪ ﻫﺎی ﻣﺎﻟﻔﻮی ﻫﺮ روز ﺑﺪﺗﺮ ﻣﯿﺸﺪ‪.‬‬
‫در آﺧﺮﯾﻦ ﺣﺮﮐﺖ ﻣﺎﻟﻔﻮی‪ ،‬ﻃﻠﺴﻢ ﺷﮑﻨﺠﻪ ﮔﺮ ﺑﻪ ﻗﺪری ﺷﺪﯾﺪ ﺑﻮد ﮐـﻪ ﻫـﺮی ﺧـﻮن ﺑـﺎﻻ‬
‫آورد و ﺗﺎ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻋﺖ ﺑﯿﻬﻮش ﺑﻮد ‪.‬‬
‫ﺻﺪای ﭼﺎرﻟﯽ را از دوردﺳﺖ ﺷﻨﯿﺪ‪ :‬ﻫﺮی ﭼﺸﻤﺎﺗﻮ ﺑﺎز ﮐﻦ ‪ .‬ﺧـﻮاﻫﺶ ﻣـﯽ ﮐـﻨﻢ ﻃﺎﻗـﺖ‬
‫ﺑﯿﺎر‪......‬‬
‫ﻫﺮی ﺳﺮﻓﻪ ای ﮐﺮد و ﻣﻘﺪار زﯾﺎدی ﺧﻮن از دﻫﺎﻧﺶ ﺑﯿﺮون رﯾﺨﺖ ‪ .‬ﭼﺎرﻟﯽ ﺑﺎ ﻫﺮاس ﺳـﺮ‬
‫ﻫﺮی را در آﻏﻮش ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ‪ ...‬ﭼﻬﺮه اش ﺗﺎر و واﺿﺢ ﻣﯽ ﺷﺪ ‪ .‬ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺴﺖ ﺗـﺎ‬
‫دردی را ﮐﻪ در ﺑﺪﻧﺶ رﯾﺸﻪ دواﻧﺪه ﺑﻮد راﺣﺖ ﺗﺮ ﺗﺤﻤﻞ ﮐﻨﺪ‪.‬‬
‫ﭼﺎرﻟﯽ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ در دوﯾﺪ و ﻓﺮﯾﺎد زد ‪ :‬آﻫﺎی ‪ ...‬ﺑﺎ ﺷﻤﺎم ﻋﻮﺿﯿﺎ ‪ ...‬ﯾﮑﯽ اﯾـﻦ در‬
‫و ﺑﺎز ﮐﻨﻪ ‪ ...‬ﺑﺎز ﮐﻨﯿﻦ آﺷﻐﺎﻻی ﻣﺮده ﺧﻮر ‪...‬‬
‫در ﺻﺪاﯾﯽ ﮐﺮد و ﺑﺎز ﺷﺪ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺻﺪای ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ را ﻣﯽ ﺷﻨﯿﺪ ‪ :‬ﭼﻪ ﻣﺮﮔﺘﻪ ؟‬
‫‪472‬‬

‫‪473‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﭼﺎرﻟﯽ از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﺑﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﭘﺮﺗﺎب ﺷﺪ و ﻫﺮی ﺻﺪای ﺷﮑﺴﺘﻦ ﺑﯿﻨﯽ او راﺷﻨﯿﺪ‪.‬‬
‫اﻣﺎ ﭼﺎرﻟﯽ ﺑﯽ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺧﻮدش داد زد ‪ :‬ﺣﺎﻟﺶ ﺑﺪه ‪ ..‬داره ﻣﯿﻤﯿﺮه ‪ ...‬دو روزه ﻓﻘﻂ دارﯾﻦ‬
‫ﻋﺬاﺑﺶ ﻣﯿﺪﯾﻦ ‪...‬‬
‫ﺻﺪای ﻣﻠﻔﻮی ﺑﺎ ﺑﯽ ﺗﻔﺎوﺗﯽ ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ ‪ ...‬ﻧﺘـﺮس وﯾﺰﻟـﯽ ﻧﻤـﯽ ﺧـﻮام ﺑﮑـﺸﻤﺶ ‪...‬‬
‫ﻣﯿﺨﺎم زﺟﺮش ﺑﺪم ‪.‬‬
‫ﺻﺪای ﺳﺮدی ﮐﻪ ﮐﻤﯽ ﻫﺮاﺳﺎن ﺑﻮد ﮔﻔﺖ ‪ :‬دﯾﻮوﻧﻪ ﺷﺪی دراﮐﻮ ؟ اﮔﻪ ﺑﻤﯿـﺮه ﻟـﺮد ﺳـﯿﺎه‬
‫ﻫﻤﻪ ﻣﻮﻧﻮ ﻣﯽ ﮐﺸﻪ ‪.‬‬
‫_ ﺗﻮ ﻫﯿﭽﯽ ﻧﮕﻮ ﺳﯿﻮروس‪ ،‬ﻫﺮ ﭼﯽ ﺳﺮش ﺑﯿﺎ ﺣﻘﺸﻪ ‪.‬‬
‫ﺻﺪای اﺳﻨﯿﭗ واﺿﺢ ﺗﺮ ﺷﺪ ‪ :‬ﭼﻨﺪ وﻗﺘﻪ اﯾﻨﺠﺎس ؟‬
‫_ دو روز ‪.‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺎ ﻟﺤﻦ ﺳﺮدی ﮔﻔﺖ ‪ :‬و اوﻧﻮﻗﺖ ﺷﻤﺎ دو ﺗﺎ ﻫﯿﭽﯽ از ﺑﺮﻧﺎﻣﺘﻮن ﺑﻪ ﻣﺎ ﻧﮕﻔﺘﯿﻦ؟ﺑـﺮام‬
‫ﻣﻬﻢ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﭼﯿﮑﺎر ﺑﺎﻫﺎش ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﺑﻼ‪ ،‬اﻣﺎ اﮔﻪ ﻟﺮد ﺳـﯿﺎه ﺑﻔﻬﻤـﻪ ﭘـﺎﺗﺮ رو ﮔﺮﻓﺘـﯽ و‬
‫ﭼﯿﺰی ﺑﻬﺶ ﻧﮕﻔﺘﯽ ﻫﺮ ﺳﻪ ﻣﻮن رو ﻣﯿﮑﺸﻪ‪ ...‬ﺑﻬﺘﺮه زﻧﺪه ﺑﺎﺷﻪ‪ ،‬ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﻣﻮﻗﺘﺎ درﻣـﺎﻧﺶ‬
‫ﮐﻨﻢ‪ ،‬ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ اﯾﻨﻄﻮری ﺑﯿﺸﺘﺮ زﻧﺪه ﺑﻤﻮﻧﻪ‪ ،‬ﺗﻮ ﻫﻢ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻋﺬاﺑﺶ ﺑﺪی دراﮐﻮ‪.‬‬
‫دراﮐﻮ و ﻟﺴﺘﺮﻧﺞ ﻧﮕﺎﻫﯽ رد و ﺑﺪل ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ اداﻣﻪ داد ‪ :‬اﻟﺒﺘﻪ از ﻧﻈﺮ ﻣﻦ ﻫﻢ ﺑﻬﺘﺮه ﺑﺬارﯾﻢ ﻫﻤﯿﻦ ﻃـﻮری ﺑﻤﻮﻧـﻪ‪...‬ﻣﯿـﺪوﻧﯽ ﮐـﻪ‬
‫ﭼﻘﺪر ازش ﻣﺘﻨﻔﺮم ‪ ...‬اﻣﺎ ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻢ ﻟﺮد ﺳﯿﺎه از ﺗﺤﻮﯾﻞ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺟﻨﺎزش ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺑﺸﻪ‬
‫‪ .‬اون از ﺣﺮﮐﺖ ﺳﺮﺧﻮد ﺷﻤﺎ ﻫﯿﭻ ﺧﻮﺷﺶ ﻧﻤﯽ ﯾﺎد ﺧﻮدش ﻣﯿﺨﺎد ﺧﺪﻣﺖ ﭘﺎﺗﺮ ﺑﺮﺳﻪ ‪.‬‬
‫‪473‬‬

‫‪474‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ ﻏﺮﯾﺪ ‪ :‬ﺣﻖ ﺑﺎ ﺳﻮروﺳﻪ ‪.‬‬
‫دراﮐﻮ ﻓﺮﯾﺎد زد ‪ :‬ﻧﻪ ‪ ...‬ﻟﺮد ﺳﯿﺎه ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﺷﻮ ﻣﯿﺨﺎد ﻧﻪ ﺧﻮدﺷﻮ ‪.‬اﮔﻪ ﻗﺮار ﺑﺎﺷـﻪ ﮐـﺴﯽ‬
‫اﯾﻦ آﺷﻐﺎﻟﻮ ﺑﮑﺸﻪ اون ﻣﻨﻢ‪.‬‬
‫ﺻﺪای ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ ﺑﻠﻨﺪﺗﺮ ﺷﺪ ‪ :‬ﺳﯿﻮروس درﻣﺎﻧﺶ ﮐﻦ‪ ،‬ﻣﻦ ﻃﺎﻗﺖ ﺧﺸﻢ ارﺑﺎب رو ﻧﺪارم‬
‫ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ اﺳﻨﯿﭗ از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﭘﺎﯾﯿﻦ آﻣﺪ و در ﭘﺸﺖ ﺳﺮش ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪ ‪ .‬ﺑﺎ ﻫﺮاس ﻧﮕﺎﻫﯽ‬
‫ﺑﻪ ﻫﺮی ﮐﺮد و دﺳﺘﺶ را دراز ﮐﺮد ﺗﺎ ﻧﺒﺾ او را ﺑﮕﯿﺮد اﻣﺎ ﭼﺎرﻟﯽ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﻣﺎﻧﻊ ﺷﺪ ﺑﺎ‬
‫ﺧﺸﻢ داد زد‪ :‬ﺑﻬﺶ دﺳﺖ ﻧﺰن اﺳﻨﯿﭗ ‪.‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ دﺳﺖ ﭼﺎرﻟﯽ را ﮐﻨﺎر زد ‪ :‬ﻣﯿﺨﺎی ﺑﻤﯿﺮه ؟ ﭘﺎﺗﺮ ﺑﻬﺶ ﺑﮕﻮ ﻣﺰاﺣﻤﻢ ﻧﺸﻪ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ دﺳﺖ ﭼﺎرﻟﯽ را ﻓﺸﺎری داد‪.‬‬
‫ﭼﺎرﻟﯽ ﺳﺮش را ﻧﺰدﯾﮏ آورد ‪ :‬ﺑﮕﻮ ﻫﺮی‪ ،‬ﭼﯽ ﻣﯽ ﺧﻮای ؟‬
‫ﻫﺮی ﻟﺒﻬﺎﯾﺶ را ﺣﺮﮐﺘﯽ داد‪ ،‬ﺻﺪا از ﮔﻠﻮﯾﺶ ﺧﺎرج ﻧﻤﯽ ﺷﺪ‪ ،‬ﭼﺎرﻟﯽ ﺳـﺮش را ﻧﺰدﯾﮑﺘـﺮ‬
‫ﺑﺮد و ﺑﺎ ﺑﻐﺾ ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﻫﺮی؟!!!‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺑﯿﺸﺘﺮﯾﻦ ﺻﺪاﯾﯽ ﮐﻪ ﺗﻮاﻧﺶ ﺑﻮد ﻧﺎﻟﯿﺪ ‪ :‬اون ﻃﺮف ﻣﺎﺳﺖ ‪.‬‬
‫_ ﭼﯽ ؟!!!‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﻏﺮﯾﺪ ‪ :‬ﺻﺪاﺗﻮ ﺑﯿﺎر ﭘﺎﯾﯿﻦ وﯾﺰﻟﯽ‪ ،‬ﺑﻌﺪ ﺑﻄﺮی ﮐﻮﭼﮏ ﻣﻌﺠﻮﻧﯽ را ﺑﻪ دﺳـﺘﺶ داد ‪:‬‬
‫ﺑﺨﻮر‪ ,‬ﺣﺎﻟﺘﻮ ﺑﻬﺘﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻪ ‪ ...‬ﺻﺒﺮ ﮐﻦ دﻣﺎﻏﺘﻮ درﺳﺖ ﮐﻨﻢ ﺗﺎ از ﺧﻮﻧﺮﯾﺰی ﻧﻤﺮدی ‪.‬‬

‫‪474‬‬

‫‪475‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫و ﺑﺎ ﯾﮏ ﺣﺮﮐﺖ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ‪ ،‬دﻣﺎغ ﭼﺎرﻟﯽ را ﮐﻪ ﻣﺎت و ﻣﺒﻬـﻮت ﺑـﻪ او زل زده ﺑـﻮد ﺑـﻪ‬
‫ﺣﺎﻟﺖ ﻋﺎدی در آورد ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﺧﻮدش ﯾﮏ ﺟﺎم از ﻣﻌﺠﻮن ﻟﺰﺟﯽ را ﺑﻪ دﻫﺎن ﻫﺮی ﻧﺰدﯾـﮏ‬
‫ﮐﺮد ‪ :‬ﺑﺨﻮرش ﭘﺎﺗﺮ ‪...‬‬
‫ﭼﺎرﻟﯽ ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﺑﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﺷﮏ داﺷﺖ ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ ﻣﺎﻧﻊ ﺷﻮد اﻣﺎ ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳـﺨﺘﯽ ﺟﺮﻋـﻪ‬
‫ای ﻧﻮﺷﯿﺪ ‪ .‬ﮐﻢ ﮐﻢ ﮐﻤﯽ واﺿﺢ ﺗﺮ ﻣﯽ دﯾﺪ ‪ ...‬اﺳﻨﯿﭗ ﮔﯿﺎه ﻗﻬﻮه ای رﻧﮕﯽ را ﺑﻪ دﻫـﺎﻧﺶ‬
‫ﻧﺰدﯾﮏ ﮐﺮد و ﺑﺎ آﻫﺴﺘﻪ ﺗﺮﯾﻦ ﺻﺪاﯾﺶ ﮔﻔﺖ ‪ :‬اﯾﻦ ﻣﻮﻗﺘﺎً دردﺗﻮ ﮐﻢ ﻣﯽ ﮐﻨـﻪ ‪ ...‬ﻣـﻦ ﺑـﻪ‬
‫ﻣﺤﻔﻞ ﺧﺒﺮ دادم ‪,‬اﻣﺮوز ﻓﺮدا ﻣﯿﺎن ﺳﺮاﻏﺖ ‪ ...‬ﺷﻤﺎ دو ﺗـﺎ ﻧﻤـﯽ ﺗـﻮﻧﯿﻦ ﺗﻨﻬـﺎﯾﯽ از اﯾﻨﺠـﺎ‬
‫ﺑﺮﯾﻦ‪ ،‬اون ﺑﯿﺮون ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﻪ ‪ ...‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎﻟﺘﻮن از ﭘﺲ اوﻧﺎ ﺑﺮﻧﻤﯿﺎﯾﻦ‪...‬‬
‫ﺑﻌﺪ دﺳﺖ در ﺟﯿﺒﺶ ﮐﺮد و ﭼﻨﺪ ﺗﮑﻪ ﻧﺎن در آورد ‪ :‬ﺑﻪ ﻏﺬاﻫﺎی اﯾﻨﺠﺎ اﻋﺘﻤﺎد ﻧﮑﻨﯿﻦ زﯾـﺎد‬
‫ﻧﯿﺴﺖ وﻟﯽ از ﻫﯿﭽﯽ ﺑﻬﺘﺮه‪...‬‬
‫ﺳﭙﺲ ﺑﻄﺮی ﮐﻮﭼﮑﯽ ﺑﻪ ﭼﺎرﻟﯽ داد ‪ :‬ﻫﺮﺳﺎﻋﺖ ﭼﻨﺪ ﻗﻄﺮه ﺑﺪه ﺑﺨﻮره‪ ،‬دردﺷﻮ ﮐﻤﺘـﺮ ﻣـﯽ‬
‫ﮐﻨﻪ‪ ،‬ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮم وﮔﺮﻧﻪ ﻣﺸﮑﻮک ﻣﯿﺸﻦ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺳﺮﺗﮑﺎن داد و اﺳﻨﯿﭗ در ﺑﺮاﺑﺮ ﻧﮕﺎه ﻣﺘﺤﯿﺮ ﭼﺎرﻟﯽ از زﯾﺮزﻣﯿﻦ ﺧﺎرج ﺷﺪ ‪.‬‬
‫*****************************************‬
‫ﭼﺎرﻟﯽ ﮐﻤﯽ از ﻣﻌﺠﻮن زرد رﻧﮓ ﺑﻪ دﻫﺎن ﻫﺮی رﯾﺨﺖ‪ ،‬ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﺧﻮدش ﻫﻢ ﺷﺮاﯾﻂ‬
‫ﺧﻮﺑﯽ ﻧﺪاﺷﺖ ‪ .‬ﺗﻤﺎم وﻗﺖ ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ از او ﻣﺮاﻗﺒﺖ ﻣﯽ ﮐﺮد ‪ ...‬دو ﺳﺎﻋﺘﯽ از رﻓﺘﻦ‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﻣﯽ ﮔﺬﺷﺖ‪ ،‬ﻫﺮی ﻫﻨﻮز ﻗﺎدر ﺑﻪ ﺣﺮف زدن ﻧﺒﻮد ‪ .‬اﻣﺎ ﺣﺎﻻ ﻣﯽ داﻧﺴﺖ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ‬
‫در ﻫﺎﮔﺰﻣﯿﺪ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪ‪ ،‬در واﻗﻊ ﻧﺎرﺳﯿﺴﺎ ﻣﺎﻟﻔﻮی ﺧﻮاﻫﺮ ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ ﻟﺴﺘﺮﻧﺞ و ﻣﺎدر‬
‫‪475‬‬

‫‪476‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫دراﮐﻮ ﺑﻮده ﮐﻪ آن روز ﺑﻪ دﺳﺘﻮر وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﺮای اﯾﺠﺎد وﺣﺸﺖ‪ ،‬ﺑﺎ ﭼﻬﺮه ی ﺧﻮاﻫﺮش‬
‫ﺑﻪ ﻫﺎﮔﺰﻣﯿﺪ آﻣﺪه ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﮐﻤﯽ ﺑﻌﺪ در ﺑﺎز ﺷﺪ و ﺳﺎﯾﻪ ای ﺑﻪ ﻃﺮف آن دو آﻣﺪ ‪ .‬ﭼﺎرﻟﯽ ﺑﻪ ﻣﺤﺾ ﺷﻨﺎﺧﺘﻦ ﺗﺎزه‬
‫وارد ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﯿﻦ او و ﻫﺮی اﯾﺴﺘﺎد ‪,‬آﻣﺎده ﺑﻮد ﺗﺎ ﻫﺮ ﻃﻮر ﻣﯿﺘﻮاﻧﺪ از او دﻓﺎع ﮐﻨﺪ‪ :‬ﺟﻠﻮ‬
‫ﻧﯿﺎ وﮔﺮﻧﻪ ‪...‬‬
‫ﺻﺪای ﭘﺮﺳﯽ ﭘﻮزﺧﻨﺪی زد ‪ :‬ﻓﮑﺮ ﮐﺮدی ﺑﻪ ﺑﺮادرم ﺻﺪﻣﻪ ﻣﯽ زﻧﻢ ﭼﺎرﻟﯽ ؟‬
‫ﭼﺎرﻟﯽ ﻓﺮﯾﺎد زد ‪ :‬ﺧﻔﻪ ﺷﻮ ‪ ...‬ﺗﻮ ﺑﺮادر ﻣﻦ ﻧﯿﺴﺘﯽ ‪ ...‬ﯾﻪ ﺣﯿﻮون ﺧﺎﺋﻦ ﻣﺜﻞ ﺗﻮ ﻧﺒﺎﯾﺪ اﺳﻢ‬
‫ﺧﻮدﺷﻮ وﯾﺰﻟﯽ ﺑﺬاره‪.‬‬
‫ﻧﮕﺎه ﭘﺮﺳﯽ ﺑﯿﻦ ﺻﻮرت ﺧﻮن آﻟﻮد ﭼﺎرﻟﯽ و ﺑﺪن ﺑﯽ ﺣﺲ ﻫﺮی ﭼﺮﺧﯿﺪ ‪ .‬ﺑﻪ آراﻣﯽ ﻇﺮف‬
‫ﻏﺬای ﻣﺴﺘﻄﯿﻞ ﺷﮑﻞ ﻃﻮﯾﻠﯽ را ﺟﻠﻮی آﻧﻬﺎ ﮔﺬاﺷﺖ و زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد ‪ :‬ﻣﻦ ﻧﻪ ﺧﺎﺋﻨﻢ ‪ ...‬ﻧﻪ‬
‫آدم ﻓﺮوش ‪ ...‬ﯾﻪ ﭼﯿﺰی ﺑﺮاﺗﻮن آوردم ﮐﻪ ﺑﻪ دردﺗﻮن ﻣﯿﺨﻮره ‪...‬‬
‫ﺻﺪای ﭘﺮﺳﯽ ﻟﺮزﯾﺪ ‪ :‬ﯾﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﻗﺒﻮل ﻣﯽ ﮐﺮدم ‪ ...‬ﯾﺎ ﺗﻮ ﮐﺸﺘﻪ ﻣﯽ ﺷﺪی ‪ .‬ﻣﻦ اﻧﺘﺨﺎﺑﯽ‬
‫ﻧﺪاﺷﺘﻢ ﭼﺎرﻟﯽ‪.‬‬
‫ﭘﺮﺳﯽ ﺑﺮﮔﺸﺖ و از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﺑﺎﻻ رﻓﺖ ‪ .‬ﭼﺎرﻟﯽ ﺑﻪ ﻃﺮف ﻏﺬا رﻓﺖ و ﺑﺎ ﻟﮕﺪ ﻫﻤﻪ را روی‬
‫زﻣﯿﻦ ﺧﺎﻟﯽ ﮐﺮد ‪ .‬ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ دو ﺻﺪای ﺗﻠﻖ ﻇﺮﯾﻒ ﺑﻪ ﮔﻮش رﺳﯿﺪ و ﭼﯿﺰی روی زﻣﯿﻦ‬
‫ﻏﻠﺘﯿﺪ ‪ .‬ﭼﺎرﻟﯽ دﺳﺘﺶ را دراز ﮐﺮد و آن را از زﻣﯿﻦ ﺑﺮداﺷﺖ ‪ .‬ﭼﻨﺪ ﺑﺎر اﻣﺘﺤﺎﻧﺶ ﮐﺮد و‬
‫ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ ﮐﻪ از ﻫﯿﺠﺎن ﻣﯽ ﻟﺮزﯾﺪ ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﺑﺎورم ﻧﻤﯽ ﺷﻪ ﻫﺮی ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻫﺎﻣﻮن ‪.‬‬

‫‪476‬‬

‫‪477‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻓﺼﻞ ﺳﯽ و ﭼﻬﺎرم‪:‬رﺋﻴﺲ ﻣﺤﻔﻞ؟!!!‬
‫در دو روز ﺑﻌﺪ از آن ﺣﺎل ﻫﺮی ﻫﻤﭽﻨﺎن وﺧﯿﻢ ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل ﺧﺒـﺮی از ﻣﺤﻔـﻞ ﻧﺒـﻮد‪،‬‬
‫ﺿﻌﻒ و ﺑﯽ ﻏﺬاﯾﯽ ﻋﻼوه ﺑﺮ ﺷﮑﻨﺠﻪ ﻫﺎی ﻣﺎﻟﻔﻮی ﺣﺎل ﻫﺮ دوی آﻧﻬﺎ را وﺧﯿﻢ ﺗـﺮ ﮐـﺮده‬
‫ﺑﻮد ‪.‬‬
‫ﭼﺎرﻟﯽ ﺑﺮای ﺣﻔﺎﻇﺖ از ﻫﺮی ﺑﺎرﻫﺎ در ﻣﻌﺮض ﻃﻠﺴﻢ ﺷﮑﻨﺠﻪ ﮔﺮ ﻗﺮار ﮔﺮﻓـﺖ و ﭼﻨـﺪﯾﻦ‬
‫اﺳﺘﺨﻮاﻧﺶ در اﺛﺮ ﭘﺮﺗﺎب ﻣﮑﺮر ﺑﻪ اﻃﺮاف ﺷﮑﺴﺖ ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﮐﻒ زﯾﺮزﻣﯿﻦ از ﻟﺠﻦ و ﺧـﻮن‬
‫ﻟﺨﺘﻪ ﺷﺪه ﭘﻮﺷﯿﺪه ﺷﺪه ﺑﻮد ‪.‬‬
‫ﺑﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻫﺎﯾﺸﺎن در دﺳﺘﺮس ﺑﻮد اﻣﺎ ﻫﺮ دو ﺿﻌﯿﻔﺘﺮ ازآن ﺑﻮدﻧﺪ ﮐـﻪ ﻗـﺎدر ﺑـﻪ‬
‫اﺳﺘﻔﺎده از ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﺑﺎﺷﻨﺪ ‪ .‬اﻟﺒﺘﻪ اﯾﻦ ﺑﻪ آن ﻣﻌﻨﺎ ﻧﺒﻮد ﮐﻪ ﺳﻌﯽ ﺧﻮدﺷﺎن را ﻧﮑﺮده ﺑﺎﺷﻨﺪ‬
‫‪ .‬ﭼﺎرﻟﯽ ﭘﺲ از ﺳﺎﻋﺘﻬﺎ ﺗﻼش ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪ ﮐﻤﯽ آب آﺷﺎﻣﯿﺪﻧﯽ ﺗﻬﯿﻪ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ اﯾـﻦ ﺧـﻮدش‬
‫ﻧﻌﻤﺘﯽ ﺑﻮد اﻣﺎ ﺗﻼش ﻫﺎی ﺑﻌﺪﯾﺶ ﺑﺮای ﺗﻬﯿﻪ ﻏﺬا و آب ﺑﯽ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﺑـﻮد ‪.‬ﺑـﻪ ﻧﺎﭼـﺎر ﺻـﺒﺮ‬
‫ﮐﺮدﻧﺪ ‪ ...‬ﺷﺐ ﭘﻨﺠﻢ زﻣـﺎﻧﯽ ﮐـﻪ ﭼـﺎرﻟﯽ ﺑـﺎ ﺗﮑـﻪ ای از ﭘﯿـﺮاﻫﻨﺶ و ﺗـﻪ ﻣﺎﻧـﺪه ی آب‬
‫آﺷﺎﻣﯿﺪﻧﯽ ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد ﺗﺐ ﻫﺮی را ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺑﯿﺎورد‪ ،‬ﺻﺪاﻫﺎﯾﯽ از ﺑﯿﺮون ﺑﻪ ﮔﻮﺷﺶ رﺳﯿﺪ‬
‫‪ .‬ﺻﺪای ﺣﺮﮐﺖ و ﺟﻮش و ﺧﺮوش‪ ،‬ﺻﺪای درﮔﯿﺮی‪ ،‬ﺻﺪای ﻣﺒﺎرزه ‪...‬‬
‫آن ﺑﯿﺮون ﻧﺒﺮدی ﺑﺮﭘﺎ ﺑﻮد‪.‬ﻋﺪه ای ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ در ﺣﺎل ﺣﺮﮐﺖ ﺑﻮدﻧﺪ ‪...‬‬
‫ﭼﺎرﻟﯽ ﮔﻮﺷﻬﺎﯾﺶ را ﺗﯿﺰ ﮐﺮد ‪ :‬اون ﺑﯿﺮون ﺑﻪ ﺧﺒﺮاﯾﯿﻪ ﻫﺮی ‪ ...‬ﺻﺒﺮ ﮐﻦ ﺑﺒﯿﻨﻢ ‪.‬‬
‫درﮔﯿﺮی ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺘﯽ اداﻣﻪ داﺷﺖ ‪ .‬ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﻫﯿﺎﻫﻮ رو ﺑﻪ ﺧﺎﻣﻮﺷﯽ ﮔﺬاﺷﺖ ‪.‬‬

‫‪477‬‬

‫‪478‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ ﻫﺮی ﺻﺪای دو رﮔﻪ ی آﺷﻨﺎﯾﯽ ﺷﻨﯿﺪ ‪ :‬ﻫﺮی ‪ ...‬ﭼﺎرﻟﯽ ‪...‬‬
‫ﺻﺪای آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ ﻧﮕﺮان ﺑﻮد و ﻣﯽ ﻟﺮزﯾﺪ ‪ :‬ﭼﺎرﻟﺰ؟‬
‫ﭼﺎرﻟﯽ ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﺑﻠﻨﺪ ﺷﻮد اﻣﺎ ﻣﺤﮑﻢ ﺑﺮ زﻣﯿﻦ ﺧﻮرد‪ ،‬ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ ﺣﺮﮐﺘـﯽ ﮐـﺮد و او‬
‫را ﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬
‫ﺻﺪای ﺗﺎﻧﮑﺲ ﺑﻪ ﮔﻮﺷﺶ رﺳﯿﺪ ‪ :‬ﺷﺎﯾﺪ ﺧﺒﺮ دروغ ﺑﻮده ‪ ...‬ﻣﺎ ﮐﻪ ﻧﻤـﯽ دوﻧـﯿﻢ اون ﺳـﭙﺮ‬
‫ﻣﺎل ﮐﯽ ﺑﻮد‪ ،‬ﺷﺎﯾﺪ اﺻﻼً اﯾﻨﺠﺎ ﻧﺒﺎﺷﻦ ‪.‬‬
‫ﭼﺎرﻟﯽ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻫﻨﺠﺮه اش ﺑﺮد و در دل دﻋﺎ ﮐﺮد ﮐﻪ اﯾﻨﺒﺎر درﺳﺖ ﮐﺎر‬
‫ﮐﻨﺪ ‪ :‬ﺑﺎﺑﺎ ‪ ...‬رﯾﻤﻮس ‪ ...‬ﻣﺎ اﯾﻦ ﭘﺎﯾﯿﻨﯿﻢ ‪ ...‬ﺗﻮ زﯾﺮزﻣﯿﻦ ‪.‬‬
‫ﺣﺘﯽ در ﻫﻤﺎن ﻟﺤﻈﻪ ﮐﻪ ﺻﺪاﯾﺶ ﭼﻨﺪ ﺑﺮاﺑﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد ﺿﻌﻒ و ﻟﺮزش آن ﻣﺤﺴﻮس ﺑﻮد ‪...‬‬
‫ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ ﺻﺪای ﭘﺎ از ﭘﺸﺖ در ﺷﻨﯿﺪه ﺷﺪ ‪ .‬ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺳـﻌﯽ ﻣـﯽ ﮐﺮدﻧـﺪ در را ﺑـﺎز‬
‫ﮐﻨﻨﺪ اﻣﺎ ﻇﺎﻫﺮاً ﻃﻠﺴﻢ ﻣﺤﺎﻓﻆ آن ﺑﯿﺶ از ﺣﺪ ﻗﻮی ﺑﻮد‪......‬‬
‫ﺻﺪای ﺧﺶ دار ﻣﻮدی ﻏﺮوﻟﻨﺪی ﮐﺮد‪ :‬ﺑﺮﯾﻦ ﮐﻨﺎر ‪ ...‬ﻫﺮی ‪ ....‬ﭼﺎرﻟﯽ ‪ ....‬ﺷﻤﺎ اوﻧﺠﺎﯾﯿﻦ ؟‬
‫ﭼﺎرﻟﯽ ﺟﻮاب داد ‪ :‬اﻟﺴﺘﻮر ‪ ...‬ﻋﺠﻠﻪ ﮐﻦ ‪.‬‬
‫ﮐﺎرآﮔﺎه ﭘﯿﺮ ﻏﺮوﻟﻨﺪ ﮐﻨﺎن ﮔﻔﺖ ‪ :‬از ﭘﺸﺖ در ﺑﺮﯾﻦ ﮐﻨﺎر ‪ ...‬ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﻫﻤﺮاﻫﺎﻧﺶ دﺳﺘﻮر داد‬
‫‪ :‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻫﺎﺗﻮن آﻣﺎده ﺑﺎﺷﻪ ‪ ...‬ﻫﯽ ﭼﺎرﻟﯽ ‪ ...‬رﻓﺘﯽ ﮐﻨﺎر ؟‬
‫ﭼﺎرﻟﯽ ﺑﺎ آﺧﺮﯾﻦ ﺗﻮاﻧﺶ ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﯿﻢ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﻨﯿﻢ‪ ،‬وﻟﯽ ﻓﺎﺻﻠﻤﻮن ﺑﺎ در ﻣﻨﺎﺳـﺒﻪ ‪...‬‬
‫ﯾﮑﻢ ﺑﺠﻨﺐ اﻟﺴﺘﻮر‪,‬ﺣﺎل ﻫﺮی ﻫﯿﭻ ﺧﻮب ﻧﯿﺴﺖ ‪.‬‬

‫‪478‬‬

‫‪479‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑﻌﺪ در ﺑﺎ ﺻﺪای ﺑﺎﻣﺐ ﻣﻬﯿﺒﯽ ﺷﮑﺴﺘﻪ ﺷﺪ و در ﻃﻮل ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﭘـﺎﯾﯿﻦ ﺳـﺮﯾﺪ ‪...‬و‬
‫ﮔﺮد و ﺧﺎک ﻣﻬﯿﺒﯽ ﺑﺮاه اﻧﺪاﺧﺖ‪.‬‬
‫وﻗﺘﯽ ﮔﺮد و ﺧﺎک ﺧﻮاﺑﯿﺪ ﻫﺮی ﺑﻪ آراﻣﯽ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺎز ﮐﺮد ‪ .‬ﻟﻮﭘﯿﻦ‪ ،‬ﻣﻮدی‪ ،‬ﺗﺎﻧﮑﺲ‪،‬‬
‫آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ ‪,‬ﺑﯿﻞ و ﻓﺮد و ﺟﺮج در آﺳﺘﺎﻧﻪ ی در اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ ‪...‬‬
‫ﻫﻤﻪ ی آﻧﻬﺎ وﺣﺸﺖ زده ﺑﻪ ﺻﺤﻨﻪ ی روﺑﺮوﯾﺸﺎن ﺧﯿﺮه ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ‪.‬‬
‫اوﻟﯿﻦ ﺣﺮﮐﺖ را ﻟﻮﭘﯿﻦ ﮐﺮد ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﭘﺮﯾﺪ ‪ :‬اوه ﻣـﺮﻟﯿﻦ ‪ ...‬ﻫـﺮی ‪...‬‬
‫ﺧﺪا رو ﺷﮑﺮ ﮐﻪ زﻧﺪه ای‪...‬‬
‫ﻣﻮدی ﻏﺮوﻟﻨﺪی ﮐﺮد ‪ :‬از ﮐﺠﺎ ﻣﻌﻠﻮم ﮐﻪ ﺧﻮدﺷﻮن ﺑﺎﺷﻦ ؟ ﻫـﺮی اوﻟـﯿﻦ ﺑـﺎر ﻣﻨـﻮ ﮐﺠـﺎ‬
‫دﯾﺪی ؟ و ﮐﯽ ؟‬
‫ﭼﺎرﻟﯽ ﻏﺮزد ‪ :‬ﺣﺎﻟﺸﻮ ﻧﻤﯽ ﺑﯿﻨﯽ ؟‬
‫ﻫﺮی ﻧﺎﻟﻪ ای ﮐﺮد ‪ :‬ﺗﻮ ﺻﻨﺪوق ﺧﻮدﺗﻮن ﻫﻤﻮن وﻗﺘﯽ ﮐﻪ‪...‬‬
‫_ﺑﺴﻪ‪...‬ﺧﻮدﺷﻪ‬
‫ﻣﻮدی ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮا اﺻﻼ ﻧﻤﯿﺨﻮاﺳﺖ اﯾﻦ ﺧﺎﻃﺮه ﺑﺮاﯾﺶ ﯾﺎدآوری ﺷﻮد ﺑﺎرﺿـﺎﯾﺖ ﻟﺒﺨﻨـﺪی‬
‫زد واز ﺳﺮ راه ﺑﯿﻞ ﮐﻨﺎر رﻓﺖ ‪.‬‬
‫ﺑﯿﻞ‪ ،‬ﭼﺎرﻟﯽ را در آﻏﻮش ﮐﺸﯿﺪ ‪ :‬داﺷﺘﻢ دﯾﻮﻧﻪ ﻣﯽ ﺷﺪم ﭘﺴﺮ ‪...‬‬
‫ﺑﻌﺪ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺳﺮ و ﺻﻮرت ﺧﻮن آﻟﻮد او ﮐﺮد ‪ :‬ﻗﯿﺎﻓﺸﻮ ﺑﺒﯿﻦ ‪ ...‬ﻧﮑﻨﻪ ﺑـﻮﮐﺲ ﮐـﺎر ﻣـﯽ‬
‫ﮐﺮدی ؟‬
‫آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ ﭘﺴﺮ دوﻣﺶ را در آﻏﻮش ﮔﺮﻓﺖ ‪ :‬ﭼﻪ ﺑﻼﯾﯽ ﺳﺮت آوردن ﭼﺎرﻟﯽ ؟‬
‫‪479‬‬

‫‪480‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﭼﺎرﻟﯽ ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﭘﺪرش را آرام ﮐﻨﺪ‪ :‬ﺳﺮﻣﻦ ﻫﯿﭽﯽ‪ ،‬اﻣﺎ ﻫﺮی ﺗﺒﺶ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺎﻻﺳﺖ‪.‬‬
‫ﻓﺮد و ﺟﺮج ﮐﻪ ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ و ﺣﯿﺮت ﺑﻪ ﺑﺮادرﺷﺎن ﺧﯿﺮه ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣـﺮف از ﺟـﺎ‬
‫ﭘﺮﯾﺪﻧﺪ‪ ،‬ﺟﺮج ﺟﯿﺐ ﻫﺎﯾﺶ را زﯾﺮ و رو ﮐﺮد و ﺗﮑﻪ ی دوم از ﺷﯿﺮﯾﻨﯽ ﺗـﺐ را درآورد و‬
‫ﺑﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ داد ‪ :‬ﺑﺬار ﺗﻮ دﻫﻨﺶ رﯾﻤﻮس‪ ،‬ﺗﺒﺸﻮ ﮐﻢ ﻣﯽ ﮐﻨﻪ ‪.‬‬
‫ده دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ آﻧﻬﺎ در درﻣﺎﻧﮕﺎه ﻗﻠﻌﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ‪.‬‬
‫***************************************‬
‫ﺑﺴﺘﺮی ﺑﻮدن ﻫﺮی و ﭼﺎرﻟﯽ در درﻣﺎﻧﮕﺎه ﻗﻠﻌﻪ‪ ،‬ﭼﻨـﺪ روز ﻃـﻮل ﮐـﺸﯿﺪ ‪ .‬ﻣـﻮدی ﺑـﺮای‬
‫اﻃﻤﯿﻨﺎن از اﻣﻨﯿﺖ آﻧﻬﺎ ﻫﺮ دو را ﺑﻪ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺑﺮده ﺑﻮد ‪.‬‬
‫ﺑﻪ ﻟﻄﻒ ﺧﺎﻧﻢ ﭘﺎﻣﻔﺮی‪ ،‬ﺷﮑﺴﺘﮕﯽ اﺳﺘﺨﻮاﻧﻬﺎی ﭼﺎرﻟﯽ ﺑﻬﺒﻮد ﯾﺎﻓﺖ و ﺗﺐ ﻫﺮی ﻗﻄﻊ ﺷـﺪ ‪.‬‬
‫داروﻫﺎی اﺳﻨﯿﭗ ﺟﺎن او را ﻧﺠﺎت داده ﺑﻮد ‪ .‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﮐﻪ ﻣﺜﻞ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻫﺮی‬
‫را دﭼﺎر ﺳﻮءﺗﻐﺬﯾﻪ ﻣﯿﺪاﻧﺴﺖ روزی ‪ 5‬وﻋﺪه ﻏﺬای ﮔﺮم ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻣﯿﺪاد ‪.‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ‪ ،‬رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﺮ روز ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﺳﺮ ﻣﯿﺰدﻧﺪ ‪ .‬از ﻃﺮﻓﯽ ﻫﻤﻪ ی آﻧﻬﺎ دﻧﺒﺎل ﻓﺮﺻـﺘﯽ‬
‫ﺑﻮدﻧﺪ ﺗﺎ ﻫﺮی و ﭼﺎرﻟﯽ را ﺳﺆال ﭘﯿﭻ ﮐﻨﻨـﺪ‪.‬در ﻧﺘﯿﺠـﻪ ﺧـﺎﻧﻢ ﭘـﺎﻣﻔﺮی آن دو را ﻣﻤﻨـﻮع‬
‫اﻟﻤﻼﻗﺎت ﮐﺮد ﺗﺎ ﺑﻬﺘﺮ اﺳﺘﺮاﺣﺖ ﮐﻨﻨﺪ و ﺑﺎﻋﺚ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ آن دو ﺷﺪ ‪ .‬ﭼﻨﺪ روز ﺑﻌﺪ ﻫﺮی‬
‫از ﻧﻈﺮ ﻇﺎﻫﺮی ﮐﺎﻣﻼً ﺑﻬﺒﻮد ﭘﯿﺪا ﮐﺮده ﺑﻮد اﻣﺎ اﺛﺮ درد ﻃﻠﺴﻢ ﺷﮑﻨﺠﻪ ﮔﺮ ﺑﺮ ﺑﺪﻧﺶ ﺑـﺎﻗﯽ‬
‫ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد ‪ .‬ﻫﻨﻮز اﺳﺘﺨﻮاﻧﻬﺎﯾﺶ درد ﻣﯽ ﮐﺮد و ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﻨﺸﯿﻨﺪ ‪ .‬ﺧﺎﻧﻢ ﭘﺎﻣﻔﺮی ﺑﻪ او‬
‫ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ اﯾﻦ از اﺛﺮات ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻦ زﯾﺎد در ﻣﻌﺮض اﯾﻦ ﻃﻠﺴﻢ اﺳﺖ ‪.‬‬

‫‪480‬‬

‫‪481‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺑﺎﻻﺧﺮه وﻗﺘﯽ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل‪ ،‬ﺧﺎﻧﻢ ﭘﺎﻣﻔﺮی را راﺿﯽ ﮐﺮد ﮐﻪ ﺑﻪ آﻧﻬـﺎ اﺟـﺎزه ی ﻣﻼﻗـﺎت‬
‫ﺑﺪﻫﺪ‪ ،‬ﻣﻮدی‪ ،‬ﻟﻮﭘﯿﻦ و ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺑﺎ ﻫﻢ آن دو را ﺳـﺆال ﭘـﯿﭻ ﮐﺮدﻧـﺪ ‪ ...‬ﭼـﺎرﻟﯽ ﺑـﻪ‬
‫ﮐﺎرآﮔﺎه ﭘﯿﺮ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺳﻪ روز ﻗﺒﻞ از ﮐﺮﯾﺴﻤﺲ از ﺧﺎﻧﻪ ی ﭘﺮﺳﯽ دزدﯾﺪه ﺷﺪه و در‬
‫ﺗﻤﺎم ﻣﺪت ﺑﻌﺪ از آن‪ ،‬آﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﻣﺎﻟﻔﻮی روﺑﺮو ﺑﻮدﻧـﺪ و ﺑـﺪون ﺷـﮏ ﻣـﺎﻟﻔﻮی اﻃﻼﻋـﺎت‬
‫ﺧﻮﺑﯽ ﺑﺪﺳﺖ آورده ﺑﻮد ‪...‬‬
‫ﺑﻌﺪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻪ ﺑﺤﺚ ﺑﺎ ﻫﺮی ﭘﺮداﺧﺖ ‪ :‬ﻫﺮی ‪ ...‬ﭼﺮا اون ﻣﻮﻗﻊ ﺷﺐ ﺑﯽ ﺧﺒﺮ از ﺧﻮﻧـﻪ زدی‬
‫ﺑﯿﺮون ؟ ﺟﺮج ﻣﯿﮕﻔﺖ ‪ ,‬ﺑﯿﻬﻮﺷﺶ ﮐﺮدی ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد ‪ :‬دراﮐﻮ ﺑﻬﻢ ﮔﻔﺖ ﺑﺮای ﮐﺎری ﮐﻪ ‪ ...‬ﮔﻔﺖ ﺑﺮای ﯾﻪ ﮐﺎر ﻣﻬﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﯾﻢ‬
‫ﺑﻪ ﺟﺎﯾﯽ ‪ ...‬ﺧﺐ‪ ...‬ﮔﻔﺖ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاد ﮐﺴﯽ ﭼﯿﺰی ﺑﺪوﻧﻪ ‪ ...‬ﻣﺘﺄﺳﻔﻢ ﻣﯿﺪوﻧﻢ ﮐﺎر اﺣﻤﻘﺎﻧﻪ ای‬
‫ﺑﻮد ‪...‬‬
‫ﺑﺮای اوﻟﯿﻦ ﺑﺎرﺻﺪای ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎﻻ رﻓﺖ ‪ :‬اﺣﻤﻘﺎﻧﻪ ؟ داﺷﺘﯽ ﺧﻮدﺗﻮ ﺑﻪ ﮐﺸﺘﻦ ﻣﯿﺪادی ‪ ...‬ﻣﻦ‬
‫ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﭼﻄﻮر ﻫﻤﭽﯿﻦ ﻓﮑﺮی ﮐﺮدی ‪ ...‬ﺑﺎرﻫﺎ ﺑﻬﺖ ﮔﻔﺘﻢ ﺳﺮ ﺧـﻮد ﻋﻤـﻞ ﻧﮑـﻦ ‪ ...‬اﮔـﻪ‬
‫ﮐﺸﺘﻪ ﻣﯽ ﺷﺪی ﭼﯽ ؟ ﭘﺎﭘﯽ ﻣﯿﮕﻔﺖ ﺑﺎﯾﺪ دو روز ﻗﺒﻠﺶ ﻣﯿﻤـﺮدی ‪ ...‬ﺣـﺎﻻ ﭼﻄـﻮر زﻧـﺪه‬
‫ﻣﻮﻧﺪی ‪ ...‬ﺧﺪا ﻣﯿﺪوﻧﻪ ‪ ...‬ﻫﯿﭻ ﻣﯽ دوﻧﯽ ﻣﺎ ﭼﻪ ﺣﺎﻟﯽ داﺷﺘﯿﻢ؟ ﻫﻤﻪ ﻣﻮن ﻣﺜـﻞ دﯾﻮﻧـﻪ ﻫـﺎ‬
‫ﺷﺪه ﺑﻮدﯾﻢ ‪.‬‬
‫ﭼﺎرﻟﯽ ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﺳﻮروس ﻣﺪاواش ﮐﺮد ‪.‬‬
‫ﻣﻮدی از ﺟﺎ ﭘﺮﯾﺪ ‪ :‬اﺳﻨﯿﭗ ؟!‬
‫و ﺑﺎ ﻫﺮ دو ﭼﺸﻤﺶ ﺑﻪ ﭼﺎرﻟﯽ زل زد ‪.‬‬
‫‪481‬‬

‫‪482‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﺗﻨﺪی ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﺧﺐ‪ ،‬اوﻧـﺎ ازش ﺧﻮاﺳـﺘﻦ‪ ...‬ﻣﯿﮕﻔـﺖ اﮔـﻪ ﻣـﻦ ﺑﻤﯿـﺮم وﻟـﺪﻣﻮرت‬
‫ﻧﺎراﺣﺖ ﻣﯿﺸﻪ ‪...‬‬
‫ﭼﺎرﻟﯽ ﻧﮕﺎه ﻋﺠﯿﺒﯽ ﺑﻪ ﻫﺮی ﮐﺮد وﻫﺮی ﺑﺎ ﺣﺮﮐﺖ اﺑﺮو او را از اداﻣﻪ ﺑﺎزداﺷﺖ ‪ .‬ﻟـﻮﭘﯿﻦ‬
‫ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮاً ﻣﺘﻮﺟﻪ اﯾﻦ ﺣﺮﮐﺖ ﺷﺪه ﺑﻮد ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﺧﺐ ﺑﻌﺪش ؟‬
‫اﯾﻨﺒﺎر ﭼﺎرﻟﯽ ﺟﻮاب داد ‪ :‬ﺑﻌﺪش دوﺑﺎره ﺷﺮوع ﮐﺮدﻧﺪ ﺑﻪ ﻋﺬاب دادﻧﻤﻮن ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺧﯿﻠﯽ ﺟﺪی ﮔﻔﺖ ‪ :‬درﺳﺖ ﺗﻮﺿﯿﺢ ﺑﺪﯾﻦ ‪...‬‬
‫ﭼﺎرﻟﯽ از ﮐﻮره در رﻓﺖ ‪ :‬ﺑﺒﯿﻦ رﯾﻤﻮس!ﻣﻦ اﺻﻼً دوﺳﺖ ﻧﺪارم راﺟﻊ ﺑﻪ ﺷـﮑﻨﺠﻪ ﺷـﺪن‬
‫ﻫﺮی ﯾﺎ اﺣﺴﺎﺳﯽ ﮐﻪ دﯾﺪن اون ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎ ﺑﻬﻢ ﻣﯿﺪاد ﺑﺮات ﺗﻮﺿﯿﺢ ﺑﺪم ‪ .‬اﻣﺎ اﮔﻪ ﺧﻮاﺳـﺘﯽ‬
‫از اون ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎ ﻟﺬت ﺑﺒﺮی ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﺧﻮدت اﻣﺘﺤﺎﻧﺶ ﮐﻨﯽ ‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﮐﻤﮏ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش رﺷﺘﻪ ی ﺧﺎﻃﺮه ای از ﺳﺮش ﺧﺎرج ﮐﺮد‪ :‬ﺷﺎﯾﺪ اﯾـﻦ ﺟـﻮری‬
‫دﺳﺖ از ﺳﺮ ﻣﻦ ﺑﺮداری ‪.‬‬
‫ﮐﺎﻣﻼً ﻣﻌﻠﻮم ﺑﻮد ﮐﻪ اﻋﺼﺎب ﭼﺎرﻟﯽ ﺑﻌﺪ از دﯾﺪن ﺳﺎﻋﺘﯽ دو ﺳﻪ ﺑﺎر ﺷـﮑﻨﺠﻪ ﻫـﺮی ﺑﻬـﻢ‬
‫رﯾﺨﺘﻪ ‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﻣﺘﺄﺳﻔﻢ ﭼﺎرﻟﯽ ‪ ...‬ﻣﻦ ﻗﺒﻮل دارم ﺳﺨﺖ ﺑﻮده ‪ ...‬وﻟﯽ ‪...‬‬
‫_وﻟﯽ ﭼﯽ ؟‬
‫ﭼﺎرﻟﯽ ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﺑﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺧﯿﺮه ﺷﺪ‪.‬ﻧﮕﺎﻫﺶ ﻣﺒﺎرزه ﻃﻠﺒﺎﻧﻪ ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ دﻫﺎﻧﺶ را ﺑﺎز ﮐﺮد و ﻧﺎﺑﺎوراﻧﻪ ﺑﻪ ﭼﺎرﻟﯽ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ﮐﻪ ﺗﺎ آن روز ﺻﺪﯾﺶ را روی‬
‫ﮐﺴﯽ ﺑﻠﻨﺪ ﻧﮑﺮده ﺑﻮد‪ ,‬ﺑﺎ ﻟﺤﻨﯽ ﻋﺬزﺧﻮاﻫﺎﻧﻪ ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﭼﺎرﻟﯽ ‪ ...‬ﻣﻦ ﻣﺘﺄﺳﻔﻢ ‪ ...‬اﻣﺎ‪...‬‬
‫‪482‬‬

‫‪483‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫درﺳﺖ در ﻫﻤﯿﻦ ﻣﻮﻗﻊ‪ ،‬ﺧﺎﻧﻢ ﭘﺎﻣﻔﺮی از دﻓﺘﺮش ﺑﯿﺮون آﻣـﺪ ‪ :‬ﺑـﺴﻪ دﯾﮕـﻪ‪ .‬رﯾﻤـﻮس ﺗـﻮ‬
‫داری ﻣﺮﯾﻀﻬﺎی ﻣﻨﻮ ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ‪.‬‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل دﺧﺎﻟﺖ ﮐﺮد ‪ :‬ﻣﺘﺄﺳﻔﻢ ﭘﺎﭘﯽ‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﺴﺌﻠﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﻣﻬﻤﻪ ‪.‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ ﭘﺎﻣﻔﺮی ﭘﺮﺧﺎش ﮐﺮد ‪ :‬ﻫﺮ ﭼﻘﺪر ﻫﻢ ﻣﻬﻢ ﺑﺎﺷﻪ ﺑﺮای اﻣـﺸﺐ ﮐﺎﻓﯿـﻪ ‪ .‬ﺣـﺎﻻ ﻫـﺮ ﺳـﻪ‬
‫ﺗﺎﺗﻮن ﺑﺮﯾﻦ ﺑﯿﺮون ‪ ...‬اﯾﻦ دو ﺗﺎ ﺑﻪ اﺳﺘﺮاﺣﺖ اﺣﺘﯿﺎج دارن‪.‬‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل‪ ،‬ﻟﻮﭘﯿﻦ و ﻣﻮدی ﻧﮕﺎﻫﯽ رد و ﺑﺪل ﮐﺮدﻧﺪ ‪ .‬ﻫﺮ ﺳﻪ ﻣﯽ داﻧﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﭼﺎره ای‬
‫ﻧﺪارﻧﺪ ‪.‬‬
‫******************************************‬
‫ﺑﺎ ﭘﺎﯾﺎن ﺗﻌﻄﯿﻼت ﮐﺮﯾﺴﻤﺲ‪ ،‬ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺑﻪ ﻗﻠﻌﻪ ﺑﺎز ﮔﺸﺘﻨﺪ‪ ،‬ﻫـﺮی ﻫـﻢ ﺑـﻪ ﺑـﺮج ﮔﺮﯾﻔﻨـﺪور‬
‫ﺑﺮﮔﺸﺖ ‪ .‬ﻇﺎﻫﺮاً ﻣﻮدی و ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ دﯾﺪن ﺧﺎﻃﺮه ی ﭼﺎرﻟﯽ ﺑﻪ اﯾﻦ ﻧﺘﯿﺠﻪ رﺳﯿﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﯾـﺪ‬
‫آن دو را ﺑﻪ ﺣﺎل ﺧﻮدﺷﺎن ﺑﮕﺬارﻧﺪ و ﻫﺮی از اﯾﻦ ﺑﺎﺑﺖ ﺳﭙﺎﺳﮕﺬار ﺑﻮد ‪.‬‬
‫ﺑﺎ ﺷﺮوع ﺗﺮم ﺟﺪﯾﺪ ﮐﺎرﻫﺎی زﯾﺎدی داﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ اﻧﺠﺎم ﻣﯽ داد و ﻣﻬﻤﺘﺮ از ﻫﻤـﻪ ﻧـﺎﺑﻮد‬
‫ﮐﺮدن ﮔﻮی ﭼﻬﺎرم ﺑﻮد‪ .‬از آﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﮐﺪام از اﻋﻀﺎی اف دال ﻣﻮﻓﻖ ﺑﻪ ﺗﻐﯿﯿـﺮ ﺷـﮑﻞ‬
‫ﻧﺸﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ﻫﺮی ﺑﻪ ﻧﺎﭼﺎر داﺑﯽ را ﺑﺮای ﺗﻬﯿﻪ ی ﻣﻘﺪار زﯾﺎدی ﻋﻠـﻒ آﺑـﺸﺶ زا راﻫـﯽ‬
‫ﮐﻮﭼﻪ ی دﯾﺎﮔﻮن ﮐﺮد‪.‬‬
‫آن ﺷﺐ زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻫﺮی ﺳﺮ ﻣﯿﺰ ﺷﺎم ﺑﻮد ‪ ,‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻣﯿﺰ اﺳﻼﯾﺘﺮﯾﻦ ﮐـﺮد و ﺑـﺎ‬
‫ﻧﻔﺮت ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﭼﻄﻮر ﺗﻮﻗﻊ داره ﻣﺎ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺸﯿﻨﯿﻢ و اون ﻣﺎﻟﻔﻮی ﻋﻮﺿـﯽ ول‬
‫ﺑﮕﺮده ‪.‬‬
‫‪483‬‬

‫‪484‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫رون زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد ‪ :‬ﺷﺎﻧﺲ آورد ﮐﻪ ﺑﺮﻧﮕﺸﺖ ‪ .‬ﻗﺴﻢ ﺧﻮرده ﺑﻮدم ﺗﻼﻓﯽ ﺑﻼﻫـﺎﯾﯽ رو ﮐـﻪ‬
‫ﺳﺮ ﻫﺮی و ﭼﺎرﻟﯽ آورده درﺑﯿﺎرم ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن زﯾﺮﭼﺸﻤﯽ ﺑﻪ ﻫﺮی ﻧﮕﺎﻫﯽ ﮐﺮد‪ ) :‬ﻣﻌﻠﻮم ﻧﯿﺴﺖ ﻣﺤﻔﻞ ﭼﻪ ﻧﻘﺸﻪ ای داره‪ ،‬ﻇـﺎﻫﺮاً‬
‫ﺻﺪاﺷﻮ در ﻧﯿﺎوردن (‪ ...‬ﻧﻈﺮ ﺗﻮ ﭼﯿﻪ ﻫﺮی ؟‬
‫رون ﺑﻪ ﺟﺎی ﻫﺮی ﺟﻮاب داد‪ :‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ وزارت ﺧﻮﻧﻪ ﺧﺒـﺮ ﻣﯿـﺪادن‪.‬اوﻧﻮﻗـﺖ ﻣـﺎﻟﻔﻮی رو‬
‫ﻣﯿﮕﺮﻓﺘﻦ و دارش ﻣﯿﺰدن‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن اﺧﻤﯽ ﮐﺮد‪:‬اوﻧﻄﻮری ﮐﻪ ﺑﺮاﺷﻮن ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺪ ﻣﯿﺸﺪ‪.‬ﻣﯿﺪوﻧﯽ ﻋﮑﺲ اﻟﻌﻤﻞ ﻣـﺮدم در‬
‫ﻣﻘﺎﺑﻞ رﺑﻮده ﺷﺪن ﻫﺮی ﭼﯿﻪ؟ ﺧﻮد ﻣﺎ داﺷﺘﯿﻢ ﺳﮑﺘﻪ ﻣﯿﮑﺮدﯾﻢ‪.‬ﺣﺘﻤﺎ ﻧﻘﺸﻪ ای دارن ﻣﮕﻪ ﻧﻪ‬
‫ﻫﺮی؟ ‪...‬ﻫﯽ ﻫﺮی ﺑﺎ ﺗﻮام!‬
‫اﻣﺎ ﺣﻮاس ﻫﺮی ﺟﺎی دﯾﮕﻪ ای ﺑﻮد ‪ .‬ﺑﻪ ﻣﯿﺰ اﺳﺎﺗﯿﺪ ﺧﯿﺮه ﺷﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﻟﻮﭘﯿﻦ و ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل‬
‫ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﺤﺚ ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ‪ ،‬ﻫﺮی ﻧﮕﺎه آﻧﻬﺎ را ﺑﺮ ﺧﻮدش ﺣﺲ ﮐﺮده ﺑﻮد ﮐﻢ ﮐﻢ ﻣﯿﺰ ﺗﺎر ﺷﺪ و‬
‫ﺻﺤﻨﻪ ی دﯾﮕﺮی ﺟﺎی آن را ﮔﺮﻓﺖ ‪ .‬ﻟﺴﺘﺮﻧﺞ و اﺳﻨﯿﭗ ﺟﻠﻮی ﻫﺮی زاﻧـﻮ زده ﺑﻮدﻧـﺪ‪ ،‬و‬
‫ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ از ﺗﺮس ﻣﯽ ﻟﺮزﯾﺪ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ ﺳﺮد و ﺑﯽ روح ﻏﺮﯾﺪ‪ :‬ﮐﻪ اﯾﻨﻄﻮر ﭘﺲ دراﮐـﻮ از دﺳـﺘﻮر ﻣـﻦ ﺳـﺮﭘﯿﭽﯽ‬
‫ﮐﺮده و ﺗﻮ ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ ! ﭘﺎﺗﺮ رو ﺑﻪ ﭼﻨﮓ آوردی وﻟـﯽ ﺑـﺪون اﯾﻨﮑـﻪ اوﻧـﻮ ﺑـﻪ ارﺑﺎﺑـﺖ‬
‫ﺗﺤﻮﯾﻞ ﺑﺪی دﻧﺒﺎل اﻧﺘﻘﺎم ﻣﺴﺨﺮه ی ﺧﻮدت رﻓﺘﯽ ؟ ﻣﻨﻮ ﻧﺎاﻣﯿﺪ ﮐﺮدی‪.‬‬
‫ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ ﺟﻠﻮ ﺧﺰﯾﺪ و ﻟﺒﻪ ی ردای او را ﺑﻮﺳﯿﺪ ‪ :‬ﺳﺮورم‪ ،‬ﻣﻨﻮ ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ‪ ،‬ﻧﻤـﯽ ﺧﻮاﺳـﺘﻢ‬
‫ﺳﺮﭘﯿﭽﯽ ﮐﻨﻢ ‪.‬‬
‫‪484‬‬

‫‪485‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﻏﺮﯾﺪ ‪ :‬ﺑﺒﺨﺸﻢ ﺑﻼ‪ ،‬ﺗﻮ ﭘﺴﺮه رو ﺑﺪﺳﺖ آوردی اوﻧﻢ ﺑﻌﺪ از ﻣﺪﺗﻬﺎ‪ ...‬و ﺧﯿﻠﯽ راﺣﺖ‬
‫ﮔﺬاﺷﺘﯽ ﻓﺮار ﮐﻨﻪ ‪...‬‬
‫ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ آﺷﮑﺎرا ﻣﯽ ﻟﺮزﯾﺪ‪ :‬اﻣﺎ ارﺑﺎب‪ ،‬ﻣﺎ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﯿﻢ اوﻧﻮ ﺑـﻪ ﺷـﻤﺎ ﺗﺤﻮﯾـﻞ ﺑـﺪﯾﻢ‪.‬‬
‫دراﮐﻮ اﺻﺮار ﮐﺮد ﮐﻪ ﻗﺒﻞ از اون اﻧﺘﻘﺎم ﻣﺎدرﺷﻮ ﺑﮕﯿﺮه و ‪ ...‬ﻣﺎ ﻗﺮار ﺑـﻮد اوﻧـﻮ ﺑـﻪ ﺷـﻤﺎ‬
‫ﺑﺪﯾﻢ ‪ ...‬اﻣﺎ ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ اون اﻓﺮاد داﻣﺒﻠﺪور از ﮐﺠﺎ ﻓﻬﻤﯿﺪﻧﺪ‪ ،‬اوﻧﺎ رﯾﺨﺘﻦ ﺗﻮ ﺧﻮﻧﻪ و ‪...‬‬
‫ـ ﺧﻔﻪ ﺷﻮ ﺑﻼ‪ ،‬دراﮐﻮ ﻫﻢ ﺗﻘﺎص ﺣﻤﺎﻗﺘﺸﻮ ﭘﺲ ﻣﯿﺪه‪ ،‬اﻣﺎ ﺗﻮ ‪ ،‬ﺗﻮ ﮐﻪ ﺧﻮب ﻣﯿﺪوﻧﺴﺘﯽ ﻣﻦ‬
‫دﻧﺒﺎل ﭼﯿﻢ ‪...‬‬
‫_ ارﺑﺎب ﻣﻦ ‪ ...‬ﻣﻦ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﺷﻮ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدم ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻓﺮﯾﺎد زد ‪ :‬ﺟﺪی‪ ،‬ﭘﺲ ﮐﺠﺎﺳﺖ ؟ ﺗﻮ ﻣﯽ دوﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﻬﺶ ﻧﯿﺎز دارم ‪ .‬ﻫﺮی ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ‬
‫اش را ﺑﺎﻻ آورد ‪ :‬ﻧﺎاﻣﯿﺪم ﮐﺮدی ‪ ...‬ﮐﺮوﺷﯿﻮ ‪.‬‬
‫ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ ﺟﯿﻎ ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﻪ ﺧﻮد ﭘﯿﭽﯿﺪ ﻫﺮی ﺑﯽ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ او اﺷﺎره ای ﺑﻪ ﻣﺮﮔﺨـﻮاری و‬
‫ﺳﻤﺖ ﭼﭙﺶ ﮐﺮد ‪ .‬ﻣﺮﮔﺨﻮار ﺑﯿﺮون رﻓﺖ و ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑﻌﺪ ﺑﺎ ﺳﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮار دﯾﮕﺮ ﺑﺮﮔـﺸﺖ‬
‫ﮐﻪ ﺟﻮاﻧﯽ ﻗﺪ ﺑﻠﻨﺪ ﺑﺎ ﺻﻮرت آﻏﺸﺘﻪ ﺑﻪ ﺧﻮن و ﻣـﻮی ﻗﺮﻣـﺰ را ﺑـﺎ ﺧـﻮد آورﻧـﺪ ‪ ...‬ﮐـﻪ‬
‫ﻋﯿﻨﮏ ﻗﺎب ﺷﺎﺧﯽ اش ﺷﮑﺴﺘﻪ و ﯾﻪ وری از ﺻﻮرﺗﺶ آوﯾﺰان ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﺟﻮان ﻗﺪ ﺑﻠﻨﺪ را ﺟﻠﻮی ﻫﺮی ﺑﺮ زﻣﯿﻦ زدﻧﺪ ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﭘﻮزﺧﻨﺪی زد ‪ :‬ﺧﺐ ‪ ...‬ﭘﺴﺮ ‪ ...‬ﺗﻮ ﺑﺎ ﻓﺮاری دادن ﭘﺴﺮه ﺑﻪ ﻣﻦ ﺧﯿﺎﻧﺖ ﮐﺮدی ‪.‬‬
‫ﺟﻮان ﻓﺮﯾﺎد زد ‪ :‬ﻣﻦ ﺑﺮای ﺗﻮ ﮐﺎر ﻧﻤﯽ ﮐﺮدم ﮐﻪ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺧﯿﺎﻧﺖ ﮐﻨﻢ ‪.‬‬

‫‪485‬‬

‫‪486‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﻗﻬﻘﻬﻪ زد ‪ :‬ﺷﺠﺎﻋﺖ ! ﺟﺎﻟﺒﻪ‪ ،‬ﺧﯿﻠﯽ ﺟﺎﻟﺒﻪ ‪ .‬ﻣﻦ اﯾﻦ ﺷﺠﺎﻋﺖ رو ﺗﺤـﺴﯿﻦ ﻣـﯽ ﮐـﻨﻢ‪،‬‬
‫ﭘﺲ اﻋﺘﺮاف ﻣﯿﮑﻨﯽ ﮐﻪ اون ﭘﺴﺮه ﭘﺎﺗﺮ رو ﻓﺮاری دادی ؟‬
‫ﭘﺮﺳﯽ از ﺷﺪت ﺷﮑﻨﺠﻪ ﺷﺪن ﻗﺎدر ﺑﻪ ﺣﺮﮐﺖ ﻧﺒﻮد‪ ،‬ﺑﻪ زﺣﻤﺖ از زﻣـﯿﻦ ﺑﻠﻨـﺪ ﺷـﺪ ‪ :‬آره‪،‬‬
‫ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﺷﻢ ﻣﻦ ﺑﻬﺶ ﭘﺲ دادم ‪ ...‬اﯾﻦ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ راه ﻣﻌﺬرت ﺧﻮاﻫﯽ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺣﻤﺎﻗﺖ ﻫﺎی‬
‫ﮔﺬﺷﺘﻢ ﺑﻮد ‪ ...‬ﺗﻮ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﯽ اوﻧﻮ ﺷﮑﺴﺖ ﺑﺪی ول دِ ﻣﻮرت ‪...‬‬
‫ﭘﺮﺳﯽ در ادای اﯾﻦ ﻧﺎم ﺗﺤﻘﯿﺮ را ﺑﻪ ﺑﺎﻻﺗﺮﯾﻦ ﺣﺪ ﺧﻮد رﺳﺎﻧﺪ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻣﺮﮔﺨﻮاران را ﻣﯽ دﯾﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺣﯿﺮت و وﺣﺸﺖ ﺑﻪ او زل زده ﺑﻮدﻧﺪ ‪ ...‬ﺻﺪای ﺳـﺮد‬
‫آﺷﻨﺎ ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﮐﺎرت ﺟﺎﯾﯽ ﺑﺮای ﺑﺨﺸﺶ ﻧﺬاﺷﺘﯽ ﭘﺴﺮ‪ ،‬آواداﮐﺪاورا‬
‫ﭘﺮﺗﻮﯾﯽ ﺳﺒﺰ درﺧﺸﯿﺪ وﺟﺴﺪ ﭘﺮﺳﯽ ﺑﺎ ﺻﺪای ﮔﺮﻣﭙﯽ ﺑﺮ زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد‪ ،‬ﺟـﺎی زﺧـﻢ ﻫـﺮی‬
‫ﭼﻨﺎن درد ﻣﯽ ﮐﺮد ﮐﻪ ﻧﺎﺧﻮاﺳﺘﻪ ﻧﻌﺮه ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ‪.‬‬
‫ﺻﺪای وﺣﺸﺖ زده ی رون را از دور دﺳﺖ ﺷﻨﯿﺪ ‪ :‬ﻫﺮی ‪ ...‬ﻫﺮی ﭼﯽ ﺷﺪه ؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﺮاﺳﺎن ﻓﺮﯾﺎد زد ‪ :‬ﺣﺎﻟﺶ ﺑﺪه ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻧﯽ ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﯽ در ﻇﺮف ﻏﺬاﯾﺶ ﺑﺎﻻ آورد‪ ،‬ﺻﺪای ﻫﻤﻬﻤـﻪ اﻃـﺮاﻓﺶ را ﮔﺮﻓﺘـﻪ‬
‫ﺑﻮد‪ .‬ﺻﺪاﻫﺎی آﺷﻨﺎﯾﯽ را ﻣﯽ ﺷﻨﯿﺪ ﮐﻪ ﺳﻌﯽ داﺷﺘﻨﺪ داﻧـﺶ آﻣـﻮزان ﮐﻨﺠﮑـﺎو را ﻣﺘﻔـﺮق‬
‫ﮐﻨﻨﺪ ‪ .‬ﻫﺮی دوﺑﺎره ﺑﺎﻻ آورد‪.‬‬
‫ﺻﺪای ﻧﮕﺮان ﻟﻮﭘﯿﻦ را ﭘﺸﺖ ﺳﺮش ﺷﻨﯿﺪ ‪ :‬ﻫﺮی ! ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ ؟‬
‫ﺻﺪای ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺟﻮاب داد ‪ :‬ﻣﻌﻠﻮﻣﻪ ﮐﻪ ﻧﻪ ‪ ...‬ﯾﻬﻮ ﭼﺶ ﺷﺪ ؟‬
‫ﺻﺪای ﻟﻮﭘﯿﻦ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺑﻬﺘﺮه ﺑﺒﺮﯾﻤﺶ درﻣﺎﻧﮕﺎه‪ ،‬ﺑﻬﺖ ﮔﻔﺘﻢ ﻫﻨﻮزﺣﺎﻟﺶ ﺧﻮب ﻧﺸﺪه ‪.‬‬
‫‪486‬‬

‫‪487‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﻣﭻ دﺳﺖ ﻟﻮﭘﯿﻦ را ﭼﺴﺒﯿﺪ ‪ :‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎﻫﺎت ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻢ ‪.‬‬
‫_ﺑﺎﺷﻪ ﺑﺮای ﺑﻌﺪ‪ ،‬ﻓﻌﻼً ﺑﯿﺎ ﺑﺮﯾﻢ درﻣﺎﻧﮕﺎه ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﭘﺎﻓﺸﺎری ﮐﺮد‪ ،‬در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ از ﺷﺪت درد ﻣﯽ ﻟﺮزﯾﺪ ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﻫﻤﯿﻦ ﺣﺎﻻ‪ ،‬ﺧﯿﻠﯽ ﻣﻬﻤﻪ ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ و ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﻧﮕﺎﻫﯽ رد و ﺑﺪل ﮐﺮدﻧﺪ‪ ،‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻪ ﻫﺮی ﮐﻤﮏ ﮐﺮد ﺗﺎ ﺑﻠﻨـﺪ ﺷـﻮد‬
‫‪:‬ﺑﺎﺷﻪ ﻫﺮی ‪ ...‬ﺑﯿﺎ ﺑﺮﯾﻢ ‪.‬‬
‫رون ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ‪ :‬ﺑﺬار ﮐﻤﮑﺖ ﮐﻨﻢ ﻫﺮی ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﮐﺮد ‪ :‬ﻧﻪ رون ‪ ...‬ﻫﻤﯿﻨﺠﺎ ﺑﺎش‪ ،‬ﺗﻮ ﺳﺎﻟﻦ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻤﺖ ‪.‬‬
‫ده دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ ﻫﺮی ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ را ﺑﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﺷﮕﻔﺘﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪ :‬ﺗﻮ ﻣﻄﻤﺌﻨﯽ ؟‬
‫اون ﭘﺮﺳﯽ رو ﮐﺸﺖ !‬
‫ـ ﺑﻠﻪ ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺳﺮش را ﺑﺎ دو دﺳﺘﺶ ﮔﺮﻓﺖ ‪ :‬وﻟﯽ ﭼﺮا ﮔﺬاﺷﺖ ﺗﻮ ﺑﺒﯿﻨﯽ؟‬
‫_اون از اﯾﻦ ﮐﺎر ﻟﺬت ﻣﯿﺒﺮه‪.‬اﯾﻦ اواﺧﺮ ﻫﻤﻪ ی ﮐﺎراﺷﻮ ﻣﯿﺒﯿﻨﻢ‪.‬‬
‫_ اوه ﺧﺪای ﻣﻦ ﻣﺎﻟﯽ دﯾﻮﻧﻪ ﻣﯿﺸﻪ‬
‫ﻫﺮی ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﺑﻬﺖ زده ﺑﻮد ﮔﻔﺖ ‪ :‬اون ﻓﻘﻂ ﺑﺮای اﯾﻦ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ ‪ ...‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ رو ﺑﻪ‬
‫ﻣﻦ داد‪ ،‬وﻟﺪﻣﻮرت ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻣﻨﻮ ﻣﯿﺨﺎﺳﺖ ‪.‬‬
‫_ ﺧﺐ ﺣﺎﻻ ﻣﻌﻠﻮم ﺷﺪ ﯾﮑﯽ از اون ﺳﭙﺮﻫﺎ ﺳﭙﺮ ﭘﺮﺳﯽ ﺑﻮده وﻟﯽ اون ﯾﮑﯽ ‪...‬‬
‫_ﺳﭙﺮ ؟ ﮐﺪوم ﺳﭙﺮ ؟‬

‫‪487‬‬

‫‪488‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_ وﻗﺘﯽ ﺗﻮ و ﭼﺎرﻟﯽ ‪ ...‬ﺧﺐ ﻣﺎ ﺧﯿﻠﯽ دﻧﺒﺎﻟﺘﻮن ﮔﺸﺘﯿﻢ ‪ ...‬اون ﻣﻮﻗﻊ ﯾﻪ ﺷﺎﻫﯿﻦ ﺑﺮام ﭘﯿﻐـﺎم‬
‫آورد ﮐﻪ ﺗﻮ اوﻧﺠﺎﯾﯽ ‪ ...‬ﻣﺎ ﺑﺎور ﻧﮑﺮدﯾﻢ‪،‬ﭼﻮن ﺳﭙﺮ اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻮد‪...‬ﺳﭙﺮ دوﻣﯽ ﯾﻪ ﺳﻤﻮر ﺑـﻮد‬
‫ﮐﻪ ﺧﺐ ‪ ...‬ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺷﯿﻢ ‪.‬‬
‫_ ﺣﺎﻻ ﭼﻄﻮری ﻣﯿﺨﺎﯾﻦ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺑﮕﯿﻦ ؟‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺷﺎﻧﻪ ای ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ ‪ :‬ﺷﺎﯾﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺎﺷﻪ ﺻﺒﺮ ﮐﻨﯿﻢ وزارت ﺧﻮﻧﻪ ﺑﻬﺶ ﺑﮕﻪ‪ ،‬ﻫـﺮی‪،‬‬
‫ﯾﻪ ﭼﯿﺰی ﺑﻬﻢ ﻣﯿﮕﻪ ﺗﻮ ﺻﺎﺣﺐ ﺳﭙﺮ دوﻣﯽ رو ﻣﯿﺸﻨﺎﺳﯽ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺳﮑﻮت ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪ :‬ﻧﻤﯿﺨﻮای ﺑﮕﯽ ؟‬
‫ﻫﺮی ﺟﻮاب داد ‪ :‬اون ﺳﭙﺮ ﻣﺎل رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻠﻪ ‪.‬‬
‫ﭼﺸﻤﺎن ﻟﻮﭘﯿﻦ درﺧﺸﯿﺪ ‪ :‬اون ﮐﯿﻪ ﻫﺮی ؟ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﮕﻮ !‬
‫ﻫﺮی ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺳﮑﻮت ﮐﺮد‪ ،‬ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﻣﯽ داﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﻧﻤـﯽ ﺗﻮاﻧـﺪ ﻫﻤﯿـﺸﻪ اﯾـﻦ راز را‬
‫ﭘﻨﻬﺎن ﮐﻨﺪ‪ ،‬دﯾﺮ ﯾﺎ زود در ﯾﮏ درﮔﯿﺮی دﺳﺖ اﻋﻀﺎی ﻣﺤﻔﻞ ﺑﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ و ﺷﺎﯾﺪ‬
‫اﯾﻨﺒﺎر ﻓﺮﺻﺘﯽ ﺑﺮای ﻧﺠﺎﺗﺶ ﻧﺪاﺷﺖ ‪ :‬ﺑﺎﺷﻪ‪ ،‬ﺑﻬﺘﻮن ﻣﯿﮕﻢ اﻣﺎ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﮐﺴﯽ ﭼﯿﺰی ﺑﺪوﻧﻪ ‪...‬‬
‫وﻗﺘﯽ ﺣﺮف ﻫﺮی ﺗﻤﺎم ﺷﺪ‪ ،‬ﭼﺸﻤﻬﺎی ﻟﻮﭘﯿﻦ از ﺣﯿﺮت ﮔﺸﺎد ﺷﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﺎﻻﺧﺮه زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ‬
‫ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﺮ ﺣﯿﺮﺗﺶ ﻏﻠﺒﻪ ﮐﻨﺪ ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪ :‬ﻫﺮی‪ ،‬ﻏﯿـﺮ از ﻣـﻦ و ﺗـﻮ ﮐـﯽ اﯾـﻦ ﻣﻮﺿـﻮع رو‬
‫ﻣﯿﺪوﻧﻪ ؟‬
‫ـ ﻣﻦ‪ ،‬ﺷﻤﺎ‪ ،‬رون‪ ،‬ﻫﺮﻣﯿﻮن و ﭼﺎرﻟﯽ ‪.‬‬
‫ـ ﭼﺎرﻟﯽ !!!‪ ...‬ﭘﺲ ﺑﺮای ﻫﻤﯿﻦ ﻣﻮﺿﻮع اﺳﻨﯿﭗ رو ﻣﺨﻔﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد ‪.‬‬
‫‪488‬‬

‫‪489‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ـ ﻧﻪ‪ ،‬ﻣﻦ ﺗﺎزه دو روز ﭘﯿﺶ اﯾﻨﻮ ﺑﻬﺶ ﮔﻔـﺘﻢ‪ ،‬اون ﻓﻘـﻂ ﻣﯿﺪوﻧـﺴﺖ ﮐـﻪ اﺳـﻨﯿﭗ ﻃـﺮف‬
‫ﻣﺎﺳﺖ ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد ‪ :‬ﺟﺎﻟﺒﻪ‪ ،‬ﺟﺎﻟﺒﻪ‪ ،‬ﭘﺲ ﺗﻮﺗﻤﻮم اﯾﻦ ﻣﺪت اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻬﺖ اﻃﻼﻋﺎت ﻣﯿﺪاد؟‬
‫ﻫﺮی ﺳﮑﻮت ﮐﺮد‪...‬‬
‫ـ ﻻﺑﺪ اون دﻓﻌﻪ ﻫﻢ ﺧﻮدت ﻓﺮارﯾﺶ دادی ! درﺳﺘﻪ ﻫﺮی ؟‬
‫ﻫﺮی ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻟﺒﺨﻨﺪی ﭘﯿﺮوزﻣﻨﺪاﻧﻪ زد‪:‬ﻣﯿﺪوﻧﺴﺘﻢ‪ ،‬ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﻮدم اﺳﻨﯿﭗ از ﭘﺲ ﺗﻮ ﺑﺮﻧﻤﯿﺎد‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ ﻟﺤﻈﻪ ای ﺳﮑﻮت ﮐﺮد و ﺑﺎ ﻟﺤﻨﯽ ﺟﺪی و ﻣﺘﻌﺠﺐ ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﻫﯿﭻ ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﺮدم ﺑﺘـﻮﻧﯽ‬
‫ﺑﺮ اﺣﺴﺎﺳﺖ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﻏﻠﺒﻪ ﮐﻨﯽ ! ﻫﺮی واﻧﻤﻮد ﮐﺮد ﺑﻪ ﮐﺘﺎﺑﯽ روی ﻣﯿﺰ او ﻋﻼﻗﻪ‬
‫ﻣﻨﺪ ﺷﺪه‪.‬‬
‫ـ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﺴﺘﻢ‪.‬ﻫﻨﻮزم ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﻢ اﻣﺎ ﺳﻌﯽ ﺧﻮدﻣﻮ ﮐﺮدم‪ ،‬زﯾﺎد راﺣﺖ ﻧﺒـﻮد‪ ،‬ﺑـﻪ ﻫـﺮ ﺣـﺎل ﻣـﺎ‬
‫ﻣﺠﺒﻮرﯾﻢ ﻓﻌﻼً ﺑﺎ ﻫﻢ ﮐﺎر ﮐﻨﯿﻢ‪ ،‬ﻣﻬﻢ اﯾﻨﻪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻫﺪﻓﻤﻮن ﺑﺮﺳﯿﻢ ‪ .‬ﭘﺮﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪور ﺑـﺮای‬
‫ﻫﻤﯿﻦ ﻣﺮد‪ ،‬ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﺧﻮام ﮐﺎر اون ﺑﯽ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﺑﺎﺷﻪ ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ در ﺳﮑﻮت ﺑﻪ ﻫﺮی ﺧﯿﺮه ﺷﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﮕﻮﯾﺪ ﮐﻪ ﭼﻘﺪر ﺑﻪ او اﻓﺘﺨﺎر ﻣﯽ‬
‫ﮐﻨﺪ‪ ،‬ﺣﺎﻻ او ﻫﻢ ﺣﺲ ﻣﯽ ﮐﺮد ﮐﻪ ﻫﺮی دﯾﮕﺮ ﺑﭽﻪ ﻧﯿﺴﺖ ‪.‬‬

‫‪489‬‬

‫‪490‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻓﺼﻞ ﺳﯽ و ﭘﻨﺠﻢ‪:‬ﺏﺎزﮔﺸﺖ ﭘﺎﻧﻤﺪی!!!‬
‫ﺑﺮای ﺧﺎﻧﻮاده ی وﯾﺰﻟﯽ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪن ﭘﺮﺳﯽ ﻏـﻢ ﺑﺰرﮔـﯽ ﺑـﻮد‪.‬ﺣـﺎل ﺧـﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟـﯽ واﻗﻌـﺎ‬
‫دﮔﺮﮔﻮن ﺷﺪه ﺑﻮد ‪.‬اﮐﺜﺮا اﻓﺴﺮده وﭘﺮﯾﺸﺎن ﺑﻮد‪.‬ﻏﺬا ﻧﻤﯿﺨﻮرد و ﻣـﺪام ﮔﺮﯾـﻪ ﻣﯿﮑـﺮد ‪.‬ﺑـﻪ‬
‫ﻃﻮری ﮐﻪ ﺟﯿﻨﯽ ﭼﻨﺪ روزی ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ رﻓﺖ ﺗﺎ از ﻣﺎدرش ﻧﮕﻬﺪاری ﮐﻨﺪ‪.‬‬
‫دو روز ﺑﻌﺪ از ﻏﯿﺐ ﺑﯿﻨﯽ ﻫﺮی‪,‬ﺟﺴﺪ ﭘﺮﺳﯽ ﺗﻮﺳﻂ ﻣـﺎﻣﻮرﯾﻦ وزارت ﺧﺎﻧـﻪ در اﻃـﺮاف‬
‫ﻟﻨﺪن ﭘﯿﺪا ﺷﺪ و روز ﺑﻌﺪ از آن ﺑﻪ ﺧﻮاﺳﺖ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ در ﺑﺎغ ﭘﻨﺎﻫﮕﺎه ﺑﻪ ﺧـﺎک ﺳـﭙﺮده‬
‫ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺣﺎﻻ ﺑﺎ ﭘﺸﺘﮑﺎری دو ﺑﺮاﺑﺮ ﺑﻪ ﺗﻼش ﺑﺮای ﯾﺎدﮔﯿﺮی ﻣﺒـﺎرزه ﺑـﺮ ﻋﻠﯿـﻪ وﻟـﺪﻣﻮرت‬
‫اداﻣﻪ ﻣﯿﺪاد‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ از ﻟﻮﭘﯿﻦ ‪,‬ﻧﻮﺑﺖ ﮐﯿﻨﮕﺰﻟﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺳﻪ روز در ﻫﻔﺘﻪ ﺑﺎ او ﺑﻪ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﺑﭙﺮدازد‪.‬ﮐـﻪ اﻟﺒﺘـﻪ‬
‫ﺗﻤﺮﯾﻨﺎﺗﺶ ﺷﺪت ﺑﯿﺸﺘﺮی داﺷﺖ‪.‬اﻣﺎ اﯾﻦ ﺗﻤﺮﯾﻨﺎت آﻧﻘﺪر ﻣﻔﯿﺪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﺮی را واداﺷﺖ از‬
‫ﮐﯿﻨﮕﺰﻟﯽ ﺑﺨﻮاﻫﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ دوﺳﺘﺎﻧﺶ در اﻟﻒ دال ﻫﻢ ﺗﺪرﯾﺲ ﮐﻨﺪ‪.‬‬
‫از ﻃﺮﻓﯽ ﻫﺮی ﺑﻌﺪ از ﺳﻪ ﻣﺎه ﺗﻤﺮﯾﻦ ﺑﻼﺧﺮه ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪه ﺑﻮد ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺷـﮑﻞ دﻫـﺪ و از اﯾـﻦ‬
‫ﺑﺎﺑﺖ ﺑﻪ ﺧﻮد اﻓﺘﺨﺎر ﻣﯿﮑﺮد‪.‬ﺣﺎﻻ او ﺑـﻪ اراده ی ﺧـﻮد ﺑـﻪ ﺷـﮑﻞ ﺳـﮓ ﺳـﯿﺎﻫﯽ در ﻣـﯽ‬
‫آﻣﺪ)اﯾﻦ ﮐﺎرﺑﺮای ﻫـﺮ ﺟـﺎدوﮔﺮی ﻣﯿـﺴﺮ ﻧﯿـﺴﺖ در واﻗـﻊ ﺷـﮑﻞ ﺟـﺎﻧﻮر ﻧﻤـﺎ ﺑﺮاﺳـﺎس‬
‫ﺧﺼﻮﺻﯿﺎت ﻇﺎﻫﺮی ﻓﺮد ﺗﻌﯿﯿﻦ ﻣﯿﺸﻮد اﻣﺎ ﻫﺮی ﺑﺎ ﮐﻤﯽ دﻗﺖ ﻓﻬﻤﯿﺪه ﺑﻮد ﮐـﻪ ﺑـﺎ داﺷـﺘﻦ‬
‫اﻧﮕﺸﺘﺮ ﺳﻪ ﻣﻮﺳﺲ ﻣﯿﺘﻮاﻧﺪ ﺷﮑﻞ ﺟﺎﻧﻮرﻧﻤﺎﯾﺶ را ﺑﻪ دﻟﺨﻮاه ﺧـﻮد اﻧﺘﺨـﺎب ﮐﻨـﺪ‪(.‬رون‬

‫‪490‬‬

‫‪491‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺑﯿﺸﺘﺮ اﻧﺘﻈﺎر ﯾﮏ ﮔﻮزن را از ﻫﺮی داﺷﺖ اﻣﺎ ﻫﺮﻣﯿـﻮن از دﯾـﺪن ﺳـﮕﯽ ﮐـﻪ ﺑـﺎ ﺷـﮑﻞ‬
‫ﺟﺎﻧﻮرﻧﻤﺎی ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻣﻮ ﻧﻤﯿﺰد ﭼﻨﺪان ﺗﻌﺠﺐ ﻧﮑﺮد‪.‬‬
‫اﯾﻦ ﮐﺎر ﺑﺮای رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﯾﮏ ﻫﻔﺘﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻃﻮل ﮐﺸﯿﺪ و ﺗﺎ آن روز ﻫﺮی در ﺗﻐﯿﯿـﺮ‬
‫ﺷﮑﻞ اﺳﺘﺎد ﺷﺪه ﺑﻮد‪, .‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺳﻨﺠﺎب و رون ﻋﻘﺎب را ﺑﺮﮔﺰﯾﺪه ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﭘﺮﻓﺴﻮر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﻧﮕﺎه ﭘﺮ ﻏﺮوری ﺑﻪ آﻧﻬﺎ اﻧﺪاﺧﺖ‪.‬ﺣﺘﯽ وﻗﺘﯽ ﮐـﻪ ﻣﺜـﻞ ﺣـﺎﻻ ﺑـﻪ‬
‫ﺷﮑﻞ ﮔﺮﺑﻪ در ﻣـﯽ آﻣـﺪ ﻫـﺮی ﺑـﺮق اﻓﺘﺨـﺎر را در ﭼـﺸﻤﻬﺎی او ﻣﯿﺪﯾـﺪ‪:.‬آﻓـﺮﯾﻦ ﺑﭽـﻪ‬
‫ﻫﺎ‪,‬ﮐﺎرﺗﻮن ﺧﯿﻠﯽ ﻋﺎﻟﯽ ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﺷﺎدی دم ﺗﮑﺎن داد و ﺑﻪ رون ﮐـﻪ روی زﻣـﯿﻦ ﺑـﺎل و ﭘـﺮ ﻣﯿـﺰد ﭼـﺸﻢ ﻏـﺮه‬
‫رﻓﺖ‪:‬ﺑﺒﯿﻨﻢ رون‪...‬ﺗﺎ ﮐﯽ ﻣﯿﺨﻮای ﮔﺮد و ﺧﺎک ﮐﻨﯽ؟‬
‫رون ﭘﺮ و ﺑﺎل زﻧﺎن ﺟﻮاب داد‪:‬ﺗﺎ وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﭘﺮواز رو ﯾـﺎد ﺑﮕﯿـﺮم‪...‬آﺧـﻪ ﭘﺮﻧـﺪه ای ﮐـﻪ‬
‫ﭘﺮواز ﻧﮑﻨﻪ ﺑﻪ ﭼﻪ دردی ﻣﯿﺨﻮره؟‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺷﮑﻞ داد ‪:‬ﺣﻖ ﺑﺎ ﺗﻮﺋﻪ آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ‪.‬‬
‫و رون را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد ‪.‬او را ﺑﻪ ﻃﺮف ﭘﻨﺠﺮه ﺑﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﯿﺪوﻧﯽ ﭼﯿﻪ وﯾﺰﻟﯽ‪...‬ﻣﺎدرم ﻫﻤﯿﺸﻪ‬
‫ﻣﯿﮕﻔﺖ ﭘﺮﻧﺪه ﻫﺎ ﺟﻮﺟﻪ ﻫﺎﺷﻮﻧﻮ از ﻟﻮﻧﻪ ﻣﯿﻨﺪازن ﺑﯿﺮون ﺗﺎ ﭘﺮﯾﺪن ﯾﺎد ﺑﮕﯿﺮن‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ ﺑﯽ ﻫﻮا رون را از ﭘﻨﺠﺮه ﺑﻪ ﺑﯿﺮون ﭘﺮﺗﺎب ﮐﺮد‪.‬ﻧﻔﺲ ﻫﺮی ﺣﺒﺲ ﺷﺪ و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺟﯿـﻎ‬
‫ﮐﺸﯿﺪ‪,‬ﻫﺮ دو ﺑﻪ ﻃﺮف ﭘﻨﺠﺮه دوﯾﺪﻧﺪ‪...‬اﻣﺎ از رون اﺛﺮی ﻧﺒﻮد‪.‬‬
‫در ﻃﻮل ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ی ﻧﻔﺲ ﮔﯿﺮ ‪,‬ﻫﺮ دو رون را ﻣﺮده ﺣﺴﺎب ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬ﺣﺘﯽ ﮐﻢ ﮐﻢ ﻧﮕﺮاﻧﯽ‬
‫در ﭼﻬﺮه ی ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﻫﻢ دﯾﺪه ﻣﯿﺸﺪ ﮐﻪ ﻧﺎﮔﻬﺎن ﻋﻘﺎب ﭘﺮواز ﮐﻨﺎن آﻧﻬﺎ را دور زد و‬
‫ﺑﺎ ﺻﺪای ﺟﯿﺮ ﺟﯿﺮ ﺑﻠﻨﺪی داد زد‪:‬ﻣﺤﺸﺮه!ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ ﭘﺮوﻓﺴﻮر‬
‫ﻫﺮی ﮐﻪ ﺧﯿﺎﻟﺶ از زﻧﺪه ﺑﻮدن رون راﺣﺖ ﺷﺪه ﺑﻮد ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺷﮑﻞ داد‪.‬رون دور ﺳـﺮ ﻫـﺮی‬
‫ﭼﺮﺧﯽ زدو از اﺗﺎ ق ﺑﯿﺮون رﻓﺖ ﺑﻌﺪ اوج ﮔﺮﻓﺖ و ﻣﺎﻫﺮاﻧﻪ ﺷﯿﺮﺟﻪ زد و دور زد‪.‬‬

‫‪491‬‬

‫‪492‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ی ﻣﺒﻬﻮت ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬ﻇﺎﻫﺮا ﻣﺎدرم درﺳﺖ ﻣﯿﮕﻔﺘـﻪ‪.‬ﺑﻌـﺪ‬
‫ﺻﺪاﯾﺶ را ﺑﻠﻨﺪﮐﺮد‪:‬وﯾﺰﻟﯽ‪,‬ﺑﯿﺎ ﭘﺎﯾﯿﻦ ‪.‬‬
‫رون ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ اﻃﺎﻋﺖ ﮐﺮدو روی ﻟﺒﻪ ی ﭘﻨﺠﺮه ﻓﺮود آﻣﺪ‪.‬و ﻫﺮی ﻓﮑﺮ ﮐﺮد اﮔـﺮ ﮐـﺴﯽ‬
‫ﻣﯿﺘﻮاﻧﺴﺖ آن ﭼﻬﺎر ﻧﻔﺮ را ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﺒﯿﻨﺪ از دﯾﺪن ﻋﻘﺎﺑﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﯾﮏ ﻣﯿـﻮی ﺳـﺎده ﺑـﻪ ﺟـﺎی‬
‫ﺣﻤﻠﻪ ﺑﻪ ﮔﺮﺑﻪ از آن اﻃﺎﻋﺖ ﻣﯿﮑﺮد ﭼﻪ ﻣﯿﮕﻔﺖ‪.‬‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل رو ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﺮد‪:‬از ﺗﻮ ﺗﻌﺠﺐ ﻣﯿﮑـﻨﻢ ﮔﺮﻧﺠـﺮ ‪...‬اﯾـﻦ ﻫﻤـﻪ ﺣﯿـﻮون ﺗـﻮ‬
‫دﻧﯿﺎﺳﺖ‪...‬اوﻧﻮﻗﺖ ﺗﻮ !!! ﯾﻪ ﺳﻨﺠﺎب!؟‬
‫_راﺳﺘﺶ ﯾﻪ ﻣﻮﺟﻮد ﮐﻮﭼﯿﮑﺘﺮ رو ﺗﺮﺟﯿﺢ ﻣﯿﺪادم ‪.‬آﻓﺘﺎب ﭘﺮﺳﺖ ﻗﺪرت اﺳﺘﺘﺎر ﺑـﺎﻻﯾﯽ داره‬
‫اﻣﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﮐﻨﺪه‪.‬ﻣﺎرﻣﻮﻟﮏ ﻫﻢ ﺑﻪ درد ﻣﻦ ﻧﻤﯿﺨﻮره‪....‬ﺳﻨﺠﺎب ﻫﻢ ﮐﻮﭼﯿﮑﻪ ﻫﻢ ﺳﺮﯾﻊ‪ .‬ﺟﺜﻪ ش‬
‫از ﻣﺎل ﻫﺮی ﮐﻮﭼﮑﺘﺮه و ﺑﺮای رون ﻫﻢ ﻗﺎﺑﻞ ﺣﻤﻠﻪ‪...‬اﯾﻦ ﻃﻮری ﺑﻪ درد ﻋﻤﻠﯿﺎﺗﻬﺎی ﻣﺨﻔـﯽ‬
‫ﻫﻢ ﻣﯿﺨﻮره‪...‬اﻟﺒﺘﻪ ﻣﻦ ﺗﺮﺟﯿﺢ ﻣﯿﺪادم ﺑﻪ ﯾﻪ ﻣﻮﺟﻮد ﮐـﻮﭼﯿﮑﺘﺮ ﺗﺒـﺪﯾﻞ ﺑـﺸﻢ وﻟـﯽ ﺑـﺎ اﯾـﻦ‬
‫ﺣﺴﺎب ﻧﻈﺮم ﻋﻮض ﺷﺪ‪.‬از ﻃﺮﻓﯽ ﭼﻮن رﻧﮓ ﻫﺮ ﺳﻪ ﺗﺎﻣﻮن ﺗﯿﺮس ﻣﯿﺘﻮﻧﯿﻢ ﺗﻮ ﺷﺐ راﺣـﺖ‬
‫اﺳﺘﺘﺎر ﮐﻨﯿﻢ‪.‬‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﻧﮕﺎه دوﺑﺎره ای ﺑﻪ آﻧﻬـﺎ ﮐـﺮد‪:‬ﺧـﻮب اﯾـﻨﻢ ﺣﺮﻓﯿـﻪ‪...‬ﺣـﺎﻻ دوﺑـﺎره اﻣﺘﺤـﺎن‬
‫ﻣﯿﮑﻨﯿﻢ‪.‬ﺑﺎ ﺷﻤﺎره ی ﺳﻪ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺷﮑﻞ ﺑﺪﯾﻦ‪.‬ﯾﮏ‪,‬دو ‪,‬ﺳﻪ‬
‫ﺑـــﻪ ﻣﺤـــﺾ ﺗﻐﯿﯿـــﺮ ﺷـــﮑﻞ آﻧﻬـــﺎ در ﺑـــﺎز ﺷـــﺪ و ﻟـــﻮﭘﯿﻦ ﻫﯿﺠـــﺎن زده داﺧـــﻞ‬
‫ﭘﺮﯾﺪ‪:‬ﻣﯿﻨﺮوا‪...‬اوه‪...‬ﻣﺮﻟﯿﻦ!اﯾﻦ ﻏﯿﺮ ﻣﻤﮑﻨﻪ!!!‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺟﻠﻮ رﻓﺖ و ﺑﺎ دﻗﺖ ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ی ﺳﮓ ﺳﯿﺎﻫﯽ ﮐﻪ روﺑﺮوﯾﺶ ﺑﺎ ﺷﻮق دم ﺗﮑﺎن ﻣﯿـﺪاد‬
‫ﺧﯿﺮه ﺷﺪ‪:‬ﻣﻤﮑﻦ ﻧﯿﺴﺖ‪...‬ﭘﺎﻧﻤﺪی!!!‬
‫ﻇﺎﻫﺮا ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﺴﺌﻠﻪ ﻧﺸﺪه ﺑﻮد ‪,‬اﻣﺎ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﯿﻘـﺮار ﺳـﮓ ﺳـﯿﺎه را در آﻏـﻮش‬
‫ﮐﺸﯿﺪ‪:‬ﺑﺎورم ﻧﻤﯿﺸﻪ‪...‬ﭼﻄﻮر ﻣﻤﮑﻨﻪ؟ﺗﻮ ﺑﺮﮔﺸﺘﯽ!!!ﭼﻪ ﺟﻮری از اون ﺟﻬﻨﻢ در رﻓﺘﯽ؟‬

‫‪492‬‬

‫‪493‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺷﮑﻞ داد‪.‬ﺑﺮای ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﺣﯿﺮت و ﻧﺎﺑﺎوری ﺑﻪ ﭼﻬـﺮه ی او‬
‫ﺧﯿﺮه ﺷﺪ‪.‬ﻫﺮی ﺑﻪ وﺿﻮح ﻧﺎاﻣﯿﺪی را در ﭼﻬﺮه ی او ﻣﯿﺪﯾﺪ‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻼﺧﺮه ﺧﻮدش را ﭘﯿﺪا ﮐﺮد‪...‬ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ ﻟﺒﺨﻨـﺪی زد ‪:‬ﭘـﺲ ﻣﻮﻓـﻖ ﺷـﺪی‬
‫ﻫﺮی!!اﯾﻦ ﻋﺎﻟﯿﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺧﯿﻠﯽ ﺟﺪی ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺗﻮ ﻓﮑﺮ ﮐﺮدی ﺳﯿﺮﯾﻮس اوﻣﺪه؟اون از ﮐﺠﺎ ﺑﺎﯾﺪ در ﺑﺮه؟‬
‫ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺳﺮد ﺷﺪ‪.‬ﺑﻪ وﺿﻮح از ﺣﺮﻓﯽ ﮐﻪ زده ﺑﻮد ﭘﺸﯿﻤﺎن ﺑﻮد ﺑﺎ ﻟﺤﻨﯽ ﮐﻪ ﺳﻌﯽ ﻣﯿﮑﺮد‬
‫ﻗﺎﻧﻊ ﮐﻨﻨﺪه ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺑﺮﺳﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺲ ﮐﻦ ﻫﺮی‪....‬ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻣﺮده‪...‬ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﺮدم ﺗـﺎ ﺣـﺎﻻ اﯾﻨـﻮ‬
‫ﻗﺒﻮل ﮐﺮده ﺑﺎﺷﯽ!‬
‫ﺻﺪای ﻫﺮی ﻫﻢ ﺑﺎﻻ رﻓﺖ‪.‬‬
‫_ﺟﺪی؟ﺑﺒﯿﻨﻢ ﻗﯿﺎﻓﻪ ی ﻣﻦ ﺧﯿﻠﯽ ﺷﺒﯿﻪ اﺣﻤﻘﺎس؟ﭼﺮا ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﯽ ﺑﺎ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﻣﺪرک ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ‬
‫ﺣﺮﻓﺘﻮ ﺑﺎور ﮐﻨﻢ؟‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ و ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﻧﮕﺎﻫﯽ رد و ﺑﺪل ﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬ﻫﺮی ﺑﯽ ﺗﻮﺟـﻪ ﺑـﻪ آن دو اداﻣـﻪ داد‪:‬ﻣـﻦ‬
‫اﺣﻤﻖ ﻧﯿﺴﺘﻢ رﯾﻤﻮس!ﻫﻤﻮن ﻣﻮﻗﻊ ﮐﻪ از ﺗﻮ و ﻣﻮدی درﺑـﺎره ی ﻃـﺎق دﯾﮑـﻮر ﭘﺮﺳـﯿﺪم از‬
‫ﻋﮑﺲ اﻟﻌﻤﻠﺘﻮن ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪم ﯾﻪ ﺧﺒﺮاﺋﯿﻪ‪...‬ﺑﻌﺪﺷﻢ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﺤﻔﻞ دﻋﻮﺗﻢ ﮐـﺮدﯾﻦ ﺗـﺎ ﺑـﻪ ﻗـﻮل‬
‫ﺧﻮدﺗﻮن ﺳﺮم رو ﮔﺮم ﮐﻨﯿﻦ‪...‬اﻣﺎ ﻣﻦ ﻣﯿﺪوﻧﻢ دﻗﯿﻘﺎ ﭼﯽ ﺷﺪه‪...‬ﺧﯿﻠﯽ ﻃﻮل ﮐﺸﯿﺪ وﻟﯽ ﺑﻼﺧﺮه‬
‫ﻓﻬﻤﯿﺪم‪....‬از ﺗﻮ ﺗﻌﺠﺐ ﻣﯿﮑﻨﻢ‪...‬ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﺮدم ﺑﻬﻢ ﻣﯿﮕﯽ ﯾﺎ ﺣﺪاﻗﻞ دﻧﺒﺎﻟﺶ ﻣﯿﺮی ‪...‬اﻣـﺎ ﻣﻬـﻢ‬
‫ﻧﯿﺴﺖ‪...‬دﯾﮕﻪ زﯾﺎد ﻃﻮل ﻧﻤﯿﮑﺸﻪ‪...‬ﺑﻪ ﻣﺤﺾ اﯾﻨﮑﻪ ﮐﺎرم ﺑـﺎ ﺟﺎوداﻧـﻪ ﺳـﺎزﻫﺎ ﺗﻤـﻮم ﺑـﺸﻪ‬
‫ﺧﻮدم ﻣﯿﺮم دﻧﺒﺎﻟﺶ‪...‬‬
‫دﻫﺎن ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎز ﻣﺎﻧﺪ و ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺣﯿﺮت زده ﺑﻪ آن دو ﻧﮕﺎه ﻣﯿﮑﺮد‪...‬ﺑﺮای ﭼﻨـﺪ ﻟﺤﻈـﻪ‬
‫ﻧﮕﺎه ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ی ﺟﺎدوﮔﺮ ﺟﻮان ﺧﯿﺮه ﻣﺎﻧﺪ‪...‬ﻫﻨﻮز ﺑﺎور ﻧﻤﯿﮑﺮد ﮐﻪ ﻫﺮی اﯾﻦ ﻃﻮر ﺑـﺎ‬
‫او ﺣﺮف ﺑﺰﻧﺪ ﺳﺮ اﻧﺠﺎم ﺑﻪ زﺣﻤﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﺮی‪...‬ﺗﻮ اﺷﺘﺒﺎه ﻣﯿﮑﻨﯽ‪...‬ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﺮی اوﻧﺠﺎ‬

‫‪493‬‬

‫‪494‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﭘﺮﺧﺎش ﮐﺮد‪:‬اﺷﺘﺒﺎه؟واﻗﻌﯿﺖ رو ﺗﻮ ﺑﻬﻢ ﺑﮕﻮ‪ ...‬ﮐﯽ ﻣﯿﺘﻮﻧﻪ ﺟﻠﻮی ﻣﻨﻮ ﺑﮕﯿﺮه ﮐﻪ دﻧﺒـﺎل‬
‫ﭘﺪر ﺧﻮﻧﺪم ﻧﺮم؟‬
‫ﺻﺪای آراﻣﯽ از ﭘﺸﺖ ﺳﺮ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪:‬ﻣﻦ‪...‬ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﺑﺘﻮﻧﻢ اﯾﻦ ﮐﺎرو ﺑﮑﻨﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻣﻨﺠﻤﺪ ﺷﺪ ‪,‬اﯾﻦ ﺻﺪا‪....‬ﺑﺎور ﻧﻤﯿﮑﺮد‪...‬ﺑﻪ زﺣﻤﺖ ﺑﺮﮔﺸﺖ و از دﯾﺪن ﻣﺮدی ﮐﻪ ﭘـﺸﺖ‬
‫ﻣﯿﺰ ﻣﺪﯾﺮ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد ﻧﻔﺲ در ﺳﯿﻨﻪ اش ﺣﺒﺲ ﺷﺪ‪...:‬اﻣﮑﺎن ﻧﺪاره‪....‬‬
‫اﻣﺎ ﺟﯿﻎ ﺧﻔﻪ ی ﻫﺮﻣﯿﻮن و ﻓﺮﯾﺎد ﺣﯿﺮت رون ﺣﺮف او را رد ﻣﯿﮑﺮد‪.‬ﺟﻠﻮی ﻫﺮی ‪,‬درﺳﺖ در‬
‫ﭘﺸﺖ ﻣﯿﺰ ﻣﺪﯾﺮ‪,‬دﯾﻮار ﺷﮑﺎف ﺑﺮداﺷﺘﻪ ﺑﻮد و از ﻓﻀﺎی ﭘﺸﺖ آن ‪,‬ﭼﻬـﺮه ی آﺷـﻨﺎی ﻣـﺮدی‬
‫ﺣﺪودا ﭼﻬﻞ ﺳﺎﻟﻪ ﺑﺎ ﻣﻮﻫﺎی ﺑﻠﻨﺪ ﻣﺸﮑﯽ و ﻟﺒﺨﻨﺪی ﺑﺮ ﻟﺐ ﺑﯿﺮون آﻣﺪ‪...‬ﻫﺮی ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈـﻪ از‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ و از او ﺑﻪ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺧﯿﺮه ﺷﺪ‪...‬ﺑﺎ وﺟﻮد آﻣﺎدﮔﯽ ذﻫﻨﯽ از ﻓﺸﺎر اﯾﻦ‬
‫ﻣﺎﺟﺮا ﺑﺮای ﻟﺤﻈﻪ ای ﺳﺮش ﮔﯿﺞ رﻓﺖ و ﺗﻌﺎدﻟﺶ را از دﺳﺖ داد‪.‬‬
‫ﺻﺪای رون را ﻣﯿﺸﻨﯿﺪ‪:‬ﭼﻄﻮر ﻣﻤﮑﻨﻪ؟!!‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺷﺮﻣﮕﯿﻨﯽ زد‪:‬اﯾﻦ ﻣﻤﮑﻨﻪ رون ‪...‬ﭼﻮن ﻗﺴﻤﺘﯽ از ﯾﮏ ﺑﺮﻧﺎﻣـﻪ ی دﻗﯿـﻖ‬
‫ﺑﻮد‪...‬ﮐﻪ اﻟﺒﺘﻪ ﻣﺜﻞ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ ی ﺑﯽ ﻣﻮرد ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺧﺮاب ﺷﺪ‪.‬ﻓﮑﺮ ﮐـﻨﻢ ﺣـﺎﻻ دﯾﮕـﻪ‬
‫ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺪوﻧﯿﻦ ﭼﺮا ﺑﺎﯾﺪ رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ ﻣﺨﻔﯽ ﻣﯿﻤﻮﻧﺪ‪.‬ﭼﻮن ﺷﻤﺎ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﻣﯿﺪﯾﺪﯾﻨﺶ‪.‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺧﺠﻮﻟﯽ زد‪:‬ﻓﮑﺮ ﮐﺮدم ﺑﺎزی ﺑﺴﻪ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻼﺧﺮه ﺑﻪ ﺣﺮف آﻣﺪ‪:‬اوه ﻣﺮﻟﯿﻦ‪....‬ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﻠﮏ!!ﺗﻮ ﭼﻨﺪ وﻗﺘﻪ ﮐﻪ اﯾﻨﺠﺎﯾﯽ؟‬
‫ﺑﻪ ﺟﺎی ﺳﯿﺮﯾﻮس ﮐﻪ ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ی ﻣﺒﻬﻮت ﻫﺮی زل زده ﺑﻮد‪,‬ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺟﻮاب داد‪:‬ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ‬
‫از ﯾﻪ ﻫﻔﺘﻪ ﺑﻌﺪ از ﻣﺎﺟﺮای وزارت ﺧﻮﻧﻪ‪...‬آﻟﺒﻮس ﻣﺠﺒﻮرش ﮐﺮد ﺑﯿﺎد اﯾﻨﺠـﺎ‪...‬اﯾـﻦ ﻃـﻮری‬
‫ﺣﺪاﻗﻞ ﺑﻪ ﻣﺎ ﮐﻤﮏ ﻣﯿﮑﺮدو ﺷﺒﻬﺎﻣﯿﺘﻮﻧﺴﺖ ﺗﻮ ﻣﺤﻮﻃﻪ ﯾﻪ ﭼﺮﺧﯽ ﺑﺰﻧﻪ‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎﻧﺎﺑﺎوری ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﭼﻄﻮری ‪...‬ﭼﻄﻮر اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻮدی ﺑﺪون اﯾﻨﮑﻪ ﺣﺘـﯽ ﻣﻨـﯽ ﮐـﻪ اﯾﻨﺠـﺎم‬
‫ﺑﻔﻬﻤﻢ؟‬

‫‪494‬‬

‫‪495‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬ﺗﻮ ﮐﻪ ﻣﯿﺪوﻧﯽ ﻣﻬﺘﺎﺑﯽ‪...‬ﻫﯿﭻ ﺳﻮراخ ﺳﻨﺒﻪ ای در ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﻧﺒﻮد ﮐـﻪ‬
‫ﻣﻦ ﻧﺸﻨﺎﺳﻤﺶ‪.‬اﻟﺒﺘﻪ ﯾﮑﯽ دوﺑﺎر ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﭽﻪ ﮐﻪ ﺗﻮ راﻫﺮو ﻫﺎ ﮐﺸﯿﮏ ﻣﯿﺪادن ﻣﻨﻮ دﯾﺪن اﻣـﺎ‬
‫ﻓﮑﺮ ﮐﺮدن ﺧﯿﺎﻻﺗﯽ ﺷﺪن‪.‬در ﻣﻮرد ﻣﻮﻧﺪﻧﻢ ﻫﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮕﻢ داﺑﯽ و ﮐﺮﯾﭽﺮ از ﻣﻮﺿـﻮع ﻣﻄﻠـﻊ‬
‫ﺑﻮدن‪.‬ﻫﺮﭼﻨﺪ ﮐﻪ داﺑﯽ ﺧﯿﻠﯽ ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﻣﻨﻮ ﻗﺎﻧﻊ ﮐﻨﻪ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﭼﯽ رو ﺑﻪ ﻫﺮی ﺑﮕﻢ‪....‬اﻣﺎ ﺧﺐ‬
‫ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ دﯾﮕﻪ ﻣﺨﻔﯽ ﮐﺎری ﮐﺎﻓﯽ ﺑﺎﺷﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ی ﺣﯿﺮان و ﺑﺮاﻓﺮوﺧﺘﻪ ی ﻫـﺮی ﮐـﺮد‪:‬آﺧـﻪ ﭼﺮا؟ﻓﮑـﺮ ﮐـﻨﻢ ﺣـﺎﻻ‬
‫ﺑﺘﻮﻧﯿﻦ ﺗﻮﺿﯿﺢ ﺑﺪﯾﻦ!‬
‫ﻫــﺮی ﺑــﻪ ﺧــﻮد آﻣــﺪ‪,‬دﺳــﺖ رون را ﮐــﻪ ﺑــﺮای ﮐﻤــﮏ ﺑــﻪ او دراز ﺷــﺪه ﺑــﻮد ﭘــﺲ‬
‫زد‪:‬ﺗﻮﺿﯿﺢ‪....‬ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل‪....‬ای‪...‬اﯾﻦ ‪...‬ﭼﻪ ﻣﻌﻨﯽ ای داره؟‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺣﺘﯽ ﺑﻪ ﭼﺸﻤﻬﺎی او ﻧﮕﺎه ﻧﮑﺮد ‪ :‬ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ ﻫﺮی!‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﮐﺎﻣﻞ ﮐﺮد‪:‬ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ی داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻮد‪....‬اون ﻣﻮﻗﻊ ﻣﻦ ﺗﺤﺖ ﺗﻌﻘﯿﺐ ﺑﻮدم و رازم ﻫﻢ‬
‫ﻟﻮ رﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪...‬وزارت ﺧﻮﻧﻪ ﻫﻢ ﻫﺮ ﮐﺎری ﻣﯿﮑﺮد ﮐﻪ ﺧﻮدﺷﻮ اﺛﺒﺎت ﮐﻨﻪ‪...‬ﮐﻼﻓـﻪ ﺑـﻮدم ﮐـﻪ‬
‫ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﺴﺘﻢ ﮐﺎری ﺑﺮای ﻣﺤﻔﻞ اﻧﺠﺎم ﺑﺪم‪...‬از ﻃﺮﻓﯽ ﻓﻬﻤﯿﺪه ﺑﻮدﯾﻢ وﻟﺪﻣﻮرت ﭼﻪ ﺧﯿﺎﻟﯽ داره‬
‫ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ‪...‬دﻧﺒﺎل ﻓﺮﺻﺘﯽ ﻣﯿﮕﺸﺘﯿﻢ ﺗﺎ ﻧﻘﺸﻪ رو اﺟﺮا ﮐﻨﯿﻢ‪ ...‬ﻣﯿﺨﻮاﺳﺘﯿﻢ ﺑﺎ ﯾـﻪ ﻣـﺮده ﺑﻬـﺸﻮن‬
‫ﺿﺮﺑﻪ ﺑﺰﻧﯿﻢ‪...‬‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل اداﻣﻪ داد‪ :‬ﻗﺮار ﺑﻮد ﺑﺎ ﯾﻪ ﺑﺎزی ﮐـﺎری ﮐﻨـﯿﻢ ﮐـﻪ ﻫﻤـﻪ ﺳـﯿﺮﯾﻮس رو ﻣـﺮده‬
‫ﺣﺴﺎب ﮐﻨﻦ ‪...‬درﺳﺖ ﻣﺜﻞ ﭘﺘﯽ ﮔﺮو ‪...‬اﯾﻦ ﻃﻮری اوﻧـﻢ وارد ﻣﺒـﺎرزه ﻣﯿـﺸﺪ و از ﻃﺮﻓـﯽ‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﻫﻢ ﺑﻪ ﻫﺪﻓﺶ ﻣﯿﺮﺳﯿﺪ‪...‬ﻣﯿﺨﻮاﺳﺘﯿﻢ ﯾﻪ ﻧﻤﺎﯾﺶ ﺑـﺎزی ﮐﻨـﯿﻢ‪...‬اﻣـﺎ وﻗﺘـﯽ ﺷـﻤﺎ ﺑـﻪ‬
‫وزارت ﺧﻮﻧﻪ رﻓﺘﯿﻦ ﻣﺎﺟﺮا ﺟﺪی ﺷﺪ‪...‬ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺗﻮ ﻃﺎق ﻧﻤﺎ اﻓﺘﺎد و ﻫﺮی ﺑﻪ ﺣﺮف رﯾﻤﻮس‬
‫اﻋﺘﻤﺎد ﮐﺮد‪ ...‬اﯾﻦ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﻓﺮﺻﺖ ﺑﻮد‪.‬‬
‫رون ﮔﻔﺖ‪:‬وای‪...‬اﮔﻪ ﻣﺎﻣﺎن ﺑﻔﻬﻤﻪ‪...‬‬

‫‪495‬‬

‫‪496‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﺎﻟﯽ ﻧﻪ‪...‬ﺷﺎﯾﺪ ﭼﺎرﻟﯽ ﯾﺎ آرﺗﻮر‪...‬اﻣﺎ ﻣﺎﻟﯽ ﻧﻪ‪...‬ﺑﺠﺰ ﻣـﺎ ﭼﻨـﺪ ﻧﻔـﺮ‬
‫ﻧﺒﺎﯾﺪ ﮐﺴﯽ ﭼﯿﺰی ﺑﺪوﻧﻪ‪.‬اﻟﺒﺘﻪ ﻓﻌﻼ‪.‬ﺗﺎ ﭼﻨﺪ روز دﯾﮕﻪ ﻫﻤﻪ از اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﻣﯿﺸﻦ‬
‫_وﻟﯽ آﺧﻪ ﭼﺮا؟‬
‫اﯾﻨﺒﺎر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺟﻮاب داد‪:‬رون‪...‬اﮔﻪ اﯾﻦ ﺧﺒﺮ ﺑﻪ ﺑﯿﺮون درز ﮐﻨـﻪ ﺟـﻮن ﺳـﻮروس ﺑـﻪ‬
‫ﺧﻄﺮ ﻣﯿﻮﻓﺘﻪ‬
‫ﺣﯿﺮت ﻟﻮﭘﯿﻦ ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪ ﺑﻼﺧﺮه ﺑﻪ ﺣﺮف آﻣﺪ‪:‬ﺷـﻤﺎ رو ﺑـﻪ ﻣـﺮﻟﯿﻦ‪....‬ﻧﮕـﯿﻦ اﺳـﻨﯿﭗ ﻫـﻢ ﺑـﺎ‬
‫ﺷﻤﺎﺳﺖ!‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺧﻨﺪﯾﺪ‪:‬ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ رﯾﻤﻮس‪...‬ﻣﺎﺟﺮاش ﻣﻔﺼﻠﻪ‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ رو ﺑﻪ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﮐﺮد‪ :‬ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﺮدم ﺑﺎ اﺳﻨﯿﭗ دﺷﻤﻨﯽ!‬
‫_آره ﻫﺴﺘﻢ اﻣﺎ ﻓﻌﻼ ﺑﻨﺎﺑﻪ ﺿﺮورت آﺗﺶ ﺑﺲ اﻋﻼم ﮐﺮدﯾﻢ‪ .‬ﻣﯿـﺸﻪ ﮔﻔـﺖ اﺟﺒـﺎرا ﺑـﻪ اﯾـﻦ‬
‫ﻧﺘﯿﺠﻪ رﺳﯿﺪﯾﻢ ﮐﻪ ﯾﻪ ﻣﺪت ﮐﻤﺘﺮ ﺣﻤﺎﻗﺖ ﮐﻨﯿﻢ‪ .‬در ﻫﺮ ﺣﺎل ﻓﮑـﺮ ﻣﯿﮑـﻨﻢ ﺑـﺮای اون ﺧﯿﻠـﯽ‬
‫ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﺑﻮد ﮐﻪ زﯾﺮ دﺳﺖ ﻣﻦ ﮐﺎر ﮐﻨﻪ‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﮐﺮد‪ :‬ﺑﺮای ﻫﻤﯿﻦ ﻧﺬاﺷﺘﯽ دﻧﺒﺎﻟﺶ ﺑﺮم؟ﺗﻮ و آﻟﺒـﻮس ﻫـﺮ دو‬
‫ﺗﻮن ﻣﯿﺪوﻧﺴﺘﯿﻦ‪...‬اوه ‪...‬ﺧﺪای ﻣﻦ ﭼﻘﺪراﺑﻠﻬﻢ‪.‬‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺧﺠﻮﻻﻧﻪ ای زد‪:‬ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ رﯾﻤﻮس‬
‫ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﮔﺴﺘﺮش ﯾﺎﻓﺖ‪:‬ﻣﻬﻢ ﻧﯿﺴﺖ‪...‬اﯾﻦ ﺑﺰرﮔﺘﺮﯾﻦ و ﺧﻮﺷﺤﺎل ﮐﻨﻨـﺪه ﺗـﺮﯾﻦ ﺣﻤﺎﻗـﺖ‬
‫زﻧﺪﮔﯽ ﻣﻨﻪ‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ اﯾﻨﺮا ﮔﻔﺖ و ﺳﯿﺮﯾﻮس را در آﻏﻮش ﮐﺸﯿﺪ‪:‬ﺑﻪ ﺧﻮﻧﻪ ﺧﻮش اوﻣﺪی ﭘﺎﻧﻤﺪی‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺷﺮﻣﮕﯿﻨﯽ زد‪:‬ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ رﯾﻤﻮس‬
‫در ﻫﻤﯿﻦ ﻣﻮﻗﻊ ﻫﺮ ﭘﻨﺞ ﻧﻔـﺮ ﺑـﺎ ﺻـﺪای ﺑﺮﺧـﻮرد ﺷـﺪﯾﺪ در از ﺟـﺎ ﭘﺮﯾﺪﻧـﺪ‪.‬ﺳـﯿﺮﯾﻮس داد‬
‫زد‪:‬ﻫﺮی!!!‬

‫‪496‬‬

‫‪497‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫و ﺧﻮاﺳﺖ دﻧﺒﺎل او ﺑﺮود ﮐﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ دﺳﺘﺶ را ﮔﺮﻓﺖ‪:‬ﺑﺬار ﺑﻪ ﺣﺎل ﺧـﻮدش ﺑﺎﺷـﻪ‪...‬اون ﺑـﻪ‬
‫ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ اﺣﺘﯿﺎج داره‪.‬‬
‫*****************************************‬
‫ﻫﺮی از دﻓﺘﺮ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺑﯿﺮون دوﯾﺪ‪...‬ﺑﯽ ﻫﯿﭻ ﻓﮑﺮ و ﻫﺪﻓﯽ از ﻗﻠﻌﻪ ﺧﺎرج ﺷـﺪ ﺳـﺎﻋﺘﻬﺎ‬
‫ﺑﯽ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺳﺮﻣﺎی ﻫﻮا در ﻣﺤﻮﻃﻪ ﻗﺪم زد‪.‬آﺳﻤﺎن اﺑﺮی ﺑﯿﺮون ﻗﻠﻌـﻪ ﭼـﻮن ﺳـﻘﻒ ﺳـﺤﺮ‬
‫آﻣﯿﺰ ﺳﺮﺳﺮا ﺣﺎل و ﻫﻮای او را ﻣـﻨﻌﮑﺲ ﻣﯿﮑـﺮد‪...‬ﺧـﻮدش ﻫـﻢ ﻧﻤﯿﻔﻬﻤﯿـﺪ ﭼـﺮا ﺧﻮﺷـﺤﺎل‬
‫ﻧﯿﺴﺖ؟!ﻣﮕﺮ ﺗـﺎ ﻫﻤـﯿﻦ ﭼﻨـﺪ ﺳـﺎﻋﺖ ﭘـﯿﺶ ﺑﺰرﮔﺘـﺮﯾﻦ آرزوﯾـﺶ دﯾـﺪن ﭘﺪرﺧﻮاﻧـﺪه اش‬
‫ﻧﺒﻮد‪...‬ﻣﮕﺮ در ﺗﻤﺎم اﯾﻦ ﻣﺪت آرزو ﻧﮑﺮده ﺑـﻮد ﮐـﻪ ﻟﺤﻈـﻪ ای در آﻏﻮﺷـﺶ ﺑﺎﺷـﺪ‪...‬ﭘـﺲ‬
‫ﭼﺮا‪...‬ﺑﯽ اﺧﺘﯿﺎر ﺑﻪ ﮐﻨﺎر درﯾﺎﭼﻪ رﻓﺖ‪ ...‬ﻫﻨﻮز در ﺑﻬﺖ و ﺣﯿﺮت ﺑﻮد‪.‬‬
‫زﯾﺮ ﻟﺐ ﻏﺮﯾﺪ‪:‬ﭼﻄﻮر ﺗﻮﻧﺴﺘﻦ؟اون دو ﺗﺎ‪....‬ﻣﻦ‪...‬‬
‫درک اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﺑﺮاﯾﺶ ﺳﺨﺖ ﺑﻮد‪...‬ﺧﻮدش ﻫـﻢ ﻧﻤﯿﻔﻬﻤﯿـﺪ‪...‬ﺑﯿـﺸﺘﺮ از دو ﺳـﺎل رﻧـﺞ و‬
‫ﻋﺬاب ﮐﺸﯿﺪه ﺑﻮد‪...‬ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﻫﺮ ﺷﺐ ﺑﺎ ﮐﺎﺑﻮس ‪...‬و دو ﺳﺎل ﻋﺬاب وﺟﺪان‪...‬ﺧﺸﻢ ﭼﻮن ﻣﺎری‬
‫زﻫﺮ آﮔﯿﻦ در دروﻧﺶ ﭼﻤﺒﺮه زد‪,‬از ﺧﺸﻢ ﻓﺮﯾﺎد ﮐﺸﯿﺪ‪...‬‬
‫ﺑﺎ وﺟﻮد ﺳﺮﻣﺎی ﺳﺨﺖ زﻣﺴﺘﺎﻧﯽ ﺑﺪﻧﺶ از ﺧﺸﻢ داغ ﺷﺪ‪.‬ﺑﻄﻮرﯾﮑﻪ ﻃﺎﻗﺖ ﻧﯿﺎورد و ﺧﻮد را‬
‫ﺑﻪ آب درﯾﺎﭼﻪ ﺳﭙﺮد‪.‬ﺳﺮﻣﺎی آب وﺟﻮدش را ﻟﺮزاﻧﺪ اﻣﺎ ﻫﺮی ﺑـﺎ ﻟﺠﺒـﺎزی ﺑـﻪ ﺷـﻨﺎ اداﻣـﻪ‬
‫ﻣﯿﺪاد‪ .‬ﺑﺎ اﯾﻨﮑﻪ در ﺗﻤﺎم اﯾﻦ ﻣﺪت ﻫﻤﯿﺸﻪ آرزوی دﯾﺪار دوﺑﺎره ﺑﺎ ﺳﯿﺮﯾﻮس را داﺷﺖ ‪.‬ﺣﺎﻻ‬
‫ﮐﻪ ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ ﺑﻮدﻧﻤﯿﺘﻮاﻧﺴﺖ او را ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ رﻧﺠﻬﺎی اﯾﻦ ﻣﺪﺗﺶ ﺑﺒﺨﺸﺪ‪.‬‬
‫ﮐﻢ ﮐﻢ ﺑﺪﻧﺶ ﺳﺴﺖ ﺷﺪ و ﺳﺮﻣﺎی آب ﺑﯽ ﺣﺴﺶ ﮐﺮد‪.‬آﻧﻘﺪر ﮐﻪ ﺣﺘﯽ ﻗﺎدر ﺑﻪ ﺑﯿﺮون رﻓﺘﻦ‬
‫از آب ﻧﺒــﻮد‪.‬ﺣﺘــﯽ ﻧﻤﯿﺘﻮاﻧــﺴﺖ ﺷــﻨﺎ ﮐﻨــﺪ‪.‬ﺑــﺪﻧﺶ در آب ﻓــﺮو رﻓــﺖ و ﭼﻨــﺪ ﺟﺮﻋــﻪ آب‬
‫ﺧﻮرد‪...‬دﺳﺖ و ﭘﺎﯾﯽ زد اﻣﺎ ﺑﺪﻧﺶ دﯾﮕﺮ ﻗﺎدر ﺑﻪ ﺷﻨﺎ ﮐﺮدن ﻧﺒﻮد ‪...‬درﺳﺖ ﺑﻪ ﻣﻮﻗﻊ دﺳـﺘﯽ‬
‫ﯾﻘﻪ ی رداﯾﺶ را ﮔﺮﻓﺖ و او را ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪ‪:‬دﯾﻮﻧﻪ ﺷﺪی ؟اﯾﻦ ﮐﺎرا ﭼﯿﻪ ﻫﺮی؟‬

‫‪497‬‬

‫‪498‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺳﯿﻠﯽ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻫـﺮی را ﺑـﻪ ﺧـﻮد آورد‪.‬ﺳـﺮﻓﻪ ای ﮐـﺮد و ﻣﻘـﺪاری آب از دﻫـﺎﻧﺶ ﺑﯿـﺮون‬
‫رﯾﺨﺖ‪.‬رون از ﭘﺸﺖ درﺧﺘﯽ ﺑﯿﺮون آﻣﺪ‪:‬زده ﺑﻪ ﺳﺮت؟ﺗﻮ اﯾﻦ ﻫﻮا ﻣﯿﺮی ﺷﻨﺎ!!!‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ اداﻣﻪ داد‪:‬اﮔﻪ رون از اون ﺑﺎﻻ ﻧﺪﯾﺪه ﺑﻮدت ﻣﺮده ﺑﻮدی‪...‬ﻫﯿﭻ ﻣﯿﺪوﻧﯽ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻋﺘﻪ ﮐﻪ‬
‫دﻧﺒﺎﻟﺖ ﻣﯿﮕﺮدﯾﻢ؟‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ آﺳﻤﺎن ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪,‬ﭼﯿﺰی ﺑﻪ ﻏﺮوب ﻧﻤﺎﻧﺪه ﺑﻮد‪.‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺷﻨﻠﺶ را دور او ﭘﯿﭽﯿـﺪو ﺑـﺎ‬
‫ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺪﻧﺖ ﯾﺨﻪ‪...‬ﺑﯿﺎ ﺑﺮﯾﻢ ‪...‬ﺑﺎﯾﺪ ﻟﺒﺎﺳﺘﻮ ﻋﻮض ﮐﻨﯽ‪.‬‬
‫ﻫﺮی دﺳﺖ او را ﭘﺲ زد‪,‬در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ از ﺳﺮﻣﺎ ﻣﯿﻠﺮزﯾﺪ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪:‬ﺗﻨﻬﺎم ﺑﺬارﯾﻦ‬
‫_ﭼﯽ؟!!!‬
‫ﻫﺮی ﻣﺴﺦ ﺷﺪه ﭘﺎﺳﺦ داد‪:‬ﺷﻨﯿﺪی ﮐﻪ‪...‬ﮔﻔﺘﻢ ﺗﻨﻬﺎم ﺑﺬارﯾﻦ رون‬
‫_وﻟﯽ ﻫﺮی‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﻣﻨﺘﻈﺮ اداﻣﻪ ی ﺣﺮف رون ﻧﺸﺪ‪.‬ﺑﯽ ﻫﯿﭻ ﺣﺮﻓﯽ ﻣﺴﯿﺮش را ﻋﻮض ﮐﺮد و از آﻧﻬـﺎ دور‬
‫ﺷﺪ‪.‬ﮐﻢ ﮐﻢ ﻫﻮا ﺗﺎرﯾﮏ ﺷﺪ ‪.‬ﻫﺮی ﻋﺼﺒﯽ و ﺧﺸﻤﮕﯿﻦ ﻗﺪم ﻣﯿﺰد و از ﺳﺮﻣﺎ ﻣﯿﻠﺮزﯾﺪ‪.‬ﺑﺮف ﺑﻪ‬
‫ﺳﺮ و ﺻﻮرﺗﺶ ﻣﯿﺰد‪.‬ﺑﻼﺧﺮه وﻗﺘـﯽ ﺷـﺪت ﺳـﺮﻣﺎ ﺑـﯽ ﺗـﺎﺑﺶ ﮐـﺮد ‪ ,‬ﺑـﻪ ﻧﺎﭼـﺎر ﺑـﻪ ﻗﻠﻌـﻪ‬
‫ﺑﺮﮔﺸﺖ‪.‬ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑﻪ ﻃﺒﻘﻪ ی ﻫﻔـﺘﻢ رﻓـﺖ و از اﺗـﺎق ﺿـﺮورﯾﺎت ﺟـﺎﯾﯽ ﺑـﺮای ﺗﻨﻬـﺎ ﺑـﻮدن‬
‫ﺧﻮاﺳﺖ‪.‬‬
‫**************************************‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن از اﻧﺒﺎر ﺟﺎرو ﻫﺎ ﺑﯿﺮون آﻣﺪ ‪.‬ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﺑﻪ اﻃﺮاﻓﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪.‬ﺳـﺮو ﺻـﺪاﻫﺎی ﺳـﺮ‬
‫ﺳﺮای ﺑﺰرگ ﻧﺸﺎن ﻣﯿﺪاد ﮐﻪ وﻗﺖ ﺷﺎم رﺳﯿﺪه‪...‬ﺑﻘﯿﻪ را ﻧﻤﯿﺪاﻧﺴﺖ اﻣﺎ ﺧﻮدش ﺗـﺎ ﻫـﺮی را‬
‫ﭘﯿﺪا ﻧﻤﯿﮑﺮد اﺷﺘﻬﺎﯾﯽ ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬‬

‫‪498‬‬

‫‪499‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺷﻨﻠﺶ را دورش ﭘﯿﭽﯿﺪ و ﺑﻪ آراﻣﯽ ﺑﻪ ﻃﺮف در ﻗﻠﻌﻪ رﻓﺖ ﺗﺎ ﺑﺮای آﺧﺮﯾﻦ ﺑﺎر ﻣﺤﻮﻃـﻪ را‬
‫ﺑﮕﺮدد‪.‬ﻟﻮﭘﯿﻦ و ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﭼﻨﺪﯾﻦ ﺑﺎر ﺗﻤﺎم ﻗﻠﻌﻪ را ﮔﺸﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ‪.‬ﺣﺘﯽ رون ﺗﻤﺎم ﺑﻌـﺪ از‬
‫ﻇﻬﺮ ﺑﺮﻓﺮاز ﻣﺤﻮﻃﻪ ﭘﺮواز ﮐﺮده ﺑﻮد اﻣﺎ از ﻫﺮی اﺛﺮی ﻧﺒﻮد‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ اﺣﺘﻤﺎل ﻣﯿﺪاد از ﻗﻠﻌﻪ ﺧﺎرج ﺷﺪه و ﺑﻪ ﻫﺎﮔﺰﻣﯿﺪ رﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪...‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﻓﮑـﺮ ﺑـﺎ وﺣـﺸﺖ‬
‫ﻧﻔﺴﺶ را ﺣﺒﺲ ﮐﺮد‪.‬ﺑﯿﺮون ﻗﻠﻌﻪ ﺟﺎن ﻫﺮی ﺑﺸﺪت در ﺧﻄﺮ ﺑﻮد‪...‬ﻫﻨﻮز ﺑﻪ در ﻧﺮﺳﯿﺪه ﺑـﻮد‬
‫ﮐﻪ ﻻی در ﺑﺎز ﺷﺪ و رون ﺧﯿﺲ و ﮔﻞ آﻟﻮد وارد ﺷﺪ‪.‬ﺳﺮﺗﺎ ﭘﺎﯾﺶ ﺧـﯿﺲ ﺑـﻮد و از ﺳـﺮﻣﺎ‬
‫ﻣﯿﻠﺮزﯾﺪ‪.‬‬
‫_رون ﭼﻪ ﺧﺒﺮ؟ﭘﯿﺪاش ﮐﺮدی؟‪....‬‬
‫رون ﺷﻨﻠﺶ را ﺗﮑﺎﻧﺪ و ﻣﻘﺪار زﯾﺎدی آب ﺑﻪ اﻃﺮاف ﭘﺎﺷﯿﺪ‪:‬آب ﺷﺪه رﻓﺘﻪ ﺗـﻮ زﻣـﯿﻦ‪.‬ﺣﺘـﯽ‬
‫ﺟﻐﺪدوﻧﯽ رو ﻫﻢ ﮔﺸﺘﻢ ‪.‬ﭘﺴﺮه ی دﯾﻮوﻧﻪ‪,‬ﺧﺪاﮐﻨﻪ ﮐﺎر اﺣﻤﻘﺎﻧﻪ ای ﻧﮑﺮده ﺑﺎﺷﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﻪ ﻃﺮف ﺷﻨﻞ رون ﮔﺮﻓﺖ ﺗﺎ آﻧﺮا ﺧﺸﮏ ﮐﻨﺪ و در ﻫﻤـﺎن ﺣـﺎل‬
‫ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺑﻬﺘﺮ ﻧﯿﺴﺖ از ﺑﻘﯿﻪ ی ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﮐﻤﮏ ﺑﺨﻮاﯾﻢ؟‬
‫_ﻫﺮﻣﯿﻮن ‪...‬اﯾـﻦ ﯾـﻪ رازه‪...‬ﻣـﺎ ﻧﻤﯿﺘـﻮﻧﯿﻢ‪...‬اﻟﺒﺘـﻪ ﻣـﻦ از دﯾـﻦ ﯾـﻪ ﺳـﻮاﻟﯽ ﮐـﺮدم ‪...‬ﻫـﺮی‬
‫دﯾﻮوﻧﻪ‪...‬ﻫﻤﻪ ی ﻫﯿﮑﻠﺶ ﺧﯿﺲ ﺑﻮد‪...‬ﺗﻮ اﯾﻦ ﻫﻮا‪...‬اون ﺑﯿﺮون‪...‬ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ ﺧﻮدﺷﻮ ﺑﮑﺸﻪ؟‬
‫_رون ‪,‬ﻗﺒﻮل اﯾﻦ ﻣﺴﺌﻠﻪ ﺑﺮای ﻫﺮی ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺨﺘﻪ‪...‬‬
‫رون در ﺣﺎﻟﯿﮑــﻪ ﮔــﻞ ﮐﻔــﺸﺶ را ﭘــﺎک ﻣﯿﮑــﺮد ﮔﻔــﺖ‪:‬آره ﻣﯿــﺪوﻧﻢ‪...‬اﻣــﺎ ﯾــﻪ ﭼﯿــﺰی رو‬
‫ﻧﻤﯿﻔﻬﻤﻢ‪...‬ﺗﺎ ﻫﻤﯿﻦ دﯾﺮوز در ﺑﻪ در دﻧﺒﺎل ﯾﻪ راه ﻧﺠﺎت واﺳﻪ ی ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﻮد‪,‬اﻣﺎ ﺣﺎﻻ ﮐـﻪ‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﺎ ﭘﺎی ﺧﻮدش اوﻣﺪه آﻗﺎ ﻗﻬﺮ ﻓﺮﻣﻮدن!!!‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﻓﺮو رﻓﺖ‪:‬ﻣﻨﻢ ﺳﺮ در ﻧﻤﯿﺎرم‪...‬ﺑﻬﺘﺮه ﺑﺮﯾﻢ دﻓﺘﺮ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ‪...‬ﺷـﺎﯾﺪ اوﻧـﺎ‬
‫ازش ﺧﺒﺮی داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻦ‪.‬‬

‫‪499‬‬

‫‪500‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ آﻧﻬﺎ ﭘﺸﺖ در دﻓﺘﺮ ﻣﺪﯾﺮ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬رون ﭼﻨﺪ ﺿﺮﺑﻪ ی آرام ﺑﻪ در زد ‪,‬ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ‬
‫در ﺑﺎز ﺷﺪ‪.‬ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﭘﯿﺪاش ﮐﺮدﯾﻦ؟‬
‫_ﻧﻪ‪...‬آب ﺷﺪه رﻓﺘﻪ ﺗﻮ زﻣﯿﻦ‬
‫ﺻﺪای ﺧﺶ دار ﻣﻮدی ﻏﺮﯾﺪ‪:‬ﺑﯿﺎﯾﻦ ﺗﻮ ﺗﺎ ﻫﻤﻪ ی ﻗﻠﻌﻪ ﻗﻀﯿﻪ رو ﻧﻔﻬﻤﯿﺪن!‬
‫_ﭼﺸﻢ ﺑﺎﺑﺎﻗﻮری اﯾﻨﺠﺎ ﭼﯿﮑﺎر ﻣﯿﮑﻨﻪ؟‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس اﺧﻤﯽ ﮐﺮد و از ﺟﻠﻮی در ﮐﻨﺎر رﻓﺖ ﺗﺎ آﻧﻬﺎ داﺧﻞ ﺷﻮﻧﺪ‪:‬ﭼﻬﺎرﺻﺪ و ﭘﻨﺠـﺎه ﻧـﻮع‬
‫ﻣﻌﺠﻮن ﺣﻘﯿﻘﺖ آورده ﺗﺎ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺸﻪ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺧﻮدﻣﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن وارد ﺷﺪ‪:‬ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﺮدم ﻗﺮاره ﺑﯿﻦ ﺧﻮدﻣﻮن ﺑﻤﻮﻧﻪ!‬
‫ﻣﻮدی ﻏﺮو ﻟﻨﺪی ﮐﺮد‪:‬ﻣﮕﻪ ﻣﯿﺘﻮﻧﯿﻦ ﭼﯿﺰی رو از ﻣـﻦ ﻣﺨﻔـﯽ ﮐﻨﯿﻦ؟ﺑﺒﯿـﻨﻢ از ﭘـﺎﺗﺮ ﺧﺒـﺮی‬
‫ﻧﺸﺪ؟‬
‫رون ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد‪:‬ﺗﻤﺎم ﻣﺤﻮﻃﻪ رو ﮔﺸﺘﻢ‪,‬ﺣﺘﯽ ﺑﻪ ﻫﺎﮔﺰﻣﯿﺪ ﻫﻢ ﺳﺮ زدم ‪.‬ﻫﯿﭻ ﻧﻤﯿﻔﻬﻤﻢ ﮐﺠﺎ‬
‫رﻓﺘﻪ؟‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺳﺮﺗﺎ ﭘﺎش ﺧﯿﺲ ﺑﻮد‪...‬ﺗﻮ اﯾﻦ ﺑﺮف ﯾﺦ ﻣﯿﺰﻧﻪ‪...‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪:‬اﻟﺴﺘﻮر ﺷﻨﻠﺘﻮ ﻻزم دارم‬
‫_ﮐﺠﺎ ﻣﯿﺮی ﺳﯿﺮﯾﻮس؟‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس دﮐﻤﻪ ﻫﺎی ﺷﻨﻠﺶ را ﺑﺴﺖ‪ :‬ﻫﺮ ﺟﺎ ﺑﺎﺷﻪ ﭘﯿﺪاش ﻣﯿﮑﻨﻢ‬
‫***************************************‬
‫ﻫﺮی ﺗﺎ ﺻﺒﺢ در اﺗﺎق ﻗﺪم ﻣﯿﺰد و ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﺮد‪ .‬ﻧﺰدﯾﮏ ﺻﺒﺢ ﺗﺼﻤﯿﻤﺶ را ﮔﺮﻓـﺖ‪ .‬دﺳـﺖ‬
‫در ﺟﯿﺐ رداﯾﺶ ﮐﺮد و ﺷﻨﻞ ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ را در آورد و روی ﺳﺮش اﻧﺪاﺧﺖ‪.‬ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌـﺪ در‬
‫ﺑﺮج ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور ﺑﻮد‪.‬ﺷﻨﻠﺶ را در آورد ‪.‬ﺑﻪ ﻣﺤﺾ ورود ﺑﻪ ﺧﺎﺑﮕﺎه ﺑﺎ دﯾﻦ ﺗﻮﻣﺎس رودر رو‬
‫ﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﻌﻠﻮم ﺑﻮد ﺗﺎزه از ﮔﺸﺖ ﺷﺒﺎﻧﻪ اش ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ‪.‬‬

‫‪500‬‬

‫‪501‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫دﯾﻦ در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﺧﻮدش را روی ﺗﺨﺘﺶ ﻣﯽ اﻧﺪاﺧﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﺮی! ﻫﯿﭻ ﻣﻌﻠﻮﻣﻪ ﮐﺠﺎﯾﯽ؟از ﺳﺮ‬
‫ﺷﺐ ﻫﺮﮐﺴﯽ رو دﯾﺪم ﺳﺮاﻏﺘﻮ ﻣﯿﮕﺮﻓﺖ‪.‬‬
‫_ﮐﯽ؟‬
‫_ ﻫﺮﻣﯿﻮن‪...‬رون ‪..‬ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل‪..‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺣﺘﯽ ﭘﺮﻓﺴﻮر ﻣﻮدی!!!ﺑﺒﯿﻨﻢ ﭼﯿﮑﺎر ﮐﺮدی؟‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬آروم دﯾﻦ!‬
‫ﺑﻌﺪ ﺗﮑﻪ ای ﮐﺎﻏﺬ ﭘﻮﺳﺘﯽ ﺑﺮداﺷﺖ و در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ روی آن ﻣﯿﻨﻮﺷﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﯿﺸﻪ ﯾﻪ ﻟﻄﻔﯽ ﺑﻪ‬
‫ﻣﻦ ﺑﮑﻨﯽ؟‬
‫_اﻟﺒﺘﻪ‬
‫_ﺻﺒﺢ ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ ﺑﺮی ﺳﺮ ﮐﻼس‪...‬اﯾﻦ ﻧﺎﻣﻪ رو ﺑﺒﺮ ﺑﻪ ﺟﻐﺪدوﻧﯽ ﺑﻔﺮﺳﺘﺶ ﺑﺮای ﻟﻮﭘﯿﻦ‬
‫دﯾﻦ اﺑﺮوﻫﺎﯾﺶ را ﺑﺎﻻ ﺑﺮد‪:‬ﭼﺮا ﺟﻐﺪ دوﻧﯽ؟ ﻓﺮدا اوﻟﯿﻦ ﺳﺎﻋﺖ ﺑﺎﻟﻮﭘﯿﻦ ﮐﻼس دارﯾﻢ!‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ ﭼﻨﺪ ﺗﮑﻪ از وﺳﺎﯾﻠﺶ را ﺑﺮداﺷﺖ‪:‬ﺑﺎﺷـﻪ‪...‬ﺑﻬـﺶ ﺑﮕـﻮ‪...‬وﻟـﺶ ﮐـﻦ‪...‬ﻣﻤﻨـﻮﻧﻢ‬
‫دﯾﻦ‪...‬ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﻃﺮف در رﻓﺖ دﺳﺘﺶ روی دﺳﺘﮕﯿﺮه ﺑﻮد ﮐﻪ ﭼﯿﺰی ﺑﯿﺎد آورد ﺑﺮﮔﺸﺖ‪:‬راﺳﺘﯽ‬
‫ﺑﻪ رون ﺑﮕﻮ ﻣﺴﺌﻮﻟﯿﺖ اﻟﻒ دال رو ﺑﻪ دﺳﺖ ﺑﮕﯿﺮه‪.‬‬
‫دﯾﻦ ﮐﻪ ﮐﻤﯽ ﮔﯿﺞ ﺷﺪه ﺑﻮد دوﺑﺎره ﻫﺸﯿﺎرﺷﺪ‪:‬ﮐﺠﺎ داری ﻣﯿﺮی ﻫﺮی؟‬
‫ﻫﺮی او را از ﺳﺮ ﺑﺎز ﮐﺮد‪:‬ﯾﻪ ﮐﺎر ﻓﻮری ﺑـﺮام ﭘـﯿﺶ اوﻣـﺪه‪...‬ﺑﻌـﺪ ﻣﮑﺜـﯽ ﮐـﺮد و اداﻣـﻪ‬
‫داد‪:‬راﺳﺘﯽ دﯾﻦ ‪...‬اﮔﻪ ﻫﻤﻮ ﻧﺪﯾﺪﯾﻢ ‪...‬از ﻃﺮف ﻣﻦ از ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ ﮐﻦ‪.‬‬

‫‪501‬‬

‫‪502‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻓﺼﻞ ﺳﯽ و ﺷﺸﻢ‪ :‬در ﺝﺴﺘﺠﻮی هﺮی‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ دوان دوان وارد دﻓﺘﺮ ﻣﺪﯾﺮ ﺷﺪ ‪ ,‬رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﻢ ﺑﻪ دﻧﺒﺎﻟﺶ ‪ ,‬ورودﺷﺎن ﭼﻨـﺎن‬
‫ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﭘﻨﺞ ﻧﻔﺮ دﯾﮕﺮ از ﺟﺎ ﭘﺮﯾﺪﻧﺪ!‬
‫_ﺧﺒﺮی ﺷﺪه رﯾﻤﻮس؟!‬
‫_ﺑﺮای ﻫﺮی اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎده؟‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺗﮑﻪ ﮐﺎﻏﺬ ﭘﻮﺳﺘﯽ را ﺑﻪ ﻃﺮف ﺳﯿﺮﯾﻮس ﭘﺮت ﮐﺮد‪:‬رﻓﺘﻪ‪...‬دﯾﺸﺐ‪...‬ﻫﻤﯿﻦ اﻻن دﯾـﻦ‬
‫ﺗﻮﻣﺎس اﯾﻨﻮ ﺑﺮام آورد‪.‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻧﺎﻣﻪ را در ﻫﻮا ﻗﺎپ زد‪:‬ﻓﻘﻂ ﯾﮏ ﺟﻤﻠﻪ ﺑﺎ دﺳـﺖ ﺧـﻂ ﻫـﺮی در آن ﺑـﻪ ﭼـﺸﻢ‬
‫ﻣﯿﺨﻮرد‪:‬‬
‫وﻗﺘﺶ رﺱﻴﺪﻩ ﮐﻪ ﺧﻮدم ﺏﺮای ﺧﻮدم ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺏﮕﻴﺮم‬
‫هﺮی‬
‫ﻧﮕﺎه ﻫﺮاﺳﺎن ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺻﻮرت ﭘﻨﺞ ﻧﻔﺮ دﯾﮕﺮ را ﮐﺎوﯾﺪ‪:‬رﻓﺘﻪ؟!‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﻪ ﻣﻌﻠﻮم ﺑﻮد ﺗﺎزه از ﻣﺘﻦ ﻧﺎﻣﻪ ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﺷﺪه ﻧﺎﻟﯿﺪ‪:‬‬
‫_اﻣﮑﺎن ﻧﺪاره ﻫﻤﻪ ی وﺳﺎﯾﻠﺶ ﺗﻮ ﺧﻮاﺑﮕﺎﻫﻪ‬
‫_ﻫﺮﻣﯿﻮن! اﮔﻪ ﻫﺮی ﺑﺨﻮاد ﺑﺮه ‪,‬ﻧﯿﺎزی ﺑﻪ اون وﺳﺎﯾﻞ ﻧﺪاره‪...‬ﯾﺎدت ﮐﻪ ﻧﺮﻓﺘﻪ ﭼﻄﻮری از‬
‫ﺧﻮﻧﻪ ی ﺧﺎﻟﺶ ﻓﺮار ﮐﺮد‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس اﺧﻤﯽ ﮐﺮد‪:‬ﻫﺮی ‪...‬ﻓﺮار ﮐﺮده؟‬
‫ﻣﻮدی ﻃﻌﻨﻪ ای زد‪:‬ﺑﺎ ﯾﻪ ﺳﺎل ﺗﺎﺧﯿﺮ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﭘﺪر ﺧﻮﻧﺪش‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬‬
‫ﻣﻦ دارم ﻣﯿﮕﻢ ﻫﺮی رﻓﺘﻪ اﯾﻨﺎ ﯾﺎد ﺧﺎﻃﺮاﺗﺸﻮن اﻓﺘﺎدن!‬

‫‪502‬‬

‫‪503‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس رو ﺑﻪ رون ﮐﺮد‪:‬اون ﻣﻮﻗﻊ ﻫﺮی ﮐﺠﺎ رﻓﺖ رون؟‬
‫_ﻣﯿﺪان ﮔﺮﯾﻤﻮﻟﺪ‪...‬وﻟﯽ ﺑﻌﯿﺪ ﻣﯿﺪوﻧﻢ اﻻن اوﻧﺠﺎ ﺑﺎﺷﻪ‪.‬‬
‫_ﭼﺮا؟‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺗﻮﺿﯿﺢ داد‪:‬ﺟﻬﺖ اﻃﻼﻋﺖ ﻫﻤﯿﻦ ﭼﻨﺪ وﻗﺖ ﭘﯿﺶ ﻣﺮﮔﺨﻮارا ﻣﻨﻬﺪﻣﺶ ﮐﺮدن‪.‬‬
‫ﻋﮑﺲ اﻟﻌﻤﻞ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﺎ ﻫﺮی ﯾﮑﯽ ﺑﻮد‪:‬ﺑﻬﺘﺮ‪,‬وﻟﯽ‪...‬در اﯾـﻦ ﺻـﻮرت ﺑﻌﯿـﺪ ﻣﯿـﺪوﻧﻢ اﻻن‬
‫اوﻧﺠﺎ ﺑﺎﺷﻪ‪.‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس و ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﮕﺎﻫﯽ رد و ﺑﺪل ﮐﺮدﻧﺪ ﮔﻮﯾﺎ ﻫﺮ دو ﺑﻪ ﯾﮏ ﭼﯿـﺰ ﻓﮑـﺮ ﻣﯿﮑﺮدﻧـﺪ‪:‬ﭘﯿـﺪا‬
‫ﮐﺮدن ﻫﺮی ﻏﯿﺮ ﻣﻤﮑﻨﻪ‪.‬‬
‫رون ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﭼﺮا؟‬
‫اﯾﻦ ﺑﺎر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺟﻮاب داد‪:‬اون ﺧﻮد ﺟﯿﻤﺰه‪...‬وﻗﺘﯽ ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﻣﯿﺸﻪ ﻏﯿـﺮ ﻗﺎﺑـﻞ ﭘـﯿﺶ‬
‫ﺑﯿﻨﯿﻪ‪ .‬ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﻫﻤﯿﻨﻮ ﻣﯿﺨﻮاﺳﺘﯿﻦ ﺑﮕﯿﻦ دﯾﮕﻪ ﻧﻪ آﻗﺎﯾﻮن‪...‬‬
‫ﺑﺮای ﻟﺤﻈﻪ ای ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﺻﻮرت دو دوﺳﺖ را ﭘﺮ ﮐﺮد‪:‬ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﻣﯿﻨﺮوا‬
‫_ﻣﻦ دﯾﮕﻪ از اﯾﻦ ﺗﮑﺮار ﺧﺎﻃﺮات ﺷـﻤﺎ دو ﺗـﺎ ﺧـﺴﺘﻪ ﺷـﺪم‪.‬ﺻـﺪای ﻣـﮏ ﮔﻮﻧﮕـﺎل از‬
‫ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺘﺶ ﺣﮑﺎﯾﺖ ﻣﯿﮑﺮد‪.‬‬
‫رون اﻟﺘﻤﺎس ﮐﺮد‪:‬ﻣﯿﺸﻪ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺑﮕﯿﻦ ﭼﻪ ﺧﺒﺮه؟‬
‫*************************************‬
‫دره ی ﮐﻮﭼﮏ ﮔﻮدرﯾﮏ در ﺳﮑﻮت ﻓﺮو رﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬اواﯾﻞ ﺻﺒﺢ ﺻﺪای ﭘﺎق ﺧﻔﯿﻔـﯽ ﺑﻠﻨـﺪ‬
‫ﺷﺪ و ﭘﺴﺮ ﻧﻮﺟﻮاﻧﯽ ﭘﻮﺷﯿﺪه در ﺷﻨﻞ ﻣﺸﮑﯽ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ‪.‬ﺑﯽ ﻫﺪف در دﻫﮑﺪه ی ﮐﻮﭼﮏ ﺑﻪ‬
‫راه اﻓﺘﺎد و ﮐﻮﭼﻪ ﻫﺎ را زﯾﺮ و رو ﮐﺮد‪.‬‬

‫‪503‬‬

‫‪504‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺑﻪ ﺳﺎدﮔﯽ ﻣﯿﺘﻮاﻧﺴﺖ ﺑﻔﻬﻤﺪ ﮐﻪ اﯾﻨﺠﺎ ﻣﻨﻄﻘﻪ ای ﻣﺸﻨﮓ ﻧﺸﯿﻦ اﺳﺖ‪.‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﭘﯿـﺪا ﮐـﺮدن‬
‫ﺧﺎﻧﻪ ی ﯾﮏ ﺟﺎدوﮔﺮ در آن ﮐﺎر ﭼﻨﺪان ﺳﺎده ای ﻧﺒﻮد‪.‬اﻣﺎ از آﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺟﺎدوﮔﺮ دﯾﮕﺮی را‬
‫در آن ﺣﻮاﻟﯽ ﻧﻤﯿﺸﻨﺎﺧﺖ ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﺗﺎ ﺣﺪ اﻣﮑﺎن ﺑﺨﺘﺶ را آزﻣﺎﯾﺶ ﻧﮑﻨﺪ‪.‬‬
‫ﻧﺎﭼﺎرﺧﻮدش ﺟﺴﺘﺠﻮ را ﺷﺮوع ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻋﺘﯽ ﺟﺴﺘﺠﻮی ﺑﯽ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﺣﺴﺎﺑﯽ ﮐﻼﻓﻪ اش ﮐﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﺣﺪود ﻇﻬﺮ وﻗﺘﯽ ﺑـﻪ اﯾـﻦ‬
‫ﻧﺘﯿﺠﻪ رﺳﯿﺪ ﮐﻪ ﺗﻼﺷﺶ ﺑﯽ ﻓﺎﯾﺪه اﺳﺖ ﺑﻪ آﺧﺮﯾﻦ راه ﺣﻞ ﻣﺘﻮﺳﻞ ﺷﺪ‪.‬آﻫﺴﺘﻪ وارد ﻣﻐﺎزه‬
‫ی ﻋﻄﺎری ﺷﺪ ﮐﻪ ﭘﯿﺮﻣﺮدی ﭘﺸﺖ دﺧﻞ ان ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﺳﻼم ﮐﺮد‪.‬‬
‫_روز ﺑﺨﯿﺮ ﻣﺮد ﺟﻮان‪,‬ﭼﻪ ﮐﻤﮑﯽ از ﻣﻦ ﺑﺮﻣﯿﺎد؟‬
‫_ﻣﻦ دﻧﺒﺎل ﯾﻪ ﺧﻮﻧﻪ ﻣﯿﮕﺮدم‪.‬‬
‫اﺑﺮوﻫﺎی ﭘﯿﺮﻣﺮد ﺑﺎﻻ رﻓﺖ‪:‬ﺧﻮﻧﻪ؟!‬
‫ﻫﺮی ﺗﻮﺿﯿﺢ داد‪:‬ﭼﻨﺪ ﺳﺎل ﭘﯿﺶ ﺗﻮ ﯾﮑﯽ از ﺧﻮﻧﻪ ﻫﺎی اﯾﻦ دﻫﮑﺪه ﯾﻪ زن و ﺷﻮﻫﺮ ﺟﻮون‬
‫ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪن‪...‬‬
‫_اوه‪...‬ﺑﻠﻪ ﯾﺎدﻣﻪ ‪...‬ﯾﻪ زن و ﺷﻮﻫﺮ ﺟﻮون‪...‬ﻗﺎﺗﻠﺸﻮن ﻫﯿﭻ وﻗـﺖ ﭘﯿـﺪا ﻧـﺸﺪ‪...‬ﻓﮑـﺮ ﮐـﻨﻢ‬
‫ﺷﻮﻧﺰده ﻫﻔﺪه ﺳﺎﻟﯽ ﺑﺸﻪ‪...‬آدﻣﺎی ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮﺑﯽ ﺑﻮدن‪...‬ﻫﺮﭼﻨﺪ ﮐﻪ ﯾـﻪ ﮐـﻢ ﻋﺠﯿـﺐ ﻏـﺮﯾﺒﻢ‬
‫ﺑﻮدن‪...‬‬
‫ﻗﻠﺐ ﻫﺮی ﻓﺮورﯾﺨﺖ‪:‬ﺑﻠﻪ‪...‬ﺧﻮدﺷﻪ‪...‬ﺷﻤﺎ ﻣﯿﺪوﻧﯿﻦ اون ﺧﻮﻧﻪ ﮐﺠﺎﺳﺖ؟‬
‫_اﻟﺒﺘﻪ‪.....‬اﻣﺎ ﺳﺎﻟﻬﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﺴﯽ ﺑﻪ اوﻧﺠﺎ ﻧﺮﻓﺘﻪ ﺗﻮ ﮐﯽ ﻫﺴﺘﯽ ﭘﺴﺮ ﺟﻮن؟‬
‫_م‪...‬ﻣﻦ ﺑﺮادرزاده ی آﻗﺎی ﭘﺎﺗﺮم‪.‬ﺧﻮﻧﻪ ی ﻋﻤﻮم ﺑﻪ ﻣﻦ ارث رﺳﯿﺪه‪.‬‬
‫ﭘﯿﺮ ﻣﺮد ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﻓﺮو رﻓﺖ‪:‬اوه درﺳﺘﻪ‪...‬ﮔﻔﺘﻢ ﻗﯿﺎﻓﺖ آﺷﻨﺎس‪....‬اﯾﻦ ﺧﯿﺎﺑﻮن رو ﻣﯿﺮی ﭘﺎﯾﯿﻦ‬
‫ﺗﺎ ﺑﻪ ﻓﺮوﺷﮕﺎه ﻣﻮاد ﻏﺬاﯾﯽ ﺑﺮﺳﯽ‪ ,‬ﺳﻤﺖ ﭼﭙﺶ ﯾﻪ ﺟﺎدس‪...‬از اون ﺑﺮو ﭘﺎﯾﯿﻦ ‪...‬دوﯾـﺴﺖ‬
‫ﻗﺪم ﮐﻪ ﺑﺮی ﯾﻪ ﺳﺮﺑﺎﻻﯾﯽ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﯽ‪...‬ﺑﺮو ﺑﺎﻻ ﺗﺎ ﺧﺮاﺑﺸﻮ ﺑﺒﯿﻨﯽ‪...‬ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﺑﯿـﺮون دﻫﮑـﺪه‪.‬از‬

‫‪504‬‬

‫‪505‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻣﻦ ﻣﯿﺸﻨﻮی اوﻧﺠﺎ رو رد ﮐﻦ ﺑﺮه ‪.‬ﺧﯿﻠﯽ درب و داﻏﻮﻧﻪ‪.‬ﺑﻌﯿﺪ ﻣﯿﺪوﻧﻢ ﮐﺴﯽ ﺑﺘﻮﻧﻪ ﺗـﻮش‬
‫زﻧﺪﮔﯽ ﮐﻨﻪ‪.‬‬
‫_ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ آﻗﺎ‬
‫ﺑﯿﺴﺖ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ ‪,‬ﻫﺮی روﺑﺮوی ﻣﺨﺮوﺑﻪ ای اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮدﮐﻪ روزﮔﺎری ﺧﺎﻧﻪ ی واﻟﺪﯾﻨﺶ‬
‫ﺑﻮد‪.‬دﯾﻮارﻫﺎی ﭘﻮﺳﯿﺪه ‪,‬ﺳﻘﻒ رﯾﺨﺘﻪ و ﺑﺎﻏﭽﻪ ﻫﺎی ﭘﺮ ﻋﻠﻒ ﺧﺎﻧﻪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻫﯿﭻ وﺟـﻪ زﯾﺒـﺎ‬
‫ﻧﺒﻮد‪...‬ﺑﻪ ﻋﻼوه ی ﻋﻼﻣﺖ ﺧﻄﺮ ﻣﺮﮔﯽ ﮐﻪ ﻫﺮی ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﻮد ﺗﻮﺳﻂ وزارت ﺳﺤﺮ و ﺟﺎدو‬
‫ﻧﺼﺐ ﺷﺪه ﺗﺎ از ورود ﻣﺸﻨﮕﻬﺎ ﺟﻠﻮﮔﯿﺮی ﮐﻨﺪ‪...‬ﺑﺎ ﯾﻦ ﺣﺎل ﺑﻪ ﻫﺮی ﺣـﺴﯽ را ﻣﯿـﺪاد ﮐـﻪ‬
‫ﭘﯿﺶ از آن ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﯾﮏ ﺟﺎ داﺷﺖ‪,‬ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ‪...‬ﺣﺲ ﺑﺮﮔﺸﺘﻦ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ‪.‬‬
‫ﺟﻠﻮی ﺧﺎﻧﻪ ﺣﯿﺎط ﮐﻮﭼﮑﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎ دو در ﮐﻮﭼﮏ ﻓﻠﺰی ﮐـﻪ ﺗـﻪ ﻣﺎﻧـﺪه ی رﻧـﮓ آن‬
‫ﻧﺸﺎن ﻣﯿﺪاد روزﮔﺎری زﯾﺒﺎ و ﺳﻔﯿﺪ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬دو ﻃﺮف ﺣﯿـﺎط ﺑﺎﻏﭽـﻪ ی ﭘـﺮ ﻋﻠﻔـﯽ ﺑـﻮد و‬
‫ﭘﯿﭽﮑﻬﺎﯾﯽ ﺧﺸﮏ ﺷﺪه ﮐﻪ اﺣﺘﻤﺎﻻ روزی از ﺳﺘﻮﻧﻬﺎ ﺑﺎﻻ رﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬ﺑﺎ دو درﺧﺖ ﺧﺸﮏ‬
‫ﺷﺪه ﮐﻪ در ﻻﺑﻪ ﻻی رﯾﺸﻪ ی از ﺧﺎک ﺑﯿﺮون آﻣﺪه ی آﻧﻬﺎ ﺟـﻦ ﻫـﺎی ﺧـﺎﻧﮕﯽ ﭘﺮﺳـﻪ‬
‫ﻣﯿﺰدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی در را ﺑﺎ ﺻﺪای ﻧﺎﺟﻮری ﺑﺎز ﮐﺮد و ﭘﺎ ﺑﻪ درون ﺣﯿﺎط ﮔﺬاﺷﺖ‪ .‬ﺑﺎﯾـﺪ ﮐـﺎرش را از‬
‫ﻫﻤﺎن ﻟﺤﻈﻪ ﺷﺮوع ﻣﯿﮑﺮد‪.‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺧﺎﻧـﻪ ﮔﺮﻓـﺖ ‪.‬اﯾﻨﺒـﺎر ﻫـﻢ ﻧﺪاﻧـﺴﺘﻪ‬
‫وردی ﺑﺮزﺑﺎﻧﺶ ﺟﺎری ﺷﺪ‪:‬رﯾﭙﺮ رﯾﭙﺎرو ﮐﻬﻮﻣﺎ‪....‬‬
‫در ﯾﮏ ﭼﺸﻢ ﺑﺮﻫﻢ زدن ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ زﯾﺮ و رو ﺷﺪ‪.‬ﺗﮑﻪ ﻫـﺎی ﺷﮑـﺴﺘﻪ ی ﺧﺎﻧـﻪ ﻣﺜـﻞ ﻓـﯿﻠﻢ‬
‫ﺑﺮﮔﺮدان ﺑﻪ ﻫﻢ وﺻﻞ ﺷﺪﻧﺪ‪,‬ﺳﺘﻮﻧﻬﺎ دوﺑﺎره ﺑﺮ ﭘﺎ ﺷﺪﻧﺪ‪,‬ﺷﮑﺴﺘﮕﯽ ﭘﻨﺠﺮه ﻫﺎ از ﺑﯿﻦ رﻓـﺖ‬
‫و دری ﮐﻪ از ﻟﻮﻻ در آﻣﺪه ﺑﻮد ﺑﻪ ﺟﺎﯾﺶ ﺑﺎزﮔﺸﺖ‪.‬ﺳﺮدر ﻃﻼﯾﯽ رﻧﮓ زﻧﮓ زده ای ﮐﻪ‬
‫روی زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد دوﺑﺎره ﺑﺮاق ﺷﺪ و در ﮐﻨﺎر در ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺖ‪.‬ﻫـﺮی ﻧﻮﺷـﺘﻪ ی روی‬
‫ﭘﻼک را ﺧﻮاﻧﺪ‪:‬ﺟﯿﻤﺰ ﭘﺎﺗﺮ‬

‫‪505‬‬

‫‪506‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫دﺳﺘﺶ را روی آن ﮔﺬاﺷﺖ ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺻﻔﺤﻪ ی ﺳـﺮد ﻓﻠـﺰی ﮔـﺮم ﺷـﺪ ﺳـﺮ در ﻃﻼﯾـﯽ‬
‫درﺧﺸﯿﺪ و ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﭘﺎک ﺷﺪ‪...‬ﺳﭙﺲ ﻧﻮﺷﺘﻪ ی ﺟﺪﯾﺪی ﺟـﺎی آن را ﮔﺮﻓـﺖ‪ .‬ﻫـﺮی ﺑـﺎ‬
‫ﺗﻌﺠﺐ ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪ .‬اﯾﻨﺒﺎر اﯾﻦ ﮐﻠﻤﻪ روی آن ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﻣﯿﺨﻮرد‪:‬ﻫﺮی ﺟﯿﻤﺰ ﭘﺎﺗﺮ‬
‫ﺧﺎﻧﻪ در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﭼﺸﻤﺎن ﻫﺮی از ﻧﻮ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻣﯿﺸﺪ‪....‬‬
‫ﻫﺮی ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﻪ ﻃﺮف ﺑﺎﻏﭽﻪ ﮔﺮﻓﺖ‪:‬ﮐﻠﯿﻦ ﮔﺎردن ‪...‬‬
‫ﻋﻠﻔﻬﺎی ﻫﺮز ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬ﻧﺮده ﻫﺎی ﭼﻮﺑﯽ ﺷﮑﺴﺘﻪ ﺗﻌﻤﯿﺮ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫در ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﯾﮏ ﺟﺎرو ﺗﻤﺎم آﺷﻐﺎﻟﻬﺎ و ﮐﺜﯿﻔﯽ ﺧﺎﻧﻪ ﺣﯿﺎط را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺳـﻄﻞ زﺑﺎﻟـﻪ ای‬
‫ﮐﻪ آﻣﺎده ی ﺑﻠﻌﯿﺪن ﺑﻮد ﺑﺮد و ﺑﺎ ﮐﻤﮏ ﺧﺎک اﻧﺪاز زﻧﮓ زده ای در آن رﯾﺨﺖ‪.‬‬
‫_ﮔﺮو ﻓﻠﻮور‬
‫اﻧﻮاع ﮔﻞ و ﮔﯿﺎه ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺘﯽ ﺧﺎرق اﻟﻌﺎده رﺷﺪ ﮐﺮده و ﺷﮑﻮﻓﻪ دادﻧﺪ‪...‬ﺑﺎ وﺟﻮد ﺳﺮدی ﻫﻮا‬
‫دو درﺧﺖ ﮐﻮﭼﮏ ﭘﺮ از ﻣﯿﻮه ﺷﺪﻧﺪ و ﺳﺎﻗﻪ ﻫﺎی ﮔﻞ ﻧﯿﻠﻮﻓﺮ از ﻧﺮده ﻫﺎ ﺑﺎﻻ رﻓﺘﻨﺪ و ﮔﻞ‬
‫دادﻧﺪ‪...‬ﻫﺮی ﺑﺎ رﺿﺎﯾﺖ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ اﻃﺮاﻓﺶ ﮐﺮد و ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪,‬ﺣﺎﻻ او در ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻫﺮی آﻫﺴﺘﻪ ﺟﻠﻮ رﻓﺖ و دﺳﺘﺶ را روی دﺳﺘﮕﯿﺮه ی در ﮔﺬاﺷﺖ‪.‬ﻗﻠﺒﺶ ﺑـﻪ ﺷـﺪت ﻣـﯽ‬
‫ﺗﭙﯿﺪ‪ ...‬داﺧﻞ ﺧﺎﻧﻪ ﻫﻢ ﻣﺜﻞ ﺑﯿﺮون آن ﺑﺎزﺳﺎزی ﺷﺪه ﺑﻮد اﻣﺎ ﻫﻨﻮز ﮔﺮد و ﺧـﺎک و ﮐﺜﯿﻔـﯽ‬
‫ﺷﺎﻧﺰده ﺳﺎل اﺧﯿﺮ را در ﺧﻮد داﺷﺖ ‪,‬ﻫﺮی ﺣﺮﮐﺖ دﯾﮕﺮی ﺑـﻪ ﭼﻮﺑﺪﺳـﺘﯽ اش داد‪.‬ﻃـﻮﻟﯽ‬
‫ﻧﮑﺸﯿﺪ ﮐﻪ دو ﺟﺎرو و ﺧﺎک اﻧﺪاز ﻣﺸﻐﻮل ﺟﺎرو ﮐﺮدن ﺧﺎﻧـﻪ ﺷـﺪﻧﺪ و ﭼﻨـﺪﯾﻦ دﺳـﺘﻤﺎل‬
‫ﺗﺤﺖ ﻧﻈﺎرت او ﺑﻪ ﮔﺮدﮔﯿﺮی ﭘﺮداﺧﺘﻨﺪ‪.‬ﺑﯿﺮون ﮐـﺮدن ﺟﻨﻬـﺎی ﺧـﺎﻧﮕﯽ و ﻣﺮﺗـﺐ ﮐـﺮدن‬
‫وﺳﺎﯾﻞ ﺧﺎﻧﻪ ﺳﺎﻋﺘﻬﺎ وﻗﺖ ﻣﯿﺒﺮد ‪ .‬ﻫﺮی ﺧﻮدش را روی ﻣﺒﻠـﯽ آﺷـﻨﺎ اﻧـﺪاﺧﺖ ‪.‬ﺑـﺮای دو‬
‫روز آﯾﻨﺪه ﮐﺎر زﯾﺎدی داﺷﺖ و ﺑﻌﺪ از آن‪...‬ﮐﺎرﻫﺎﯾﯽ ﻣﻬﻤﺘﺮ!‬
‫**************************************‬

‫‪506‬‬

‫‪507‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫دو روز از ﮔﻢ ﺷﺪن ﻫﺮی ﻣﯿﮕﺬﺷﺖ ‪.‬در اﯾﻦ ﻣﺪت ﻣﻮدی‪,‬ﻣﯿﻨـﺮوا‪,‬رون و ﻫﺮﻣﯿـﻮن ﻫـﺮ‬
‫ﺟﺎی ﻣﻤﮑﻦ را زﯾﺮ و رو ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬ﺳﯿﺮﯾﻮس و ﻟﻮﭘﯿﻦ اﺑﺘﺪا ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ در ﺟـﺴﺘﺠﻮی ﺷـﺒﺎﻧﻪ‬
‫روزی ﺷﺮﮐﺖ داﺷﺘﻨﺪ اﻣﺎ ﮐـﻢ ﮐـﻢ ﺑـﻪ ﻃـﻮر ﻣﺮﻣـﻮزی ﮐﻨـﺎره ﮔﯿـﺮی ﮐﺮدﻧـﺪ‪...‬ﻧـﻪ در‬
‫ﺟﺴﺘﺠﻮﺷﺮﮐﺖ داﺷﺘﻨﺪ و ﻧﻪ ﺣﺘﯽ ﭘﯿﺸﻨﻬﺎدی ﻣﯿﺪادﻧﺪ‪.‬اﻟﺒﺘﻪ اﯾﻦ ﺑﻪ اﯾﻦ ﻣﻌﻨﺎ ﻧﺒﻮد ﮐـﻪ آﻧﻬـﺎ‬
‫ﻧﮕﺮان ﻫﺮی ﻧﯿﺴﺘﻨﺪ‪.‬ﻇﺎﻫﺮا آن دو ﭼﯿﺰی را ﻣﯿﺪاﻧـﺴﺘﻨﺪ ﮐـﻪ ﺧـﻮد ﻫـﺮی ﻫـﻢ از آن ﺧﺒـﺮ‬
‫ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬‬
‫ﺑﻼﺧﺮه ﺻﺒﺮ ﺳﺎﯾﺮﯾﻦ ﺳﺮ آﻣﺪ ‪.‬‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺘﯽ ﻋﺼﺒﯽ رو ﺑﻪ آن دو ﮐﺮد‪:‬ﺷﻤﺎ دو ﺗﺎ ﻣﯿﺨﻮاﯾﻦ ﻫﻤﯿﻨﺠـﻮری دﺳـﺖ‬
‫رو دﺳﺖ ﺑﺬارﯾﻦ؟اﮔﻪ ﭼﯿﺰی ﻣﯿﺪوﻧﯿﻦ ﺑﻪ ﻣﺎ ﻫﻢ ﺑﮕﯿﻦ‪.‬‬
‫_ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﻧﺪﯾﺪه ﺑﻮدم اﯾﻨﻘﺪر ﺧﻮﻧﺴﺮد ﺑﺎﺷـﯽ ﺳـﯿﺮﯾﻮس!!! ﺗـﻮ ﻣﯿـﺪوﻧﯽ ﻫـﺮی ﮐﺠﺎﺳـﺖ‬
‫رﯾﻤﻮس؟‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬ﻧﮕﺮان ﻧﺒﺎش اﻟﺴﺘﻮر ‪,‬ﻫﺮی ﺣﺎﻟﺶ ﺧﻮﺑﻪ‪...‬ﺑﻪ زودی ﺑﺮﻣﯿﮕﺮده‪...‬‬
‫ﻣﻮدی ﻃﻌﻨﻪ ای زد‪:‬آره ﻧﻪ اﯾﻨﮑﻪ ﻫﻤﻪ ی دﻧﯿﺎی ﺳﯿﺎه دﻧﺒﺎﻟﺶ ﻧﯿﺴﺘﻦ‪...‬اون دﻓﻌـﻪ ﻫـﻢ ﮐـﻪ‬
‫ﮔﯿﺮﺷﻮن اﻓﺘﺎد ﺷﺎﻧﺴﯽ زﻧﺪه ﻣﻮﻧﺪ‪....‬اﮔﻪ اﯾﻦ دﻓﻌﻪ ﻫﻢ ﮔﯿﺮ اﻓﺘﺎده ﺑﺎﺷﻪ ‪.....‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬ﺟﻮش ﻧﺰن اﻟﺴﺘﻮر‪...‬اﯾﻦ روش ﺗﺨﻠﯿﻪ ی اﻋﺼﺎب ﺗﻮ ﭘﺎﺗﺮﻫﺎ ارﺛﯿﻪ‪...‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻗﻬﻘﻬﻪ ای زد‪:‬ﯾﺎدﺗﻪ رﯾﻤﻮس‪,‬اوﻟﯿﻦ ﺑﺎری ﮐﻪ ﺟﯿﻤﺰ از ﻟﯽ ﻟﯽ ﺟﻮاب رد ﺷﻨﯿﺪ ‪,‬ﯾﻪ‬
‫ﻫﻔﺘﻪ ﺧﻮدﺷﻮ ﮔﻢ و ﮔﻮر ﮐﺮد ‪.‬ﺑﯿﭽﺎره ﺷﺪﯾﻢ ﺗﺎ ﭘﯿﺪاش ﮐﺮدﯾﻢ ‪...‬اﻣﺎ ﺑﻌﺪش آﻗﺎی ﭘﺎﺗﺮ ﺑﻬﻢ‬
‫ﮔﻔﺖ ﺧﻮدﺷﻢ ﻫﻤﯿﻦ ﻣﺸﮑﻠﻮ داﺷﺘﻪ‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪ :‬اﻣﺎ ﻫﺮی از ﮐﺴﯽ ﺟﻮاب رد ﻧﺸﻨﯿﺪه!‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﺎ اﻓﺘﺨﺎر ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻌﻠﻮﻣﻪ‪ ,‬ﮐﺪوم دﺧﺘﺮ اﺑﻠﻬﯽ ﺑﻪ ﻫﺮی ﺟﻮاب رد ﻣﯿﺪه؟!‬
‫_ﻣﺜﻞ اﯾﻨﮑﻪ ﺷﻤﺎﻫﺎ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﯿﺴﺘﯿﻦ!!!‬

‫‪507‬‬

‫‪508‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺟﺮﻋﻪ ای از ﻓﻨﺠﺎن ﻗﻬﻮه اش را ﺳﺮ ﮐﺸﯿﺪ‪:‬ﻣﺘﻮﺟﻪ ﭼﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎﺷﯿﻢ ﻫﺮﻣﯿﻮن؟‬
‫اﯾﻦ ﺑﺎر رون از ﮐﻮره در رﻓﺖ‪:‬ﺷﻤﺎﻫﺎ واﻗﻌﺎ ﻧﻤﯽ ﻓﻬﻤﯿﻦ ﯾﺎ ﺧﻮدﺗﻮﻧﻮ ﺑﻪ ﻧﻔﻬﻤﯽ زدﯾﻦ؟‬
‫ﻫﺮ ﭼﻬﺎر ﻧﻔﺮ ﺷﻮﮐﻪ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬ﺗﺎ آن ﻟﺤﻈﻪ رون ﺑﺎ ﻫﯿﭻ ﮐﺪام از ﻣﻌﻠﻤﯿﻨﺶ اﯾﻦ ﻃـﻮر ﺻـﺤﺒﺖ‬
‫ﻧﮑﺮده ﺑﻮد‪.‬‬
‫رون ﺑﯽ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻇﺎﻫﺮ ﺣﯿﺮت زده ی اﺳﺎﺗﯿﺪ اداﻣﻪ داد‪ :‬اون از ﻗﻀﯿﻪ ی وزارت ﺧﻮﻧﻪ و‬
‫ﻣﺜﻼ ﻣﺮگ ﺳﯿﺮﯾﻮس‪...‬اوﻧﻢ از ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪن ﭘﺮوﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪور ﺟﻠﻮی ﭼﺸﻢ ﻫﺮی ‪...‬ﺣـﺎﻻ‬
‫اﮔﻪ از ﺧﯿﺮ ﻗﻀﯿﻪ ی ﻣﺮگ ﺳﺪرﯾﮏ و اون آﻣﺒﺮﯾﺞ ﻋﻮﺿﯽ و ﺗﻤـﺎم ﻓـﺸﺎرﻫﺎﯾﯽ ﮐـﻪ ﺑـﻪ‬
‫ﻫﺮی اوﻣﺪه ﺑﮕﺬرﯾﻢ‪ ...‬ﻫﺮ ﮐﺴﯽ ﯾﻪ ﻇﺮﻓﯿﺘﯽ داره و از ﻧﻈﺮ ﻣﻦ ﻇﺮﻓﯿﺖ ﻫﺮی ﺗﮑﻤﯿﻠﻪ‬
‫ﺳﮑﻮت وﺣﺸﺘﻨﺎﮐﯽ در اﺗﺎق ﺣﺎﮐﻢ ﺷﺪ اﻣﺎ رون ﺳﺎﮐﺖ ﻧﺸﺪ‪:‬ﺷﻤﺎﻫﺎ ﻫﯿﭻ ﻓﮑـﺮ ﮐـﺮدﯾﻦ ﺑـﻪ‬
‫ﺧﺎﻃﺮ ﻧﻘﺸﻪ ﻫﺎی اﺣﻤﻘﺎﻧﺘﻮن اوﻧـﻮ ﺗـﻮ ﭼـﻪ ﻓـﺸﺎری ﮔﺬاﺷـﺘﯿﻦ؟ ﻧـﻪ!‪...‬ﺷـﻤﺎ ﮐـﻪ ﺑـﺎ اون‬
‫ﻧﺒﻮدﯾﻦ‪....‬ﺷﻤﺎ ﮐﻪ ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﺷﻮ ﻧﺪﯾﺪﯾﻦ‪...‬اﯾﻦ ﻣﻨﻢ ﮐﻪ ﺑﺎ اون ﻫـﻢ اﺗـﺎﻗﻢ‪...‬ﯾـﻪ ﺷـﺐ ﺧـﻮاب‬
‫راﺣﺖ ﻧﺪاره‪...‬ﻫﯿﭻ ﻓﮑـﺮ ﮐـﺮدﯾﻦ ﮐـﻪ ﭼـﺮا ﺗـﻮ اﯾـﻦ ﻣـﺪت روزی دو ﺳـﻪ ﺳـﺎﻋﺖ ﻫـﻢ‬
‫ﻧﻤﯿﺨﻮاﺑﻪ؟‪...‬دﯾﺪﯾﻦ ﭼﻪ ﺟﻮری ﺗﻤﺮﯾﻦ ﻣﯿﮑﻨﻪ؟ ‪...‬ﺷﺐ و روز ‪....‬ﻧﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺧﻮدش‪....‬اون‬
‫دﻧﺒﺎل ﯾﻪ ﭼﯿﺰ دﯾﮕﺲ‪....‬ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ ﻋﺎﻣﻞ ﻫﻤﻪ ی ﺳﺨﺘﯽ ﻫﺎﺷﻮ ﻧﺎﺑﻮد ﮐﻨﻪ ﺗﺎ ﮐـﺴﯽ رو ﺑـﻪ‬
‫ﺳﺮﻧﻮﺷــﺖ اون دﭼــﺎر ﻧﮑﻨــﻪ)ﻫﺮﭼﻨــﺪ ﺑــﻪ ﻣــﻮﻓﻘﯿﺘﺶ اﻣﯿــﺪی ﻧــﺪاره اﻣــﺎ ﺳـﻌﯽ ﺧﻮدﺷــﻮ‬
‫ﻣﯿﮑﻨﻪ(‪.....‬در ﺑﻪ در دﻧﺒﺎل ﻟﺴﺘﺮﻧﺞ ﺑﻮد ﺗﺎ اﻧﺘﻘﺎم ﺳﯿﺮﯾﻮس رو ﺑﮕﯿﺮه ‪.‬ﺑﻌﺪ ﻣﻌﻠﻮم ﺷﺪ اوﻧـﯽ‬
‫ﮐﻪ ﻣﺮده ﻣﺎدر دراﮐﻮ ﺑﻮده‪....‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺷﻤﺎ ﭼﻪ اﺣﺴﺎﺳﯽ داره؟‬
‫اون ﻧﻤﯿﺨﻮاد ﻗﺎﺗﻞ ﺑﺎﺷﻪ اﻣﺎ ﻣﺠﺒﻮر ﺷﺪه‪..‬ﺑﻌﺪﺷﻢ ﻗﻀﯿﻪ ی اﺳﻨﯿﭗ ﮐﻪ ﺟﻠـﻮی ﭼـﺸﻢ ﻫـﺮی‬
‫داﻣﺒﻠﺪور رو ﮐﺸﺘﻪ ﺑﻮد و ﻫﺮی ﺑﻪ ﺧﻮﻧﺶ ﺗﺸﻨﻪ ﺑﻮد‪...‬آﺧﺮﺷﻢ ﻣﺠﺒﻮر ﺷﺪ ﺧﻮدش ﻓﺮارﯾﺶ‬
‫ﺑﺪه‪ ..‬دو ﺳﺎل ﺗﻤﻮم ﺑﺎزﯾﺶ دادﯾﻦ اوﻧﻮ ﻋﺬاب ﻣﯿﺪادﯾﻦ و ﻓﮑﺮ ﮐﺮدﯾﻦ ﺑـﻪ ﻧﻔﻌـﺸﻪ‪.‬ﯾـﻪ ﮐـﻢ‬
‫ﺧﻮدﺗﻮﻧﻮ ﺟﺎی ﻫﺮی ﺑﺬارﯾﻦ ﺑﺒﯿﻨﯿﻦ ﭼﻪ ﺣﺴﯽ داره؟ﺧﯿﻠﯽ ﻟﺬت ﺑﺨﺸﻪ ﻣﮕﻪ ﻧﻪ!ﺣﺎﻻ ﻫﻢ ﮐﻪ‬

‫‪508‬‬

‫‪509‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﯾﻬﻮ ﻟﻄﻒ ﮐﺮدﯾﻦ و ﻫﻤﻪ ﺑﺎ ﻫﻢ اوﻣﺪﯾﻦ ﺑﻬﺶ ﮐﺮﯾﺴﻤﺲ ﻣﺒﺎرک ﺑﮕﯿﻦ‪.‬؟ﺑﻪ ﭼﻪ ﺣﻘـﯽ ﻫـﺮی‬
‫رو ﺑﻪ اﯾﻦ ﻋﺬاب ﻣﺤﮑﻮم ﮐﺮدﯾﻦ؟‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬رون‪...‬ﻣﺎ دﻟﯿﻞ‪...‬‬
‫رون ﺣﺮف او را ﻗﻄﻊ ﮐﺮد و در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﭼﻬﺮه ی ﺣﯿﺮان ﺳﺎﯾﺮﯾﻦ داد زد‪ :‬ﺣﺮف ﻣـﻦ ﺗﻤـﻮم‬
‫ﻧﺸﺪه ﺳﯿﺮﯾﻮس‪..‬دﻻﯾﻠﺘﻮ ﺑﺮای ﺧﻮدت ﻧﮕﻪ دار و اﮔﻪ ﻫﺮی رو ﭘﯿﺪا ﮐﺮدی ﺑﻪ اون ﺑﮕﻮ‪.‬‬
‫ﻣﺎﻣﺎن درﺳﺖ ﻣﯿﮕﻔﺖ‪...‬ﺷﻤﺎﻫﺎ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﯿﺴﺘﯿﻦ ﮐﻪ ﻫﺮی ﭘﺪرش ﻧﯿﺴﺖ‪...‬ﺟﯿﻤﺰ ﭘـﺎﺗﺮ ﺳـﺨﺘﯽ‬
‫ﻫﺎی اوﻧﻮ ﻧﮑﺸﯿﺪه‪...‬اون ﭘﺪر و ﻣﺎدر داﺷﺖ‪...‬ﻣﺠﺒﻮر ﻧﺒﻮد ﺑﺎ ﻣﺸﻨﮕﻬﺎ زﻧﺪﮔﯽ ﮐﻨﻪ‪...‬از اول‬
‫زﻧﺪﮔﯿﺶ ﯾﻪ دﯾﻮﻧﻪ ی رواﻧﯽ دﻧﺒﺎل ﮐﺸﺘﻨﺶ ﻧﺒﻮد‪....‬ﺟﻠـﻮی ﭼـﺸﻤﺶ ﻫﻤـﻪ ی ﻧﺰدﯾﮑﺎﺷـﻮ‬
‫ﻧﮑــﺸﺘﻦ‪...‬ﻫﻤــﻪ ﺳــﻌﯽ ﻧﻤﯿﮑــﺮدن ﺑــﺮاش ﺗــﺼﻤﯿﻢ درﺳــﺖ ﺑﮕﯿــﺮن ﺑــﺪون اﯾﻨﮑــﻪ ﻧﻈﺮﺷــﻮ‬
‫ﺑﺨﻮان‪...‬ﺟﻠﻮی ﭼﺸﻤﺶ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﻗﯿﻤﻮﻧﺪه ی ﺧﺎﻧﻮادﺷـﻮ ﻧﮑـﺸﺘﻦ‪.‬ﻫـﯿﭻ ﻣﯿـﺪوﻧﯽ ﺑـﺮاش ﭼـﻪ‬
‫اﺣﺴﺎﺳﯽ داﺷﺖ ﺳﯿﺮﯾﻮس؟ﻣﯿﺪوﻧﯽ ﭼﻘﺪر ﺑﻬﺖ ﻧﯿﺎز داﺷﺖ؟‪.‬ﻓﮑﺮ اﯾﻨﮑﻪ ﺗﻮ ﺑـﻪ ﺧـﺎﻃﺮ اون‬
‫ﻣﺮدی ﭼﻘﺪر ﻋﺬاﺑﺶ ﻣﯿﺪاد؟ﺑﻌﺪﺷﻢ ﮐﻪ ﺻـﺤﻨﻪ ی ﻣـﺮگ داﻣﺒﻠـﺪور‪...‬ﭼـﺮا ﺟﻠـﻮی ﭼـﺸﻢ‬
‫ﻫﺮی؟ﭼﺮا ﻫﺮﭼﯽ اﺗﻔﺎق ﺑﺪه ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮای اون ﺑﯿﻮﻓﺘﻪ؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ی ﺣﺎﺿﺮان ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪.‬ﺻﻮرت ﻫﻤﻪ ﺷﺎن ﻣﺒﻬﻮت و ﭘﺮ از ﻋﺬاب وﺟﺪان‬
‫ﺑﻮد‪ ,.‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﺳﺮ ﺗﮑﺎن ﻣﯿﺪاد‪.‬ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﻟﺐ ﺑﻪ دﻧﺪان ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬ﻣـﻮدی در‬
‫ﺳﮑﻮت ﺑﺎ ﻋﺼﺎﯾﺶ ور ﻣﯿﺮﻓﺖ و ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺳﺮش را ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬‬
‫رون اداﻣﻪ داد‪:‬ﭼﻪ ﺣﺴﯽ ﺑﻬﺘﻮن دﺳﺖ ﻣﯿﺪاد اﮔﻪ اﯾﻦ ﺑﻼﻫﺎ رو ﺳﺮﺗﻮن ﻣـﯽ آوردن؟واﻗﻌـﺎ‬
‫ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﯿﻦ ﺑﺎ ﭼﻨﺪ روز ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ آروم ﻣﯿﺸﺪﯾﻦ؟در اﯾﻦ ﺻﻮرت ﺑﺎﯾـﺪ ﺑﮕـﻢ ﺑـﺪﺟﻮری در‬
‫اﺷﺘﺒﺎﻫﯿﻦ ﯾﺎ ﺷﺎﯾﺪم ﻫﺮی رو ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﯿﻦ‪.‬اﮔﻪ ﺑﻼﯾﯽ ﺳﺮ ﻫﺮی ﺑﯿﺎد ﻓﻘﻂ ﺷﻤﺎ ﻣﺴﺌﻮﻟﯿﻦ‪...‬‬
‫رون ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﻪ ﭘﻨﺞ ﻧﻔﺮی ﮐﻪ ﺑﺎ دﻫﺎن ﺑﺎز ﺑﻪ او زل زده ﺑﻮدﻧﺪ ﺧﯿﺮه ﺷﺪ‪.‬‬

‫‪509‬‬

‫‪510‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻣﻮدی اوﻟﯿﻦ ﮐﺴﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺳﮑﻮت را ﺷﮑﺴﺖ‪ :‬رون ﺣﻖ داره‪.‬ﻣﻦ ﻗﺒﻼ ﻫـﻢ ﺑﻬﺘـﻮن ﮔﻔـﺘﻢ‬
‫اﯾﻦ ﮐﺎرﺗﻮن ﻇﺎﻟﻤﺎﻧﻪ ﺑﻮده‪.‬‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﮐﺮد‪ :‬ﻣﺎ ﻣﺠﺒﻮر ﺑﻮدﯾﻢ ‪.‬اﯾﻦ ﮐﺎر ﺑﺮای ﺧﻮدﻣﺎ ﻫﻢ آﺳﻮن ﻧﺒﻮد‪.‬‬
‫_ﺟﺪی؟ﭼﺮا؟دﻟﯿﻞ اﯾﻦ اﺟﺒﺎر ﭼﯿﻪ؟‬
‫_دﻟﯿﻠﺶ ﺗﻮ ﺣﺮﻓﻬﺎی ﺧﻮدﺗﻪ رون‪...‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﻣﺸﺘﯽ ﺑﻪ دﯾﻮار ﮐﻮﺑﯿﺪ و اداﻣﻪ داد‪:‬اﯾـﻦ ﺑﻬﺘـﺮﯾﻦ راه دﻓـﺎع از ﻫـﺮی‬
‫ﺑﻮد‪.‬ﻫﺮی ﺑﺎﯾﺪ اﺣﺴﺎس ﺑﯽ ﭘﻨﺎﻫﯽ ﻣﯿﮑﺮد ﺗﺎ ﺑﻪ ﺧﻮدش ﺗﮑﯿﻪ ﮐﻨﻪ‪.‬ﺗﺎ زودﺗﺮ از ﻣﻮﻗﻊ ﺑﻪ ﯾـﻪ‬
‫ﻣﺮد ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺑﺸﻪ‪.‬ﺗﺎ وﻗﺘﯽ ﻫﺮی ﮐﺴﯽ رو ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﺣﺎﻣﯽ در ﮐﻨﺎر ﺧﻮدش داﺷﺖ اوﻧﻄـﻮر‬
‫ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻼش ﻧﻤﯿﮑﺮد‪...‬اﻣﺎ ﺗﻮ اﯾﻦ ﻣﺪت‪...‬ﺑﻘﻮل ﺗﻮ‪...‬ﺧﻮدﺷﻮ اوﻧﻘﺪر ﺗﻮ ﻓﺸﺎر ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﮐﻪ‬
‫اﻟﺴﺘﻮر رو ﻗﺎﻧﻊ ﮐﺮد ﻋﻀﻮ ﻣﺤﻔﻞ ﺑﺸﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﺑﻐﺾ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻓﺎوﮐﺲ ﻫﺮی رو ﻋﻀﻮ ﻣﺤﻔﻞ ﮐﺮد اوﻧﻢ ﺑﻪ ﺧﻮاﺳﺖ داﻣﺒﻠﺪور‪.‬‬
‫_داﻣﺒﻠﺪور از ﻓﺎوﮐﺲ ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ وﻗﺘﯽ ﻫﺮی واﻗﻌﺎ آﻣـﺎده ﺷـﺪ اوﻧـﻮ ﺑـﻪ ﻋـﻀﻮﯾﺖ‬
‫ﻣﺤﻔﻞ در ﺑﯿﺎره‪.‬اون ﺑﯽ دﻟﯿﻞ ﮐﺎری رو ﻧﻤﯿﮑﺮد ﻫﺮﻣﯿﻮن‬
‫_در ﻫﺮ ﺣﺎل ﻫﺮ دﻟﯿﻠﯽ ﮐﻪ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯿﻦ ﺳﯿﺮﯾﻮس ‪.‬اﯾﻦ ﮐﺎرﺗﻮن ﺧﯿﻠﯽ ﻇﺎﻟﻤﺎﻧﻪ ﺑﻮد‪.‬از ﻧﻈﺮ‬
‫ﻣﻦ ﻫﺮی ﯾﻪ ﺗﻮﺿﯿﺢ اﺳﺎﺳﯽ ﻣﯿﺨﻮاد و ﺗﺎ وﻗﺘﯽ ﻗﺎﻧﻊ ﻧﺸﻪ ﺑﺮﻧﻤﯿﮕﺮده‪.‬ﺑﻬﺘﻮن ﭘﯿﺸﻨﻬﺎد ﻣﯿﮑﻨﻢ‬
‫ﺧﻮدﺗﻮن ﺑﺮﯾﻦ دﻧﺒﺎﻟﺶ‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺮﮔﺸﺖ‪:‬ﺗﻮ ﻣﯿﺪوﻧﯽ اون ﮐﺠﺎﺳﺖ ﻫﺮﻣﯿﻮن؟‬
‫_ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﺑﺪوﻧﻢ‪..‬اﺣﺘﻤﺎﻻﺷﻤﺎ ﺧﻮدﺗﻮﻧﻢ ﻣﯿﺪوﻧﯿﻦ ﭘﺮﻓﺴﻮر‬

‫‪510‬‬

‫‪511‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻓﺼﻞ ﺳﯽ و هﻔﺘﻢ‪:‬ﻧﺎﺝﻴﻨﯽ و ﺳﻴﺮﻳﻮس!‬
‫ﻫﺮی در اﻧﺘﻬﺎی ﮐﻮﭼﻪ ی ﺑﺎرﯾﮑﯽ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ ‪.‬ﺷﺒﺎﻧﻪ و ﺑﯽ ﺳـﺮو ﺻـﺪا ﺧـﻮدش را ﺑـﻪ در‬
‫ﮐﻬﻨﻪ ی ﺧﺎﻧﻪ ی دﻟﮕﯿﺮی در ﺗﻪ ﮐﻮﭼﻪ رﺳﺎﻧﺪ و ﺳﻪ ﺿﺮﺑﻪ ﺑﻪ در زد‪.‬ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑﻌﺪ ﺻﺪای‬
‫ﺗﻠﻖ و ﺗﻠﻮق ﺑﺎز ﺷﺪن ﻗﻔﻞ ﺟﺎدوﯾﯽ ﺑﻪ ﮔﻮﺷﺶ رﺳﯿﺪ و ﺳﺮ ﻣﺮدی از ﻻی در ﺑﺎ اﺣﺘﯿـﺎط‬
‫اﻃﺮاف را ﺑﺮرﺳﯽ ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﺳﺮ اﻧﺠﺎم ﺑﯿﻨﯽ ﻋﻘﺎﺑﯽ و ﻣﻮﻫﺎی ﺳﯿﺎه ﭼﺮب اﺳﻨﯿﭗ رو ﺑﻪ ﻫﺮی ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺖ و ﻫـﺮی ﺑـﺎ‬
‫ﺗﻤﺎم وﺟﻮد در ﺑﺮاﺑﺮ ﺣﺲ ﻣﺸﺖ زدن ﺑﻪ ﺻﻮرت او ﺧﻮدداری ﮐﺮد‪:‬ﺑﯿﺎ ﺗﻮ ﭘﺎﺗﺮ‬
‫آﻫﺴﺘﻪ وارد ﺧﺎﻧﻪ ﺷﺪ ‪.‬ﺗﺎ آن روز ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ی اﺳﻨﯿﭗ ﭘﺎ ﻧﮕﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد ‪.‬‬
‫در و دﯾﻮارﻫﺎی ﻗﺪﯾﻤﯽ و وﺳﺎﯾﻞ ﻋﺘﯿﻘﻪ ﻧﺸﺎن از ﺧﺎﻧﻮاده ای اﺻﯿﻞ داﺷـﺖ‪.‬ﻫـﺮ ﭼﻨـﺪ ﮐـﻪ‬
‫ﻫﺮی ﻣﯿﺪاﻧﺴﺖ ﮐﻪ اﺳﻨﯿﭗ دورﮔﻪ اﺳﺖ‪.‬‬
‫اﮐﺜﺮ وﺳﺎﯾﻞ ﺧﺎﻧﻪ ﻣﺜﻞ وﺳﺎﯾﻞ ﺧﺎﻧﻪ ی ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻗﺪﯾﻤﯽ ﺑﻮدﻧﺪ ﺑﺎ اﯾﻦ ﺗﻔﺎوت ﮐﻪ ﺑﻪ ﺟـﺎی‬
‫آرم ﺧﺎﻧﻮادﮔﯽ ﺑﻠﮏ ‪,‬ﻧﺸﺎن دﯾﮕﺮی روی آن ﻗﺮار داﺷﺖ‪.‬‬
‫ﻓﮑﺮ ﺳﯿﺮﯾﻮس دوﺑﺎره ﺑﻪ ﺧﺸﻤﺶ آورد اﻣﺎ ﺧﻮدش را ﮐﻨﺘﺮل ﮐﺮد ‪.‬ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﺷـﺪت ﺧـﺎک‬
‫ﮔﺮﻓﺘﻪ و ﮐﺜﯿﻒ ﺑﻮد ‪.‬ﻫﺮی ﺣﺪس ﻣﯿﺰد در ﺗﻤﺎم دوران ﺗﺪرﯾﺲ اﺳﻨﯿﭗ اﯾﻦ ﺧﺎﻧـﻪ ﻣﺘﺮوﮐـﻪ‬
‫ﺑﻮده و ﺷﺎﯾﺪ ﻓﻘﻂ در ﺗﻌﻄﯿﻼت ﮐﺴﯽ ﺑﻪ آن ﺳﺮ ﻣﯿﺰد‪.‬‬
‫ﺑﺎاﯾﻦ ﺣﺎل ﺑﯿﺸﺘﺮ از اﯾﻦ وﻗﺘﯽ ﺑﺮای ﺑﺮرﺳﯽ ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ زودﺗﺮ ﺧـﻮدش را از ﺷـﺮ‬
‫وﻇﯿﻔﻪ ای ﮐﻪ داﻣﺒﻠﺪور ﺑﺮ دوﺷﺶ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑـﻮد راﺣـﺖ ﮐﻨـﺪ‪.‬ﺑﻌـﺪ از آن آزاد ﺑـﻮد ﮐـﻪ‬
‫زﻧﺪﮔﯽ ﺧﻮدش را داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪...‬‬
‫ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ‪:‬اون ﮐﺠﺎﺳﺖ؟‬
‫‪511‬‬

‫‪512‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_ﭘﺎﯾﯿﻨﻪ‪.‬دم ﺑﺎرﯾﮏ داره ﺑﻬﺶ ﻏﺬا ﻣﯿﺪه‪.‬‬
‫_ﺧﻮﺑﻪ‪...‬ﺑﺮﯾﻢ ﺳﺮاﻏﺶ‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﻧﮕﺎه ﻋﺠﯿﺒﯽ ﺑﻪ ﻫﺮی ﮐﺮد‪:‬ﺧﯿﻠﯽ ﻋﺠﻠﻪ داری ﭘﺎﺗﺮ!ﺧﺒﺮﯾﻪ؟‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﻟﺤﻨﯽ ﺧﺸﮏ ﺟﻮاب داد‪:‬ﻫﻢ آره‪...‬ﻫﻢ ﻧﻪ ‪...‬ﻣﯿﺨﻮام زودﺗﺮ اﯾﻦ ﻣـﺴﺨﺮه ﺑـﺎزی رو‬
‫ﺗﻤﻮﻣﺶ ﮐﻨﻢ‪.‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺎ دﻗﺖ ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ی ﻫﺮی ﺧﯿﺮه ﺷﺪ‪:‬ﯾﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎده‪...‬ﻣﻦ ﻣﯿﺪوﻧﻢ‪...‬ﻣﯿﺘﻮﻧﻢ اﯾﻨـﻮ ﺗـﻮ‬
‫ﭼﺸﻤﺎت ﺑﺨﻮﻧﻢ ﭘﺎﺗﺮ‪...‬ﻣﺠﺒﻮرم ﻧﮑﻦ از ذﻫﻦ روﺑﯽ اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﻢ‪...‬ﻣﯿﺪوﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﯿﺘﻮﻧﻢ‪.‬‬
‫ﻧﻔﺮت در وﺟﻮدش ﺷﻌﻠﻪ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ ‪.‬ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻤﯿﺘﻮاﻧﺴﺖ ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﻨﺪ ﮐﻪ اﯾﻦ ﻫﻤﺎن ﮐـﺴﯽ‬
‫اﺳــﺖ ﮐــﻪ ﭘــﺪر و ﻣــﺎدرش را ﺑــﻪ وﻟــﺪﻣﻮرت ﻓﺮوﺧﺘــﻪ‪.‬ﮐــﺴﯽ ﮐــﻪ داﻣﺒﻠــﺪور را از او‬
‫ﮔﺮﻓﺘﻪ‪.‬ﺑﺮای ﻫﺮی اﻧﺘﺨﺎب داﻣﺒﻠﺪور اﻫﻤﯿﺘﯽ ﻧﺪاﺷـﺖ‪.‬ﭼـﻪ اﻫﻤﯿﺘـﯽ داﺷـﺖ ﮐـﻪ داﻣﺒﻠـﺪور‬
‫ﺧﻮدش ﺑﻪ اﺳﻨﯿﭗ دﺳﺘﻮر داده ﺑﻮد ‪.‬او ﺑﺎﯾﺪ زﻧﺪه ﻣﯿﻤﺎﻧﺪ‪.‬ﻧﺒﺎﯾﺪ او را ﺑﺎ ﭼﻨﯿﻦ ﻣﺎﻣﻮرﯾﺘﯽ ﺗﻨﻬﺎ‬
‫ﻣﯿﮕﺬاﺷﺖ‪.‬و ﺑﻌﺪ از آن ﺑﺎ ﭼﻨﯿﻦ ﻧﻘﺸﻪ ی اﺣﻤﻘﺎﻧﻪ ای ﻋﺬاﺑﺶ ﻣﯿﺪاد‪.‬ﺣـﺎﻻ ﮐـﻪ ﻓﮑـﺮش را‬
‫ﻣﯿﮑﺮد از ﺧﻮدش ﻫﻢ ﻣﺘﻨﻔﺮ ﺑﻮد ‪.‬ﭼﺮا او ﺑﺎﯾﺪ اﺳﻨﯿﭗ را ﻓﺮاری ﻣﯿـﺪاد؟ﭼﺮا ﺑﯿـﻞ و ﭼـﺎرﻟﯽ‬
‫ﻫﻤﺎﻧﺸﺐ ﮐﻠﮏ او را ﻧﮑﻨﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪...‬‬
‫ﻫﻤﻪ ی ﺧﺸﻢ وﻧﻔﺮﺗﺶ را ﺟﻤﻊ ﮐﺮد و اﺑﺮوﯾﯽ ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ‪:‬ﺟﺪی؟‪...‬ﻣﯿﺘﻮﻧﯽ ﺳﻌﯿﺘﻮ ﺑﮑﻨﯽ‪..‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ از ﻟﺤﻦ ﻫﺮی ﯾﮑﻪ ای ﺧﻮرد ‪.‬ﺗﺎ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﯿﺪاﻧﺴﺖ ‪,‬ﭘﺎﺗﺮ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﯾﻦ ﺗﻮاﻧـﺎﯾﯽ در‬
‫ﻟﻪ ﺟﯽ ﻟﯿﻤﻨﺴﯽ ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬‬
‫ﺧﻮد ﻫﺮی ﻫﻢ از ﺣﺮﻓﯽ ﮐﻪ ﺑﯽ اﺧﺘﯿﺎر زده ﺑﻮد ﺗﻌﺠﺐ ﮐﺮد ‪.‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل ﮐﻮﺗﺎه ﻧﯿﺎﻣﺪ‪,‬ﺳﺮش‬
‫را ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ و ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺎن ﺳﯿﺎه اﺳﻨﯿﭗ ﺧﯿﺮه ﺷﺪ‪:‬ﻣﻌﻄﻞ ﭼﯽ ﻫﺴﺘﯽ؟‬
‫در ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﮐﺸﯿﺪ‪:‬ﻟﻪ ﺟﯽ ﻟﯿﻤﻨﺲ‬

‫‪512‬‬

‫‪513‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ورود ﻓﻮری او را ﺑﻪ اﻓﮑﺎرش اﺣﺴﺎس ﻣﯿﮑﺮد ‪.‬ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل دﻟﯿﻞ‬
‫ﺧﺸﻢ او ﻣﯿﮕﺮدد و ﻫﺮی ﻧﻤﯿﺨﻮاﺳﺖ اﻓﮑﺎرش را ﺑﺎ او ﺷﺮﯾﮏ ﺷﻮد‪.‬‬
‫ﺗﻤﺎم ﻧﯿﺮوﯾﺶ را روی ﺑﯿﺮون راﻧﺪن اﺳﻨﯿﭗ از ذﻫﻨﺶ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐﺮد ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﺗﻤﺎم آﻧﭽـﻪ‬
‫را ﮐﻪ در ﮐﻼﺳﻬﺎی ذﻫﻦ روﺑﯽ از او ﺷﻨﯿﺪه ﺑﻮد ﺑﯿﺎد آورد‪.‬ﺑﺎ ﺗﻤـﺎم وﺟـﻮد روی ﻫـﺪﻓﺶ‬
‫ﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐﺮدو ﺑﺮﺧﻼف ﺗﺼﻮرش ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑﻌﺪ اﺳﻨﯿﭗ را ﮐﺎﻣﻼ ﻋﻘﺐ راﻧﺪ‪.‬‬
‫اﯾﻨﺒﺎر اﺳﻨﯿﭗ ﻧﻔﺲ ﻧﻔﺲ ﻣﯿﺰد اﻣﺎ ﺣﺎل ﻫﺮی ﮐﺎﻣﻼ ﻋـﺎدی ﺑـﻮد‪.‬ﮐـﻮﭼﮑﺘﺮﯾﻦ ﻓـﺸﺎری ﺑـﻪ‬
‫ﺧﻮدش ﻧﯿﺎورده ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﺑﺮﻋﮑﺲ ﻫﻤﯿﺸﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﻟﺒﺨﻨـﺪی زد‪:‬اﻧﺘﻈﺎرﺷـﻮ ﻧﺪاﺷـﺘﻢ اﻣـﺎ واﻗﻌـﺎ ﺧـﻮب ﺑـﻮد‪...‬ﺑـﺪون‬
‫ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ و ﻓﻘﻂ ﺑﺎ ذﻫﻦ‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد‪.‬ﺧﻮدش ﻫﻢ ﺗﻌﺠﺐ ﮐﺮده ﺑﻮد‪...‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺎ ﻟﺤﻦ ﻋﺠﯿﺒﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ ﭘﺎﺗﺮ؟‬
‫_ﺧﻮﺑﻢ و ﺧﯿﻠﯽ ﻋﺠﻠﻪ دارم‪.‬‬
‫ﻟﺤﻦ ﻫﺮی ﺳﺮد و ﻣﺤﮑﻢ ﺑﻮد و ﺳﺮدی آن اﺳﻨﯿﭗ را ﺷﻮﮐﻪ ﮐﺮد‪.‬اﻧﮑﺎر ﻧﻤﯿﮑﺮد ﮐﻪ ﺗـﺎ ﺑـﻪ‬
‫ﺣﺎل ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﺑﺎ او ﮔﺮم ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ اﺳﺖ ‪,‬اﻣﺎ اﯾﻦ ﺳﺮدی ﺣﺘﯽ از ﯾﮏ ﭘﺎﺗﺮ ﻫﻢ ﻏﯿﺮ ﻣﻨﺘﻈـﺮه‬
‫ﺑﻮد‪.‬ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﮐﻪ اﻋﺘﺮاف ﻣﯿﮑﺮد ﺑﻌﺪ از دو ﻣﻼﻗﺎت اﺧﯿﺮﺷﺎن دﯾﮕﺮ آن ﻧﻔﺮت ﺳﺎﺑﻖ را از او‬
‫ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬‬
‫از ﻟﺤﻈﻪ ای ﮐﻪ ﻫﺮی ﺑﺎ او ﺗﻤﺎس ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد و ﺑﺮای ﻧﺎﺑﻮدی ﻧﺎﺟﯿﻨﯽ ﻗـﺮار ﮔﺬاﺷـﺘﻪ ﺑـﻮد‬
‫‪,‬اﯾﻦ را ﺣﺲ ﮐﺮده ﺑﻮد‪...‬‬
‫اﻣﺎ ﭼﯿﺰی ﮐﻪ اﺳﻨﯿﭗ را ﻧﮕﺮان ﻣﯿﮑﺮد ‪,‬ﺳﺮدی ﻫﺮی ﻧﺒﻮد ‪...‬ﺑﻠﮑﻪ ﺧﺸﻢ و ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﻋﻤﯿﻘﯽ‬
‫ﺑﻮد ﮐﻪ در ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﻣﻮج ﻣﯿﺰد‪.‬ﭼﺸﻤﺎﻧﯽ ﮐـﻪ درﺧـﺸﺶ ﺧـﺸﻤﻨﺎﮐﺶ ﺑـﺮای او ‪,‬ﯾـﺎدآور‬

‫‪513‬‬

‫‪514‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺧﺎﻃﺮه ی زﻧﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ دوﺳﺘﺶ داﺷﺖ‪.‬اﻣﺎ ﻏﺮور ﻟﻌﻨﺘﯽ اش ﻫﺮﮔﺰ ﻧﮕﺬاﺷﺖ ﮐﻪ ﻋﺸﻘﺶ را‬
‫ﺑﻪ او اﺑﺮاز ﮐﻨﺪ و ﺳﺮاﻧﺠﺎم وﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﺧﻮد آﻣﺪ ﮐﻪ ﻟﯽ ﻟﯽ ﺑﻪ ﺟﯿﻤﺰ ﭘﺎﺗﺮ ﺟﻮاب داده ﺑﻮد‪...‬‬
‫اﯾﻦ ﻣﺴﺌﻠﻪ ﻧﻔﺮﺗﺶ را از ﺟﯿﻤﺰ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﯿﮑـﺮد‪.‬ﻫـﺮ ﺑـﺎر ﮐـﻪ آن دو را ﺑـﺎ ﻫـﻢ ﻣﯿﺪﯾـﺪ‪...‬در‬
‫ﺳﻔﺮﻫﺎی ﻫﺎﮔﺰﻣﯿﺪ‪,‬دﺳﺖ در دﺳﺖ ﻫﻢ‪ ...‬ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ ﭘﺎﺗﺮ را از ﻫﻢ ﺑﺪرد‪.‬اﻣـﺎ ﭘـﺎﺗﺮ ﺣﺎﻣﯿـﺎن‬
‫زﯾﺎدی داﺷﺖ دوﺳﺘﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺗﻨﻬﺎﯾﺶ ﻧﻤﯽ ﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ و ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺣﻤﺎﯾﺘﺶ ﻣﯿﮑﺮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻧﻤﯿﺘﻮاﻧﺴﺖ ﺑﺎور ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻋﺸﻘﺶ را ﺑﻪ ﺑﺰرﮔﺘﺮﯾﻦ رﻏﯿﺒﺶ واﮔﺬار ﮐﺮده‪...‬ﺗﻨﻬﺎ ﮐـﺴﯽ‬
‫ﮐﻪ در دوران ﺗﻨﻬﺎﯾﯿﺶ در ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ اﮔﺮ ﭼﻪ ﺑﺎ او دوﺳﺖ ﻧﺒـﻮد اﻣـﺎ ﻫﺮﮔـﺰ دﺷـﻤﻦ ﻫـﻢ‬
‫ﻧﺒﻮد‪...‬ﻫﻤﯿﻦ ﺣﻤﺎﯾﺘﻬﺎی ﮔﺎه ﮔﺎه ﻟﯽ ﻟﯽ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﻣﺤﺒﺖ او را در دل ﺳـﺮد ﭘـﺴﺮی ﺗﻨﻬـﺎ‬
‫رﯾﺸﻪ ﺑﺪﻫﺪ‪ ...‬اﻣﺎ او ﺑﺎ ﺣﻤﺎﻗﺖ ﺗﻤﺎم اﯾﻦ ﻣﺤﺒﺖ ﻫﺎ را رد ﻣﯿﮑﺮد‪...‬ﻓﻘـﻂ ﺑـﻪ ﺧـﺎﻃﺮ اﯾﻨﮑـﻪ‬
‫اوﺣﺪ اﻗﻞ از ﻃﺮف ﻣﺎدر از ﺧﺎﻧﻮاده ای اﺻﯿﻞ زاده ﺑﻮد و ﻟﯽ ﻟﯽ ﯾﮏ ﻣﺸﻨﮓ زاده!‪....‬‬
‫ﺑﺎرﻫﺎ ﺑﺎ ﺣﺮﻓﻬﺎ و ﻃﻌﻨﻪ ﻫﺎﯾﺶ دل او را ﺷﮑﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪...‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻓﮑـﺮ ﻣﯿﮑـﺮد اﯾـﻦ‬
‫ﺑﻠﮏ اﺳﺖ ﮐﻪ از ﻟﯽ ﻟﯽ ﺧﻮﺷﺶ ﻣﯿ‪Ĥ‬ﯾﺪ‪!!.‬‬
‫از ﻧﻈﺮ ﻇﺎﻫﺮی ﺳﯿﺮﯾﻮس از دو رﻏﯿﺒﺶ ﺑﺮﺗﺮﺑﻮد‪...‬ﺑـﺎﻫﻮش‪...‬ﺧﻮﺷـﻘﯿﺎﻓﻪ‪...‬ﻣﻬﺮﺑـﺎن و ﻣﺒـﺎدی‬
‫آداب‪...‬‬
‫ﻫﺮ دﺧﺘﺮی در ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺑﺎ ﯾﮏ ﻧﮕﺎه ﺟﻠﺐ او ﻣﯿﺸﺪ‪...‬ﺳﻮروس ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺮﻗـﯽ ﮐـﻪ‬
‫در ﭼﺸﻤﺎن ﺑﻠﮏ ﻣﯿﺪﯾﺪ ﺟﺰ ﻋﺸﻖ ﻧﺒﻮد ‪.‬ﭼﯿـﺰی ﮐـﻪ ﺣﺘـﯽ ﺻـﻤﯿﻤﯽ ﺗـﺮﯾﻦ دوﺳـﺖ او ﻫـﻢ‬
‫اﺣﺴﺎﺳﺶ ﻧﮑﺮد‪ ...‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل ﺑﻠﮏ ﺑﻪ ﻣﺤﺾ اﯾﻨﮑﻪ از اﺣﺴﺎس ﺟﯿﻤﺰ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ اﯾﻮاﻧﺰ ﻣﻄﻠﻊ‬
‫ﺷﺪ‪...‬ﻋﻘﺐ ﮐﺸﯿﺪ و ﻋﺸﻘﺶ را ﺑﻪ ﺣﺮﯾﻔﯽ ﮐﻪ ﺑﺮادر وار دوﺳﺘﺶ داﺷﺖ واﮔﺬار ﮐﺮد‪.‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﻧﻤﯿﺘﻮاﻧﺴﺖ ﺟﻠﻮی اﺣﺴﺎس ﺧﻮد را ﺑﮕﯿﺮد و ﮔﺎﻫﯽ در ﺗﻨﻬـﺎﯾﯽ ﺧـﻮد ﺑـﻪ اﯾـﻦ ﻓﮑـﺮ‬
‫ﻣﯿﮑﺮد ﮐﻪ ﺷﺎﯾﺪ اﮔﺮ ﺟﯿﻤﺰ ﻫﻢ اﯾﻦ را ﻣﯿﻔﻬﻤﯿﺪ ﻫﻤﯿﻦ ﮐـﺎر را ﺑـﺮای ﺳـﯿﺮﯾﻮس ﻣﯿﮑـﺮد‪ .‬اﻣـﺎ‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس دم ﻻی ﺗﻠﻪ ﻧﻤﯿﺪاد‪...‬ﺧﻮدش را ﮐﺎﻣﻼ ﺑﻪ ﺑـﯽ ﺧﯿـﺎﻟﯽ زده ﺑـﻮد‪ ...‬ﺑـﺮای او ﻓﺮﻗـﯽ‬

‫‪514‬‬

‫‪515‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻧﻤﯿﮑﺮد‪ ...‬ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﻟﯽ ﻟﯽ ﺑﺎ ﺟﯿﻤﺰ ﺑﻮد ﻣﺜﻞ ﺑﺮادری ﺣﻤﺎﯾﺘﺶ ﻣﯿﮑﺮد وﻟﯽ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻪ دوﺳـﺘﺶ‬
‫ﺧﯿﺎﻧﺖ ﻧﻤﯿﮑﺮد‪.‬‬
‫ﺣﺘﯽ ﺑﯿﺎد داﺷﺖ ﯾﮏ ﺑﺎر ﮐﻪ ﺳﻌﯽ ﮐﺮده ﺑﻮد ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﺑﺎ ﻟﯽ ﻟﯽ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﺪ ‪,‬ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑـﻪ‬
‫ﺗﺼﻮر اﯾﻨﮑﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﻣﯿﺨﻮاﻫﺪ ﺑﺎ آزار ﻟﯽ ﻟﯽ از ﺟﯿﻤﺰ اﻧﺘﻘﺎم ﺑﮕﯿﺮد ﺟﻠﻮ آﻣﺪه ﺑﻮد و ﻧﺘﯿﺠﻪ ی‬
‫آن درﮔﯿﺮی ﺑﻪ ﺟﺰ ﭼﻨﺪ روز ﺗﻨﺒﯿﻪ و ﺑﺴﺘﺮی ﺷﺪن ﻫﺮ دو ﻧﻔﺮدر درﻣﺎﻧﮕﺎه ‪,‬ﻧﻔﺮﺗﯽ ﺑـﻮد ﮐـﻪ‬
‫آن دو از ﻫﻢ ﺑﻪ دل ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ واﯾﻨﮑﻪ دﯾﮕﺮ ﻫﺮﮔﺰ ﻟﯽ ﻟﯽ را ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺪﯾﺪ‪...‬‬
‫ﻫﻤﯿﺸﻪ و ﻫﺮ زﻣﺎن ﮐﻪ ﻟﯽ ﻟﯽ ﺟﺪا از ﺳﺎﯾﺮ دﺧﺘﺮان ﮔﺮﯾﻔﻨﺪوری در ﻗﻠﻌﻪ ﭘﺮﺳﻪ ﻣﯿﺰد ﯾﺎ ﺟﯿﻤﺰ‬
‫در ﮐﻨﺎرش ﺑﻮد ﯾﺎ ﺳﯿﺮﯾﻮس و ﻟﻮﭘﯿﻦ در آن اﻃﺮاف ﻣﯽ ﭘﻠﮑﯿﺪﻧﺪ و ﻣﺸﺨﺼﺎ آﻣﺎده ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ‬
‫ﻫﺮ ﺣﺮﮐﺖ ﻣﺸﮑﻮﮐﯽ از ﻃﺮف او را ﺑﻪ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ وﺟﻪ ﭘﺎﺳﺦ دﻫﻨﺪ‪.‬آﻧﻘﺪر ﺑﺎ ﺳـﯿﺮﯾﻮس درﮔﯿـﺮ‬
‫ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﭼﻨﯿﻦ رﯾﺴﮑﯽ ﻧﮑﻨﺪ‪.‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس اورا ﻓﺮﺻﺖ ﻃﻠﺒﯽ ﻣﯿﺪﯾﺪ ﮐﻪ ﺑﺮای اﻧﺘﻘﺎم از ﺟﯿﻤـﺰ دﺳـﺖ ﺑـﻪ ﻫـﺮ ﮐـﺎری ﻣﯿـﺰد‪.‬‬
‫ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﭼﺸﻢ از او ﺑﺮﻧﻤﯿﺪاﺷﺖ‪.‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل ﻫﺮﮔﺰ در اﯾﻦ ﻣﻮرد ﭼﯿﺰی ﺑﻪ ﺟﯿﻤﺰ ﻧﮕﻔﺖ ‪.‬ﺷﺎﯾﺪ‬
‫ﭼﻮن ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﻣﯿﺘﻮاﻧﺴﺖ ﻋﮑﺲ اﻟﻌﻤﻞ ﺟﯿﻤﺰ را ﭘﯿﺶ ﺑﯿﻨﯽ ﮐﻨﺪ ‪.‬و ﺷﺎﯾﺪ ﭼﻮن ﻟﯽ ﻟـﯽ از او‬
‫ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬‬
‫وﻟﯽ او ﭼﮑﺎر ﮐﺮده ﺑﻮد؟ﺳﻮروس در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ دوﺳﺘﺶ داﺷﺖ ﺟﺰ ﺗﻮﻫﯿﻦ و ﺗﺤﻘﯿﺮ‬
‫ﻫﯿﭻ ﮐﺎری ﻧﮑﺮد‪ ...‬اﻣﺎ او ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻤﯿﺨﻮاﺳﺖ‪......‬ﻧﻤﯿﺘﻮاﻧﺴﺖ ﺑﺎور ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﻟـﯽ ﻟـﯽ ﺑﺨـﺎﻃﺮ‬
‫ﺣﻤﺎﻗﺖ او ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪ‪...‬ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﯾﻨﮑﻪ او آﻧﻘﺪر اﺣﻤﻖ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﺪﻣﺖ ﯾﮏ ﺣﯿـﻮان‬
‫در آﻣﺪ‬
‫اﯾﻦ ﺑﺮق ﺧﺎص اﺳﻨﯿﭗ را ﻣﯿﺘﺮﺳﺎﻧﺪ اﻣﺎ ﺗﺴﻠﯿﻢ ﻫﻢ ﻣﯿﮑـﺮد‪ .‬ﻣﯿﺨﻮاﺳـﺖ اﺷـﺘﺒﺎﻫﺎﺗﺶ را ﺑـﺎ‬
‫ﮐﻤﮏ ﺑﻪ ﻓﺮزﻧﺪ ﻟﯽ ﻟﯽ ﺟﺒﺮان ﮐﻨﺪ‪.‬‬
‫ﺑﻪ ﻧﺎﭼﺎر ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪:‬دﻧﺒﺎﻟﻢ ﺑﯿﺎ ﭘﺎﺗﺮ‪.‬‬

‫‪515‬‬

‫‪516‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ دﻧﺒﺎل او از ﻫﺎل ﺑﺎرﯾﮑﯽ ﮔﺬﺷﺖ‪.‬از ﺟﻠﻮی ﻧﺸﯿﻤﻦ ﺧﺎک ﮔﺮﻓﺘﻪ ای ﮐﻪ روزﮔﺎری‬
‫ﺑﺎ ﺷﮑﻮه ﺑﻮد رد ﺷﺪ و ﺟﻠﻮی دری در ﭘﺸﺖ آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﻣﺘﻮﻗﻒ ﺷﺪ‪.‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﻧﮕﺎه ﻋﺠﯿﺒﯽ ﺑﻪ ﻫﺮی اﻧﺪاﺧﺖ ﮔـﻮﯾﯽ ﻣﯿﺨﻮاﺳـﺖ ﻣﯿـﺰان اراده ی او را‬
‫ﺑﺮرﺳﯽ ﮐﻨﺪ‪.‬اﻣﺎ ﭼﻬﺮه ی ﻫﺮی ﻓﺮﻗﯽ ﻧﮑﺮده ﺑﻮد‪...‬ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻮد ﺗﺎ در ﺑﺎز ﺷﻮد و او ﺧﺸﻤﯽ را‬
‫ﮐﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﻧﻤﯿﺪاﻧﺴﺖ از ﮐﺠﺎ رﯾﺸﻪ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز وﻟﺪﻣﻮرت ﺧﺎﻟﯽ ﮐﻨﺪ‪.‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ ﺑﻪ ﻧﺮﻣﯽ ﺑﻪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش ﺣﺮﮐﺘﯽ داد ‪,‬در ﺑﺎز ﺷـﺪ و ﭘﻠﮑـﺎن‬
‫ﺑﺰرﮔﯽ در ﭘﺸﺖ آن ﻧﻤﺎﯾﺎن ﺷﺪ‪.‬ﻫﺮی ﺑﯽ ﻫﯿﭻ ﺳﻮاﻟﯽ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل اﺳـﻨﯿﭗ از ﭘﻠـﻪ ﻫـﺎ ﭘـﺎﯾﯿﻦ‬
‫رﻓﺖ‪.‬ﭼﯿﺰی ﺣﺪود ﭼﻬﻞ ﭘﻠﻪ ی ﭘﯿﭻ در ﭘﯿﭻ ﮐﻪ ﺑﻪ زﯾﺮ زﻣﯿﻦ ﺗﺎرﯾﮏ و ﻧﻤﻨﺎﮐﯽ ﻣﯿﺮﺳـﯿﺪ‪.‬‬
‫ﻗﺴﻤﺘﯽ ازﻣﺴﯿﺮ ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﺑﺎ ﻧﻮر ﻣﺸﻌﻞ ﻫﺎﯾﯽ روﺷﻦ ﺷﺪه ﺑﻮد و ﺑﻘﯿﻪ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﺗﺎرﯾﮏ ﺑﻮد‪...‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﻣﺸﻌﻠﯽ را ﺑﻪ دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺖ و آﻫﺴﺘﻪ از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﭘﺎﯾﯿﻦ رﻓـﺖ‪:‬وﻗﺘـﯽ ﮐـﺎرت ﺑﺎﻫـﺎش‬
‫ﺗﻤﻮم ﺑﺸﻪ ﻣﻦ از اﯾﻨﺠﺎ ﻣﯿﺮم‪....‬ﻫﯿﭻ ﺧﻮﺷﻢ ﻧﻤﯿﺎد ﻋﮑﺲ اﻟﻌﻤﻞ ﻟﺮد ﺳﯿﺎه رو ﺑﺒﯿﻨﻢ‪...‬‬
‫درﺳﺖ در ﻫﻤﯿﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ زﯾﺮ زﻣﯿﻦ ﺗﺎرﯾﮏ اﻧﺘﻬﺎی ﭘﻠﻪ ﻫﺎ رﺳﯿﺪﻧﺪ ﮐﻪ در آن ﭘﺘـﯽ ﮔـﺮو‬
‫در ﭘﺮﺗﻮ ﻧﻮر ﻣﺸﻌﻞ ﻫﺎی دﯾﻮار ﺑﻪ ﻣﺎر ﺑﺰرﮔﯽ ﻏﺬا ﻣﯽ داد‪.‬ﺳﺎﯾﻪ ی ﻣﺎر روی دﯾﻮار ﻫﯿﺒﺖ‬
‫آن را ﺑﯿﺸﺘﺮ ﮐﺮده ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺮای ﻟﺤﻈﻪ ای ﻟﺮزﯾﺪ اﻣﺎ ﻓﻮرا ﺧﻮدش را ﭘﯿﺪا ﮐﺮد‪.‬ﺑﺎ ﺳـﺮﻓﻪ ای ﮔﻠـﻮﯾﺶ را ﺻـﺎف‬
‫ﮐﺮد و از ﭼﻨﺪ ﭘﻠﻪ ی ﺑﺎﻗﯿﻤﺎﻧﺪه ﭘﺎﯾﯿﻦ رﻓﺖ ‪.‬‬
‫ﭘﺘﯽ ﮔﺮو ازدﯾﺪن ﻫﺮی در ﮐﻨﺎر اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ ﺟﺎ ﺧﻮرد‪ ...‬وﻫﺮی ﺗﺎزه ﺑﯿـﺎد آورد ﮐـﻪ‬
‫آن دو ﭼﯿﺰی از ﻫﻤﮑﺎری ﻫﺮی ﺑﺎ دﯾﮕﺮی ﻧﻤﯽ داﻧﻨﺪ‪.‬‬
‫ﭘﺘﯽ ﮔﺮو ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ اﺳﻨﯿﭗ ﮔﺮﻓﺖ ‪.‬ﺑﺎ اﯾـﻦ ﺣـﺎل اﺳـﺘﺎد ﻣﻌﺠـﻮن ﺳـﺎزی‬
‫ﺑﺪون ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ او رو ﺑﻪ ﻫﺮی اداﻣﻪ داد‪:‬ﻣﯿﺪوﻧﺴﺘﻢ ﭘﯿﺘﺮ ﻣﯿﺎد ﺳﺮاﻏﺖ‪ .‬ﺗﻮ اﯾﻦ ﻣﺪت ﺧﯿﻠـﯽ‬

‫‪516‬‬

‫‪517‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺧﻮب ﻣﺨﻔﯽ ﮐﺮده ﺑﻮد‪...‬اﻣﺎ ﻣﺨﻔﯽ ﮐﺎری در ﺑﺮاﺑﺮ ﻣﻦ؟!!! ﺣﺘـﯽ ﺧـﻮد ﻟـﺮد ﺳـﯿﺎه ﻫـﻢ از‬
‫ﭘﺴﺶ ﺑﺮﻧﻤﯿﺎد‪...‬‬
‫ﭘﺘﯽ ﮔﺮو ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺘﯽ ﻋﺼﺒﯽ از ﻫﺮی ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺗﻮ ﮐﯽ ﻫﺴﺘﯽ؟‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﺎدﮔﯽ ﺟﻮاب داد‪:‬ﻧﮕﺮان ﻧﺒﺎش‪ .‬اوﻧﻢ ﺑﺎ ﻣﺎﺳﺖ‪ .‬ﺣﺎﻻ از ﺑﻐﻞ اون ﻣﺎر ﺑﯿﺎ ﮐﻨﺎر‪....‬‬
‫اﻣﺎ ﻧﮕﺎه ﭘﺘﯽ ﮔﺮو ﺑﯽ اﻋﺘﻤﺎد ﺑﻮد ‪.‬‬
‫ﻫﺮی اداﻣﻪ داد‪:‬اون ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺧﯿﺎﻧﺖ ﻧﮑﺮده ﭘﯿﺘﺮ‪....‬‬
‫ﭘﺘﯽ ﮔﺮو ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬از ﮐﺠﺎ ﺑﺪوﻧﻢ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺧﻮدﺗﯽ؟‬
‫ﻫﺮی ﻣﺨﺘﺼﺮ ﺟﻮاب داد‪:‬از اوﻧﺠﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻫﻤﻮن اﺣﻤﻘﯿﻢ ﮐﻪ ﺑﺎ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﭘـﺪر و ﻣـﺎدرم‬
‫رو ﻟﻮ داد ﭘﯿﻤﺎن ﻧﺎﮔﺴﺴﺘﻨﯽ ﺑﺴﺘﻢ‪.‬ﺣﺎﻻ ﻫﻢ دارم ﺑﺎ ﻋﺎﻣﻞ ﺷﻨﻮﻧﺪه ی ﭘﯿـﺸﮕﻮﯾﯽ ﻫﻤﮑـﺎری‬
‫ﻣﯿﮑﻨﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮی اﺣﺴﺎس ﺣﻤﺎﻗﺖ ﻣﯿﮑﺮد‪.‬ﻫﻨﻮز ﻫﻢ ﻫﺮﺑﺎر ﻧﺎﭼﺎر ﺑﻪ ﻫﻤﮑﺎری ﺑﺎ اﺳﻨﯿﭗ ﻣﯿﺸﺪ ﺣﺎﻟﺶ از‬
‫ﺧﻮدش ﺑﻬﻢ ﻣﯿﺨﻮرد‪.‬ﺷﺎﯾﺪ او در ﻣﺎﺟﺮای داﻣﺒﻠﺪور ﺑﯽ ﺗﻘﺼﯿﺮ ﺑﻮد)ﮐﻪ ﻫـﺮی ﻫﺮﮔـﺰ ان را‬
‫ﻗﺒﻮل ﻧﻤﯿﮑﺮد(اﻣﺎ ﮔﻨﺎه او را در ﻣﺎﺟﺮای واﻟﺪﯾﻨﺶ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺎدﯾﺪه ﻧﻤﯿﮕﺮﻓﺖ‪.‬‬
‫ﻧﮕﺎﻫﺶ ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ی اﺳﻨﯿﭗ اﻓﺘﺎد ‪.‬‬
‫ﭼﺸﻤﺎن اﺳﻨﯿﭗ ﮔﺮد ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐﺎﻣﻼ ﻣﺸﺨﺺ ﺑﻮد ﮐـﻪ از آﻧﭽـﻪ ﺷـﻨﯿﺪه وﺣـﺸﺖ ﮐـﺮده و‬
‫ﻧﺎﺑﺎوری اش از اﯾﻨﮑﻪ ﻫﺮی او را زﻧﺪه ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﺎﻣﻼ ﻣﺸﻬﻮد ﺑﻮد ‪.‬ﭼﯿﺰی ﮐـﻪ ﺣﺘـﯽ‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﻫﻢ ﺑﺎ وﺟﻮد ﺗﺒﺤﺮی ﮐﻪ در ﺑﯽ ﺗﻔﺎوت ﺟﻠﻮه دادن ﺧـﻮدش داﺷـﺖ از ﭘـﺲ آن ﺑـﺮ‬
‫ﻧﯿﺎﻣﺪ‪.‬‬
‫ﭘﺘﯽ ﮔﺮو ﻧﻔﺲ راﺣﺘﯽ ﮐﺸﯿﺪ‪.‬اﻣﺎ ﭼﯿﺰی ﺷﻨﯿﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﻓﺮﯾﺎد ﺑﺰﻧـﺪ‪:‬ﭼﻄـﻮری ﺑـﻪ اون‬
‫ﺧﺎﺋﻦ ﻋﻮﺿﯽ اﻋﺘﻤﺎد ﻣﯿﮑﻨﯽ اون دﺷﻤﻦ ﭘﺪرت ﺑﻮد!!!‬
‫_ﺧﺐ ﺗﻮ ﻫﻢ دوﺳﺘﺶ ﺑﻮدی!‬

‫‪517‬‬

‫‪518‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫اﯾﻦ ﺻﺪا اﺳﻨﯿﭗ را ﺑﻪ ﺧﻮد آورد و ﻓﮑﺮش را روﺷﻦ ﮐﺮد‪.‬ﻗﺒـﻞ از اﯾﻨﮑـﻪ ﺑﺘﻮاﻧـﺪ ﺟﻠـﻮی‬
‫ﺧﻮدش را ﺑﮕﯿﺮد دﻫﺎﻧﺶ از ﺣﯿﺮت ﺑﺎز ﻣﺎﻧﺪ ‪ :‬ﺗـﻮ دﯾﻮوﻧـﻪ ای ﭘـﺎﺗﺮ؟!ﺑـﺮای ﭼـﯽ ﭘﯿﻤـﺎن‬
‫ﻧﺎﮔﺴﺴﺘﻨﯽ ﺑﺴﺘﯽ؟ اون ﻟﻮﭘﯿﻦ اﺑﻠﻪ ﭼﻄﻮر ﺗﻮﻧﺴﺖ‪....‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﺎدﮔﯽ ﺟﻮاب داد‪:‬ﺑﻪ ﻫﻤﻮن دﻟﯿﻠﯽ ﮐﻪ ﺧﻮدت ﺑﺴﺘﯽ‪.‬ﺿﻤﻨﺎ ﻫﯿﭻ ﺧﻮﺷﻢ ﻧﻤﯿﺎد راﺟﻊ‬
‫ﺑﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﭼﺮت و ﭘﺮت ﺑﮕﯽ‪....‬ﺑﯿﺎ ﮐﻨﺎر ﭘﺘﯽ ﮔﺮو‪...‬ﻣﻦ ﺗﻤﺎم روزو وﻗﺖ ﻧﺪارم‪.‬‬
‫ﭘﺘﯽ ﮔﺮو ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ اﻃﺎﻋﺖ ﮐﺮد‪.‬ﻇﺎﻫﺮا ﺣﺮف ﻫﺮی در ﻣﻮرد ﻟﻮﭘﯿﻦ او را ﻗﺎﻧﻊ ﮐﺮده ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را در آورد‪:‬ﺑﺮﯾﻦ ﺑﺎﻻ و ﺗﺎ ﻧﮕﻔﺘﻢ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻧﯿﺎﯾﻦ‪.‬‬
‫ﻣﺎر ﺑﺰرگ ﮐﻪ ﺗﺎزه از ﺧﻮردن ﻏﺬاﯾﺶ ﻓﺎرغ ﺷﺪه ﺑﻮد ﺑﺎ دﯾﺪن ﭼﻬﺮه ی آﺷﻨﺎی ﻣﻬـﺎﺟﻢ و‬
‫ﻋﮑﺲ اﻟﻌﻤﻞ ﺻﻤﯿﻤﯽ ﻣﺤﺎﻓﻈﺎﻧﺶ ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﺣﺮﮐﺘﯽ ﮐﺮد و ﺣﻠﻘﻪ ﻫﺎی ﺑﺪﻧﺶ را ﺑﻪ ﺳـﺮﻋﺖ‬
‫ﺑﺎز ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﻫﺮی روﺑﺮوی ﻣﺎر ﺧﺸﻤﮕﯿﻦ اﯾﺴﺘﺎد‪,‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﺎﻻ آورد و در ﭼﺸﻤﻬﺎی ﻣـﺎر زل‬
‫زد‪.‬‬
‫ﺑﺰودی ﺻﺪای ﻓﺶ ﻓﺶ ﻣﺎر ﺑﺮاﯾﺶ ﻣﻌﻨﺎ ﭘﯿﺪا ﮐﺮد‪:‬ﭼﯽ ﻣﯿﺨﻮای؟‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﺎدﮔﯽ ﺟﻮاب داد‪ :‬اون ﭼﯿﺰی رو ﮐﻪ ﭘﯿﺸﺘﻪ‪.‬‬
‫ﻧﺎﺟﯿﻨﯽ ﯾﮑﻪ ای ﺧﻮرد‪:‬ﺗﻮ زﺑﻮن ﻣﻨﻮ ﻣﯿﻔﻬﻤﯽ؟!‬
‫ﻫﺮی ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬ﺗﺎ ﺣﺪودی‪...‬‬
‫ﺑﺮای ﻟﺤﻈﻪ ای ﻧﮕﺎﻫﺶ ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ی ﻫﺮاﺳﺎن ﭘﺘﯽ ﮔﺮو و ﻧﮕﺎه ﻧﮕﺮان اﺳﻨﯿﭗ اﻓﺘﺎد‪:‬‬
‫ﻣﻦ ﺑﺎ ﺗﻮ ﮐﺎری ﻧﺪارم‪.‬ﻓﻘﻂ اون روﺣﻮ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﺪه‪....‬‬
‫ﻣﺎر اﺧﻤﯽ ﮐﺮد‪:‬اون روح ‪...‬روح ارﺑﺎﺑﻤﻪ‪ ...‬و ﻣﻦ ﺑﻪ اون ﺧﯿﺎﻧﺖ ﻧﻤﯿﮑﻨﻢ‪.‬ﺑـﺮای ﮔـﺮﻓﺘﻨﺶ‬
‫اول ﺑﺎﯾﺪ ﻣﻨﻮ ﺑﮑﺸﯽ‪.‬ﭼﻮن ﺗﺎ ﻣﻦ زﻧﺪه ام دﺳﺘﺖ ﺑﻪ اون ﻧﻤﯿﺮﺳﻪ‪.‬‬

‫‪518‬‬

‫‪519‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬ﻣﯿﺪوﻧﺴﺘﻢ‪.‬ﺑﺮای ﻧﺎﺑﻮدی اون ﺑﺎﯾﺪ اول ﺗﻮ رو ﺑﮑﺸﻢ‪....‬ﭘﺮﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪور‬
‫ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد‪...‬‬
‫_ﺑﺮﯾﻦ ﺑﯿﺮون‬
‫_ﻫﺮی ﺑﺪون ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ اﯾﻨﮑﻪ ﺑﺎ زﺑﺎن ﻣﺎرﻫﺎ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯿﮑﻨﺪ ﺳﺮ اﺳﻨﯿﭗ دادﮐﺸﯿﺪه ﺑﻮد‪.‬‬
‫_ﮔﻔﺘﻢ از اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺮﯾﻦ ﺑﯿﺮون‬
‫اﺳﺘﺎد ﻣﻌﺠﻮن ﺳﺎزی ار ﻟﺤﻦ و ﺣﺎﻟﺖ ﺟﺪﯾﺪ ﻫﺮی ﯾﮑﻪ ای ﺧﻮرد و ﭘﺘﯽ ﮔـﺮو ﺧـﻮدش را‬
‫ﻋﻘﺐ ﮐﺸﯿﺪ‪.‬‬
‫اﻣﺎ ﻫﺮی آن دو را ﻧﺪﯾﺪ ‪...‬ﻫﻤﻪ ی ﺣﻮاﺳﺶ ﺑﻪ ﻣﺎر ﺑﻮد ﮐﻪ ﺣﺎﻻ ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ رو ﺑﻪ اﺳﻨﯿﭗ‬
‫ﻓﺶ ﻓﺶ ﻣﯿﮑﺮد‪:‬ﻟﺮد ﺳﯿﺎه ﺣﻖ داﺷﺖ ‪....‬اون ﯾﻪ ﺧﺎﺋﻨﻪ و ﺑﺎ ﺣﻤﻠﻪ ای ﻧﺎﮔﻬـﺎﻧﯽ ﺑـﻪ ﺳـﻤﺖ‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﯾﻮرش ﺑﺮد‪...‬اﻣﺎ ﺣﺮﮐﺖ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻫﺮی ﺑﻪ ﻣﻮﻗﻊ ﻣﺎر را ﻣﺘﻮﻗﻒ ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ وﺟﻮد ﻧﻔﺮﺗﯽ ﮐﻪ از ﻧﺠﺎت دادن دوﺑﺎره ی اﺳﻨﯿﭗ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺧﻮدش ﭘﯿﺪا ﮐـﺮده ﺑـﻮد‬
‫ﻟﺒﺨﻨﺪی از آﺳﻮدﮔﯽ زد‪:‬آره‪...‬اون دﯾﮕﻪ ﺑﺎ وﻟﺪﻣﻮرت ﻧﯿﺴﺖ‪...‬اﻣﺎ ﺗﻮ زﻧﺪه از اﯾﻨﺠﺎ ﺑﯿـﺮون‬
‫ﻧﻤﯿﺮی ﺗﺎ ﺑﻬﺶ ﺧﺒﺮ ﺑﺪی‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ رو ﺑﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﮐﺮد‪:‬از اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺮﯾﻦ ﺑﯿﺮون و در رو ﻫﻢ ﺑﺒﻨﺪﯾﺪ‪...‬ﻫﺮدوﺗﻮن‪...‬ﻫﻤﯿﻦ ﺣﺎﻻ‬
‫_وﻟﯽ ﻣﻤﮑﻨﻪ از ﭘﺴﺶ ﺑﺮ ﻧﯿﺎی ‪....‬ﻣﯿﺘﻮﻧﯿﻢ ﮐﻤﮏ‪....‬‬
‫ﻫﺮی دﺳﺘﻮر داد‪:‬ﮔﻔﺘﻢ ﺑﯿﺮون ‪....‬و ﺗﺎ ﻧﮕﻔﺘﻢ ﻧﯿﺎﯾﻦ ﺗﻮ‪.‬‬
‫***************************************‬
‫ﺳﻮروس اﺳﻨﯿﭗ در اﺗﺎﻗﺶ ﻗﺪم ﻣﯿﺰد ‪.‬ده دﻗﯿﻘﻪ از زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﭘـﺎﺗﺮ را ﺗﻨﻬـﺎ ﮔﺬاﺷـﺘﻪ ﺑـﻮد‬
‫ﻣﯿﮕﺬﺷﺖ‪.‬‬

‫‪519‬‬

‫‪520‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﭘﺘﯽ ﮔﺮو ﻫﻨﻮز ﻫﻢ از راﺑﻄﻪ ی او ﺑﺎ ﻫﺮی ﻣﺘﺤﯿﺮ ﺑﻮد‪.‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل ﮔﻮﺷﻬﺎﯾﺶ را ﺗﯿﺰ ﮐـﺮده‬
‫ﺑﻮد و ﺑﻪ ﺻﺪای ﺑﺮﺧﻮرد ﻃﻠﺴﻤﻬﺎی ﻫﺮی ﺑﻪ در و دﯾﻮار ﮔﻮش ﻣﯿﮑﺮد‪...‬اﯾـﻦ ﯾﻌﻨـﯽ ﻫـﺮی‬
‫ﻫﻨﻮز زﻧﺪه ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﺻﺪای ﺣﺮﮐﺖ ﻫﯿﮑﻞ ﺳﻨﮕﯿﻦ ﻣﺎر ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ ﺑﻪ ﮔـﻮش ﻣﯿﺮﺳـﯿﺪ‪...‬ﮔـﻮﯾﯽ ﻣـﺎر دﻧﺒـﺎل‬
‫ﮐﺴﯽ ﻣﯿﮑﺮد‪....‬ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ ﺻﺪای اﻓﺘﺎدن ﺟﺴﻢ ﺳﻨﮕﯿﻨﯽ ﺑﻪ ﮔـﻮش رﺳـﯿﺪ ‪.‬ﺑﻌـﺪ از آن‬
‫ﺑﺮای ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺻﺪاﯾﯽ ﺷﻨﯿﺪه ﻧﺸﺪ‪...‬اﺳﻨﯿﭗ ﮐﻤﯽ دﯾﮕﺮ ﺻﺒﺮ ﮐﺮد‪...‬ﮐﻢ ﮐـﻢ ﻧﮕﺮاﻧـﯽ اش‬
‫ﺷﺪت ﻣﯿﮕﺮﻓﺖ‪.‬از ﺟﺎ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ وﺗﺎ ﺑﻪ ﻃﺮف زﯾﺮ زﻣﯿﻦ ﺑﺮود‪.‬‬
‫ﺟﻠﻮی در زﯾﺮ زﻣﯿﻦ ﭘﺘﯽ ﮔﺮو ﻣﺎﻧﻊ ﺷﺪ‪.‬از ﻟﺤﻈﻪ ای ﮐﻪ آن دو را ﺑﺎ ﻫﻢ دﯾﺪه ﺑﻮد ﺳﮑﻮت‬
‫ﮐﺮده ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﺑﺎ دﯾﺪن ﭼﻬﺮه ی ﺧﺸﻤﮕﯿﻦ اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻪ زﺣﻤﺖ زﺑﺎن ﺑﺎز ﮐﺮد‪ :‬ﻫﺮی ‪...‬ﮔﻔﺖ ‪....‬ﻧﺮﯾﻢ ﺗﻮ‬
‫در ﻫﻤﯿﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﺻﺪای اﻧﻔﺠﺎری ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﺷﺪت ﻟﺮزﯾﺪ و ﺑﻌﺪ‪....‬ﺳﮑﻮت ﻣﻄﻠﻖ‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﭘﺘﯽ ﮔﺮو را ﻋﻘﺐ زد ‪.‬در زﯾﺮ زﻣﯿﻦ را ﺑﺎز ﮐﺮد و از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﭘﺎﯾﯿﻦ دوﯾﺪ‪.‬ﭘﺎﯾﯿﻦ ﭘﻠـﻪ‬
‫ﻫﺎ ﭼﯿﺰی زﯾﺮ ﭘﺎﯾﺶ آﻣﺪ و ﺻﺪای ﻗﺮچ ﺧﺮد ﺷﺪﻧﺶ آن دو را ﺑﻪ ﺧﻮد آورد‪.‬در زﯾﺮ ﭘـﺎی‬
‫اﺳﻨﯿﭗ دﻧﺪاﻧﻬﺎی ﻧﯿﺶ ﻣﺎر ﭼﻨﺪﯾﻦ ﻣﺘﺮ دورﺗﺮ از ﺻﺎﺣﺒﺶ اﻓﺘﺎده ﺑﻮدو ﮐﻤﯽ دورﺗﺮ‪...‬‬
‫در ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﺮ دو ﻣﺮد از ﺣﯿﺮت ﺑﺮ ﺟﺎ ﺧﺸﮏ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺟﺴﺪ ﻣﺎر ﻏﻮل ﭘﯿﮑﺮ در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﭘﺎی راﺳﺖ ﻫﺮی را ران ﺑﻠﻌﯿﺪه ﺑـﻮد روی زﻣـﯿﻦ اﻓﺘـﺎده‬
‫ﺑﻮد و در ﮐﻨﺎر آن‪...‬ﻫﺮی ﺑﻪ دﯾﻮار ﺗﮑﯿﻪ داده ﺑﻮد‪.‬دﺳﺖ راﺳﺘﺶ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ از ﺑﺎزو ﻗﻄﻊ ﺷـﺪه‬
‫ﺑﻮد و ﺑﻪ ﺷﺪت ﺧﻮﻧﺮﯾﺰی داﺷﺖ‪ .‬ﺑﺪﻧﺶ ازاﺛﺮﺳﻢ ﻣﺎر ﺧﯿﺲ ﻋﺮق ﺑـﻮد و ﺣـﺎﻻت ﺑـﺪﻧﺶ‬
‫ﻧﺸﺎﻧﻪ ی ﺗﺮدﯾﺪ ﻧﺎﭘﺬﯾﺮ ﻧﺎﺑﻮدی ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻫﺮ دو ﻣﺮد ﺑﺎ وﺣﺸﺖ ﺟﻠﻮ دوﯾﺪﻧﺪ‪...‬‬

‫‪520‬‬

‫‪521‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺎ ﻃﻠﺴﻤﯽ ﺑﺪن ﻣﺎر را درﯾﺪ ﺗﺎ ﭘﺎی ﻫﺮی را از دﻫﺎﻧﺶ ﺑﯿـﺮون ﺑﮑـﺸﺪ‪.‬ﺑﻌـﺪ ﻧﮕـﺎه‬
‫دﻗﯿﻘﺘﺮی ﺑﻪ وﺿﻌﯿﺖ ﻫﺮی ﮐﺮد‪:‬ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ ﭘﺎﺗﺮ؟‬
‫ﻫﺮی ﻧﻔﺲ ﻧﻔﺲ ﻣﯿﺰد ﭘﺎﯾﺶ را ﮐـﻪ در زﯾـﺮ آرواره ﻫـﺎی ﻗﺪرﺗﻤﻨـﺪ ﻣـﺎر ﻟـﻪ ﺷـﺪه ﺑـﻮد‬
‫ﻣﺎﻟﯿﺪ‪:‬ﻣﻦ ﺧﻮ‪...‬ﺧﻮﺑﻢ‪...‬ﮐﺎر ﻧﺎﺟﯿﻨﯽ ‪...‬ت‪..‬ﺗﻤﻮم ﺷﺪ‪ ....‬اﻣﺎ ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز ﺑﺪﺟﻮری ﺗﺮﮐﯿﺪ‪...‬‬
‫از دﯾﺪن ﮔﻮﺷﺖ ﻟﻪ ﺷﺪه ی آﻣﯿﺨﺘﻪ ﺑﻪ ﺧﻮن ﭘﺎﯾﺶ ﺣﺎﻟﺶ ﻣﻨﻘﻠﺐ ﺷﺪ و ﺑﺎﻻ آورد‪.‬‬
‫ﺣﺎل اﺳﻨﯿﭗ و ﭘﺘﯽ ﮔﺮو ﻫﻢ ﺑﻬﺘﺮ ﻧﺒﻮد‪.‬‬
‫ﭘﯿﺘﺮ اﻣﯿﺪواری داد‪:‬ﺳﻮروس درﺳﺘﺶ ﻣﯿﮑﻨﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻧﺎﻟﯿﺪ ‪:‬ﻣﻦ وﻗﺖ ﻧﺪارم‬
‫ﺑﻌﺪ ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﺑﻠﻨﺪ ﺷﻮد اﻣﺎ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺖ‪.‬ﺗﻠﻮ ﺗﻠﻮ ﺧﻮرد‪.‬دﺳﺖ ﭼﭙﺶ را ﺑﻪ دﯾﻮار ﮔﺮﻓﺖ و در‬
‫ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﭘﺎی ﻣﺠﺮوﺣﺶ را ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﺧﻮد ﻣﯿﮑﺸﯿﺪ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪:‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮم‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﻣﺎﻧﻌﺶ ﺷﺪ و او را ﺑﻪ زور ﻧﺸﺎﻧﺪ‪:‬اﯾﻨﺠﻮری؟ ﺑﺎ اﯾﻦ ﭘﺎ!!؟ﺑﺸﯿﻦ ﭘﺎﺗﺮ‬
‫ﺑﻌﺪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را در آورد ﺗﺎ ﺑﻪ ﻣﻮﻗﻊ ﺟﻠﻮی ﺧﻮﻧﺮﯾﺰی دﺳﺖ ﻫـﺮی را ﺑﮕﯿـﺮد و در‬
‫آﺧﺮﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺟﺎی ﻧﯿﺶ ﻣﺎر روی ﭘﺎی ﻫﺮی ﮐﺮد ‪.‬‬
‫ﻫﻤﺎﻧﻄﻮر ﮐﻪ وﺣﺸﺖ زده ﺟﺎی ﻧﯿﺶ را ﺑﺮرﺳﯽ ﻣﯿﮑﺮد رو ﺑﻪ ﭘﺘﯽ ﮔﺮو ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﺑﺮو ﮐﯿﻒ‬
‫ﻣﻨﻮ ﺑﯿﺎرﻋﺠﻠﻪ ﮐﻦ‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ دوﺑﺎره ﻫﺮی را ﻧﺸﺎﻧﺪ‪.‬ﻫﺮی ﻣﻘﺎوﻣﺖ ﻣﯽ ﮐﺮد ﻧﻤﯿﺨﻮاﺳﺖ ﺑﺎزﻫﻢ ﺑـﻪ ﻗﺎﺗـﻞ واﻟـﺪﯾﻨﺶ‬
‫ﻣﺪﯾﻮن ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬
‫_ﻟﺠﺒﺎزی ﻧﮑﻦ ﭘﺎﺗﺮ‪..‬ﺑﺎﯾﺪ زﻫﺮ رو ﺑﯿﺮون ﺑﮑﺸﻢ‪.‬اﻣﺸﺐ رو اﯾﻨﺠﺎ ﻣﯿﻤﻮﻧﯽ ‪.‬ﻣـﻦ ﺑـﻪ ﻣﯿﻨـﺮوا‬
‫ﺧﺒﺮﻣﯿﺪم‬
‫ﻫﺮی از ﺟﺎ ﭘﺮﯾﺪ ‪.‬ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ از درد ﭘﺎ ﻓﺮﯾﺎدی ﮐﺸﯿﺪ و روی زﻣﯿﻦ وﻟﻮ ﺷﺪ‪:‬ﻧﻪ اوﻧﺎ ﻧﻪ!‬

‫‪521‬‬

‫‪522‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_ﺑﺸﯿﻦ ﭘﺎﺗﺮ و ﺗﮑﻮن ﻧﺨﻮر‪.‬داری از ﺧﻮﻧﺮﯾﺰی ﻣﯿﻤﯿـﺮی ‪.‬ﺑﻌـﺪ از آﻟﺒـﻮس دﯾﮕـﻪ ﻫﻤﭽـﯿﻦ‬
‫زﺧﻤﯽ ﻧﺪﯾﺪم‪.‬ﮔﻔﺘﻢ ﺑﺸﯿﻦ ﻣﮕﻪ اﯾﻨﮑﻪ ﺑﺨﻮای ﻃﻠﺴﻤﺖ ک‪...‬‬
‫اﻣﺎ ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ ﺟﻤﻠﻪ اش ﺗﻤﺎم ﺷﻮد ﻫﺮی از ﺣﺎل رﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬‬
‫اﺳﺘﺎد ﻣﻌﺠﻮن ﺳﺎزی اﯾﻦ ﺣﺎﻟﺖ را ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﻣﯿﺸﻨﺎﺧﺖ‪ .‬ﺑﺎ وﺟﻮد ﻣﻘﺎوﻣﺖ ﺧﺎرق اﻟﻌـﺎده ی‬
‫ﻫﺮی‪ ,‬ﻓﺸﺎر ﻧﺎﺷﯽ از ﻣﺒﺎرزه ﺑﺎ ﻣﺎر‪.‬ﺧﻮﻧﺮﯾﺰی زﺧﻤﻬﺎی ﻋﻤﯿﻖ ﺑﺪﻧﺶ‪.‬ﯾـﮏ دﺳـﺖ ﺗﻘﺮﯾﺒـﺎ‬
‫ﻗﻄﻊ ﺷﺪه و‪.‬درد ﭘﺎﯾﺶ و ﻧﺎﺑﻮد ﮐﺮدن ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز و ﺑﻼﺧﺮه زﻫﺮﻣـﺎرﺑﻼﺧﺮه او را از ﭘـﺎ‬
‫اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﺻﺪاﯾﺶ راﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد‪:‬ﮐﺪوم ﮔﻮری رﻓﺘﯽ دم ﺑﺎرﯾﮏ؟‬
‫ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﮐﯿﻒ ﺟﻠﻮﯾﺶ ﺑﻮد‪:‬ﺑﯿﺎ ﺳﻮروس‬
‫ﭘﺘﯽ ﮔﺮو ﮐﯿﻒ ﺑﺰرگ ﻗﻬﻮه ای رﻧﮕﯽ را ﺑﻪ دﺳﺖ اﺳﻨﯿﭗ داد‪.‬اﺳﻨﯿﭗ در ﮐﯿﻒ را ﺑﺎز ﮐﺮد‬
‫ﮐﯿﻒ ﺣﺎﻟﺖ ﮐﺸﻮﯾﯽ داﺷﺖ و در داﺧﻞ آن ﺣﺪود ﺻﺪ ﺑﻄﺮی ﮐﻮﭼﮏ و ﺑﺰرگ ﻣﻌﺠﻮن ﺑﺎ‬
‫رﻧﮕﻬﺎی ﻣﺨﺘﻠﻒ در ﻃﺒﻘﺎت ﮐﻮﭼﮑﯽ ﺟﺎﺳﺎزی ﺷﺪه ﺑﻮد‬
‫ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﭼﻨﺪ ﺷﯿﺸﻪ ﻣﻌﺠﻮن را ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪ و در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﺑـﺎ دﻗـﺖ زﺧﻤﻬـﺎی ﻫـﺮی را‬
‫ﺑﺮرﺳﯽ ﻣﯿﮑﺮد رو ﺑﻪ ﭘﺘﯽ ﮔﺮو ﮐﺮد‪:‬اوﻧﺠﺎ واﯾﻨﺴﺘﺎ ﺑﯿﺎ ﮐﻤﮏ ﮐﻦ‪.‬‬
‫ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ دﺳﺖ وﭘﺎی ﻫﺮی ﺑﻪ ﺣﺎﻟﺖ اوﻟﺶ در آﻣﺪه ﺑﻮد‪.‬اﺳﻨﯿﭗ ﭼﻨﺪ ﻗﻄﺮه از ﻧـﻮش‬
‫داروﯾﯽ در ﺣﻠﻖ ﻫﺮی رﯾﺨﺖ و رو ﺑﻪ ﭘﺘﯽ ﮔﺮو ﮐﺮد‪:‬ﺗﺎ ﻣﻦ زﺧﻤﺎﺷﻮ ﻣﯿﺒﻨﺪم اﺗـﺎق ﻋﻘﺒـﯽ‬
‫رو آﻣﺎده ﮐﻦ‪.‬ﺿﻤﻨﺎ وﺳﺎﯾﻠﺖ رو ﻫﻢ ﺟﻤﻊ ﮐﻦ اﯾﻨﺠﺎ دﯾﮕﻪ اﻣﻦ ﻧﯿﺴﺖ‪.‬‬
‫*************************************‬
‫ﻫﺮی وﻗﺘﯽ ﺑﯿﺪار ﺷﺪ ﮐﻪ آﻓﺘﺎب ﻇﻬﺮ روی ﺻﻮرﺗﺶ را ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ اﻃﺮاﻓﺶ‬
‫ﺧﯿﺮه ﺷﺪ‪.‬ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﺑﯿﺎد داﺷﺖ ﮐﻪ آﺧﺮﯾﻦ ﺑﺎر در ﺧﺎﻧﻪ ی اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻮده اﻣﺎ ﺣﺎﻻ او در ﺗﺨﺖ‬
‫ﺧﻮاب آﺷﻨﺎﯾﯽ در ﺧﺎﻧﻪ ی واﻟﺪﯾﻨﺶ ﺑﯿﺪار ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬‬

‫‪522‬‬

‫‪523‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺑﺎ ﯾﺎدآوری اﺳﻨﯿﭗ ﺑﯿﺎد ﭘﺎﯾﺶ اﻓﺘﺎد‪.‬ﺑﺎ ﻫﺮاس ﻣﻼﻓﻪ را ﮐﻨﺎر زد ‪.‬ﭘـﺎی راﺳـﺘﺶ ﻣﺜـﻞ روز‬
‫اوﻟﺶ ﺳﺎﻟﻢ ﺑﻮد و ﻓﻘﻂ ﺑﺎﻧﺪ ﺳﻔﯿﺪی آﻧﺮا ﭘﻮﺷﺎﻧﺪه ﺑﻮد‪ .‬دﺳﺘﺶ ﻫﻢ ﻫﻤﯿﻨﻄﻮر‪.‬ﻧﻔﺲ راﺣﺘـﯽ‬
‫ﮐﺸﯿﺪ‪.‬‬
‫درﺳﺖ در ﻫﻤﯿﻦ ﻟﺤﻈﻪ در اﺗﺎق ﺑﺎز ﺷﺪ و ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﻪ آراﻣﯽ وارد ﺷﺪ‪.‬ﭘـﯿﺶ ﺑﻨـﺪ ﺑـﺴﺘﻪ‬
‫ﺑﻮد و ﻣﻼﻗﻪ ای در دﺳﺖ داﺷﺖ‪.‬‬
‫ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻫﺮی ﮐﺮد و ﻟﺒﺨﻨﺪی ﺑﺮ ﻟﺒﺶ ﻧﺸﺴﺖ‪:‬ﺳﻼم ﻫﺮی‪...‬‬
‫_ﺗﻮ‪...‬اﯾﻨﺠﺎ ﭼﯿﮑﺎر ﻣﯿﮑﻨﯽ؟‬
‫_ﺳﻮروس ﺑﺎﻫﺎم ﺗﻤﺎس ﮔﺮﻓﺖ ‪.‬ﮔﻔﺖ رﻓﺘﯽ ﻣﻨﺰﻟﺶ ﻣﻬﻤﺎﻧﯽ ‪.‬اﻣﺎ زﯾﺎد وﻗﺖ ﻣﻬﻤـﻮن داری‬
‫ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ ﺗﻮ رو ﻫﻢ ﺑﺎ ﺧﻮدش ﺑﯿﺎره ﺑﻪ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻣﺎﻧﻌﺶ ﺷﺪم‪.‬ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل‬
‫ﺑﺎﯾﺪ ازش ﻣﻤﻨﻮن ﺑﻮد ﻣﻌﺠﻮﻧﺎی اون ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﺑﻬﺒﻮدﯾﺖ ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺮﯾﻌﺘﺮ ﺑﺸﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﺗﻠﺨﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﺮدم ورود ﺑﻪ اﯾـﻦ ﺧﻮﻧـﻪ ﺑـﺮای ﻫﺮﮐـﺴﯽ ﮐـﻪ ﻣـﻦ ﺑﺨـﻮام‬
‫ﻣﻤﻨﻮﻋﻪ‪...‬‬
‫_ﺧﺐ ‪...‬آره ‪.‬ﺟﺎدوﯾﯽ ﮐﻪ ﺗﻮ ﮔﺬاﺷﺘﯽ اﯾﻦ ﮐﺎرو ﻣﯿﮑﺮد اﻣـﺎ ﺟـﺎدوی ﭘـﺪر و ﻣـﺎدرت ﺗـﺎ‬
‫زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻣﺴﺌﻮﻟﯿﺖ ﺗﻮ رو ﺑﺮ ﻋﻬﺪه داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ ورودﻣﻨﻮ ﺑﻪ ﺧﻮﻧﺸﻮن آزاد ﻣﯿﮑﻨﻪ‪.‬‬
‫ﺑﺮای ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺳﮑﻮت ﺗﻠﺨﯽ ﺑـﯿﻦ آن دو ﺣـﺎﮐﻢ ﺷـﺪ‪.‬ﺳـﺮاﻧﺠﺎم ﺳـﯿﺮﯾﻮس ﺳـﮑﻮت را‬
‫ﺷﮑﺴﺖ‪:‬ﻫﺮی‪..‬ﻣﻦ واﻗﻌﺎ ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ‪,‬ﻣﯿﺪوﻧﻢ ﭼﻘﺪر رﻧﺞ ﮐـﺸﯿﺪی‪..‬ﻫـﯿﭻ وﻗـﺖ ﺧﻮدﻣـﻮ ﻧﻤـﯽ‬
‫ﺑﺨﺸﻢ‪.‬‬
‫_ﭼﺮا ﺑﻬﻢ ﻧﮕﻔﺘﯽ ؟ ﺗﻮ ﻫﯿﭻ ﻣﯿﺪوﻧﯽ‪...‬‬
‫_ﻣﻦ ﻣﯿﺪوﻧﻢ ﻫﺮی ‪..‬ﻣﯿﺪوﻧﻢ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﭼﯽ رو ﻣﯿﺪوﻧﯽ؟ ﺗﻤﻮم اﯾـﻦ ﻣـﺪت ﺷـﺐ و روز اون ﮐـﺎﺑﻮس ﻟﻌﻨﺘـﯽ رو‬
‫ﻣﯿﺪﯾﺪم‪.‬اوﻟﺶ ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﺮدم ﻋﺬاب وﺟﺪاﻧﻪ‪.‬اﻣﺎ ﺑﻌﺪ ﻓﻬﻤﯿﺪم اون آﺷﻐﺎل ﻧﻘﻄـﻪ ﺿـﻌﻒ ﻣﻨـﻮ‬

‫‪523‬‬

‫‪524‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﭘﯿﺪا ﮐﺮده‪.‬ﻣﯿﺨﻮاد ﻋﺬاﺑﻢ ﺑﺪه‪.‬اول ﺑﺎ اون ﻃﺎق ﻧﻤﺎ‪...‬ﺑﻌﺪ ﺑﺎ ﭘﺮﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪور‪...‬ﺑﻌﺪ ﭘﺮﺳﯽ و‬
‫از اون ﺑﻪ ﺑﻌﺪم ﻫـﺮ ﮐـﺴﯽ رو ﮐـﻪ ﮐـﺸﺘﻪ‪...‬ﻫـﺮ ﺷـﺐ ﻣـﯽ دﯾـﺪﻣﺖ ﮐـﻪ داری ﺳـﻘﻮط‬
‫ﻣﯿﮑﻨﯽ‪.‬ﻣﯿﺨﻮاﺳﺘﻢ ﺟﻠﻮﺗﻮ ﺑﮕﯿﺮم‪...‬اﻣﺎ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧـﺴﺘﻢ ﮐـﺎری ﺑﮑـﻨﻢ‪...‬ﺗـﻮ ﭼـﯽ ﻣﯿـﺪوﻧﯽ؟ ﺗـﻮ‬
‫ﻧﻤﯿﺪوﻧﯽ‪...‬ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﯽ ﺑﻔﻬﻤﯽ‪....‬‬
‫ﺻﺪای ﻫﺮی از ﺑﻐﺾ ﻣﯿﻠﺮزﯾﺪ ‪.‬او ﻫﯿﭻ وﻗﺖ دﻟﯿـﻞ ﮐﺎﺑﻮﺳـﻬﺎی ﺷـﺒﺎﻧﻪ اش را ﺑـﻪ رون و‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺑﻮد‪...‬ﺣﺘﯽ ﺟﯿﻨﯽ ﻫﻢ ﭼﯿﺰی ﻧﻤﯿﺪاﻧﺴﺖ‪.‬آﻧﻬﺎ ﻓﻘﻂ از اﯾﻦ ﺣﯿﺮت زده ﻣﯿﺸﺪﻧﺪ‬
‫ﮐﻪ ﻫﺮی از ﻗﺘﻠﻬﺎی وﻟﺪﻣﻮرت زودﺗﺮ از ﭘﯿﺎم اﻣﺮوز ﻣﻄﻠﻊ ﻣﯿﺸﺪ وﻟﯽ ﻫـﺮی ﻧﻤﯿﺨﻮاﺳـﺖ‬
‫آﻧﻬﺎ را ﺑﯿﺸﺘﺮ از آن وﺣﺸﺖ زده ﮐﻨﺪ‪.‬‬
‫اﻣﺎ ﺣﺎﻻ ‪...‬ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﺳﯿﺮﯾﻮس روﺑﺮوﯾﺶ ﺑـﻮد ﻧﻤﯿﺘﻮاﻧـﺴﺖ ﺳـﮑﻮت ﮐﻨـﺪ‪:‬ﻫـﺮ ﮐـﺎری اون‬
‫آﺷﻐﺎل ﺑﺎ ﻣﻦ ﮐﺮد ﺑﺲ ﻧﺒﻮد؟ﭼﺮا ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻮ ﺑﺎ ﻣﻦ اﯾﻦ ﮐﺎرو ﺑﮑﻨﯽ؟ﭼﺮا ﺗﻮ؟‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس روی ﺗﺨﺖ ﻧﺸﺴﺖ‪.‬ﺣﺘﯽ ﺑﻪ ﻫﺮی ﻧﮕـﺎه ﻫـﻢ ﻧﻤـﯽ ﮐـﺮد و وﻗﺘـﯽ ﺣـﺮف ﻣﯿـﺰد‬
‫ﺻﺪاﯾﺶ ﭘﺮ از اﻧﺪوه ﺑﻮد‪:‬ﻣﻦ ﭼﺎره ای ﻧﺪاﺷﺘﻢ ﻫﺮی ‪...‬ﺗﻮ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺗﮑﯿﻪ داﺷﺘﯽ‪.‬ﻫـﻢ ﺑـﻪ‬
‫ﻣﻦ ‪.‬ﻫﻢ ﺑﻪ آﻟﺒﻮس و اﯾﻦ ﺑﺎﻋﺚ ﻣﯿﺸﺪ ﻧﺘﻮﻧﯽ ﺧﻮدﺗﻮ ﭘﯿﺪا ﮐﻨﯽ‪.‬ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﺗﻼش ﻧﮑﺮدی ﺗﺎ‬
‫ﺧﻮدﺗﻮ ﺑﺸﻨﺎﺳﯽ ﯾﺎ ﺳﻌﯽ ﮐﻨﯽ ﺧﻮدﺗﻮ آﻣﺎده ﮐﻨﯽ‪.‬‬
‫اﻟﺒﺘﻪ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﻫﻢ در ﻣﺸﮑﻼﺗﺖ از ﻣﺎ ﮐﻤﮏ ﻧﺨﻮاﺳﺘﯽ ‪.‬وﻗﺘﯽ ﺗﺎ ﺗﻪ ﺧﻄﺮ ﻣﯿﺮﻓﺘـﯽ ﺗـﺎزه‬
‫دﻧﺒﺎل ﮐﻤﮏ ﻣﯿﺮﻓﺘﯽ‪ .‬وﻟﺪﻣﻮرت اﯾﻨﻮ ﻣﯿﺪوﻧﺴﺖ و اﯾﻦ اﺻﻼ ﺧﻮب ﻧﺒـﻮد‪.‬اون ﯾﺎدﮔﺮﻓﺘـﻪ‬
‫ﺑﻮد ﮐﻪ از ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ دوﺳﺖ داری ﺑﺮﻋﻠﯿﻪ ﺗﻮ اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﻪ و اﯾﻦ ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﻫﻤﻪ ﺑﺮای ﺗـﻮ‬
‫ﺧﻄﺮﻧﺎک ﺑﻮد‪...‬ﺑﻮدن ﻣﻦ‪...‬ﯾﺎ آﻟﺒﻮس‪...‬ﺣﺘﯽ اون ﺳﻌﯽ ﮐﺮده ﺑﻮد رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن روﻫـﻢ از‬
‫ﺗﻮ دور ﮐﻨﻪ‪.‬اﻣﺎ اون دوﺗﺎ ﺣﺎﺿﺮ ﻧﺸﺪن ﺗﻨﻬﺎت ﺑﺬارن‪.‬وﻗﺘﯽ داﻣﺒﻠﺪور اﯾﻨﻮ ﺑﻬﻢ ﮔﻔﺖ ﺧﯿﺎﻟﻢ‬
‫از ﯾﻪ ﻧﻈﺮ راﺣﺖ ﺷﺪ ‪.‬اوﻧﺎ دوﺳﺘﺎی واﻗﻌﯽ ﺑﻮدن‪...‬ﻧﻪ ﻣﺜﻞ ﭘﯿﺘﺮ‪...‬‬
‫ﺷﮏ دارم ﺣﺘﯽ اﯾﻨﻮ ﺑﻪ ﺗﻮ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻦ ﮐﻪ داﻣﺒﻠﺪور ازﺷﻮن ﭼﻨﯿﻦ ﭼﯿﺰی رو ﺧﻮاﺳﺘﻪ‪.‬‬

‫‪524‬‬

‫‪525‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﻧﻘﺸﻪ ﻫﺎﯾﯽ داﺷﺖ‪.‬ﻣﯿﮕﻔﺖ ﺑﺎﯾﺪ ﺟﻠﻮی اﯾﻦ ﺿﻌﻒ رو ﺑﮕﯿﺮﯾﻢ‪.‬ﺿﻌﻔﯽ ﮐﻪ از روی‬
‫ﻋﺸﻖ و ﻋﻼﻗﻪ ﺑﻮﺟﻮد ﻣﯿﺎد و ﻣﻤﮑﻨﻪ ﻋﺎﻣﻞ ﻧﺎﺑﻮدی ﺑﺸﻪ‪.‬رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻗـﺴﻢ ﺧـﻮردن از‬
‫ﺣﺮﻓﻬﺎی داﻣﺒﻠﺪور ﭼﯿﺰی ﺑﻪ ﺗﻮ ﻧﮕﻦ ‪.‬‬
‫ﺗﻮ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﮐﺴﯽ ﺗﮑﯿﻪ ﻣﯿﮑﺮدی‪.‬آﻟﺒﻮس ﺳﺮاغ ﻣﻦ ﻫﻢ اوﻣﺪ ﻣﯿﺨﻮاﺳـﺖ ﻧﯿﺮوﯾـﯽ رو ﮐـﻪ‬
‫ﻣﯿﮕﻔﺖ در وﺟﻮد ﺗﻮﺋﻪ ﺗﻘﻮﯾﺖ ﮐﻨﻪ‪.‬ﻣﯿﮕﻔﺖ ﺣﻀﻮر ﻣﻦ ﻫﻮاس ﺗﻮ رو ﭘﺮت ﻣﯿﮑﻨـﻪ‪.‬اﺳـﻨﯿﭗ‬
‫ﺗﻮ ذﻫﻨﺖ دﯾﺪه ﺑﻮد ﮐـﻪ ﻧﮕـﺮان ﻣﻨـﯽ ‪...‬ﺑـﻪ ﺧـﺎﻃﺮ ﻫﻤﯿـﻨﻢ اون ال ﭼﻨـﺪ ﺑـﺎر ﺑـﻪ دردﺳـﺮ‬
‫اﻓﺘﺎدی‪...‬آﻟﺒﻮﺳﺎز ﻣﻦ ﺧﻮاﺳﺖ ازت دور ﺑﺸﻢ اﻣﺎ ﻣﻨﻢ ﺣﺎﺿﺮ ﻧﺸﺪم ﻗﺒﻮل ﮐﻨﻢ‪...‬ﻧﻤﯿﺘﻮﻧـﺴﺘﻢ‬
‫ﺑﻌﺪ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺳﺎل ﺗﺮﮐﺖ ﮐﻨﻢ‪.‬‬
‫ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل در ﻣﺎﺟﺮای وزارت ﺧﻮﻧﻪ ﻣﺎ ﮐﺎﻣﻼ ﻏﺎﻓﻠﮕﯿﺮ ﺷﺪﯾﻢ‪.‬ﯾﻬﻮ ﺳﻮروس ﺧﺒﺮ آورد ﮐﻪ‬
‫ﺗﻮ ﺑﺮﻧﮕﺸﺘﯽ‪.‬ﻓﻬﻤﯿﺪن اﯾﻨﮑﻪ ﮐﺠﺎ رﻓﺘﯽ اﺻﻼ ﺳﺨﺖ ﻧﺒﻮد‪.‬‬
‫وﻗﺘﯽ ﻓﻬﻤﯿﺪم ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮﻣﻦ ﺑﻪ وزارت ﺧﻮﻧﻪ رﻓﺘﯽ دﻧﯿﺎ روی ﺳـﺮم ﺧـﺮاب ﺷـﺪ‪...‬ﺣـﻖ ﺑـﺎ‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻮد‪.‬اﮔﻪ ﺑﻪ ﺣﺮف داﻣﺒﻠﺪور ﮔﻮش ﻣﯿﮑﺮدم اﯾـﻦ اﺗﻔـﺎق ﻧﻤـﯽ اﻓﺘـﺎد‪.‬ﻣـﻦ ﺑﺨـﺎﻃﺮ‬
‫ﺧﻮدﺧﻮاﻫﯽ ﺧﻮدم ﺗﻮ رو ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺗﻮ دﻫﻦ ﻣﺮگ ﻓﺮﺳﺘﺎده ﺑﻮدم‪.‬‬
‫وﻗﺘﯽ ﺗﻮ ﻃﺎق ﻧﻤﺎ اﻓﺘﺎدم‪.‬ﻫﻤﻪ ﻣﻨﻮ ﻣﺮده ﺣﺴﺎب ﮐﺮدن‪.‬آﻟﺒﻮس ﻫﻢ ﺑﺪون اﻃﻼع ﻣﻦ اﯾﻨﻮ ﺑـﻪ‬
‫ﺗﻮ ﮔﻔﺖ‪.‬ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ ﻣﯿﺪوﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﻦ ﭼﻪ ﺣﺎﻟﯽ دارم‪.‬اون ﻫﻤﻮن ﺗﺎﺑﺴﺘﻮن اوﻣﺪ ﺳﺮاﻏﻢ و ﻣﻨﻮ‬
‫ﺑﺮﮔﺮدوﻧﺪ‪.‬ﻧﻤﯿﺪوﻧﻢ ﻣﯿﺪوﻧﺴﺘﯽ ﯾﺎ ﻧﻪ ‪...‬ﭘﺪر ﺑﺰرﮔﺶ ﺳﺮﺧﭙﻮﺳﺖ ﺑﻮده‪.‬‬
‫اون ﻣﺠﺒــﻮر ﺷــﺪ ﺑــﻪ رﯾﻤــﻮس ﻫــﻢ دروغ ﺑﮕــﻪ‪.‬اﻣــﺎ ﻣﯿﻨــﺮوا و ﺳــﻮروس ﻫﻤــﻪ ﭼﯿــﺰو‬
‫ﻣﯿﺪوﻧﺴﺘﻦ‪.‬داﻣﺒﻠﺪور ازم ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺧﻮدت ازت دوری ﮐﻨﻢ‪..‬و ﻣﻦ اﯾﻦ ﺑﺎر ﻗﺒـﻮل‬
‫ﮐﺮدم‪.‬‬
‫ﺑﺎور ﮐﻦ اﯾﻦ اﺻﻼ آﺳﻮن ﻧﺒﻮد‪.‬ﺗﻤﻮم ﻣﺪت دورادورﻣﯽ ﭘﺎﯾﯿـﺪﻣﺖ‪...‬ﻣﯿﺪﯾـﺪم ﭼـﻪ زﺟـﺮی‬
‫ﻣﯿﮑﺸﯽ‪...‬ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﯽ راﺣﺖ ﺑﻮد؟ ﭼﻨﺪﯾﻦ ﺑﺎر ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﯿﺎم ﺑﺒﯿﻨﻤـﺖ‪...‬ﻧﻤﯿﺘﻮﻧـﺴﺘﻢ زﺟـﺮ و‬

‫‪525‬‬

‫‪526‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻋﺬاﺑﺘﻮ ﺑﺒﯿﻨﻢ‪.‬ﺑﻌﺪ از ﻣﺪﺗﯽ ﻣﯿﺘﻮﻧﺴﺘﻢ ﻫﻔﺘﻪ ای ﯾﻪ ﺑﺎز ﺗﻮ اﺗﺎق داﻣﺒﻠﺪور ﺑﺒﯿﻨﻤﺖ‪...‬ﺑـﺪ ﻧﺒـﻮد‬
‫‪.‬ﺣﺪاﻗﻞ ﻣﯿﺪﯾﺪم ﮐﻪ در ﻫﺪﻓﺖ ﻏﺮق ﺷﺪی‪.‬‬
‫اواﯾﻞ ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﺮدم داﻣﺒﻠﺪور اﺷﺘﺒﺎه ﻣﯿﮑﻨﻪ‪.‬اﻣﺎﺣﺎﻻ ﻣﯿﺒﯿﻨﻢ اﺷﺘﺒﺎه ﻧﮑﺮده‪...‬ﺗﻮ ﻋﻮض ﺷـﺪی‬
‫ﻫﺮی‪...‬ﯾﻪ ﻣﺮد ﺷﺪی‪.‬ﻣﺮدی ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﺧﻮدش ﺗﮑﯿﻪ داره‪...‬ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ وﺟـﻮدش اﻓﺘﺨـﺎر‬
‫ﻣﯿﮑﻨﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﻘﻒ ﺧﯿﺮه ﺷﺪ‪:‬ﭘﺲ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﻗﻀﯿﻪ ی اﺳﻨﯿﭗ رو ﻣﯿﺪوﻧﺴﺖ؟‬
‫_ﻧﻪ‪...‬اون ﻓﻘﻂ از زﻧـﺪه ﺑـﻮدن ﻣـﻦ ﻣﻄﻠـﻊ ﺷـﺪ‪.‬اوﻧـﻢ درﺳـﺖ دو ﻫﻔﺘـﻪ ﻗﺒـﻞ از ﻣـﺮگ‬
‫داﻣﺒﻠﺪور‪...‬‬
‫وﻗﺘﯽ آﻟﺒﻮس ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪ‪.‬ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻣﺴﺌﻮﻟﯿﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻋﻬﺪه ی ﻣﺎ دوﺗﺎ ﮔﺬاﺷﺖ ﺑﻪ ﻧﺎﭼـﺎر ﺑـﺎ‬
‫ﻫﻢ ﮐﻨﺎر اوﻣﺪﯾﻢ‪.‬اﻟﺒﺘﻪ ﻫﻨﻮز ﻫﻢ ﺑﺎ ﻫﻢ درﮔﯿﺮی دارﯾﻢ اﻣﺎ ﺧﺐ‪....‬ﺗﺤﻤﻞ اﺳﻨﯿﭗ اﺻﻼ آﺳﻮن‬
‫ﻧﺒﻮد‪...‬اوﻧﻢ ﺑﺮای ﻣﻦ‪...‬‬
‫ﺑﺎ اﯾﻦ ﮐﻪ ﻣﯿﻨﺮوا ﭼﯿﺰی در اﯾﻦ ﻣﻮرد ﻧﻤﯿﺪوﻧﺴﺖ‪.‬اﻣﺎ ﺑﻪ دﺳﺘﻮر داﻣﺒﻠﺪور ﺑﺎز ﻫـﻢ ﺟﻠـﻮی‬
‫رﯾﻤﻮس رو ﮐﻪ از ﻗﻀﯿﻪ ﺑﻮ ﺑﺮده ﺑﻮد ﮔﺮﻓﺖ‪.‬ﺗﺎ دﻧﺒﺎل ﻣﻦ ﻧﯿﺎد‪.‬اوﻧﻮ ﻗـﺎﻧﻊ ﮐـﺮد ﮐـﻪ ﻃـﺎق‬
‫ﻃﻠﺴﻢ ﺷﺪس‪.‬ﺑﺪﺗﺮ از اون داﺑﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰو ﺑﻪ ﺗﻮ ﺑﮕﻪ ‪...‬اﻣـﺎ اون ﺧﯿﻠـﯽ‬
‫ﺑﻪ داﻣﺒﻠﺪور وﻓﺎداره‪..‬ﮐﺮﯾﭽﺮ ﻫﻢ ﻣﺠﺒﻮر ﺑﻮد از ﺗﻮ اﻃﺎﻋﺖ ﮐﻨﻪ‪.‬ﭼﻮن ﻣﻦ رﺳﻤﺎ اوﻧﻮ ﺑﻪ ﺗﻮ‬
‫ﺑﺨﺸﯿﺪه ﺑﻮدم‪.‬ﻫﺮی ﻣﻦ ﺧﯿﻠﯽ ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ ﻧﻤﯿﺨﻮاﺳﺘﻢ ﻋﺬاﺑﺖ ﺑﺪم‪.‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﻪ ﻫﺮی ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﺑﺎ ﻟﺠﺒﺎزی ﺑﻪ ﺳﻘﻒ ﺧﯿﺮه ﺷﺪه ﺑﻮد ﻧﮕـﺎه ﮐـﺮد‪:‬ﺗـﻮ ﺣـﻖ داری‬
‫ﺑﺨﻮای ﺧﻮدت ﺑﺮای ﺧﻮدت ﺗﺼﻤﯿﻢ ﺑﮕﯿﺮی‪.‬ﻣﻦ ﺳﺮزﻧﺸﺖ ﻧﻤﯿﮑﻨﻢ ‪.‬ﺑﺮای ﻫﻤـﯿﻦ آوردﻣـﺖ‬
‫اﯾﻨﺠﺎ و ﺑﻪ ﺟﺰ ﻣﻦ و رﯾﻤﻮس ﮐﺴﯽ ﻧﻤﯿﺪوﻧﻪ ﮐﻪ اﯾﻨﺠﺎﯾﯽ اﻟﺒﺘﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﯾﻪ ﺣﺪﺳـﻬﺎﯾﯽ زده‬
‫وﻟﯽ ﺧﺐ ‪...‬اون ﮐﻪ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ اﯾﻨﺠﺎ ﻧﯿﻮﻣﺪه‪...‬‬

‫‪526‬‬

‫‪527‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس آﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪ‪:‬ﻗﻮل ﻣﯿﺪم اﮔﻪ ﺗﻮ ﺑﺨﻮای دﯾﮕﻪ ﻣﺰاﺣﻤﺖ ﻧﺸﯿﻢ‪.‬ﺗﻮ ﺣﻖ داری زﻧﺪﮔﯽ‬
‫ﺧﻮدﺗﻮ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯽ‬
‫ﺻﺪای ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﻪ ﻃﻮر ﻋﺠﯿﺒﯽ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و از در ﺑﯿـﺮون رﻓـﺖ ‪.‬ﻫﻨـﻮز در را‬
‫ﻧﺒﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺻﺪای ﻫﺮی ﻣﺘﻮﻗﻔﺶ ﮐﺮد‪:‬ﺳﯿﺮﯾﻮس‪...‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﺮﮔﺸﺖ ‪.‬‬
‫ﺑﻪ ﻣﺤﺾ ﺑﺮﮔﺸﺘﻦ ﺻﻮرت ﺳﯿﺮﯾﻮس ‪,‬ﻫﺮی ﺧﻮد را در آﻏﻮش او اﻧـﺪاﺧﺖ‪.‬درﺳـﺖ ﻣﺜـﻞ‬
‫ﮐﻮدﮐﯽ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ از ﻣﺪﺗﻬﺎ ﭘﺪرش را ﯾﺎﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻪ او ﭼﺴﺒﯿﺪه ﺑﻮد‪.‬‬

‫ﺑﺮای ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﻫﻖ ﻫﻖ دردﻧﺎک ﻣﺮدﺟﻮان ﻓﻀﺎی اﺗﺎق را ﭘﺮﮐﺮد‪.‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻫﺮی را ﻣﺤﮑﻤﺘﺮ در آﻏﻮش ﻓﺸﺮد‪:‬ﻣﻨﻮ ﺑﺒﺨﺶ ﻫﺮی‬
‫_دﯾﮕﻪ ﺗﻨﻬﺎم ﻧﺬار‪...‬ﺧﻮاﻫﺶ ﻣﯿﮑﻨﻢ‪...‬دﯾﮕﻪ ﺗﻨﻬﺎم ﻧﺬار‬
‫***********************************‬
‫ﻫﺮی و ﺳﯿﺮوﯾﻮس ﻫﻤﺎن ﺷﺐ ﺑﻪ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺑﺮﮔﺸﺘﻨﺪ ‪.‬آن دو ﻗﺪم زﻧﺎن دره ی ﮔﻮدرﯾـﮏ‬
‫را ﺗﺮک ﮐﺮدﻧﺪ و ﻗﺒﻞ از ﻏﯿﺐ ﺷﺪن ﺳﺎﻋﺘﻬﺎ ﭘﯿﺎده روی دو ﻧﻔﺮه در زﯾـﺮ ﻧـﻮر ﻣﻬﺘـﺎب را‬
‫اداﻣﻪ دادﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ از ﺟﺎده ای در ﻧﺰدﯾﮑﯽ ﺟﻨﮕﻞ ﺑﺰرﮔﯽ ﻣﯿﮕﺬﺷﺘﻨﺪ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﻪ ﻫﺮی ﮔﻔﺖ ﮐﻪ‬
‫اﻋﻀﺎی اﻟﻒ دال ﮔﻮی ﭼﻬﺎرم را از ﺗﻪ درﯾﺎﭼﻪ در آورده اﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ وﺣﺸﺖ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺣﺎﻟﺸﻮن ﺧﻮﺑﻪ؟ زﺧﻤﯽ ﮐﻪ ﻧﺸﺪن؟‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬ﻋﺎﻟﯿﻦ‪.‬آﺧﻪ وﻟﺪﻣﻮرت واﺳﻪ ی اﯾﻦ ﯾﮑﯽ ﻣﺤﺎﻓﻆ ﻧﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬ﻇـﺎﻫﺮا‬
‫ﻓﮑﺮ ﮐﺮده زردﻣﺒﻮﻫﺎ و ﻣﺎﻫﯽ ﻣﺮﮐﺐ ﺑﻪ ﺣﺪ ﮐﺎﻓﯽ ازش ﻣﺮاﻗﺒـﺖ ﻣـﯽ ﮐـﻨﻦ‪ .‬ﯾـﺎ ﺷـﺎﯾﺪﻫﻢ‬

‫‪527‬‬

‫‪528‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻓﮑﺮﮐﺮده ﮐﺴﯽ ﺗﻮدرﯾﺎﭼﻪ دﻧﺒﺎل اون ﻧﻤﯿﮕﺮده‪ .‬ﻣﺜﻞ اﯾﻨﮑﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮد ﺟﺎش ﺗﻪ درﯾﺎﭼـﻪ‬
‫ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺗﺮه ‪.‬‬
‫_ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮﺑﻪ اﯾﻦ آﺧﺮﯾﺸﻪ‬
‫ﭼﺸﻤﺎن ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﺎ ﺑﺮﻗﯽ ازﻏﺮور درﺧﺸﯿﺪ‪:‬ﻫﺮی‪.‬ﻣﻦ ﺑﻬﺖ اﻓﺘﺨﺎر ﻣﯿﮑﻨﻢ‪.‬روزی ﮐﻪ داﻧﮓ‬
‫ﺧﺒﺮ ﺗﺸﮑﯿﻞ اﯾﻦ ﮔﺮوﻫﻮ داد ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﺮدم ﺑﺘﻮﻧﯽ اﯾﻦ ﻗﺪر ﭘﯿﺸﺮﻓﺘﺸﻮن ﺑﺪی‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺗﻮ ﮐﺎر ﮔﺮوﻫﻮ دﯾﺪی؟!!‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺧﺠﺎﻟﺖ زده ای زد‪:‬ﺧﺐ ‪...‬آره‪...‬آﺧﻪ اﯾﻦ ﻫﻔﺘﻪ ﻣﺎه ﮐﺎﻣﻠﻪ ‪...‬ﻣﻌﻠﻢ ﺟﺎﻧـﺸﯿﻦ‬
‫دﻓﺎع ﻫﻢ ﮐﻪ ﻏﯿﺒﺶ زده ﺑﻮد‪...‬ﻣﯿﻨﺮوا ﻫﻢ ﺳﺮش ﺧﯿﻠﯽ ﺷﻠﻮﻏﻪ وﻗﺖ ﺗﺪرﯾﺲ ﺑﻪ اﻟﻒ دال رو‬
‫ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬رو اﯾﻦ ﺣﺴﺎب ﻣﻦ ﺳﺮ ﻫﻤﻪ ی ﮐﻼﺳﺎ رﻓﺘﻢ ‪.‬ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻨﺪه دار ﺑﻮد‪...‬‬
‫_ﺧﻨﺪه دار؟!!‬
‫ﭼﺸﻤﻬﺎی ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﺮﻗﯽ زد‪:‬آره‪...‬آﺧﻪ وﻗﺘﯽ ﯾـﻪ ﻗﺎﺗـﻞ ﻓـﺮاری ﺗﺒﺮﺋـﻪ ﺷـﺪه ﺗـﻮ ﮐـﻼس‬
‫ﺟﻠﻮﺷﻮن ﺳﺒﺰ ﺑﺸﻪ ﯾﮑﻢ وﺣﺸﺖ و ﺟﯿﻎ و داد ﻃﺒﯿﻌﯿﻪ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﺑﺎﺷﻪ‪.‬‬
‫_ازت ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ ﻫﺮی‪...‬‬
‫_ﭼﯽ ؟!ﭼﺮا؟‬
‫_اون ﺗﺒﺮﺋﻪ ﻧﺎﻣﻪ ی وزﯾﺮ‪...‬ﺧﺐ واﻗﻌﺎ ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ‪...‬‬
‫_ﻗﺎﺑﻠﯽ ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬وﻟﯽ اﮔﻪ اون ﻣﻮﻗﻊ ﻣﯿﺪوﻧﺴﺘﻢ زﻧﺪه ای ﻣﯿﺬاﺷﺘﻢ ﺑﯿﺎن ﺑﮕﯿﺮﻧﺖ ﮐﻪ دل ﻣﻦ‬
‫ﺧﻨﮏ ﺑﺸﻪ‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻗﻬﻘﻬﻪ ی ﺷﺎدی زد‪:‬اﯾﻨﻢ ﺣﺮﻓﯿﻪ‪...‬ﭘﺲ ﻣﻦ ﺷﺎﻧﺲ آوردم‬

‫‪528‬‬

‫‪529‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻓﺼﻞ ﺳﯽ و هﺸﺘﻢ ‪:‬ﺕﻮاﻧﺎﻳﯽ ﺕﺎزﻩ ی رون‬
‫ﻫﻔﺘﻪ ی ﺑﻌﺪ از آن ﻋﻠﯽ رﻏﻢ ﺳﺨﺘﯽ ﻫﺎﯾﺶ ﺑﺮای ﻫﺮی ﻟﺬت ﺑﺨﺶ ﺑﻮد‪ .‬ﺣﺎﻻ او ﺗﻤﺎم وﻗﺖ‬
‫آزادش را در ﮐﻨﺎر ﺳﯿﺮﯾﻮس و ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻣﯿﮕﺬراﻧﺪ و از ﺑﻮدن ﺑﺎ آن دو ﺷﺎد ﺑﻮد‪.‬رﻓﺘﺎر‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس و ﻟﻮﭘﯿﻦ در ﺑﺮاﺑﺮ ﻫﻢ درﺳﺖ ﻣﺜﻞ رﻓﺘﺎر ﺑﭽﻪ ای ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻌﺪ از ﺳﺎﻟﻬﺎ ﻫﻤﺒﺎزﯾﺶ‬
‫را ﭘﯿﺪا ﻣﯿﮑﻨﺪ‪.‬آن دو ﺷﻮخ و ﺳﺮزﻧﺪه ﺑﻮدﻧﺪ و از ﻫﯿﭻ ﺷﯿﻄﻨﺘﯽ ﺧﻮدداری ﻧﻤﯿﮑﺮدﻧﺪ‬
‫ﺑﻄﻮری ﮐﻪ ﮔﺎﻫﯽ ﻫﺮی اﺣﺴﺎس ﻣﯿﮑﺮد آﻧﻬﺎ ﻫﻤﺎن ﺑﭽﻪ ﻫﺎی ﺑﯿﺴﺖ ﺳﺎل ﻗﺒﻠﻨﺪ و ﻓﻘﻂ‬
‫ﻇﺎﻫﺮﺷﺎن رﺷﺪ ﮐﺮده‪ .‬ﺣﺘﯽ ﻣﺪﺗﯽ ﺑﻌﺪ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ی ﮔﺮدش ﺷﺒﺎﻧﻪ در ﻫﺎﮔﺰﻣﯿﺪ را ﻫﻢ راه‬
‫اﻧﺪاﺧﺘﻨﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺣﺘﯽ ﺑﻪ ﺧﻮاب ﻫﻢ ﻧﻤﯿﺪﯾﺪ ﮐﻪ ﻧﯿﻤﻪ ﺷﺐ ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه آن دو در ﻫﺎﮔﺰﻣﯿﺪ ﭘﺮﺳﻪ ﺑﺰﻧﺪ و‬
‫دﻫﮑﺪه را ﺑﻪ ﻫﻢ ﺑﺮﯾﺰد‪.‬ﺑﺰودی رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﻢ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺟﻤﻊ ﮐﻮﭼﮏ اﺿﺎﻓﻪ ﺷﺪﻧﺪ و‬
‫ﻫﺮی ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﻟﺤﻈﺎت ﻋﻤﺮش را در ﮐﻨﺎر آﻧﻬﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣﯿﮑﺮد‪.‬ﺣﺘﯽ ﯾﮑﺒﺎر ﻫﺮی و ﺳﯿﺮﯾﻮس‬
‫ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ای ﺑﺮ ﺳﺮ ﺗﺮﺳﺎﻧﺪن ﮔﺮﺑﻪ ﻫﺎی ﻫﺎﮔﺰﻣﯿﺪ ﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ در آن وﻗﺖ ﺷﺐ ﺗﻤﺎم اﻫﺎﻟﯽ‬
‫دﻫﮑﺪه را ﺑﯿﺪار ﮐﺮد‪.‬‬
‫از ﻃﺮﻓﯽ او ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪه ﺑﻮد ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز آﺧﺮ را ﻧﺎﺑﻮد ﮐﻨﺪ و ﺣﺎﻻ ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ ﺟﺸﻦ ﻓﺎﻧﯽ‬
‫ﺷﺪن وﻟﺪﻣﻮرت را ﺑﺎ ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﯽ ﺗﯿﻢ ﮐﻮﯾﯿﺪﯾﭻ ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور ﯾﮑﺠﺎ ﺑﮕﯿﺮد‪.‬و در اﯾﻦ ﻣﯿﺎن‬
‫ﺣﻀﻮر ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻧﻌﻤﺘﯽ ﺑﻮد‪.‬او ﺑﻪ ﺟﺎی ﻫﺮی ﺑﻪ ﮐﻼﺳﻬﺎی دﻓﺎع ﻣﯿﺮﻓﺖ و ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ‬
‫درﺳﻬﺎی ﻣﺘﻔﺎوﺗﺶ ﮐﻼﺳﺶ ﻃﺮﻓﺪاران زﯾﺎدی داﺷﺖ‪.‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﻫﺮی ﻓﺮﺻﺖ داﺷﺖ ﺑﻪ‬
‫ﺗﻤﺮﯾﻦ ﮐﻮﯾﯿﺪﯾﭻ ﺑﭙﺮدازد ‪.‬‬

‫‪529‬‬

‫‪530‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫اﻋﻀﺎی ﺗﯿﻢ ﺳﺎﻋﺖ ﭘﻨﺞ ﺻﺒﺢ ﺑﻪ زﻣﯿﻦ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﻣﯿﺮﻓﺘﻨﺪ و ﺳﺎﻋﺖ ﻫﺸﺖ ﺧﺴﺘﻪ و ﮐﻼﻓﻪ ﺑﻪ‬
‫ﻗﻠﻌﻪ ﺑﺮﻣﯿﮕﺸﺘﻨﺪ‪.‬اﻣﺎ ﻫﻤﻪ از ﭘﯿﺸﺮﻓﺖ ﮐﺎر واﻗﻌﺎ راﺿﯽ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬ﺣﺘﯽ ﯾﮑﺒﺎر ﻫﻢ ﺳﯿﺮﯾﻮس و‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ آﻧﻬﺎ ﻫﻢ ﺑﺎزی ﺷﺪﻧﺪ و ﺑﺎزی ﻟﺬت ﺑﺨﺸﯽ اﻧﺠﺎم دادﻧﺪ‪.‬ﻫﺮﭼﻨﺪ ﮐﻪ آن دو اﮐﺜﺮ‬
‫ﻣﻮاﻗﻊ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﻣﺎﻣﻮرﯾﺘﻬﺎی ﻣﺤﻔﻞ از ﻗﻠﻌﻪ ﺧﺎرج ﻣﯿﺸﺪﻧﺪ و ﺗﺎ ﭼﻨﺪ روزی ﻫﯿﭻ ﻧﺸﺎﻧﯽ از‬
‫آﻧﻬﺎ ﻧﺒﻮد‪.‬ﻫﺮی اواﯾﻞ ﺧﯿﻠﯽ ﻧﮕﺮان ﺑﻮد اﻣﺎ ﮐﻢ ﮐﻢ ﯾﺎدﮔﺮﻓﺖ ﮐﻪ ﭼﺎره ای ﺟﺰ ﺗﺤﻤﻞ ﻧﺪارد‪.‬‬
‫ﺑﻼﺧﺮه روز ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ﻧﺰدﯾﮏ ﻣﯿﺸﺪ ‪ .‬ﻃﺒﻖ ﻣﻌﻤﻮل ﺑﺎزی ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور و اﺳﻼﯾﺘﺮﯾﻦ ﺣﺴﺎﺳﯿﺖ‬
‫زﯾﺎدی داﺷﺖ‪.‬ﻫﺮی روز ﻗﺒﻞ از ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ را ﺑﻪ ﺗﯿﻤﺶ اﺳﺘﺮاﺣﺖ داد و ﺑﻌﺪ از ﺗﻮﺿﯿﺢ ﭘﻨﺠﺎه‬
‫ﺑﺎری ﺗﺎﮐﺘﯿﮏ ﺗﯿﻢ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ اﺟﺎزه داد ﺗﺎ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻋﺖ ﺑﯿﺸﺘﺮ اﺳﺘﺮاﺣﺖ ﮐﻨﻨﺪ‪.‬ﺣﺘﯽ ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﯽ‬
‫ﺷﺒﺎﻧﻪ ی آﻧﻬﺎ را ﺑﺮ ﻋﻬﺪه ی دﯾﮕﺮان ﮔﺬاﺷﺖ‪.‬‬
‫ﻓﺮدای آﻧﺮوز ﺳﺎﻋﺖ ﻫﺸﺖ ﺻﺒﺢ ﺧﻮدش ﺑﻪ دﻧﺒﺎل آﻧﻬﺎ رﻓﺖ و ﭘﺴﺮﻫﺎ را ﺑﯿﺪار ﮐﺮد‪ .‬ﺑﻌﺪ‬
‫از ﯾﮏ ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ی ﻣﻔﺼﻞ ‪,‬اﻋﻀﺎی ﺗﯿﻢ درﻣﯿﺎن ﺗﺸﻮﯾﻖ ﻃﺮﻓﺪاراﻧﺸﺎن ﺳﺮﺳﺮای ﺑﺰرگ را‬
‫ﺗﺮک ﮐﺮدﻧﺪ و ﺑﻪ زﻣﯿﻦ ﺑﺎزی رﻓﺘﻨﺪ‪.‬ﻫﻨﻮز دو ﺳﺎﻋﺖ ﺗﺎ زﻣﺎن ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻫﺮی اﻋﻀﺎی ﺗﯿﻤﺶ را ﺑﻪ رﺧﺘﮑﻦ ﺑﺮد ﺗﺎ آﺧﺮﯾﻦ ﻧﮑﺘﻪ ﻫﺎ را ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﮔﻮﺷﺰد ﮐﻨﺪ‪.‬درﺳﺖ‬
‫زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ وارد رﺧﺘﮑﻦ ﺷﺪﻧﺪ ‪ ,‬ﺳﻪ ﭼﻬﺮه ی آﺷﻨﺎ ﻫﯿﺠﺎن زده ﺑﻪ ﻃﺮﻓﺸﺎن دوﯾﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫ﮐﺘﯽ ﺑﻞ ﻟﺒﺨﻨﺪی ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ﻫﺎی ﻣﺘﻌﺠﺐ آﻧﻬﺎ زد‪:‬ﺳﻼم ﺑﭽﻪ ﻫﺎ‪....‬ا‪...‬ﭼﺮا اﯾﻨﺠﻮری ﻧﯿﮕﺎ‬
‫ﻣﯿﮑﻨﯿﻦ؟‬
‫ﺟﯿﻨﯽ اوﻟﯿﻦ ﺳﻮال را ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺷﻤﺎ ﺳﻪ ﺗﺎ اﯾﻨﺠﺎ ﭼﯿﮑﺎر ﻣﯿﮑﻨﯿﻦ؟‬
‫_ﻣﻌﻠﻮﻣﻪ دﯾﮕﻪ‪...‬اوﻣﺪﯾﻢ ﺑﺎزﯾﺘﻮﻧﻮ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﮐﻨﯿﻢ‬
‫آﻟﯿﺸﯿﺎ اﯾﻦ را ﮔﻔﺖ و دﺳﺘﺶ را ﻻی ﻣﻮﻫﺎی ﭘﺮﭘﺸﺘﺶ ﻓﺮو ﺑﺮد‪.‬‬
‫آﻧﺠﻠﯿﻨﺎ ﻧﮕﺎه ﭘﺮ ﺣﺴﺮﺗﯽ ﺑﻪ اﻃﺮاﻓﺶ ﮐﺮد‪:‬دﻟﻢ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺮای اﯾﻨﺠﺎ ﺗﻨﮓ ﺷﺪه ﺑﻮد‬
‫ﻫﺮی ﻓﮑﺮی ﮐﺮد‪:‬ﭼﻄﻮره ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﺎزی ﮐﻨﯿﻢ؟‬

‫‪530‬‬

‫‪531‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ ﻫﺮ ده ﻧﻔﺮ ﺳﻮار ﺑﺮ ﺟﺎروﻫﺎﯾﺸﺎن در ﻫﻮای ﺳﺮد زﻣﺴﺘﺎﻧﯽ ﺑﺎ ﻫﻢ ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ‬
‫ﻣﯿﺪادﻧﺪ‪.‬ﻫﺮی ﺳﺮﺧﮕﻮن را ﺑﻪ آﻧﺠﻠﯿﻨﺎ ﭘﺎس داد ﮐﻪ ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺻﺪای آﺷﻨﺎﯾﯽ ﮔﻮش ﻫﺮی را‬
‫ﭘﺮ ﮐﺮد‪:‬ﺣﺎﻻ‪..‬اﯾﻦ ﺟﺎﻧﺴﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﭘﺎس ﻣﯿﺪه ﺑﻪ ﮐﺘﯽ ‪...‬آﻓﺮﯾﻦ ﮐﺘﯽ‪...‬ﯾﻪ ﭘﺎس ﺑﻪ آﻟﯿﺸﯿﺎ‪.‬آﻟﯿﺸﯿﺎ‬
‫‪...‬دﻣﻠﺰا رو ﺟﺎ ﻣﯿﺬاره و ﭘﺎس ﻣﯿﺪه ﺑﻪ آﻧﺠﻠﯿﻨﺎ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﻣﺘﻮﻗﻒ ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﻓﺮد و ﺟﺮج ﺑﺎ ﻫﻢ ﮔﻔﺘﻨﺪ‪:‬ﻟﯽ!!!؟‬
‫ﺻﺪا از درون ﻣﯿﮑﺮوﻓﻮن ﺳﺤﺮآﻣﯿﺰ اداﻣﻪ داد‪:‬درﺳﺖ ﺣﺪس زدﯾﻦ رﻓﻘﺎ ‪...‬ﻟﯽ ﺟﺮدن در‬
‫ﺧﺪﻣﺖ ﺷﻤﺎﺳﺖ‪.‬‬
‫ﻫﺮ ده ﺟﺎرو روﺑﺮوی ﻟﯽ ﻓﺮود آﻣﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻓﺮد ﻟﯽ را در آﻏﻮش ﮐﺸﯿﺪ‪:‬ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﺮدم ﻟﻨﺪﻧﯽ ! ﺷﻨﯿﺪه ﺑﻮدم ﮔﺰارﺷﮕﺮ ﻣﺴﺎﺑﻘﺎت ﻟﯿﮓ‬
‫ﺷﺪی‪.‬‬
‫_درﺳﺖ ﺷﻨﯿﺪی‬
‫آﻧﺠﻠﯿﻨﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﺮدم ﺑﻬﺘﻮن ﺑﮕﻢ ﻟﯽ ﻫﻢ ﺑﺎ ﻣﺎ اوﻣﺪه‪..‬وﻗﺘﯽ ﺷﻨﯿﺪ اﻟﻒ دال‬
‫رو‪...‬‬
‫ﻟﯽ ﺣﺮف آﻧﺠﻠﯿﻨﺎ رو ﻗﻄﻊ ﮐﺮد و ﺑﺎ ﺳﺮ ﺑﻪ ﺳﻪ داﻧﺶ آﻣﻮز ﮐﻨﺠﮑﺎو اﺳﻼﯾﺘﺮﯾﻨﯽ ﮐﻪ روی‬
‫ﺻﻨﺪﻟﯽ ﻫﺎﯾﯽ در ﻫﻤﺎن ﻧﺰدﯾﮑﯽ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ اﺷﺎره ﮐﺮد ‪.‬‬
‫ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺻﺪاﯾﺶ را ﺑﺎﻻ ﺑﺮد‪:‬ﺷﻨﯿﺪم ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ دارﯾﻦ‪.‬ﮔﻔﺘﻢ ﺑﯿﺎﯾﻢ ﯾﻪ ﺗﺠﺪﯾﺪ ﺧﺎﻃﺮه ای‬
‫ﺑﮑﻨﯿﻢ‪ .‬ﻟﯽ اﯾﻨﺮا ﮔﻔﺖ و ﭼﺸﻤﮑﯽ ﺑﻪ آﻧﺠﻠﯿﻨﺎ زد‪.‬‬
‫ﺑﺎ ورود ﺗﺪرﯾﺠﯽ ﺟﻤﻌﯿﺖ ﺑﻪ ورزﺷﮕﺎه ﻫﺮی اﻋﻀﺎی ﺗﯿﻤﺶ را ﺑﻪ رﺧﺘﮑﻦ ﺑﺮد ‪.‬دﯾﺪن‬
‫دوﺳﺘﺎن ﻗﺪﯾﻤﯽ روﺣﯿﻪ ی ﺗﺎزه ای ﺑﻪ آﻧﻬﺎ داده ﺑﻮد‪.‬وﻗﺘﯽ وارد زﻣﯿﻦ ﺷﺪﻧﺪ اﺳﺘﺎدﯾﻮم از‬
‫ﺻﺪای ﺗﺸﻮﯾﻖ ﺗﻤﺎﺷﺎﭼﯿﺎن ﺑﻪ ﻟﺮزه در آﻣﺪه ﺑﻮد‪.‬‬

‫‪531‬‬

‫‪532‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺻﺪای ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ اﻋﻼم ﮐﺮد ﮐﻪ ﺑﻌﺪ ازدو ﺳﺎل ﺗﻼش‬
‫ﻧﺎﻓﺮﺟﺎم ﺑﺮای ﯾﺎﻓﺘﻦ ﮔﺰارﺷﮕﺮ ﻣﺴﺎﺑﻘﺎت اﯾﻦ ﺑﺎر ﻟﯽ ﮔﺰارش اﻓﺘﺨﺎری ﺑﺎزی را ﺑﺮ ﻋﻬﺪه‬
‫دارد‪.‬اﯾﻦ ﻣﺴﺌﻠﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﺗﺸﻮﯾﻖ ﭘﺮﺷﻮرﻫﻤﻪ ی ﮐﺴﺎﻧﯽ ﺷﺪ ﮐﻪ ﻟﯽ را ﻣﯿﺸﻨﺎﺧﺘﻨﺪ و ﻫﺮی‬
‫واﻗﻌﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﯿﮑﺮوﻓﻮن ﺑﻪ دﺳﺖ ﻟﻮﻧﺎ ﯾﺎ ﺑﺪﺗﺮ از او زاﺧﺎرﯾﺎس اﺳﻤﯿﺖ ﻧﯿﻮﻓﺘﺎده‪.‬‬
‫ﻗﺒﻞ از ﺑﺎزی ﻫﺮی رو ﺑﻪ ﻣﻬﺎﺟﻤﯿﻨﺶ ﮐﺮد‪:‬ﻣﯿﺨﻮام اﯾﻦ ﺑﺎزی ﺗﺎرﯾﺨﯽ ﺑﺎﺷﻪ‪.‬ﺗﺎ ﻣﯿﺘﻮﻧﯿﻦ ﮔﻞ‬
‫ﺑﺰﻧﯿﻦ‪.‬ﻣﻨﻢ ﺗﺎ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﻧﻢ دﯾﺮ ﮔﻮی زرﯾﻦ رو ﻣﯿﮕﯿﺮم‪.‬ﺑﺬارﯾﻦ اﯾﻦ ﺑﺎزی ﺗﻮ ﺗﺎرﯾﺦ‬
‫ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺛﺒﺖ ﺑﺸﻪ‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ رو ﺑﻪ ﻓﺮد و ﺟﺮج ﮐﺮد‪:‬ﻣﯿﺨﻮام ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﺑﺎزدارﻧﺪه ﻫﺎﺗﻮﻧﻮ ﭘﺮﺗﺎب ﮐﻨﯿﻦ‪.‬‬
‫_ﺧﯿﺎﻟﺖ راﺣﺖ ﺑﺎﺷﻪ ﻫﺮی‪...‬اﻣﺮوز روز ﻣﺎﺳﺖ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﮐﻪ از آن دو ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﻮد رو ﺑﻪ رون ﮐﺮدو ﻣﻠﺘﻤﺴﺎﻧﻪ ﮔﻔﺖ‪:‬اﯾﻦ آﺧﺮﯾﻦ ﺑﺎزی ﻣﺎ در‬
‫ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰه رون‪...‬ﻣﯿﺨﻮام ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﻗﺪرﺗﺖ از ﺣﻠﻘﻪ ﻫﺎ ﻣﺮاﻗﺒﺖ ﮐﻨﯽ‪...‬و ﺧﻮاﻫﺶ ﻣﯿﮑﻨﻢ‬
‫ﺧﻮﻧﺴﺮدﯾﺘﻮ ﺣﻔﻆ ﮐﻦ‪.‬‬
‫رون ﺑﺮﻋﮑﺲ ﺗﻤﺎم اﯾﻦ دو ﺳﺎل ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎش ﻫﺮی‪.‬ﺑﺬار ﺣﺴﺎب اون ﻋﻮﺿﯿﺎی‬
‫اﺳﻼﯾﺘﺮﯾﻨﯽ رو ﺑﺮﺳﯿﻢ‪.‬‬
‫ﺑﺎ ﺳﻮت ﺧﺎﻧﻢ ﻫﻮچ ﺑﺎزی ﺷﺮوع ﺷﺪ ‪.‬ﺑﺎزﯾﮑﻨﺎن ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور ﺑﺎ ﭼﻨﺎن ﺳﺮﻋﺘﯽ ﺑﺎزی راﺑﺪﺳﺖ‬
‫ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﻮد ﻫﺮی ﻫﻢ ﺣﯿﺮت ﮐﺮد‪.‬ﻇﺮف ﭘﻨﺞ دﻗﯿﻘﻪ ﻣﻬﺎﺟﻤﯿﻦ ﺳﻪ ﮔﻞ زدﻧﺪ‪.‬از ﻃﺮﻓﯽ‬
‫ﻓﺮد و ﺟﺮج ﺑﺎ ﺑﺎزدارﻧﺪه ﻫﺎ ﮐﻮﻻک ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ‪..‬ﻫﺮ ﺗﻮﭘﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺑﺎزﯾﮑﻨﺎن اﺳﻼﯾﺘﺮﯾﻦ‬
‫ﻣﯿﺮﺳﯿﺪ ﺑﺎزدارﻧﺪه ای ﺑﻪ دﻧﺒﺎﻟﺶ ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﺗﻨﻬﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﻫﺮی زﻣﺎﻧﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﺎﯾﻠﺴﺒﺮ ﺳﺮﺧﮕﻮن در دﺳﺖ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ رون ﻣﯿﺮﻓﺖ و‬
‫اﺳﻼﯾﺘﺮﯾﻨﯽ ﻫﺎ ﺑﺎزه آواز اوﻧﯽ ﮐﻪ ﺳﺮور و ﭘﺎدﺷﺎﻫﻤﻮﻧﻪ وﯾﺰﻟﯿﻪ را ﻓﺮﯾﺎد ﻣﯿﺰدﻧﺪ‪.‬اﮔﺮ رون‬
‫ﺑﺎز ﻫﻢ ﺧﻮدش را ﻣﯿﺒﺎﺧﺖ‪...‬ﮐﺎر ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور ﺗﻤﺎم ﺑﻮد‪.‬‬

‫‪532‬‬

‫‪533‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_ﺣﺎﻻ ﻣﺎﯾﻠﺴﺒﺮ از ﺟﻠﻮی ﺑﺎزدارﻧﺪه ی ﻓﺮد ﺟﺎ ﺧﺎﻟﯽ ﻣﯿﺪه ‪.‬راﺑﯿﻨﺰ رو ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻣﯿﺬاره‬
‫‪..‬ﻋﺠﺐ ﺳﺮﻋﺘﯽ ‪...‬ﺟﻠﻮی ﺣﻠﻘﻪ ﻫﺎ ﯾﻪ ﭘﺮﺗﺎب ﻋﺎﻟﯽ اﻧﺠﺎم ﻣﯿﺪه و ‪...‬‬
‫ﻟﯽ ﺑﺎ ﺑﻠﻨﺪ ﺗﺮﯾﻦ ﺣﺪ ﺻﺪاﯾﺶ ﻓﺮﯾﺎد ﻣﯿﮑﺸﯿﺪ‪.:‬رون ﺑﺎ ﯾﮏ ﺣﺮﮐﺖ ﺗﻤﺎﺷﺎﯾﯽ ﺳﺮﺧﮕﻮﻧﻮ‬
‫ﻣﯿﮕﯿﺮه‪ .‬ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﻪ ﻣﻬﺎﺟﻢ ﺳﻤﺖ راﺳﺖ ﯾﻌﻨﯽ ﺟﯿﻨﯽ ﭘﺎس ﻣﯿﺪه‪...‬ﻋﺎﻟﯿﻪ ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺮو ﺟﻠﻮ‪...‬‬
‫ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑﻌﺪ ﺻﺪای آواز و ﭘﺎﯾﮑﻮﺑﯽ از ﺳﻤﺖ ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮان ﺳﺮخ ﭘﻮش اوج ﮔﺮﻓﺖ‪.‬ﻫﺮی‬
‫ﻧﻔﺲ راﺣﺘﯽ ﮐﺸﯿﺪ ‪.‬در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﺑﻪ ﺻﺪای ﻟﯽ ﮔﻮش ﺳﭙﺮده ﺑﻮد ﺑﺎ دﻗﺖ ﺑﻪ ﺟﺴﺘﺠﻮﯾﺶ‬
‫اداﻣﻪ ﻣﯿﺪاد‪:‬ﺑﺎزم دﻣﻠﺰا‪...‬ﯾﻪ ﺑﺎزدارﻧﺪه رو ﺟﺎ ﻣﯿﺬاره‪.‬از ﺟﻠﻮی ﻧﺎت ﺟﺎﺧﺎﻟﯽ ﻣﯿﺪه و ﺑﻪ‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﭘﺎس ﻣﯿﺪه‪.‬ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺎ ﯾﻪ ﭼﺮﺧﺶ زﯾﺒﺎ ﺗﻮپ رو ﺑﻪ دﯾﻦ ﺗﻮﻣﺎس ﻣﯿﺮﺳﻮﻧﻪ و ﮔﻞ‪...‬ﮔﻞ‬
‫دﻫﻢ ﺑﺮای ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور‪.‬‬
‫ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور ﺻﺪ اﺳﻼﯾﺘﺮﯾﻦ ﭼﻬﻞ‬
‫ده دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ اﺳﻼﯾﺘﺮﯾﻦ ﯾﮏ ﮔﻞ ﺑﻪ ﺛﻤﺮ رﺳﺎﻧﺪ ‪.‬اﻣﺎدو دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ از آن ﺧﻄﺎی ﻣﻬﺎﺟﻢ‬
‫اﺳﻼﯾﺘﺮﯾﻦ ﯾﮏ ﺿﺮﺑﻪ ی ﭘﻨﺎﻟﺘﯽ ﺑﺮای ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه داﺷﺖ ﮐﻪ دﻣﻠﺰا آن را ﺗﺒﺪﯾﻞ‬
‫ﺑﻪ ﮔﻞ ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺮای ﯾﺎﻓﺘﻦ ﮔﻮی زرﯾﻦ ﻋﺠﻠﻪ ای ﻧﺪاﺷﺖ اﻣﺎ ﻧﻤﯿﺨﻮاﺳﺖ ﺟﻮﯾﻨﺪه ی اﺳﻼﯾﺘﺮﯾﻦ آﻧﺮا‬
‫زودﺗﺮ از ﺧﻮدش ﺑﻪ ﭼﻨﮓ آورد‪.‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﺑﺎ دﻗﺖ در اﻃﺮاف ﺟﺴﺘﺠﻮ ﻣﯿﮑﺮد و ﻫﻤﺰﻣﺎن ﺑﻪ‬
‫ﺻﺪای ﻟﯽ ﮔﻮش ﺳﭙﺮده ﺑﻮد‪:‬واﻟﺮی‪...‬ﺳﺮﺧﮕﻮن ﺑﻪ دﺳﺖ ﺟﻠﻮ ﻣﯿﺮه‪.‬از ﺟﻠﻮی ﺑﺎزدارﻧﺪه ی‬
‫ﺟﺮج ﺟﺎ ﺧﺎﻟﯽ ﻣﯿﺪه اﻣﺎ اﯾﻦ ﻓﺮده ﮐﻪ ﺑﺎ ﯾﻪ ﺣﺮﮐﺖ زﯾﺒﺎ ﺳﺮﺧﮕﻮﻧﻮ از دﺳﺘﺶ در ﻣﯿﺎره‪.‬دﯾﻦ‬
‫ﺗﻮﻣﺎس ﻣﯿﺮﺳﻪ و ﺳﺮﺧﮕﻮﻧﻮ ﺑﻪ ﭼﻨﮓ ﻣﯿﺎره‪.‬‬
‫درﺳﺖ در ﻫﻤﯿﻦ وﻗﺖ ﮐﺮاب از ﮐﻨﺎر دﯾﻦ رد ﺷﺪ و ﺑﺎ ﭼﻤﺎﻏﺶ ﭼﻨﺎن ﺿﺮﺑﻪ ای ﺑﻪ ﭘﻬﻠﻮی‬
‫دﯾﻦ زد ﮐﻪ ﻫﺮی ﺻﺪای ﺧﺮدﺷﺪن دﻧﺪه ی دﯾﻦ را ﻫﻢ ﺷﻨﯿﺪ‪.‬دﯾﻦ از درد ﺑﻪ ﺧﻮد‬
‫ﻣﯿﭙﯿﭽﯿﺪ‪.‬ﻫﺮی ﺷﯿﺮﺟﻪ ای رﻓﺖ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺟﺮج ﮐﻪ ﺑﺮای ﻓﺮود ﺑﻪ دﯾﻦ ﮐﻤﮏ ﻣﯿﮑﺮد ﺑﭙﯿﻮﻧﺪد‪.‬‬

‫‪533‬‬

‫‪534‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻟﯽ ﻧﻌﺮه ﻣﯿﺰد‪:‬ای آﺷﻐﺎل ﻋﻮﺿﯽ‪...‬‬
‫ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﺟﺮدن‪...‬‬
‫وﻟﯽ ﻟﯽ ﺑﯽ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﻓﺮﯾﺎد ﻣﯿﺰد‪:‬ﻋﻮﺿﯽ ﺗﺮﺳﻮ‪...‬اون آﺷﻐﺎل از ﭼﻤﺎﻏﺶ ﺑﻪ‬
‫ﺟﺎی ﺑﺎﺗﻮم اﺳﺘﻔﺎده ﻣﯿﮑﻨﻪ‪.‬‬
‫ﺻﺪای ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل در ﻣﯿﮑﺮوﻓﻮن ﺳﺤﺮ آﻣﯿﺰ ﭘﯿﭽﯿﺪ‪:‬ﺟﺮدن ﺳﺎﮐﺖ ﻣﯿﺸﯽ ﯾﺎ ازت اﻣﺘﯿﺎز‬
‫ﮐﻢ ﮐﻨﻢ؟‬
‫_ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ ﭘﺮوﻓﺴﻮر اﻣﺎ ﻣﻦ ﻓﺎرق اﻟﺘﺤﺼﯿﻞ ﺷﺪم‪.‬‬
‫ﭼﻬﺮه ی ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل دﯾﺪﻧﯽ ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬ﻫﺮی در ﮐﻨﺎر او ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺧﻨﺪان را ﻣﯿﺪﯾﺪ و‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﮐﻪ ﺑﺎ ﻧﯿﺸﻬﺎی از ﺑﻨﺎﮔﻮش در رﻓﺘﻪ دﺳﺘﺶ را ﺑﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪ ی ﻣﻮﻓﻘﯿﺖ ﺑﺮای او ﺑﺎﻻ‬
‫ﺑﺮده ﺑﻮد‪.‬ﻟﺒﺨﻨﺪی زد ‪.‬دﯾﻦ را ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻢ ﭘﺎﻣﻔﺮی ﺧﺸﻤﮕﯿﻦ ﺗﺤﻮﯾﻞ داد و دوﺑﺎره اوج ﮔﺮﻓﺖ‬
‫ﺗﺎ ﻫﺮﭼﻪ زودﺗﺮ ﮔﻮی زرﯾﻦ را ﺑﻪ ﭼﻨﮓ آورد‪.‬اﺻﻼ ﻧﻤﯿﺨﻮاﺳﺖ ﺑﺎ ﯾﮏ ﻣﻬﺎﺟﻢ ﮐﻤﺘﺮ‬
‫روﺑﺮوی اﺳﻼﯾﺘﺮﯾﻨﯽ ﻫﺎ ﺷﮑﺴﺖ ﺑﺨﻮرد‪.‬‬
‫ﺻﺪای ﻟﯽ ﻫﻤﭽﻨﺎن ﺑﻪ ﮔﻮش ﻣﯿﺮﺳﯿﺪ‪ :‬ﯾﻪ ﮔﻞ زﯾﺒﺎ از ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور‪.‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﭘﻨﺎﻟﺘﯽ اﺧﺘﻼف‬
‫اﻣﺘﯿﺎزﻫﺎ ﺑﻪ ﻫﺸﺘﺎد ﻣﯿﺮﺳﻪ‪.‬اوﻧﺎ ﻓﻮق اﻟﻌﺎده ان‪.‬اﯾﻦ ﭘﺎﺳﮑﺎری ﻧﻈﯿﺮ ﻧﺪاره‪.‬ﻓﻘﻂ ﺑﺒﯿﻨﯿﻦ ﺟﯿﻨﯽ‬
‫ﺑﺎ ﺳﺮﺧﮕﻮن ﭼﯿﮑﺎر ﻣﯿﮑﻨﻪ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﭼﺮﺧﯽ زد و ﺑﺎ دﻗﺖ ﺑﻪ ﺟﺴﺘﺠﻮﯾﺶ اداﻣﻪ داد‪.‬ﺣﻮاﺳﺶ اﯾﻨﻘﺪر از ﺑﻘﯿﻪ ی ﺑﺎزی ﭘﺮت‬
‫ﺑﻮد ﮐﻪ وﻗﺘﯽ ﺟﺮج ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺷﺘﺎب ﮔﺮﻓﺖ و درﺳﺖ در ﺑﯿﺴﺖ ﺳﺎﻧﺘﯽ ﺻﻮرت او‬
‫ﺑﺎزدارﻧﺪه ای را ﻣﻨﺤﺮف ﮐﺮد و ﺑﻪ ﻣﺎﯾﻠﺴﺒﺮ ﮐﻮﺑﯿﺪ ﺗﺎزه ﻫﺮی ﺑﻪ ﺧﻮد آﻣﺪ‪.‬‬
‫ﺟﺮج ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ ﻫﺮی؟‬
‫_ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ‪.‬‬
‫ﺟﺮج ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ ﺷﺒﯿﻪ ﺑﻪ آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ دﺳﺘﻮر داد‪:‬‬

‫‪534‬‬

‫‪535‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_ﭼﺸﻤﺎﺗﻮ وا ﮐﻦ ﭘﺴﺮ ‪.‬ﻣﻤﮑﻦ ﺑﻮد ﺳﺮﺗﻮ از دﺳﺖ ﺑﺪی‬
‫و ﺳﭙﺲ ﺧﻨﺪه ﮐﻨﺎن اوج ﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬
‫ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ ﺑﺎ ﮔﻠﻬﺎی ﺟﯿﻨﯽ و دﻣﻠﺰا اﺧﺘﻼف اﻣﺘﯿﺎزات ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﺻﺪای ﻟﯽ ﮔﻮش ﺳﭙﺮد‪:‬ﺟﯿﻨﯽ و دﻣﻠﺰا ﺑﺎ ﭘﺎﺳﮑﺎری ﺟﻠﻮ ﻣﯿﺮن ‪.‬راﺑﯿﻨﺰ ﯾﻪ ﺑﺎزدارﻧﺪه‬
‫رو ﺟﺎ ﻣﯿﺬاره ﺳﺮﺧﮕﻮﻧﻮ ﺑﻪ ﺟﯿﻨﯽ ﭘﺎس ﻣﯿﺪه‪..‬ﻓﻘﻂ ﺑﺒﯿﻨﯿﻦ اﯾﻦ دﺧﺘﺮ ﺑﺎ ﺳﺮﺧﮕﻮن ﭼﯿﮑﺎر‬
‫ﻣﯿﮑﻨﻪ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺮﮔﺸﺖ ﺗﺎ ﺑﺎ ﺗﺤﺴﯿﻦ ﺑﻪ ﺟﯿﻨﯽ ﻧﮕﺎه ﮐﻨﺪ‪.‬‬
‫در ﻫﻤﯿﻦ وﻗﺖ‪,‬ﮔﻮی زرﯾﻦ را دﯾﺪ ‪.‬درﺳﺖ در ﮐﻨﺎر ﺟﯿﻨﯽ‪.‬ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ روی ﺟﺎروﯾﺶ ﺧﻢ‬
‫ﺷﺪ و ﺷﺘﺎب ﮔﺮﻓﺖ‪.‬ﺑﯿﺴﺖ و ﭼﻬﺎرﻣﯿﻦ ﮔﻞ ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور ﺑﺎ ﮔﺮﻓﺘﺎر ﺷﺪن ﮔﻮی زرﯾﻦ در‬
‫دﺳﺖ ﻫﺮی ﻫﻤﺰﻣﺎن ﺷﺪ‪...‬ﻫﺮی دﺳﺘﺶ را ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺖ و ﺻﺪای ﺗﺸﻮﯾﻖ ﺗﻤﺎﺷﺎﭼﯿﺎن اوج‬
‫ﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬
‫*************************************‬
‫ﻫﺮی آﻧﺸﺐ در ﺑﺮج ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور ﺷﺐ ﺑﻪ ﯾﺎد ﻣﺎﻧﺪﻧﯽ را ﮔﺬراﻧﺪ‪.‬ﻫﺮﭼﻨﺪ ﮐﻪ ﺟﺸﻦ ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﯽ‬
‫آن ﺳﺎل ﺗﯿﻢ ﮐﻮﯾﯿﺪﯾﭻ ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور ﻣﺜﻞ ﻫﺮ ﺳﺎل ﭘﺮ ﺳﺮو ﺻﺪا و ﺑﺎﺷﮑﻮه ﻧﺒﻮد ‪.‬ﻫﺮی ﻣﻄﻤﺌﻦ‬
‫ﺑﻮد در ﺟﺸﻦ وﯾﮋه ای ﮐﻪ ﺑﺎ ﺧﺎﻧﻮاده ی وﯾﺰﻟﯽ و اﻋﻀﺎی ﺧﺎص ﻣﺤﻔﻞ ﺑﺮای ﻓﺎﻧﯽ ﺷﺪن‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﻣﯿﮕﯿﺮﻧﺪ اﯾﻦ ﻣﺴﺌﻠﻪ را ﺟﺒﺮان ﻣﯿﮑﻨﺪ‪.‬‬
‫ﺷﺐ ﺧﻮﺑﯽ ﺑﻮد‪..‬ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﯽ در ﺟﺎم ﮐﻮﯾﯿﺪﯾﭻ وﮔﻔﺘﮕﻮی دوﻧﻔﺮه در ﺧﺎﺑﮕﺎه‬
‫ﭘﺴﺮان ﺑﺎ ﺟﯿﻨﯽ و از ﻫﻤﻪ ﻣﻬﻢ ﺗﺮ ﻧﺎﻣﻪ ای ﮐﻪ اواﺧﺮ آﻧﺸﺐ ﺑﻪ دﺳﺘﺶ رﺳﯿﺪ ﻋﻼوه ﺑﺮ‬
‫اﯾﻨﮑﻪ ﻣﻮﺟﺐ ﺷﺎدی زﯾﺎدش ﺷﺪ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﺟﻠﺴﻪ ی آﻧﺸﺐ اﻟﻒ دال را ﻫﻢ ﻟﻐﻮ ﮐﻨﺪ‪.‬‬

‫‪535‬‬

‫‪536‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺣﺪود ﺳﺎﻋﺖ ﻫﻔﺖ ﺷﺐ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺟﻐﺪ ﺑﺰرﮔﯽ )ﮐﻪ ﻫﺮی ﻣﯿﺪاﻧﺴﺖ ﺟﻐﺪ ﭼﺎرﻟﯽ ﺳﺖ(از‬
‫ﭘﻨﺠﺮه ی ﺑﺎز وارد ﺑﺮج ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور ﺷﺪ و دو دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ ﺑﺴﺘﻪ ی ﺑﺰرگ و ﻧﺎﻣﻪ ی ﻫﻤﺮاﻫﺶ‬
‫را ﺑﻪ ﻫﺮی ﺗﺤﻮﯾﻞ داد و ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﯿﺮون ﭘﺮﯾﺪ‪.‬ﻫﺮی ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﻧﺎﻣﻪ را ﺑﺮداﺷﺖ‪:‬‬
‫هﺮی ﻋﺰﻳﺰ‬
‫اﻣﻴﺪوارم ﮐﻪ ﺧﻮب ﺏﺎﺷﯽ و ﺏ ﺎزی ﻧﻬ ﺎﻳﯽ ﮐﻮﻳﻴ ﺪﻳﭻ رو ﺏ ﺮدﻩ ﺏﺎﺷ ﻴﺪ‪.‬هﻤﻮﻧﻄ ﻮر ﮐ ﻪ‬
‫ﺧﻮاﺱﺘﻪ ﺏﻮدی)و ﻟﻮﭘﻴﻦ ﮐﻠﯽ ﺱﻔﺎرش ﮐﺮدﻩ ﺏﻮد( ﺧﻮن اژدهﺎ و ﭘﻮدر ﺷﺎﺧﺶ رو‬
‫ﺏﺮات ﻓﺮﺱﺘﺎدم)ﻧﻤﻴﺘﻮﻧﺴﺘﻢ ﺏﺒﺮﻣﺖ اوﻧﺠﺎ اوﻧﻢ ﺏﻌﺪ از ﻣﺎﺝﺮای اون دﻓﻌﻪ‪.(...‬‬
‫در واﻗ ﻊ ﺧ ﻮدم ه ﻢ ﻧ ﺮﻓﺘﻢ‪.‬ﭼ ﻮن اﻳ ﻦ ﻣ ﻮاد رو از روﻣ ﺎﻧﯽ ﺗﻬﻴ ﻪ ﻧﮑ ﺮدم‪.‬اﻟﺒﺘ ﻪ از‬
‫اﺻﻞ ﺏﻮدﻧﺶ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺏﺎش‪.‬‬
‫دوﺱﺘﻢ ﺝﻴﻤﯽ ﺗﻮ اﻧﺪوﻧﺰی ﮐﺎر ﻣﻴﮑﻨﻪ‪.‬ﺏﻪ ﻣﺤﺾ اﻳﻨﮑ ﻪ ﻧﺎﻣ ﻪ ام ﺏﻬ ﺶ رﺱ ﻴﺪ اﻳﻨ ﻮ‬
‫ﺏ ﺮام ﻓﺮﺱ ﺘﺎد‪.‬هﻤﻮﻧﻄ ﻮر ﮐ ﻪ ﺧﻮاﺱ ﺘﻪ ﺏ ﻮدی ﭘ ﻮدر ﺷ ﺎخ اژده ﺎ رو ﺏ ﺮای ﺧ ﻮدت‬
‫ﻓﺮﺱﺘﺎدم اﻣﺎ از دﻟﻴﻞ ﻧﻴﺎزت ﺏﻪ ﺧ ﻮن ازده ﺎ ﭼﻴ ﺰی ﻧﻤﻴ ﺪوﻧﻢ‪...‬ﺏ ﻪ ه ﺮ ﺣ ﺎل ﻣﻮﻓ ﻖ‬
‫ﺏﺎﺷﯽ‬
‫ﭼﺎرﻟﯽ‬
‫)راﺱﺘﯽ ﻣﺎﻣﺎن ﻣﻴﺨﻮاد ﻳﻪ ﻣﻬﻤﻮﻧﯽ ﺏﮕﻴﺮﻩ ‪.‬ﻣﻴﺨﻮاد ﺏﺮﮔ ﺸﺘﻦ ﺱ ﻴﺮﻳﻮس رو ﺝ ﺸﻦ‬
‫ﺏﮕﻴ ﺮﻩ‪.‬ﺁﺧ ﻪ دﻳ ﺮوز ﺱ ﻴﺮﻳﻮس اﻳﻨﺠ ﺎ ﺏ ﻮد‪.‬ﺏﺎﻳ ﺪ ﻣﻴﺪﻳ ﺪی داﺷ ﺘﻴﻢ ﺷ ﺎخ در‬
‫ﻣﻴﺎوردﻳﻢ‪.‬ﺏﻪ هﺮ ﺣﺎل ﺏﻬﺖ ﺗﺒﺮﻳﮏ ﻣﻴﮕﻢ ﭘﺪرﺧﻮﻧﺪﻩ ی ﺧﻮﺏﯽ داری)ﺁﺧ ﻪ ﻣ ﻦ ﺗ ﺎزﻩ‬
‫از ﻧﺰدﻳﮏ ﺏﺎه ﺎش ﺁﺷ ﻨﺎ ﺷ ﺪم(‪.‬ﻧﻤﻴ ﺪوﻧﻢ اون اﺣﻤﻘ ﺎی وزارت ﺧﻮﻧ ﻪ ای ﭼﻄ ﻮری‬
‫ﺗﻮﻧﺴﺘﻦ اون هﻤﻪ ﭼﺮ و ﭘﺮت ﭘﺸﺖ ﺱﺮش ﺏﮕﻦ‪.‬‬
‫راﺱﺘﯽ ﺝﺮج ﮔﻔﺖ ﺏﻬﺘﻮن ﺏﮕﻢ ﻓﺮدا ﺏﺮﻣﻴﮕﺮدﻩ ﻳﻪ ﺱ ﺮی ﻟ ﻮازم ﺱ ﻔﺎرش دادﻩ ﮐ ﻪ‬
‫ﺗﺎ ﺏﻴﺴﺖ ﺱﯽ روز دﻳﮕﻪ ﺁﻣﺎدﻩ ﻧﻤﻴﺸﻪ‪.‬ﺏﺎﻳﺪ ﺝﺸﻨﻮ ﻋﻘﺐ ﺏﻨﺪازﻳﻢ‪(.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ رو ﺑﻪ رون ﮐﻪ در ﺻﻨﺪﻟﯽ ﮐﻨﺎرﯾﺶ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﺑﺎ ﮐﻨﺠﮑﺎوی ﺳﺮک‬
‫ﻣﯿﮑﺸﯿﺪ ﮐﺮد‪:‬ﺟﻠﺴﻪ ی اﻣﺸﺐ اﻟﻒ دال رو ﻟﻐﻮ ﮐﻦ رون‬
‫رون ﮐﻪ ﮐﻤﯽ ﻧﮕﺮان ﺷﺪه ﺑﻮد ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬آﺧﻪ ﭼﺮا؟‬
‫ اﻣﺸﺐ ﮐﻠﯽ ﮐﺎر دارﯾﻢ ‪.‬‬‫ﻫﺮی اﯾﻨﺮا ﮔﻔﺖ و ﺑﻪ ﺑﺴﺘﻪ اﺷﺎره ﮐﺮد‪:‬از ﻃﺮف ﭼﺎرﻟﯿﻪ‬

‫‪536‬‬

‫‪537‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن از ﺟﺎ ﭘﺮﯾﺪ‪:‬واﻗﻌﺎ!!؟‬
‫رون ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ داد زد‪:‬اﯾﻦ واﻗﻌﺎ ﭘﻮدر‪....‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن دﺳﺘﺶ را ﺟﻠﻮی دﻫﺎن او ﮔﺬاﺷﺖ ‪:‬ﺳﺎﮐﺖ ﺷﻮ رون‪.‬ﮐﻞ ﻗﻠﻌﻪ ﻗﻀﯿﻪ رو ﻓﻬﻤﯿﺪن!‬
‫و ﺑﺎ اﺑﺮو ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ی ﮐﻨﺠﮑﺎو اﻓﺮاد ﺣﺎﺿﺮ در ﺳﺎﻟﻦ ﻋﻤﻮﻣﯽ اﺷﺎره ﮐﺮد‪.‬‬
‫رون ﺑﻪ زور ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬ﻣﻦ ﺧﻮاﺑﻢ ﻣﯿﺎد ‪.‬ﮐﺴﯽ ﻧﻤﯿﺎد ﺑﺎﻻ؟‬
‫ﻓﺮد داد زد‪:‬ﮐﺠﺎ رون؟ ﺗﺎزه اول ﺷﺒﻪ!‬
‫ﻫﺮی ﺧﻤﯿﺎزه ی دروﻏﯿﻨﯽ ﮐﺸﯿﺪ‪:‬ﻣﻨﻢ ﺑﺎﻫﺎت ﻣﯿﺎم رون‪.‬اﻣﺸﺐ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﺴﺘﻪ ام‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن از ﺟﺎ ﭘﺮﯾﺪ و ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺑﺸﻨﻮﻧﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﭘﺲ ﻣﻨﻢ ﻣﯿﺎم ﮐﻪ ﮐﺘﺎب ﻗﺎرﭼﻬـﺎی‬
‫داروﯾﯽ رو ازت ﺑﮕﯿﺮم‪.‬ﺑﺮای ﺗﺤﻘﯿﻖ ﭘﺮوﻓﺴﻮر اﺳﭙﺮوات ﻻزﻣﺶ دارم‪.‬‬
‫ﻧﻮﯾﻞ ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﮐﺪوم ﺗﺤﻘﯿﻖ ﻫﺮﻣﯿﻮن؟‬
‫او ﺑﻪ ﻫﯿﭻ وﺟﻪ ﻧﻤﯿﺨﻮاﺳﺖ در درس ﻣﻮرد ﻋﻼﻗﻪ اش ﮐﻢ ﺑﯿﺎورد و ﺟﺎﻟﺐ اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ در‬
‫اﯾﻦ درس رﻏﯿﺒﯽ ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﺗﺮدﯾﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﺐ‪...‬آ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ دﺳﺖ ﻫﺮﻣﯿﻮن را ﮐﺸﯿﺪ‪:‬ﺑﯿﺎﯾﻦ ﺑﺮﯾﻢ‬
‫وﻗﺘﯽ ﺑـﻪ ﻣﺤـﯿﻂ اﻣـﻦ ﺧﻮاﺑﮕـﺎه رﺳـﯿﺪﻧﺪ ﻫﺮﻣﯿـﻮن ﺑـﻪ رون ﺗﻮﭘﯿـﺪ‪:‬ﻫﻤﯿـﺸﻪ ﺑﺎﯾـﺪ ﮔﻨـﺪ‬
‫ﺑﺰﻧﯽ؟ﻣﺤﺾ رﺿﺎی ﺧﺪا ﯾﻪ ﺑﺎرم ﺷﺪه اول ﻓﮑﺮ ﮐﻦ ﺑﻌﺪ ﺣﺮف ﺑﺰن‬
‫رون ﮐﻪ ﻣﻌﻠﻮم ﺑﻮد اﯾﻦ ﺣﺮف ﺑﺪﺟﻮری ﺑﻬﺶ ﺑﺮﺧﻮرده ﭘﻮزﺧﻨﺪی زد‪:‬ﺑﺒﯿﻦ ﮐﯽ داره اﯾﻨـﻮ‬
‫ﻣﯿﮕﻪ؟از ﮐﯽ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﭘﺮوﻓﺴﻮر اﺳﭙﺮوات ﺑﻪ ﻣﺎ ﺗﺤﻘﯿﻖ داده و ﻓﺮد و ﻧﻮﯾﻞ ﻧﻤﯿـﺪوﻧﻦ؟اوﻧﻢ‬
‫وﻗﺘﯽ اﻋﻀﺎی اﻟﻒ دال از اﻧﺠﺎم ﺗﮑﺎﻟﯿﻒ ﻣﻌﺎﻓﻦ؟‬
‫ﻫﺮی ﮐﻪ دﯾﺪ ﺑﺤﺚ داره ﺷﺪت ﻣﯿﮕﯿﺮه و ﻣﯿﺘﺮﺳـﯿﺪ ﺑـﺎزﻫﻢ رواﺑـﻂ رون و ﻫﺮﻣﯿـﻮن ﺑﻬـﻢ‬
‫ﺑﺨﻮره ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﺑﺲ ﮐﻨﯿﻦ ﻣﺎ اﻻن ﮐﺎرﻫﺎی ﻣﻬﻢ ﺗﺮی دارﯾﻢ‪.‬‬

‫‪537‬‬

‫‪538‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺑﻌﺪ دﺳﺖ در ﮐﺸﻮی ﭘﺎ ﺗﺨﺘﯽ اش ﮐﺮد و ﺷﯿﺸﻪ ی ﮐﻮﭼﮏ ﻣﺤﺘﻮی ﻣﻌﺠـﻮن ﻗـﺪرت را‬
‫در آورد‪:‬اﻣﺸﺐ ﺑﻼﺧﺮه ﮐﺎر ﺗﻤﻮم ﻣﯿﺸﻪ‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﻫﯿﺠﺎن ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﮐﯽ ﻣﯿﺨﻮرﯾﻤﺶ؟‬
‫)او و رون ﺑﺎ وﺟﻮد اﯾﻨﮑﻪ از ﻣﺪﺗﻬﺎ ﻗﺒﻞ ﻣﻌﺠﻮﻧﺸﺎن آﻣﺎده ﺑﻮد اﺻﺮار داﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﺰﻣـﺎن‬
‫ﺑﺎ ﻫﺮی از آن ﺑﻨﻮﺷﻨﺪ(‬
‫ﻫﺮی ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺟﻮاب داد‪:‬ﻫﻤﯿﻦ اﻣﺸﺐ‬
‫رون داد زد‪:‬ﻋﺎﻟـﯿــــــ‪...‬‬
‫اﻣﺎ ﺑﺎ دﯾﺪن ﭼﻬﺮه ی ﻫﺮﻣﯿﻮن اداﻣﻪ ی ﺣﺮﻓﺶ را ﺧﻮردو ﺻﺪاﯾﺶ را ﭘﺎﯾﯿﻦ‬
‫آورد‪:‬ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ‪...‬ﮐﺠﺎ؟‬
‫_ﻫﻤﯿﻦ اﻣﺸﺐ ﺗﻮ ﺟﻐﺪ دوﻧﯽ‬
‫ﻫﺮی اﯾﻨﺮا ﮔﻔﺖ و رو ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﺮد‪:‬ﺑﺮو ﻣﻌﺠﻮﻧﺘﻮ ﺑﺮدار ﻫﺮﻣﯿﻮن‪.‬ﺑﻌﺪ ﺑﯿﺎ دم ﺧﺮوﺟﯽ‬
‫ﺗﺎﺑﻠﻮ واﯾﺴﺎ ‪.‬ﻣﻦ و رون ﻫﻢ ﺑﺎ ﺷﻨﻞ ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ ﻣﯿﺎﯾﻢ‪.‬ﻧﻤﯿﺨﻮام ﺗﻮﺟﻪ ﺗﻤﺎم ﺑﺮج ﺑﻬﻤﻮن ﺟﻠﺐ‬
‫ﺑﺸﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن از ﺟﺎ ﺟﺴﺖ‪:‬ﺑﺎﺷﻪ‪.‬ﺧﺪا ﻣﯿﺪوﻧﻪ ﭼﻘﺪر دﻟﻢ ﻣﯿﺨﻮاد زودﺗﺮ ﻧﺘﯿﺠﻪ ی ﮐﺎرو ﺑﺒﯿﻨﻢ‪.‬‬

‫ده دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ ﻫﺮ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ در راﻫﺮوﻫﺎی ﻃﺒﻘﻪ ی ﺳﻮم ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬ﺑﺎ اﯾﻨﮑﻪ در آن ﺳﺎﻋﺖ ﮐﺎﻣﻼ‬
‫ﻣﺠﺎز ﺑﻪ رﻓﺖ و آﻣﺪ ﺑﻮدﻧﺪ در زﯾﺮ ﺷﻨﻞ ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ ﺑﺎ دﻗﺖ ﺑﻪ ﺣﺮﮐﺖ ﺧﻮد اداﻣﻪ ﻣﯿﺪادﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی آﻫﺴﺘﻪ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻧﻘﺸﻪ اش ﮐﺮد‪:‬ﺗﺎﻧﮑﺲ و ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺗﻮ دﻓﺘﺮ ﻟﻮﭘﯿﻨﻦ‪.‬ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل و‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﺗﻮ ﮐﻠﺒﻪ ی ﻫﺎﮔﺮﯾﺪن ‪...‬ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ ‪...‬اﺣﺘﻤﺎﻻ وﺳﻂ ﺟﻨﮕﻠﻪ‪....‬ﺳﯿﺮﯾﻮس و ﮐﯿﻨﮕﺰﻟﯽ‬
‫ﻫﻢ‪...‬‬

‫‪538‬‬

‫‪539‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺻﺪای آﺷﻨﺎﯾﯽ ﮐﺎﻣﻞ ﮐﺮد‪:‬دﻗﯿﻘﺎ روﺑﺮوی ﺷﻤﺎن‪...‬ﺷﺐ ﺑﺨﯿﺮ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ‪.‬داﺷﺘﯿﻦ ﺟﺎﯾﯽ‬
‫ﻣﯿﺮﻓﺘﯿﻦ؟‬
‫ﻫﺮی ﺣﺴﺎﺑﯽ ﺟﺎ ﺧﻮرد ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل ﻧﺸﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﮐﺴﯽ اﯾﻨﻄﻮر او را ﻏﺎﻓﻠﮕﯿﺮ ﮐﻨـﺪ آن ﻫـﻢ‬
‫وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﻘﺸﻪ اش زل زده ﺑﻮد و دﻧﺒﺎل ﻫﻤﺎن ﺷﺨﺺ ﻣﯿﮕﺸﺖ‪.‬‬
‫ﺷﻨﻞ را ﮐﻨﺎر زد‪:‬ﺷﺐ ﺑﺨﯿﺮ ‪.‬ﭼﻪ ﻫﻮای ﺧﻮﺑﯿﻪ‪...‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻣﺸﮑﻮﮐﺎﻧﻪ ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﯽ دﯾﺪی ﮔﻔﺘﻢ ﺑﻪ ﮐﯿﻨﮕﺰﻟﯽ اﻧﺪاﺧﺖ‬
‫‪ :‬دارﯾﻦ ﺟﺎﯾﯽ ﻣﯿﺮﯾﻦ؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬ﺟﻐﺪ دوﻧﯽ‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس اﺑﺮوﯾﯽ ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ‪:‬ﭼﻪ ﺟﺎﻟﺐ ﺑﺮای رﻓﺘﻦ ﺑﻪ ﺟﻐﺪ دوﻧﯽ رﻓﺖ و آﻣﺪ اﺳﺎﺗﯿﺪ رو‬
‫ﮐﻨﺘﺮل ﻣﯿﮑﻨﯿﻦ؟‬
‫رون ﺑﺤﺚ را ﻋﻮض ﮐﺮد رو ﺑﻪ ﮐﯿﻨﮕﺰﻟﯽ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺒﯿـﻨﻢ ﻣﮕـﻪ ﺷـﻤﺎ اﻻن ﻧﺒﺎﯾـﺪ ﺗـﻮ‬
‫ﻫﺎﮔﺰﻣﯿﺪ ﺑﺎﺷﯿﻦ؟ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﺮدم ﺟﻠﺴﻪ ی ﻣﺢ‪....‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺗﻠﻨﮕﺮی ﺑﻪ رون زد ‪.‬ﻣﻄﻤﺌﻨﺎ رون ﭼﯿﺰی را ﺑﺮ زﺑـﺎن آورده ﺑـﻮد ﮐـﻪ ﻗـﺮار ﺑـﻮد‬
‫ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ ﺑﻤﺎﻧﺪ‪.‬‬
‫ﮐﯿﻨﮕﺰﻟــﯽ ﻧﮕــﺎه ﻣﻌﻨــﯽ داری ﺑــﻪ ﺳــﯿﺮﯾﻮس ﮐــﺮدو ﺑﺤــﺚ را ﺑــﻪ ﺟــﺎی اوﻟــﺶ‬
‫ﮐﺸﺎﻧﺪ‪:‬ﭼﺮا‪...‬وﻟﯽ‪..‬ﺑﺒﯿﻨﻢ ﻫﺮی اﯾﻦ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ی ﺟﻐﺪدوﻧﯽ رﺑﻄﯽ ﺑﻪ ﺑﺴﺘﻪ ی ﭼﺎرﻟﯽ ﻧﺪاره؟‬
‫ﻫﺮی ﻏﺎﻓﻠﮕﯿﺮ ﺷﺪ‪:‬ﺷﻤﺎ ﻣﯿﺪوﻧﯿﻦ؟‬
‫ﮐﯿﻨﮕﺰﻟﯽ ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد‪:‬ﻣﻦ ﺑﺮای ﻫﻤﯿﻦ اوﻣﺪم اﯾﻨﺠﺎ‪.‬آﺧﻪ وزارت ﺧﻮﻧﻪ ﻫﻤـﻪ ی ﺑـﺴﺘﻪ ﻫـﺎ‬
‫رو ﺑﺎزرﺳﯽ ﻣﯿﮑﻨﻪ وﻟﯽ ﭼﺎرﻟﯽ ﻧﻤﯿﺨﻮاﺳﺖ ﻣﺤﺘﻮی ﺑﺴﺘﺶ ﻟﻮ ﺑﺮه!‬
‫ﻫﺮی ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬ﮐﻪ اﯾﻨﻄﻮر‪...‬ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ ‪.‬‬

‫‪539‬‬

‫‪540‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺑﻌﺪ رو ﺑﻪ ﭘﺪرﺧﻮاﻧﺪه اش ﮐﺮد‪:‬ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﻧﺸﺪه ﺑﻮد ﯾﻪ ﻧﻔﺮﻣﻮﻗﻊ اﺳﺘﻔﺎده از اﯾـﻦ ﻧﻘـﺸﻪ‪.‬اوﻧـﻢ‬
‫وﻗﺘﯽ دﻧﺒﺎﻟﺶ ﻣﯿﮕﺮدم ﻣﻨﻮ ﻗﺎﻓﻠﮕﯿﺮ ﮐﻨﻪ‪.‬ﭼﻄﻮری اﯾـﻦ ﮐـﺎرو ﮐﺮدی؟ﺗﺎﺟـﺎﯾﯽ ﮐـﻪ ﯾﺎدﻣـﻪ‬
‫آﺧﺮﯾﻦ دﻓﻌﻪ ﻃﺒﻘﻪ ی ﻫﻔﺘﻢ ﺑﻮدی!‬
‫_ﻣﺜﻞ اﯾﻨﮑﻪ ﻣﻨﻢ ﺗﻮ ﻃﺮاﺣﯽ اون ﻧﻘﺸﻪ دﺳﺖ داﺷﺘﻤﺎ‪.‬ﺧﯿﻠﯽ ﺑﻪ درد ﮔﺸﺘﻬﺎ ﻣﯿﺨﻮره‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﭼﻬﺮه ی ﺣﯿﺮان ﻫﺮﻣﯿﻮن و دﻫﺎن ﺑﺎز رون ﭼﺸﻤﮑﯽ ﺑﻪ ﻫﺮی زد‪:‬ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺎﺷﯿﻦ‬
‫ﺑﭽﻪ ﻫﺎ‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس و ﮐﯿﻨﮕﺰﻟﯽ در راﻫﺮوﻫﺎ ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬ﻫﺮی ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ دوﺳﺘﺎﻧﺶ ﮐﺮد و دﺳـﺘﻮر‬
‫داد‪:‬ﺑﺮﯾﻢ دﯾﮕﻪ‬
‫ده دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ ﻫﺮ ﺳﻪ در ﺟﻐﺪداﻧﯽ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬ﻫﺮی ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺟﻐﺪﻫﺎی ﮐﻨﺠﮑﺎوی ﮐﻪ ﺑـﻪ آﻧﻬـﺎ‬
‫ﺧﯿﺮه ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﺮد‪.‬اﮐﺜﺮ آﻧﻬﺎ ﺗﺎزه از ﺧﻮاب ﺑﯿﺪار ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ و آﻣﺎده ی ﺷﮑﺎر ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫رون ﺑﺎ ﻧﻔﺮت ﭘﺎﯾﺶ را از روی ﻣﻮش ﻣﺮده ای ﮐﻪ از ﻣﻨﻘﺎر ﯾﮑﯽ از ﺟﻐـﺪﻫﺎ اﻓﺘـﺎده ﺑـﻮد‬
‫ﺑﺮداﺷﺖ‪:‬ﺑﺒﯿﻨﻢ ﺟﺎی ﺑﻬﺘﺮی ﺑﺮای ﺳﺮﮐﺸﯿﺪن ﻣﻌﺠﻮن ﭘﯿﺪا ﻧﮑﺮدی؟‬
‫ﻫﺮی ﺧﻨﺪه ای ﮐﺮد‪:‬ﻣﮕﻪ اﯾﻨﺠﺎ ﭼﺸﻪ؟ﯾﻪ ﻫﻮای ﻋﺎﻟﯽ درزﯾﺮ ﻧﻮر ﻣﺎه‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ ﺑﺎ ﻟﺤﻦ ﺟﺪی ﺗﺮی اﺿﺎﻓﻪ ﮐﺮد‪:‬ﻧﻤﯿﺪوﻧﻢ ﺑﻌﺪ از ﺧﻮردن اﯾﻦ ﻣﻌﺠﻮن ﭼﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ ﻣﯿﻮﻓﺘـﻪ‬
‫ﺗﺮﺟﯿﺢ دادم ﺗﻮ دﯾﺪ ﺑﻘﯿﻪ ﻧﺒﺎﺷﯿﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮی دﺳﺖ در ﺟﯿﺒﺶ ﮐﺮد و ﺑﻄﺮی ﮐﻮﭼﮑﯽ ﮐﻪ ﭘـﺮ از ﻣﻌﺠـﻮن ﺑـﻨﻔﺶ ﯾﺎﺳـﯽ ﺑـﻮد در‬
‫آورد‪.‬رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﻢ ﺑﻄﺮی ﻫﺎی ﻣﻌﺠﻮن ﺧﻮدﺷﺎن را در آوردﻧﺪ‪.‬ﺑﻄـﺮی آﻧﻬـﺎ ﺧﯿﻠـﯽ‬
‫ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ از ﻣﺎل ﻫﺮی ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺴﺘﻪ ی ﭼﺎرﻟﯽ را ﺑﺎز ﮐﺮد ‪.‬ﯾﮏ ﺑﻄﺮی ﻗﺮﻣﺰ رﻧﮓ ﺣﺎوی ﺧﻮن اژدﻫﺎ و ﯾﮏ ﺑﻄﺮی‬
‫ﮐﻪ ﻣﺤﺘﻮی ﭘﻮدر ﻗﻬﻮه ای درﺧﺸﺎﻧﯽ ﺑﻮد از آن در آورد‪.‬ﮐﻤﯽ از ﭘﻮدر ﻗﻬﻮه ای رﻧﮓ را‬
‫ﺑﺮداﺷﺖ و در ﻣﻌﺠﻮﻧﺶ رﯾﺨﺖ‪.‬ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﻣﻌﺠﻮن اﻧﮕﺎر ﮐﻪ روی آﺗﺶ ﺑـﻮده ﺑـﻪ ﺟـﻮش‬

‫‪540‬‬

‫‪541‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫آﻣﺪ و ﮐﻒ ﻧﻘﺮه ای رﻧﮕﯽ روی آن ﺷﮑﻞ ﮔﺮﻓﺖ‪.‬ﻫﺮی ﺑﺎ رﺿﺎﯾﺖ ﻣﻌﺠﻮﻧﺶ را ﮐـﻪ ﺣـﺎﻻ‬
‫ﺑﻪ رﻧﮓ ﻓﯿﺮوزه ای زﯾﺒﺎﯾﯽ در آﻣﺪه ﺑﻮد ﻧﮕﺎﻫﯽ ﮐﺮد و ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪:‬آﻣﺎدس!‬
‫رون ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﭘﺲ ﺑﺨﻮرﯾﻢ؟!‬
‫ﻫﺮی دﺳﺖ رون را ﮐﻪ ﻣﻌﺠﻮﻧﺶ را ﺑﻪ ﻃﺮف دﻫﺎﻧﺶ ﺑﺮده ﺑﻮد ﮔﺮﻓﺖ‪:‬ﻧﻪ!‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﻧﺎاﻣﯿﺪی ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬دﯾﮕﻪ ﭼﺮا؟‬
‫ﻫﺮی ﭼﻮب ﭘﻨﺒﻪ ی ﻣﻌﺠﻮﻧﺶ را دوﺑﺎره ﺑﺮداﺷﺖ‪.‬از ﺟﯿـﺐ رداﯾـﺶ ﺳـﻪ ﺟـﺎم در آورد و‬
‫ﻣﺤﺘﻮی ﺑﻄﺮی ﻣﻌﺠﻮﻧﺶ را ﺑﻪ ﻃﻮر ﻣﺴﺎوی در آن رﯾﺨﺖ‪.‬ﺑﻪ دوﺗﺎ از ﺑﻄﺮی ﻫﺎ ﻫﺮ ﮐـﺪام‬
‫ﺳﻪ ﻗﻄﺮه ﺧﻮن اژدﻫﺎ اﺿﺎﻓﻪ ﮐﺮد ﺗﺎ ﺑﺮﻧﮓ ﺻﻮرﺗﯽ ﺷﻔﺎﻓﯽ در آﯾﻨﺪ و ﮐﻤﯽ از ﻣﺎﯾﻊ رﻗﯿﻘﯽ‬
‫را ﮐﻪ ﻫﻤﺮاه داﺷﺖ ﺑﻪ آن اﺿﺎﻓﻪ ﮐﺮد‪.‬ﺑﺮای اﯾﻦ ﮐﺎر از اﺳﻨﯿﭗ ﻣﻤﻨﻮن ﺑﻮد ‪.‬اﯾـﻦ ﮐﺘـﺎب او‬
‫ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ ﻫﺮی ﯾﺎد داده ﺑﻮد ﭼﻄﻮرﺗﺎﺛﯿﺮ ﻣﻌﺠﻮﻧﺶ را ﺑﺎ دوﺳﺘﺎﻧﺶ ﺳﻬﯿﻢ ﺷﻮد‪.‬‬
‫وﻗﺘﯽ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﮕﺎﻫﻬﺎی ﻣﺘﻌﺠﺐ دوﺳﺘﺎﻧﺶ ﺷﺪ ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪.‬ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﭼﻨـﺪان‬
‫از اﯾﻦ ﮐﺎر ﺧﻮﺷﺶ ﻧﻤﯿ‪Ĥ‬ﯾﺪ‪:‬ﻣﻌﺠﻮﻧﺎﺗﻮﻧﻮ ﺑﺮﯾﺰﯾﻦ اﯾﻦ ﺗﻮ و ﺑﺨﻮرﯾﻦ‬
‫_اﯾﻦ ﭼﯿﻪ ﻫﺮی؟‬
‫_ ﻓﮑﺮ ﮐﻦ ﯾﻪ ﻣﻌﺠﻮن ﻣﮑﻤﻞ‬
‫ﻫﺮی اﯾﻦ را ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮔﻔﺖ ‪.‬ﺳﭙﺲ ﺟﺎم ﺧﻮدش را ﺑﺮداﺷﺖ و ﺑﻪ ﻃﺮف رون و ﻫﺮﻣﯿـﻮن‬
‫ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺖ‪:‬ﺑﺮای ﭘﯿﺮوزی ﺑﺮ وﻟﺪﻣﻮرت‬
‫رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺟﺎﻣﻬﺎﯾﺸﺎن را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮدﻧﺪ‪:‬ﺑﺮای ﭘﯿﺮوزی‬
‫و ﯾﮏ ﻧﻔﺲ آﻧﻬﺎ را ﺳﺮﮐﺸﯿﺪﻧﺪ‪.‬ﺑﻼﻓﺎﺻـﻠﻪ ﻫـﺮی ﮔﺮﻣـﯽ ﺧﺎﺻـﯽ را در ﺗﻤـﺎم رﮔﻬـﺎﯾﺶ‬
‫اﺣﺴﺎس ﮐﺮد‪.‬ﮔﺮﻣﺎی دﻟﻨﺸﯿﻨﯽ ﮐﻪ از ﺟﺎﯾﯽ ﻧﺎﻣﻌﻠﻮم ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻣﯿﮕﺮﻓـﺖ و در ﺗـﮏ ﺗـﮏ‬
‫ﺳﻠﻮﻟﻬﺎﯾﺶ ﭘﺨﺶ ﻣﯿﺸﺪ و وﺟـﻮدش را از ﺣـﺴﯽ ﺷـﺎد ﭘـﺮ ﻣﯿﮑـﺮد‪.‬ﻟـﺬت ﻋﻤﯿﻘـﯽ را در‬
‫وﺟﻮدش اﺣﺴﺎس ﻣﯿﮑﺮد‪.‬‬

‫‪541‬‬

‫‪542‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺻﺪای رون را ﺷﻨﯿﺪ‪:‬ﭼﻪ ﺟﺎﻟﺒﻪ!ﺣﺲ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﯾﻪ ﺗﯿﮑﻪ ﯾﺦ رو ﺑﻠﻌﯿﺪم‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻄﺮی ﺧﺎﻟﯽ ﻣﻌﺠـﻮﻧﺶ را در ﺟﯿـﺒﺶ ﮔﺬاﺷـﺖ‪:‬ﻣـﺎل ﻣـﻦ ﺑﯿـﺸﺘﺮ ﻣﺜـﻞ ﺧـﻮردن‬
‫ﻧﻮﺷﯿﺪﻧﯽ ﻋﺴﻠﯽ ﺑﻮد‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﻫﺪوﯾﮓ را ﮐﻪ ﺑﻪ ﻫﻮای ﺑﺮدن ﻧﺎﻣﻪ روی ﺷﺎﻧﻪ اش ﺑﻪ اﻧﺘﻈﺎر ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﻧـﻮازش‬
‫ﮐﺮد‪:‬ﺣﺎﻻ از ﮐﺠﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻔﻬﻤﯿﻢ ﭼﻪ ﺗﺎﺛﯿﺮی داره؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺷﺎﻧﻪ ای ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ‪:‬ﺗﺎﺛﯿﺮاﺗﺶ ﻣﺘﻌﺪده اﻣﺎ ﻣﻦ ﻧﻤﯿﺪوﻧﻢ‪...‬‬
‫_آه ‪...‬ﻫﺪوﯾﮓ‬
‫ﺟﻐﺪ ﺳﻔﯿﺪ ﺑﺎ ﺑﯽ ﺻﺒﺮی ﺑﻪ ﻣﻼﯾﻤﺖ ﺑﻪ ﺻﻮرت ﻫﺮی ﻧﻮک ﻣﯿﺰد‪..‬ﻣﺪﺗﻬﺎ ﺑﻮد ﮐـﻪ ﻧﺎﻣـﻪ ای‬
‫ﻧﺒﺮده ﺑﻮد‪..‬ﻫﺮی ﺑﺎ ﻟﺤﻨﯽ ﭘﺮ ﭘﻮزش اداﻣﻪ داد‪:‬ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ ﻫﺪوﯾﮓ اﯾﻦ دﻓﻌﻪ ﻫﻢ ﻧﺎﻣﻪ ای ﻧﺪارم‬
‫ﺟﻐﺪ ﺑﺎ ﻫﻮﻫﻮی ﺧﺸﻤﮕﯿﻨﯽ ﻧﺎرﺿﺎﯾﺘﯽ ﺧﻮدش را اﻋﻼم ﮐﺮد و ﻫﺮی ﺑﺮای ﻋـﺬرﺧﻮاﻫﯽ ﺑـﻪ‬
‫ﻧﻮازش او اداﻣﻪ داد‪.‬در ﻫﻤﺎن ﺣﺎل ﭼﺸﻤﺶ ﺑﻪ رون اﻓﺘﺎد ﮐﻪ ﺑـﺎ دﻫـﺎن ﺑـﺎز و ﭼـﺸﻤﺎن از‬
‫ﺣﺪﻗﻪ در آﻣﺪه ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﻣﯿﮑﺮد ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﭼﻨﺪ ﺑﺎر دﺳﺘﺶ را روﺑﺮوی ﺻﻮرت رون ﺗﮑﺎن داد‪:‬رون‪...‬ﭼﯽ ﺷﺪه؟‬
‫ﺳﭙﺲ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﺻﺪاﯾﺶ را ﭘﺮ ﮐﺮد‪:‬ﻫﺮی ﻧﮑﻨﻪ ﻣﺴﻤﻮم ﺷﺪه؟!!‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﺷﺎﻧﻪ ی رون را ﺗﮑﺎن داد ﺗﺎ او را ﺑﻪ ﺧـﻮد آورد‪.‬ﺑـﻪ زﺣﻤـﺖ زﺑـﺎن ﺑـﺎز‬
‫ﮐﺮد‪:‬ش‪...‬ﺷﻤﺎ‪...‬ﺷﻤﺎ ﻫﻢ ﻣﯿﺸﻨﻮﯾﻦ؟‬
‫_ﭼﯿﺮو؟‬
‫_ﻣﻦ‪...‬ﻣﻦ‪...‬ﻫﻤﯿﻦ اﻻن‪....‬دارم ﻣﯿﺸﻨﻮم!!!!!!‬
‫ﻫﺮی اﺧﻤﯽ ﮐﺮد‪:‬ﻣﮕﻪ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﮐﺮ ﺑﻮدی؟‬
‫رون اداﻣﻪ داد‪:‬ﺑﺎورﺗﻮن ﻧﻤﯿﺸﻪ‪...‬ﻣﻦ دارم ﺻﺪای اﯾﻨﺎ‪...‬ﺻﺪای اﯾﻨﺎرو ﻣﯿﺸﻨﻮم‬

‫‪542‬‬

‫‪543‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫و ﺑﻪ ﻫﺪوﯾﮓ اﺷﺎره ﮐﺮد ﮐﻪ ﺣﺎﻻﺑﺎ ﺟﻐﺪ ﻗﻬﻮه ای ﺑﺰرﮔﯽ روی ﻧﺮده ای در ﻫﻤﺎن ﻧﺰدﯾﮑﯽ‬
‫ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪:‬ﻫﺮی ﻣﻦ‪...‬ﻣﻦ ﺣﺮﻓﻬﺎﺷﻮﻧﻮ ﻣﯿﻔﻬﻤﻢ!‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ ﺧﺸﮑﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺷﻮﺧﯽ ﺑﯿﻤﺰه ای ﺑﻮد رون‬
‫_ﺑﻪ ‪...‬ﺑﻪ ﻣﺮﻟﯿﻦ ﻗﺴﻢ‪......‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎﺣﯿﺮت ﮔﻔﺖ‪:‬ﺟﺪی ﻣﯿﮕﯽ؟‬
‫رون ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد‪:‬ق‪..‬ﻗﺴﻢ ﻣﯿﺨﻮررم ‪.‬ﻫﺮی ﺑﺎورت ﻧﻤﯿﺸﻪ‪..‬ﻫﺪوﯾﮓ دوﺳﺖ ﭘﺴﺮ ﭘﯿﺪا‬
‫ﮐﺮده!‬

‫‪543‬‬

‫‪544‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻓﺼﻞ ﺳﯽ و ﻧﻬﻢ‪ :‬ﺧﻮﺷﮕﺬروﻧﯽ!!!‬
‫ﺗﺎﭘﺎﯾﺎن ﻫﻔﺘﻪ رون درﻣﺤﻮﻃﻪ ﻗﺪم ﻣﯿﺰد وﺑﺎﺣﯿﻮاﻧﺎت ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯿﮑﺮدﺑﻪ ﻗﺪری‬
‫ازﻧﯿﺮوی ﺗﺎزه اش ﻟﺬت ﻣﯿﺒﺮد ﮐﻪ ﮔﺎﻫﯽ ﺗﺎ ﻧﯿﻤﻪ ﺷﺐ ﻣﺸﻐﻮل ﮔﻔﺘﮕﻮ ﺑﺎ ﺧﺎﻧﻮم ﻧﻮرﯾﺲ ﯾﺎ‬
‫ﺣﺘﯽ ﻓﻨﮓ ﺑﻮد ‪ .‬ﻧﯿﺮوی ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺟﺎﻟﺐ ﺗﺮ ﺑﻮد ‪ ,‬او ﻣﯿﺘﻮاﻧﺴﺖ از ﻫﺮ دری رد ﺷﻮد و ﺑﻪ ﻫﺮ‬
‫ﺟﺎﯾﯽ ﺑﺮود ‪ ,‬ﺣﺘﯽ ﯾﮑﺒﺎر ﺑﺪون ﮔﻔﺘﻦ اﺳﻢ رﻣﺰ از ﺗﺎﺑﻠﻮی ﺑﺎﻧﻮی ﭼﺎق رد ﺷﺪ و ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ‬
‫رون و ﻫﺮی ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﻪ ﺑﺮرﺳﯽ اﯾﻦ ﻧﮑﺘﻪ ﺑﭙﺮدازﻧﺪ ﮐﻪ آﯾﺎ ﺑﺪن ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺟﺎﻣﺪ اﺳﺖ ؟‬
‫ﻫﺮی ﻫﯿﭻ ﻧﺸﺎﻧﯽ از ﻗﺪرﺗﯽ ﺧﺎﺻﯽ ﮐﻪ ﻣﻌﺠﻮن ﺑﻪ او داده ﺑﻮد در ﺧﻮد ﭘﯿﺪا ﻧﮑﺮده ﺑﻮد ﺗﺎ‬
‫ﺷﺒﯽ ﮐﻪ در اﺗﺎق ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻣﺸﻐﻮل ﺗﻤﺮﯾﻦ ﺑﻮد و ﻃﺒﻖ ﻣﻌﻤﻮل ﺑﺎ او دوﺋﻞ ﻣﯿﮑﺮد ‪ ,‬وﻗﺘﯽ ﮐﻪ‬
‫ﻣﺜﻞ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻃﻠﺴﻤﯽ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ او ﭘﺮﺗﺎب ﮐﺮد ﻫﺮی ﻏﯿﺐ ﺷﺪ اﻣﺎ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ‬
‫ﺣﻠﻘﻪ ﭘﺸﺖ در ﻧﺒﻮد او درﺳﺖ ﭘﺸﺖ در دﻓﺘﺮ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻮﺳﻂ ﺟﺎدوی‬
‫ﻣﺤﺎﻓﻆ اﻣﮑﺎن ﻏﯿﺐ و ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪن از ﺑﯿﻦ ﻣﯿﺮﻓﺖ ‪ ,‬ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﭼﻨﺪ ﺑﺎر ﭘﻠﮏ زد ﺑﺎور ﻧﻤﯿﮑﺮد‬
‫ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺖ اﻣﺘﺤﺎن ﮐﻨﺪ ‪ ,‬ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺴﺖ و در اﻧﺘﻬﺎی راﻫﺮو ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ از ﺷﺪت‬
‫ﺗﻌﺠﺐ ﻧﻔﺴﺶ ﺑﺎﻻ ﻧﻤﯿﺎﻣﺪ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻖ ﮐﺸﯿﺪ ‪.‬‬
‫در ﻫﻤﯿﻦ ﻫﻨﮕﺎم ﻟﻮﭘﯿﻦ در دﻓﺘﺮش را ﺑﺎز ﮐﺮد و ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ دﻧﺒﺎل ﻫﺮی ﻣﯿﮕﺸﺖ ﺑﺎ دﯾﺪن‬
‫ﻫﺮی و آﺳﻮدﮔﯽ ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ ‪ :‬اوﻧﺠﺎﯾﯽ ؟ ﭼﻄﻮر ﻣﻤﮑﻨﻪ ؟‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺟﻮاب داد ‪ :‬ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﺟﺎدوﻫﺎی ﻗﻠﻌﻪ ﻣﺸﮑﻠﯽ ﭘﯿﺪا ﮐﺮده ! ﻣﻦ‬
‫ﺗﻮﻧﺴﺘﻢ ﻏﯿﺐ ﺑﺸﻢ !‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﮐﻪ ﺻﺪاﯾﺶ ﭘﺮ از ﺣﯿﺮت و ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﺑﻮد ﮔﻔﺖ ‪ :‬اﻣﮑﺎن ﻧﺪاره ‪ ,‬اﯾﻦ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﻪ‬

‫‪544‬‬

‫‪545‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺑﻌﺪ ﯾﮑﯽ دوﺑﺎر اﻣﺘﺤﺎن ﮐﺮد وﻟﯽ ﻣﻮﻓﻖ ﻧﺸﺪ ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﮔﻔﺖ اﺷﺘﺒﺎه ﻣﯿﮑﻨﯽ ﻫﺮی ‪...‬‬
‫_ﻧﻪ ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ ﺑﺒﯿﻦ‬
‫ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ دردﻓﺘﺮ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ ﺑﻪ ﺟﺎی اوﻟﺶ ﺑﺎزﮔﺸﺖ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ دﻫﺎن ﺑﺎز ﺑﻪ او‬
‫ﻧﮕﺎه ﻣﯿﮑﺮد‬
‫****************************************‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪ :‬ﺑﺎور ﻧﮑﺮدﻧﯿﻪ‬
‫رون ﺑﺎ ذوق ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺧﻮدت ﮐﻪ اﻻن دﯾﺪی ﭘﺲ ﺑﺎور ﮐﻦ‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﻪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ ﻟﺤﻈﻪ ﺣﯿﺮﺗﺶ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﯿﺸﺪ ﭘﺎﻓﺸﺎری ﮐﺮد‪:‬ﺗﺎﺣﺎﻻ ﮐﺴﯽ ﺗﻮﻫﺎﮔﻮاﺗﺰ‬
‫ﻏﯿﺐ ﻧﺸﺪه!!!!!!‬
‫ﻫﺮی ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﻫﯿﭻ ﻧﻤﯿﻔﻬﻤﻢ ﻏﯿﺐ ﺷﺪن ﻣﻦ ﺗﻮ اﯾﻨﺠﺎ ﭼﻪ رﺑﻄﯽ ﺑﻪ ﻣﺒﺎرزه ﺑﺎ وﻟﺪﻣﻮرت داره ؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻣﻘﺎﻟﻪ اش را از ﺟﻠﻮی رون ﮐﻨﺎر ﮐﺸﯿﺪ ‪ :‬اﮔﻪ ﻣﺒﺎرزه ﺗﻮ ﻗﻠﻌﻪ ﺑﺎﺷﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﻫﻢ ﻣﻮﺛﺮه‬
‫‪ ,‬ﻓﺮاﻣﻮش ﻧﮑﻦ اون ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﻪ اﯾﻨﺠﺎ ﻏﯿﺐ و ﻇﺎﻫﺮ ﺑﺸﻪ ‪ .‬ﺑﺒﯿﻢ اﯾﻦ ﻓﺮد ﭼﺸﻪ ؟‬
‫ﻓﺮد ﺑﻪ درﺧﺘﯽ ﺗﮑﯿﻪ داده ﺑﻮد و ﺑﺎ ﭘﺎﻫﺎﯾﺶ ﺑﻪ زﻣﯿﻦ ﻣﯿﮑﻮﺑﯿﺪ و ﮐﻼﻓﻪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯿﺮﺳﯿﺪ‬
‫رون ﺑﺎ ﺑﺪ ﺧﻠﻘﯽ ﮔﻔﺖ ‪ :‬وﻗﺘﯽ ﺟﺮج ﻧﯿﺴﺖ دﯾﻮﻧﻪ ﻣﯿﺸﻪ‬
‫_ﺟﺮج رﻓﺖ ؟ ﻫﺮی اﯾﻦ را ﭘﺮاﻧﺪ !‬
‫_آره ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ وﺳﺎﯾﻞ ﺟﺸﻨﻮ ﺑﯿﺎره ﻓﺮد ﻫﻢ ﻣﻮﻧﺪه ﮐﻪ ﻣﺜﻼ ﮐﺎرﻫﺎی داﺧﻠﯽ رو اﻧﺠﺎم ﺑﺪه‬
‫وﻟﯽ ﻣﯿﺒﯿﻨﯽ ﮐﻪ ‪....‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﻣﻦ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﻓﺮد و ﺟﺮج رو ﺟﺪا از ﻫﻢ ﻧﺪﯾﺪه ﺑﻮدم!!!‬
‫رون ﭘﻮزﺧﻨﺪی زد و ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﺧﻮد ﻣﻦ ﮐﻪ ﺑﺮادرﺷﻮﻧﻢ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ اوﻧﺎ رو ﺟﺪا از ﻫﻢ ﻧﺪﯾﺪم ‪.‬‬
‫در ﻫﻤﯿﻦ ﻫﻨﮕﺎم ﺟﯿﻨﯽ از ﺳﻤﺖ درﯾﺎﭼﻪ ﺑﻪ ﺳﻤﺘﺸﺎن آﻣﺪ ‪ ,‬ﻣﻮﻫﺎی ﺳﺮخ رﻧﮕﺶ در ﻧﻮر‬
‫آﻓﺘﺎب ﻣﯿﺪرﺧﺸﯿﺪ ﻫﺮی زﻣﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﺧﻮد آﻣﺪ ﮐﻪ ﻏﺮق ﺗﻤﺎﺷﺎی رﻗﺺ ﻣﻮﻫﺎﯾﻪ زﯾﺒﺎی او در‬

‫‪545‬‬

‫‪546‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺑﺎد ﺷﺪه ﺑﻮد ‪ ,‬در ﻫﻤﯿﻦ زﻣﺎن ﺑﻪ اﯾﻦ ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﺮد ﮐﻪ آﯾﺎ زﻣﺎﻧﯽ ﻣﯿﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺎز ﻫﻢ ﺟﯿﻨﯽ را‬
‫در ﮐﻨﺎر ﺧﻮد داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻧﺎﺧﺎﺳﺘﻪ در ﻓﮑﺮش ﺧﻮد را درﮐﻨﺎر ﺟﯿﻨﯽ در اﺗﺎق زﯾﺒﺎﯾﯽ ﻣﯿﺪﯾﺪ‬
‫ﮐﻪ دﺳﺖ در دﺳﺖ اوﺳﺖ‪...‬درﺳﺖ ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ در ﮐﻨﺎر ﺟﯿﻨﯽ ﺑﻮد و ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ ﺑﻮﺳﻪ ﺟﯿﻨﯽ‬
‫را ﺟﻮاب دﻫﺪ ‪...‬رون او را ﺗﮑﺎﻧﯽ داد ‪ :‬ﮐﺠﺎﯾﯽ رﻓﯿﻖ ﺑﺎ ﺗﻮام اﻻن ﮐﻼس ﮐﻨﯿﺰﻟﯽ ﺷﺮوع‬
‫ﻣﯿﺸﻪ‬
‫_ﭼﯽ ؟‬
‫_ ﺟﻠﺴﻪ اﻟﻒ دال ‪.‬‬
‫ﭼﻨﺪ روز ﺑﻮد ﮐﻪ ﺳﺮ ﻫﺮی واﻗﻌﺎ ﺷﻠﻮغ ﺑﻮد ﭼﻮن ﺑﻼﺧﺮه ﮐﯿﻨﮕﺰﻟﯽ و ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﺮ ﺳﺮ درس‬
‫ﺟﺪﯾﺪ اﻟﻒ دال ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺗﻮاﻓﻖ رﺳﯿﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ‪.‬آن دو ﺗﺪرﯾﺲ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺷﮑﻞ ﺑﻪ اﺟﺴﺎم را ﺑﻪ‬
‫داﻧﺶ آﻣﻮزان اﻟﻒ دال آﻏﺎز ﮐﺮدﻧﺪ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﮐﻪ ﻫﻨﻮز درﻓﮑﺮ ﺟﯿﻨﯽ ﺑﻮد ﺑﺎ دﻟﺨﻮری آﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪ و در دل ﺧﻮد ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻟﻌﻨﺖ ﺑﻪ اﯾﻦ‬
‫ﺷﺎﻧﺲ !‬
‫ده دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪﻫﺮ ﺳﻪ در راﻫﺮوی ﻃﺒﻘﻪ ﻫﻔﺘﻢ ﺑﻮدﻧﺪ ﺟﻠﻮی ﻓﺮﺷﯿﻨﻪ واﻗﻌﺎ ﺷﻠﻮغ ﺑﻮد اﻋﻀﺎی‬
‫اﻟﻒ دال راﻫﺮوی ﻃﺒﻘﻪ ﻫﻔﺘﻢ را اﺷﻐﺎل ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ و ﺑﺎ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ دﯾﻮار ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻮدﻧﺪ ﺗﺎ‬
‫ﮐﻨﯿﮕﺰﻟﯽ ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮا ﺑﻪ ﻫﯿﭻ ﮐﺴﯽ اﺟﺎزه ورود ﻧﺪاده ﺑﻮد از اﺗﺎق ﺿﺮورﯾﺎت ﺑﯿﺮون ﺑﯿﺎﯾﺪ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی در ﮐﺘﺎر ﻓﺮد اﯾﺴﺘﺎد و ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﻧﮕﺎﻫﺶ ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ﺟﯿﻨﯽ ﻧﯿﻮﻓﺘﺪ ‪ ,‬در ﻫﻤﯿﻦ ﻫﻨﮕﺎم در‬
‫اﺗﺎق ﺿﺮورﯾﺎت ﺑﺎز ﺷﺪ و ﮐﻨﯿﮕﺰﻟﯽ در آﺳﺘﺎﻧﻪ در ﭘﺪﯾﺪار ﺷﺪ ‪ :‬ﺳﻼم ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ‪ ,‬ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ ﮐﻪ‬
‫ﻣﻌﻄﻞ ﺷﺪﯾﻦ ﺑﯿﺎﯾﻦ ﺗﻮ ‪...‬‬
‫_ﭘﺲ ﭼﺮا ﻣﻌﻄﻠﯿﻦ ﺑﯿﺎﯾﻦ ﺗﻮ دﯾﮕﻪ !‬
‫ﺻﺪای دوم ﻣﺘﻌﻠﻖ ﺑﻪ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﻮد ﮐﻪ ﺟﺎم ﺑﺰرﮔﯽ را در دﺳﺖ داﺷﺖ ‪.‬‬

‫‪546‬‬

‫‪547‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﺳﺎﯾﺮﯾﻦ وارد اﺗﺎق ﺷﺪ اﻣﺎ ﭼﯿﺰی ﮐﻪ دﯾﺪ ﻣﻘﺮ ﻫﻤﯿﺸﮕﯽ اﻟﻒ دال ﻧﺒﻮد ﺳﺎﻟﻦ‬
‫ﺑﺰرگ و ﺑﺎ ﺷﮑﻮﻫﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎ آﯾﻨﻪ ﻫﺎی ﻣﺘﻌﺪدی آراﺳﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد ‪ ,‬ﺳﻘﻒ ﺑﻠﻨﺪش ﺑﺎ‬
‫ﭼﻠﭽﺮاغ زﯾﺒﺎﯾﯽ ﺗﺰﯾﯿﻦ ﺷﺪه ﺑﻮد و ﺑﺎ ﭼﻨﺪﯾﻦ ﻣﺸﻌﻞ ﭘﺎﯾﻪ دار روﺷﻦ ﻣﯿﺸﺪ ‪ ,‬ﻋﺮض ﺳﺎﻟﻦ در‬
‫ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﺎی ﻣﻨﻈﻢ ﺑﺎ ﺳﺘﻮن ﻫﺎی ﻣﺮﻣﺮ ﮐﻨﺪه ﮐﺎری ﺷﺪه ی زﯾﺒﺎﯾﯽ ﺗﺰﯾﯿﻦ ﺷﺪه ﺑﻮد ‪.‬‬
‫دورﺗﺎ دور آن ﺑﺎ آﯾﻨﻪ ﻫﺎی ﺑﺰرﮔﯽ آراﺳﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد و در ﺟﻠﻮی ﻫﺮ آﯾﻨﻪ ﻣﯿﺰه ﭼﻮﺑﯽ ﺑﻠﻨﺪی‬
‫ﭘﺮ از اﻧﻮاع وﺳﺎﯾﻞ وﺟﻮد داﺷﺖ ‪ ,‬از ﺷﻤﻌﺪاﻧﯽ ﻧﻘﺮه ای ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺗﺎ ﺑﺮس و ﺳﻮزن ‪....‬در‬
‫ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﯿﻦ آﯾﻨﻪ ﻫﺎ ﻣﺠﺸﻤﻪ ﺳﺮﺑﺎزان ﺳﻨﮕﯽ ﺑﺰرﮔﯽ در اﻧﺪازه ﻃﺒﯿﻌﯽ وﺟﻮد داﺷﺖ ‪.‬‬
‫اﻧﻌﮑﺎس ﻧﻮر ﻣﻼﯾﻤﯽ ﮐﻪ از ﺳﻘﻒ ﺷﯿﺸﻪ ای ﺑﻪ داﺧﻞ ﻣﯿﺘﺎﺑﯿﺪ زﯾﺒﺎﯾﯽ اﺗﺎق را ﭼﻨﯿﺪن ﺑﺮاﺑﺮ‬
‫ﻣﯿﮑﺮد‬
‫ﻫﺮی زﻣﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﺧﻮدش آﻣﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ دﻫﺎﻧﯽ ﺑﺎز ﺑﻪ اﻃﺮاﻓﺶ ﺧﯿﺮه ﺷﺪه ﺑﻮد ‪ ,‬ﭼﻬﺮه ﺳﺎﯾﺮﯾﻦ ﺑﺎ او‬
‫ﺗﻔﺎوﺗﯽ ﻧﺪاﺷﺖ ‪ ,‬ﻫﻤﮕﯽ ﺑﺎ ﺳﮑﻮﺗﯽ آﻣﯿﺨﺘﻪ ﺑﻪ ﺣﯿﺮت ﺑﻪ اﻃﺮاﻓﺸﺎن ﺧﯿﺮه ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ‪.‬‬
‫ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﻧﻮﯾﻞ ﺳﮑﻮت را ﺷﮑﺴﺖ ‪ :‬اﯾﻨﺠﺎ ﭼﻪ ﺧﺒﺮه ؟‬
‫ﮐﻨﯿﮕﺰﻟﯽ ﺗﻮﺿﯿﺢ داد ‪ :‬اﯾﻨﺠﺎ ﺳﺎﻟﻦ ﺟﺪﯾﺪه ﺗﻤﺮﯾﻨﺘﻮﻧﻪ‬
‫دﯾﻦ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻋﻼﻗﻪ ﺗﺼﻮﯾﺮش را در ﺑﺸﻘﺎب ﻧﻘﺮه ای ﺑﺰرﮔﯽ ﺑﺮرﺳﯽ ﻣﯿﮑﺮد ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﮔﻔﺖ‬
‫‪:‬ﭼﯽ ؟ ﺳﺎﻟﻦ ﺗﻤﺮﯾﻦ !ﮐﺎﻓﯿﻪ ﯾﻪ ﻃﻠﺴﻢ ﺑﻪ اﯾﻦ آﯾﻨﻪ ﻫﺎ ﺑﺨﻮره ‪....‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻟﺒﺨﻨﺪی زد ‪ :‬ﻣﺎ ﻧﻤﯿﺨﻮاﯾﻢ دوﺋﻞ ﮐﻨﯿﻢ دﯾﻦ !‬
‫ﮐﻨﯿﮕﺰﻟﯽ ﺗﻮﺿﯿﺢ داد ‪ :‬اﯾﻦ ﺑﺨﺸﻪ ﺟﺪﯾﺪ ﺗﻤﺮﯾﻨﺘﻮﻧﻪ ﺷﻤﺎ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﺗﻐﯿﯿﺮه ﺷﮑﻞ اﺟﺴﺎم ﺑﻪ ﺣﯿﻮان‬
‫ﯾﺎ ﺣﯿﻮان ﺑﻪ اﺟﺴﺎم رو ﺗﻮ ﮐﻼس ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺷﮑﻞ داﺷﺘﯿﻦ ‪ ,‬روی ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺷﮑﻠﻪ اﺑﺘﺪاﯾﯽ اﻧﺴﺎن ﻫﻢ‬
‫ﮐﺎر ﮐﺮدﯾﻦ اﻣﺎ ﺣﺎﻻ وارد ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺟﺪﯾﺪ ﺗﻤﺮﯾﻨﺘﻮن ﻣﯿﺸﯿﻦ ﮐﻪ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺷﮑﻠﻪ اﻧﺴﺎن ﺑﻪ ﺟﺴﻤﻪ‬
‫ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ از داﻧﺶ آﻣﻮزان ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ ﺑﺎ ﻫﯿﺠﺎن ﻓﺮﯾﺎد زدﻧﺪ و ﺑﺰرﮔﺘﺮ ﻫﺎ ﺑﺎ ﻧﺎ اﻣﯿﺪی اﻋﺘﺮاض‬
‫ﮐﺮدﻧﺪ‪...‬‬

‫‪547‬‬

‫‪548‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_وای ﻧﻪ ‪ ...‬ﻧﻮﯾﻞ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﻧﺎﻟﻪ ﮐﺮده ﺑﻮد ‪ :‬ﻣﻦ ﺗﻮ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺷﮑﻞ اﻓﺘﻀﺎﺣﻢ‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس اﻣﯿﺪواری داد ‪ :‬اوﻧﻘﺪر ﻫﺎ ﻫﻢ ﺳﺨﺖ ﻧﯿﺴﺖ ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ ﮐﻪ از ﭘﺴﺶ ﺑﺮ ﻣﯿﺎی‬
‫ﻫﺮی ﻏﺮوﻟﻨﺪ ﮐﺮد ‪ :‬ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﻓﻘﻂ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺗﻮﻧﺴﺘﻪ از ﭘﺴﺶ ﺑﺮ ﺑﯿﺎد‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن اﻋﺘﺮاف ﮐﺮد ‪ :‬ﻓﻘﻂ دو ﺳﻪ دﻓﻌﻪ اون ﻫﻢ ﺗﺼﺎدﻓﯽ ﺑﻮد !‬
‫_وﻟﯽ ﺗﻮ اون دﻓﻌﻪ ﺑﻪ ﺷﮑﻞ ﻣﯿﺰ در آﻣﺪی ‪....‬‬
‫_ﻫﺮی ‪ ...‬اون دﻓﻌﻪ ﻫﻢ ﺗﺼﺎدﻓﯽ ﺑﻮد ‪ ,‬ﺗﺎزه ﻣﯿﺰه ﺑﺰرگ ﮐﺠﺎ و ﯾﻪ ﻗﻠﻢ ﭘﺮ‪ ...‬ﻫﺮﻣﯿﻮن اﯾﻦ را‬
‫ﮔﻔﺖ و ﻗﻠﻢ ﭘﺮ ﮐﻮﭼﮑﯽ را در روی ﻣﯿﺰش ﺑﻪ او ﻧﺸﺎن داد ‪.‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس دﺳﺘﻮر داد ‪ :‬ﻏﺮﻏﺮ ﮐﺎﻓﯿﻪ ‪ ,‬ﺣﺎﻻ ﻫﺮ ﮐﺪوﻣﺘﻮن ﺟﻠﻮی ﯾﮑﯽ از ﻣﯿﺰﻫﺎ ﺑﺎﯾﺴﺘﯿﻦ در‬
‫ﭘﺎﯾﺎن اﯾﻦ دوره ﺗﻤﺮﯾﻦ ﺷﻤﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺘﻮﻧﯿﻦ ﺑﻪ ﺷﮑﻞ ﺗﻤﺎﻣﻪ اﺟﺴﺎم روی ﻣﯿﺰ در ﺑﯿﺎﯾﻦ ‪.‬‬
‫ﺳﯿﻤﻮس ﭘﺮاﻧﺪ ‪ :‬اﯾﻦ ﺑﻪ ﭼﻪ دردی ﻣﯿﺨﻮره ؟‬
‫ﮐﻨﯿﮕﺰﻟﯽ ﻇﺮف ﻣﺮﮐﺒﯽ را از ﺟﻠﻮی ارﻧﯽ ﺑﺮداﺷﺖ ‪ :‬ﻫﺮ ﭼﯽ ﻗﺪرت اﺳﺘﺘﺎرﺗﻮن ﺑﺎﻻﺗﺮ ﺑﺮه ‪,‬‬
‫راﺣﺖ ﺗﺮ ﻣﯿﺘﻮﻧﯿﻦ ﻣﺨﻔﯽ ﺑﺸﯿﻦ ﻣﺜﻼ اﮔﻪ ﺗﻮ ﻫﻤﯿﻦ ﺳﺎﻟﻦ ﺑﺎ ﻣﺮﮔﺨﻮارا درﮔﯿﺮ ﺑﺸﯿﻦ و ﺗﺼﺎدﻓﺎ‬
‫ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﺷﯽ اﯾﻦ ﺳﺮﯾﻌﺘﺮﯾﻦ راه ﺑﺮای ﻣﺒﺎرزه اﺳﺖ ﯾﺎ ﺣﺘﯽ ﺑﺮای اﺳﺘﺮاق ﺳﻤﻊ ‪ ,‬روش ﻣﻄﻤﺌﻨﯿﻪ‬
‫‪_.‬ﺷﻤﺎ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺷﮑﻞ ﺑﻪ اﺟﺴﺎﻣﻪ ﺑﺰرگ رو ﺧﻮﻧﺪﯾﻦ و ﻣﯿﺪوﻧﻢ ﮐﻪ ﺟﺰ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻘﯿﻪ درش ﻧﺎ‬
‫ﻣﻮﻓﻖ ﺑﻮدﯾﻦ ‪ ,‬اﻣﺎ ﺣﺎﻻ ﻻزﻣﻪ ﮐﻪ ﯾﺎد ﺑﮕﯿﺮﯾﻦ ‪ ,‬وﻗﺘﯽ ﺷﻤﺎﻫﺎ ﺑﻪ ﺷﮑﻞ ﯾﻪ ﻗﻮری در ﻣﯿﺎﯾﻦ در‬
‫ﻣﯿﺎﯾﻦ ‪ ,‬ﻣﺮﮔﺨﻮارا ﺑﻪ راﺣﺘﯽ ﻗﺎدر ﺑﻪ ﭘﯿﺪا ﮐﺮدﻧﺘﻮن ﻧﯿﺴﺘﻦ ‪.‬‬
‫رون ﮐﻪ ﻓﻨﺠﺎن ﮔﻠﺪاری را در دﺳﺖ داﺷﺖ ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﺧﻮب اﮔﻪ ﻫﻮس ﮐﻨﻦ وﺳﺎﯾﻞ‬
‫اﺗﺎق رو ﺑﺸﮑﻨﻦ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﭘﯿﺪاﻣﻮن ﮐﻨﻦ ‪.‬‬
‫_اﻟﺒﺘﻪ رون اﻣﺎ اﯾﻦ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺷﮑﻞ ﺧﯿﻠﯽ ﭘﯿﺸﺮﻓﺘﻪ اﺳﺖ ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ ﺳﺎل ﻫﺎی آﺧﺮ ﺗﺤﺼﯿﻞ‬
‫ﮐﺎراﮔﺎﻫﯽ ﻣﯿﺸﻪ اوﻧﺎ اﻧﺘﻈﺎر اﯾﻦ ﮐﺎر رو از ﭼﻨﺪ ﺗﺎ داﻧﺶ آﻣﻮز ﺟﻮون ﺑﯽ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻧﺪارن و‬
‫ﺿﻤﻨﺎ ﺗﺎ وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺗﻤﺎم وﺳﺎﯾﻞ اﯾﻦ ﺳﺎﻟﻦ رو ﺑﺮرﺳﯽ ﮐﻨﻦ ﻣﻤﮑﻨﻪ ﮐﻤﮏ ﺑﺮﺳﻪ‬

‫‪548‬‬

‫‪549‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﮐﻨﯿﮕﺰﻟﯽ دﮔﻤﻪ ای را از ﻣﯿﺰ ﺟﻠﻮی ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺮداﺷﺖ و ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺖ ‪ :‬اﮔﻪ ﺷﻤﺎ اوﻧﻘﺪر ﺑﺘﻮﻧﯿﻦ‬
‫در ﮐﺎرﺗﻮن ﻣﻬﺎرت ﮐﺴﺐ ﮐﻨﯿﻦ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺷﮑﻠﯽ ﻣﺜﻞ اﯾﻦ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺑﺸﯿﻦ ﭘﯿﺪا ﮐﺮدﻧﺘﻮن ﺗﻮ ﺟﺎی‬
‫ﺑﻪ اﯾﻦ ﺑﺰرﮔﯽ ﭼﻨﺪان آﺳﻮن ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻧﻤﯿﺮﺳﻪ ‪.‬‬
‫اﯾﻦ ﺗﻤﺮﯾﻦ واﻗﻌﺎ ﺧﺴﺘﻪ ﮐﻨﻨﺪه ﺑﻮد آﻧﻬﺎ ﻣﺠﺒﻮر ﺑﻮدﻧﺪ ﺳﺎﻋﺘﻬﺎ ﺟﻠﻮی آﯾﻨﻪ ﺑﺎﯾﺴﺘﻨﺪ و روی‬
‫ﺷﯽء ﻣﻮرد ﻧﻈﺮ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐﻨﻨﺪ و ﺳﻌﯽ ﮐﻨﻨﺪ ﺟﺎدوﻫﺎی ﺧﺎﺻﯽ را روی ﺧﻮدﺷﺎن اﺟﺮا ﮐﻨﻨﺪ ‪,‬‬
‫اﯾﻦ ﮐﺎر ﻫﻢ ﭘﯿﭽﯿﺪه ﺑﻮد ﻫﻢ ﻣﺸﮑﻞ و در ﭘﺎﯾﺎن ﭘﻨﺞ ﺟﻠﺴﻪ ﭘﯽ در ﭘﯽ ﻣﻮﻓﻖ ﺗﺮﯾﻦ ﻓﺮد ﻣﺜﻞ‬
‫ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻮد ﮐﻪ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻪ ﺑﻮد دﺳﺖ ﭼﭙﺶ را ﺑﻪ ﺷﮑﻞ ﺳﺮ ﻣﺠﺴﻤﻪ ﺳﻨﮕﯽ ﺑﺰرﮔﯽ‬
‫روﺑﻪ روﯾﺶ در آورد اﻣﺎ از آﻧﺠﺎ ﮐﻪ اﯾﻦ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺷﮑﻞ ﻧﺼﻔﻪ و ﻧﯿﻤﻪ ﺑﻮد دﺳﺖ ﺳﻨﮕﯽ‬
‫ﺳﻨﮕﯿﻨﺶ ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ او را ﺑﺮ زﻣﯿﻦ زد ﺗﺎ ﮐﯿﻨﮕﺰﻟﯽ و ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﻪ دادش ﺑﺮﺳﻨﺪ ‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ از ﻧﻪ ﺟﻠﺴﻪ ﭘﯿﺸﺮﻓﺖ ﺑﻬﺘﺮ ﺷﺪ ﺣﺎﻻ ﺣﺘﯽ ﻧﻮﯾﻞ ﻫﻢ ﻣﯿﺘﻮاﻧﺴﺖ ﯾﮑﯽ از اﻋﻀﺎی ﺑﺪﻧﺶ را‬
‫ﺑﻪ ﺷﮑﻠﻪ دﺳﺘﻪ ﻗﻮری در آورد اﻣﺎ ﺣﺘﯽ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﻢ ﻣﻮﻓﻖ ﻧﺸﺪه ﺑﻮد ﮐﺎﻣﻞ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺷﮑﻞ ﭘﯿﺪا‬
‫ﮐﻨﺪ روی ﻫﻢ رﻓﺘﻪ ﻫﻤﻪ اﻋﻀﺎی ﮔﺮوه ﺧﺴﺘﻪ و ﻧﺎاﻣﯿﺪ ﺑﻮدﻧﺪ ‪.‬‬
‫وﻗﺘﯽ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﻪ ﺳﺮاغ ﻫﺮی آﻣﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎن ﻣﯿﮑﻮﺷﯿﺪ ﺗﻐﯿﯿﺮی در ﭘﺎی راﺳﺘﺶ ﮐﻪ ﺑﻪ‬
‫ﺟﺎﯾﻪ ﺷﻤﻌﺪان ﺑﻪ ﺻﻮرت ﭘﺎﯾﻪ ی ﯾﮑﯽ از ﻣﺸﻌﻞ ﻫﺎ در آﻣﺪه ﺑﻮد و ﺑﯿﺶ از ﺣﺪ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪه‬
‫ﺑﻮد در آورد ‪ ,‬ﻫﺮی ﺑﺎ درﻣﺎﻧﺪﮔﯽ ﺑﻪ ﭘﺪر ﺧﻮاﻧﺪه اش ﮐﻪ ﺣﺎﻻ ﭘﺎی او را ﺑﻪ ﺣﺎﻟﺖ ﻫﻤﯿﺸﮕﯽ‬
‫اش در آورده ﺑﻮد ﻧﮕﺎﻫﯽ ﮐﺮد ‪ ,‬ﻧﻤﯿﺨﺎﺳﺖ ﺑﻪ ﻧﺎﺗﻮاﻧﯿﺶ اﻋﺘﺮاف ﮐﻨﺪ ‪.‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻫﺮی را ﮐﻨﺎری ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ ززﻣﺰﻣﻪ وار ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪ :‬ﭼﯿﺰی ﺷﺪه ﻫﺮی ؟‬
‫ﻫﺮی اﻋﺘﺮاف ﮐﺮد ‪:‬ﻧﻤﯿﺸﻪ ! ﺣﺘﯽ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﻢ ﻣﻮﻓﻖ ﻧﺸﺪه !‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس اﺧﻤﯽ ﮐﺮد ‪ :‬ﺗﻮ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﯿﺴﺘﯽ ﻫﺮی !‬
‫ﻫﺮی ﮔﻔﺖ ‪ :‬واﺳﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﻣﯿﮕﻢ ﻧﻤﯿﺸﻪ ! ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺎ اﺳﺘﻌﺪاد ﺗﺮ از ﻣﻨﻪ وﻗﺘﯽ اوت ﻧﺘﻮﻧﻪ‬
‫‪...‬ﺷﺮط ﻣﯿﺒﻨﺪم ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎل ﺣﺴﺎﺑﯽ ﻧﺎ اﻣﯿﺪ ﻣﯿﺸﻪ ‪.‬‬

‫‪549‬‬

‫‪550‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس اﻣﯿﺪواراﻧﻪ ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﺗﻮ ﺗﻮﻧﺴﺘﯽ ﯾﻪ ﺟﺎﻧﻮر ﻧﻤﺎ ﺑﺸﯽ ‪ ,‬ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺷﮑﻞ ﺑﻪ ﺟﺴﻤﻪ دﯾﮕﻪ‬
‫ﺑﺮات ﮐﺎری ﻧﺪاره‬
‫_وﻟﯽ ﭼﻄﻮری ؟اون ﺧﯿﻠﯽ راﺣﺖ ﺗﺮ ﺑﻮد ‪ ,‬ﮐﺎش رﯾﻮﻧﮑﻼو ﯾﺎ ﻫﺎﻓﻠﭙﺎف اﯾﻨﻮ ﺑﻠﺪ ﺑﻮدن‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﮔﻔﺖ ‪ :‬اوﻧﺎ ﮐﺎﻣﻼ اﯾﻨﻮ ﺑﻠﺪ ﺑﻮدن ﻫﺮی اﻣﺎ ﯾﻪ ﭼﯿﺰی رو ﻓﺮاﻣﻮش ﻧﮑﻦ ‪ ....‬ﻫﺮی‬
‫اون اﻧﮕﺸﺘﺮ ﭼﯿﺰی رو ﺑﺪون ﺗﻼش ﺑﻪ دﺳﺘﻪ ﺗﻮ ﻧﻤﯿﺮﺳﻮﻧﻪ اون ﻓﻘﻂ ﺣﺎوی ﺧﺼﻮﺻﯿﺎت‬
‫اﺧﻼﻗﯽ و ﻗﺪرت ﻫﺎی ﺧﺎص اوﻧﺎﺳﺖ وﻟﯽ اوﻧﻮ ﺑﻪ ﺗﻮ اﻧﺘﻘﺎل ﻧﻤﯿﺪه ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﺗﻮ ﮐﻤﮏ ﻣﯿﮑﻨﻪ‬
‫ﮐﻪ اون ﻧﯿﺮوﻫﺎ رو در ﺧﻮدت ﺑﺸﻨﺎﺳﯽ و ﮐﺸﻒ ﮐﻨﯽ ﺗﻮ ﻓﻘﻂ ﻗﺴﻤﺘﯽ از ﻧﯿﺮوی اوﻧﺎ رو ﺑﻪ‬
‫ﺻﻮرت ﻏﺮﺿﯽ ﮔﺮﻓﺘﯽ وﻟﯽ ﻧﯿﺮوی اﺻﻠﯽ در وﺟﻮده ﺧﻮدﺗﻬﺒﻪ ﺧﻮدت ﺗﮑﯿﻪ ﮐﻦ و دوﺑﺎره‬
‫ﺳﻌﯽ ﮐﻦ ‪ ..‬ﻫﺮی ﻫﻤﭽﻨﺎن ﺑﺎ ﭼﻬﺮه درﻣﺎﻧﺪه ﺑﻪ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻧﮕﺎه ﻣﯿﮑﺮد !‬
‫_ﺑﺰار ﮐﻤﮑﺖ ﮐﻨﻢ ﻫﺮی ‪ :‬ﯾﻪ ذره ﻣﺜﻞ ﻏﯿﺐ ﺷﺪﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﻣﺮاﺣﻠﺶ ﺟﺎﺑﺠﺎ ﻣﯿﺸﻪ ‪ .‬اول ﺑﺎﯾﺪ‬
‫ﺗﻤﺮﮐﺰ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯽ روی ﭼﯿﺰی ﮐﻪ ﻣﯿﺨﻮای ﺑﻬﺶ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺑﺸﯽ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐﻦ ‪ ,‬ﻓﮑﺮ ﮐﻦ ﭼﻪ‬
‫اﺣﺴﺎﺳﯽ داره‪ ,‬اوﻧﻮ ﮐﺎﻣﻞ در ذﻫﻨﺖ ﻣﺠﺴﻢ ﮐﻦ ‪ ,‬ﺳﻌﯽ ﮐﻦ اﺣﺴﺎس ﯾﻪ ﺷﻤﻌﺪون رو داﺷﺘﻪ‬
‫ﺑﺎﺷﯽ ‪ ,‬ﺑﺎ ﭘﺎﯾﻪ ﻫﺎی ﻧﻘﺮی ای و ﯾﻪ ﺷﻤﻊ روﺷﻦ ‪ ,‬ﺑﻌﺪ ﺑﺎﯾﺪ اراده ﮐﻨﯽ و ﺑﺎ ﺗﻤﺎم وﺟﻮد‬
‫ﺑﺨﻮای ﮐﻪ ﺑﻪ اون ﺷﮑﻞ در ﺑﯿﺎی ‪ ,‬ﭼﺸﻤﺎﺗﻮ ﺑﺒﻨﺪ و اوﻧﻮ ﮐﺎﻣﻞ در ذﻫﻨﺖ ﺗﺠﺴﻢ ﮐﻦ ﻃﻮری‬
‫ﮐﻪ اﻧﮕﺎر داری اوﻧﻮ ﻣﯿﺒﯿﻨﯽ و ﺑﻌﺪ ﺑﻪ آﯾﻨﻪ ﻧﮕﺎه ﮐﻦ ﺳﻌﯽ ﮐﻦ ﺧﻮدت رو ﺑﺒﯿﻨﯽ ‪ ,‬ﺣﺎﻻ‬
‫اﻣﺘﺤﺎن ﮐﻦ‬
‫ﻫﺮی ﻧﺎاﻣﯿﺪاﻧﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐﺮد ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻣﻪ وﺟﻮدش ﺑﻪ ﺷﻤﻌﺪان ﻧﻘﺮه ای ﺧﯿﺮه ﺷﺪ و ﺳﻌﯽ ﮐﺮد‬
‫اﺣﺴﺎس آن را درک ﮐﻨﺪ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺴﺖ و وﻗﺘﯽ ﺑﺎز ﮐﺮد ‪ ....‬ﻓﺮﯾﺎدی از ﺷﺎدی ﮐﺸﯿﺪ‬
‫ﻓﺮﯾﺎد ﺷﺎدی ﻫﺮی در ﺻﺪای ﺗﺸﻮﯾﻖ ﺳﯿﺮﯾﻮس و اﻋﻀﺎی اﻟﻒ دال ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪ ‪ .‬ﺑﺎﻻﺧﺮه‬
‫ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪه ﺑﻮد ‪.....‬‬
‫*************************************‬

‫‪550‬‬

‫‪551‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺑﺰودی ﯾﭙﯿﺸﺮﻓﺖ در ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺷﮑﻞ ﺑﺮای ﻫﺮی ﮐﺎر ﻟﺬت ﺑﺨﺸﯽ ﺷﺪه ﺑﻮد ﻫﺮﭼﻨﺪ ﮐﻪ واﻗﻌﺎ‬
‫ﻣﺸﮑﻞ ﺑﻮد و ﺑﻪ ﺗﻤﺮﯾﻦ زﯾﺎدی اﺣﺘﯿﺎج داﺷﺖ از ﻃﺮﻓﯽ ﺑﺮای ﺑﻌﻀﯽ از ﮐﺎرﻫﺎی ﻣﺨﻔﯿﺎﻧﻪ اش‬
‫ﺑﻪ او ﮐﻤﮏ ﻣﯿﮑﺮد‪.‬ﺑﻪ ﺧﺼﻮص ﮐﻪ دﯾﮕﺮ ﻧﯿﺎز زﯾﺎدی ﺑﻪ ﺷﻨﻞ ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ ﯾﺎ ﺷﻨﻞ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﭼﻬﺮه‬
‫ﻧﺪاﺷﺖ ﭼﻮن ﺑﺎ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺷﮑﻞ ﺣﺘﯽ ﻣﻮدی ﻫﻢ ﻧﻤﯿﺘﻮاﻧﺴﺖ او را ﺑﺒﯿﻨﺪ‪ .‬ﻫﺮ ﻣﺸﮑﻠﯽ ﮐﻪ ﭘﯿﺶ‬
‫ﻣﯿﺎﻣﺪ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺷﮑﻞ ﻣﯿﺪاد و از دردﺳﺮ ﻣﯿﮕﺮﯾﺨﺖ‪.‬ﺑﻪ اﯾﻦ ﺗﺮﺗﯿﺐ ﻫﺮ ﻣﻮﻗﻊ ﮐﻪ‬
‫ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ از ﻗﻠﻌﻪ ﺧﺎرج ﻣﯿﺸﺪ ﯾﺎ ﺗﺎ ﺻﺒﺢ در ﻗﻠﻌﻪ ﭘﺮﺳﻪ ﻣﯿﺰد اﻟﺒﺘﻪ اﮔﺮ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل و‬
‫ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎﯾﺶ ﺑﻪ او اﺟﺎزه ﻣﯿﺪاد‪.‬در واﻗﻊ ﺑﻌﺪ از اﯾﻨﮑﻪ ﻫﺮی در ﯾﮑﯽ از ﺟﻠﺴﺎت اﻟﻒ دال ﺑﺎ‬
‫ﯾﮏ ﻃﻠﺴﻢ ﮐﻮﭼﮏ ﮐﺎﻫﻨﺪه ﮐﻞ وﺳﺎﯾﻞ اﺗﺎق اﻟﻒ دال را ﻧﺎﺑﻮد ﮐﺮد آﻧﻬﺎ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ی درﺳﯽ‬
‫اش را ﮐﻼ ﻋﻮض ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﯾﮏ ﻣﺎﻫﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎی ﺟﺪﯾﺪ ﻣﺪﯾﺮ ﺑﻪ ﻫﺮی اﺟﺎزه ی ﻧﻔﺲ ﮐﺸﯿﺪن ﻧﻤﯿﺪاد‪.‬اﯾﻦ اواﺧﺮ‬
‫ﺑﻪ ﮐﻼﺳﻬﺎی درس ﻧﻤﯿﺮﻓﺖ ‪.‬روزﻫﺎﯾﺶ را ﺑﯿﻦ ﻟﻮﭘﯿﻦ و ﺳﯿﺮﯾﻮس‪,‬ﻣﻮدی وﮐﯿﻨﮕﺰﻟﯽ ﺗﻘﺴﯿﻢ‬
‫ﮐﺮده ﺑﻮد و ﻫﺮ ﭼﻬﺎر ﻧﻔﺮ ﺑﺎ ﺳﺨﺖ ﮔﯿﺮی ﺗﻤﺎم ﺳﻌﯽ در ﭘﯿﺸﺮﻓﺖ او داﺷﺘﻨﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻧﺼﻒ روز را ﺑﺎ ﺗﻤﺮﯾﻨﻬﺎی ﻣﻮدی ﻣﯿﮕﺬراﻧﺪ‪.‬ﺣﺪود ﻇﻬﺮ ﺑﻪ ﮐﻼس ﮐﯿﻨﮕﺰﻟﯽ ﻣﯿﺮﻓﺖ و‬
‫ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﻌﺪ از آن ﺑﺎ ﺳﯿﺮﯾﻮس و ﻟﻮﭘﯿﻦ ﮐﻼس داﺷﺖ ﮐﻪ در اﮐﺜﺮ ﻣﻮاﻗﻊ ﺗﺎ ﺻﺒﺢ ﻃﻮل‬
‫ﻣﯿﮑﺸﯿﺪ‪.‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ او ﮐﻤﺘﺮ رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن را ﻣﯿﺪﯾﺪ ﻣﮕﺮ در ﮐﻼﺳﻬﺎی ﮔﺎه ﮔﺎه دﻓﺎع ﮐﻪ‬
‫ﻫﺮی ﻓﻘﻂ در ﺻﻮرت ﻧﺒﻮد ﻟﻮﭘﯿﻦ و ﺳﯿﺮﯾﻮس در آن ﺷﺮﮐﺖ داﺷﺖ و ﺑﺎ ﺳﺨﺘﮕﯿﺮﯾﻬﺎی‬
‫ﮐﯿﻨﮕﺰﻟﯽ ﮐﻤﺘﺮ اﺗﻔﺎق ﻣﯿﺎﻓﺘﺎد ﮐﻪ ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﺑﺎ آن دو ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ‪....‬ﭼﻮن ﮐﯿﻨﮕﺰﻟﯽ ﻃﻮری ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ‬
‫رﯾﺰی ﮐﺮده ﺑﻮد ﮐﻪ ﺳﺎﻋﺖ ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ و ﻧﻬﺎر و ﺷﺎم ﻫﺮی ﻫﻢ از آﻧﻬﺎ ﺟﺪا ﺑﻮد‪.‬ﭼﻪ ﺑﺮﺳﺪ ﺑﻪ‬
‫اﯾﻨﮑﻪ ﺑﺨﻮاﻫﺪ آﻧﻬﺎ را ﺑﺒﯿﻨﺪ‪.‬ﻫﺮی ﺻﺒﺤﻬﺎ زودﺗﺮ از آﻧﻬﺎ ﺑﯿﺪار ﻣﯿﺸﺪ وﺷﺒﻬﺎ ﺑﻌﺪ از ﻫﻤﻪ ﺑﻪ‬
‫رﺧﺘﺨﻮاب ﻣﯿﺮﻓﺖ‪.‬ﮐﻼﺳﻬﺎی اﻟﻒ دال را ﮐﺎﻣﻼ ﺑﻪ رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺳﭙﺮده ﺑﻮد و ﻓﻘﻂ ﻫﻔﺘﻪ‬
‫ای ﯾﮑﺒﺎر آﻧﻬﻢ ﺑﻪ ﻣﺪت ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺖ ﮐﻪ در ﺑﯿﻦ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ اش ﺧﺎﻟﯽ ﺑﻮد ﯾﺎ در ﺟﻠﺴﺎت ﺗﻤﺮﯾﻦ‬

‫‪551‬‬

‫‪552‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺷﮑﻞ در ﺟﻠﺴﺎت ﺷﺮﮐﺖ ﻣﯿﮑﺮد‪.‬ﮐﻪ اﯾﻦ ﻣﻼﻗﺎﺗﻬﺎ ﺑﻌﺪ از ﯾﺎدﮔﺮﻓﺘﻦ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺷﮑﻞ ﺑﻪ‬
‫ﻫﻤﺎن ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺖ در ﻫﻔﺘﻪ ﻣﺤﺪود ﻣﯿﺸﺪ‪.‬‬
‫اواﯾﻞ ﻫﺮی اﻣﯿﺪوار ﺑﻮد ﮐﻪ آﻧﻬﺎ در ﻫﻔﺘﻪ ﭼﻨﺪ ﺑﺎر در ﻣﺎﻣﻮرﯾﺖ ﺑﺎﺷﻨﺪ اﻣﺎ ﺑﺰودی ﺑﺎ ﻧﺎاﻣﯿﺪی‬
‫ﻓﻬﻤﯿﺪ ﮐﻪ ﻫﺮ اﺗﻔﺎﻗﯽ ﮐﻪ ﺑﯿﻮﻓﺘﺪ ﻣﻌﻠﻤﯿﻨﺶ در ﺳﺮ ﺳﺎﻋﺖ ﺗﻌﯿﯿﻦ ﺷﺪه در ﻗﻠﻌﻪ ﺧﻮاﻫﻨﺪ‬
‫ﺑﻮد‪.‬ﮐﯿﻨﮕﺰﻟﯽ اﺻﺮار داﺷﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ را در ﻃﻮل ﺳﺎﻟﻬﺎ آﻣﻮﺧﺘﻪ ﺑﻮد ﯾﮏ ﺷﺒﻪ ﺑﻪ ﻫﺮی‬
‫ﺑﯿﺎﻣﻮزد او درﺳﺖ از ﺳﺎﻋﺖ ﯾﺎزده ﺗﺎ ﭘﻨﺞ ﺑﻌﺪ از ﻇﻬﺮﻫﺮی را ﺑﻪ ﮐﺎر ﻣﯿﮕﺮﻓﺖ و ﺑﺪون‬
‫اﺳﺘﺮاﺣﺖ ﺑﺎ اﻧﻮاع ﺗﻌﻠﯿﻤﺎت دﻓﺎﻋﯽ و ﺟﺎدوﻫﺎی رزﻣﯽ و ﺣﺘﯽ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎی ورزﺷﯽ ﻣﺸﻨﮕﯽ‬
‫ﺗﺎ ﺛﺎﻧﯿﻪ ی آﺧﺮ از وﻗﺖ ﮐﻼﺳﺶ ﺑﻬﺮه ﻣﯿﺒﺮد‪.‬اﻧﮕﺎر اﻧﺘﻈﺎر داﺷﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﺮی ﺑﺎ‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت روﺑﺮو ﺷﻮد ﯾﺎ ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺎ ﺳﺎﯾﺮﯾﻦ ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ای ﺑﺮﺳﺮآﻣﻮزش ﻫﺮی ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﭼﻮن‬
‫وﻗﺘﯽ ﻫﺮی ﮐﻼس او را ﺗﺮک ﻣﯿﮑﺮد ﺗﺎ ﺑﻪ ﺳﺮاغ ﻟﻮﭘﯿﻦ و ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﺮود از ﺧﺴﺘﮕﯽ ﺑﻪ‬
‫زور ﺧﻮدش را ﺑﻪ دﻓﺘﺮ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻣﯿﺮﺳﺎﻧﺪ اﻣﺎ آن دو ﻫﻢ ﻫﺮی را ﺗﺎزه ﻧﻔﺲ ﺣﺴﺎب‬
‫ﻣﯿﮑﺮدﻧﺪ و از او ﺗﻮﻗﻊ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﻧﺘﯿﺠﻪ را داﺷﺘﻨﺪ ﻇﺎﻫﺮا اﺻﻼ ﻧﻤﯿﺪاﻧﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﺮی در ﻃﻮل‬
‫ﮐﻼس ﺷﺶ ﺳﺎﻋﺘﻪ اش ﺑﺎ ﺷﮑﻠﺒﻮت ﺣﺘﯽ ﯾﮏ دﻗﯿﻘﻪ اﺳﺘﺮاﺣﺖ ﻧﺪارد و ﻗﺒﻞ از آﻧﻬﻢ از‬
‫ﺣﺪود ﺷﺶ ﺻﺒﺢ در ﮐﻼس ﻣﻮدی ﺗﺤﺖ ﻓﺸﺎر ﺑﻮده ﮐﻪ ﺣﺘﯽ ﻓﺸﺎرﻫﺎی دﯾﻮاﻧﻪ وار ﮐﯿﻨﮕﺰﻟﯽ‬
‫ﻫﻢ ﺑﻪ ﭘﺎی او ﻧﻤﯿﺮﺳﯿﺪ‪...‬‬
‫ﻣﻮدی ﻣﺴﺌﻮﻟﯿﺖ آﻣﻮزش ﺟﺎدوﻫﺎی ﭘﯿﺸﺮﻓﺘﻪ راﺑﻪ ﻫﺮی ﺑﺮ ﻋﻬﺪه ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد درﺳﺖ ﺑﺮﻋﮑﺲ‬
‫ﮐﯿﻨﮕﺰﻟﯽ ﮐﻪ ﺟﺎدوﻫﺎی ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﯽ و ﻃﻠﺴﻤﻬﺎی ﻗﺪﯾﻤﯽ راﺑﻪ او آﻣﻮزش ﻣﯿﺪاد‪...‬و اﯾﻦ ﺟﺎدوﻫﺎ‬
‫آﻧﻘﺪر ﺳﺨﺖ ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﻓﮑﺮش را ﻧﻤﯿﮑﺮد‪...‬ﭼﻮن ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﻗﺪرت‬
‫ﻃﻠﺴﻤﻬﺎی ﻫﺮی ﺑﻪ ﺷﺪت ﺑﺎﻻ رﻓﺘﻪ و ﺣﺎﻻ ﻣﻮدی ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ ﮐﻨﺘﺮل اﯾﻦ ﻧﯿﺮوی ﺟﺪﯾﺪ را ﺑﻪ‬
‫ﻫﺮی آﻣﻮزش دﻫﺪ‪.‬‬

‫‪552‬‬

‫‪553‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻣﻮدی ﻣﺜﻞ ﯾﮏ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪه ی ﻧﻈﺎﻣﯽ ﺳﺨﺘﮕﯿﺮ و ﻣﻨﻀﺒﻂ ﺑﻮد‪.‬و ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﯾﻦ ﺗﺎﺧﯿﺮ و ﺑﯽ‬
‫اﻧﻀﺒﺎﻃﯽ در ﮐﻼس او ﺑﺎ ﺳﺨﺖ ﺗﺮﯾﻦ ﺗﻨﺒﯿﻬﺎت ﭘﺎﺳﺦ داده ﻣﯿﺸﺪ ‪.‬ﻃﻮری ﮐﻪ ﻫﺮی ﺗﺮﺟﯿﺢ‬
‫ﻣﯿﺪاد ﺑﺎ ﺑﺎرﺗﯽ ﮐﺮاوچ دﻓﺎع را ﮐﺎر ﮐﻨﺪ‪.‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل او ﻫﺮﮔﺰ ﺷﮑﺎﯾﺘﯽ ﻧﺪاﺷﺖ ‪.‬ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ‬
‫ﺑﯿﺸﺘﺮ و ﺑﯿﺸﺘﺮ ﯾﺎدﺑﮕﯿﺮد ﺣﺘﯽ اﮔﺮ در ﺣﯿﻦ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﮐﺎرش ﺑﻪ ﺳﻨﺖ ﻣﺎﻧﮕﻮ ﻣﯿﮑﺸﯿﺪ‪...‬ﮐﻪ‬
‫ﯾﮑﺒﺎر ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﻫﻤﯿﻨﻄﻮر ﺷﺪ‪.‬آﻧﺮوز وﻗﺘﯽ ﻫﺮی ﯾﮏ ﻧﻔﺮﯾﻦ ﻣﺤﺎﻓﻈﺘﯽ ﻗﻮی را در ﺑﺮاﺑﺮ ﻃﻠﺴﻢ‬
‫ﻣﻮدی ﺗﻤﺮﯾﻦ ﻣﯿﮑﺮد اﻓﺴﻮﻧﺶ ﭘﺲ زد و ﺣﺴﺎﺑﯽ زﺧﻤﯽ ﺷﺪ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﺗﺎ ﺑﺤﺎل از ﮐﯿﻨﮕﺰﻟﯽ ﯾﺎدﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎ ورد ﮐﺎﻻﻣﭙﺲ ﮐﻪ ﺗﻮرا ﺻﺪاﻫﺎﯾﯽ دردآور‬
‫در ﮔﻮش ﺣﺮﯾﻒ اﯾﺠﺎد ﮐﻨﺪ ﮐﻪ از ﺷﺪت درد ﻓﺮد را ﻓﻠﺞ ﻣﯿﮑﺮد‪.‬ﭼﻄﻮر اﻧﺮژی اش را ﺑﻪ‬
‫ﺑﺪن ﻓﺮد ﺧﺴﺘﻪ ای اﻧﺘﻘﺎل دﻫﺪ و ﯾﺎ از دﯾﮕﺮا ن اﻧﺮژی ﺑﮕﯿﺮد‪...‬‬
‫آﻣﻮﺧﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎ ﺟﺎدوی ﺗﺎراﺗﻮس ﺟﻠﻮی دوزﺧﯽ ﻫﺎ ﺑﺎﯾﺴﺘﺪ‪.‬ﺧﺎﻃﺮه ای ﺧﺎص را در ذﻫﻦ‬
‫ﮐﺴﯽ ﭘﺎک ﮐﻨﺪ و ﯾﺎ آﻧﺮا ﺑﺎ ﺧﺎﻃﺮه ای ﺟﺎﯾﮕﺰﯾﻦ ﮐﻨﺪ ‪.‬ﺑﺎ ﻫﯿﻮﻻﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ ﺑﻪ ﻗﻠﻌﻪ‬
‫ﻣﯿ‪Ĥ‬ورد ﻣﺒﺎرزه ﮐﻨﺪ و ﺗﻤﺎم آﻣﻮﺧﺘﻪ ﻫﺎﯾﺶ را روی آﻧﻬﺎ اﺟﺮا ﮐﻨﺪ ﺗﺎ روش ﻣﺒﺎرزه ﺑﺎ آﻧﻬﺎ‬
‫را ﯾﺎد ﺑﮕﯿﺮد‪.‬‬
‫ﮐﯿﻨﮕﺰﻟﯽ ﺑﻪ او ﯾﺎد داده ﺑﻮد ﭼﻄﻮر وﻗﺘﯽ ﯾﮏ ﻣﺮﮔﺨﻮار را دﺳﺘﮕﯿﺮ ﻣﯿﮑﻨﺪ آﻧﺮا ﺑﻪ ﻣﺤﻞ‬
‫ﻣﻮرد ﻧﻈﺮش ﺑﻔﺮﺳﺘﺪ‪.‬ﻫﺮی ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ ﯾﮏ ﺣﺒﺎب ﺑﺰرگ ﻣﺮﮔﺨﻮار را اﺣﺎﻃﻪ ﻣﯿﮑﺮد و ﺑﻌﺪ ﺑﺎ‬
‫ﻃﻠﺴﻢ ﺧﺎﺻﯽ او را ﺑﻪ ﻣﺤﻞ ﻣﻮرد ﻧﻈﺮ ﻣﯿﻔﺮﺳﺘﺎد‪.‬ﺑﺮای ﺗﻤﺮﯾﻦ اﯾﻦ ﮐﺎر ﮐﯿﻨﮕﺰﻟﯽ ﯾﮏ ﺳﺮی‬
‫وﺳﺎﯾﻞ ﺑﻪ ﻫﺮی داده ﺑﻮد و از او ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺑﻮد ﻫﻤﻪ را ﺑﻪ درون ﻗﻔﺴﻪ ی ﺧﺎﺻﯽ در ﯾﮑﯽ از‬
‫ﮐﻼﺳﻬﺎ ﺑﻔﺮﺳﺘﺪ‪.‬اﯾﻦ ﮐﺎر ﭼﻨﺎن ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯿﺮﺳﯿﺪ آﺳﺎن ﻧﺒﻮد اﻣﺎ ﻫﺮی ﺑﻼﺧﺮه ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪه‬
‫ﺑﻮد‪.‬‬
‫اﻣﺎ ﮐﺎرﺑﺎ ﻣﻮدی از آن ﻫﻢ ﺑﺪﺗﺮ ﺑﻮد‪.‬او ﺗﻤﺎم ﻃﻠﺴﻤﻬﺎی ﻧﺎﺑﺨﺸﻮدﻧﯽ را ﺑﻪ ﻫﺮی آﻣﻮﺧﺘﻪ‬
‫ﺑﻮد‪.‬ﺑﻪ او ﯾﺎد داده ﺑﻮد ﮐﻪ ﺟﺎدوی دﻓﺎﻋﯽ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﭼﻄﻮر ﻓﻌﺎل ﺷﺪه و در ﺻﻮرت ﺣﻤﻠﻪ‬

‫‪553‬‬

‫‪554‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﭼﻄﻮر ﺑﺎﯾﺪ آﻧﺮا ﺗﺮﻣﯿﻢ ﮐﺮد‪.‬او ﯾﮏ دﯾﻮار را ﺑﺎ ﺟﺎدوﯾﯽ ﺧﺎص ﻃﻠﺴﻢ ﮐﺮد و ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﻫﺮی ﯾﺎد‬
‫داد ﮐﻪ ﭼﻄﻮر ﺑﺎ ﮐﻨﺘﺮل ﻗﺪرت ﺟﺎدوﯾﯽ ﺧﻮد وﻗﺘﯽ ﻣﻮدی ﺑﻪ دﯾﻮار ﺣﻤﻠﻪ ﻣﯿﮑﺮد و ﺑﻪ آن‬
‫ﺻﺪﻣﻪ ﻣﯿﺰد آﻧﺮا ﺗﺮﻣﯿﻢ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺑﺮای ﺧﻮد ﻫﺮی ﻫﻢ ﻋﺠﯿﺐ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺟﺎدوﻫﺎﯾﯽ را ﮐﻪ ﻗﻮی ﺗﺮ‬
‫ﺑﻮدﻧﺪ ﺑﻬﺘﺮ اﻧﺠﺎم ﻣﯿﺪاد‪.‬ﺑﻪ ﺗﺎزﮔﯽ او ﺿﻌﯿﻒ ﺗﺮﯾﻦ ﻃﻠﺴﻤﻬﺎ را ﻃﻮری اﺟﺮا ﻣﯿﮑﺮد ﮐﻪ‬
‫ﮐﻤﺘﺮﯾﻦ ﺧﺴﺎرت آن داﻏﻮن ﺷﺪن ﻫﺮ ﭼﯿﺰی ﺗﺎ ﭘﻨﺞ ﻣﺘﺮی ﻣﺤﻞ ﺑﺮرﺧﻮرد ﻃﻠﺴﻢ ﻣﻮرد ﻧﻈﺮ‬
‫ﺑﻮد‪.‬ﺑﻪ ﻃﻮری ﮐﻪ ﻫﺮی ﺗﺮﺟﯿﺢ ﻣﯿﺪاد ﺟﺎدو ﻧﮑﻨﺪ‪.‬در واﻗﻊ ﻃﻠﺴﻤﻬﺎﯾﺶ ﺗﺎ ﺷﻌﺎع ﭼﻨﺪ ﻣﺘﺮ‬
‫روی ﻫﺮ ﭼﯿﺰی ﮐﻪ ﻧﺰدﯾﮏ ﻫﺪف ﺑﻮد اﺛﺮ ﻣﯿﮕﺬاﺷﺖ‪.‬اﻣﺎ ﻣﻮدی ﺑﻪ ﻫﺮی ﯾﺎد ﻣﯿﺪاد ﮐﻪ ﭼﻄﻮر‬
‫اﯾﻦ ﻗﺪرت ﺟﺪﯾﺪ را ﮐﻪ ﻫﺮی ﻣﯿﺪاﻧﺴﺖ ﺑﯽ ﺗﺮدﯾﺪ ﺗﺎﺛﯿﺮ ﻣﻌﺠﻮن ﻗﺪرت اﺳﺖ ﮐﻨﺘﺮل ﮐﻨﺪ و‬
‫ﭼﻄﻮر ﺗﺼﻤﯿﻢ ﺑﮕﯿﺮد ﻣﺜﻼ ﻫﺮ ﺷﺶ ﺻﻨﺪﻟﯽ اﻃﺮاف ﯾﮏ ﻣﯿﺰ را ﺧﻮرد ﮐﻨﺪ ﯾﺎ ﻓﻘﻂ ﺳﻮﻣﯿﻦ‬
‫ﺻﻨﺪﻟﯽ از ﺳﻤﺖ ﭼﭗ‪.‬اﯾﻦ ﮐﺎر ﺗﻤﺮﮐﺰ زﯾﺎدی ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ اﮔﺮ ﭼﻨﺪ ﻣﺎه ﻗﺒﻞ ﺑﻮد اﯾﻦ ﮐﺎر ﻏﯿﺮ‬
‫ﻣﻤﮑﻦ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯿﺮﺳﯿﺪ اﻣﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐﺮدن ﺑﺮای ﮐﺴﯽ ﮐﻪ در ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺷﮑﻞ اﺳﺘﺎد ﺷﺪه ﺑﻮد و‬
‫ﯾﮏ ﺟﺎﻧﻮرﻧﻤﺎی ﺣﺮﻓﻪ ای ﺑﻮد ﮐﺎر ﭼﻨﺪان ﻣﺸﮑﻠﯽ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻧﻤﯿﺮﺳﯿﺪ‪.‬‬
‫ﭼﻨﺪ روز ﺑﻌﺪ ﻣﻮدی ﺗﻤﺮﯾﻦ ﺟﺪﯾﺪی را ﺷﺮوع ﮐﺮد‪.‬ﺣﺎﻻ ﻫﺮی ﺑﺎﯾﺪ دﯾﻮار دﻓﺎﻋﯽ درﺳﺖ‬
‫ﻣﯿﮑﺮد ‪.‬او ﺑﺎﯾﺪ ﭼﻬﺎرﭼﻮب ﯾﮏ در را ﻃﻮری ﺟﺎدوﻣﯿﮑﺮد ﮐﻪ ﻣﻮدی ﻧﺘﻮاﻧﺪ آﻧﺮا در ﻫﻢ‬
‫ﺑﺸﮑﻨﺪ و از آن ﻋﺒﻮر ﮐﻨﺪ‪.‬اﯾﻦ ﮐﺎر اواﯾﻞ واﻗﻌﺎ ﻣﺸﮑﻞ ﺑﻮد اﻣﺎ ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ روز ﺗﻤﺮﯾﻦ‬
‫‪,‬ﻣﻮدی دﯾﮕﺮ ﺑﻪ آﺳﺎﻧﯽ آﻧﺮا در ﻫﻢ ﻧﻤﯽ ﺷﮑﺴﺖ‪.‬در واﻗﻊ اﯾﻦ ﮐﺎر ﺑﺮای او واﻗﻌﺎ ﺧﯿﻠﯽ‬
‫ﺳﺨﺖ ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل ﻫﺮی ﻫﺮ روز ﺻﺒﺢ ﺑﺮای ورود ﺑﻪ ﻣﺤﻞ ﺷﺮوع ﮐﻼﺳﺶ ﺑﺎ‬
‫ﻣﻮدی ﯾﮏ دﯾﻮاره ی دﻓﺎﻋﯽ را ﻣﻨﻔﺠﺮ ﻣﯿﮑﺮد ﺣﺎﻻ ﺑﻪ ﻃﻮر ﮐﺎﻣﻞ در اﯾﻦ ﮐﺎر اﺳﺘﺎد ﺷﺪه‬
‫ﺑﻮد و ﺑﯽ ﻫﯿﭻ ﻣﺸﮑﻠﯽ آﻧﺮا اﻧﺠﺎم ﻣﯿﺪاد‪.‬در واﻗﻊ ﻫﺮ روز ﺑﻬﺘﺮ و ﺳﺮﯾﻌﺘﺮ از ﻗﺒﻞ‪....‬‬
‫ﻣﻮدی ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﻫﺮ ﻃﻠﺴﻢ ﻣﻤﮑﻦ را روی ﻫﺮی آزﻣﺎﯾﺶ ﻣﯿﮑﺮد ﭼﻮن ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺗﺎ ﮐﺴﯽ‬
‫اﺛﺮ دﻗﯿﻖ ﻃﻠﺴﻢ را ﻧﺪاﻧﺪ ﻧﻤﯿﺘﻮاﻧﺪ ﺟﻠﻮی آن ﻣﻘﺎوﻣﺖ ﮐﻨﺪ‪.‬‬

‫‪554‬‬

‫‪555‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫وﻫﺮی ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﻫﺮﭼﻪ را آﻣﻮﺧﺘﻪ ﺑﻮد در ﻣﻼﻗﺎﺗﻬﺎی ﮐﻮﺗﺎﻫﺶ ﺑﺎ اﻋﻀﺎی اﻟﻒ دال ﺑﻪ‬
‫دوﺳﺘﺎﻧﺶ ﯾﺎد ﻣﯿﺪاد‪.‬ﺣﺘﯽ ﺑﻌﻀﯽ از ﺟﺎدوﻫﺎ را در ﮐﻼس دﻓﺎع ﻫﻢ ﮐﺎر ﻣﯿﮑﺮد‪.‬ﺑﻪ دﺳﺘﻮر‬
‫ﻣﻮدی روش ﺗﺮﻣﯿﻢ دﯾﻮاره ی دﻓﺎﻋﯽ ﺑﺮای ﻣﻮاﻗﻊ اﺿﻄﺮاری را ﻫﻢ ﺑﻪ ﺳﺎﯾﺮﯾﻦ ﯾﺎد داده‬
‫ﺑﻮد‪.‬و ﭼﮕﻮﻧﮕﯽ اﻧﺮژی دادن ﺑﻪ دﯾﮕﺮان را ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﯾﺎد داده ﺑﻮد ‪...‬ﻗﺮار ﺑﻮد ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﻪ ﺣﺎﻻ‬
‫ﺑﻪ ﺟﺎی ﻫﺮی در زﻣﺎن ﺗﻤﺮﯾﻦ ﻫﺮی ﺑﺎ ﻟﻮﭘﯿﻦ و ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻣﺴﺌﻮل آﻣﻮزش ﮐﻼس دﻓﺎع ﺑﻮد‬
‫آﻧﺮا ﺑﻪ دﯾﮕﺮان ﯾﺎد دﻫﺪ‪...‬‬
‫آﻣﻮزﺷﻬﺎی ﺳﯿﺮﯾﻮس و ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻣﺒﺎرزاﺗﯽ ﺧﺎص در زﻣﯿﻨﻪ ی ﺟﺎدوی ﺳﯿﺎه ﺑﻮد‪.‬آن دو در‬
‫ﺗﻮﻟﯿﺪ ﻃﻠﺴﻤﻬﺎی ﺗﺮﮐﯿﺒﯽ اﺳﺘﺎد ﺑﻮدﻧﺪ و اﯾﻦ ﮐﺎر را ﺑﻪ ﻫﺮی ﻫﻢ آﻣﻮزش ﻣﯿﺪادﻧﺪ ‪.‬ﻫﺮﭼﻨﺪ ﮐﻪ‬
‫ﮐﺎر ﺗﻮﻟﯿﺪ و اﺧﺘﺮاع ﺑﻌﻀﯽ از ﻃﻠﺴﻤﻬﺎ ﺑﻪ ﺷﺪت ﺑﻪ ﻓﺮد ﺻﺪﻣﻪ ﻣﯿﺰد‪.‬در واﻗﻊ ﺳﯿﺮﯾﻮس آﻧﭽﻪ‬
‫را ﮐﻪ در ﻃﻮل ﯾﮑﺴﺎل و اﻧﺪی در ﮐﻨﺎر داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻮدن از او آﻣﻮﺧﺘﻪ ﺑﻮد ﺑﻪ ﻫﺮی ﻣﻨﺘﻘﻞ‬
‫ﻣﯿﮑﺮد‪.‬او ﻫﺮ ﺟﺎدوی ﭘﯿﺸﺮﻓﺘﻪ ای را ﮐﻪ ﺑﻠﺪ ﺑﻮد ﺑﻪ ﺳﯿﺮﯾﻮس آﻣﻮﺧﺘﻪ ﺑﻮد ﺗﺎ ﺑﻪ ﻫﺮی ﯾﺎد‬
‫دﻫﺪ ﻫﺮﭼﻨﺪ ﮐﻪ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ ﻣﯿﺘﻮاﻧﺴﺖ اﮐﺜﺮ اﻧﻬﺎ را ﺑﻪ درﺳﺘﯽ اﺟﺮا ﮐﻨﺪ ‪.‬ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ‬
‫ﻣﯿﺪاﻧﺴﺖ ﮐﻪ اﯾﻦ ﻃﻠﺴﻤﻬﺎ ﻓﺮاﺗﺮ از ﻗﺪرت ﺟﺎدوﯾﯽ اوﺳﺖ‪.‬اﻣﺎ در ﻣﻮرد ﻫﺮی ﺷﺮاﯾﻂ ﻓﺮق‬
‫ﻣﯿﮑﺮدودر واﻗﻊ رﺷﺪ ﺳﺮﯾﻊ اﺳﺘﻌﺪاد ﻫﺮی ﻣﺤﻔﻞ را ﺑﺮآن داﺷﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﺮ ﭼﻪ در ﺗﻮان‬
‫دارد ﺑﻪ او آﻣﻮزش دﻫﺪ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ و ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﻌﻀﯽ از ﺟﺎدوﻫﺎی ﺳﯿﺎه را ﺑﺮای ﻫﺮی ﺗﻮﺿﯿﺢ ﻣﯿﺪادﻧﺪ و ﺑﻪ او ﯾﺎد‬
‫ﻣﯿﺪادﻧﺪ ﭼﻄﻮر اﯾﻦ ﺟﺎدوﻫﺎ را ﺗﻐﯿﯿﺮ دﻫﺪ ﮐﻪ ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﺑﺮای ﻣﻮاﻗﻊ اﺿﻄﺮاری از آﻧﻬﺎ اﺳﺘﻔﺎده‬
‫ﮐﻨﺪ ﺑﺪون اﯾﻨﮑﻪ ﺧﻄﺮات و اﺛﺮات ﻣﻨﻔﯽ ﺟﺎدوی ﺳﯿﺎه را داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪.‬ﻣﺜﻼ ﻫﺮی ﯾﺎدﮔﺮﻓﺖ‬
‫ﭼﻄﻮر ﺳﮑﺘﻮم ﺳﻤﭙﺮا را ﻃﻮری ﺗﻐﯿﯿﺮ دﻫﺪ ﮐﻪ اﺛﺮ ﮐﺸﻨﺪه اش از ﺑﯿﻦ ﺑﺮود و ﻓﻘﻂ ﯾﮏ‬
‫ﺻﺪﻣﻪ ی ﺷﺪﯾﺪ وﻟﯽ ﮐﻨﺘﺮل ﺷﺪه ﺑﻪ دﺷﻤﻦ ﺑﺰﻧﺪ‪ ,‬ﭼﻄﻮر ﯾﮏ دوﺋﻞ ﺳﺮﯾﻊ ﺗﺮ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﯾﺎ‬
‫ﭼﻄﻮر ﯾﮏ ﺳﭙﺮ ﻗﺪرﺗﻤﻨﺪ ﺑﺮای ﻣﻘﺎﺑﻠﻪ ﺑﺎ ﻃﻠﺴﻤﻬﺎی ﻓﻮق اﻟﻌﺎده ﻗﻮی درﺳﺖ ﮐﻨﺪ‪.‬‬

‫‪555‬‬

‫‪556‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺗﻮﺿﯿﺢ داد‪:‬اﯾﻨﻘﺪر ﻗﻮی ﮐﻪ در ﺑﺮاﺑﺮ آﺗﺶ اژدﻫﺎ ﻫﻢ ﻣﻘﺎوﻣﺖ ﻣﯿﮑﻨﻪ‪.‬ﺳﭙﺮ ﻫﺮ ﮐﺴﯽ ﺑﻪ‬
‫ﺷﺨﺼﯿﺖ اون ﺑﺴﺘﮕﯽ داره ‪.‬اﻟﺒﺘﻪ ﻧﻪ ﻣﺜﻞ ﺷﮑﻞ ﺳﭙﺮ ﻣﺪاﻓﻊ‪....‬ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﻪ ﻗﻠﺒﺖ‬
‫ﺑﺮﻣﯿﮕﺮده‪...‬ﯾﺎدﻣﻪ ﮔﻔﺘﯽ ﺗﻮ وزارت ﺧﻮﻧﻪ وﻟﺪﻣﻮرت ﯾﻪ ﺳﭙﺮ درﺳﺖ ﮐﺮد‪...‬ﺑﺒﯿﻨﻢ ﭼﻪ رﻧﮕﯽ‬
‫ﺑﻮد؟‬
‫_ﺳﯿﺎه‬
‫_درﺳﺘﻪ ‪.‬اﯾﻦ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺗﯿﻨﺖ اوﻧﻪ ‪...‬ﺳﭙﺮ ﻣﻦ اﻻن ﻗﺮﻣﺰه اﻣﺎ ﻗﺒﻼ آﺑﯽ ﺑﻮد ‪.‬اﯾﻦ ﯾﻌﻨﯽ ﻗﻮی ﺗﺮ‬
‫ﺷﺪه و ﻣﯿﺸﻪ ﻗﻮی ﺗﺮش ﻫﻢ ﮐﺮد‪.‬ﻣﺎل ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻃﻼﯾﯿﻪ آﺧﻪ ﺧﯿﻠﯽ زودﺗﺮ از ﻣﻦ دﺳﺖ ﺑﻪ‬
‫ﮐﺎر ﺷﺪ‪...‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺗﻮﺿﯿﺢ داد‪:‬ﻗﻮی ﺗﺮﯾﻦ ﺳﭙﺮﻫﺎ ﻧﻘﺮه ای و ﺳﺒﺰن‪.‬ﺑﺮای اﯾﺠﺎدش ﺑﻪ ﺟﺰ دﻗﺖ و‬
‫ﺳﺮﻋﺖ ﻋﻤﻞ ﺑﻪ ﺗﺨﯿﻞ اﺣﺘﯿﺎج داری‪...‬‬
‫_ﻫﺮ ﭼﯽ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﮐﻨﯽ اﯾﺠﺎدش راﺣﺖ ﺗﺮ ﻣﯿﺸﻪ اوﻧﻘﺪر ﮐﻪ ﻣﯿﺘﻮﻧﯽ ﺑﺪون ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ‬
‫ﻫﻢ ﺑﻮﺟﻮدش ﺑﯿﺎری‪.‬‬
‫ﻫﺮی در ﺣﯿﻦ ﮔﻮش ﮐﺮدن ﺑﻪ ﺗﻮﺿﯿﺤﺎت ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻫﻢ آﻧﻬﺎ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﻣﯿﮑﺮد اﻣﺎ ﺣﺘﯽ ﯾﮑﺒﺎر‬
‫ﻫﻢ ﻣﻮﻓﻖ ﻧﺸﺪ‪...‬ﻇﺎﻫﺮا ﺳﺎﺧﺖ اﯾﻦ ﺳﭙﺮ اﺻﻼ ﺳﺎده ﻧﺒﻮد‪.‬وﻗﺘﯽ ﻟﻮﭘﯿﻦ‪ ,‬ﻫﺮی را ﻣﺠﺒﻮر ﮐﺮد‬
‫ﮐﻪ ﺗﻤﺎم آن ﺷﺐ را روی ﺳﺎﺧﺖ ﺳﭙﺮ ﮐﺎر ﮐﻨﺪ ﭼﻨﺪان ﺗﻌﺠﺐ ﻧﮑﺮد‪....‬او آﻧﺸﺐ ﻫﻢ ﻣﺜﻞ‬
‫اﮐﺜﺮ ﺷﺒﻬﺎی ﺗﻤﺮﯾﻦ ﺑﺎ آن دو ‪,‬ﺗﺎ ﺻﺒﺢ ﺑﻪ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﭘﺮداﺧﺖ و ﻫﺮ ﺑﺎر ﻣﺜﻞ دﻓﻌﻪ ی ﻗﺒﻞ ﺑﯽ‬
‫ﻧﺘﯿﺠﻪ‪.‬اﻣﺎ ﻇﺎﻫﺮا ﺳﯿﺮﯾﻮس و ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﻈﺮ دﯾﮕﺮی داﺷﺘﻨﺪ ‪.‬‬
‫ﻧﺰدﯾﮏ ﺻﺒﺢ وﻗﺘﯽ ﺧﻮرﺷﯿﺪ ﮐﻢ ﮐﻢ ﻃﻠﻮع ﻣﯿﮑﺮد ‪,‬ﻫﺮی ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را‬
‫ﭼﺮﺧﺎﻧﺪ‪):‬ﻓﺎﯾﺪرﯾﻮا(‬
‫اﻣﺎ اﯾﻨﺒﺎر ﺳﻨﮕﯿﻨﯽ ﺟﺴﻤﯽ را در دﺳﺖ ﭼﭙﺶ اﺣﺴﺎس ﮐﺮد ‪.‬ﺑﺮای ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑﻪ دﺳﺘﺶ ﻧﮕﺎه‬
‫ﮐﺮد و از ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ و ﺣﯿﺮت آﻧﺮا ﺑﺮزﻣﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ‪.‬‬

‫‪556‬‬

‫‪557‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس و ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻫﯿﺠﺎن زده از ﺟﺎ ﺟﺴﺘﻨﺪ و ﺑﻪ ﺳﭙﺮ ﺑﻠﻮرﯾﻦ زﯾﺒﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺳﺮ و ﺻﺪا ﺑﺮ‬
‫روی زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد ﺧﯿﺮه ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ رﻧﮓ ﺳﭙﺮش ﮐﺮد‪:‬زﯾﺎد ﻗﻮی ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻧﻤﯿﺎد ﻣﮕﻪ ﻧﻪ؟!‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬ﻫﺮی اﯾﻦ ﻋﺎﻟﯿﻪ ‪...‬ﺧﻮد ﻣﻦ ده روز ﺑﺮای ﺑﻪ وﺟﻮد آوردن ﯾﻪ ﻫﻤﭽﯿﻦ‬
‫ﭼﯿﺰی ﺗﻼش ﮐﺮدم ﺑﺎور ﮐﻦ دﻓﻌﻪ ی اول ﻣﺜﻞ ﻏﺒﺎر ﺑﻮد‪...‬‬
‫_ﯾﻌﻨﯽ ﺑﻌﺪا ﻗﻮی ﻣﯿﺸﻪ؟‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬ﻫﺮ ﭼﯽ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺳﻌﯽ ﮐﻨﯽ ﻗﻮی ﺗﺮ ﻣﯿﺸﻪ‪.‬ﺧﺐ دﯾﮕﻪ ﻫﺮی ‪,‬ﺑﺮای اﻣﺸﺐ‬
‫ﮐﺎﻓﯿﻪ ‪.‬ﺑﻬﺘﺮه ﺑﺮی ﺑﺨﻮاﺑﯽ ‪.‬اﻟﺴﺘﻮر اﺻﻼ ﺧﻮﺷﺶ ﻧﻤﯿﺎد ﺳﺮ ﮐﻼﺳﺶ ﭼﺮت ﺑﺰﻧﯽ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﭘﺮﺗﻮ ﻃﻼﯾﯽ ﺧﻮرﺷﯿﺪ ﮐﺮد ﮐﻪ آﻫﺴﺘﻪ در اﺗﺎق ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﺎﻻ ﻣﯽ آﻣﺪ و‬
‫ﺧﻤﯿﺎزه ای ﮐﺸﯿﺪ‪:‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮت اﻻن ﺷﺒﻪ؟ﻣﻦ اﮔﻪ اﻻن ﺑﺨﻮاﺑﻢ ﺗﺎ ﭘﺲ ﻓﺮدا ﻫﻢ ﺑﯿﺪار ﻧﻤﯿﺸﻢ‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﻟﺤﻨﯽ دﻟﺴﻮزاﻧﻪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﭘﺲ ﺑﻬﺘﺮه زودﺗﺮ ﺑﺮی ﺑﺨﻮاﺑﯽ‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﻃﺮف در اﺗﺎق رﻓﺖ و در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﺧﻤﯿﺎزه ی دﯾﮕﺮی ﻣﯿﮑﺸﯿﺪ ﺑﺮﯾﺪه ﺑﺮﯾﺪه‬
‫ﮔﻔﺖ‪:‬ﭘﺲ‪...‬ﻓﻌﻼ‪...‬ش‪..‬ﺷﺐ ﺑﺨﯿﺮ‬
‫***************************************‬
‫_ﻫﺮی‪....‬ﻫﺮی ﺑﯿﺪار ﺷﻮ‪...‬ﺗﺎ ﮐﯽ ﻣﯿﺨﻮای ﺑﺨﻮاﺑﯽ؟‪...‬ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻣﻮدی داره دﻧﺒﺎﻟﺖ ﻣﯿﮕﺮده‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺗﻨﺒﻠﯽ ﻏﻠﻄﯽ زدﺗﺎزه ﺧﻮاﺑﺶ ﺑﺮده ﺑﻮد‪:‬ﭼﯽ ﻣﯿﮕﯽ ﺟﯿﻨﯽ؟‬
‫_ﻣﻮدی داره دﻧﺒﺎﻟﺖ ﻣﯿﮕﺮده‪.‬ﻣﯿﮕﻔﺖ دﯾﺮ ﮐﺮدی!!!‬
‫ﻫﺮی از ﺟﺎ ﭘﺮﯾﺪ‪:‬ﺳﺎﻋﺖ ﭼﻨﺪه؟‬
‫_ﻫﻔﺖ و ﻧﯿﻢ ‪.‬و ﻃﺒﻖ ﺳﺎﻋﺖ ﻣﻦ ﯾﮏ ﺳﺎﻋﺖ ﺗﺎﺧﯿﺮ داری ﭘﺎﺗﺮ‬

‫‪557‬‬

‫‪558‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ی ﮐﺎراﮔﺎه ﭘﯿﺮدر آﺳﺘﺎﻧﻪ ی در ورودی ﮐﺮد و ﺑﺎ ﻓﮑﺮ ﺟﺮﯾﻤﻪ ای ﮐﻪ‬
‫اﯾﻦ ﺗﺎﺧﯿﺮ ﺑﺮاﯾﺶ در ﭘﯽ داﺷﺖ ﺑﯽ اﺧﺘﯿﺎر ﻟﺮزﯾﺪ‪.‬از ﺟﺎ ﺟﺴﺖ‪:‬ﺳﻼم‬
‫ﭘﺮوﻓﺴﻮر‪....‬ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ‪....‬ﻣﻦ ﺗﺎزه ﺧﻮاﺑﻢ ﺑﺮده ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﭼﻬﺮه ی ﻣﻮدی در ﻫﻢ رﻓﺖ‪:‬ﺗﺎزه ﯾﻌﻨﯽ ﮐﯽ؟‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺘﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪:‬ﺣﺪودا ﯾﮑﺴﺎﻋﺖ ﭘﯿﺶ‬
‫و ﺑﻪ زﺣﻤﺖ ﺟﻠﻮی ﺧﻤﯿﺎزه اش را ﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬
‫ﻣﻮدی از ﺟﺎ در رﻓﺖ‪:‬ﻧﮕﻮ ﮐﻪ اون دو ﺗﺎ دوﯾﻮﻧﻪ ﺑﺎزم دﯾﺸﺐ ﺗﺎ ﺻﺒﺢ ﺑﯿﺪار ﻧﮕﻬﺖ‬
‫داﺷﺘﻦ‪...‬ﺑﻬﺸﻮن ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮدم ﮐﻪ درس ﻣﻦ ﺑﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ اﺣﺘﯿﺎج داره‪...‬اوﻧﻢ ﺟﺎدوی ﺑﺪون‬
‫ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ‪....‬‬
‫ﻫﺮی ﻓﻘﻂ ﺗﻮاﻧﺴﺖ در ﺣﺎل ﺧﻤﯿﺎزه ﮐﺸﯿﺪن ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن دﻫﺪ‪:‬داﺷﺘﯿﻢ ﺳﭙﺮ ﺟﺎدوﯾﯽ رو‬
‫ﺗﻤﺮﯾﻦ ﻣﯿﮑﺮدﯾﻢ‪.‬ﺗﺎ وﻗﺘﯽ ﻣﻮﻓﻖ ﻧﺸﺪم ﻧﺬاﺷﺘﻦ ﺑﯿﺎم ﺑﺎﻻ‬
‫ﻣﻮدی از ﺟﺎ ﭘﺮﯾﺪﺻﻮرﺗﺶ ﺷﮕﻔﺖ زده ﻣﯿﻨﻤﻮد‪:‬ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪی؟!!!‬
‫_آره اﻟﺒﺘﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﺿﻌﯿﻔﻪ‬
‫ﻣﻮدی ﺑﺎ ﻫﺮ دو ﭼﺸﻤﺶ ﺳﺮاﭘﺎی ﻫﺮی را ﺑﺮاﻧﺪاز ﮐﺮد ﮔﻮﯾﯽ ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ داﺧﻞ ﻣﻐﺰ او را‬
‫ﺑﺒﯿﻨﺪ و از راﺳﺖ ﺑﻮدن ﺣﺮﻓﺶ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺷﻮد‪:‬ﺗﻮ ﺷﺐ اول ﺗﻤﺮﯾﻦ؟!!!‬
‫ﻫﺮی ﮐﻪ ﻫﺮ ﺑﺎر ﻣﻮدی اﯾﻨﻄﻮر ﻧﮕﺎﻫﺶ ﻣﯿﮑﺮد اﺣﺴﺎس ﻣﯿﮑﺮد ﮐﻪ در ﻣﻘﺎﺑﻞ اﺷﻌﻪ ی اﯾﮑﺲ‬
‫اﯾﺴﺘﺎده ﺑﺎ ﺧﺴﺘﮕﯽ و ﮐﻤﯽ ﺷﺮﻣﻨﺪﮔﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻓﮑﺮﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺑﻠﻪ‪ .‬و ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﺎﻧﺪ ﺗﺎ ﻣﻮدی ﺗﻨﺒﯿﻪ‬
‫آﻧﺮوزش را ﻣﻌﯿﻦ ﮐﻨﺪ‪.‬‬
‫اﻣﺎ ﺑﺮﺧﻼف ﺗﺼﻮرش ﻣﻮدی ﻟﺒﺨﻨﺪﮔﺮﻣﯽ زد‪:‬ﺧﺐ ﭘﺎﺗﺮ اﮔﻪ ﺗﻮ واﻗﻌﺎ ﺗﻮ روز اول ﺗﻤﺮﯾﻨﺖ‬
‫ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪی ﯾﻪ ﺳﭙﺮ ﺟﺎدوﯾﯽ درﺳﺖ ﮐﻨﯽ ‪...‬وﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ اﯾﻨﮑﻪ اون دو ﻧﻔﺮ ﺗﻮ اﯾﻦ ﻫﻔﺘﻪ‬

‫‪558‬‬

‫‪559‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺑﺮای ﺑﺎر ﭘﻨﺠﻢ ﺗﻮ رو ﺗﺎ ﺻﺒﺢ ﺑﯿﺪار ﻧﮕﻪ داﺷﺘﻦ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ اﺳﺘﺤﻘﺎق ﯾﻪ ﺗﻌﻄﯿﻠﯽ ﯾﻪ روزه رو‬
‫داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯽ‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﻧﺎﺑﺎوری ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﭼﯽ؟!!!‬
‫ﻣﻮدی ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬اﻣﺮوز ﺗﻌﻄﯿﻠﯽ‪.‬ﺣﺎﻻ ﺑﻬﺘﺮه ﺑﺮی ﺑﺨﻮاﺑﯽ ﻣﯿﺨﻮام ﻓﺮدا ﺻﺒﺢ ﺷﺶ داﻧﮓ‬
‫ﺣﻮاﺳﺖ ﺟﻤﻊ ﺑﺎﺷﻪ و ﺳﺮ ﮐﻼس ﭼﺮت ﻧﺰﻧﯽ‪.‬‬
‫ﻣﻮدی اﯾﻨﺮا ﮔﻔﺖ و ﻟﻨﮓ ﻟﻨﮕﺎن از اﺗﺎق ﺧﺎرج ﺷﺪ‪.‬وﻗﺘﯽ ﺻﺪای ﺗﻖ ﺗﻖ ﭘﺎﯾﯿﻦ رﻓﺘﻦ ﭘﺎی‬
‫ﭼﻮﺑﯽ او از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﺑﮕﻮش رﺳﯿﺪ ﻫﺮی ﻧﺘﻮاﻧﺴﺖ ﺟﻠﻮی ﺧﻮدش را ﺑﮕﯿﺮد و ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ داد‬
‫زد‪:‬ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ ﭘﺮوﻓﺴﻮر‬
‫ﺑﻌﺪ ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﺧﻮدش را روی ﺗﺨﺖ اﻧﺪاﺧﺖ و رو ﺑﻪ ﺟﯿﻨﯽ ﮐﻪ ﺗﺎ اﯾﻦ ﻣﻮﻗﻊ ﺳﺎﮐﺖ‬
‫ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪:‬ﯾﻪ روز ﺗﻌﻄﯿﻠﯽ واﻗﻌﯽ‪...‬ﻣﯿﺘﻮﻧﯿﻢ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﺮﯾﻢ ﺑﯿﺮون‪...‬ﻓﻘﻂ ﻣﻦ و ﺗﻮ‪...‬وای‬
‫ﮐﻠﯽ ﺣﺮف واﺳﻪ ی رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن دارم ﺷﺎﯾﺪم ﯾﻪ ﺧﻮاب اﺳﺎﺳﯽ ﺑﮑﻨﻢ‪.‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﻟﺒﺨﻨﺪی زد و در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﭘﺮده ﻫﺎی دور ﺗﺨﺖ ﻫﺮی را ﻣﯿﮕﺸﯿﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬اوﻧﺎ ﻓﻌﻼ ﮐﻼس‬
‫دارن‪.‬ﭘﺲ ﺑﻬﺘﺮه ﺣﺴﺎﺑﯽ ﺑﺨﻮاﺑﯽ و از ﺗﻌﻄﯿﻠﯿﺖ اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﯽ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ اﻣﯿﺪواری ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺗﻮ ﭼﯽ؟‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺎ ﻟﺤﻨﯽ ﻋﺬرﺧﻮاﻫﺎﻧﻪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻨﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮم ﺳﺮ ﮐﻼس ﻣﻌﺠﻮن ﺳﺎزی‪...‬ﺑﻌﺪ ﺑﻮﺳﻪ ی‬
‫ﮐﻮﭼﮑﯽ روی ﺻﻮرت او ﮔﺬاﺷﺖ ‪:‬ﺧﻮب ﺑﺨﻮاﺑﯽ ﻫﺮی‪...‬و ﺳﺮ ﻧﻬﺎر ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻤﺖ‪.‬‬
‫ﻫﺮی آﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪ‪:‬ﺷﺐ ﺑﺨﯿﺮ‪.‬‬
‫******************************************‬
‫ﻫﺮی ﺗﻤﺎم ﺻﺒﺢ را در ﺗﺨﺖ ﺧﻮاب ﺑﻮد‪.‬ﺑﻼﺧﺮه وﻗﺘﯽ اﺣﺴﺎس ﮔﺮﺳﻨﮕﯽ اش ﺑﺮ ﺣـﺲ ﻧﯿـﺎز‬
‫ﺑﻪ ﺧﻮاب ﻏﻠﺒﻪ ﮐﺮد از ﺟﺎ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﺧﻮدش را ﮐﺶ و ﻗﻮﺳﯽ داد ‪.‬ﺑﻪ آراﻣـﯽ ﺑـﻪ ﺳـﺎﻋﺘﺶ‬

‫‪559‬‬

‫‪560‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻧﮕﺎه ﮐﺮد اﮔﺮ ﮐﻤﯽ ﻋﺠﻠﻪ ﻣﯿﮑﺮد ﺑﻪ ﻧﻬﺎر ﻣﯿﺮﺳﯿﺪ‪.‬ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺳﺮ و وﺿﻌﺶ را ﻣﺮﺗﺐ ﮐـﺮد و‬
‫از ﺧﻮاﺑﮕﺎه ﺧﺎرج ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﻫﻨﻮز ﯾﮏ ﻃﺒﻘﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻧﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﮐـﻼه ﺧـﻮد ﯾﮑـﯽ از زره ﻫـﺎ از ﮐﻨـﺎر ﮔﻮﺷـﺶ‬
‫ﮔﺬﺷﺖ‪.‬ﻧﯿﺎزی ﻧﺒﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﻣﺴﺌﻮل اﯾﻦ ﮐﺎر ﺑﮕﺮدد ﭼﻮن ﺑﺪﻋﻨﻖ ﺑﺎ ﯾﮏ ﺷﯿﺮﺟﻪ از ﺑـﺪن‬
‫ﻫﺮی رد ﺷﺪ و اﺣﺴﺎس ﭘﺮﯾﺪن ﺗﻮی آب ﺳـﺮد را در او ﺑﻮﺟـﻮد آورد‪.‬ﺑﻌـﺪ در ﺣﺎﻟﯿﮑـﻪ ﺑـﺎ‬
‫ﺻﺪای ﺑﻠﻨﺪی ﮐﻪ در ﻫﻤﻪ ﺟﺎ اﻧﻌﮑﺎس داﺷﺖ ﻗﺎح ﻗﺎح ﻣﯿﺨﻨﺪﯾﺪ ﺗﻤﺎم زره ﻫﺎ را روی زﻣـﯿﻦ‬
‫ﭘﺨﺶ ﮐﺮد و دور ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﺑﺎ ﺑﺮﺧﻮرد ﭘﺮ ﺻﺪای زره ﺑﺎ زﻣﯿﻦ ﺻﺪای ﻓﺶ ﻓﺶ وﺣﺸﺖ زده ی ﺧﺎﻧﻢ ﻧﻮرﯾﺲ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و‬
‫ﻫﺮی ﮐﻪ ﺣﻮﺻﻠﻪ ی رودرروﯾﯽ ﺑﺎ ﻓﯿﻠﭻ را ﻧﺪاﺷﺖ راﻫﺶ را ﮐﺞ ﮐﺮد ﺗﺎ از دری ﮐﻪ واﻧﻤﻮد‬
‫ﻣﯿﮑﺮد دﯾﻮار اﺳﺖ رد ﺷﻮد‪.‬اﯾﻦ در روی ﻧﻘﺸﻪ ﻧﺒﻮد و ﻫﺮی ﮐﺎﻣﻼ ﺗﺼﺎدﻓﯽ آﻧﺮا ﭘﯿﺪا ﮐـﺮده‬
‫ﺑﻮد اﻣﺎﺑﻌﺪ از اﯾﻦ ﮐﻪ ﺑﻪ رون از وﺟﻮد ﭼﻨﯿﻦ دری ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد رون آﻧﺮا ﭘﯿﺪا ﻧﮑﺮده ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﺑﻪ ﻣﺤﺾ رد ﺷﺪن از در ﺻﺪای ﭘﭻ ﭘﭻ آﺷﻨﺎﯾﯽ ﺷﻨﯿﺪ ‪:‬رﯾﻤﻮس ﺗﻮ ﻣﻄﻤﺌﻨﯽ؟‬
‫_اﻟﺴﺘﻮر‪...‬ﻣﮕﻪ ﻣﻦ ﻣﻦ ﺑﺎ ﺗﻮ ﺷﻮﺧﯽ دارم ؟‬
‫ﺻﺪای ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﺎ اﻓﺘﺨﺎر ﮔﻔﺖ‪:‬از ﻧﻈﺮ ﻣﻦ ﺑﻪ ﯾﻪ ﺷﺐ ﺑﯿﺨﻮاﺑﯽ ﻣﯽ ارزﯾﺪ‪.‬‬
‫ﻣﻮدی ﻏﺮوﻟﻨﺪ ﮐﻨﺎن ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ ﻗﺒﻼ ﻫﻢ ﺑﻬﺖ ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ ﻫﺮی اﺳـﺘﻌﺪاد ﺧـﻮﺑﯽ داره ﺳـﯿﺮﯾﻮس‬
‫‪...‬ﻗﺪرت ﻃﻠﺴﻤﺎش واﻗﻌﺎ زﯾﺎده اﮔﻪ ﺑﺨﻮاد ﻣﯿﺘﻮﻧﻪ ﯾﻪ ﺗﻨﻪ از ﭘـﺲ ده ﻧﻔـﺮ ﺑﺮﺑﯿـﺎد‪.‬ﻓﻘـﻂ ﺑﺎﯾـﺪ‬
‫ﮐﻨﺘﺮل اﻧﺮژی ﺷﻮ ﺑﺪﺳﺖ ﺑﮕﯿﺮه‪...‬دﯾﺪم ﭼﻄﻮر ﺑﺎ ﯾﻪ ﻧﻔﺮﯾﻦ ﭘﺮ ﻗﺪرت ﯾـﻪ دﯾـﻮاره ی دﻓـﺎﻋﯽ‬
‫ﻗﻮی روﻧﺎﺑﻮد ﮐﺮد‪.....‬اﻣﺎ اﯾﻦ دﻟﯿﻞ ﻧﻤﯿﺸﻪ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ دو ﺗﺎ ﻫﺮ ﺷﺐ اوﻧﻮ ﺗﺎ ﺻـﺒﺢ ﺑﯿـﺪار ﻧﮕـﻪ‬
‫دارﯾﻦ‪.....‬‬
‫ﺑﻌﺪ اﻧﮕﺎر ﭼﯿﺰی را ﺑﯿﺎد آورده ﺑﺎﺷﺪ اﺿﺎﻓﻪ ﮐﺮد‪:‬ﺑﺒﯿﻨﻢ ﺑﻠـﮏ ﻣﻄﻤﺌﻨـﯽ ﮐـﺴﯽ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧـﻪ ﺑﯿـﺎد‬
‫اﯾﻨﺠﺎ‪...‬ﺧﯿﻠﯽ ﻋﺠﯿﺒﻪ اﯾﻦ اوﻟﯿﻦ ﺟﺎﺋﯿﻪ ﮐﻪ ﭼﺸﻢ ﺳﺤﺮ آﻣﯿﺰ ﻣﻦ ﮐﺎرﺑﺮد ﻧﺪاره!!!‬

‫‪560‬‬

‫‪561‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬اﯾﻦ ﯾﻪ اﺗﺎق ﻣﺨﺼﻮﺻﻪ اﻟﺴﺘﻮر‪....‬ﻫﺮ ﮐﺴﯽ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﻪ داﺧﻠﺶ ﺑﯿﺎد‪...‬در واﻗﻊ‬
‫ﻓﻘﻂ ﯾﻪ ﻏﺎرﺗﮕﺮ ﯾﺎ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ از ﺧﻮن ﻏﺎرﺗﮕﺮا ﺑﺎﺷﻪ ﻣﯿﺘﻮﻧﻪ واردش ﺑﺸﻪ‬
‫_ﻏﺎرﺗﮕﺮ؟‬
‫_ﯾﻌﻨﯽ ﻣﻦ‪,‬رﯾﻤﻮس ‪,‬ﺟﯿﻤﺰ و ﯾﻪ ﻋﻮﺿﯽ ﺧﺎﺋﻦ ﺑﻪ اﺳﻢ ﭘﯿﺘﺮ‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺳﯿﺮﯾﻮس اون ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﭘﺮﺧﺎش ﮐﺮد‪:‬اﯾﻦ ﭼﯿﺰی از ﮔﻨﺎﻫﺶ ﮐﻢ ﻧﻤﯿﮑﻨﻪ‬
‫ﻣﻮدی ﺑﺤﺚ را ﻋﻮض ﮐﺮد‪:‬‬
‫_ﭘﺲ ﻣﻦ ﭼﯽ؟‬
‫_ﺗﻮ ﻫﻤﺮاه ﻣﺎﯾﯽ‪.‬‬
‫ﺻﺪای ﺗﻖ ﺗﻖ ﻧﺸﺎن داد ﮐﻪ ﻣﻮدی اﯾﺴﺘﺎده اﺳﺖ‪ :‬در ﻫﺮ ﺣﺎل ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﺗﻮﻧﺴﺘﻢ ﻣﻨﻈﻮرﻣﻮ‬
‫ﺑﺮاﺗﻮن روﺷﻦ ﮐﻨﻢ آﻗﺎﯾﻮن‪.....‬دﻓﻌﻪ ی آﺧﺮﯾﻪ ﮐﻪ ﻣﯿﮕﻢ ﻫﺮی رو ﺗﺎ ﺻﺒﺢ ﺑﯿﺪار ﻧﮕﻪ ﻧـﺪارﯾﻦ‬
‫وﮔﺮﻧﻪ از ﮐﺎرﺗﻮن ﭘﺸﯿﻤﻮن ﻣﯿﺸﯿﻦ‪.‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻏﺮﯾﺪ‪:‬ﺟﺪا؟ﻣﺜﻼ ﭼﯿﮑﺎر ﻣﯿﺨﻮای ﺑﮑﻨﯽ ﭘﯿﺮﻣﺮد؟‬
‫_ﮐﺎری ﻣﯿﮑﻨﻢ ﮐﻪ ﺗﺎ اﺑﺪ ﺗﻮ ﺷﮑﻞ ﺟﺎﻧﻮر ﻧﻤﺎت ﺑﻤﻮﻧﯽ ‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻗﻬﻘﻬﻪ ای زد و ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺎﺷﻪ ﺗﺴﻠﯿﻢ‪...‬اﻣﺎ ﺑﻪ ﯾﻪ ﺷﺮط اﻟﺴﺘﻮر‪...‬‬
‫_ﺷﺮط؟!!!‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﺎ ﻟﺤﻨﯽ اﻧﺘﻘﺎم ﺟﻮﯾﺎﻧﻪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﺎﻟﯽ ﯾﻪ ﻣﻬﻤﻮﻧﯽ ﮐﻮﭼﯿﮏ ﮔﺮﻓﺘﻪ ‪...‬ﻣﯿﺨﻮام ﻫـﺮی رو‬
‫ﺑﺒﺮم‪...‬‬
‫ﻣﻮدی ﻏﺮوﻟﻨﺪی ﮐﺮد‪:‬اﻣﮑﺎن ﻧﺪاره‪....‬‬

‫‪561‬‬

‫‪562‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﮐﺎﻣﻞ ﮐﺮد‪:‬اﻧﺼﺎف داﺷﺘﻪ ﺑﺎش اﻟﺴﺘﻮر‪....‬اﻻن ﭘﻨﺞ ﻫﻔـﺘﺲ ﮐـﻪ ﻫـﺮی ﺷـﺐ و روز در‬
‫ﺣﺎل ﺗﻤﺮﯾﻨﻪ‪...‬ﻫﯿﭻ ﻣﯿﺪوﻧﯽ ﭼﻨﺪ روزه دوﺳﺘﺎﺷﻮ ﻧﺪﯾﺪه؟ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ی ﮐﯿﻨﮕﺰﻟﯽ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪه ﺣﺘﯽ‬
‫ﺳﺎﻋﺖ ﻏﺬاﺧﻮردﻧﺸﻢ ﻧﺘﻮﻧﻪ ﺑﺎ اوﻧﺎ ﺑﺎﺷﻪ‪....‬‬
‫_ﯾﻪ ﮐﻢ ﺧﻮﺷﮕﺬروﻧﯽ ﺑﺮای روﺣﯿﻪ ﺷﻢ ﺧﻮﺑﻪ‬
‫ﻣﻮدی ﺧﻮاﺳﺖ ﺣﺮﻓﯽ ﺑﺰﻧﺪ ﮐﻪ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﭘﯿﺶ دﺳﺘﯽ ﮐﺮد‪:‬ﮐﺎﻓﯿﻪ ﺑﮕﯽ ﻧﻪ ﺗﺎ ﺧـﻮدم ﻃﻠـﺴﻤﺖ‬
‫ﮐﻨﻢ‪...‬‬
‫ﮐﺎراﮔﺎه ﭘﯿﺮ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ در ﺑﺮاه اﻓﺘﺎد و ﻫﺮی ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺷﮑﻞ داد و ﺑـﻪ ﺻـﻮرت ﺷـﺎﺧﻪ‬
‫ﮔﻠﯽ در ﯾﮏ ﮔﻠﺪان درآﻣﺪ‪:‬اﯾﻦ ﻣﻬﻤﻮﻧﯽ ﮐﯽ ﻫﺴﺖ؟‬
‫_ﭘﺲ ﻓﺮدا‬
‫_ﺑﺎﺷﻪ ﻣﻦ ﻣﺨﺎﻟﻔﺘﯽ ﻧﺪارم ‪...‬ﻫﺮی اﺳﺘﺤﻘﺎﻗﺸﻮ داره‬
‫ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ از آﻧﺠﺎ ﺧﺎرج ﺷﺪﻧﺪ ﻫﺮی ﺟﺮات ﮐﺮد ﺑﻪ ﺷـﮑﻞ ﻃﺒﯿﻌـﯽ اش‬
‫ﺑﺮﮔﺮدد اﻣﺎ از آﻧﺠﺎ ﮐﻪ در ﮔﻠـﺪان ﺗﻐﯿﯿـﺮ ﺷـﮑﻞ داده ﺑـﻮد ﮔﻠـﺪان ﺷﮑـﺴﺖ‪.‬ﺑـﺎ ﺧﻮﺷـﺤﺎﻟﯽ‬
‫ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﮔﻠﺪان ﮔﺮﻓﺖ‪:‬رﯾﭙﺎرو‬
‫در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ از ﺷﺎدی رﻓﺘﻦ ﺑﻪ ﭘﻨﺎﻫﮕﺎه روی ﭘﺎﯾﺶ ﺑﻨﺪ ﻧﺒﻮد ﺑﻪ ﺟﻠﻮی اﺗﺎﻗﯽ رﻓـﺖ ﮐـﻪ ﺳـﻪ‬
‫ﻣﺮد ﺗﺎ ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﻗﺒﻞ در آن ﺑﻮدﻧﺪ‪....‬اﻣﺎ ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ در آﻧﺠﺎ ﻧﺒﻮدﺟﺰ دﯾـﻮاری ﺻـﺎف و ﺑـﯽ‬
‫ﺷﮑﻞ ‪...‬ﺷﺎﯾﺪ ﭼﯿﺰی ﻣﺜﻞ اﺗﺎق ﺿﺮورﯾﺎت آﻧﺠﺎ ﺑﻮد‪....‬ﻫﺮی ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﺑﻪ دﯾﻮار ﻧﮕـﺎه ﮐـﺮد و‬
‫ﭼﻨﺪ ﺑﺎر ﺳﻌﯽ ﮐﺮد آﻧﺮا ﺑﺎز ﮐﻨﺪ وﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﻫﯿﭻ ﻧﺘﯿﺠﻪ ای ﻧﺮﺳـﯿﺪ ﺳـﻌﯽ ﮐـﺮد راه دﯾﮕـﺮی را‬
‫اﻣﺘﺤﺎن ﮐﻨﺪ اﻣﺎ ﻏﺎر و ﻗﻮر ﺷﮑﻤﺶ ﻧﻈﺮش را ﻋﻮض ﮐﺮد‪.‬راه آﻣﺪه را ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ‬
‫ﺧﻮد را ﺑﻪ ﺳﺮﺳﺮای اﺻﻠﯽ رﺳﺎﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ ﻣﯿﺰﻧﻬﺎر ﻫﻨﻮز ﭼﯿﺪه ﺑﻮد ‪.‬ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﯿﺰ ﮔﺮﯾﻔﻨـﺪور رﻓـﺖ و ﺑـﯿﻦ رون و‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﯿﺠﺎن زده ﻧﺸﺴﺖ‪.‬‬

‫‪562‬‬

‫‪563‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫رون ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﮔﻔﺖ‪:‬واﻗﻌﺎ ﺧﻮدﺗﯽ؟ﺑﺒﯿﻨﻢ ﺑﻼﺧﺮه ﺳﺮ ﮐﯿﻨﮕﺰﻟﯽ رو زﯾﺮآب ﮐﺮدی؟!!!‬
‫ﻫــﺮی ﺑــﺎ ﻟﺒﺨﻨــﺪ ﺑﺰرﮔﺘــﺮﯾﻦ ﺑــﺸﻘﺎب ﻋﻤــﺮش را از اﺳــﺘﯿﮏ و ﺳــﯿﺐ زﻣﯿﻨــﯽ و ﻣــﺮغ ﭘــﺮ‬
‫ﮐﺮد‪:‬ﻧﻪ‪,‬اﻣﺮوز و ﺗﻌﻄﯿﻞ ﮐﺮدم‪...‬‬
‫_ﺟﺪی؟‬
‫ﻫﺮی در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﺣﺮﯾﺼﺎﻧﻪ ﺗﮑﻪ ای از ﻣﺮغ را در دﻫﺎﻧﺶ ﻣﯿﮕﺬاﺷﺖ ﮐﺎﻣﻞ ﮐﺮد‪:‬ﻗـﺮاره ﭘـﺲ‬
‫ﻓﺮدا رو ﻫﻢ ﺑﻬﻢ ﻣﺮﺧﺼﯽ ﺑﺪن‪...‬‬
‫رون ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﯽ اﯾﻦ ﻣﻌﺮﮐﺲ‪....‬ﻣﯿﺘﻮﻧﯿﻢ ﺑﺮﯾﻢ ﮐﻮﯾﯿﺪﯾﭻ ﺑﺎزی ﮐﻨﯿﻢ‪.‬ﺑﻌﺪ ﺑﺎ ﺗﻌﺠـﺐ‬
‫ﺑﻪ ﻫﺮی ﮐﻪ ﺣﺮﯾﺼﺎﻧﻪ ﻏﺬاﯾﺶ را ﻣﯿﺨﻮرد ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪:‬ﻫﯽ اﯾﻦ ﭼﻪ وﺿﻊ ﻏﺬا ﺧﻮردﻧﻪ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ دﻫﺎن ﭘﺮ ﺟﻮاب داد‪:‬روش دارم از ﮔﺸﻨﮕﯽ ﻣﯿﻤﯿﺮم‪...‬‬
‫_ا‪...‬ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﺮدم اﯾﻦ روش در ﺗﺨﺼﺺ ﻣﻨﻪ!!!‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮا ﻧﺎاﻣﯿﺪ ﺷﺪه ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ ﻫﺮی ﺛﺎﺑﺖ ﮐﺮد ﮐﻪ ﺗﺨﺼـﺼﺶ ﺑﯿـﺸﺘﺮ از‬
‫ﺗﻮﺋﻪ ‪...‬‬
‫رون ﻟﯿﻮان آﺑﯽ ﺑﻪ دﺳﺖ ﻫﺮی ﮐﻪ ﻟﻘﻤﻪ ﺑﻪ ﮔﻠﻮﯾﺶ ﭘﺮﯾﺪه ﺑﻮد داد ‪:‬ﯾﻪ ﺑﺎزی اﺳﺎﺳﯽ ﺣﺎﻟﺘﻮ ﺟﺎ‬
‫ﻣﯿﺎره‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ رون ﭼﺸﻢ ﻏﺮه ای رﻓﺖ ‪ :‬رون‪...‬ﺗﻮ ﻫﻤﺶ ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﮐﻮﯾﯿـﺪﯾﭽﯽ‪...‬ﻫـﺮی ﺑـﻪ اﯾـﻦ‬
‫ﺗﻤﺮﯾﻨﺎ اﺣﺘﯿﺎج داره‪...‬‬
‫ﺑﻌﺪ ﺑﺎ ﻟﺤﻨﯽ اﺗﻬﺎم آﻣﯿﺰ ﺑﻪ ﻫﺮی ﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﺮی ﺗﻮ ﻧﺒﺎﯾـﺪ از زﯾـﺮ ﮐـﺎر در ﺑـﺮی‪....‬اوﻧـﺎ ﭼﻄـﻮر‬
‫ﺗﻮﻧﺴﺘﻦ‪...‬‬
‫ﻫﺮی اﻋﺘﺮاض ﮐﺮد‪:‬ﯾﻪ دﻗﯿﻘﻪ ﺻﺐ ﮐﻦ ﻫﺮﻣﯿﻮن ‪...‬ﮐﯽ ﺑﻪ ﺗﻮ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻦ از زﯾﺮ ﮐﺎر در رﻓﺘﻢ؟‬
‫_ﺗﻮ اﻣﺮوز ﺑﻪ ﮐﻼس ﻣﻮدی ﻧﺮﻓﺘﯽ ‪...‬ﺑﻌﺪﺷﻢ ﮐﯿﻨﮕﺰﻟﯽ و ﻟﻮﭘﯿﻦ‪.....‬ﻣﯿﺪوﻧﯽ ﮐﻪ ﻫﺮ ﻟﺤﻈـﻪ ی‬
‫اﯾﻦ ﺗﻤﺮﯾﻨﺎ ﺑﺮای ﺗﻮ ﻣﻬﻤﻪ‪.‬‬

‫‪563‬‬

‫‪564‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﻏﺮوﻟﻨﺪی ﮐﺮد‪:‬ﻣﻦ اﯾﻨﺎ رو ﻣﯿﺪوﻧﻢ ﻫﺮﻣﯿﻮن ‪,‬اﻣﺎ ﺗﻮ ﺣﻖ ﻧﺪاری ﺑﻪ ﻣـﻦ اﻋﺘـﺮاض ﮐﻨـﯽ‬
‫‪.‬ﺗﻮ ﮐﻪ ﺗﻤﺮﯾﻨﺎی ﻣﻨﻮ ﻧﺪﯾﺪی ‪.‬ﺗﻮ اﯾﻦ ﯾﻪ ﻣﺎه ﺑﻪ اﻧﺪازه ی ﺷﯿﺶ ﻣﺎه ﺑﻬـﻢ ﭼﯿـﺰ ﯾـﺎد دادن ‪.‬ﺑـﻪ‬
‫ﻋﻼوه ی اﯾﻨﮑﻪ ﭘﺪرﺧﻮﻧﺪه ی ﻋﺰﯾﺰم و دوﺳﺖ ﮔﺮاﻣﯿﺶ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﻫﺮ ﺷﺐ ﺗﺎ ﺻﺒﺢ ﻣﻨﻮ ﺑﯿﺪار‬
‫ﻧﮕﻪ ﻣﯿﺪارن ‪.‬ﺗﻮ ﺷﺒﺎﻧﻪ روز ﺑﯿﺴﺖ ﺳﺎﻋﺖ ﺗﻤﺮﯾﻦ دارم ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﻓﮑـﺮ ﻣﯿﮑـﻨﻢ اﺳـﺘﺤﻘﺎق ﯾـﻪ‬
‫اﺳﺘﺮاﺣﺖ ﮐﻮﭼﯿﮏ رو داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ‬
‫ﻫﺮی اﯾﻨﺮا ﮔﻔﺖ و ﺣﺮﯾﺼﺎﻧﻪ ﺑﻪ اﺳﺘﯿﮑﺶ ﺣﻤﻠﻪ ﺑﺮد و ﺳﻌﯽ ﮐـﺮد ﺣﺮﻓﻬـﺎی ﻫﺮﻣﯿـﻮن را ﮐـﻪ‬
‫ﻇﺎﻫﺮا ﭼﻨﺪان ﻗﺎﻧﻊ ﻧﺸﺪه ﺑﻮد ﻧﺸﻨﯿﺪه ﺑﮕﯿﺮد‪:‬اﯾﻦ ﺧﯿﻠﯽ اﺣﻤﻘﺎﻧﺲ‪,‬ﺣﻤﻠﻪ ﺑﻪ ﻗﻠﻌـﻪ ﻧﺰدﯾﮑـﻪ ‪,‬ﺗـﻮ‬
‫ﺑﺎﯾﺪ از ﻫﺮ ﺛﺎﻧﯿﺖ اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﯽ‬
‫رون ﺑﻪ ﺟﺎی ﻫﺮی ﺟﻮاب داد‪:‬ﺑﺎﯾﺪ ﭼﯿﮑﺎر ﮐﻨﻪ؟ﯾﻪ ﺗﻨﻪ ﺟﻠﻮی اﺳﻤﺸﻮ ﻧﺒﺮ واﺳﺘﻪ؟ ﻣﺜﻞ اﯾﻨﮑـﻪ‬
‫ﺗــﻮ ﻫﯿﭽــﯽ رو ﻧﻤــﯽ ﺑﯿﻨــﯽ ﻫﺮﻣﯿــﻮن! ﻫــﺮی اﻣــﺴﺎل ﺑــﻪ اﻧ ـﺪازه ی ﭼﻬــﺎر ﺳــﺎل زﺣﻤــﺖ‬
‫ﮐــﺸﯿﺪه‪.....‬ﻧــﺎﺑﻮد ﮐــﺮدن ﺟﺎوداﻧــﻪ ﺳــﺎزﻫﺎ اﺻــﻼ آﺳــﻮن ﻧﺒــﻮد‪.....‬ﺗﻤﺮﯾﻨــﺎی ﻟــﻮﭘﯿﻦ ﻫــﻢ‬
‫ﻫﻤﯿﻨﻄﻮر‪....‬اون ﻫﻤﻪ ﺑﻼ ﮐﻪ ﺑﺮای ﺗﻬﯿﻪ ی ﻣﻌﺠﻮن ﻗﺪرت ﺳﺮش اوﻣﺪ ﭼـﯽ؟ ‪...‬اون ﻣـﻮﻗﻌﯽ‬
‫ﮐﻪ ﻣﺎ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺷﮑﻞ ﮐﺎر ﻣﯿﮑﺮدﯾﻢ و از ﺧﺴﺘﮕﯽ ﻣﺜﻞ ﺟﻨﺎزه ﻣﯽ اﻓﺘﺎدﯾﻢ ‪,‬ﻫﺮی ﺗﺎ ﺻﺒﺢ ﺗﻤـﺮﯾﻦ‬
‫داﺷﺘﻪ ‪.‬ﺗﻮ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﻬﺶ ﺳﺨﺖ ﺑﮕﯿﺮی ‪...‬اون اﺣﺘﯿﺎج ﺑﻪ آراﻣﺶ ﻫﻢ داره ﻫﺮﻣﯿﻮن‬
‫ﻫﺮی در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﭼﻬﺎرﻣﯿﻦ اﺳﺘﯿﮑﺶ را ﻣﯿﺨﻮرد ﺑﺎ رﺿﺎﯾﺖ ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد‪.‬اﻣﺎ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﻮﺗـﺎه‬
‫ﻧﯿﺎﻣﺪ‪:‬دﻗﯿﻘﺎ ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ دﻟﯿﻞ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﮐﺎرش اداﻣﻪ ﺑﺪه‪.‬اون ﻫﻤﻪ ی اﯾـﻦ ﺳـﺨﺘﯽ ﻫـﺎ رو ﺗﺤﻤـﻞ‬
‫ﻧﮑﺮده ﮐﻪ آﺧﺮش ﺷﮑﺴﺖ ﺑﺨﻮره رون‪.‬ﻧﺒﺎﯾﺪ اﯾﻦ اﺗﻔﺎق ﺑﯿﻮﻓﺘﻪ‪....‬ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺧﻮﺷﮕﺬروﻧﯽ‬
‫ﻫﺎی اﺣﻤﻘﺎﻧﻪ ی ‪....‬‬
‫ﻫﺮی از ﮐﻮره در رﻓﺖ‪:‬ﺟﺪی؟ ﭘﺲ ﻧﻈﺮ ﺗﻮ اﯾﻨﻪ؟ ﮐﻪ ﻣﻦ ﯾﻪ ﺧﻮﺷـﮕﺬرون اﺣﻤﻘـﻢ ‪....‬واﻗﻌـﺎ‬
‫ازت ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ ﻫﺮﻣﯿﻮن‪...‬ﺑﺒﯿﻨﻢ ﭼﺮا ﺗﻮ ﻫﻢ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺗﻮ اﯾﻦ ﺧﻮﺷﮕﺬروﻧﯽ ﺷﺮﮐﺖ ﻧﻤﯿﮑﻨﯽ؟ ﺧﯿﻠـﯽ‬

‫‪564‬‬

‫‪565‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫دﻟﻢ ﻣﯿﺨﻮاد وﻗﺘﯽ ﻣﻮدی ﭼﻨﺪ ﺗﺎ از ﻃﻠﺴﻤﺎی ﺧﺎﺻﺸﻮ روت آزﻣﺎﯾﺶ ﻣﯿﮑﻨﻪ ﻧﻈﺮﺗﻮ راﺟﻊ ﺑﻪ‬
‫ﺧﻮﺷﮕﺬروﻧﯽ ﺑﺪوﻧﻢ‪....‬ﯾﺎ وﻗﺘﯽ ﮐﯿﻨﮕﺰﻟﯽ ﯾﻪ ﻣﺎﻧﺘﯿﮕﻮرو ﺑﻪ ﺟﻮﻧﺖ ﻣﯿﻨﺪازه ﻗﯿﺎﻓﺘﻮ ﺑﺒﯿﻨﻢ‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن وﺣﺸﺖ زده ﻋﻘﺐ ﭘﺮﯾﺪ‪:‬واﻗﻌﺎ اوﻧﺎ ﻫﻤﭽﯿﻦ ﮐﺎری‪......‬‬
‫اﻣﺎ ﻗﺒﻞ از ﺗﻤﺎم ﺷﺪن ﺟﻤﻠﻪ اش ﻫﺮی از ﺳﺮ ﻣﯿﺰ ﺑﻠﻨﺪ ﺷـﺪه ﺑـﻮد و ﺑـﺎ ﺧـﺸﻢ ﺑـﻪ ﻃـﺮف در‬
‫ﺳﺮﺳﺮا ﻣﯿﺮﻓﺖ‪...‬‬
‫رون ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﭘﺮﺧﺎش ﮐﺮد‪:‬ﺑﻔﺮﻣﺎ ﺑﻌﺪ ﯾﻪ ﻣﺎه ﻫﺮی رو ﮔﯿﺮ آوردﯾﻢ ‪...‬ﻻزم ﺑـﻮد اﯾﻨﺠـﻮری‬
‫ﺣﺎﻟﺸﻮ ﺑﮕﯿﺮی ﻫﺮﻣﯿﻮن؟ ﻫﺮﻣﯿﻮن؟!!!‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ وﺣﺸﺖ ﺑﻪ ﻫﺮی ﻧﮕﺎه ﻣﯿﮑﺮد‪:‬رون ﺗﻮ ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﯽ ﻫﺮی راﺳﺖ ﻣﯿﮕﻔﺖ؟؟ﯾﻌﻨﯽ ﺑـﻪ‬
‫ﺧﺎﻃﺮ ﻫﻤﯿﻦ ﻣﯽ ﻟﻨﮕﯿﺪ؟ اوﻧﺎ واﻗﻌﺎ ﯾﻪ ﻣﺎﻧﺘﯿﮕﻮرو ﺑﻪ ﺟﻮﻧﺶ اﻧﺪاﺧﺘﻦ!!!!‬
‫_ﻣﯽ ﻟﻨﮕﯿﺪ؟ ﮐﯽ؟‬
‫_ﯾﻌﻨﯽ ﻧﺪﯾﺪی؟ اوﻧﺎ واﻗﻌﺎ ‪...‬ﻣﺎﻧﺘﯿﮕﻮر‪...‬وای رون‪....‬‬
‫رون ﮐﻪ ﺗﻮﺟﻬﺶ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺑﻌﺪ ﻗﻀﯿﻪ ﺟﻠﺐ ﺷﺪه ﺑﻮد ﺑﺎ وﺣﺸﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬م‪...‬ﻣﻦ ‪ ...‬ﻫـﺮی ﺑـﻪ ﻣـﺎ‬
‫دروغ ﻧﻤﯿﮕﻪ‪....‬اﻣﺎ ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ اﺻﻼ ﺣﺲ ﺧﻮﺑﯽ ﻧﺪاره‪ ...‬اون ﺧﯿﻠﯽ ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺪه‪.‬ﻣﺎ ﺗﻮ اﯾـﻦ ﻣـﺪت‬
‫ﻫﺮی رو ﺧﯿﻠﯽ ﮐﻢ دﯾﺪﯾﻢ‪ ...‬ﻫﺮﻣﯿﻮن اون ﺑﻪ ﻣﺎ اﺣﺘﯿﺎج داره‪ .‬و ﻣﺎ در ﺗﻤﺎم اﯾﻦ ﻣﺪت ﺗﻨﻬـﺎش‬
‫ﮔﺬاﺷﺘﯿﻢ ‪.‬ﻫﻤﺶ ﺗﻮ ﻓﮑﺮ راﺑﻄﻪ ی ﺧﻮدﻣﻮن ﺑﻮدﯾﻢ‪....‬در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﻫﻤﻪ ازاون ﺗﻮﻗﻊ دارن ﯾﻪ ﺗﻨﻪ‬
‫ﻫﻤﻪ ﮐﺎر ﺑﮑﻨﻪ‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﻋﺬاب وﺟﺪان ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد‪:‬ﺣﻖ ﺑﺎ ﺗﻮﺋﻪ رون‪ ,‬ﺷﺎﯾﺪ ﻻزم ﺑﺎﺷـﻪ راﺑﻄـﻪ ﻣـﻮن رو‬
‫ﺑﯿﺸﺘﺮ ﮐﻨﯿﻢ‬
‫_ﻣﻨﻈﻮرت ﭼﯿﻪ؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن از ﺟﺎ ﭘﺮﯾﺪ‪:‬ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﯿﺎ رون‬
‫_ﮐﺠﺎ؟‬

‫‪565‬‬

‫‪566‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_ﻣﯿﺮﯾﻢ ﭘﯿﺶ ﻣﻮدی‬
‫***************************************‬
‫ﺑﺮﺧﻼف ﺗﺼﻮر ﻫﺮی آﻧـﺮوز روز ﻓـﻮق اﻟﻌـﺎده ای در آﻣـﺪ‪.‬ﻫﺮﻣﯿـﻮن ﺧﯿﻠـﯽ زود از ﻫـﺮی‬
‫ﻣﻌﺬرت ﺧﻮاﻫﯽ ﮐﺮده ﺑﻮد و آﻧﻬﺎ ﺗﻤﺎم ﺑﻌﺪ از ﻇﻬﺮ را ﺑﻪ ﺑﺎزی ﮐﻮﯾﯿﺪﯾﭻ ﭘﺮداﺧﺘﻨـﺪ‪ .‬ﺑﻌـﺪ از‬
‫آن ﻫﺮی و ﺟﯿﻨﯽ ﺑﻪ ﮐﻠﺒﻪ ی ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ رﻓﺘﻨﺪ ﺗﺎ در ﻧﺒﻮد ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻨﺪ‬
‫و اﯾﻦ ﺑﺮای ﻫﺮی ﺧﯿﻠﯽ ﻟﺬت ﺑﺨﺶ ﺑﻮد ‪.‬ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺸﮑﻞ وﻗﺘﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺳﺮزده وارد ﮐﻠﺒـﻪ‬
‫ﺷﺪ و ﻫﺮی و ﺟﯿﻨﯽ از ﺧﺠﺎﻟﺖ ﺳﺮخ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬ﻫﺮﭼﻨﺪ ﮐﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺧﻮدش را ﺑـﻪ آن در زده ﺑـﻮد‬
‫اﻣﺎ ﻫﺮی ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯿﮑﺮد ﻓﺮدا ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﺑﺎ او روﺑﺮو ﺷﻮد از ﻃﺮﻓﯽ واﻗﻌﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ ﺟﺎی‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ‪ ,‬رون آﻧﻬﺎ را در آن ﺷﺮاﯾﻂ ﻧﺪﯾﺪه وﮔﺮﻧﻪ ﻣﻤﮑﻦ ﻧﺒﻮد او را زﻧﺪه ﺑﮕﺬارد‪...‬اﻟﺒﺘـﻪ ﺗـﺎ‬
‫ﮐﻨﺎر ﺟﯿﻨﯽ ﺑﻮد ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﺑﺮاﯾﺸﻤﻬﻢ ﻧﺒﻮد‪ ...‬ﺑﻪ ﺗﺎزﮔﯽ ﻣﻼﻗﺎﺗﻬـﺎی ﮐﻮﺗـﺎه ان دو آﻧﻬـﺎ را ﺑـﻪ‬
‫ﺷﺪت ﺑﻪ ﻫﻢ ﻧﺰدﯾﮏ ﮐﺮده ﺑﻮد‪.‬ﺣﺲ ﻣﺤﺒﺖ ﻫﺮی ﺑﻪ ﺟﯿﻨﯽ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﻗﻮی ﺗـﺮ ﻣﯿـﺸﺪ و اﯾـﻦ‬
‫ﭼﯿﺰی ﺑﻮد ﮐﻪ ﮔﺎﻫﯽ ﺧﻮد ﻫﺮی را ﻫﻢ ﻣﯿﺘﺮﺳﺎﻧﺪ‪...‬در ﻓﻮاﺻﻞ زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻮﺗﺎﻫﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﻮدﻧﺪ‬
‫ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻧﮕﺮان او ﺑﻮد‪.‬ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ ﺣﻤﺎﯾﺘﺶ ﮐﻨﺪ و اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﮐﻤﯽ ﺑﺮاﯾﺶ دردﺳﺮ ﺳﺎز ﺷﺪه‬
‫ﺑﻮد‪.‬ﭼﻮن ﯾﮑﺒﺎر ﮐﻪ ﯾﮏ داﻧﺶ آﻣﻮز اﺳﻠﯿﺘﺮﯾﻦ از ﭘﺸﺖ ﺑﻪ ﺟﯿﻨـﯽ ﺣﻤﻠﻬﮑـﺮده ﺑـﻮد و ﺳـﻌﯽ‬
‫داﺷﺖ او را ﺑﺒﻮﺳﺪ از ﺷﺎﻧﺲ ﺑﺪش ﻫﺮی از اﻧﺠﺎ ﻣﯿﮕﺬﺷﺖ و اوﺑﺎ ﯾﮑﯽ از ﻃﻠﺴﻤﻬﺎی ﺧﺎص‬
‫ﻣﻮدی ﮐﺎری ﮐﺮد ﮐﻪ ﻫﺮ ﭘﺴﺮی در ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺑﺮای اﺑﺪ‬
‫ﻓﺎﺻﻠﻪ اش را ﺑﺎ ﺟﯿﻨﯽ ﺣﻔﻆ ﮐﻨﺪ‬
‫ﻓﺮدا ﺻﺒﺢ زود ﺑﯿﺪار ﺷﺪ و آﻣﺎده ی رﻓﺘﻦ ﺑﻪ ﮐﻼس ﺗﻤﺮﯾﻦ ﻣﻮدی ﺷﺪ‪...‬اوﻟﯿﻦ ﭼﯿﺰی ﮐـﻪ‬
‫ﺗﻮﺟﻬﺶ را ﺟﻠﺐ ﮐﺮد ﻧﺒﻮدن رون در رﺧﺘﺨﻮاﺑﺶ ﺑﻮد‪...‬ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘـﻪ دﻧﺒـﺎﻟﺶ ﮔـﺸﺖ اﻣـﺎ از‬
‫آﻧﺠﺎ ﮐﻪ دﯾﺮ رﺳﯿﺪن ﺑﻪ ﮐﻼس ﻣﻮدی اﺻﻼ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺧـﻮﺑﯽ ﻧﺪاﺷـﺖ ﺑﻼﺧـﺮه ﺧـﻮدش را ﺑـﻪ‬
‫ﺳﺎﻟﻦ ﺗﻤﺮﯾﻦ رﺳﺎﻧﺪ‪.‬‬

‫‪566‬‬

‫‪567‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺑﻪ ﻣﺤﺾ ﺑﺎز ﮐﺮدن در ‪,‬ﻣﺠﺒﻮر ﺷﺪ ﯾﮏ دﯾﻮاره ی ﺟﺎدوﯾﯽ را ﺑﺸﮑﻨﺪ ﺗﺎ وارد اﺗﺎق ﺷﻮد‪.‬ﺑﺎ‬
‫اﻧﻔﺠﺎر دﯾﻮاره ‪,‬ﭼﺸﻤﺶ ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ی ﺧﻮاب آﻟﻮد و ﺧﻨﺪان رون و ﻫﺮﻣﯿـﻮن اﻓﺘـﺎد‪:‬ش‪...‬ﺷـﻤﺎ‬
‫دوﺗﺎ اﯾﻨﺠﺎ ﭼﯿﮑﺎر ﻣﯿﮑﻨﯿﻦ؟‬
‫رون ﭼﺸﻤﮑﯽ زد‪:‬ﻓﮑﺮ ﮐﺮدﯾﻢ اﮔﻪ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﯿﻢ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺧﻮش ﻣﯿﮕﺬره‪...‬‬
‫_ﯾﻌﻨﯽ ﻣﯿﺨﻮاﯾﻦ‪....‬ﺑﺒﯿﻨﻢ ﻣﻮدی رو راﺿﯽ ﮐﺮدﯾﻦ؟‬
‫ﺻﺪای ﺧﺲ ﺧﺲ ﻣﻮدی از ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺟﻮاب داد‪:‬ﺑﺎ ﯾﻪ ﭘﺎﻓﺸﺎری ﭼﻨﺪ ﺳـﺎﻋﺘﻪ‪...‬ﺧـﺐ وﯾﺰﻟـﯽ‬
‫‪,‬ﮔﺮﻧﺠﺮ‪...‬اوﻟﯿﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ ی ﺗﻤﺮﯾﻨﺘﻮن اﯾﻨﻪ‪....‬‬
‫رون ﺑﺮﮔﺸﺖ دو دﺳﺖ ﮐﺎﻣﻞ ﻟﺒﺎس دوﺋﻞ در دﺳﺖ ﻣﻮدی دﯾﺪ‪.‬ﻫﺮی آه ﮐﺸﯿﺪ‪..:‬وای ﻧﻪ‪....‬‬
‫ﻣﻮدی ﻟﺒﺎﺳﻬﺎ را ﺑﻪ رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن داد‪:‬ﺑﭙﻮﺷﯿﻦ‬
‫دو دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ ﻫﺮ دو ﻟﺒﺎس ﭘﻮﺷﯿﺪه و ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬ﺑﻪ ﻣﺤﺾ ﺑﺴﺘﻦ آﺧﺮﯾﻦ دﮐﻤـﻪ ی ﻟﺒـﺎس‬
‫ﻫﺮ دو از ﻓﺸﺎری ﺳﻨﮕﯿﻦ ﺑﺮ زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎدﻧﺪ‪:‬اﯾﻦ ﭼﻪ وﺿﻌﺸﻪ ؟ﭘﺎﺷﯿﻦ واﯾﺴﯿﻦ‬
‫رون ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﺑﻪ ﻟﺒﺎﺳﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪:‬اﯾﻦ دﯾﮕﻪ ﭼﯿﻪ؟‬
‫_ﺗﻘﻮﯾﺖ ﮐﻨﻨﺪه ی ﺟﺎذﺑﻪ‪...‬ﯾﻪ ﺟﻮر اﺿﺎﻓﻪ وزن اﺟﺒﺎری در زﻣﺎن ﺗﻤﺮﯾﻦ‪...‬ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﯾـﮏ ﺳـﻮم‬
‫وزن ﺑﺪن وزن اﺿﺎﻓﻪ‪.‬ﯾﻪ ﺟﻮر ﻓﺸﺎر اﺿﺎﻓﻪ ﺑﻪ ﻋﻀﻼت ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﺿﺮری ﻧﺪاره‪.‬‬
‫رون ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ ﺗﻠﻮ ﺗﻠﻮ ﺧﻮرد‪:‬ﻓﺎﯾﺪش ﭼﯿﻪ؟‬
‫ﻫﺮی واﻗﻌﺎ اﺣﺴﺎس ﮔﻨﺎه ﻣﯿﮑﺮد‪...‬دوﺳﺘﺎﻧﺶ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ او در ﺑﺪ دردﺳﺮی اﻓﺘـﺎده ﺑﻮدﻧـﺪ‪...‬ﺑـﻪ‬
‫ﻃﺮف ﻫﺮﻣﯿﻮن رﻓﺖ دﺳﺘﺶ را دراز ﮐﺮد ﺗﺎ ﮐﻤﮑﺶ ﮐﻨﺪ‪.‬‬
‫ﻣﻮدی ﺑﺎ ﻟﺤﻦ ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﯽ اﺧﻄﺎر داد‪:‬ﻋﻘﺐ واﯾﺴﺘﺎ ﭘﺎﺗﺮ‪...‬‬
‫_وﻟﯽ ﭘﺮوﻓﺴﻮر!!!‬
‫_اﮔﻪ از ﭘﺲ اوﻟﯿﻦ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﺑﺮ ﻧﯿﺎن ﺑﻪ درد اﯾﻦ ﮐﺎر ﻧﻤﯿﺨﻮرن‪....‬ﺑﻌﺪ در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ از در ﺑﯿﺮون‬
‫ﻣﯿﺮﻓﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬اﻻن ﺑﺮﻣﯿﮕﺮدم‪....‬ﭘﺎﺗﺮ ﻣﯿﺘﻮﻧﯽ ﺑﺮاﺷﻮن ﺗﻮﺿﯿﺢ ﺑﺪی‪....‬‬

‫‪567‬‬

‫‪568‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن و رون ﺑﻪ زﺣﻤﺖ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪﻧﺪ‪,‬ﻫﺮ دو ﺳﻨﮕﯿﻦ ﺑﻮدﻧﺪ و ﺗﻠﻮ ﺗﻠﻮ ﻣﯿﺨﻮردﻧﺪ‪...‬‬
‫رون ﻋﻘﯿﺪه اش را ﮔﻔﺖ‪:‬دﯾﻮﻧﺲ؟‬
‫ﻫﺮی ﺗﻮﺿﯿﺢ داد‪:‬اﯾﻦ ﺑﺨﺶ اول ﺧﻮﺷﮕﺬروﻧﯽ ﺗﻮﻧﻪ‪.....‬ﻫﻨﻮز ﺑﺨﺶ ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ ﮐﯿﻨﮕﺰﻟـﯽ رو‬
‫ﻧﺪﯾﺪﯾﻦ‪.......‬ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺧﻮدﺗﻮﻧﻮ ﺑﻪ دردﺳﺮ ﻣﯿﻨﺪاﺧﺘﯿﻦ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن اﺧﻤﯽ ﮐﺮد‪ :‬ﺿﺮری ﻧﺪاره ﮐﻪ ﻣﺎ ﻫﻢ ﯾﻪ ﮐﻢ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﯾﺎد ﺑﮕﯿﺮﯾﻢ ‪.‬ﺿﻤﻨﺎ ﺑﺮای ﯾﮑـﯽ دو‬
‫ﺳﺎﻋﺖ ﺗﺤﻤﻞ وزن اﺿﺎﻓﻪ ﺗﻮ رو ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻤﯿﺬارﯾﻢ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﻟﺤﻨﯽ ﻋﺬرﺧﻮاﻫﺎﻧﻪ آﺳﺘﯿﻦ ﺑﻠﻮزش را ﺑﺎﻻ زد و وﻗﺘﯽ ﻫﺮﻣﯿﻮن از دﯾﺪن ﯾـﮏ ﻟﺒـﺎس‬
‫ﻣﺸﺎﺑﻪ در زﯾﺮ ﺑﻠﻮزش ﯾﮑﻪ ای ﺧﻮرد ﺗﻮﺿﯿﺢ داد‪:‬ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ ﯾﮑﯽ دو ﺳﺎﻋﺖ در ﮐﺎر ﻧﯿﺴﺖ‪....‬‬
‫_ﻣﻨﻈﻮرت ﭼﯿﻪ رﻓﯿﻖ؟ﻧﮑﻨﻪ ﻣﯿﺨﻮای ﺑﮕﯽ ﮐﻪ‪....‬‬
‫ﻫﺮی ﺗﺎﯾﯿﺪ ﮐﺮد‪:‬ﻣﻦ اﻻن ﭘﻨﺞ ﻫﻔﺘﺲ ﮐﻪ اوﻧﺎ رو دارم ‪...‬ﺷﺐ و روز‪...‬‬
‫_ﺷﻮﺧﯽ ﻣﯿﮑﻨﯽ؟ اﯾﻦ وﺣﺸﺘﻨﺎﮐﻪ!!!‬
‫ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﭼﺸﻢ ﻏﺮه ای رﻓﺖ‪:‬ﮐﻪ ﻣﺎﻧﺘﯿﮕﻮر ﮔﺎزش ﮔﺮﻓﺘﻪ ﮐﻪ ﻣﯽ ﻟﻨﮕﻪ آره‪....‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬واﻗﻌﺎ اﯾﻨﺠﻮری ﻓﮑﺮ ﮐﺮدﯾﻦ؟ ‪....‬راﺳﺘﺶ اوﻟﺶ ﺳﺨﺘﻪ اﻣـﺎ ﺑﻌـﺪا‬
‫ﻋﺎدت ﻣﯿﮑﻨﯽ‪.‬ﺑﺮای ﺗﻘﻮﯾﺖ ﻋﻀﻼت ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮﺑﻪ‪....‬ﺳـﺮﻋﺖ ﻋﻤـﻞ رو زﯾـﺎد ﻣﯿﮑﻨـﻪ‪....‬اﻟﺒﺘـﻪ‬
‫اوﻟﺶ ﺧﯿﻠﯽ دردﻧﺎﮐﻪ‬
‫رون ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ ﻗﺪﻣﯽ ﺑﺮداﺷﺖ‪:‬دﻗﯿﻘﺎ ﭼﻘﺪر ﻃﻮل ﻣﯿﮑﺸﻪ ﺗﺎ ﻋﺎدت ﮐﻨﯿﻢ؟‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺷﺮﻣﻨﺪﮔﯽ ﺗﻮﺿﯿﺢ داد‪:‬ﺣﺪود دو ﻫﻔﺘﻪ‪....‬ﺑﻌﺪش ﻃﻮری ﻋﺎدت ﻣﯿﮑﻨﯽ ﮐﻪ ﯾﺎدت ﻣﯿﺮه‬
‫درﺷﻮن ﺑﯿﺎری‪...‬آﺧﻪ ﻣﻮﻗﻊ ﻣﺒﺎرزه ﺑﺎ ﻫﯿﻮﻻ ﻫﺎ ﻣﯿﺸﻪ درش آورد‪....‬ﯾﻪ ﺑﺎر ﮐﻪ ﯾﺎدم رﻓﺘﻪ ﺑﻮد‬
‫درش ﺑﯿﺎرم ﭼﯿﺰی ﻧﻤﻮﻧﺪه ﺑﻮد ﯾﻪ دم اﻧﻔﺠﺎری دﺧﻠﻤﻮ ﺑﯿﺎره‬
‫رون ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﭘﺎﯾﺶ ﮔﺮﻓﺖ‪:‬ﻣﯿﺸﻪ زﺣﻤﺘﺸﻮ ﮐﻢ ﮐﺮد‪....‬‬

‫‪568‬‬

‫‪569‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺻﺪای ﻣﻮدی ﺗﻮﺿﯿﺢ داد‪:‬ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﻃﻠﺴﻢ ﺑﯽ وزﻧﯽ ﯾﺎ ﻫﺮ ﭼﯿﺰی ﺷـﺒﯿﻪ اون ﺑـﻪ اﯾـﻦ‬
‫وﺳﯿﻠﻪ ﺑﯽ اﺛﺮه‪....‬اﻟﺒﺘﻪ اﮔﻪ ﭘﺸﯿﻤﻮن ﺷﺪی ﻣﯿﺘﻮﻧﯽ ﻫﻤﯿﻦ اﻻن ﺑﺮﮔﺮدی‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن و رون ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻫﻢ ﮐﺮدﻧﺪ‪:‬ﺑﻪ ﻫﯿﭻ وﺟﻪ‬
‫_ﺧﻮﺑﻪ ﭘﺲ ﺷﺮوع ﻣﯿﮑﻨﯿﻢ‪.‬ﺑﺮای ﺷﺮوع ﺳﻪ دور دور اﺗﺎق ﺑﺪوﯾﯿﻦ‪...‬و ﺗﻮ ﭘﺎﺗﺮ ‪....‬ﻣـﻮدی ﺑـﺎ‬
‫ﺣﺮﮐـﺖ ﭼﻮﺑﺪﺳـﺘﯽ اش ﭼﻮﺑﺪﺳـﺘﯽ ﻫـﺮی را ﺑـﻪ روی ﻣﯿـﺰی در آن ﺳـﻮی اﺗـﺎق ﭘﺮﺗـﺎب‬
‫ﮐﺮد‪:‬روی ﭼﻮب دﺳﺘﯿﺖ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐﻦ و ﺳﻌﯽ ﮐﻦ اوﻧﻮ ﺑﯿﺎری ﻃﺮف ﺧﻮدت‪.......‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎه ﻣﯿﮑﺮد ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ ﻗﺪم ﺑﺮﻣﯿﺪاﺷـﺘﻨﺪ و اﺻـﻼ ﺣﻮاﺳـﺶ ﺑـﻪ‬
‫وردی ﮐﻪ زﻣﺰﻣﻪ ﻣﯿﮑﺮد ﻧﺒﻮد‪...‬ﻗﺮار ﺑﻮد ﭼﻮﺑﺪﺳـﺘﯽ اش را ﺑـﺎ ﻧﯿـﺮوی دروﻧـﯽ ﺑـﻪ ﺳـﻤﺖ‬
‫ﺧﻮدش ﺑﮑﺸﺪ‪...‬‬
‫ﻣﻮدی ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﭘﺎﺗﺮ‪...‬ﺣﻮاﺳﺖ ﺑﻪ ﮐﺎرت ﺑﺎﺷﻪ ‪...‬ﻧﻤﺨﻮای ﮐﻪ ﯾﺎزم دﯾﻮار رو ﻣﻨﻔﺠﺮ ﮐﻨﯽ؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺟﻮاب داد‪:‬ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯿﮑﻨﻢ ﻃﻠﺴﻤﺶ اوﻧﻘﺪرا ﻗﻮی ﺑﺎﺷﻪ‪...‬‬
‫ﻣﻮدی ﻏﺮﯾﺪ‪:‬ﺳﺮت ﺑﻪ ﮐﺎر ﺧﻮدت ﺑﺎﺷﻪ ﮔﺮﻧﺠﺮ‪...‬ﺗﻮ ﻫﻨﻮز ﭘﺎﺗﺮ رو ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﯽ‪....‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ی در ﻫﻢ رﻓﺘﻪ ی ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕـﺎه ﮐـﺮد ‪.‬اﻧﮑـﺎر ﻧﻤﯿﮑـﺮد ﮐـﻪ ﺑـﻮدن آن دو در‬
‫ﮐﻨﺎرش ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﺶ ﻣﯿﮑﻨﺪ ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل ﻧﻤﯿﺘﻮاﻧﺴﺖ زﺣﻤﺖ و ﺳﺨﺘﯽ آﻧﻬـﺎ را ﺑﺒﯿﻨﺪﺑﺨـﺼﻮص‬
‫ﮐﻪ ﻣﯿﺪاﻧﺴﺖ ﭼﻪ در ﭘﯿﺶ رو دارﻧﺪ‪....‬ﺑﺎ ﻧﺎاﻣﯿﺪی ﺟﻮاب ﻣﻮدی را داد‪:‬ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﮐـﻪ ﻃﻠـﺴﻤﯽ‬
‫ﺗﻮﻟﯿﺪ ﻧﺸﺪه ﭘﺮوﻓﺴﻮر‪....‬‬
‫_ﯾﻪ ﻧﮕﺎه ﺑﻪ دﺳﺘﺖ ﺑﮑﻦ ﭘﺴﺮ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ دﺳﺘﺎﻧﺶ ﺧﯿﺮه ﺷﺪ ﻧﻮری ﺿﻌﯿﻒ از آن ﺧﺎرج ﻣﯿﺸﺪ‪...‬ﻧﻔﺲ رون و ﻫﺮﻣﯿـﻮن ﺣـﺒﺲ‬
‫ﺷﺪه ﺑﻮد ﻣﻮدی ﮐﺎﻣﻞ ﮐﺮد‪:‬ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﯾﻪ ﺷﺒﻪ ﺳﭙﺮﺟﺎدوﯾﯽ ﻣﯿﺴﺎزه از ﭘﺲ اﯾﻨﻢ ﺑﺮﻣﯿﺎد‪.‬‬
‫ﻫﺮی آﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪ ‪...‬ﻣﻮﻓﻘﯿﺖ در ﺗﻮﻟﯿﺪ ﺳﭙﺮ ﺟﺎدوﯾﯽ ﺗﻤﺮﯾﻨﺎﺗﺶ را ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﮐﺮده ﺑﻮد‪...‬‬

‫‪569‬‬

‫‪570‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫************************************‬
‫_اﯾﻦ واﻗﻌﺎ وﺣﺸﺘﻨﺎﮐﻪ‬
‫رون در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ از ﭘﻠﻪ ﻫﺎی ﭘﻨﺎﻫﮕﺎه ﺑﺎﻻ ﻣﯿﺮﻓﺘﻨﺪ اﯾﻨﺮا ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد‪:‬ﻣﺠﺒﻮرﻣﻮن ﮐـﺮد ﭘـﻨﺞ ﺑـﺎر‬
‫ﮐﻞ ﭘﻠﻪ ﻫﺎی ﻗﻠﻌﻪ رو ﺑﺎﻻ و ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺑﺮﯾﻢ ‪....‬ﺗﻮ ﭼﻄﻮر اﯾﻨﻮ ﺗﺤﻤﻞ ﮐﺮدی؟‬
‫ﻫﺮی ﮐﻪ از دﯾﺪن ﺣﺮﮐﺖ اردک وار آن دو ﺧﻨﺪه اش ﮔﺮﻓﺘـﻪ ﺑـﻮد ﻣﺨﺘـﺼﺮ ﺟـﻮاب داد‪:‬ﺑـﻪ‬
‫ﺳﺨﺘﯽ‪...‬‬
‫_ﺑﻪ ﭼﯽ ﻣﯿﺨﻨﺪی؟‬
‫_ﺑﻪ ﺷﻤﺎ دو ﺗﺎ‪...‬ﻣﺚ اردک راه ﻣﯿﺮﯾﻦ‬
‫_ﻫﯽ‪...‬ﺧﻮدﺗﻮ ﻧﺪﯾﺪی‪...‬‬
‫رون ﺑﻪ ﻏﺮ زدن اداﻣﻪ داد‪:‬ﻣﻦ ﻧﻤﯿﻔﻬﻤﻢ ﭼﺮا ﺑﺎﯾﺪ اﻻن ﺑﺎﺑﺎ ﺧﻮﻧﻪ رو ﺿﺪ آﭘﺎرات ﮐﻨﻪ؟ ﻓﺮد و‬
‫ﺟﺮج ﻫﺮ ﺟﺎ ﻣﯿﺨﻮاﺳﺘﻦ ﻣﯿﺮﻓﺘﻦ‪.....‬ﺑﺎﻻ و ﭘﺎﯾﯿﻦ رﻓﺘﻦ از اﯾﻦ ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﻋﺬاب آوره‪...‬‬
‫_ﺷﺮط ﻣﻴﺒﻨﺪم ﮐﺎر ﻣﻮدﻳﻪ‪...‬ﻣﻴﺨﻮاد ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺸﻪ ﮐﻪ رو ﻋﻀﻼﺗﻤﻮن ﮐﺎر ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ‪...‬‬
‫هﺮی اﻳﻨﺮا ﮔﻔﺖ و ﺑﺎ دﻟﺴﻮزی ﺑﻪ دوﺳﺘﺎﻧﺶ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮد در ﺗﻤﺎم اﯾﻦ ﺳﻪ روز و ﺑﺨﺼﻮص‬
‫از وﻗﺘﯽ ﮐﻪ رون ﻓﻬﻤﯿﺪه ﺑﻮد ﺑﺮای رﻓﺘﻦ ﺑﻪ ﭘﻨﺎﻫﮕﺎه ﻫﻢ از ﺷﺮ ﻟﺒﺎﺳﺶ راﺣﺖ ﻧﻤﯿﺸﻮد ﻣﺪام‬
‫ﻏﺮوﻟﻨﺪ ﻣﯿﮑﺮدﺑﻄﻮرﯾﮑﻪ آﺧﺮ ﺳﺮ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﻪ ﺗﺮﺟﯿﺢ ﻣﯿﺪاد اﻧﺮژی اش را ﺑﺎ ﺣﺮف زدن ﻫﺪر‬
‫ﻧﺪﻫﺪ ﺳﺮش داد ﮐﺸﯿﺪ‪:‬ﺑﺒﯿﻨﻢ رون‪....‬ﺗﺎ ﮐﯽ ﻣﯿﺨﻮای ﻏﺮ ﺑﺰﻧﯽ؟‬
‫_ﻣﻨﻈﻮرت ﭼﯿﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن؟ﻣﻦ ﮐﯽ ‪...‬‬
‫_ﻫﺮی ﭘﻨﺞ ﻫﻔﺘﻪ اﯾﻦ وﺿﻌﻮ ﺗﺤﻤﻞ ﮐﺮد و ﻣﺎ ﺗﺎزه ﺳﻪ روزه ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻗﻀﯿﻪ ﺷﺪﯾﻢ اوﻧﻮﻗﺖ ﺗـﻮ‬
‫ﻓﻘﻂ ﺳﻪ روزه ﮐﻪ داری اﯾﻦ ﮐﺎرو ﻣﯿﮑﻨﯽ و ﻫﻤﻪ ی دﻧﯿﺎ ﻓﻬﻤﯿﺪن‪...‬‬
‫رون ﺧﻮدش را روی ﺗﺨﺘﺶ اﻧﺪاﺧﺖ)در واﻗﻊ ﺑﺎﻻ ﮐﺸﯿﺪ(‪:‬ﻣﻦ ﻣﻨﻈﻮری ﻧﺪاﺷﺘﻢ ﻓﻘﻂ ﯾﻪ ﮐـﻢ‬
‫ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪم‪.‬‬

‫‪570‬‬

‫‪571‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن روی ﻟﺒﻪ ی ﺗﺨﺖ ﻧﺸﺴﺖ‪:‬ﻣﯿﺪوﻧﻢ‪....‬راﺳﺘﺶ ﻣﻨﻢ ﻣﺜﻞ ﺗﻮ‪....‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪی ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﺑﻪ آن دو روﺣﯿﻪ ﺑﺪﻫﺪ‪:‬ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ ﺑﻬﺘﻮن ﺧﻮش ﻣﯿﮕﺬره‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺘﯽ ﮔﻨﺎﻫﮑﺎراﻧﻪ ﮔﻔـﺖ‪:‬اوه ﻫـﺮی‪...‬ﻣﺘﺎﺳـﻔﻢ ﮐـﻪ اون ﺣﺮﻓـﺎ رو زدم‪...‬ﻓﮑﺮﺷـﻢ‬
‫ﻧﻤﯿﮑﺮدم ﮐﻪ اﯾﻨﻘﺪر ﺳﺨﺖ ﺑﺎﺷﻪ‪....‬ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﺮدم ﺣﺪ اﻗـﻞ ﻟـﻮﭘﯿﻦ و ﺳـﯿﺮﯾﻮس ﺑﻬـﺖ ﺳـﺨﺖ‬
‫ﻧﻤﯿﮕﯿﺮﯾﻦ ﻫﺮ ﭼﯽ ﺑﺎﺷﻪ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﭘﺪر ﺧﻮﻧﺪﺗﻪ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬و ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ دﻟﯿﻞ دو ﺑﺮاﺑﺮ ﺑﻘﯿﻪ ﺳﺨﺖ ﻣﯿﮕﯿﺮه‪...‬در ﺿـﻤﻦ اون ﻣﻮﺿـﻮع رو‬
‫ﻫﻢ ﻓﺮاﻣﻮﺷﺶ ﮐﻦ‪.‬‬
‫رون ﻏﺮ ﻏﺮی ﮐﺮد‪:‬ﻫﻤﻪ ی ﻋﻀﻼﺗﻢ درد ﮔﺮﻓﺘﻪ‪...‬از ﮔﺸﻨﮕﯽ دارم ﻣﯿﻤﯿـﺮم‪....‬اوﻧﻮﻗـﺖ ﺣﺘـﯽ‬
‫ﺟﺮات ﻧﺪارم از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﺑﺮم ﭘﺎﯾﯿﻦ‪..‬ﭼﻮن ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﻢ ﻓﮑﺮ ﺑﺎﻻ اوﻣﺪﻧﺸﻮ ﺑﮑـﻨﻢ‪....‬ﻣﺜـﻞ زﻧـﺪوﻧﯿﺎی‬
‫ﻗﺮون وﺳﻄﺎﯾﯽ ﺷﺪﯾﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﺎﻣﻞ ﮐﺮد‪:‬ﻣﻦ آزﮐﺎﺑﺎﻧﻮ ﺗﺮﺟﯿﺢ ﻣﯿﺪم‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺮای اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﺷﮑﺎﯾﺖ ﮐﺮد‪:‬ﺗﺮﺟﯿﺢ ﻣﯿﺪم ﺑﺮم ﭘﯿﺶ وﻟﺪﻣﻮرت‬
‫در ﻫﻤﯿﻦ وﻗﺖ ﺻﺪای ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺑﮕﻮش رﺳﯿﺪ‪:‬ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺷﺎم ﺣﺎﺿﺮه‪...‬‬
‫ﺳﻪ دوﺳﺖ ﻧﮕﺎﻫﯽ رد و ﺑﺪل ﮐﺮدﻧﺪ و آه ﮐﺸﯿﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺳﺮ ﻣﯿﺰ ﺷﺎم رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ اﺷﺘﻬﺎﯾﯽ دو ﺑﺮاﺑﺮ ﻣﺸﻐﻮل ﺧﻮردن ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬ﻫـﺮی ﮐـﻪ ﺳـﻮﻣﯿﻦ‬
‫ﺑﺸﻘﺎب ﺧﻮراک ﻗﻠﻮه اش را ﺗﻤﺎم ﮐﺮده ﺑﻮد ﺑﺎ اﺷﺘﻬﺎ ﭼﻨﺪ ران ﻣﺮغ را از ﭼﺎرﻟﯽ ﺣﯿﺮت زده‬
‫ﻣﯿﮕﺮﻓﺖ‪....‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس و ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ دﻟﺴﻮزی ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻧﮕﺎه ﻣﯿﮑﺮدﻧﺪ‪ ...‬ﺧﺎﻧﻮاده ی ی وﯾﺰﻟﯽ ﮐﻪ ﭼﯿـﺰی از‬
‫ﺑﻼﯾﯽ ﮐﻪ در ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺑﺮ ﺳﺮ اﯾﻦ ﺳﻪ ﻧﻔـﺮ ﻣـﯽ آﻣـﺪ ﻧﻤﯿﺪاﻧـﺴﺘﻨﺪ‪ ,‬ﻧﻤﯿﺘﻮاﻧـﺴﺘﻨﺪ ﺣﯿـﺮت و‬
‫ﺷﮕﻔﺘﯽ ﺧﻮد را از اﯾﻦ رﻓﺘﺎر ﻋﺠﯿﺐ ﻫﺮﻣﯿﻮن و ﻫﺮی )ﻏﺬا ﺧﻮردن رون ﻃﺒﯿﻌﯽ ﺑﻮد( ﻣﺨﻔـﯽ‬

‫‪571‬‬

‫‪572‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﮐﻨﻨﺪ‪.‬اﮔﺮ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﻋﻠﺖ ﻻﻏﺮﺷﺪن ﻫﺮی را ﻣﯿﻔﻬﻤﯿﺪ ﯾﺎ ﺑﺎد ﺑﻪ ﮔﻮﺷﺶ ﻣﯿﺮﺳﺎﻧﺪ ﮐـﻪ آﻧﻬـﺎ‬
‫ﭼﻪ ﺑﻼﻫﺎﯾﯽ ﺑﺮﺳﺮ ﻫﺮی آورده اﻧﺪ ﺣﺘﯽ ﻣﺮﻟﯿﻦ ﻫﻢ ﻧﻤﯿﺘﻮاﻧﺴﺖ ﺑﻪ دادﺷﺎن ﺑﺮﺳﺪ‪.‬‬

‫‪572‬‬

‫‪573‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻓﺼﻞ ﭼﻬﻞ‪ :‬ﻓﺎﺝﻌﻪ در ﭘﻨﺎهﮕﺎﻩ‬
‫در ﻃﻮل ﭼﻨﺪ ﻫﻔﺘﻪ ﺑﻌﺪ از ﻫﺮی ‪ ,‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ‪ ,‬دﯾﻦ ‪ , ,‬ارﻧﯽ ‪ ,‬ﭘﺎدﻣـﺎ ‪ ,‬و ﻧﻮﯾـﻞ رون و ﺟـﺮج و‬
‫ﻓﺮد ﻫﻢ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﻣﻮﻓﻖ ﺑﻪ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺷﮑﻞ ﺷﺪﻧﺪ ‪ .‬ﺑﻌﺪ از آن ﮐﯿﻨﮕﺰﻟﯽ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﯾﺎد داد ﮐﻪ ﭼﻄﻮر در‬
‫ﺑﯿﻦ ﻟﻮازم اﺗﺎق ﺷﺨﺼﯽ را ﮐﻪ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺷﮑﻞ داده ﺷﻨﺎﺳﺎﯾﯽ ﮐﻨﻨﺪ ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ‪ ,‬وﺟـﻮد‬
‫ﺟﺎدو را اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ و ﻣﺒﻨﻊ آن را ﭘﯿﺪا ﻣﯿﮑﺮدﻧﺪ ‪ ,‬اﯾﻦ درﺳﺖ ﻫﻤﺎن ﮐﺎری ﺑـﻮد ﮐـﻪ‬
‫داﻣﺒﻠﺪور در ﻣﻮرد ﭘﺮوﻓﺴﻮر اﺳﻼﮔﻬﻮرن اﻧﺠﺎم داد ‪ .‬ﺑﻌﺪ از آن ﺑﺎﻻﺧﺮه ﺟﺮج ﻣﺮﺧﺼﯽ ﭘﯿﺪا‬
‫ﮐﺮد ﮐﻪ دوﺑﺎره راﻫﯽ ﭘﻨﺎﻫﮕﺎه ﺷﻮد ﺗﺎ ﺳﻔﺎرﺷﺎت آﻣﺎده را ﺗﺤﻮﯾﻞ ﺑﮕﯿﺮد و ﮐﻤﯽ از وﺳـﺎﯾﻠﯽ‬
‫ﮐﻪ دﻓﻌﻪ ﻗﺒﻞ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﺑﺮای ﺟﺸﻦ ﺑﺎ ﺧﻮد ﺑﻪ ﻗﻠﻌﻪ ﺑﯿﺎورد ﺑﺎ ﺧﻮدش ﺑﻪ آﻧﺠﺎ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﮐﻨـﺪ‬
‫‪ .‬در اﯾﻦ ﻣﯿﺎن ﻫﺮی ﭼﻨﺎن در ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺷﮑﻞ اﺳﺘﺎد ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﺧﻮدش ﻫﻢ ﺑﺎور ﻧﻤﯿﮑﺮد ‪ ,‬ﺣـﺎﻻ‬
‫ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﻪ راﺣﺘﯽ ﺑﻪ ﺷﮑﻞ ﻫﺎی ﺷﻤﻌﺪان ‪ ,‬ﻗﻮری ‪ ,‬ﻗﺎب ﻋﮑﺲ ‪ ,‬ﻓﻨﺠﺎن و ﺣﺘﯽ ﭘﺎدری‬
‫ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺷﮑﻞ دﻫﺪ ‪ ,‬اﻣﺎ در ﻣﻮرد اﺷﯿﺎء ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ ﮐﻤﯽ ﻣﺸﮑﻞ داﺷﺖ ‪ .‬ﭼﻨﺎن ﮐـﻪ اﻧﺘﻈـﺎر ﻣـﯽ‬
‫رﻓﺖ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻌﺪ از اوﻟﯿﻦ ﻣﻮﻓﻘﯿﺖ ‪ ,‬ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﭘﯿﺸﺮﻓﺖ ﮐﺮده ﺑﻮد و ﺣـﺎﻻ ﻣـﯽ ﺗﻮاﻧـﺴﺖ‬
‫ﺣﺘﯽ ﺑﻪ ﺷﮑﻞ ﯾﻪ ﺳﻮزن ﮐﻮﭼﮏ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺷﻮد ‪ ,‬روی ﻫﻢ رﻓﺘﻪ ﺣﺪود دوﻣـﺎه ﺗـﻼش ﺑـﺎﻻﺧﺮه‬
‫ﻧﺘﯿﺠﻪ داده ﺑﻮد و ﺣﺎﻻ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ای اﺳﺘﺜﻨﺎﯾﯽ در راه ﺑﻮد ‪ ,‬آﻧﺸﺐ وﻗﺘﯽ ﻫﺮی ﺑﺎﻻﺧﺮه از دﻓﺘـﺮ‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﯿﺮون آﻣﺪ ‪ ,‬ﻫﻨﻮز رون و ﻓﺮد ﻣﺸﻐﻮل ﺗـﺰﯾﯿﻦ ﺷـﺒﺎﻧﻪ ﺳـﺎﻟﻦ ﻋﻤـﻮﻣﯽ ﮔﺮﯾﻔﻨـﺪور‬
‫ﺑﻮدﻧﺪ ‪ ,‬دو روز ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ ﺷﺪت روی آﻧﻬﺎ ﮐﺎر ﻣﯿﮑﺮدﻧﺪ و ﻧﺘﯿﺠﻪ ﮐﺎرﺷﺎن واﻗﻌﺎ زﯾﺒﺎ ﺑﻮد ‪,‬‬
‫ﻗﺮار ﺑﻮد ﻓﺮدای آﻧﺮوز ﺟﺸﻦ ﺑﺰرﮔﯽ در ﺳﺎﻟﻦ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور ﺑﺮﮔﺰار ﺷﻮد ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺧﺴﺘﻪ ﺗﺮ از آن ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑـﻪ آن دو ﭘﯿـﺸﻨﻬﺎد ﮐﻤـﮏ دﻫـﺪ ‪ ,‬اﯾـﻦ ﺧـﺴﺘﮕﯽ ﺑـﻪ ﺧـﺎﻃﺮ‬
‫ﺗﻤﺮﯾﻨﺎت ﺟﺪﯾﺪی ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎ ﭘﺪر ﺧﻮاﻧﺪه اش آﻏـﺎز ﮐـﺮده ﺑـﻮد ‪ .‬ﻣـﺸﮑﻠﺶ اﯾـﻦ ﺑـﻮد ﮐـﻪ‬

‫‪573‬‬

‫‪574‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻧﻤﯿﺘﻮاﻧﺴﺖ آﻧﺮا ﺑﺎ رون و ﻫﺮﻣﯿـﻮن در ﻣﯿـﺎن ﺑﮕـﺬارد ‪ ,‬ﻫﻨـﻮز ﭼﻬـﺮه ﺣﯿـﺮت زده رون و‬
‫ﺻﻮرت وﺣﺸﺖ زده ﻫﺮﻣﯿﻮن را در ﻫﻨﮕﺎم ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ﭼﻨﺪ روز ﻗﺒﻞ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ داﺷـﺖ ‪ ,‬ﻫﻤـﺎن‬
‫زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﺤﺾ اﯾﻨﮑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﭘﯿﺎم اﻣﺮوزش را ﺑﺎز ﮐﺮد ﻫﺮی ﺑـﺎ ﺧـﺴﺘﮕﯽ اﺳـﻢ ﺗﻤـﺎم‬
‫ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪه ﻫﺎی ﺷﺐ ﻗﺒﻞ ‪ ,‬ﻧﺤﻮه ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪن و ﻧﺎم ﻗﺎﺗﻠﺸﺎن را ﺑﯿﺎن ﮐﺮده ﺑﻮد‪...‬‬
‫روی ﺗﺨﺘﺶ دراز ﮐﺸﯿﺪ و ﺧﺴﺘﮕﯽ ﺷﺪﯾﺪ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ او را رﺑـﻮد ‪ ....‬ﻧﻤﯿﺪاﻧـﺴﺖ ﭼـﻪ ﻗـﺪر‬
‫ﺧﻮاﺑﯿﺪه اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ درد ﺟﺎﯾﻪ زﺧﻤﺶ از ﺧﻮاب ﺑﯿﺪار ﺷﺪ ‪ .‬ﻣﺪﺗﻬﺎ ﻗﺒﻞ داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻪ او ﮔﻔﺘﻪ‬
‫ﺑﻮد ﮐﻪ راﺑﻄﻪ ذﻫﻨﯽ او و وﻟﺪﻣﻮرت از ﻃﺮﯾﻖ اﯾﻦ زﺧﻢ ‪ ,‬ﺗﻮﺳﻂ وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪه اﺳﺖ‬
‫‪ ,‬اﻣﺎ در ﭼﻨﺪ ﻫﻔﺘﻪ اﺧﯿﺮ ‪ ,‬ﺑﻌﺪ از ﻣﺮگ ﭘﺮﺳﯽ ‪ ,‬ﻫﺮی ﺷـﺎﻫﺪ ﺗـﮏ ﺗـﮏ ﺟﻨﺎﯾـﺖ ﻫـﺎی او و‬
‫اﻓﺮادش ﺑﻮد ‪.‬‬
‫روز و ﺷﺐ ﻣﺮدﻣﯽ را ﻣﯽ دﯾﺪ ﮐﻪ ﺷﮑﻨﺠﻪ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ ﯾﺎ ﺗﻮﺳﻂ ﮔﺮﮔﯿﻨﻪ ﻫﺎ ﮔﺎز ﮔﺮﻓﺘـﻪ ﻣـﯽ‬
‫ﺷﻮﻧﺪ ﯾﺎ ﺑﻪ ﻃﺮز وﺣﺸﯿﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﻗﺘﻞ ﻣﯽ رﺳﻨﺪ و او ﻫﯿﭻ ﮐﺎری ﻧﻤﯿﺘﻮاﻧﺴﺖ ﺑﺮای آﻧﻬـﺎ اﻧﺠـﺎم‬
‫دﻫﺪ و ﻫﻤﯿﻦ ﻋﺬاﺑﺶ ﻣﯽ داد‪.‬‬
‫ﻣﺤﻔﻞ ﻫﻨﻮز ﺑﻪ او اﺟﺎزه ﺷﺮﮐﺖ در ﻋﻤﻠﯿﺎت ﻫﺎ را ﻧﻤﯿﺪاد در واﻗﻊ ﻫﺮی ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻋﻀﻮ اﺳـﻤﯽ‬
‫ﻣﺤﻔﻞ ﺑﻮد ﺗﺎ ﻋﻀﻮ رﺳﻤﯽ ﭼﻮن ﻫﻤﻪ آﻧﻬﺎ ﺧﻮد را ﻣﻮﻇﻒ ﺑﻪ دﻓﺎع از ﺟﺎن ﻫﺮی ﻣﯿﺪاﻧﺴﺘﻨﺪ و‬
‫ﻫﺮی ﺧﻮد را ﻣﻮﻇﻒ ﺑﻪ ﻧﺠﺎت ﺟﺎن دﯾﮕﺮان ‪ ....‬دﯾﮕﺮاﻧﯽ ﮐـﻪ در ﺧـﻮاب و ﺑﯿـﺪاری ﻣـﺮگ‬
‫ﻓﺠﯿﻌﺸﺎن را ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﻣﯿﺪﯾﺪ و ﻫﺮ ﺑﺎر ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺧﻮد را ﺳﺮزﻧﺶ ﻣﯽ ﮐﺮد ﮐﻪ ﭼﺮا ﻫﻨـﻮز آﻣـﺎده‬
‫ﻧﯿﺴﺖ و ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﺑﻪ اﯾﻦ ﻣﯽ اﻧﺪﯾﺸﯿﺪ ﮐﻪ ﺗﺎ ﮐﯽ ﻣﯿﺘﻮاﻧﺪ ﺑﺮ وﺳﻮﺳﻪ ﺧﺮوج از ﻗﻠﻌﻪ و ﯾـﺎﻓﺘﻦ‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﻏﻠﺒﻪ ﮐﻨﺪ ‪ ,‬ﻧﻤﯿﺘﻮاﻧﺴﺖ اﻓﮑﺎرش را ﺑﺎ رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن در ﻣﯿﺎن ﺑﮕﺬارد ‪ ,‬ﻫﻤﯿﻨﮑـﻪ‬
‫ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻗﺒﻞ از ﭘﯿﺎم اﻣﺮوز از ﻓﺠﺎﯾﻊ ﺧﺒﺮ ﻣﯿﺪاد ﺑﻪ ﺣﺪ ﮐـﺎﻓﯽ آﻧﻬـﺎ را ﻧﮕـﺮان ﮐـﺮده ﺑـﻮد و‬
‫ﻧﻤﯿﺨﺎﺳﺖ ﺑﺎ ﺑﺮ زﺑﺎن آوردن اﻓﮑﺎرش آن دو را وﺣﺸﺖ زده ﮐﻨﺪ ‪.‬‬

‫‪574‬‬

‫‪575‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺷﮑﯽ ﻧﺪاﺷﺖ ﮐﻪ وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﺮای ﺑﻪ ﺧﺸﻢ آوردن ﻫﺮی ‪ ,‬اﯾﻦ ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎ را ﻧﺸﺎﻧﺶ ﻣﯿـﺪاد ‪,‬‬
‫ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ او را ﺑﻪ ﺧﺸﻢ آورد ﺗﺎ ﺑﺎز ﻫﻢ ﮐـﺎر اﺣﻤﻘﺎﻧـﻪ ای اﻧﺠـﺎم دﻫـﺪ‪ .‬ﻫـﺮی ﺑـﻪ ﺧـﻮﺑﯽ‬
‫ﻣﯿﺪاﻧﺴﺖ آﻣﺎده ﻧﯿﺴﺖ وﻟﯽ ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻮد ﻫﺮﭼـﻪ دارد ﺑﺪﻫـﺪ و ﻣﺒـﺎرزه ای ﺑـﺎ وﻟـﺪﻣﻮرت را‬
‫ﺑﺪﺳﺖ آورد ‪.‬‬
‫ﻫﻨﻮز در ﭼﻔﺖ ﺷﺪﮔﯽ ﺗﻮاﻧﺎﯾﯽ زﯾﺎدی ﻧﺪاﺷﺖ ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ دﻟﯿﻞ از ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺑﻮد ﭼﻔـﺖ‬
‫ﺷﺪﮔﯽ را ﺑﻪ او آﻣﻮزش دﻫﺪ ‪ .‬ﺗﻤﺮﯾﻦ اﯾﻦ درس ﺑﺎ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺧﯿﻠﯽ ﺑﻬﺘﺮ از ﮐـﺎر ﺑـﺎ اﺳـﻨﯿﭗ‬
‫ﺑﻮد ‪ ,‬اﻟﺒﺘﻪ ﻫﺮی ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﯾﮏ ﯾﺎ دو ﺣﻤﻠﻪ ﮐﻮﺗﺎه از ﺧﻮد دﻓﺎع ﮐﻨﺪ و دﻓﺎع در‬
‫ﺑﺮاﺑﺮ اﺳﻨﯿﭗ در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﻧﺎﺟﯿﻨﯽ رﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﺑﺮای ﻫﺮی ﮐﺎری ﻧﺪاﺷـﺖ وﻟـﯽ ﻫﻨـﻮز‬
‫ﻧﻤﯿﺘﻮاﻧﺴﺖ ﺣﻤﻼت ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻫﻢ ﺟﺎدوﮔﺮ ﻗﺪرﺗﻤﻨﺪی ﻣﺜﻞ وﻟﺪﻣﻮرت را دﻓﺎع ﮐﻨﺪ ‪ .‬ﺑﺎ ﺧﺸﻢ‬
‫زﯾﺎد ﭘﯿﺸﺎﻧﯿﺶ را ﻓﺸﺎری داد ‪ ,‬اﺣﺴﺎس ﺧـﺸﻢ در ﺗﻤـﺎم وﺟـﻮدش رﯾـﺸﻪ دواﻧﺪﻧـﺪ ‪ ,‬ﺣـﺲ‬
‫ﻣﯿﮑﺮد ﮐﻪ وﻟﺪﻣﻮرت ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل ﻫﺮﮔﺰ اﯾﻨﻘﺪر ﺧﺸﻤﮕﯿﻦ ﻧﺸﺪه ﺑـﻮد ‪ ...‬ﺧـﺸﻤﯽ ﮐـﻪ از ﻧﻈـﺮ‬
‫ﻫﺮی ﺷﻮم و ﻣﺮﮔﺒﺎر ﺑﻮد ‪ ...‬ﺑﻪ ﺷﺪت اﺣﺴﺎس ﺧﻄﺮ ﻣﯿﮑﺮد ‪ ,‬ﻣﯿﺨﻮاﺳـﺖ اﻧﺘﻘـﺎم ﺑﮕﯿـﺮد ‪ ,‬در‬
‫ﻫﻤﯿﻦ وﻗﺖ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺟﻐﺪی از ﭘﻨﺠﺮه داﺧﻞ ﺷﺪ ‪ ,‬از آﺧﺮﯾﻦ ﺑﺎری ﮐﻪ ﺟﻐـﺪ ﭘﯿﺘـﺮ ﮔـﺮو ﺧﺒـﺮ‬
‫آورده ﺑﻮد ﮐﻪ وﻟﺪﻣﻮرت در ﺑﻪ در دﻧﺒﺎل اﺳﻨﯿﭗ ﻣﯿﮕﺮدد ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﺳﻪ ﻫﻔﺘﻪ ﻣﯿﮕﺬﺷﺖ ‪ ,‬ﺟﻐﺪ‬
‫ﭼﺮﺧﯽ زد و ﻧﺎﻣﻪ اش را روﯾﻪ ﺗﺨﺖ ﻫﺮی اﻧﺪاﺧﺖ ‪.‬‬
‫ﻧﺎﻣﻪ را ﺑﺮداﺷﺖ ‪ ,‬ﺑﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﻣﺸﺨﺺ ﺑﻮد ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪه اﺳﺖ وﻟﯽ دﺳﺖ ﺧﻂ ﭘﯿﺘﺮ ﮔﺮو‬
‫واﺿﺢ ﺑﻮد ‪ ,‬ﻫﺮی ﺑﺎ ﺧﻮد اﻧﺪﯾﺸﯿﺪ ﮐﻪ ﭼﻪ ﭼﯿﺰ آﻧﻘﺪر ﭘﯿﺘﺮ ﮔﺮو را ﺗﻐﯿﯿﺮ داده ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻌـﺪ از‬
‫ﻓﺮار اﺳﻨﯿﭗ او ﻧﯿﺰ ﻓﺮار ﻧﮑﺮده ﺑﻮد و ﻣﺨﻔﯽ ﻧﺸﺪه ﺑﻮد ؟‬
‫ﻇﺎﻫﺮا ﺗﻮاﻧﺴﺘﻪ ﺑﻮد وﻟﺪﻣﻮرت را ﻗﺎﻧﻊ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﭼﯿﺰی از ﺧﯿﺎﻧـﺖ اﺳـﻨﯿﭗ ﻧﻤﯿﺪاﻧـﺴﺘﻪ و ﺑـﺎ‬
‫ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ اﯾﻨﮑﻪ وﻟﺪﻣﻮرت ﺧﻮدش ﻫﻢ ﻣﺘﻮﺟﻪ اﯾﻦ ﻗﻀﯿﻪ ﻧﺸﺪه ﺑﻮد ﭼﻨﺪان ﻏﯿﺮ ﻣﻨﻄﻘﯽ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ‬
‫ﻧﻤﯿﺮﺳﯿﺪ ‪ .‬ﺑﻪ زﺣﻤﺖ از اﻓﮑﺎرش ﺟﺪا ﺷﺪ و ﻧﺎﻣﻪ را ﺑﺎز ﮐﺮد ‪:‬‬

‫‪575‬‬

‫‪576‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻟﺮد ﺳﻴﺎﻩ دﺳﺘﻮر ﺣﻤﻠﻪ ﺏﻪ ﺧﺎﻧﻮادﻩ هﺎي اﻋﻀﺎي ﻣﺤﻔﻞ را ﺹ ﺎدر ﮐ ﺮدﻩ ‪ ,‬وﻳﺰﻟ ﻲ‬
‫هﺎ در ﺹﺪر ﻟﻴﺴﺖ هﺴﺘﻨﺪ‬
‫ﻫﺮی از ﺟﺎ ﭘﺮﯾﺪ ‪ ,‬دراﮐﻮ ﺑﯽ ﺗﺮدﯾﺪ اﺳﺮار زﯾﺎدی را ﺑﻪ ﮔﻮش ارﺑﺎﺑﺶ رﺳﺎﻧﺪه ﺑـﻮد و ﯾﮑـﯽ‬
‫از آﻧﻬﺎ اﺳﻢ و آدرس ﺑﺴﯿﺎری از اﻋﻀﺎی ﻣﺤﻔﻞ ﺑﻮد ‪ ,‬ﻫﺮﭼﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ آﻧﻬﺎ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﻣﮑـﺎن داده‬
‫ﺑﻮدﻧﺪ اﻣﺎ ﮐﻤﺘﺮ ﮐﺴﯽ ﻣﯿﺘﻮاﻧﺴﺖ ﻣﺪت زﯾﺎدی ازدﺳﺖ وﻟﺪﻣﻮرت ﻓﺮار ﮐﻨﺪ و ﺑﺪﺗﺮ از ﻫﻤـﻪ‬
‫اﯾﻨﮑﻪ وﯾﺰﻟﯽ ﻫﺎ ﻫﻨﻮز در ﺧﺎﻧﻪ ﺷﺎن ﺑﻮدﻧﺪ ‪ .‬وﺣﺸﺖ زده ﺑﻪ رون و ﻓﺮد ﮐﻪ ﺗﺎزه ﺑـﻪ ﺧـﻮاب‬
‫رﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪ ,‬ﻧﻤﯿﺘﻮاﻧﺴﺖ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﭼﯿﺰی ﺑﮕﻮﯾﺪ ‪ ,‬ﺑﺎ ﭼﻮب دﺳﺘﯿﺶ ﭘﯿﻐﺎﻣﯽ ﺑﻪ ﺧﺎﻧـﻪ‬
‫آﻧﻬﺎ ﻓﺮﺳﺘﺎد و از ﺧﻮاﺑﮕﺎه ﺑﯿﺮون دوﯾﺪ ‪ .‬ﭘﻠﻪ ﻫﺎﯾﻪ ﭘﻠﮑـﺎن ﺧﻮاﺑﮕـﺎه را دوﺗـﺎﯾﮑﯽ ﮐـﺮد و از‬
‫روﯾﻪ ﭼﻨﺪ ﭘﻠﻪ آﺧﺮ ﭘﺮﯾﺪ ‪ ,‬ﺑﻪ ﻣﺤﺾ ﺑﯿﺮون رﻓﺘﻦ از ورودی ﺳﺎﻟﻦ ﻋﻤـﻮﻣﯽ ‪,‬ﺑـﯽ ﺗﻮﺟـﻪ ﺑـﻪ‬
‫اﻋﺘﺮاض ﻫﺎی ﺑﺎﻧﻮی ﭼﺎق ‪ ,‬ﺑﺎ آﺧﺮﯾﻦ ﺗﻮاﻧﺶ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ دﻓﺘﺮ ﺳﯿﺮﯾﻮس دوﯾﺪ ‪.‬‬
‫از ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺧﺒﺮی ﻧﺒﻮد ‪ ,‬دﯾﻮاﻧﻪ وار ﺑﻪ ﺳﻤﺖ دﻓﺘﺮ ﻣﺪﯾﺮ دوﯾﺪ ‪ ,‬ﺟﻠﻮی ﻣﺠﺴﻤﻪ ﻣﺤـﺎﻓﻆ ﺑـﺎ‬
‫ﻧﮕﺮاﻧﯽ اﺳﻢ رﻣﺰ را ﻓﺮﯾﺎد زد ‪ .‬ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ راه ﭘﺸﺖ ﻣﺠﺴﻤﻪ ﮐﺎﻣﻼ ﺑﺎز ﺷﻮد ﺧـﻮد را ﺑـﻪ‬
‫داﺧﻞ ﮐﺸﺎﻧﺪ ‪ ,‬از ﭘﻠﻪ ﻫﺎی ﻣﺘﺤﺮک ﺑﺎﻻ دوﯾﺪ و ﺧﻮد را ﺑـﻪ ﭘـﺸﺖ دﻓﺘـﺮ ﻣـﺪﯾﺮ رﺳـﺎﻧﺪ ‪,‬دو‬
‫ﺿﺮﺑﻪ ﺑﻪ در زد و ﺑﯽ ﺗﺎﻣﻞ ﺑﻪ داﺧﻞ ﭘﺮﯾﺪ ‪ :‬ﭘﺮﻓﺴﻮرﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ‪ ...‬ﺳﯿﺮﯾﻮس ‪...‬‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺑﺎ ﮐﺘﺎﺑﯽ در دﺳﺖ از ﺳﻤﺖ ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ ﺑﯿﺮون آﻣﺪ ‪ :‬ﭘﺎﺗﺮ اﯾﻦ ﻣﻮﻗﻊ ﺷـﺐ اﯾﻨﺠـﺎ‬
‫ﭼﯽ ﮐﺎر ﻣﯿﮑﻨﯽ ؟‬
‫ﻫﺮی ﻧﻔﺲ زﻧﺎن ﺗﻮﺿﯿﺢ داد ‪ :‬ﻣﺴﺌﻠﻪ ‪ .....‬ﻣﻬﻤﻪ ‪ .....‬ﺳﯿﺮﯾﻮس ﮐﺠﺎﺳﺖ؟‬
‫ ﭼﯽ ﮐﺎرش داری؟‬‫ اون رﯾﯿﺲ ﻣﺤﻔﻠﻪ ‪....‬اوﺿﺎع اﺿﻄﺮارﯾﻪ ‪...‬‬‫ﻓﻀﺎی ﭘﺸﺖ دﯾﻮار ﺑﺎز ﺷﺪ و ﺳﯿﺮﯾﻮس و اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﯿﺮون آﻣﺪﻧﺪ ‪ :‬اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎده ﻫﺮی ؟‬
‫ﻫــﺮی ﺑــﻪ ﺳــﻤﺖ ﺳــﯿﺮﯾﻮس دوﯾــﺪ و ﮐﺎﻏــﺪ ﭘﻮﺳــﺘﯽ را ﺑــﻪ دﺳــﺘﺶ داد ‪ :‬از ﻃــﺮف ﭘﯿﺘــﺮ‬
‫ﮔﺮوﺋﻪ‪...‬وﯾﺰﻟﯽ ﻫﺎ در ﺧﻄﺮن !‬
‫‪576‬‬

‫‪577‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﻧﺎﻣﻪ را ﺧﻮاﻧﺪ و آﻧﺮا ﺑﻪ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل داد و او آن را ﺑﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﺳﭙﺮد ‪:‬‬
‫ﺗﻮ ﻣﻄﻤﺌﻨﯽ ﻫﺮی ؟‬
‫ اون ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﻪ و ﻣﯿﺨﻮاد اﻧﺘﻘﺎم ﺑﮕﯿﺮه ‪.‬‬‫ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻬﺸﻮن ﺧﺒﺮ ﺑﺪﯾﻢ ‪ ,‬ﯾﻪ ﻫﺸﺪار ﺑﺮاﺷﻮن ﺑﻔﺮﺳﺖ ﻣﯿﻨﺮوا‬‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺑﯽ ﺻﺒﺮی ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﻣﻦ ﺑﺮاﺷﻮن ﻓﺮﺳﺘﺎدم ‪ ,‬ﻋﺠﻠﻪ ﮐﻨﯿﻦ ‪.‬‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺷﻨﻠﺶ را ﺑﺮ داﺷﺖ ‪ :‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﯾﻢ ﮐﻤﮑﺸﻮن‬
‫اﺳﻨﯿﭗ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد ‪ :‬ﻣﻦ ﺑﻪ ﭘﯿﺘﯽ ﮔﺮو اﻋﺘﻤﺎد ﻧﺪارم ‪ ,‬ﺑﻌﯿﺪ ﻧﯿﺴﺖ ﺗﺤﺖ ﻓﺸﺎر ﺑﻪ ﻣﺎ ﺧﯿﺎﻧـﺖ‬
‫ﮐﻨﻪ !‬
‫ﻫﺮی ﭘﺎﻓﺸﺎری ﮐﺮد ‪ :‬اون ﺗﺎ ﺑﺤﺎل ﺑﻪ ﻣﺎ دروغ ﻧﮕﻔﺘﻪ !‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﮐﺎر را ﺑﻪ دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺖ ‪ :‬ﺑﺮای ﺣﺮﮐﺖ آﻣﺎده ﺑﺸﯿﻦ ‪ ...‬ﻓﺎﮐﺲ ‪.....‬‬
‫ﻓﺎﮐﺲ از ﻏﯿﺐ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ ‪ ,‬ﺳﯿﺮﯾﻮس ﮐﺎﻏﺬ ﭘﻮﺳﺘﯽ را ﮐﻪ ﻃﯽ ﺑﺤﺚ ﻫﺮی ﺑﺎ اﺳـﻨﯿﭗ ﻧﻮﺷـﺘﻪ‬
‫ﺑﻮد ﺑﻪ ﻗﻘﻨﻮس ﺳﭙﺮد ‪ :‬ﺑﻪ ﻫﻤﻪ اﻋﻀﺎی ﻣﺤﻔﻞ ﺧﺒﺮ ﺑﺪه و ﺑﮕﻮ ﻫﻤﻪ اﻻن ﺧﻮدﺷﻮﻧﻮ ﺑﺮﺳـﻮﻧﻦ ‪,‬‬
‫وﻗﺘﯽ ﻗﻘﻨﻮس ﺑﺎ ﺷﻌﻠﻪ ای ﻏﯿﺐ ﺷﺪ ‪ ,‬رو ﺑﻪ ﻫﻤﮑﺎراﻧﺶ ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﺑﯿﺎﯾﻦ ﺑﺮﯾﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮی از ﺟﺎ ﺟﺴﺖ وﻟﯽ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ دﺧﺎﻟﺖ ﮐﺮد ‪ :‬ﺗﻮ ﻧﻪ ﻫﺮی !‬
‫ﻫﺮی ﭘﺎﻓﺸﺎری ﮐﺮد ‪:‬ﺧﻮاﻫﺶ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﺳﯿﺮﯾﻮس ‪ ,‬ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﻢ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻤﻮﻧﻢ ‪ ,‬ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻧﮕـﺎﻫﯽ ﺑـﻪ‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﮐﺮد و او ﺟﻮاب ﺳﻮال ﻧﭙﺮﺳـﯿﺪه ﺳـﯿﺮﯾﻮس را داد ‪ :‬وﻗﺘـﯽ ﺑـﺮای ﭼﻮﻧـﻪ زدن‬
‫ﻧﺪارﯾﻢ ‪ ,‬ﺑﻬﺘﺮه راه ﺑﯿﻮﻓﺘﯿﻢ ﻫﺮی ﺑﻪ ﻃﺮف در دوﯾﺪ ﮐﻪ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺻﺪاﯾﺶ ﮐﺮد ‪ :‬ﺑﺎ رﻣـﺰ‬
‫ﺗﺎز ﻣﯿﺮﯾﻢ ‪ ,‬ﮔﻠﺪان ﮐﻮﭼﮑﯽ در دﺳﺘﺶ ﺑﻮد ‪,‬در ﻫﻤﯿﻦ وﻗﺖ ﺗـﺎﻧﮑﺲ و ﻟـﻮﭘﯿﻦ ﺑـﺎ ﻫـﻢ وارد‬
‫ﺷﺪﻧﺪ ‪ :‬ﭼﻪ ﺧﺒﺮ ﺷﺪه ؟‬
‫ ﻫﻨﻮز ﭼﯿﺰی ﻧﻤﯿﺪوﻧﯿﻢ ‪ ,‬اﻣﺎ اﺣﺘﻤﺎﻻ ﺑﻪ ﭘﻨﺎﻫﮕﺎه ﺣﻤﻠﻪ ﺷﺪه ‪.‬‬‫ﻫﺮی اﺻﺮار ﮐﺮد‪ :‬ﺣﻤﻠﻪ ﺷﺪه ﻣﻦ ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ !‬

‫‪577‬‬

‫‪578‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﺑﻪ ﻫﺮی ﺧﯿﺮه ﺷﺪ ‪ ,‬ﻫـﺮی ﺗﻮﺿـﯿﺢ داد ‪ :‬اون دﻧﺒـﺎل ﯾـﻪ ﭼﯿـﺰی ﻣﯿﮕـﺮده ‪,‬‬
‫ﻣﯿﺨﻮاد اﻧﺘﻘﺎم ﺑﮕﯿﺮه‪.‬‬
‫اﯾﻦ ﺣﺮف ﻫﺮی اﺛﺮ ﺧﺎﺻﯽ روی ﺣﺎﺿﺮﯾﻦ ﮔﺬاﺷﺖ‬
‫ﺻﺪای ﺧﺲ ﺧﺲ ﻣﻮدی ﮐﻪ ﭘﺸﺖ ﺳﺮﮐﯿﻨﮕﺰﻟﯽ وارد ﺷﺪه ﺑﻮد ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪ :‬ﻗﻀﯿﻪ ﭼﯿﻪ؟‬
‫دو دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ ﻫﻤﻪ دور رﻣﺰﺗﺎز ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻧﺪ ‪ ,‬ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺷﻤﺮد ‪3 , 2 , 1 :‬‬
‫ﻫﺮی ﻓﺸﺎر ﻗﻼب ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ را اﺣﺴﺎس ﮐﺮد ‪ ,‬ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑﻌﺪ روﺑﻪ روی ﭘﻨﺎﻫﮕﺎه ﻣﺘﻮﻗﻒ ﺷـﺪ ‪,‬‬
‫اوﻟﯿﻦ ﭼﯿﺰی ﮐﻪ دﯾﺪ ﻗﻠﺒﺶ ﻓﺮو رﯾﺨﺖ ‪....‬‬
‫ﺧﺎﻧﻪ وﯾﺰﻟﯽ ﻫﺎ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﻧﺎﺑﻮد ﺷﺪه ﺑﻮد ‪ ,‬دﯾﻮار ﻫﺎ رﯾﺨﺘﻪ ﺑﻮد ‪ ,‬ﺑﺎغ ﺧﺎﻧﻪ در آﺗﺶ ﻣﯿﺴﻮﺧﺖ و‬
‫ﺑﺮﻓﺮاز آن اﻧﻌﮑﺎس ﺳﺒﺰ رﻧﮓ ﻋﻼﻣﺖ ﺷﻮم ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﻣﯽ ﺧﻮرد ‪ ,‬اﺛﺮی از ﻣﺮﮔﺨﻮار ﻫﺎ ﻧﺒﻮد‬
‫‪ ,‬ﻗﺒﺮ ﭘﺮﺳﯽ ﺷﮑﺎﻓﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد و ﺗﺎﺑﻮت از آن ﺧﺎرج ﺷﺪه ﺑﻮد و ﺟﺴﺪ ﺗﮑﻪ ﺗﮑﻪ ﺷﺪه ﭘﺮﺳـﯽ‬
‫از ﻗﺒﺮ ﺑﯿﺮون اﻓﺘﺎده ﺑﻮد ‪,‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﯽ ﻃﺎﻗﺖ دوﯾﺪ ‪ ,‬از روی ﮐﭙﻪ ای از آﺟﺮ ﻫﺎی ﺧﺎﻧﻪ ﮔﺬﺷﺖ و در ﺷﮑـﺴﺘﻪ را ﮐﻨـﺎر‬
‫زد‪ ,‬از ﺗﺼﻮر آﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻦ ﺑﻮد ﺑﺒﯿﻨﺪ ﻗﻠﺒﺶ دﯾﻮاﻧﻪ وار ﻣﯽ ﮐﻮﺑﯿﺪ ‪ ,‬ﺑﻪ ﻣﺤـﺾ ورود ﺑـﻪ‬
‫آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎ ﺟﺴﺪ ﺑﯿﻞ و ﻓﻠﻮر روﺑﻪ رو ﺷﺪ ‪ ,‬ﮐﻤﯽ آﻧﻄﺮف ﺗـﺮ ﺟـﺴﺪ ﭼـﺎرﻟﯽ را ﻏـﺮق در‬
‫ﺧﻮن ﭘﯿﺪا ﮐﺮد ﮐﻪ ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎﻧﯽ ﺑﺎز ﺑﻪ ﺳﻘﻒ ﻧﮕﺎه ﻣﯿﮑﺮد ‪ ,‬ﺑﯽ اﺧﺘﯿﺎر ﺑﻪ ﻃﺮف راﻫﺮو دوﯾـﺪ ‪,‬‬
‫در ﻧﺸﯿﻤﻦ ﮐﻮﭼﮏ وﯾﺰﻟﯽ ﻫﺎﺟﺴﺪ آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ ﺑﺎ ﻋﯿﻨﮑﯽ ﺷﮑﺴﺘﻪ در ﮔﻮﺷﻪ ای اﻓﺘﺎده ﺑـﻮد‬
‫و در ﮔﻮﺷﻪ ای دﯾﮕﺮ ﮐﻪ زﻣﯿﻦ از ﺧﻮن ﺧﯿﺲ ﺑﻮد ‪ ) ...‬ﻧﻔﺲ ﻫﺮی ﺑﻨﺪ آﻣﺪ( ﺟﺴﺪ ﺧﻮن آﻟﻮد‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ در ﮐﻨﺎر ﺑﺪن ﺗﮑﻪ ﺗﮑﻪ ﺷﺪه ﺟﺮج روﯾﻪ زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد ‪ ,‬ﺻـﺪای ﻣـﻮدی را از‬
‫ﮐﻨﺎر آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ ﻣﯽ ﺷﻨﯿﺪ ‪ :‬آﺷﻐﺎﻻی ﻋﻮﺿﯽ ﺗﺎ ﺣﺪ ﻣﺮگ ﺷﮑﻨﺠﻪ ﺷﻮن دادن ‪....‬‬

‫‪578‬‬

‫‪579‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻧﻔﺲ ﻫﺮی ﺑﻪ ﺷﻤﺎره اﻓﺘﺎد ‪ ,‬ﺑﻪ زﺣﻤﺖ ﻧﻔﺲ ﻣﯽ ﮐـﺸﯿﺪ ‪...‬آرزو ﻣـﯽ ﮐـﺮد از اﯾـﻦ ﮐـﺎﺑﻮس‬
‫ﺑﯿﺪار ﺷﻮد ‪ ...‬در ﺗﻼش ﺑﺮای ﺑﯿﺪار ﺷﺪن ﻧﺎﻟﻪ ای ﮐﺮد ‪ :‬ﻧﻪ ‪ ...‬ﻧـﻪ ‪ ....‬اﯾـﻦ اﻣﮑـﺎن ﻧـﺪاره‪...‬‬
‫ﺑﻐﺾ ﮔﻠﻮﯾﺶ را ﻣﯽ ﻓﺸﺮد و ﺑﻬﺖ و ﺣﯿﺮت در وﺟﻮدش رﯾﺸﻪ ﻣﯿﺪواﻧﺪ ‪ :‬اﻣﮑﺎن ﻧﺪاره‬
‫ﻓﺸﺎر دﺳﺘﻬﺎی ﺳﯿﺮﯾﻮس را روﯾﻪ ﺷﺎﻧﻪ اش اﺣﺴﺎس ﮐﺮد ‪ :‬ﻫﺮی ‪ ....‬ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ ؟‬
‫ﺻﺪای او ﻫﻢ از ﺑﻐﺾ ﻣﯽ ﻟﺮزﯾﺪ ‪ ,‬ﺻﺪای ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪن اﻋﻀﺎﯾﻪ ﻣﺤﻔﻞ ﺑﻪ ﮔﻮش ﻣـﯽ رﺳـﯿﺪ ‪,‬‬
‫ﻣﻮدی دﺳﺘﻮر ﻣﯿﺪاد و ﺳﺎﯾﺮﯾﻦ ﺑﻪ اﻃﺮاف ﻣﯽ دوﯾﺪﻧﺪ ‪ ,‬اﻣﺎ ﻫﺮی ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﺒﻮد ‪ ,‬ﺑﺎز ﻫﻢ زﺧـﻢ‬
‫ﭘﯿﺸﺎﻧﯿﺶ درد ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ‪ ,‬ﺳﻮزش زﺧﻢ ﺑﻪ ﻗﺪری ﺑﻮد ﮐﻪ ﻧﺎﺧﻮدآﮔﺎه روﯾﻪ زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد و از‬
‫درد ﻓﺮﯾﺎد ﮐﺸﯿﺪ ‪....‬‬
‫ﻫﺮی ﭼﯽ ﺷﺪه ؟‬‫ﺻﺪای ﻧﮕﺮان ﻟﻮﭘﯿﻦ در ﻓﺮﯾﺎد ﻫﺎی ﻫﺮی ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪ و ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑﻌـﺪ ﺻـﺪاﯾﯽ ﺳـﺮد و ﺑـﯽ‬
‫روح از دور دﺳﺖ ﺑﻪ ذﻫﻨﺶ راه ﯾﺎﻓﺖ ‪ :‬ﺳﻼم ﭘﺎﺗﺮ ‪ ...‬از ﻫﺪﯾﻪ ﮐﻮﭼﮏ ﻣﻦ ﻟﺬت ﺑﺮدی؟ اوه‬
‫ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺮدی ‪ ...‬اﻣﺎ ﺑﺬار ﻫﺪﯾﻪ ﻣﻮ ﮐﺎﻣﻞ ﮐﻨﻢ ‪ ...‬ﻣﯿﺨﻮای ﺑﺒﯿﻨﯽ ﭼﯽ ﺷﺪ؟‬
‫ﺗﺼﻮﯾﺮی در ذﻫﻦ ﻫﺮی ﺷﮑﻞ ﮔﺮﻓﺖ ‪ ,‬ﺧﺎﻧﻪ وﯾﺰﻟﯽ ﻫﺎ در ﻣﺤﺎﺻﺮه ﺑﻮد ‪ ,‬ﻣﺮﮔﺨﻮاران ﺑﺎ ﺗﻤﺎم‬
‫ﻗﺪرت ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ و وﯾﺰﻟﯽ ﻫﺎ ﺑﺎ ﺗﻤﺎم وﺟﻮد ﻣـﯽ ﺟﻨﮕﯿﺪﻧـﺪ ‪ ,‬ﺻـﺪای آﻗـﺎی‬
‫وﯾﺰﻟﯽ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ‪ :‬ﭼﺎرﻟﯽ در ﺧﻮاﺳﺖ ﮐﻤﮏ ﮐﻦ ‪...‬‬
‫ﭼﺎرﻟﯽ داد زد ‪ :‬ﺳﻌﯽ ﮐﺮدم ﺑﺎﺑﺎ وﻟﯽ راه ﻫﺎی ارﺗﺒﺎﻃﯽ ﯾﻪ ﺟﻮری ﻣﺴﺪود ﺷﺪﻧﺪ و از ﭘﻨﺠﺮه‬
‫ﺑﻪ ﻓﺮﺳﺘﺎدن ﻃﻠﺴﻤﻬﺎﯾﺶ اداﻣﻪ داد ‪.‬‬
‫ﺗﻌﺪاد ﻣﺮﮔﺨﻮار ﻫﺎ ﭼﻨﺪ ﺑﺮاﺑﺮ ﺗﻌﺪاد وﯾﺰﻟﯽ ﻫﺎ ﺑﻮد و ﺑﻪ زودی ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ راه ﻣﯿﺎﻓﺘﻨﺪ ‪.‬‬
‫ﺻﺪای ﻟﻮﺳﯿﻮس ﻣﺎﻟﻔﻮی ﺑﮕﻮش رﺳﯿﺪ ‪ :‬زﯾﺎد زور ﻧﺰن وﯾﺰﻟﯽ‬
‫ﭼﺎرﻟﯽ ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﺑﺎ ﻣﺎﻟﻔﻮی رو ﺑﻪ رو ﺷﺪ ‪ ,‬ﻫﻤﺰﻣﺎن ﺑﯿﻞ ﺑﺎ ﻣﺎﯾﻠﺴﺒﺮ ﻣﯿﺠﻨﮕﯿﺪ ‪ ,‬دو ﺑﺮادر در‬
‫ﮐﻨﺎر ﻫﻢ ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﻣﺒﺎرزه ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ و ﻫﺮ ﮐﺪام ﺿﻤﻦ ﺣﻤﻠﻪ ﺑﻪ دﺷﻤﻦ از دﯾﮕﺮی ﻫﻢ دﻓـﺎع‬

‫‪579‬‬

‫‪580‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ ‪ ,‬در ﻫﻤﺎن زﻣﺎن ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ ﻃﻠﺴﻤﯽ را ﺑﻪ ﻃﺮف ﻓﻠﻮر ﻓﺮﺳﺘﺎد ‪ ,‬ﻓﻠﻮر ﺑـﻪ ﺧـﻮﺑﯽ‬
‫ﻣﯽ ﺟﻨﮕﯿﺪ اﻣﺎ ورود ﻣﮑﻨﺮ و ﮔﻮﯾﻞ ﺗﻮازن را ﺑﻪ ﻫﻢ زد ‪ ,‬ﺑﯿﻞ ﺑﻪ دﻓـﺎع از ﻓﻠـﻮر ﭘﺮداﺧـﺖ و‬
‫ﻫﻤﯿﻦ ﺑﯿﻦ او و ﭼﺎرﻟﯽ ﻓﺎﺻﻠﻪ اﻧﺪاﺧﺖ ‪ ,‬درﮔﯿﺮی ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺷﺪﯾﺪ ﺗﺮ ﻣﯽ ﺷﺪ ‪ ,‬ﻫﺮی ﺻـﺪای‬
‫ﻓﺮﯾﺎد ﺑﯿﻞ را ﻣﯽ ﺷﻨﯿﺪ ‪ :‬ﻓﻠﻮر ‪ ...‬از اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺮو ‪ ...‬ﺑﺮو ﺑﯿﺮون ‪.‬‬
‫ﻓﻠﻮر ﭼﻨﺪ ﻃﻠﺴﻢ ﺣﻮاﻟﻪ ﻣﻨﮑﺮ ﮐﺮد ‪ :‬ﻣﺤﺎﻟﻪ ﺑﺪون ﺗﻮ ﺟﺎﯾﯽ ﺑﺮم ‪ ,‬ﻣﻦ ﻣﯿﺘﻮﻧﻢ از ﺧـﻮدم دﻓـﺎع‬
‫ﮐﻨﻢ ﺑﺮو ﮐﻤﮏ ﭼﺎرﻟﯽ ‪..‬‬
‫ﺑﯿﻞ ﺑﺮﮔﺸﺖ ‪ ,‬ﺑﺮای ﻟﺤﻈﻪ ای ﻫﺮی ﻫﻢ از دﯾﺪن ﺻﺤﻨﻪ ی اﻃﺮاف آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﻣﺒﻬـﻮت ﺷـﺪ ‪,‬‬
‫ﺳﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮار ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﻪ ﭼﺎرﻟﯽ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ و داﺷﺘﻨﺪ ﺑﺎ اﻧﻮاع ﻃﻠﺴﻢ ﻫـﺎی ﺑﺮﻧـﺪه او را‬
‫ﺗﮑﻪ ﺗﮑﻪ ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ و ﭼﺎرﻟﯽ زﺧﻤﯽ ﺧﺴﺘﻪ ﺗﺮ از آن ﺑﻮد ﮐﻪ ﺣﺮﯾﻒ ﻫﺮ ﺳﻪ ی آﻧﻬﺎ ﺷـﻮد ‪,‬‬
‫ﺻﺪای ﻓﺮﯾﺎدی ﺷﻨﯿﺪه ﺷﺪ ‪ :‬آواداﮐﺪاوا ‪ ....‬و ﭼﺎرﻟﯽ ﺑﺮ روﯾﻪ زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد ‪,‬‬
‫ﺑﯿﻞ ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﻧﻪ‪.....‬‬
‫ﺑﻐﺾ ﮔﻠﻮی ﻫﺮی را ﻣﯽ ﻓﺸﺮد ‪ ,‬ﻓﺮﯾﺎد ﮐﺸﯿﺪ ‪ ,‬اﻣﺎ اﯾﻦ ﻓﺮﯾﺎد از درد ﺟﺎی زﺧﻤﺶ ﮐـﻪ او را‬
‫ﺑﻪ زاﻧﻮ در آورده ﺑﻮد ﻧﺒﻮد‪ ,‬دردی ﺑﺪﺗﺮ از آن وﺟﻮدش را ﻣﯽ آزرد ‪ ,‬ﺑﺎ دو دﺳﺘﺶ ﺳـﺮش‬
‫را ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد و از ﺗﻪ دل ﻧﺎﻟﻪ ﻣﯽ ﮐﺮد ‪ ,‬ﺻﺪای ﻫﺮاﺳﺎن ﺳﯿﺮﯾﻮس را از دوردﺳﺖ ﺷﻨﯿﺪ ﮐـﻪ‬
‫ﻣﯿﮕﻔﺖ ‪ :‬ﻫﺮی اون آﺷﻐﺎل داره ﺑﺎﻫﺎت ﭼﯽ ﮐﺎر ﻣﯿﮑﻨﻪ؟‬
‫ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑﻌﺪ ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ ﻃﻠﺴﻤﯽ ﺑﻪ ﻃﺮف ﻓﻠﻮر ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﺳـﺮﮔﺮم ﻣﺒـﺎرزه ﺑـﺎ ﻣﮑﻨـﺮ ﺑـﻮد‬
‫ﻓﺮﺳﺘﺎد ‪ ,‬ﺑﯿﻞ ﻓﺮﺻﺖ ﻣﻨﺤﺮف ﮐﺮدن آن را ﻧﺪاﺷﺖ‪ ,‬ﺧﻮدش را ﺳﭙﺮ ﻓﻠﻮر ﮐﺮد ‪.‬‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت وارد راﻫﺮوی ﭘﺸﺘﯽ ﺷﺪ ‪ ,‬ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺧﺎﻧﻢ و آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ در ﮐﻨﺎر ﺟـﺮج ﻣﺒـﺎرزه‬
‫ﻣﯿﮑﺮدﻧﺪ ‪ ,‬ﺗﻌﺪاد ﻣﺮﮔﺨﻮار ﻫﺎ ﭼﻨﺪ ﺑﺮاﺑﺮ آﻧﻬﺎ ﺑﻮد ‪ ,‬ﻣﺸﺨﺼﺎ ﺷﺎﻧﺴﯽ وﺟﻮد ﻧﺪاﺷﺖ ‪ ,‬ﮐﻢ ﮐـﻢ‬
‫وﯾﺰﻟﯽ ﻫﺎ ﻣﺠﺒﻮر ﺑﻪ ﻋﻘﺐ ﻧﺸﯿﻨﯽ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ اﺗﺎق ﻧﺸﯿﻤﻦ ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﻇـﺎﻫﺮا ﻗـﺒﻼ ﺑـﻪ ﺗـﺼﺮف‬
‫ﻣﺮﮔﺨﻮار ﻫﺎ درآﻣﺪه ﺑﻮد‬

‫‪580‬‬

‫‪581‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺻﺪای ﺧﺴﺘﻪ آﻗﺎﯾﻪ وﯾﺰﻟﯽ دﺳﺘﻮر داد ‪ :‬ﻣﺎﻟﯽ ‪ ,‬ﺟﺮج از اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺮﯾﻦ ﺑﯿﺮون‬
‫ اﻣﮑﺎن ﻧﺪاره ﺑﺎﺑﺎ ‪...‬‬‫ آرﺗﻮر ﻣﻦ ﺗﻮرو ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻤﯿﺬارم ‪...‬‬‫ﺻﺪای ﺳﺮد وﻟﺪوﻣﺮت ﻫﺮی را ﻟﺮزاﻧﺪ ‪ :‬اﯾﻦ ﻫﻤﻪ اﺣﺴﺎس ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻣﻨـﻮ ﺑـﻪ ﻫﯿﺠـﺎن ﻣﯿـﺎره ‪,‬‬
‫ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑﻌﺪ وﻟﺪﻣﻮرت راﻫﺶ را از ﺻﻒ ﻣﺮﮔﺨﻮار ﻫـﺎ ﺑـﺎزﮐﺮد و ﭘـﺎ ﺑـﻪ اﺗـﺎق ﻧـﺸﯿﻤﻦ‬
‫ﮔﺬاﺷﺖ ‪,‬‬
‫آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ رو در روی او ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺖ ‪ ,‬ﻫﻤﺴﺮ و ﭘﺴﺮش را در ﭘﻨﺎه ﺧﻮد ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ :‬ﻓﮑﺮ‬
‫ﮐﺮدی ﺧﯿﻠﯽ ﻣﺮدی ؟ اﮔﻪ اوﻧﻘﺪر ﺷﺮاﻓﺖ داری ﮐﻪ ﺧﻮدﺗﻮ ﻣﺮد ﺑﺪوﻧﯽ ﺑﻪ ﻻﺷﺨﻮرات ﺑﮕـﻮ‬
‫از اوﻧﺎ دور ﺷﻦ ‪ ,‬ﺗﺎ ﻣﻦ زﻧﺪه ام دﺳﺘﺖ ﺑﻪ اوﻧﺎ ﻧﻤﯿﺮﺳﻪ !‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﭘﻮزﺧﻨﺪی زد ‪ :‬ﺷﺠﺎﻋﺖ اﺣﻤﻘﺎﻧﻪ ﮔﺮﯾﻔﯿﻨﺪوری ! ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ وﯾﺰﻟﯽ ‪ ,‬ﻣﻦ ﻧﯿﺎﻣـﺪم ﺗـﺎ‬
‫ﺗﻮرو اوﻧﻄﻮر ﮐﻪ دوﺳﺖ داری ﺑﮑﺸﻢ ‪ ,‬ﻣﯿﺨﻮام ﻫﺪﯾﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﺑﻪ دوﺳﺖ ﻣﺸﺘﺮﮐﻤﻮن ﺑﺪم ‪,‬اون‬
‫ﺑﻌﺪا از اﯾﻦ ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎ ﺣﺴﺎﺑﯽ ﻟﺬت ﻣﯿﺒﺮه‪...‬‬
‫ﻣﺒﺎرزه ی آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ ﺑﺎ وﻟﺪﻣﻮرت ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﯿـﺸﺘﺮ ﻃـﻮل ﻧﮑـﺸﯿﺪ ‪ ,‬وﻟـﺪﻣﻮرت آﻗـﺎی‬
‫وﯾﺰﻟﯽ را درون ﯾﮏ ﻣﺤﯿﻂ ژﻟﻪ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ ﺑﯿﻦ زﻣﯿﻦ و ﻫﻮا ﻗـﺮار داد ﻃـﻮری ﮐـﻪ اﻃـﺮاف را‬
‫ﻣﯿﺪﯾﺪ وﻟﯽ ﻗﺎدر ﺑﻪ ﺣﺮﮐﺖ ﻧﺒﻮد ‪ ,‬ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ و ﺟﺮج ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﺑﺎ ﻫﻤﺎن ﻟﺤﻦ‬
‫ﺳﺮد ﻫﻤﯿﺸﮕﯽ اش اداﻣﻪ داد ‪ :‬ﺑﺪ ﻧﻤﯿﺠﻨﮕﯽ وﯾﺰﻟـﯽ ‪....‬اﻣـﺎ ﻫـﺮ ﮐـﺴﯽ اﺟـﺎزه ﻧـﺪاره ﺑـﺮای‬
‫ﻟﺮدوﻟﺪﻣﻮرت ﭼﻮب دﺳﺘﯽ ﺑﮑﺸﻪ ‪ ...‬ﺣﺎﻻ ﺑﺰار ﯾﻪ درﺳﯽ ﺑﻬﺖ ﺑﺪم‪.‬‬
‫ﺑﺎ اﺷﺎره وﻟﺪوﻣﻮرت ﻣﺮﮔﺨﻮار ﻫﺎ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ و ﺟﺮج را ﻣﺤﺎﺻﺮه ﮐﺮدﻧﺪ ‪ ,‬ﺻـﻮرت آﻗـﺎی‬
‫وﯾﺰﻟﯽ از وﺣﺸﺖ ﺳﻔﯿﺪ ﺷﺪ و ﻫﺮی از ﺣﺮﮐﺖ ﻟﺒﻬﺎی او ﻓﻬﻤﯿﺪ ﮐﻪ ﻧﺎم ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ و ﺟـﺮج‬
‫را ﺻﺪا ﻣﯿﺰﻧﺪ‪.‬‬

‫‪581‬‬

‫‪582‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺘﯽ ﺷﺎد ﺟﻠﻮ رﻓﺖ و ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﻪ ﻃﺮف ﺟﺮج ﮔﺮﻓﺖ و اداﻣـﻪ داد ‪:‬‬
‫ﺑﮕﻮ او ﮐﺠﺎﺳﺖ ﺗﺎ ﺟﻮن ﭘﺴﺮﺗﻮ ﺑﻬﺖ ﺑﺒﺨﺸﻢ‪....‬‬
‫ﺟﺮج ﻓﺮﯾﺎد زد ‪ :‬ﻣﺎﻣﺎن ‪ ,‬ﭼﯿﺰی ﺑﻬﺶ ﻧﮕﻮ ‪...‬‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﺻﻮرت ﻣﺎر ﻣﺎﻧﻨﺪش را ﺑﻪ ﻃﺮف ﺟﺮج ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ او ﺟﻠﻮ رﻓﺖ ‪ :‬ﭼـﯽ‬
‫ﮔﻔﺘﯽ ﺑﭽﻪ ؟ ﻣﯿﺨﻮام ﺻﺪاﺗﻮ ﺑﺸﻨﻮم ‪...‬‬
‫ﭘﻮزﺧﻨﺪی زد و اداﻣﻪ داد ‪ :‬اﻟﺒﺘﻪ اﮔﻪ ﺟﺮات داری رو در روی ﻣﻦ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﯽ ؟‬
‫ﺟﺮج ﺻﺪاﯾﺶ را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد ‪ :‬دﯾﮕﻪ دﯾﺮ ﺷﺪه ‪ ...‬ﻣﺎ رو ﺑﮑﺸﯽ ﯾﺎ ﻧﻪ دﺳﺘﺖ ﺑـﻪ اون ﻧﻤﯿﺮﺳـﻪ ‪,‬‬
‫ﻣﯿﺨﻮای ﺑﺪوﻧﯽ ﭼﺮا ؟ ﻓﻘﻂ ﯾﻪ وﯾﺰﻟﯽ ﮐﻪ ﻋﻀﻮ ﻣﺤﻔﻞ ﺑﺎﺷﻪ و از ﺗﻪ دل ﺑﻪ اون وﻓﺎدار ﺑﺎﺷﻪ‬
‫ﻣﯿﺘﻮﻧﻪ اون رو ﺑﺪﺳﺖ ﺑﯿﺎره و ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﮐﺴﯽ اوﻧـﺎ رو ﺑـﻪ ﺗـﻮ ﺗﺤﻮﯾـﻞ ﻧﻤﯿـﺪه ‪ ,‬داﻣﺒﻠـﺪور‬
‫ﺷﮑﺴﺘﺖ داد ﻣﮕﻪ ﻧﻪ ؟ ﺗﻮ از ﻣﺮده اوﻧﻢ ﺷﮑﺴﺖ ﺧﻮردی ‪...‬‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﭼﻮب دﺳﺘﯿﺶ را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺷﻘﯿﻘﻪ ﺟﺮج ﺑﺮد و ﻓﺸﺎر داد وﻟﯽ ﺟﺮج ﺣﺮﻓﺶ را ﺗﻤﺎم‬
‫ﮐﺮد ‪...‬‬
‫ ﻫﺮ ﮐﺎری ﻣﯿﺨﻮای ﺑﮑﻦ ‪ ,‬ﯾﻪ روزی ﻫﺮی ﺑﺪﺟﻮری ازت اﻧﺘﻘﺎم ﻣﯿﮕﯿﺮه وﻟﺪﻣﻮرت ‪....‬‬‫ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﻧﻔﺲ ﻣﺮﮔﺨﻮار ﻫﺎ در ﺳﯿﻨﻪ ﺣﺒﺲ ﺷـﺪ ‪ ...‬ﺟـﺮج ﺷـﺠﺎﻋﺎﻧﻪ ﭘﻮزﺧﻨـﺪی زد ‪ :‬ﻫﻨـﻮز‬
‫ازش ﻣﯽ ﺗﺮﺳﯿﻦ ؟ ‪ ...‬ﻫﻪ ‪ ...‬ﻣﺮﮔﺨﻮار ﻫﺎی ﻣﻌﺮوف ‪ ...‬اﻻن ﮐﻞ ﻫـﺎﮔﻮارﺗﺰ اﺳﻤـﺸﻮ ﻣـﯿﮕﻦ‬
‫اﻟﺒﺘﻪ ﺑﻪ ﺟﺰ اﺣﻤﻘﺎی اﺳﻼﯾﺘﺮﯾﻨﯽ ‪ ...‬ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮدم آﻧﻘﺪر ﺑﺎﻫﻮش ﺑﺎﺷﯿﻦ ﮐـﻪ ﺑـﺪوﻧﯿﻦ دوران‬
‫اﯾﻦ اﺷﻐﺎل ﺳﺮ اوﻣﺪه‪...‬‬
‫ﻧﻔﺲ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ از وﺣﺸﺖ ﺣﺒﺲ ﺷﺪ‪.‬ﻗﺒﻞ از اﯾﻦ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﺟﺮات ﻧﮑﺮده ﺑـﻮد اﯾﻨﻄـﻮر ﺑـﺎ‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﺪ‪.‬ﭼﻨﯿﻦ ﮐﺴﯽ ﻣﻄﻤﺌﻨﺎ ﻣﺮگ دردﻧﺎﮐﯽ داﺷﺘﻮﻟﺪﻣﻮرت ﮐﻪ ﻓﮑﺮ اﻓﺮادش‬
‫را ﻣﯿﺨﻮاﻧﺪﭘﻮزﺧﻨﺪی زد ‪ :‬اون ﺑﺮادر زﺑﻮن درازت ﺳﺮ ﻫﻤﯿﻦ ﺟﻮﻧﺸﻮ از دﺳﺖ داد ‪ ,‬ﺗﻮ ﻫـﻢ‬
‫ﺟﻮاب ﺗﻮﻫﯿﻦ رو ﺑﺎ ﺟﻮﻧﺖ ﻣﯿﺪی ‪...‬‬

‫‪582‬‬

‫‪583‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ رو در روی او اﯾﺴﺘﺎد و آﻣﺎده ﻣﺒﺎرزه ﺷﺪ ‪ ,‬ﻫﻤﯿﻦ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﭼﺸﻤﺎن‬
‫ﻣﺎر ﻣﺎﻧﻨﺪ وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﻪ ﻃﻮر ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﯽ ﺑﺪرﺧﺸﺪ ﻣﻄﻤﺌﻨﺎ ﻓﮑﺮ ﺷـﻮﻣﯽ داﺷـﺖ‪ :‬اول ﺑﺎﯾـﺪ از‬
‫ﯾﮏ ﻣﻨﻈﺮه ﻟﺬت ﺑﺒﺮی ‪ ,‬ﻫﻢ ﺗﻮ ‪ ..‬ﻫﻢ اون ﭘﺪر ﺧﺎﺋﻦ ﺑﻪ ﻧﺼﺒﺖ‪....‬‬
‫ﺟﺮج ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﺟﻮاﺑﺶ را داد ‪ :‬ﺗﺎ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻣﯿﺪوﻧﻢ ﺗﻮ ﺑﻪ اﻧﺪازه ﻧـﺼﻒ ﻣـﺎ ﻫـﻢ اﺻـﺎﻟﺖ‬
‫ﻧﺪاری ‪...‬دورﮔﻪ‬
‫ﭼﻬﺮه وﻟﺪﻣﻮرت از ﺧﺸﻢ ﮐﺒﻮد ﺷﺪ ‪ ,‬ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﭼﻮب دﺳﺘﯽ اش را ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺖ ‪ :‬ﮐﺮوﺷﯿﻮ !‬
‫ﺻﺪای ﻓﺮﯾﺎدﻫﺎی دردﻧﺎﮐﯽ ﻻﺑﻼی ﺧﻨﺪه ﻣﺴﺘﺎﻧﻪ وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ اﻣـﺎ ﮐـﺴﯽ ﮐـﻪ ﺟﯿـﻎ‬
‫ﻣﯿﮑﺸﯿﺪ ﺟﺮج ﻧﺒﻮد ‪....‬‬
‫ﻫﺮی ﻓﺮﯾﺎد ﮐﺸﯿﺪ ‪ :‬ﻣﯿﮑﺸﻤﺖ ﮐﺜﺎﻓﺖ ‪ ...‬ﻣﯿﮑﺸﻤﺖ!‬
‫ﺻﺪای ﺧﻨﺪه وﻟﺪﻣﻮرت ﻗﻄﻊ ﺷﺪ ‪ :‬ﻫﻨﻮز ﻣﻮﻧﺪه ﭘﺎﺗﺮ ﻗﺴﻤﺖ ﻗﺸﻨﮕﺶ ﻣﻮﻧﺪه ‪...‬‬
‫ﺟﺮج ﻓﺮﯾﺎد زد ‪ :‬ﻣﺎﻣﺎن ﻧﻪ ‪....‬‬
‫اﻣﺎ ﻣﺮﮔﺨﻮار ﻫﺎ ﻣﺎﻧﻊ رﻓﺘﻦ او ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﺎدرش ﺷﺪﻧﺪ ‪ ,‬ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺟﯿﻎ ﻣﯿﮑﺸﯿﺪ و آﻗـﺎی‬
‫وﯾﺰﻟﯽ ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎﻧﯽ از ﺣﺪﻗﻪ در آﻣﺪه ﺻﺤﻨﻪ را ﻣﯿﺪﯾﺪ ‪ ,‬اﻣـﺎ ﺣـﺎﻟﺘﯽ در ﭼﻬـﺮه اش ﺑـﻮد ﮐـﻪ‬
‫ﻧﺸﺎن ﻣﯿﺪاد ﻫﻤﺰﻣﺎن ﺑﺎ ﻫﻤﺴﺮش درد ﻣﯿﮑﺸﺪ ‪ ,‬ﻫﺮﭼﻪ ﻃﻠﺴﻢ ﺷﺪﯾﺪ ﺗﺮ ﻣﯿﺸﺪ ﺟﺮج ﺑﻠﻨﺪﺗﺮ ﻧﺎﻟﻪ‬
‫ﻣﯿﮑﺮد ‪ :‬ﻫﺮﭼﯽ ﺑﺨﻮای ﺑﻬﺖ ﻣﯿﺪم ﮐﺜﺎﻓﺖ اوﻧﻮ ول ﮐﻦ ‪,‬‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﭘﻮزﺧﻨﺪی زد و ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﭘﺎﯾﯿﻦ آورد‬
‫ﻫﺮی ﭼﻬﺮه ﺧﺴﺘﻪ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ را ﻣﯿﺪﯾﺪ ‪ :‬ﺟﺮج ﻧﻪ ‪ ...‬ﻧﺒﺎﯾﺪ‪...‬‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﺎ ﻟﮕﺪی او را ﺑﻪ ﮐﻨﺎری ﭘﺮﺗﺎب ﮐﺮد ‪,‬‬
‫ﺟﺮج ﻧﻌﺮه ﮐﺸﯿﺪ ‪ :‬ﺑﺎ اون ﮐﺎری ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎش ﻋﻮﺿﯽ‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﭼﻮب دﺳﺘﯽ اش را ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺘﯽ ﺗﻬﺪﯾﺪ آﻣﯿﺰ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺧـﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟـﯽ ﮔﺮﻓـﺖ ‪ :‬اون‬
‫رو ﺑﺪه ﺑﻪ ﻣﻦ ‪...‬‬

‫‪583‬‬

‫‪584‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺟﺮج ﭼﺎره ای ﻧﺪاﺷﺖ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺷﻮﻣﯿﻨﻪ رﻓﺖ ﻫﻨﻮز دﺳﺘﺶ ﺑﻪ ﺷﻮﻣﯿﻨﻪ ﻧﺮﺳﯿﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﺧﺎﻧﻢ‬
‫وﯾﺰﻟﯽ ﺑﺎ آﺧﺮﯾﻦ ﺗﻮاﻧﺶ ﻓﺮﯾﺎد زد ‪ :‬ﺟﺮج ‪ ...‬ﻧﻪ‬
‫ﺟﺮج دﺳﺘﺶ را ﻋﻘﺐ ﮐﺸﯿﺪ ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ وﻟﺪﻣﻮرت ﻃﻠﺴﻢ ﺷﮑﻨﺠﻪ ای را روﯾﻪ ﺧـﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟـﯽ‬
‫اﺟﺮا ﮐﺮد ‪:‬ﻧﺘﺨﺎب ﮐﻦ ‪ ,‬ﻣﺎدرت ﯾﺎ اون ‪...‬‬
‫ﺣﺎﻻ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺧﻮن ﺑﺎﻻ ﻣﯽ آورد ‪ ,‬ﺟﺮج ﺑﻪ ﺳـﻤﺖ ﻣـﺎدرش دوﯾـﺪ و او را در آﻏـﻮش‬
‫ﮐﺸﯿﺪ ‪ ,‬در ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﺮﮔﺸﺖ ﻓﺮﯾﺎد زد ‪ :‬ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﯾﻦ ﮐﺎر ﺧﻮدم ﻣﯿﮑﺸﻤﺖ ‪,‬‬
‫اﻣﺎ وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﻪ او ﻓﺮﺻﺘﯽ ﻧﺪاد و ﺟﺮج را ﺟﻠﻮی ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺗﮑﻪ ﺗﮑﻪ ﮐﺮد ‪....‬‬
‫ ﺟﺮج ﻧﻪ ‪...‬‬‫ﻫﺮی ﻓﺮﯾﺎد ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ و ﻧﺎﻟﻪ ﻣﯿﮑﺮد ‪ ,‬ﺑﻐﺾ ﮔﻠﻮﯾﺶ را ﻣﯿﻔﺸﺮد ‪ ,‬ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻣﺤﮑﻢ دﺳـﺘﺎﻧﺶ‬
‫را ﮔﺮﻓﺖ ‪ ,‬ﻫﺮی آروم ﺑﺎش‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﭼﻨﺪ ﺳﯿﻠﯽ ﺑﻪ ﺻﻮرت او زد و ﻫﺮی ﺑﻪ زﻣﺎن ﺣﺎل ﺑﺮﮔﺸﺖ ‪ ,‬ﺑـﻪ ﺷـﺪت ﻧﻔـﺲ ﻧﻔـﺲ‬
‫ﻣﯿﺰد ‪ ,‬ﺳﯿﺮﯾﻮس را ﮐﻨﺎر زد و ﺑﻪ ﮐﻨﺎر ﺑﺪن ﺗﮑﻪ ﺗﮑﻪ ﺷﺪه ﺟﺮج رﻓﺖ ‪ ,‬ﺑﻬﺖ زده ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه‬
‫ﮐﺮد ‪ ,‬ﺻﻮرت ﺗﮑﻪ ﺗﮑﻪ ﺷﺪه ﺟﺮج در ﺑﺮاﺑﺮ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺟﺎن ﮔﺮﻓﺖ ‪ ,‬ﮐﻨﺎرش زاﻧﻮ زد ‪ ,‬ﺑﻬﺖ‬
‫و ﺣﯿﺮت ﺑﺮ وﺟﻮدش ﭼﯿﺮه ﺷﺪه ﺑﻮد ‪ ,‬ﺑﺮای ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﻏﻢ اﻧﮕﯿﺰ ﮐﺴﯽ ﺣﺮﻓﯽ ﻧﺰد ‪ ,‬ﺳﯿﺮﯾﻮس‬
‫دﺳﺘﺎﻧﺶ را روی ﺷﺎﻧﻪ ﻫﺮی ﮔﺬاﺷﺖ ‪ ,‬آﻧﮕﺎه ﻫﺮی ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ‪ ,‬ﺑﻪ ﭼـﺸﻤﺎن ﻗﺮﻣـﺰ ﺗـﺎﻧﮑﺲ و‬
‫ﻧﮕﺎه ﻏﻤﮕﯿﻦ ﺳﺎﯾﺮﯾﻦ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪,‬‬
‫ﺑﯽ اﺧﺘﯿﺎرﺻﺪاﯾﺶ را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد ‪ :‬وﻟﺪﻣﻮرت ﺻﺪاﻣﻮ ﻣﯿﺸﻨﻮی ‪ ,‬اﮔﻪ ﯾﻪ روز از ﻋﻤـﺮم ﺑـﺎﻗﯽ‬
‫ﻣﻮﻧﺪه ﺑﺎﺷﻪ ﺗﻘﺎص اﯾﻦ ﮐﺎرﺗﻮ ﭘﺲ ﻣﯿﺪی ‪ ,‬ﻣﻦ اﻧﺘﻘﺎم ﺧﻮن ور ﺑﺎﺧﻮن ﻣﯿﮕﯿـﺮم ‪ ,‬اوﻧﻘـﺪر از‬
‫اﻓﺮادت رو ﻣﯿﮑﺸﻢ ‪....‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻫﺮی را ﺗﮑﺎن داد ‪ :‬ﻫﺮی ﺗﻮ ﭼﯽ دﯾﺪی؟ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﮕﻮ‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﻏﺮﯾﺪ ‪ :‬ﻓﻘﻂ ﺑﮕﻮ ﭼﻄﻮر ﺑﺎﻫﺎش ارﺗﺒﺎط ﺑﺮﻗﺮار ﮐﻨﻢ ؟‬

‫‪584‬‬

‫‪585‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ ﺑﺎ ﮐﯽ؟‬‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﮐﯿﻨﻪ داد زد ‪ :‬وﻟﺪﻣﻮرت !‬
‫ ﻣﯽ ﺧﻮای ﭼﯽ ﮐﺎر ﮐﻨﯽ ﻫﺮی؟‬‫ اون ﺑﻪ ﻣﻦ ﯾﻪ ﻫﺪﯾﻪ داد ‪ ,‬ﻣﻮدﺑﺎﻧﻪ ﺗﺮ اﯾﻨﻪ ﮐﻪ ﺟﺒﺮان ﮐﻨﻢ ‪ ,‬اﯾﻦ ﺧﻮن ﺑﺎ ﺧﻮن ﺷﺴﺘﻪ ﻣﯿﺸﻪ !‬‫ﺑﯿﺶ از ﭼﻬﻞ ﻧﻔﺮ از اﻓﺮاد ﻣﺤﻔﻞ دور آن ﺻﺤﻨﻪ ﺟﻤﻊ ﺑﻮدﻧﺪ ‪ ,‬ﻫﻤـﻪ ﭼﯿـﺰی را زﻣﺰﻣـﻪ ﻣـﯽ‬
‫ﮐﺮدﻧﺪ ‪ :‬ﻣﺮﮔﺨﻮار ﻫﺎ ﺗﻘﺎص ﭘﺲ ﺧﻮاﻫﻨﺪ داد ‪.‬‬
‫***************************************‬
‫ﻣﺮاﺳﻢ دﻓﻦ ﺧﺎﻧﻮاده وﯾﺰﻟﯽ ﯾﮑﯽ از ﻏﻢ اﻧﮕﯿﺰ ﺗﺮﯾﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﺎی ﻋﻤﺮ ﻫﺮی ﺑـﻮد ‪ ,‬ﺑـﻪ دﺳـﺘﻮر‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺟﺴﺪ اﻋﻀﺎء ﺧﺎﻧﻮاده وﯾﺰﻟﯽ در ﮐﻠﯿـﺴﺎﯾﻪ ﻫﺎﮔﺰﻣﯿـﺪ دﻓـﻦ ﺷـﺪ ‪ ,‬ﺗـﺎ ﻗﺒـﺮ آﻧﻬـﺎ از‬
‫دﺳﺘﺮﺳﯽ اﻓﺮاد وﻟﺪﻣﻮرت در اﻣﺎن ﺑﻤﺎﻧﺪ ‪,‬‬
‫ﻫﺮی دﺳﺘﺶ را روی ﺷﺎﻧﻪ رون ﮔﺬاﺷﺖ ﮐﻪ ﻣﺒﻬﻮت و ﺳﺮ در ﮔﻢ ﺑﻪ ﺗـﺎﺑﻮت ﺷـﺶ ﻋـﻀﻮ‬
‫ﺧﺎﻧﻮاده اش ﺧﯿﺮه ﺷﺪه ﺑﻮد و ﺑﺎ دﺳﺖ دﯾﮕﺮش ﺟﯿﻨﯽ را ﮐﻪ ﻫﻖ ﻫﻖ ﮔﺮﯾﻪ اش ﺳﻮزﻧﺎک ﺑـﻮد‬
‫ﺑﻪ ﺧﻮد ﻣﯿﻔﺸﺮد ‪ ,‬در ﺳﻤﺖ دﯾﮕﺮش ﻓﺮد ﺳﺮ در آﻏـﻮش ﻟـﯽ ﺟـﺮدن ﮔﺮﯾـﻪ ﻣﯿﮑـﺮد ‪ ,‬ﻫـﺮی‬
‫ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﺮد ﮐﻪ ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎن ﻗﺮﻣﺰ ‪ ,‬دﺳﺘﺶ را دور رون ﺣﻠﻘﻪ ﮐـﺮده ﺑـﻮد ‪ ,‬ﭘـﺸﺖ‬
‫ﺳﺮ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ اﻋﻀﺎی اﻟﻒ دال اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ‪ ,‬ﻟﻮﻧﺎ ﭘﺮ ﺻﺪا ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯿﮑﺮد ‪ ,‬ﻫـﺮی ﻣﯿﺪاﻧـﺴﺖ‬
‫ﮐﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮار ﻫﺎ اواﺧﺮ ﺷﺐ ﻗﺒﻞ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﻟﻮﻧﺎ رﯾﺨﺘﻪ اﻧﺪ و ﭘﺪر او را ﮐﺸﺘﻪ اﻧﺪ و ﺣﺎﻻ ﻟﻮﻧـﺎ‬
‫در آﻏﻮش ﻫﺎﻧﺎ ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽ ﮐﺮد ‪ ,‬ارﻧﯽ ﻣﮏ ﻣـﯿﻼن آﻫـﺴﺘﻪ ﺑـﻪ ﺳـﺮاغ رون رﻓـﺖ ﺗـﺎ او را‬
‫دﻟﺪاری دﻫﺪ ‪ ,‬ﻫﻤﯿﻦ ﻓﺮﺻﺖ ﺑﺮای ﻫﺮی ﮐﺎﻓﯽ ﺑﻮد ﺗﺎ ﺟﯿﻨﯽ را در آﻏﻮش ﻫﺮﻣﯿﻮن رﻫﺎ ﮐﻨﺪ ‪,‬‬
‫ﺑﻪ ﺳﺮاغ ﺳﯿﻤﻮس رﻓﺖ ‪ :‬ﺳﯿﻤﻮس‪...‬ﯾﻪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﯿﺎ ‪...‬‬
‫_ﭼﯿﺰی ﺷﺪه ﻫﺮی؟‬

‫‪585‬‬

‫‪586‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫در واﻗﻊ ﻫﺮی از ﺷﺐ ﻗﺒﻞ ﺑﺎ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﺻﺤﺒﺖ ﻧﮑﺮده ﺑﻮد ‪ ,‬ﺧﺸﻢ و ﻧﻔﺮﺗﺶ را در ﺧﻮد ﻧﮕﺎه‬
‫داﺷﺘﻪ ﺑﻮد ‪ ,‬ﻫﻨﻮز ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﻧﻤﯿﺪاﻧﺴﺖ او ﭼﻪ ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﯾﯽ را دﯾﺪه اﺳﺖ ‪ ,‬ﮐﺎﻣﻼ ﺑﻬﻢ رﯾﺨﺘﻪ‬
‫ﺑﻮد و دﯾﮕﺮ ﻃﺎﻗﺖ ﻧﺪاﺷﺖ ‪ ,‬ﺳﺎﻋﺘﻬﺎ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺗﺼﻤﯿﻤﺶ را ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ‪ :‬ﺳﯿﻤﻮس ‪ ,‬ﻫﻤﯿﻦ اﻻن‬
‫ﯾﻪ ﺟﻠﺴﻪ ﻓﻮری ﺑﺮای ﺑﭽﻪ ﻫﺎی اﻟﻒ دال ﺑﺰار ‪ ,‬ﻫﻤﻪ ﺑﻪ ﺟﺰ رون ‪ ,‬ﻓﺮد ‪ ,‬ﺟﯿﻨﯽ و ﻟﻮﻧﺎ‬
‫ﺳﯿﻤﻮس ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ﺧﺸﻤﮕﯿﻦ و ﻧﮕﺎه ﻏﻢ زده ﻫﺮی ﺧﯿﺮه ﺷﺪ ‪ :‬ﻣﯿﺨﻮای ﭼﯽ ﮐﺎر ﮐﻨﯽ ﻫﺮی ؟‬
‫_ﻫﺮ ﭼﻪ ﻗﺪر ﮐﺎر رو ﺑﻪ ﻣﺤﻔﻞ ﺳﭙﺮدﯾﻢ و وزارت ﺧﻮﻧﻪ ﺳـﭙﺮدﯾﻢ ﺑـﺴﻪ ‪ ,‬ﺑـﻪ ﺑﭽـﻪ ﻫـﺎ ﺑﮕـﻮ‬
‫ﻫﺮﮐﯽ ﻣﯿﺨﻮاد ﺑﺠﻨﮕﻪ ﯾﮏ ﺳﺎﻋﺖ دﯾﮕﻪ ﺗﻮ اﺗﺎق ﺿﺮورﯾﺎت ﺑﺎﺷﻪ ‪...‬‬
‫ﯾﮑﺴﺎﻋﺖ ﺑﻌﺪ ‪ ,‬اﺗﺎق ﺿﺮورﯾﺎت ﭘﺮ از اﻋﻀﺎی ﻏﻢ زده ی اﻟﻒ دال ﺑﻮد ‪ ,‬ﻫﯿﭻ ﮐﺪام از آﻧﻬـﺎ‬
‫از ﻓﺎﺟﻌﻪ ﺷﺐ ﻗﺒﻞ ﭼﯿﺰ دﻗﯿﻘﯽ ﻧﻤﯿﺪاﻧﺴﺘﻨﺪ ‪ ,‬اﻣﺎ ﮐﻤﺎﺑﯿﺶ ﻫﻤـﻪ ی آﻧﻬـﺎ از ﺣـﻀﻮر ﻫـﺮی در‬
‫آﻧﺠﺎ ﺧﺒﺮ داﺷﺘﻨﺪ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﯽ ﻣﻘﺪﻣﻪ رو ﺑﻪ ﺟﻤﻊ ﮐﺮد ‪ :‬ﻫﻤﺘﻮن ﺧﺒﺮ دارﯾﻦ ﮐﻪ دﯾﺸﺐ ﭼﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎده ‪ ,‬ﻣﻄﻤﺌـﻨﻢ‬
‫ﮐﻪ ﻣﯿﺪوﻧﯿﻨﺘﻮ ﻫﻤﯿﻦ دو روزه ﭼﻬﺎر ﺗﺎ از داﻧﺶ آﻣﻮزای ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺧﺎﻧﻮاده ﻫﺎﺷﻮﻧﻮ از دﺳﺖ‬
‫دادن اوﻧﻢ ﺑﻪ ﺟﺮم ﻫﻤﮑﺎری ﺑﺎ اﻋﻀﺎی ﻣﺤﻔﻞ !‬
‫آﻧﺠﻠﯿﻨﺎ ﺑﺎ ﺑﻐﺾ ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﺑﺎورم ﻧﻤﯿﺸﻪ ‪ ...‬ﺟﺮج ! اون ﭼﻪ ﻃﻮری ‪ ..‬ﮐﯽ ﺗﻮﻧﺴﺘﻪ ﻫﻤﭽﯿﻦ ﺑﻼﯾﯽ‬
‫ﺳﺮش ﺑﯿﺎره ؟‬
‫ﻟﯽ ﺟﺮدن ﺑﻐﻀﺶ را ﻓﺮو ﺧﻮرد ‪ :‬ﻃﻔﻠﯽ ﻓﺮد ‪ ,‬اون ﺑﺪون ﺟﺮج دق ﻣﯿﮑﻨﻪ !‬
‫ﭘﺎدﻣﺎ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﭘﺮوﺗﯽ ﮐﺮد ‪ :‬اﮔﻪ ﯾﻪ روز ﭘﺮوﺗﯽ ﻧﺒﺎﺷﻪ ﻣﻦ ﺧﻮدﻣﻮ ﻣﯿﮑﺸﻢ !‬
‫دﯾﻦ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد ‪ :‬ﺟﯿﻨﯽ و ﻟﻮﻧﺎ رو ﺑﮕﻮ ‪ ,‬و رون !‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﻓﺮﯾﺎد زد ‪ :‬ﻣﺎ ﺑﺮای دوره ﻓﺠﺎﯾﻊ دﯾﺸﺐ دور ﻫﻢ ﺟﻤﻊ ﻧﺸﺪﯾﻢ ‪ ...‬ﻣﻦ ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ ‪ :‬ﺷﻤﺎ ﻗﺒﻮل ﮐﺮدﯾﻦ ﮐﻪ داﻣﻨﻪ ﻓﻌﺎﻟﯿﺖ ﮔﺮوﻫـﯽ را اﻓـﺰاﯾﺶ ﺑـﺪﯾﻢ ‪,‬‬
‫ﻣﯿﺨﻮام ﺑﺪوﻧﻢ ﻫﻨﻮزم ﺑﺎ اﯾﻦ ﮐﺎر ﻣﻮاﻓﻘﯿﻦ؟‬

‫‪586‬‬

‫‪587‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﮐﺎﻟﯿﻦ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺑﺮادرش ﮐﺮد‪ :‬ﻣﻮﺿﻮع ﭼﯿﻪ ﻫﺮی؟‬
‫ﻫﺮی آه ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ ‪ :‬ﻣﻦ دﯾﺸﺐ ﻓﺎﺟﻌﻪ ای دﯾﺪم ﮐﻪ ﺣﺘﯽ ﺗﺼﻮرش ﺑﺮاﺗﻮن ﻣﺤﺎﻟﻪ‪ ...‬ﭼﯿﺰی‬
‫ﮐﻪ ﻣﻦ دﯾﺪم ﯾﻪ ﻗﺘﻞ ﻋﺎم ﺑﯽ رﺣﻤﺎﻧﻪ ﺑﻮد ‪ ....‬ﻣﻦ ‪ ...‬ﻣﻦ دﯾﺪم ﭼﻄﻮر وﯾﺰﻟﯽ ﻫﺎ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪن !!‬
‫ﻧﻔﺲ ﻫﻤﻪ در ﺳﯿﻨﻪ ﺣﺒﺲ ﺷﺪ‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﺗﻮ دﯾﺪی ؟ وﻟﯽ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﮔﻔﺖ ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﺣﺮف او را ﻗﻄﻊ ﮐﺮد ‪ :‬رﯾﻤﻮس ﭼﯿﺰی ﮐﻪ ﻣﻦ دﯾﺪم رو ﻧﺪﯾﺪ ‪ ..‬اوﻧﺎ ﻓﻘﻂ ﺑـﺎ ﺟﻨـﺎزه ی‬
‫ﺧﺎﻧﻮاده وﯾﺰﻟﯽ رو ﺑﻪ رو ﺷﺪﻧﺪ ‪ ...‬ﭼﯿﺰی ﮐﻪ ﻣﻦ دﯾﺪم ‪...‬‬
‫ﻧﻮﯾﻞ ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﻫﺮی ‪ ...‬ﺑﻤﺎ ﺑﮕﻮ ‪ ...‬ﻧﺸﻮﻧﻤﻮن ﺑﺪه‬
‫دﻧﯿﺲ ﮐﺎﻣﻞ ﮐﺮد ‪ :‬ﻣﯿﺨﻮام ﺑﺪوﻧﻢ ﭼﻪ ﺑﻼﯾﯽ ﺳﺮﺷﻮن آﻣﺪه ؟‬
‫ﻫﺮی ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ ‪ :‬ﺑﺎﺷﻪ ‪ ...‬اﻣﺎ ﻗﺒﻞ از اون ‪ ...‬ﻣﯿﺨﻮام ﯾﻪ ﭼﯿﺰی روﺑﺪوﻧﯿﻦ ‪ ...‬اﯾﻦ ﺑﻼ‬
‫ﻗﺒﻼ ﺳﺮ ﺧﺎﻧﻮاده ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﻣﺎ آﻣﺪه ‪ ,‬ﻇﺎﻫﺮا ﺳﺮ ﻫﺮ ﮐﯽ ﺟﻠـﻮی اون واﯾـﺴﺘﻪ ﻣﯿـﺎد ‪ ,‬ﻣﯿﺨـﻮاد‬
‫ﺛﺎﺑﺖ ﮐﻨﻪ ﮐﺴﯽ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﻪ ﺟﻠﻮش واﯾﺴﺘﻪ ‪ ...‬ﻣﻦ ﻧﻤﯿﺪوﻧﻢ اﯾﻦ ﺑﻼ ﻣﻤﮑﻨﻪ ﺳﺮ ﭼﻨﺪ ﻧﻔـﺮ دﯾﮕـﻪ‬
‫ﺑﯿﺎد ‪ ...‬اﻣﺎ ﻣﯿﺨﻮام ﺟﻠﻮﺷﻮ ﺑﮕﯿﺮم ‪ ...‬ﭼﻪ ﺷﻤﺎ ﮐﻤﮑﻢ ﮐﻨﯿﺪ ﯾـﺎ ﻧـﻪ ‪ ...‬ﻣـﻦ دﯾﮕـﻪ ﺑـﻪ ﻗـﻮاﻧﯿﻦ‬
‫ﻣﺴﺨﺮه وزارت ﺧﻮﻧﻪ اﻋﺘﻘﺎدی ﻧﺪارم ! ﺷﻤﺎ ﻣﯿﺪوﻧﯿﻦ ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ وﻗﺘﻪ ﻧـﺪارم ‪...‬از ﻋﻮاﻗﺒـﺸﻢ‬
‫ﻧﻤﯿﺘﺮﺳﻢ‪...‬دﯾﮕﻪ ﻧﻤﯿﺘﺮﺳﻢ‪...‬‬
‫آﻟﯿﺸﺎ ﭘﺎﻓﺸﺎری ﮐﺮد ‪ :‬ﻫﺮی ‪ ...‬ﺑﮕﻮ ﭼﯽ دﯾﺪی؟‬
‫ﻫﺮی ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯿﺶ را ﺑﻪ ﺳﺮش ﻧﺰدﯾﮏ ﮐﺮد ‪ ,‬ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑﻌﺪ ﻧﻮار ﻧﻘﺮه ای رﻧﮕﯽ از ﺧﺎﻃﺮات‬
‫را از ﺳﺮش ﺟﺪا ﮐﺮد ‪ ,‬آن را ﺑﻪ ﻫﻮا ﭘﺮﺗﺎب ﮐﺮد و ﺑﺎ ﭼﻮب دﺳﺘﯿﺶ ﺑـﻪ آن ﺿـﺮﺑﻪ ای زد ‪:‬‬
‫اﮐﺴﻮﺷﻮ !‬
‫رﺷﺘﻪ ﻧﻘﺮه ای ‪ ,‬ﭘﺮ رﻧﮓ و ﭘﺮ رﻧﮓ ﺗﺮ ﺷﺪ ‪ ,‬ﺑﺰرگ و ﺑﺰرگ ﺗﺮ و ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑﻌﺪ ﻫﻤﻪ آﻧﻬﺎ‬
‫در ﺻﺤﻨﻪ ﺣﺎدﺛﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‬

‫‪587‬‬

‫‪588‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻓﺼﻞ ﭼﻬﻞ و ﻳﮑﻢ‪ :‬ﺕﺼﻤﻴﻢ ﺝﺪﻳﺪ‬
‫ﻫﺮی ﮐﺎرش را از ﻫﻤﺎن ﺷﺐ آﻏﺎز ﮐﺮد ‪ .‬ﻃﺒﻖ ﯾﮏ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ رﯾﺰی دﻗﯿﻖ ‪ ,‬ﮐﺘـﯽ و آﻧﺠﻠﯿﻨـﺎ و‬
‫آﻟﯿﺸﺎ ﻣﺴﺌﻮﻟﯿﺖ ﺗﻬﯿﻪ اﺧﺒﺎر و اﻃﻼﻋـﺎت را ﺑـﺮ ﻋﻬـﺪه ﮔﺮﻓﺘـﻪ ﺑﻮدﻧـﺪ ‪ ,‬ﻫﺮﻣﯿـﻮن ‪ ,‬ارﻧـﯽ و‬
‫ﺟﺎﺳﺘﯿﻦ ﺑﻪ ﺗﺤﻘﯿﻖ درﺑﺎره ﻗﻮﯾﺘﺮﯾﻦ ﻃﻠﺴﻤﻬﺎ و راﻫﻬﺎی ﻣﺒﺎرزه ﭘﺮداﺧﺘﻨـﺪ ‪ ,‬اﯾـﻦ ﮐـﺎر ﺷـﺎﻣﻞ‬
‫ﭘﺮﺳﺸﻬﺎی ﻣﺪاوم از ﮐﻠﯿﻪ اﺳﺎﺗﯿﺪ و ﻣﻄﺎﻟﻌـﻪ ﮐﺘﺎﺑﻬـﺎی ﻗـﺴﻤﺖ ﻣﻤﻨﻮﻋـﻪ ﺗـﺎ ﻣﻄﺎﻟﻌـﻪ ﺗﻤـﺎم‬
‫ﮐﺘﺎﺑﻬﺎی ﻣﺨﻔﯽ ﺷﺪه در ﻣﺤﻞ ﭘﻨﻬﺎن ﮐﺎری ﻣﺎﻟﻔﻮی در اﺗﺎق ﺿﺮورﯾﺎت ﮐﻪ ﺑﻌـﻀﺎ ﻣﻤﻠـﻮء از‬
‫ﺟﺎدوی ﺳﯿﺎه ﺑﻮد ﻫﻢ ﻣﯿﺸﺪ ‪ .‬ﻟﯽ ﺟﺮدن اﻃﻼﻋﺎت ﺧﺎرج از ﻗﻠﻌﻪ را ﺗﻬﯿﻪ ﻣﯽ ﮐﺮد ‪ ,‬ﭘﺮوﺗﯽ و‬
‫ﭘﺎدﻣﺎ ﻫﻤﭽﻨﺎن ﺑﺮای دوره درﻣﺎﻧﮕﺮی در ﻧﺰد ﺧﺎﻧﻢ ﭘﺎﻣﻔﺮی ﺑﻪ ﮐـﺎر ﺧـﻮد اداﻣـﻪ ﻣﯿﺪادﻧـﺪ و‬
‫دﻧﯿﺲ ﮐﺮﯾﻮی ﻫﻢ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻣﻠﺤﻖ ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻫﺮی ‪ ,‬ﻫﺎﻧﺎ ‪ ,‬دﯾﻦ ‪ ,‬ﺳﯿﻤﻮس ‪ ,‬ﮐﺎﻟﯿﻦ و ﻧﻮﯾﻞ ﻣﺴﺌﻮﻟﯿﺖ ﭘﯿﺪا ﮐﺮدن ﻣﺤﻞ اﺧﺘﻔﺎی ﻣﺮﮔﺨﻮار ﻫﺎ‬
‫را ﺑﻪ ﮐﻤﮏ ﺳﺎﯾﺮﯾﻦ ﺑﻪ ﻋﻬﺪه ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ‪.‬‬
‫ﺑﻘﯿﻪ ﮔﺮوه ﻫﻢ ﺑﻪ ﺷﺪت روی رﻓﻊ ﻣﺸﮑﻼﺗﺸﺎن در اﺟﺮای ﻃﻠﺴﻤﻬﺎ ﮐـﺎر ﻣـﯽ ﮐﺮدﻧـﺪ و ﺑـﻪ‬
‫ﺗﻤﺮﯾﻦ ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎی ﮐﺸﻒ ﺷﺪه ﺑﻮﺳﯿﻠﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن و ارﻧﯽ ﻣﯽ ﭘﺮداﺧﺘﻨﺪ ‪ ,‬ﻫﺮﭼﻨﺪ اﯾﻦ ﮐﺎر ﺧﺎﻟﯽ‬
‫از ﺧﻄﺮ ﻧﺒﻮد ‪ ,‬ﺑﺴﯿﺎری از ﺟﺎدوﻫﺎی ﺳﯿﺎه ﺑﺎﻋﺚ ﺻﺪﻣﻪ دﯾﺪن ﺟﺪی آﻧﺎن ﻣﯿﺸﺪ ﮐﻪ ﺑﻌﻀﯽ از‬
‫آﻧﻬﺎ را ﭘﺮوﺗﯽ و ﭘﺎدﻣﺎ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ اﻣﺎ ﯾﮑﯽ دو ﻣﻮرد ﻫﻢ ﺑﻮد ﮐﻪ از ﺷﺪت ﺟﺮاﺣـﺎت‬
‫وارده ﮐﺎر ﺑﻪ ﺳﻨﺖ ﻣﺎﻧﮕﻮ ﮐﺸﯿﺪ ‪.‬‬
‫ﻫﺮﭼﻨﺪ در ﺟﻮاب ﭘﺮﺳﺸﻬﺎی ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ‪ ,‬اﺳﺎﺗﯿﺪ ‪ ,‬ﻫﻤﻪ ﺧﻮد را ﺑﻪ ﺑﯽ ﺧﺒـﺮی ﻣـﯽ زدﻧـﺪ‬
‫وﻟﯽ‪ ...‬از ﻃﺮﻓﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﺣﻀﻮر ﻧﺎ ﻣﻨﻈﻢ ﺑﻘﯿﻪ ی اﻋﻀﺎی ﮔﺮوه در ﮐﻼﺳـﻬﺎ را ﺗـﺎ ﺣـﺪ اﻣﮑـﺎن‬
‫ﻣﺨﻔﯽ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ داﺷﺘﻨﺪ و ﺣﺘﯽ ﮔﺎﻫﯽ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ از آﻧﻬﺎ ﺑﺎ اﺳـﺘﻔﺎده از ﺷـﻨﻞ ﺗﻐﯿﯿـﺮ ﭼﻬـﺮه در‬

‫‪588‬‬

‫‪589‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﮐﻼس ﻫﺎی دﯾﮕﺮان ﺷﺮﮐﺖ ﻣﯿﮑﺮدﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﻘﯿﻪ ﺑﻪ ﮐﺎرﻫﺎﯾﻪ ﻣﺨﻔﯿﺸﺎن ﺑﺮﺳﻨﺪ ‪ ,‬ﯾﮏ ﻫﻔﺘـﻪ ﺑﻌـﺪ‬
‫ﺑﻮد ﮐﻪ ﭘﯿﻐﺎﻣﯽ از ﻃﺮف آﻧﺠﻠﯿﻨﺎ ﺑﻪ دﺳﺘﺸﺎن رﺳﯿﺪ‪.‬او ﮐـﻪ ﺑـﻪ ﺗـﺎزﮔﯽ ﺑـﻪ ﻋﻨـﻮان دﺳـﺘﯿﺎر‬
‫داوﻟﯿﺶ در واﺣﺪ اﻃﻼﻋﺎت ﺳﺮی ﮐﺎراﮔﺎﻫﺎن ‪ ,‬ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺷﻐﻞ داده ﺑﻮد ﺑﻪ ﺟﺪﯾﺪ ﺗﺮﯾﻦ اﻃﻼﻋﺎت‬
‫دﺳﺘﺮﺳﯽ داﺷﺖ ‪ ,‬ﻫـﺮی ﺑـﻪ آﯾﻨـﻪ اش ﺧﯿـﺮه ﺷـﺪه ﺑـﻮد و ﺳـﻌﯽ ﻣﯿﮑـﺮد ﮐﻠﻤـﻪ ﺑـﻪ ﮐﻠﻤـﻪ‬
‫ﮔﻔﺘﮕﻮﻫﺎﯾﺸﺎن را ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺑﺴﭙﺎرد ‪.‬‬
‫آﻧﺠﻠﯿﻨﺎ ﺗﻮﺿﯿﺢ داد ‪ :‬ﮐﺎﺧﺶ رو ﺧﺎﻟﯽ ﮐﺮده آﺧﻪ از وﻗﺘﯽ از آزﮐﺎﺑﺎن در رﻓﺘﻪ اوﻧﺠﺎ ﮐﺎﻣﻼ‬
‫ﺗﺤﺖ ﻧﻈﺮه ‪ ,‬ﻓﻌﻼ رﻓﺘﻪ ورﻟﺪﻫﻤﺘﻮن ﺑﺎ رودوﻟﻒ ﻟﺴﺘﺮﻧﺞ ﺗﻮ ﯾﻪ ﮐﻠﺒﻪ ﻣﺨﻔﯽ ﺷﺪه !ﺑﺪ ﺟـﻮری‬
‫ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ ﺷﺪه اﺳﺖ ‪ ,‬ﻫﺮ ﺟﺎدوﯾﻪ ﮐﻪ ﺑﺨﻮای ﺑﺮای ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ داره !‬
‫ ﺑﻪ ﺟﺰ ﻣﺎﻟﻔﻮی و ﻟﺴﺘﺮﻧﺞ دﯾﮕﻪ ﮐﯽ اوﻧﺠﺎﺳﺖ ؟‬‫ ﺑﻪ ﺟﺰ ﯾﻪ ﺟﻦ ﺧﻮﻧﮕﯽ دﯾﮕﻪ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ‪ ...‬ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ اﯾﻦ ﭼﻨﺪ وﻗﺘﻪ ﻣﺪام ﭘﯿﺶ وﻟﺪﻣﻮرﺗـﻪ‬‫‪ ...‬ﻇﺎﻫﺮا ﻣﺎﻣﻮرﯾﺘﺎﺷﻮن اﯾﺠﺎب ﻣﯿﮑﻨﻪ ﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮ ﭘﯿﺶ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﻦ‬
‫ دراﮐﻮ ﭼﯽ؟‬‫ ﺑﻌﺪ از اﻃﻼﻋﺎﺗﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ وﻟﺪﻣﻮرت داده دوﺑﺎره ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪه ‪ ,‬ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑـﻨﻦ ﯾـﻪ ﻣﺎﻣﻮرﯾـﺖ‬‫ﺟﺪﯾﺪ داره ‪ ,‬ﻫﺮﭼﯽ ﺑﺎﺷﻪ ﺗﻮ دوﺗﺎ ﻣﺎﻣﻮرﯾﺖ اوﻟﺶ ﻣﻮﻓﻖ ﺑﻮده ‪.‬‬
‫ وزارت ﺧﻮﻧﻪ ﺑﺮﻧﺎﻣﺶ ﭼﯿﻪ؟‬‫آﻧﺠﻠﯿﻨﺎ ﺑﺎ ﺣﺮص ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﻣﺮاﻗﺒﺖ دورادور ‪....‬آﺧﻪ ﻫﻨﻮز ﻧﺘﻮﻧـﺴﺘﻦ راﻫـﯽ ﺑـﺮای ورود ﭘﯿـﺪا‬
‫ﮐﻨﻦ‬
‫ ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ آﻧﺠﻠﯿﻨﺎ اﮔﻪ ﺑﺎزم ﺧﺒﺮی ﺷﺪ ﺑﺎﻫﺎم ﺗﻤﺎس ﺑﮕﯿﺮ‬‫ ﺣﺘﻤﺎ ‪ ,‬ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺎﺷﯽ و ﺧﺪاﺣﺎﻓﻆ ﻫﺮی‪.‬‬‫ﺑﺎ ﻗﻄﻊ ﺷﺪن ارﺗﺒﺎط آﻧﺠﻠﯿﻨﺎ ‪ ,‬ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ در آﯾﻨﻪ اش زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد ‪:‬ﮔﺮوه ﺟﺴﺘﺠﻮ !‬
‫ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺻﺪای ﻫﺎﻧﺎ ‪ ,‬ﺳﯿﻤﻮس ‪ ,‬ﮐﺎﻟﯿﻦ و ﻧﻮﯾﻞ ﺟﻮاب دادﻧﺪ ‪ :‬ﺧﺒﺮی ﺷﺪه ﻫﺮی؟‬

‫‪589‬‬

‫‪590‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ اوﻟﯿﻦ آدرس روﭘﯿﺪا ﮐﺮدﯾﻢ ‪ ...‬ﯾﻪ ﮐﻠﺒﻪ در وردﻟﻬﻤﺘﻮن ‪ ...‬ﻣﺨﻔﯿﮕﺎه ﻣﺎﻟﻔﻮی و ﻟﺴﺘﺮﻧﺞ‬‫ﻧﻮﯾﻞ ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ ﮐﻤﯽ ﻧﮕﺮان ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪ :‬ﺣﺎﻻ ﺑﺎﯾﺪ ﭼﯽ ﮐﺎر ﮐﻨﯿﻢ؟‬
‫ ﺷﻨﺎﺳﺎﯾﯽ ‪ ,‬اﻣﺸﺐ ﻣﯿﺮﯾﻢ ورﻟﺪﻫﻤﺘﻮن ‪ ...‬اﻣﺸﺐ ﺳﺎﻋﺖ ‪ 8‬ﺗﻮ راﻫـﺮوی ﻃﺒﻘـﻪ ﺳـﻮم‬‫ﺑﺎﺷﯿﻦ !‬
‫***********************************‬
‫ﭼﻨﺪ روز ﻣﺮاﻗﺒﺖ ﺷﺒﺎﻧﻪ روزی از ﻣﺨﻔﯿﮕﺎه ﻣﺎﻟﻔﻮی ﮐﺎﻣﻼ ﺑﯽ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﺑـﻮد ‪ ,‬ﻇـﺎﻫﺮا ﻫـﯿﭻ‬
‫راه ورودی ﺑﺮای ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن وﺟﻮد ﻧﺪاﺷﺖ ‪ ,‬ﻣـﺎﻣﻮرﯾﻦ وزارت ﺧﻮﻧـﻪ دورادور ﻣﺮاﻗـﺐ‬
‫اﻃﺮاف ﺑﻮدﻧﺪ و ﺷﺎﯾﺪ ﻫﻤﯿﻦ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﺳﺎﮐﻨﺎن ﺧﺎﻧـﻪ در رﻓـﺖ و آﻣﺪﻫﺎﯾـﺸﺎن‬
‫دﻗﺖ ﮐﻨﻨﺪ !‬
‫اﻋﻀﺎی اﻟﻒ دال ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده از ﺷﻨﻞ ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ و ﺷﻨﻞ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﭼﻬﺮه ﺗﺎ ﺣﺪ اﻣﮑﺎن ﺧﻮد را از دﯾـﺪ‬
‫ﻣﺎﻣﻮرﯾﻦ وزارت ﺧﻮﻧﻪ دور ﻧﮕﺎه ﻣﯽ داﺷﺘﻨﺪ ‪ ,‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل ﭘﺲ از ﺑﺎرﻫﺎ ﺗﻼش ﻫـﯿﭻ راﻫـﯽ‬
‫ﺑﺮای ورود ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﭘﯿﺪا ﻧﮑﺮده ﺑﻮدﻧﺪ ﻫﺮﭼﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﺮی ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑـﻮد آﻧﻬـﺎ ﺧـﻮد را در ﺧﺎﻧـﻪ‬
‫زﻧﺪاﻧﯽ ﻧﮑﺮده اﻧﺪ اﻣﺎ ﺑﺎ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﻣﺮاﻗﺒﺖ‪ ,‬ﺣﺘﯽ ﮐﺎراﮔﺎه ﻫﺎ ﻫـﻢ راه ﺧﺮوﺟـﯽ ﺧﺎﻧـﻪ را ﭘﯿـﺪا‬
‫ﻧﮑﺮده ﺑﻮدﻧﺪ ‪.‬‬
‫از ﻃﺮﻓﯽ رون ‪ ,‬ﻓﺮد و ﺟﯿﻨﯽ ﺑﻪ ﺷﺪت ﺑﻪ رﻓﺘﺎرﻫﺎی دوﺳﺘﺎﻧﺸﺎن ﻣﺸﮑﻮک ﺷـﺪه ﺑﻮدﻧـﺪ ‪ ,‬در‬
‫ﭼﻨﺪ روز اﺧﯿﺮ ﻫﺮی ﻓﻘﻂ ﯾﮏ ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ در ﮐﻨﺎر رون ﺑﻮد و ﺷﺒﻬﺎ را ﺗﺎ دﯾﺮ وﻗـﺖ ﻧﮕﻬﺒـﺎﻧﯽ‬
‫ﻣﯿﺪاد ‪ ,‬در ﮐﻼس ﻫﺎ ارﻧﯽ ﯾﺎ ﺳﻮزان را ﺑﻪ ﺟﺎی ﺧﻮد ﻣﯽ ﻓﺮﺳﺘﺎد ‪ ,‬ﻣﺴﻠﻤﺎ ارﻧﯽ ﻧﻤﯿﺘﻮاﻧـﺴﺖ‬
‫ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮی رﻓﺘﺎر ﮐﻨﺪ ﭼﻮن او ﻫﻢ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮﻣﯿﻮن در ﺗﻤﺎم ﺷـﺒﺎﻧﻪ روز ﻣـﺸﻐﻮل ﺟـﺴﺘﺠﻮ در‬
‫ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ ‪ ,‬ﻣﻘﺎﻻت و ﺣﺘﯽ ﯾﺎدداﺷﺖ ﻫﺎی دﺳﺖ ﻧﻮﯾﺲ ﺑﻮد ‪ ,‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﮐﻤﺘﺮ رون را ﻣﯿﺪﯾﺪ ‪,‬‬
‫از ﻃﺮﻓﯽ ﭘﭻ ﭘﭻ ﻫﺎی ﻣﺪاوم ﻫﺮی و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﺳﺎﯾﺮ اﻋﻀﺎی اﻟﻒ دال ‪ ,‬رون و ﻓﺮد و ﺟﯿﻨﯽ‬
‫را ﻣﺸﮑﻮک ﮐﺮده ﺑﻮد ‪ ,‬ﻫﺮﭼﻨﺪ آﻧﻬﺎ ﻫﻨﻮز ﭼﻨﺎن در ﻏﻢ ﺧﻮد ﻏﺮق ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ وﻗﺘﯽ ﺑﺮای اﯾﻦ‬

‫‪590‬‬

‫‪591‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻣﺴﺎﯾﻞ ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل ﻫﺮی ﮔﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺷﺪت اﺣـﺴﺎس ﻋـﺬاب وﺟـﺪان ﻣﯿﮑـﺮد ﮐـﻪ در‬
‫ﺑﺪﺗﺮﯾﻦ ﺷﺮاﯾﻂ دوﺳﺘﺎﻧﺸﺎن را ﺗﻨﻬﺎ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل در آن ﻟﺤﻈـﻪ رون ﻣﻄﻤﺌﻨـﺎ ﺧـﻮاب‬
‫ﺑﻮد و ﻫﺮی ﻓﺮﺻﺘﯽ را ﺑﺮای ﻋﺬر ﺧﻮاﻫﯽ ﻧﺪاﺷﺖ ‪.‬‬
‫ﭘﻨﺞ ﺷﺐ از ﻣﺮاﻗﺒﺖ آﻧﻬﺎ از ﻣﺨﻔﯿﮕﺎه ﻣﺎﻟﻔﻮی ﻣﯿﮕﺬﺷﺖ ‪ ,‬ﺳﺎﻋﺖ ‪ 4‬ﺻﺒﺢ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫـﺮی ﺑـﻪ‬
‫ﻗﻠﻌﻪ رﺳﯿﺪ و ﺣﺎﻻ داﺷﺖ در ﺳﺎﻟﻦ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﺑﺎ اﺷﺘﻬﺎی ﺳﯿﺮی ﻧﺎﭘﺬﯾﺮی از ﺷﺎم ﺷـﺒﺶ ﻟـﺬت‬
‫ﻣﯿﺒﺮد ‪ ,‬در اﯾﻦ ﻣﻮرد ﺧﻮد را ﻣﺪﯾﻮن داﺑﯽ ﻣﯿﺪاﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﺴﺌﻮﻟﯿﺖ ﺗﻬﯿﻪ ﻏﺬای ﮔـﺮوه را ﺑـﺮ‬
‫ﻋﻬﺪه داﺷﺖ ‪ ,‬ﻫﺮی در ﺣﺎل ﺧﻮردن ﺑﻪ ﮔﺰارش ﻫﺎی ﻫﺮﻣﯿﻮن درﺑﺎره آﺧﺮﯾﻦ ﺗﺤﻘﯿﻘﺶ ﺑـﺮای‬
‫ورود ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﻣﺎﻟﻔﻮی ﮔﻮش ﻣﯿﺪاد ﮐﻪ ﺳﯿﻤﻮس از ﺣﻔـﺮه ﺗـﺎﺑﻠﻮ ﺑـﺎﻻ آﻣـﺪ ‪ ,‬ﺧـﺴﺘﻪ ﺑـﻮد و‬
‫ﻋﺼﺒﯽ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ ‪ ,‬ﺑﻮی ﺳﻮﺧﺘﮕﯽ ﺷﺪﯾﺪی ﻣﯿﺪاد ﮐﻪ ﻫﺮی ﺑﺎ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ رداﯾـﺶ ﺑـﻪ‬
‫ﻋﻠﺖ آن ﭘﯽ ﺑﺮد ‪ ,‬ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻟﺒﺎﺳﺶ و ﻧﯿﻤﯽ از ﺑﺪﻧﺶ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﺑﻮد ‪ ,‬ﺑﻼﻓﺎﺻـﻠﻪ ﻫـﺮ دو از‬
‫ﺟﺎ ﺑﺮﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﺳﯿﻤﻮس ﺧﻮد را روی ﻧﺰدﯾﮏ ﺗﺮﯾﻦ ﻣﺒﻞ ﺑﯿﺎﻧﺪازد ‪...‬‬
‫ ﺳﯿﻤﻮس ﭼﯽ ﺷﺪه؟‬‫ ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ؟‬‫ﺳﯿﻤﻮس ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺗﻠﺨﯽ زد ‪ :‬وﺿﻌﻢ ﺧﻮﺑﻪ ﻻاﻗﻞ از دﯾﻦ ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮم ﻫﻨﻮز از ﺳﻨﺖ ﻣﺎﻧﮕﻮﻣﺮﺧﺺ‬
‫ﻧﺸﺪه؟‬
‫ ﻧﻪ وﻟﯽ ﺗﻮ ﻣﻄﻤﺌﻨﯽ ﮐﻪ ﺧﻮﺑﯽ؟‬‫ﺳﯿﻤﻮس ﺗﻨﮓ ﻧﻮﺷﯿﺪﻧﯽ ﮐﺮده ای را ﺑﺮداﺷﺖ و ﻫﺮی ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺗـﺎول ﻫﺎﯾـﻪ وﺣـﺸﺘﻨﺎﮐﯽ ﮐـﻪ‬
‫روی دﺳﺘﻬﺎﯾﺶ ﺑﻮد ﺷﺪ ‪....‬‬
‫ ﺳﯿﻤﻮس دﺳﺘﺎت !!!!‬‫‪ -‬ﻣﻦ ﺧﻮﺑﻢ ﻫﺮی‪...‬‬

‫‪591‬‬

‫‪592‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺳﯿﻤﻮس ﺻﺪاﯾﺶ را ﭘﺎﯾﯿﻦ آورد و ﺗﻮﺿﯿﺤﺶ را ﮐﺎﻣﻞ ﮐﺮد ‪ :‬ﺳﻌﯽ ﮐﺮدم ﺑـﺎ ﺟـﺎدوی ﺳـﭙﺮ‬
‫ﻣﺤﺎﻓﻆ از دﯾﻮار دﻓﺎﻋﯽ ﺧﻮﻧﺶ رد ﺑﺸﻢ وﻟﯽ آﺗﯿﺶ ﮔﺮﻓﺘﻢ ‪...‬‬
‫ﺑﺎ ﺑﯽ ﻗﯿﺪی ﮐﻒ دﺳﺘﻬﺎی ﺗﺎول زده اش را ﻧـﺸﺎن داد ودر ﺟـﻮاب ﭼﻬـﺮه ﺷـﺎﮐﯽ ﻫﺮﻣﯿـﻮن‬
‫ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻣﯿﺪوﻧﻢ اﺣﻤﻘﺎﻧﻪ ﺑﻮد وﻟﯽ‪ ...‬ﺧﻮب ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﻫـﺮ روﺷـﯽ ﮐـﻪ ﺑـﻪ ﻓﮑﺮﻣـﻮن رﺳـﯿﺪه رو‬
‫اﻣﺘﺤﺎن ﮐﺮدﯾﻢ ﮔﻔﺘﻢ ﺷﺎﯾﺪ ‪...‬‬
‫ﺑﺎ دﯾﺪن ﭼﻬﺮه ﻧﮕﺮان ﻫﺮی ﻟﺒﺨﻨﺪی زد و زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد ‪ :‬ﻧﻮﯾﻞ ﺧﺎﻣﻮﺷـﻢ ﮐـﺮد اﻻﻧـﻢ رﻓﺘـﻪ از‬
‫ﭘﺎدﻣﺎ ﺑﺮام دارو ﺑﮕﯿﺮه ‪ ,‬درﺳﺖ در ﻫﻤﯿﻦ وﻗﺖ ﺣﻔﺮه ﺗﺎﺑﻠﻮ ﺑﺎز ﺷﺪ و ﻧﻮﯾﻞ از آن ﺑﺎﻻ آﻣـﺪ ‪,‬‬
‫ﭘﻤﺎد ﮐﺮم رﻧﮕﯽ را ﺑﻪ دﺳﺖ ﺳﯿﻤﻮس داد ‪ :‬ﺑﻔﺮﻣﺎ آﻗﺎی ﮐﻠﻪ ﺷﻖ ‪!....‬ﭘﺮوﺗﯽ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ دوﺑـﺎر‬
‫ﮐﻪ ﺑﻪ زﺧﻤﺎت ﺑﻤﺎﻟﯽ ﺧﻮب ﻣﯿﺸﻪ و ﺷﯿﺸﻪ ﻣﻌﺠﻮن آﺑﯽ رﻧﮕﯽ را ﺑﻪ دﺳﺘﺶ داد ‪ :‬ﺑﻬﺘﺮه اﯾﻨﻮ‬
‫ﺳﺮ ﺑﮑﺸﯽ ﻣﻌﺠﻮن ﺿﺪ درده ‪ ,‬ﭘﺎدﻣﺎ ﻣﯿﮕﻔﺖ ﺑﺎﯾﺪ ﯾﻪ ﭘﻤﺎد درﺳﺖ ﮐﻨﻪ ‪ ,‬ﻓـﺮدا ﻣﯿـﺎد زﺧﻤـﺎﺗﻮ‬
‫ﻣﯿﺒﯿﻨﻪ ‪ ...‬ﺑﺎﯾﺪ ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﻃﻠﺴﻢ روش اﻧﺠﺎم ﺑﺪه ‪...‬‬
‫ ﭼﯽ ؟‪ ...‬اﻣﺎ اون زﺧﻤﺎ ‪ ...‬اون ﯾﻪ دﺧﺘﺮه ‪ ...‬ﻧﻤﯿﺸﻪ دﻧﯿﺲ اﯾﻦ ﮐﺎرو اﻧﺠﺎم ﺑﺪه ؟‬‫ﻫﺮی زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد ‪ :‬دﻧﯿﺲ ﺗﺎزه ﮐﺎرﺷﻮ ﺷـﺮوع ﮐـﺮده و ﺗﺠﺮﺑـﻪ ﭘﺎدﻣـﺎ رو ﻧـﺪاره ‪ ,‬ﻣﺘﺎﺳـﻔﻢ‬
‫ﺳﯿﻤﻮس ﺑﺎﯾﺪ ﻗﺒﻮل ﮐﻨﯽ وﮔﺮﻧﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﮐﻠﯽ ﺳﻮال و ﺑﺎزﺟﻮﯾﯽ ﺟﻮاب ﺑﺪﯾﻢ ‪.‬‬
‫ﻧﻮﯾﻞ ﺗﺎﯾﯿﺪ ﮐﺮد و در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﯾﻪ ران ﻣﺮغ از ﺑﺸﻘﺎﺑﯽ ﮐـﻪ ﺟﻠـﻮﯾﺶ ﻇـﺎﻫﺮ ﺷـﺪه ﺑـﻮد ﺑـﺮ‬
‫ﻣﯿﺪاﺷﺖ ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﺗﻮر ﺧﺪا اون ﺷﻨﻠﺘﻮ در ﺑﯿﺎر ﺑﻮی ﺳﻮﺧﺘﮕﯿﺶ ﺗﻤﺎم ﻗﻠﻌﻪ رو ﭘﺮ ﮐﺮد !‬
‫ﻫﺮی ﮐﻪ ﺗﺎزه ﺑﯿﺎد ﻣﺴﺌﻠﻪ اﺻﻠﯽ اﻓﺘﺎد ﭘﺮﺳﯿﺪ‪ :‬ﭼﻪ ﺧﺒﺮ ﻧﻮﯾﻞ ‪ ,‬رﻓﺖ و آﻣﺪی ﻧﺪاﺷﺘﻦ ؟‬
‫ ﻧﻪ ﻫﯿﭽﯽ ﻓﻘﻂ ﺳﻪ ﭼﻬﺎر ﺗﺎ ﺟﻐﺪ ‪....‬‬‫ ﺳﯿﻤﻮس ﮐﺎﻣﻞ ﮐﺮد ‪ :‬ﻫﺮ ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺖ ﯾﻪ ﺟﻐﺪ ‪ ,‬دﻗﯿﻘﺎ ﺳﺮ ﺳﺎﻋﺖ‬‫‪ -‬ﻣﻌﻠﻮم ﻧﯿﺴﺖ ﺑﺮﻧﺎﻣﺸﻮن ﭼﯿﻪ ‪ ...‬ﻧﻈﺮ ﺗﻮ ﭼﯿﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ‪ ...‬ﻫﺮﻣﯿﻮن !‬

‫‪592‬‬

‫‪593‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ دﻫﺎن ﺑﺎز ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻫﺮی ﺑﺮﮔﺸﺖ ‪ ,‬ﻫﺮی آﻧﻘﺪر ﺑﺎ اﯾﻦ ﻧﮕﺎه آﺷـﻨﺎ ﺑـﻮد ﮐـﻪ ﺑـﺮق‬
‫درﯾﺎﻓﺘﯽ را در ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺑﺒﯿﻨﺪ ‪ :‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﭘﻠﮑﯽ زد‪ :‬ﺳﯿﻤﻮس ﮔﻔﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﺎزم ﻧﺘﻮﻧﺴﺘﯽ وارد ﻣﺤﻮﻃـﻪ ﺟـﺎدوی اﻃـﺮاف ﺧﻮﻧـﻪ‬
‫ﺑﺸﯽ؟‬
‫ﺳﯿﻤﻮس دﺳﺘﻬﺎی آﻏﺸﺘﻪ ﺑﻪ ﮐﺮﻣﺶ را ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺖ ‪ :‬ﻣﯽ ﺑﯿﻨﯽ ﮐﻪ ‪ ...‬ﻫﻤﻪ ﻫﯿﮑﻠﻢ ﺳﻮﺧﺘﻪ !‬
‫_و ﺗﻮ ﻧﻮﯾﻞ ﮔﻔﺘﯽ ﻫﺮ ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺖ ﯾﻪ ﺟﻐﺪ ﻣﯿﺮه ﺗﻮ ﺧﻮﻧﻪ ؟‬
‫ آره ‪...‬‬‫ ﯾﻌﻨﯽ ﺟﻐﺪ ﻫﯿﭻ ﺻﺪﻣﻪ ای ﻧﻤﯿﺒﯿﻨﻪ؟!!!‬‫ ﻧﻪ ‪ ,‬ﻓﮑﺮ ﻧﮑﻨﻢ ‪....‬‬‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﻟﺤﻦ اﺳﺘﺪﻻل ﮔﺮ ﻫﻤﯿﺸﮕﯿﺶ ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫ ﭘﺲ ﯾﻌﻨﯽ اﺣﺘﻤﺎﻻ ﺣﯿﻮون ﻫﺎ ﻣﯿﺘـﻮﻧﻦ وارد ﺣﻔـﺎظ ﺑـﺸﻦ؟ ﭼـﻮن ﺗـﺎزﮔﯽ وزارت ﺧﻮﻧـﻪ‬‫ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﻪ ﺟﻐﺪای ﻣﺮﮔﺨﻮار ﻫﺎرو ﮐﻨﺘﺮل ﮐﻨﻪ ‪ ,‬اﯾﻨﻮ ﭼﻨﺪ روز ﭘﯿﺶ ﺗﻮ ﭘﯿﺎم اﻣﺮوز ﺧﻮﻧﺪم ‪.‬‬
‫ ﺑﻠﻪ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﺑﻠﻪ ‪ ,‬وﻟﯽ اﯾﻦ ﭼﻪ رﺑﻄﯽ ﺑﻪ ‪....‬‬‫ﻧﺎﮔﻬﺎن ﻧﻔﺲ ﻫﺮی ﺣﺒﺲ ﺷﺪ ‪ ,‬ﺑﺎ ﺷﻮق ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪ :‬ﺗﻮ ﻧﺎﺑﻐﻪ ای ﻫﺮﻣﯿﻮن !‬
‫ﺳﯿﻤﻮس و ﻧﻮﯾﻞ ﺑﺎ ﻫﻢ ﭘﺮﺳﯿﺪﻧﺪ ‪ :‬ﻗﻀﯿﻪ ﭼﯿﻪ ﻫﺮی؟‬
‫ﺻﺪای آﺷﻨﺎﯾﯽ از ﻣﯿﺎن ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﭼﯽ ﺗﻮ ﮐﻠﺘﻮﻧﻪ؟‬
‫ﻫﺮ ﭼﻬﺎر ﻧﻔﺮ ﺑﺮﮔﺸﺘﻨﺪ ‪ ,‬در ﺗﺎرﯾﮑﯽ دﯾﻮار ‪ ,‬رون ‪ ,‬ﻓﺮد و ﺟﯿﻨﯽ ﺑـﻪ آﻧﻬـﺎ ﻧﮕـﺎه ﻣﯿﮑﺮدﻧـﺪ و‬
‫ﭼﯿﺰی در دﺳﺘﺸﺎن ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎ ﮔﻮش ﻫﺎی ﮔﺴﺘﺮش ﭘﺬﯾﺮ ﻓﺮد و ﺟﺮج ﺑﻮد‪.‬‬
‫رون ﺳﻮاﻟﺶ را ﮐﺎﻣﻞ ﮐﺮد ‪ :‬ﺷﻤﺎﻫﺎ دارﯾﻦ ﭼﯽ ﮐﺎر ﻣﯿﮑﻨﯿﻦ؟‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﻧﮕﺎه ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ﻣﺸﮑﻮک آﻧﻬﺎ ﮐﺮد ‪ :‬اﯾﻦ ﮐﺎرا ﺑﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮار ﻫﺎ رﺑﻄـﯽ داره ؟ ﯾـﺎ‬
‫ﺷﺎﯾﺪم دﻟﯿﻞ اﯾﻦ ﻣﺨﻔﯽ ﮐﺎرﯾﻬﺎی اﺧﯿﺮﺗﻮﻧﻪ؟‬

‫‪593‬‬

‫‪594‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﭼﻨﺪ روز ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻃﻮل ﻧﮑﺸﯿﺪ ﮐﻪ ﻋﻤﻠﯿﺎت ارﺗﺶ داﻣﺒﻠﺪور در ﺻﺪر اﺧﺒﺎر ﭘﯿﺎم اﻣﺮوز ﻗـﺮار‬
‫ﮔﺮﻓﺖ ‪ :‬اﻋﻀﺎی اﻟﻒ دال ﺑﺎ ﮐﻤﮏ اﻃﻼﻋﺎت ﮐﺘﯽ ‪ ,‬آﻧﺠﻠﯿﻨـﺎ ‪ ,‬و آﻟﯿـﺸﺎ ﺑـﻪ ﻣﺤـﻞ اﺧﺘﻔـﺎی‬
‫ﻣﺮﮔﺨﻮاراﻧﯽ ﮐﻪ در ﺣﻤﻠﻪ ﺑﻪ ﻣﺮدم ﺑﯽ ﮔﻨﺎه ﺷﺮﮐﺖ داﺷـﺘﻨﺪ ﭘـﯽ ﻣﯿﺒﺮدﻧـﺪ و ﺑﻌـﺪ از آن از‬
‫ﻃﺮﯾﻖ ﻧﻘﺸﻪ ﭘﯿﺸﺮﻓﺘﻪ ﻫﺮی و ﺑﺪون اﻃﻼع ﺳﺎﯾﺮﯾﻦ از ﻗﻠﻌﻪ ﺧﺎرج ﻣﯿﺸﺪﻧﺪ ‪.‬‬
‫ﻋﻠﯽ رﻏﻢ ﻣﯿﻞ ﻫﺮی ‪ ,‬ﺑﻌﺪ از ﻓﺮد ‪ ,‬ﺟﯿﻨﯽ و رون ‪ ,‬ﻟﻮﻧﺎ ﻧﯿﺰ ﺑﻪ زودی ﺑﻪ راز آﻧﻬﺎ ﭘﯽ ﺑـﺮد و‬
‫ﺑﺎ اﺻﺮار زﯾﺎد ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻣﻠﺤﺺ ﺷﺪ ‪ ,‬ﻫﻤﻪ آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﻃﻮر ﻗﺎﺑﻞ ﻣﻼﺣﻈﻪ ای ﺗﻐﯿﯿﺮ ﮐﺮده ﺑﻮدﻧـﺪ ‪,‬‬
‫رون ﺧﺸﻤﮕﯿﻦ ﺑﻮد و ﻋﺼﺒﯽ ‪ ,‬ﺑﻌﺪ از ﻣﺮاﺳﻢ دﻓﻦ ﺧﺎﻧﻮاده اش ﺗﻐﯿﯿـﺮ ﺷـﮑﻞ داده ﺑـﻮد و از‬
‫ﻗﻠﻌﻪ رﻓﺘﻪ ﺑﻮد و ﺗﺎ ﭼﻨﺪ روز ﺑﺮﻧﮕﺸﺖ ‪ ,‬وﻗﺘﯽ ﻫﻢ ﮐـﻪ ﺑﺮﮔـﺸﺖ ﻫﻨـﻮز ﮔـﯿﺞ ﺑـﻮد و ﺑﻮﯾـﻪ‬
‫ﻣﻌﺠﻮن آﺗﺸﯿﻦ ﻣﯿﺪاد ‪ ,‬ﺟﯿﻨﯽ ﺗﻮدار و ﮔﻮﺷﻪ ﮔﯿﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد وﻟﯽ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﻓﺮد ﻣﺤﺴﻮس ﺗﺮ ﺑﻮد ‪,‬‬
‫او ﺑﻪ ﻃﻮر ﻋﺠﯿﺒﯽ ﻋﻮض ﺷﺪه ﺑﻮد ‪ ,‬آن ﻓﺮد ﺷﻮخ و دوﺳﺖ داﺷﺘﻨﯽ ﻫﻤﯿﺸﮕﯽ رﻓﺘـﻪ ﺑـﻮد و‬
‫ﻓﺮد ﺟﺪﯾﺪ‪,‬ﻓﺮدی ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎ ﺳﺮﺳﺨﺘﯽ و ﺟﺴﺎرت ﺑﻪ ﺗﻼش ﺷـﺒﺎﻧﻪ روزی ﺑـﺮای ﻣﺒـﺎرزه ﺑـﺎ‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﻣﯽ ﭘﺮداﺧﺖ و در اﯾﻦ راه از ﻫﯿﭻ ﺧﻄﺮی ﻧﻤﯿﺘﺮﺳـﯿﺪ ‪ ,‬در اﯾـﻦ ﺑـﯿﻦ ﺑـﺎ دﻗـﺖ و‬
‫ﻣﺤﺒﺖ ﺑﻪ ﻣﺮاﻗﺒﺖ و دﻟﺪاری ﺧﻮاﻫﺮ و ﺑﺮادر ﮐـﻮﭼﮑﺘﺮش ﻣـﯽ ﭘﺮداﺧـﺖ ‪ ,‬از ﻫـﯿﭻ ﺧﻄـﺮی‬
‫ﻧﻤﯿﺘﺮﺳﯿﺪ و ﻓﻘﻂ ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ ﻧﺎﺑﻮد ﮐﻨﺪ‪.‬ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ ﻧﺎﺑﻮد ﮐﻨﻨﺪه ی ﺧﺎﻧﻮاده اش را ﻧﺎﺑﻮد ﮐﻨﺪ ‪,‬‬
‫ﺣﺘﯽ ﺧﻮد ﻫﺮی ﻫﻢ ﻋﻮض ﺷﺪه ﺑﻮد ‪ ,‬اﮐﺜﺮا در ﻓﮑﺮ ﺑﻮد و ﮐﻤﺘﺮ ﺣﺮف ﻣﯽ زد ‪ ,‬در واﻗﻊ ﺟـﺰ‬
‫در ﻣﻮاﻗﻊ ﺿﺮوری ﺣﺮﻓﯽ ﻧﻤﯿﺰد ‪ ,‬ﺧﻮدش را در ﻗﺘﻞ ﻋﺎم وﯾﺰﻟﯽ ﻫﺎ ﻣﻘﺼﺮ ﻣﯿﺪاﻧﺴﺖ و ﻫﻨﻮز‬
‫ﻧﻤﯿﺪاﻧﺴﺖ ﮐﻪ داﻣﺒﻠﺪور ﭼﻪ اﻃﻼﻋﺎﺗﯽ ﺑﻪ وﯾﺰﻟﯽ ﻫﺎ ﺳﭙﺮده ﺑﻮد ﮐـﻪ وﻟـﺪﻣﻮرت آﻧﻄـﻮر ﺑـﻪ‬
‫دﻧﺒﺎﻟﺶ ﻣﯿﮕﺸﺖ !‬
‫ﻫﺮ ﭼﻪ ﺑﻮد ﻫﺮی ﺳﻌﯽ داﺷﺖ آن را ﺑﺪﺳﺖ آورد و از آن ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ ﮐﻨـﺪ ‪ ,‬دﺳـﺘﺶ را دراز‬
‫ﮐﺮد و وﯾﮋه ﻧﺎﻣﻪ ﭘﯿﺎم اﻣﺮوز را از روی ﻣﯿﺰ ﺑﺮداﺷﺖ ‪ ,‬ﺑﺮ ﻋﮑﺲ ﯾﮏ ﺳﺎﻟﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ اﺧﺒﺎرش‬
‫ﺟﺎﻟﺐ ﺗﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد ﯾﺎ ﺣﺪاﻗﻞ ﻧﻈﺮه ﻫﺮی اﯾﻦ ﺑﻮد ‪...‬‬

‫‪594‬‬

‫‪595‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺗﯿﺘﺮ اﺻﻠﯽ روزﻧﺎﻣﻪ اﯾﻦ ﺑﻮد ‪:‬‬
‫ﻗﺘﻞ ﻋﺎم ﻣﺮﮔﺨﻮار هﺎ‬
‫وزارت ﺳﺤﺮ و ﺝﺎدو در در ﺣﻴﺮت و ﺳﺮدرﮔﻤﯽ‬
‫زﯾﺮ آن ﻋﮑﺲ ﺑﺰرﮔﯽ از ﻋﻼﻣﺖ ﺷﻮم ﺳﺒﺰرﻧﮕﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ روﺑـﺮوی آن ﻧﻮﺷـﺘﻪ ﺳـﺮﺧﺮﻧﮕﯽ‬
‫ﻣﯽ درﺧﺸﯿﺪ و ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﺗﻤﺎم ﺻﻔﺤﻪ را ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد و در ﺷﺮح ﻋﮑﺲ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد ‪:‬‬
‫ﻧﺸﺎن ﺳﺮخ رو در روﻳﻪ ﻧﺸﺎن ﺷﻮم‬
‫ﺷﻨﺒﻪ اول ﺁﭘﺮﻳﻞ‪ :‬ﺟﺴﺪ ﻣﻨﮑﺮ ‪ ,‬ﮐﺮاپ و ﮔﻮﯾﻞ و ﺳـﻪ ﺗـﻦ از ﻣﺮﮔﺨـﻮار ﻫـﺎی ﻣـﺸﻬﻮر در‬
‫ﻣﺨﻔﯽ ﮔﺎﻫﺸﺎن در ﺣﻮاﻟﯽ ﺳﻨﺖ ﺟﺮج ﭘﯿﺪا ﺷﺪ !‬
‫ﭘﻨﺠﺸﻨﺒﻪ ﭼﻬﺎردهﻢ ﺁﭘﺮﻳﻞ ‪ :‬ﻋﺪه ای ﻧﺎﺷﻨﺎس ﺑﺎ ﺣﻤﻠﻪ ﺑﻪ ورﻟﺪﻫﻤﺘﻮن ‪ ,‬ﻟﻮﺳﯿﻮس ﻣﻠﻔـﻮی و‬
‫رودوﻟﻒ ﻟﺴﺘﺮﻧﺞ دو ﻣﺮﮔﺨﻮار ﻓﺮاری از آزﮐﺎﺑﺎن را ﺑﻪ ﻃﺮز ﻓﺠﯿﻌﯽ ﺑﻪ ﻗﺘﻞ رﺳﺎﻧﺪﻧﺪ ‪.‬‬
‫ﯾﮑﯽ از ﻣﺎﻣﻮرﯾﻦ وزارت ﺳﺤﺮ و ﺟﺎدو ﺑﺎ ﺗﺎﯾﯿﺪ اﯾﻦ ﺧﺒﺮ اﻋﻼم ﮐﺮد ‪ :‬ﺑﯿﺸﺘﺮ از ‪ 2‬ﻣـﺎه ﺑـﻮد‬
‫ﮐﻪ ای ﻣﮑﺎن رو ﺗﺤﺖ ﻧﻈﺮ داﺷﺘﯿﻢ اﻣﺎ ﻫﯿﭻ راه ورودی ﺑﻪ آﻧﺠﺎ ﭘﯿﺪا ﻧﮑﺮدﯾﻢ ‪.‬‬
‫دوﺷﻨﺒﻪ هﺠﺪهﻢ ﺁﭘﺮﻳﻞ ‪ :‬ﺟﺴﺪ ارﯾﮑﺴﻮن و ﻣﺎﯾﻠﺴﺒﺮ در ﺧﺎﻧﻪ ای در ﺣﻮاﻟﯽ ﮐﻮﭼﻪ دﯾـﺎﮔﻮن‬
‫ﭘﯿﺪا ﺷﺪ ‪ ,‬ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻘﻄﻪ ﻣﺸﺘﺮک اﯾﻦ ﻗﺘﻞ ﻫﺎ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺳﺮخ رﻧﮕﯽ ﺧﻄﺎب ﺑﻪ اﺳﻤﺸﻮ ﻧﺒﺮ اﺳﺖ ﮐـﻪ‬
‫ﺑﺎﻻی ﺳﺮ اﺟﺴﺎد در ﻫﻮا ﻣﻌﻠﻖ اﺳﺖ ‪:‬‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ‪ ,‬ﻣﺎ ﺧﻮن را ﺏﺎ ﺧﻮن ﻣﯽ ﺷﻮﻳﻴﻢ ‪ ,‬ﺝﻮاب ﺕﮏ ﺕﮏ ﻗﺘﻠﻬﺎﺕﻮ ﻣﻴﺒﻴﻨﯽ ‪ ,‬ﻣﻨﺘﻈﺮ‬
‫ﺏﺎش ﻧﻮﺏﺖ ﺕﻮ هﻢ ﺧﻮاهﺪ رﺳﻴﺪ‬
‫ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﻫﻨﻮز ﻣﺸﺨﺺ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ اﯾﻦ ﺣﻤﻠﻪ ﻫﺎ ﮐﺎر ﭼﻪ ﻓﺮد ﯾـﺎ ﮔﺮوﻫـﯽ اﺳـﺖ اﻣـﺎ ﺟﺎﻣﻌـﻪ‬
‫ﺟﺎدوﮔﺮی ﺑﺎ ﺷﻮر و اﺷﺘﯿﺎق ﺣﻤﺎﯾﺖ ﺧﻮد را از ﻋﺎﻣﻞ اﯾﻦ ﺣﻤﻠﻪ ﻫﺎ اﻋﻼم ﻧﻤﻮده اﺳﺖ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی روزﻧﺎﻣﻪ را ورق زد و ﺻﻔﺤﻪ ای ﻧﻈﺮش را ﺟﻠﺐ ﮐﺮد ﮐﻪ ﺑﯽ ﺗﺮدﯾﺪ از دﯾـﺪ ﻫﺮﻣﯿـﻮن‬
‫ﻣﺨﻔﯽ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد ‪ :‬اﻇﻬﺎرات ﻳﮏ ﻣﺸﻨﮓ در ﺏﺎرﻩ ﻗﺘﻞ در ﺧﺎﻧﻪ ﺧﻴﺎﺏﺎن ﺳﻨﺖ ﺝﺮج‬
‫و در ﺑﺎﻻﯾﻪ آن ﻋﮑﺴﯽ ﮐﻪ ﻫﺮی ﺑﻪ ﻫﯿﭻ وﺟﻪ از دﯾﺪن آن ﺧﻮﺷﺤﺎل ﻧﺸﺪ ‪...‬‬
‫ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﻓﺮﯾﺎد زد ‪ :‬اﯾﻨﻮ دﯾﺪﯾﻦ ؟‬
‫‪595‬‬

‫‪596‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫رون ‪ ,‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ‪ ,‬ﻓﺮد ‪ ,‬ﺟﯿﻨﯽ و ﺳﯿﻤﻮس و ﻧﻮﯾﻞ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ او ﻫﺠﻮم ﺑﺮدﻧﺪ ‪ ,‬ﻫﺮی ﺑﺎ ﺻـﺪاﯾﯽ‬
‫ﮐﻪ ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد آرام ﻧﮕﺎﻫﺶ دارد اداﻣﻪ داد ‪ :‬ﺑﻪ ﮔﺰارش رﯾﺘﺎ اﺳﺘﯿﮑﺮ ﻣـﻮارد ﻣـﺸﮑﻮﮐﯽ‬
‫در ﺑﺎره ﺣﻤﻠﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﮔﻮﯾﻞ وﺟﻮد دارد ﮐﻪ ﺷﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﻣﺎ در ﺷﻨﺎﺳﺎﯾﯽ ﻣﻨﺠـﯽ ﺟﺪﯾـﺪ ﮐﻤـﮏ‬
‫ﮐﻨﺪ ‪ ,‬ﺧﺒﺮﻧﮕﺎر ﻣﺎ ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪ ﻗﺒﻞ از رﺳﯿﺪن ﻣﺎﻣﻮران اﺻﻼح ﺣﺎﻓﻈﻪ وزارت ﺳﺨﺮ و ﺟﺎدو ﺑﺎ‬
‫ﭘﯿﺮﻣﺮد ﻣﺸﻨﮕﯽ ﮐﻪ در ﻫﻤﺴﺎﯾﮕﯽ ﮔﻮﯾﻞ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨـﺪ ‪ ,‬اﯾـﻦ ﭘﯿﺮﻣـﺮد ﺗﻨﻬـﺎ‬
‫ﻧﮑﺘﻪ ﻋﺠﯿﺐ و ﻣﺸﮑﻮک در آن ﺷﺐ را دﯾﺪن ﻋﻘﺎﺑﯽ ﮐﻪ ﺳﮓ ﺳﯿﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﭼﻨﮕﺎل دارد اﻋـﻼم‬
‫ﮐﺮد آﻗﺎﯾﻪ ﺟﮑﺴﻮن ﮔﻔﺖ ‪:‬ﻗﺒﻞ از ﺷﺎم رﻓﺘﻢ دم ﭘﻨﺠﺮه دﯾﺪم ﯾﻪ ﻋﻘﺎب ﮐﻪ ﯾﻪ ﺳﮓ ﺳـﯿﺎه رو‬
‫ﺑﻪ ﭘﻨﺠﻪ ﮔﺮﻓﺘﻪ از ﮐﻨﺎر ﺧﻮﻧﻢ رد ﺷﺪ اﻣﺎ ﯾﻬﻮ ﺗﻮﻫﻮا ﻏﯿﺐ ﺷﺪ ‪.‬‬
‫ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺖ ﺑﻌﺪﮐﻪ رﻓﺘﻢ ﭘﻨﺠﺮه رو ﺑﺒﻨﺪم دﯾﺪﻣﺶ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﻤﻮن ﺳﮓ دوﺑﺎره ﺗـﻮ ﻫـﻮا ﻇـﺎﻫﺮ‬
‫ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی روزﻧﺎﻣﻪ رو ﮔﻠﻮﻟﻪ ﮐﺮد و ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﺑﻪ درون ﺑﺨﺎری اﻧﺪاﺧﺖ ‪ :‬ﻟﻌﻨﺖ ﺑﻪ ﺗﻮ اﺳﮑﯿﺘﺮ !‬
‫رون ﻓﺮﯾﺎد ﮐﺸﯿﺪ ‪ :‬اﯾﻦ زﻧﯿﮑﻪ اﻻغ ﺑﺎﯾﺪ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺳﺮک ﺑﮑﺸﻪ ؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻏﺮﺷﯽ ﮐﺮد ‪ :‬ﻫﺮﭼﯽ ﻣﯿﺒﯿﻨﻪ ﻣﯿﻨﻮﯾﺴﻪ ‪ ,‬اﯾﻨﺠﻮری ﻫﺮﭼﯽ ﮐﻪ رﺷﺘﯿﻢ ﭘﻨﺒﻪ ﻣﯿﺸﻪ !‬
‫ﻓﺮد ﻧﮕﺎه اﺗﻬﺎم آﻣﯿﺰی ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﺮد ‪ :‬ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﺮدم ﻗﺮار ﺑﻮد ﻧﻨﻮﯾﺴﻪ ؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن آﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪ ‪ :‬ﺑﺮای ﯾﮏ ﺳﺎل ‪ ...‬ﮔﺰارش اوﻧﺪﻓﻌﻪ ﻣﻼﻗﺎت وزﯾﺮ ﺑـﺎ ﻫـﺮی ﻫـﻢ ﮐـﺎر‬
‫ﺧﻮدش ﺑﻮد ‪ ...‬ﻫﺮی ﻧﻤﯿﺨﻮای ﺑﺮی ‪ ...‬؟ دﯾﺮ ﻣﯿﺸﻪ ﻫﺎ ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺘﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪ ,‬آﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ‪ :‬ﺗﻮ اﺗﺎق ﺿﺮورﯾﺎت ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻤﺘﻮن ‪.‬‬
‫ﺑﺎ ﮔﺬﺷﺖ ﭼﯿﺰی ﺣﺪود ‪ 2‬ﻣﺎه از ﻓﺎﺟﻌﻪ ﭘﻨﺎﻫﮕﺎه ﻫﻨﻮز ﺑﻪ دﻓﺘﺮ ﻣـﺪﯾﺮ ﻧﺮﻓﺘـﻪ ﺑـﻮد ‪ ,‬ﺣﻮﺻـﻠﻪ‬
‫ﻧﺼﯿﺤﺖ ﺷﻨﯿﺪن ﻧﺪاﺷﺖ ‪ ,‬ﻧﻤﯿﺨﻮاﺳﺖ ﺳﺮزﻧﺸﻬﺎی ﻟﻮﭘﯿﻦ و ﺳﯿﺮﯾﻮس را ﺑـﺮای ﻏﯿﺒـﺖ ﻫـﺎی‬
‫ﻣﮑﺮرش در ﺳﺮ ﮐﻼس ﻫﺎ ﺑﺸﻨﻮد ﯾﺎ اﺻﺮار آﻧﻬﺎ را ﺑﺮای اﯾﻨﮑﻪ ﺑﮕﻮﯾﺪ در آن ﺷﺐ ﺷﻮم ﭼـﻪ‬
‫دﯾﺪه اﺳﺖ ‪,‬‬

‫‪596‬‬

‫‪597‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫آﻫﺴﺘﻪ از ﺳﺎﻟﻦ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﺧﺎرج ﺷﺪ ‪ ,‬ﺑﻪ ﺷﺪت در ﻓﮑﺮ ﻓﺮو رﻓﺘﻪ ﺑﻮد ‪ ,‬ﺑﻪ ﺟـﺰ ﺳـﯿﺮﯾﻮس و‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺿﺮﺑﻪ اﯾﻦ ﺣﺎدﺛﻪ ﺑﻪ ﻫﺮی ﻧﺸﺪه ﺑﻮد ‪ ,‬واﻗﻌﯿﺖ اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﺮی ﻫـﻢ‬
‫دﯾﮕﺮ آن ﻫﺮی ﺳﺎﺑﻖ ﻧﺒﻮد ‪ ,‬ﺧﺸﻢ و ﻧﻔﺮت در وﺟﻮدش ﻣـﻮج ﻣﯿـﺰد ‪ ,‬ﻧﻔﺮﺗـﯽ ﮐـﻪ از ﻋـﺸﻖ‬
‫ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ‪ ..,‬ﺧﻮدش را در ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ وﯾﺰﻟﯽ ﻫﺎ ﻣﻘﺼﺮ ﻣﯿﺪاﻧﺴﺖ و اﺣﺴﺎس ﮔﻨـﺎه‬
‫ﻣﯿﮑﺮد ‪ ,‬ﻫﻨﻮز ﺑﻐﻀﯽ ﮐﻪ از زﻣﺎن ﻣﺮگ وﯾﺰﻟﯽ ﻫﺎ در ﮔﻠـﻮﯾﺶ ﺑـﻮد ﻧﺸﮑـﺴﺘﻪ ﺑـﻮد ‪ ,‬اﮐﺜـﺮ‬
‫ﻣﻮاﻗﻊ روﯾﻪ ﺗﺨﺘﺶ دراز ﻣﯿﮑﺸﯿﺪ و ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﻓﺮو ﻣﯿﺮﻓﺖ ‪,‬‬
‫ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﮐﻪ ﮐﻢ ﮐﻢ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﺟﺎی ﻣﺎدرش را ﺑﺮاﯾﺶ ﭘﺮ ﮐﻨﺪ ‪ ,‬ﺑﻪ آﻗـﺎی وﯾﺰﻟـﯽ‬
‫ﮐﻪ ﺑﻪ او ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﻓﺮزﻧﺪان ﺧﻮد ﮐﻤﮏ ﻣﯿﮑﺮد ‪ ,‬ﺑﻪ ﺑﯿﻞ و ﭼﺎرﻟﯽ ﮐﻪ ﻣﺜﻞ دو ﺑﺮادر ﺑﺰرﮔﺘـﺮ‬
‫از او ﺣﻤﺎﯾﺖ ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ و ﺟﺮج ‪ ...‬ﺟﺮج دوﺳﺖ داﺷﺘﻨﯽ ﺑﺎ ﺷﻮﺧﯽ و ﺷﯿﻄﻨﺖ ﻫﺎی ﻫﻤﯿﺸﮕﯽ‬
‫اش ‪...‬‬
‫ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺶ داغ ﺷﺪ و ﺑﯽ اﺧﺘﯿﺎر اﺷﮏ ﺑﺮ روی ﺻﻮرﺗﺶ ﺟﺎری ﺷﺪ ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل وﻗﺘﯽ ﺑﺮای‬
‫ﮔﺮﯾﻪ ﮐﺮدن ﻧﺪاﺷﺖ ‪ ,‬ﺗﺎ زﻣﺎن ﻋﻤﻠﯿﺎت ﺑﻌﺪی ﭼﯿﺰی ﺣـﺪود دو ﺳـﺎﻋﺖ وﻗـﺖ داﺷـﺘﻨﺪ و او‬
‫ﻧﻤﯿﺨﻮاﺳﺖ آﻧﺮا ﻫﺪر دﻫﺪ ‪ ,‬ﻫﻤﯿﻦ ﯾﮏ ﺳﺎﻋﺖ ﭘﯿﺶ ‪ ,‬ارﻧـﯽ و ﺟﺎﺳـﺘﯿﻦ را ﮐـﻪ در ﻧﺒـﺮد ﺑـﺎ‬
‫ارﯾﮑﺴﻮن و ﻣﺎﯾﻠﺴﺒﺮ زﺧﻤﯽ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ و در ﺳﻨﺖ ﻣﺎﻧﮕﻮ ﺑﺴﺘﺮی ﺑﻮدﻧﺪ دﯾﺪه ﺑﻮد ‪ ,‬ﻫﺮ دوی‬
‫آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﺷﺪت ﺗﺤﺖ ﻓﺸﺎر ﺑﻮدﻧﺪ ﺗﺎ ﻋﻠﺖ ﻣﺠـﺮوح ﺷـﺪن ﺧـﻮد را آن ﻫـﻢ ﺑـﺎ آن وﺿـﻊ در‬
‫ﻣﺪرﺳﻪ ﺑﯿﺎن ﮐﻨﻨﺪ ) ﻇﺎﻫﺮا ﻧﻘﺸﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن اﺛﺮ ﮐﺮده ﺑﻮد ( اﻣﺎ ﻫﺮ دوﯾﻪ آﻧﻬﺎ اﺻﺮار داﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ‬
‫در دوﺋﻞ دوﻧﻔﺮه ﺑﻪ اﯾﻦ روز اﻓﺘﺎدﻧﺪ و ﺗﺎ ﺣﺪ ﻣﺮگ ﭘﯿﺶ رﻓﺘﻪ اﻧﺪ !‬
‫ﻫﺮی از ﭘﯿﭽﯽ ﮔﺬﺷﺖ و ﺑﺎ ﻋﺒﻮر از دری ﻣﺨﻔﯽ راﻫﺶ را ﺑﻪ ﻃﺮف دﻓﺘﺮ ﻣﺪﯾﺮ ﮐﺞ ﮐﺮد ‪ ,‬در‬
‫ﻃﻮل ﺑﯽ ﺧﻮاﺑﯽ ﻫﺎی ﺷﺒﺎﻧﻪ اش ﺑﻌﺪ از آن ﻓﺎﺟﻌﻪ ﺑﻪ اﯾﻦ ﻧﺘﯿﺠﻪ رﺳﯿﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ اﮔـﺮ ﺑﺨﻮاﻫـﺪ‬
‫اﻃﻼﻋﺎت دﻗﯿﻖ ﺗﺮی داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﻋﻀﻮﯾﺖ اﺳﻤﯽ ﺧﻮد در ﻣﺤﻔﻞ اداﻣﻪ دﻫﺪ ‪,‬‬

‫‪597‬‬

‫‪598‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺑﺎ ﺑﺮﺧﻮرد ﺑﻪ دﺳﺖ ﯾﮏ زره راه ﺧﻮد را ﮐﺞ ﮐﺮد و در ﺣـﺎﻟﯽ ﮐـﻪ ﺳـﺮش را ﻣﯿﻤﺎﻟﯿـﺪ ﺑـﻪ‬
‫ﺟﻠﻮی ﻣﺠﺴﻤﻪ ﻣﺤﺎﻓﻆ دﻓﺘﺮ ﻣﺪﯾﺮ رﺳﯿﺪ ‪ ,‬اﺳﻢ رﻣﺰ را ﮔﻔﺖ و از ﭘﻠـﻪ ﻫـﺎ ﺑـﺎﻻ رﻓـﺖ ﭼﻨـﺪ‬
‫ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪ ﮐﻮﺑﻪ ﺑﺮﻧﺠﯽ را ﺑﻪ ﺻﺪا درآورد ‪ ,‬ﺻﺪای ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺟﻮاب داد ‪ :‬ﺑﯿﺎ ﺗﻮ !‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ‪ ,‬ﻣﻮدی ‪ ,‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ‪ ,‬ﺗﺎﻧﮑﺲ و اﺳﻨﯿﭗ دور ﻣﯿـﺰ ﻧﺸـﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧـﺪ و ﺑـﺎ دﯾـﺪن ﻫـﺮی‬
‫ﺣﺮﮐﺘﯽ ﮐﺮدﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﺮی اﺣﺴﺎس ﮐﺮد ﮐﻪ درﻣﻮرد او ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯿﮑﺮدﻧﺪ‪ ,‬و ﺣﺮﮐﺖ ﺳـﯿﺮﯾﻮس‬
‫اﯾﻦ ﻧﻈﺮ را ﺗﻘﻮﯾﺖ ﮐﺮد ‪.‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ از ﺟﺎی ﺧﻮد ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪ :‬ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ ﻫﺮی؟‬
‫ ﺧﻮﺑﻢ !‬‫ﭘﺎﺳﺦ ﻫﺮی ﺧﺸﮏ و ﺻﺮﯾﺢ ﺑﻮد ﺑﻪ ﻃﻮری ﮐﻪ ﺗﻤﺎم اﻓﺮاد ﭘﺸﺖ ﻣﯿﺰ را ﻧﮕﺮان ﮐﺮد‬
‫ﺑﺪون ﺗﻌﺎرف در ﺳﻤﺖ دﯾﮕﺮ ﻣﯿﺰ ﻧﺸﺴﺖ و ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﭼﻪ ﺧﺒﺮ؟‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺳﻮال ﻫﺮی را ﺑﺎ ﺳﻮال ﺟﻮاب داد ‪ :‬ﺣﺎل رون و ﻓﺮد و ﺟﯿﻨﯽ ﭼﻄﻮره؟‬
‫ ﺧﻮﺑﻦ و ﺑﻪ زودی ﺑﻬﺘﺮ ﻫﻢ ﻣﯿﺸﻦ‬‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ﻣﺘﺤﯿﺮ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﮐﺮد ‪ :‬ﻣﻦ ﻣﯿﺪوﻧﻢ اون اﺗﻔﺎق ﺑﺮای ﺗﻮ ﺳﻨﮕﯿﻦ ﺗﻤـﻮم‬
‫ﺷﺪ وﻟﯽ ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﺧﺸﮑﯽ ﺟﻮاب داد ‪:‬اﯾﻦ اﺗﻔﺎق ﺑﺮای ﻣﻦ ﺳﻨﮕﯿﻦ ﻧﺒﻮد اﻣﺎ ﻗﻮل ﻣﯿﺪم ﮐﻪ ﻧﺘﯿﺠﺶ ﺑﺎرﻫﺎ‬
‫و ﺑﺎرﻫﺎ ﺑﺮای ﺑﺎﻧﯽ اﺻﻠﯿﺶ ﺳﻨﮕﯿﻦ ﺗﺮ ﺑﺎﺷﻪ !‬
‫ﻫﻤﻪ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻧﮕﺎه ﻣﻌﻨﯽ داری ﮐﺮدﻧﺪ و ﺳﮑﻮت ﺣﺎﮐﻢ ﺷﺪ‪...‬‬
‫ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ‪ :‬ﻫﺮی ﻣﯿﺘﻮﻧﻢ ﺑﺎﻫﺎت ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻢ ؟‬
‫ اﻟﺒﺘﻪ !‬‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻫﺮی را ﺑﻪ ﻗﺴﻤﺘﯽ از دﻓﺘﺮ ﻣﺪﯾﺮ ﺑﺮد ﮐﻪ ﭼﯿﺰی ﺣﺪود ﯾـﮏ ﺳـﺎل در آن زﻧـﺪﮔﯽ‬
‫ﮐﺮده ﺑﻮد و در ﺣﺎل ﺣﺎﺿﺮ ﻣﺨﻔﯿﮕﺎه اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻮد ‪ ,‬ﯾﮏ ﺳﻮﯾﯿﺖ ﺑﺎ ﺗﻤﺎم اﻣﮑﺎﻧﺎت ‪.‬‬

‫‪598‬‬

‫‪599‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی روی ﺗﺨﺘﯽ در ﮐﻨﺎر ﺷﻮﻣﯿﻨﻪ ﻧﺸﺴﺖ و ﺳﯿﺮﯾﻮس روﺑـﻪ روﯾـﺶ ﻗـﺮار ﮔﺮﻓـﺖ ‪ ,‬ﭼﻨـﺪ‬
‫ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ ﻫﺮی ﺧﯿﺮه ﺷﺪ و ﺑﺪون ﻣﻘﺪﻣﻪ ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪ :‬ﻫﺮی ‪ ,‬ﺗﻮ اون ﺷﺐ ﭼﯽ دﯾﺪی؟‬
‫ ﺟﻮاب ﻫﺮی آﻣﺎده ﺑﻮد ‪ :‬ﻫﺮ ﭼﯽ ﮐﻪ ﻣﻦ دﯾﺪم دﯾﮕﻪ ﻣﻬﻢ ﻧﯿﺴﺖ ﺳﯿﺮﯾﻮس !‬‫ ﺟﺪی؟ ﭘﺲ ﭼﺮا اﯾﻨﻄﻮر ﺑﻬﻢ رﯾﺨﺘﯽ؟ﭼﺮا اﯾﻨﻘﺪر ﮐﻼﻓﻪ ای ؟ﺗﻮ اﯾﻦ ﻫﻔﺘﻪ ده دﻓﻌـﻪ اوﻣـﺪم‬‫ﺳﺮاﻏﺖ ﻧﺒﻮدی‪ ...‬ﺳﺮﮐﻼﺳﻬﺎ ﻧﻤﯿﺮی‪...‬ﺷﺒﻬﺎ ﺗﻮ ﻗﻠﻌﻪ ﻧﯿﺴﺘﯽ ‪ ...‬ﻧﻪ ﺧﻮدت و ﻧﻪ ﻫﯿﭻ ﮐـﺪوم از‬
‫دوﺳﺘﺎت ‪ ..‬ﺷﻨﯿﺪم ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﺷﻨﻞ ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ از ﻣﺎﻧﺪاﻧﮕﺎس ﺧﺮﯾﺪی ‪ ...‬اون دوﺳـﺎﻟﻪ دﻧﺒـﺎل دوﺗـﺎ‬
‫ﺷﻨﻞ ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ ﺑﺮای ﻣﺤﻔﻠﻪ ‪ ..‬اﯾﻦ ﻗﻀﯿﻪ ﺳﮓ و ﻋﻘﺎب ﭼﯿﻪ ؟!‬
‫ﺷﻤﺎ دوﺗﺎ اوﻧﺠﺎ ﭼﯽ ﮐﺎر ﻣﯿﮑﺮدﯾﻦ ؟دارﯾﻦ ﭼﯽ ﮐﺎر ﻣﯿﮑﻨﯿﻦ؟‬
‫ ﮐﺎری ﮐﻪ وزارت ﺧﻮﻧﻪ از ﻋﻬﺪش ﺑﺮ ﻧﯿﺎﻣﺪ ‪.‬‬‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻣﺜﻞ ﺑﺮق ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻫﺎ از ﺟﺎ ﭘﺮﯾﺪ ‪ :‬ﭘﺲ اﺷﺘﺒﺎه ﻧﮑﺮدم ‪ ...‬اﯾﻦ ﮐﺎر ﺗﻮ ﺑﻮد؟‬
‫ﭼﻬﺮه اش از ﺣﯿﺮت و ﺷﮕﻔﺘﯽ ﺧﺒﺮ ﻣﯿﺪاد ‪.‬‬
‫ ﮐﺎر ﻣﻦ ﻧﻪ ‪ ...‬ﮐﺎر ارﺗﺶ داﻣﺒﻠﺪور‬‫ ت‪...‬ت‪...‬ﺗﻮ‪...‬ﺑﺎورم ﻧﻤﯿﺸﻪ !‬‫ﻫﺮی از ﮐﻮره در رﻓﺖ ‪ :‬ﭼﯽ رو ﻣﯿﺨﻮای ﺑﺎور ﮐﻨﯽ ﺳﯿﺮﯾﻮس ؟اﯾﻨﮑﻪ ﯾـﻪ ﺣﯿـﻮون ﻋﻮﺿـﯽ‬
‫ﭘﺪر و ﻣﺎدرم روﮐﺸﺖ ؟ ﯾﻪ آﺷﻐﺎل ﺧﺎﻧﻮاده ﻧﻮﯾﻞ رو ﻧﺎﺑﻮد ﮐﺮد؟ ﯾﻪ ﻣﺸﺖ ﮐﺜﺎﻓـﺖ ﺧـﺎﻧﻮاده‬
‫ﺳﻮزان رو از ﺑﯿﻦ ﺑﺮدن ؟ﺑﻌﺪم ﻣﺎدر ﻫﺎﻧﺎ؟ ﺣﺎﻻ ﻫﻢ ﺧﺎﻧﻮاده وﯾﺰﻟﯽ و ﻻوﮔﻮد ﻫـﺎ ؟ اﻣـﺎ اون‬
‫اﺣﻤﻘﺎی وزارت ﺧﻮﻧﻪ ﭼﯽ ﮐﺎر ﮐﺮدن؟ﯾﺎ اﯾﻦ ﺑﻪ اﺻﻄﻼح ﺷﻤﺎ ﻣﺤﻔﻞ ﻗﻘﻨﻮس !‬
‫ﻫﺮ ﮐﺪوم از اون ﻻﺷﺨﻮرا رو ﮐﻪ ﺗﻮ زﻧﺪون ﺑﻨﺪازی دوﺑﺎره ﻣﯿـﺎن ﺑﯿـﺮون ‪ ,‬ﺧـﻮدت ﮔﻔﺘـﯽ‬
‫اوﻧﻘﺪر ﺑﺰرگ ﺷﺪم ﮐﻪ درﺳﺖ و ﻏﻠﻂ رو ﺗﺸﺨﯿﺺ ﺑﺪم ‪ ,‬ﻣﻦ اﯾﻦ روش ﻣﺒـﺎرزه رو ﻗﺒـﻮل‬
‫ﻧﺪارم ‪ ,‬ﺑﻪ روش ﺧﻮدم ﻣﯿﺠﻨﮕﻢ !‬

‫‪599‬‬

‫‪600‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺷﮕﻔﺘﯽ ﺳﯿﺮﯾﻮس اوج ﮔﺮﻓﺖ ‪ ,‬ﻧﻤﯿﺘﻮاﻧﺴﺖ ﺑﺎور ﮐﻨﺪ و ﺳـﻮاﻟﯽ ﮐـﻪ ﺟـﻮاﺑﺶ را ﻣﯿﺪاﻧـﺴﺖ‬
‫ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪ :‬ﻣﻨﻈﻮرت ﭼﯿﻪ ﻫﺮی؟‬
‫ﻫﺮی ﺑﯽ ﻃﺎﻗﺖ ﺟﻮاب داد ‪ :‬ﻣﻨﻈﻮرم اﯾﻨﻪ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺑﺮای ﻣﺒﺎرزه روش ﺧﻮدﻣﻮ دارم ‪ ,‬ﻣﻨﻈﻮرم‬
‫اﯾﻨﻪ ﮐﻪ اﮔﻪ ﻣﯿﺨﻮای ﺑﺪوﻧﯽ ﮐﯽ اون ﺑﻼ رو ﺳﺮ ﮐﺮاپ و ﮔﻮﯾﻞ ‪,‬ﻣﺎﻟﻔﻮی و ﺑﻘﯿﻪ اون آﺷﻐﺎﻻ‬
‫آورد اﺷﺘﺒﺎه ﻧﮑﺮدی ‪ ...‬ﺗﻮ زﻧﺪان اﻧﺪاﺧﺘﻦ اون ﻋﻮﺿﯿﺎ ﻫﯿﭻ دردی رو دوا ﻧﻤﯿﮑﻨﻪ ‪ ,‬ﻣﺎ ﻣﻨﺘﻈﺮ‬
‫ﻧﻤﯿﺸﯿﻢ ﮐﻪ ﺑﻘﯿﻪ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻣﺎ دﺟﺎر ﺑﺸﻦ ‪ ,‬ﺗـﺎ روزﯾﮑـﻪ ﯾﮑـﯽ از اون ﻋﻮﺿـﯿﺎ ﻧﻔـﺲ‬
‫ﻣﯿﮑﺸﻪ ‪ ,‬ﻣﺎ ﺧﻮن رو ﺑﺎ ﺧﻮن ﻣﯿﺸﻮرﯾﻢ !‬
‫ﻫﺮی اﯾﻨﺮا ﮔﻔﺖ و در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﭼﻬﺮه ﺣﯿﺮان ﺑﻘﯿﻪ از در ﺧﺎرج ﺷﺪ !‬
‫ﮐﻤﯽ ﺑﻌﺪ وارد اﺗﺎق ﺿﺮورﯾﺎت ﺷﺪ و ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑﻪ ﺳﺮاغ رون رﻓﺖ ﮐﻪ ﺷﻨﻠﺶ را ﭘﻮﺷﯿﺪه ﺑﻮد‬
‫و ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻮد ‪ ,‬ﺑﻪ ﻣﺤﺾ دﯾﺪن ﻫﺮی ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺗﻠﺨﯽ زد ‪ :‬ﮐﺠﺎ ﺑﻮدی ؟‬
‫ﻓﺮد ﺣﺮف او را ﮐﺎﻣﻞ ﮐﺮد ‪ :‬دﯾﺮ ﮐﺮدی!‬
‫ﻫﺮی ﺷﻨﻞ ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ اش را از روی ﻣﯿﺰ ﺑﺮداﺷﺖ و در ﺟﯿﺒﺶ ﭼﭙﺎﻧﺪ ‪ :‬ﻗﺮار ﺑﻮد ﮐﺠﺎ ﺑﺎﺷﻢ؟ﺗﻮ‬
‫دﻓﺘﺮ ﻣﺪﯾﺮ ﺑﻮدم و اوﻧﺎ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ رو ﻓﻬﻤﯿﺪن !‬
‫ﻧﻮﯾﻞ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ دوﺳﺘﺎﻧﺶ ﮐﺮد ‪ :‬ﺧﻮب ﺑﻔﻬﻤﻦ ‪ ,‬ﻣﮕﻪ ﻣﯿﺘﻮﻧﻦ ﺟﻠﻮﻣﻮﻧﻮ ﺑﮕﯿﺮن؟‬
‫دﯾﻦ آﺧﺮﯾﻦ ﺑﺎﻧﺪﻫﺎی دور دﺳﺘﺶ را ﺑﺎز ﮐﺮد ‪ :‬ﺑﻪ ﻫﯿﭻ وﺟﻪ ! ﺧﻮدﺗﻮن ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪﯾﻦ ﭼﻪ ﻗﺪر‬
‫ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﺗﺮﺳﯿﺪن ؟ ﺳﻪ ﻫﻔﺘﻪ اﺳﺖ ﺧﻮاب راﺣﺖ ﻧﺪاﺷﺘﻦ !‬
‫ﻧﻮﯾﻞ ﭘﻮزﺧﻨﺪی زد ‪ :‬ﻣﯿﺘﺮﺳﻦ ﺻﺒﺢ ﭘﺎﺷﻦ ﺑﺒﯿﻨﻦ ﺳﺮﺷﻮن رو ﮔﺮدﻧـﺸﻮن ﻧﯿـﺴﺖ‪ ,‬ﭼـﺮا ﺑﺎﯾـﺪ‬
‫ﻫﻤﭽﯿﻦ ﺷﺎﻧﺴﯽ رو از دﺳﺖ ﺑﺪﯾﻢ؟‬
‫_ﺣﺎﻻ دﯾﮕﻪ ﻣﯿﺪوﻧﻦ ﮐﻪ اﮔﻪ ﯾﻪ ﻧﻔﺮ از ﻣﺎرو ﺑﮑﺸﻦ ﻣﺎ دو ﻧﻔﺮ رو ﻣﯿﮑﺸﯿﻢ !‬
‫دﻣﻠﺰا ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﻣﺜﻞ اﯾﻨﮑﻪ ﺧﯿﻠﯽ از اﯾﻦ ﺳﻼﺧﯽ ﻫﺎ ﻟﺬت ﻣﯿﺒﺮی ﺳﻮازن !‬

‫‪600‬‬

‫‪601‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺳﻮزان ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﺳـﻼﺧﯽ ؟! ﮐـﺎره ﻣـﺎ ﺳـﻼﺧﯽ ﺑـﻮد ﯾـﺎ اوﻧـﺎ ؟ اوﻧـﺎ ﮐـﻪ ﺧـﺎﻧﻮاده‬
‫ﺗﻮروﻧﮑﺸﺘﻦ ؟ دﻣﻠﺰا اﮔﻪ ﻣﺎ ﺳﻼﺧﯽ ﻣﯿﮑﻨﯿﻢ ﻣﯿﺸﻪ ﺑﮕﯽ ﺑﻼﯾﯽ ﮐﻪ اوﻧﺎ ﺳﺮ ﺟﺮج آوردن ﭼﯽ‬
‫ﺑﻮد ؟‬
‫ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﻤﻪ ﻧﮕﺎه ﻫﺎ ﺑﻪ ﻃﺮف وﯾﺰﻟﯽ ﻫﺎ ﺑﺮﮔﺸﺖ ‪ ,‬ﺳﻮزان ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ !‬
‫رون ﺳﮑﻮت ﺗﻠﺨﯽ ﮐﺮد و ﺟﯿﻨﯽ روﯾﺶ را ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﻘﯿﻪ اﺷﮑﻬﺎﯾﺶ را ﻧﺒﯿﻨﻨﺪ !‬
‫ﻓﺮد ﺣﺮﮐﺘﯽ ﻋﺼﺒﯽ ﮐﺮد ‪ :‬ﻣﻬﻢ ﻧﯿﺴﺖ ﺳﻮزان !‬
‫ﻫﺮی در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ دﮐﻤﻪ ﻫﺎﯾﻪ ﺷﻨﻠﺶ را ﻣﯽ ﺑﺴﺖ رو ﺑﻪ دﻣﻠﺰا ﮔﻔﺖ ‪ :‬اﮔـﻪ ﻫـﺮ ﮐـﺪوﻣﺘﻮن از‬
‫اﯾﻦ ﮐﺎر ﭘﺸﯿﻤﻮﻧﯿﺪ ﻣﺠﺒﻮر ﻧﯿﺴﺘﯿﻦ اداﻣﻪ ﺑﺪﯾﻦ ‪ ,‬اﻣﺎ ﻣﻦ اداﻣﻪ ﻣﯿﺪم ‪ ,‬ﺣﺘﯽ اﮔﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﺷﻢ ‪.‬‬
‫زﻣﺰﻣﻪ ﻫﺎﯾﯽ در ﺗﺎﯾﯿﺪ ﺣﺮف ﻫﺮی ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ‪,‬‬
‫دﻣﻠﺰا ﺟﻮاب داد ‪ :‬ﻫﺮی ‪ ...‬ﻣﻨﻈﻮر ﻣﻦ اﯾﻦ ﻧﺒﻮد ﮐﻪ ﻣﺎ ﮐﺎر ﺑﺪی ﻣﯿﮑﻨﯿﻢ ‪ ..‬اﮔـﻪ اﯾـﻦ ﮐـﺎرو‬
‫ﻗﺒﻮل ﻧﺪاﺷﺘﻢ ﮐﻪ از اول اﻧﺠﺎﻣﺶ ﻧﻤﯿﺪادم ‪...‬ﻓﻘﻂ‪...‬ﻓﻘﻂ‪! ...‬‬
‫ ﻓﻘﻂ ﭼﯽ دﻣﻠﺰا ؟‬‫ ﻓﻘﻂ ﻣﯿﮕﻢ ﻧﻤﯿﺸﻪ اﯾﻨﻘﺪر ﺧﺸﻦ ﻧﺒﺎﺷﯿﻢ ؟ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﻣﺮدن ﺑﺴﺸﻮﻧﻪ ‪.‬‬‫رون اﻋﺘﺮاض ﮐﺮد ‪ :‬دﻣﻠﺰا اوﻧﺎ ﻫﻤﻮن ﻃﻮری ﻣﯿﻤﯿﺮن ﮐﻪ دﯾﮕﺮان رو ﮐﺸﺘﻦ !‬
‫اﻣﺎ ﻧﻈﺮه ﻫﺮﻣﯿﻮن ﭼﯿﺰه دﯾﮕﺮی ﺑﻮد ‪ :‬ﺣﻖ ﺑﺎ دﻣﻠﺰا اﺳﺖ ‪ ,‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﯿﻦ ﻣﺎ و ﺣﯿﻮوﻧﺎ ﻓﺮق ﺑﺎﺷﻪ !‬
‫ﻧﻮﯾﻞ ﻣﺸﺘﺶ را روی ﻣﯿﺰﮐﻮﺑﯿﺪ ‪ :‬اﮔﻪ اﯾﻦ ﻗﺎﻧﻮن ﺟﺪﯾﺪ ﺷﺎﻣﻞ اون زﻧﯿﮑﻪ ﻟﺴﺘﺮﻧﺞ ﻧـﺸﻪ ﻣـﻦ‬
‫ﻣﺨﺎﻟﻔﺘﯽ ﻧﺪارم ‪,‬‬
‫ﻟﻮﻧﺎ ﺗﺎﯾﯿﺪ ﮐﺮد ‪ :‬داﻻﻫﻮف ﻫﻢ ﻫﻤﯿﻨﻄﻮر ‪ ,‬ﻣﯿﺨﻮام ﻫﻤﻮن ﻃﻮر ﮐﻪ ﺑﺎﺑﺎﻣﻮ ﮐﺸﺖ ‪ ,‬ﮐﺸﺘﻪ ﺑﺸﻪ‬
‫!‬
‫ﻓﺮد زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد ‪ :‬ﻫﺮی ‪ ..‬ﺗﻮ ﻫﻨﻮز ﻧﮕﻔﺘﯽ ﮐﯽ اون ﺑﻼ رو ﺳﺮ ﻣﺎﻣﺎن و ﺟﺮج آورد ؟‬

‫‪601‬‬

‫‪602‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﮐﻪ دو ﻣﺎه ﺑﻮد وﻗﺖ و ﺑﯽ وﻗﺖ اﯾﻦ ﺳﻮال رو از ﻓﺮد ﻣﯿﺸﻨﯿﺪ اﯾﻨﺒـﺎر ﻧﺘﻮاﻧـﺴﺖ ﻃﻔـﺮه‬
‫ﺑﺮود ‪ :‬ﺑﻪ ﺷﺮﻃﯽ ﮐﻪ ﻗﻮل ﺑﺪی وﻟﺪﻣﻮرت رو ﺑﺮای ﻣﻦ ﺑﺰاری ﻣﯿﮕﻢ !‬
‫رون و ﻧﻮﯾﻞ ﺑﺎ ﻫﻢ ﮔﻔﺘﻦ ‪ :‬اون از ﻫﻤﻮن اول ﻣﺎل ﺗﻮ ﺑﻮده!‬
‫ﻫﺮی رو ﺑﻪ ﻓﺮد و ﺟﯿﻨﯽ ﮐﺮد ‪ :‬ﺑﻘﯿﻪ ﻫﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﻗﻮل ﺑﺪن ‪...‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﻧﮕﺎه ﻏﻢ زده اش راﺑﻪ ﭼﺸﻤﺎن ﻫﺮی دوﺧﺖ‪ :‬ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﺣﻖ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯽ اﯾﻨﻮﺑﺨﻮای!‬
‫ﻓﺮد ﻧﮕﺎه ﻣﻌﻨﯽ داری ﺑﻪ ﻫﺮی ﮐﺮد ‪ :‬ﮐﺎره ﮐﯽ ﺑﻮد ؟‬
‫ ﺑﺎﯾﺪ ﻗﻮل ﺑﺪی ﻓﺮد !‬‫ﻓﺮد ﺑﯽ ﻃﺎﻗﺖ ﮔﻔﺖ ﺑﺎﺷﻪ وﻟﺪﻣﻮرت ﻣﺎﻟﻪ ﺗﻮ ‪ ,‬ﺣﺎﻻ ﺟﻮاب ﻣﻨﻮ ﺑﺪه !‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺎن ﻏﻢ زده اوﺧﯿﺮه ﺷﺪ‪ :‬ﮐﺎر وﻟﺪﻣﻮرﺗﻪ وﻣﻦ ﺑﻬﺖ ﻗﻮل ﻣﯿﺪم ﮐﻪ ﺗﻘﺎﺻﺸﻮ ﭘﺲ‬
‫ﻣﯿﺪه‬
‫ﺑﻌﺪ ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﻧﮕﺎﻫﺶ را از ﺻﻮرت ﻫﺎج و واج ﻓﺮد ﺑﺮداﺷﺖ و رو ﺑﻪ ﺑﻘﯿﻪ ﮐﺮد ‪ :‬ﻣﻨﺘﻈﺮ ﭼﯽ‬
‫ﻫﺴﺘﯿﻦ ؟ ﺑﺎﯾﺪ راه ﺑﯿﻮﻓﺘﯿﻢ ‪ ,‬ﻧﻮﯾﻞ از ﺧﻮﻧﻪ داﻻﻫﻮف ﭼﻪ ﺧﺒﺮ؟‬
‫ﻧﻮﯾﻞ ﭘﻮزﺧﻨﺪی زد ‪ :‬ﯾﮑﻢ زﯾﺎدی ﺗﺮﺳﯿﺪه ‪ ...‬اﻟﺒﺘﻪ ﺑﻪ روی ﺧﻮدش ﻧﻤﯿﺎره ‪ ,‬اﻃـﺮاف ﺧـﻮﻧﺶ‬
‫ﻫﻤﻪ ﻃﻮر ﻃﻠﺴﻢ دﻓﺎﻋﯽ ﭘﯿﺪا ﻣﯿﺸﻪ ‪ ,‬ﻃﻔﻠﮑﯽ ﺧﺒﺮ ﻧﺪاره ﺑﺎ ﮐﯽ ﻃﺮﻓﻪ‪ ...‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﯾﻪ ﻧﺎﺑﻐﺲ ‪...‬‬
‫ﻫﻤﺸﻮﻧﻮ از ﮐﺎر اﻧﺪاﺧﺘﻪ ‪....‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺣﺮف ﻧﻮﯾﻞ رو ﮐﺎﻣﻞ ﮐﺮد ‪ :‬ﻃﺒﻖ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ زن و ﺑﭽﻪ ﺷﻮ از ﺧﻮﻧﻪ ﺧﺎرج ﮐﺮدﯾﻢ وﻟـﯽ‬
‫اون ﯾﺎرو ﭘﻠﮏ رﯾﺲ ﻫﻢ ﺑﺎﻫﺎﺷﻪ ‪...‬‬
‫ ﺧﻮﺑﻪ ‪ ,‬ﻣﻦ و رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻣﯿﺮﯾﻢ ﺗﻮ ﺷﻤﺎﻫﺎ ﻫﻢ ﺣﻮاﺳﺘﻮن ﺑﺎ اﻃﺮاف ﺧﻮﻧﻪ ﺑﺎﺷﻪ ‪...‬‬‫ﻟﻮﻧﺎ اﻋﺘﺮاض ﮐﺮد ‪ :‬ﻗﺮار ﺷﺪ داﻻﻫﻮف ﻣﺎﻟﻪ ﻣﻦ ﺑﺎﺷﻪ !‬
‫ﻫﺮی ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺻﻮرت ﻟﻮﻧﺎ ﮐﺮد ‪ ,‬اﺛﺮی از ﺑﯽ ﺧﯿﺎﻟﯽ ﻫﻤﯿﺸﮕﯽ در ﻧﮕﺎﻫﺶ ﻧﺒﻮد !‬
‫ﻟﻮﻧﺎ ﺗﮑﺮار ﮐﺮد ‪ :‬اون ﻣﺎﻟﻪ ﻣﻨﻪ ‪....‬‬

‫‪602‬‬

‫‪603‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﭼﺎره ای ﻧﺪاﺷﺖ ‪ :‬ﺑﺎﺷﻪ‪ ...‬ﻟﻮﻧﺎ ﻫﻢ ﺑﺎ ﻣﺎ ﻣﯿﺎد وﻟﯽ ﯾﺎدت ﺑﺎﺷـﻪ ﻟﻮﻧـﺎ ‪ ,‬ﺗـﺎ وﻗﺘـﯽ ﺑﻬـﺖ‬
‫ﻧﮕﻔﺘﻢ ﻧﺒﺎﯾﺪ اوﻧﻮ ﺑﮑﺸﯽ ‪ ,‬ﻓﺮاﻣﻮش ﻧﮑﻦ ﻣﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺟﺎی ﺑﻘﯿﻪ اون ﻗﺎﺗﻞ ﻫﺎ رو ﻫﻢ ﭘﯿﺪا ﮐﻨﯿﻢ !‬
‫ ﺑﺎﺷﻪ ﻫﺮی ‪,‬‬‫_ راﺳﺘﯽ از دﯾﻦ و ﺟﺎﺳﺘﯿﻦ ﭼﻪ ﺧﺒﺮ؟‬
‫ ﻫﻤﯿﻦ اﻻن از ﺳﻨﺖ ﻣﺎﻧﮕﻮ آﻣﺪم ‪ ,‬ﻇﺎﻫﺮا ﺧﯿﻠﯽ ﺳﻮال ﭘﯿﭽـﺸﻮن ﮐـﺮدن ‪ ,‬ﺣـﺴﺎﺑﯽ ﮐﻼﻓـﻪ‬‫ﺷﺪن وﻟﯽ ﭼﯿﺰی ﻧﮕﻔﺘﻦ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻧﮕﺎه دﯾﮕﺮی ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺘﺶ ﮐﺮد ‪ :‬ﺧﻮب دﯾﮕﻪ راه ﺑﯿﻮﻓﺘﯿﻦ ‪ ,‬اﻋﻀﺎی ﮔـﺮوه دوﺑـﻪ دو ﯾـﺎ‬
‫ﺳﻪ ﺑﻪ ﺳﻪ از اﺗﺎق ﺿﺮورﯾﺎت ﺧﺎرج ﺷﺪﻧﺪ ‪ ,‬از راه ﭘﻠﻪ ﻣﺨﻔﯽ ﭘـﺸﺖ دری در ﻃﺒﻘـﻪ ﺳـﻮم‬
‫ﮔﺬﺷﺘﺘﻨﺪ و از وﺳﻂ ﯾﮏ در ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮا ﯾﮏ ﻓﺮﺷﯿﻨﻪ ﺑﻮد ﮔﺬﺷـﺘﻨﺪ و از ﭘﻠـﻪ ﻫـﺎﯾﯽ ﮐـﻪ در‬
‫ﭘﺸﺖ ﯾﻪ ﻗﺎب ﻋﮑﺲ ﺑﻮد راه ﺧﻮد را ﺑﻪ ﺑﯿﺮون ﻗﻠﻌﻪ اداﻣﻪ دادﻧﺪ ‪ ,‬از ﺗﻮﻧﻠﯽ ﺑـﻪ ﻃـﻮل ﭼﻨـﺪ‬
‫ﺻﺪ ﻣﺘﺮ ﮔﺬﺷﺘﻨﺪ و از ﺗﭙﻪ ای در ﭘﺸﺖ ﺟﺎده ی ﻫﺎﮔﺰﻣﯿﺪ ﺳﺮ در آوردﻧﺪ ‪ ,‬ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑﻌﺪ ﺑﻪ‬
‫ﺳﻮی ﻣﻘﺼﺪﺷﺎن آﭘﺎرات ﮐﺮدﻧﺪ ‪.‬‬

‫‪603‬‬

‫‪604‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻓﺼﻞ ﭼﻬﻞ و دوم‪:‬ﺧﺸﻢ ﭘﺪر ﺧﻮاﻧﺪﻩ‬
‫ﺧﯿﺎﺑﺎن ﻓﺮﯾﺲ در ﺳﮑﻮت ﻓﺮو رﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬ﺧﻠﻮت و آرام ﻣﺜﻞ ﻫﺮﺷﺐ‪.‬ﺻﺪای رﻗـﺺ ﺑﺮﮔﻬـﺎی‬
‫درﺧﺘﺎن در ﻧﺴﯿﻢ ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺻﺪاﯾﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺳﮑﻮت را ﺑﺮ ﻫﻢ ﻣﯿﺰد‪.‬ﺣﺪود ﻧﯿﻤﻪ ﺷﺐ ﺑﻮد ﮐﻪ‬
‫رﮔﺒﺎرﺻﺪای آﭘﺎرات آراﻣﺶ ﺧﯿﺎﺑﺎن را ﺑﺮﻫﻢ زد‪.‬اﻣﺎ ﺗﻨﻬﺎ دو ﻧﻔﺮ ﻣﺘﻮﺟـﻪ اﯾـﻦ ﺻـﺪا ﺷـﺪﻧﺪ‬
‫‪.‬دوﻧﻔﺮ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﺮاس و دﻟﻬﺮه ﺑﻪ ﺑﯿﺮون ﺧﯿﺮه ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪...‬‬
‫در ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﻣﻄﻠﻖ ﮐﻮﭼﻪ ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﻗﺎﺑﻞ روﯾﺖ ﻧﺒﻮد‪.‬‬
‫داﻻﻫﻮف از ﭘﻨﺠﺮه ی ﺑﺎز ﺑﻪ ﺑﯿﺮون ﺧﯿﺮه ﺷﺪ و ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﺑﻪ ﺧﻮدش و ﻫﻤﺮاﻫﺶ اﻣﯿـﺪواری‬
‫ﺑﺪﻫﺪ‪:‬ﺟﺎدوﻫﺎی اﯾﻨﺠﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﻗﻮﯾﺘﺮ از اوﻧﯿﻪ ﮐﻪ ﮐﺴﯽ ﺑﺘﻮﻧﻪ واردش ﺑﺸﻪ‬
‫ﻣﺮد ﻻﻏﺮ اﻧﺪام ﮐﻨﺎرش ﭘﯿـﺎم اﻣـﺮوزش را ﮐﻨـﺎری ﮔﺬاﺷـﺖ ‪:‬ﻣﻄﻤﺌﻨـﯽ؟‪...‬ﯾﻌﻨـﯽ اﯾﻨﺠـﺎ از‬
‫ﻣﺨﻔﯿﮕﺎه ﻟﻮﺳﯿﻮس ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺗﺮه؟‬
‫_اﻟﺒﺘﻪ‬
‫_ﻫﯽ آﻧﺘﻮﻧﯿﻮن‪...‬اون ﭼﯿﻪ؟‬
‫ﺻﺪای ﻣﺮد دوم ﻣﯿﻠﺮزﯾﺪ‪.‬آﻧﺘﻮﻧﯿﻮن ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺶ را ﺗﻨﮓ ﮐﺮدو ﺑﻪ ﺧﯿﺎﺑﺎن درﺳﮑﻮن ﻓﺮو رﻓﺘﻪ‬
‫ﺧﯿﺮه ﺷﺪ‪.‬در ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﮐﻮﭼﻪ ﺳﺎﯾﻪ ی ﺳﯿﺎﻫﯽ ﺣﺮﮐﺖ ﻣﯿﮑﺮد‪.‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را روﺷﻦ ﮐـﺮد و‬
‫ﺑﻪ ﻋﻤﻖ ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﺧﯿﺮه ﺷﺪ‪.‬ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑﻌﺪ ﻧﻔﺲ راﺣﺘﯽ ﮐﺸﯿﺪ‪:‬ﯾﻪ ﺳﻨﺠﺎب ﭘﺮﻧـﺪه‪...‬آﺧـﻪ اﯾـﻨﻢ‬
‫ﺗﺮس داره؟‬
‫ﺳﻨﺠﺎب از درﺧﺘﯽ در روﺑﺮوی ﭘﻨﺠﺮه ی آﻧﻬﺎ ﺑﺎﻻرﻓﺖ و روی ﺷﺎﺧﻪ ای در ﻫﻤﺎن ﻧﺰدﯾﮑﯽ‬
‫ﻧﺸﺴﺖ‪.‬درﺳﺖ درﺑﺎﻻی ﺳﺮش ﻋﻘﺎب ﺑﺰرﮔﯽ ﭘﺮواز ﻣﯿﮑﺮد‪.‬‬
‫داﻻﻫﻮف ﭘﻮزﺧﻨﺪی زد‪:‬ﺣﯿﻮون اﺣﻤﻖ!ﭘﻨﺠﺎه ﮔﺎﻟﯿﻮن ﺷﺮط ﻣﯿﺒﻨﺪم ﮐﻪ ﻋﻘﺎﺑﻪ ﻣﯿﮕﯿﺮﺗﺶ‬

‫‪604‬‬

‫‪605‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺟﯿﻢ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﯾﻪ ﺳﻨﺠﺎب وﺳﻂ ﺷﻬﺮ!!ﯾﻪ ﮐﻢ ﻋﺠﯿﺐ ﻧﯿﺴﺖ؟‬
‫درﺳﺖ در ﻫﻤﯿﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﻋﻘﺎب ﺷﯿﺮﺟﻪ ای زد‪.‬اﻣﺎ ﻧﻪ ﺑﻪ ﺳـﻤﺖ ﺳـﻨﺠﺎب‪.‬در ﺗـﺎرﯾﮑﯽ ﮐﻮﭼـﻪ‬
‫ﺣﯿﻮان ﺳﯿﺎه ﺑﺰرﮔﯽ را ﺑﻪ ﭘﻨﺠﻪ ﮔﺮﻓﺖ‪...‬ﯾﮏ ﺳﮓ ﺳﯿﺎه‪.......‬‬
‫دو ﻣﺮد ﺑﺎ وﺣﺸﺖ ﻋﻘﺐ ﭼﺴﺘﻨﺪ‪.‬درﺳﺖ در ﻟﺤﻈﻪ ای ﮐﻪ ﻣﺮد ﻻﻏﺮاﻧﺪام ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ ﭘﻨﺠﺮه را‬
‫ﺑﺒﻨﺪد ﺳﻨﺠﺎب ﺑﻪ داﺧﻞ ﭘﺮﯾﺪ‪:‬اﮐﺴﭙﻠﯿﺎرﻣﻮس‬
‫و ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑﻌﺪ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ روﺑﺮوی آﻧﻬﺎ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫از آﺧﺮﯾﻦ ﻣﻼﻗﺎﺗﺸﺎن ﭼﯿﺰی ﺣﺪود دو ﺳﺎل ﻣﯿﮕﺬﺷﺖ ﻫﯿﭻ ﮐﺪام ﺗﻐﯿﯿﺮ زﯾﺎدی ﻧﮑﺮده ﺑﻮدﻧـﺪ‬
‫ﺟﺰ اﯾﻨﮑﻪ در وزارﺗﺨﺎﻧﻪ اوﺑﻮد ﮐﻪ ﺗﺮﺳﯿﺪه ﺑﻮدﻧﺪ و ﺣﺎﻻ داﻻﻫﻮف‪ ...‬ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺗـﺮس‬
‫ﻫﺮی از ﺟﺎن ﺧﻮدش ﻧﺒﻮد‪.‬ﺑﻪ روﺷﻨﯽ دﯾﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ در آن ﺷﺐ ﺑـﺮای ﻧﺠـﺎت دوﺳـﺘﺎﻧﺶ از‬
‫ﻫﯿﭻ ﺗﻼﺷﯽ ﺧﻮدداری ﻧﮑﺮد‪.‬ﺣﺘﯽ ﺑﯿﺎد داﺷﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ی آﻧﻬﺎ را ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﺧﻮدش ﮐﺸﯿﺪه ﺑﻮد‬
‫ﺗﺎ دﺷﻤﻦ را از دوﺳﺘﺎﻧﺶ دور ﮐﻨﺪ‪...‬اﯾﻦ ﮐﺴﯽ ﻧﺒﻮد ﮐﻪ داﻻﻫﻮف ﺑﻪ راﺣﺘﯽ ﻣﻼﻗـﺎت ﻗﺒﻠـﯽ‬
‫اش ﺑﺎ او را ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﻨﺪ آﻧﻬﻢ ﺑﻌﺪ از ﺑﻼﻫﺎﯾﯽ ﮐـﻪ ﻟـﺮد ﺳـﯿﺎه ﺑـﺮای ﺗﻼﻓـﯽ آن ﺷﮑـﺴﺖ‬
‫ﺑﺮﺳﺮﺷﺎن آورده ﺑﻮد‪:‬ﭘﺎﺗﺮ!‬
‫ﻫﺮی ﭘﻮزﺧﻨﺪی زد‪:‬ﺷﺐ ﺑﺨﯿﺮ آﻗﺎﯾﻮن!‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻫﺎ را در ﺟﯿﺐ رداﯾﺶ ﺟﺎ داد‪:‬اﯾﻦ دﻓﻌﻪ ﺧﯿﻠﯽ راﺣـﺖ ﺗـﺮ ﺑـﻮد‪...‬ﺣـﺪاﻗﻞ‬
‫دوﺋﻞ ﻧﺪاﺷﺘﯿﻢ‪.‬راﺳﺘﯽ رون دو ﺗﺎ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﺟﺪﯾﺪ ﺑﺮای ﮐﻠﮑﺴﯿﻮن ﻣﺮﮔﺨﻮارای ﻣﺮدت ﭘﯿـﺪا‬
‫ﮐﺮدم‪.‬‬
‫رون ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮر ﻫﺮﻣﯿﻮن را ﻓﻬﻤﯿﺪه ﺑﻮد ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ ﻫﺮﻣﯿﻮن‪.‬ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﺑـﺎ اﯾـﻦ دوﺗـﺎ‬
‫ﺑﺸﻪ ﻧﻪ ﺗﺎ‪.‬‬
‫ﺟﯿﻢ دﺳﺖ و ﭘﺎﯾﺶ را ﮔﻢ ﮐﺮده ﺑﻮد ‪.‬‬
‫داﻻﻫﻮف ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﭼﯽ ﻣﯿﺨﻮاﯾﻦ؟‬

‫‪605‬‬

‫‪606‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫رون ﻏﺮﯾﺪ‪:‬ﺟﻮﻧﺘﻮ‬
‫در ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ داﻻﻫﻮف ﺑﺎ ﺣﺮﮐﺖ دﺳﺘﺶ ﻃﻠﺴﻤﯽ ﺑﻪ ﻃﺮف رون ﻓﺮﺳـﺘﺎد‪.‬ﻫـﺮی زودﺗـﺮ از‬
‫رون ﻋﮑﺲ اﻟﻌﻤﻞ ﻧﺸﺎن دادو ﺑﺎ ﯾـﮏ ﺣﺮﮐـﺖ ﺳـﺮﯾﻊ آﻧـﺮا ﻣﻨﺤـﺮف ﮐـﺮد‪..‬ﻃﻠـﺴﻢ ﺑﻌـﺪی‬
‫داﻻﻫﻮف را ﺑﺎ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺑﺮدن ﺳﺮ ﻫﺮﻣﯿﻮن دﻓﻊ ﮐﺮد و ﺳﻮﻣﯿﻦ ﻃﻠﺴﻢ را ﺑﺎ ﯾﮏ ﻃﻠـﺴﻢ دﻓـﺎﻋﯽ‬
‫ﺳﺮﯾﻊ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻓﺮﺳﺘﻨﺪه اش ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ‪.‬و درﺳﺖ در زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ داﻻﻫـﻮف ﻣـﺸﻐﻮل ﻣﻨﺤـﺮف‬
‫ﮐﺮدن ﻃﻠﺴﻢ ﺧﻮدش ﺑﻮد)ﭼﻮن ﻣﻨﺤﺮف ﮐﺮدن ﻃﻠﺴﻢ ﺑﺪون ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﮐﻨﺪ ﺗـﺮ و ﺳـﺨﺖ ﺗـﺮ‬
‫اﺳﺖ( ﻫﺮی دﺳﺖ و ﭘﺎﯾﺶ را ﺑﺴﺖ‪:‬زﯾﺎدی زورﻧـﺰن داﻻﻫـﻮف ‪.‬ﻣـﺎ دﯾﮕـﻪ اون ﺑﭽـﻪ ﻫـﺎی‬
‫دوﺳﺎل ﭘﯿﺶ ﻧﯿﺴﺘﯿﻢ ﮐﻪ ﺑﻪ اﯾﻦ راﺣﺘﯿﺎ از ﭘﺴﻤﻮن ﺑﺮﺑﯿﺎی‪.‬ﻫﺮﭼﻨﺪ ﮐـﻪ ﻫﻤـﻮن ﻣﻮﻗـﻊ ﻫـﻢ ﺑـﺮ‬
‫ﻧﯿﻮﻣﺪی‬
‫داﻻﻫﻮف ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﻏﺮﺷﯽ ﮐﺮد‪.‬ﻫﺮی ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﻣﯿﺪاﻧﺴﺖ ﮐﻪ اﯾﻦ ﻣﺮد ﭼﻘﺪر ﺧﻄﺮﻧﺎک اﺳﺖ‪.‬دو‬
‫ﺳﺎل ﭘﯿﺶ ﻫﺮﻣﯿﻮن را ﺗﺎ ﭘﺎی ﻣﺮگ ﺑﺮده ﺑﻮد‪.‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﻣﻌﻄﻞ ﻧﮑﺮد و ﭼﻮﺑﺪﺳـﺘﯽ اش را ﺑـﺎﻻ‬
‫آورد‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن دﺳﺖ ﻫﺮی را ﮔﺮﻓﺖ ‪:‬ﻫﺮی‪..‬ﺗﻮ ﺑﻪ ﻟﻮﻧﺎ ﻗﻮل دادی!!!‬
‫_ﻧﻤﯿﺨﻮام ﺑﻘﯿﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ از اﯾﻦ ﻗﺎﻃﯽ اﯾﻦ ﻣﺎﺟﺮا ﺑﺸﻦ‪.‬اﮔﻪ ﻗﺮاره ﮐﺴﯽ اﯾﻦ ﺣﯿﻮﻧﻮ ﻣﺠﺎزات ﮐﻨﻪ‬
‫اون ﻣﻨﻢ‪...‬‬
‫رون دﺧﺎﻟﺖ ﮐﺮد‪:‬ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﻫﺮﭼﯽ ﮔﻔﺘﯽ ﻗﺒﻮل ﮐﺮدم ﻫﺮی‪...‬اﻣـﺎ ﻣﺠـﺎزات اﯾـﻦ ﻋﻮﺿـﯽ ﺣـﻖ‬
‫ﻟﻮﻧﺎﺳﺖ‪...‬ﻫﻤﻮﻧﻄﻮر ﮐﻪ وﻟﺪﻣﻮرت ﻣﺎل ﺗﻮﺋﻪ و اون دراﮐﻮی آﺷﻐﺎل ﻣﺎل ﻣﻦ‪...‬‬
‫داﻻﻫﻮف ﻏﺮﺷﯽ ﮐﺮد‪:‬ﺣﺮف ﻫﺎی ﺑﺰرﮔﺘﺮ از دﻫﻨﺖ ﻣﯿﺰﻧﯽ ﺑﭽﻪ‪...‬ﻫﻨﻮز ﺧﯿﻠﯽ ﻣﻮﻧﺪه ﺗﺎ رﻓﯿﻘﺖ‬
‫ﺣﺮﯾﻒ ﻟﺮد ﺳﯿﺎه ﺑﺸﻪ‬
‫ﻫﺮی ﭘﻮزﺧﻨﺪی زد‪:‬ﻣﯿﺒﯿﻨﯿﻢ‪...‬و ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﺎﻻ آورد‪.‬داﻻﻫﻮف ﻋﻘﺐ ﭘﺮﯾﺪ ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﺮی‪....‬‬

‫‪606‬‬

‫‪607‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_ ﺑﺎﺷﻪ‪...‬ﺑﺎﺷﻪ‪....‬رون ﻣﻤﮑﻨﻪ ﺑﺮی ﻟﻮﻧﺎ رو ﺑﯿﺎری؟‬
‫رون ﻟﺒﺨﻨﺪی زد ‪.‬ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺷﮑﻞ داد و از ﭘﻨﺠﺮه ﺑﯿﺮون ﭘﺮﯾﺪ‪.‬‬
‫داﻻﻫﻮف ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ ﭘﻮزﺧﻨﺪی زد‪:‬ﺟﺎﻧﻮرﻧﻤﺎی ﻏﯿﺮ ﻗﺎﻧﻮﻧﯽ!!ﺧﯿﻠﯽ دﻟﻢ ﻣﯿﺨﻮاد ﻋﮑـﺲ اﻟﻌﻤـﻞ‬
‫وزارت ﺧﻮﻧﻪ رو ﺑﺪوﻧﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﭘﻮزﺧﻨﺪش را ﺟﻮاب داد‪ :‬ﻗﺒﻞ از ﺗﻮ ﻣﺎﻟﻔﻮی و ﮐﺮاب و ﻣﺎﯾﻠﺴﺒﺮ ﻫﻢ ﻣﯿﺨﻮاﺳﺘﻦ ﻫﻤﯿﻨـﻮ‬
‫ﺑﺪوﻧﻦ‪.‬اﻟﺒﺘﻪ اﻗﺮار ﻣﯿﮑﻨﻢ ﮔﺮﻓﺘﻦ اوﻧﺎ ﯾﻪ ﮐﻢ ﺳﺨﺖ ﺑﻮد‪...‬ﯾﻪ دوﺋـﻞ دو ﺳـﺎﻋﺘﻪ داﺷـﺘﯿﻢ‪.‬ﺣـﺎﻻ‬
‫ﻣﯿﺮی ﭘﯿﺸﺸﻮن و ﻣﯿﺒﯿﻨﯽ‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ ﻧﮕﺎه ﺳﺮﯾﻌﯽ ﺑﻪ ﻣﺮد ﻻﻏﺮ اﻧﺪام ﮐﺮد و ﭼﻮﺑﺪﺳـﺘﯽ اش را ﭼﺮﺧﺎﻧـﺪ‪:‬ﯾـﻪ ﺣﺮﮐـﺖ اﺿـﺎﻓﯽ‬
‫ﺑﮑﻨﯽ ﻣﺮدی!!!‬
‫ﭘﻠﮏ رﯾﺲ ﺑﺎ ﻫﺮاس ﺧـﻮد را ﻋﻘـﺐ ﮐـﺸﯿﺪ ﺑـﻪ اﻟﺘﻤـﺎس اﻓﺘـﺎده ﺑـﻮد‪:‬ﻫـﺮ ﮐـﺎری ﺑﺨـﻮاﯾﻦ‬
‫ﻣﯿﮑﻨﻢ‪...‬ﺧﻮاﻫﺶ ﻣﯿﮑﻨﻢ ‪...‬ﻣﻨﻮ ﻧﮑﺸﯿﻦ‪...‬ﺑﻤﻦ ‪..‬ر‪..‬رﺣﻢ ﮐﻨﯿﻦ‪..‬‬
‫داﻻﻫﻮف ﻏﺮﯾﺪ‪:‬ﺧﻔﻪ ﺷﻮ ﭘﻠﮓ رﯾﺲ‬
‫ﭘﻠﮓ رﯾﺲ ﺑﯽ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ او اﻟﺘﻤﺎس ﮐﺮد‪:‬ﺑﻪ ﻣﻦ رﺣﻢ ﮐﻨﯿﻦ‬
‫ﻫﺮی ﭘﺮﺧﺎش ﮐﺮد‪:‬ﻣﮕﻪ ﺷـﻤﺎ ﺑـﻪ ﻣـﺮدم رﺣـﻢ ﻣﯿﮑﻨﯿﻦ؟ﻧﺘـﺮس ﻋﻮﺿـﯽ‪...‬ﮐـﺴﯽ ﺷـﻤﺎﻫﺎ رو‬
‫ﻧﻤﯿﮑﺸﻪ‪...‬ﻣﺎ ﻣﺜﻞ ﺷﻤﺎ ﻗﺎﺗﻞ ﻧﯿﺴﺘﯿﻢ‬
‫داﻻﻫﻮف ﭘﻮزﺧﻨﺪی زد‪:‬وﻟﯽ ﭘﯿﺎم اﻣﺮوز ﮐﻪ ﯾﻪ ﭼﯿﺰ دﯾﮕﻪ ﻣﯿﮕﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﭘﻮزﺧﻨﺪی زد‪:‬دوﺳﺘﺎن ﻋﺰﯾﺰ ﺷﻤﺎ ﻣﺮدن‪.‬اﻟﺒﺘﻪ از ﻟﺤﺎظ ﺟﺎدوﯾﯽ‬
‫ﭼﺸﻤﺎن داﻻﻫﻮف ﮔﺮد ﺷﺪ‪:‬ﻣﻨﻈﻮرت ﭼﯿﻪ ﭘﺎﺗﺮ؟‬
‫ﺑﺠﺎی ﻫﺮی‪ ,‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺟﻮاب داد‪:‬‬
‫_اون ﻋﮑﺴﯽ ﮐﻪ ﺗﻮ ﭘﯿﺎم اﻣﺮوز دﯾﺪی ﯾﻪ ﺟﺴﻢ ﺛﺎﻧﯿﻪ‪...‬ﺑﺬار اﯾﻨﻄﻮری ﺑﮕﻢ داﻻﻫﻮف‪...‬ﭼﯿﺰی‬
‫از ﺟﺎدوی اﺻﺎﻟﺖ ﺷﻨﯿﺪی؟‬

‫‪607‬‬

‫‪608‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﭼﺸﻤﺎن داﻻﻫﻮف از وﺣﺸﺖ ﮔﺮد ﺷﺪ اﻣﺎ ﭘﻠﮓ رﯾﺲ ﻇﺎﻫﺮا ﻣﺘﻮﺟﻪ ﭼﯿﺰی ﻧﺸﺪه ﺑﻮد‪....‬‬
‫داﻻﻫﻮف ﻏﺮﯾﺪ‪:‬ﺗﻮ اﯾﻦ ﮐﺎرو ﻧﻤﯿﮑﻨﯽ ﭘﺎﺗﺮ‪...‬ﺗﻮ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﯽ از ﺟﺎدوی ﺳﯿﺎه اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﯽ!!!‬
‫_اوه ﭼﺮا ﻋﻮﺿﯽ‪...‬ﻣﯿﺘﻮﻧﻢ‪...‬ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ در ﺣﺪ ارﺑﺎﺑﺖ و ﺧﯿﻠﯽ ﻗﻮﯾﺘﺮ از اون‪....‬اﻟﺒﺘﻪ اﯾـﻦ ﺟـﺎدو‬
‫ﭼﻨﺪان ﻫﻢ ﺳﯿﺎه ﻧﯿﺴﺖ ﺑﯿﺸﺘﺮش ﺟﺎدوﻫﺎی ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﯿﻪ‪.‬‬
‫_ﺗﻮ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﯽ ﭘﺎﺗﺮ‬
‫ﺻﺪاﯾﺶ از وﺣﺸﺖ و ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﻣﯿﻠﺮزﯾﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﮐﻮﺗﺎه ﺟﻮاب داد‪:‬ﻣﯿﺒﯿﻨﯿﻢ‪.‬‬
‫از ﺗﺮس ﻧﻬﻔﺘﻪ در ﺻﺪای او ﻟﺬت ﻣﯿﺒﺮد‪.‬‬
‫ﭘﻠﮓ رﯾﺲ ﺑﻼﺧﺮه ﺑﻪ ﺧﻮد ﺟﺮات داد و ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ای‪...‬اﯾﻦ ﭼﻪ ﺟﻮر ﺟﺎدوﺋﯿﻪ؟‬
‫ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﻮد ﻫﺮ ﭼﯿﺰی دوﺳﺘﺶ را اﯾﻦ ﻃﻮر ﻧﻤﯿﺘﺮﺳﺎﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺗﻮﺿﯿﺢ داد‪:‬ﯾﻪ آﺷﻐﺎل ﻣﺜﻞ ﺷﻤﺎﻫﺎ‪...‬ﺳﺎﻟﻬﺎ ﻗﺒﻞ ﺟﺎدوﯾﯽ رو اﺧﺘﺮاع ﮐﺮد ﮐـﻪ ﺑﺘﻮﻧـﻪ ﺑـﺎ‬
‫اﺳﺘﻔﺎده از اون ﻧﯿﺮوی ﺟﺎدوﯾﯽ ﮐﺴﺎﯾﯽ رو ﮐﻪ اﺻﺎﻟﺖ ﻧﺪاﺷﺘﻦ ﯾﺎ ﻣﺸﻨﮓ زاده ﺑﻮدن از ﺑـﯿﻦ‬
‫ﺑﺒﺮه‪.‬اوﻧﺎ رو ﺟﺎدو ﻣﯿﮑﺮد و ﻗﺪرﺗﺸﻮﻧﻮ ازﺷﻮن ﻣﯿﮕﺮﻓﺖ ‪.‬ﺑﻌﺪ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺷﻮﻧﻮ ﮐﻼ ﭘﺎک ﻣﯿﮑـﺮد‬
‫و در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ از ﻟﺤﺎظ ﻣﻐﺰی داﻏﻮن ﺷﺪه ﺑﻮدن وﻟﺸﻮن ﻣﯿﮑﺮد ‪.‬اﯾﻦ ﺟﻮر اﻓﺮاد ﻣﻌﻤـﻮﻻ ﺳـﺮ‬
‫از ﺗﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن ﻫﺎی ﻣﺸﻨﮕﯽ در ﻣﯿﺎوردن‪...‬و ﺧﻮﻧﻮادﺷﻮن اوﻧﺎ رو دﯾﻮﻧﻪ ﻣﯿﺪوﻧـﺴﺘﻦ‪.‬و ﭼـﻮن‬
‫اﯾﻦ ﺟﺎدوی ﺧﺎص رو ﻓﻘﻂ ﮐﺴﺎﯾﯽ ﻣﯿﺘﻮﻧﻦ اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﻦ ﮐﻪ ﺻﺪ در ﺻﺪ اﺻـﯿﻞ زاده ﺑﺎﺷـﻦ‬
‫ﯾﺎ ﺣﺪ اﻗﻞ ﯾﮏ رﮔﺸﻮن اﺻﯿﻞ ﺑﺎﺷﻪ ‪...‬ﮐﻤﺘﺮ ﮐﺴﯽ ازش ﺧﺒﺮ داﺷﺖ‪.‬‬
‫اﻣﺎ ﻣﺎ اﯾﻨﻮ ﺑﺎ ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﺟﺎدوی ﺧﯿﻠﯽ ﻗﻮی ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﺗﻐﯿﯿـﺮ ﮐﻮﭼﯿـﮏ دادﯾـﻢ‪.‬ﺗﻤـﺎم ﻗـﺪرﺗﺘﻮﻧﻮ از‬
‫دﺳﺖ ﻣﯿﺪﯾﻦ‪.‬از ﻧﻈﺮ ﻫﻤﻪ ﺣﺘﯽ ﺧﺎﻧﻮادﻫﺎﺗﻮن ﻣﺮده ﺗﻠﻘﯽ ﻣﯿﺸﯿﻦ‪.‬اﮔﻪ ﺣﺘﯽ ﺟﻠﻮﺷﻮن واﯾﺴﯿﻦ و‬
‫ﺻﺪﺗﺎ ﻣﺪرک ﺑﺮاﺷﻮن ﺑﯿﺎرﯾﻦ ﻫﯿﭻ ﮐﺪوﻣﺸﻮن ﺷﻤﺎ رو ﻧﻤﯿـﺸﻨﺎﺳﻦ‪...‬اﮔـﻪ ﺑﺨـﻮاﯾﻦ ﺑﺮاﺷـﻮن‬

‫‪608‬‬

‫‪609‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫دﻟﯿﻠﯽ ﺑﯿﺎرﯾﻦ ﻫﯿﭽﯽ ﯾﺎدﺗﻮن ﻧﻤﯿﺎد‪.‬ﺣﺘﯽ اﯾﻦ ﺣﺮﻓﻬـﺎﯾﯽ ﮐـﻪ اﻻن ﻣﯿـﺸﻨﻮﯾﻦ از ذﻫﻨﺘـﻮن ﭘـﺎک‬
‫ﻣﯿﺸﻪ‪...‬‬
‫ﺑﻌﺪ ﺗﺎ آﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﺑﯿﻦ ﻣﺸﻨﮕﺎ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯿﮑﻨﯿﻦ ﻣﺜﻞ ﯾﻪ ﻣﺸﻨﮓ‪...‬ﺑﯿﻦ ﻫﻤﻮن اﻓﺮادی ﮐﻪ ازﺷـﻮن‬
‫ﻣﺘﻨﻔﺮﯾﻦ و رﻓﻘﺎﺗﻮن ﺑﺮای از ﺑﯿﻦ ﺑﺮدﻧﺸﻮن ﻫﺮﮐﺎری ﻣﯿﮑﻨﻦ‪...‬ﻫﺮﺟﺎدوﮔﺮی ﮐﻪ ﺗـﻮ ﻋﻤﺮﺗـﻮن‬
‫دﯾﺪﯾﻦ از ذﻫﻨﺘﻮن ﭘﺎک ﻣﯿﺸﻪ‪...‬ﻓﻘﻂ ﺑﺮاﺗﻮن ﯾﻪ ﮐﻢ آﺷﻨﺎ ﺑﻪ ﻧﻈـﺮ ﻣﯿﺮﺳـﻪ‪.‬اﻣـﺎ در ﺗﻨﻬـﺎﯾﯽ ﺑـﻪ‬
‫ﺧﻮﺑﯽ ﯾﺎدﺗﻮن ﻣﯿﺎد ﮐﻪ ﻗﺒﻼ ﭼﻪ ﻗﺪرﺗﻬﺎﯾﯽ داﺷﺘﯿﻦ و ﭼﻪ ﺟﻨﺎﯾﺘﻬﺎﯾﯽ ﮐﺮدﯾﻦ‪....‬ﻣﻤﮑﻨﻪ ﺻﺪ ﺳﺎل‬
‫ﺟﻠﻮی ﭘﺎﺗﯿﻞ درز دار ﮔﺪاﯾﯽ ﮐﻨﯿﻦ اﻣﺎ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﻧﻤﯽ ﺑﯿﻨﯿﻨﺶ‪....‬اﮔﻪ ﺑﻪ ﻣﺸﻨﮕﺎ ﺣﺮﻓﯽ ﺑـﺰﻧﯿﻦ‬
‫ﺳﺮ از ﺗﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن در ﻣﯿﺎرﯾﻦ‪.‬اوﻧﺎ ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﻦ ﺷﻤﺎ آﻟﺰاﯾﻤﺮ دارﯾﻦ و ﺑﻌﯿـﺪ ﻣﯿـﺪوﻧﻢ دوﺳـﺘﺎن‬
‫ﻣﺮﮔﺨﻮارﺗﻮﻧﻮ ﭘﯿﺪا ﮐﻨﯿﻦ اﻻن ﻫﺮ ﮐﺪوم ﺗﻮ ﯾﻪ ﮐﺸﻮر دارن ﮔﺪاﯾﯽ ﻣﯿﮑﻨﻦ‪...‬‬
‫ﺷﻤﺎ ﻟﯿﺎﻗﺖ ﻗﺪرﺗﺘﻮﻧﻮ ﻧﺪاﺷﺘﯿﻦ ﭘﺲ ﻣﺎ اوﻧﻮ ازﺗﻮن ﻣﯿﮕﯿﺮﯾﻢ‪.‬‬
‫درﺳﺖ در ﻫﻤﯿﻦ وﻗﺖ ﻋﻘﺎب در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﻟﻮﻧﺎ را ﻣﺜﻞ ﭘـﺮی ﺳـﺒﮏ ﺣﻤـﻞ ﻣﯿﮑـﺮد از ﭘﻨﺠـﺮه‬
‫داﺧﻞ ﺷﺪ ﺑﺎ اﺣﺘﯿﺎط ﭘﻨﺠﻪ ﻫﺎﯾﺶ را ﺑﺎز ﮐﺮد و ﻟﻮﻧﺎ را زﻣﯿﻦ ﮔﺬاﺷﺖ و ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺷﮑﻞ داد‪.‬‬
‫ﻟﻮﻧﺎ ﺑﻪ ﺳﺎدﮔﯽ ﺟﺎدوی ﺑـﯽ وزﻧـﯽ را از روی ﺧـﻮدش ﺑﺮداﺷـﺖ و ﺑـﺎ ﺧـﺸﻢ ﺑـﻪ دو ﻣـﺮد‬
‫روﺑﺮوﯾﺶ ﺧﯿﺮه ﺷﺪ‪.‬ﺑﯽ ﻫﯿﭻ ﺻﺤﺒﺘﯽ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی دﺳﺖ ﻟﻮﻧﺎ را ﮔﺮﻓﺖ‪:‬ﺻﺒﺮ ﮐﻦ ﻟﻮﻧﺎ ‪.‬اول ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﺳﻮال ﺟﻮاب ﺑﺪن‪.‬‬
‫و ﺷﯿﺸﻪ ی ﮐﻮﭼﮑﯽ ﻣﺤﺘﻮی ﻣﺤﻠﻮل راﺳﺘﯽ را از ﺟﯿﺒﺶ در آورد‪.‬‬
‫***************************************‬
‫رون دﺳﺖ ﻫﺮی را دور ﮔﺮدﻧﺶ اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺑﻮد وﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ او را ﺑﺎ ﺧﻮد ﻣﯿﮑﺸﯿﺪ‪.‬در ﮐﻨـﺎرش‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ زﺣﻤﺖ ﻟﻮﻧﺎ را ﺣﻤﻞ ﻣﯿﮑﺮد‪.‬ﺑﻪ ﻣﺤﺾ اﯾﻨﮑﻪ در ﺧﺎﻧﻪ ی داﻻﻫـﻮف را ﺑﺎزﮐﺮدﻧـﺪ‬
‫‪,‬ﺟﯿﻨﯽ‪ ,‬ﻓﺮد ‪,‬ﺳﯿﻤﻮس و ﻧﻮﯾﻞ ﺟﻠﻮ دوﯾﺪﻧﺪ ‪.‬‬

‫‪609‬‬

‫‪610‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻧﻮﯾﻞ در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ زﯾﺮ ﺑﻐﻞ ﻫﺮی را ﻣﯿﮕﺮﻓﺖ ﺗﺎ ﺑﻪ رون ﮐﻤﮏ ﮐﻨﺪ ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺣﺎﻟﺸﻮن‬
‫ﺧﻮﺑﻪ؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪:‬ﻟﻮﻧﺎ آره ‪...‬اﻣﺎ ﻫﺮی‪....‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﺮی ﭼﯽ؟‬
‫_ﺟﯿﻨﯽ ! ﻫﺮی ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﭼﻨﺪ ﺑﺎر اﯾﻦ ﺟﺎدو رو اﻧﺠﺎم داده ﺑﻌﺪﺷﻢ ﺟـﺎدوی اﻧﺘﻘـﺎل ﻣﮑـﺎﻧﯽ و‬
‫ﺟﺴﻢ ﺛﺎﻧﯽ‪...‬ﺧﻮدت ﻣﯿﺪوﻧﯽ ﮐﻪ ﭼﻘﺪر ﻧﯿﺮو ﻣﯿﺒﺮه‪.‬اﻟﺒﺘﻪ ﺑـﺎ ﯾﮑـﯽ دو روز اﺳـﺘﺮاﺣﺖ ﮐـﺎﻣﻼ‬
‫ﺧﻮب ﻣﯿﺸﻪ وﻟﯽ اﻻن ﺣﺴﺎﺑﯽ ﺿﻌﻒ داره‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺎ درﻣﺎﻧﺪﮔﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬وﻟﯽ ﻗﺮار ﺑﻮد اﯾﻦ دﻓﻌﻪ اﯾﻦ ﮐﺎرو ﻧﮑﻨﻪ‪...‬ﺷﻤﺎ ﺧﻮدﺗﻮن ﮔﻔﺘﯿﻦ‪...‬‬
‫رون اﺧﻤﯽ ﮐﺮد‪:‬ﺧﻮدت ﮐﻪ ﻫﺮی رو ﻣﯿﺸﻨﺎﺳﯽ ‪...‬اون اﺟﺎزه ﻧﻤﯿﺪه ﺟﯿﻦ‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ ﺟﻮاﺑﯽ ﺑﻪ رون ﺑﺪه ﮐﻪ ﻓﺮد ﻣﺪاﺧﻠﻪ ﮐﺮد‪:‬ﺑﺲ ﮐﻨﯿﻦ‪...‬اﯾﻨﺠﺎ ﺟﺎی ﺑﺤﺚ ﮐﺮدن‬
‫ﻧﯿﺴﺖ‪.‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻫﺮی داره ﺻﻼح ﻧﯿﺴﺖ ﺑﯿﺮون ﻗﻠﻌﻪ ﺑﻤﻮﻧﻪ‪.‬راه ﺑﯿﻮﻓﺘﯿﻦ ﺑﺮﯾﻢ‪.‬‬
‫ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ ﻫﻤﻪ ﺑﺎ ﻫﻢ در ﻧﺰدﯾﮑﯽ ﻫﻤﺎن ﺗﻮﻧﻠﯽ ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ از آن ﺧﺎرج ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬وﻗﺘـﯽ‬
‫در اﻧﺘﻬﺎی ﺗﻮﻧﻞ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ داﺧﻞ ﻗﻠﻌﻪ ﻣﯿﺮﻓﺘﻨﺪ ﻓﺮد ﻧﻘﺸﻪ ی ﻏﺎرﺗﮕﺮ را در آورد‪ ,‬ﻧﮕـﺎﻫﯽ ﺑـﻪ‬
‫آن ﮐﺮد و دﺳﺘﺶ را ﺳﺪ راه اﻓﺮادی ﮐﻪ ﭘﺸﺖ ﺳﺮش ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﺮد‪.‬‬
‫رون و ﻧﻮﯾﻞ ﮐﻪ در زﯾﺮ وزن ﻫﺮی ﺗﻠﻮ ﺗﻠﻮ ﻣﯿﺨﻮردﻧﺪ ﺑﺎ ﻫﻢ ﭘﺮﺳﯿﺪﻧﺪ‪:‬ﭼﯽ ﺷﺪه؟‬
‫_اﺳﺘﺎدا‪...‬راه اﻓﺘﺎدن ﺗﻮ ﻗﻠﻌﻪ‪.......‬ﺷﺮط ﻣﯿﺒﻨﺪم دﻧﺒﺎل ﻣﺎ ﻣﯿﮕﺮدن‬
‫رون اوﻟﯿﻦ ﭼﯿﺰی ﮐﻪ ﺑﻪ ذﻫﻨﺶ رﺳﯿﺪ را ﺑﺮزﺑﺎن آورد‪:‬ﻣﯿﮕﯿﻢ اﺗﺎق ﺿﺮورﯾﺎت ﺑﻮدﯾﻢ‬
‫_ﻧﻤﯿﺸﻪ‪ ,‬ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻫﻤﯿﻦ اﻻن اوﻧﺠﺎ رو ﺑﺮرﺳﯽ ﮐﺮد‪.‬ﺗﺎزه ﻣﺎ اﻻن ﻃﺒﻘﻪ ی ﺳﻮﻣﯿﻢ ﺗـﺎ ﻃﺒﻘـﻪ‬
‫ی ﻫﻔﺘﻢ ﺷﯿﺶ ﺗﺎ اﺳﺘﺎد دارن دﻧﺒﺎﻟﻤﻮن ﻣﯿﮕﺮدن‬
‫ﻫﺎﻧﺎ ﮐﺎﻣﻞ ﮐﺮد‪:‬اﮔﻪ ﻫﺮی و ﻟﻮﻧﺎ رو اﯾﻨﺠﻮری ﺑﺒﯿﻨﻦ دﯾﮕﻪ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﯿﻢ ﻗﺼﺮ در ﺑﺮﯾﻢ‪.‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ‬
‫ﭘﺮوﺗﯽ و ﭘﺎدﻣﺎ ﺧﺒﺮ دادی؟‬

‫‪610‬‬

‫‪611‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_آره ﺗﻮ ﺧﻮاﺑﮕﺎه ﻣﻨﺘﻈﺮﻣﻮﻧﻦ ‪...‬اﻣﺎ ﻓﻌﻼ ﻣﻬﻢ اﯾﻨﻪ ﮐﻪ ﭼﻪ ﺟﻮری ﺑﺮﯾﻢ ﺧﻮاﺑﮕﺎه‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﻧﺎﻟﻪ ای ﮐﺮد‪:‬ﺟﯿﺐ‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ از زﯾﺮ ﻟﻮﻧﺎ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﭼﯽ؟‬
‫_ﺟﯽ‪...‬ﺟﯿﺒﻢ‪...‬‬
‫رون دﺳﺘﺶ را در ﺟﯿﺐ ردای ﻫﺮی ﻓﺮو ﺑﺮد‪:‬ﺧﺎﻟﯿﻪ‬
‫ﻧﻮﯾﻞ ﺟﯿﺐ ﻃﺮف دﯾﮕﺮ را ﺟﺴﺘﺠﻮ ﮐﺮد و ﺷﻨﻞ ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ را ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬ﺧﻮدﺷﻪ‪.‬اﯾﻦ ﺟﻮری ﮐﺎرﻣﻮن راﺣﺖ ﺗﺮه ﻣﯿﺘﻮﻧﯿﻢ ﭼﻨﺪ ﺳﻪ ﻧﻔـﺮ ﺳـﻪ ﻧﻔـﺮ‬
‫ﺑﺮﯾﻢ ﺳﻤﺖ ﺧﻮاﺑﮕﺎﻫﺎ‪...‬‬
‫_ﻓﻘﻂ‪...‬‬
‫_ﻓﻘﻂ ﭼﯽ؟ ﻣﺸﮑﻠﺶ اﯾﻨﻪ ﮐﻪ ﯾﻪ ﻧﻔﺮ ﺑﺎﯾﺪ ﻫﯽ اﯾﻦ راﻫﻮ ﺑﺮه و ﺑﺮﮔﺮده‪...‬ﻣﻤﮑﻨﻪ ﭼﻨـﺪ ﺳـﺎﻋﺖ‬
‫ﻃﻮل ﺑﮑﺸﻪ‬
‫_زﯾﺎد ﻣﻄﻤﺌﻦ ﻧﯿﺴﺖ وﻟﯽ از ﻫﯿﭽﯽ ﺑﻬﺘﺮه‬
‫رون ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ی رﻧﮓ ﭘﺮﯾﺪه ی ﻫﺮی ﮐﺮد‪:‬ﻫﺮی و ﻟﻮﻧﺎ رو ﭼﯿﮑﺎر ﮐﻨﯿﻢ؟ﺑﺎ اﯾﻦ وﺿﻊ‬
‫ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﯿﻢ ﺑﺒﺮﯾﻤﺸﻮن زﯾﺮ ﺷﻨﻞ‪...‬ﻧﺼﻒ اوﻧﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺗﻮ راﻫﺮوﻫﺎن دﻧﺒﺎل ﻫﺮی ﻣﯿﮕﺮدن‬
‫ﻓﺮد ﮐﻼه ﺷﻨﻞ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﭼﻬﺮه اش را ﺑﺮ ﺳﺮ ﮐﺸﯿﺪ‪:‬ﺧﺐ ﻣﺎ ﻫﻢ ﯾﻪ ﻫﺮی ﺗﺤﻮﯾﻠﺸﻮن ﻣﯿﺪﯾﻢ‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﭼﻬـﺮه ی ﺳـﺎﯾﺮﯾﻦ ﮐـﺮد و ﻧﻘـﺸﻪ را در دﺳـﺖ رون ﮔﺬاﺷـﺖ‪:‬ﺳـﻌﯽ ﻣﯿﮑـﻨﻢ‬
‫ﺑﮑﺸﻮﻧﻤﺸﻮن ﺗﻮ دﻓﺘﺮ ﻣﺪﯾﺮ‪...‬ﺑﻪ ﻣﺤﺾ اﯾﻨﮑﻪ راﻫﺮوﻫـﺎ ﺧﻠـﻮت ﺷـﺪ ﺧﻮدﺗﻮﻧـﻮ ﺑـﻪ ﺧﺎﺑﮕـﺎه‬
‫ﺑﺮﺳﻮﻧﯿﻦ‪.‬اﮔﻪ ﮐﺴﯽ ﺳﻮاﻟﯽ ﮐﺮد ﺷﻤﺎ ﺗﻮ ﺷﯿﻮن آوارﮔﺎن ﺑﻮدﯾﻦ‪...‬ﺑﺎﺷﻪ؟!!‬
‫_ﺑﺎﺷﻪ‬
‫ﻧﻘﺸﻪ ی ﻓﺮد ﺟﻮاب داد ‪.‬ده دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ ﺗﻤﺎم اﻓﺮاد ﺣﺎﺿﺮ در راﻫﺮوﻫﺎ در اﺗﺎق ﻣﺪﯾﺮ ﺑﻮدﻧﺪ ﺗـﺎ‬
‫ﺑﻪ ﺧﯿﺎل ﺧﻮدﺷﺎن ﻫﺮی ﭘﺎﺗﺮ را ﺑﺎزﺟﻮﯾﯽ ﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬

‫‪611‬‬

‫‪612‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫رون ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬ﺑﯿﭽﺎره ﻓﺮد‪ ,‬ﻣـﺮﻟﯿﻦ ﺑـﻪ دادش ﺑﺮﺳـﻪ‪...‬ﺑﭽـﻪ ﻫـﺎ ﺧـﺎﻧﻢ ﻧـﻮرﯾﺲ ﻃﺒﻘـﻪ ی‬
‫ﭼﻬﺎرﻣﻪ‪...‬اﻣﺎ ﻓﯿﻠﭻ اﻃﺮاف ﮐﻠﺒﻪ ی ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ ﻣﯽ ﭘﻠﮑﻪ‪ .‬ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ ﻫﻢ ﺗﻮ ﺟﻨﮕﻞ ﻣﻤﻨـﻮﻋﺲ‪...‬اﮔـﻪ‬
‫ﺷﺎﻧﺲ ﺑﯿﺎرﯾﻢ ﻣﯿﺘﻮﻧﯿﻢ ﺑﺪون دردﺳﺮ ﺑﻪ ﺧﺎﺑﮕﺎﻫﻬﺎﻣﻮن ﺑﺮﺳﯿﻢ‪.‬راه ﺑﯿﻮﻓﺘﯿﻦ‬
‫ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ اﻓﺮاد ﺣﺎﺿﺮ ﺳﻪ دﺳﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬رﯾﻮﻧﮑﻼوی ﻫﺎ ﻟﻮﻧﺎ را ﺑﺎ ﺧﻮد ﺑﺮدﻧﺪ‪.‬ﻫﺎﻓﻠﭙـﺎﭘﯽ ﻫـﺎ از‬
‫ﻣﺴﯿﺮ ﻫﻤﯿﺸﮕﯽ رﻓﺘﻨﺪ و ﮔﺮﯾﻔﻨﺪوری ﻫﺎ‪ ,‬ﻫﺮی را ﮐﺸﺎن ﮐﺸﺎن ﺑﻪ ﺑﺮج ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور رﺳﺎﻧﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺑﻪ ﻣﺤﺾ ورود ﺑﻪ ﺳﺎﻟﻦ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﺧﺎﻟﯽ از ﻣﺰاﺣﻢ ﮔﺮﯾﻔﻨـﺪور‪ ,‬رون و ﻧﻮﯾـﻞ‪,‬ﻫـﺮی را روی‬
‫ﮐﺎﻧﺎﭘﻪ ای ﺧﻮاﺑﺎﻧﺪﻧﺪ ﺗﺎ ﭘﺮوﺗﯽ ﭘﺘﯿﻞ ﺑﺎ ﮐﯿﻔﯽ ﭘﺮ از ﻣﻌﺠﻮﻧﻬﺎی ﺳﺮﻗﺘﯽ ﺑﻪ دادش ﺑﺮﺳﺪ‪.‬‬
‫ﭘﺮوﺗﯽ ﮐﻤﯽ از ﻣﻌﺠﻮن ﻧﯿﺮوزا را در دﻫﺎن ﻫﺮی رﯾﺨﺖ‪:‬اﯾﻦ دﻓﻌﻪ ﺷﺎﻧﺲ آوردﯾﻢ ﮐﻪ ﺧـﺎﻧﻢ‬
‫ﭘﺎﻣﻔﺮی ﻧﺒﻮد‪....‬اﮔﻪ ﻫﻤﯿﻨﺠﻮری ﺑﺨﻮاﯾﻢ از ﻣﻌﺠﻮﻧﺎش ﮐﺶ ﺑﺮﯾﻢ ﺑﺮاﻣﻮن دردﺳﺮ ﻣﯿﺸﻪ‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ ﭼﻨﺪ ﺟﺮﻋﻪ از ﻣﻌﺠﻮن ﺧﻮاب آور ﺑﻪ ﺣﻠﻖ ﻫﺮی رﯾﺨﺖ‪:‬ﺑﺒﺮﯾﻨﺶ ﺗﻮ ﺗﺨﺘﺶ و ﻫـﺮ ﺷـﯿﺶ‬
‫ﺳﺎﻋﺖ ﯾﻪ ﮐﻢ از اﯾﻦ ﺑﺪﯾﻦ ﺑﺨﻮره‪.‬ﻓـﺮدا ﻫـﻢ ﯾﮑﯿﺘـﻮن ﺑﯿـﺎد درﻣﺎﻧﮕـﺎه ﯾـﻪ ﻣﻘـﺪار رﯾـﺸﻪ ی‬
‫ﮐﺎراﺳﮑﻮر ﺑﮕﯿﺮه‪.‬ﺿﻌﻔﺸﻮ ﮐﻢ ﻣﯿﮑﻨﻪ‪.‬دو ﺳﻪ روز ﮐﻪ ﺑﺨﻮاﺑﻪ ﺣﺎﻟﺶ ﺧﻮب ﻣﯿﺸﻪ‪.‬‬
‫ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ رون و ﺳﯿﻤﻮس از ﺟﺎ ﭘﺮﯾﺪﻧﺪ ﺗﺎ ﻫﺮی را ﺑﻪ ﺗﺨﺖ ﺧﻮاﺑﺶ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ‪.‬ﮐﻤﯽ ﺑﻌﺪ ﻓﺮد‬
‫ﻫﻢ ﺑﻪ ﺧﻮاﺑﮕﺎه ﺑﺮﮔﺸﺖ‪.‬ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ی ﮐﻨﺠﮑﺎو و ﻧﮕﺮان ﺳﺎﯾﺮﯾﻦ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﮐﺮد و ﻧﯿﺸﺶ ﺑﺎز ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﮐﻪ ﮔﻮﯾﺎ ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﺮد ﺑﺮادرش دﯾﻮاﻧﻪ ﺷﺪه ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﭼﯽ ﺷﺪ؟‬
‫_ﻫﯿﭽﯽ‪.‬ﺑﻬﺸﻮن ﮔﻔﺘﻢ ﯾﻪ ﺳﺮ ﺑﻪ ﻫﺎﮔﺰﻣﯿﺪ زدم‪ ...‬و ﻟﺒﯽ ﺗﺮ ﮐﺮدم‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن وﺣﺸﺖ زده دﺳﺘﺶ را ﺟﻠﻮی دﻫﺎﻧﺶ ﮔﺮﻓﺖ‪:‬وای‪...‬ﭼﯽ ﮔﻔﺘﻦ؟‬
‫_از ﻧﺼﯿﺤﺖ ﻫﺎی ﺳﯿﺮﯾﻮس و ﻟﻮﭘﯿﻦ ﮐﻪ ﺑﮕﺬرﯾﻢ‪...‬ﯾﻪ ﺳﺎﻋﺖ داد و ﻓﺮﯾـﺎد از ﻃـﺮف ﻣـﮏ‬
‫ﮔﻮﻧﮕﺎل و وﮐﯿﻨﮕﺰﻟﯽ و ﺗﺎﻧﮑﺲ رو ﻫﻢ ﻧﺎدﯾﺪه ﺑﮕﯿﺮﯾﻢ‪.‬ﯾﻪ ﻫﻔﺘـﻪ ی ﮐﺎﻣـﻞ ﺑـﻪ ﺧـﺎﻃﺮ ﺳـﻬﻞ‬
‫اﻧﮕﺎری و ﺣﻤﺎﻗﺖ )ﻓﺮد ﭼﺸﻤﮏ ﮐﻮﭼﮑﯽ زد( ﻣﺠﺎزات ﺷﺪم‪.‬وﻟﯽ ﻧﻤﯿﺪوﻧﯿﻦ ﭼﻘـﺪر ﺗﺮﺳـﯿﺪه‬

‫‪612‬‬

‫‪613‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺑﻮدن‪.‬ﺳﯿﺮﯾﻮس ﮐﻪ دادش در اوﻣﺪه ﺑﻮد‪...‬ﻣﯿﺘﺮﺳﯿﺪ ﻫﺮی رو ﮐﺸﺘﻪ ﺑﺎﺷﻦ‪.‬ﺧﯿﻠﯽ ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺑـﻮد‬
‫ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ رﻓﺘﻪ ﻫﺎﮔﺰﻣﯿﺪ‬
‫رون ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﺮﻣﻮزی زد‪:‬ﺧﺐ ﺗﺮﺳﺶ ﮐﻪ ﭼﻨﺪان ﺑﯽ دﻟﯿﻞ ﻧﺒﻮده‪ .‬ﻫﺮی ﮐـﻪ ﺧﻮاﺑـﻪ‪.‬ﻓﮑـﺮ ﻫـﻢ‬
‫ﻧﻤﯿﮑﻨﻢ ﺗﺎ دو ﺳﻪ روزی ﺳﺮ ﺣﺎل ﺑﺸﻪ‪ .‬ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﺧﻮدﻣﻮن ﺑﺎﯾﺪ ﺟﻮرﺷﻮ ﺑﮑﺸﯿﻢ‪.‬‬
‫ﻓﺮد ﺧﻨﺪﯾﺪ‪:‬ﻋﯿﺐ ﻧﺪاره ﺑﺎﯾﺪ ﮐﻢ ﮐﻢ ﻋﺎدت ﮐﻨﯿﻢ‬
‫_ﺣﺎﻻ ﺗﻨﺒﯿﻬﺖ ﭼﯽ ﻫﺴﺖ؟‬
‫ﻓﺮد آﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪ‪:‬ﺑﺎﯾﺪ زﻧﺠﺒﯿﻞ ﻫﺎی ﻧﯿﺶ دار رو از رﯾﺸﻪ در ﺑﯿﺎرم و دوﻧﻪ ﻫﺎﺷﻮ ﺟﺪاﮐﻨﻢ‬
‫_وای ﻧﻪ‪...‬‬
‫_ﺑﺪﺗﺮ ازاﯾﻦ ﻧﻤﯿﺸﻪ‪.‬‬
‫رون ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬از اﯾﻦ ﺗﻨﺒﯿﻪ ﺑﺪﺗﺮ وﺟﻮد ﻧﺪاره‪.‬ﻣﻦ از اون ﻫﺸﺖ ﭘﺎی ﮔﻨﺪه ی ﮔﯿﺎﻫﯽ‬
‫ﻣﺘﻨﻔﺮم‬
‫در واﻗﻊ رون ﺣﻖ داﺷﺖ ‪.‬ﭼﻮن زﻧﺠﺒﯿﻞ ﻫﺎی ﻧﯿﺶ دار‪ ,‬ﮔﯿﺎﻫﺎﻧﯽ ﺑﺎ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻗﻪ ی ﺑﻠﻨﺪ ﺑﻮدﻧﺪ‬
‫ﮐﻪ ﻧﯿﺸﻬﺎی ﺗﯿﺰی داﺷﺖ و ﺑﻪ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ ﺑﺮای ﭼﯿﺪن ﻣﯿـﻮه ی ﻣﻮﺟـﻮد در ﺳـﺎﻗﻪ‬
‫ﻫﺎﯾﺸﺎن ﮐﻪ ﺧﻮاص ﺟﺎدوﯾﯽ زﯾﺎدی داﺷﺖ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ دﺳﺖ ﺑﺰﻧﺪ رﺣﻢ ﻧﻤﯿﮑﺮدﻧﺪ ‪.‬ﭼﻪ ﺑﺮﺳﺪ ﺑـﻪ‬
‫اﯾﻨﮑﻪ ﮐﺴﯽ ﺑﺨﻮاﻫﺪ آﻧﻬﺎ را از رﯾﺸﻪ در آورد‪ .‬و داﻧﻪ ﻫـﺎی آﻧﻬـﺎ را ﮐـﻪ در رﯾـﺸﻪ رﺷـﺪ‬
‫ﻣﯿﮑﺮدﻧﺪ ﺑﭽﯿﻨﺪ‪.‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﺗﻌﺠﺒﯽ ﻧﺪاﺷﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ آه ﺑﮑﺸﻨﺪ ‪.‬وﺣﺸﺘﯽ ﮐﻪ اﯾﻦ ﮔﯿﺎه‬
‫در ﮐﻼس ﮔﯿﺎه ﺷﻨﺎﺳﯽ اﯾﺠﺎد ﮐﺮده ﺑـﻮد دﺳـﺖ ﮐﻤـﯽ از ﻣﻮﺟـﻮدات دم اﻧﻔﺠـﺎری ﻫﺎﮔﺮﯾـﺪ‬
‫ﻧﺪاﺷﺖ‬
‫ﻧﻮﯾﻞ ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬ﺑﺬارﯾﻨﺶ ﺑﻪ ﻋﻬﺪه ی ﻣﻦ‪.‬ﺧﻮدم از ﭘﺴﺶ ﺑﺮ ﻣﯿﺎم‪.‬‬
‫ﻓﺮد ﭼﺸﻤﮑﯽ زد‪:‬ﻧﻮﯾﻞ اﯾﻦ ﻣﺠﺎزات ﻣﺎل ﻫﻤﻪ ی ﻣﺎﺳﺖ‪.‬ﺑﻬﺖ ﻗﻮل ﻣﯿﺪم ﺗﻮ ﺗﻘﺴﯿﻤﺶ ﺳﻬﻢ ﺗﻮ‬
‫رو ﻫﻢ در ﻧﻈﺮ ﺑﮕﯿﺮم‪.‬‬

‫‪613‬‬

‫‪614‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺳﯿﻤﻮس ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬راﺳﺖ ﻣﯿﮕﻪ‪...‬راﺳﺘﯽ ﻓﺮد‪ ,‬ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻣﻮدی رو ﻧﺪﯾﺪی؟‬
‫ﻓﺮد ﺧﻮدش را روی ﻣﺒﻠﯽ ﻧﺰدﯾﮏ آﺗﺶ ﺑﺨﺎری وﻟﻮ ﮐﺮد‪:‬ﺷﺎﻧﺲ آوردﯾﻢ اﻣﺸﺐ ﻣﺎﻣﻮرﯾـﺖ‬
‫ﺑﻮد‪.‬وﮔﺮﻧﻪ ﻟﻮ ﻣﯿﺮﻓﺘﯿﻢ‪.‬اﮔﻪ ﺗﺎ وﻗﺘﯽ ﺣﺎل ﻫﺮی ﺟﺎ ﻣﯿﺎد ﭘﯿﺪاش ﻧﺸﻪ ﮐﻪ ﻣﻌﺠﺰس‪.‬‬
‫_اﻟﺒﺘﻪ ﺑﻪ ﻣﺤﺾ ﺷﻨﯿﺪن ﻣﺎﺟﺮا ﺣﺘﻤﺎ ﭘﯿﺪاش ﻣﯿﺸﻪ‪...‬ﺗﺎ ﯾﻪ وﻋﺪه ﻧﺼﯿﺤﺖ اﺟﺒﺎری ﻣﻬﻤﻮﻧﻤـﻮن‬
‫ﮐﻨﻪ‬
‫رون ﻏﺮوﻟﻨﺪی ﮐﺮد‪:‬ﺷﺎﯾﺪ اون ﭼﺸﻤﺎش ﺑﺮای ﻣﺤﻔﻞ و ﺧـﻮدش ﻣﻔﯿـﺪ ﺑﺎﺷـﻪ اﻣـﺎ ﺑـﺮای ﻣـﺎ‬
‫ﻣﮑﺎﻓﺎﺗﻪ‪.‬‬
‫*************************************‬
‫ﻓﺮدا ﺻﺒﺢ ﭘﯿﺎم اﻣﺮوز ﻏﻮﻏﺎﯾﯽ ﺑﭙﺎ ﮐﺮد‪.‬ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪن ﯾﮑﯽ از وﻓﺎدارﺗﺮﯾﻦ و ﺑـﯽ رﺣـﻢ ﺗـﺮﯾﻦ‬
‫اﻓﺮاد وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﺪﺳﺖ ﮔﺮوه ﻧﺎﺷﻨﺎﺳﯽ ﮐﻪ ﺗﺎ ﺑﺤﺎل ﻧﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮار را از ﺑﯿﻦ ﺑﺮده ﺑﻮدﻧﺪ ﺑﺎﻋﺚ‬
‫ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ و اﻣﯿﺪ ﻫﻤﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﻪ ﮐﻨﺎر ﺗﺨﺖ ﻫﺮی ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و اﺧﺒﺎر ﭘﯿﺎم اﻣﺮوز را ﺑﺮاﯾﺶ ﻣﯿﺨﻮاﻧـﺪ روزﻧﺎﻣـﻪ‬
‫را ﺑﺴﺖ‪:‬ﺧﺐ اﯾﻨﻢ از اﯾﻦ‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ آﺳﻮدﮔﯽ در ﺗﺨﺘﺶ ﺟﺎﺑﻪ ﺟﺎ ﺷﺪ‪:‬راﺳﺘﯽ دﯾﺸﺐ‪,‬ﺑﻌﺪ از اﯾﻨﮑﻪ ﻣﻦ از ﺣﺎل رﻓﺘﻢ‪...‬ﭼﯽ‬
‫ﺷﺪ؟‬
‫ﺟﯿﻨﯽ دﺳﺖ ﻫﺮی را ﺑﻪ ﻧﺮﻣﯽ ﻧﻮازش ﮐﺮد‪:‬ﻫﯿﭽﯽ‪,‬ﻓﺮد ﺧﻮدﺷﻮ ﺟﺎی ﺗـﻮ ﺟـﺎ زد‪.‬رﻓـﺖ ﭘـﯿﺶ‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل و ﺑﻬﺶ ﮔﻔﺖ رﻓﺘﻪ ﺑﻮده ﻫﺎﮔﺰﻣﯿﺪ‪....‬اوﻧﺎ ﻫﻢ ﺟﻤﻊ ﺷﺪن ﺗﻮ دﻓﺘﺮ ﻣـﺪﯾﺮ ﺗـﺎ ﺑـﻪ‬
‫ﻗﻮل ﻓﺮد ﺣﺎل ﺗﻮ رو ﺑﮕﯿﺮن‪.‬اﻻﻧﻢ ﻧﻮﯾﻞ ﭘﺎﺗﺮ ﺗﻮ ﮔﻠﺨﻮﻧﺲ ﺗﺎ رﯾﺸﻪ ﻫﺎی زﻧﺠﺒﯿﻞ ﻫـﺎی ﻧـﯿﺶ‬
‫دار رو در ﺑﯿﺎره‪.‬راﺳﺘﯽ ﺳﯿﺮﯾﻮس دﯾﺸﺐ ﻫﻢ دوﺑـﺎره رﻓـﺖ ﻣﺎﻣﻮرﯾـﺖ ‪...‬اﻣـﺎ اﻻن دوﺑـﺎره‬
‫اوﻣﺪه‪...‬‬

‫‪614‬‬

‫‪615‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪.‬ﻣﯿﺘﻮاﻧﺴﺖ ﻋﮑﺲ اﻟﻌﻤﻞ ﺳﯿﺮﯾﻮس‪,‬ﻟﻮﭘﯿﻦ و ﺳـﺎﯾﺮﯾﻦ را ﻣﺠـﺴﻢ ﮐﻨـﺪ‪.‬ﺑﯿـﺎد‬
‫ﻣﺴﺌﻠﻪ ی دﯾﮕﺮی اﻓﺘﺎد‪:‬ﺣﺎل ﻟﻮﻧﺎ ﭼﻄﻮره؟‬
‫_ﺧﻮﺑﻪ‪...‬ﻫﻤﯿﻦ ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺖ ﭘﯿﺶ ﺳﺮ ﮐﻼس ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺷﮑﻞ ﺑﻮد‪...‬ﻫﻨﻮز ﯾﮑـﻢ ﮔـﯿﺞ ﻣﯿﺰﻧـﻪ وﻟـﯽ‬
‫ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ دﯾﺸﺐ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﻬﺘﺮه‪.‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ اﯾﻨﺮا ﮔﻔﺖ و ﺑﻪ ﻃﺮف ﮐﺸﻮی ﭘﺎ ﺗﺨﺘﯽ رﻓﺖ در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ دو ﺷﯿـﺸﻪ ﻣﻌﺠـﻮن را از آن‬
‫ﺑﯿﺮون ﻣﯿﮑﺸﯿﺪ دﺳﺘﻮر داد‪:‬دﯾﮕﻪ وﻗﺖ داروﻫﺎﺗﻪ‬
‫ﻫﺮی ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪,‬ﺑﻪ ﻃﺮزی ﺑﺎور ﻧﮑﺮدﻧﯽ از ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﺟﯿﻨـﯽ ﻟـﺬت ﻣـﯽ ﺑـﺮد‪:‬ﺟﯿﻨـﯽ ﻧﻤﯿـﺸﻪ‬
‫ﺑﻌﺪا‪....‬‬
‫_ﻧﻪ!‬
‫_دﺧﺘﺮ ﺧﻮﺑﯽ ﺑﺎش ﺟﯿﻦ‪...‬ﻣﻦ اﺻﻼ از اون ﻣﻌﺠﻮن ﻣﺘﻌﻔﻦ ﺧﻮﺷﻢ ﻧﻤﯿﺎد‪...‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬درﺳﺖ ﻣﺜﻞ ﺑﭽـﻪ ای ﮐـﻪ ﺧـﻮد را ﺑـﺮای ﻣـﺎدرش ﻟـﻮس ﻣﯿﮑﻨـﻪ رﻓﺘـﺎر‬
‫ﻣﯿﮑﻨﯽ‪...‬ﻻﺑﺪ ﺗﻮﻗﻊ داری ﻣﻨﻢ ﻧﺎزﺗﻮ ﺑﮑﺸﻢ؟‬
‫ﻫﺮی ﺧﻮدش را روی ﺗﺨﺖ وﻟﻮ ﮐﺮد‪:‬ﭼـﻪ ﻋﯿﺒـﯽ داره؟ ﻫﻤﯿـﺸﻪ ﮐـﻪ ﻣـﻦ ﻧﺒﺎﯾـﺪ ﻧـﺎزﺗﻮ رو‬
‫ﺑﮑﺸﻢ‪...‬ﻧﻤﯿﺪوﻧﯽ ﭼﻪ ﮐﯿﻔﯽ داره وﻗﺘﯽ ﻧﺎز آدﻣﻮ ﻣﯿﮑﺸﻦ‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﻟﺒﺨﻨﺪش را ﭘﺸﺖ اﺧﻤﯽ ﻣﺨﻔﯽ ﮐﺮد و ﺑﺎ ﺧﺸﻤﯽ ﺳﺎﺧﺘﮕﯽ ﮐﻪ او را ﺑﯽ ﻧﻬﺎﯾـﺖ ﺷـﺒﯿﻪ‬
‫ﻣﺎدرش ﻣﯿﮑﺮد دﺳﺘﻮر داد‪:‬ﻫﺮی ﭘﺎﺗﺮ‪....‬ﯾﺎ ﻫﻤﯿﻦ ﺣﺎﻻ داروﻫﺎﺗﻮ ﻣﯿﺨﻮری ﯾﺎ‪....‬‬
‫وﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﺎ ﺣﺮﮐﺘﯽ ﺗﺤﺪﯾﺪ آﻣﯿﺰ ﺗﮑﺎن داد‪.‬‬
‫ﻫﺮی دﺳﺘﺶ را ﺑﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪ ی ﺗﺴﻠﯿﻢ ﺑﺎﻻ آورد‪:‬ﻣﻦ ﺗﺴﻠﯿﻤﻢ‪....‬‬
‫و ﺟﺎم ﮐﻮﭼﮑﯽ را ﮐﻪ ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺮاﯾﺶ ﭘﺮ ﮐﺮده ﺑﻮد ﮔﺮﻓﺖ و ﯾﮑﺠﺎ ﺳﺮ ﮐﺸﯿﺪ‪:‬ﺧﻮب ﺷﺪ ﺟﯿﻨﯽ؟‬
‫ﺑﻪ ﺟﺎی ﺟﯿﻨﯽ رون ﮐﻪ ﻫﻤﺎن ﻟﺤﻈﻪ از در وارد ﺷﺪه ﺑﻮد ﺟﻮاب داد‪:‬اﮔﻪ اون داروی ﺧـﻮاب‬
‫آور رو ﺧﻮرده ﺑﺎﺷﯽ اﺻﻼ‪...‬‬

‫‪615‬‬

‫‪616‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫و در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻧﮕﺎه ﮐﻨﺠﮑﺎو ﻫﺮﻣﯿﻮن و ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺎ ﻧﺎاﻣﯿﺪی ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﻮرده؟!‬
‫_آره ﭼﻄﻮر ﻣﮕﻪ؟‬
‫رون ﺑﻪ ﻫﺮی ﺗﻮﺿﯿﺢ داد‪:‬ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ ﻣﺠﺒﻮری ﺳﺮ ﻣﯿﺰ ﻧﻬﺎر ﺧﻮدﺗﻮ ﻧﺸﻮن ﺑـﺪی رﻓﯿـﻖ‪.‬ﭼـﻮن‬
‫ﻣــﮏ ﮔﻮﻧﮕــﺎل و ﺗــﺎﻧﮑﺲ و ﻟــﻮﭘﯿﻦ از ﺻــﺒﺢ ﺗــﺎ ﺣــﺎﻻ ﭼــﺸﻢ از ﻫــﯿﭻ ﮐــﺪوﻣﻤﻮن ﺑــﺮ‬
‫ﻧﺪاﺷﺘﻦ‪.‬ﺑﺪﺑﺨﺘﺎﻧﻪ ﻣﻮدی ﻫﻢ ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﻏﺮوﻟﻨﺪی ﮐﺮد‪:‬ﮐﺎش ﺣﺪاﻗﻞ اون ﭼﺸﻤﺸﻮ ﺟﺎ ﻣﯿﺬاﺷﺖ‪....‬‬
‫_ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل اﻻن داره دﻧﺒﺎل ﺗﻮ ﻣﯿﮕﺮده‪.‬ﺳﯿﻤﻮس رو ﻓﺮﺳﺘﺎدم دﻧﺒﺎل ﻧﻮﯾﻞ‪...‬ﺑﻬﺘﺮه ﺳـﺮ ﻧﻬـﺎر‬
‫ﺧﻮدﺷﻮ ﻧﺸﻮن ﺑﺪه‪....‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺗﻨﺒﻠﯽ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪو روی ﺗﺨﺘﺶ ﻧﺸﺴﺖ‪.‬ﻫﻨﻮز ﺿـﻌﻒ داﺷـﺖ و ﺑـﺪﻧﺶ ﻣﯿﻠﺮزﯾـﺪ‪.‬اﺛـﺮ‬
‫ﻣﻌﺠﻮن ﺧﻮاب آور ﻫﻢ ﻣﺰﯾﺪ ﺑﺮ ﻋﻠﺖ ﺷﺪه ﺑﻮد ﻃﻮری ﮐﻪ وﻗﺘﯽ ﺳﻌﯽ ﻣﯿﮑـﺮد ﺑﻠﻨـﺪ ﺷـﻮد‬
‫ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﺗﻌﺎدﻟﺶ را از دﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ و اﮔـﺮ رون او را ﻧﮕﺮﻓﺘـﻪ ﺑـﻮد ﺑـﺎ ﺻـﻮرت ﺑـﺮزﻣﯿﻦ‬
‫ﻣﯿﺨﻮرد‪...‬‬
‫رون ﮐﻤﮏ ﮐﺮد ﻫﺮی ﺑﻨﺸﯿﻨﺪ‪:‬اﯾﻨﻄﻮری ﻧﻤﯿﺸﻪ‪...‬ﺗﺎ ﺑﺨﻮاد از راه ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﺑﯿﺎد ﭘـﺎﯾﯿﻦ ﺧﻮدﺷـﻮ‬
‫ﺑﻪ ﮐﺸﺘﻦ ﻣﯿﺪه‪...‬‬
‫ﺑﻌﺪ رو ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﺮد‪:‬ﺑﺎﯾﺪ ﯾﻪ راه دﯾﮕﻪ ﭘﯿﺪا ﮐﻨﯿﻢ‪.‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﭘﯿﺸﻨﻬﺎد داد‪:‬ﺑﺎﺷﻨﻞ ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ ﺑﯿﺎرﯾﻨﺶ ﭘﺎﯾﯿﻦ‬
‫رون ﻧﺎاﻣﯿﺪاﻧﻪ ﺑﻪ ﺧﻮاﻫﺮش ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪:‬ﻧﺸﻨﯿﺪی ﭼﯽ ﮔﻔﺘﻢ؟ ﭼﺸﻢ ﺑﺎﺑﺎﻗﻮری ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ‪...‬ﺑﺎﯾﺪ ﯾـﻪ‬
‫راه دﯾﮕﻪ ﭘﯿﺪا ﮐﻨﯿﻢ‪...‬‬
‫_ﺑﺒﯿﻨﻢ ﻫﺮی ﻣﯿﺘﻮﻧﯽ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺷﮑﻞ ﺑﺪی؟‬
‫رون اﺑﺮوﯾﯽ ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺗﻮﺿﯿﺢ داد‪:‬اﯾﻨﻄﻮری ﻣﯿﺘﻮﻧﯿﻢ ﺗﻮ ﺟﯿﺒﻤﻮن ﺣﻤﻠﺶ ﮐﻨـﯿﻢ‬
‫‪.‬ﺳﺮ ﻣﯿﺰ دوﺑﺎره ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺷﮑﻞ ﻣﯿﺪه و ﻣﻮدی ﻫﻢ ﻧﻤﯽ ﻓﻬﻤﻪ ﻗﻀﯿﻪ ﭼﯿﻪ‬

‫‪616‬‬

‫‪617‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫رون ﻟﺒﺨﻨﺪی زد و ﻫﺮی ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﮐﺸﯿﺪ‪...‬‬
‫************************************‬
‫ﻫﺮی وﺳﻂ ﺟﯿﻨﯽ و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﺑـﯽ اﺷـﺘﻬﺎ ﺑـﺎ ﻏـﺬاﯾﺶ ﺑـﺎزی ﻣﯿﮑـﺮد‪.‬رون ﺑـﻪ‬
‫درﻣﺎﻧﮕﺎه رﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﺗﺎ در ﻧﺒﻮد ﺧﺎﻧﻢ ﭘﺎﻣﻔﺮی از ﭘﺎدﻣﺎ رﯾﺸﻪ ی ﮐﺎراﺳﮑﻮ را ﺑﮕﯿﺮد‪.‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﻇﺮف ﻫﺮی را ﭘﺮاز ﻏﺬا ﮐﺮده ﺑﻮد اﻣﺎ او ﮐﺎﻣﻼ ﺑﯽ اﺷﺘﻬﺎ ﺑﻮد و ﺧﻮردن ﯾﮏ ﺟـﺎم ﭘـﺮ‬
‫ﻣﻌﺠﻮن ﺧﻮاب آور ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﺗﺮﺟﯿﺢ دﻫﺪ در آن ﻟﺤﻈﻪ در ﺗﺨﺖ ﺧﻮاﺑﺶ ﺑﺎﺷـﺪ ﺗـﺎ‬
‫ﭘﺸﺖ ﻣﯿﺰ و ﺟﻠﻮی ﻧﮕﺎﻫﻬﺎی ﻧﮕﺮان اﻋﻀﺎی اﻟﻒ دال ﯾﺎ ﻧﮕﺎﻫﻬﺎی ﺟﺴﺘﺠﻮﮔﺮ اﻋﻀﺎی ﻣﺤﻔﻞ‬
‫ﮐﻪ از ﻣﯿﺰ اﺳﺎﺗﯿﺪ او را زﯾﺮ ﻧﻈﺮ داﺷﺘﻨﺪ‪.‬ﺑﺪﺗﺮ از آن اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﭼﻮﺑﺪﺳـﺘﯽ ﺑﺪﺳـﺖ‬
‫در ﮐﻨﺎرش ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﺑﻪ ﻣﺤﺾ اﯾﻨﮑﻪ ﻫﺮی ﺗﺤﺖ ﺗﺎﺛﯿﺮ ﻣﻌﺠﻮن ﺧﻮاب آور ﭼﺮت ﻣﯿـﺰد‬
‫او را ﺑﻪ ﻫﻮش ﻣﯿ‪Ĥ‬ورد‪.‬‬
‫در ﻫﻤﯿﻦ ﻓﮑﺮﺑﻮد ﮐﻪ ﺳﯿﺮﯾﻮس از ﻣﯿﺰ اﺳﺎﺗﯿﺪ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑﻪ ﻃﺮف آﻧﻬﺎ آﻣﺪ‪...‬ﻧﮕـﺮان‬
‫ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯿﺮﺳﯿﺪ‪.‬و رﻧﮓ ﺻﻮرﺗﺶ از ﺧﺸﻢ ﺑﻪ ﮐﺒﻮدی ﻣﯿﺰد‪.‬‬
‫ﺑﯽ ﻫﯿﭻ ﻣﻘﺪﻣﻪ ای ﺻﺪاﯾﺸﺎن ﮐﺮد‪:‬ﻫﺮی‪...‬ﻫﺮﻣﯿﻮن‪...‬ﻣﯿﺨﻮام ﻫﺮ ﭼﻪ زودﺗﺮ ﺑﺎﻫـﺎﺗﻮن ﺻـﺤﺒﺖ‬
‫ﮐﻨﻢ‪.‬‬
‫ﺗﮑﻪ ای از ﭘﯿﺎم اﻣﺮوز در دﺳﺘﺶ ﻣﭽﺎﻟﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯿﺮﺳﯿﺪ ﺗﺎزه آن را ﺧﻮاﻧﺪه‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﺗﺎ آن روز ﺳﯿﺮﯾﻮس را اﯾﻨﻄﻮر ﺧﺸﻤﮕﯿﻦ ﻧﺪﯾﺪه ﺑﻮد‪:‬اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎ ده ﺳﯿﺮﯾﻮس؟!!‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﭼﺸﻢ ﻏﺮه ای ﺑﻪ او رﻓﺖ‪:‬ﻫﻤﯿﻦ اﻻن ﺑﺎ ﻫﻤﻪ ی دوﺳﺘﺎت ﻣﯿـﺎی ﺑـﻪ ﭘﺎﯾﮕـﺎﻫﺘﻮن‪...‬و‬
‫وای ﺑﻪ ﺣﺎﻟﺖ ﻫﺮی اﮔﻪ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺸﻢ اﺷﺘﺒﺎه ﻧﮑﺮدم‪.‬‬
‫ﺳﺮﺳﺮای ﺑﺰرگ در ﺳﮑﻮت ﻋﺠﯿﺒﯽ ﻓﺮو رﻓﺘﻪ ﺑﻮد ‪.‬در ﻃﻮل ﭼﻨﺪ ﻣﺎه ﮐﻪ از آﻣﺪن ﺳﯿﺮﯾﻮس‬
‫ﺑﻪ ﻋﻨﻮان اﺳﺘﺎد ﺗﻐﯿﯿﺮﺷﮑﻞ و دﻓﺎع )ﺗﺎﻧﮑﺲ دوﺑﺎره ﺑﻪ واﺣﺪ ﮐﺎراﮔﺎﻫﺎن ﺣﻔﺎﻇﺖ از ﻫﺎﮔﺰﻣﯿﺪ‬
‫ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ ﺑﻮد و ﻫﺮی ﻣﯿﺪاﻧﺴﺖ ﺑﻪ ﺟﺰ ﻣﻮاﻗﻌﯽ ﮐﻪ ﺑﺮای ﮔﺰارش دادن ﺑﻪ ﻗﻠﻌﻪ ﻣﯿﺎﻣـﺪ ﺗﻤـﺎم‬

‫‪617‬‬

‫‪618‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫وﻗﺖ در ﻫﺎﮔﺰﻣﯿﺪ اﺳﺖ ﻋﻼوه ﺑﺮ اﯾﻦ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﻪ ﺟﺎی ﻫﺮی ﻫﻢ در ﮐﻼﺳﻬﺎی ﻋـﺼﺮ دﻓـﺎع‬
‫ﺗﺪرﯾﺲ ﻣﯿﮑﺮد و اﯾﻦ ﺑﻪ ﺟﺰ ﻣﺎﻣﻮرﯾﺖ ﻫﺎی ﻣﮑﺮری ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺮای ﻣﺤﻔﻞ اﻧﺠﺎم ﻣﯿـﺪاد( ﺑـﻪ‬
‫ﻗﻠﻌﻪ ﻣﯿﮕﺬﺷﺖ ﻫﯿﭻ ﮐﺪام از آﻧﻬﺎ ﺟﺰ روﺣﯿﻪ ای ﺷﺎد و ﻣﻬﺮﺑﺎن ﭼﯿﺰی از او ﻧﺪﯾﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬اﻣﺎ‬
‫ﺣﺎﻻ ‪...‬ﺳﯿﺮﯾﻮس واﻗﻌﺎ وﺣﺸﺖ ﻧﺎک ﺷﺪه ﺑﻮد‪...‬ﻋﺼﺒﯽ ﺑﻮد و از ﺧﺸﻢ ﻓﺮﯾﺎد ﻣﯿﮑﺸﯿﺪ‪...‬ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ‬
‫ﻫﻤﻪ ﻣﯿﺪاﻧﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﭘﺪرﺧﻮاﻧﺪه ی ﻫﺮﯾﺴﺖ اﻣﺎ ﺣﺘﯽ ﭼﻬﺮه ی ﻫﺮی ﻫﻢ ﻧﺸﺎن ﻣﯿـﺪاد‬
‫ﮐﻪ از اﯾﻦ ﺑﺮﺧﻮرد ﻏﯿﺮ ﻣﺘﻘﺮﺑﻪ ﺑﻪ ﺷﺪت ﯾﮑﻪ ﺧﻮرده اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﮐﺮد ﮐﻪ ﺳﺮ ﻣﯿﺰ اﺳﺎﺗﯿﺪ در ﮐﻨﺎر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﺑﻪ ﻧﻈـﺮ‬
‫ﻋﺼﺒﯽ ﻣﯿﺮﺳﯿﺪ‪:‬وﻟﯽ ‪...‬ﻣﺎ ﮐﻼس دارﯾﻢ!‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻣﻨﻔﺠﺮ ﺷﺪ‪:‬ﮐﻼس ﺑﯽ ﮐﻼس ﭘﺎﺗﺮ‪...‬ﺗﺎ ده دﻗﯿﻘﻪ ی دﯾﮕﻪ ﻫﻤﺘﻮن ﻫﻤﻮﻧﺠﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻢ‬
‫ﻫﺴﺘﯿﻦ‪...‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس رو ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ در ﺧﺮوﺟﯽ رﻓﺖ ‪.‬ﺑﻼﻓﺎﺻـﻠﻪ دﯾـﻦ ‪,‬ﺳـﯿﻤﻮس ‪,‬ﺟﯿﻨـﯽ و‬
‫ﺳﺎﯾﺮﯾﻦ دور ﻫﺮی را ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ‪:‬ﻗﻀﯿﻪ ﭼﯿﻪ ﻫﺮی؟!‬
‫رون ﻏﺮﯾﺪ‪:‬ﺗﻨﺶ ﺑﻪ ﺗﻨﻪ ی اﺳﻨﯿﭗ ﺧﻮرده؟‬
‫ﻫﺮی ﮐﻪ ﺧﻮاب از ﺳﺮش ﭘﺮﯾﺪه ﺑﻮد ﺑﺎ آﻫﺴﺘﻪ ﺗﺮﯾﻦ ﺻﺪاﯾﺶ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪:‬‬
‫_ﻧﻤﯿﺪوﻧﻢ‪...‬وﻟﯽ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ ﻣﺎﺟﺮای دﯾﺸﺒﻪ‪..‬ﯾﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻗﻀﯿﻪ ی ﺟﺎﺳﺘﯿﻦ و‬
‫ارﻧﯽ و دﯾﻦ رو ﻓﻬﻤﯿﺪه‪...‬ﮐﻪ در اﯾﻦ ﺻﻮرت ﻣﺮﻟﯿﻦ ﺑﻪ دادﻣﻮن ﺑﺮﺳﻪ‪...‬ﻫﯿﭻ وﻗـﺖ اﯾﻨﻄـﻮری‬
‫ﻧﺪﯾﺪه ﺑﻮدﻣﺶ‪.‬‬
‫ده دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ ‪,‬ﻫﺮی ‪,‬رون ‪,‬ﻫﺮﻣﯿﻮن و ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﻪ اﺗﺎق ﺿﺮورﯾﺎت رﻓﺘﻨﺪ‪.‬ﺑـﻪ ﻣﺤـﺾ ﺑـﺎز‬
‫ﮐﺮدن در اﺗﺎق ﺑﺎ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺧﺸﻤﮕﯿﻦ رو در رو ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬رون از ﺗﺮس ﺳﯿﺮﯾﻮس ‪ ,‬ﺑﯽ اﺧﺘﯿـﺎر‬
‫ﻫﺮی را رﻫﺎ ﮐﺮد و ﻋﻘﺐ ﭘﺮﯾﺪ و ﻫﺮی واﻧﻤﻮد ﮐﺮد ﮐﻪ دﻟﯿﻞ اﻓﺘﺎدﻧﺶ ﮔﯿﺮ ﮐﺮدن ﭘـﺎﯾﺶ ﺑـﻪ‬
‫ردای ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻮده‪.‬‬

‫‪618‬‬

‫‪619‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫رون زﯾﺮ ﺑﻐﻞ ﻫﺮی را ﮔﺮﻓﺖ و آرام در ﮔﻮﺷﺶ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪:‬ﻣﻌﺬرت ﻣﯿﺨﻮام رﻓﯿﻖ‬
‫ﺑﻪ ﻧﻈﺮ رﺳﯿﺪ ﮐﻪ ﺳﯿﺮﯾﻮس در ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﻧﮕﺮان ﺷﺪه و ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ ﺑﺮای ﮐﻤﮏ ﺟﻠﻮ ﺑﯿﺎﯾـﺪ‬
‫اﻣﺎ وﻗﺘﯽ ﻫﺮی ﺳﺮش را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد ﭼﻬﺮه اش دوﺑﺎره ﻫﻤﺎﻧﻄﻮر ﺧﺸﻦ و ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺑﻮد‪...‬‬
‫ﻧﮕﺎه ﺧﺸﻤﮕﯿﻨﯽ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﮐﺮد‪:‬ﺑﺸﯿﻨﯿﻦ‪.‬‬
‫و ﺧﻮدش ﺑﻪ ﻗﺪم زدن در ﻋﺮض اﺗﺎق اداﻣﻪ داد و ﺗﺎ وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ی اﻋﻀﺎی اﻟﻒ دال در‬
‫اﺗﺎق ﺿﺮورﯾﺎت ﺟﻤﻊ ﻧﺸﺪﻧﺪ ﺣﺮﻓﯽ ﻧﺰد‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺳﻨﮕﯿﻨﯽ روی ﮐﻮﺳﻨﯽ ﻧﺰدﯾﮏ دﯾﻮار ﻧﺸﺴﺖ و ﺑﻪ دﯾﻮار ﺗﮑﯿﻪ ﮐـﺮد‪.‬ﻫﻤـﯿﻦ را ﮐـﻢ‬
‫داﺷﺖ ﮐﻪ ﺟﻠﻮی ﺳﯿﺮﯾﻮس از ﺣﺎل ﺑﺮود‪.‬ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﺎ ﺧﺸﻢ در اﺗﺎق ﻗﺪم ﻣﯿﺰد و ﺗـﺎ ﻧﮕـﺎﻫﺶ‬
‫ﺑﻪ ﻫﺮی ﻣﯿﺎﻓﺘﺎد ﺑﻪ او ﭼﺸﻢ ﻏﺮه ﻣﯿﺮﻓﺖ‪.‬ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﺑﺎ آﻣﺪن ﭘﺎدﻣﺎ ﭘﺘﯿﻞ و دﻧﯿﺲ ‪,‬ﺗﻌـﺪاد اﻓـﺮاد‬
‫ﺣﺎﺿﺮ در اﺗﺎق ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪ و ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﻼﺧﺮه ﺳﮑﻮت را ﺷﮑﺴﺖ‪.‬‬
‫ﺻﻔﺤﻪ ی ﻣﭽﺎﻟﻪ ﺷﺪه ای از ﮔﺰارش ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪن داﻻﻫﻮف در ﭘﯿﺎم اﻣﺮوز را ﺑﻪ ﻃﺮف ﻫﺮی‬
‫ﮔﺮﻓﺖ‪:‬ﮐﺎر ﺷﻤﺎﺳﺖ؟‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﻟﺤﻨﯽ ﮐﻪ ﻣﯿﮑﻮﺷﯿﺪ ﻣﻌﺼﻮﻣﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺑﺮﺳﺪ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﭼﯽ؟!!‬
‫ﺳــﯿﺮﯾﻮس ﻧﮕــﺎه ﺗﻨــﺪی ﺑــﻪ ﻫــﺮی ﮐــﺮد‪.‬او اﯾــﻦ ﻟﺤــﻦ را ﺑــﻪ ﺧــﻮﺑﯽ ﻣﯿــﺸﻨﺎﺧﺖ ‪ ,‬ﻓﺮﯾــﺐ‬
‫ﻧﻤﯿﺨﻮرد‪:‬ﺟﻮاب ﻣﻨﻮ ﺑﺪه ﻫﺮی‪ ,‬ﭘﺮﺳﯿﺪم ﮐﺎر ﺷﻤﺎﺳﺖ؟‬
‫_ﺑﻠﻪ‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺘﯽ ﺑﻬﺖ زده و ﻧﺎاﻣﯿﺪ ﺑﻪ او ﺧﯿﺮه ﺷﺪ‪.‬ﮔﻮﯾﺎ اﻣﯿﺪﻫﺎﯾﺶ ﺑﺮﺑﺎد رﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬ﺑﻪ ﺳﺎﯾﺮ‬
‫اﻓﺮاد ﺧﯿﺮه ﺷﺪ ‪.‬ﻇﺎﻫﺮا ﺑﻘﯿﻪ ی ﮔﺮوه ﺗﺮﺟﯿﺢ داده ﺑﻮدﻧﺪ در ﺳﮑﻮت ﺷﺎﻫﺪ ﺑﺤﺚ ﭘﺪر ﺧﻮاﻧـﺪه‬
‫و ﭘﺴﺮﺧﻮاﻧﺪه اش ﺑﺎﺷﻨﺪ‪.‬‬
‫ﺑﺎ ﻫﺮ دو دﺳﺖ ﺳﺮش را ﮔﺮﻓﺖ‪:‬ﺧﺪای ﻣﻦ‪....‬ﺷﻤﺎ ﭼﯽ ﮐﺎر ﮐﺮدﯾﻦ!؟!!!!‬
‫ﺻﻮرﺗﺶ از ﺧﺸﻢ ﺳﺮخ ﺷﺪه ﺑﻮد و ﻣﯿﻠﺮزﯾﺪ‪.‬‬

‫‪619‬‬

‫‪620‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﻧﺘﻮاﻧﺴﺖ ﺟﻠﻮی اﺣﺴﺎﺳﺎﺗﺶ را ﺑﮕﯿﺮد‪:‬ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ؟!!!‬
‫ﺻﺪای ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﯽ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻫﺮی ﺑﺎﻻ رﻓﺖ‪.‬ﮐﻨﺘﺮﻟﺶ را از دﺳﺖ داده ﺑﻮد‪:‬ﺷﻤﺎﻫﺎ ﭼﯽ ﻓﮑـﺮ‬
‫ﮐﺮدﯾﻦ؟ﻓﮑﺮ ﮐﺮدﯾﻦ ﺑﭽﻪ ﺑﺎزﯾﻪ؟ راه اﻓﺘﺎدﯾﻦ ﺗﻮ ﺧﯿﺎﺑﻮن و آدم ﻣﯿﮑﺸﯿﻦ‪....‬ﻓﮑﺮ ﻧﮑـﺮدﯾﻦ اﮔـﻪ‬
‫دﺳﺘﺸﻮن ﺑﻪ ﯾﮑﯽ ﺗﻮن ﺑﺮﺳﻪ ﭼﻪ ﺑﻼﯾﯽ ﺳﺮﺗﻮن ﻣﯿﺎرن؟‬
‫رون ﺑﺎ ﻟﺤﻦ ﺧﺸﮑﯽ ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﯾﻌﻨﯽ ﺑﺪﺗﺮ از ﺑﻼﯾﯽ ﮐﻪ ﺳﺮ ﻣﺎﻣﺎن و ﺑﺎﺑﺎم آوردن؟‬
‫ﺑﺮای ﻟﺤﻈﻪ ای ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺳﮑﻮت ﮐﺮد اﻣﺎ ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﺮ اﺣﺴﺎﺳﺎﺗﺶ ﻣﺴﻠﻂ ﺷﺪ‪:‬رون! اوﻧﺎ ﺑﻪ‬
‫ﻣﺸﺖ ﻗﺎﺗﻠﻦ‪.‬ﻣﻦ ﻧﻤﯿﺪوﻧﻢ ﺷﻤﺎ ﭼﻪ ﺟﻮری ﺗﺎ ﺣـﺎﻻ ﺳـﺎﻟﻢ ﻣﻮﻧـﺪﯾﻦ؟ اﮔـﻪ دﺳﺘـﺸﻮن ﺑﻬﺘـﻮن‬
‫ﺑﺮﺳﻪ‪...‬‬
‫ﻓﺮد ﭘﺮﺧﺎش ﮐﺮد‪:‬ﺧﯿﻠﯽ دﻟﻢ ﻣﯿﺨﻮاد ﺳﻌﯽ ﮐﻨﻦ ﺑﺮﺳﻪ‪.......‬‬
‫ﻟﺤﻦ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺟﺪی ﺗﺮ ﺷﺪ‪:‬ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﯿﺴﺘﯽ ﻓﺮد!!! ﺷﻤﺎ ﺣﺮﯾﻒ اوﻧﺎ ﻧﯿﺴﺘﯿﻦ‪...‬‬
‫_ﺗﺎ اﯾﻨﺠﺎش ﮐﻪ ﺣﺮﯾﻔﯿﻢ ‪...‬ﻣﺜﻞ اﯾﻨﮑﻪ ﯾﺎدت رﻓﺘﻪ ﻣﺎ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﻣﻌﻠﻤﻬﺎ رو داﺷﺘﯿﻢ‪.‬‬
‫_ﻓﺮد ‪...‬اﯾﻦ ﮐﺎر ﺑﺮﺧﻼف ﻗﺎﻧﻮﻧﻪ‪.‬‬
‫_ﺧﺐ ﮐﻪ ﭼﯽ؟اوﻻ ﮐﻪ ﻣﺎ دارﯾﻢ ﯾﻪ ﻋﺪه ﻗﺎﺗﻞ رو ﻣﺠـﺎزات ﻣﯿﮑﻨـﯿﻢ ﮐـﻪ ﺳـﺰاوار ﺑـﺪﺗﺮ از‬
‫ﻣﺮﮔﻦ‪.....‬اﯾﻦ ﻗﺎﻧﻮن ﻗﺒﻼ ﺗﺼﻮﯾﺐ ﺷﺪه‪...‬ﺿﻤﻨﺎ ﻣﻦ ﯾـﻪ ﻧﻔـﺮو ﻣﯿـﺸﻨﺎﺧﺘﻢ ﮐـﻪ ﻋﻼﻗـﻪ ای ﺑـﻪ‬
‫رﻋﺎﯾﺖ ﻗﺎﻧﻮن ﻧﺪاﺷﺖ‪...‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﺎ ﻃﻌﻨﻪ ی ﻫﺮی از ﮐﻮره در رﻓﺖ‪:‬ﻫﺮی‪ ...‬ﺷﻤﺎ ﻣﺎﻣﻮر وزارت ﺧﻮﻧﻪ ﻧﯿـﺴﺘﯿﻦ‪.‬اﮔـﻪ‬
‫ﺑﮕﯿﺮﻧﺘﻮن ﺟﺎﺗﻮن ﺗﻮ آزﮐﺎﺑﺎﻧﻪ‬
‫اﯾﻨﺒﺎر ﻧﻮﯾﻞ ﺑﻪ ﺟﺎی ﻫﺮی ﺟﻮاب داد‪:‬ﻣﺎ ﻓﮑﺮاﻣﻮﻧﻮ ﮐـﺮدﯾﻢ‪...‬اﯾـﻦ ﭼﯿـﺰا اﺻـﻼ ﺑﺮاﻣـﻮن ﻣﻬـﻢ‬
‫ﻧﯿﺴﺖ‪.‬ﺑﻬﺘﺮ از ﺑﯿﮑﺎر ﻧﺸﺴﺘﻦ و ﺗﻤﺎﺷﺎ ﮐﺮدﻧﻪ‪.‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﻪ ﻃﺮف ﻧﻮﯾﻞ ﭼﺮﺧﯿﺪ‪:‬ﺷﻤﺎ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﯿﻦ آزﮐﺎﺑﺎن رو ﺗﺤﻤﻞ ﮐﻨﯿﻦ‪...‬اﯾﻨﻮ ﯾﻪ ﻧﻔـﺮ ﺑﻬـﺖ‬
‫ﻣﯿﮕﻪ ﮐﻪ ﭼﻬﺎرده ﺳﺎل اوﻧﺠﺎ ﺑﻮده‪...‬‬

‫‪620‬‬

‫‪621‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_وﻟﯽ ﺗﻮ ﺗﺤﻤﻞ ﮐﺮدی‪...‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﻪ ﻫﺮی ﭼﺸﻢ ﻏﺮه ای رﻓﺖ‪:‬ﻣﻦ راه ﭼﺎره داﺷﺘﻢ‪...‬ﯾﻪ ﻧﻔﺮ رو داﺷﺘﻢ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮش‬
‫اون ﺟﻬﻨﻢ روﺗﺤﻤﻞ ﮐﻨﻢ‪.‬وﻟﯽ اﮔﻪ ﻣﯿﺪوﻧﺴﺘﻢ اون ﯾﻪ ﻧﻔﺮ اوﻧﻘﺪر اﺣﻤﻘﻪ ﮐﻪ ﺧـﻮدش ﻣﯿﺨـﻮاد‬
‫ﺳﺮ از آزﮐﺎﺑﺎن در ﺑﯿﺎره زﺣﻤﺖ ﻓﺮار ﮐﺮدن رو ﻧﻤﯿﮑﺸﯿﺪم‪.‬اﮔﻪ ﻣﯿﺪوﻧﺴﺘﻢ ﻣﯿﺨﻮای ﺑﺎ ﻫﻤﻪ ی‬
‫دوﺳﺘﺎت ﺑﯿﺎی آزﮐﺎﺑﺎن ﯾﻪ ﺳﻠﻮل ﺧﻮﻧﻮادﮔﯽ رزرو ﻣﯿﮑﺮدم‪.‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ از ﮐﻮره در رﻓﺖ‪:‬ﺑﺎﯾﺪم ﻣﺴﺨﺮه ﮐﻨﯽ‪...‬اوﻧﺎ ﮐﻪ ﺧﺎﻧﻮاده ی ﺗـﻮ رو ﻧﮑـﺸﺘﻦ‪.‬ﻣﺒـﺎرزات‬
‫ﻣﺤﻔﻠﯿﺎ ﺑﻪ درد ﺧﻮدﺷﻮن ﻣﯿﺨﻮره‪..‬ﮐﺎراﺷﻮن اﺣﻤﻘﺎﻧﺲ‬
‫ﺑﺮای ﻟﺤﻈﻪ ای ﻧﮕﺎه ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻃﻮری ﺷﺪ ﮐﻪ ﻧﻔـﺲ ﻫﻤـﻪ از ﺗـﺮس ﺣـﺒﺲ ﺷـﺪ اﻣـﺎ وﻗﺘـﯽ‬
‫ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯿﮑﺮد ﻣﻬﺮﺑﺎن و آرام ﺑﻮد‪:‬ﺟﯿﻨﯽ‪,‬اوﻧﺎ ﭘـﺪر و ﻣـﺎدر ﻣﻨـﻮ ﻧﮑـﺸﺘﻦ ‪.‬اﻣـﺎ ﮐـﺴﺎﯾﯽ رو‬
‫ﮐﺸﺘﻦ ﮐﻪ از ﭘﺪر و ﻣﺎدرم ﺑﺮام ﻋﺰﯾﺰﺗﺮ ﺑﻮدن‪.‬ﺷﻤﺎ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﯿﺴﺘﯿﻦ‪...‬اوﻧﺎ اﺣﻤﻖ ﻧﯿـﺴﺘﻦ‪...‬اﮔـﻪ‬
‫ﺑﺮاﺗﻮن ﺗﻠﻪ ﺑﺬارن ﭼﯽ؟ ﺷﻤﺎ اوﻧﺎرو ﻣﯿﮑﺸﯿﻦ‪...‬ﺗﻮﻗﻊ ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯿﻦ ﮐﻪ ﺑﯿﮑﺎر ﺑﺸﯿﻨﻦ‪ .‬اوﻧﺎ ﻫﻢ‬
‫ﺷﻤﺎ روﻣﯿﮑﺸﻦ‪...‬ﻣﮏ ﻣﯿﻼن و ﻓﻠﭽﻠﯽ ﺧﯿﻠﯽ ﺷﺎﻧﺲ آوردن‪.‬ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ اوﻧﺎ رو ﻣﺨﻔﯿﺎﻧﻪ‬
‫رﺳﻮﻧﺪﯾﻦ ﺳﻨﺖ ﻣﺎﻧﮕﻮ‪...‬و ﺧﻮدﺷﻮﻧﻢ ﺣﺮﻓﯽ ﻧﻤﯿﺰﻧﻦ‪.‬اﮔﻪ ﮐﺸﺘﻪ ﻣﯿﺸﺪن ﭼﯽ؟ﺟﯿﻨـﯽ ﺗـﻮ ﻓﮑـﺮ‬
‫ﮐﺮدی ﭘﺪر و ﻣﺎدرت ﭼﺮا ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪن؟ﺑﺮادرات ﺑﺮای ﭼﯽ ﻣﺮدن؟واﺳﻪ ی ﻫﯿﭽﯽ؟ﯾﻌﻨﯽ ﻫـﯿﭻ‬
‫ﮐﺎری ﻧﮑﺮدن؟!!!‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس دﺳﺘﺶ را ﻻی ﻣﻮﻫﺎی ﭘﺮ ﭘﺸﺘﺶ ﻓﺮو ﺑﺮد‪:‬ﺧﻮﺷـﺤﺎﻟﻢ ﮐـﻪ اﯾﻨـﻮ ﻧﻤﯿـﺸﻨﻮن‪.‬ﻣـﺮﻟﯿﻦ‬
‫ﻣﯿﺪوﻧﻪ ﭼﻪ اﺣﺴﺎﺳﯽ ﭘﯿﺪا ﻣﯿﮑﺮدن‪...‬ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﻫﻤﯿﻨﮑﻪ وﻟﺪﻣﻮرت ﺧﻮدش اوﻧﺠﺎ ﺑﻮد ﻧﺸﻮن‬
‫ﻣﯿﺪه ﮐﻪ ﭼﻘﺪر ﺑﻬﺶ ﺿﺮﺑﻪ زدن!!!ﺗﻮ ﭼﯽ ﻣﯿﺨﻮای ﺟﯿﻨﯽ؟ﻣﯿﺨﻮای ﺑﻘﯿﻪ ی ﺧﻮﻧﻮادﺗﻮ ﻫـﻢ از‬
‫دﺳﺖ ﺑﺪی؟‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﺟﯿﻎ ﮐﻮﺗﺎﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪ‪:‬ﻧﻪ‪...‬وﻟﯽ‪...‬‬

‫‪621‬‬

‫‪622‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻓﺮد ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﭼﺸﻤﻬﺎی ﭘﺮاﺷﮏ ﺧﻮاﻫﺮش اﻧﺪاﺧﺖ‪:‬ﻣﯿﺸﻪ در ﻣـﻮرد ﯾـﻪ ﭼﯿـﺰ دﯾﮕـﻪ ﺣـﺮف‬
‫ﺑﺰﻧﯿﻢ؟‬
‫_ﺣﺮف ﻣﻨﻮ ﻗﻄﻊ ﻧﮑﻦ ﻓﺮد‪...‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ ﺣﻘﯿﻘﺖ روﺑـﺮو ﺑـﺸﯿﻦ‪...‬اﯾـﻦ ﮐﺎرﯾـﻪ ﮐـﻪ ﺑﻬﺘـﺮه از اول‬
‫آﺧﺮﺷﻮ ﺑﺪوﻧﯿﻦ‪.‬اﯾﻦ ﮐﺎر ﻋﻼوه ﺑﺮ ﺧﻮدﺗﻮن ﺟﻮن ﻧﺰدﯾﮑﺎﻧﺘﻮن روﻫﻢ ﺑﻪ ﺧﻄﺮ ﻣﯿﻨـﺪازه‪...‬ﻓﻘـﻂ‬
‫ﮐﺎﻓﯿﻪ ﺷﻤﺎ رو ﺑﺸﻨﺎﺳﻦ ﺗﺎ ﻫﻤﻪ ی ﺧﻮﻧﻮادﺗﻮن ﺑﻪ ﺧﻄﺮ ﺑﯿﻮﻓﺘﻦ‪...‬‬
‫دﯾﻦ ﺗﻮﻣﺎس ﺟﻮاب داد‪:‬ﻣﺎ اﯾﻨﺎ رو ﻣﯿﺪوﻧﯿﻢ‪...‬‬
‫_ﺟﺪی‪...‬ﺧﺐ ﺑﺒﯿﻨﻢ آﻗﺎی ﺗﻮﻣﺎس‪...‬ﻫﯿﭻ ﺑﻪ اﯾﻦ ﻓﮑﺮ ﮐﺮدﯾﻦ ﮐﻪ ﮐﺎرای اﺣﻤﻘﺎﻧﺘﻮن ﻣﻤﮑﻨﻪ ﭼﻪ‬
‫ﻧﻘﺸﻪ ﻫﺎﯾﯽ رو ﺑﻪ ﺑﺎد ﺑﺪه؟‬
‫و در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻧﮕﺎه ﺣﯿﺮان آﻧﻬﺎ ﺗﻮﺿﯿﺢ داد‪:‬ﻣﺤﻔﻞ دو ﻣﺎه ﺗﻤﻮم دﻧﺒﺎل داﻻﻫﻮف ﺑﻮد‪...‬ﺟﺎدوﻫﺎی‬
‫دﻓﺎﻋﯽ ﺧﻮﻧﺶ ﺑﻬﻤﻮن اﺟـﺎزه ی ورود ﻧﻤﯿـﺪاد‪.‬ﺑـﺎ ﺑـﺪﺑﺨﺘﯽ ﯾﮑـﯽ از ﺟﺎﺳﻮﺳـﻬﺎﻣﻮﻧﻮ ﺑﻬـﺶ‬
‫ﻧﺰدﯾﮏ ﮐﺮدﯾﻢ‪...‬ﺗﺎزه داﺷﺘﯿﻢ ﺑﻪ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﻣﯿﺮﺳﯿﺪﯾﻢ‪...‬اوﻧﻮﻗﺖ دﯾﺸﺐ‪...‬ﺷﻤﺎﻫﺎ ﻫﻤـﻪ ی زﺣﻤـﺎت‬
‫ﻣﺎ رو ﻫﺪر دادﯾﻦ‪....‬ﺑﺒﯿﻨﻢ ﭼﻄﻮری از ﺟﺎدوﻫﺎی دﻓﺎﻋﯽ اوﻧﺠﺎ رد ﺷﺪﯾﻦ؟‬
‫ﻫﺮی ﭘﻮزﺧﻨﺪی زد‪:‬ﻫﻤﻮﻧﺠﻮری ﮐﻪ ﺗﻮ از دﯾﻮاﻧـﻪ ﺳـﺎزﻫﺎ رد ﺷـﺪی‪...‬در ﻣـﻮرد اﻃﻼﻋـﺎت‬
‫داﻻﻫﻮف ﻫﻢ ﻧﮕﺮان ﻧﺒﺎش‪.‬اون ﻗﺒﻞ از ﻣﺮﮔﺶ ﻫﻤﻪ رو اﻧﺘﻘﺎل داده‪.‬‬
‫ﭼﺸﻤﻬﺎی ﺳﯿﺮﯾﻮس از ﺣﯿﺮت ﺑﺮﻗﯽ زد‪::‬ﭼﻄﻮر ﻣﻤﮑﻨﻪ؟ ﭼـﻪ ﺟـﻮری رﻓﺘـﯿﻦ ﺗـﻮ؟!!از ﮐﺠـﺎ‬
‫ﻓﻬﻤﯿﺪﯾﻦ ﮐﻪ‪....‬‬
‫ﻫﺮی ﺣﺮف او را ﻗﻄﻊ ﮐﺮد‪:‬ﻣﻤﮑﻨﻪ‪....‬ﭼﻮن ﻣﺎ ﻫﺮﻣﯿﻮﻧﻮ دارﯾﻢ‪...‬ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ رﻓﺖ و آﻣﺪ ﺟﻐـﺪﻫﺎ‬
‫ﺑﻪ ﺧﻮﻧﺶ ﻓﻬﻤﯿﺪﯾﻢ ﮐﻪ ﻃﻠﺴﻤﻬﺎی روی ﺧﻮﻧﻪ ی اﮐﺜﺮ ﻣﺮﮔﺨـﻮارا ﺑـﻪ ﺣﯿﻮاﻧـﺎت اﺟـﺎزه ی‬
‫ورود ﻣﯿﺪه‪....‬‬

‫‪622‬‬

‫‪623‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﺎ ﺧﺸﻤﯽ ﺑﺎزﮔﺸﺘﻪ ﺑﻪ ﻃﺮف ﻫﺮی ﭼﺮﺧﯿﺪ‪:‬ﻣﯿﺨﻮای ﺑﮕﯽ ﺳـﺮﺗﻮ اﻧـﺪاﺧﺘﯽ ﭘـﺎﯾﯿﻦ و‬
‫ﺻﺎف رﻓﺘﯽ ﺗﻮ ﺧﻮﻧﻪ ی داﻻﻫﻮف؟!!اﯾﻦ اون ﻫﺎﮔﺰﻣﯿﺪی ﺑﻮد ﮐﻪ دﯾـﺸﺐ رﻓﺘـﻪ ﺑـﻮدی؟اوﻧﻢ‬
‫وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﻧﺼﻒ ﻣﺤﻔﻞ ﻣﺴﺌﻮل ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ از ﺗﻮان؟‬
‫_ﻗﺒﻼ ﻫﻢ ﮔﻔﺘﻢ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻣﻦ ﺑﻪ ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ اﺣﺘﯿﺎج ﻧﺪارم‪.‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻇﺎﻫﺮا ﻧﮑﺘﻪ ی دﯾﮕﺮی را ﺑﻪ ﯾﺎدآورد‪:‬ﺗﻮ وارد ﺧﻮﻧﺶ ﺷﺪی‪...‬ﺻﺒﺮ ﮐﻦ ﺑﺒﯿﻨﻢ‪...‬ﻗﺮار‬
‫ﺑﻮد اﯾﻦ ﯾﻪ راز‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﯽ ﺣﻮﺻـﻠﻪ ﺟـﻮاب داد‪:‬ﻗـﺮار ﺑـﻮد ﯾـﻪ راز ﺑﺎﺷـﻪ‪...‬ﻫﻨـﻮزم ﯾـﻪ رازه‪..‬ﻓﻘـﻂ داﻣﻨـﻪ ی‬
‫رازدارﻫﺎش ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺷﺪه‪.‬ﻣﻦ ﻧﻤﯿﺨﻮام ﺑﻪ اﯾﻦ روش ﻓـﺮار ﮐـﻨﻢ‪.‬ﻣﯿﺨـﻮام ازش ﺑـﺮای ﻣﺒـﺎرزه‬
‫اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﻢ‪.‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻧﮕﺎه ﻋﺠﯿﺒﯽ ﺑﻪ ﻫﺮی ﮐﺮد‪:‬واﺳﻪ ی ﻫﻤﯿﻦ از دﯾﺸﺐ ﺗـﻮ رﺧﺘﺨـﻮاب اﻓﺘﺎدی؟اﺻـﻼ‬
‫ﻣﯿﻔﻬﻤﯽ ﭼﻪ ﻏﻠﻄﯽ داری ﻣﯿﮑﻨﯽ؟‬
‫ﺑﻌﺪ ﺑﯽ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻧﮕﺎه ﻫﺎج و واج اﻓﺮاد ﺣﺎﺿﺮ در اﺗﺎق ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻠﻪ ﻣﻦ ﻣﯿﺪوﻧﻢ‪...‬ﻫـﻢ ﻣـﺎﺟﺮای‬
‫زﺧﻤﯽ ﺷﺪن ﺳﯿﻤﻮس و ارﻧﯽ و ﻟﻮﻧﺎ و ﻫﺮی رو‪...‬ﻫﻢ ﻣﺎﺟﺮای ﮔـﻢ ﺷـﺪن ﻣﻌﺠﻮﻧﻬـﺎی ﭘـﺎﭘﯽ‬
‫رو‪...‬ﻫﺮی!ﻣﻦ ﺑﻪ ﺗﻮ و رون و ﻓﺮد ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﻢ ﭼﯿﺰی ﺑﮕﻢ ﭼﻮن ﺑﻪ ﺳﻦ ﻗﺎﻧﻮﻧﯽ رﺳﯿﺪﯾﻦ‪.‬ﺑﻘﯿﻪ ﻫﻢ‬
‫ﺧﻮدﺷﻮن ﻣﺴﺌﻮﻟﻦ‪.‬ﻫﺮﭼﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺣﺘﻤﺎ ﻣﺴﺌﻠﻪ رو ﺑﻪ ﺧـﺎﻧﻮاده ﻫﺎﺷـﻮن اﻃـﻼع ﻣﯿـﺪم‪....‬اﻣـﺎ‬
‫آرﺗﻮر ﻣﺴﺌﻮﻟﯿﺖ ﺟﯿﻨﯽ رو ﺑﻪ ﻣﻦ داده و ﻣﻦ اﺟﺎزه ﻧﻤﯿﺪم اوﻧﻮ وارد اﯾﻦ ﺑﺎزی ﮐﻨﯽ‪.‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ اﻋﺘﺮاض ﮐﺮد‪:‬اﻣﺎ ﻣﻦ ﺧﻮدم ﺧﻮا‪...‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﺎ ﻟﺤﻨﯽ ﺟﺪی ﮔﻔﺖ‪:‬اﻣﺎ ﻫﻨﻮز ﻫﻔﺪه ﺳﺎﻟﺖ ﻧﺸﺪه‪...‬ﺑﻌﺪ رو ﺑﻪ ﺑﻘﯿﻪ ﮐﺮد‪:‬اﯾـﻦ ﺷـﺎﻣﻞ‬
‫ﻫﻤﻪ ﺗﻮن ﻣﯿﺸﻪ ‪...‬دﺳﺖ از ﺑﭽﻪ ﺑﺎزی ﺑﺮدارﯾﻦ‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس اﯾﻨﺮا ﮔﻔﺖ و از اﺗﺎق ﺑﯿﺮون رﻓﺖ‪.‬‬

‫‪623‬‬

‫‪624‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻓﺼﻞ ﭼﻬﻞ و ﺳﻮم‪:‬در ﺧﺎﻧﻪ ی ﮔﺮی ﺏﮏ‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ی دوﺳﺘﺎﻧﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪:‬ﺣﺮﻓﻬﺎی ﺳﯿﺮﯾﻮس رو ﺷﻨﯿﺪﯾﻦ‪....‬اﮔـﻪ ﮐـﺴﯽ ﻧﻈـﺮش‬
‫ﻋﻮض ﺷﺪه ﺑﯽ رو در واﯾﺴﯽ ﺑﮕﻪ‬
‫ﺗﺮی ﺑﻮت ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺳﺎﯾﺮﯾﻦ ﮐﺮد‪:‬ﻣﺎ از اوﻟﻢ ﻣﯿﺪوﻧﺴﺘﯿﻢ ﮐـﻪ ﻣﻤﮑﻨـﻪ ﺻـﺪﻣﻪ ﺑﺒﯿﻨـﯿﻢ‪...‬ﻫـﯿﭻ‬
‫ﮐﺪوﻣﻤﻮن واﺳﻪ ی ﺗﻔﺮﯾﺢ اﯾﻨﺠﺎ ﻧﯿﻮﻣﺪﯾﻢ‪.‬ﺗﻮﻣﺒﺎرزه ﻫﻢ ﺑﺮﺗﯽ ﺑﺎت ﭘﺨﺶ ﻧﻤﯿﮑﻨﻦ‪.‬‬
‫ﻧﻮﯾﻞ ﺗﺎﮐﯿﺪ ﮐﺮد‪:‬ﺳﯿﺮﯾﻮس اﻟﮑﯽ ﺗﺤﺪﯾﺪ ﻣﯿﮑﻨﻪ اﮔﻪ ﻣﺎﻣﺎن ﺑﺰرﮔﻢ ﻫﻢ ﺑﺨﻮاد ﺟﻠﻮی ﻣﻨﻮ ﺑﮕﯿﺮه‬
‫ﮐﻪ ﺑﺎ اون ﻋﻮﺿﯿﺎ ﻣﺒﺎرزه ﻧﮑﻨﻢ ﻧﻤﯿﺬارم‪...‬اوﻧﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻘﺎص ﮐﺎراﺷﻮﻧﻮ ﭘﺲ ﺑﺪن‪...‬‬
‫ﻫﺮی رو ﺑﻪ ﻫﺎﻧﺎ و ﻟﻮﻧﺎ ﮐﺮد‪:‬ﺧﺐ؟!!!‬
‫_ﻣﻦ ﻗﺒﻼ ﻣﺎدرﻣﻮ از دﺳﺖ دادم ﻫﺮی‪...‬ﭼﯿﺰی واﺳﻪ ی از دﺳﺖ دادن ﻧﺪارم‪.‬‬
‫ﻟﻮﻧﺎ ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد‪ :‬ﻣﻦ ﻓﻘﻂ دﻧﺒﺎل ﮔﺮﻓﺘﻦ اﻧﺘﻘﺎم ﺑﺎﺑﺎم ﻧﺒﻮدم ﻫﺮی‪...‬ﯾﺎدم ﻧﺮﻓﺘﻪ اون روز ﭼـﯽ‬
‫ﻧﺸﻮﻧﻤﻮن دادی‪...‬‬
‫ﺳﻮزان ﺑﻮﻧﺰ آﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪ‪ :‬ﺑﻌﺪ از ﻣﺎﻣﺎن و ﺑﺎﺑﺎم اوﻧﺎ ﻋﻤﻪ ﻣﻮ ﻫﻢ ﮐﺸﺘﻦ‪...‬ﭼﺮا ﺑﺎﯾﺪ ﻋﻘﺐ ﺑﮑﺸﻢ‬
‫‪...‬ﻫﺮ روزی ﮐﻪ ﯾﮑﯽ از اوﻧﺎ آزاده ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺑﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻣﺎ دﭼﺎر ﻣﯿﺸﻦ؟‬
‫ﭘﺎدﻣﺎ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪:‬ﮔﺎﻫﯽ وﻗﺘﺎ آدم ﺑﺎﯾﺪ ﺧﯿﻠﯽ ﭼﯿﺰا رو از دﺳﺖ ﺑﺪه ﺗـﺎ ﯾـﻪ ﭼﯿﺰاﯾـﯽ رو ﺑـﻪ‬
‫دﺳﺖ ﺑﯿﺎره‪.‬‬
‫ﺳﺎﯾﺮ ﮔﺮوه ﻫﻢ ﻣﻮاﻓﻖ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬ﻫﺮی ﻟﺒﺨﻨﺪی ﺑﻪ دوﺳﺘﺎﻧﺶ زد‪:‬ﭘﺲ ﺑﺎزم ﻣﯿﺮﯾﻢ ﺳـﺮ ﺑﺮﻧﺎﻣـﻪ ی‬
‫ﺧﻮدﻣﻮن‪...‬رون ﭼﯿﮑﺎر ﮐﺮدی؟‬

‫‪624‬‬

‫‪625‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_ﺗﺎ ﻓﺮدا ﻫﻤﻪ ی ﺳﻮراخ ﺳﻨﺒﻪ ﻫﺎﺷﻮ ﺷﻨﺎﺳﺎﯾﯽ ﻣﯿﮑﻨﯿﻢ‪.‬ﺟﺎی ﺧﯿﻠﯽ ﻋﺠﯿﺒﯿـﻪ‪.‬ﯾـﻪ ﺟـﻮراﯾﯽ دل‬
‫آدﻣﻮ ﺧﺎﻟﯽ ﻣﯿﮑﻨﻪ‪...‬از ﻧﻈﺮ ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﭼﻨـﺪ روز ﺻـﺒﺮ ﮐﻨـﯿﻢ ‪.‬اﯾـﻦ ﯾـﺎرو ﮔـﺮی ﺑـﮏ ﺧﯿﻠـﯽ‬
‫ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﻪ‪...‬‬
‫_درﺳﺘﻪ ﺧﻮﻧﻪ ی اون ﻣﺤﻞ رﻓﺖ و آﻣﺪ ﮔﺮﯾﻨﻪ ﻫﺎﺳﺖ‪...‬ﺑﺎﯾﺪ اﺣﺘﯿﺎط ﮐﺮد‪.‬ﻫﺮی ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯿﮑﻨﯽ‬
‫ﺑﺮدن ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺑﻪ اوﻧﺠﺎ ﺧﻄﺮﻧﺎک ﺑﺎﺷﻪ؟ﻫﺮﭼﯽ ﺑﺎﺷﻪ ﻣﺎ ﺟﺎﻧﻮرﻧﻤﺎﯾﯿﻢ وﻟﯽ اوﻧﺎ‪....‬‬
‫ﻓﺮد اﺧﻤﯽ ﮐﺮد‪:‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻣﺜﻞ اﯾﻨﮑﻪ ﭘﯿـﺎم اﻣـﺮوز دﯾـﺮوز رو ﻧﺨﻮﻧـﺪی!اون ﻣﺮﺗﯿﮑـﻪ ﻫﻤـﯿﻦ‬
‫دﯾﺮوزﯾﻪ ﺗﻨﻪ ده ﺗﺎ ﺑﭽﻪ ی ﺑﯿﮕﻨﺎه رو ﮔﺎز ﮔﺮﻓﺘﻪ‬
‫ﺳﯿﻤﻮس ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮا ﺧﺒﺮ را ﻧﺨﻮاﻧﺪه ﺑﻮد وﺣﺸﺖ زده ﮔﻔﺖ‪:‬وﻟﯽ ﻫﻨﻮز دو ﻫﻔﺘﻪ ﺗﺎ ﻣـﺎه ﮐﺎﻣـﻞ‬
‫ﻣﻮﻧﺪه‪...‬اون ﮔﺎز ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﻪ‪...‬‬
‫اﯾﻨﺒﺎر رون ﺟﻮاب داد‪:‬ﭼﺮا‪...‬ﭼﻨﺪان ﻫﻢ ﺑﯽ اﺛﺮ ﻧﯿﺴﺖ‪...‬ﺗﺎ ﺣـﺪی ﻣﯿﺘﻮﻧـﻪ ‪..‬اول اﯾﻨﮑـﻪ ﻣـﺮدم‬
‫وﺣﺸﺖ ﻣﯿﮑﻨﻦ‪...‬ﺑﻌﺪم‪...‬ﺧﺐ ﺑﯿﻞ ﯾﻪ ﺟﻮراﯾﯽ ﻋﻮض ﺷﺪه ﺑﻮد‪...‬ﮔﺎﻫﯽ وﻗﺘﺎ ﺧﺸﻦ و ﺑـﺪاﺧﻼق‬
‫ﻣﯿﺸﺪ ‪.‬ﻧﯿﻤﻪ ی ﻣﺎه ﮐﻼﻓﻪ ﻣﯿﺸﺪ و ‪...‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﮐﺎﻣﻞ ﮐﺮد‪:‬و ﻋﻼﻗﻪ ﻣﻨﺪ ﺑﻪ اﺳﺘﯿﮏ ﻧﯿﻢ ﭘﺰ‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﺘﺎﺑﯽ را از ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ ﺑﯿﺮون ﮐـﺸﯿﺪ و در ﺣﺎﻟﯿﮑـﻪ آﻧـﺮا ورق ﻣﯿـﺰد ﮔﻔـﺖ‪:‬اون از‬
‫ﺧﻮش ﺷﺎﻧﺴﯽ ﺑﯿﻞ ﺑﻮده‪.‬ﻣﻤﮑﻨﻪ اﺛﺮش ﺑﺮای ﺑﻘﯿﻪ ﻓﺮق ﮐﻨﻪ‪...‬ﺑـﻪ ﻫـﺮ ﺣـﺎل ﮔـﺮی ﺑـﮏ ﺗﻨﻬـﺎ‬
‫ﻧﯿﺴﺖ‪...‬ﯾﻪ ﻟﺸﮕﺮ ﮔﺮﮔﯿﻨﻪ دﻧﺒﺎﻟﺸﻦ‪.‬‬
‫ﻫﺮی در اﺗﺎق ﺑﻪ راه اﻓﺘﺎد‪:‬ﺣﻖ ﺑﺎ ﻫﺮﻣﯿﻮﻧﻪ ‪.‬اوﻣﺪن ﺷﻤﺎ ﺑﻪ اوﻧﺠﺎ ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﻪ‬
‫دﯾﻦ اﻋﺘﺮاض ﮐﺮد‪:‬وﻟﯽ‪...‬ﻫﺮی‪.‬ﺷﻤﺎ ﺳـﻪ ﺗـﺎﯾﯽ ﻧﻤﯿﺘـﻮﻧﯿﻦ‪...‬ﺗـﺎزه ﺗـﻮ ﺧـﻮدﺗﻢ ﺣـﺎل درﺳـﺘﯽ‬
‫ﻧﺪاری‪...‬اﯾﻦ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﺘﺮه‪.‬‬
‫_ﮔﻮش ﮐﻦ دﯾﻦ‪...‬ﮔﺮی ﺑﮏ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﯿﺴﺖ‪.‬ﺗﻌﺪادﺷﻮن زﯾﺎده ‪...‬اﮔﻪ ﺑﻼﯾﯽ ﺳﺮﺗﻮن ﺑﯿﺎد‪...‬‬
‫دﯾﻦ ﭘﺎﻓﺸﺎری ﮐﺮد‪:‬ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ دﻟﯿﻞ ﻣﺎ ﻫﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﯿﺎﯾﻢ‪.‬‬

‫‪625‬‬

‫‪626‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺟﯿﻨﯽ اﻋﺘﺮاض ﮐﺮد‪:‬در ﻫﺮ ﺣﺎل ﻣﺎ ﻣﺠﺒﻮرﯾﻢ ﺑﺎﻫﺎﺷﻮن روﺑـﺮو ﺑـﺸﯿﻢ‪.‬دﯾـﺮ ﯾـﺎ زود اوﻧـﺎ ﺑـﻪ‬
‫ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺣﻤﻠﻪ ﻣﯿﮑﻨﻦ‪.‬‬
‫ﺑﺮای ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺳﮑﻮت ﺑﺮ اﺗﺎق ﺣﺎﮐﻢ ﺷﺪ ﺗﺎ اﯾﻨﮑـﻪ ﻓـﺮد ﺳـﮑﻮت را ﺷﮑـﺴﺖ و ﺑـﺎ ﻟﺤـﻦ‬
‫اﻧﺪوﻫﻨﺎﮐﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﺎ ﻫﻨﻮز ﯾﻪ ﺑﺮگ ﺑﺮﻧﺪه دارﯾﻢ‪.‬‬
‫_ﺑﺮگ ﺑﺮﻧﺪه؟!‬
‫ﺻﺪای ﻓﺮد از ﺑﻐﻀﯽ ﻧﺎﺧﻮاﺳﺘﻪ ﭘﺮ ﺷﺪ‪:‬از ﺷﺎﻫﮑﺎرﻫﺎی ﺟﺮﺟﻪ‪.‬ﯾﻪ ﺳﺎل روش ﮐﺎر ﮐﺮدﯾﻢ ‪.‬ﭼﻨﺪ‬
‫ﻣﺎه ﻗﺒﻞ از وﻗﺘﯽ ﮐﻪ اون ﯾﺎرو ﺑﻪ ﺑﯿﻞ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮد‪....‬‬
‫ﻫﺮی ﺳﺮﺗﺎ ﭘﺎ ﮔﻮش ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬ﭼﯿﺰی در دﻟﺶ ﻣﯿﮕﻔﺖ ﮐﻪ ﺑﺎز ﻫـﻢ اﺧﺘﺮاﻋـﺎت ﻓـﺮد و ﺟـﺮج‬
‫ﻏﺎﻓﻠﮕﯿﺮش ﻣﯿﮑﻨﺪ‪.‬‬
‫ﻓﺮد اداﻣﻪ داد‪ :‬ﯾﻪ ﺟﻮر وﺳﯿﻠﻪ ی ﺿﺪ ﮔﺮﮔﯿﻨﻪ‪.‬اﻟﺒﺘﻪ ﻫﻨﻮز در ﻣﺮﺣﻠﻪ ی آزﻣﺎﯾﺸﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻣﺸﺘﺎﻗﺎﻧﻪ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﭼﻪ ﺟﻮر وﺳﯿﻠﻪ ای؟‬
‫_ﯾﻪ ﺟﻮر ﻟﺒﺎس ﺿﺪ ﮔﺎز‪...‬ﺟﻨﺴﺶ از ﻓﻠﺴﻪ‪.‬ﺑﺮای روﯾـﻪ ﻫـﻢ ﻣـﺎده ی اﺻـﻠﯿﺶ ﺷـﯿﺮ ﺗـﮏ‬
‫ﺷﺎخ‪...‬ﺷﺎخ اﺳﺐ دو ﺷﺎخ و ﭼﻨﺪ ﻗﻄـﺮه از ﺧـﻮن ﮐـﺴﯿﻪ ﮐـﻪ ﮔـﺎز ﮔﺮﻓﺘـﻪ ﺷـﺪه‪...‬ﻗـﺒﻼ ﯾـﻪ‬
‫آازﻣﺎﯾﺸﻬﺎﯾﯽ ﺑﺎ ﺧﻮن ﮐﺴﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﯾﻪ ﮔﺮﮔﯿﻨﻪ ﮔﺎزﺷﻮن ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﺷﺪه ﺑـﻮد ﮐـﻪ ﺑـﯽ ﻧﺘﯿﺠـﻪ‬
‫ﺑﻮد‪.‬اﻣﺎ ﺟﺮج ﻣﯿﮕﻔﺖ ﺑﯿﻞ رو ﯾﻪ ﮔﺮﮔﯿﻨﻪ ی ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺷﮑﻞ ﯾﺎﻓﺘﻪ ﮔﺎز ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ‪...‬ﮔﻔﺖ ﺷـﺎﯾﺪ اﯾـﻦ‬
‫ﻣﻮﺛﺮ ﺑﺎﺷﻪ‪.‬اون از ﺧﻮن ﺑﯿﻞ اﺳﺘﻔﺎده ﮐﺮد و ‪...‬ﮐﺎﻣﻼ ﻣﻮﺛﺮ ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ ﻟﺒﺮﯾﺰ از ﻫﯿﺠﺎن ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﻣﻄﻤﺌﻨﯽ؟‬
‫ﻓﺮد آه ﻏﻤﻨﺎﮐﯽ ﮐﺸﯿﺪ و ﺻﺪاﯾﺶ از ﺑﻐﺾ ﻟﺮزﯾﺪ‪:‬وﻗﺘﯽ ﺗﻮ ﻣﻐﺎزه ﻣﯽ ﺧﻮاﺑﯿـﺪﯾﻢ ‪...‬ﯾـﻪ ﺷـﺐ‬
‫ﺟــﺮج ﻏﯿــﺒﺶ زد‪...‬ﺗــﺎ ﺻــﺒﺢ دﻧﺒــﺎﻟﺶ ﮔــﺸﺘﻢ‪...‬ﻧﺰدﯾــﮏ ﺻــﺒﺢ ‪ ,‬زﺧﻤــﯽ و ﺧــﻮن آﻟــﻮد‬
‫ﺑﺮﮔﺸﺖ‪...‬اﺣﻤﻖ ﮐﻠﻪ ﺧﺮ‪...‬ﺗﻮ ﻣﺎه ﮐﺎﻣﻞ رﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﺳﺮاغ ﮔﺮﮔﯿﻨﻪ ﻫﺎ‪...‬‬
‫ﻧﻔﺲ ﻫﻤﻪ ﺣﺒﺲ ﺷﺪ و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺟﯿﻎ ﮐﻮﺗﺎﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪ‪.‬‬

‫‪626‬‬

‫‪627‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻓﺮد اداﻣﻪ داد‪:‬ﻣﺠﺒﻮرم ﮐﺮد ﺑﻪ ﮐﺴﯽ ﭼﯿﺰی ﻧﮕﻢ‪...‬ﺣﺘﯽ داروﻫﺎی ﻣﻮرد ﻧﯿﺎزﺷﻢ آﻣـﺎده ﮐـﺮده‬
‫ﺑﻮد‪...‬ﻣﯿﮕﻔﺖ ﺑﺪﺗﺮﯾﻦ ﺣﺎﻟﺘﺶ اﯾﻨﻪ ﮐﻪ دو ﺗﺎ ﮔﺮﮔﯿﻨﻪ ﺗﻮ آﺷﻨﺎﻫﺎت داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯽ‪...‬ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ ﺑﻪ‬
‫ﻫﺮ ﻃﺮﯾﻘﯽ ﺷﺪه ﺟﻠﻮی ﺣﻤﻠﻪ ی ﮔﺮﮔﯿﻨﻪ ﻫﺎ ﺑﻪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ رو ﺑﮕﯿﺮه‪...‬ﻣﺮﻟﯿﻦ ﻣﯿﺪوﻧـﻪ ﭼـﻪ ﺣـﺎﻟﯽ‬
‫داﺷﺘﻢ‪...‬ﭼﻬﺎر ﻫﻔﺘﻪ ی ﺗﻤﻮم ﺻﺒﺮ ﮐﺮدﯾﻢ‪....‬ﻧﻤﯿﺪوﻧﯿﻦ ﭼﻘﺪر وﺣﺸﺘﻨﺎک ﺑﻮد‪...‬اﯾﻨﮑﻪ ﻓﮑﺮ ﮐﻨـﯽ‬
‫ﻧﺰدﯾﮏ ﺗﺮﯾﻦ ﮐﺴﺖ ﻋﻮض ﻣﯿﺸﻪ‪...‬از ﻃﺮﻓﯽ ﻧﻤﯿﺨﻮاﺳﺘﯿﻢ ﻣﺎﻣﺎن ﭼﯿﺰی ﺑﻔﻬﻤﻪ‪.‬ﺑﯿـﻞ و ﭘﺮﺳـﯽ‬
‫ﺑﻪ ﺣﺪ ﮐﺎﻓﯽ ﻧﮕﺮاﻧﺶ ﮐﺮده ﺑﻮدن‪...‬واﺳﻪ ی ﻫﻤﯿﻦ ﯾﻪ ﻣﺪت ﺑﻪ ﺧﻮﻧﻪ ﺳﺮ ﻧﺰدﯾﻢ‪.‬ﯾﻪ دﻓﻌـﻪ ﻫـﻢ‬
‫ﮐﻪ ﺑﺎﺑﺎ و ﭼﺎرﻟﯽ اوﻣﺪن دﯾﺪﻧﻤﻮن ﺑﺎ دروغ ﻗﻀﯿﻪ رو ﺳﺮ ﻫﻢ ﺑﻨﺪی ﮐﺮدم‪....‬ﯾﻪ ﻣﺎه وﺣﺸﺘﻨﺎک‬
‫ﺑﻮد‪....‬وﻗﺘﯽ در ﻣﺎه ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻌﺪی ﻫﯿﭻ اﺗﻔﺎﻗﯽ ﻧﯿﻮﻓﺘﺎد ‪...‬واﻗﻌﺎ ﺧﺪا رو ﺷﮑﺮ ﮐﺮدم‪.‬‬
‫ﺻﺪای ﻓﺮد ﻟﺮزﺷﯽ ﮐﺮد و ﻗﻄﻊ ﺷﺪ‪.‬ﺳﺮش را ﺑﻠﻨﺪ ﮐـﺮد و از دﯾـﺪن ﭼﻬـﺮه ی ﻣﺘﺤﯿـﺮ آﻧﻬـﺎ‬
‫ﻟﺒﺨﻨﺪ زد‪.‬ﻫﻤﻪ ﺑﺎ ﺣﯿﺮت و ﺷﮕﻔﺘﯽ ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﻣﯿﮑﺮدﻧﺪ‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﻣﻄﻤﺌﻨﯽ؟‬
‫ﻫﺮی ﮐﺎﻣﻞ ﮐﺮد‪:‬ﺷﻤﺎ ﻫﻤﭽﯿﻦ ﻣﻮﻓﻘﯿﺘﯽ رو ﻣﺨﻔﯽ ﮐﺮدﯾﻦ؟!!!‬
‫_ﻣﯿﺨﻮاﺳﺘﯿﻢ اول ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺸﯿﻢ ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل اﯾﻦ ﮐﺎر ﻫﻨﻮزم در ﻣﺮﺣﻠﻪ ی آزﻣﺎﯾﺸﻪ‬
‫رون ﺑﺎ ﺻﺪای دو رﮔﻪ ای ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﭼﯿﺰی ﮐﻪ ﻣﯿﺘﻮﻧﻢ ﺑﮕﻢ اﯾﻨﻪ ﮐﻪ ﻣﺎﻣﺎن ﺑﻬﺘﻮن اﻓﺘﺨﺎر‬
‫ﻣﯿﮑﺮد‪...‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ آﺷﮑﺎرا ﺑﻪ ﻫﻖ ﻫﻖ اﻓﺘﺎد و ﻫﺮی ﻧﺎﺧﻮاﮔﺎه او را در آﻏﻮش ﮐﺸﯿﺪ‪:‬آروم ﺑﺎش ﺟﯿﻨﯽ‪...‬‬
‫ﺻﺪاﯾﺶ ﻣﯿﻠﺮزﯾﺪ‪...‬ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ‪.‬ﻫﻤﯿﻦ را ﮐﻢ داﺷﺖ ﮐﻪ ﺟﻠﻮی دوﺳـﺘﺎﻧﺶ ﮔﺮﯾـﻪ اش‬
‫ﺑﮕﯿﺮد‪.‬ﺳﺮش را ﻻی ﻣﻮﻫﺎی ﺟﯿﻨﯽ ﻓﺮو ﺑﺮد ﺗﺎ دﯾﮕﺮان اﺷﮑﻬﺎﯾﺶ را ﻧﺒﯿﻨﻨﺪ‪ .‬آﻫـﺴﺘﻪ زﻣﺰﻣـﻪ‬
‫ﮐﺮد‪:‬ﺟﯿﻨﯽ‪...‬اوﻧﺎ ﺗﻘﺎص ﮐﺎرﺷﻮﻧﻮ ﭘﺲ ﻣﯿﺪن‪...‬ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎش‪.‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﻧﺎﻟﻪ ای ﮐﺮد‪:‬اﮔﻪ ﺗﻮ رو ﻫﻢ ﺑﮑﺸﻪ‪...‬دﯾﺮوز‪...‬وﻗﺘﯽ از اوﻧﺠﺎ اوﻣﺪی ﺑﯿﺮون‪...‬ﻣـﻦ ﻓﮑـﺮ‬
‫ﮐﺮدم ﺗﻮ ﻣﺮدی‪...‬‬

‫‪627‬‬

‫‪628‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﺑﻮﺳﻪ ی آراﻣﯽ ﺑﻪ ﺻﻮرت ﺧﯿﺲ او زد‪:‬ﻫﺮ اﺗﻔـﺎﻗﯽ ﮐـﻪ ﺑﯿﻮﻓﺘـﻪ ﻣـﻦ دوﺳـﺖ دارم و‬
‫ﮐﻨﺎرت ﻣﯽ ﻣﻮﻧﻢ‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﺧﻮدش را ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﻪ او ﻓﺸﺮد‪.‬ﮔﺮﻣﺎی ﺑﺪن ﺟﯿﻨﯽ واﺣﺴﺎس ﺗـﭙﺶ ﻗﻠـﺐ او ﻧﺎﺧﻮدآﮔـﺎه‬
‫ﻫﺮی را آرام ﻣﯿﮑﺮد‪.‬ﻇﺎﻫﺮا ﻫﺮی ﻫﻢ ﺑﺮای ﺟﯿﻨﯽ ﻫﻤﯿﻦ ﮐﺎر را ﮐﺮده ﺑﻮدﭼـﻮن ﻧﻔـﺲ ﻋﻤﯿﻘـﯽ‬
‫ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﻪ آراﻣﯽ از ﻫﺮی ﺟﺪا ﺷﺪ‪:‬ﻣﯿﺪوﻧﻢ ﻫﺮی ‪...‬ﻣﯿﺪوﻧﻢ‬
‫ﺳﯿﻤﻮس ﻣﺨﻔﯿﺎﻧﻪ اﺷﮑﺶ را ﭘﺎک ﮐﺮد و ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﺑﺤـﺚ را ﻋـﻮض ﮐﻨـﺪ‪ :‬ﺣـﺎﻻ اوﻧﻘـﺪری‬
‫ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﻮن ﺑﺘﻮﻧﯿﻢ اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﯿﻢ؟‬
‫_ﻧﻪ راﺳﺘﺶ ﻓﻘﻂ ده ﺗﺎس ‪.‬آﺧﻪ ﻣﺎ ﺧﯿﻠﯽ دﯾﺮ ﻓﻬﻤﯿﺪﯾﻢ ﮐﻪ ﮐﺎرﻣﻮن ﻣﻮﺛﺮه‪.‬ﺗﺎ اون ﻣﻮﻗـﻊ ﻫـﻢ‬
‫زﺧﻤﻬﺎی ﺑﯿﻞ ﺧﻮب ﺷﺪه ﺑﻮد و دﯾﮕﻪ ﺧﻮﻧﺮﯾﺰی ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد‪:‬ﻫﻤﻮن ﺧﻮﺑﻪ‪...‬ﻣﯿﺘﻮﻧﯿﻢ زﯾﺮ ﺷﻨﻞ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﭼﻬﺮه ﺑﭙﻮﺷﯿﻤﺶ؟‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬آره ‪.‬ﻗﯿﺎﻓﻪ ﻫﺎﺷﻮﻧﻮ دﯾﺪﯾﻢ‪.‬ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﮐـﻪ ﺳـﻪ ﺗﺎﺷـﻮﻧﻮ دزدﯾـﺪﯾﻢ و‬
‫ﺧﻮدﻣﻮﻧﻮ ﺟﺎی اوﻧﺎ ﺟﺎزدﯾﻢ ﻣﺸﮑﻠﯽ ﭘﯿﺶ ﻧﯿﻮﻣﺪه‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﺑﻪ رون‪,‬دﯾﻦ و ﻧﻮﯾﻞ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪:‬اﻣﺎ ﻫﺮ ﺑﺎر ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﻣﯿﺮﯾﻦ اوﻧﺠﺎ ‪,‬ﺗﺎ ﺑﺮﮔﺮدﯾﻦ‬
‫از ﻧﮕﺮاﻧﯽ دﯾﻮﻧﻪ ﻣﯿﺸﻢ‪.‬‬
‫دﯾﻦ ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬ﻧﺘﺮس ﺑﺎﺑﺎ ﺧﺒﺮی ﻧﯿﺴﺖ‪...‬‬
‫ﻧﻮﯾﻞ ﺗﺎﮐﯿﺪ ﮐﺮد‪:‬ﻫﯿﺠﺎن اﻧﮕﯿﺰﺗﺮﯾﻦ ﮐﺎرزﻧﺪﮔﯿﻤﻪ‪...‬اﻟﺒﺘﻪ ﺑﻌﺪ از ﻣﺎﺟﺮای وزارت ﺧﻮﻧﻪ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬ﺣﻮاﺳﺘﻮﻧﻮ ﺟﻤﻊ ﮐﻨﯿﻦ‪.‬دوﺳﺖ ﻧﺪارم ﺻﺪﻣﻪ ﺑﺒﯿﻨﯿﻦ‪.‬ﺣﺎﻻ ﺑﺮﯾﻦ ﺳﺮ‬
‫ﭘﺴﺘﺎﺗﻮن‪...‬رون ‪ ,‬ﻫﺮﻣﯿﻮن‪...‬اﮔﻪ دﯾﺮ ﺑﺮﺳﯿﻢ ﻣﻮدی ﺑﯿﭽﺎرﻣﻮن ﻣﯿﮑﻨﻪ‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن آﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪ‪:‬ﺑﺮﯾﻢ‬
‫**************************************‬

‫‪628‬‬

‫‪629‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ ﻫﺮ ﺳﻪ در دﻓﺘﺮ ﻣﻮدی ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﮐﺎراﮔﺎه ﭘﯿﺮ اﺑﺘـﺪا ﺑـﻪ ﺳـﺮاغ رون و ﻫﺮﻣﯿـﻮن‬
‫رﻓﺖ‪.‬ﯾﮏ دﯾﻮاره ی دﻓﺎﻋﯽ دور ﻫﺮ ﮐﺪام درﺳﺖ ﮐﺮدو دﺳـﺘﻮر داد‪:‬اﻣﺮوزﺗـﺎ اﯾﻨـﻮ از ﺑـﯿﻦ‬
‫ﻧﺒﺮدﯾﻦ از اﯾﻦ اﺗﺎق ﺧﺎرج ﻧﻤﯽ ﺷﯿﻦ‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﺳﺮاغ ﻫﺮی آﻣﺪ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ از دو ﻫﻔﺘﻪ ﺗﻼش ﺣﺎﻻ ﺑﻪ راﺣﺘﯽ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ‬
‫ﺧﻮد ﻣﯿﮑﺸﯿﺪ‪.‬ﺑﺪون ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ از ﺧﻮدش دﻓﺎع ﻣﯿﮑﺮد ﯾﺎ ﻃﻠﺴﻤﻬﺎی ﺿﻌﯿﻒ را اﻧﺠﺎم ﻣﯿـﺪاد‪.‬‬
‫اﻣﺎ ﺑﻼﺧﺮه ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪه ﺑﻮد‪:. .‬ﭘﺎﺗﺮ ﺗﻮﻧﺴﺘﯽ ﮐﻨﺘﺮل ﺟﺎدوی دروﻧﯽ ﺗﻮ ﺑﺪﺳﺖ ﺑﮕﯿﺮی؟‬
‫اﯾﻦ ﮐﺎر اﻧﺮژی زﯾﺎدی ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ و از اﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﻫﺮی ﻫﻨـﻮز ﮐﻨﺘـﺮل اﻧـﺮژی اش را ﻧﺪاﺷـﺖ‬
‫ﻣﺪام در و ودﯾﻮار را ﻣﻨﻔﺠﺮ ﻣﯿﮑﺮد‪.‬اﻣﺎ ﯾﮑﺒﺎر اﯾﻦ ﮐﺎر را ﮐﺮده ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺗﺮدﯾﺪ ﺟﻮاب داد‪:‬ﺑﻠﻪ‪...‬ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﻢ‬
‫_ﻓﮑﺮ ﮐﺎﻓﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﭘﺴﺮ‪...‬ﺑﺎﯾﺪ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺸﯽ‪.‬ﺧﺐ ﺣـﺎﻻ اﻣﺘﺤـﺎن ﻣﯿﮑﻨـﯿﻢ‪.‬ﺣـﺎﻻ ﮐـﻪ ﻣﯿﺘـﻮﻧﯽ‬
‫ﻃﻠﺴﻤﻬﺎ رو ﺑﺪون ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﺟﻮاب ﺑﺪی ﺑﺎﯾﺪ روش ﺷﮑﺴﺘﻦ ﻃﻠﺴﻢ رو ﻫﻢ ﯾﺎد ﺑﮕﯿﺮی‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﯿﺠﺎن زده ﺟﯿﻎ ﮐﺸﯿﺪ‪:‬ﻃﻠﺴﻢ ﺷﮑﻨﯽ؟‬
‫_ﺑﻠﻪ ﮔﺮﻧﺠﺮ‪...‬ﺣﺎﻻ ﻟﻄﻔﺎ ﺳﺮت ﺑﻪ ﮐﺎر ﺧﻮدت ﺑﺎﺷﻪ‪...‬ﺗﻮ ﻫﻨﻮز ﻧﺘﻮﻧﺴﺘﯽ دﯾﻮار ﻣﺤﺎﻓﻈـﺖ رو‬
‫ﺑﺸﮑﻨﯽ‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن آﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪ و ﻣﻮدی اداﻣﻪ داد‪:‬ﻃﻠﺴﻢ ﺷﮑﻨﯽ ﯾﻌﻨﯽ وﻗﺘﯽ زﯾﺮ ﯾـﮏ ﻃﻠـﺴﻢ ﻫـﺴﺘﯽ‬
‫اوﻧﻮ از ﺑﯿﻦ ﺑﺒﺮی و ﺧﻮدﺗﻮ ﺧﻼص ﮐﻨﯽ‪...‬در ﻣﻮرد اﮐﺜﺮ ﻃﻠـﺴﻤﻬﺎ ﮐـﺎرﺑﺮد داره اﻣـﺎ ﮐﻤﺘـﺮ‬
‫ﮐﺴﯽ ﺗﻮﻧﺴﺘﻪ اوﻧﻘﺪر درش ﻣﻬﺎرت ﮐﺴﺐ ﮐﻨﻪ ﮐﻪ ازش ﺑﺮای دﻓﺎع از ﺧﻮد اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﻪ‪.‬اﯾﻦ‬
‫ﮐﺎر ﺳﺨﺘﯿﻪ اﻣﺎ ﺗﻮ از ﭘﺴﺶ ﺑﺮ ﻣﯿﺎی‪...‬ﺑﺎﯾﺪ روی ﻧﯿﺮوی دروﻧﯿﺖ ﺗﻤﺮﮐـﺰ ﮐﻨـﯽ و ﺑـﺎ ﻓـﺸﺎر‬
‫اوﻧﻮ ﺑﺪی ﺑﯿﺮون‪ ...‬ﺣﺎﻻ ﯾﻪ ﻃﻠﺴﻢ ﺗﺴﺨﯿﺮی روی ﻣﻦ اﻧﺠﺎم ﺑﺪه‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﻪ ﻃﺮف ﻣﻮدی ﮔﺮﻓﺖ‪:‬ﺗﺎﮐﻮﭘﻠﺘﻮ‬

‫‪629‬‬

‫‪630‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫دﯾﻮاره ای از ﻧﻮر دور ﻣﻮدی را ﮔﺮﻓﺖ‪.‬اﻣﮑﺎن ﻫﺮ ﺣﺮﮐﺘﯽ از ﺟﺎدوﮔﺮ ﭘﯿﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪ‪.‬اﻣﺎ اﯾﻦ‬
‫وﺿﻌﯿﺖ زﯾﺎد ﻃﻮل ﻧﮑﺸﯿﺪ ‪ ,‬ﻫﺠﻮم ﻧﯿﺮوﯾﯽ از ﻧﻮر دﯾﻮار را ﺷﮑﺴﺖ و ﻫﺮی از ﻓﺸﺎر آن ﺑﻪ‬
‫ﻋﻘﺐ ﭘﺮﺗﺎب ﺷﺪ ‪.‬‬
‫ﻣﻮدی ﺗﻮﺿﯿﺢ داد‪ :‬اﯾﻦ ﮐﺎر ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺨﺘﯿﻪ‪ ,‬اﮔﻪ اﺷﺘﺒﺎه اﻧﺠﺎﻣﺶ ﺑﺪی ﺑﻼﯾـﯽ ﮐـﻪ ﺑـﻪ ﺳـﺮت‬
‫ﻣﯿﺎره ﻣﯿﺘﻮﻧﻪ ﻣﺮﮔﺒﺎر ﺑﺎﺷﻪ‪...‬اﻣﺎ اﮔﻪ درﺳﺖ اﺳﺘﻔﺎده ﺑﺸﻪ ﻣﯿﺘﻮﻧﻪ ﺣﺘﯽ ﺟﻠﻮی ﻃﻠﺴﻢ ﺷـﮑﻨﺠﻪ‬
‫ﮔﺮ رو ﻫﻢ ﺑﮕﯿﺮه‬
‫_ﻣﻦ ‪...‬ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﻨﻈﻮرﺗﻮن ﻧﺸﺪم‪...‬‬
‫_ﺑﺮﺧﻮرد ﺟﺎدوی دﻓﺎﻋﯽ ﺑﺎ ﺟﺎدوی ﻣﻬﺎﺟﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻨﻈﯿﻢ ﺷﺪه ﺑﺎﺷﻪ ‪.‬ﭘﺲ ﺑﺎﯾﺪ ﮐﺎﻣﻼ ﻣﺘﻤﺮﮐﺰ و‬
‫ﺧﻮﻧﺴﺮد ﺑﺎﺷﯽ و ﺑﺎ ﺗﻔﮑﺮ ﮐﺎر ﮐﻨﯽ‪...‬ﻧﯿﺮوﺗﻮ ﺗﻨﻈـﯿﻢ ﮐﻨـﯽ و اوﻧـﻮ ﺑـﺪون ﭼﻮﺑﺪﺳـﺘﯽ ﺗﺤـﺖ‬
‫ﮐﻨﺘﺮل در ﺑﯿﺎری‪...‬ﮐﺎری ﮐﻪ ﺗﻮ ﻫﻨﻮز ﻧﺘﻮﻧﺴﺘﯽ اﻧﺠﺎﻣﺶ ﺑﺪی‪...‬‬
‫ﻣﻮدی ﺑﻪ ﻫﺮی ﭼﺸﻢ ﻏﺮه ای رﻓﺖ‪...‬ﻫﺮی ﻏﺮو ﻟﻨﺪ ﮐﻨﺎن زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد ﮐﺮد‪:‬اﯾﻦ اﺻـﻼ آﺳـﻮن‬
‫ﻧﯿﺴﺖ‪...‬‬
‫_درﺳﺘﻪ ﭘﺎﺗﺮ‪...‬ﭼﻮن ﺗﻮ ﻫﻨﻮز ﻧﺘﻮﻧﺴﺘﯽ ﻧﯿﺮوﺗﻮ ﺗﺤﺖ ﮐﻨﺘﺮل در ﺑﯿﺎری‪...‬ﻣﻤﮑﻨﻪ ص‪....‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن دﺧﺎﻟﺖ ﮐﺮد‪:‬ﭘﺮﻓﺴﻮر اﯾﻦ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﻪ‪...‬ﻣﻤﮑﻨﻪ ﻫﺮی رو ﺑﮑﺸﯿﻦ‪...‬‬
‫ﻣﻮدی ﻃﻮری ﺑﻪ ﻃـﺮف ﻫﺮﻣﯿـﻮن ﭼﺮﺧﯿـﺪ ﮐـﻪ ﻧﻔـﺲ ﻫﺮﻣﯿـﻮن ﺑﻨﺪآﻣـﺪ‪ :‬ﭼﻨـﺪ دﻓﻌـﻪ ﺑﮕـﻢ‬
‫ﮔﺮﻧﺠﺮ‪...‬ﺳﺮت ﺑﻪ ﮐﺎر ﺧﻮدت ﺑﺎﺷﻪ‪...‬ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﻃﺮف ﻫﺮی ﺑﺮﮔﺸﺖ‪:‬ﺣﺎﺿﺮی ﭘﺎﺗﺮ؟‬
‫ﻫﺮی ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺶ را ﺑﺴﺖ و روی ﻧﯿﺮوﯾﺶ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐﺮد‪.‬وﻗﺘﯽ ﮐﺎﻣﻼ آﻣـﺎده ﺷـﺪ ﺑـﺎ ﺣﺮﮐـﺖ‬
‫ﺳﺮش ﺑﻪ ﻣﻮدی ﻋﻼﻣﺖ داد‬
‫_ﺗﻮﻻداﺗﻮﯾﺮو‬
‫ﻫﺠﻮم درد را در ﺑﺪﻧﺶ اﺣﺴﺎس ﻣﯿﮑﺮد ‪.‬ﺑﺪﻧﺶ ﻣﺜﻞ ﺳﺮب ﺳﻨﮕﯿﻦ ﺷﺪه ﺑﻮد و ﻋـﻀﻼﺗﺶ از‬
‫درون ﻣﺘﻼﺷﯽ ﻣﯿﺸﺪ‪.‬ﺻﺪای ﻣﻮدی را ﻣﯿﺸﻨﯿﺪ‪:‬ﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐﻦ ﭘﺴﺮ‪...‬ﻧﯿﺮوﺗﻮ آزاد ﮐﻦ‬

‫‪630‬‬

‫‪631‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﻨﻮز ﺑﺮ اﻧﺮژی اش ﺗﺴﻠﻂ ﮐﺎﻓﯽ ﻧﺪاﺷﺖ ‪.‬از ﺷﺪت ﻋﺠﻠﻪ ای ﮐـﻪ ﺑـﺮای ﻓـﺮار از اﯾـﻦ درد‬
‫ﻣﻬﻠﮏ داﺷﺖ ﺑﻪ ﯾﮑﺒﺎره ﻧﯿﺮوﯾﺶ را آزاد ﮐﺮد‪...‬دﯾﻮاره ی ﻃﻠﺴﻢ ﺑﺎ ﺻﺪای ﻣﻬﯿﺒﯽ ﺷﮑﺴﺖ و‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ دردی ده ﺑﺮاﺑﺮ در ﻧﻮری ﺳﺮخ رﻧﮓ ﻓﺮو رﻓﺖ و ﮐﻮﻫﯽ از آوار ﺑـﺮ ﺳـﺮش ﻓـﺮود‬
‫آﻣﺪ‪...‬آﺧﺮﯾﻦ ﺻﺪاﯾﯽ ﮐﻪ ﺷﻨﯿﺪ ﻓﺮﯾﺎد رون ﺑﻮد‪...‬‬
‫**************************************‬
‫در ﭘﻨﺎﻫﮕﺎه اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد و ﺑﻪ روﺑﺮو ﻧﮕﺎه ﻣﯿﮑـﺮد‪.‬ﺟﻠـﻮی او زﻧـﯽ ﺧـﺴﺘﻪ و زﺧﻤـﯽ اﻓﺘـﺎده‬
‫ﺑﻮد‪.‬ﻫﺮی ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﻪ ﻃﺮف ﻣﺎﻟﯽ ﮔﺮﻓﺖ و رو ﺑﻪ ﺟﻮان ﻣﻮﻗﺮﻣﺰی ﮔﻔﺖ‪:‬اوﻧﻮ ﺑﺪه ﺑﻪ‬
‫ﻣﻦ وﮔﺮﻧﻪ اوﻧﻮ ﻣﯿﮑﺸﻢ‪...‬‬
‫ﺟﺮج ﺑﻪ ﻧﺎﭼﺎر ﺑﻪ ﻃﺮف ﺷﻮﻣﯿﻨﻪ رﻓﺖ‪.........‬‬
‫ﻣﺎﻟﯽ ﻧﺎﻟﻪ ای ﮐﺮد‪:‬ﺟﺮج ﻧﻪ‪...‬‬
‫ﺻﺪای ﺟﺮج درﺳﺮش ﻃﻨﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ‪:‬ﻓﻘﻂ ﯾﻪ وﯾﺰﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ داﻣﺒﻠﺪور وﻓـﺎدار ﺑﺎﺷـﻪ ﻣﯿﺘﻮﻧـﻪ‬
‫اوﻧﻮ ﺑﺮداره‪.......‬‬
‫و ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑﻌﺪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺟـﺮج ﮔﺮﻓﺘـﻪ ﺷـﺪه ﺑـﻮد ‪......‬ﺑـﺎ وﺣـﺸﺖ از ﺟـﺎ‬
‫ﭘﺮﯾﺪ‪.‬درد در ﺗﻤﺎم ﺑﺪﻧﺶ ﻣﯿﭙﯿﭽﯿﺪ‪..‬‬
‫‪.‬ﺻﺪاﻫﺎﯾﯽ را از اﻃﺮاف ﻣﯿﺸﻨﯿﺪ‪:‬‬
‫_اﻟﺴﺘﻮر اﯾﻦ ﮐﺎر دﯾﻮوﻧﮕﯿﻪ‬
‫_اون ﭘﺴﺮ از ﭘﺴﺶ ﺑﺮ ﻣﯿﺎد ‪...‬دﯾﺮ ﯾﺎ زود ﻣﻮﻓﻖ ﻣﯿﺸﻪ‬
‫_ﯾﺎ اﯾﻦ وﺳﻂ ﮐﺸﺘﻪ ﻣﯿﺸﻪ‬
‫ﺻﺪای ﺳﻮم ﺻﺪای ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﻮد ﮐﻪ دوﺑﺎره ﺧﺸﻤﺶ ﻓﻮران ﮐﺮده ﺑﻮد‪.‬ﻫﺮی ﭼـﺸﻤﻬﺎﯾﺶ را‬
‫ﺑﺎز ﮐﺮد ‪...‬ﺑﺎز ﻫﻢ در درﻣﺎﻧﮕﺎه ﺑﻮد و ﭘﺮده ﻫﺎی دور ﺗﺨﺘﺶ ﮐﺸﯿﺪه ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﻓﺮﯾﺎد ﻣﯿﺰد‪:‬ﻣﻤﮑﻦ ﺑﻮد ﺑﻤﯿﺮه‪...‬‬

‫‪631‬‬

‫‪632‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻟﺤﻦ ﻣﻮدی ﺧﺸﮏ و ﺟﺪی ﺷﺪ‪:‬ﺳﯿﺮﯾﻮس‪...‬روزی ﮐﻪ ﻗﺮار ﺷﺪ ﺑﻪ ﭘﺎﺗﺮ آﻣﻮزش ﺑـﺪم ﮔﻔﺘـﻪ‬
‫ﺑﻮدم ﮐﻪ ﮐﺎر آﺳﻮﻧﯽ ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﺑﻮد‪...‬و ﺗﻮ ﻗﺒﻮل ﮐﺮدی‪...‬ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮدم ﺗﺎزﻣـﺎﻧﯽ ﮐـﻪ در ﮐـﻼس‬
‫ﻣﻨﻪ ﺗﺤﺖ ﻓﺮﻣﺎن ﻣﻨﻪ وﻣﺴﺌﻮﻟﯿﺘﺶ ﺑﺎ ﻣﻨﻪ و ﺗﻮ ﻗﺒﻮل ﮐﺮدی‪...‬و ﻫﻤﻮن ﻣﻮﻗﻊ ﺑﻬﺖ ﮔﻔﺘﻢ ﮐـﻪ‬
‫اﺟﺎزه ﻧﻤﯿﺪم ﺑﺎ دﻟﺴﻮزی ﻫﺎی اﺣﻤﻘﺎﻧﺖ ﺗﻮ ﮐﺎر ﻣﻦ دﺧﺎﻟﺖ ﮐﻨﯽ‪...‬‬
‫_ﻣﻨﻢ ﻫﻤﯿﻦ ﮐﺎرو ﮐﺮدم‪...‬ﺟﻠﻮی ﻫﻤﻪ ی ﺗﻤﺮﯾﻨﺎی اﺣﻤﻘﺎﻧﺖ ﺳﮑﻮت ﮐﺮدم ﮐـﻪ ﺣـﺎﻻ ﺣـﺎل و‬
‫روز ﻫﺮی اﯾﻨﻪ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺣﺮف ﺳـﯿﺮﯾﻮس را اداﻣـﻪ داد‪:‬اﯾـﻦ ﺗﻤﺮﯾﻨـﺎت ﻓﺮاﺗـﺮ از اون ﭼﯿﺰﯾـﻪ ﮐـﻪ ﻗـﺮار ﺑـﻮد‬
‫ﺑﺎﺷﻪ!!!!!!!!!!‬
‫_درﺳﺘﻪ ﭼﻮن ﻫﺮی ﻃﺎﻗﺘﺸﻮ داره‪.‬ﺑﻪ ﻋﻼوه ﺑﺎ اﯾﻦ دﯾﻮوﻧـﻪ ﺑﺎزﯾـﺎ دﯾﺮﯾـﺎ زود ﻣﻤﮑﻨـﻪ ﮔﯿـﺮ‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﯿﻮﻓﺘﻪ ﭘﺲ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺘﻮﻧﻪ از ﺧﻮدش دﻓﺎع ﮐﻨﻪ و زﻧﺪه ﺑﻤﻮﻧﻪ‪.‬ﺗـﻮ ﮐـﻪ ﻓﮑـﺮ ﻧﻤﯿﮑﻨـﯽ‬
‫ﺣﺮﻓﻬﺎی دو روز ﭘﯿﺸﺖ اوﻧﻮ ﺳﺮ ﺟﺎش ﻧﺸﻮﻧﺪه ﺑﺎﺷﻪ؟‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﺎ ﮐﻨﺎﯾﻪ ی ﻣﻮدی از ﺟﺎ در رﻓﺖ‪:‬ﻣﻦ ﻣﯿﺘﺮﺳﻢ ﺗﻤﺮﯾﻨﺎت ﺗﻮ ﻗﺒﻞ از وﻟﺪﻣﻮرت ﻫﺮی‬
‫رو ﺑﻪ ﮐﺸﺘﻦ ﺑﺪه‪.‬‬
‫_اوﻧﻘﺪرﻫﺎ ﻫﻢ ﺳﺨﺖ ﻧﯿﺴﺖ‪.‬ﺑﻬﺖ ﻗﻮل ﻣﯿﺪم ﺑﺎ ﭼﻨﺪ ﺑﺎر ﺗﮑﺮار ﯾﺎد ﻣﯿﮕﯿﺮه‪...‬‬
‫ﻣﺎدام ﭘﺎﻣﻔﺮی از ﮐﻮره در رﻓﺖ‪:‬ﯾﻌﻨﯽ ﻣﯿﺨـﻮای اﯾـﻦ ﺑـﻼ رو ﭼﻨـﺪ ﺑـﺎر دﯾﮕـﻪ ﻫـﻢ ﺳـﺮش‬
‫ﺑﯿﺎری؟!!!اون ﺑﭽﻪ ﺧﻮﻧﺮﯾﺰی داره‪...‬ﻫﻤﻪ ی ﺑﺪﻧﺶ ﭘﺮ از زﺧﻤﻪ‪...‬ﻧﺼﻒ اﺳـﺘﺨﻮﻧﺎش ﺷﮑـﺴﺘﻪ‬
‫ﺑﻮد‪...‬ﺳﻘﻒ اﺗﺎق رو ﺳﺮش رﯾﺨﺘﻪ‪...‬وﻻزم ﺑﻪ ﯾﺎدآوری ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ اﮔﺮ ﮔﺮﻧﺠﺮ ﺑﻪ ﻣﻮﻗﻊ ﻧﻤـﯽ‬
‫ﺟﻨﺒﯿﺪ ﺧﻮد ﺗﻮ ﻫﻢ ﻣﺮده ﺑﻮدی‪...‬‬
‫ﻣﻮدی ﺑﺎ ﺳﺮدی ﺟﻮاب داد‪:‬ﻧﮑﺘﻪ ﻫﻤﯿﻨﺠﺎس‪...‬اﯾﻦ ﻫﺮی ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﻨﻮ ﻧﺠﺎت داد‪.‬ﮔﺮﻧﺠﺮ اﮔﻪ ﺗـﺎ‬
‫ﯾﻪ ﻣﺎه دﯾﮕﻪ ﻫﻢ ﺗﻼش ﮐﻨﻪ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﻪ اون دو ﺗﺎ دﯾﻮار دﻓﺎﻋﯽ روﺑﺎ ﻫﻢ ﻧﺎﺑﻮد ﮐﻨﻪ‪...‬اﻣﺎ ﻧﯿﺮوﯾـﯽ‬

‫‪632‬‬

‫‪633‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﮐﻪ ﭘﺎﺗﺮ آزاد ﮐﺮد ﻋﻼوه ﺑﺮ ﻃﻠﺴﻢ ﻣﻦ دوﺗﺎ دﯾﻮاره ی دﻓﺎﻋﯽ رو ﻫﻢ ﻧﺎﺑﻮد ﮐﺮد‪...‬اﯾﻦ ﭼﯿﺰﯾﻪ‬
‫ﮐﻪ ﻣﻦ ﺑﻬﺶ ﻣﯿﮕﻢ ﻗﺪرت ‪...‬و ﻫﻤﯿﻦ ﺑﺎﻋﺚ ﻣﯿﺸﻪ ﮐﻪ ﺑﮕﻢ اون ﻣﯿﺘﻮﻧﻪ‪...‬‬
‫ﺻﺪای ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻣﺘﻌﺠﺐ و ﺧﺸﻤﮕﯿﻦ ﺟﻮاب داد‪:‬ﻣﻄﻤﺌﻨﯽ؟‪...‬ﯾﻌﻨﯽ‪...‬‬
‫_اون ﻣﻮﻓﻖ ﻣﯿﺸﻪ رﯾﻤﻮس‬
‫اﯾﻨﺒﺎر ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻓﺮﯾﺎد ﻣﯿﺰد‪:‬ﭼﻮن ﻗﺪرﺗﺸﻮ داره دﻟﯿﻞ ﻧﻤﯿﺸﻪ ﮐﻪ ﺑﻬﺶ ﻓـﺸﺎر ﺑﯿـﺎرﯾﻢ‪...‬ﺷـﺎﯾﺪ‬
‫ﻫﺮی ﻧﺨﻮاد اداﻣﻪ ﺑﺪه‪...‬اون ﺣﻖ اﻧﺘﺨﺎب داره‪.‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ ﭘﺎﻣﻔﺮی ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﻣﯿﺸﻪ داد ﻧﮑﺸﯽ ﺑﻠﮏ‪...‬اون ﭘﺴﺮ ﺑﻪ اﺳﺘﺮاﺣﺖ اﺣﺘﯿﺎج داره‬
‫ﻣﻮدی ﺻﺪاﯾﺶ را ﭘﺎﯾﯿﻦ آورد‪:‬ﺗﻨﻬﺎ راه ﻣﺎ ﺑﺮای ﮐﻤﮏ ﺑﻪ ﭘﺎﺗﺮ آﻣﺎده ﮐﺮدن اوﻧﻪ‪...‬اﮔﻪ ﺑﺨﻮاد‬
‫ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺸﻪ ﺑﺎﯾﺪ از ﺟﻮن ﻣﺎﯾﻪ ﺑﺬاره‪...‬اﻣﺎ اﮔﻪ ﺧﻮدش ﻧﺨﻮاد ﻣﻦ ﻫﯿﭻ اﺻﺮاری ﻧـﺪارم‪...‬ﺷـﺎﯾﺪ‬
‫ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻪ از ﭘﺴﺶ ﺑﺮ ﻧﻤﯿﺎد‪...‬ﮐﺎﻣﻼ ﻣﺸﺨﺺ ﺑﻮد ﮐﻪ ﭼﺸﻢ ﺳﺤﺮآﻣﯿﺰ ﻣﻮدی ﺑﻪ ﻃـﺮف ﭘـﺮده‬
‫ای ﮐﻪ دور ﺗﺨﺖ ﻫﺮی ﮐﺸﯿﺪه ﺷﺪه ﺑﻮد ﭼﺮﺧﯿﺪه ﺑﻮد و او ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺑﯿـﺪار ﺷـﺪن ﻫـﺮی ﺷـﺪه‬
‫ﺑﻮد‪...‬‬
‫ﺻﺪای ﻫﺮی از ﭘﺸﺖ ﭘﺮده ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ از ﭘﺴﺶ ﺑﺮ ﻣﯿﺎم‪.‬‬
‫ﯾﮏ ﻧﻔﺮ ﺑﻪ ﺗﻨﺪی ﭘﺮده ﻫﺎ را ﮐﺸﯿﺪ ‪.‬ﭼﻬﺮه ی ﻧﮕﺮان ﭼﻬﺎر ﻧﻔﺮ در اﻃﺮاف ﺗﺨﺖ ﺗﺎر ﺑـﻪ ﻧﻈـﺮ‬
‫ﻣﯿﺮﺳﯿﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺗﮑﺮار ﮐﺮد‪:‬ﻣﯿﺨﻮام ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺸﻢ‪...‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس دﺧﺎﻟﺖ ﮐﺮد‪:‬اﻣﮑﺎن ﻧﺪاره اﺟﺎزه ﺑﺪم‪...‬اﯾﻦ ﮐﺎر دﯾﻮوﻧﮕﯿﻪ!‬
‫_ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺧﻮاﻫﺶ ﻣﯿﮑﻨﻢ ‪...‬ﻣﻦ ﻣﯿﺘﻮﻧﻢ‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻏﺮوﻟﻨﺪی ﮐﺮد‪:‬ﺗﻮ داری ﺑﺎ ﺟﻮن ﺧﻮدت ﺑﺎزی ﻣﯿﮑﻨﯽ‪...‬‬
‫ﻣﻮدی ﻟﺒﺨﻨﺪ ﮐﺠﯽ زد‪:‬ﻣﺜﻞ اﯾﻨﮑﻪ ﻫﻤﯿﻦ اﻻن ﯾﻪ ﻧﻔﺮ ﮔﻔﺖ ﻫﺮی ﺣﻖ اﻧﺘﺨﺎب داره‬
‫ﻫﺮی ﺣﺮف او را ﮐﺎﻣﻞ ﮐﺮد‪:‬اوﻧﻘﺪرا ﻫﻢ ﺳﺨﺖ ﻧﯿﺴﺖ‪....‬‬

‫‪633‬‬

‫‪634‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﭼﻬﺮه ی ﻣﻮدی ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪی ﮐﺞ ﺗﺮ ﺷﺪ‪:‬ﺣﺎﺿﺮی ﭘﺎﺗﺮ؟‬
‫ﭘﺎﭘﯽ ﻓﺮﯾﺎد ﮐﺸﯿﺪد‪:‬اﻻن؟!!!اﻣﮑﺎن ﻧﺪاره ﺑﺬارم‪...‬اون ﺑﺎﯾﺪ‪...‬‬
‫_اﯾﻦ ﭘﺴﺮ ﺗﺤﺖ آﻣﻮزش ﻣﻨﻪ‪...‬‬
‫ﻟﺤﻦ ﻣﻮدی ﺧﻄﺮﻧﺎک ﺷﺪه ﺑﻮد اﻣﺎ ﭘﺎﭘﯽ ﻋﻘﺐ ﻧﻨﺸﺴﺖ‪:‬اﯾﻨﺠﺎ ﻫﻢ درﻣﺎﻧﮕﺎه ﻣﻨـﻪ‪...‬ﻣـﻦ اﺟـﺎزه‬
‫ﻧﻤﯿﺪم‪....‬‬
‫اﻣﺎ ﻗﺒﻞ از آن ﻣﻮدی ﻃﻠﺴﻤﺶ را ﻓﺮﺳﺘﺎده ﺑﻮد‪...‬ﻫﺮی روی اﻧﺮژی اش ﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐـﺮد ‪.‬ﺑـﺪﻧﺶ‬
‫از درد ﮔﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪...‬ﺻﺪای ﺳﯿﺮﯾﻮس در ﺳﺮش ﻣﯽ ﭘﯿﭽﯿﺪ‪:‬اﻟﺴﺘﻮر ﮐﺎﻓﯿﻪ‪...‬‬
‫اﻣﺎ ﻗﺒﻞ از آن ﻧﯿﺮوی دروﻧﯽ اش آزاد ﺷﺪه ﺑﻮد ‪...‬اﯾﻨﺒﺎر دﯾـﻮار دﻓـﺎﻋﯽ ﺑـﺎ ﺻـﺪای ﻣﻬﯿﺒـﯽ‬
‫ﺷﮑﺴﺖ‪ ,‬ﺗﺨﺖ ﻫﺮی واژﮔﻮن ﺷﺪ و ﻫﺮی ﻣﺤﮑﻢ ﺑﺮزﻣﯿﻦ ﺧﻮرد‪ ,‬ﻫﺮﭼﻪ در اﻃﺮاﻓﺶ ﺑﻮد ﺑـﻪ‬
‫ﻫﻤﺮاه ﺳﻪ اﺳﺘﺎد و ﭘﺮﺳﺘﺎر ﻣﺪرﺳﻪ ﺑﺎ ﺷﺪت ﺑﻪ ﻋﻘﺐ ﭘﺮﺗﺎب ﺷﺪ ‪...‬ﺑﻄﺮی ﻫﺎی ﻣﻌﺠﻮن ﺧـﺎﻧﻢ‬
‫ﭘﺎﻣﻔﺮی ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻫﻢ ﻣﻨﻔﺠﺮ ﻣﯿﺸﺪ‪ ,‬ﺳﻘﻒ درﻣﺎﻧﮕﺎه رﯾﺰش ﮐﺮد و ﻫﻤﻪ ﺟﺎ در ﮔﺮد و ﺧـﺎک‬
‫ﻓﺮو رﻓﺖ‪...‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس داد ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ‪:‬اﻟﺴﺘﻮر‪...‬ﺗﻮ ‪...‬ﯾﻪ‪...‬دﯾﻮوﻧﻪ ی ‪....‬اﺣﻤﻖ ‪...‬ﻟﺠﺒﺎز‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺣﺮف او را ﮐﺎﻣﻞ ﮐﺮد‪:‬ﻋﻮﺿﯽ ﻫﺴﺘﯽ‪...‬ﻫﺮی ‪...‬ﺗﻮ ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ؟‬
‫ﻫﺮی از ﻣﯿﺎن ﮔﺮد و ﺧﺎک ﺟﻮاب داد‪:‬ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﺑﻠﻪ‪...‬‬
‫ﮔﺮد وﺧﺎک ﺧﻮاﺑﯿﺪ و ﭼﺸﻤﻬﺎی ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﯿﺮﯾﻮس اﻓﺘﺎد ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ ﺑﻠﻨـﺪ ﻣﯿـﺸﺪ و ﻟـﻮﭘﯿﻦ‬
‫ﮐﻪ ﻣﺎدام ﭘﺎﻣﻔﺮی را از زﻣﯿﻦ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯿﮑﺮد ‪.‬ﺻﺪای ﻣﻮدی از ﭘـﺸﺖ ﺳـﺮش ﮔﻔـﺖ‪:‬ﭘﯿـﺸﺮﻓﺖ‬
‫ﺧﻮﺑﯽ ﺑﻮد‪...‬‬
‫ﻣﺎدام ﭘﺎﻣﻔﺮی از ﮐﻮره در رﻓﺖ‪:‬ﭘﺴﺮه ی اﺣﻤﻖ‪...‬ﻣﻤﮑﻦ ﺑﻮد ﺑﻪ ﻗﯿﻤﺖ ﺟﻮﻧﺖ ﺗﻤﻮم ﺑﺸﻪ‪...‬ﺑﻌﺪ‬
‫ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﻣﻼﻓﻪ ی ﻫﺮی را ﮐﻪ از ﺧﻮن ﺧﯿﺲ ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐﻨﺎر زد‪:‬اوه ‪...‬ﻧﻪ‪...‬ﺑﻌﺪ ﺑـﺎ ﺟـﺎدوﯾﯽ‬

‫‪634‬‬

‫‪635‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺗﺨﺖ را درﺳﺖ ﮐﺮد و ﻫﺮی را روی آن اﻧﺪاﺧﺖ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را روی زﺧﻤﻬﺎ ﮐـﺸﯿﺪ ﺗـﺎ‬
‫زﺧﻤﻬﺎ ﺑﻪ آراﻣﯽ ﺗﺮﻣﯿﻢ ﺷﻮﻧﺪ و ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻪ ﻃﺮف دﻓﺘﺮش دوﯾﺪ‪...‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻏﺮوﻟﻨﺪی ﮐﺮد‪:‬اﻟﺴﺘﻮر اﮔﻪ ﺑﺨﻮای ﺑﻪ اﯾﻦ ﺗﻤﺮﯾﻦ اﺣﻤﻘﺎﻧﻪ اداﻣﻪ ﺑﺪی‪...‬‬
‫_ﺑﺎﺷﻪ‪...‬ﺑﺎﺷﻪ‪...‬ﻓﻘﻂ ﻣﯿﺨﻮاﺳﺘﻢ ﺑﺒﯿﻨﯽ ﮐﻪ ﻣﯿﺘﻮﻧﻪ‪...‬ﺑﺎ ﯾﻪ ﮐﻢ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﺑﻬﺘﺮم ﻣﯿﺸﻪ‪.‬‬
‫_ﮐﺎﻓﯿﻪ ﯾﻪ ﺑﺎر دﯾﮕﻪ اﯾﻦ ﺣﻤﺎﻗﺖ رو ﺑﮑﻨﯽ ﺗﺎ ﻣﻦ ﺑﻪ ﺟﺎی ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﻪ ﺣﺴﺎﺑﺖ ﺑﺮﺳﻢ‪....‬‬
‫ﻣﻮدی ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﺑﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﮕﺎه ﻣﯿﮑﺮد‪:‬اﯾﻦ ﭘﺴﺮ ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﭘﺪر ﺧﻮﻧﺪه داره؟!!!‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻏﺮﺷﯽ ﮐﺮد‪:‬اﺧﻄﺎرم ﺟﺪی ﺑﻮد‪...‬‬
‫_ﺑﺮﯾﻦ ﮐﻨﺎر‬
‫ﻣﺎدام ﭘﺎﻣﻔﺮی ﺑﺎ ﺑﻄﺮی ﻣﻌﺠﻮﻧﯽ در دﺳﺖ ﻣﻮدی را ﮐﻨﺎر زد و ﺑﻪ ﮐﻨـﺎر ﺗﺨـﺖ ﻫـﺮی آﻣـﺪ‬
‫‪.‬ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺟﺎﻣﯽ از ﻣﻌﺠﻮن ﺑﻄﺮی ﭘﺮ ﮐﺮد و ﺑﺪﺳﺖ ﻫﺮی داد ﺗﺎ ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ ﻣﻮدی ﺣـﻮس‬
‫ﺗﮑﺮار ﺣﻤﺎﻗﺘﺶ را ﺑﮑﻨﺪ ﻣﻌﺠﻮن ﺳﺴﺖ ﮐﻨﻨﺪه ﺑﺪن ﻫﺮی را در ﺣﺎﻟﺘﯽ ﺑﯿﻦ آراﻣﺶ ﺧـﻮاب و‬
‫اﺳﺘﺮاﺣﺖ ﻣﻄﻠﻖ ﻓﺮو ﺑﺒﺮد و در ﻫﻤﺎن ﺣﺎل اﺿﺎﻓﻪ ﮐﺮد‪:‬ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻣﻮدی! ﺟـﻮاب ﻣﯿﻨـﺮوا رو‬
‫ﺧﻮدت ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺪی‪...‬ﺣﺎﻻ ﻟﻄﻔﺎ ﺑﺮﯾﻦ ﺑﯿﺮون‪...‬ﻣﯿﺨﻮام اﯾـﻦ ﮐﺎﺑﻮﺳـﯽ رو ﮐـﻪ ﺳـﺮ درﻣﺎﻧﮕـﺎﻫﻢ‬
‫اوﻣﺪه درﺳﺖ ﮐﻨﻢ‪...‬‬
‫ﭼﻬﺮه ی ﻣﻮدی در ﻫﻢ رﻓﺖ ‪.‬ﻟﻮﭘﯿﻦ و ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻧﮕﺎه رﺿﺎﯾﺘﻤﻨﺪی رد و ﺑﺪل ﮐﺮدﻧﺪ‪:‬ﻣﯿﺘـﻮﻧﯿﻢ‬
‫ﮐﻤﮑﺖ ﮐﻨﯿﻢ ﭘﺎﭘﯽ؟‬
‫ﻣﺎدام ﭘﺎﻣﻔﺮی ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬اوه واﻗﻌﺎ ﻟﻄﻒ ﻣﯿﮑﻨﯿﻦ‪...‬‬
‫ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﻃﺮف ﻫﺮی ﭼﺮﺧﯿﺪ‪:‬ﺗﻮ ﻫﻢ ﺑﻬﺘﺮه ﻫﻤﻮﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﻫﺴﺘﯽ ﺑﻤﻮﻧﯽ ﭘﺎﺗﺮ‬
‫ﻫﺮی ﮐﻪ ﺑﺪﻧﺶ ﺑﻪ ﺷﺪت ﺷﻞ ﺷﺪه ﺑﻮد ﺑﺎ رﺿﺎﯾﺖ ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬ﻣﮕﻪ ﻣﯿﺘﻮﻧﻢ ﺗﮑﻮن ﺑﺨﻮرم؟‬
‫ﺑﻌﺪ ﺑﺎ ﻟﺤﻨﯽ ﮐﻪ ﺳﻌﯽ ﻣﯿﮑﺮد ﻣﻮدﺑﺎﻧﻪ ﺗﺮ از ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ ﮐﻪ درﻣﺎﻧﮕﺎه داﻏـﻮن‬
‫ﺷﺪ‪...‬‬

‫‪635‬‬

‫‪636‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_اﮔﻪ ﻓﮑﺮ ﮐﺮدی ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺮﻓﺖ ﻣﯿﺬارم اون ﻟﺸﮕﺮی ﮐﻪ ﭘﺸﺖ در ﺟﻤﻊ ﺷﺪن ﺑﯿﺎن ﺗـﻮ ﮐـﻮر‬
‫ﺧﻮﻧﺪی ﭘﺎﺗﺮ‪....‬‬
‫ﻫﺮی ﻣﻠﺘﻤﺴﺎﻧﻪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻓﻘﻂ ﯾﻪ ﻧﻔﺮ‪...‬ﺧﻮاﻫﺶ ﻣﯿﮑﻨﻢ‪....‬‬
‫ﻣﺎدام ﭘﺎﻣﻔﺮی ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﻪ ﻃﺮف ﺑﻄﺮی ﻫﺎی ﺷﮑﺴﺘﻪ ﮔﺮﻓﺖ ﺗﺎ ﺗﺮﻣﯿﻢ ﺷﻮﻧﺪ ﺑﻌﺪ در‬
‫ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﺑﺎ ﺣﺴﺮت ﺑﻪ ﻣﻌﺠﻮن ﻫﺎی ﺑﺎ ارزﺷﺶ ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ ﻧﮕﺎه ﻣﯿﮑﺮد ﺑﺎ ﺑـﯽ ﺣﻮﺻـﻠﮕﯽ‬
‫ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺎﺷﻪ‪...‬ﻓﻘﻂ ﯾﮑﯽ‪...‬وﯾﺰﻟﯽ ﯾﺎ ﮔﺮﻧﺠﺮ؟‬
‫ﻫﺮی ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬وﯾﺰﻟﯽ‪....‬‬
‫*************************************‬
‫وﻗﺘﯽ ﭘﺎﭘﯽ در درﻣﺎﻧﮕﺎه را ﺑﺎز ﮐﺮد ﺑﺎ ﻫﺠﻮم ﭼﻬﺮه ﻫﺎی ﻧﮕﺮان دوﺳﺘﺎن ﻫـﺮی روﺑـﺮو ﺷـﺪ‪.‬‬
‫رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺮان ﺑﻮدﻧﺪ واﺻﺮار داﺷﺘﻨﺪ ﻫﺮی را ﺑﺒﯿﻨﻨﺪ اﻣﺎ وﻗﺘﯽ ﭘﺎﭘﯽ ﺑﻪ آﻧﻬـﺎ ﮔﻔﺘـﻪ‬
‫ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﺮی ﻣﯿﺨﻮاﻫﺪ ﯾﮏ ﻧﻔـﺮ را ﺑﺒﯿﻨـﺪ ﻫﻤـﻪ ﺑـﻪ ﺳـﻤﺖ ﺟﯿﻨـﯽ ﺑﺮﮔـﺸﺘﻨﺪ‪...‬ﭘـﺎﭘﯽ ﮐﺎﻣـﻞ‬
‫ﮐﺮد‪:‬آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ‪...‬‬
‫رون ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﺟﻠﻮ اﻣﺪ اﻣﺎ در ﮐﻤﺎل ﺗﻌﺠﺐ ﭘﺎﭘﯽ اداﻣﻪ داد‪:‬ﻓﺮد وﯾﺰﻟﯽ‪...‬‬
‫وﻗﺘﯽ ﻓﺮد وارد درﻣﺎﻧﮕﺎه ﻣﯿﺸﺪ ﭼﻬﺮه ی رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن واﻗﻌﺎ ﻧﺎاﻣﯿﺪ ﺑﻮد‪...‬و از آﻧﻬـﺎ ﺑـﺪﺗﺮ‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎ آزردﮔﯽ ﺑﻪ ﺑﺮادرش ﻧﮕﺎه ﻣﯿﮑﺮد‪...‬ﺧﻮدش ﻫﻢ ﺣﯿﺮت ﮐﺮده ﺑﻮد‪...‬اﻣﺎ اﯾﻦ در‬
‫ﻣﻘﺎﯾﺴﻪ ﺑﺎ ﭼﯿﺰی ﮐﻪ در درﻣﺎﻧﮕﺎه دﯾﺪ ﺧﯿﻠﯽ ﮐﻢ ﺑﻮد‪...‬درﻣﯿﺎن ﺧﺮواری از ﺧﺎک و ﺳﻨﮓ و‬
‫ﺷﯿﺸﻪ ﺷﮑﺴﺘﻪ ‪...‬ﻟﻮﭘﯿﻦ و ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻣﺸﻐﻮل ﺑﻮدﻧﺪ‪...‬‬
‫_از اﯾﻦ ﻃﺮف آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ‪...‬و ﻟﻄﻔﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﻃﻮﻟﺶ ﻧﺪه‪...‬‬
‫ﻓﺮد ﺑﺮﮔﺸﺖ ‪.‬ﻣﺎدام ﭘﺎﻣﻔﺮی ﺑﻪ ﺗﺨﺘﯽ در وﺳﻂ آوار اﺷﺎره ﻣﯿﮑﺮد‪...‬‬
‫**************************************‬
‫_ﻫﺮی‪...‬ﺗﻮ اﯾﻨﺎ رو از ﮐﺠﺎ ﺷﻨﯿﺪی؟!ﻗﺮار ﻧﺒﻮد ‪...‬‬

‫‪636‬‬

‫‪637‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_ﻓﻘﻂ ﺑﻬﻢ ﺑﮕﻮ ﺣﻘﯿﻘﺖ داره ؟‬
‫ﻓﺮد ﺑﺎ اﻧﺪوه ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد‪.‬‬
‫_اون ﭼﯿﻪ ﻓﺮد؟‪...‬ﺣﺘﻤﺎ ﭼﯿﺰ ﻣﻬﻤﯿﻪ ﮐﻪ داﻣﺒﻠﺪور ‪....‬‬
‫ﻓﺮد از ﺟﺎ ﺑﺮﺧﻮاﺳﺖ‪:‬ﻫﺮی‪...‬ﻣﻦ ﻧﻤﯿﺪوﻧﻢ ﺗﻮ از ﮐﺠﺎ اﯾﻦ ﻗﻀﯿﻪ روﻓﻬﻤﯿﺪی‪...‬اﻣﺎ از ﻣﻦ ﻧﺨﻮاه‬
‫ﮐﻪ ﻓﺎﺷﺶ ﮐﻨﻢ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﺣﺮف او را ﻗﻄﻊ ﮐﺮد‪:‬ﺑﺒﯿﻦ ﻓﺮد‪...‬ﻣﻬﻢ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﻦ از ﮐﺠﺎ ﻓﻬﻤﯿﺪم ﻣﻬﻢ اﯾﻨـﻪ ﮐـﻪ اون‬
‫ﭼﯿﺰ در ﺧﻄﺮه‪...‬وﻟﺪﻣﻮرت دﻧﺒﺎل اوﻧﻪ ‪.‬اون ﻣﯿﺪوﻧﻪ ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﯾﻪ وﯾﺰﻟﯽ واﻗﻌﯽ‪...‬ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺑـﻪ‬
‫داﻣﺒﻠﺪور وﻓﺎدار ﺑﺎﺷﻪ ﻣﯿﺘﻮﻧﻪ اوﻧﻮ ﺑﺪﺳﺘﺶ ﺑﺮﺳﻮﻧﻪ‪...‬ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ از اون دﻓﺎع ﮐﻨﻢ ﻓﺮد‪...‬ﻫﺮ ﭼﯽ‬
‫ﮐﻪ ﻫﺴﺖ‪...‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻬﻢ ﺑﮕﯽ‪...‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﯿﺎرﯾﻤﺶ اﯾﻨﺠﺎ‪...‬‬
‫_ﺟﺎی اون ﻫﻤﻮﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺗﺮه‪...‬ﺻﺒﺮ ﮐﻦ ﺑﺒﯿﻨﻢ ‪...‬ﺗـﻮ از ﮐﺠـﺎ‪...‬اﯾـﻦ دﯾﮕـﻪ ﻏﯿـﺮ‬
‫ﻣﻤﮑﻨﻪ‪...‬‬
‫ﻫﺮی آﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪ‪:‬ﻫﯿﺲ آروم ﺑﺎش ﻣﯿﺨﻮای ﻫﻤﻪ ﺻﺪاﺗﻮ ﺑﺸﻨﻮن؟ﻣﻦ از ﺟﺮج ﺷﻨﯿﺪم‪...‬‬
‫ﻓﺮد از ﺟﺎ ﭘﺮﯾﺪ‪:‬اﻣﮑﺎن ﻧﺪاره‪...‬اون ﺣﺮﻓﯽ ﻧﻤﯿﺰﻧﻪ‪...‬‬
‫ﻫﺮی آﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪ‪:‬ﭼﻄﻮری ﺑﺎﯾﺪ ﻗﺎﻧﻌﺖ ﮐﻨﻢ اﺣﻤﻖ ﺟﻮن‪...‬ﻣﺎدرت و ﺟﺮج ﺑﺮای دﻓﺎع از ﻫﻤﻮن‬
‫ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪن‪...‬وﻟﺪﻣﻮرت دﻧﺒﺎل اوﻧﻪ ‪....‬ﻫﺮ ﭼﯽ ﻫﺴﺖ‪....‬اﮔﻪ اوﻧﻘﺪر ﻣﻬﻢ ﺑﻮده ﮐﻪ‪...‬‬
‫ﻓﺮد اﺧﻤﯽ ﮐﺮد‪:‬ﺗﻮ از ﮐﺠﺎ ﻣﯿﺪوﻧﯽ ﮐﻪ اوﻧﺎ ﺑﺮای اﯾﻦ ﻣﺮدن؟ ﺷﺎﯾﺪ‪....‬‬
‫_ﻓﺮد‪...‬ﺗﻮ رو ﺑﻪ ﻣﺮﻟﯿﻦ‪...‬ﺣﺪاﻗﻞ ﺑﮕﻮ اون ﭼﯿﻪ؟‬
‫ﻓﺮد آﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪ‪:‬ﺷﻤﺸﯿﺮ ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور‪....‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﺑﻪ ﻓﺮد ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﻓﺮد اﺿﺎﻓﻪ ﮐﺮد‪:‬داﻣﺒﻠﺪور ﻣﯿﮕﻔﺖ ﮐﻪ ﻗﻠﻌﻪ ﺟﺎی ﻣﻨﺎﺳـﺒﯽ‬
‫ﺑﺮای ﺷﻤﺸﯿﺮ ﻧﯿﺴﺖ‪...‬اوﻧﻮ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺳﭙﺮد ﭼﻮن ﺗﻤﺎم ﺧﺎﻧﻮادﻣﻮن ﮔﺮﯾﻔﻨﺪوری ﺑﻮدن‪...‬ﺣﺘـﯽ اون‬
‫ﭘﺮﺳﯽ ﻋﻮﺿﯽ‪...‬ﻧﮕﺮان ﻧﺒﺎش ﻫﺮی‪...‬ﮐﺴﯽ دﺳﺘﺶ ﺑﻪ اون ﻧﻤﯿﺮﺳﻪ‪.‬‬

‫‪637‬‬

‫‪638‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_ﺟﺪی؟ اﻣﺎ وﻟﺪﻣﻮرت ﻣﯿﺪوﻧﻪ اون دﺳﺖ ﺷﻤﺎس‪...‬اﮔﻪ ﺳﻌﯽ ﮐﻨﻪ ازﺗﻮن ﺑﮕﯿﺮه‪...‬اﺻـﻼ اون‬
‫ﺑﻪ ﭼﻪ دردش ﻣﯿﺨﻮره؟‬
‫_ﮐﺴﯽ اوﻧﻮ ﺑﻬﺶ ﻧﻤﯿﺪه‬
‫_واﻗﻌﺎ ‪...‬اﮔﻪ ﭘﺎی ﺟﻮن رون ﯾﺎ ﺟﯿﻨﯽ در ﻣﯿﻮن ﺑﺎﺷﻪ ﭼﯽ‪...‬ﯾﺎ ﺧـﻮد ﺗـﻮ‪...‬ﻓﮑـﺮ ﻣﯿﮑﻨـﯽ اون‬
‫دوﺗﺎ‪ ,‬ﺷﻤﺸﯿﺮ رو ﺑﻪ ﺗﻮ ﺗﺮﺟﯿﺢ ﻣﯿﺪن‪...‬‬
‫_ﻧﻤﯿﺪوﻧﻢ ﻫﺮی‪...‬واﻗﻌﺎ ﻧﻤﯿﺪوﻧﻢ‪...‬اﻣﺎ از ﯾﻪ ﭼﯿﺰ ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ اون دو ﺗﺎ ﺑﻪ ﻫﯿﭻ ﻗﯿﻤﺘﯽ ﺷﻤﺸﯿﺮی‬
‫رو ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ی ﺧﺎﻧﻮادﺷﻮن ﺟﻮﻧﺸﻮﻧﻮ ﺑﺮای دﻓﺎع از اون از دﺳﺖ دادن ﺑﻪ ﮐﺴﯽ ﻧﻤﯿـﺪن‪.‬ﺑـﻪ‬
‫ﺧﺼﻮص ﮐﻪ ﺗﺎ وﻗﺘﯽ اون ﺷﻤﺸﯿﺮ وﺟﻮد داره اﻣﯿﺪی ﺑﺮای ﻧـﺎﺑﻮدی وﻟـﺪﻣﻮرت ﻫـﻢ وﺟـﻮد‬
‫داره داﻣﺒﻠﺪور از ﯾﻪ ﭘﯿﺸﮕﻮﯾﯽ ﻫﺰار ﺳﺎﻟﻪ ﺣﺮف ﻣﯿﺰد ﮐﻪ ﻣﯿﮕﻔﺖ در روﯾﺎروﯾﯽ ﻧﻬﺎﯾﯽ ﻧﻮاده‬
‫ی ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور ﺗﻨﻬﺎ در ﺻﻮرﺗﯽ ﮐﺸﺘﻪ ﻣﯿﺸﻪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻤﺸﯿﺮ ﺧـﻮد ﮔﻮدرﯾـﮏ زﺧـﻢ ﺑﺨـﻮره‪...‬‬
‫ﺧﺎﻧﻮاده ی ﻣﻦ ﺑﺮای دﻓﺎع از اون ﻗﺴﻢ ﺧﻮردن و اﮔﻪ ﭘﺎی ﮐﻞ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﻫﻢ در ﻣﯿﻮن ﺑﺎﺷﻪ‬
‫ﻧﻤﯿﺬارم دﺳﺖ وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﻬﺶ ﺑﺮﺳﻪ‬
‫ﻫﺮی آﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪ ‪.‬ﺑﺎز ﻫﻢ ﭼﯿﺰی را از او ﭘﻨﻬﺎن ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬و ﺣﺎﻻ دﻟﯿﻞ اﺻﺮار داﻣﺒﻠﺪور را‬
‫ﺑﺮای ﭘﻨﻬﺎن ﮐﺮدن ﺷﻤﺸﯿﺮ ﻣﯿﺪاﻧﺴﺖ‪ ...‬ﺣﺲ ﺗﻠﺨﯽ وﺟﻮدش را ﮔﺮﻓـﺖ‪.‬ﺑـﺎور ﻧﻤﯿﮑـﺮد‪...‬اﻣـﺎ‬
‫ﺣﻘﯿﻘﺖ داﺷﺖ‪...‬وﯾﺰﻟﯿﻬﺎ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ دﻓﺎع از او ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪...‬‬
‫_ﻫﺮی ﭼﯽ ﺷﺪه؟‬
‫ﺑﻪ آراﻣﯽ اﺷﮑﻬﺎﯾﺶ را ﭘﺎک ﮐﺮد‪:‬اﯾﻦ ﻋﺎدﻻﻧﻪ ﻧﯿﺴﺖ ﻓﺮد‪...‬اوﻧـﺎ ﺑـﻪ ﺧـﺎﻃﺮﻣﻦ‪....‬ﻧﺒﺎﯾـﺪ اﯾـﻦ‬
‫ﮐﺎرو ﻣﯿﮑﺮدن‪...‬ﻧﺒﺎﯾﺪ‪...‬‬
‫ﻓﺮد ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺗﻠﺨﯽ زد‪:‬ﺗﻮ اوﻧﺎ رو ﻣﺠﺒﻮر ﻧﮑﺮده ﺑﻮدی‪...‬ﻫﻤﻪ ی ﻣـﺎ ﺧﻮدﻣـﻮن ﺧﻮاﺳـﺘﯿﻢ و ﺗـﺎ‬
‫ﺗﻬﺶ ﺑﺎﻫﺎﺗﯿﻢ‪...‬ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ ﮐﻪ ﻫﻤﺸﻮن ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻦ ﮐﻪ در ﻧﺎﺑﻮدی اون اﺷﻐﺎل ﻧﻘﺶ دارن‬
‫ﻫﺮی آﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪ‪.‬ﺣﻖ ﺑﺎ ﻓﺮد ﺑﻮد ‪.‬ﭘﺲ او ﻧﺒﺎﯾﺪ ﮐﻮﺗﺎﻫﯽ ﻣﯿﮑﺮد‬

‫‪638‬‬

‫‪639‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_ ﮔﻮش ﮐﻦ ﻓﺮد‪...‬ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ی ﭘﺲ ﻓﺮداﻣﻮن ﺳﺮ ﺟﺎﺷﻪ ‪...‬ﻫﺮ اﺗﻔﺎﻗﯽ ﮐﻪ ﺑﯿﻮﻓﺘﻪ ﻣﺎ ﺑﻪ ﺟﻔﺮﺳﻮن‬
‫ﻣﯿﺮﯾﻢ‪...‬‬
‫_ﭼﯽ‪....‬ﺻﺒﺮ ﮐﻦ ﺑﺒﯿﻨﻢ‪...‬ﺗﻮ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﯽ!‬
‫_ﻫﻤﯿﻦ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻢ‪....‬ﺑﭽﻪ ﻫﺎ رو ﺳﺮﭘﺮﺳﺘﯽ ﮐﻦ ﺗﺎ ﻣﻦ ﺑﯿﺎم ﺑﯿﺮون‪...‬ﺳﺮ ﺳﺎﻋﺖ ﺗﻮ ﻗﺮارﮔﺎه ﻣـﯽ‬
‫ﺑﯿﻨﻤﺘﻮن‪.‬‬
‫************************************‬
‫دو روز ﺑﻌﺪ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ آﻣﺎده ﺑﻮد‪.‬ﻫﺮی در ﯾﮏ ﻓﺮﺻﺖ ﻣﻨﺎﺳﺐ از درﻣﺎﻧﮕﺎه ﺟﯿﻢ ﺷﺪه ﺑـﻮد و ﺣـﺎﻻ‬
‫داﺷﺖ ﺷﻨﻞ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﭼﻬﺮه را روی ﻟﺒﺎس ﻣﺨﺼﻮﺻﺶ ﭘﻮﺷﯿﺪ‪ .‬رون ‪,‬ﻓﺮد‪,‬ﻫﺮﻣﯿﻮن‪,‬دﯾﻦ و ﺳﯿﻤﻮس ﻫﻢ‬
‫آﻣﺎده ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺑﺮای ﺑﺎر ﺻﺪم ﺟﯿﻨﯽ اﺻﺮار ﮐﺮد‪:‬ﻣﻨﻢ ﻣﯿﺎم‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﭘﺎﻓﺸﺎری ﮐﺮد‪:‬ﺗﻮ اﯾﻨﺠﺎ ﻣﯿﻤﻮﻧﯽ‪...‬ﺣﺮﻓﻬﺎی ﺳﯿﺮﯾﻮس رو ﮐﻪ ﺷﻨﯿﺪی‪...‬ﻧﻤﯿﺨـﻮام دﻧﺒـﺎﻟﻤﻮن راه‬
‫ﺑﯿﻮﻓﺘﻪ‪.‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ اﺧﻤﯽ ﮐﺮد‪:‬در ﻫﺮ ﺣﺎل اون دﻧﺒﺎﻟﺘﻮن راه ﻣﯿﻮﻓﺘﻪ‬
‫_ﻣﻨﻈﻮرت ﭼﯿﻪ ﺟﯿﻨﯽ؟‬
‫_ﯾﻌﻨﯽ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﺸﺪی ﻫﺮی؟!!! دو روزه ﻫﺮ ﺟـﺎ ﮐـﻪ ﻣﯿـﺮﯾﻢ دﻧﺒﺎﻟﻤﻮﻧـﻪ‪...‬ﺑﻌـﺪ ﻣﻠﺘﻤـﺴﺎﻧﻪ اﺿـﺎﻓﻪ‬
‫ﮐﺮد‪:‬ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﻢ ﺻﺒﺮ ﮐﻨﻢ ﺟﺴﺪﺗﻮﻧﻮ ﺑﺮام ﺑﯿﺎرن‪...‬‬
‫ﻫﺮی دﻟﺪارﯾﺶ داد‪:‬ﻣﺎ ﺷﺎﻧﺶ زﯾﺎدی دارﯾﻢ ﺟﯿﻦ‪...‬‬
‫ﺑﻌﺪ رو ﺑﻪ ﻫﺎﻧﺎ ﮐﺮد‪:‬ﻫﻤﯿﻦ اﻻن ﺑﺮو ﭘﯿﺶ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ‪...‬ﺣﺎﻻ ﮐﻪ اون ﺳﻪ ﺗﺎ ﮔﺮﮔﯿﻨﻪ رو دزدﯾﺪﯾﻢ‪...‬ﺑﺎﯾـﺪ‬
‫ﺣﺴﺎﺑﯽ ﻣﺮاﻗﺐ ﺑﺎﺷﯿﻢ‪.‬ﺑﮕﻮ ﭼﺸﻢ ازﺷﻮن ﺑﺮﻧﺪارن‪.‬و ﻟﺒﺎﺳﻬﺎی ﻣﺤﺎﻓﻈﺸﻮﻧﻮ از ﺧﻮدﺷﻮن دور ﻧﮑﻨﻦ‪.‬‬
‫ﻓﺮد اﺧﻤﯽ ﮐﺮد‪:‬ﻫﺮی‪,‬ﺗﻮ ﺑﺮای اون ﺳﻪ ﻧﻔﺮ ﻫﻔﺖ ﺗﺎ ﻣﺤﺎﻓﻆ ﮔﺬاﺷﺘﯽ‪...‬ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯿﮑـﻨﻢ ﻣـﺸﮑﻠﯽ ﭘـﯿﺶ‬
‫ﺑﯿﺎد‪.‬‬

‫‪639‬‬

‫‪640‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی اﺻﺮار ﮐﺮد‪:‬ﺑﮕﻮ ﺣﺘﯽ ﯾﻪ ﺛﺎﻧﯿﻪ ﻫﻢ ﺗﻨﻬﺎﺷﻮن ﻧﺬارن‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎه ﻋﺠﯿﺒﯽ ﺑﻪ ﻫﺮی ﮐﺮد‪:‬ﻧﮕﺮان ﭼﯽ ﻫﺴﺘﯽ ﻫﺮی؟اون ﺳﻪ ﺗﺎ ﺣﺘﯽ ﺗﻮ ﯾﻪ اﺗﺎﻗﻢ ﻧﮕﻬﺪاری‬
‫ﻧﻤﯿﺸﻦ‪.‬‬
‫رون دﺳﺘﺶ را روی ﺷﺎﻧﻪ ی ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮔﺬاﺷﺖ‪:‬ﺣﻖ ﺑﺎ ﻫﺮﯾﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن‪...‬ﺑﺎﯾﺪ ﺟﻠﻮی ﺧﻄﺮ رو ﺑﮕﯿﺮﯾﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻟﺒﺨﻨﺪی ﺑﻪ رون ﺗﺤﻮﯾﻞ داد‪.‬ﺑﺎور ﻧﻤﯿﮑﺮد در ﻃﻮل ﻣﺪﺗﯽ ﮐﻪ از ﮐـﺸﺘﻪ ﺷـﺪن ﺧﻮاﻧـﻮاده اش‬
‫ﻣﯿﮕﺬﺷﺖ رون اﯾﻨﻘﺪر ﺑﺰرگ ﺷﺪه ﺑﺎﺷﺪ‪...‬ﺣﺘﯽ ذره ای ﺑﻪ آن رون ﺳﺮ ﺑﻪ ﻫﻮاو ﺑﯽ ﺧﯿﺎل ﻫﻤﯿﺸﮕﯽ‬
‫ﺷﺒﺎﻫﺖ ﻧﺪاﺷﺖ‪...‬رو ﺑﻪ ﻫﺎﻧﺎ ﮐﺮد و اداﻣﻪ داد‪:‬ﺑﻪ ﻣﺤﺾ اﯾﻨﮑﻪ ﮐﺎرﻣﻮن ﺗﻤﻮم ﺷـﺪ ﺑـﺮای ﮐﯿﻨﮕﺰﻟـﯽ‬
‫ﭘﯿﻐﺎم ﻣﯿﻔﺮﺳﺘﯿﻢ و ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﻫﻢ اﻃﻼع ﻣﯿﺪﯾﻢ‪...‬اوﻧﺎ رو ﺑﺎ ﻗﻮﯾﺘﺮﯾﻦ ﻃﻠﺴﻤﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﻠـﺪﯾﻦ ﻣﯿﺒﻨـﺪﯾﻦ و‬
‫ﺑﯿﻬﻮش ﻣﯿﮑﻨﯿﻦ و از اوﻧﺠﺎ ﻣﯿﺰﻧﯿﻦ ﺑﯿﺮون‪.‬‬
‫رون ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﻫﺮی ﺑﻬﺘﺮ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ اوﻧﺎ رو ﻫﻢ‪..‬‬
‫_ﻧﻪ رون‪...‬ﻣﺎ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﯿﻢ ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﮔﺮﮔﯿﻨﻪ رو وﺳﻂ ﻣﺸﻨﮕﺎ ول ﮐﻨﯿﻢ‪...‬ﻣﺎ اﻃﻼﻋـﺎت اوﻧـﺎ رو ﺑﺪﺳـﺖ‬
‫آوردﯾﻢ اﻣﺎ ﻻزم وزارت ﺧﻮﻧﻪ ﻫﻢ ﯾﻪ ﭼﯿﺰاﯾﯽ ﺑﺪوﻧﻪ‪...‬اﯾﻦ ﻃﻮری ﺑﻪ ﻧﻔﻌﻤﻮﻧﻪ‪...‬ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯿﮑﻨﻢ ﻋﻮض‬
‫ﺷﺪن وزﯾﺮ در اﯾﻦ ﺷﺮاﯾﻂ ﺑﻪ ﺳﻼح ﺑﺎﺷﻪ‪...‬ﺑﻬﺘﺮه ﯾﻪ ﮐﻢ ﺑﻬﺸﻮن اﻣﯿﺪواری ﺑﺪﯾﻢ‪...‬‬
‫_ﮐﺎﻣﻼ ﻣﻮاﻓﻘﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺷﻨﻞ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﭼﻬﺮه اش را ﭘﻮﺷﯿﺪ و ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺘﺶ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﮐﺮد‪:‬دﯾﮕﻪ راه ﺑﯿﻮﻓﺘﯿﻦ‬
‫درﺳﺖ در ﻫﻤﯿﻦ وﻗﺖ در اﺗﺎق ﺑﺎز ﺷﺪ و ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪ‪.‬ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑﻌﺪ دﻣﻠﺰا‪.‬ﺑﺎ ﺧـﺸﻢ ﺷـﻨﻞ‬
‫ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ را زﻣﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ و ﮔﺰارش داد‪:‬ﯾﻪ ﻣﺸﮑﻠﯽ دارﯾﻢ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﮐﻪ از دﯾﺪن ﺷﻨﻞ ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ اش در دﺳﺖ او ﺗﻌﺠﺐ ﮐﺮده ﺑﻮد ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﭼﯽ ﺷﺪه دﻣﻠﺰا ؟‬
‫_ﺧﺒﺮی ﺷﺪه؟‬
‫دﻣﻠﺰا ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺘﯽ ﻋﺼﺒﯽ ﺧﻄﺎب ﺑﻪ ﻫﺮی ﮔﻔﺖ‪:‬از ﭘﺪرﺧﻮﻧﺪه ی ﻋﺰﯾﺰت ﺑﭙﺮس‪...‬‬
‫_ﺳﯿﺮﯾﻮس!!!‬

‫‪640‬‬

‫‪641‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_ﺳﻪ روزه ﺗﮑﻮن ﻣﯿﺨﻮرم ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻤﺶ‪...‬ﺑﻮ ﺑﺮده ﮐﻪ اﯾﻦ ﭼﻨﺪ روزه ﺧﺒﺮﯾـﻪ‪...‬ﻣـﺪام اﻃـﺮاف اﯾﻨﺠـﺎ‬
‫ﮐﺸﯿﮏ ﻣﯿﺪه‪...‬ﻣﺠﺒﻮر ﺷﺪم ﺑﺮم ﺷﻨﻞ ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ ﺗﻮ ﺑﺮدارم‪...‬ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ‪....‬‬
‫ﻫﺮی ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬اوﻧﺶ ﻣﻬﻢ ﻧﯿﺴﺖ ﺣﺎﻻ ﻣﻄﻤﺌﻨﯽ ﮐﻪ‪....‬‬
‫ﻧﻮﯾﻞ ﺗﺎﯾﯿﺪ ﮐﺮد‪:‬ﯾﮑﯽ دو ﺑﺎرم ﻣﻦ دﺳﺖ ﺑﻪ ﺳﺮش ﮐﺮدم‪...‬‬
‫ﺳﯿﻤﻮس اﺧﻤﯽ ﮐﺮد‪:‬ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﺮدم اﯾﻦ ﻓﻘﻂ ﻣﺸﮑﻞ ﻣﻨﻪ!!!‬
‫_ﺣﺎﻻ ﭼﯿﮑﺎر ﮐﻨﯿﻢ؟‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﺟﻮاب ﺳﻮال ﻫﺮی را داد‪ :‬ﭘﺪرﺧﻮﻧﺪه ی ﺗﻮﺋﻪ‪...‬ﺗﻮﺑﻬﺘﺮ ﻣﯿﺸﻨﺎﺳﯿﺶ…‬
‫_آره‪,‬ﭘﺪرﺧﻮﻧﺪه ی ﻣﻨﻪ و ﺑﺪﺑﺨﺘﺎﻧﻪ وﻗﺘﯽ ﺑﺨﻮاد ﮐﺎری رو ﺑﮑﻨﻪ ﺑﻪ ﻫﺮ ﻗﯿﻤﺘـﯽ اون ﮐـﺎرو اﻧﺠـﺎم‬
‫ﻣﯿﺪه‪.‬‬
‫ﺳﯿﻤﻮس ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺣﺎﻻ ﭼﯽ؟‬
‫_ﻫﯿﭽﯽ‪...‬ﻣﻨﻢ ﺑﻪ ﺧﻮدش رﻓﺘﻢ‪.‬‬
‫رون ﺧﻨﺪه ای ﮐﺮد‪:‬ﻣﯿﺪوﻧﺴﺘﻢ اﯾﻨﻮ ﻣﯿﮕﯽ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﭼﺸﻤﮑﯽ ﺑﻪ او زد‪:‬ﻣﺎ ﻫﻨﻮز ﺟﯿﻨﯽ رو دارﯾﻢ‬
‫_ﺟﯿﻨﯽ؟!!‬
‫ﻫﺮی از ﻋﮑﺲ اﻟﻌﻤﻞ رون و ﻓﺮد ﺧﻨﺪﯾﺪ ‪.‬ﻧﺘﺮﺳﯿﻦ ﺑﺎﺑﺎ‪...‬ﺳﯿﺮﯾﻮﺳﻪ وﻟﺪﻣﻮرت ﮐﻪ ﻧﯿﺴﺖ‪....‬ﺟﯿﻨﯽ‪..‬ﯾﻪ‬
‫ﻣﺎﻣﻮرﯾﺖ ﺑﺮات دارم‪.‬‬
‫_ﺟﯿﻨﯽ اﻣﯿﺪواراﻧﻪ ﮔﻔﺖ ‪:‬ﭼﯿﻪ؟‬
‫_ﻣﯿﺮی ﺗﻮ دﻓﺘﺮ ﺳﯿﺮﯾﻮس‪.‬ﻣﺜﻼ ﻣﯿﺨﻮای ﺑﺮای اداﻣﻪ ی ﻓﻌﺎﻟﯿﺘﺖ ازش اﺟﺎزه ﺑﮕﯿﺮی‪...‬ﺳﺮﺷـﻮ ﮔـﺮم‬
‫ﮐﻦ ﺗﺎ ﻣﺎ در ﺑﺮﯾﻢ‪.‬‬
‫_وﻟﯽ ﭼﻄﻮری؟‬
‫ﻫﺮی ﭼﺸﻤﮏ ﻣﺮﻣﻮزی ﺑﻪ او زد‪:‬ﺧﻮدت راﻫﺸﻮ ﺑﻠﺪی‪....‬‬

‫‪641‬‬

‫‪642‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_وﻟﯽ‪...‬‬
‫_ﯾﺎﻻ دﯾﮕﻪ ﺟﯿﻨﯽ آﺑﺮوی وﯾﺰﻟﯿﻬﺎ در دﺳﺖ ﺗﻮﺋﻪ‪...‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﻧﮕﺎه ﺧﺸﻤﮕﯿﻨﯽ ﺑﻪ ﻓﺮد ﮐﺮد ‪.‬ﻫﺮی دﺳﺘﻮر داد‪:‬ﮐﺎری رو ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻢ ﺑﮑﻦ‪.‬‬
‫ﻟﺤﻦ ﻣﺤﮑﻢ ﻫﺮی‪,‬ﺟﯿﻨﯽ را وادار ﺑﻪ ﺗﺴﻠﯿﻢ ﮐﺮد‪.‬در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ از اﺗﺎق ﺿـﺮورﯾﺎت ﺑﯿـﺮون‬
‫ﻣﯿﺮﻓﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬ﭘﻨﺞ دﻗﯿﻘﻪ دﯾﮕﻪ ﺑﺰﻧﯿﻦ ﺑﯿﺮون‪...‬و ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺎﺷﯿﻦ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ‬
‫ﭘﻨﺞ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ ﻫﺮی رو ﺑﻪ ﻓﺮد و ﻫﻤﺮاﻫﺎﻧﺶ ﮐﺮد‪:‬راه ﺑﯿﻮﻓﺘﯿﻦ‬
‫***********************************‬
‫ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺖ ﺑﻌﺪ ﻫﺮ ﺷﺶ ﻧﻔﺮ در ﺧﯿﺎﺑﺎن ﮐﺜﯿﻒ و ﺧﺮاﺑﻪ ای ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬ﮐﻼﻫﻬﺎی ﺷﻨﻞ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﭼﻬـﺮه‬
‫ﺷﺎن را ﺑﺮ ﺳﺮ ﮐﺸﯿﺪﻧﺪ‪.‬رون ﺟﻠﻮﺗﺮ از آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﻃﺮف اﻧﺘﻬﺎی ﺧﯿﺎﺑﺎن رﻓﺖ‪.‬ﺟﻠﻮی ﺧﺎﻧﻪ ی داﻏﻮن و‬
‫ﺧﺮاﺑﻪ ای اﯾﺴﺘﺎد‪.‬ﺧﺎﻧﻪ ی ﻗﺪﯾﻤﯽ ﺑﻪ ﺳﺒﮏ ﻗﺮون وﺳـﻄﯽ ﺑـﺎ ﭘﻠﮑـﺎﻧﯽ ﮐﻮﭼـﮏ در آﺳـﺘﺎﻧﻪ ی در‬
‫ورودی ﮐﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺷﺒﯿﻪ ﮐﻠﺒﻪ ای ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎ ﺟﺎدو ﺑﺰرگ ﺷﺪه ﺑﺎﺷﺪ‪...‬ﺷﺎﯾﺪ ﻫﻢ ﯾـﮏ اﺛـﺮ ﺑﺎﺳـﺘﺎﻧﯽ‬
‫دور ﻣﺎﻧﺪه از ﭼﺸﻢ ﻣﺸﻨﮕﻬﺎ ﮐﻪ ﮔﺮﮔﯿﻨﻪ ﻫﺎ اﺷﻐﺎﻟﺶ ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬ﺑﺎ ﻧﮕـﺎه ﮐـﻮﭼﮑﯽ ﺑـﻪ دﯾﻮارﻫـﺎی‬
‫ﮐﻬﻨﻪ و ﭘﻮﺳﺘﻪ ﺷﺪه ی آن و ﺗﺮﮐﯿﺐ دﻟﮕﯿﺮ رﻧﮕﻬﺎی آن ﻫﺮ ﮐﺴﯽ ﺑﻪ وﺣﺸﺖ ﻣﯿﺎﻓﺘﺎد‪.‬‬
‫ﻣﻄﻤﺌﻨﺎ ﺗﺮس ﻣﺮدم از ﻣﻘﺮ ﮔﺮﮔﯿﻨﻪ ﻫﺎ دﻟﯿﻞ ﺧﻮﺑﯽ ﺑﺮای ﻧﺪاﺷﺘﻦ ﺟﺎدوﻫﺎی دﻓـﺎﻋﯽ دورﮐﻨﻨـﺪه ﺑـﺮ‬
‫ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻮد ﯾﺎ ﺷﺎﯾﺪ اﯾﻨﮑﻪ ﺳﺎﮐﻨﺎن ﺧﺎﻧﻪ ﭼﻨﺪان از ﮔﺎزﮔﺮﻓﺘﻦ ﻣﻬﻤﺎن ﻧﺎﺧﻮاﻧﺪه ﺑﺪﺷﺎن ﻧﻤﯿ‪Ĥ‬ﻣﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺟﻠﻮی ﺧﺎﻧﻪ اﯾﺴﺘﺎد و رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن در دوﻃﺮف او ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ‪.‬ﻓﺮد ‪,‬دﯾﻦ و ﺳـﯿﻤﻮس ﺑـﻪ‬
‫اﻧﺘﻬﺎی ﮐﻮﭼﻪ رﻓﺘﻨﺪ و در ﺟﺎی ﻣﻨﺎﺳﺒﯽ ﻣﺨﻔﯽ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫رون ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻫﻤﺮاﻫﺎﻧﺶ ﮐﺮد‪:‬آﻣﺎده اﯾﻦ؟‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺣﺮﮐﺖ ﺳﺮ ﻣﻮاﻓﻘﺖ ﮐﺮد و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ‪...‬‬
‫رون دﺳﺘﺶ را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد و ﺳﻪ ﺿﺮﺑﻪ آﻫﺴﺘﻪ ﺑﻪ در زدﺑﺮای ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﻫﯿﭻ اﺗﻔـﺎﻗﯽ ﻧﯿﻮﻓﺘـﺎد ﺑﻌـﺪ‬
‫ﺻﺪای ﺧﺸﻦ و ﺧﺸﮏ آﺷﻨﺎﯾﯽ از ﭘﺸﺖ در ﻏﺮﯾﺪ‪:‬ﮐﯿﻪ؟‬

‫‪642‬‬

‫‪643‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﺻﺪای ﺧﺸﻨﯽ دﺳﺘﻮر داد‪ :‬ﺑﻨﺎم ﻟﺮد ﺳﯿﺎه ‪,‬درو ﺑﺎز ﮐﻦ‪.‬‬
‫ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑﻌﺪ در ردی ﭘﺎﺷﻨﻪ ﭼﺮﺧﯿﺪ و ﺻﻮرت ﭼﻨﺪش آور ﮔﺮی ﺑﮏ در آﺳـﺘﺎﻧﻪ ی در ﭘﺪﯾـﺪار‬
‫ﺷﺪ‪.‬ﺑﺎ دﯾﺪن ﻫﺮﻣﯿﻮن ‪,‬ﭼﻬﺮه در ﻫﻢ ﮐﺸﯿﺪ اﻣﺎ ﻟﺤﻨﺶ ﮔﺮم و ﮐﻤـﯽ ﭼﺎﭘﻠﻮﺳـﺎﻧﻪ ﺷـﺪ‪:‬اوه ﺑـﻼ‪...‬ﭼـﯽ‬
‫ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪه اﯾﻦ ﻣﻮﻗﻊ ﺷﺐ ﺑﻪ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﯿﺎی؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﻟﺤﻦ ﺧﺸﮑﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﯽ ﺑﻪ ﺟﺰ دﺳﺘﻮر ﻟﺮد ﺳﯿﺎه ﻣﻨﻮ ﺑﻪ اﯾﻨﺠﺎ ﻣﯿﮑﺸﻮﻧﻪ ؟از ﺳﺮ راه ﺑـﺮو‬
‫ﮐﻨﺎر ﻓﻨﺮﯾﺮ ‪,‬ﻣﺎ وﻗﺖ زﯾﺎدی ﻧﺪارﯾﻢ‪.‬‬
‫ﮔﺮی ﺑﮏ ﻗﺪﻣﯽ ﺑﻪ ﻋﻘﺐ ﮔﺬاﺷﺖ ﺗﺎ ﺳﻪ دوﺳﺖ وارد ﺷﻮﻧﺪ‪.‬در ﻫﻤﺎن ﺣـﺎل رو ﺑـﻪ ﻫـﺮی ﮐـﺮد و‬
‫ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬آداﻣﺰ‪....‬اﯾﻨﺠﺎ ﭼﻪ ﻏﻠﻄﯽ ﻣﯿﮑﻨﯽ؟ﻗﺮار ﺑﻮد ﺗﻮ ﻫﺎﮔﺰﻣﯿﺪ ﺑﺎﺷﯽ!!!‬
‫ﻫﺮی ﺑـﻪ ﺳـﺮدی ﺟـﻮاب داد‪:‬ﻫﺎﮔﺰﻣﯿـﺪ ﺑـﺪﺟﻮری ﺗﺤـﺖ ﻣﺮاﻗﺒﺘـﻪ‪.‬ﺗـﻮ ﻫـﺮ ﻗـﺪم ده ﺗـﺎ ﮐﺎراﮔـﺎه‬
‫ﮔﺬاﺷﺘﻦ‪...‬ﻟﺮد ﺳﯿﺎه ﻣﺤﻞ ﮐﺎرﻣﻮ ﺗﻐﯿﯿﺮ داده‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﻣﺤﯿﻂ دﻟﮕﯿﺮ ﺧﺎﻧﻪ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﮐﺮد‪ ,‬اﻣـﺎ رون ﺧـﻮدش را روی ﻣﺒـﻞ ﭼـﻮﺑﯽ ﮐﻬﻨـﻪ ای رﻫـﺎ‬
‫ﮐﺮد‪:‬ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﻓﻨﺮﯾﺮ؟‬

‫در و دﯾﻮار ﻫﺎ ﻧﻢ زده ﺑﻮد و ﺑﻮی ﻋﺠﯿﺒﯽ ﻣﯿﺪاد‪.‬دﯾﻮارﻫﺎ دودزده و ﮐﺜﯿﻒ ﺑﻮدﻧﺪ‪...‬ﻫﺮی ﻫﻤﺰﻣﺎن ﺑﻪ‬
‫ﺟﻮاب ﮔﺮی ﺑﮏ ﮔﻮش ﺳﭙﺮده ﺑﻮد‪:‬آره‪...‬آﺧﻪ ﮐﺎر ﻣﻦ ﺳﺮﯾﻪ‪...‬ﺧـﺐ ﺑـﻼ ‪...‬ﻧﮕﻔﺘـﯽ اﯾﻨﺠـﺎ ﭼﯿﮑـﺎر‬
‫داری؟‬
‫ﺑﻪ ﺟﺎی ﻫﺮﻣﯿﻮن ‪,‬ﻫﺮی ﺟﻮاب داد‪:‬ﻟﺮد ﺳﯿﺎه ﯾﻪ ﻣﺎﻣﻮرﯾﺖ ﺟﺪﯾﺪ ﺑﻪ ﻋﻬﺪه ی ﻣﺎ ﮔﺬاﺷﺘﻪ‪...‬ﻗﺮاره ﺑﺮﯾﻢ‬
‫ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ‪...‬‬
‫ﮔﺮی ﺑﮏ اﺧﻤﯽ ﮐﺮدو ﻣﺸﮑﻮﮐﺎﻧﻪ ﺗﮑﺮار ﮐﺮد‪:‬وﻟﯽ ﻗﺮار ﺑﻮد ﺗﻮ‪,‬ﺗﻮی ﻫﺎﮔﺰﻣﯿﺪ ﺑﻤﻮﻧﯽ‪...‬‬
‫رون ﺑﻪ ﮐﻤﮏ ﻫﺮی آﻣﺪ‪:‬ﮐﯽ اﯾﻨﺠﺎ دﺳﺘﻮر ﻣﯿﺪه ﻓﻨﺮﯾﺮ؟ﺗﻮ ﯾﺎ ﻟﺮد ﺳﯿﺎه؟!‬
‫ﮔﺮی ﺑﮏ ﺗﺴﻠﯿﻢ ﺷﺪ‪:‬ﻣﺴﻠﻤﺎ ﻟﺮد ﺳﯿﺎه ‪.‬ﺣﺎﻻ ﻧﻘﺸﺘﻮن ﭼﯿﻪ؟‬

‫‪643‬‬

‫‪644‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﭘﺮﺧﺎش ﮐﺮد‪:‬ﺳﺮﯾﻪ‪...‬ﺣﺎﻻ ﺑﮕﻮ ﺟﺰ ﺗﻮ ﮐﯽ اﯾﻨﺠﺎس؟‬
‫ﮔﺮی ﺑﮏ ﺗﮑﺮار ﮐﺮد‪:‬ﻣﻦ ﺗﻨﻬﺎم‬
‫ﻫﺮی ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﻗﺎﻧﻊ ﺷﺪه ﺑﻮد اﻣﺎ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﻟﺤﻦ ﺧﺸﻤﮕﯿﻨﯽ ﻏﺮﯾﺪ‪:‬اﻧﺘﻈﺎر داری ﺑﺎور ﮐـﻨﻢ ﻓﻨﺮﯾـﺮ؟ﻣﻦ‬
‫وﻗﺘﯽ ﺑﺮای ﺗﻠﻒ ﮐﺮدن ﻧﺪارم ‪.‬ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮو ﻻزم دارم‪.‬‬
‫ﮔﺮی ﺑﮏ ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪی ﮐﻪ ﭼﻬﺮه ی زﺷﺘﺶ را زﺷﺖ ﺗﺮ ﻣﯿﮑﺮد ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺎﺷﻪ ﺑﻼ‪...‬ﭼﻨـﺪ ﻧﻔـﺮ ﻃﺒﻘـﻪ ی‬
‫ﺑﺎﻻن‪.‬‬
‫_ﮐﯿﺎ ﻫﺴﺘﻦ؟ ﻣﻦ ﻫﺮ دﺳﺖ و ﭘﺎ ﭼﻠﻔﺘﯽ اﺑﻠﻬﯽ رو ﺑﺎ ﺧﻮدم ﻧﻤﯿﺒﺮم‪.‬‬
‫_اﻧﺪروز ‪.‬ﭘﯿﺘﺮ ﺳﻮن و ﻣﮕﺮوف‪...‬ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ اﻓﺮاد ﻣﻨﻦ‬
‫_ﺻﺪاﻣﻮﻧﻮ ﮐﻪ ﻧﻤﯿﺸﻨﻮن؟‬
‫ﮔﺮی ﺑﮏ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺣﺮﮐﺘﯽ داد‪:‬ﺣﺎﻻ دﯾﮕﻪ ﻧﻪ‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻣﻮﻓﻠﻮﯾﺎﺗﻮ را ﻓﻌﺎل ﮐﺮد‪:‬ﺧﻮﺑﻪ‬
‫رون از روی ﻣﺒﻞ ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﯽ ﻓﮑﺮ ﮐﺮدی ﺑﻼ؟اﯾﻨﺠﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﻣﻄﻤﺌﻨﻪ‪...‬اﯾﻨﻄﻮر ﻧﯿﺴﺖ ﻓﻨﺮﯾﺮ؟‬
‫ﮔﺮی ﺑﮏ ﻏﺮﺷﯽ ﮐﺮد‪:‬اﻟﺒﺘﻪ‪,‬ﻣﺤﮑﻤﺘﺮﯾﻦ ﺳﺎﺧﺘﺎر دﻓﺎﻋﯽ در ﺗﻤﺎم ﺧﺎﻧﻪ ﻫـﺎی اﻧﮕﻠـﺴﺘﺎن‪.‬ﻫـﯿﭻ ﮐـﺲ‬
‫ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﻪ از اﯾﻦ ﺧﻮﻧﻪ ﺧﺎرج ﺑﺸﻪ ﻣﮕﻪ اﯾﻨﮑﻪ ﻣﻦ اوﻧﻮ ﺑﻪ ﺧﻮﻧـﻪ راه داده ﺑﺎﺷـﻢ ‪.‬و ﮐـﺴﯽ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧـﻪ‬
‫داﺧﻞ ﺑﺸﻪ ﻣﮕﻪ اﯾﻨﮑﻪ در از ﺗﻮ ﺑﺮاش ﺑﺎزﺷﺪه ﺑﺎﺷﻪ‪.‬ﺑﻘﯿﻪ ی اﻓﺮاد ﺗﻮ ﺧﻮﻧﻪ ﻫﻢ ﺗﺎ ﻣـﻦ ﻧﺨـﻮام درو‬
‫ﺑﺎز ﻧﻤﯿﮑﻨﻦ اوﻧﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﻣﻄﻤﺌﻨﻦ‪.‬‬
‫_ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮﺑﻪ‪.‬ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﻢ اوﻧﺎ ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ای وﻗﺖ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻦ وﻟﯽ ﺗﻮ‪...‬ﻓﮑﺮ ﻧﮑﻨﻢ‪...‬‬
‫درﺳﺖ در ﻟﺤﻈﻪ ای ﮐﻪ ﮔﺮی ﺑﮏ ﻣﺒﻬﻮت و ﻣﺘﻌﺠﺐ ﺳﻌﯽ ﻣﯿﮑﺮد ﻣﻨﻈﻮر ﻫﺮی را درک ﮐﻨﺪ ﺑﺮق‬
‫ﻃﻠﺴﻤﯽ او را ﺧﺸﮏ ﮐﺮد‪.‬‬
‫رون ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را در ﺟﯿﺒﺶ ﮔﺬاﺷﺖ‪:‬اول ﺧﺪﻣﺖ دوﺳﺘﺎت ﻣﯿﺮﺳﯿﻢ ﺑﻌﺪ ﻧﻮﺑﺖ ﺧﻮدﺗﻪ‪.‬ﻫﺮﻣﯿﻮن‬
‫ﺣﻮاﺳﺖ ﺑﻪ اﯾﻦ ﻋﻮﺿﯽ ﺑﺎﺷﻪ ﺗﺎ ﻣﺎ ﺑﺮﮔﺮدﯾﻢ‪.‬‬

‫‪644‬‬

‫‪645‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن اﻋﺘﺮاض ﮐﺮد‪:‬اوﻧﺎ ﺳﻪ ﻧﻔﺮن‪...‬ﺑﺎ ﻫﻢ ﻣﯿﺮﯾﻢ‪.‬‬
‫_وﻟﯽ اﯾﻨﻮ ﭼﯿﮑﺎر ﮐﻨﯿﻢ ؟ﺗﻮ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﻮاﻇﺒﺶ ﺑﺎﺷﯽ ﻫﺮﻣﯿﻮن‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﻃﻠﺴﻤﯽ ﮔﺮی ﺑﮏ را در ﻫﻮا ﻣﻌﻖ ﮐﺮد‪ :‬ﺣﺎﻻ ﻣﯿﺘﻮﻧﯿﻢ ﺑﺮﯾﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮ ﺳﻪ از اﺗﺎق ﺧﺎرج ﺷﺪﻧﺪ ‪.‬در ﺳﻤﺖ راﺳﺖ از راه ﭘﻠﻪ ﻫﺎی ﺳﻨﮕﯽ ﻃـﻮﯾﻠﯽ ﺑـﺎﻻ رﻓﺘﻨـﺪ ‪.‬ﺣـﺪود‬
‫ﺳﯽ ﭘﻠﻪ ی ﻣﺎرﭘﯿﭻ آﻧﻬﺎ راﺑﻪ دری رﺳﺎﻧﺪ ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮا در ورودی ﻃﺒﻘﻪ دوم ﺑﻮد‪.‬ﻫﺮی ﺑﻪ دوﺳﺘﺎﻧﺶ‬
‫اﺷﺎره ای ﮐﺮد ﺗﺎ در دو ﻃﺮف در ﭘﻨﺎه ﺑﮕﯿﺮﻧﺪ و ﺑﺎ ﺣﺮﮐﺖ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ در را ﺑﺎز ﮐـﺮد‪.‬در ﻧﺎﻟـﻪ ای‬
‫ﮐﺮد و ﭼﺮﺧﯿﺪ‪.‬اوﻟﯿﻦ ﭼﯿﺰی ﮐﻪ از دﯾﺪن آﻧﺠﺎ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻫـﺮی رﺳـﯿﺪ ﺟـﺎﯾﯽ ﺷـﺒﯿﻪ ﺑـﻪ ﯾـﮏ ﺷـﯿﻮن‬
‫آوارﮔﺎن ﺟﻤﻌـﯽ ﺑـﻮد‪...‬اﻟﺒﺘـﻪ از ﻣﺤﻠـﯽ ﮐـﻪ ﭘﺎﯾﮕـﺎه ﯾـﮏ ﮔﻠـﻪ ﮔﺮﮔﯿﻨـﻪ ﺑـﻮد اﻧﺘﻈـﺎر ﺑﯿـﺸﺘﺮی‬
‫ﻧﻤﯿﺮﻓﺖ‪.‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﺎﻻ آورد و آرام ﻗﺪﻣﯽ ﺟﻠﻮ ﮔﺬاﺷﺖ و وارد ﻃﺒﻘﻪ ی دوم ﺷﺪ‪.‬راﻫﺮوی‬
‫ورودی ﻃﺒﻘﻪ ی دوم دو ﻗﺴﻤﺖ ﺑﻮد ‪.‬در ﺳﻤﺖ راﺳﺖ ﺑﯿـﺸﺘﺮ ﺑـﻪ ﯾـﮏ ﺳـﺎﻟﻦ ﺗﺌـﺎﺗﺮ ﻣﺨﺮوﺑـﻪ‬
‫ﺷﺒﺎﻫﺖ داﺷﺖ ‪.‬آﻧﻘﺪر ﺑﺰرگ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﭘﺎﻧﺼﺪ ﻧﻔﺮ در ان ﺟـﺎ ﻣﯿـﺸﺪﻧﺪ‪.‬ﺷـﺒﯿﻪ ﯾـﮏ اﺗـﺎق‬
‫ﮐﻨﻔﺮاﻧﺲ ﭘﺮ از ﺻﻨﺪﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﯽ ﺗﺮدﯾﺪ در آن ﺟﻠﺴﺎت ﮔﺮﮔﯿﻨﻪ ﻫـﺎ ﺑﺮﮔـﺬار ﻣﯿـﺸﺪ‪.‬ﺑﯿـﺸﺘﺮ ﺻـﻨﺪﻟﯽ‬
‫ﻫﺎﯾﺶ ﺷﮑﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ و ﭘﺮده ﻫﺎی ﻣﻨﺪرﺳﺶ ﭘﺎره ﭘﺎره ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬ﭼﺮم اﮐﺜﺮ ﺻﻨﺪﻟﯽ ﻫﺎ ﺟﻮﯾـﺪه ﺷـﺪه‬
‫ﺑﻮد و ﭘﺎﯾﻪ ﻫﺎﯾﺸﺎن ﺷﮑﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯿﺮﺳﯿﺪ ﯾﮏ ﮔﻠﻪ ﮔﺮﮔﯿﻨﻪ ﺑﺎ ﻫﻢ در آن ﺗﻐﯿﯿـﺮ ﺷـﮑﻞ داده‬
‫اﻧﺪ‪.‬ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ در آن ﺑﺎﺟﺎدو ﺳﺮﻫﻢ ﺷﺪه ﺑﻮد ‪.‬ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺎ ﺟﺎدوﯾﯽ ده ﺑﺮاﺑﺮ ﺟﺎدوﯾﯽ ﮐﻪ ﺧﺎﻧﻪ ی وﯾﺰﻟـﯽ‬
‫ﻫﺎ را ﺳﺮﭘﺎﻧﮕﻪ داﺷﺘﻪ ﺑﻮد‪...‬‬
‫ﺑﺎ ﺑﻪ ﯾﺎدآوردن وﯾﺰﻟﯿﻬﺎ ﺑﻪ ﯾﺎد دﻟﯿﻞ آﻧﺠﺎ ﺑﻮدﻧﺶ اﻓﺘﺎد‪.‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﺎﻻ ﺑﺮد و وردی را ﮐـﻪ‬
‫از ﮐﯿﻨﮕﺰﻟﯽ آﻣﻮﺧﺘﻪ ﺑﻮد رو ﺑﻪ ﺳﺎﻟﻦ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪:‬آوﺗﺎ ﺳﯿﻤﻮر‬
‫اﯾﻦ ورد ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮد زﻧﺪه ای را در ﺳﺎﻟﻦ ﻣﺸﺨﺺ ﻣﯿﮑﺮد اﻣﺎ ﺑﯽ ﺗﺮدﯾﺪ ﭼﻨﯿﻦ ﭼﯿﺰی در اﯾﻦ ﺳـﺎﻟﻦ‬
‫وﺟﻮد ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬رو ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن و رون ﮐﺮد‪:‬اﯾﻨﺠﺎ ﺧﺎﻟﯿﻪ ‪...‬ﺑﺎﯾﺪ اوﻧﻄﺮف راﻫﺮو ﺑﺎﺷﻦ‬

‫‪645‬‬

‫‪646‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮ ﺳﻪ راه آﻣﺪه را ﺑﺮﮔﺸﺘﻨﺪ ﺑﻪ راﻫﺮوی ﺳﻤﺖ ﭼﭗ ﭘﺎ ﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ‪.‬اﯾﻦ ﻗﺴﻤﺖ ﻓﻘـﻂ دو در داﺷـﺖ‬
‫‪.‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﯿﻦ درﻫﺎ اﻧﺘﺨﺎب ﻣﯿﮑﺮدﻧﺪ‪.‬ﻫﺮی ﺑﻪ دوﺳﺘﺎﻧﺶ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﮐﺮد‪:‬ﮐﺴﯽ ﭘﯿﺸﻨﻬﺎدی ﻧﺪاره؟‬
‫رون ﺳﺮی ﺗﮑﺎن داد و آﻫـﺴﺘﻪ ﯾـﮏ ﮔـﻮش ﮔـﺴﺘﺮش ﭘـﺬﯾﺮ را از ﺟﯿـﺒﺶ درآورد و در ﻣﻘﺎﺑـﻞ‬
‫اﺑﺮوﻫﺎی ﺑﺎﻻ رﻓﺘﻪ ی ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺗﻮﺿﯿﺢ داد‪:‬ﺣﺪاﻗﻞ ﻣﯿﻔﻬﻤﯿﻢ ﺗﻮ ﻫﺮ اﺗﺎق ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮن!‬
‫رون ﮔﻮش ﮔﺴﺘﺮش ﭘﺬﯾﺮ را ﺑﻪ اﺗﺎق ﺳﻤﺖ راﺳﺘﯽ ﻓﺮﺳﺘﺎد‪.‬ﺟﺰ ﺻﺪای ﺧﺮو ﭘـﻮف آرام ﯾـﮏ ﻧﻔـﺮ‬
‫ﭼﯿﺰی ﺷﻨﯿﺪه ﻧﻤﯿﺸﺪ‪.‬‬
‫اﻣﺎ در اﺗﺎق دوم ﺻﺪای ﺻﺤﺒﺖ دو ﻧﻔﺮ ﺑﻪ وﺿﻮح ﺑﻪ ﮔﻮش ﻣﯿﺮﺳﯿﺪ‪.‬ﺻﺪای ﺧﺸﮑﯽ ﺑﺎ ﺧﻮﺷـﺤﺎﻟﯽ‬
‫ﺑﺮای رﻓﯿﻘﺶ از ﺟﺪﯾﺪﺗﺮﯾﻦ ﺣﻤﻠﻪ اش ﺣﺮف ﻣﯿﺰد‪:‬ﺧﻼﺻﻪ اﯾﻦ ﯾﺎرو ﻟﯿﺪر ﺧﯿﻠﯽ ﻋﻮﺿﯽ ﺑﻮد‪.‬ﮔـﺮدن‬
‫ﭘﺴﺮﺷﻮ ﮔﺮﻓﺘﻢ ‪...‬ﺑﻪ ﺑﺎﺑﺎﻫﻪ ﮔﻔﺘﻢ ﯾﺎ اون اﺳﺎﻣﯽ رو ﻣﯿﺪه ﯾﺎ ﺑﭽﻪ ﺷﻮ ﮔﺎز ﻣﯿﮕﯿﺮم‪.‬‬
‫ﯾﺎرو ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺮﺗﻖ ﺑﻮد‪.‬ﺑﺎاﯾﻨﮑﻪ زﯾﺮ ﻃﻠﺴﻢ ﺑﻮد ﺑﺮای ﻧﺠﺎت ﭘﺴﺮه ﺗﻘﻼ ﻣﯿﮑﺮد ﺑـﺎ اﯾـﻦ ﺣـﺎل وﻗﺘـﯽ‬
‫ﻣﻮﻓﻖ ﻧﺸﺪ ﺟﻠﻮم واﯾﺴﺎد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﭘﺴﺮ ﻣﻦ ﯾﻪ ﻧﻔﺮه ‪...‬اون اﻃﻼﻋﺎت ﺟﻮن ﭘﻮﻧﺼﺪ ﻧﻔﺮه‪....‬‬
‫ﺧﻼﺻﻪ اﯾﻨﮑﻪ وﻗﺘﯽ ﭘﺴﺮه رو ﺟﻠﻮی ﭼﺸﻤﺶ ﺗﯿﮑﻪ ﭘﺎره ﮐﺮدم ﻗﯿﺎﻓﺶ دﯾﺪﻧﯽ ﺷﺪه ﺑﻮد‪....‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ وﺣﺸﺖ ﺳﺮﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد ﺑﺮق ﺧﺸﻤﯽ ﮐﻪ در ﭼﺸﻤﺎن دوﺳﺘﺎﻧﺶ ﻣﯽ دﯾـﺪ ﺑـﺮای آن ﻣـﺮد ﺧﺒـﺮ‬
‫ﺧﻮﺑﯽ ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬ﻣﻄﻤﺌﻨﺎ اﯾﻦ ﻫﻤﺎن ﻣﺮدی ﺑﻮد ﮐﻪ ﺷﺐ ﻗﺒﻞ ﺧﺎﻧﻮاده ی ﯾﮑﯽ از ﮐﺎراﮔﺎﻫﻬﺎ را ﺑﻪ ﻃـﺮز‬
‫ﻓﺠﯿﻌﯽ ﮐﺸﺘﻪ ﺑﻮد‪....‬‬
‫ﻫﺮی ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ در اﺗﺎق دﯾﮕﺮ ﮔﺮﻓﺖ و زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪:‬ﻣﻮﻓﻠﻮﯾﺎﺗﻮ‪...‬‬
‫ﺑﻌﺪ ﻫﺮ ﺳﻪ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺳﺮاغ در دوم رﻓﺘﻨﺪ‪.‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻫﺎﯾﺸﺎن راﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪....‬درﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ در‬
‫اﺗﺎق را ﺑﺎ ﻃﻠﺴﻤﯽ در ﻫﻢ ﺷﮑﺴﺖ ‪.‬دوﮔﺮﮔﯿﻨﻪ روی دو ﻣﺒﻞ روﺑﺮوی ﻫـﻢ ﻧﺸـﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧـﺪ ‪ .‬ﺣـﯿﻦ‬
‫ﺷﻄﺮﻧﺞ ﮔﭗ ﻣﯿﺰدﻧﺪ‪.‬ﺑﺎ اﻧﻔﺠﺎر ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﯽ در‪ ,‬ﯾﮑﯽ از ﺟﺎ ﭘﺮﯾﺪ و دﯾﮕﺮی ﺑﺎ ﺻﻨﺪﻟﯽ ﺳﺮﻧﮕﻮن ﺷﺪ‪ .‬ﺑـﺎ‬
‫ﺣﯿﺮت ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ی ﺳﻪ ﻓﺮد روﺑﺮوﯾﺸﺎن ﮐﻪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﺑﻪ دﺳﺖ از ﺧﺸﻢ ﻣﯿﻠﺮزﯾﺪﻧﺪﻧﮕﺎه ﻣﯿﮑﺮدﻧﺪ‪.‬‬

‫‪646‬‬

‫‪647‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺻﺪای ﭘﺮﺗﭙﻖ ﮔﺮﮔﯿﻨﻪ ی ﻻﻏﺮ ﺗﺮ ﻏﺮوﻟﻨﺪی ﮐﺮد‪ :‬ﺑﺒﯿﻨﻢ ﺑﻼ‪...‬از ﮐﯽ اﯾﻨﻄﻮری ﻣﯿﺮی ﻣﻬﻤﻮﻧﯽ؟ﺳﻼم‬
‫ﺟﮏ‪...‬ﭼﻪ ﺧﺒﺮ از ﻫﺎﮔﺰﻣﯿﺪ؟‬
‫ﻫﺮی ﺗﺎزه ﺑﯿﺎد آورد ﮐﻪ ﮐﻼه ﺷﻨﻠﻬﺎ روی ﺳﺮﺷﺎن اﺳﺖ‪....‬‬
‫رون ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺑﺒﯿﻨﻢ ﮐﺪوﻣﺘﻮن اون ﭘﺴﺮه ﻟﯿﺪر رو ﮐﺸﺘﻪ؟‬
‫ﮔﺮﮔﯿﻨﻪ ی دوﻣﯽ ﮐﻪ ﭼﻬﺎرﺷﺎﻧﻪ ﺑﻮد و ﻗﺪ ﺑﻠﻨﺪی داﺷﺖ و ﺷﻨﻞ ﺧﺎﮐﺴﺘﺮی ﮐﻬﻨﻪ ای ﺑﻪ ﺗﻦ داﺷﺖ‬
‫ﻟﺒﺨﻨﺪش ﻣﺤﻮ ﺷﺪ‪:‬ﻣﻦ‪...‬ﭼﻄﻮر ﻣﮕﻪ؟‬
‫ﻫﺮی ﮐﻪ ﭼﻬﺮه ی او ر در ﮐﺎﺑﻮس ﺷﺐ ﻗـﺒﻠﺶ دﯾـﺪه ﺑـﻮد از ﮐـﻮره در رﻓـﺖ‪:‬اﻻن ﺑﻬـﺖ ﻣـﯿﮕﻢ‬
‫ﻋﻮﺿﯽ‪...‬اون ﺑﭽﻪ ﻓﻘﻂ ﺷﯿﺶ ﺳﺎﻟﺶ ﺑﻮد‪....‬‬
‫_آره اﻣﺎ ﺑﺎﺑﺎش ﭼﻬﻞ و ﺷﯿﺶ ﺳﺎﻟﺶ ﺑﻮد‪....‬ﺑﺒﯿﻨﻢ از ﮐﯽ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﻣـﺪاﻓﻊ ﺣﻘـﻮق اﻋـﻀﺎی ﻣﺤﻔـﻞ‬
‫ﺷﺪی آداﻣﺰ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﮐﻼه ﺷﻨﻠﺶ را ﺑﺮداﺷﺖ‪:‬ﺧﯿﻠﯽ وﻗﺘﻪ‪....‬‬
‫ﻋﮑﺲ اﻟﻌﻤﻞ دو ﮔﺮﮔﯿﻨﻪ ﻓﻮری ﺑﻮد‪.‬ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺖ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯿﻬﺎﯾﺸﺎن را ﮐﺸﯿﺪﻧﺪ‪.‬ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﮔﺮﮔﯿﻨﻪ‬
‫ی ﺑﺰرﮔﺘﺮ رﻓﺖ و رون در ﺣﻤﻠﻪ ﺑﻪ دﯾﮕﺮی از ﻫﺮﻣﯿﻮن ﭘﯿﺸﯽ ﮔﺮﻓﺖ‪:‬ﺗـﻮ ﺣﻮاﺳـﺖ ﺑـﻪ اون ﯾﮑـﯽ‬
‫ﺑﺎﺷﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن‪...‬‬
‫ﮔﺮﮔﯿﻨﻪ ﻫﺎ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ در دﺳﺖ روﺑﺮوﯾﺸﺎن اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ ‪.‬ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺳﻪ ﻃﻠﺴﻢ ﺑـﻪ ﻃـﺮف‬
‫ﺣﺮﯾﻔﺶ ﻓﺮﺳﺘﺎد‪.‬ﻣﺮد ﭼﺎق ﺗﺮ ﮐﻪ ﺣﺮﯾﻒ ﻫﺮی ﺑﻮد ﺑﺎ ﭼﺎﺑﮑﯽ ﺧﺎﺻﯽ ﮐﻪ ﺑﺮای ﻫﯿﮑﻠﺶ ﻋﺠﯿﺐ ﺑـﻮد‬
‫ﺟﺎ ﺧﺎﻟﯽ داد و دو ﻃﻠﺴﻢ ﺳﺒﺰ رﻧﮓ ﺑﻪ ﻃﺮف ﻫﺮی ﻓﺮﺳﺘﺎد ‪...‬ﻫﺮی اوﻟﯽ را ﻣﻨﺤﺮف ﮐﺮد و دوﻣـﯽ‬
‫ﺑﺎ ﺑﺮﺧﻮرد ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺖ دﯾﻮاری ﭘﺎﻧﺪول داری آﻧﺮا ﻣﻨﻬﺪم ﮐﺮد ‪.‬‬
‫ﮔﺮﮔﯿﻨﻪ ﻏﺮﺷﯽ ﮐﺮد‪:‬ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯿﮑﺮدم ﻣﺤﻔﻞ اوﻧﻘﺪر اﺣﻤﻖ ﺑﺎﺷﻪ ﮐﻪ ﭼﻨﺪ ﺗـﺎ ﺑﭽـﻪ رو ﺑﻔﺮﺳـﺘﻪ ﺳـﺮاغ‬
‫ﻣﺎ‪....‬ﺧﺐ اﯾﻨﻄﻮری ﺑﻬﺘﺮه ‪...‬ﺧﻮن ﺗﺎزه ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻣﻨﻮ ﺳﺮﺣﺎل ﻣﯿﺎره‪...‬‬

‫‪647‬‬

‫‪648‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﻃﻠﺴﻤﯽ ﺑﻪ ﻃﺮف او ﻓﺮﺳﺘﺎد ﮐﻪ از ﮐﻨﺎر ﮔﻮش ﭼﭗ ﻣﺮﮔﺨـﻮار رد ﺷـﺪ و دﯾـﻮار راﻫـﺮو را‬
‫ﺳﻮراخ ﮐﺮد‪:‬ﻫﻨﻮز ﺧﯿﻠﯽ ﻣﻮﻧﺪه ﮐﻪ دﺳﺘﺖ ﺑﻪ ﺧﻮن ﺗﺎزه ﺑﺮﺳﻪ ‪...‬وﻟﯽ ﺑﻬﺖ ﻗﻮل ﻣﯿﺪم ﺟﻮاب ﺧـﻮن‬
‫اون ﺑﭽﻪ رو ﭘﺲ ﺑﺪی‪...‬‬
‫‪.‬ﺑﻪ دﺳﺘﻮر ﻣﻮدی ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺗﻤﺎم آﻧﭽﻪ را آﻣﻮﺧﺘﻪ ﺑﻮد ﺑﻪ دﯾﮕﺮان ﺑﺮوز ﻣﯿﺪاد وﮔﺮﻧﻪ ﻣﻄﻤﺌﻨﺎ اﯾـﻦ ﻣـﺮد‬
‫اﻻن اﯾﻨﺠﺎ ﻧﺒﻮد‪...‬‬
‫درﮔﯿﺮی ﺑﯿﺸﺘﺮ از ده دﻗﯿﻘﻪ ﻃﻮل ﻧﮑﺸﯿﺪ و ﻫﺮی در اﯾﻦ ﻣﻮرد ﻣﺪﯾﻮن ﮐﯿﻨﮕﺰﻟﯽ و ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑـﻮد‪.‬دو‬
‫ﮔﺮﮔﯿﻨﻪ ﺑﺎ دﺳﺖ و ﭘﺎی ﺑﺴﺘﻪ روی زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﮐﺮد‪:‬ﺧﯿﻠﯽ دﻟﻢ ﻣﯿﺨﻮاد ﺧﻮدم ﻣﺠﺎزاﺗﺘﻮن ﮐﻨﻢ ‪....‬اﻣﺎ ﻣﻦ ﻗﺎﺗﻞ ﻧﯿﺴﺘﻢ‪....‬ﺣـﺪاﻗﻞ‬
‫ﻧﻪ زودﺗﺮ از وﻗﺘﺶ‪.‬‬
‫ﺑﺎ ﺣﺮﮐﺖ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش ﺣﺒﺎﺑﯽ درﺳﺖ ﮐﺮد و دو ﮔﺮﮔﯿﻨﻪ را در آن ﺑﻪ دام اﻧﺪاﺧﺖ‪:‬از ﻃﺮف ﻣـﻦ‬
‫ﺑﻪ ﮐﺎراﮔﺎﻫﻬﺎ ﺳﻼم ﺑﺮﺳﻮﻧﯿﻦ‪...‬ﻫﺮﭼﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻌﯿﺪ ﻣﯿﺪوﻧﻢ اﺳﻢ ﻣﺎ ﯾﺎدﺗﻮن ﺑﯿﺎد‪.‬‬
‫ﺣﺮﮐﺖ دﯾﮕﺮی ﺑﻪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش داد ﺗﺎ ﺣﺒﺎب ﺳﺮخ رﻧﮓ ﮐﻮﭼﮑﯽ ﺗﻮﻟﯿﺪ ﮐﻨﺪ ﺑﻌﺪ ﺑﺎ ﯾﮏ ﺣﺮﮐﺖ‬
‫ﺳﺮﯾﻊ ﺣﺒـﺎب را ﻧﺎﭘﺪﯾـﺪ ﮐﺮدﺣﺒـﺎب ﺑـﺎ ﭘـﺎق ﺧﻔﯿﻔـﯽ در ﻫـﻮا ﻧﺎﭘﺪﯾـﺪ ﺷـﺪ و دو ﮔﺮﮔﯿﻨـﻪ ﻣﺤـﻮ‬
‫ﺷﺪﻧﺪ‪.‬ﻣﻄﻤﺌﻨﺎ ﮐﯿﻨﮕﺰﻟﯽ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﻣﯿﺸﺪ‪.‬‬
‫درﺳﺖ در ﻫﻤﯿﻦ وﻗﺖ ﻓﺮﯾﺎد ﻫﺮﻣﯿﻮن از ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻫﺮی را از ﺟـﺎ ﭘﺮاﻧـﺪ ﮔﺮﮔﯿﻨـﻪ ی ﺳـﻮم او را‬
‫ﻏﺎﻓﻠﮕﯿﺮ ﮐﺮده ﺑﻮد‪....‬‬
‫**************************************‬
‫دﻧﺪاﻧﻬﺎﯾﺶ را در ﺑﺎزوی ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻓﺮو ﺑﺮده ﺑﻮد و ﺑﺎ دﺳﺖ دﯾﮕﺮش ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻫﺮﻣﯿﻮن را از ﺧـﻮد‬
‫دور ﻣﯿﮑﺮد‪...‬ﺑﯽ ﭘﺮوا ﭼﻨﺪﯾﻦ ﮔﺎز از او ﮔﺮﻓﺖ‪.‬رون زودﺗﺮ از ﻫﺮی ﺑﻪ ﺧﻮد آﻣـﺪ ﺑﺎﭼﻨـﺎن ﻃﻠـﺴﻢ‬
‫ﻗﺪرﺗﻤﻨﺪی ﮔﺮﮔﯿﻨﻪ را ﺑﻪ دﯾﻮار ﮐﻮﺑﺎﻧﺪ ﮐﻪ ﺻﺪای ﺧﺮدﺷﺪن اﺳﺘﺨﺎﻧﻬﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷـﺪ‪.‬وﺣـﺸﺖ زده‬
‫ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻫﺮﻣﯿﻮن دوﯾﺪ‪:‬ﻫﺮﻣﯿﻮن‪....‬ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ؟‬

‫‪648‬‬

‫‪649‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﻧﺎﻟﻪ ی دردﻧﺎﮐﯽ ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد ‪.‬ﺑﺎزوی ﭼﭙﺶ ﺧﻮﻧﺮﯾﺰی داﺷﺖ‪:‬ﻣﻦ ﺧﻮﺑﻢ رون‪...‬ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ‬
‫در ﺣﯿﻦ ﺑﺤﺚ آن دو ﻫﺮی ﮔﺮﮔﯿﻨﻪ ی ﺳﻮم را ﺑﺮای ﻣﻮدی ﻓﺮﺳﺘﺎده ﺑﻮد‪.‬‬
‫رون زﯾﺮ ﺑﻐﻞ ﻫﺮﻣﯿﻮن را ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد و ﺑﻪ او ﮐﻤﮏ ﻣﯿﮑﺮد ﮐﻪ از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺑﺮود ‪...‬ﻫﺮی ﻗﺒﻞ از‬
‫آن دو ﭘﺎﯾﯿﻦ رﻓﺖ ﺗﺎ از ازﺑﯿﻦ ﻧﺮﻓﺘﻦ ﻃﻠﺴﻢ ﮔﺮی ﺑﮏ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺷﻮد‪.‬ﺑﺎ ﺣﺮﮐﺖ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش ﮔﺮی‬
‫ﺑﮏ را ﺑﺮزﻣﯿﻦ ﮐﻮﺑﯿﺪ‪.‬ﮔﺮﮔﯿﻨﻪ ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎن وﺣﺸﯽ وﺣﺸﺖ زده اش ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﺧﯿﺮه ﺷﺪه ﺑﻮد‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﭘﻮزﺧﻨﺪی زد‪:‬اﻣﯿﺪوار ﻧﺒﻮدی دﯾﮕﻪ ﻫﻤﻪ ﺑﺒﯿﻨﯿﻢ ﻋﻮﺿﯽ ﻣﮕﻪ ﻧﻪ‪....‬ﻧﺘﺮس‪...‬ﻣﯿـﺪوﻧﯽ در ﻣـﻮرد‬
‫ﺗﻮ ﯾﮑﯽ ‪...‬ﻣﻦ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﮑﺸﻤﺖ‪....‬ﻫﺮﭼﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ دﻟﻢ ﻣﯿﺨـﻮاد ‪...‬ﻓﮑـﺮ ﻣﯿﮑـﻨﻢ ﺑﻬﺘـﺮه ﮐـﺴﺎﯾﯽ ﮐـﻪ‬
‫ﮔﺎزﺷﻮن ﮔﺮﻓﺘﯽ ﺑﺮات ﺗﺼﻤﯿﻢ ﺑﮕﯿﺮن‪...‬اﺗﻔﺎﻗﺎ ﯾﮑﯿﺸﻮﻧﻮ ﺧﻮب ﻣﯿﺸﻨﺎﺳﻢ‪.‬‬
‫درﺳﺖ در ﻫﻤﯿﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﺻﺪای در ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪.‬رون ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻗﻠﺐ ﮔﺮﮔﯿﻨـﻪ‬
‫ﮔﺮﻓﺖ ‪:‬دﺳﺖ از ﭘﺎ ﺧﻄﺎ ﮐﻨﯽ ﺑﻼﯾﯽ ﺳﺮت ﻣﯿﺎرم ﮐﻪ ﻧﻔﺲ ﮐﺸﯿﺪن ﯾﺎدت ﺑﺮه‪.‬‬
‫ﮔﺮی ﺑﮏ ﺑﻼﺧﺮه زﺑﺎن ﺑﺎز ﮐﺮد‪:‬ﺷﻤﺎﻫﺎ ﮐﯽ ﻫﺴﺘﯿﻦ؟‬
‫رون ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺣﺮﮐﺘﯽ داد‪:‬ﻓﻀﻮﻟﯽ ﻣﻮﻗﻮف‪...‬ﻣﯿﺮی ﭘﺸﺖ در و ﻫﺮ ﮐﯽ ﺑﻮد ردش ﻣﯿﮑﻨـﯽ‬
‫ﺑﺮه‪...‬ﻣﮕﻪ اﯾﻨﮑﻪ ﺑﺨﻮای ﺻﺪﻣﻪ ﺑﺒﯿﻨﯽ‪...‬‬
‫ﮔﺮی ﺑﮏ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ‪.‬ﻫﺮی ﻫﺮﻣﯿﻮن را ﮔﻮﺷﻪ ای ﻧﺸﺎﻧﺪ و ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑـﻪ دﻧﺒـﺎل رون و ﮔـﺮی ﺑـﮏ‬
‫رﻓﺖ‪:‬ﮐﯽ ﻫﺴﺘﯽ؟‬
‫ﺻﺪای ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ ﻟﺴﺘﺮﻧﺞ از ﭘﺸﺖ در ﺑﻪ ﮔﻮش رﺳﯿﺪ‪:‬ﺑﻨﺎم ﻟﺮد ﺳﯿﺎه درو ﺑﺎز ﮐﻦ‪.‬‬
‫رون اﺧﻤﯽ ﮐﺮد‪:‬اﯾﻨﻮ ﻣﯿﮕﻦ ﺑﺪﺷﺎﻧﺴﯽ‬
‫ﮔﺮی ﺑﮏ ﺑﺎ ﺗﺮس ﺑﻪ ﻫﺮی و رون ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪ ,‬ﻫﺮی اﺷﺎره ای ﮐﺮد‪:‬دﺳﺖ ﺑﻪ ﺳﺮش ﮐﻦ‪.‬‬
‫_اون ﻧﻤﯿﺮه‬
‫ﺻﺪای ﻫﺮﻣﯿﻮن از ﭘﺸﺖ ﺳﺮ دﺳﺘﻮر داد‪:‬ﮐﺎری رو ﮐﻪ ﮔﻔﺖ ﺑﮑﻦ‬
‫ﺟﻠﻮ آﻣﺪه ﺑﻮد و درﺳﺖ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻫﺮی اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد‪.‬‬

‫‪649‬‬

‫‪650‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﮔﺮی ﺑﮏ ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ ﻟﺮزان ﺟﻮاب داد‪:‬ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ ﺑﻼ‪ ,‬ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﻢ درو ﺑﺎز ﮐﻨﻢ‬
‫_ﭼﺮا؟‬
‫_ﯾﻪ ﮔﺮﮔﯿﻨﻪ ی ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺷﮑﻞ ﯾﺎﻓﺘﻪ اﯾﻨﺠﺎس‪...‬ﺗﻮ ﮐﻪ ﻧﻤﯿﺨﻮای‪....‬‬
‫ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ ﻏﺮﯾﺪ‪:‬ﻟﻌﻨﺘﯽ‪...‬ﺑﻌﺪا ﻣﯿﺒﯿﻨﻤﺖ…‬
‫و ﺻﺪای ﻏﯿﺐ ﺷﺪﻧﯽ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﭘﺮﺧﺎش ﮐﺮد‪:‬ﻋﻮﺿﯽ آﺷﻐﺎل ‪,‬ﻣﺎ رو ﻟﻮ داد‪.‬‬
‫رون ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺘﯽ اﺣﻤﻘﺎﻧﻪ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﭼﯽ ﻣﯿﮕﯽ ﻫﺮﻣﯿﻮن؟!!!‬
‫ﻫﺮی ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﻪ ﻃﺮف ﻗﻠﺐ ﮔﺮی ﺑﮏ ﮔﺮﻓﺖ‪:‬ﻫﻨﻮز دو ﻫﻔﺘﻪ ﺗﺎ ﻣﺎه ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻮﻧﺪه رون‪....‬‬
‫ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ از ﺑﯿﺮون ﺧﺎﻧﻪ ﺻﺪای آﭘﺎراﺗﻬﺎی ﻣﺘﻌﺪدی ﺑﮕﻮش رﺳﯿﺪ‪.‬در ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﮐﻪ ﻫﺮی ﺳـﺮش‬
‫را ﺑﻪ ﻃﺮف ﭘﻨﺠﺮه ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ ﮔﺮﮔﯿﻨﻪ ﺑﻪ ﻃﺮﻓﺶ ﯾﻮرش ﺑﺮد‪.‬رون ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﻋﮑﺲ اﻟﻌﻤﻞ ﻧﺸﺎن داد‬
‫و ﺑﺎ ﻟﮕﺪ او را ﺑﺮزﻣﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ‪.‬ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑﻌﺪ ﺑﺪن ﮔﺮی ﺑﮏ در ﺣﺒﺎﺑﯽ ﺣﺎﻟﯿﮑـﻪ ﺟﻤﻠـﻪ ای ﺳـﺮخ‬
‫ﺑﺮﺑﺎﻻی آن ﻣﯿﺪرﺧﺸﯿﺪ ﺑﺮای ﮐﯿﻨﮕﺰﻟﯽ ﻓﺮﺳﺘﺎده ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی دﺳﺘﻮر داد‪:‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﯾﻢ‪....‬‬
‫رون ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ اﺗﺎق ﮐﺮد‪:‬راه ﻓﺮار ﻧﺪارﯾﻢ‪.‬ﺑﻌﺪ ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﺑﺎ ﺳﭙﺮ ﻣﺪاﻓﻌﺶ ﭘﯿﻐـﺎﻣﯽ ﺑﻔﺮﺳـﺘﺪ وﻗﺘـﯽ‬
‫ﺑﺮای ﺑﺎر ﺳﻮم ﻣﻮﻓﻖ ﻧﺸﺪ ﻫﺮی دﺳﺖ روی ﺷﺎﻧﻪ اش ﮔﺬاﺷﺖ‪:‬ﺑﯽ ﻓﺎﯾﺪس رون‪....‬ﺣﺘﻤﺎ اﯾﻨﺠـﺎ رو‬
‫ﻫﻢ ﻃﻠﺴﻢ ﮐﺮدن‪.‬‬
‫_ﻣﯿﺘﻮﻧﯿﻢ ﻏﯿﺐ ﺑﺸﯿﻢ؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺘﯽ ﻋﺼﺒﯽ وﺳﺎﯾﻞ اﺗﺎق را زﯾﺮ و رو ﻣﯿﮑﺮد ﻧﮕﺎه ﻋﺎﻗﻞ اﻧﺪر ﺳـﻔﯿﻬﯽ ﺑـﻪ‬
‫رون ﮐﺮد‪.‬از آﺳﺘﯿﻦ رداﯾﺶ ﺧﻮن ﻣﯿﭽﮑﯿﺪ‪:‬رون‪...‬ﻣﻄﻤﺌﻨﺎ اﯾﻨﺠﺎ ﻃﻠـﺴﻢ ﺿـﺪ آﭘـﺎرات داره وﮔﺮﻧـﻪ‬
‫اوﻧﺎﯾﯽ ﮐﻪ اون ﺑﯿﺮوﻧﻦ اﻻن ﺗﻮ ﺑﻮدن‪...‬اون ﺣﯿﻮوﻧﺎ ﺣﺴﺎﺑﯽ ﭘﺎﯾﮕﺎﻫﺸﻮﻧﻮ ﺗﺠﻬﯿﺰ ﮐﺮدن‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬و اﯾﻦ ﺑﻪ ﻧﻔﻊ ﻣﺎﺳﺖ‪...‬اﮔﻪ ﻣﺎ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﯿﻢ ﮐﻤﮏ ﺑﺨﻮاﯾﻢ اوﻧﺎ ﻫﻢ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﻦ ﺑﯿﺎن ﺗﻮ‬

‫‪650‬‬

‫‪651‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫رون ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ زﺧﻢ ﻋﻤﯿﻖ ﻫﺮﻣﯿﻮن اﻧﺪاﺧﺖ‪,‬ﺗﮑﻪ ای از رداﯾﺶ را ﭘﺎره ﮐﺮد و در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ زﺧﻢ را‬
‫ﻣﯽ ﺑﺴﺖ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺣﺎﻻ ﭼﯿﮑﺎر ﮐﻨﯿﻢ؟‬
‫_ﺧﺪا ﮐﻨﻪ ﻓﺮد و ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﮐﺎر اﺣﻤﻘﺎﻧﻪ ای ﻧﮑﻨﻦ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺳﻮال رون را ﺗﮑﺮار ﮐﺮد‪:‬ﺣﺎﻻ ﭼﯿﮑﺎر ﮐﻨﯿﻢ ﻫﺮی؟‬
‫_ﻣﮕﻪ راﻫﯽ ﺑﺠﺰ ﻣﺒﺎرزه ﻣﻮﻧﺪه؟‬
‫ﻫﺮی ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ و اداﻣﻪ داد‪:‬ﮔﻮش ﮐﻨﯿﻦ ‪...‬ﻣﯿﺨﺎم ﯾﻪ ﭼﯿﺰی ﺑﻬﺘﻮن ﺑﮕﻢ‪....‬‬
‫ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ی ﻣﻨﺘﻈﺮ و ﻣﺘﻌﺠﺐ دوﺳﺘﺎﻧﺶ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﮐﺮد و اداﻣـﻪ داد‪:‬ﺗـﻮ ﺗﻤـﺎم زﻧـﺪﮔﯿﻢ ‪,‬ﺑﻬﺘـﺮﯾﻦ و‬
‫ﺑﺰرﮔﺘﺮﯾﻦ ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﯿﻢ داﺷﺘﻦ ﺷﻤﺎ دو ﺗﺎ ﺑﻮده‪....‬ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ازﺗﻮن ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن و رون ﻧﮕﺎﻫﯽ رد و ﺑﺪل ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬ﺑﻼﺧﺮه رون زﺑﺎن ﺑﺎز ﮐﺮد‪:‬ﺧﻮش ﺧﯿﺎل ﻧﺒﺎش ﻫﺮی‪,‬ﻣﺎ ﺑﻪ‬
‫اﯾﻦ زودﯾﺎ ﻧﻤﯽ ﻣﯿﺮﯾﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻟﺒﺨﻨﺪ درد آﻟﻮدی زد‪:‬ﻫﻨﻮز وﻟﺪﻣﻮرت زﻧﺪس ﯾﺎدت ﮐﻪ ﻧﺮﻓﺘﻪ؟‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﺗﻠﺨﯽ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪:‬ﻣﯿﺪوﻧﻢ ﺑﺮای اﻃﻤﯿﻨﺎن ﮔﻔﺘﻢ‪.‬‬
‫رون دﺳﺘﯽ روی ﺷﺎﻧﻪ ی ﻫﺮی زد‪:‬ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﺣﺮﻓﺶ ﺷـﺪ‪....‬ﻣﯿﺨـﺎم ﺑـﺪوﻧﯽ‪...‬ﺗـﻮ ﺑﻬﺘـﺮﯾﻦ دوﺳـﺖ‬
‫ﻣﻨﯽ‪...‬و ‪...‬رون ﺑﻪ ﻃﺮف ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺮﮔﺸﺖ‪.‬ﺻﻮرﺗﺶ ﺑـﻪ ﺳـﺮﺧﯽ ﻣﻮﻫـﺎﯾﺶ در آﻣـﺪه ﺑـﻮد دﺳـﺖ‬
‫دﯾﮕﺮش را دور ﮐﻤﺮ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺣﻠﻘﻪ ﮐﺮد‪:‬ﺗﻮ ﻫﻢ ‪...‬ﺗﻨﻬﺎ ﻋﺸﻖ ﻣﻨﯽ‪.‬‬
‫ﻫﺮ دو ﺑﯽ اﺧﺘﯿﺎر ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎه ﻣﯿﮑﺮدﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺑﻐﺾ ﺑﻪ آن دو ﺧﯿﺮه ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﺑﻐﻀﺶ‬
‫ﺗﺮﮐﯿﺪ و آن دو را در آﻏﻮش ﮐﺸﯿﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﻓﺮو رﻓﺖ‪...‬ﮐﺎر اﺣﻤﻘﺎﻧﻪ او دوﺳﺘﺎﻧﺶ را در ﺑﺪ دردﺳﺮی اﻧﺪاﺧﺘـﻪ ﺑـﻮد‪..‬ﻧﻤﯿﺘﻮاﻧـﺴﺖ‬
‫رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن را ﻓﺪای ﺧﻮد ﮐﻨﺪ‪...‬آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﺧـﺎﻃﺮ او اﯾﻨﺠـﺎ ﺑﻮدﻧـﺪ و ﺟـﺎن ﻫﺮدوﺷـﺎن در ﺧﻄـﺮ‬
‫ﺑﻮد‪.‬ﻫﺮی ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﻣﯿﺘﻮاﻧﺴﺖ از ﺧﻮد دﻓﺎع ﮐﻨﺪ‪.‬ﻣﯿﺘﻮاﻧﺴﺖ ﻫﻤﯿﻦ اﻻن ﺑﻪ وﺳﻂ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﺑـﺮود‬
‫و ﯾﮏ ﻧﻔﺮه ﺑﺎ ﻧﺼﻒ آﻧﻬﺎ ﺑﺠﻨﮕﺪ‪...‬ﻓﻘﻂ ﮐﺎﻓﯽ ﺑﻮد آن ﮐﻨﺘﺮﻟﯽ را ﮐﻪ ﻣﻮدی ﺑﺮای ﮐﻨﺘﺮل ﻗﺪرﺗﺶ ﺑﻪ‬

‫‪651‬‬

‫‪652‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫او ﯾﺎد داده ﺑﻮد ﮐﻨﺎر ﺑﮕﺬارد‪.‬ﻫﺮﭼﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﯿﺪاﻧﺴﺖ اﯾﻦ ﺗﻨﻬـﺎ اﺳـﻠﺤﻪ ی ﻏـﺎﻓﻠﮕﯿﺮ ﮐﻨﻨـﺪه ی او در‬
‫ﺑﺮاﺑﺮ وﻟﺪﻣﻮرت اﺳﺖ‪...‬و ﮐﺎﻓﯿﺴﺖ وﻟﺪﻣﻮرت از اﯾﻦ ﻗﺪرت و آﻣﻮزﺷﻬﺎ ﻣﻄﻠﻊ ﺷﻮد ﺗﺎ زودﺗﺮ ﺑـﻪ‬
‫ﺳﺮاﻏﺶ ﺑﯿﺎﯾﺪ‪...‬اﯾﻦ اﺻﻼ ﺑﺮاﯾﺶ ﻣﻬﻢ ﻧﺒﻮدﭼﯿﺰی ﮐﻪ ﻣﻬـﻢ ﺑـﻮد اﯾـﻦ ﺑـﻮد ﮐـﻪ ﻣﯿﺪاﻧـﺴﺖ رون و‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﺮﮔﺰ او را ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺨﻮاﻫﻨﺪ ﮔﺬاﺷﺖ ﻫﺮﺟﺎ ﻫﺮی ﻣﯿﺮﻓﺖ ﺑﯽ ﺗﺮدﯾﺪ او را دﻧﺒـﺎل ﻣﯿﮑﺮدﻧـﺪ و‬
‫اﯾﻦ ﯾﻌﻨﯽ ﻣﺮگ‪...‬ﺣﺪ اﻗﻞ ﺑﺮای آﻧﻬﺎ ﮐﻪ درﺣﺪ اوآﻣﻮزش ﻧﺪﯾـﺪه ﺑﻮدﻧـﺪ‪....‬ﭼﻄـﻮر ﺗﻮاﻧـﺴﺘﻪ ﺑـﻮد‬
‫اﯾﻨﻘﺪر ﺧﻮدﺧﻮاه ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬
‫ﺗﻤﺎم اﯾﻦ اﺗﻔﺎﻗﺎت در ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ی ﮐﻮﺗﺎه اﺗﻔﺎق اﻓﺘﺎد ‪.‬ﺑﻼﺧﺮه ﺑﺎ ﺻﺪای ﺷﮑﺴﺘﻦ ﺷﯿﺸﻪ ی ﯾﮑﯽ از‬
‫ﭘﻨﺠﺮه ﻫﺎ در اﺛﺮ ﺑﺮﺧﻮرد ﻃﻠﺴﻢ ‪ ,‬ﻫﺮی ﺧﻮدش را از دوﺳﺘﺎﻧﺶ ﺟﺪا ﮐـﺮد‪:‬ﻣﯿﺨـﻮام ﯾـﻪ ﺧﻮاﻫـﺸﯽ‬
‫ازﺗﻮن ﺑﮑﻨﻢ‪....‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ اﺑﺮوﯾﯽ ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ‪:‬ﻫﺮی‪...‬ﭼﯽ ﻣﯿﺨﻮای؟‬
‫_ﺑﻬﻢ ﻗﻮل ﺑﺪﯾﻦ ﭼﯿﺰی رو ﮐﻪ ازﺗﻮن ﻣﯿﺨﻮام اﻧﺠﺎم ﺑﺪﯾﻦ‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺗﮑﺮار ﮐﺮد‪ :‬ﭼﯽ ﻣﯿﺨﻮای؟‬
‫_اول ﻗﻮل ﺑﺪه ﻫﺮﻣﯿﻮن‬
‫رون اﺧﻤﯽ ﮐﺮد‪:‬ﺑﺪون ﺷﻨﯿﺪن ﺧﻮاﺳﺘﺖ؟‬
‫ﻫﺮی ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ اﻟﺘﻤﺎس ﮐﺮد‪:‬رون‪....‬ﻓﻘﻂ ﯾﻪ دﻓﻌﻪ‪...‬اﯾﻦ ﺑﺮام ﺧﯿﻠﯽ ﻣﻬﻤﻪ‪.‬‬
‫رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎﻫﯽ رد و ﺑﺪل ﮐﺮدﻧﺪ‪:‬ﺑﺎﺷﻪ ﻫﺮی‪...‬ﺑﮕﻮ ﭼﯽ ﻣﯿﺨﻮای؟‬
‫ﻫﺮی ﻧﻔﺲ راﺣﺘﯽ ﮐﺸﯿﺪ‪:‬ﻣﯿﺨﻮام ﻫﺮ اﺗﻔﺎﻗﯽ ﮐﻪ اﻓﺘﺎد ﺑﻪ ﻣﺤﺾ اﯾﻨﮑﻪ ﺗﻮﻧﺴﺘﯿﻦ ﻫﺮ دو ﺗﻮن از اﯾﻨﺠﺎ‬
‫ﻓﺮار ﮐﻨﯿﻦ‬
‫رون از ﮐﻮره در رﻓﺖ‪:‬اﻣﮑﺎن ﻧﺪاره!‬
‫_رون ﺗﻮ ﻗﻮل دادی!‬
‫_آره وﻟﯽ ﻧﻤﯿﺪوﻧﺴﺘﻢ ﯾﻪ ﻫﻤﭽﯿﻦ ﭼﯿﺰ اﺣﻤﻘﺎﻧﻪ ای ازم ﻣﯿﺨﻮای‬

‫‪652‬‬

‫‪653‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_ﺗﻮ ﻗﻮل دادی رون‪....‬‬
‫_وﻟﯽ ﻫﺮی‪...‬‬
‫ﻫﺮی دﺳﺘﻮر داد‪:‬ﻫﺮﻣﯿﻮن اﯾﻦ آﺧﺮﯾﻦ ﺧﻮاﻫﺶ ﻣﻨﻪ‪...‬ﺣﺎﻻ ﺑﺮﯾﻦ ﺳﺮاغ ﭘﻨﺠﺮه ﻫﺎ و ﺣﻮاﺳـﺘﻮﻧﻮ ﺟﻤـﻊ‬
‫ﮐﻨﯿﻦ‪....‬و ﯾﺎدﺗﻮن ﻧﺮه ﭼﻪ ﻗﻮﻟﯽ دادﯾﻦ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن دوﺑﺎره اﻋﺘﺮاض ﮐﺮد‪:‬وﻟﯽ ﻫﺮی‬
‫_ﻣﺎ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﯿﻢ‪....‬‬
‫_وﻟﯽ ﻧﺪاره رون‪...‬ﻫﻨﻮز ﮐﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ ﻧﯿﻮﻓﺘﺎده‪...‬ﺷﺎﻧﺲ ﺑﯿﺎرﯾﻢ ﻣﯿﺘﻮﻧﯿﻢ ﺗﺎ رﺳﯿﺪن ﮐﻤـﮏ ﻣﻌﻄﻠـﺸﻮن‬
‫ﮐﻨﯿﻢ‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬واﮔﻪ ﮐﻤﮑﯽ در ﮐﺎر ﻧﺒﻮد؟‬
‫ﻫﺮی ﻣﯿﺰی را واژﮔﻮن ﮐﺮد ﺗﺎ ﭘﺸﺖ آن ﭘﻨﺎه ﺑﮕﯿﺮد ‪.‬ﭘﺮﺗﻮ ﺑﻨﻔﺸﯽ ﮐﻪ از ﭘﻨﺠﺮه وارد ﺷﺪه ﺑـﻮد ﺑـﻪ‬
‫ﻣﯿﺰ ﺧﻮرد و آﻧﺮا دو ﺗﮑﻪ ﮐﺮد‪:‬ﻣﯿﺨﻮام ﻗﺒﻞ از ﻣﺮدﻧﻢ ﺗﺎ ﻣﯿﺘﻮﻧﻢ ﺑﻪ اون آﺷﻐﺎﻻ ﺻﺪﻣﻪ ﺑﺰﻧﻢ‪.‬‬
‫_ﻣﻮاﻓﻘﻢ‬
‫رون اﯾﻨﺮا ﮔﻔﺖ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﭘﻨﺠﺮه ی ﻃﺮف ﭼﭗ دوﯾﺪ ‪.‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﭘﻨﺠﺮه ی وﺳـﻄﯽ و ﻫـﺮی ﺳـﻤﺖ‬
‫راﺳﺘﯽ را اﻧﺘﺨﺎب ﮐﺮد‪.‬ﺑﯿﺮون از ﺧﺎﻧﻪ ﻏﻮﻏﺎﯾﯽ ﺑﻮد‪...‬ﻫﺠﺪه ﻣﺮﮔﺨﻮار در ﺑﺮاﺑﺮ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ‬

‫‪653‬‬

‫‪654‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬

‫ﻓﺼﻞ ﭼﻬﻞ و ﭼﻬﺎرم‪:‬ﻧﺒﺮد ﻧﺎﺏﺮاﺏﺮ‬
‫ﺳﯿﻤﻮس‪ ,‬دﯾﻦ و ﻓﺮد ازﯾﮏ ﻓﺮو رﻓﺘﮕﯽ در اﻧﺘﻬﺎی ﺧﯿﺎﺑﺎن ﺷﺎﻫﺪ ﻣﺎﺟﺮا ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬آﻧﻬﺎ ﻣﯿﺪﯾﺪﻧﺪ‬
‫ﮐﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮاران ﺧﺎﻧﻪ را ﻣﺤﺎﺻﺮه ﮐﺮده اﻧﺪ و ﻫـﺮ ﺳـﻪ وﺣـﺸﺖ زده ﺑـﻪ دوﺳﺘﺎﻧـﺸﺎن ﻓﮑـﺮ‬
‫ﻣﯿﮑﺮدﻧﺪ‪.‬‬
‫دﯾﻦ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﮐﺸﯿﺪ‪:‬ﺑﺎﯾﺪﺑﺮﯾﻢ ﮐﻤﮑﺸﻮن‬
‫ﻓﺮد دﺳﺘﻮر داد‪:‬ﻣﺎ ﻧﻪ دﯾﻦ‪....‬ﻣﻦ ﻣﯿﺮم‪...‬ﺷﻤﺎ دوﺗﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﮐﻤﮏ ﺑﯿﺎرﯾﻦ‬
‫ﺳﯿﻤﻮس اﻋﺘﺮاض ﮐﺮد‪:‬وﻟﯽ ﻓﺮد‪!....‬‬
‫ﻓﺮد ﮐﻼه ﺷﻨﻞ را روی ﺳﺮش ﮐﺸﯿﺪ ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﻪ ﻫﯿﺒﺖ ﻣﺮﮔﺨﻮار ﻧﻘﺎﺑﺪاری درآﻣـﺪ‪:‬ﻫﻤـﯿﻦ‬
‫ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻢ‪ ...‬ﺳﯿﻤﻮس‪ ,‬ﯾﻪ ﭘﯿﻐﺎم ﺑﺮای ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﻔﺮﺳﺖ‪...‬اون ﻣﺴﺌﻮل ﻣﺤﻔﻠﻪ‪....‬دﯾﻦ‪ ...‬اﻋـﻀﺎی‬
‫اﻟــﻒ دال رو ﺧﺒــﺮ ﮐــﻦ‪...‬ﺑﮕــﻮ ﻃﺒــﻖ ﺑﺮﻧﺎﻣــﻪ زﻧــﺪاﻧﯿﺎ رو ﺗﺤﻮﯾــﻞ ﺑــﺪن و ﺧﻮدﺷــﻮﻧﻮ‬
‫ﺑﺮﺳﻮﻧﻦ‪...‬ﺧﻮدﺗﻮﻧﻢ ﻫﻤﯿﻨﺠﺎ ﺑﻤﻮﻧﯿﻦ ﺗﺎ ﮐﻤﮏ ﺑﺮﺳﻪ ‪.‬‬
‫دﯾﻦ ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﭼﯿﮑﺎر ﻣﯿﺨﻮای ﺑﮑﻨﯽ ﻓﺮد؟‬
‫_از داﺧﻞ ﺑﻬﺸﻮن ﺿﺮﺑﻪ ﻣﯿﺰﻧﻢ‪.‬‬
‫*************************************‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ در اﺗﺎﻗﺶ ﻗﺪم ﻣﯿﺰد‪.‬ﻟﻮﭘﯿﻦ روﺑﺮوﯾﺶ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﻏـﺮ ﻣﯿـﺰد‪ :‬رﻓﺘـﻪ‬
‫‪....‬ﺑﺎزم رﻓﺘﻪ‪...‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻧﮕﺮان در اﺗﺎق ﺑﺎﻻ و ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻣﯿﺮﻓﺖ‪:‬ﻣﻌﻠﻮم ﻧﯿﺴﺖ ﭼﻪ ﺧﯿﺎﻟﯽ داره؟رﻓﺘﻪ ﺳﯿﺰده ﺗﺎ از‬
‫ﺷﺎﮔﺮدا رو ﻫﻢ ﺑﺮده‪...‬‬

‫‪654‬‬

‫‪655‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫درﺳﺖ در ﻫﻤﯿﻦ وﻗﺖ ‪,‬ﻣﻮﺟﻮد ﻧﻘﺮه ای رﻧﮕﯽ از ﭘﻨﺠـﺮه وارد ﺷـﺪو ﺻـﺪای ﺳـﯿﻤﻮس در‬
‫ﮔــﻮش ﺳــﯿﺮﯾﻮس ﻃﻨــﯿﻦ اﻧــﺪاﺧﺖ‪:‬ﭘﺮوﻓــﺴﻮر ﺑﻠــﮏ‪...‬ﺑﭽــﻪ ﻫــﺎ ﺗــﻮ ﺧﻮﻧــﻪ ی ﮔــﺮی ﺑــﮏ‬
‫ﮔﯿﺮاﻓﺘﺎدن‪...‬ﻣﺮﮔﺨﻮارا ﻣﺤﺎﺻﺮﺷﻮن ﮐﺮدن‪...‬ﻣﺎ ﺑﻪ ﮐﻤﮏ اﺣﺘﯿﺎج دارﯾﻢ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ی ﺳﯿﺮﯾﻮس ﮐﻪ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ رﻧﮓ ﭘﺮﯾﺪه ﺗﻮ ﻣﯿﺸﺪ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد وﻗﺘﯽ ﻣﻮﺟﻮد ﻧﻘﺮه‬
‫ای ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪ ﺻﻮرت ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺗﻘﺮﯾﺒـﺎ ﺳـﻔﯿﺪ ﺷـﺪه ﺑـﻮد‪.‬ﺑـﺎ ﻧﮕﺮاﻧـﯽ ﭘﺮﺳـﯿﺪ‪:‬ﻗـﻀﯿﻪ ﭼﯿـﻪ‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس؟‬
‫ﺳــﯿﺮﯾﻮس از ﺟــﺎ ﭘﺮﯾــﺪ در ﺣﺎﻟﯿﮑــﻪ ﮐﺎﻏــﺬ ﭘﻮﺳــﺘﯽ وﻗﻠــﻢ ﭘــﺮی ﺑﺮﻣﯿﺪاﺷــﺖ ﺻــﺪا‬
‫زد‪:‬ﻓﺎوﮐﺲ‪....‬ﻓﺎوﮐﺲ‬
‫ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻬﺸﻌﻠﻪ ای درﺧﺸﯿﺪ و ﻓﺎوﮐﺲ از ﻏﯿﺐ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ ‪:‬ﯾﻪ ﭘﯿﻐﺎم ﺑـﺮای اﻋـﻀﺎای ﻣﺤﻔـﻞ‬
‫دارم‬
‫ﺳﺮش ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺑﻮد و ﺑﻪ ﺳـﺮﻋﺖ ﭼﯿـﺰی را روی ﮐﺎﻏـﺬ ﭘﻮﺳـﺘﯽ ﻣﯿﻨﻮﺷـﺖ‪.‬ﻟـﻮﭘﯿﻦ از ﺑـﺎﻻی‬
‫ﺳﺮﺳﯿﺮﯾﻮس ﻧﻮﺷﺘﻪ را واروﻧﻪ ﻣﯿﺨﻮاﻧﺪ‪:‬‬
‫ﻫﺮﭼﻪ زودﺗﺮ ﺑﻪ ﺧﯿﺎﺑﺎن ﺟﻔﺮﺳﻮن ﺑﯿﺎﯾﻦ‪....‬ﻣﺴﺌﻠﻪ ﺣﯿﺎﺗﯿﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮارا ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮدن‬
‫ﺑﻪ ﻣﺤﺾ ﻏﯿﺐ ﺷﺪن ﻗﻘﻨﻮس رو ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ی وﺣﺸﺖ زده ی ﻟﻮﭘﯿﻦ ﮐـﺮد‪:‬ﻫـﺮی ﺗـﻮ دردﺳـﺮ‬
‫اﻓﺘﺎده‪...‬‬
‫****************************************‬
‫اﺳﮑﺮﯾﻤﺠﯿﻮر در اﺗﺎق ﺧﻮاﺑﺶ دراز ﮐﺸﯿﺪه ﺑﻮد ‪.‬ﺳﺎﻋﺖ دو ﺑﻌﺪ از ﻧﯿﻤﻪ ﺷﺐ ﺑﻮد اﻣﺎ ﻓـﺸﺎر‬
‫ﻓﺠﺎﯾﻊ اﺧﯿﺮ ﺧﻮاب را از ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﻣﯽ رﺑﻮد‪.‬ﮔﺎﻫﯽ از ﺗﻪ دل آرزو ﻣﯿﮑﺮد ﮐﻪ وزﯾـﺮ ﻧـﺸﺪه‬
‫ﺑﻮد‪...‬ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ ﺑﺎر ﺣﻤﻠﻪ ی ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﺑﻪ ﻣﺮدم و ﻗﺘﻞ ﻋﺎم ﺧﺎﻧﻮاده ﻫﺎی ﺳﺮﺷﻨﺎﺳـﯽ ﮐـﻪ‬
‫در ﻣﺒﺎرزه ﺑﺎ وﻟﺪﻣﻮرت ﻧﻘﺶ داﺷﺘﻨﺪ ‪,‬ﺣﻤﻠﻪ ی ﮔﺮﮔﯿﻨﻪ ﻫﺎ ﺑﻪ ﺷﻬﺮ و ﺻﺪﻣﻪ دﯾﺪن ﺑﯿـﺸﺘﺮ از‬
‫ﺑﯿﺴﺖ و ﭘﻨﺞ ﮐﻮدک ﺑﯿﮕﻨﺎه و ﺑﻌﺪ از آن ﻗﺘﻞ ﺳﻪ ﮐﺎراﮔـﺎه ﺑـﺎ ﺗﻤـﺎم ﺧﺎﻧﻮادﺷـﺎن ﺑـﻪ دﺳـﺖ‬

‫‪655‬‬

‫‪656‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ‪ ,‬ﻓﺸﺎرﻫﺎ ﺑﻪ او ﭼﻨﺪ ﺑﺮاﺑﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد‪...‬ﺗﻤﺎم اﻓﺮادش در ﺣﺎل آﻣﺎده ﺑﺎش ﺑﻮدﻧـﺪ و‬
‫ﺧﻮدش ﭼﻨﺪ ﺷﺐ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻧﺨﻮاﺑﯿﺪه ﺑﻮد ‪...‬ﻣﯿﺪاﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﭼﯿﺰی ﺗﺎ ﺧﻠﻊ ﻣﻘﺎﻣﺶ ﻧﻤﺎﻧﺪه ‪.‬اﻣـﺎ او‬
‫ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﺗﻮان ﻣﯿﺠﻨﮕﯿﺪ ‪...‬ﻧﻤﯿﺨﻮاﺳﺖ از او ﻫﻢ ﻫﻤﺎﻧﻄﻮر ﯾﺎد ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ از ﮐﺮﻧﻠﯿـﻮس ﻓـﺎج ﯾـﺎد‬
‫ﻣﯿﮑﺮدﻧﺪ‪:‬ﯾﮏ اﺣﻤﻖ ﺗﺮﺳﻮ‪...‬‬
‫در ﻫﻤﯿﻦ ﻓﮑﺮ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻧﻮری ﻧﻘﺮه ای رﻧﮓ ﭘـﺮواز ﮐﻨـﺎن از ﭘﻨﺠـﺮه وارد ﺷـﺪ ‪.‬ﺑـﺎ ﻧﮕﺮاﻧـﯽ‬
‫ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﮐﺸﯿﺪ اﻣﺎ ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ اﯾﻦ ﻓﻘﻂ ﯾﮏ ﺳﭙﺮ ﻣﺪاﻓﻊ اﺳﺖ‪.‬ﺣﯿـﻮان‬
‫ﻧﻘﺮه ای رﻧﮓ ﭼﺸﻢ در ﭼﺸﻢ وزﯾﺮ ﺷﺪ و ﺻﺪای دﺧﺘﺮ ﻧﺎﺷﻨﺎﺳﯽ در ذﻫـﻨﺶ ﭘﯿﭽﯿـﺪ‪:‬ﺟﻨـﺎب‬
‫وزﯾﺮ اﮔﻪ ﺑﻪ ﺧﻮﻧﻪ ی ﺷﻤﺎره دوازده ﻣﯿﺪان ﮔﺮﯾﻤﻮﻟﺪ ﺑﺮﯾﻦ در ﺳﻪ ﺗـﺎ از اﺗﺎﻗﻬـﺎی ﻃﺒﻘـﻪ ی‬
‫دوم ‪,‬ﺳﻪ ﺗﺎ از ﮔﺮﮔﯿﻨﻪ ﻫﺎی ﮔﺮی ﺑﮏ ﺑﺎ ﻃﻠﺴﻤﯽ ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪن ‪.‬اﺣﺘﻤﺎﻻ ﺧﻮدﺷﻢ ﺑﻪ زودی ﺑـﻪ‬
‫دﺳﺘﺘﻮن ﻣﯿﺮﺳﻪ‪.‬اﻣﯿـﺪوارم اﻃﻼﻋـﺎت ﺧـﻮﺑﯽ ازﺷـﻮن ﺑﮕﯿـﺮﯾﻦ ﺣـﺪاﻗﻞ ﻣـﺮدم رو اﻣﯿـﺪوار‬
‫ﻣﯿﮑﻨﻪ‪.‬ﺿﻤﻨﺎ ﺗﻮ ﺧﯿﺎﺑﻮن ﺟﻔﺮﺳﻮن ﻣﺮﮔﺨﻮارا ﺑﻪ ﯾﻪ ﺧﻮﻧﻪ ﺣﻤﻠﻪ ﮐـﺮدن و ﭼﻨـﺪ ﻧﻔـﺮ رو ﮔﯿـﺮ‬
‫اﻧﺪاﺧﺘﻦ ﻟﻄﻔﺎ ﮐﻤﮏ ﺑﻔﺮﺳﺘﯿﻦ‪.‬‬
‫ﻣﻮﺟﻮد درﺧﺸﺎن ﻧﻘﺮه ای ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪ و اﺳﮑﺮﯾﻤﺠﯿﻮر را ﻣﺎت و ﻣﺒﻬﻮت ﺑﺮﺟﺎ ﮔﺬاﺷـﺖ‪.‬اﯾـﻦ‬
‫ﭘﯿﻐﺎم از ﻃﺮف ﮐﻪ ﺑﻮد؟ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل ﭼﻨﯿﻦ روش ارﺗﺒﺎﻃﯽ ﻧﺪﯾﺪه ﺑﻮد‪...‬آﯾﺎ ﯾﮏ ﺗﻠﻪ ﺑﻮد ﯾـﺎ در‬
‫ﺧﻮاﺳﺖ ﮐﻤﮏ؟‬
‫در ﻫﺮ ﺣﺎل وزﯾﺮ در ﺷﺮاﯾﻄﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺮای ﺣﻔﻆ ﻣﻘﺎﻣﺶ ﻫﺮ ﮐﺎری ﻣﯿﮑﺮد‪...‬‬
‫دﺳﺖ در ﺟﯿﺐ روﺑﺪو ﺷﺎﻣﺒﺮش ﮐﺮد و ﮔﻮی ﻧﻘﺮه ای رﻧﮕﯽ را در دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺖ‪,‬ﭼـﺸﻤﺎﻧﺶ‬
‫را ﺑﺴﺖ و در ذﻫﻦ ﺗﮑﺮار ﮐﺮد‪:‬داوﻟﯿﺶ‪....‬ﺷﮑﻠﺒﻮت‪...‬ﻣﻮدی‪...‬ﻫﻤﯿﻦ اﻻن ﺑﯿﺎﯾﻦ اﯾﻨﺠﺎ‬
‫ﮐﻤﺘﺮ از ﯾﮏ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ داوﻟﯿﺶ در ﮐﻨﺎرش ﺑـﻮد…‪.‬وزﯾـﺮ ﻏﺮوﻟﻨـﺪی ﮐـﺮد‪ :‬از ﺷـﮑﻠﺒﻮت‬
‫ﺧﺒﺮی ﻧﺸﺪ!!! ‪.‬ﮐﺠﺎﺳﺖ؟‬
‫_اﻃﻼﻋﯽ ﻧﺪارم ﺟﻨﺎب وزﯾﺮ‬

‫‪656‬‬

‫‪657‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_ﻣﺴﺨﺮس‪....‬اﯾﻦ ﮐﺎرا از ﭼﺸﻢ ﺑﺎﺑﺎﻗﻮری ﺑﻌﯿﺪ ﻧﯿﺴﺖ اﻣﺎ ﮐﯿﻨﮕﺰﻟﯽ‪....‬‬
‫داوﻟﯿﺶ ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺘﯽ ﻋﺼﺒﯽ ﭘﺎ ﺑﻪ ﭘﺎ ﺷﺪ‪:‬ﺑﺎ ﻣﻦ اﻣﺮی داﺷﺘﯿﻦ ﺟﻨﺎب وزﯾﺮ؟‬
‫اﺳﮑﺮﯾﻤﺠﯿﻮر از ﺧﯿﺎﻻﺗﺶ در آﻣﺪ‪:‬ﺑﻠﻪ داوﻟﯿﺶ‪....‬ﭼﻨﺪ ﺗﺎ از ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ اﻓﺮادﺗﻮ ﺑﺮدار و ﺑـﺮو ﺑـﻪ‬
‫ﺧﻮﻧﻪ ی ﺷﻤﺎره ی دوازده ﻣﯿﺪان ﮔﺮﯾﻤﻮﻟﺪ‪....‬ﺧﺒﺮ رﺳﯿﺪه ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﮔﺮﮔﯿﻨﻪ‪....‬‬
‫داوﻟﯿﺶ ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﺣﺮف او را ﻗﻄﻊ ﮐﺮد‪:‬ﮔﺮﯾﻤﻮﻟﺪ؟؟!!‬
‫_ﺑﻠﻪ اﮔﻪ ﻧﻤﯿﺪوﻧﯽ ﮐﺠﺎﺳﺖ‪....‬‬
‫ﮐﺎراﮔﺎه ﺑﺴﺮﻋﺖ ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد‪:‬ﺧﯿﺮ ﻗﺮﺑﺎن‪....‬ﻣﮕﻪ ﻣﯿﺸﻪ ﻧﺪوﻧﻢ ﮐﺠﺎﺳﺖ؟اﯾﻦ ﺧﻮﻧﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﭼﻨﺪ‬
‫وﻗﺖ ﭘﯿﺶ دو ﻫﻔﺘﻪ ﮐﺎر اﺿﺎﻓﻪ ﺑﺮای ﻣﺎ درﺳﺖ ﮐﺮد‪....‬‬
‫اﺳﮑﺮﯾﻤﺠﯿﻮر اﺑﺮوﯾﯽ ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ‪:‬ﺟﺪا!!!ﮐﯽ؟‬
‫_ﭼﻨﺪ ﻣﺎه ﭘﯿﺶ ﻣﺮﮔﺨﻮارا داﻏﻮﻧﺶ ﮐﺮدن‪...‬ﺟﺎدوی رازداری ﺷﻮ ﺑﺎﻃﻞ ﮐـﺮدن و ‪....‬ﻇـﺎﻫﺮا‬
‫ﺑﺎ اﻋﻀﺎی ﻣﺤﻔﻞ ﻗﻘﻨﻮس در اوﻧﺠﺎ درﮔﯿﺮی داﺷﺘﻦ‪....‬‬
‫ﻟﺤﻦ داوﻟﯿﺶ در ﺟﻤﻠﻪ ی آﺧﺮ ﮐﻤﯽ ﻋﺬرﺧﻮاﻫﺎﻧﻪ ﺑﻮد‪.‬ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﻣﯿﺪاﻧﺴﺖ ﮐﻪ اﺳﮑﺮﯾﻤﺠﯿﻮر‬
‫دل ﺧﻮﺷﯽ از ﻣﺤﻔﻞ ﻗﻘﻨﻮس ﻧﺪارد ﺷﺎﯾﺪ ﺑﻪ اﯾﻦ دﻟﯿﻞ ﮐﻪ ﮐﺎرﻫﺎی آﻧﻬﺎ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣـﺎل ﺑﯿـﺸﺘﺮ از‬
‫اﻗﺪاﻣﺎت وزارﺗﺨﺎﻧﻪ ﺟﻮاب داده ﺑﻮد‪....‬ﯾﺎ ﺑﻪ اﯾﻦ دﻟﯿﻞ ﮐﻪ اﮐﺜﺮ ﻣﺮدم ﮐـﺸﺘﺎر ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫـﺎ را‬
‫ﮐﺎر ﻣﺤﻔﻞ ﻗﻘﻨﻮس ﻣﯿﺪاﻧﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺗﻼﻓﯽ ﻗﺘﻞ داﻣﺒﻠﺪور و وﯾﺰﻟﯿﻬﺎ ﺑﺮﺧﺎﺳـﺘﻪ اﻧـﺪ‪ .‬ﺑـﺎ اﯾـﻦ‬
‫ﺣﺎل داوﻟﯿﺶ از ﯾﮏ ﭼﯿﺰدر ﻣﻮرد ﺧﻮدش ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﻮد اﯾﻦ ﻣﺴﺌﻠﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺣـﺲ اﺣﺘـﺮام او را‬
‫ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻣﺤﻔﻞ ﻗﻘﻨﻮس ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﯿﮑﺮد‪...‬‬
‫ﺻﺪای رﻧﺠﯿﺪه ی اﺳﮑﺮﯾﻤﺠﯿﻮر او را از ﻓﮑﺮ درآورد‪:‬ﺧﺐ ﮐﻪ ﭼﯽ؟‬
‫داوﻟﯿﺶ ﮔﻮﯾﺎ از ﮐﺎﺑﻮﺳﯽ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯿﮑﺮد‪:‬ﻣﺎ ﺗﺎ دوﻫﻔﺘﻪ ﺑﻌﺪ از ﻣﺎﺟﺮای ﺣﻤﻠﻪ ی ﻣﺮﮔﺨـﻮارا‬
‫ﺑﻪ اون ﺧﻮﻧﻪ داﺷﺘﯿﻢ ﺣﺎﻓﻈﻪ ی ﻣﺮدم رو اﺻﻼح ﻣﯿﮑﺮدﯾﻢ‪....‬ﺑﻌﺪﺷﻢ ﺑﺎزﺳﺎزی ﺳﻪ ﺗﺎ ﺧﯿـﺎﺑﻮن‬
‫داﻏﻮن ﺷﺪه و ﺟﻤﻊ ﮐﺮن ﺟﺴﺪ اون ﻫﻤﻪ ﻣﺸﻨﮓ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪه ‪....‬ﺑﻤﺎﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺠﺒـﻮر ﺷـﺪﯾﻢ ﯾـﻪ‬

‫‪657‬‬

‫‪658‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺗﺎﺑﻠﻮ رو ﺑﺎ دﯾﻮار از اوﻧﺠﺎ ﺑﺒﺮﯾﻢ و ﺳﯽ ﺗﺎ ﺗﺎﺑﻠﻮی ﻋﺮﺑـﺪه ﮐـﺶ رو ﺳـﺎﮐﺖ ﮐﻨـﯿﻢ‪ ....‬ﺗـﺎزه‬
‫داﺧﻠﺶ ﺑﺪﺗﺮ ﺑﻮد‪...‬ﻗﺪم ﺑـﻪ ﻗـﺪم ﺗﻠـﻪ ﮔﺬاﺷـﺘﻪ ﺑـﻮدن‪....‬ﺳـﻪ ﺗـﺎ از اﻓﺮادﻣـﻮن ﺗـﻮ ﺑـﺎﺗﻼق‬
‫اﻓﺘﺎدن‪..‬ﭼﻨﺪ ﺗﺎﺷﻮن ﺗﻮ ﺣﺒﺎﺑﻬﺎی ﺗﻠﻪ ای ﮔﯿﺮ ﮐﺮدن و‪...‬ﻣﺎ ﺣﺘـﯽ ﻧﺘﻮﻧـﺴﺘﯿﻢ ﯾﮑـﯽ از اﻋـﻀﺎی‬
‫ﻣﺤﻔﻞ رو ﭘﯿﺪا ﮐﻨﯿﻢ‪....‬ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل ﻫﺮﮐﺲ ﺗﻮ اون ﺧﻮﻧﻪ ﮔﯿﺮ ﺑﯿﻮﻓﺘﻪ ﺑﻪ اﯾـﻦ راﺣﺘﯿـﺎ ﺧـﻼص‬
‫ﻧﻤﯿﺸﻪ‪.‬‬
‫ﻇﺎﻫﺮا اﯾﻦ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﮐﺎﺑﻮس داوﻟﯿﺶ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬ﺧﻮدش ﻫﻢ ﻧﻤﯿﺪاﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﭼﺮا ﻫﯿﭻ ﮐﺪام‬
‫از ﻫﻤﮑﺎراﻧﺶ )ﻣﻮدی ﯾﺎ ﺷﮑﻠﺒﻮت(آن ﻣﺎﻣﻮرﯾﺖ را ﻗﺒﻮل ﻧﮑﺮده ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬ﺷﺎﯾﺪ روزی ﻣﯿﻔﻬﻤﯿﺪ‬
‫ﮐﻪ آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﺣﺪ ﮐﺎﻓﯽ از دردﺳﺮﻫﺎی آﻧﺠﺎ ﺑﻬﺮه ﺑﺮده اﻧﺪ‪.‬‬
‫اﺳﮑﺮﯾﻤﺠﯿﻮر ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎن ﮔﺸﺎد از ﺣﯿﺮت ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺣﺎﻻ اﯾﻦ ﺧﻮﻧﻪ ﻣﺎل ﮐﯿﻪ؟‬
‫_ﻗﺒﻼﻣﺎل ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﻠﮏ ﺑﻮده ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮا اوﻧﻢ ﺑﻪ ﻫﺮی ﭘﺎﺗﺮ ﺑﺨﺸﯿﺪﺗﺶ‪...‬اﻣﺎ ﺗﺎ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣـﺎ‬
‫ﻣﯿﺪوﻧﯿﻢ ﻣﺘﺮوﮐﺲ‪...‬ﭘﺎﺗﺮ ﻫﺸﺖ ﻣﺎﻫﯽ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ اوﻧﺠـﺎ ﻧﺮﻓﺘـﻪ‪....‬ﺧﯿﻠـﯽ داﻏﻮﻧـﻪ ﺑـﻪ درد‬
‫زﻧﺪﮔﯽ ﻧﻤﯿﺨﻮره‪...‬ﻣﻤﮑﻨﻪ دﺳﺖ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﺑﺎﺷﻪ ‪.‬ﻣﯿﺘﻮﻧﻪ ﺗﻠﻪ ﺑﺎﺷﻪ‪.‬‬
‫اﺳـﮑﺮﯾﻤﺠﯿﻮر ﺑـﺎ ﻧـﺎراﺣﺘﯽ دﺳـﺘﺶ را ﻻی ﻣﻮﻫـﺎﯾﺶ ﻓـﺮو ﺑـﺮد‪:‬اوه ﻣـﺮﻟﯿﻦ‪....‬ﻣﯿﺘﻮﻧـﻪ ﻫـﻢ‬
‫ﻧﺒﺎﺷﻪ‪....‬ﺑﻌﺪ ﺑﺎ ﻟﺤﻨﯽ ﻣﺴﺘﺎﺻﻞ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﻣﻦ ﻧﻤﯿﺪوﻧﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﭼﯿﮑﺎر ﮐﻨﻢ داوﻟﯿﺶ‪....‬ﯾﻌﻨﯽ ﻣﻤﮑﻨـﻪ‬
‫ﻫﺮی ﭘﺎﺗﺮ اون ﭘﯿﻐﺎم رو ﻓﺮﺳﺘﺎده ﺑﺎﺷﻪ؟‬
‫داوﻟﯿﺶ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ رﺋﯿﺴﺶ ﮐﺮد ‪.‬از زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ در اداره ی ﮐﺎراﮔﺎﻫﺎن ﺗﺤﺖ ﻧﻈﺎرت او ﮐﺎر‬
‫ﻣﯿﮑﺮد ﺧﯿﻠﯽ ﻧﮕﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬اﻣﺎ ﺣﺎﻻ ﺑﺎ ﮔﺬﺷﺖ ﭼﯿﺰی ﺣﺪود دو ﺳﺎل ‪,‬ﺑـﺴﯿﺎرﭘﯿﺮ و ﺧـﺴﺘﻪ ﺑـﻪ‬
‫ﻧﻈﺮ ﻣﯿﺮﺳﯿﺪ‪ .‬از ﻃﺮﻓﯽ آﻧﻘﺪر ﺧﻮب اﯾﻦ ﻣﺮد را ﻣﯿﺸﻨﺎﺧﺖ ﮐـﻪ ﻟﺤـﻦ ﺟﺪﯾـﺪش ﻏـﺎﻓﻠﮕﯿﺮش‬
‫ﮐﻨﺪ‪...‬‬
‫ﺑﺎ ﻟﺤﻨﯽ ﮐﻪ دﻟﺴﻮزی از آن ﻣﯿﺒﺎرﯾﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ ﺗﺎﺑﻊ دﺳﺘﻮرات ﺷﻤﺎ ﻫﺴﺘﻢ ﺟﻨﺎب وزﯾـﺮ‪...‬اﻣـﺎ‬
‫ﺗﺎ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ی ﻣﺎ ﻣﯿﺪوﻧﯿﻢ ﺳﭙﺮ ﻣﺪاﻓﻊ ﭘﺎﺗﺮ ﯾﻪ ﮔﻮزن ﻧﺮه…‬

‫‪658‬‬

‫‪659‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫اﺳﮑﺮﯾﻤﺠﯿﻮر ﺑﺎ دو دﺳﺘﺶ ﺻﻮرﺗﺶ را ﭘﻮﺷﺎﻧﺪ‪:‬ﺣﻖ ﺑﺎ ﺗﻮﺋﻪ داوﻟﯿﺶ‪....‬ﺑﺎﺷﻪ‪....‬ﺑﺎ ﺗﻌـﺪادی از‬
‫اﻓﺮادت ﺑﺮو اوﻧﺠﺎ و ﮐﺎﻣﻼ ﻣﺮاﻗﺐ ﺑﺎش‪....‬ﻫﺮ ﭼﻨـﺪ ﻧﻔـﺮ ﮐـﻪ ﻻزم داری ﺑﺒـﺮ‪...‬اﮔـﺮ ﺧﺒﺮﻫـﺎ‬
‫واﻗﻌﯿﺖ داﺷﺖ ‪,‬اون ﻋﻮﺿﯿﺎ رو ﺑﻔﺮﺳﺖ ﺑﺮای ﺷﮑﻠﺒﻮت و ﺑﺎ ﻫﺮﭼﯽ ﻣﺎﻣﻮر داری ﺑﻪ ﺧﯿﺎﺑـﺎن‬
‫ﺟﻔﺮﺳﻮن ﺑﺮو‪...‬اﺣﺘﻤﺎﻻ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﺑﻪ اوﻧﺠﺎ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮدن‪.‬‬
‫*************************************‬
‫ﻓﺮد ﺑﯿﻦ ﻣﺮﮔﺨﻮاران ﻣﯽ ﭼﺮﺧﯿﺪ و ﻣﺒﺎرزه ی ﻫﺮی ‪ ,‬رون و ﻫﺮﻣﯿـﻮن از ﭘﻨﺠـﺮه را ﻣﯿﺪﯾـﺪ‪.‬‬
‫آﻧﻬﺎ از ﻃﻠﺴﻤﻬﺎﯾﯽ اﺳﺘﻔﺎده ﻣﯿﮑﺮدﻧﺪ ﮐﻪ ﻓﺮد ﻧﻈﯿـﺮش را ﮐﻤﺘـﺮ دﯾـﺪه ﺑـﻮد‪...‬ﻃﻠـﺴﻤﻬﺎی ﭘـﺮ‬
‫ﻗﺪرﺗﯽ ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺴﯽ ﻗﺎدر ﺑﻪ اﺟﺮای آﻧﻬﺎ ﻧﺒﻮد‪...‬ﻣﯿﺪاﻧﺴﺖ ﮐﻪ در ﭼﻨﺪ ﻣﺎه اﺧﯿـﺮ ﺑـﺮادرش و‬
‫دوﺳﺘﺎﻧﺶ آﻣﻮزﺷﻬﺎﯾﯽ ﻣـﯽ ﺑﯿﻨﻨـﺪ اﯾـﻦ را از ﻏﯿﺒﺘﻬـﺎی آﻧﻬـﺎ در ﺳـﺮ ﮐﻼﺳـﻬﺎ ‪...‬ﺧـﺴﺘﮕﯽ‬
‫ﻣﻔﺮﻃﺸﺎن و ﺗﻐﯿﯿﺮات روﺣﯿﻪ ﺷﺎن ﺣﺪس زده ﺑﻮد و از آﻣﻮزﺷﻬﺎی ﮔﺎه ﮔﺎﻫﯽ ﮐﻪ ﻫـﺮی ﺑـﻪ‬
‫ارﺗﺶ ﻣﯿﺪاد ﮐﻪ اﮐﺜﺮا ﻃﻠﺴﻤﻬﺎی ﭘﺮﻗﺪرﺗﯽ ﺑﻮد‪ ...‬اﻣﺎ ﻫﯿﭻ ﮐﺪام آﻧﻬﺎ اﯾﻦ ﻗـﺪرت را ﻧﺪاﺷـﺖ‬
‫ﮐﻪ ﻇﺮف ﭼﻨﺪ ﺛﺎﻧﯿﻪ درﺧﺘﯽ را از رﯾﺸﻪ در آورد و ﺑﻪ ﭼﻨﺪ ﻗﺴﻤﺖ ﺗﻘﺴﯿﻢ ﮐﻨﺪ وﻫﺮﻗـﺴﻤﺖ‬
‫ﺑﻪ ﺗﯿﺮی آﺗﺸﯿﻦ ﯾﺎ ﭘﺮﺗﻮﯾﯽ از ﻃﻠﺴﻢ ﺗﻘﺴﯿﻢ ﺷﻮد‪...‬آﻧﻘـﺪر از ﭘـﺪر و ﺑـﺮادراﻧﺶ درﺑـﺎره ی‬
‫ﻃﻠﺴﻤﻬﺎی ﭘﯿﺸﺮﻓﺘﻪ ﺷﻨﯿﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺪاﻧﺪ اﯾﻦ ﻃﻠﺴﻤﻬﺎ از ﻋﻬﺪه ی ﻫﺮﮐﺴﯽ ﺑﺮ ﻧﻤﯿ‪Ĥ‬ﯾﺪ‪.‬اﮔﺮ ﺑـﻪ‬
‫ﭼﺸﻢ ﺧﻮد ﻧﺪﯾﺪه ﺑﻮد ﺑﺎور ﻧﻤﯿﮑﺮد ﮐﻪ رون ﯾﺎ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻗﺎدر ﺑﻪ اﯾﻦ ﮐﺎر ﺑﺎﺷﻨﺪ اﻟﺒﺘﻪ از ﻫﺮی‬
‫ﭼﻨﺪان ﺑﻌﯿﺪ ﻧﺒﻮد‪...‬او ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻏﯿﺮ ﻣﻨﺘﻈﺮه ﺑﻮد ‪...‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل اﯾﻦ ﺑﺎﻋﺚ ﻧﻤﯿﺸﺪ ﮐـﻪ در ﻣﻘﺎﺑـﻞ‬
‫ﻟﺸﮕﺮ ﻣﺮﮔﺨﻮاران ﻧﯿﺎز ﺑﻪ ﮐﻤﮏ او ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺑـﻪ او اﺣﺘﯿـﺎج ﻧﺪاﺷـﺘﻨﺪاﻣﺎ ﻓـﺮد‬
‫ﻧﻤﯿﺘﻮاﻧﺴﺖ ﺑﯿﮑﺎر ﺑﻨﺸﯿﻨﺪ‪ .‬ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ‪ ,‬ﻃﻠﺴﻤﯽ ﺑـﻪ ﻣﺮﮔﺨـﻮار ﻣﻬـﺎﺟﻤﯽ ﻣﯿـﺰد و او را‬
‫زﻣﯿﻦ ﮔﯿﺮ ﻣﯿﮑﺮد‪.‬ﺑﻌﻀﯽ را ﺑﯿﻬﻮش و ﺑﻌـﻀﯽ را ﻣﺠـﺮوح ﻣﯿﮑـﺮد ‪.‬ﺧﻮﺷـﺒﺨﺘﺎﻧﻪ ﺑـﺮادرش و‬
‫دوﺳﺘﺎﻧﺶ آﻧﻘﺪر ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ را ﻣﺸﻐﻮل ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺣﻀﻮر ﻧﺎﺷﻨﺎﺳﯽ ﮐﻪ ﺑﯿﻨﺸﺎن‬
‫ﺑﻮد و ﺣﻤﻼت او ﻧﻤﯿﺸﺪﻧﺪ‪.‬‬

‫‪659‬‬

‫‪660‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫وﻗﺘﯽ در اﺛﺮ ﯾﮏ ﻏﻔﻠﺖ ﺳـﻪ ﻣﺮﮔﺨـﻮار ﺑـﻪ دوﻗـﺪﻣﯽ ﺧﺎﻧـﻪ رﺳـﯿﺪﻧﺪ ‪ ,‬ﻗﻠـﺒﺶ از ﺣﺮﮐـﺖ‬
‫اﯾﺴﺘﺎد‪.‬ﻧﺎﺧﻮدآﮔﺎه ﻃﻠﺴﻢ ﭘﺮﻧﺪه ی ﻣﺮگ را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ آﻧﻬـﺎ ﻓﺮﺳـﺘﺎد ‪.‬ﻫـﺮ ﺳـﻪ ﻣﺮﮔﺨـﻮار ﺑـﺎ‬
‫اﻧﻔﺠﺎری ﺑﻪ ﻋﻘﺐ ﭘﺮﺗﺎب ﺷﺪﻧﺪ و ﺑﯿﻬﻮش ﻧﻘﺶ زﻣﯿﻦ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ ﻓﺎﺻﻠﻪ ی آﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﻫﺮی و دوﺳﺘﺎﻧﺶ آﻧﻘﺪر ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﮐﺪام ﺻﺪﻣﻪ ﻧﺒﯿﻨﻨﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﮐﻪ از ﭘﻨﺠﺮه ﺷﺎﻫﺪ اﯾﻦ ﻣﺎﺟﺮا ﺑﻮد ﻟﺤﻈـﻪ ای ﻣﺒﻬـﻮت ﻣﺎﻧـﺪ‪:‬ﻓﮑـﺮ ﮐـﻨﻢ ﯾـﻪ ﻧﻔـﺮ ﺑـﯿﻦ‬
‫ﻣﺮﮔﺨﻮارا ﻧﻔﻮذ ﮐﺮده‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﻪ در اﺛﺮ اﺳﺘﻔﺎده از ﭼﻨﺪ ﻃﻠﺴﻢ ﻗﺪرﺗﻤﻨﺪ ﺣﺴﺎﺑﯽ ﺿﻌﯿﻒ ﺷﺪه ﺑﻮدﻃﻠﺴﻤﯽ را ﮐـﻪ‬
‫ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻫﺮی ﻣﯿﺮﻓﺖ ﻣﻨﺤﺮف ﮐﺮد ‪.‬ﻃﻠﺴﻢ در دو ﻣﺘﺮی ﻫﺮی ﺑﻪ ﺗﺎﺑﻠﻮی ﺑﺰرﮔـﯽ ﺧـﻮرد و‬
‫آﻧﺮا ﺑﻪ آﺗﺶ ﮐﺸﯿﺪ‪:‬ﭼﯽ ﻣﯿﮕﯽ ﻫﺮی!!!؟‬
‫_ﯾﻪ ﻧﻔﺮ اون ﺑﯿﺮون ﯾﻪ ﭘﺮﻧﺪه ی ﻣﺮگ ﺑﻪ ﻃﺮف ﻣﺮﮔﺨﻮارا ﻓﺮﺳﺘﺎد‪.‬‬
‫رون ﺧﻮد را روی زﻣﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ ﺗﺎ ﻃﻠﺴﻢ ﺳﺒﺰی از ﺑﺎﻻی ﺳﺮش رد ﺷﻮد‪:‬ﺷﻮﺧﯽ ﻣﯿﮑﻨﯽ؟‬
‫ﻫﺮی از ﺟﻠﻮی ﭘﺮﺗﻮ آﺑﯽ رﻧﮕﯽ ﺟﺎﺧﺎﻟﯽ داد‪:‬ﻧﻪ‪,‬ﺑﺎور ﮐﻦ ﺟﺪی ﮔﻔﺘﻢ‪.‬‬
‫ﻧﻔﺲ رون ﺣﺒﺲ ﺷﺪ‪.‬ﭘﺸﺖ دﯾﻮار ﺳﻨﮕﺮ ﮔﺮﻓﺖ‪:‬اﯾﻦ دﯾﻮوﻧﻪ ﺑﺎزی ﻓﻘﻂ ﮐـﺎر ﻓـﺮده ‪...‬ﭼﯿﮑـﺎر‬
‫ﮐﺮده ؟ﭘﺮﯾﺪه وﺳﻂ ﻣﺮﮔﺨﻮارا؟!!!!‬
‫_ﻋﺎﻟﯿﻪ‬
‫رون ﺑﺎ ﻏﯿﺾ ﭘﺮﺧﺎش ﮐﺮد‪:‬ﭼﯽ ﻣﯿﮕﯽ ﻫﺮﻣﯿﻮن؟!‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻃﻠﺴﻤﯽ ﭘﺮﺗﺎب ﮐﺮد ‪.‬وﻗﺘﯽ ﻃﻠﺴﻢ ﺑﻪ درﺧﺘﯽ ﺧﻮرد و ﮐﻤﺎﻧﻪ ﮐﺮد و ﻣﺮﮔﺨﻮار ﭼﺎﻗﯽ‬
‫را از ﭘﺎ در آورد ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬اﯾﻦ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ راﻫﻪ ‪...‬ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﯿﺴﺘﯽ رون!!؟ اون داره از داﺧـﻞ‬
‫اوﻧﺎ رو ﺑﻬﻢ ﻣﯿﺮﯾﺰه ‪...‬ﻣﮕﻪ ﻧﻪ ﻫﺮی؟‪...‬ﻫﺮی ! ﺑﺎ ﺗﻮام‪...‬‬
‫ﻇﺎﻫﺮا ﻫﺮی ﺣﺮف ﻫﺮﻣﯿﻮن را ﻧﺸﻨﯿﺪه ﺑﻮد ‪ :‬ﺧﻮدﺷﻪ‪....‬ﭼﺮا ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﺧﻮدم ﻧﺮﺳﯿﺪ!!!؟‬
‫رون ﺑﺎ ﺳﺮدرﮔﻤﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﭼﯽ ﻣﯿﮕﯽ ﺗﻮ؟‬

‫‪660‬‬

‫‪661‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_ﭘﺮﻧﺪه ی ﻣﺮگ ‪....‬اﯾﻦ ﺗﻨﻬﺎ ﻃﻠﺴﻤﯿﻪ ﮐﻪ روی ﯾﻪ ﻋﺪه ﺑﺎ ﻫﻢ اﺛﺮ داره ‪....‬ﺑﺪون اﯾﻨﮑﻪ ﻣﺠﺒﻮر‬
‫ﺑﺸﯿﻢ ﻫﻤﻪ ی اﻧﺮژی ﻣﻮﻧﻮ ﺑﺮای ﻃﻠﺴﻤﻬﺎی ﺳﻨﮕﯿﻦ ﻣﻮدی ﺑﺬارﯾﻢ‪...‬‬
‫رون اﺧﻤﯽ ﮐﺮد‪:‬ﻣﯿﺨﻮای ﭼﯿﮑﺎر ﮐﻨﯽ؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﺎﮔﻬﺎن ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﻨﻈﻮر ﻫﺮی ﺷﺪ‪:‬ﻓﺮد ﻣﯿﺨﻮاﺳﺘﻪ راه ﺣﻞ رو ﺑﻪ ﻣﺎ ﻧـﺸﻮن ﺑـﺪه‪...‬ﻣـﻦ‬
‫ﭼﻘﺪر اﺣﻤﻘﻢ‬
‫ﭼﻨﺪ ﺛﺎﻧﯿﻪ ﺑﻌﺪ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ آﻣﺎده ﺑﻮد ‪.‬ﻫﺮی رو ﺑﻪ رون ﮐﺮد‪:‬ﭼﻪ ﻃﻠﺴﻤﯽ ﮔﺬاﺷﺘﯽ؟‬
‫رون ﺑﻪ ﮔﻮی ﮐﻮﭼﮏ ﺑﺎﻟﺪار دﺳﺘﺶ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﮐﺮد‪:‬ﯾﻪ ﻃﻠـﺴﻢ ﺧـﺎرش‪...‬ﯾـﻪ ﺳـﻮزاﻧﻨﺪه و ﯾـﻪ‬
‫ﺳﮑﺘﻮم ﺳﻤﭙﺮا‪...‬ﺗﻮ ﭼﯽ ﻫﺮﻣﯿﻮن؟‬
‫_ﻃﻠﺴﻢ ﺳﻮزاﻧﻨﺪه ‪ ,‬ﺧﻠﻊ ﺳﻼح و ﭘﺎرادوراﮐﺲ‬
‫_ﺧﻮﺑﻪ‪.‬ﻣﻨﻢ دو ﺗﺎ ﻃﻠﺴﻢ ﻓﺮﻣﺎن و ﯾﻪ ﮔﯿﺞ ﮐﻨﻨﺪه‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ وﺣﺸﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻃﻠﺴﻢ ﻓﺮﻣﺎن؟دﯾﻮوﻧﻪ ﺷﺪی ﻫﺮی؟‬
‫رون ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﮔﻔـﺖ‪:‬ﭼـﺮا ﮐـﻪ ﻧـﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن؟ﻣﺠﺒﻮرﺷـﻮن ﻣﯿﮑﻨـﯿﻢ ﺑـﺮ ﻋﻠﯿـﻪ ﺧﻮدﺷـﻮن‬
‫ﺑﺠﻨﮕﻦ‪....‬ﺑﻌﺪ ﺣﺮﮐﺘﯽ ﺑﻪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش داد و دو ﻃﻠﺴﻢ دﯾﮕﺮ را وارد ﮔﻮی ﻧﻘﺮه ای دﺳﺘﺶ‬
‫ﮐﺮد‪:‬اﮔﻪ ﺳﻪ ﭼﻬﺎر ﺗﺎﺷﻮﻧﻢ ﺑﯿﺎن ﻃﺮف ﻣﺎ ارزﺷﺸﻮ داره‪.‬‬
‫_وﻟﯽ رون‪...‬اﯾﻦ ﻃﻠﺴﻢ ﻣﻤﻨﻮﻋﺲ‪...‬ﻣﯿﻨﺪازﻧﺘﻮن آزﮐﺎﺑﺎن‪.‬‬
‫رون ﺧﻨﺪه ی ﺑﯽ ﺧﯿﺎﻟﯽ ﮐﺮد‪:‬اوﻻ ﮐﻪ اﺳﺘﻔﺎده از ﻃﻠﺴﻢ ﻧﺎﺑﺨﺸﻮدﻧﯽ روی ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﻣﺠﺎزه‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﺎﻣﻞ ﮐﺮد‪:‬اﻟﺒﺘﻪ ﺑﺮای ﮐﺎراﮔﺎﻫﻬﺎ‪...‬ﺑﺮای ﻣﺎ ﺟﺮﯾﻤﺶ آزﮐﺎﺑﺎﻧﻪ‬
‫رون اداﻣﻪ داد‪:‬ﺑﺎ ﮐﺎرای اﯾﻦ اواﺧﺮ ‪,‬ﮐﻤﺘﺮﯾﻦ ﺟﺮﯾﻤﻪ ﻣﻮن آزﮐﺎﺑﺎﻧﻪ‪.‬اﻟﺒﺘﻪ در ﺻﻮرﺗﯿﮑﻪ زﻧـﺪه‬
‫از اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺮﯾﻢ ﺑﯿﺮون‪.‬ﭘﺲ ﺑﻬﺘﺮه اول از زﻧﺪه ﺑﯿﺮون رﻓﺘﻨﻤﻮن ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺸﯿﻢ ﺑﻌﺪا ﺑﻪ ﻋـﻮاﻗﺒﺶ‬
‫ﻓﮑﺮ ﮐﻨﯿﻢ‪.‬‬

‫‪661‬‬

‫‪662‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻇﺎﻫﺮا راه دﯾﮕﺮی ﻧﺒﻮد‪.‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ ﻧﺎﭼـﺎر ﺗـﺴﻠﯿﻢ ﺷـﺪ ‪.‬ﻫـﺮی دﺳـﺘﺶ را ﺑـﺎﻻ آورد‪:‬اﻣـﺎده‬
‫ﺑﺎﺷﯿﻦ‪...‬ﺑﻌﺪ از اﯾﻨﮑﻪ ﻣﻦ ﻋﻼﻣﺖ رو ﺑﺮای ﻓﺮد ﻓﺮﺳﺘﺎدم ﺗﺎ ده ﺑﺸﻤﺎرﯾﻦ و ﭘﺮﺗﺎب ﮐﻨﯿﻦ‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺣﺮﮐﺖ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش ﭘﺮﻧﺪه ای ﻃﻼﯾﯽ را ﺑﻪ ﻫﻮا ﻓﺮﺳﺘﺎد ‪.‬ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ رون ﺷﺮوع ﺑـﻪ‬
‫ﺷﻤﺎرش ﮐﺮد‪:‬ﯾﮏ‪...‬دو ‪...‬ﺳﻪ‪...‬ﭼﻬﺎر‪...‬‬
‫****************************************‬
‫ﻓﺮد ﻧﺰدﯾﮑﺘﺮﯾﻦ ﻣﺮﮔﺨﻮاررا از ﭘﺎ در آورد ﮐﻪ ﻧﻮری ﺧﯿﺮه ﮐﻨﻨﺪه از ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺎرج ﺷﺪ‪.‬اﯾﻨﻘـﺪر‬
‫اﯾﻦ ﻧﻮر را دﯾﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺪاﻧﺪ ﭼﯿﺴﺖ‪.‬ﻟﺒﺨﻨﺪی زد و زﯾﺮ ﺳﭙﺮش ﭘﻨﺎه ﮔﺮﻓﺖ‪.‬درﺳـﺖ ﺑﻌـﺪ از‬
‫اﯾﻨﮑﻪ زﯾﺮ ﺳﭙﺮش ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪ ﺳﻪ ﮔﻮی ﻧﻘﺮه ای رﻧﮓ از ﺳﻪ ﭘﻨﺠﺮه ﭘﺮﺗﺎب ﺷﺪﻧﺪ‪.‬ﭘﺮوازﮐﻨﺎن‬
‫ﺑﻪ ﻃﺮف ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ رﻓﺘﻨﺪ و ﺑﻨﮓ‪...‬‬
‫ﺟﺎ ﻟﺐ ﺗﺮﯾﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﺮای ﻫﺮی دﯾﺪن ﻣﺮﮔﺨﻮاراﻧﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ ﺟﺎن ﻫـﻢ اﻓﺘـﺎده ﺑﻮدﻧـﺪ ‪.‬ﭼﻨـﺪ‬
‫ﻣﺮﮔﺨﻮار ﺧﻮد را ﻣﯿﺨﺎراﻧﺪﻧﺪ‪..‬ﻋﺪه ای ﮐﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺧﻮد را از دﺳﺖ داده ﺑﻮدﻧﺪ ﺣﺘـﯽ ﮐﻨﺘـﺮل‬
‫اﻋﻀﺎی ﺑﺪﻧﺸﺎن را ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ ﭼﻪ ﺑﺮﺳﺪ ﺑﻪ اﯾﻨﮑﻪ ﺑﺨﻮاﻫﻨﺪ ﺟﺎدو ﮐﻨﻨﺪو ﺧﻮد ﯾﺎ دوﺳﺘﺎﻧـﺸﺎن را‬
‫از ﺷﺮ ﻃﻠﺴﻢ ﺳﻮزش ﻧﺠﺎت دﻫﻨﺪ‪.‬ﻋﺪه ای در اﺛﺮ ﻃﻠـﺴﻢ ﭘـﺎرادوراﮐﺲ ﮔﻮﺷـﻬﺎی ﺧـﻮد را‬
‫ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ و از درد ﻓﺮﯾﺎد ﻣﯿﺰدﻧﺪ‪.‬ﺟﺎﻟﺐ ﺗﺮ اﯾﻨﮑﻪ اﮔﺮ ﻣﺮﮔﺨﻮاری ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﻧﺰدﯾﮏ ﻣﯿـﺸﺪ‬
‫‪ ,‬دﯾﮕﺮی ﺑﺎ ﻃﻠﺴﻤﯽ او را از ﭘﺎ در ﻣﯽ آورد‪.‬‬
‫ﻧﯿﺎزی ﻧﺒﻮد ﮐﻪ ﻫﺮی‪ ,‬رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﺎری ﺑﮑﻨﻨﺪ‪ ,‬ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ از آﻧﻬﺎ دﻓﺎع ﻣﯿﮑﺮدﻧﺪ‪.‬ﻋﺪه‬
‫ای ﮔﯿﺞ و ﻣﺖ ﺗﻠﻮ ﺗﻠﻮ ﻣﯿﺨﻮردﻧﺪ‪.‬در ﺳﺮ راه ﺧﻮد دﯾﮕـﺮان را ﺑـﺮزﻣﯿﻦ ﻣﯿﺰدﻧـﺪ‪.‬درﮔﯿـﺮی‬
‫ﺷﺪﯾﺪ ﺑﻮد و ﻣﺎﺟﺮا ﺧﻨﺪه دار ﺷﺪه ﺑﻮد‪...‬ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ ‪,‬ﻫﯿﭻ ﻣﺮﮔﺨﻮاری ﺑﻪ ﻓﮑﺮ آﻧﻬﺎ ﻧﺒﻮد ‪,‬‬
‫ﯾﺎ اﮔﺮ ﻫﻢ ﺑﻮد ﻓﺮﺻﺖ ﻧﻤﯿﮑﺮد‪...‬ﻧﺒﺮد ﺳﺨﺘﯽ ﺑﯿﻦ ﺧﻮدﺷﺎن در ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬‬
‫رون ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬ﻣﻌﺮﮐﺲ‪ ,‬ﻟﺬت ﺑﺨﺸﻪ‪...‬ﻓﮑﺮﺷﻢ ﻧﻤﯿﮑﺮدم ﮐﻪ اﺳﺘﻔﺎده از ﻃﻠﺴﻢ ﻓﺮﻣﺎن اﯾﻨﻘﺪر‬
‫ﮐﯿﻒ ﺑﺪه‬

‫‪662‬‬

‫‪663‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﭘﻮزﺧﻨﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬وﻗﺘﯽ ﻣﻮدی ﺧﻮدﺗﻮ ﻃﻠﺴﻢ ﻣﯿﮑﺮد اﺻﻼ اﯾﻦ ﻧﻈﺮ رو ﻧﺪاﺷﺘﯽ‪...‬‬
‫و ﻃﻠﺴﻢ ﻓﺮﻣﺎن را ﺑﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮار ﻣﻬﺎﺟﻤﯽ زد‪.‬‬
‫ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮار ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﺑﺎ ﻃﻠﺴﻤﯽ ﺑﻪ ﻧﺰدﯾﮑﺘﺮﯾﻦ ﻣﻬﺎﺟﻢ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻼﺧﺮه ﭼﯿﺰی را ﮐﻪ ﻧﮕﺮاﻧﺶ ﻣﯿﮑﺮد ﺑﺮزﺑﺎن آورد‪:‬اﮔﻪ ﺑﺮاﺷـﻮن ﮐﻤـﮏ ﺑﺮﺳـﻪ اﺻـﻼ‬
‫ﺟﺎﻟﺐ ﻧﻤﯿﺸﻪ‪.‬‬
‫درﺳﺖ در ﻫﻤﯿﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﺻﺪای آﭘﺎراﺗﻬﺎی ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻫﻢ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ‪.‬ﻟﺤﻈﻪ ای رﻧﮓ رون ﭘﺮﯾﺪ‬
‫و ﻫﺮی ﻧﻔﺴﺶ را ﺣﺒﺲ ﮐﺮد ‪.‬اﻣﺎ ﻫﺮﻣﯿﻮن از ﭘﻨﺠﺮه ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑـﻪ ﺑﯿـﺮون اﻧـﺪاﺧﺖ و ﻟﺒﺨﻨـﺪی‬
‫زد‪:‬ﺑﺒﯿﻨﯿﻦ ﮐﯿﺎ اﯾﻨﺠﺎن؟ ﮐﻤﮏ رﺳﯿﺪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ‪....‬‬
‫ﻫﻔﺪه ﻋﻀﻮ ﺟﻮان اﻟﻒ دال در ﻫﺮ ﻃﺮف ﻇـﺎﻫﺮ ﻣﯿـﺸﺪﻧﺪ ‪.‬در ﯾـﮏ ﻟﺤﻈـﻪ ﻓﺮﯾـﺎدﻣﺮﮔﺨﻮاری‬
‫ﺑﮕﻮش رﺳﯿﺪ‪:‬ﻣﻮﻇﺐ ﺑﺎﺷﯿﻦ‪...‬‬
‫اﻣﺎ دﯾﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد‪...‬ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ آﻧﻘﺪر درﮔﯿﺮ ﻣﺒﺎرزه ﺑﺎ اﻓﺮاد ﻓﺮﻣﺎﻧﺒﺮ ﺷـﺪه ﺷـﺎن ﺑﻮدﻧـﺪ ﮐـﻪ‬
‫ﻣﺘﻮﺟــﻪ ﭘــﺸﺖ ﺳﺮﺷــﺎن ﻧﺒﻮدﻧــﺪ‪.‬و در ﻻﺑــﻪ ﻻی ﻓﺮﯾــﺎد ﻫــﺎی ﭘﺘﺮوﻓﯿﮑــﻮس ﺗﻮﺗــﺎﻟﻮس‪,‬‬
‫اﯾﻤﭙﺪﯾﻤﻨﺘﺎ‪...‬ﺳﮑﺘﻮم ﺳﺎﻣﭙﺮا و ‪ ...‬ﮐﻪ از ﻫﺮ ﺳﻮ ﺷﻨﯿﺪه ﻣﯿﺸﺪ ﮔﯿﺮ اﻓﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ‪...‬ا‬
‫ارﺗﺶ داﻣﺒﻠﺪور از ﺗﻤﺎم آﻣﻮﺧﺘﻪ ﻫﺎﯾﺶ‪...‬ﻟﻔﻈـﯽ و ﻏﯿـﺮ ﻟﻔﻈـﯽ ﺑـﺮ ﻋﻠﯿـﻪ دﺷـﻤﻦ اﺳـﺘﻔﺎده‬
‫ﻣﯿﮑﺮد‪.‬ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑﻌـﺪ ﻫﺠـﻮم ﭘﺮﺗﻮﻫـﺎی رﻧﮕﺎرﻧـﮓ ﻧﯿﻤـﯽ از ﻣﺮﮔﺨـﻮاران را زﻣـﯿﻦ ﮔﯿـﺮ‬
‫ﮐﺮد‪.‬ﻫﺮی اﯾﻦ وﺳﻂ ﮐﺘﯽ ‪ ,‬آﻧﺠﻠﯿﻨﺎ ‪ ,‬اﻟﯿﺸﯿﺎ ‪ ,‬ﻫﺎﻧﺎ و ﻧﻮﯾﻞ را ﻣﯿﺪﯾﺪ ﮐـﻪ ﺑـﺎ ﭘـﻨﺞ ﻣﺮﮔﺨـﻮار‬
‫ﺑﺎﻗﯿﻤﺎﻧﺪه درﮔﯿﺮ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺧﻄﺮ ﮐﺎﻣﻼ از ﺑﯿﻦ رﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬ﺻﺪای ﻫﺮاﺳﺎن ﺟﯿﻨﯽ دﻟﺶ را ﻟﺮزاﻧﺪ‪:‬ﻫﺮی‪....‬رون!‬
‫رون زﯾﺮ ﺑﺎزوی ﻫﺮﻣﯿﻮن را ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﻪ او ﮐﻤﮏ ﮐﺮد ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳـﻤﺖ در ﺑـﺮود‪.‬ﻫـﺮی در را‬
‫ﺑﺎز ﮐﺮد و ﻫﺮ ﺳﻪ در آﻏﻮش دوﺳﺘﺎﻧﺸﺎن ﺟﺎ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ‪.‬‬

‫‪663‬‬

‫‪664‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ دﻧﯿﺲ و ﭘﺎدﻣﺎ ﺑﻪ ﺳﺮاغ زﺧﻢ ﻫﺮﻣﯿﻮن رﻓﺘﻨﺪ ‪.‬ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ ﺳﭙﺮ ﻓﺮد ﻃﻮری اﺛﺮ ﮐـﺎز‬
‫ﮔﺮﮔﯿﻨﻪ را ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ زﺧﻢ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﯾﮏ ﺣﺮﮐﺖ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﭘﺎدﻣﺎ ﺧﻮب ﺷﺪ‪.‬‬
‫دﯾﻦ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ اﻃﺮاف ﮐﺮد و ﺑﺎ ذوق ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻌﺮﮐﻪ ﺑﻮد‪...‬‬
‫_ﮐﺎرﺗﻮن ﺣﺮف ﻧﺪاﺷﺖ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ‪...‬‬
‫ﺻﺪای ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪن ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ‪ .‬ﻫﺮی ﻫﺮاﺳﺎن ﺑﻪ اﻃﺮاف ﻧﮕـﺎه ﮐـﺮد‪.‬ﺗـﺎ ﻣﺒـﺎدا وﺳـﻂ‬
‫ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﮔﯿﺮ اﻓﺘﺎده ﺑﺎﺷﻨﺪ‪.‬ﻫﺮﭼﻨﺪ ﺑﺎ ﻣﺮﮔﺨﻮار ﺟﺪﯾـﺪی روﺑـﺮو ﻧـﺸﺪ ‪ ,‬اﻣـﺎ ﭼﻨـﺪان ﻫـﻢ‬
‫ﺧﻮﺷﺤﺎل ﻧﺸﺪ ‪.‬ﻫﻤﯿﻦ را ﮐﻢ داﺷﺖ ﮐﻪ درﺳﺖ ﺳﺮ ﺑﺰﻧﮕـﺎه ﮐـﻞ ﻣﺤﻔـﻞ ﺑـﺎ ﻫـﻢ ﻣﭽـﺸﺎن را‬
‫ﺑﮕﯿﺮﻧﺪ‪.‬اﻣﺎ اﯾﻦ ﺑﺎﻋﺚ ﻧﻤﯿﺸﺪ ﮐﻪ از دﯾﺪن ﭼﻬﺮه ﻫﺎی ﺣﯿﺮان و ﺷﮕﻔﺖ زده ی آﻧﻬـﺎ از دﯾـﺪن‬
‫ﻣﺮﮔﺨﻮاران دﺳﺘﮕﯿﺮ ﺷﺪه ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻧﺰﻧﺪ‪.‬‬
‫اوﻟﯿﻦ ﻧﻔﺮ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎ ﻧﮕﺎه ﻣﺮﮔﺨﻮاران دﺳﺘﮕﯿﺮ ﺷﺪه را ﺷـﻤﺮد‪:‬ﻫﻔـﺪه ﻣﺮﮔﺨـﻮار در‬
‫ﯾﮏ ﻋﻤﻠﯿﺎت!!! ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮﺑﻪ!‬
‫ﻫﺮی ﻧﮕﺎه ﮔﻨﺎﻫﮑﺎراﻧﻪ ای ﺑﻪ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﮐﺮد و ﺑﺎ دﯾﺪن ﭼﺸﻤﮏ او دوﺑﺎره ﻧﯿﺸﺶ ﺑﺎز ﺷـﺪ و‬
‫ﻧﻔﺲ راﺣﺘﯽ ﮐﺸﯿﺪ‪.‬ﺗﺎﻧﮑﺲ و ﮐﯿﻨﮕﺰﻟﯽ ﺑﻪ ﺳﺮاغ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎی ﺑﯿﻬﻮش رﻓﺘﻨﺪ و ﺑـﺎ ﺳـﺮﻋﺘﯽ‬
‫ﻓﻮق اﻟﻌﺎده آﻧﻬﺎ را ﻣﯿﺒﺴﺘﻨﺪ و ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﻣﯿﮑﺮدﻧﺪ‪.‬دو ﻧﻔﺮ از اﻋﻀﺎی ﻣﺤﻔﻞ ‪ ,‬دو ﻣﺮﮔﺨﻮار ﺑﺴﺘﻪ‬
‫ﺷﺪه را از ﻧﻮﯾﻞ و ﻫﺎﻧﺎ ﺗﺤﻮﯾﻞ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ‪.‬ﮐﺘﯽ ﻣﺮﮔﺨﻮار ﺑﯿﻬﻮﺷﯽ را ﺗﺤﻮﯾﻞ ﻣﻮدی داد‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﻏﺮوری ﮐﻪ در ﭘﺸﺖ ﺧﺸﻤﯽ ﺳﺎﺧﺘﮕﯽ ﭘﻨﻬﺎن ﺷﺪه ﺑﻮد ﮔﻔـﺖ‪:‬ﻓﮑـﺮ ﻧﮑـﺮدﯾﻦ ﭼـﻪ‬
‫ﺑﻼﯾﯽ ﺳﺮﺗﻮن ﻣﯿﺎد؟‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﺑﻪ ﮐﺴﯽ ﻣﻬﻠﺖ ﭘﺎﺳﺦ ﻧﺪاد ‪.‬ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﭘﺲ ﻓﺮد ﮐﺠﺎﺳﺖ؟ ﻓﺮد‪....‬ﻓﺮد‪....‬‬
‫ﺳﯿﻤﻮس ﺟﻮاب داد‪:‬آﺧﺮﯾﻦ دﻓﻌﻪ وﺳﻂ ﻣﺮﮔﺨﻮارا ﺑﻮد‪.‬‬
‫_ﻧﮑﻨﻪ ﺑﻼﯾﯽ ﺳﺮش اوﻣﺪه ﺑﺎﺷﻪ؟‬

‫‪664‬‬

‫‪665‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫رون اﯾﻨﺮا ﮔﻔﺖ و ﺑﻪ ﻃﺮف ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ دوﯾﺪ‪.‬ﻧﻘﺎب ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ را ﺑﺮداﺷﺖ اﻣﺎ از ﻓـﺮد ﺧﺒـﺮی‬
‫ﻧﺒﻮد‪.‬‬
‫ﺻﺪای ﺗﺎﻧﮑﺲ از ﺳﻤﺖ ﺗﯿﺮ ﺑﺮق اوج ﮔﺮﻓﺖ‪:‬ﻧﮕﺮان ﻧﺒﺎﺷﯿﻦ‪...‬اﯾﻨﺎﻫﺎش‪.‬‬
‫ﻧﻘﺎب ﻣﺮﮔﺨﻮاری در دﺳﺘﺶ ﺑﻮد‪.‬ﻫﺮی و رون ﺑﻪ ﻃﺮف ﻓﺮد دوﯾﺪﻧﺪ‪.‬ﺑﻪ ﻣﺤﺾ اﯾﻨﮑﻪ ﺗﺎﻧﮑﺲ‬
‫ﻃﻠﺴﻢ ﻗﻔﻞ ﺑﺪن را از روی او ﺑﺮداﺷﺖ ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨـﺪی از ﺟـﺎ ﭘﺮﯾـﺪ‪:‬ﻧـﺎﻣﺮدا ﺑـﻪ ﺧـﻮدی ﺣﻤﻠـﻪ‬
‫ﻣﯿﮑﻨﯿﻦ؟‬
‫ﻫﺮی او را در آﻏﻮش ﮐﺸﯿﺪ ‪ :‬ﮐﺎرت ﻣﻌﺮﮐﻪ ﺑﻮد‪...‬‬
‫ﺻﺪای ﻣﻮدی ﺑﺎ ﻏﺮوﻟﻨﺪ دﺳﺘﻮر داد‪:‬ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﻻزﻣﻪ ﺗﻮﺿﯿﺢ ﺑﺪﯾﻦ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ ﺣﺮﻓﯽ ﺑﺰﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﺎﻧﺎ دﺧﺎﻟﺖ ﮐﺮد‪:‬اﻻن وﻗﺘﺶ ﻧﯿﺴﺖ ﭘﺮوﻓﺴﻮر‪...‬ﻫـﺮ ﻟﺤﻈـﻪ‬
‫ﻣﻤﮑﻨﻪ ﻣﺎﻣﻮرای وزارﺗﺨﻮﻧﻪ ﺑﺮﺳﻦ‪.‬‬
‫ﻧﻮﯾﻞ ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﭼﯿﮑﺎر ﮐﺮدی ﻫﺎﻧﺎ؟‬
‫ﻫﺎﻧﺎ اﺧﻤﯽ ﮐﺮد و ﻣﻮﻫﺎی ﺑﻮرش را از ﺟﻠﻮی ﺻﻮرﺗﺶ ﮐﻨﺎر زد‪:‬ﻓﻘﻂ ﺑـﻪ دﺳـﺘﻮرات ﻋﻤـﻞ‬
‫ﮐﺮدم‪.‬ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﺗﺎﺣﺎﻻ اوﻧﺎ رو ﭘﯿﺪا ﮐﺮده ﺑﺎﺷﻦ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﺗﺮدﯾﺪ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪ :‬ﮐﺪوﻣﺎ رو؟‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس اﺑﺮوﯾﯽ ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ ‪.‬در ﻫﻤﯿﻦ وﻗﺖ ﭼﺸﻤﺶ ﺑﻪ ﮐﺘﯽ ‪ ,‬آﻧﺠﻠﯿﻨﺎ و آﻟﯿﺸﯿﺎ اﻓﺘﺎد ﮐـﻪ‬
‫ﺑﯿﻦ اﻋـﻀﺎی اﻟـﻒ دال ﺑـﻪ ﺳـﺮﻋﺖ ﻣـﺸﻐﻮل ﺑـﺴﺘﻦ دﺳـﺖ و ﭘـﺎی ﻣﺮﮔﺨـﻮاران ﺑﯿﻬـﻮش‬
‫ﺑﻮدﻧﺪ‪:‬ﻣﻬﺘﺎﺑﯽ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﻣﺮﮐﺰ اﻃﻼﻋﺎﺗﺸﻮﻧﻮ ﭘﯿﺪا ﮐﺮدم‪.‬‬
‫ﮐﺘﯽ ﺳﺮخ ﺷﺪ و آﻧﺠﻠﯿﻨﺎ ﻧﺎﺷﯿﺎﻧﻪ ﺧﻮدش را ﺑﻪ ﻧﺸﻨﯿﺪن زد‪.‬آﻟﯿﺸﯿﺎ ﻫﻢ در اﯾﻦ ﺑﯿﻦ اوﻟﯿﻮر وود‬
‫را ﮐﻪ ﺗﺎزه ﺑﻪ ﻣﺤﻔﻞ ﭘﯿﻮﺳﺘﻪ ﺑﻮد ﭘﯿﺪا ﮐﺮد و ﺧﻮدش را ﺳﺮﮔﺮم ﺻﺤﺒﺖ ﺑﺎ او ﻧﺸﺎن داد‪.‬‬

‫‪665‬‬

‫‪666‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﻤﯿﻦ ﻋﮑﺲ اﻟﻌﻤﻞ ﺑﺮای ﻟﻮﭘﯿﻦ ﮐﺎﻓﯽ ﺑﻮد‪.‬ﺑﺎ ﺧﺸﻤﯽ ﻧﻬﻔﺘـﻪ در ﺣﯿـﺮت دﺳـﺘﻮر داد‪ :‬ﺑﺎﯾـﺪ از‬
‫اﯾﻨﺠﺎ ﺑـﺮﯾﻦ‪...‬ﻫـﯿﭻ دوﺳـﺖ ﻧـﺪارم وزارت ﺧﻮﻧـﻪ ﭘـﺎی ﺷـﻤﺎﻫﺎ رو وﺳـﺰ ﺑﮑـﺸﻪ‪.‬اوﻧـﻢ ﺑـﺎ‬
‫ﺷﺎﻫﮑﺎرﻫﺎی اﺧﯿﺮﺗﻮن‪.‬‬
‫در ﻫﻤﯿﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﭼﺸﻤﺶ ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن اﻓﺘﺎد ﮐﻪ ﭘﺎدﻣﺎ آﺳﺘﯿﻦ ردای ﻏﺮق ﺑـﻪ ﺧـﻮﻧﺶ را ﺑﺮﯾـﺪه‬
‫ﺑﻮد ﺗﺎ زﺧﻤﺶ را ﺗﻤﯿﺰ ﮐﻨﺪ ‪.‬وﺣﺸﺖ زده ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻫﺮی ﮐﺮد‪:‬اوه ﻣـﺮﻟﯿﻦ‪....‬ﻫﺮﻣﯿـﻮن ﺣﺎﻟـﺖ‬
‫ﺧﻮﺑﻪ؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﭼﻬﺮه ای درد اﻟﻮد ﺳﺮﺗﮑﺎن داد‪.‬اﻣـﺎ ﻟـﻮﭘﯿﻦ ﮐـﻪ ﺗـﺎ ﺗـﻪ ﻣـﺎﺟﺮا را ﺧﻮاﻧـﺪه ﺑـﻮد‬
‫ﻧﺎﻟﯿﺪ‪:‬ﻧﮕﻮ ﮐﻪ ﮔﺮی ﺑﮑﻪ!‬
‫ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ ﻫﺮی ﺟﻮاﺑﯽ ﺑﺪﻫﺪ ﭘﺎدﻣﺎ زﺧﻢ را ﺗﺮﻣﯿﻢ ﮐﺮده ﺑﻮد‪:‬ﻫـﯿﭻ ﻣـﺸﮑﻠﯽ ﻧﯿـﺴﺖ‪...‬اون‬
‫ﺣﺎﻟﺶ ﺧﻮﺑﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﮐﻪ از دﯾﺪن ﭼﻬﺮه ی رﻧﮓ ﭘﺮﯾﺪه ی ﻟﻮﭘﯿﻦ و ﭘﺪرﺧﻮاﻧـﺪه اش دﭼـﺎر ﻋـﺬاب وﺟـﺪان‬
‫ﺷﺪه ﺑﻮد ﺑﺎ ﺧﻮد ﻓﮑﺮ ﮐﺮد‪...‬واﻗﻌﺎ ﭼﻪ ﺑﻼﯾﯽ ﺳﺮ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻣﯽ آﻣﺪ اﮔﺮ ﻓﺮد ﻧﺒﻮد‪...‬‬
‫ﻓﺮد ﺑﯿﻦ ﻫﺮی و ﻟﻮﭘﯿﻦ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﺟﻠﻮ ﻣﯽ آﻣﺪ اﯾﺴﺘﺎد‪:‬اون ﺣﺎﻟﺶ ﺧﻮﺑﻪ ‪....‬ﻣـﯽ ﺑﯿﻨـﯿﻦ ﮐـﻪ‬
‫زﺧﻤﺶ ﺗﺮﻣﯿﻢ ﺷﺪه‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﭼﯽ ﻣﯿﮕﯽ‪....‬ﺷﻤﺎ دﯾﻮوﻧﻪ ﻫﺎ‪....‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻼﺧﺮه زﺑﺎن ﺑﺎز ﮐﺮد‪:‬ﺣﺎل ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺧﻮﺑﻪ‪...‬ﺗﻮ ﻗﻠﻌﻪ ﺑﻬﺘﻮن ﺗﻮﺿﯿﺢ ﻣﯿﺪم‪...‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﮐﻪ ﺗـﺎزه ﺑﯿـﺎدآورده ﺑـﻮد ﮐـﻪ اﻓـﺮاد وزارت ﺧﺎﻧـﻪ در راﻫﻨـﺪ ﺻـﺪاﯾﺶ را ﺑﻠﻨـﺪ‬
‫ﮐﺮد‪:‬ﺑﺮﻣﯿﮕﺮدﯾﻢ ﺑﻪ ﻗﻠﻌﻪ‪.‬‬
‫و ﻟﻮﭘﯿﻦ زﯾﺮ ﻟﺐ ﺑﻪ ﻫﺮی زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪:‬اوﻧﺠﺎ‪ ...‬ﺣﺴﺎﺑﺘﻮ ﻣﯿﺮﺳﻢ‪.‬‬

‫‪666‬‬

‫‪667‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻓﺼﻞ ﭼﻬﻞ و ﭘﻨﺠﻢ‪:‬ﻗﺮارﮔﺎهﯽ ﺝﺪﻳﺪ‬
‫ﯾﮏ ﺳﺎﻋﺖ ﺑﻌﺪ ﻫﻤﻪ ﺑﻪ ﻗﻠﻌﻪ ﺑﺎزﮔﺸﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬ﺑﻪ ﻣﺤﺾ رﺳﯿﺪن‪ ,‬ﻟﻮﭘﯿﻦ‪ ,‬ﻫﺮی را ﺑﺎ ﺧـﻮد ﺑـﻪ‬
‫ﺳﻤﺘﯽ ﺑﺮد‪:‬ﻣﯿﺨﻮام ﺑﺎ ﮔﺮوﻫﺖ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻢ ‪...‬اﻻن‬
‫ﺟﻮاب ﻫﺮی آﻣﺎده ﺑﻮد‪:‬ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯿﮑﻨﻢ ﻻزم ﺑﺎﺷﻪ ﭘﺎی ﺑﭽﻪ ﻫﺎ رو وﺳﻂ ﺑﮑﺸﯿﻢ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ دﺳﺘﻮر داد‪:‬از ﻧﻈﺮ ﻣﻦ ﻻزﻣﻪ‪....‬ﺑﮕﻮ ﺗﺎ ده دﻗﯿﻘﻪ ی دﯾﮕﻪ ﻫﻤﺸﻮن ﺗﻮ دﻓﺘـﺮ ﺳـﯿﺮﯾﻮس‬
‫ﺑﺎﺷﻦ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺮﮔﺸﺖ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺳﺮاغ دوﺳﺘﺎﻧﺶ ﺑﺮود اﻣﺎ ﺻﺪای ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻣﺘﻮﻗﻔﺶ ﮐﺮد‪:‬ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯿﮑﺮدم ﮐـﻪ‬
‫اﯾﻨﻘﺪر اﺣﻤﻖ ﺑﺎﺷﯽ ﻫﺮی‪...‬ﺑﯿﺮون ﺑﺮدن ﺑﭽﻪ ﻫﺎ از ﻣﺪرﺳﻪ ﮐﺎﻓﯽ ﻧﺒـﻮد ﮐـﻪ اوﻧـﺎ رو ﻣـﺴﺘﻘﯿﻢ‬
‫ﺑﺮدی ﺗﻮ ﺧﻮﻧﻪ ی اون ﺣﯿﻮون؟!داﺷﺘﯽ ﻫﺮﻣﯿﻮن رو ﺑـﻪ ﮐـﺸﺘﻦ ﻣﯿـﺪادی‪......‬ﻫـﯿﭻ ﻣﯿـﺪوﻧﯽ‬
‫ﻣﻤﮑﻦ ﺑﻮد ﭼﻪ ﺑﻼﯾﯽ ﺳﺮش ﺑﯿﺎد‪ ...‬ﺧﯿﻠﯽ ﺷﺎﻧﺲ آورد ﮐﻪ زﺧﻤﺶ ﺗﺮﻣﯿﻢ ﺷﺪ‪ ...‬اﯾـﻦ ﮐـﺎرت‬
‫واﻗﻌﺎ‪...‬‬
‫ﻫﺮی از ﮐﻮره در رﻓﺖ‪:‬ﭘﺮوﻓﺴﻮر‪....‬اوﻧﺎ ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ ﺷﺎﮔﺮد ﺷﻤﺎ ﺑﺎﺷﻦ دوﺳﺘﺎی ﻣﻨﻦ‪...‬ﻣـﻦ‬
‫ﻫﯿﭻ وﻗﺖ اوﻧﺎ رو ﻫﻤﯿﻨﺠﻮری ﺑﻪ ﺧﻮﻧﻪ ی ﮔﺮی ﺑﮏ ﻧﻔﺮﺳﺘﺎدم‪.‬اﯾﻦ اﻧﺘﺨﺎب ﺧﻮدﺷﻮن ﺑﻮد‪.‬در‬
‫ﻣﻮرد ﻫﺮﻣﯿﻮﻧﻢ‪...‬ﻫﯿﭻ ﺷﺎﻧﺴﯽ در ﮐﺎر ﻧﺒﻮده‪...‬ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎﺷﯿﻦ ﻣﻦ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﺷـﻤﺎ ﻧﮕـﺮان‬
‫ﺳﻼﻣﺘﯿﺸﻢ‪.‬‬
‫اﯾﻦ اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﺮی ﺻﺪاﯾﺶ را اﯾﻨﻄﻮر ﺑﺮای ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯿﮑﺮد‪.‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل ﺑﯽ ﺗﻮﺟﻪ‬
‫ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ی ﺣﯿﺮت زده ی ﻟﻮﭘﯿﻦ راﻫﺶ را ﺑﻪ ﻃﺮف رون ﮐﺞ ﮐﺮد‪:‬ﺗﺎ ده دﻗﯿﻘﻪ ی دﯾﮕـﻪ ﺗـﻮ‬
‫اﺗﺎق ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻤﺘﻮن‪.‬‬
‫و ﻟﻮﭘﯿﻦ را ﻫﺎج و واج ﺗﻨﻬﺎ ﮔﺬاﺷﺖ‪.‬‬
‫‪667‬‬

‫‪668‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺑﻪ ﻣﺤﺾ اﯾﻨﮑﻪ ﻓﺎﺻﻠﻪ اش ﺑﺎ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺷﺪ ‪ ,‬آﯾﻨﻪ اش را در آورد ﺗﺎ ﺑﺪون ﺟﻠﺐ ﺗﻮﺟﻪ‬
‫اﺳﺎﺗﯿﺪ ﺑﺎ دوﺳﺘﺎﻧﺶ ﺗﻤﺎس ﺑﮕﯿﺮدﺑﻪ آراﻣﯽ ﺳﻪ ﺑﺎر زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪:‬ارﺗﺶ داﻣﺒﻠﺪور‪...‬‬
‫اﯾﻦ ﯾﮑﯽ از ﺧﻮاص ﺧﻮب آﯾﻨﻪ ی ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻮد‪...‬وﻗﺘﯽ ﻫﺮی ﻫﻤﻪ ی اﻓﺮادش را ﺻﺪا ﻣﯿﮑـﺮد‬
‫ﻧﯿﺎزی ﻧﺒﻮد ﮐﻪ آﻧﻬﺎ آﯾﻨـﻪ را ﺟﻠـﻮی ﺧـﻮد ﺑﮕﯿﺮﻧـﺪﻓﻘﻂ ﮐـﺎﻓﯽ ﺑـﻮد ﻫـﺮی آﯾﻨـﻪ اش را در‬
‫آورد‪....‬ﺻﺪای ﻫﺮی ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻣﯿﺮﺳﯿﺪ و ﺻﺪای آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﻫﺮی‪....‬ﻇﺎﻫﺮا ﻫﻤﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬ﭼﻮن‬
‫ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﻧﻮزده ﺻﺪای ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺟﻮاب دادﻧﺪ‪:‬ﺧﺒﺮی ﺷﺪه ﻫﺮی؟‬
‫_ﭼﯽ ﺷﺪ ﻫﺮی؟‬
‫_ﻣﯿﺪوﻧﺴﺘﻢ ﺗﻮ دردﺳﺮ ﻣﯿﻮﻓﺘﯿﻢ‬
‫_‪.....‬‬
‫ﻫﺮی ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬آروﻣﺘﺮ ! ﻧﮕﺮان ﻧﺒﺎﺷﯿﻦ ‪...‬ﺗﺎ ده دﻗﯿﻘﻪ ی دﯾﮕﻪ ﺑﯿﺎﯾﻦ ﺟﻠﻮی دﻓﺘﺮ ﭘﺮوﻓﺴﻮر‬
‫ﺑﻠﮏ‬
‫_ﭼﯿﮑﺎرﻣﻮن دارن؟‬
‫_اﺣﺘﻤﺎﻻ ﻣﯿﺨﻮان ﺑﺎزم ﻣﺠﺎزاﺗﻤﻮن ﮐﻨﻦ‪...‬‬
‫_اﯾﻨﻢ ﯾﻪ ﻣﺪل ﺗﺸﮑﺮ ﮐﺮدﻧﻪ ﮐﻪ اﯾﻨﺎ ﺑﺎب ﮐﺮدن ‪...‬اﮔﻪ دﻓﻌﻪ ی ﻗﺒﻞ ﺑﻬﻤﻮن رﺣﻢ ﮐـﺮدن اﯾـﻦ‬
‫دﻓﻌﻪ ﺧﺒﺮی ﻧﯿﺴﺖ ﺑﻪ ﻧﻈﺮﺗﻮن ﻣﺠﺎزات ﺟﺪﯾﺪ ﭼﯿﻪ؟‬
‫_ﺣﺘﻤﺎ اﯾﻦ دﻓﻌﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ ﻣﻮﺟﻮدات دم اﻧﻔﺠﺎری ﮐﺸﺘﯽ ﺑﮕﯿﺮﯾﻢ‬
‫ﺻﺪای ﻧﻮﯾﻞ ﻧﺎﻟﯿﺪ‪ :‬وای ﻧﻪ‪....‬ﻣﯿﺪوﻧﺴﺘﻢ‪...‬ﺑﻠﮏ و ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺧﺪﻣﺘﻤﻮن ﻣﯿﺮﺳﻦ‪.‬‬
‫_ﻧﮕﺮان ﻧﺒﺎش ﻧﻮﯾﻞ! اون دو ﺗﺎ رو ﺑـﺴﭙﺎرﯾﻦ ﺑـﻪ ﻣـﻦ‪...‬ﻓﻘـﻂ ﺗـﺎ ﻣﯿﺘـﻮﻧﯿﻦ ﺳـﺮﺧﻮد ﺣـﺮف‬
‫ﻧﺰﻧﯿﻦ‪.‬ﻧﻤﯿﺨﻮام ﻣﺸﮑﻠﯽ ﭘﯿﺶ ﺑﯿﺎد‪.‬‬
‫ﺻﺪاﻫﺎی ﻧﮕﺮان ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﻧﺸﺎن از ﺗﺮس آﻧﻬﺎ از ﺧﺸﻢ ﺳﯿﺮﯾﻮس داﺷﺖ‪...‬‬
‫_وای ﺑﻠﮏ رو ﺑﮕﻮ‪...‬‬

‫‪668‬‬

‫‪669‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_ﻧﺪﯾﺪی اوﻧﺮوز ﺗﻮ ﺳﺮﺳﺮا ﭼﻪ ﺟﻮری ﺷﺪه ﺑﻮد‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﻧﺎﺧﻮداﮔﺎه ﻗﻬﻘﻬﻪ زد‪:‬ﭼﯿﻪ ﺑﺎﺑﺎ‪...‬ﺷﻤﺎ از ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﮔﺮی ﺑﮏ ﻣﯿﺘﺮﺳـﯿﻦ‪...‬ﺑﺒﯿـﻨﻢ‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺗﺮﺳﻨﺎﮐﺘﺮه ﯾﺎ وﻟﺪﻣﻮرت؟‬
‫ﺻﺪاﯾﯽ از ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻫﺮی را ﻟﺮزاﻧﺪ‪:‬اﮔﻪ ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺑﺸﻪ ﻣﻄﻤﺌﻨﺎ ﺳﯿﺮﯾﻮس!‬
‫ﻫﺮی ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﺑﺎ ﭼﻬﺮه ی ﺧﺸﻤﮕﯿﻦ ﭘﺪرﺧﻮاﻧﺪه اش روﺑﺮو ﺷﺪ‪....:‬ام‪...‬ﭼﯿﺰه‪.....‬ﻣﻦ‪....‬‬
‫_روش ارﺗﺒﺎﻃﯽ ﺧﻮﺑﯿـﻪ‪...‬ﺑـﻪ ﻓﮑـﺮم ﻧﺮﺳـﯿﺪه ﺑـﻮد ﮐـﻪ ﻣﻤﮑﻨـﻪ از روش ﺧـﻮدم اﺳـﺘﻔﺎده‬
‫ﮐﻨﯽ‪....‬وﻗﺘﯽ ﺟﯿﻨﯽ اوﻣﺪ ﺳﺮاﻏﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﻓﮑﺮﺷﻮ ﻣﯿﮑﺮدم ﮐﻪ ﯾـﻪ ﮐﺎﺳـﻪ ای زﯾـﺮ ﻧـﯿﻢ ﮐﺎﺳـﺸﻪ‬
‫‪...‬وﻟﯽ ﭼﻪ ﻣﯿﺸﻪ ﮐﺮد‪...‬ﻫﺮﭼﯽ ﺑﺎﺷﻪ اون ﯾﻪ وﯾﺰﻟﯿﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی داغ ﺷﺪه ﺑﻮد‪...‬ﻧﻤﯿﺪاﻧﺴﺖ ﺑﺎﯾﺪ ﭼﻪ ﺟﻮاﺑﯽ ﺑﻪ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﺪﻫﺪ‪...‬آﻧﻬﻢ ﺑﻌﺪ از اﯾﻨﮑﻪ ﻓﻘـﻂ‬
‫ﺳﻪ روز از ﺑﺤﺚ ﺑﺎاو ﻣﯿﮕﺬﺷﺖ‪....‬ﻧﻤﯿﺪاﻧـﺴﺖ ﭼﻄـﻮر ﺑﺎﯾـﺪ ﺑـﺎ او روﺑـﺮو ﺷـﻮد‪.‬ﺳـﯿﺮﯾﻮس‬
‫ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺑﻮد‪...‬اﻣﺎ اﯾﻦ ﭼﯿﺰی ﻧﺒﻮد ﮐﻪ ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﺣﺲ ﻏﺮورش را در ﭘﺸﺖ آن ﭘﻨﻬﺎن ﮐﻨﺪ‪:‬ﺑﺎﯾـﺪ‬
‫ﺑﺎﻫﺎت ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻢ‪.‬‬
‫در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﺑﻪ آراﻣﯽ ﺑﻪ ﻃﺮف درﯾﺎﭼﻪ ﻣﯿﺮﻓﺖ ﺑﻪ ﻫﺮی اﺷﺎره ای ﮐﺮد ﮐﻪ دﻧﺒﺎﻟﺶ ﺑـﺮود‪.‬ﺗـﺎ‬
‫از ﺟﻤﻌﯿﺖ دور ﺷﻮﻧﺪ‪.‬ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ در ﺳﮑﻮت ﮔﺬﺷﺖ ﺳـﺮاﻧﺠﺎم ﻫـﺮی ﺑـﻪ زﺣﻤـﺖ ﻟـﺐ ﺑـﺎز‬
‫ﮐﺮد‪:‬از‪...‬از دﺳﺖ ﻣﻦ‪...‬ﻧﺎراﺣﺘﯽ؟‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺳﮑﻮت ﮐﺮدوﻗﺘﯽ ﺳﺮش را ﺑﻠﻨﺪ ﮐـﺮد ﭼـﺸﻤﺎﻧﺶ درﺧـﺸﺶ ﺧﻮاﺻـﯽ‬
‫داﺷﺖ‪:‬در واﻗﻊ ﻏﯿﺮ از اﯾﻦ اﻧﺘﻈﺎری ازت ﻧﺪاﺷﺘﻢ‪.‬‬
‫**************************************‬
‫وﻗﺘﯽ ﻫﺮی ﺑﻪ ﺟﻤﻊ دوﺳﺘﺎﻧﺶ ﭘﯿﻮﺳﺖ ﺑﺮ ﻋﮑﺲ ﭼﯿﺰی ﮐﻪ در آﯾﻨﻪ دﯾﺪه ﺑﻮد ﻫﻤﻪ ﺷﺎد ﺑﻮدﻧﺪ‬
‫و ﮐﺎﻣﻼ ﺳﺮﺣﺎل ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯿﺮﺳﯿﺪﻧﺪ‪:‬ﺑﺒﯿﻨﻢ ﭼﯽ ﺷﺪه؟ ﺗﺎ ﯾﻪ دﻗﯿﻘﻪ ﭘﯿﺶ ﮐﻪ‪....‬‬
‫ﻓﺮد ﺟﻠﻮ دوﯾﺪ و ﺟﺴﻤﯽ ﺻﻮرﺗﯽ رﻧﮓ را ﺑﻪ دﺳﺘﺶ داد‪:‬ﺑﺨﻮرش ﻫﺮی آروﻣﺖ ﻣﯿﮑﻨﻪ‪.‬‬
‫‪669‬‬

‫‪670‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺷﮏ ﺑﻪ ﺟﺴﻢ ﮔﺮد ﮐﻮﭼﮏ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪:‬اﯾﻦ ﭼﯿﻪ؟ ﻓﺮد اﻻن وﻗﺖ آزﻣﺎﯾﺶ اﺧﺘﺮاﻋﺎﺗﺖ‬
‫ﻧﯿﺴﺖ‬
‫ﻧﻮﯾﻞ ﺑﺎ ﺧﻨﺪه ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺨﻮر ﺑﺎﺑﺎ ﺑﺮای رﻓﺘﻦ اون ﺗﻮ ﺑﻬﺶ ﻧﯿﺎز داری)و ﺑﻪ اﺗﺎق ﺳﯿﺮﯾﻮس اﺷﺎره‬
‫ﮐﺮد( ﻣﺎ ﻫﻤﻪ ﻣﻮن ﺧﻮردﯾﻢ ﻫﻨﻮزم زﻧﺪه اﯾﻢ‪.‬ﺑـﺎ ﺳﺮﺧﻮﺷـﯽ ﭼﯿـﺰی را ﮐـﻪ در دﻫـﺎﻧﺶ ﺑـﻮد‬
‫ﻣﯿﻤﮑﯿﺪ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺗﺮدﯾﺪ آﺑﺒﺎت را در دﻫﺎن ﮔﺬاﺷﺖ ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ اﺣﺴﺎس ﺷﺎدی و ﺷـﻌﻒ در وﺟـﻮدش‬
‫اوج ﮔﺮﻓﺖ ‪.‬ﺑﺎ اﺷﺘﯿﺎﻗﯽ دو ﺑﺮاﺑﺮ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺧﻮردن ﮐﺮد‪:‬اﯾﻦ ﭼﯿﻪ ﻓﺮد؟‬
‫_آﺑﻨﺒﺎت ﺷـﺎدی آورﺿـﺪ دﯾﻮاﻧـﻪ ﺳـﺎزه‪....‬در واﻗـﻊ ﺷـﺎدی رو ﺗـﻮ وﺟـﻮدت ﭼﻨـﺪ ﺑﺮاﺑـﺮ‬
‫ﻣﯿﮑﻨﻪ‪...‬ﺑﺮای ﻣﻮاﻗﻌﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﯾﻪ ﮔﻠﻪ دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎز ﻣﻮاﺟﻪ ﻣﯿﺸﯽ و ﻣﺸﮑﻞ اﯾﺠـﺎد ﺳـﭙﺮ ﻣـﺪاﻓﻊ‬
‫داری‪...‬‬
‫_ﺧﺐ اﯾﻦ آﺑﻨﺒﺎت ﺿﺪ دﯾﻮاﻧﻪ ﺳـﺎز ﭼـﻪ رﺑﻄـﯽ ﺑـﻪ اﻻن داره؟ﻣـﺎ دارﯾـﻢ ﻣﯿـﺮﯾﻢ ﺗـﻮ دﻓﺘـﺮ‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس!‬
‫_آره و ﮐﯽ اوﻧﺠﺎﺳﺖ؟ ﻟﻮﭘﯿﻦ و ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ‪...‬ﺑﺒﯿﻨﻢ ﮐﺪوم دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎزی ﺑـﺎ اﯾـﻦ‬
‫ﻗﺪرت ﻋﻤﻞ ﻣﯿﮑﻨﻪ؟‬
‫ﻫﺮی ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬ﺑﺎﺷﻪ ‪...‬ﭘﺲ ﺑﯿﺎﯾﻦ ﺑﺮﯾﻢ ﺗﻮ ﺗﺎ اﺛﺮش از ﺑﯿﻦ ﻧﺮﻓﺘﻪ‪....‬‬
‫***********************************‬
‫دو روز ﺑﻌﺪ ﺑﺮای ﻫﺮی ﺧﯿﻠﯽ ﻣﻮﻓﻘﯿﺖ آﻣﯿﺰ ﺑﻮد‪.‬ﺑﻌﺪ از ﻣﺎﺟﺮای ﺧﺎﻧﻪ ی ﮔﺮی ﺑﮏ ‪ ,‬ﻟﻮﭘﯿﻦ‬
‫و ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل و ﻣﻮدی ﺣﺴﺎﺑﯽ ﻃﻮﻓﺎن ﺑﻪ ﭘﺎ ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬اﻣﺎ وﻗﺘﯽ ﭘﺎﻓﺸﺎری و اﺻﺮار آﻧﻬـﺎ را‬
‫ﺑﺮای اداﻣﻪ ی ﻓﻌﺎﻟﯿﺖ ﺑﺮ ﻋﻠﯿﻪ وﻟﺪﻣﻮرت دﯾﺪﻧﺪ ﺑـﻪ ﻧﺎﭼـﺎر ﺗـﺴﻠﯿﻢ ﺷـﺪﻧﺪ‪.‬ﺳـﺮاﻧﺠﺎم وﻗﺘـﯽ‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس اﻋﻀﺎی اﻟﻒ دال را ﺑﻪ ﻋﻀﻮﯾﺖ در ﻣﺤﻔﻞ دﻋـﻮت ﮐﺮدﭼﻬـﺮه ی ﻟـﻮﭘﯿﻦ و ﻣـﮏ‬
‫ﮔﻮﻧﮕﺎل دﯾﺪﻧﯽ ﺑﻮد‪.‬‬

‫‪670‬‬

‫‪671‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل دﻫﺎﻧﺶ را ﺑﺎز ﮐﺮد ﺗﺎ اﻋﺘﺮاض ﮐﻨـﺪ‪....‬ﺳـﯿﺮﯾﻮس دﺳـﺘﺶ را ﺑـﻪ ﻧـﺸﺎﻧﻪ ی‬
‫ﺳﮑﻮت ﺑﺎﻻ آورد‪:‬ﻣﯿﻨﺮوا‪...‬ﺧﻮدت ﮐـﻪ ﺣﺮﻓﻬﺎﺷـﻮﻧﻮ ﺷـﻨﯿﺪی‪...‬اﮔـﻪ ﻣـﺎ ﺟﻠﻮﺷـﻮﻧﻮ ﺑﮕﯿـﺮﯾﻢ‬
‫ﺧﻮدﺷﻮن ﺳﺮﺧﻮد وارد ﻋﻤﻞ ﻣﯿﺸﻦ‪.‬ﯾﻪ ﻧﻤﻮﻧﺸﻮ ﻫﻤﯿﻦ ﭼﻨﺪ ﺳـﺎﻋﺖ ﭘـﯿﺶ دﯾـﺪی‪...‬ﻫﻨـﻮز دو‬
‫روز ﻧﺸﺪه ﮐﻪ ﺑﺎﻫﺎﺷﻮن ﯾﻪ ﺑﺤﺚ اﺳﺎﺳﯽ داﺷﺘﻢ‪...‬اﻣﺎ ﻧﺘﯿﺠﺶ ﭼﯽ ﺷﺪ؟ ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯿﮑﻨـﯽ ﺑﻬﺘـﺮه‬
‫اﯾﻦ ﻓﻌﺎﻟﯿﺘﻬﺎ ﺟﻠﻮی ﭼﺸﻢ ﺧﻮدﻣﻮن ﺑﺎﺷﻪ ﺗﺎ ﻣﺨﻔﯿﺎﻧﻪ؟!!!‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ اﻋﺘﺮاض ﮐﺮد‪:‬ﺳﯿﺮﯾﻮس‪...‬اﯾﻨﺎ ﺑﭽﻪ ان‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ اﻋﺘﺮاﺿﯽ ﺑﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺳﯿﺮﯾﻮس دﺧﺎﻟﺖ ﮐﺮد‪:‬اﯾﻦ ﺑﭽـﻪ ﻫـﺎ ﺛﺎﺑـﺖ ﮐـﺮدن ﮐـﻪ‬
‫ﻣﯿﺪوﻧﻦ دارن ﭼﯿﮑﺎر ﻣﯿﮑﻨﻦ‪...‬ﻫﺮﭼﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻦ روش ﻣﺒـﺎرزه ﺷـﻮﻧﻮ ﻧﻤﯿﭙـﺴﻨﺪم‪)...‬ﺳـﯿﺮﯾﻮس‬
‫ﭼﺸﻢ ﻏﺮه ای ﺑﻪ ﺟﻤﻊ رﻓﺖ ﮐﻪ ﻧﻔﺲ ﻧﺼﻒ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺣﺒﺲ ﺷﺪ و ﻧﻮﯾﻞ وﺳﻮزان ﺧﻮدﺷـﺎن را‬
‫ﻋﻘﺐ ﮐﺸﯿﺪﻧﺪ( ﺑﻌﺪ ﭼﺸﻤﮑﯽ ﺑﻪ ﻫﺮی زد ﮐﻪ ﮐﻔﺮ ﻟﻮﭘﯿﻦ را در آورد‪:‬اﻣﺎ ﺟﺪا از ﯾـﻪ ﻣـﻮردی‬
‫ﮐﻪ ﺑﺎ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎی ﻣﺤﻔﻞ ﺗﺪاﺧﻞ داﺷﺘﻦ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﮐﺎرﺷﻮن ﻣﻌﺮﮐﻪ ﺑﻮده‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ اﻓﺘﺨﺎر ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ی ﺧﻮﺷﺤﺎل دوﺳﺘﺎﻧﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﭼﻬﺮﻫـﯽ ﺧـﺸﻤﮕﯿﻦ و‬
‫ﻣﻌﺘﺮض ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل و ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﻣﻌﻠﻤﺎ رو داﺷﺘﯿﻢ‪...‬‬
‫ﻇﺎﻫﺮا اﯾﻦ ﺣﺮف ﻣﺎﺟﺮای ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﻗﺒﻞ را از دل ﻟﻮﭘﯿﻦ در اورد اﻣﺎ ﻣـﮏ ﮔﻮﻧﮕـﺎل ﻋﻘـﺐ‬
‫ﻧﻨﺸﺴﺖ‪:‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺮﻓﻬﺎ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﯽ ﻣﻨﻮ ﺳﺎﮐﺖ ﮐﻨﯽ ﭘﺎﺗﺮ‪...‬ﺿﻤﻨﺎ ﺳﯿﺮﯾﻮس‪...‬اﯾﻦ ﭼﯿﺰی ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ‬
‫ﻣﺎ ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﺑﺘﻮﻧﯿﻢ ﺑﺮاش ﺗﺼﻤﯿﻢ ﺑﮕﯿﺮﯾﻢ‪.‬اﯾﻦ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ آدم ﮐﺸﺘﻦ!!!‬
‫ﻫﺮی اﻋﺘﺮاض ﮐﺮد‪:‬ﺣﺘﯽ ﯾﻪ ﻧﻔﺮ اوﻧﺎ ﻫﻢ ﻧﻤﺮده‬
‫_ﭼﯽ؟‬
‫ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ ﭼﻬﺮه ﭼﻬﺎر اﺳﺘﺎد دﯾﺪﻧﯽ ﺑﻮد‪...‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬واﻗﻌﺎ ﺷﻤﺎ‪....‬‬
‫ﻫﺮی ﺧﻨﺪه ای ﮐﺮد‪:‬ﻗﺴﻢ ﻣﯿﺨﻮرد‪...‬ﺑﺒﯿﻨﻢ ﻗﯿﺎﻓﻪ ی ﻣﺎﻫﺎ ﺷﺒﯿﻪ ﻗﺎﺗﻼس؟‬
‫ﻣﻮدی ﻏﺮوﻟﻨﺪی ﮐﺮد‪:‬اﯾﻦ ﻃﻠﺴﻢ‪....‬ﭘﺎﺗﺮ ﺗﻮ ﺗﻮ ﺗﺮﮐﯿﺐ ﻃﻠﺴﻤﻬﺎ اﻓﺘﻀﺎﺣﯽ‪...‬‬

‫‪671‬‬

‫‪672‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﻟﺒﺨﻨﺪی زد ‪:‬اﻣﺎ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺗﻮ اﯾﻦ ﮐﺎر ﻧﺎﺑﻘﺲ‪...‬ﺧﻮدﺗﻮن ﮔﻔﺘﯿﻦ‪...‬‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﻇﺎﻫﺮا ﻗﺎﻧﻊ ﺷﺪه ﺑﻮد‪::‬ﺑﺎﯾﺪ در ﺟﻠﺴﺎت ﻣﺤﻔـﻞ ﺑـﻪ رای ﮔﺬاﺷـﺘﻪ ﺑـﺸﻪ‪...‬اﮔـﻪ‬
‫ﺗﺼﻮﯾﺐ ﺷﺪ ﻣﻦ ﻣﺨﺎﻟﻔﺘﯽ ﻧﺪارم‪...‬‬
‫_ﺑﺎورم ﻧﻤﯿﺸﻪ ‪...‬ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﭽﻪ‪....‬دﯾﻮوﻧﮕﯿﻪ‪...‬‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﺮﻣﻮزی ﺑﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ زد ﮐﻪ ﺧﯿﺎل او را راﺣﺖ ﮐـﺮد‪:‬اﻟﺒﺘـﻪ از اوﻧﺠـﺎ ﮐـﻪ‬
‫ﻓﻌﻼ ﺟﺎی ﻣﻄﻤﺌﻨﯽ ﺑﺮای ﺟﻠﺴﺎت ﻣﺤﻔﻞ ﻧﺪارﯾﻢ ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﭼﻨﺪ روزی ﻃﻮل ﻣﯿﮑﺸﻪ ﺗﺎ‪....‬‬
‫ﻫﺮی دﺧﺎﻟﺖ ﮐﺮد‪:‬ﻣﻦ ﯾﻪ ﺟﺎی ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮب ﺳﺮاغ دارم‪....‬‬
‫ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﭼﻨﺪ روز ﺑﻌﺪ اﻋﻀﺎی ﻣﺤﻔﻞ ﺟﻠـﺴﻪ ی وﯾـﮋه ای را در ﻣﻘـﺮ ﺟﺪﯾـﺪ ﺧـﻮد ﺑﺮﮔـﺬار‬
‫ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬از اﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﻫﺮی ﺧﺎﻧﻪ ی واﻟﺪﯾﻨﺶ را ﺑﺮای اﯾﻦ ﮐﺎر ﭘﯿﺸﻨﻬﺎد ﮐـﺮده ﺑـﻮد ﻣﯿﺨﻮاﺳـﺖ‬
‫ﺧﻮدش ﻫﻢ رازداری آﻧﺠﺎ را ﺑﺮﻋﻬﺪه ﺑﮕﯿﺮد اﻣﺎ ﺑﺎ اﺻﺮار ﺳﯿﺮﯾﻮس اﯾﻦ ﮐـﺎر ﺑـﻪ او ﻣﺤـﻮل‬
‫ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﺳﻪ روز ﻗﺒﻞ از ﺟﻠﺴﻪ‪ ,‬ﻫﺮی‪ ,‬ﻟﻮﭘﯿﻦ و ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﺮای دﯾﺪن ﻣﺤﻞ ﺟﻠﺴﺎت و اﻧﺠﺎم ﺟﺎدوی‬
‫رازداری ﺑﻪ آﻧﺠﺎ رﻓﺘﻨﺪ‪ .‬رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺮای ﻫـﺮی آرزوی ﻣﻮﻓﻘﯿـﺖ ﮐﺮدﻧـﺪ و ﻫـﺮی را‬
‫ﺑﺮای ﭘﯿﻮﺳﺘﻦ ﺑﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ و ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺗﺎ ﺳﺮﺳﺮای ورودی ﺑﺪرﻗﻪ ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺖ ﺧﻮد را ﮐﻨﺘﺮل ﮐﻨﺪ و ﺑﻪ ﻣﺤﺾ دﯾﺪن ﻫﺮی ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﻫﺮی! ﺗﻮ ﻣﻄﻤﺌﻨﯽ؟‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬از ﭼﯽ؟‬
‫_اﯾﻨﮑﻪ ﻣﯿﺨﻮای ﺧﻮﻧﻪ ی واﻟﺪﯾﻨﺖ ﻣﻘﺮ ﻣﺤﻔﻞ ﺑﺸﻪ‪...‬ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل اوﻧﺠﺎ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﺣﺮف ﻟﻮﭘﯿﻦ را ﻗﻄﻊ ﮐﺮد‪:‬اﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ‪.‬ﻣﺎﻣﺎن و ﺑﺎﺑﺎم ﻫﻢ ﺧﻮﺷـﺤﺎل ﻣﯿـﺸﻦ ﮐـﻪ از‬
‫ﺧﻮﻧﺸﻮن اﯾﻨﻄﻮری اﺳﺘﻔﺎده ﺑﺸﻪ‪....‬ﻓﻘﻂ‪...‬‬
‫_ﻓﻘﻂ ﭼﯽ ﻫﺮی؟‬

‫‪672‬‬

‫‪673‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_ﻣﯿﺪوﻧﻢ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﺴﺒﺖ ﺧﻮﻧﻪ ی ﺳﯿﺮﯾﻮس اوﻧﺠﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﮐﻮﭼﯿﮑﻪ‪.‬وﻟﯽ ﺟﺎی ﺑﻬﺘﺮی ﺑـﻪ ﻧﻈـﺮم‬
‫ﻧﺮﺳﯿﺪ‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻪ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد‪:‬ﻣﻨﻈﻮرم اﯾﻦ ﻧﺒﻮد‪...‬اوﻧﺠﺎ ﻣﺤﻞ ﻓﻮق اﻟﻌﺎده اﯾﻪ‪...‬ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﺑﻪ‬
‫ﻓﮑﺮﺷﻢ ﻧﻤﯿﺮﺳﻪ ﮐﻪ ﻣﺎ اوﻧﺠﺎ رو ﻣﻘﺮﻣﻮن ﺑﮑﻨﯿﻢ‪....‬وﻟﯽ‪...‬‬
‫ﺳﮑﻮت ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻃﻮﻻﻧﯽ ﺷﺪ ‪.‬ﻫﺮی ﺑﺎ ﺑﯽ ﺻﺒﺮی ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬وﻟﯽ ﭼﯽ؟ ﻣﺸﮑﻠﯽ ﻫﺴﺖ؟‬
‫_ﻫﺮی‪..‬ﺗﻮ دﯾﺪﯾﮑﻪ ﺳﺮ دوﺗﺎ ﻗﺮارﮔﺎه ﻗﺒﻠﯽ ﻣﺎ ﭼﯽ اوﻣﺪ‪...‬ﻣﻤﮑﻨﻪ‪....‬‬
‫ﻫﺮی ﮐﻪ ﺗﺎزه ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﻨﻈﻮر او ﺷﺪه ﺑﻮد ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬اﺻﻼ ﻣﻬﻢ ﻧﯿﺴﺖ‪...‬‬
‫در ﻫﻤﯿﻦ وﻗﺖ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻫﻢ ﺧﻮد را ﺑﻪ آﻧﻬﺎ رﺳﺎﻧﺪ‪.‬ﺷﻨﻞ ﻗﻬﻮه ای زﯾﺒﺎﯾﯽ ﭘﻮﺷﯿﺪه ﺑﻮد و ﺑـﯽ‬
‫ﻧﻬﺎﯾﺖ آراﺳﺘﻪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯿﺮﺳﯿﺪ‪...‬ﻫﺮی ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷـﺪ ﭼﻬـﺮه اش ﺑﻌـﺪ از ﭼﻨـﺪ ﻣـﺎه آراﻣـﺶ ‪,‬‬
‫ﺷﺎداﺑﯽ و زﯾﺒﺎﯾﯽ ﻗﺒﻠﯽ ﺧﻮد را ﺑﺎز ﯾﺎﻓﺘﻪ‪...‬ﺳﺮو وﺿﻌﺶ ﺑﺮای ﻟﺤﻈﻪ ای ﻫﺮی را ﺑﯿﺎد ﯾﮑﯽ از‬
‫رﺋﯿﺲ ﺟﻤﻬﻮرﻫﺎی ﻣﺸﻨﮕﻬﺎ اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺑﻮد‪...‬اﻟﺒﺘﻪ ﺑﺪون ﺷﻨﻞ ﺟﺎدوﮔﺮی‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﮐﻪ ﻣﺜﻞ ﻫﺮی ﺑﺎ دﻫﺎن ﻧﯿﻤﻪ ﺑﺎز ﺑﻪ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻧﮕﺎه ﻣﯿﮑﺮد ﺳﻮت ﮐﻮﺗﺎﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪ‪:‬ﺧﻮش‬
‫ﺗﯿﭗ ﻣﺜﻞ ﮔﺬﺷﺘﻪ‪...‬ﺑﺒﯿﻨﻢ ﻧﮑﻨﻪ ﺑﺎ ﻟﯿﺰا ﻗﺮار داری ﭘﺎﻧﻤﺪی؟!‬
‫ﻫﺮی ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺷﯿﻄﻨﺖ ﺑﺎرﯾﺰد و ﺑﺎ ﮐﻨﺠﮑﺎوی ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﻟﯿﺰا؟؟!!!‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس اﺧﻤﻬﺎﯾﺶ را در ﻫﻢ ﮐﺸﯿﺪ‪:‬رﯾﻤﻮس!‬
‫اﻣــﺎ ﻟــﻮﭘﯿﻦ ﮐــﻪ ﺗــﺎزه ﺳــﺮﮐﯿﻒ آﻣــﺪه ﺑــﻮد ﺑــﺎ ﺧﻮﺷــﺤﺎﻟﯽ اداﻣــﻪ داد‪:‬ﺑﻬــﺖ ﻧﮕﻔﺘــﻪ ﺑــﻮدم‬
‫ﻫﺮی؟‪...‬دوﺳﺖ دﺧﺘﺮ ﺳﯿﺮﯾﻮس‪...‬دو ﺳﺎﻟﯽ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﻮدن‪...‬اﻣﺎ ﻣﺎ ﺗﺎ ﺳﺎل ﻫﻔﺘﻢ ﻧﻔﻬﻤﯿﺪﯾﻢ‪...‬دﺧﺘـﺮ‬
‫ﻓﻮق اﻟﻌﺎده ای ﺑﻮد‪...‬ﯾﻪ ﺑﺎر ﺗﻮ دﻓﺘﺮ ﻓﻠﯿﺖ وﯾﮏ ﻏﺎﻓﻠﮕﯿﺮ ﺷﺪن‪....‬ﻧﻤﯿﺪوﻧﯽ ﭼﻪ اﻓﺘﻀﺎﺣﯽ ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﺳــﯿﺮﯾﻮس ﺑــﻪ ﻃــﺮف ﻣﺤﻮﻃــﻪ ﺑــﻪ راه اﻓﺘــﺎد و در ﻫﻤــﺎن ﺣــﺎل ﺑــﺎ ﻟﺤــﻦ ﺧﻄﺮﻧــﺎﮐﯽ‬
‫ﮔﻔﺖ‪:‬رﯾﻤﻮس‪...‬ﺳﺎﮐﺖ ﻣﯿﺸﯽ ﯾﺎ ﻣﺎﺟﺮای ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ رو ﺑﻪ ﻫﺮی ﺑﮕﻢ؟‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺧﻨﺪه اش را ﺧﻮرد‪.‬‬

‫‪673‬‬

‫‪674‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﮐﻪ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻣﯿﺮﻓﺖ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻋﮑﺲ اﻟﻌﻤﻞ او ﺷﺪ وﻣﻮذﯾﺎﻧﻪ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪ :‬ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ؟!‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﺎﻟﯿﺪ‪:‬اوه ﻧﻪ‪...‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻟﺒﺨﻨﺪ اﻧﺘﻘﺎم ﺟﻮﯾﺎﻧﻬﺎی زد‪:‬ﯾﻪ رﯾﻮﻧﮑﻼوی ﺧﻮش ﻗﯿﺎﻓﻪ‪...‬ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﯽ ﺣﺪس ﺑﺰﻧﯽ ﮐﺠﺎ‬
‫ﻣﭽﺸﻮﻧﻮ ﮔﺮﻓﺘﯿﻢ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﻣﺸﺘﺎﻗﺎﻧﻪ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﮐﺠﺎ؟‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس از ﺧﻨﺪه رﯾﺴﻪ رﻓﺖ‪:‬ﺗﻮ ﺣﻤﺎم ارﺷﺪﻫﺎ‪...‬ﺧﯿﻠﯽ ﺟﺎﻟﺐ ﺑﻮد‪...‬ﺑﺎﯾﺪ ﻣﯿﺪﯾﺪﯾﺸﻮن‪....‬‬
‫ﻧﻔﺲ ﻫﺮی ﺑﻨﺪآاﻣﺪ ‪.‬ﺣﺘﯽ ﺗﺼﻮرش را ﻫﻢ ﻧﻤﯿﮑﺮد‪:...‬اوه ﻣﺮﻟﯿﻦ‪....‬ﺗﺎﻧﮑﺲ اﯾﻨﺎ رو ﻣﯿﺪوﻧﻪ؟!‬
‫رﻧﮓ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﭘﺮﯾﺪ‪.‬ﻣﻠﺘﻤﺴﺎﻧﻪ ﮔﻔﺖ‪:‬اوه ‪...‬ﻧﻪ‪...‬ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﺪوﻧﻪ‬
‫ﻫﺮی ﭼﺸﻤﮑﯽ ﺑﻪ ﺳﯿﺮﯾﻮس زد‪:‬اﻟﺒﺘﻪ‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﮐﻪ از اﺗﺤﺎد ﻫﺮی و ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﺮ ﻋﻠﯿﻪ ﺧﻮدش ﮐﻤﯽ دﻟﺨﻮر ﺑـﻪ ﻧﻈـﺮ ﻣﯿﺮﺳـﯿﺪ رو ﺑـﻪ‬
‫ﻫﺮی ﮐﺮد و ﺑﺎ ﺷﯿﻄﻨﺖ ﮔﻔـﺖ‪:‬ﻧﮕـﺎش ﮐـﻦ‪....‬ﻃـﻮری ﻧﮕـﺎﻫﻢ ﻧﮑـﻦ ﮐـﻪ اﻧﮕـﺎر ﯾـﻪ راﻫـﺐ‬
‫ﻣﻘﺪﺳﯽ‪...‬ﺧﻮدت اﯾﻦ ﮐﺎرو ﻧﮑﺮدی؟ ﺑﺒﯿﻨﻢ ﮐﯽ ﭘﺎرﺳـﺎل ﺟﯿﻨـﯽ رو از ﭼﻨـﮓ دﯾـﻦ ﺗﻮﻣـﺎس‬
‫درآورد؟‪...‬ﮐﯽ ﺗﻤﻮم ﺗﺎﺑﺴﺘﻮﻧﻮ ﺑﺎ ﺟﯿﻨﯽ ﮔﺬروﻧﺪ؟ ﮐﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺗﻮ ﮐﻠﺒـﻪ ی ﻫﺎﮔﺮﯾـﺪ ﻣﭽـﺸﻮ‬
‫ﮔﺮﻓﺘﻢ؟‬
‫ﻫﺮی ﻧﺎﻟﯿﺪ‪:‬اوه ‪...‬ﻧﻪ‪....‬‬
‫ﭼﺸﻤﺎن ﺳﯿﺮﯾﻮس از ﺗﻌﺠﺐ ﮔﺸﺎد ﺷﺪ‪.‬ﺑﺎ ﻫﯿﺠﺎن ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺎور ﮐﻨﻢ؟ﯾﻌﻨﯽ واﻗﻌﯿﺖ داره؟‬
‫ﻫﺮی ﺳﺮخ ﺷﺪ و ﻟﺒﺨﻨﺪ زد‪:‬ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ‪...‬اﻣﺎ ﻣﺎ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ‪...‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺣﺮف ﻫﺮی را ﻗﻄﻊ ﮐﺮد ﺑﺎ ﻫﯿﺠﺎن ﺿﺮﺑﻪ ای ﺑﻪ ﭘﺸﺖ ﻫﺮی ﮐﻮﺑﯿﺪ ﮐﻪ ﻧﻔـﺲ او را‬
‫ﺑﻨﺪ آورد‪:‬داﺷﺘﯽ ﻧﺎاﻣﯿﺪم ﻣﯿﮑﺮدی‪...‬ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﯾﻪ ﭘﺎﺗﺮ ﺑﺎﯾﺪ زودﺗﺮ دﺳﺖ ﺑﻪ ﮐﺎر ﻣﯿﺸﺪی‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺧﻨﺪه ای ﮐﺮد‪:‬ﺗﻮ ﺟﻮش اﯾﻨﻮ ﻧﺰن‪...‬رﮐﻮرد ﺷﮑﺴﺘﻪ‪...‬از ﺳﺎل ﭼﻬـﺎرم دﺳـﺖ ﺑـﻪ ﮐـﺎر‬
‫ﺷﺪه‪...‬‬

‫‪674‬‬

‫‪675‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫و ﭼﺸﻤﮑﯽ ﺑﻪ ﻫﺮی ﮐﻪ ﻣﺎت و ﻣﺒﻬﻮت ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﻣﯿﮑﺮد زد‪.‬ﻫﺮی ﻫﻨﻮز ﻧﻤﯿﺪاﻧـﺴﺖ ﻟـﻮﭘﯿﻦ‬
‫اﯾﻦ ﻫﻤﻪ اﻃﻼﻋﺎت را از ﮐﺠﺎ آورده؟ﻧﺎﺷﯿﺎﻧﻪ ﺧـﻮدش را ﺑـﻪ ﻧـﺸﻨﯿﺪن زد و ﺑـﻪ زﺣﻤـﺖ از‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺣﺎﻻ ﭼﯽ؟‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻗﻬﻘﻬﻪ ای زد‪:‬ﺑﻬﺖ اﻣﯿﺪوارﺷﺪم‪.‬ﺑﺒﯿﻨﻢ از ﮐﯽ؟ ﭼـﻪ ﺟـﻮری؟ اوه ﻋﺠﯿﺒـﻪ ﮐـﻪ رون‬
‫ﺧﻔﺖ ﻧﮑﺮده‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬ﺧﻮدﻣﻢ ﺗﻌﺠﺐ ﮐﺮدم اﻣﺎ ﻇﺎﻫﺮا ﺷﺎﻧﺲ ﺑﺎﻫﺎم ﺑﻮده‪.‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﺎﻫﯿﺠﺎن ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﺐ ﺑﮕﻮ‪...‬ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﻦ‪.‬‬
‫درﺳﺖ در ﻫﻤﯿﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ ﻣﺠﺴﻤﻪ ﻫﺎی ﺑﺎﻟﺪار دو ﻃﺮف در ورودی ﻗﻠﻌﻪ رﺳﯿﺪﻧﺪ‪.‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑـﺎ‬
‫ﻟﺒﺨﻨﺪی ﻗﻔﻞ درﻫﺎی ﻗﻠﻌﻪ را ﺑﺎز ﮐﺮد و ﺧﯿﻠﯽ ﺟﺪی ﮔﻔـﺖ‪ :‬ﺗﻌﺮﯾـﻒ از ﺷـﺎﻫﮑﺎراﺗﻮن ﺑﺎﺷـﻪ‬
‫ﺑﺮای ﺑﻌﺪ‪...‬ﻓﻌﻼ ﺗﺎ ﻫﻤﻪ ﭼﯽ آروﻣﻪ ﺑﻬﺘﺮه ﺑﺮﯾﻢ‪.‬‬
‫****************************************‬
‫دو دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ ﻫﺮ ﺳﻪ در دره ی ﮔﻮدرﯾﮏ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬ﻫﻤﺎﻧﻄﻮر ﮐﻪ ﻗﺪم زﻧﺎن از ﮐﻮﭼﻪ ﻫﺎﯾﺪﻫﮑﺪه‬
‫ﻣﯿﮕﺬﺷﺘﻨﺪ‪ ,‬ﻫﺮی ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻗﯿﺎﻓﻪ ﻫﺎ و رﻓﺘﺎر ﻋﺠﯿﺐ رﻫﮕـﺬران اﻃـﺮاﻓﺶ ﺷـﺪ‪.‬اﮐﺜـﺮ آﻧﻬـﺎ ﺑـﺎ‬
‫رﻫﮕﺬران ﻣﺸﻨﮕﯽ ﮐﻪ ﻗﺒﻼ در دﻫﮑﺪه دﯾﺪه ﺑﻮد ﻓﺮق داﺷـﺘﻨﺪ و در ان ﻟﺤﻈـﻪ ﭘﻨﻬـﺎﻧﯽ و ﺑـﺎ‬
‫ﻧﮕﺎﻫﯽ ﻋﺠﯿﺐ ‪ ,‬ﺳﻪ ﻏﺮﯾﺒﻪ ﺷﻨﻞ ﭘﻮش را زﯾﺮ ﻧﻈﺮ داﺷﺘﻨﺪ‪.‬ﻧﺎﮔﻬﺎن ﭼﯿﺰی ﺑﯿﺎدآورد‪.‬‬
‫آرام زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪:‬ﺳﯿﺮﯾﻮس‪....‬ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯿﮑﻨﯽ‪...‬ﯾﻪ ﮐﻢ رازداری‪....‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬ﻧﺘﺮس ﻫﺮی‪...‬ﻏﺮﯾﺒﻪ ﻧﯿﺴﺘﻦ‪.‬اون ﭘﯿﺮﻣﺮده رو ﻣﯿﺒﯿﻨﯽ ؟ﻫﻤﻮﻧﮑـﻪ ﮔـﺎری‬
‫ﻣﯿﻮه داره‪...‬اون دﯾﻮﯾﺪ ﺟﮑﺮزه‪...‬ﻣﺴﺌﻮل ارﺗﺒﺎﻃـﺎت ﻣﺤﻔـﻞ‪.‬اون ﭘـﺴﺮه رو ﻫـﻢ ﮐـﻪ داره ﺑـﺎ‬
‫ﺧﺮﮔﻮﺷﺶ ﺑﺎزی ﻣﯿﮑﻨﻪ ﻣﯿﺒﯿﻨﯽ؟ دﯾﺪاﻟﻮﺳﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﮔﻔﺖ‪:‬اﮔﻪ ﻧﻤﯿﺸﻨﺎﺧﺘﻤﺖ ﻣﯿﮕﻔﺘﻢ اﻻن ﻣﯿﮕﯽ اون ﭘﯿﺮزﻧﯽ ﮐﻪ داره ﻟﺒﺎس ﭘﻬﻦ‬
‫ﻣﯿﮑﻨﻪ ﺧﺎﻧﻢ دﯾﮕﻮرﯾﻪ‬

‫‪675‬‬

‫‪676‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺧﻨﺪﯾﺪ‪:‬ﻧﻪ‪...‬اون ﺧﻮد آﻣﻮﺳﻪ‪...‬ﺗﺎزه ﻣﺎﻧﺪاﻧﮕﺎس ﻫﻢ ﻫﺴﺖ‪...‬و ﺑﺎ ﺳﺮ ﺑﻪ ﺟـﻮان ﺧـﻮش‬
‫ﻗﯿﺎﻓﻪ ی اﺳﺐ ﺳﻮاری ﭘﺎﺷﺎره ﮐﺮد ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﺷـﺒﺎﻫﺘﯽ ﺑـﻪ ﻣﺎﻧـﺪاﻧﮕﺎس ﻧﺪاﺷـﺖ و ﭼﻨـﺪ ﻣﺘـﺮ‬
‫ﺟﻠﻮﺗﺮ از آﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﺗﻔﺮﯾﺢ اﺳﺐ ﺳﻮاری ﻣﯿﮑﺮد‪.‬ﻫﺮی ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﺎ دﻫﺎن ﺑﺎز ﺑﻪ او ﺧﯿﺮه ﺷـﺪ ‪...‬‬
‫ﺳﺮاﻧﺠﺎم وﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﺧﻮدش آﻣﺪ ﮐﻪ ﻓﻬﻤﯿﺪ ﺗﺎ دم ﺧﺎﻧﻪ ی واﻟﺪﯾﻨﺶ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﺑﯿﺸﺘﺮ اﻋﻀﺎی ﻗﺎﺑﻞ‬
‫اﻋﺘﻤﺎد ﻣﺤﻔﻞ را دﯾﺪه اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﺑﻼﺧﺮه ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ رﺳﯿﺪﻧﺪ‪.‬ﺳﯿﺮﯾﻮس در ﺣﯿﺎط را ﺑﺎز ﮐﺮد و ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﺑﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺘﯽ دﻟﺘﻨﮓ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺧﯿﺮه ﺷﺪه ﺑﻮد ‪:‬ﭼﯿﺰی ﺷﺪه رﯾﻤﻮس؟‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ آﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪ‪:‬ﺷﻮﻧﺰد ﻫﺴﺎﻟﻪ ﮐﻪ اﯾﻨﺠﺎ ﻧﯿﻮﻣﺪم‪...‬ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﺮدم داﻏﻮن ﺷﺪه ﺑﺎﺷﻪ‪...‬اﻣﺎ ﺣﺎﻻ‬
‫ﻣﺜﻞ روز اوﻟﺸﻪ‪...‬ﻣﯿﺘﺮﺳﻢ ﭘﺎﻣﻮ ﺗﻮش ﺑﺬارﻣﻮ ﻟﯽ ﻟﯽ و ﺟﯿﻤﺰ ﺑﻪ اﺳﺘﻘﺒﺎﻟﻢ ﻧﯿﺎن‬
‫ﺳــﯿﺮﯾﻮس آﻫــﯽ ﮐــﺸﯿﺪ ‪:‬ﻣــﻨﻢ اﯾــﻦ اﺣــﺴﺎس رو داﺷــﺘﻢ‪...‬اون ﺷــﺒﯽ ﮐــﻪ ﻫــﺮی رو آوردم‬
‫اﯾﻨﺠﺎ‪...‬ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺨﺖ ﺑﻮد‪...‬اﻣﺎ اﻣﺮوز از اوﻧﻢ ﺳﺨﺖ ﺗﺮه‪....‬ﻣﻦ اوﻣﺪم ﮐﺎری رو ﻗﺒﻮل ﮐﻨﻢ ﮐﻪ‬
‫اﮔﻪ دﻓﻌﻪ ی ﻗﺒﻞ اﻧﺠﺎﻣﺶ داده ﺑﻮدم ﺷﺎﯾﺪ اﻻن ﻟﯽ ﻟﯽ و ﺟﯿﻤﺰ زﻧﺪه ﺑﻮدن‪...‬‬
‫ﭼﺸﻤﺎن ﺳﯿﺮﯾﻮس ﭘﺮ اﺷﮏ ﺷﺪ و ﺻﺪاﯾﺶ از ﺑﻐﻀﯽ آﺷﻨﺎ ﻟﺮزﯾﺪ ‪ ...‬ﺻـﻮرﺗﺶ را ﺑﺮﮔﺮداﻧـﺪ‬
‫ﺗﺎ ﮐﺴﯽ اﺷﮑﺶ را ﻧﺒﯿﻨﺪ‪...‬ﻫﺮی ﻃﺎﻗﺖ اﯾﻦ ﺻﺤﻨﻪ را ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ ﺑﻪ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﮕﻮﯾـﺪ‬
‫ﮐﻪ ﮐﺴﯽ او را ﻣﻘﺼﺮ ﻧﻤﯿﺪاﻧﺪ ‪...‬اﯾﻦ ﻓﻘﻂ ﯾﮏ اﺗﻔﺎق ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﯿﺎﻓﺘﺎد‪...‬ﺗﺎ ﻫﺮی را ﺑـﺮای‬
‫ﻣﺒﺎرزه ﺑﺎ وﻟﺪﻣﻮرت ﻣﺼﻤﻢ ﮐﻨﺪ‪...‬داﻣﺒﻠﺪور ﺧﻮدش ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد‪...‬‬
‫اﻣﺎ ﻗﺒﻞ از او ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺟﻠﻮ رﻓﺘﻪ ﺑﻮد دﺳﺘﺶ را روی ﺷﺎﻧﻪ ی ﺳـﯿﺮﯾﻮس ﮔﺬاﺷـﺖ‪:‬ﻓﺮاﻣﻮﺷـﺶ‬
‫ﮐﻦ ﭘﺎﻧﻤﺪی‪ ...‬ﺗﻮ ﺗﻘﺼﯿﺮی ﻧﺪاﺷﺘﯽ‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس دﺳﺖ ﻟﻮﭘﯿﻦ را ﻓﺸﺎری داد‪ :‬ﻫـﯿﭻ ﭼﯿـﺰ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧـﻪ ﺑﺎﻋـﺚ ﺑـﺸﻪ ﮐـﻪ ﻣـﻦ ﻓﺮاﻣـﻮش‬
‫ﮐﻨﻢ‪....‬ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﻓﮑﺮﺷﻮ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﺣﺘﯽ ﮐﺸﺘﻦ ﭘﯿﺘﺮ ﻫﻢ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧـﻪ‪...‬وﻗﺘـﯽ ﻫـﺮی اﯾﻨﺠـﺎ رو ﺑـﺮای‬
‫ﻗﺮارﮔﺎه ﭘﯿﺸﻨﻬﺎد ﮐﺮد‪....‬ﺑﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﻗـﺒﻼ ﯾـﻪ ﺑـﺎر ﺑﻬـﺶ ﺳـﺮ زده ﺑـﻮدم‪....‬ﺣـﺲ وﺣـﺸﺘﻨﺎﮐﯽ‬

‫‪676‬‬

‫‪677‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫داﺷﺖ‪...‬ﺷﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﯾﻨﮑﻪ اون دﻓﻌﻪ ﻫﻤﻪ ی ﺣﻮاﺳﻢ ﭘﯿﺶ ﻫﺮی ﺑﻮد ﮐﻪ ﺣﺎﻟﺶ ﺧﯿﻠـﯽ ﺑـﺪ‬
‫ﺑﻮد و ﻣﯿﺪوﻧﺴﺘﻢ از دﺳﺖ ﻣﻦ ﻧﺎراﺣﺘﻪ‪...‬‬
‫ﻫﺮی اﺣﺴﺎس ﻣﯿﮑﺮد ﻧﺒﺎﯾﺪ در اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع دﺧﺎﻟﺘﯽ ﺑﮑﻨﺪ‪.‬ﺑﻌﺪاز ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘـﻪ ﺳـﯿﺮﯾﻮس ﻧﻔـﺲ‬
‫ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ‪:‬ﻣﺎ ﻫﻨﻮز ﯾﻪ ﮐﺎر ﻣﻬﻢ دارﯾﻢ ‪....‬ﺑﺎﯾﺪ ﻋﺠﻠﻪ ﮐﻨﯿﻢ رﯾﻤﻮس‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺳﻌﯽ ﮐﺮد اﻓﮑﺎر ان دو را از ﻣﺎﺟﺮاﻫﺎی ﻏﻢ اﻧﮕﯿـﺰ دور ﮐﻨـﺪ‪.‬ﺟﻠـﻮی در اﯾـﺴﺘﺎد و ﺑـﺎ‬
‫ﺣﺎﻟﺘﯽ ﻃﻠﺒﮑﺎراﻧﻪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﯿﺎﯾﻦ ﺗﻮ ﯾﺎ ﻣﯿﺨﻮاﯾﻦ ﻫﻤﻪ ی ﺧﺎﻃﺮاﺗﺘﻮن رو ﻣﺮور ﮐﻨﯿﻦ؟‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ آﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪ‪ :‬اوﻣﺪﯾﻢ‬
‫ﺑﻌﺪ دﺳﺖ ﺳﯿﺮﯾﻮس را ﮐﺸﯿﺪ‪:‬ﺑﺮﯾﻢ ﺗﻮ ﭘﺎﻧﻤﺪی‪...‬ﺑﻼﺧﺮه ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ ﺣﻘﯿﻘﺖ روﺑﺮو ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ دﻧﺒﺎل آن دو وارد ﺧﺎﻧﻪ ی واﻟﺪﯾﻨﺶ ﺷﺪ و ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑﻪ اﺗﺎق ﻧﺸﯿﻤﻦ رﻓﺖ‪.‬ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ‬
‫ﮐﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺖ ﻋﺠﯿﺒﯽ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﻧﮕﺎه ﻣﯿﮑﻨﺪ‪.‬ﺳﯿﺮﯾﻮس روی ﺻﻨﺪﻟﯽ ﭼﻮﺑﯽ ﻣﺘﺤﺮﮐـﯽ در‬
‫ﮐﻨﺎر ﺷﻮﻣﯿﻨﻪ ﻧﺸﺴﺖ و ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﻪ ﻃﺮف ﺷﻮﻣﯿﻨﻪ ﮔﺮﻓـﺖ‪.‬ﺑﻼﻓﺎﺻـﻠﻪ آﺗـﺶ در آن‬
‫زﺑﺎﻧﻪ ﮐﺸﯿﺪ ‪.‬ﺑﻌﺪ ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺶ را ﺑﺴﺖ و ﺧﻮدش را ﺑﻪ ﺣﺮﮐﺖ ارام ﺻﻨﺪﻟﯽ ﺳﭙﺮد‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺘﯽ وﺳﻮاس ﮔﻮﻧﻪ ﺧﺎﻧﻪ را ﺑﺮرﺳﯽ ﻣﯿﮑﺮد آﻫﯽ ﮐـﺸﯿﺪ‪ :‬ﭼﻘـﺪر دﻟـﻢ ﺑـﺮای‬
‫اﯾﻨﺠﺎ ﺗﻨﮓ ﺷﺪه ﺑﻮد‪...‬‬
‫ﺑﻌﺪ رو ﺑﻪ ﺳﯿﺮﯾﻮس اداﻣﻪ داد‪:‬ﺑﺎﯾﺪ زودﺗﺮ ﮐﺎر رو ﺗﻤﻮم ﮐﻨﯿﻢ‪...‬ﻧﻤﯿﺨﻮام ﻣﺸﮑﻠﯽ ﭘﯿﺶ ﺑﯿﺎد‪.‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪:‬اﻟﺒﺘﻪ‬
‫_ﺣﺎﻻ ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ دﯾﺮﺗﺮ ﮐﻪ ﻓﺮﻗﯽ ﻧﺪاره‪ ...‬و ﺑـﺎ ﺧﺠﺎﻟـﺖ اﺿـﺎﻓﻪ ﮐـﺮد‪...‬ﻣﯿﺨﻮاﺳـﺘﻢ ازﺗـﻮن‬
‫ﺑﺨﻮام ﺑﺮام از اوﻧﺎ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﻨﯿﻦ‪....‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪی ﺟﻮاب ﻫﺮی را داد‪:‬ﻧﻪ ﻫﺮی‪...‬اﯾﻨﻄﻮری ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺗﺮه‪...‬ﺑـﻪ ﻋـﻼوه ‪...‬اﯾـﻦ‬
‫ﮐﺎر ﭼﻨﺪ روزی ﻃﻮل ﻣﯿﮑﺸﻪ‪..‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﺑﺮای ﺗﻌﺮﯾﻒ ﺧﺎﻃﺮات وﻗﺖ ﻫﺴﺖ اﻣﺎ ﻗﺒـﻞ از اون‬
‫ﮐﺎرﻫﺎی زﯾﺎدی دارﯾﻢ‪...‬‬

‫‪677‬‬

‫‪678‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﺗﺴﻠﯿﻢ ﺷﺪ‪:‬ﭼﯿﮑﺎر ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮑﻨﯿﻢ؟‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ و ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻧﮕﺎﻫﯽ رد و ﺑﺪل ﮐﺮدﻧﺪ‪:‬ﻓﻌﻼ ﺗﻮ ﻫﯿﭽﯽ‬
‫ﺑﻌﺪ ﻫﺮ دو از ﺟﺎ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪﻧﺪ و ﻫﺮ ﮐﺪام ﺑﻪ ﯾﮏ ﺳﻤﺖ ﺧﺎﻧﻪ رﻓﺘﻨﺪ و ﻣﺸﻐﻮل ﺷﺪﻧﺪ‪...‬‬
‫ﻃﻮﻟﯽ ﻧﮑﺸﯿﺪ ﮐﻪ ﺳﯿﺮﯾﻮس و ﻟﻮﭘﯿﻦ ﭼﻨﺪﯾﻦ ﺟﺎدوی دﻓﺎﻋﯽ را در ﮔﻮﺷﻪ و ﮐﻨﺎر ﺧﺎﻧـﻪ ﮐـﺎر‬
‫ﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ ‪.‬ﺑﻌﺪ از ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﻮری آﺑﯽ رﻧﮓ و از ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻧـﻮری ﺳـﺮخ‬
‫رﻧﮓ ﺧﺎرج ﺷﺪ ‪...‬دو ﭘﺮﺗﻮ در ﻫﻢ ﭘﯿﭽﯿﺪﻧﺪ و ﺑﺎ ﻫﻢ ﺗﺮﮐﯿﺐ ﺷﺪﻧﺪ و ﮐﻢ ﮐﻢ ﺗﻤـﺎم ﺧﺎﻧـﻪ را‬
‫در ﺑﺮ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ‪.‬ﻫﺮی ﻧﻔﻮذ ﻣﻮج ﻗﺪرﺗﻤﻨﺪی را اﺣﺴﺎس ﻣﯿﮑﺮد ﮐﻪ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﻗﻮی ﺗﺮ ﻣﯿـﺸﺪ و‬
‫در ﺗﮏ ﺗﮏ وﺳﺎﯾﻞ ﺧﺎﻧﻪ ﻧﻔﻮذ ﻣﯿﮑﺮد ‪ ,‬ﮐﻢ ﮐﻢ ﻫﻤﻬﯽ ﺧﺎﻧﻪ را در ﺑﺮ ﻣﯿﮕﺮﻓﺖ ‪.‬ﻣﯿﺪرﺧـﺸﯿﺪ‬
‫و ﭘﯿﭻ و ﺗﺎب ﻣﯿﺨﻮرد و ﺧﺎﻧﻪ و و ﺳﺎﯾﻞ را ﺑﻬﻢ ﻣﺘﺼﻞ ﻣﯿﮑﺮد‪.‬ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ‪ ,‬ﺗﻤﺎم ﺧﺎﻧﻪ ﺑـﺎ‬
‫ﻧﻮر ﺧﺎﺻﯽ ﻣﯿﺪرﺧﺸﯿﺪ ‪...‬ﺷﺒﮑﻪ ی ﻧﻮراﻧﯽ ﻣﺜـﻞ ﺗﺎرﻫـﺎی ﻋﻨﮑﺒـﻮت ﮐـﻞ ﺧﺎﻧـﻪ را در ﻫـﻢ‬
‫ﭘﯿﭽﺎﻧﺪه ﺑﻮد‪....‬‬
‫در اﯾﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﺳﯿﺮﯾﻮس و ﻟﻮﭘﯿﻦ در ﮐﻨﺎر ﻫﻢ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ و ﻫﺮ دو ﮐﻤـﯽ ﺧـﺴﺘﻪ ﺑـﻪ ﻧﻈـﺮ‬
‫ﻣﯿﺮﺳﯿﺪﻧﺪ‪...‬ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻪ ﻫﺮی اﺷﺎره ﮐﺮد ﮐﻪ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﻮد ‪.‬ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﻤﺖ او رﻓـﺖ‬
‫ﮐﻪ ﻧﺎﮔﻬﺎن‪....‬‬
‫ﭘﺮﺗﻮ ﻧﻮراﻧﯽ ﺑﺎ ﺷﺪت ﺗﻤﺎم ﺑﻪ او ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﺮد ‪.‬ﺷﺪت ﺑﺮﺧﻮرد ﺑﻪ ﻗﺪری زﯾﺎد ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫـﺮی‬
‫ﺣﺲ ﻣﯿﮑﺮد ﺑﺪﻧﺶ از ﻫﻢ ﻣﯽ ﭘﺎﺷﺪ ‪.‬اﻣﺎ ﭘﺮﺗﻮ ﻧﻮر ‪ ,‬ﺑﻪ ﻧﺮﻣﯽ از ﺑﺪن ﻫﺮی ﻋﺒﻮر ﮐﺮد و ذره‬
‫ذره ی وﺟــﻮدش از ﺣــﺴﯽ ﻟــﺬت ﺑﺨــﺶ ﮔــﺮم ﺷــﺪ ‪.‬ﺣــﺴﯽ ﮐــﻪ ﺑــﻪ او اﺣــﺴﺎس ﻋﺠﯿﺒــﯽ‬
‫ﻣﯿﺪاد‪...‬اﺣﺴﺎس ﺳﺒﮑﯽ‪...‬اﺳﻮدﮔﯽ و اﻣﻨﯿﺖ‪...‬‬
‫ﮐﻢ ﮐﻢ از زﻣﯿﻦ ﮐﻨﺪه ﺷﺪ و ﺑﯿﻦ زﻣﯿﻦ و اﺳﻤﺎﻧﻤﻌﻠﻖ ﺷﺪ‪.‬ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪ آﻫﺴﺘﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ آﻣﺪ و‬
‫ﺑﺮ زﻣﯿﻦ ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺖ‪.‬اﯾﻨﺒﺎر ﭘﺮﺗـﻮ ﻧـﻮراﻧﯽ از ﺑـﺪن ﻫـﺮی ﺧـﺎرج ﺷـﺪ و ﺑـﺴﻤﺘﺖ ﺳـﯿﻨﻪ ی‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس رﻓﺘﻮ ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑﻌﺪ ﮔﻮﯾﯽ ﺟﺬب ﺑﺪن او ﺷﺪ‪...‬‬

‫‪678‬‬

‫‪679‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ و ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑـﺎ ﺧـﺴﺘﮕﯽ ﺧـﻮد را روی دو ﻣﺒـﻞ اﻧﺪاﺧﺘﻨـﺪ‪.‬ﻫـﺮ دو راﺿـﯽ ﺑـﻪ ﻧﻈـﺮ‬
‫ﻣﯿﺮﺳﯿﺪﻧﺪ‪:‬ﺧﺐ ﻣﺮﺣﻠﻪ ی اوﻟﺶ ﺗﻤﻮم ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﮐﺮد‪:‬ﻣﻄﻤﺌﻨﯽ ﮐﻪ ﻣﯿﺨﻮای اﯾﻨﮑﺎرو ﺑﮑﻨﯽ؟‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﺎ ﻟﺤﻨﯽ آﻣﺮاﻧﻪ ﮔﻔﺖ‪:‬اﻟﺒﺘﻪ‬
‫_وﻟﯽ ﺳﯿﺮﯾﻮس‪....‬‬
‫_رﯾﻤﻮس‪...‬ﻣﺎ ﺣﺮﻓﻬﺎﻣﻮﻧﻮ زدﯾﻢ‪...‬ﺑﻬﺖ ﮔﻔﺘﻢ اﮔﻪ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﯽ ﺑﺬار ﯾﻪ ﻧﻔﺮ دﯾﮕﻪ اﻧﺠﺎﻣﺶ ﺑﺪه‬
‫_ﺧﻮدت ﺧﻮب ﻣﯿﺪوﻧﯽ ﮐﻪ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﻢ‪...‬اﻣﺎ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﻓﺮد ﺑﺮای اﯾﻨﮑﺎر ﻣﻨﻢ‪...‬‬
‫_ﺧﺐ ﭘﺲ ﺗﻤﻮﻣﻪ‬
‫_ﺑﻬﺘﺮه دﻋﺎ ﮐﻨﯽ ﭼﯿﺰی ﻧﺸﻪ ﺳﯿﺮﯾﻮس‪...‬وﮔﺮﻧﻪ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﻧﻤﯽ ﺑﺨﺸﻤﺖ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﮐﻪ ا ﻟﺤﻦ آن دو ﻧﮕﺮان ﺷﺪ ﺑﻮد ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎده؟ ﻗﻀﯿﻪ ﭼﯿﻪ؟‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻧﮕﺎه ﺧﺸﻤﮕﯿﻨﯽ ﺑﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ و ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪:‬ﻫﯿﭽﯽ‪...‬ﺣﺎﻻ ﻣﯿـﺮﯾﻢ ﺳـﺮ ﻣﺮﺣﻠـﻪ ی‬
‫اﺻﻠﯽ‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻣﻠﺘﻤﺴﺎﻧﻪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺳﯿﺮﯾﻮس!!!‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﺗﻤﻮﻣﺶ ﮐﻦ رﯾﻤﻮس‬
‫ﻫــﺮی ﻧﮕــﺮان ﺑــﻮد‪...‬اﺣــﺴﺎس ﺧﻄــﺮ ﻣﯿﮑــﺮد‪.‬ﭼﯿــﺰی ﺑــﻪ او ﻣﯿﮕﻔــﺖ ﮐــﻪ ﺧﻄــﺮی در راه‬
‫اﺳﺖ‪:...‬ﻧﻤﯿﺨﻮاﯾﻦ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﮕﯿﻦ اﯾﻨﺠﺎ ﭼﻪ ﺧﺒﺮه؟‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺧﻮاﺳﺖ ﭼﯿﺰی ﺑﮕﻮﯾﺪ ﮐﻪ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻣﺎﻧﻊ ﺷﺪ‪:‬ﻣﯿﺨﻮاﯾﻢ ﺟﺎدوی رازداری رو اﺟﺮا ﮐﻨﯿﻢ‬
‫‪.‬ﺗﻮ ﻫﻢ ﻫﺮ ﮐﺎرﯾﮑﻪ رﯾﻤﻮس ﺑﻬﺖ ﮔﻔﺖ دﻗﯿﻘﺎ ﻫﻤﻮﻧﻮ اﻧﺠﺎم ﻣﯿﺪی‬
‫_ﭼﻪ ﮐﺎری؟‬
‫دو دوﺳﺖ ﻧﮕﺎه ﻋﺠﯿﺒﯽ رد و ﺑﺪل ﮐﺮدﻧﺪ‪:‬وﻗﺘﯽ ﮐﺎر ﺗﻤﻮم ﺷﺪ ﺧﻮدت ﻣﯿﻔﻬﻤﯽ‪...‬ﺑﺎﺷﻪ؟‬
‫_ﺑﺎﺷﻪ‪.‬‬

‫‪679‬‬

‫‪680‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﻪ وﺳﻂ اﺗﺎق رﻓﺖ و ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را در اورد‪.‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﭼﻬﺮه ای ﻧﮕﺮان رو ﺑـﻪ‬
‫روی او اﯾﺴﺘﺎد ‪:‬ﻫﺮی ‪ ,‬ﭼﻮﺑﺪدﺳﺘﯽ ﺗﻮ در ﺑﯿﺎر و ﺑﮕﯿﺮ ﻃﺮف ﺳﯿﺮﯾﻮس‬
‫ﻫﺮی اﻃﺎﻋﺖ ﮐﺮد‪.‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺣﺎﺿﺮی ﭘﺎﻧﻤﺪی؟‬
‫_اﻟﺒﺘﻪ‬
‫ﻧﻮری از ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎﻻ رﻓﺖ و ﻫﺮﯾﺮا در ﺑﺮ ﮔﺮﻓﺖ‪:‬ﻫﺮی آﯾﺎ ﺗﻮ ﺣﺎﺿﺮی ﺳﯿﺮﯾﻮس را‬
‫ﺑﻪ ﻋﻨﻮان رازدار ﺧﻮﻧﺖ اﻧﺘﺨﺎب ﮐﻨﯽ؟‬
‫_ﺑﻠﻪ‬
‫_ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﻧﻮری ﮐﻪ ﻫﺮی را در ﺑﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﺑـﻪ ﻃـﺮف ﺳـﯿﺮﯾﻮس رﻓـﺖ و او را در ﺑـﺮ‬
‫ﮔﺮﻓﺖ‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﺗﺮدﯾﺪ اداﻣﻪ داد‪ :‬و آﯾﺎ ﺑﻪ اون اﺟﺎزه ﻣﯿﺪی ﮐﻪ ﺑﺮای دﻓﺎع از اﯾﻨﺠﺎ ﻫﺮ ﮐﺎری ﺑﮑﻨﻪ؟‬
‫ﭼﺸﻤﺎن ﻟﻮﭘﯿﻦ اﻟﺘﻤﺎس ﻣﯿﮑﺮد ﮐﻪ ﻫﺮی ﺟﻮاب ﻣﻨﻔﯽ ﺑﺪﻫﺪ‪.‬ﻫﺮی اﺣﺴﺎس ﺧﻮﺑﯽ ﻧﺪاﺷـﺖ ﺑـﯽ‬
‫اﺧﺘﯿﺎر ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﻣﻨﻈﻮرت ﭼﯿﻪ؟‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺖ ﺗﺤﺪﯾﺪ اﻣﯿﺰی ﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﺮی‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﻧﺎﭼﺎر ﺗﺎﯾﯿﺪ ﮐﺮد‪:‬ﺑﻠﻪ‬
‫ﺑﺎردﯾﮕﺮ ﭘﺮﺗﻮﯾﯽ از ﻧﻮر ﮐﻪ دور ﻫﺮی را ﮔﺮﻓﺖ ﺑﻮد ‪ ,‬ﺳﯿﺮﯾﻮس را در ﺑﺮﮔﺮﻓـﺖ اﻣـﺎ اﯾﻨﺒـﺎر‬
‫ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﻧﺸﺪ‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﺎ رﺿﺎﯾﺖ ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬ﺧﻮﺑﻪ‪...‬ﺣﺎﻻ ﻋﻘﺐ ﺑﺎﯾﺴﺖ ﻫﺮی‪..‬‬
‫ﺑﻌﺪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﮐﻪ ﺑﺎ ﻧﻮرﻋﺠﯿﺒﯽ ﻣﯿﺪرﺧﺸﯿﺪ ﺑﺎﻻ آورد و وردی ﻃـﻮﻻﻧﯽ را زﻣﺰﻣـﻪ‬
‫ﮐﺮد‪.‬ﻫﺮی ﻣﯿﺪﯾﺪ ﮐﻪ ﺣﺎﻟﻪ ای از ﻧﻮر از وﺟﻮد ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺧﺎرج ﻣﯿﺸﻮد و ﺑـﺎ ﺣﺎﻟـﻪ ی ﻗﺒﻠـﯽ‬
‫ﻣﺨﻠﻮط ﻣﯿﺸﺪ و ﮐﻢ ﮐﻢ دور ﺧﺎﻧﻪ را ﻣﯿﮕﺮﻓﺖ‪.‬ﻫﺮﭼﻪ ﻧﻮر ﻗﻮی ﺗﺮ ﻣﯿﺸﺪ ‪ ,‬ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺿﻌﯿﻒ‬
‫ﺗﺮ ﻣﯿﺸﺪ ‪.‬رﻧﮕﺶ ﭘﺮﯾﺪه ﺑﻮد و ﺳﺴﺖ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯿﺮﺳﯿﺪ‪.‬‬

‫‪680‬‬

‫‪681‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﺣﺎﻻ ﻣﻔﻬﻮم اﺧﻄﺎر ﻟﻮﭘﯿﻦ را درک ﻣﯿﮑﺮد‪.‬ﺑﯽ اﺧﺘﯿﺎر ﺳﺮاو ﻓﺮﯾﺎد ﮐﺸﯿﺪ‪.‬ﺻـﺪای ﻧﮕـﺮان‬
‫ﻫﺮی در اﺗﺎق ﻃﻨﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ‪:‬ﺗﻤﻮﻣﺶ ﮐﻨﯿﻦ‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺷﺎﻧﻪ ی ﻫﺮی را ﮔﺮﻓﺖ‪:‬ﻣﻦ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﻢ‪.‬اﯾﻦ ﻓﻘﻂ ﺳﯿﺮﯾﻮﺳﻪ ﮐﻪ زﻣﺎن اﺗﻤﺎم ﮐﺎر رو ﺗﻌﯿﯿﻦ‬
‫ﻣﯿﮑﻨﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ی ﺳﯿﺮﯾﻮس ﮐﻪ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ زردﺗﺮ ﻣﯿﺸﺪ ﻧﮕـﺎه ﮐـﺮد و ﺑـﺎ وﺣـﺸﺖ‬
‫ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﭼﺮا اﯾﻨﻄﻮری ﺷﺪه؟‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ آﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪ‪:‬اﯾﻦ ﺟﺎدو از ﺧﻮن و اﻧﺮژی ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺗﻐﺬﯾﻪ ﻣﯿﮑﻨﻪ‪.‬ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻫـﻢ از ﻫﻤـﻪ‬
‫ی ﻧﯿﺮوش اﺳﺘﻔﺎده ﻣﯿﮑﻨﻪ‪.‬ﻫﺮﭼﯽ اون ﻧﯿﺮوی ﺑﯿﺸﺘﺮی ﻣﺼﺮف ﮐﻨﻬﺎﯾﻨﺠﺎ ﺑﯿﺸﺘﺮ در اﻣﺎﻧـﻪ اﻣـﺎ‬
‫ﺧﻮدش ﺿﻌﯿﻒ ﺗﺮ ﻣﯿﺸﻪ‪.‬‬
‫در ﻫﻤﯿﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺗﻠﻮ ﺗﻠﻮ ﺧﻮرد اﻣﺎ ﺑﻪ زﺣﻤﺖ ﺗﻌﺎدﻟﺶ را ﺣﻔﻆ ﮐـﺮد و ﺑـﻪ ﮐـﺎرش‬
‫اداﻣﻪ داد‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻧﺎﻟﯿﺪ‪:‬ﺑﺴﻪ دﯾﮕﻪ‬
‫ﺗﺎ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ او ﻣﯿﺪاﻧـﺴﺖ ﺟـﺎدوی رازداری اﯾﻨﻄـﻮر ﻧﺒـﻮد‪.‬اﯾـﻦ ﺟـﺎدوی رازداری ﻧﯿـﺴﺖ‬
‫‪...‬اﯾﻨﻄﻮر ﻧﯿﺴﺖ ﭘﺮوﻓﺴﻮر؟‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ آﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪ ‪:‬اﯾﻦ ﯾﻪ ﺟﺪوی ﺳﯿﺎﻫﻪ ﻫﺮی‪.‬ﺑﻬﺘﺮه ﺑﮕﻢ ﯾﻪ ﺟﺎدوی ﺳﯿﺎه ﺗﻐﯿﯿﺮ ﯾﺎﻓﺘﻪ ﮐـﻪ ﺑـﺎ‬
‫ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﺟﺎدوی ﺳﻔﯿﺪ ﻗﻮی ﺗﻘﻮﯾﺖ ﺷﺪه‪....‬ﯾﻪ ﺟﺎدوی ﻗﻮی‪....‬ﺑـﻪ اﯾـﻦ ﺻـﻮرﺗﻪ ﮐـﻪ ﯾـﻪ ﻧﻔـﺮ‬
‫ﺧﻮدﺷﻮ ﻗﺮﺑﺎﻧﯽ ﻣﯿﮑﻨﻪ ﺗﺎ دﯾﮕﺮان ‪....‬‬
‫ﻫﺮﯾﻔﺮﯾﺎد زد‪:‬ﻧﻪ‪....‬ﻧﺒﺎﯾﺪ‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻐﺾ اﻟﻮد ﺑﻪ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﮐـﻪ ﺣـﺎﻻ روی زاﻧـﻮ اﻓﺘـﺎده ﺑـﻮد ﻧﮕـﺎه ﮐـﺮد‪:‬اﯾـﻦ اﻧﺘﺨـﺎب‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮﺳﻪ‪.‬ﯾﺎ ﻣﻮﻓﻖ ﻣﯿﺸﻪ و ﺟﺎدو ر وﮐﺎﻣﻞ اﻧﺠﺎم ﻣﯿﺪه ﯾﺎ ﻣﯿﻤﯿﺮه‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﻧﻪ‪...‬‬

‫‪681‬‬

‫‪682‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫و وﺣﺸﺖ زده ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺳﯿﺮﯾﻮس دوﯾﺪ ‪.‬اﻣـﺎ ﺑـﻪ ﻣﺤـﺾ ﺗﻤـﺎس دﺳـﺘﺶ ﺑـﺎ ﺣﺎﻟـﻪ ی دور‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس‪ ,‬ﺻﺪای ﻓﺶ ﺑﻠﻨﺪی ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪.‬دﺳﺖ ﺳﻮﺧﺘﻪ اش راﻋﻘﺐ ﮐﺸﯿﺪ ‪.‬ﮐﻒ ﻫﺮ دو دﺳـﺘﺶ‬
‫ﭘﺮ از ﺗﺎول ﺷﺪه ﺑﻮد ‪.‬و ﺑﻮی ﺳﻮﺧﺘﮕﯽ ﮔﻮﺷﺘﺶ ﺑﻪ ﻣﺸﺎﻣﺶ رﺳﯿﺪ‪.‬ﺑـﯽ ﺗﻮﺟـﻪ ﺑـﻪ دﺳﺘـﺸﺒﻪ‬
‫دﻧﺒﺎل راﻫﯽ ﺑﺮای رﺳﯿﺪن ﺑﻪ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﻮداﻣﺎ ﻫﯿﭻ راﻫﯽ وﺟﻮد ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬رو ﺑﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ اﻟﺘﻤﺎس‬
‫ﮐﺮد‪:‬ﯾﻪ ﮐﺎری ﺑﮑﻦ‬
‫_ﻣﻦ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﻢ ‪....‬ﺑﺎﯾﺪ ﺧﻮدش ﺑﺨﻮاد‬
‫ﻫﺮی اﻟﺘﻤﺎس ﮐﺮد‪:‬ﺗﻤﻮﻣﺶ ﮐﻦ ﺳﯿﺮﯾﻮس‬
‫ﺗﻼش و ﮐﺸﻤﮑﺶ ﺳﯿﺮﯾﻮس‪ ,‬ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺘﯽ اداﻣﻪ داﺷـﺖ ‪.‬ﻫـﺮی و ﻟـﻮﭘﯿﻦ ﺑـﺎ ﻧﮕﺮاﻧـﯽ ﺷـﺎﻫﺪ‬
‫ﻣﺒﺎرزه ی او ﺑﺎ ﻣﺮگ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬ﻫﺮی در ﺗﻤﺎم ﻣﺪﺗﯽ ﮐﻪ دﯾﻮاﻧﻪ وار دور اﺗﺎق ﻗﺪم ﻣﯿـﺰد ﭼـﺸﻢ‬
‫از ﭘﺪرﺧﻮاﻧﺪه اش ﺑﺮﻧﻤﯿﺪاﺷﺖ‪...‬ﺗﺎزه او را ﺑﺪﺳﺖ آورده ﺑﻮد و ﻧﻤﯿﺨﻮاﺳﺖ ﺑـﻪ اﯾـﻦ زودی‬
‫ﮐﺴﯽ را ﮐﻪ ﺟﺎی ﭘﺪرش را ﺑﺮاﯾﺶ ﭘﺮ ﮐﺮده ﺑﻮد از دﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ‪...‬ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﺑﯿﺎد ﭼﯿﺰی اﻓﺘـﺎد‬
‫ﻣﺪﺗﻬﺎ ﻗﺒﻞ وﻗﺘﯽ از آزار دورﺳﻠﯽ ﻫﺎ ﺑﯽ ﻃﺎﻗﺖ ﺷﺪه ﺑﻮد ﺑﻪ ﮐﻠﯿﺴﺎﯾﯽ در ﻧﺰدﯾﮑـﯽ ﭘﺮﯾـﻮت‬
‫دراﯾﻮ رﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﺟﻠﻮی ﻣﺤﺮاب زاﻧﻮ زده ﺑﻮد و از ﺗﻪ دل دﻋﺎ ﮐﺮده ﺑﻮد‪.‬درﺳﺖ ﯾﮏ ﻫﻔﺘﻪ ﺑﻌﺪ‬
‫از آن ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ ﺑﺮای اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﻫﺮی را ﺑﺎ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ اﺷﻨﺎ ﮐﺮد‪...‬ﭼﻄـﻮر در ﺗﻤـﺎم اﯾـﻦ ﻣـﺪت‬
‫ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﺮده ﺑﻮد‪ ...‬ﻣﮕﺮ ﻫﻤﯿﻦ دﻋﺎ ﻧﺒﻮد ﮐﻪ او را از ﮐﯿﺴﻪ ﺑﮑﺲ دادﻟﯽ ﺑﻪ ﭘﺴﺮی ﮐﻪ زﻧﺪه‬
‫ﻣﺎﻧﺪ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﮐﺮد‪...‬زاﻧﻮ زد و دﺳﺘﻬﺎﯾﺶ را ﺑﻬﻢ ﭼﺴﺒﺎﻧﺪ‪.‬ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺶ را ﺑﺴﺖ و زﯾﺮ ﻟـﺐ دﻋـﺎ‬
‫ﮐﺮد‪:‬ﻣﻦ ﻓﻘﻂ ﺳﯿﺮﯾﻮس رو دارم‪...‬ﮐﻤﮑﺶ ﮐﻦ‪...‬ﺧﻮاﻫﺶ ﻣﯿﮑﻨﻢ‪...‬‬
‫ﺳﺮاﻧﺠﺎم اﻧﻔﺠﺎری از ﻧﻮر ﺧﺒﺮ ﭘﺎﯾﺎن ﮐﺎر را ﺑﻪ آﻧﻬﺎ دادو ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻧﻘﺶ ﺑﺮ زﻣﯿﻦ ﺷﺪ‪.‬ﻟﻮﭘﯿﻦ‬
‫زودﺗﺮ از ﻫﺮی ﺧﻮد را ﺑﻪ ﺳـﯿﺮﯾﻮس رﺳـﺎﻧﺪ‪.‬ﻫـﺮی وﺣـﺸﺖ زده ﺳـﻌﯽ ﻣﯿﮑـﺮد ﺑـﻪ ﻣـﺮگ‬
‫ﭘﺪرﺧﻮاﻧﺪه اش ﻓﮑﺮ ﻧﮑﻨﺪ‪.‬آﻧﻬﻢ ﺣﺎﻻ ﮐﻪ دوﺑﺎره او را ﺑﺪﺳﺖ آورده ﺑﻮد‪...‬‬

‫‪682‬‬

‫‪683‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫اﻣﺎ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ دﻗﺖ ﺳﯿﺮﯾﻮس را ﻣﻌﺎﯾﻨﻪ ﮐﺮد و در ﺟﻮاب ﻧﮕﺎه ﻧﮕﺮان ﻫﺮی ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪ :‬ﺧﯿﻠـﯽ‬
‫ﺷﺎﻧﺲ آورده‪...‬ﯾﻪ ﺧﻮاب ﻃﻮﻻﻧﯽ و ﯾﻪ ﻏﺬای ﺣﺴﺎﺑﯽ ﺣﺎﻟﺸﻮ ﺟﺎﻣﯿﺎره‪...‬‬
‫_ﻏﺬا؟‬
‫_آره‪ ...‬ﭘــﯿﺶ ﺧﻮدﻣــﻮن ﺑﻤﻮﻧــﻪ ‪...‬ﺗــﻮ ﺗﻤــﻮم زﻧــﺪﮔﯿﻢ ﻣﻮﺟــﻮدی ﺷــﮑﻤﻮﺗﺮ از ﺳــﯿﺮﯾﻮس‬
‫ﻧﺪﯾﺪم‪...‬اﮔﻪ ﻣﺮده ﺑﺎﺷﻪ وﭼﺸﻤﺶ ﺑﻪ ﯾﻪ ﮐﺎﺳﻪ ﺳﻮپ داغ ﺑﯿﻮﻓﺘﻪ ﺑﺮای ﺧﻮردن ﻫﻤـﻮن ﺳـﻮﭘﻢ‬
‫ﮐﻪ ﺷﺪه زﻧﺪه ﻣﯿﺸﻪ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻟﺒﺨﻨﺪی ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ی ﻣﺒﻬﻮت ﻫﺮی زد ‪.‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺣﺮﮐﺘـﯽ داد ‪ ,‬ﺳـﯿﺮﯾﻮس را‬
‫ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد و ﺑﻪ ﻃﺮف اﺗﺎق واﻟﺪﯾﻦ ﻫﺮی ﺑﺮاه اﻓﺘﺎد‪...‬‬
‫دو روز ﮐﺎﻣﻞ ﻃﻮل ﮐﺸﯿﺪ ﺗﺎ ﺣﺎل ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺟﺎ آﻣﺪ‪.‬در اﯾﻦ ﻣﺪت ﻟﻮﭘﯿﻦ و ﻫﺮی ﺑﺎ دﻗﺖ از‬
‫او ﻣﺮاﻗﺒﺖ ﻣﯿﮑﺮدﻧﺪ‪.‬از آﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ اﺷﭙﺰی ﺑﻠﺪ ﻧﺒﻮد‪ ,‬ﺑﻌﺪ از ﺗﻤﺎم ﺷﺪن ﻏﺬاﻫﺎﯾﯽ ﮐـﻪ ﺑـﺎ‬
‫ﺧﻮدﺷﺎن آورده ﺑﻮدﻧﺪ ‪ ,‬ﻫﺮی دﺳﺖ ﺑﻪ ﮐﺎر ﺷـﺪ و ﺑـﺎ ﮐﻤـﮏ ﺗﺨﺼـﺼﯽ ﮐـﻪ در ﺧﺎﻧـﻪ ی‬
‫دورﺳﻠﯽ ﻫﺎ و ﺑﻪ ﻟﻄﻒ ﺧﺎﻟﻪ ﭘﺘﻮﻧﯿﺎ ﭘﯿﺪا ﮐﺮده ﺑﻮد ‪ ,‬ﺳﻮپ ﻏﻠﯿﻈﯽ درﺳﺖ ﮐـﺮد ‪.‬اﯾـﻦ اوﻟـﯿﻦ‬
‫ﺑﺎرﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ آﺷﭙﺰی ﻣﯿﮑﺮد ‪.‬وﻗﺘﯽ ﺑﺎ ﮐﺎﺳﻪ ی ﺳﻮپ وارد اﺗﺎق ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺷـﺪ ‪ ,‬دو‬
‫دوﺳﺖ ﻏﺮق ﺧﻨﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﺎ دﯾﺪن ﻫﺮی ﭼﺸﻤﮑﯽ ﺑﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ زد‪:‬ﯾﺎدت ﺑﺎﺷﻪ ﻣﻬﺘﺎﺑﯽ ‪ ,‬ﻣﻦ ﺟﺰو اوﻟﯿﻦ ﻗﺮﺑﺎﻧﯿـﺎن‬
‫آﺷﭙﺰی ﻫﺮﯾﻢ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﭼﺸﻤﮑﺶ را ﺟﻮاب داد‪:‬ﯾﺎدم ﻣﯿﻤﻮﻧﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺷﯿﻄﻨﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﯿﻠﯽ دﻟﺖ ﺑﺨﻮاد‪...‬ﮐﻠﯽ ﻣﺸﻬﻮر ﻣﯿﺸﯽ‪.‬ﻓﻘﻂ ﻓﮑﺮﺗﯿﺘﺮ ﭘﯿـﺎم اﻣـﺮوز رو‬
‫ﺑﮑﻦ ‪ ,‬ﭘﺪر ﺧﻮاﻧﺪه ای ﮐﻪ ﺑﻪ دﺳﺖ ﭘﺴﺮ ﺧﻮاﻧﺪه اش ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪ‪...‬‬
‫و ﮐﺎﺳﻪ ی ﺳﻮپ را ﺑﻪ دﺳﺖ ﺳﯿﺮﯾﻮس داد‪.‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺟﻮاب داد‪:‬ﻣﻤﻨﻮن‪ ,‬وﻟﯽ ﻣﻦ ﺑﻪ ﺣﺪ ﮐﺎﻓﯽ ﻣﺸﻬﻮر ﺷﺪم‪...‬‬

‫‪683‬‬

‫‪684‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬راﺳﺖ ﻣﯿﮕﻪ ‪ ,‬ﮐﯿﻪ ﮐﻪ ﻗﺎﺗﻞ ﮐﺸﺘﺎرﮔﺮ ﺟﻤﻌﯽ ﻣﻌﺮوﻓﻮ ﻧﺸﻨﺎﺳﻪ؟‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس رﻧﺠﯿﺪه ﺑﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﮐﺮد و ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﺷﯿﻄﻨﺘﯽ ﺑـﯽ ﺳـﺎﺑﻘﻪ ﻧﮕـﺎﻫﺶ را ﻃـﻮری‬
‫ﺟﻮاب داد ﮐﻪ ﻫﺮی ﺑﻪ ﺧﻨﺪه اﻓﺘﺎد‪.‬ﺑﺎور ﻧﻤﯿﮑﺮد ﮐﻪ اﯾﻦ دو ﻧﻔﺮ ﻫﻤﺎن دو ﻣﻌﻠﻢ ﺳـﺨﺖ ﮔﯿـﺮی‬
‫ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ از دﺳﺘﺸﺎن ﺧﻮاب و ﺧﻮراک ﻧﺪاﺷﺖ‪ :...‬ﺑﻬﺘﺮه ﺗﺎ ﺳﺮد ﻧﺸﺪه ﻏﺬاﺗﻮ ﺑﺨﻮری‪...‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺳﯿﻨﯽ ﻏﺬا را از ﻫﺮی ﮔﺮﻓﺖ و ﻗﺎﺷﻘﯽ از ﺳﻮپ ﭼﺸﯿﺪ‪.‬ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﭼﻬﺮه اش ﺣﺎﻟﺖ‬
‫ﻧﺎﻣﻔﻬﻮﻣﯽ ﭘﯿﺪا ﮐﺮد ‪.‬ﺑﻪ ﺻﻮرت ﻫﺮی ﮐﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ اﻋﻼم ﻧﻈـﺮ او ﺑـﻮد ﺧﯿـﺮه ﺷـﺪ و ﻟﺒﺨﻨـﺪی‬
‫زد‪:‬ﻋﺎﻟﯿﻪ ﻫﺮی!‬
‫ﺑﻌﺪ ﺑﺎ اﺷﺘﻬﺎﯾﯽ ﺑﺎورﻧﮑﺮدﻧﯽ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺧﻮردن ﮐﺮد‪.‬ﻫﺮی ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﺑـﻪ ﺳـﯿﺮﯾﻮس ﮐـﻪ ﻣﺜـﻞ‬
‫ﻗﺤﻄﯽ زده ﻫﺎ ﺑﻪ ﺟﺎن ﮐﺎﺳﻪ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪...‬ﺑﯽ اﺧﺘﯿﺎر اﺣﺴﺎس ﺿﻌﻒ ﻣﯿﮑﺮد‪...‬ﻇـﺎﻫﺮا‬
‫اﺷﺘﻬﺎی ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻫﻢ ﺗﺤﺮﯾﮏ ﺷﺪه ﺑﻮدﭼﻮن ﻗﺎﺷﻘﯽ ﻇﺎﻫﺮ ﮐﺮد و ﺑﻪ ﺳﺮاغ ﺳﯿﺮﯾﻮس رﻓـﺖ‪:‬ﺑـﺪه‬
‫ﻣﻨﻢ ﺑﺒﯿﻨﻢ‪.‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺘﯽ ﺑﭽﻪ ﮔﺎﻧﻪ ﮐﺎﺳﻪ را ﻋﻘﺐ ﮐﺸﯿﺪ‪:‬ﻧﻤﯿﺸﻪ‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ اﺻﺮار ﮐﺮد‪ :‬ﺑﺪه دﯾﮕﻪ‪...‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻣﻘﺎوﻣﺖ ﮐﺮد‪:‬ﻧﻤﯿﺪم!‬
‫_ا‪...‬ﺗﻮ ﮐﻪ ﺧﺴﯿﺲ ﻧﺒﻮدی!‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ اﯾﻨﺮا ﮔﻔﺖ و در ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﻏﺎﻓﻠﮕﯿﺮاﻧﻪ ﻗﺎﺷﻘﯽ از ﺳﻮپ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﺮداﺷﺖ‪.‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻧﺎﻟﯿﺪ‪:‬ﻧﻪ رﯾﻤﻮس‪...‬‬
‫اﻣﺎ دﯾﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬ﺑﻪ ﻣﺤﺾ ﺧﻮردن ﺳﻮپ ‪ ,‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻪ ﺷﺪت ﺑﻪ ﺳﺮﻓﻪ اﻓﺘﺎد‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎﻧﮕﺮاﻧﯽ ﻟﯿﻮان آﺑﯽ ﺑﻪ دﺳﺘﺶ داد‪:‬ﭼﯽ ﺷﺪ؟‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺳﺮﻓﻪ ای ﮐﺮد‪:‬ﻫﯽ‪...‬ﻫﯿﭽﯽ‪...‬ﭘﺮﯾﺪ ﺗﻮ ﮔﻠﻮم‪...‬دﺳﺖ ﭘﺨﺘﺖ ﺑﻪ ﻣﺎﻣﺎﻧﺖ رﻓﺘﻪ‪....‬اوه ﻫﺮی‬
‫ﻧﻪ‪...‬‬

‫‪684‬‬

‫‪685‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫اﻣﺎ ﻫﺮی زودﺗﺮ دﺳﺖ ﺑﻪ ﮐﺎر ﺷﺪه ﺑﻮد و ﺑﺎ ﻗﺎﺷﻖ ﮐﻤﯽ از ﻏﺬا را ﭼﺸﯿﺪه ﺑﻮد‪...‬ﺑﻌﺪ از ﭼﻨـﺪ‬
‫ﺳﺮﻓﻪ ی ﺷﺪﯾﺪ و ﺳﺮﮐﺸﯿﺪن دو ﻟﯿﻮان آﺑﯽ ﮐﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ و ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﺑﺮای او ﻇـﺎﻫﺮ‬
‫ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺷﻮری وﺣﺸﺘﻨﺎک ﻏﺬا را ﺗﺤﻤﻞ ﮐﻨﺪ‪:‬ﭼﻪ ﺟﻮری اﯾﻨﻮ ﻣﯿﺨﻮردی؟‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻟﺒﺨﻨﺪی زدو ﺑﻪ او اﻣﯿﺪواری داد‪:‬زﯾﺎدم ﺑﺪ ﻧﯿﺴﺖ ﻫﺮی‪...‬ﻣﺜﻞ آﺷﭙﺰی ﻣﺎﻣﺎﻧﺘﻪ‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺗﺎﯾﯿﺪ ﮐﺮد‪:‬ﻓﻘﻂ ﺳﻌﯽ ﮐﻦ ﺑﺮای ﺟﯿﻨﯽ آﺷﭙﺰی ﻧﮑﻨﯽ‬
‫_ﯾﻌﻨﯽ ﻣﺎﻣﺎﻧﻢ ﻫﻢ‪...‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺧﻨﺪه ای ﮐﺮد‪:‬اوه ﻧﻪ‪...‬اون آﺷﭙﺰ ﻣﺎﻫﺸﺮی ﺑﻮد‪...‬ﻫﻤﻪ ی ﻣﺎ دﻧﺒﺎل ﻓﺮﺻﺘﯽ ﺑﻮدﯾﻢ ﮐﻪ‬
‫ﺧﻮدﻣﻮن رو ﺗﻮ ﺧﻮﻧﺶ ﺗﻠﭗ ﮐﻨﯿﻢ‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﭘﻮزﺧﻨﺪی زد‪:‬ﺗﻮ‪...‬دﻧﺒﺎل ﻓﺮﺻﺖ ﺑﻮدی؟!!!ﺗﻮ ﮐﻪ ﺗﻤﻮم ﻫﻔﺘﻪ رو اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻮدی!!!‬
‫_ﺧﻮب ﻣﮕﻪ ﭼﯿﻪ؟ ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل ﻫﺮی‪...‬ﻣﺎدرت آﺷﭙﺰﺧﻮﺑﯽ ﺑـﻮد‪...‬ﻓﻘـﻂ ﯾـﻪ ﺑـﺎر‪....‬روز ﺗﻮﻟـﺪ‬
‫ﭘﺪرت ﺑﺮاش ﻣﻬﻤﻮﻧﯽ ﻏﺎﻓﻠﮕﯿﺮ ﮐﻨﻨﺪه راه اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺑﻮد‪...‬از ﺗﺮس اﯾﻨﮑﻪ ﺟﯿﻤﺰ ﻧﻔﻬﻤﻪ ﺑﻪ ﻣﺎ ﻫﻢ‬
‫ﭼﯿﺰی ﻧﮕﻔﺖ‪...‬واﺳﻪ ی ﻫﻤﯿﻦ ﮐﺎراش اوﻧﻘـﺪر زﯾـﺎد ﺷـﺪه ﺑـﻮد ﮐـﻪ ﻫﻤـﻪ ﭼـﯽ رو ﻗـﺎﻃﯽ‬
‫ﮐﺮد‪...‬ﺷﺎﻣﺶ ﺗﻪ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ ...‬ﮐﯿﮑﺶ ﺷﻮر ﺷﺪه ﺑﻮد و ﺳﻮﭘﺶ ﺷﯿﺮﯾﻦ‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﯾﺎدآوری ﺧﺎﻃﺮه ﻗﻬﻘﻬﻪ ای زد‪:‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻮدی و وﻗﺘﯽ اوﻟﯿﻦ ﺗﯿﮑﻪ ی ﮐﯿﮏ رو ﺧـﻮرد‬
‫ﻣﯿﺪﯾﺪﯾﺶ‪...‬‬
‫_ﭼﻄﻮر ﺑﻮد؟‬
‫_ﺧﺐ ﻣﺎﻣﺎﻧﺖ ﺧﯿﻠﯽ ﮐﺎر داﺷﺖ‪...‬وﻗﺘﯽ اوﻣﺪ ﮐﻪ ﻣﺎ ﻧﺼﻒ ﮐﯿـﮏ رو ﺧـﻮرده ﺑـﻮدﯾﻢ‪..‬آﺧـﻪ‬
‫ﻣﯿﺪوﻧﯽ دﻟﻤﻮن ﻧﯿﻮﻣﺪ ﻧﺎراﺣﺘﺶ ﮐﻨﯿﻢ‪....‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﭘﻮزﺧﻨﺪی زد‪:‬ﺗﻮ دﻟﺖ ﻧﯿﻮﻣﺪ؟ ﻣﮕﻪ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﺷﺪه ﺟﻠﻮی ﺷﮑﻤﺖ رو ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﯽ؟‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس اﺧﻤﯽ ﮐﺮد و ﺧﻮاﺳﺖ ﺟﻮاب ﻟﻮﭘﯿﻦ را ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﻫﺮی ﺑﺤﺚ را ﻋﻮض ﮐﺮد‪:‬‬
‫_ﺧﺐ ﺑﻌﺪش؟‬

‫‪685‬‬

‫‪686‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_وﻗﺘﯽ ﮐﯿﮏ رو ﺧﻮرد‪....‬ﮐﻢ ﻣﻮﻧﺪه ﺑﻮد ﮔﺮﯾﺶ ﺑﮕﯿﺮه‪...‬‬
‫_ﺑﺎﺑﺎم ﭼﯿﮑﺎر ﮐﺮد؟‬
‫_ﺟﯿﻤﺰ‪...‬ﺧﺐ اون ﮐﺎری ﮐﺮد ﮐﻪ در ﻣﻮرد اﮐﺜﺮ ﺧﺎﻧﻮﻣﺎ ﻣﻮﺛﺮه‪...‬‬
‫_ﻫﺮی ﺑﺎ ﮐﻨﺠﮑﺎوی ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﭼﻪ ﮐﺎری؟‬
‫_ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎری ﮐﻪ ﮐﺮد‪...‬ﻟﯽ ﻟﯽ رو ﺑﻮﺳﯿﺪ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﻓﺮو رﻓﺖ‪...‬ﻣﺠﺴﻢ ﮐﺮدن ﭼﻬﺮه ی ﭘﺪر و ﻣﺎدرش ﻟﺒﺨﻨﺪی ﺑﺮ ﻟﺒﺶ آورد‪.‬ﻇﺮف‬
‫ﺳﻮپ را ﺑﺮداﺷﺖ و ﮐﻨﺎری ﮔﺬاﺷﺖ‪:‬وﻟﯽ ﺟﺪا داﺷﺘﯽ ﻣﺸﻬﻮر ﻣﯿﺸﺪﯾﺎ ﺳـﯿﺮﯾﻮس‪....‬اﮔـﻪ ﺑـﻪ‬
‫دادت ﻧﺮﺳﯿﺪه ﺑﻮدم‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻗﻬﻘﻬﻪ زد‪:‬ﻗﺎﺗﻞ ﻣﻬﺮﺑﻮن!‬
‫ﺑﻌﺪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺣﺮﮐﺘﯽ داد و ﻇﺮف ﺳﺎﻧﺪوﯾﭻ ﺑﺰرﮔﯽ ﻇﺎﻫﺮ ﮐـﺮد‪:‬دو روز ﺳـﺎﻧﺪوﯾﭻ‬
‫ﺧﻮردﯾﻢ ‪ ,‬اﻣﺮوزم روش‪.‬‬
‫ﻫﺮی دﺳﺖ ﺑﺮد و ﺳﺎﻧﺪوﯾﭻ ﺑﺰرﮔﯽ را ﺑﺮداﺷﺖ‪.‬ﺑﻌﺪ در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﮔﺎز ﻣﺤﮑﻤﯽ ﺑﻪ ﺳﺎﻧﺪوﯾﭽﺶ‬
‫ﻣﯿﺰد ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﻤﯿﺸﻪ ﯾﮑﯽ ﺑﺮاﻣﻮن ﻏﺬا ﺑﻔﺮﺳﺘﻪ؟‬
‫_ﻧﻪ ‪ ,‬ﺗﺎ وﻗﺘﯽ ﮐﺎرﻣﻮن ﺗﻤﻮم ﻧﺸﺪه ه ﻣﯿﺘﻮﻧﯿﻢ ﺑﯿﺮون ﺑﺮﯾﻢ ‪ ,‬ﻧﻪ ﻫﯿﭽﮑﺲ و ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﻣﯿﺘﻮﻧـﻪ‬
‫داﺧﻞ ﺑﺸﻪ‪.‬‬
‫_ﭼﻘﺪر دﯾﮕﻪ ﻣﻮﻧﺪه؟‬
‫_ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ آﺧﺮﺷﻪ‪....‬ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﻓﺮدا ﻫﻤﯿﻦ ﻣﻮﻗﻊ ﺗﻮ ﻗﻠﻌﻪ ﺑﺎﺷﯿﻢ‪.‬‬
‫ﺣﺮف ﺳﯿﺮﯾﻮس درﺳﺖ ﺑﻮد ﭼﻮن ﺗﺎ ﺑﻌﺪ از ﻇﻬﺮ ‪ ,‬ﮐﺎر ﮔﺬاﺷﻦ ﺟﺎدوﻫﺎی دﻓﺎﻋﯽ روی ﺧﺎﻧـﻪ‬
‫ﺑﻪ ﭘﺎﯾﺎن رﺳﯿﺪ و ﻫﻤﺎﻧﺸﺐ ﺗﻤﺎم اﻋﻀﺎی ﻣﺤﻔﻞ ﺑﺮای ﺷﺮﮐﺖ در ﺟﻠﺴﻪ ﺑﻪ آﻧﺠﺎ آﻣﺪﻧﺪ‪.‬ﻋﻼوه‬
‫ﺑﺮآﻧﻬﺎ ‪ ,‬آن دﺳﺘﻪ از اﻋﻀﺎی اﻟﻒ دال ﮐﻪ ﻋﻀﻮ ﻣﺤﻔﻞ ﺑﻮدﻧﺪ ﻫﻢ در ﺟﻠﺴﻪ ﺣـﻀﻮر داﺷـﺘﻨﺪ‬
‫‪.‬ﭼﯿﺰی ﮐﻪ اﯾﻦ ﺟﻠﺴﻪ رو ﺑﺮای ﻫﺮی ﺟﺎﻟـﺐ ﺗـﺮ ﮐـﺮد دﯾـﺪن ﮐـﺴﯽ ﺑـﻮد ﮐـﻪ اﻧﺘﻈـﺎرش را‬

‫‪686‬‬

‫‪687‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻧﺪاﺷﺖ‪...‬وﻗﺘﯽ ﻫﺮی در ﺧﺎﻧﻪ را ﺑﺎز ﮐﺮد از دﯾﺪن ﻣﺮد ﺟﻮان ﭼﻬﺎرﺷﺎﻧﻪ ای ﮐﻪ ﯾﮑﺴﺎل ﺗﻤﺎم‬
‫رﻏﯿﺒﺶ ﺑﻮد ﻣﺒﻬﻮت ﻣﺎﻧﺪ‪.‬‬
‫وﯾﮑﺘﻮر ﮐﺮام ﺑﺎ ﺷﺎدی دﺳﺘﺶ را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻫﺮی دراز ﮐﺮد و ﺑﺎ زﺑﺎن اﻧﮕﻠﯿﺴﯿﯽ ﮐـﻪ ﮐـﺎﻣﻼ‬
‫ﻟﻬﺠﻪ ی ﺑﻠﻐﺎرﯾﺶ را ﻧﺸﺎن ﻣﯿﺪاد ﮔﻔﺖ‪:‬ﺳﻼم ﻫﺮی‪...‬ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻢ ﮐﻪ ﻣﯿﺒﯿﻨﻤﺖ‪...‬ﭼﻘـﺪر ﺑـﺰرگ‬
‫ﺷﺪی!‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﺑﻪ ﮐﺮام ﮐﻪ ﺣﺎﻻ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﻫﻢ ﻗﺪﺧﻮدش ﺑـﻮد ﻧﮕـﺎه ﮐـﺮد‪:‬وﯾﮑﺘـﻮر‪...‬ﺗـﻮ اﯾﻨﺠـﺎ‬
‫ﭼﯿﮑﺎر ﻣﯿﮑﻨﯽ؟‬
‫ﻗﺎﻋﺪﺗﺎ او ﻧﺒﺎﯾﺪ ﻣﯿﺘﻮاﻧﺴﺖ ﺑﻪ آﻧﺠﺎ ﺑﯿﺎﯾﺪ‪.‬اﻣﺎ وﯾﮑﺘﻮر ﺑﯽ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺣﺎﻟﺖ ﻫـﺮی ﮔـﺮدﻧﺶ را‬
‫ﺑﺎﻻ ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﺎ ﮐﺴﯽ در ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻫﺮی ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮد‪:‬ﺳﻼم ﻧﯿﻤﻔﯽ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﺮﮔﺸﺖ ﺗﺎﻧﮑﺲ ﮐﻪ ﺗﺎزه دﺳﺖ از ﺳﺮﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺮداﺷﺘﻪ ﺑﻮد ﺑﻪ ﺷﺎدی ﺑﻪ ﻃـﺮف‬
‫آﻧﻬﺎ آﻣﺪ‪:‬ﺳﻼم وﯾﮑﺘﻮر ‪...‬ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻢ دوﺑﺎره ﻣﯿﺒﯿﻨﻤﺖ‪...‬ﻫﺮی‪...‬اﯾﻦ وﯾﮑﺘـﻮر ﮐﺮاﻣـﻪ‪ .‬ﯾﮑـﯽ از‬
‫ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ اﻋﻀﺎی ﻣﺤﻔﻞ‬
‫ﻫﺮی ﻟﺒﺨﻨﺪی زد و ﺑﺎ وﯾﮑﺘﻮر دﺳﺖ داد‪:‬ﻣﯿﺸﻨﺎﺳﻤﺶ ‪...‬‬
‫_ﭼﺮا اوﻧﺠﺎ واﯾﺴﺎدی‪...‬ﺑﯿﺎ ﺗﻮ وﯾﮑﺘﻮر‬
‫وﻗﺘﯽ ﮐﺮام آﻫﺴﺘﻪ از ﮐﻨﺎر آﻧﻬﺎ رد ﻣﯿﺸﺪ ﻫﺮی ﺑﻪ ﺷﻮﺧﯽ از ﺗﺎﻧﮑﺲ ﭘﺮﺳـﯿﺪ‪:‬ﻧﯿﻤﻔـﯽ؟ اﯾـﻦ‬
‫ﯾﻌﻨﯽ ﭼﯽ؟‬
‫_ﺧﺐ ﻣﺨﻔﻒ ﻧﯿﻤﻔﺎدوراس‪....‬آﺧﻪ وﯾﮑﺘﻮر ﺗﻠﻔﻈﺶ اﻓﺘﻀﺎﺣﻪ!‬
‫ﻫﺮی ﺧﻨﺪه ای ﮐﺮد‪:‬آره ﻫﺮﻣﯿﻮن رو ﻫﻢ ﻫﺮﻣﯽ اون ﺻﺪا ﻣﯿﮑـﺮد اﻣـﺎ ﻣﯿـﺪوﻧﯽ ﭼـﯿﺶ ﺑـﺮام‬
‫ﺟﺎﻟﺒﻪ؟اون ﺗﻮ رو ﻧﯿﻤﻔﯽ ﺻﺪا ﻣﯿﮑﻨﻪ و ﻫﻨﻮز ﺳﺮش رو ﮔﺮدﻧﺸﻪ؟!!!ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ اﻃﻼع ﺑﺪم‬
‫ﺗﺎﻧﮑﺲ اﺧﻤﯽ ﺳﺎﺧﺘﮕﯽ ﮐﺮد‪:‬ﺧﺐ دﻟﯿﻞ وﯾﮑﺘـﻮر ﻣﻮﺟﻬـﻪ اﻣـﺎ اﮔـﻪ ﮐـﺲ دﯾﮕـﻪ ای ﺑﺨـﻮاد‬
‫اﯾﻨﺠﻮری ﺻﺪام ﮐﻨﻪ ﻣﻄﻤﺌﻨﺎ ﺳﺮش ﻣﯿﭙﺮه‬

‫‪687‬‬

‫‪688‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی دﺳﺘﺶ را ﺑﻪ ﻋﻼﻣﺖ ﺗﺴﻠﯿﻢ ﺑﺎﻻ آورد‪:‬ﺑﻠﻪ ﻧﯿﻤﻔﯽ‪...‬اﯾﻨﻮ ﻫﻢ ﺑﻬﺶ ﻣﯿﮕﻢ‬
‫ﺑﻌﺪ در ﺑﺮاﺑﺮ ﻧﮕﺎه ﺧﺸﻤﮕﯿﻦ ﺗﺎﻧﮑﺲ ﻟﺒﺨﻨﺪی زد و ﺑﻪ ﺳﺮاغ ﮐﺮام ﮐﻪ روی ﻣﺒﻠـﯽ در ﮐﻨـﺎر‬
‫ﮐﯿﻨﮕﺰﻟﯽ ﻟﻤﯿﺪه ﺑﻮد رﻓﺖ ‪.‬ﮐﺮام داﺋﻤﺎ ﺳﺮک ﻣﯿﮑﺸﯿﺪ و اﻃﺮاف را ﺟﺴﺘﺠﻮ ﻣﯿﮑﺮد‪..‬ﻫﺮی ﮐـﻪ‬
‫از ﻋﻠﺖ اﯾﻦ ﺟﺴﺘﺠﻮ ﺑﯽ ﺧﺒﺮ ﺑﻮد واﻗﻌﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺷﺪ ﮐﻪ رون در آﻧﺠـﺎ ﺣـﻀﻮر ﻧـﺪارد ﺗـﺎ‬
‫ﺷﺨﺼﺎ ﮐﺮام را ﺧﻔﻪ ﮐﻨﺪ‪:‬دﻧﺒﺎل ﮐﺴﯽ ﻣﯿﮕﺮدی وﯾﮑﺘﻮر؟‬
‫وﯾﮑﺘﻮر ﺑﻪ ﻃﺮف ﻫﺮی ﺑﺮﮔﺸﺖ‪ :‬ﻫﺮﻣﯽ اون اﯾﻨﺠﺎ ﻧﯿﺴﺖ؟‬
‫_اوه ﻧﻪ‪...‬اون ﻣﺪرﺳﺲ‬
‫ﭼﻬﺮه ی ﮐﺮام واﻗﻌﺎ ﻧﺎاﻣﯿﺪ ﺷﺪه ﺑﻮد ﻫﺮی ﺑﺤﺚ را ﻋﻮض ﮐﺮد‪:‬از ﮐﯽ ﻋﻀﻮ ﻣﺤﻔﻞ ﺷﺪی؟‬
‫_دو ﺳﺎل ﭘﯿﺶ‪....‬ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ ﺑﺮﮔﺮدﯾﻢ ﺧﻮﻧﻪ‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﮔﻔﺖ‪:‬ﺟﺪا!!! وﻟﯽ ﻣﺴﺨﺮت ﻧﮑﺮدن؟آﺧﻪ ﻣﯿﺪوﻧﯽ‪...‬ﻣﯿـﺪوﻧﯽ ﮐـﻪ‪...‬ﺑﻌـﺪ اون‬
‫ﻣﺎﺟﺮا ﺗﺎ ﯾﻪ ﺳﺎل ﻫﻤﻪ ﻣﻨﻮ دﯾﻮوﻧﻪ ﻣﯿﺪوﻧﺴﺘﻦ‪...‬ﻧﺘﺮﺳﯿﺪی ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻦ دﯾﻮوﻧﻪ ﺷﺪی؟‬
‫_راﺳﺘﺶ اوﻟﺶ ﻣﯿﺘﺮﺳﯿﺪم‪...‬ﺧﯿﻠـﯽ ﻫـﺎ ﻣﯿﮕﻔـﺘﻦ ﺗـﻮ دﯾﻮوﻧـﻪ ﺷـﺪی ﯾـﺎ ﺗـﻮ دﯾﮕـﻮری رو‬
‫ﮐﺸﺘﯽ‪....‬و از اﯾﻦ ﭼﺮﻧﺪﯾﺎت اﻣﺎ ﻣﻦ ﺑﺎور ﻧﮑﺮدم‪...‬دﯾﺪه ﺑـﻮدم ﮐـﻪ ﺗـﻮ ﺑـﺎ ﺳـﺪرﯾﮏ ﭼﻘـﺪر‬
‫دوﺳﺘﯽ‪...‬ﺑﻪ ﻋﻼوه اﮔﻪ ﺗﻮ ﻣﯿﺨﻮاﺳﺘﯽ اوﻧﻮ ﺑﮑﺸﯽ ﻣﯿﺬاﺷﺘﯽ ﻣﻦ ﺗﻮ ﻫﻤﻮن ﻫﺰارﺗﻮ ﺣﺴﺎﺑـﺸﻮ‬
‫ﺑﺮﺳﻢ‪...‬ﺑﺮای ﭼﯽ ﻧﺠﺎﺗﺶ ﻣﯿﺪادی؟‪....‬ﻣﻦ ﺗﻮ رو ﻫﻢ ﺧﻮب ﻣﯿﺸﻨﺎﺧﺘﻢ‪...‬ﻫﺮﻣﯽ اون ﺑﻬﺖ اﯾﻤﺎن‬
‫داﺷﺖ‪...‬ﻣﻨﻢ ﻫﻤﯿﻨﻄﻮر‪...‬اﻣﮑﺎن ﻧﺪاﺷﺖ ﺗﻮ ﺑﺘﻮﻧﯽ آدم ﺑﮑﺸﯽ‪...‬اوﻧﻢ دﯾﮕﻮری رو‪...‬ﮐﻤﺘﺮ ﮐﺴﯽ‬
‫رو ﺑﺎ اﺧﻼق اون دﯾﺪه ﺑﻮدم‪...‬‬
‫ﻫﺮی آﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪ‬
‫ﮐﺮام ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ی ﻏﻤﮕﯿﻦ ﻫﺮی ﻧﮕﺎﻫﯽ ﮐﺮد‪ :‬ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ ﻧﺒﺎﯾﺪ از دﯾﮕﻮری ﺣﺮف ﻣﯿﺰدم؟‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪ :‬ﻧﻪ‪...‬ﺧﺐ ﻣﯿﺪوﻧﯽ دﯾﮕﻪ دارم ﻋﺎدت ﻣﯿﮑﻨﻢ‪...‬ﺑﻘﯿﺸﻮ ﺑﮕﻮ‬

‫‪688‬‬

‫‪689‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_ﮐﺎرﮐﺎروف ﻓﺮار ﮐـﺮده ﺑـﻮد وﭼـﻮن از ﻫﻤـﻪ ﺑﺰرﮔﺘـﺮ ﺑـﻮدم ﻣـﻦ ﺳﺮﭘﺮﺳـﺖ ﮔـﺮوه دور‬
‫ﻣﺸﺘﺮاﻧﮓ ﺗﺎ رﺳﯿﺪن ﺑﻪ ﺧﻮﻧﻪ ﺑﻮدم ‪...‬داﻣﺒﻠﺪور ﻣﻨﻮ ﺑﻪ اﺗـﺎﻗﺶ ﺧﻮاﺳـﺖ و ﺑﺎﻫـﺎم ﺻـﺤﺒﺖ‬
‫ﮐﺮد‪.‬ازم ﻧﻈﺮﻣﻮ راﺟﻊ ﺑﻪ اﺗﻔﺎق ﻫﺎی ﺷﺐ ﻗﺒﻞ ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪.‬ﻣﻨﻢ ﺣﻘﯿﻘﺘﻮ ﮔﻔﺘﻢ‪...‬ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ ﺑﺮام ﻣﻬـﻢ‬
‫ﻧﯿﺴﺖ ﻓﺎج ﭼﯽ ﻣﯿﮕﻪ ‪...‬ﺣﺮف ﺗﻮ رو ﻗﺒﻮل دارم‪...‬اوﻧﻢ ﺑﻬﻢ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺗﻤﻮم ﺳﺎل ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﺮده‬
‫ﻣﻦ ﯾﺎ ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﮐﺎرﮐﺎروف ﻣﯿﺨﻮاﯾﻢ ﺑـﻪ ﺗـﻮ ﺻـﺪﻣﻪ ﺑـﺰﻧﯿﻢ ﺑـﺮای ﻫﻤـﯿﻦ ﻣﻨـﻮ زﯾـﺮ ﻧﻈـﺮ‬
‫داﺷﺘﻪ‪...‬ﺑﻪ ﺧﺼﻮص ﺑﻌﺪ از ﻣﺎﺟﺮای اوﻧﺸﺐ‪...‬ﻫﻤﻮن ﺷﺒﯽ ﮐﻪ ﮐﺮاوچ رو ﭘﯿﺪا ﮐﺮدﯾﻢ‪...‬وﻗﺘـﯽ‬
‫ﺑﻬﻢ ﺣﻤﻠﻪ ﺷﺪ‪...‬وﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺑﻬﻢ اﻋﺘﻤﺎد داره‪...‬اوﻧﻮﻗﺖ ﻣﻨﻮ ﺑﻪ ﻣﺤﻔﻞ دﻋﻮت ﮐﺮد‪...‬‬
‫درﺳﺖ در ﻫﻤﯿﻦ وﻗﺖ ﻟﻮﭘﯿﻦ از اﺗﺎق ﺑﯿﺮون آﻣﺪ و آﻧﻬـﺎ را ﺑـﻪ درون اﺗـﺎق واﻟـﺪﯾﻦ ﻫـﺮی‬
‫دﻋﻮت ﮐﺮد‪...‬ﻫﺮی و وﯾﮑﺘﻮر ﺑﺎ ﻫﻢ وارد اﺗﺎق ﺷﺪﻧﺪ ﭼﯿﺰی ﮐﻪ ﻫﺮی دﯾﺪ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ دﻫـﺎﻧﺶ‬
‫از ﺣﯿﺮت ﺑﺎز ﺑﻤﺎﻧﺪ‪...‬اﺗﺎق ﺧﻮاب ﮐﻮﭼﮏ ﭘﺎﺗﺮ ﻫﺎ ﺑﻪ ﺳـﺎﻟﻦ ﺑﺰرﮔـﯽ ﺗﺒـﺪﯾﻞ ﺷـﺪه ﺑـﻮد ﮐـﻪ‬
‫ﺣﺪاﻗﻞ ﭘﺎﻧﺼﺪ ﻧﻔﺮ در آن ﺟﺎ ﻣﯿﺸﺪﻧﺪ‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﭼﺸﻤﮑﯽ ﺑﻪ ﻫﺮی زد‪:‬ﻧﻈﺮت ﭼﯽ؟‬
‫_ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﯾﻪ ﮐﻢ ﺑﺰرﮔﻪ‬
‫_ﻧﻪ ﻫﺮی‪ ...‬ﺑﻪ ﺗﻌﺪاد ﻧﻔﺮات ﺻﻨﺪﻟﯽ ﮔﺬاﺷﺘﯿﻢ‬
‫ﺣﻖ ﺑﺎ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻮد‪...‬ﮐﻤﺘﺮ از ﺑﯿﺴﺖ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ ﻫﻤﻪ ی ﺻﻨﺪﻟﯽ ﻫﺎ ﭘﺮﺑﻮدﻧﺪ و ﻫـﺮی ﺑـﺎ ﺣﯿـﺮت‬
‫ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﺤﻔﻞ ﻗﻘﻨﻮس ﺑﺰرﮔﺘﺮاز ﺗﺼﻮر اوﺳﺖ‪ .‬روی ﺻﻨﺪﻟﯿﯽ در ﮐﻨﺎر ﮐﺮام ﻧﺸـﺴﺖ‬
‫و ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺷﺪ ﺗﺎ ﻣﻮدی ﺟﻠﺴﻪ را آﻏﺎز ﮐﻨﺪ‪...‬ﺟﻠﺴﻪ ای ﮐﻪ ﻗﺮار ﺑﻮد در آن ﺑﺮای اوﻟـﯿﻦ ﺑـﺎر‬
‫رﺳﻤﺎ وﻓﺎداری اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻪ ﻣﺤﻔﻞ ﻗﻘﻨﻮس اﻋﻼم ﺷﻮد)ﭼﻮن اﺳﻨﯿﭗ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﻮد ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ی‬
‫ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ از ﺑﯿﻦ رﻓﺘﻪ و وﻟﺪﻣﻮرت ﻫﻢ در ﺑﻪ در دﻧﺒﺎل ﮐﺸﺘﻦ اوﻧﻪ دﻟﯿﻠﯽ ﺑﺮای ﻣﺨﻔﯽ‬
‫ﮐﺎری وﺟﻮد ﻧﺪاره(‪.‬ﺑﺎزﮔـﺸﺖ اﺳـﻨﯿﭗ ﺑﺎﻋـﺚ ﺣﯿـﺮت و ﺳـﺮدرﮔﻤﯽ اﻋـﻀﺎی ﻣﺤﻔـﻞ ﺷـﺪ‬
‫ﺑﺨﺼﻮص ﮐﻪ ﮐﺸﺘﻦ داﻣﺒﻠﺪور ﮐﺎری ﻧﺒـﻮد ﮐـﻪ آﻧﻬـﺎ ﺑـﻪ اﯾـﻦ آﺳـﺎﻧﯽ ازش ﺑﮕﺬرﻧـﺪ اﻣـﺎ‬

‫‪689‬‬

‫‪690‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺎده ﺑﻪ ﻫﻤﻪ اﻋﻼم ﮐﺮد ﮐﻪ اﯾﻦ دﺳﺘﻮر داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻮده و اﺳﻨﯿﭗ ﺑـﺮای اﯾـﻦ‬
‫ﮐﺎر ﭼﺎره ای ﻧﺪاﺷﺘﻪ‬
‫ﺣﻤﺎﯾﺖ ﺳﯿﺮﯾﻮس ‪ ,‬ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ از راﺑﻄﻪ ی ﺧﺼﻤﺎﻧﻪ اش ﺑﺎ اﺳﻨﯿﭗ ﻣﻄﻠـﻊ ﺑﻮدﻧـﺪ ﺑﺎﻋـﺚ‬
‫ﺳﮑﻮت دﯾﮕﺮان ﺷﺪ‪...‬و ﺑﻼﺧﺮه ﺑﺤﺚ ﺟﻠﺴﻪ ﺑﻪ ﻣﻮﺿﻮع اﺻﻠﯽ ﮐﺸﯿﺪه ﺷﺪ‪...‬‬
‫اﯾﻦ ﺟﻠﺴﻪ ﺑﺮﺧﻼف ﺗﺼﻮر ﻫﺮی ﺧﯿﻠﯽ ﻃﻮﻻﻧﯽ ﺷﺪ ‪.‬اﮐﺜﺮ اﻋﻀﺎ ﺑـﺮ ﻧﯿـﺎز ﻣﺤﻔـﻞ ﺑـﻪ ﺟـﺬب‬
‫ﻧﯿﺮوی ﺟﺪﯾﺪ اﻋﺘﺮاف داﺷﺘﻨﺪ اﻣﺎ ﻋﻀﻮﯾﺖ ﺗﻌﺪادی داﻧﺶ آﻣﻮز ﺑﯽ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺑـﺮای آﻧﻬـﺎ ﻗﺎﺑـﻞ‬
‫ﻗﺒﻮل ﻧﺒﻮد‪.‬ﺑﺤﺚ ﺗﺎ دو ﺳﺎﻋﺖ ﺑﻌﺪ از ﻧﯿﻤﻪ ﺷـﺐ اداﻣـﻪ داﺷـﺖ‪.‬ﮐﯿﻨﮕﺰﻟـﯽ و ﻣـﻮدی اﺻـﺮار‬
‫داﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ اﻋﻀﺎی اﻟﻒ دال آﻣﻮزش ﮐﺎﻓﯽ ﻧﺪﯾﺪه اﻧﺪ ‪...‬ﻟﻮﭘﯿﻦ و ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺑﺎ ﺳﻦ ﭘـﺎﯾﯿﻦ‬
‫اﻋــﻀﺎی ﮔــﺮوه ﻣــﺸﮑﻞ داﺷــﺘﻨﺪ ‪ ,‬ﭼﻨــﺪ ﻧﻔــﺮ ﮐﺎرﻫــﺎی اﻋــﻀﺎ را ﺧﻮدﺳــﺮاﻧﻪ و اﺣﻤﻘﺎﻧــﻪ‬
‫ﻣﯿﺪاﻧﺴﺘﻨﺪ‪....‬ﺳﺎﯾﺮﯾﻦ ﻫﺮ ﮐﺪام ﺑﻪ دﻟﯿﻠﯽ ﻣﻮاﻓﻖ ﯾﺎ ﻣﺨﺎﻟﻒ اﯾﻦ ﻣﺴﺌﻠﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬اﻣﺎ وﻗﺘﯽ ﻫﺮی ﺑﻪ‬
‫آﻧﻬﺎ ﺗﻮﺿﯿﺢ داد ﮐﻪ آﻧﻬﺎ ﺗﺎ ﺑﺤﺎل ﭼﻪ ﮐﺎرﻫﺎﯾﯽ ﮐﺮده اﻧﺪ و اﯾﻨﮑـﻪ ﻋـﻼوه ﺑـﺮ اﯾﻨﮑـﻪ ﻫﺮﭼـﻪ‬
‫ﺧﻮدش از ﺗﮏ ﺗﮏ آﻧﻬﺎ ﯾﺎدﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻪ ﺑﻘﯿﻪ ﯾﺎد داده‪:‬اﻟﺒﺘﻪ در ﺣﺪ ﻣﺠﺎز)ﻫﺮی اﯾﻦ ﮐﻠﻤﻪ را ﺑـﺎ‬
‫دﯾﺪن ﭼﺸﻢ ﻏﺮه ی ﻣﻮدی اﺿﺎﻓﻪ ﮐﺮد(‪.‬‬
‫ﮐﺘﯽ ﻫﻢ ﺷﺠﺎﻋﺖ ﺑﻪ ﺧﺮج داد و ﺑﺎ ﻧﺪﯾﺪه ﮔﺮﻓﺘﻦ ﭼﺸﻢ ﻏﺮه ﻫﺎی ﻣﻮدی ﺗﻮﺿﯿﺢ داد ﮐـﻪ او ‪,‬‬
‫آﻧﺠﻠﯿﻨﺎ و آﻟﯿﺸﯿﺎ ﻫﻢ ﺗﻤﺎم آﻣﻮﺧﺘﻪ ﻫﺎﯾﺸﺎن را ﺑﻪ آﻧﻬﺎ آﻣﻮزش داده اﻧﺪ‪...‬‬
‫وﺑﻌﺪ از اﯾﻨﮑﻪ ﻫﺮ ﭘﻨﺞ ﻧﻔﺮ ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪﻧﺪ در ﯾﮏ دوﺋﻞ ﺟﺪی ﮐﻪ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﻧﺸﯿﻤﻦ ﺧﺎﻧﻪ را ﻧـﺎﺑﻮد‬
‫ﮐﺮد ‪ ,‬ﭼﻬﺎر ﻧﻔﺮ از اﻋﻀﺎی ﻣﺤﻔﻞ را ﺷﮑﺴﺖ دﻫﻨﺪ) ﻣﺒﺎرزه ی ﻓﺮد ﻣﺴﺎوی ﺗﻤﺎم ﺷـﺪ‪.‬ﻧﻈـﺮ‬
‫اﮐﺜﺮ اﻋﻀﺎی ﻣﺤﻔﻞ را ﺑﻪ ﻧﻔﻊ ارﺗﺶ داﻣﺒﻠﺪور ﺗﻐﯿﯿﺮ داد و ﻧﺘﯿﺠﻪ ی ﮐـﺎر ﺑـﻪ ﻗـﻮل ﺗـﺎﻧﮑﺲ‬
‫ﻓﺮاﺗﺮ از ﺣﺪ اﻧﺘﻈﺎرﺑﻮد‪...‬‬
‫در ﭘﺎﯾﺎن ﺑﻌﺪ از ﯾﮏ ﺑﺤﺚ ﻃﻮﻻﻧﯽ و ﻣﻔﺼﻞ ‪ ,‬ﻗﺮار ﺑﺮ اﯾﻦ ﺷﺪ ﮐﻪ اﻋﻀﺎﯾﯽ از اﻟﻒ دال ﮐﻪ‬
‫ﺑﻪ ﺳﻦ ﻗﺎﻧﻮﻧﯽ رﺳﯿﺪه اﻧﺪ ‪ ,‬ﺑﻌﺪ از ﯾﮏ اﻣﺘﺤﺎن ﮐﻠﯽ و ﯾـﮏ دوره ی ﻓـﺸﺮده ی آﻣﻮزﺷـﯽ‬

‫‪690‬‬

‫‪691‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫زﯾﺮ ﻧﻈﺮ ﻣﻮدی و ﮐﯿﻨﮕﺰﻟﯽ )ﻫﺮی واﻗﻌﺎ دﻟﺶ ﺑﺮای دوﺳﺘﺎﻧﺶ ﻣﯿﺴﻮﺧﺖ( ﺑﻪ ﻋﻀﻮﯾﺖ ﻣﺤﻔﻞ‬
‫در آﯾﻨﺪ‪ .‬و ارﺗﺶ داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﺷﺎﺧﻪ ای از ﻣﺤﻔﻞ ﻗﻘﻨﻮس در ﻗﻠﻌﻪ ﺑﻪ ﻓﻌﺎﻟﯿـﺖ ﺧـﻮد‬
‫اداﻣﻪ دﻫﺪ‪.‬‬
‫درﺳـــﺖ در آﺧـــﺮ ﺟﻠـــﺴﻪ ﺑـــﻮد ﮐـــﻪ ﺻـــﺪای وﺣـــﺸﺖ زده ای ﺑـــﻪ ﮔـــﻮش ﻫـــﺮی‬
‫رﺳﯿﺪ‪:‬ﻫﺮی‪...‬ﻫﺮی‪...‬ﺟﻮاب ﺑﺪه‪...‬ﻓﺮد‪ ,‬آﻧﺠﻠﯿﻨﺎ‪ ,‬ﮐﺘﯽ‪ ,‬آﻟﯽ ‪ ,‬ﺷﻤﺎ رو ﺑﻪ ﻣﺮﻟﯿﻦ ‪...‬ﯾﮑﯽ ﺟﻮاب‬
‫ﺑﺪه‪...‬‬
‫اﻋــﻀﺎی اﻟــﻒ دال ﻧﮕــﺎﻫﯽ رد و ﺑــﺪل ﮐﺮدﻧــﺪ ‪.‬آﻟﯿــﺸﯿﺎ ﺑــﺎ ﻧﮕﺮاﻧــﯽ ﻧﮕــﺎﻫﯽ ﺑــﻪ آﯾﻨــﻪ اش‬
‫ﮐﺮد‪:‬ﻫﺮی‪...‬ﺳﯿﻤﻮﺳﻪ!‬
‫ﻫﺮی ﮐﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻟﺤﻦ ﭘﺮ ﻫﺮاس او ﺷﺪه ﺑﻮد‪ ,‬در ﺑﺮاﺑﺮ ﭼﻬﺮه ی ﻣﺘﻌﺠﺐ و ﮐﻨﺠﮑـﺎو اﻋـﻀﺎی‬
‫ﻣﺤﻔﻞ ‪ ,‬آﯾﻨﻪ اش را در اورد‪:‬اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎده ﺳﯿﻤﻮس؟!‬
‫ﭼﻬﺮه ی ﺳـﯿﻤﻮس از وﺣـﺸﺖ ﺳـﻔﯿﺪ ﺷـﺪه ﺑـﻮد‪:‬ﺑـﻪ ﻣـﺎ ﺣﻤﻠـﻪ ﺷـﺪه‪...‬ﺑـﻪ ﮐﻤـﮏ اﺣﺘﯿـﺎج‬
‫دارﯾﻢ‪....‬ﻣﺮﮔﺨﻮارا‪....‬‬
‫ﻫﺮی از ﺟﺎ ﺟﺴﺖ‪:‬ﮐﺠﺎن؟‬
‫_ﭘﺸﺖ دروازه ﻫﺎن‪.‬ﻫﻨﻮز ﺣﻤﻠﻪ ﻧﮑﺮدن اﻣﺎ اﮔﻪ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﻨﻦ ﻣﺎ از ﭘﺴـﺸﻮن ﺑﺮﻧﻤﯿـﺎﯾﻢ‪...‬ﺧﯿﻠـﯽ‬
‫زﯾﺎدن‪...‬ﭘﺮﻓﺴﻮر اﺳﭙﺮاوت و ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻓﻠﯿﺖ وﯾﮏ ﯾﻪ ﻋـﺪه از ﺳـﺎل ﻫﻔﺘﻤﯿـﺎ رو ﺑـﺮدن ﺗـﻮ‬
‫ﻣﺤﻮﻃﻪ ﮐﻪ ﺑﺮای دﻓﺎع آﻣﺎده ﺑﺸﻦ‪...‬اﮔﻪ از ﺟﺎدوی دروازه رد ﺑﺸﻦ‪......‬‬
‫ﻫﺮی دﺳﺘﻮر داد‪:‬ﻣﺎ دارﯾﻢ ﻣﯿﺎﯾﻢ‪...‬ﻣﻘﺎوﻣﺖ ﮐﻨﯿﻦ‪...‬‬
‫ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﻓﺮد‪ ,‬ﮐﺘﯽ ‪ ,‬آﻧﺠﻠﯿﻨﺎ و آﻟﯿﺸﯿﺎ از ﺟﺎ ﭘﺮﯾﺪﻧﺪ‪.‬اﻋﻀﺎی ﻣﺤﻔﻞ ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ آﺷﮑﺎری ﺑـﻪ‬
‫ﻫﻢ ﻧﮕﺎه ﻣﯿﮑﺮدﻧﺪ و ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻮدﻧﺪ ﺗﺎ ﮔﻔﺘﮕﻮی ﻣﺮﻣﻮز ﻫﺮی ﺑﺎ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺻﺪاﯾﺸﺎن را ﻧﻤـﯽ‬
‫ﺷﻨﯿﺪﻧﺪ ﺑﻪ ﭘﺎﯾﺎن ﺑﺮﺳﺪ‪.‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس زﯾﺮ ﻟﺐ ﻏﺮﯾﺪ‪:‬ﺑﺎزم ﺳﺮﺧﻮد دﻧﺒﺎل دردﺳﺮ رﻓﺘﯿﻦ؟!‬

‫‪691‬‬

‫‪692‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ او ﺟﻮاﺑﯽ ﻧﺪاد‪.‬آﯾﻨﻪ اش را ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺖ و ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ارﺗﺶ داﻣﺒﻠﺪور‪....‬‬
‫ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺻﺪاﻫﺎﯾﯽ ﻧﮕﺮان ﭘﺎﺳﺦ دادﻧﺪ‪:‬ﻫﺮی ﺧﺪا رو ﺷﮑﺮ‪....‬‬
‫ﻫﺮی ﺣﺮف ﻫﺮﻣﯿﻮن را ﻗﻄﻊ ﮐﺮد‪:‬ﮔﻮش ﮐﻨﯿﻦ‪...‬ﺑﺮﯾﻦ ﺳﺮ ﭘﺴﺘﺎﺗﻮن‪...‬ارﻧﯽ‪ ,‬ﺟﺎﺳـﺘﯿﻦ ﺑـﺎ ﭼﻨـﺪ‬
‫ﻧﻔﺮ ﻫﻤﻪ ی راﻫﺮوﻫﺎی ورودی ﺑﻪ ﻗﻠﻌﻪ رو ﺑﺒﻨﺪﯾﻦ‪...‬ﺳﻮزان‪ ,‬ﻫﺎﻧـﺎ‪ ,‬ﺟﯿﻨـﯽ ﺳـﺎل دوﻣﯿـﺎ رو‬
‫ﺑﻔﺮﺳﺘﯿﻦ ﺗﻮ ﺑﺮﺟﺸﻮن‪...‬ﻣﻌﺠﻮﻧﺎ رو ﻫﻢ ﺑﺪﯾﻦ ﺑﻬﺸﻮن ﺑﮕﯿﻦ ﺗﻮ آﺧﺮﯾﻦ ﻟﺤﻈﻪ اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﻦ‪.‬‬
‫دﻣﻠﺰا ‪ ,‬دﯾﻦ ﻫﺮﮐﺴﯽ رو ﮐﻪ ﺟﺎرو داره ﺑﺒﺮﯾﻦ ﺗﻮ ﻣﺤﻮﻃﻪ‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ‪ ,‬ﺑﭽﻪ ﻫﺎ رو ﺗﻮ ﺳﺮﺳﺮای ﺑﺰرگ ﺟﻤﻊ ﮐﻦ ‪...‬ﺳﻌﯽ ﮐﻦ ﻣﻮﻗﻌﯿﺖ روﺑﺮاﺷﻮن ﺗﻮﺿـﯿﺢ‬
‫ﺑﺪی‪....‬رون‪...‬‬
‫رون ﻓﻮرا ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﯿﺪوﻧﻢ ﻫﺮی‪...‬ﻣﯿﺪوﻧﻢ‪....‬ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﺬارﯾﻢ وارد ﻣﺤﻮﻃﻪ ﺑﺸﻦ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ دارم ﻣﯿﺎم‪...‬‬
‫ﻫﺮی آﯾﻨﻪ را در ﺟﯿﺒﺶ ﮔﺬاﺷﺖ و ﻧﮕﺎﻫﺶ را از ﭼﻬﺮه ی وﺣﺸﺖ زده ی اﻋﻀﺎی اﻟـﻒ دال‬
‫ﺑﻪ اﻋﻀﺎی ﺣﯿﺮت زده ی ﻣﺤﻔﻞ ﮐﻪ از ﮔﻔﺘﮕﻮﻫﺎ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﺎﺟﺮا ﺷـﺪه ﺑﻮدﻧـﺪ اﻧـﺪاﺧﺖ‪.‬‬
‫ﻣﺨﺘﺼﺮ و ﻣﻔﯿﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻪ ﻗﻠﻌﻪ ﺣﻤﻠﻪ ﺷﺪه‪...‬‬
‫اﻧﮕﺎر ﻫﻤﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻫﻤﯿﻦ ﺣﺮف ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس دﺳﺘﻮر داد‪:‬ﻧﯿﻤﻔﺎدورا‪....‬اﻟﺴﺘﻮر‪...‬ﺑـﺮﯾﻦ وزارت ﺧﻮﻧـﻪ ‪...‬ﻫﺮﭼـﯽ ﻣﯿﺘـﻮﻧﯿﻦ ﮐﻤـﮏ‬
‫ﺑﯿﺎرﯾﻦ‬
‫رﯾﻤﻮس ﺑﺎ اﻓﺮادی ﮐﻪ ﺑﺮای ﮐﻤﮏ اﻋﻼم آﻣﺎدﮔﯽ ﮐﺮدن ﺗﻤﺎس ﺑﮕﯿﺮ‪...‬ﻫﺮی‪....‬‬
‫ﻫﺮی از ﻧﮕﺎه ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻣﯿﺨﻮاﻧﺪ ﮐﻪ او ﻣﯿﺨﻮاﻫﺪ ﻫﺮی آﻧﺠﺎ ﺑﻤﺎﻧﺪ‪...‬ﭘﯿﺸﺪﺳﺘﯽ ﮐﺮد‪:‬دوﺳـﺘﺎی‬
‫ﻣﻦ اوﻧﺠﺎن ﺳﯿﺮﯾﻮس‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد‪:‬ﺑﺎﺷﻪ ‪...‬ﺗﻮ ﺑﺎ ﻣﻦ و ﮐﯿﻨﮕﺰﻟﯽ ﻣﯿﺎی‪....‬ﺣﻮاﺳﺘﻮﻧﻮ ﺟﻤﻊ ﮐﻨﯿﻦ‪.‬‬

‫‪692‬‬

‫‪693‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫دو دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ ﻫﻤﻪ در ﺟﺎی ﻣﻄﻤﺌﻨﯽ در اﻃﺮاف ﺟﺎده ی ﻫﺎﮔﺰﻣﯿﺪ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬ﭼﯿﺰی ﮐﻪ ﻫﺮی‬
‫دﯾﺪ ﺗﻨﺶ را ﺑﻪ ﻟﺮزه در آورد‪.‬ﺳـﯿﺎﻫﯽ ﻟـﺸﮕﺮ ﻋﻈﯿﻤـﯽ از ﻣﻮﺟـﻮدات ﺳـﯿﺎه ‪..‬ﻋﻈـﯿﻢ ﺗـﺮﯾﻦ‬
‫ﻟﺸﮕﺮی ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻦ ﺑﻮد در ﺧﻮاب ﺑﺒﯿﻨﺪ در ﺑﯿﺪاری ﺑﻪ ﺳﺮاﻏﺶ آﻣﺪه ﺑﻮد‪...‬ﯾﺎ ﺷﺎﯾﺪ ﻫﻢ ﻫـﺮی‬
‫ﺑﻪ ﺳﺮاﻏﺶ ﻣﯿﺮﻓﺖ‪....‬‬
‫دروازه ﻫﺎی ﻗﻠﻌﻪ را دوره ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ و ﺣﺎﻻ ﺳﻌﯽ داﺷﺘﻨﺪ دﯾﻮاره ی ﺟﺎدوﯾﯽ ﻗﻠﻌﻪ را ﻓـﺮو‬
‫ﺑﺮﯾﺰﻧﺪ‪.‬ﻫﺮی ﻋﺪه ای از داﻧﺶ آﻣﻮزان ﺳﺎل ﻫﻔﺘﻤﯽ را ﻣﯿﺪﯾﺪ ﮐﻪ از داﺧـﻞ ﺣـﺼﺎر ﺑـﺎ آﻧﻬـﺎ‬
‫ﻣﺒﺎرزه ﻣﯿﮑﺮدﻧﺪ و ﭘﺮﻓﺴﻮر اﺳﭙﺮوات ‪ ,‬ﻓﻠﯿﺖ وﯾﮏ و اﺳﻼﮔﻬﻮرن ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﻤﺎم وﺟـﻮد ﺑـﺮای‬
‫ﺗﻘﻮﯾﺖ ﺣﺼﺎر ﺗﻼش ﻣﯿﮑﺮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺗﻮﺿﯿﺢ داد‪:‬ﺗﺎ وﻗﺘﯽ ﺣﺼﺎر ﻣﺤﺎﻓﻆ ﻣﻘﺎوﻣﺖ ﻣﯿﮑﻨﻪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ در اﻣﺎﻧﻦ‪.‬اﻣـﺎ ﺳـﻪ ﻧﻔـﺮ‬
‫ﺑﺮای ﺗﻘﻮﯾﺖ ﺣﺼﺎر ﮐﺎر زﯾﺎدی ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﻦ ﺑﮑﻨﻦ‪.‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﯾﻢ ﺗﻮ ﻗﻠﻌﻪ‪...‬ﺷـﯿﻮن آوارﮔـﺎن ﻫﻨـﻮزم‬
‫ﺑﺎزه‪...‬ﻫﯿﭻ ﻣﺮﮔﺨﻮاری از اون اﻃﻼع ﻧﺪاره ‪.‬اﻟﺒﺘﻪ ﺑﺠﺰ دﻣﺒﺎرﯾﮏ‬
‫_اون ﻃﺮف ﻣﺎﺳﺖ ﺳﯿﺮﯾﻮس‪...‬‬
‫_ﻫﺮی ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﯾﻢ ﺗﻮ ﻗﻠﻌﻪ‬
‫_ﭘﺲ اﯾﻨﺠﺎ ﭼﯽ؟‬
‫_اﯾﻨﺎ رو ﺑﺮای ﻣﺤﻔﻞ و ﮐﺎراﮔﺎﻫﻬﺎ ﺑﺬار‪....‬اﯾﻦ ﺣﺼﺎر ﺧﯿﻠﯽ ﻣﻘﺎوﻣﺖ ﻧﻤﯿﮑﻨﻪ‪.‬‬
‫_اﻣﺎ‪...‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس در آﺧﺮﯾﻦ ﺗﻼﺷﺶ ﺑﺮای ﻫﺮﭼﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ در اﻣﺎن ﻧﮕﻪ داﺷﺘﻦ ﻫﺮی ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬اﻓﺮاد ﺗﻮ‬
‫اون ﺗﻮ ﻫﺴﺘﻦ‪...‬ﯾﮑﯽ ﺑﺎﯾﺪ اوﻧﺎ رو رﻫﺒﺮی ﮐﻨﻪ‪...‬اﯾﻨﺠﻮری از دو ﻃﺮف ﺑﻬﺸﻮن ﺣﻤﻠﻪ ﻣﯿﮑﻨﯿﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮی اﻃﺎﻋﺖ ﮐﺮد‪:‬ﻓﺮد ‪,‬ﮐﺘﯽ‪ ,‬آﻧﺠﻠﯿﻨﺎ‪ ,‬آﻟﯿﺸﯿﺎ‪ ...‬ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﯿﺎﯾﻦ‪...‬ﻣﯿﺮﯾﻢ ﺗﻮ ﻗﻠﻌﻪ‪...‬ﺳﯿﺮﯾﻮس‪...‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﮐﺸﯿﺪ و آﻣﺎده ی ﻣﺒﺎرزه ﺷﺪ‪:‬ﺑﺮو ﺗﻮ ﻫـﺮی‪...‬ﺑـﻪ ﻣﺤـﺾ اﯾﻨﮑـﻪ‬
‫ﮐﻤﮏ رﺳﯿﺪ ﻣﺎ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﻣﻠﺤﻖ ﻣﯿﺸﯿﻢ‬

‫‪693‬‬

‫‪694‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_وﻟﯽ‪....‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس دﺳﺘﻮر داد‪:‬ﮔﻔﺘﻢ ﺑﺮو‪...‬ﺳﻌﯽ ﮐﻨـﯿﻦ از دروازه ﺣﻔﺎﻇـﺖ ﮐﻨـﯿﻦ‪.‬ﺗـﺎ وﻗﺘـﯽ ﺟـﺎدوی‬
‫دروازه ﻣﻘﺎوﻣﺖ ﻣﯿﮑﻨﻪ ﺑﻘﯿﻪ ی دﯾﻮاره ﻫﻢ ﻣﻘﺎوﻣﺖ ﻣﯿﮑﻨـﻪ‪...‬اﮔـﻪ دروازه ﺑـﺸﮑﻨﻪ ﻫﻤـﺸﻮن‬
‫ﻣﯿﺮﯾﺰن ﺗﻮ‪....‬ﻧﺬار وارد ﻣﺤﻮﻃﻪ ﺑﺸﻦ‪...‬ﺣﻮاﺳﺖ ﺑﻪ دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ ﺑﺎﺷﻪ‪...‬ﺳﺎل ﭼﻬﺎرﻣﯿﺎ از ﭘﺲ‬
‫دوزﺧﯽ ﻫﺎ ﺑﺮﻣﯿﺎن‪...‬اﮔﻪ ﮐﻤﮏ ﻻزم داﺷﺘﯽ ﻓﺎوﮐﺲ ﺗـﻮ ﻗﻠﻌـﺲ‪...‬ﮐﺎﻓﯿـﻪ ﺻـﺪاش ﮐﻨـﯽ‪...‬و‬
‫‪...‬ﻣﻮاﻇﺐ ﺧﻮدت ﺑﺎش‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺮﮔﺸﺖ و آﺧﺮﯾﻦ ﻧﮕﺎه را ﺑﻪ ﺻﻮرت ﭘﺪرﺧﻮاﻧﺪه اش اﻧﺪاﺧﺖ‪:‬ﺗﻮ ﻫﻢ ﻫﻤﯿﻨﻄﻮر‪...‬‬
‫اﯾﻨﺮاﮔﻔﺖ و در ﺧﻼف ﺟﻬﺖ اﻋﻀﺎی ﻣﺤﻔﻞ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻫﺎﮔﺰﻣﯿﺪ دوﯾﺪ‪...‬‬
‫ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ راه ﺧﯿﻠﯽ دوره و ﻓﺮﺻﺖ ﮐﻤﯽ دارﻧﺪ‪.‬دﺳﺘﺶ را در ﺟﯿﺒﺶ‬
‫ﻓﺮو ﺑﺮد و ﻧﻘﺸﻪ ی ﻏﺎرﺗﮕﺮ را ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪ‪:‬ﻣﻦ ﻗﺴﻢ ﻣﯿﺨﻮرم ﮐﻪ ﮐﺎر ﺑﺪی اﻧﺠﺎم ﺑﺪم‪...‬‬
‫ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﻧﻘﺸﻪ ﺑﺎز ﺷﺪ ‪.‬ﻫﺮی اﻟﺘﻤﺎس ﮐﺮد‪:‬ﯾﻪ راه ورودی ﺳﺮﯾﻊ و ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﻪ ﻗﻠﻌﻪ ﻣﯿﺨـﻮام‬
‫‪.‬راﻫﯽ ﮐﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮارا ﻧﺘﻮﻧﻦ ازش وارد ﺑﺸﻦ‪...‬‬
‫ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﻧﻘﺸﻪ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﮐﺮد و ﺣﺎﻻ ﺟﺎده ی ﻫﺎﮔﺰﻣﯿﺪ را ﻧﺸﺎن ﻣﯿﺪاد‪.‬ﭼﻨﺪ ﻧﻘﻄﻪ ی آﺑﯽ رﻧـﮓ‬
‫در آن ﻧﺸﺎن دﻫﻨﺪه ی ﻣﺤﻞ ﻫﺮی و دوﺳﺘﺎﻧﺶ ﺑﻮد و ﭼﯿﺰی ﺣﺪود ﺻﺪ ﻣﺘﺮ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺗﺮ‪.....‬ﯾﮏ‬
‫راه ﻣﺨﻔﯽ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﮐﻪ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﻧﺎاﻣﯿﺪ ﺷﺪه ﺑﻮد ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﮔﺮدﯾﻢ ﻋﻘﺐ‪...‬ﻧﺰدﯾﮏ اون ﺗﺨﺘﻪ ﺳﻨﮕﻬﺎ‪...‬‬
‫ﻫﺮ ﭘﻨﺞ ﻧﻔﺮ ﺑﺴﺮﻋﺖ ﺑﻪ ﭼﻨﺪ ﺗﺨﺘﻪ ﺳﻨﮓ ﺑﺰرگ در ﮐﻨﺎر ﻫﻢ رﺳﯿﺪﻧﺪ‪.‬ﻫـﺮی ﺑـﻪ ﻧﻘـﺸﻪ ﻧﮕـﺎه‬
‫ﮐﺮد ‪.‬ﺿﺮﺑﻪ ی ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﮐﻮﭼـﮏ ﮐﻨـﺎر ﻧـﺎﻣﺶ را ﺑـﻪ ﺳـﻨﮓ وﺳـﻄﯽ دﯾـﺪ و ﯾـﮏ ورد‬
‫ﮐﻮﺗﺎه‪:‬ﮐﺎﻟﭙﺎرو‬
‫ﻫﺮی ﺗﮑﺮار ﮐﺮد‪:‬ﮐﺎﻟﭙﺎرو‬

‫‪694‬‬

‫‪695‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺳﻨﮓ ﺟﺎﺑﻪ ﺟﺎ ﺷﺪ و ﺗﻮﻧﻞ ﺑﺰرﮔﯽ در زﯾﺮ زﻣﯿﻦ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ‪.‬ﻫﺮی ﺑﻪ داﺧـﻞ ﺗﻮﻧـﻞ‬
‫ﭘﺮﯾﺪ‪:‬راه ﺑﯿﻮﻓﺘﯿﻦ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ‪...‬‬
‫ﺑﻪ ﻣﺤﺾ داﺧﻞ ﺷﺪن اﺧﺮﯾﻦ ﻧﻔﺮ راه ورودی ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪ ‪.‬ﻓﺮد ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﻣﻄﻠﻖ ﺗﻮﻧـﻞ‬
‫ﮐﺮد و ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را روﺷﻦ ﮐﺮد‪:‬ﺣﺎﻻ ﭼﯽ؟‬
‫_ﻓﻘﻂ ﺑﺪوﯾﻦ‪.‬‬
‫آﻧﻬﺎ از ﯾﮏ ﺗﻮﻧﻞ ﻃﻮﻻﻧﯽ ﮔﺬﺷﺘﻨﺪ ‪ ,‬ﯾﮏ دره ی ﮐﻮﭼـﮏ را رد ﮐﺮدﻧـﺪ و ﺑـﻪ ﯾـﮏ ﺳـﻪ‬
‫راﻫﯽ رﺳﯿﺪﻧﺪ‬
‫ﮐﺘﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬از ﮐﺪوم راه؟‬
‫ﻫﺮی ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺖ و اﻓﺴﻮن ﭼﻬﺎر ﺟﻬﺖ را ﻓﻌﺎل ﮐﺮد ‪.‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﭼﺮﺧﯿـﺪ و‬
‫در ﺟﻬﺖ ﺷﻤﺎل ﻣﺘﻮﻗﻒ ﺷﺪ‪.‬ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﮐﺮد‪:‬ﻣﺎ ﺗﻮ ﺟـﺎده ی ﻫﺎﮔﺰﻣﯿـﺪﯾﻢ‪.‬ﯾﻌﻨـﯽ‬
‫ﺷﻤﺎل‪....‬ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﻫﻢ ﻃﺮف ﺷﺮﻗﻪ‪....‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺴﺎب ﯾﻌﻨﯽ‪....‬ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﮐﺮد و در دل‬
‫دﻋﺎ ﮐﺮد ﮐﻪ اﺷﺘﺒﺎه ﻧﮑﺮده ﺑﺎﺷﺪ‪.‬ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﻃﺮف ﺗﻮﻧﻞ ﺳﻤﺖ راﺳﺖ دوﯾﺪ‪:‬اﯾﻦ ﯾﮑﯿﻪ‪.‬‬
‫ﺗﻮﻧﻞ ﺧﯿﻠﯽ ﮐﻮﺗﺎه ﺑﻮد و ﺷﯿﺐ ﺗﻨﺪی ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺑﺎﻻ داﺷﺖ‪.‬ﺑﺎﻻ رﻓﺘﻦ از آن واﻗﻌﺎ ﮐﺎر ﻣﺸﮑﻠﯽ‬
‫ﺑﻮد ﺑﺎ ﺗﻼش زﯾﺎد ﻧﻔﺲ زﻧﺎن از ﺷﯿﺐ ﺑﺎﻻ رﻓﺘﻨﺪ اﻣﺎ ﭼﯿﺰی ﮐﻪ در آﻧﺠﺎ دﯾﺪﻧﺪ ﻫﺮ ﭘﻨﺞ ﻧﻔﺮ را‬
‫ﺑﻪ وﺣﺸﺖ اﻧﺪاﺧﺖ‪......‬ﭘﻠﮑﺎن ﺳﻨﮕﯽ ﺑﺰرﮔﯽ ﺑﺎ ﭘﻠﻪ ﻫﺎی ﺑﯿﺸﻤﺎر‪....‬ﮐﻪ اﻧﺘﻬﺎﯾﺶ ﻣﻌﻠﻮم ﻧﺒﻮد‪...‬‬
‫آﻟﯿﺸﯿﺎ ﺣﺴﺎب ﮐﺮد‪:‬ﺣﺪاﻗﻞ ﺳﻪ ﻫﺰارﺗﺎ ﭘﻠﺲ‪...‬ﺗﺎ ﺑﺮﺳﯿﻢ اون ﺑﺎﻻ ﺻﺒﺢ ﺷﺪه‬
‫ﮐﺘﯽ ﻧﺎﻟﯿﺪ‪ :‬و ﻫﻤﻪ ی ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪن‪...‬ﮐﺎش ﻣﯿﺘﻮﻧﺴﺘﯿﻢ ﭘﺮواز ﮐﻨﯿﻢ‪...‬‬
‫ﻓﮑﺮی در ﺳﺮ ﻫﺮی ﺟﺮﻗﻪ زد‪ :‬ﻣﯿﺘﻮﻧﯿﻢ‪...‬ﻣﻌﻠﻮﻣﻪ ﮐﻪ ﻣﯿﺘﻮﻧﯿﻢ‪....‬ﻓﺎوﮐﺲ‬
‫_ﭼﯽ؟!‬
‫_ﻓﺎوﮐﺲ ﺗﻮ ﻗﻠﻌﺲ ﻓﺮد‪ ,‬ﺳﯿﺮﯾﻮس ﮔﻔﺖ اﮔﻪ ﮐﻤﮏ ﻻزم داﺷﺘﯿﻢ ﮐﺎﻓﯿﻪ ﺻﺪاش ﺑﺰﻧﯿﻢ‬
‫ﻫﺮ ﭼﻬﺎر ﻧﻔﺮ ﺑﺎ ﻫﻢ ﻓﺮﯾﺎد زدﻧﺪ‪:‬ﻓﺎوﮐﺲ‪...‬ﻓﺎوﮐﺲ‬

‫‪695‬‬

‫‪696‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻟﺤﻈﻪ ای اﺗﻔﺎﻗﯽ ﻧﯿﻮﻓﺘﺎد ‪.‬ﺑﻌﺪ در دل ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﺷﻌﻠﻪ ای روﺷﻦ ﺷﺪ و ﭘﺮﻧﺪه ی ﺑﺎﺷﮑﻮه ﻇﺎﻫﺮ‬
‫ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی دﺳﺘﻮر داد‪:‬ﻣﺤﮑﻢ دﺳﺖ ﻫﻤﻮ ﺑﮕﯿﺮﯾﻦ‪...‬ﻣﯿﺨﻮاﯾﻢ ﭘﺮواز ﮐﻨﯿﻢ‬
‫ﺑﻌﺪ دم ﻓﺎوﮐﺲ را ﮔﺮﻓﺖ‬
‫ﮐﺘﯽ ﻏﺮﯾﺪ‪:‬اﻻن وﻗﺖ ﺧﻮﺑﯽ ﺑﺮای ﻣﺴﺨﺮه ﺑﺎزی ﻧﯿﺴﺖ ﻫﺮی‪....‬‬
‫اﻣﺎ در ﻫﻤﺎن وﻗﺖ ﻓﺮد ﻣﭻ دﺳﺘﺶ را ﮔﺮﻓﺖ و ﻓﺎوﮐﺲ از زﻣﯿﻦ ﺑﻠﻨﺪ ﺷـﺪ‪.‬ﺑـﺎ ﺳـﺮﻋﺘﯽ ﺑـﯽ‬
‫ﺳــﺎﺑﻘﻪ ﺑــﻪ ﻃــﺮف ﺑــﺎﻻ اوج ﮔﺮﻓــﺖ ‪.‬ﻫــﺮی ﻓﺮﯾﺎدﻫــﺎی ﻫﯿﺠــﺎن زده ی ﻫﻤﺮاﻫــﺎﻧﺶ را‬
‫ﻣﯿﺸﻨﯿﺪ‪:‬ﻣﺤﺸﺮه‬
‫_وای ﻣﻌﺮﮐﺲ‪...‬‬
‫ﮐﻤﺘﺮ از ﭘﻨﺞ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ ‪ ,‬ﻓﺎوﮐﺲ آﻧﻬﺎ راﺑﻪ ﺑﺎﻻی ﭘﻠﻪ ﻫﺎ رﺳﺎﻧﺪ‪.‬ﯾﮏ اﺗﺎق ﺑﺰرگ ﻧﻤـﻮر ﺑـﺎ‬
‫دﯾﻮارﻫﺎی ﺳﻨﮕﯽ ﮐﻪ ﻫﯿﭻ راه ﺧﺮوﺟـﯽ ﻧﺪاﺷـﺖ‪.‬از ﺳـﻤﺖ دﯾـﻮار ﺻـﺪای ﺟﯿـﻎ و ﻓﺮﯾـﺎد و‬
‫ﻫﯿﺎﻫﻮﯾﯽ وﺣﺸﺖ زده ﺑﮕﻮش ﻣﯿﺮﺳﯿﺪ‪.‬‬
‫ﮐﺘﯽ ﺑﺎ ﻧﺎاﻣﯿﺪی ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺑﻦ ﺑﺴﺘﻪ‪...‬ﺣﺎﻻ ﭼﯿﮑﺎر ﮐﻨﯿﻢ؟‬
‫ﻫﺮی ﻧﻮر ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را روی ﻧﻘﺸﻪ اﻧﺪاﺧﺖ‪.‬ﯾﮏ ﻧﻘﻄﻪ ی ﻧﻮراﻧﯽ ﺳﻨﮕﯽ را در دل دﯾﻮار‬
‫ﻓﺸﺎر داد ‪.‬‬
‫رو ﺑﻪ ﻓﺮد ﮐﻪ درﺳﺖ در ﻫﻤﺎن ﻧﻘﻄﻪ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد ﮐﺮد‪:‬اون ﺗﺨﺘﻪ ﺳﻨﮓ رو ﻓﺸﺎر ﺑﺪه‬
‫_ﭼﯽ؟!!!‬
‫_ﻓﺸﺎرش ﺑﺪه ﺑﺮﯾﻢ ﺑﯿﺮون ﻓﺮد‪...‬‬
‫ﻓﺮد ﺗﺨﺘﻪ ﺳﻨﮓ را ﻓﺸﺎر داد اﻣﺎ ﺳﻨﮓ ﺳﻨﮕﯿﻦ ﺣﺮﮐﺘﯽ ﻧﻤﯿﮑﺮد ‪.‬آﻧﺠﻠﯿﻨﺎ ﺑﻪ ﮐﻤﮏ او رﻓـﺖ‬
‫‪.‬ﺑﻼﺧﺮه ﺗﺨﺘﻪ ﺳﻨﮓ ﺑﻪ داﺧﻞ ﻟﻐﺰﯾﺪ ‪.‬ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑﻌﺪ دﯾﻮار ﺳﻨﮕﯽ از ﺟﻠﻮی آﻧﻬﺎ ﮐﻨﺎر رﻓﺖ و‬
‫ﺻﺪای ﺟﯿﻐﯽ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪...‬‬

‫‪696‬‬

‫‪697‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻓﺼﻞ ﭼﻬﻞ و ﺷﺸﻢ‪:‬ﻧﺒﺮد هﺎﮔﻮارﺕﺰ‬
‫ﺻﺪﻫﺎ ﺟﻔﺖ ﭼﺸﻢ وﺣﺸﺖ زده ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﺧﯿﺮه ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬ﻫﺮی ﺑﺎ آﺳﻮدﮔﯽ ﻟﺒﺨﻨـﺪی زد‪.‬آﻧﻬـﺎ‬
‫در ﺳﺮﺳﺮای ﺑﺰرگ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬درﺳﺖ ﭘﺸﺖ ﻣﯿﺰ اﺳﺎﺗﯿﺪ ‪...‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﻫﯿﺠﺎن زده ﺟﻠﻮ ﭘﺮﯾﺪ‪:‬ﻫﺮی اوﻣﺪی‪......‬‬
‫و ﺧﻮد را در آﻏﻮش ﻧﮕﺮان ﻫﺮی اﻧﺪاﺧﺖ‪.‬ﺑﻐﺾ ﮐﺮده ﺑﻮد و از وﺣﺸﺖ و ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﻣﯿﻠﺮزﯾﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی دﺳﺘﺶ را دور ﺟﯿﻨﯽ ﺣﻠﻘﻪ ﮐﺮد و ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﻓﺮد و ﺳﺎﯾﺮﯾﻦ از ﺷﮑﺎف دﯾﻮار ﺧﺎرج ﺷـﺪ‬
‫ﺗﺎ ﺷﮑﺎف ﺧﻮد ﺑﻪ ﺧﻮد ﺑﺴﺘﻪ ﺷﻮد‪:‬ﺟﯿﻨﯽ اﯾﻨﺠﺎ ﭼﯿﮑﺎر ﻣﯿﮑﻨﯽ؟ﻗﺮار ﺑﻮد ﻣﻮاﻇﺐ ﺳـﺎل دوﻣﯿـﺎ‬
‫ﺑﺎﺷﯽ‪...‬‬
‫_ﻓﺮﺳﺘﺎدﻣﺸﻮن ﺗﻮ ﺧﻮاﺑﮕﺎه‪...‬ﻫﻤﺸﻮن ﺗﻮ ﺑﺮج ﮔﺮﯾﻔﻨﺪورن‬
‫_ﭼﯽ؟!!‬
‫رون ﺗﻮﺿﯿﺢ داد‪:‬دﻓﺎع از ﯾﻪ ﺑﺮج راﺣﺖ ﺗﺮه‪.‬ﻣﺎ ﺑﻪ ﻧﯿﺮوﻫﺎﻣﻮن اﺣﺘﯿﺎج دارﯾﻢ‪...‬اﯾﻨﻄﻮری اﻓﺮاد‬
‫ﮐﻤﺘﺮی ﻣﯿﺨﻮاد‪...‬ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﻫﻢ ﺳﺮدر ﮔﻢ ﻣﯿﺸﻦ‪.‬ﺿﻤﻨﺎ وﻗﺘﯽ ﺗﻌﺪادﺷﻮن ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷـﻪ ﺑﻬﺘـﺮ‬
‫ﻣﯿﺘﻮﻧﻦ از ﺧﻮدﺷﻮن دﻓﺎع ﮐﻨﻦ‬
‫_و اﻟﺒﺘﻪ اﺣﺘﻤﺎل دﺳﺘﺮﺳﯽ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﺑﻬﺸﻮن ﮐﻤﺘﺮ ﻣﯿـﺸﻪ‪...‬ارواح از ﻫﻤـﻪ ی راﻫﺮوﻫـﺎی‬
‫ﻣﻨﺘﻬﯽ ﺑﻪ ﺑﺮج ﻣﺮاﻗﺒﺖ ﻣﯿﮑﻨﻦ‪...‬‬
‫ﻓﺮد ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ رون ﮐﺮد‪:‬اﺳﻼﯾﺘﺮﯾﻨﯿﻬﺎ ﭼﯽ؟‬
‫_اوﻧﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﻧﺴﺒﺘﯽ داﺷﺘﻦ ﻗﺒﻼ در رﻓﺘﻦ‪.‬ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮی ﻫﻢ ﮐﻪ اﯾﻨﺠﺎ ﻣﻮﻧﺪن دارن‬
‫ﺑﻪ ﻣﺎ ﮐﻤﮏ ﻣﯿﮑﻨﻦ‪.‬‬
‫_ﺧﻮﺑﻪ‪ ,‬ﮐﯿﺎ ﺑﯿﺮون ﻗﻠﻌﻪ ان؟‬

‫‪697‬‬

‫‪698‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_ﻟﻮﻧﺎ‪ ,‬ﻧﻮﯾﻞ ‪ ,‬ﭘﺮﻓﺴﻮر ﻓﻠﯿﺖ وﯾﮏ‪ ,‬و ﭼﻨﺪ ﺗﺎ از اﻋﻀﺎی ارﺗﺶ ‪ ,‬ﯾﻪ ﺗﻌﺪادی ﻫﻢ از ﺳـﺎل‬
‫ﻫﻔﺘﻤﯿﺎ ﮐﻤﮑﺸﻮن ﻣﯿﮑﻨﻦ و اﻟﺒﺘﻪ ﮔﺮاوپ و ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ‪...‬‬
‫_اون ﮐﻪ ﻣﺎﻣﻮرﯾﺖ ﺑﻮد؟‬
‫_اوﻣﺪه‪....‬ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل ﺑﻪ ﻣﻮﻗﻊ اوﻣﺪ‪...‬‬
‫ﻫﺮی روی ﻣﯿﺰ ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور ﭘﺮﯾﺪ‪.‬داﻧﺶ آﻣﻮزان ﻧﮕﺮان دور ﻣﯿﺰ ﺣﻠﻘﻪ زدﻧﺪ‪:‬اﻻن دﯾﮕﻪ وﻗﺘـﺸﻪ‬
‫ﮐﻪ ﺑﺒﯿﻨﯿﻦ ﺗﻮ اﯾﻦ ﻣﺪت ﭼﯽ ﯾﺎد ﮔﺮﻓﺘﯿﻦ‪...‬ﺑﺎﯾﺪ از ﻗﻠﻌﻪ ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ ﮐﻨﯿﻢ‪.‬‬
‫ﺻﺪای ﯾﮏ داﻧﺶ آﻣﻮز اﺳﻼﯾﺘﺮﯾﻨﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﺜﻞ اﯾﻨﮑﻪ اون ﺑﯿﺮون رو ﻧﺪﯾﺪی ﭘﺎﺗﺮ!ﻣﺎ ﺗﻨﻬـﺎﯾﯽ‬
‫ﭼﻄﻮری ﻣﯿﺨﻮاﯾﻢ ﺑﺠﻨﮕﯿﻢ؟!‬
‫زﻣﺰﻣﻪ ﻫﺎی ﺗﺎﯾﯿﺪی ﺑﮕﻮش رﺳﯿﺪ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﺑﺮای اﻃﻼﻋﺖ ﻣﻦ از اون ﺑﯿﺮون اوﻣﺪم‪...‬ﻣﺤﻔﻞ و ﮐﺎراﮔﺎﻫﻬﺎ دارن از ﺑﯿـﺮون‬
‫ﻣﯿﺠﻨﮕﻦ‪.‬ﻣﺎ ﻫﻢ ﺑﺎﯾﺪ از داﺧﻞ ﻣﺒﺎرزه ﮐﻨﯿﻢ وﮔﺮﻧﻪ ﺷﮑﺴﺖ ﻣﯿﺨﻮرﯾﻢ و در اﯾﻦ ﺻﻮرت ﻣﺮگ‬
‫ﻫﻤﻪ ﻣﻮن ﺣﺘﻤﯿﻪ‪.‬‬
‫ﺻﺪای دﯾﮕﺮی داد زد‪:‬اﮔﻪ ﺑﺎﻫﺎﺷﻮن ﻧﺠﻨﮕﯿﻢ ﻣﺎ رو ﻧﻤﯿﮑﺸﻦ‬
‫ﻓﺮد ﺑﻪ ﮐﻤﮏ ﻫﺮی آﻣﺪ‪:‬ﻣﮕﻪ ﺳﺪرﯾﮏ دﯾﮕﻮری ﺑﺎﻫﺎﺷﻮن ﺟﻨﮕﯿﺪه ﺑﻮد؟ﻣﮕﻪ اﯾﻦ ﻫﻤـﻪ ﺑﭽـﻪ‬
‫ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻫﺮ روز ﺗﯿﮑﻪ ﭘﺎره ﻣﯿﮑﻨﻦ ﺑﺎﻫﺎﺷﻮن ﻣﯿﺠﻨﮕﻦ؟دارم ﺑﻬﺘﻮن ﻣﯿﮕﻢ اوﻧﺎ ﺑﺮای ﻗﺘﻞ ﻋﺎم‬
‫ﺑﻪ اﯾﻨﺠﺎ اوﻣﺪن‪...‬ﻣﯽ ﺑﯿﻨﯽ ﮐﻪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎی ﺧﻮدﺷﻮﻧﻮ از ﻗﻠﻌﻪ ﺧﺎرج ﮐﺮدن‪.‬‬
‫ﯾﮏ دﺧﺘﺮ ﺑﻮر ﺳﺎل ﺷﺸﻤﯽ ﮐﻪ ﻫﺮی ﻣﯿﺪاﻧﺴﺖ رﯾﻮﻧﮑﻼوی ﺳﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﻮ از ﮐﺠـﺎ ﻣﯿـﺪوﻧﯽ‬
‫وﯾﺰﻟﯽ؟ﭼﻮن اوﻧﺎ ﭘﺪر و ﻣﺎدر ﺗﻮ رو ﮐﺸﺘﻦ دﻟﯿﻞ ﻧﻤﯿﺸﻪ ﮐﻪ‪....‬‬
‫وﻗﺘﯽ ﻓﺮد ازﺷﺪت ﺧﺸﻢ ﮐﺒﻮد ﺷﺪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ ﺟﺎی او ﺟﻮاب داد‪:‬اون ﻣﯿﺪوﻧﻪ ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ ‪.‬ﭼﻮن‬
‫ﻋﻀﻮ ﻣﺤﻔﻞ ﻗﻘﻨﻮﺳﻪ‬
‫ﻧﻔﺲ ﻫﻤﻪ ﺣﺒﺲ ﺷﺪ‪:‬ﻧﻪ ﺑﺎﺑﺎ!‬

‫‪698‬‬

‫‪699‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_ﺷﻮﺧﯽ ﻣﯿﮑﻨﯽ ﮔﺮﻧﺠﺮ؟!‬
‫_ﻣﻦ ﮐﺎﻣﻼ ﺟﺪﯾﻢ‪...‬ﻓﮑﺮ ﮐﺮدی از اول ﺳﺎل ﺑﺮای ﭼﯽ آﻣﻮزش ﻣﯿﺪﯾﺪی؟ ﻣﺤﻔﻞ از اﯾﻦ ﺣﻤﻠﻪ‬
‫ﺧﺒﺮ داﺷﺖ‪.‬ﺑﺮای ﻫﻤﯿﻦ ﻫﻤﻪ از اول ﺳﺎل ﮐﻼس دﻓﺎع ﭘﯿﺸﺮﻓﺘﻪ داﺷﺘﻦ ‪.‬ﺑﺮای ﻫﻤﯿﻨﻢ ﺳﺎل اوﻟﯿﺎ‬
‫رو ﻓﺮﺳﺘﺎدن ﺧﻮﻧﻪ‪...‬ﺑﺮای ﻫﻤﯿﻦ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺑﯿﺸﺘﺮ از اﺳﻼﯾﺘﺮﯾﻨﯽ ﻫﺎ آﻣﻮزش ﻣﯿﺪادن‪....‬‬
‫ﺻﺪاﻫﺎﯾﯽ وﺣﺸﺖ زده و ﻧﮕﺮان ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪:‬ﻣﯿﺨﻮاﺳﺘﻦ ﻣﺎﺑﺎ اوﻧﺎ ﺑﺠﻨﮕﯿﻢ؟‬
‫_ﻣﺎ ﻓﻘﻂ داﻧﺶ آﻣﻮزﯾﻢ‪...‬‬
‫_وزارت ﺧﻮﻧﻪ ﭼﻄﻮر ﺗﻮﻧﺴﺖ‪...‬‬
‫ﮐﺘﯽ ﺑﻞ ﺟﻠﻮ آﻣﺪ‪:‬وزارت ﺧﻮﻧﻪ ﭼﯿﺰ زﯾﺎدی از اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﻧﻤﯿﺪوﻧﻪ‪...‬‬
‫و ﺑﺎ دﯾﺪن ﭼﻬﺮه ﻫﺎی وﺣﺸﺖ زده ی ﺑﭽﻪ ﻫﺎ اﺿـﺎﻓﻪ ﮐـﺮد‪:‬اﻣـﺎ اﮐﺜـﺮ اﻓـﺮاد ﻗﺎﺑـﻞ اﻋﺘﻤـﺎد‬
‫وزارت ﺧﻮﻧﻪ ﻋﻀﻮ ﻣﺤﻔﻞ ﻫﺴﺘﻦ و اﻻن ﭘـﺸﺖ دروازه ﻫـﺎ دارن ﻣﯿﺠـﻨﮕﻦ‪...‬ﺧـﻮد ﻣـﺎ ﺳـﻪ‬
‫ﻧﻔﺮﺷﻮﻧﯿﻢ‪...‬‬
‫آﻧﺠﻠﯿﻨﺎ ﺑﻪ ﮐﻤﮏ ﮐﺘﯽ آﻣﺪ‪:‬‬
‫_ﺧﻮدﺗﻮن رو دﺳﺖ ﮐﻢ ﻧﮕﯿﺮﯾﻦ‪ .‬ﺧﯿﻠﯽ ﮐﺎرا از ﺷﻤﺎ ﺑﺮﻣﯿﺎد ﮐﻪ ﺑﺰرﮔﺘﺮﻫﺎ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﻦ‪....‬‬
‫_ﻣﺜﻼ؟‬
‫_ﻣﺜﻼ ﺳﺮ ﺑﻪ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﺮدن ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﻣﺮﮔﺨﻮار ﻋﻮﺿﯽ‪...‬‬
‫زاﺧﺎرﯾﺎس اﺳﻤﯿﺖ از ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻓﺮﯾﺎد زد‪ :‬ﻣﯿﺨﻮای ﺑﮕﯽ ﺷﻤﺎ اﯾﻦ ﮐﺎرو ﮐﺮدﯾﻦ وﯾﺰﻟﯽ؟ ﺑﻌـﺪ‬
‫ﺑﺎ ﻟﺤﻨﯽ ﺗﻤﺴﺨﺮ آﻣﯿﺰ اﺿﺎﻓﻪ ﮐﺮد‪:‬اﻣﮑﺎن ﻧﺪاره‪...‬‬
‫رون ﺑﻪ ﺟﺎی ﻓﺮد ﺟﻮاﺑﺶ را داد‪:‬ﭼﺮا داره‪...‬ﻣﺎ ﻧﻪ ﺗـﺎ ﻣﺮﮔﺨـﻮار رو ﺑـﻪ درک ﻓﺮﺳـﺘﺎدﯾﻢ و‬
‫ﻫﻤــﯿﻦ ﭼﻨ ـﺪ روز ﭘــﯿﺶ ﮔــﺮی ﺑــﮏ و ﺳــﻪ ﺗــﺎ از اﻓﺮادﺷــﻮ ﺑــﺮای وزارت ﺧﻮﻧــﻪ ﭘــﺴﺖ‬
‫ﮐﺮدﯾﻢ‪....‬ﺟﺎدوﮔﺮان ﺳﭙﯿﺪ ﭘﻮش ﺗﻮ وزارت ﺧﻮﻧﻪ‪...‬ﻣﺎ ﺑﻮدﯾﻢ‪....‬ارﺗﺶ داﻣﺒﻠـﺪور ﮐـﻪ ﯾـﺎدت‬
‫ﻧﺮﻓﺘﻪ زاﺧﺎرﯾﺎس؟!‬

‫‪699‬‬

‫‪700‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﻤﻬﻤﻪ ای در ﺳﺮﺳﺮا اوج ﮔﺮﻓﺖ‪..‬ﻫﻤﻪ ﺑﺎ ﻧﺎﺑﺎوری ﺑﻪ ﻫﺮی و دوﺳﺘﺎﻧﺶ ﻧﮕـﺎه ﻣﯿﮑﺮدﻧـﺪ‪...‬و‬
‫ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻮدﻧﺪ ﺗﺎ اﺳﻤﯿﺖ از ﻣﻨﺎﻇﺮه ﭘﯿﺮوز ﺧﺎرج ﺷﻮد‪...‬‬
‫اﺳﻤﯿﺖ ﺑﺎ دﻫﺎن ﺑﺎز ﻣﺎﻧﺪه زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪:‬اﻣﮑﺎن ﻧﺪاره‪...‬اون ﺗﻤﺮﯾﻨﺎ ﺧﯿﻠﯽ اﺑﺘﺪاﯾﯽ‪....‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﯽ ﻃﺎﻗﺖ ﺟﻮاب داد‪:‬اﺑﺘﺪاﯾﯽ ﺑﻮد‪...‬اﻣﺎ اون ﻣﺎل دوﺳﺎل ﭘﯿﺶ ﺑﻮد‪...‬اﻣـﺴﺎل ﻣـﺎ ﺑﻬﺘـﺮﯾﻦ‬
‫ﻣﻌﻠﻤﺎ رو داﺷﺘﯿﻢ‪...‬و ﺗﻤﺮﯾﻨﺎﺗﯽ اوﻧﻘﺪر ﭘﯿﺸﺮﻓﺘﻪ ﮐﻪ ﻓﮑﺮﺷﻢ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﯽ ﺑﮑﻨﯽ‪...‬‬
‫ﺻﺪای اﻧﻔﺠﺎر ﮐﻮﺗﺎﻫﯽ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ را در وﺣﺸﺖ ﻓﺮو ﺑﺮد‪ ,‬ﻫﺮی ﻣﯿﺪاﻧﺴﺖ ﮐـﻪ دﯾـﻮار دﻓـﺎﻋﯽ‬
‫دارد ﻓﺮو ﻣﯿﺮﯾﺰد‪:‬ﻣﺎ وﻗﺖ ﻧﺪارﯾﻢ‪...‬اﮔﻪ ﻗﻠﻌﻪ دﺳﺖ وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﯿﻮﻓﺘﻪ دﯾﮕﻪ ﻫﯿﭻ راﻫﯽ ﺑﺮاﻣﻮن‬
‫ﻧﻤﯽ ﻣﻮﻧﻪ‪....‬ﺑﺎﯾﺪ ﮐﻤﮏ ﮐﻨﯿﻦ‪...‬ﻣﻦ ﺷﻤﺎ رو ﻣﺠﺒﻮر ﻧﻤﯿﮑﻨﻢ‪.‬اﮐﺜﺮﺷﻤﺎ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ از اوﻧـﺎ ﺻـﺪﻣﻪ‬
‫ﺧﻮردﯾﻦ ﺧﻮاﻫﺮ و ﺑﺮادر ﯾﺎ ﻣﺎدر و ﭘﺪرﺗﻮن‪...‬ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪن‪...‬اوﻧﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺻﺪﻣﻪ ﻧﺨـﻮردن ﺑﺎﯾـﺪ‬
‫ﺑﺪوﻧﻦ اﮔﻪ دﯾﺮ ﺑﺠﻨﺒـﯿﻦ ﺷﮑـﺴﺖ ﻣﯿﺨـﻮرﯾﻢ‪.‬ﻫـﺎﮔﻮارﺗﺰ ﻣﯿـﺸﻪ ﭘﺎﯾﮕـﺎه ﻏﯿـﺮ ﻗﺎﺑـﻞ ﺗـﺴﺨﯿﺮ‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت‪...‬اوﻧﻮﻗﺖ ﻫﺮ روز ﯾﻪ ﺟﻨﮓ دارﯾﻢ ‪.‬و دﯾﺮ ﯾﺎ زود ﺷﻤﺎ ﻫﻢ در اﯾﻦ ﺟﻨﮓ ﯾﮑـﯽ رو‬
‫از دﺳﺖ ﻣﯿﺪﯾﻦ‪..‬ﻇﺮف ﭼﻨﺪ روز وزارت ﺧﻮﻧﻪ ﻓﺘﺢ ﻣﯿﺸﻪ‪...‬و ﻫﺮ ﮐﺴﯽ ﺑﺮ ﺧﻼف اوﻧﺎ ﺑﺎﺷـﻪ‬
‫ﮐﺸﺘﻪ ﻣﯿﺸﻪ‪...‬ﺗﺎ ﮐﯽ ﻣﯿﺨﻮاﯾﻦ ﺳﺎﮐﺖ ﺑﻤﻮﻧﯿﻦ؟ﺗﺎ ﮐﯽ ﻣﯿﺨﻮاﯾﻦ ﭘﺸﺖ دﯾﮕﺮان ﻗﺎﯾﻢ ﺑﺸﯿﻦ ﭼﻨﺪ‬
‫ﺗﺎ ﺑﭽﻪ ی دﯾﮕﻪ رو ﮔﺮﮔﯿﻨﻪ ﻫﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﮔﺎز ﺑﮕﯿـﺮن ﺗـﺎ ﺗﺮﺳـﺘﻮﻧﻮ ﮐﻨﺎرﺑـﺬارﯾﻦ؟اون ﺑﯿـﺮون ده‬
‫دوازده ﻧﻔﺮ ﺟﻮﻧﺸﻮﻧﻮ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﮐﻒ دﺳﺘﺸﻮن ﺗﺎ از ﺷﻤﺎ دﻓﺎع ﮐﻨﻦ اوﻧﻮﻗﺖ ﺷﻤﺎ ﻣﺜﻞ ﻣﻮش ﺗﻮ‬
‫ﻗﻠﻌﻪ ﻗﺎﯾﻢ ﺷﺪﯾﻦ ‪...‬ﯾﻪ ﻣﺸﺖ ﺗﺮﺳﻮی ﺑﺰدل‪....‬‬
‫_ﺑﻪ ﻣﺎ ﻧﮕﻮ ﺗﺮﺳﻮ ﭘﺎﺗﺮ‬
‫ﻫﺮی ﺑﺮﮔﺸﺖ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﻣﯿﮑﺮدﻧﺪ‪:‬ﻣﯿﮕﯿﻦ ﺗﺮﺳﻮ ﻧﯿﺴﺘﯿﻦ؟ ﻧﺸﻮن ﺑﺪﯾﻦ‪...‬ﻫﻨﻮزم‬
‫ﻣﯿﺸﻪ ﺟﻠﻮی اون ﻋﻮﺿﯽ واﯾﺴﺎد‪...‬ﻧﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ‪...‬ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺧﻮدﺗﻮن‪...‬ﺑـﺎور ﮐﻨـﯿﻦ‬
‫اوﻧﺎ اوﻧﻘﺪرﻫﺎ ﻫﻢ ﮐﻪ اﺳﻢ در ﮐﺮدن ﻗﻮی ﻧﯿﺴﺘﻦ‪...‬ﻣﯿﺸﻪ ﺷﮑﺴﺘﺸﻮن داد‪...‬‬

‫‪700‬‬

‫‪701‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺑﺮای ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺳﮑﻮت ﺑﺮﻗﺮار ﺷﺪ‪ ...‬ﻫﺮی از ﺳﮑﻮت ﻧﻬﺎﯾﺖ ﺑﻬﺮه را ﺑﺮد‪.‬ﺻﺪاﯾﺶ را ﺑﻠﻨـﺪ‬
‫ﮐﺮد‪:‬وﻗﺘﯽ ﺑﺮای ﺗﻠﻒ ﮐـﺮدن ﻧـﺪارﯾﻢ‪...‬ﺳـﺎل ﺳـﻮﻣﯿﺎ ﺑـﺮن ﺳـﺮ ﻣﯿـﺰ اﺳـﻼﯾﺘﺮﯾﻦ ‪...‬ﺷـﻤﺎ از‬
‫راﻫﺮوﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ در ﻣﺴﯿﺮ ﺑﺮج ﮔﺮﯾﻔﻨﺪوره ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ ﻣﯿﮑﻨﯿﻦ‪ ...‬از ﺟﯿﻨﯽ و ﮐﺎﻟﯿﻦ اﻃﺎﻋﺖ ﮐﻨﯿﻦ‬
‫‪.‬اوﻧﺎ ﺑﻬﺘﻮن ﻣﯿﮕﻦ ﭼﯿﮑﺎر ﮐﻨﯿﻦ‪.‬ﺣﻮاﺳﺘﻮن ﺑﻪ دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎی ﺑﯿﺮون ﻗﻠﻌﻪ ﺑﺎﺷﻪ‪...‬ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ ﮐـﻪ‬
‫ﻫﻤﻪ ﺗﻮن ﻣﯿﺘﻮﻧﯿﻦ ﺳﭙﺮ ﻣﺪاﻓﻊ ﺑﺴﺎزﯾﻦ‪....‬و ﺧﻮاﻫﺶ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﺑﻪ ﻣﺎ اﻋﺘﻤﺎد ﮐﻨﯿﻦ‪.‬‬
‫ﺑﺮای ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﮐﺴﯽ از ﺟﺎﯾﺶ ﺗﮑﺎن ﻧﺨـﻮرد‪.‬ﺳـﺮاﻧﺠﺎم ﭼﻨـﺪ داﻧـﺶ آﻣـﻮز ﺳـﺎل ﺳـﻮﻣﯽ‬
‫ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور ﻧﮕﺎﻫﯽ رد و ﺑﺪل ﮐﺮدﻧﺪ و از ﺟﺎ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬ﺑـﺎ اﯾـﻦ ﮐـﺎر آﻧﻬـﺎ ﺑﻘﯿـﻪ ی داﻧـﺶ‬
‫آﻣﻮزان ﺳﺎل ﺳﻮم ﺑﯽ ﻫﯿﭻ ﺟﺮ و ﺑﺤﺜﯽ ﺑﻪ ﻃﺮف ﻣﯿﺰ اﺳﻼﯾﺘﺮﯾﻦ رﻓﺘﻨﺪ‪.‬ﻇﺎﻫﺮا ﺣﺮﻓﻬﺎی ﻫـﺮی‬
‫و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻣﻌﺠﺰه ﮐﺮده ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻫﺮی اداﻣﻪ داد‪:‬ﺳﺎل ﭼﻬﺎرﻣﯿﺎ ﺗﻮ ﻗﻠﻌﻪ ﻣﯿﻤﻮﻧﻦ اﮔﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫـﺎ وارد ﻗﻠﻌـﻪ ﺷـﺪن ﺟﻠﻮﺷـﻮن‬
‫وای ﻣﯿﺴﺘﻦ‪...‬ﻫﺮﺟﻮری ﺷﺪه ﻣﻌﻄﻠﺸﻮن ﮐﻨﯿﻦ ‪...‬ﺿﻤﻨﺎ در ﺻﻮرت ﺣﻤﻠﻪ ی دﯾﻮاﻧﻪ ﺳـﺎزﻫﺎ و‬
‫دوزﺧﯽ ﻫﺎ از ﺑﭽﻪ ﻫﺎی ﻣﺤﻮﻃﻪ ﭘﺸﺘﯿﺒﺎﻧﯽ ﮐﻨﯿﻦ‪....‬ﺑﺮای ﺣﻤﻞ ﻣﺠﺮوﺣﻬﺎ ﻫﻢ روﺗﻮن ﺣـﺴﺎب‬
‫ﻣﯿﮑﻨﯿﻢ‪...‬رون‪ ,‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ‪ ,‬ﻟﻄﻔﺎ ﺳﺎل ﭼﻬﺎرﻣﯿﺎ رو ﺳﺮ ﻣﯿﺰ رﯾﻮﻧﮑﻼو ﺑﺒﺮﯾﻦ‪....‬ﺑﻘﯿﻪ ﻫﻢ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﻪ‬
‫ﻣﺤﻮﻃﻪ ﺑﯿﺎن‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن اﻋﺘﺮاض ﮐﺮد‪:‬ﻏﯿﺮ ﻣﻤﮑﻨﻪ‪...‬‬
‫رون ﻓﺮﯾﺎد زد‪ :‬ﻣﺎ ﺗﻮ رو ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻤﯿﺬارﯾﻢ ﻫﺮی‪...‬‬
‫ﻫﺮی دﺳﺘﻮر داد‪:‬ﻫﻤﯿﻨﺠﺎ ﺑﻤﻮﻧﯿﻦ‬
‫رون ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﻣﻦ ﺑﺎ ﺗﻮ ﻣﯿﺎم‪...‬ﺑﻬﺘﺮه دﯾﻦ ﯾﺎ ارﻧﯽ ﺑﻤﻮﻧﻦ‪...‬ﺑﻌﺪ ﺻﺪاﯾﺶ را ﺑﺎﻻ ﺑـﺮد‪:‬ﯾـﻪ ﻧﻔـﺮ‬
‫اﺷﺒﺎح رو ﺧﺒﺮ ﮐﻨﻪ‪...‬‬
‫ﺳﺮ ﻧﯿﮑﻼس از ﺑﺎﻻی ﺳﺮش ﺟﻮاب داد‪:‬ﻣﺎ ﺳﺮ ﭘﺴﺘﻬﺎﻣﻮن ﻫﺴﺘﯿﻢ‬

‫‪701‬‬

‫‪702‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮﺑﻪ ﺳﺮ ﻧﯿﮑﻼس ﻟﻄﻔﺎ ﺑﻪ ﺑﺎرون ﺧﻮن آﻟﻮد ﺑﮕﯿﻦ ﺑﻪ ﮐﺎرﻫﺎی ﺑﺪ ﻋﻨﻖ ﻧﻈﺎرت داﺷﺘﻪ‬
‫ﺑﺎﺷﻪ‪...‬ﻧﻤﯿﺨﻮام ﻣﺰاﺣﻢ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺑﺸﻪ‪...‬ﺑﮕﯿﻦ اﻧﺮژی ﺷﻮ ﺑﺮای ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﻧﮕﻪ داره‪...‬‬
‫ﺳﺮ ﻧﯿﮑﻼس ﮐﻼﻫﺶ را از ﺳﺮ ﺑﺮداﺷﺖ‪:‬ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎﺷﯿﻦ آﻗﺎی ﭘﺎﺗﺮ‬
‫ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ اوج ﮔﺮﻓﺖ و از اوﻟﯿﻦ دﯾﻮار ﮔﺬﺷﺖ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﻃﺮف ﺳﺎﻟﻦ ﺑﺮﮔﺸﺖ و دﺳﺘﻮر داد‪:‬رون ‪...‬ﮔﻔﺘﻢ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ رو ﺑﺒﺮ ﺳﺮ ﻣﯿﺰ رﯾﻮﻧﮑﻼو‪...‬‬
‫رون ﻏﺮوﻟﻨﺪی ﮐﺮد‪:‬اﯾﻦ ﯾﻪ دﺳﺘﻮر ﺑﻮد دﯾﮕﻪ رﻓﯿﻖ ﻣﮕﻪ ﻧﻪ؟‬
‫_ﺑﻠﻪ‪...‬و ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﺑﺪوﻧﯽ ﻧﺘﯿﺠﻪ ی ﺳﺮﭘﯿﭽﯿﺶ ﭼﯿﻪ ‪...‬‬
‫_دﻗﯿﻘﺎ وﻟﯽ از اوﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻣﻮدی اﻻن ﺑﯿﺮون ﻗﻠﻌﺲ ﻣﻦ از دﺳﺘﻮر ﺳﺮﭘﯿﭽﯽ ﻣﯿﮑﻨﻢ‬
‫دوﺳﺖ ﻋﺰﯾﺰ‪...‬‬
‫ﻫﺮی داد زد‪:‬رون‪...‬ﮔﻔﺘﻢ‪...‬‬
‫_ﻫﺮی‪...‬اﯾﻦ دﻓﻌﻪ ﻧﻪ!‪....‬‬
‫اﻧﻔﺠﺎر ﺑﻌﺪی ﺑﻪ ﺑﺤﺚ آﻧﻬﺎ ﺧﺎﺗﻤﻪ داد‪ ,‬وﻗﺖ زﯾﺎدی ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ‪.‬دﯾﻮار دﻓـﺎﻋﯽ ﺟـﺎدوﯾﯽ داﺷـﺖ‬
‫ﻧﺎﺑﻮد ﻣﯿﺸﺪ‪...‬‬
‫ﺑﻪ ﻧﺎﭼﺎر ﺗﺴﻠﯿﻢ ﺷﺪ‪ : ...‬ﺑﺎﺷﻪ‪....‬اﻣﺎ ﯾﺎدم ﺑﺎﺷﻪ اﮔﻪ از اﯾﻦ ﺟﻨﮓ زﻧﺪه در رﻓﺘﯿﻢ ﺣﺴﺎﺑﯽ ﺣﺎﻟﺘﻮ‬
‫ﺟﺎ ﺑﯿﺎرم‪....‬ﭼﺮا ﻣﻌﻄﻠﯿﻦ؟راه ﺑﯿﻮﻓﺘﯿﻦ دﯾﮕﻪ‪...‬‬
‫ﻫﻨﻮز ﻫﺮﯾﺠﻤﻠﻪ اش را ﮐﺎﻣﻞ ﻧﮑﺮده ﺑﻮد ﮐﻪ در ﺳﺮﺳﺮا ﺑﺎ ﺷﺪت ﺑﺎز ﺷﺪ و ﯾﮏ ﻧﻔـﺮ ﺧـﻮد را‬
‫ﺑﻪ داﺧﻞ اﻧﺪاﺧﺖ‪.‬از ﺷﺪت ﻧﻔﺲ زدن روی زاﻧﻮﻫﺎﺑﺶ ﺧﻢ ﺷﺪه ﺑـﻮد‪.‬ﺳـﮑﻮﺗﯽ ﮐـﻪ ﺑـﺎ ورود‬
‫ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﯽ دﺧﺘﺮ ﺟﻮان در ﺳﺮﺳﺮای ﺑﺰرگ اﯾﺠﺎد ﺷﺪه ﺑـﻮد ﺗﻨﻬـﺎ ﺑـﺎ ﺻـﺪای ﺗﻨـﺪ ﻧﻔـﺴﻬﺎﯾﺶ‬
‫ﻣﯿﺸﮑﺴﺖ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎده ﺳﻮزان؟!‬

‫‪702‬‬

‫‪703‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻣﺜﻞ اﯾﻨﮑﻪ ﺳﻮزان ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺷﻨﯿﺪن ﻫﻤﯿﻦ ﺻﺪا ﺑﻮدﺑﺎ دﯾﺪن ﭼﻬﺮه ی ﻫﺮی ﻟﺒﺨﻨﺪی زد و از ﻣﯿﺎن‬
‫ﺟﻤﻌﯿﺖ ﺑﻪ ﻃﺮﻓﺶ دوﯾﺪ‪:‬ﻫﺮی‪....‬ﻫﺮی‪...‬ﺧﺪا رو ﺷﮑﺮ ﮐﻪ اﯾﻨﺠﺎﯾﯽ‬
‫_ﺳﻮزان ﭼﯽ ﺷﺪه؟‬
‫_ﻓﺮد‪...‬ﻣﺮﮔﺨﻮارا‪....‬‬
‫ﻓﺮد ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﺳﻮزان راآرام ﮐﻨﺪ‬
‫_ﻣﯿﺪوﻧﯿﻢ ﺳﻮزان‪...‬اﻋﻀﺎی ﻣﺤﻔﻞ ﺑﯿﺮون دروازه ﻫﺎ دارن ﻣﺒﺎرزه ﻣﯿﮑﻨﻦ‪ .‬ﻣـﻮدی و ﺗـﺎﻧﮑﺲ‬
‫ﻫﻢ رﻓﺘﻦ ﮐﻤﮏ ﺑﯿﺎرن‪...‬‬
‫ﺳﻮزان ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد‪:‬‬
‫_ﻧﻪ‪...‬ﺷﻤﺎ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﯿﺴﺘﯿﻦ‪...‬اوﻧﺎ ﺗﻮ ﻗﻠﻌﻪ ن!!!‬
‫ﻧﻔﺴﻬﺎ ﺣﺒﺲ ﺷﺪ‪.‬ﻫﺮی ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻏﯿﺮ ﻣﻤﮑﻨﻪ‪...‬ﻣﺎ ﺗﻤﻮم ورودی ﻫـﺎ رو ﺑـﺴﺘﯿﻢ‪...‬ﺣﺘـﯽ‬
‫راﻫﺮوﻫﺎی ﻫﻤﯿﺸﮕﯽ ﺧﻮدﻣﻮن رو‪....‬‬
‫رون ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ی دوﺳﺘﺎﻧﺶ ﮐﺮد‪ :‬دﻧﺒﺎل ﭼﯽ ﻫﺴﺘﻦ؟ اﺻﻼ ﮐﺠﺎ دﯾﺪﯾﺸﻮن؟!‬
‫ﺳــﻮزان ﻧﻔــﺲ زﻧــﺎن ﻣﻮﻫــﺎی ﭘﺮﯾــﺸﺎﻧﺶ را از ﺻــﻮرﺗﺶ ﮐﻨــﺎر زد‪:‬ا‪...‬اﻃــﺮاف ‪....‬دﻓﺘــﺮ‬
‫ﻣﺪﯾﺮ‪...‬داﺷﺘﻦ ﺳﻌﯽ ﻣﯿﮑﺮدن ﺑﺮن اون ﺗﻮ‪...‬‬
‫_ﯾﻌﻨﯽ‪....‬‬
‫ﻧﮕﺎه ﻫﺮی و ﻓﺮد ﺑﺎ ﻫﻢ ﺗﻼﻗﯽ ﮐﺮد‪ ,‬ﻫﺮ دو ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﻣﯿﺪاﻧﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫـﺎ دﻧﺒـﺎل ﭼـﻪ‬
‫ﻫﺴﺘﻨﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺳﻮال ﺑﻌﺪی را ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺳﻮزان اوﻧﺎ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮن؟‬
‫_ﭼﻬﺎر ﺗﺎ‪...‬ﺷﺎﯾﺪم ﭘﻨﺞ ﺗﺎ‪...‬ﻧﺘﻮﻧﺴﺘﻢ درﺳﺖ ﺑﺒﯿﻨﻢ‬

‫‪703‬‬

‫‪704‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﻧﻘﺸﻪ ی ﻏﺎرﺗﮕﺮ را از ﺟﯿﺒﺶ در آورد‪.‬ﭼﻬﺎر ﻧﻘﻄﻪ ی ﻗﺮﻣﺰ رﻧـﮓ درﺳـﺖ‬
‫روﺑﺮوی دﻓﺘﺮ ﻣﺪﯾﺮ در ﺣﺮﮐﺖ و ﺗﻼش ﺑﻮدﻧﺪ ‪.‬در ﻃﺒﻘﻪ ی ﺑﺎﻻی ارواح ﮔﺸﺖ ﻣﯿﺰدﻧﺪ‪.‬وﻟﯽ‬
‫در ﺗﻤﺎم ﻗﻠﻌﻪ اﺛﺮی از ﻧﺎﺷﻨﺎس دﯾﮕﺮی ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﻧﻤﯿﺨﻮرد‪...‬‬
‫آﻫﺴﺘﻪ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪:‬اﮔﻪ اوﻧﺎ ﺗﻮﻧﺴﺘﻦ ﺑﯿﺎن ﺗﻮ‪...‬ﭘﺲ ﺑﻘﯿﺸﻮﻧﻢ ﻣﯿﺘﻮﻧﻦ‪...‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﯾﻢ اوﻧﺠﺎ‬
‫_ﻫﺮی ﺻﺒﺮ ﮐﻦ‪....‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺮﮔﺸﺖ‪:‬ﭼﯿﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن؟!‬
‫_اون ﺑﯿﺮوﻧﯿﺎ رو ﭼﯿﮑﺎر ﮐﻨﯿﻢ؟‬
‫ﻫﺮی ﻧﻘﺸﻪ را در ﺟﯿﺒﺶ ﭼﭙﺎﻧﺪ‪ ,‬ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ داﻧﺶ آﻣﻮزان ﻧﮕﺮان اﻃﺮاﻓﺶ ﮐﺮد‪:‬ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ی ﻣـﺎ‬
‫ﺳﺮ ﺟﺎﺷﻪ‪...‬اوﻧﺎ ﭼﻬﺎر ﻧﻔﺮن و ﻣﺎ ﭼﻬﺎر ﺻﺪ ﻧﻔﺮ‪...‬ﻓﺮد‪ ,‬رون‪ ,‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ‪....‬ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﯿـﺎﯾﻦ‪....‬ﺑﻘﯿـﻪ‬
‫ﻫﻢ ﺑﺮن ﺳﺮ ﭘﺴﺘﺎﺷﻮن‪.‬ﮐﺘﯽ‪..‬ﻣﻤﮑﻨﻪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎی ﺑﺰرﮔﺘﺮ رو ﺑﻪ ﻣﺤﻮﻃﻪ ﺑﺒﺮی؟ﻣﺎ ﻫﻢ ﺑـﻪ ﻣﺤـﺾ‬
‫ﺧﻼ ص ﺷﺪن از ﺷﺮ ﻣﺰاﺣﻤﯿﻦ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﻣﻠﺤﻖ ﻣﯿﺸﯿﻢ‪.‬‬
‫_ﺑﺎﺷﻪ ﻫﺮی‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺟﻤﻌﯿﺖ ﻣﺮدد داﻧﺶ آﻣﻮزان ﮐﺮد و ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﭘﺲ ﻣﻌﻄﻞ ﭼﯽ ﻫﺴﺘﯿﻦ؟ ﺑـﺮﯾﻦ‬
‫دﯾﮕﻪ‬
‫ﯾﮏ داﻧﺶ آﻣﻮز رﯾﻮﻧﮑﻼوی ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺑﺒﯿﻨﻢ ﭘﺎﺗﺮ‪...‬ﻣﻄﻤﺌﻨـﯽ ﮐـﻪ ﺷـﻤﺎ ﭼﻬـﺎر ﺗـﺎ از ﭘﺴـﺸﻮن‬
‫ﺑﺮﻣﯿﺎﯾﻦ؟ﻣﻨﻈﻮرم اﯾﻨﻪ ﮐﻪ‪...‬ﮐﻤﮏ ﻧﻤﯿﺨﺎﯾﻦ؟‬
‫رون ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬ﻧﻪ ‪...‬ﻣﻤﻨﻮن ‪...‬ﻫﺮی ﺧﻮدش ﯾﻪ ﺗﻨﻪ ﻫﺮ ﭼﻬﺎرﺗﺎﺷﻮﻧﻮ ﺣﺮﯾﻔﻪ ‪....‬ﻣﺎ ﻫﻢ ﻣﺤﺾ‬
‫ﺧﺎﻟﯽ ﻧﺒﻮدن ﻋﺮﯾﻀﻪ ﺑﺎﻫﺎش ﻣﯿﺮﯾﻢ ت ﺧﻮدﻣﻮﻧﻮ ﮔﺮم ﮐﻨﯿﻢ‪...‬‬
‫از ﺳﻤﺖ دروازه ﻫﺎ ﺻﺪای اﻧﻔﺠﺎر دﯾﮕﺮی ﺑﻪ ﮔﻮش رﯾﺴﺪ‪.‬ﻓﺮد ﻓﺮﯾـﺎد زد‪ :‬ﯾـﺎﷲ دﯾﮕـﻪ ‪...‬راه‬
‫ﺑﯿﻮﻓﺘﯿﻦ‬

‫‪704‬‬

‫‪705‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻇﺎﻫﺮا اﻃﺎﻋﺖ ﺑﯽ ﭼﻮن و ﭼﺮای اﻋـﻀﺎی اﻟـﻒ دال از ﻫـﺮی ﺑﺎﻋـﺚ ﺗﺒﻌﯿـﺖ ﺳـﺎﯾﺮﯾﻦ ﺷـﺪه‬
‫ﺑﻮد‪.‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﺗﺎ دو دﻗﯿﻘﻪ ی ﺑﻌﺪ ﮐﺴﯽ ﺑﻪ ﺟﺰ داﻧﺶ آﻣﻮزان ﺳـﺎل ﺳـﻮم و ﭼﻬـﺎرم و ﺧـﺎﻧﻢ‬
‫ﭘﺎﻣﻔﺮی در ﻗﻠﻌﻪ ﻧﺒﻮد‪.‬اﻟﺒﺘﻪ ﺑﻪ ﺟﺰ اﺷﺒﺎح ﮐﻪ ﺣﺘﯽ ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﺑﯿﻨﺰ ﻫﻢ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻣﻠﺤﻖ ﺷﺪه ﺑـﻮد‬
‫و ﯾﮑﯽ دو داﻧﺶ اﻣﻮز اﺳﻼﯾﺘﺮﯾﻨﯽ ﮐﻪ ﺗﺮﺟﯿﺢ ﻣﯿﺪادﻧﺪ ﺗﺎ ﺣﺪ اﻣﮑﺎن در ﻣﮑﺎن اﻣﻦ ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ‪.‬‬
‫ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺟﻨﺐ و ﺟﻮﺷﯽ در ﺳﺮﺳﺮا در ﮔﺮﻓﺖ‪.‬ﻫﺮ ﮔﺮوه ﺑـﻪ ﻃـﺮف ﻣﺤـﻞ ﻣﺎﻣﻮرﯾـﺖ ﺧـﻮد‬
‫ﻣﯿﺮﻓﺘﻨﺪ‪.‬ﻫﺮی ﻧﮕﺎﻫﻬﺎی ﻧﮕﺮان آﻧﻬﺎ را ﺣﺲ ﻣﯿﮑﺮد‪.‬ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﻣﯿﺪاﻧـﺴﺖ ﮐـﻪ وﻟـﺪﻣﻮرت ﺑـﻪ‬
‫دﻧﺒﺎل ﭼﻪ ﻣﯿﮕﺮدد‪...‬ﭼﯿﺰی ﮐﻪ در ﺣﺎل ﺣﺎﺿﺮ در ﺟﺎﯾﯽ ﻧﺎﻣﻌﻠﻮم ﻣﺨﻔـﯽ ﺷـﺪه ﺑـﻮد‪...‬آﻫـﺴﺘﻪ‬
‫زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪:‬ﻓﺮد‪!...‬‬
‫_اون ﺟﺎش اﻣﻨﻪ ﻫﺮی!‬
‫ﻫﺮ ﭼﻬﺎر ﻧﻔﺮ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ از ﺳﺮﺳﺮا ﺧﺎرج ﺷﺪﻧﺪ و ﺑﺎ ﻋﺒﻮر از در ﻣﺨﻔﯽ ﭘـﺸﺖ ﻣﺠـﺴﻤﻪ ی‬
‫ﺷﻮاﻟﯿﻪ ی دو ﺳﺮ در ﭼﻨﺪ ﻣﺘﺮی ﻣﺤﻞ ﻣﺘﺠﺎوزان درﺳﺖ ﭘﺸﺖ ﯾﮏ ﺗﺎﺑﻠﻮ از ﺷﻮاﻟﯿﻪ ای ﮐـﻪ‬
‫ﺟﺎی ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺧﺎﻟﯽ ﺑﻮد ﻣﺘﻮﻗﻒ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬ﻫﺮی آﻫﺴﺘﻪ از ﺳﻮراخ ﺑﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮاران ﻧﮕﺎه ﮐـﺮد و‬
‫آرام زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪ :‬ﯾﺎدﺗﻮن ﺑﺎﺷﻪ‪...‬ﻣﺎ ‪...‬اوﻧﺎ رو زﻧﺪه ﻣﯿﺨﻮاﯾﻢ‪....‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮاران ﮐﺮد‪:‬ﻣﺎ ﮐﻪ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﯿﻢ ﻫﻤﯿﻨﺠﻮری ﺑﺮﯾﻢ ﺑﯿﺮون‪...‬ﺑﺎﯾﺪ‬
‫ﯾﻪ ﺟﻮری ﺣﻮاﺳﺸﻮن و ﭘﺮت ﮐﻨﯿﻢ‪...‬‬
‫درﺳﺖ در ﻫﻤﯿﻦ وﻗﺖ ﻣﺮﮔﺨﻮاران ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪﻧﺪ ﻣﺠﺴﻤﻪ ی ﻣﺤﺎﻓﻆ دﻓﺘﺮ ﻣﺪﯾﺮ را ﺑﺎز ﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬
‫رون زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪:‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻔﻬﻤﯿﻢ از ﮐﺠﺎ وارد ﺷﺪن و ﭼﺮا ﻓﻘﻂ ﭼﻬﺎر ﻧﻔﺮ؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺟﻮاب داد‪:‬ﭼﻮن ﻣﯿﺨﻮاﺳﺘﻦ ﺑﯽ ﺳﺮ و ﺻﺪا ﮐﺎرﺷﻮﻧﻮ اﻧﺠﺎم ﺑﺪن‪...‬ﻫﺮی ﺑﻪ ﻧﻈـﺮ ﺗـﻮ‬
‫اوﻧﺎ دﻧﺒﺎل ﭼﯽ ﻫﺴﺘﻦ؟‬
‫ﻓﺮد ﺟﻮاب داد‪:‬ﭼﯿﺰی ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ی ﺧﻮاﻧﻮاده ی ﻣﻦ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ دﻓﺎع ازش ﮐﺸﺘﻪ ﺷـﺪن‪....‬ﻫـﺮی‬
‫اﮔﻪ ﻫﻨﻮز راﻫﯽ ﺑﺮای ﺧﺮوج ﭘﯿﺪا ﻧﮑﺮدی ﻣﯿﺘﻮﻧﯿﻢ از ﭘﻮدر ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﻓﻮری‪....‬‬

‫‪705‬‬

‫‪706‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫رون ﺣﺮف ﻓﺮد را ﻗﻄﻊ ﮐﺮد‪:‬ﺗﻮ ﭼﯽ ﮔﻔﺘﯽ؟ ﺑﺮای ﭼﯽ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪن‪...‬‬
‫درﺳﺖ در ﻫﻤﯿﻦ وﻗﺖ دو ﻣﺮﮔﺨﻮار از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﺑـﺎﻻ دوﯾﺪﻧـﺪ و وارد دﻓﺘـﺮ ﻣـﺪﯾﺮ ﺷـﺪﻧﺪ‪.‬دو‬
‫ﻣﺮﮔﺨﻮار دﯾﮕﺮ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﯽ ﻣﯿﺪادﻧﺪ ‪.‬ﻫﺮی ﭘﯿﺸﻨﻬﺎد داد‪:‬اون دو ﺗـﺎی ﺑـﺎﻻﯾﯽ ﻣـﺎل‬
‫ﻣﻦ‪...‬‬
‫رون دﺳﺘﻮر داد‪:‬ﺑﺎ ﻫﻢ ﻣﯿﺮﯾﻢ‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺳﻪ دوﺳﺘﺶ ﮐﺮد ﮐﻪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻫﺎﯾﺸﺎن را ﺑﺎﻻ آورده ﺑﻮدﻧـﺪ‪.‬دﺳـﺘﺶ را‬
‫روی ﺗﺎﺑﻠﻮ ﮔﺬاﺷﺖ‪:‬آﻣﺎده اﯾﻦ؟‬
‫ﻫﺮ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ ﺳﺮ ﺗﮑﺎن دادﻧﺪ‪:‬ﺑﺎ ﺷﻤﺎره ی ﺳﻪ‪...‬ﯾﮏ دو ﺳﻪ‬
‫ﺗﺎﺑﻠﻮ ﺑﺎز ﺷﺪ و ﭼﻬﺎر ﻧﻔﺮ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﯿﺮون ﭘﺮﯾﺪﻧﺪ ‪.‬درﺳﺖ روﺑﺮوی ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﺑﻮدﻧﺪ ‪.‬اﻣﺎ ﻗﺒـﻞ‬
‫از اﯾﻨﮑﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﻫﺮ ﺣﺮﮐﺘﯽ ﺑﮑﻨﻨـﺪ رﮔﺒـﺎری از اﺟـﺴﺎم ﻣﺨﺘﻠـﻒ ﺑـﺮ ﺳﺮﺷـﺎن ﺑﺎرﯾـﺪه‬
‫ﺑﻮد‪....‬اﻧﻮاع ﮐﻼه ﺧﻮد و زره و ﺷﻤﺸﯿﺮ و ﺟﻮﻫﺮ و ﻣﺮﮐﺐ و ﺣﺘﯽ ﮔﺮزی ﮐﻪ ﻫﺮی دﺳﺖ ﮐﯽ‬
‫از ﻣﺠﺴﻤﻪ ﻫﺎی ﻃﺒﻘﻪ ﺷﺸﻢ دﯾـﺪه ﺑـﻮد‪...‬ﺳـﺮ ﻧـﯿﮑﻼش ﻓﺮﺷـﯿﻨﻪ ای را روی ﺳـﺮ ﯾﮑـﯽ از‬
‫ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ اﻧﺪاﺧﺖ و ﺑﻪ اﻓﺘﺨﺎر ﺧﻮدش ﻓﺮﯾﺎدی ﮐﺸﯿﺪ‪.‬ﺳﭙﺲ ﺑﺮای ﮐﻤﮏ ﺑﻪ ﺑﺪ ﻋﻨـﻖ ﺳـﺮ‬
‫ﯾﮏ ﺷﻮاﻟﯿﻪ را ﺑﺮداﺷﺖ و ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﮕﺨﻮار دﯾﮕﺮ ﭘﺮﺗﺎب ﮐﺮد ‪...‬ﻣﺮﮔﺨﻮار ﮐﻪ ﻫﻨﻮز‬
‫ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﺑﻪ اﻃﺮاﻓﺶ ﻧﮕﺎه ﻣﯿﮑﺮد ﺑﺎ ﻃﻠﺴﻤﯽ ﮐﻼه ﺧﻮد را ﻣﻨﺤﺮف ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﻫﺮی آﻧﻘﺪر از دوﺳﺘﺎﻧﺶ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺪاﻧﺪ ﺳـﻪ ﺗـﺎﯾﯽ و ﺑـﻪ ﮐﻤـﮏ ارواح از ﭘـﺲ دو‬
‫ﻣﺮﮔﺨﻮار ﺑﺮﻣﯿ‪Ĥ‬ﯾﻨﺪ ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ وﻗﺘﯽ ﻓﺮد و رون ﺑﻪ ﺳﺮاغ ﯾـﮏ ﻣﺮﮔﺨـﻮار رﻓﺘﻨـﺪ و ﻫﺮﻣﯿـﻮن‬
‫دوﻣﯽ را ﺑﻪ ﺧﻮد ﻣﺸﻐﻮل ﮐﺮده ﺑﻮد ‪ ,‬ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ از ﻻ ﺑﻼی ﻃﻠﺴﻤﻬﺎی رﻧﮕﺎرﻧﮓ ﮔﺬﺷﺖ و‬
‫از ﭘﻠﻪ ﻫﺎی ﻣﺘﺤﺮک ﺑﺎﻻ رﻓﺖ‪.‬در دﻓﺘﺮ ﻣﺪﯾﺮ ﻧﯿﻤﻪ ﺑﺎز ﺑـﻮد و اﯾـﻦ واﻗﻌـﺎ ﻋﺠﯿـﺐ ﺑـﻪ ﻧﻈـﺮ‬
‫ﻣﯿﺮﺳﯿﺪ‪.‬ﺑﺎ ﭼﯿﺰی ﮐﻪ ﻫﯽ از دﻓﺘﺮ ﻣﺪﯾﺮ ﻣﯿﺪاﻧﺴﺖ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ در دﻓﺘﺮ ﺑﯿﺪ اﻻن ﻗﻔﻞ ﺷـﺪه‬

‫‪706‬‬

‫‪707‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺑﺎﺷﺪ !!!ﻫﺮی آﻫﺴﺘﻪ وارد ﺷﺪ و ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﺑﻪ اﻃﺮاﻓﺶ ﻧﮕﺎه رد‪.‬دو ﻣﺮﮔﺨﻮار در ﮐﻤﺘـﺮ از ده‬
‫دﻗﯿﻘﻪ آﻧﺠﺎ را زﯾﺮ و رو ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻧﺼﻒ ﺗﺎﺑﻠﻮﻫﺎی ﻣﺪﯾﺮان ﺑﺮزﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد و ﭼﻨﺪ ﺗﺎﺑﻠﻮ ﺑﻪ ﻃﻮر ﯾـﮏ وری آوﯾـﺰان ﻣﺎﻧـﺪه‬
‫ﺑﻮد‪...‬ﺗﻤﺎم ﺻﻨﺪﻟﯿﻬﺎ ﺧﺮد ﺷﺪه ﺑـﻮد‪...‬ﺗﻘﺮﯾﺒـﺎ ﺗﻤـﺎم ﻗﻔـﺴﻪ ﻫـﺎی ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧـﻪ ﻫـﺎ ﺧـﺎﻟﯽ ﺑـﻮد و‬
‫ﻣﺤﺘﻮﯾﺎت آﻧﻬﺎ روی زﻣﯿﻦ ﭘﺨﺶ ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬در ﮐﻤﺪﻫﺎ ﺑﺎز ﺑـﻮد و ﻧـﺼﻒ وﺳـﺎﯾﻞ ارزﺷـﻤﻨﺪ‬
‫دﻓﺘﺮ در ﮐﻒ زﻣﯿﻦ ﭘﺨﺶ ﺷﺪه ﺑﻮد ‪.‬از ﺟﺎﯾﯽ در ﭘﺸﺖ ﻗﻔﺴﻪ ﻫﺎ ﺻﺪای ﭘﺮﺗﺎب ﺧـﺸﻢ آﻟـﻮد‬
‫ﺳﺎﯾﺮ وﺳﺎﯾﻞ ﺑﻪ روی زﻣﯿﻦ ﺑﻪ ﮔﻮش ﻣﯿﺮﺳﯿﺪ‪.‬‬
‫ﺻﺪای ﺧﺸﻦ ﻣﺮﮔﺨﻮاری ﻏﺮﯾﺪ‪:‬ﻧﯿﺴﺖ‪...‬از ﮐﺠﺎ ﻣﻌﻠﻮم ﮐﻪ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺎﺷﻪ‪....‬‬
‫ﺻﺪای ﻣﺮﮔﺨﻮار دﯾﮕﺮ ﻏﺮﯾﺪ‪:‬درﺳﺖ ﺑﮕﺮد‪...‬ﻫﻤﯿﻨﺠﺎﻫﺎﺳﺖ‪....‬‬
‫ﻫـﺮی از ﺧـﺸﻢ ﭘــﺮ ﺷـﺪه ﺑــﻮد آﻫـﺴﺘﻪ ﺟﻠـﻮﺗﺮ رﻓــﺖ و ﺟﻠـﻮی ﺗــﺎﺑﻠﻮی ﻣـﺪﯾﺮان ﻣﺘﻮﻗــﻒ‬
‫ﺷﺪ‪.‬ﺗﺎﺑﻠﻮﻫﺎی ﻣﺪﯾﺮان ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪ ی اﻋﺘﺮاض ﺑﻪ اﯾﻦ ﺗﺠﺎوز آﺷﮑﺎر ﺑﺎ ﺻـﺪای ﺑﻠﻨـﺪ ﻓﺮﯾـﺎد‬
‫ﻣﯿﺰدﻧﺪ ﺑﻪ ﻣﺤﺾ دﯾﺪن ﻫﺮی ﺳﺎﮐﺖ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬ﻫﺮی ﺑﻪ روﺷﻨﯽ ﭼـﺸﻤﮏ ﺗـﺎﺑﻠﻮی داﻣﺒﻠـﺪور را‬
‫دﯾﺪ و ﻟﺒﺨﻨﺪی ﺑﺮ ﻟﺒﺶ ﺷﮑﻞ ﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬
‫ﻇﺎﻫﺮا ﺳﮑﻮت ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﯽ ﺗﺎﺑﻠﻮﻫﺎ ﺑﺮای ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﻫﻢ ﻋﺠﯿﺐ ﺑﻮد ﭼﻮن ﺑـﺎ اﺣﺘﯿـﺎط از ﭘـﺸﺖ‬
‫ﻗﻔﺴﻪ ای ﮐﻪ در ﺣﺎل زﯾﺮ و رو ﮐﺮدﻧﺶ ﺑﻮدﻧﺪ ﺑﯿﺮون آﻣﺪﻧﺪ و در ﻫﻤﯿﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻫﺮی‬
‫ﺷﺪﻧﺪ‪:‬ﺷﺐ ﺑﺨﯿﺮ آﻗﺎﯾﻮن‪...‬دﻧﺒﺎل ﭼﯿﺰی ﻣﯿﮕﺮدﯾﻦ؟‬
‫دو ﻣﺮﮔﺨﻮار ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪی ﺣﯿﺮت زده ﺟﻠﻮ آﻣﺪﻧﺪ ‪.‬‬
‫ﻫﻤﺎن ﺻﺪای ﺧﺸﻦ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪:‬ﻫﺮی ﭘﺎﺗﺮ!!!‬
‫وﺟــﻮد ﻧﻘــﺒﺶ ﺑﺎﻋــﺚ ﻧﻤﯿــﺸﺪ ﮐــﻪ ﻫــﺮی ﺻــﺪای دﺧﺘﺮاﻧــﻪ ی ﻣﻨﻔــﻮرﺗﺮﯾﻦ اﺳــﺘﺎدش را‬
‫ﻧﺸﻨﺎﺳﺪ‪...‬ﭼﻘﺪر دﻟﺶ ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ ﮐﻪ اﯾﻦ ﺧﻮد آﻣﺒﺮﯾﺞ ﺑﺎﺷﺪ‪....‬‬

‫‪707‬‬

‫‪708‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﺎﻻ آورد‪:‬ﺑﺒﯿﻨﻢ ﺑﻪ ﺷﻤﺎﻫﺎ ﯾﺎد ﻧﺪادن ﮐـﻪ ﺑـﯽ اﺟـﺎزه ﺗـﻮ ﻣﺤـﻞ ﮐـﺎر‬
‫دﯾﮕﺮان ﺳﺮک ﻧﮑﺸﯿﻦ؟‬
‫ﻓﯿﻨﯿﺎس ﻧﺎﯾﺠﻠﯿﻮس ﮐﻪ ﺗﺎﺑﻠﻮﯾﺶ ﯾﻪ وری ﺷﺪه ﺑﻮد ﻏﺮوﻟﻨﺪی ﮐﺮد‪:‬ﻇﺎﻫﺮا ﮐﻪ ﻧﻪ!‬
‫_ﻣﻬﻢ ﻧﯿﺴﺖ‪...‬ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﺗﺼﺎدف ﻓﯿﻨﯿﺎس‪ ,‬ﺻﺎﺣﺐ ﻓﻌﻠﯽ اﯾﻦ اﺗﺎق ﻣﻌﺘﻘﺪه ﮐﻪ ﻣﻦ ﻣﻌﻠﻢ ﺧﻮﺑﯽ‬
‫ﻫﺴﺘﻢ‪...‬ﺧﻮدم ﯾﺎدﺷﻮن ﻣﯿﺪم‪.‬‬
‫ﻣﺮﮔﺨﻮاری ﮐﻪ ﭼﺎق و ﮐﻮﺗﺎه ﻗﺪ ﺑﻮد ﻏﺮﯾﺪ‪:‬زﺑﻮن درازی داری ﭘﺎﺗﺮ!‬
‫ﻫﺮی ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺣﺮﮐﺘﯽ داد ﺗﺎ ﻃﻠﺴﻢ ﺑﻨﻔﺶ او را ﻣﻨﺤﺮف ﮐﻨﺪ‪.‬ﻃﻠﺴﻢ ﻣﻨﺤـﺮف ﺷـﺪه‬
‫ﺑﺎ ﺗﺎﺑﻠﻮی ﯾﮑﯽ از ﻣﺪﯾﺮان ﺧﻮرد و آﻧﺮا ﺑﻪ آﺗﺶ ﮐـﺸﯿﺪ ‪.‬ﻋﮑـﺲ درون آن ﺑـﻪ ﺳـﺮﻋﺖ ﺑـﻪ‬
‫درون ﺗﺎﺑﻠﻮی ﺑﻐﻠﯽ ﭘﺮﯾﺪه ﺑﻮد و ﺣﺎﻻ ﺗﺎﺑﻠﻮﻫﺎ ﺑـﺎ ﻧﮕﺮاﻧـﯽ ﺑـﻪ دوﺋـﻞ ﭘـﯿﺶ روﯾـﺸﺎن ﻧﮕـﺎه‬
‫ﻣﯿﮑﺮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮ ﺟﻮاب داد‪:‬ﺧﻮدم ﻣﯿﺪوﻧﻢ ‪.‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل از ﯾﺎدآورﯾﺖ ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ‬
‫و دو ﭘﺮﺗﻮ ﻫﻤﺰﻣﺎن ﺑﻪ ﻃﺮف دو ﻣﺮﮔﺨﻮار ﻓﺮﺳﺘﺎد ‪...‬ﺑﻪ دﺳﺘﻮر ﻣﻮدی اول ﻧﺎﭼﺎر ﺑﻮد ﻗﺪرت‬
‫ﺣﺮﯾﻒ راﺑﺴﻨﺠﺪ‪....‬ﻫﺮﭼﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ دﻟﺶ ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ اﯾﻦ ﺣﺮﯾـﻒ ﺑﺨـﺼﻮص را زﻧـﺪه زﻧـﺪه‬
‫ﭘﻮﺳﺖ ﺑﮑﻨﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮ دو ﻣﺮﮔﺨﻮار ﺑﻪ ﺳﺎدﮔﯽ ﻃﻠﺴﻢ را ﻣﻨﺤﺮف ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺻﺪای آﺷﻨﺎ ﭘﻮزﺧﻨﺪی زد‪:‬ﻓﻘﻂ ﻫﻤﯿﻨﻮ ﺑﻠﺪی ﭘﺎﺗﺮ؟در اﯾﻦ ﺻﻮرت ﻟﺮد ﺳﯿﺎه اﻣﺸﺐ ﭼﯿﺰی ﺑـﺎ‬
‫ارزش ﺗﺮ از اون ﺷﻤﺸﯿﺮ ﺑﺪﺳﺖ ﻣﯿﺎره‪...‬ﺧﻮدﻣﻮن ﺑﺮاش ﻣﯿﺒﺮﯾﻢ‬
‫ﻫﺮی ﭘﻮزﺧﻨﺪش را ﺟﻮاب داد و ﺑﻪ ﺳﺎدﮔﯽ دو ﻃﻠﺴﻤﯽ را ﮐﻪ ﺑﻪ ﻃﺮﻓﺶ ﻣـﯽ آﻣﺪﻧـﺪ دﻓـﻊ‬
‫ﮐﺮد‪:‬ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯿﮑﻨﻢ ﺟﻨﺎزه ی ﺷﻤﺎ دو ﺗﺎ اﯾﻨﻘﺪر ﺑﯿﺎرزه‪...‬ﺗﻌﺠﺐ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﮐﻪ ﺑـﺎزم ﺟـﺮات ﮐـﺮدی‬
‫ﭘﺎﺗﻮ ﺗﻮ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺑﺬاری‪...‬در ﻫﺮ ﺣﺎل دﺳﺖ ارﺑﺎﺑﺖ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﺑﻪ اون ﺷﻤﺸﯿﺮ ﻧﻤﯿﺮﺳﻪ‬

‫‪708‬‬

‫‪709‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی اﯾﻨﺮا ﮔﻔﺖ و ﻃﻠـﺴﻢ ﭘـﺎرادوراﮐﺲ را ﻣـﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑـﻪ ﻣﺮﮔﺨـﻮار دﯾﮕـﺮی زد‪.‬ﻣﺮﮔﺨـﻮار‬
‫ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را رﻫﺎ ﮐﺮد و روی زﻣﯿﻦ زاﻧﻮ زد و ﺑﺎ ﻫﺮ دو دﺳـﺖ ﺳـﺮش را ﮔﺮﻓـﺖ‪...‬از‬
‫درد ﻓﺮﯾﺎد ﻣﯿﮑﺸﯿﺪ‪....‬‬
‫اﻣﺒﺮﯾﺞ ﺑﻪ ﺳﺎدﮔﯽ ﻃﻠﺴﻢ ﻫﻤﮑﺎرش را ﺑﺎﻃﻞ ﮐﺮد‪:‬ﺧﯿﻠﯽ دﻟﻢ ﻣﯿﺨـﻮاد ﺑﺒﯿـﻨﻢ وﻗﺘـﯽ ﻣﯿﺒﺮﻣـﺖ‬
‫ﭘﯿﺶ ارﺑﺎب ‪ ,‬ﺟﻠﻮی ﻟﺮد ﺳﯿﺎه ﻫﻢ اﯾﻨﻄﻮری زﺑﻮن درازی ﻣﯿﮑﻨﯽ؟‬
‫_ﺗﻮ ﮐﻪ ﺳﻬﻠﻪ‪...‬ﺧﻮد ارﺑﺎﺑﺖ ﻫﻢ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﻪ ﻣﻨﻮ ﺟﺎﯾﯽ ﺑﺒﺮه‪...‬از ﻃﺮف ﻣﻦ ﺑﻬﺶ ﺑﮕﻮ ﻫﺮ ﮐﯽ ﺑـﺎ‬
‫ﻣﻦ ﮐﺎر داره ﺑﺎﯾﺪ ﺑﯿﺎد اﯾﻨﺠﺎ‪...‬‬
‫_اون اوﻣﺪه ﭘﺎﺗﺮ‪....‬ﭘﺸﺖ دروازه ﻫﺎ رو ﻧﺪﯾﺪی؟‬
‫_ﭼﺮا دﯾﺪم‪...‬اﻣﺎ ﺷﻤﺎ ﻫﻢ ﭘﺸﺖ ﺳـﺮﺗﻮﻧﻮ ﻧﺪﯾـﺪﯾﻦ‪)...‬ﮔـﺎﻫﯽ وﻗﺘـﺎ ﺣـﻀﻮر ﯾـﻪ ﭼـﺸﻢ ﭼـﺸﻢ‬
‫ﺑﺎﺑﺎﻗﻮری ﺑﻪ اﻧﺪازه ی ﮐﻞ ﮔﻠﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮارا ﮐﺎرﺑﺮد داره(‪....‬ﻫﺮی از ﺑﯿﺎد آوردن ﺣﺮف ﭼﺎرﻟﯽ‬
‫ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺗﻠﺨﯽ زد‪:‬ﺧﯿﻠﯽ وﻗﺘﻪ ﮐﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮﺷﻢ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﯾﮏ ﺣﺮﮐﺖ ﺳﺮﯾﻊ ﻣﺴﯿﺮش را ﻋﻮض ﮐﺮد و ﺑﺎ ﺳـﺮﻋﺘﯽ ﻓـﻮق اﻟﻌـﺎده دو ﻃﻠـﺴﻢ را‬
‫روی آن دو اﺟﺮا ﮐﺮد‪.‬در ذﻫﻨﺶ ﻓﺮﯾﺎد ﮐﺸﯿﺪ‪:‬ﺳﯿﻤﺒﺎروﮐﻮرا‪.....‬ﺳﯿﻼﻣﭙﺲ ک ﺗﻮرا‬
‫آﻣﺒﺮﯾﺞ ﺧﻮد را روی زﻣﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ و از ﻃﻠﺴﻢ ری ﺟﺎﺧﺎﻟﯽ دد اﻣﺎ ﻃﻠﺴﻢ دﮔﺮﮔـﻮن ﮐﻨﻨـﺪه‬
‫ﺑﻪ ﻫﻤﮑﺎرش ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﺮد و ﺑﻼﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﺮش آوردﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﮐـﻪ اﮐﺜـﺮ ﺗﺎﺑﻠﻮﻫـﺎی روی‬
‫دﯾﻮار ﻧﺰاﮐﺖ ﻣﺪﯾﺮاﻧﻪ ﺷﺎن را ﮐﻨﺎر ﺑﮕﺬارﻧﺪ و ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﻓﺮﯾﺎد ﺑﺰﻧﻨﺪ و ﺳﻮت ﺑﮑﺸﻨﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﭘﻮزﺧﻨﺪی ﺑﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮار زد‪:‬ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ ﻫﻨﻮز اﯾﻦ ﻃﻠﺴﻢ رو درﺳﺖ ﯾﺎد ﻧﮕﺮﻓﺘﻢ‪...‬‬
‫دﺳﺘﮕﯿﺮی آﻣﺒﺮﯾﺞ از اوﻟﯽ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﺑﻮد‪ .‬اﻟﺒﺘﻪ ﺑﺮای ﻫﺮی اﮔﺮ ﻣﯿﺨﺎوﺳﺖ از ﺗﻤـﺎم آﻣﻮﺧﺘـﻪ‬
‫ﻫﺎﯾﺶ اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﺪ ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﭼﻨﺪ ﺛﺎﻧﯿﻪ ﻃﻮل ﻧﻤﯿﮑﺸﯿﺪ ‪.‬اﻣﺎ ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﻣﯿﺪاﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﻔﻌـﺶ‬
‫ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ را ﯾﺎدﮔﺮﻓﺘﻪ ﯾﮑﺒﺎره ﻧﻤﺎﯾﺎن ﮐﻨﺪ‪.‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﺑﺎ ﭼﻨﺪ ﻃﻠﺴﻢ ﺳـﺮﯾﻊ ﻣﺮﮔﺨـﻮار را‬
‫ﮔﯿﺞ ﮐﺮد و در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﻃﻠﺴﻤﻬﺎی او را ﺑﺎ ﺳﭙﺮ دﻓـﺎﻋﯽ)ﭘﺮوﺗﮕـﻮ( ﻣﻨﺤـﺮف ﻣﯿﮑـﺮد ﺑﺎﻋـﺚ‬

‫‪709‬‬

‫‪710‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺷﮑﺴﺘﻦ ﭼﻨﺪ ﻗﻔﺴﻪ ی ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ و ﭼﻨﺪ ﺗﮑﻪ ﺷﺪن ﻣﯿﺰ ﻣﺪﯾﺮ ﺷﺪ‪.‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣـﺎل ﺳـﺮاﻧﺠﺎم او را‬
‫ﻫﻢ دﺳﺘﮕﯿﺮ ﮐﺮد ﺣﺎﻻ ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﻣﯿﺪاﻧﺴﺖ ﮐﻪ اﻣﺒﺮﯾﺞ و دوﺳﺘﺎن از راه ﯾﮑﯽ از ﺷﻮﻣﯿﻨﻪ ﻫﺎی‬
‫وزارت ﺧﺎﻧﻪ وارد ﺷﺪه اﻧﺪﺑﺎ ﯾـﮏ ﺟـﺎدوی ﭘﯿـﺸﺮﻓﺘﻪ ﺗﻤﺎﻣـﺸﻮﻣﯿﻨﻪ ﻫـﺎی ﻗﻠﻌـﻪ را از ﮐـﺎر‬
‫اﻧﺪاﺧﺖ و دوﺑﺎره ﺑﻪ ﺳﺮاغ آﻣﺒﺮﯾﺞ رﻓﺖ ‪.‬درﺳﺖ وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻃﻠﺴﻢ وﯾﮋه ای دﺳـﺖ و ﭘـﺎی‬
‫او را ﻣﯿﺒﺴﺖ در ﺑﺎز ﺷﺪ و ﺳﻪ ﻧﻔﺮ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ وارد ﺷﺪﻧﺪ‪:‬ﻫﺮی‪...‬ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ؟‬
‫ﻫﺮ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﺑﻪ وﯾﺮاﻧﻪ ی دﻓﺘﺮ ﻣﺪﯾﺮ و دو ﻣﺮﮔﺨﻮار ﺑـﺴﺘﻪ ﺷـﺪه ﻧﮕـﺎﻫﯽ ﮐﺮدﻧـﺪ و‬
‫ﺑﻼﺧﺮه ﻣﺘﻮﺟﻪ آﻣﺒﺮﯾﺞ ﺷﺪﻧﺪ‪:‬‬
‫_ﺧﺪای ﻣﻦ اﯾﻦ آﻣﺒﺮﯾﺠﻪ!!!‬
‫_اﯾﻨﺠﺎ ﭼﻪ ﻏﻠﻄﯽ ﻣﯿﮑﻨﻪ؟‬
‫_ﺷﻤﺎ ﺳﻪ ﺗﺎ ﺣﺎﻟﺘﻮن ﺧﻮﺑﻪ؟ﺑﺒﯿﻨﻢ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ رو ﭼﯿﮑﺎرﺷﻮن ﮐﺮدﯾﻦ؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﭘﻮزﺧﻨﺪی زد‪:‬ﺳﭙﺮدﯾﻤﺸﻮن ﺑﻪ ارواح‪...‬در واﻗﻊ اﺻﻼ ﺑﻪ ﻣﺎ ﻧﯿﺎزی ﻧﺪاﺷﺘﻦ‪....‬ﺑـﺪﻋﻨﻖ‬
‫ﺷﺨﺼﺎ ﭘﺬﯾﺮاﯾﯽ از اوﻧﺎ رو ﺑﻪ ﻋﻬﺪه ﮔﺮﻓﺘﻪ‬
‫ﻓﺮد ﺧﻨﺪه ای ﮐﺮد‪:‬ﻧﻤﯿﺪوﻧﯽ ﭼﻪ ذوﻗﯽ ﮐﺮده ﺑﻮ‪...‬داره ﺑﻪ راﻫﺐ ﭼﺎق ﻧـﺸﻮﻧﻪ ﮔﯿـﺮی رو ﯾـﺎد‬
‫ﻣﯿﺪه!!!!‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺣﺮﮐﺖ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش دو ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ را ﺑﻪ ﻃﺮف ﺧﻮد ﮐﺸﯿﺪ و در ﺟﯿﺒﺶ ﭼﭙﺎﻧﺪ ﺑﻌﺪ‬
‫دو ﻣﺮﮔﺨﻮار ر از زﻣﯿﻦ ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮدو ﺟﻠﻮﺗﺮ از ﺧﻮدش ﺣﺮﮐﺖ داد‪ :‬ﺑﯿـﺎﯾﻦ ﺑـﺮﯾﻢ ﭘـﺎﯾﯿﻦ ﺑﭽـﻪ‬
‫ﻫﺎ‪...‬ﯾﻪ ﻧﻔﺮ اﯾﻨﺠﺎس ﮐﻪ ﺑﺪ ﻋﻨﻖ از دﯾﺪﻧﺶ ﺣﺴﺎﺑﯽ ﺳﺮ ﮐﯿﻒ ﻣﯿﺎد‪....‬‬
‫***************************************‬
‫ﻫﺮی ﭘﯿﺸﺎﭘﯿﺶ داﻧﺶ آﻣﻮزان ﺳﺎل ﭘﻨﺠﻢ ‪ ,‬ﺷﺸﻢ و ﻫﻔﺘﻤﯿﻬﺎ را ﮐﻪ از ﻗﺒﻞ آﻣﺎده ی اﯾﻦ ﻧﺒـﺮد‬
‫ﺑﻮدﻧﺪ از ﺳﺮﺳﺮای ﺑﺰرگ ﺧﺎرج ﺷﺪ و ﺑـﻪ ﻣﺤﻮﻃـﻪ ی ﻗﻠﻌـﻪ ﭘﺎﮔﺬاﺷـﺖ‪.‬در ﺑﯿـﺮون ﻗﻠﻌـﻪ‬
‫ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﺗﻤﺎم ﺗﻼﺷﺸﺎن را ﺑﺮای از ﺑﯿﻦ ﺑﺮدن دﯾـﻮار ﻣﺤـﺎﻓﻆ ﻣﯿﮑﺮدﻧـﺪ‪.‬اﻣـﺎ دﯾﻮارﻫـﺎی‬

‫‪710‬‬

‫‪711‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺟﺎدوﯾﯽ ﺑﺎ ﺳﺮ ﺳﺨﺘﯽ ﻣﻘﺎوﻣﺖ ﻣﯿﮑﺮدﻧﺪ ‪.‬در ﺑﯿﺮون ﻣﺤﻮﻃﻪ اﻋﻀﺎی ﻣﺤﻔﻞ ﻧﺒﺮدی ﻧـﺎﺑﺮاﺑﺮ را‬
‫ﺷﺮوع ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﺑﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ دوﺳﺘﺎﻧﺶ در ﺧﺎرج از ﻗﻠﻌﻪ ﻓﮑﺮ ﻧﮑﻨﺪ ‪.‬ﺻﺪاﯾﺶ را ﺑـﺎﻻ ﺑـﺮد‪:‬‬
‫ﺟﻮن ﻫﻤﻪ ی اﻓﺮادی ﮐﻪ داﺧﻞ ﻗﻠﻌﻪ ان ﺑﻪ ﻣﺒﺎرزه ی ﻣﺎ ﺑﺴﺘﮕﯽ داره‪...‬ﻫﻤﻪ ﺗﻮن ﺧﯿﻠﯽ ﺧـﻮب‬
‫ﻣﯿﺪوﻧﯿﻦ ﭼﯿﮑﺎر ﺑﺎﯾﯿﺪ ﺑﮑﻨﯿﻦ ‪...‬ﻓﻘﻂ ﯾﻪ ﭼﯿﺰ‪.....‬ﻧﮕـﺎه ﻧﮕـﺮاﻧﺶ روی رون و ﻫﺮﻣﯿـﻮن ﺛﺎﺑـﺖ‬
‫ﻣﺎﻧﺪ‪.‬ﺑﺮای ﻟﺤﻈﻪ ای ﭼﻬﺮه ی ﺑﯿﻞ و ﭼﺎرﻟﯽ روﺑﺮوﯾﺶ ﺷﮑﻞ ﮔﺮﻓﺖ‪:‬ﺗﻮ ﻣﺒﺎرزه ﻫـﻮای ﻫﻤـﻮ‬
‫داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯿﻦ ﺗﺎ زﻧﺪه ﺑﻤﻮﻧﯿﻦ‬
‫ﻧﻮﯾﻞ دوان دوان ﺧﻮد را ﺑﻪ آﻧﻬﺎ رﺳﺎﻧﺪ ﺧﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﻧﻔﺲ ﻧﻔﺲ ﻣﯿﺰد‪ :‬ﻫﺮی ‪...‬ﺧﺪا رو ﺷـﮑﺮ‬
‫ﮐﻪ اوﻣﺪی‪...‬ﭘﺲ ﺑﻘﯿﻪ ﮐﺠﺎن؟ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل؟‪...‬ﻟﻮﭘﯿﻦ‪....‬؟ ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻓﻠﯿﺖ وﯾﮏ ﻣﯿﮕﻪ ﻫﺮ آن‬
‫ﻣﻤﮑﻨﻪ ﯾﻪ ﻗﺴﻤﺖ دﯾﮕﻪ از دﯾﻮاره ی ﻣﺤﺎﻓﻆ ﻓﺮو ﺑﺮﯾﺰه‪...‬‬
‫درﺳﺖ در ﻫﻤﯿﻦ ﻟﺤﻈﻪ اﻧﻔﺠﺎری از ﺳﻤﺖ دروازه ﺧﺒﺮ از ﻓـﺮو رﯾﺨـﺘﻦ ﻗـﺴﻤﺖ دﯾﮕـﺮی از‬
‫دﯾﻮاره ی ﺟﺎدوﯾﯽ دروازه داد ‪...‬ﻫﺮی دﺳﺘﻮر داد‪:‬ﻫﺮﻣﯿـﻮن ‪ ,‬ﺳـﺎل ﭘﻨﺠﻤﯿـﺎ رو ﺑﺒـﺮ ﮐﻤـﮏ‬
‫ﭘﺮﻓﺴﻮر ﻓﻠﯿﺖ وﯾﮏ‪...‬ﻫﺮﺟﻮری ﺷﺪه ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﺬارﯾﻦ دﯾﻮاره ی دﻓﺎی ﻧﺎﺑﻮد ﺑﺸﻪ‪...‬ﺳﻌﯽ ﮐﻨـﯿﻦ‬
‫ﺗﺮﻣﯿﻤﺶ ﮐﻨﯿﻦ وﮔﺮﻧﻪ اﯾﻨﺠﺎ ﻗﺘﻞ ﻋﺎم راه ﻣﯿﻮﻓﺘﻪ‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺳﺮی ﺗﮑﺎن داد و ﺑﺎ ﻋﺪه ای از ﺳﺎل ﭘﻨﺠﻤﯿﻬﺎ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ دروازه ﻫﺎ دوﯾﺪ‪...‬درﺳﺖ در‬
‫ﻫﻤﯿﻦ وﻗﺖ ﺳﺮﻣﺎ اوج ﮔﺮﻓﺖ و آﺳﻤﺎن در زﯾﺮ ﻟﺸﮕﺮ دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ ﺑﺮﻧﮓ ﺳﯿﺎه در آﻣﺪ‪...‬‬
‫ﺣﺘﯽ ﮐﻮرﺳﻮی ﺳﺘﺎره ﻫﺎ ﻫﻢ ﺧﺎﻣﻮش ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬ﺻﺪای ﺟﯿﻎ داﻧﺶ آﻣﻮزان از ﻫـﺮ ﻃـﺮف ﺑـﻪ‬
‫ﮔﻮش ﻣﯿﺮﺳﯿﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻓﺮﯾﺎد زد‪ ,:‬ﻫﻤﻪ ﺑﺎ ﻫﻢ اﺳﭙﮑﺘﻮ ﭘﺎﺗﺮوﻧﻮم‬

‫‪711‬‬

‫‪712‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﮔﻮزﻧﯽ ﻧﻘﺮه ای ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻪ ﭘﺮواز در آﻣﺪ و ﭼﻨﺪﯾﻦ ﺳﭙﺮ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺑﻪ دﻧﺒـﺎﻟﺶ ﺑـﻪ دﯾﻮاﻧـﻪ‬
‫ﺳﺎزﻫﺎ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬ﺗﻌﺪاد ﺳﭙﺮﻫﺎ زﯾﺎد ﺑﻮد اﻣﺎ ﺗﻌﺪاد دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑـﻮد‪.‬ﺑـﺰودی‬
‫ﭼﻨﺪﯾﻦ ﺳﭙﺮ دﭼﺎر ﺿﻌﻒ ﺷﺪﻧﺪ ‪....‬ﮐﻢ ﮐﻢ ﻓﺮﯾﺎد ﺑﭽﻪ ﻫﺎ اوج ﻣﯿﮕﺮﻓﺖ ‪.‬‬
‫ﺻﺪای ﻓﺮﯾﺎد رون را در ﭼﻨﺪ ﻣﺘﺮی اش ﻣﯿﺸﻨﯿﺪ‪...‬ﺑﺎ ﺗﻤﺎم وﺟﻮد ﻣﻘﺎوﻣﺖ ﻣﯿﮑﺮد‪.‬ﮔـﻮزن ﻧـﺮ‬
‫ﺳﭙﺮﻫﺎی ﻣﺪاﻓﻊ را ﮐﻪ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺿﻌﯿﻒ ﺗﺮ ﻣﯿﺸﺪﻧﺪ ﻫﺪاﯾﺖ ﻣﯿﮑﺮد‪.‬ﺻﺪای ﺟﯿﻎ از ﮔﻮﺷﻪ و‬
‫ﮐﻨﺎر ﺑﻪ ﮔﻮش ﻣﯿﺮﺳﯿﺪ ‪...‬ﻫﺮی ﻓﺮﯾﺎدﻫﺎی ﻫﺮاﺳﺎن اﺳﭙﮑﺘﻮﭘﺎﺗﺮوﻧﻮم را ﺑﻠﻨﺪ ﺗﺮ ﻣﯿﺸﻨﯿﺪ‪...‬ﺳﺮﻣﺎ‬
‫ﺷﺪﯾﺪﺗﺮ ﻣﯿﺸﺪ ‪.‬ﮔﻮزن ﻧﺮ ﮐﻢ ﮐﻢ ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﻣﯿﺸﺪ ‪.‬ﺻﺪای ﺟﯿﻎ زﻧـﯽ از ﻻﺑـﻪ ﻻی ﻓﺮﯾﺎدﻫـﺎ ﺑـﻪ‬
‫ﮔـــﻮش ﻣﯿﺮﺳـــﯿﺪ‪...‬ﺳـــﺮش را ﺑـــﺎ ﺷـــﺪت ﺗﮑـــﺎن داد‪:‬اﺳـــﭙﮑﺘﻮ ﭘـــﺎﺗﺮوﻧﻮم‪...‬اﺳـــﭙﮑﺘﻮ‬
‫ﭘﺎﺗﺮوﻧﻮم‪...‬اﺳﭙﮑﺘﻮ‪....‬‬
‫ﻓﺎﯾﺪه ای ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬ﺳﭙﺮ ﻣﺪاﻓﻌﺶ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺿﻌﯿﻒ ﺗﺮ ﻣﯿﺸﺪ ‪.‬ﺿﻌﯿﻒ ﺗﺮ از ﺑﺨـﺎر‪...‬ﺗﻌـﺪادی از‬
‫ﺑﭽﻪ ﻫﺎ روی زاﻧﻮ اﻓﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ ‪...‬دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ ﻓﺮود ﻣﯿ‪Ĥ‬ﻣﺪﻧﺪ و ﻫﺮ ﮐﺪام ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﯾﮏ ﻧﻔﺮ‬
‫ﻣﯿﺮﻓﺘﻨﺪ‪.‬‬
‫ﻣﺮدی ﻓﺮﯾﺎد ﻣﯿﺰد‪:‬ﻟﯽ ﻟﯽ ‪...‬ﻫﺮی رو ﺑﺮدار و ﺑﺮو‪....‬‬
‫ﺳﭙﺮﻣﺪاﻓﻊ ﺿﻌﯿﻔﺶ در ﻫﻢ ﺷﮑﺴﺖ‪....‬ﺳﺮﻣﺎی دﺳﺖ ﻟﺰج و ﮔﻨﺪﯾﺪه ای را ﺑﺮ ﺑﺪﻧﺶ اﺣـﺴﺎس‬
‫ﻣﯿﮑﺮد ‪.‬‬
‫ﺻﺪای آﺷﻨﺎﯾﯽ در ﺳﺮش ﻃﻨﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ‪:‬ﺳﯿﻮروس‪....‬ﺧﻮاﻫﺶ ﻣﯿﮑﻨﻢ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﻣﺒﺎرزه ﻣﯿﮑﺮد‪ ,‬ﺑﺎ آﺧﺮﯾﻦ ﺗﻮاﻧﺶ ﻣﯿﺠﻨﮕﯿﺪ‪...‬ﻧﻤﯿﮕﺬاﺷـﺖ وﻟـﺪﻣﻮرت ﺑـﻪ اﯾـﻦ راﺣﺘـﯽ‬
‫ﭘﯿﺮوز ﺷﻮد‪.‬دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎز ﮐﻼﻫﺶ را ﻋﻘﺐ زد و ﺻـﻮرﺗﺶ را ﺟﻠـﻮ آورد‪...‬ﻫـﺮی دﻫـﺎﻧﺶ را‬
‫ﻣﺤﮑﻢ ﺑﺴﺖ‪...‬ﺑﺮای ﻟﺤﻈﻪ ای دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎز ﺧﻮد را ﻋﻘﺐ ﮐﺸﯿﺪ و ﻫـﺮی ﭼـﺸﻤﺶ ﺑـﻪ ﻗﻠﻌـﻪ‬
‫اﻓﺘﺎد‪.‬ﻧﻮر ﺷﺪﯾﺪی در دروازه ﻫﺎی ﻗﻠﻌﻪ ﻣﯿﺪرﺧﺸﯿﺪ ﻫﻤﺰﻣﺎن ﺗﻤﺎم ﭘﻨﺠﺮه ﻫﺎ از ﻧـﻮر ﺷـﺪﯾﺪی‬
‫ﺑﺮق ﻣﯿﺰدﻧﺪ‪.‬ﻧﻮر ﺟﻠﻮﺗﺮ ﻣﯿﺎﻣﺪ و در ﻣﺴﯿﺮ ﺧﻮد دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ را ﺑﻪ ﭼـﭗ و راﺳـﺖ ﭘﺮﺗـﺎب‬

‫‪712‬‬

‫‪713‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻣﯿﮑﺮد‪...‬ﻗﺪرت دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎز ﺑﻪ زور دﻫﺎﻧﺶ را ﺑﺎز ﮐﺮد‪...‬ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺳﯿﺎﻫﯽ رﻓﺖ ‪ ,‬در آﺧﺮﯾﻦ‬
‫ﻟﺤﻈﻪ ﻧﻮر آﻧﻘﺪر ﺑﻪ او ﻧﺰدﯾﮏ ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﻮد از ﺻﺪﻫﺎ ﺳﭙﺮﻣﺪاﻓﻊ ﺗﺸﮑﯿﻞ ﺷـﺪه‬
‫اﺳﺖ‪.‬ﺳﭙﺮﻫﺎی ﻣﺪاﻓﻊ در ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﻟﺸﮕﺮ دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ را ﺗـﺎر و ﻣﺎرﮐﺮدﻧـﺪ و ﺑـﺎ ﻗـﺪرت‬
‫آﻧﻬﺎ را از ﻫﻤﺎن ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ وارد ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ﺑﯿﺮون اﻧﺪاﺧﺘﻨﺪ‪...‬آﺳﻤﺎن ﺷـﺐ ﺑـﺎر دﯾﮕـﺮ ﺟـﺎن‬
‫ﮔﺮﻓﺖ‪...‬ﺳﺘﺎره ﻫﺎ ﻣﯿﺪرﺧﺸﯿﺪﻧﺪ‪...‬ﻫﺮی ﺑﻪ ﻫﻤﺮاﻫﺎﻧﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ﮐﻪ اﮐﺜﺮا ﺳﺴﺖ و ﺑـﯽ ﺣـﺎل‬
‫ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪...‬ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ از ﻫﻮش ﺑﺮود درﻫﺎی ﻗﻠﻌﻪ ﺑﺎز ﺷﺪ و ﭼﻬﻞ ﭘﻨﺠﺎه ﻧﻔﺮ ﺟﺎرو ﺳﻮار‬
‫ﺑﻪ ﺳﻤﺖ آﻧﻬﺎ آﻣﺪﻧﺪ‪...‬‬
‫************************************‬
‫دﯾﻦ و ﭘﺎدﻣﺎ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺟﺎرو ﺳﻮاران راﺑﻪ ﻃﺮف دروازه ﻫـﺎی ﻗﻠﻌـﻪ ﻫـﺪاﯾﺖ ﻣﯿﮑﺮدﻧـﺪ ﺗـﺎ‬
‫ﻣﺮﮔﺨﻮاران را ﺳﺮﮔﺮم ﮐﻨﻨﺪ‪.‬ﭼﻬﺎرﻧﻔﺮ ﺳﻮار ﺑﺮ ﺟﺎرو ﺧﻮد را ﺑـﻪ ﻣـﺪاﻓﻌﺎن رﺳـﺎﻧﺪﻧﺪ‪:‬ﻣـﺎدام‬
‫ﭘﺎﻣﻔﺮی‪ ,‬ﭘﺮوﺗﯽ‪ ,‬دﻧﯿﺲ و ﺟﯿﻨﯽ‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﯾﮏ آﺑﻨﺒﺎت ﺷﺎدی ﺑﺨﺶ در دﻫﺎن ﺑﺴﺘﻪ ی ﻫﺮی ﮔﺬاﺷﺖ‪...‬اﺛﺮ آن ﻓﻮری ﺑـﻮد‪...‬ﻫـﺮی‬
‫ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺶ را ﺑﺎز ﮐﺮد ‪.‬اﻧﺮژی ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ در ﺑﺪﻧﺶ ﺟﺎری ﻣﯿﺸﺪ‪...‬ﺑﺎ ﺳﺮدرﮔﻤﯽ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑـﻪ‬
‫دوﺳﺘﺎﻧﺶ ﮐﺮد‪:‬ﻣﻦ ﮐﺠﺎم‪....‬ﭼﯽ ﺷﺪه؟‪....‬‬
‫ﭼﻨﺎﮔﻬﺎن از ﺟﺎﭘﺮﯾﺪ‪:‬ﺟﯿﻨﯽ !!اﯾﻨﺠﺎ ﭼﯿﮑﺎر ﻣﯿﮑﻨﯽ؟ ﭼﺮا اوﻣﺪﯾﻦ ﺑﯿﺮون؟‬
‫_ﻣﯿﺨﻮاﺳﺘﯽ واﯾﺴﯿﻢ ﻣﺮدﻧﺘﻮﻧﻮ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﮐﻨﯿﻢ؟‬
‫ﻫﺮی ﻣﺸﺘﯽ آﺑﻨﺒﺎت ﺑﺮداﺷﺖ و ﺑﻪ ﺳﺮاغ رون رﻓﺖ‪.‬در ﻫﻤﺎن ﺣـﺎل ﻓﮑـﺮ ﻣﯿﮑـﺮد ﺑـﻪ ﺧـﻮﺑﯽ‬
‫ﻣﯿﺪاﻧﺪ ﭼﻪ ﺧﺎﻃﺮه ای رون را ﺑﯿﻬﻮش ﮐﺮده اﺳﺖ‪ ...‬ﻫﻤـﺎﻧﻄﻮر ﮐـﻪ ﺑـﺎ ﺳـﺮﻋﺖ ﯾﮑـﯽ ﯾﮑـﯽ‬
‫آﺑﻨﺒﺎﺗﻬﺎ را در دﻫﺎن ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﻣﯿﮕﺬاﺷﺖ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺗﻠﻔﺎت دادﯾﻢ؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﺑﻐﺾ ﮔﺰارش داد‪:‬ده دوازده ﻧﻔﺮی ﻣﯿﺸﻦ‪....‬‬

‫‪713‬‬

‫‪714‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫و ﺑﻪ ﺳﻤﺘﯽ اﺷﺎره ﮐﺮد ﮐﻪ ﭼﻨﺪ داﻧﺶ آﻣﻮز رﯾﻮﻧﮑﻼوی ﺗﺎ ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﭘـﯿﺶ در ﭘﻨـﺎه ﺳـﭙﺮ‬
‫ﺳﻮزان ﺑﻮﻧﺰ ﻣﺨﻔﯽ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪...‬آﻧﻬﺎ زودﺗﺮ از ﻫﻤﻪ ﺑﺎ دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ روﺑـﺮو ﺷـﺪه ﺑﻮدﻧـﺪ و‬
‫ﻗﺪرت دﻓﺎﻋﯿﺸﺎن در ﻫﻢ ﺷﮑﺴﺘﻪ ﺑﻮد ‪...‬ﻫﻤﻪ ی آﻧﻬﺎ ﺑﻪ روﺑﺮو ﺧﯿﺮه ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ و ﻧﻘﻄـﻪ ای‬
‫ﻧــﺎﻣﻌﻠﻮم را ﻧﮕــﺎه ﻣﯿﮑﺮدﻧــﺪ‪...‬درﺳــﺖ در ﻫﻤــﯿﻦ ﻟﺤﻈــﻪ ﯾﮑــﯽ از آﻧﻬــﺎ ﺑــﻪ ﻃــﺮف ﻫــﺮی‬
‫ﺑﺮﮔﺸﺖ‪...‬ﭼﻬﺮه ی آﺷﻨﺎﯾﺶ دل ﻫـﺮی را ﻟﺮزاﻧـﺪ‪...‬ﻣﻮﻫـﺎی ﺑﻠﻨـﺪش در ﺑـﺎد ﻣﯿﺮﻗـﺼﯿﺪ اﻣـﺎ‬
‫ﺻﻮرﺗﺶ‪....‬‬
‫ﻫﺮی از ﺗﺮس ﻗﺪﻣﯽ ﺑﻪ ﻋﻘﺐ ﺑﺮداﺷﺖ‪.‬ﭼﺸﻤﺎن ﺳﻮزان ﺳﻔﯿﺪ ﺷﺪه ﺑﻮد ‪..‬ﺻﻮرﺗﺶ ﺑﯽ رﻧﮓ و‬
‫ﺑﯽ ﺣﺎﻟﺖ ﺑﻮد و ﮐﺎﻣﻼ ﻣﺘﻔﺎوت از آﻧﭽﻪ ﻣﯿﺸﻨﺎﺧﺖ‪....‬ﺑـﯽ ﺷـﮏ ﺳـﻮزان ﺑـﻮﻧﺰ دﯾﮕـﺮ روح‬
‫ﻧﺪاﺷﺖ‪...‬‬
‫ﺧﺸﻢ در وﺟﻮدش ﺷﻌﻠﻪ ﮐﺸﯿﺪ ﺑﯽ اﺧﺘﯿﺎر ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را از زﻣﯿﻦ ﺑﺮداﺷـﺖ و ﺑـﻪ ﺳـﻤﺖ‬
‫دروازه ﻫﺎ دوﯾﺪ‪:‬ﺟﯿﻨﯽ‪ ,‬ﺑﺮﮔﺮد ﺗﻮ ﻗﻠﻌﻪ‪.‬اوﻧﺠﺎ ﺑﻬﺖ اﺣﺘﯿﺎج دارن‪.‬‬
‫ﺗﺎﺛﯿﺮ ﺣﻤﻠﻪ ی دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ ﺑﺮ داﻧﺶ آﻣﻮزان ﺣﯿﺮت آور ﺑﻮد ‪.‬از ﻃﺮﻓﯽ ﭘﯿﺮوزی ﺑﺮ ﻟﺸﮕﺮ‬
‫دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ ﺗﺮﺳﺸﺎن را از ﺑﯿﻦ ﺑﺮده ﺑﻮد وآﻧﻬـﺎ را اﻣﯿـﺪوار ﻣﯿﮑـﺮد و از ﺳـﻮی دﯾﮕـﺮ از‬
‫ﺑﻼﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﺮ دوﺳﺘﺎﻧﺸﺎن آﻣﺪه ﺑﻮد ﺧﺸﻤﮕﯿﻦ ﺑﻮدﻧﺪ ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ ﻧﻔﺮت ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﻫﻢ از‬
‫ﺣﻀﻮر دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ ﺑﻪ ﺷﺪت ﺳﺎﯾﺮﯾﻦ ﺑﻮد‪.‬ﺗﺎ زﻣﺎن ﻓﺮار دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ ‪ ,‬ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﺣﺮﮐﺘﯽ‬
‫ﻧﮑﺮدﻧﺪ اﻣﺎ ﺑﺎ ﻋﻘﺐ ﻧﺸﯿﻨﯽ دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ ‪ ,‬در ﺟﻠﻮی دروازه ﻫﺎ ﻏﻮﻏﺎﯾﯽ ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺣﺮﮐﺘﯽ داد و در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﺑﻪ ﻃﺮف دروازه ﻣﯿﺪوﯾﺪ ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬اﮐـﺴﯿﻮ‬
‫آذرﺧﺶ‪...‬‬
‫ﻇﺮف ﭼﻨﺪ ﺛﺎﻧﯿﻪ ‪ ,‬آذرﺧﺶ ﺑﯿﻦ زﻣﯿﻦ و آﺳﻤﺎن ﺑـﻪ ﻫـﺮی رﺳـﯿﺪ ‪.‬روی ﺟـﺎرو ﭘﺮﯾـﺪ و ﺑـﻪ‬
‫ﺳﺮﻋﺖ اوج ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﻪ ﺻﻒ ﺟﺎرو ﺳﻮاران ﻣﺤﺎﻓﻆ ﭘﯿﻮﺳﺖ ‪.‬ﭘﺎدﻣﺎ ﮐﻪ ﺑـﻪ ﺧـﻮﺑﯽ آﻧﻬـﺎ را‬

‫‪714‬‬

‫‪715‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺪاﯾﺖ ﻣﯿﮑﺮد ﺑﺎ آﻣﺪن ﻫﺮی‪ ,‬اﯾﻦ ﮐﺎر را ﺑﻪ او ﻣﺤﻮل ﮐﺮد و ﺑﺮای ﮐﻤﮏ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻢ ﭘـﺎﻣﻔﺮی‬
‫و ﭘﺮوﺗﯽ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ آﻧﻬﺎ ﺑﺮﮔﺸﺖ‪.‬‬
‫ﻣﺒﺎرزه ﺑﺎ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ از ﺑﺎﻻ راﺣﺖ ﺗﺮ ﺑﻮد و ﺟﺎﺧـﺎﻟﯽ دادن از ﻃﻠـﺴﻤﻬﺎ ﺳـﺎده ﺗـﺮ‪...‬ﻫـﺮی‬
‫زﻣﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﺧﻮد آﻣﺪ ﮐﻪ از ﺑﯿﻦ ﭘﺮﺗﻮﻫﺎی رﻧﮕﺎرﻧﮕﯽ ﮐﻪ ﻣﺜﻞ ﺗﻮﭘﻬﺎی ﺑﺎزدارﻧﺪه ﺑـﻪ ﻃـﺮﻓﺶ‬
‫ﺷﻠﯿﮏ ﻣﯿﺸﺪﻧﺪ و در ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﺷﺐ ﻣﯿﺪرﺧﺸﯿﺪﻧﺪ ﺟﺎﺧﺎﻟﯽ ﻣﯿﺪاد و ﻫﻤﺰﻣﺎن ﺳـﯿﻠﯽ از اﻧـﻮاع‬
‫ﻃﻠﺴﻤﻬﺎﯾﯽ را ﮐﻪ در زﻧﺪﮔﯿﺶ ﯾﺎدﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﻧﺜﺎر ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﻣﯿﮑﺮد‪...‬‬
‫ﺑﺰودی ﻫﺮﮐﺲ در ﻗﻠﻌﻪ ﺟﺎرو داﺷﺖ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻣﻠﺤﻖ ﺷﺪ ﺗﺎ از ﺑﺎﻻ از داﻧـﺶ آﻣـﻮزاﻧﯽ ﮐـﻪ‬
‫روی زﻣﯿﻦ ﻣﺒﺎرزه ﻣﯿﮑﺮدﻧﺪ دﻓﺎع ﮐﻨﻨﺪ‪.‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﻪ ﻃﺮف ﺟﻨﮕﻞ ﻣﻤﻨﻮﻋﻪ ﮔﺮﻓـﺖ و‬
‫وردی را زﯾﺮ ﻟﺐ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪.‬ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺷﻬﺎب درﺧﺸﺎﻧﯽ از ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻫﺮی ﺧـﺎرج ﺷـﺪ و‬
‫ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺟﻨﮕﻞ ﻣﻤﻨﻮﻋﻪ رﻓﺖ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ زﯾﺮ ﭘﺎﯾﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪.‬ﮔﺮاوپ ﺑﻪ ﺳﺎدﮔﯽ از ﻗـﻮی ﺗـﺮﯾﻦ ﻃﻠـﺴﻤﻬﺎ ی ﻣﺮﮔﺨـﻮاران‬
‫ﻣﯿﮕﺬﺷﺖ ‪.‬ﯾﮏ ﺗﻨﻪ ﺑﺎ ﺳﯽ ﻣﺮﮔﺨﻮار ﻣﯿﺠﻨﮕﯿﺪ و ﺑﺎ ﺧﺸﻢ آﻧﻬﺎ را از ﻫﻢ ﻣﯿﺪرﯾﺪ‪.‬ﻫﺎﮔﺮﯾـﺪ در‬
‫ﺳﻤﺖ ﭼﭙﺶ ﺑﺎ ﺷﺶ ﻧﻔﺮ ﻣﺒﺎرزه ﻣﯿﮑﺮد ‪.‬ﻋﺪه ای از ﺳﺎل ﭘﻨﺠﻤﯿﻬـﺎ ﺑـﺎ راﻫﻨﻤـﺎﯾﯽ ﭘﺮوﻓـﺴﻮر‬
‫ﻓﻠﯿﺖ وﯾﮏ ﺳﻌﯽ در ﺗﺮﻣﯿﻢ دﯾﻮار ﻣﺤﺎﻓﻆ داﺷﺘﻨﺪ ‪.‬اﮔﺮ ﭼﻪ اﯾﻨﮑﺎر ﺧﯿﻠﯽ ﮐﻨﺪ ﭘـﯿﺶ ﻣﯿﺮﻓـﺖ‬
‫اﻣﺎ ﻣﺎﻧﻊ از ﻫﺠﻮم ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﯽ ﻟﺸﮕﺮ ﺑﻪ آن ﻋﻈﯿﻤﯽ ﺑﻪ داﺧﻞ ﻣﺤﻮﻃﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد‪...‬ﻫﺮی ﻋـﺪه ای‬
‫از ﺳﺎل ﭼﻬﺎرﻣﯿﻬﺎ را دﯾﺪ ﮐﻪ دوان دوان از داﺧﻞ ﻗﻠﻌﻪ ﺑﺮای ﮐﻤﮏ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻣﯿﺮﻓﺘﻨﺪ ‪.‬‬
‫ﭼﻨﺪ ﺳﺎل ﻫﻔﺘﻤﯽ از آﻣﻮزﺷﻬﺎی ﻫﺮی ﻧﻬﺎﯾﺖ ﺑﻬﺮه را ﺑﺮده ﺑﻮدﻧﺪ و ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده ی ﻫﻤﺰﻣـﺎن از‬
‫ﻃﻠﺴﻢ ﺗﺎروﺳﻤﺘﯿﻨﮓ دﯾﻮاره ی دﻓﺎﻋﯽ ﮐﻮﭼﮑﯽ درﺳﺖ ﺟﻠﻮی دروازه اﯾﺠﺎد ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ ﺗﺎ‬
‫ﺳﺮﻋﺖ ورود ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﺑﻪ ﻣﺤﻮﻃﻪ ﮐﻤﺘﺮ ﺷﻮد ‪.‬از آﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺷﮑﺴﺘﻦ دﯾﻮاره ی دﻓﺎﻋﯽ ﮐﻪ‬
‫ﺗﻮﺳﻂ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺗﻘﻮﯾﺖ ﻣﯿﺸﺪ اﻧـﺮژی زﯾـﺎدی ﻣﯿﺨﻮاﺳـﺖ ﻋﺒـﻮر از آن ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫـﺎ را ﺑـﺎ‬

‫‪715‬‬

‫‪716‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻣﺸﮑﻼت زﯾﺎدی ﻣﻮاﺟﻪ ﻣﯿﮑﺮد و در ﯾﮑﯽ دو ﻣﻮردی ﻫﻢ ﮐﻪ ﻣﻮﻓﻖ ﺑﻪ ﻋﺒﻮر از آن ﻣﯿﺸﺪﻧﺪ‬
‫ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺗﻮﺳﻂ ﺑﭽﻪ ﻫﺎی ارﺗﺶ ﺑﻪ ﺑﯿﺮون راﻧﺪه ﻣﯿﺸﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫از ﺳﻤﺖ ﺟﻨﮕﻞ ﻣﻤﻨﻮﻋﻪ ﺻﺪای ﻏﻮﻏﺎﯾﯽ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪه ﺑﻮدﺳﺎﻧﺘﻮرﻫﺎ وارد ﻧﺒـﺮد ﺑـﺎ ﮔﺮﮔﯿﻨـﻪ ﻫـﺎ‬
‫ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬ﻫﺮﭼﻨﺪ ﮐﻪ ﮔﺮﮔﯿﻨﻪ ﻫﺎ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺷﮑﻞ ﻧﺪاده ﺑﻮدﻧـﺪ وﻟـﯽ ﻫﻨـﻮز ﺧﻄﺮﻧـﺎک ﺑﻮدﻧـﺪ‪.‬از‬
‫ﻃﺮﻓﯽ ﻫﺮی دﯾﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﺳﺎﻧﺘﻮرﻫﺎ ﭼﻄﻮر از ﭘـﺲ ﮔـﺮاوپ و ﻟـﺸﮕﺮ ﻋﻨﮑﺒﻮﺗﻬـﺎی ﺟﻨﮕـﻞ‬
‫ﺑﺮآﻣﺪه اﻧﺪ‪...‬‬
‫ﻣﺒﺎرزه اداﻣﻪ داﺷﺖ ‪.‬ﺗﻌﺪاد ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ زﯾﺎد ﺑﻮد اﻣﺎ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﺮ ﻣﺪاﻓﻌﺎن ﻗﻠﻌـﻪ ﻫـﻢ اﻓـﺰوده‬
‫ﻣﯿﺸﺪ ‪.‬در واﻗﻊ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﺗﻤﺎم ﺳﺎل ﺳﻮم و ﭼﻬﺎرﻣﯿﻬﺎ ﺑﺮای ﮐﻤﮏ از ﻗﻠﻌﻪ ﺧﺎرج ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ﺗﺎ‬
‫ﺣﺪاﻗﻞ در ﺗﺮﻣﯿﻢ دﯾﻮاره ی ﻣﺤﺎﻓﻆ و ﺣﻤﻞ ﻣﺠﺮوﺣﯿﻦ ﺑﻪ ﺳﺎﯾﺮﯾﻦ ﮐﻤﮏ ﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬
‫ﮐﻢ ﮐﻢ ﻫﻮا روﺷﻦ ﻣﯿﺸﺪ ‪.‬ﻫﺮی از ﺑـﺎﻻ آﻣـﻮس دﯾﮕـﻮری ‪,‬ﺳـﯿﺮﯾﻮس‪ ,‬ﮐﯿﻨﮕﺰﻟـﯽ‪ ,‬ﻟـﻮﭘﯿﻦ‪,‬‬
‫ﺗﺎﻧﮑﺲ‪ ,‬ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل و ﭘﺮوﻓﺴﻮر وﮐﺘﻮرو اﺳﻨﯿﭗ را ﻣﯿﺪﯾﺪ ﮐﻪ ﻫﺮﮐﺪام ﺑﺎ دو ﻧﻔﺮ ﻣﺒـﺎرزه‬
‫ﻣﯿﮑﺮدﻧﺪ ‪.‬ﺑﻪ ﺷﺪت ﺧﺴﺘﻪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯿﺮﺳﯿﺪﻧﺪ و ﻧﯿﺎز ﺑﻪ ﮐﻤﮏ داﺷﺘﻨﺪ‪.‬ﻫﻨﻮز از اﻓـﺮاد وزارت‬
‫ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺒﺮی ﻧﺒﻮد ‪...‬ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ از اﻋﻀﺎی ﻣﺤﻔﻞ ﺑﺎ ﺳﻪ ﻣﻮﺟﻮد ﻋﻈﯿﻢ ﻣﯽ ﺟﻨﮕﯿﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﺮی ﺗﺎ‬
‫آن روز ﻧﻈﯿﺮﺷﺎن را ﻧﺪﯾﺪه ﺑﻮد‪.‬وﻗﺘﯽ ﺳﻮﻣﯿﻦ ﻣﺮﮔﺨﻮار ﺣﺮﯾﻒ ﻣﺤﻔﻠﯽ اش را ﺑـﺮزﻣﯿﻦ زد و‬
‫ﺧﻮدش را ﺑﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ رﺳﺎﻧﺪ ﻫﺮی ﻃﺎﻗﺖ ﻧﯿـﺎورد‪.‬ﺑـﻪ ﺳـﺮﻋﺖ ﻧـﺸﺎﻧﻪ ﮔﯿـﺮی ﮐـﺮد و ﻃﻠـﺴﻢ‬
‫ﻓﺮﻣﺎن)اﯾﻤﭙﺮﯾﻮس(را ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑﻪ او ﮐﻮﺑﯿﺪ‪.‬ﮐﺎرش ﻧﺘﯿﺠﻪ داد ‪.‬ﻣﺮﮔﺨﻮار ﺑﻪ ﺳـﺮﻋﺖ ﺑـﻪ ﺟﻤـﻊ‬
‫ﻣﺪاﻓﻌﯿﻦ ﻗﻠﻌﻪ ﭘﯿﻮﺳﺖ‪.‬‬
‫رون ﮐﻪ ﺗﺎزه ﺧﻮد را ﺑﻪ ﻫﺮی رﺳﺎﻧﺪه ﺑﻮد از ﺑﺮاﺑﺮ ﭘﺮﺗﻮ ﺳﺮﺧﯽ ﺟﺎﺧـﺎﻟﯽ داد‪:‬ﻋﺎﻟﯿـﻪ‪...‬اﯾـﻨﻢ‬
‫روﺷﯿﻪ‪...‬ﻣﯿﺘﻮﻧﯿﻢ از ﭘﺮﻧﺪه ﻫﺎی ﻣﺮگ ﻫﻢ‪....‬‬

‫‪716‬‬

‫‪717‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﺳﺮ رون را ﺧﻢ ﮐﺮد ﺗﺎ ﻃﻠﺴﻢ ﺳﺒﺰرﻧﮕﯽ از ﺑـﺎﻻی ﺳـﺮش رد ﺷـﻮد‪:‬ﻧﻤﯿـﺸﻪ ‪ ,‬ﻣﻤﮑﻨـﻪ‬
‫ﻧﯿﺮوﻫﺎی ﺧﻮدﻣﻮن ﺻﺪﻣﻪ ﺑﺒﯿﻨﻦ‪....‬اﻣﺎ ﺗﻮ ﻣﺤﻮﻃﻪ‪.....‬ﺷﺎﯾﺪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎی اﻟﻒ دال ﺑﺘﻮﻧﻦ ﺑﺎ ﻃﻠﺴﻢ‬
‫ﻓﺮﻣﺎن ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ رو ﻣﺘﻮﻗﻒ ﮐﻨﻦ‪.‬‬
‫_ﺑﺎﺷﻪ‪...‬ﻣﻦ ﻣﯿﺮم ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﮕﻢ‪.‬‬
‫رون اﯾﻨﺮا ﮔﻔﺖ و دوﻣﯿﻦ ﻃﻠﺴﻢ ﻓﺮﻣﺎن را ﺑﻪ ﻣﺮﮔﺨـﻮاری در ﻧﺰدﯾﮑـﯽ ﮐﯿﻨﮕﺰﻟـﯽ زد ‪.‬ﺑﻌـﺪ‬
‫ﭘﺎﯾﯿﻦ رﻓﺖ ﺗﺎ ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﻪ رﻫﺒﺮی ﺑﭽﻪ ﻫﺎی ﺳﺎل ﭘﻨﺠﻢ را ﺑﺮﻋﻬﺪه ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﭘﯿﻐﺎم ﻫﺮی‬
‫را ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺗﻤﺎم وﺟﻮد ﻣﯿﺠﻨﮕﯿﺪ ‪.‬از ﺑﺎﻻ ﻣﻘﺎوﻣﺖ ﺧﻮب داﻧﺶ اﻣﻮزان را ﻣﯿﺪﯾﺪ و اﻋﻀﺎی اﻟـﻒ‬
‫دال ﮐﻪ ﺑﺎ ﻃﻠﺴﻢ ﻓﺮﻣﺎن ﺑﻪ ﺟﺎن ﻣﺮﮔﺨﻮاراﻧﯽ ﮐﻪ از دﯾﻮار ﻣﺤﺎﻓﻆ رد ﻣﯿﺸﺪﻧﺪ اﻓﺘﺎده ﺑﻮدﻧـﺪ‬
‫و ﺑﺮای ﻗﻠﻌﻪ ﻣﺪاﻓﻊ ﻣﯿﺘﺮاﺷﯿﺪﻧﺪ‪....‬‬
‫ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺖ ﺑﻌﺪ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ آﺷﮑﺎرا ﮐﻢ آورده ﺑﻮدﻧﺪ‪...‬از ﯾﮏ ﻃـﺮف ﻣـﻮدی و ﺗـﺎﻧﮑﺲ ﺑـﺎ‬
‫ﺗﻌﺪادی ﻧﯿﺮوی ﮐﻤﮑﯽ آﻧﻬﺎ را در ﻓﺸﺎر ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮدﻧـﺪ و از ﻃـﺮف دﯾﮕـﺮ داﻧـﺶ آﻣـﻮزان‬
‫ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﮐﻪ ﻣﺜﻞ ﯾﮏ ﺳﭙﺎه آﻣﺎده ﻣﺒـﺎرزه ﻣﯿﮑﺮدﻧـﺪ و ﻣﺮﮔﺨـﻮاران ﻃﻠـﺴﻢ ﺷـﺪه ای ﮐـﻪ‬
‫دوﺳﺘﺎﻧﺸﺎن را ﺑﺮای دﻓﺎع از ﻗﻠﻌﻪ ﻃﻠﺴﻢ ﻣﯿﮑﺮدﻧﺪ‪...‬درﮔﯿﺮی ﺑﯿﻦ ﺧﻮدﺷﺎن ﻫﻢ ﺷﮑﻞ ﮔﺮﻓﺘـﻪ‬
‫ﺑﻮد‪.‬دﯾﮕﺮ دوﺳﺖ را از دﺷﻤﻦ ﻧﻤﯿﺸﻨﺎﺧﺘﻨﺪ ‪....‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﻋﻘﺐ ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ‪.‬‬
‫درﺳﺖ در ﻟﺤﻈﻪ ای ﮐﻪ اﯾﻦ ﻓﮑﺮ از ذﻫﻦ ﻫﺮی ﮔﺬﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﻼﺧﺮه ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪه اﻧـﺪ‪ ,‬ﺻـﻒ‬
‫ﻣﺮﮔﺨﻮاران ﺷﮑﺎﻓﺘﻪ ﺷﺪ و ﻣﻮﺟﻮد ﻋﻈﯿﻤﯽ ﭘﺎ ﺑﻪ ﻣﯿﺪان ﮔﺬاﺷﺖ‪.‬ﻫﺮی ﺳﯿﺦ ﺷﺪن ﺗـﮏ ﺗـﮏ‬
‫ﻣﻮﻫﺎی ﺑﺪﻧﺶ را اﺣﺴﺎس ﻣﯿﮑﺮد‪...‬ﺷﯿﻤﺮ ﻏﻮل ﭘﯿﮑﺮ ﺑﻪ ﺳﺎدﮔﯽ از دﯾﻮاره ی ﻣﺤـﺎﻓﻆ ﺳـﺎل‬
‫ﺷﺸﻤﯿﻬﺎ ﮔﺬﺷﺖ و ﺑﺎ اوﻟﯿﻦ ﺣﺮﮐﺖ ﭼﻨﺪ داﻧﺶ آﻣﻮز را ﺗﺎر و ﻣﺎر ﮐﺮد و زﻧﺪه زﻧﺪه ﺷﺮوع‬
‫ﺑﻪ ﺧﻮردن ﮐﺮد‪ .‬ﻫﺮی دل و روده ی دوﺳﺘﺎﻧﺶ را ﻣﯿﺪﯾﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﺎدﮔﯽ ﺗﻮﺳﻂ ﻫﯿﻮﻻ ﺑﻠﻌﯿﺪه‬
‫ﻣﯿﺸﺪ‪.‬ﻫﺠﻮم ﻣﺤﺘﻮﯾﺎت ﻣﻌﺪه اش را ﺑﻪ دﻫﺎﻧﺶ اﺣﺴﺎس ﻣﯿﮑﺮد ‪.‬ﺷﯿﻤﺮ ﻫﻤﯿﻨﻄـﻮر ﺑﭽـﻪ ﻫـﺎ را‬

‫‪717‬‬

‫‪718‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻣﯿﮑﺸﺖ و ﺟﻠﻮ ﻣﯿ‪Ĥ‬ﻣﺪ و در ﺳﺮ راﻫﺶ ﻋﺪه ی ﺑﺴﯿﺎری را زﺧﻤﯽ ﮐﺮده ﺑـﻮد و ﻫـﯿﭻ ﮐـﺲ‬
‫ﺟﺮات ﻧﺰدﯾﮏ ﺷﺪن ﺑﻪ ﻫﯿﻮﻻ ﺑﺮای ﻧﺠﺎت زﺧﻤﯽ ﻫﺎ را ﻧﺪاﺷﺖ ﺑﺪﺗﺮ از آن اﯾﻨﮑﻪ ﻓﺮار ﺑﭽـﻪ‬
‫ﻫﺎی ﺗﻘﻮﯾﺖ ﮐﻨﻨﺪه ی ﺟﺎدوی دروازه ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐـﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫـﺎ ﺗﻼﺷـﺸﺎن را ﺑـﺮای‬
‫ﺷﮑﺴﺘﻦ ﺟﺎدوی دﻓﺎﻋﯽ ﺑﺎ ﺷﺪت ﺑﯿﺸﺘﺮی از ﺳﺮ ﺑﮕﯿﺮﻧﺪ‪.‬‬
‫ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻫﻨﺠﺮه اش ﮔﺮﻓﺖ‪:‬ﻫﺮﻣﯿﻮن‪ ,‬ﺑﺮﮔﺮدن ﺑﻪ ﻃـﺮف دروازه ‪...‬ﻧـﺬارﯾﻦ‬
‫ﻣﺮﮔﺨﻮارا ﻃﻠﺴﻢ ﻣﺤﺎﻓﻆ رو ﯾﺸﮑﻨﻦ‪ ,‬رون‪...‬ﻫﻮاﻣﻮ داﺷﺘﻪ ﺑـﺎش‪...‬ﭘﺎدﻣـﺎ‪..‬ﭘﺮوﺗـﯽ‪......‬ﺑـﺮای‬
‫ﺑﺮدن ﻣﺠﺮوﺣﺎ آﻣﺎده ﺑﺎﺷﯿﻦ‬
‫ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ رون ﻋﮑﺲ اﻟﻌﻤﻠﯽ ﻧﺸﺎن دﻫﺪ ﻫﺮی ﺷﯿﺮﺟﻪ زد ‪.‬در ارﺗﻔﺎع ﻫـﺸﺖ ﻣﺘـﺮی رو‬
‫در روی ﺷﯿﻤﺮ ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﺎ ﭘﺮﺗﺎب ﯾـﮏ ﻃﻠـﺴﻢ ﺳـﻮزاﻧﻨﺪه ﺣـﻮاس ﻫﯿـﻮﻻ را ﭘـﺮت‬
‫ﮐﺮد‪.‬ﻣﺜﻞ ﻣﮕﺴﯽ دور ﺳﺮ ﺷﯿﻤﺮ ﻣﯿﭽﺮﺧﯿﺪ و ﺣﺴﺎﺑﯽ او را ﮐﻼﻓﻪ ﮐﺮده ﺑـﻮد‪.‬دﺳـﺘﺶ ﺑـﻪ ﻫـﺮ‬
‫ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﯿﺮﺳﯿﺪ ﻃﻠﺴﻤﯽ ﻫﻮاﻟﻪ اش ﻣﯿﮑﺮد و اﮔﺮ ﮐﺎرﺳﺎز ﻧﺒﻮد ﺑﺎ ﺟـﺎرو ﺿـﺮﺑﻪ ای ﺑـﻪ او‬
‫ﻣﯿﺰد‪.‬وﻗﺘﯽ ﮐﺎﻣﻼ ﺗﻮﺟﻪ ﺷﯿﻤﺮ را ﺑﻪ ﺧﻮدش ﺟﻠﺐ ﮐـﺮد ﺻـﺪاش ﺧﻄـﺎب ﺑـﻪ ﻣـﺪاﻓﻌﯿﻦ ﺑـﺎﻻ‬
‫رﻓﺖ‪:‬ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻗﻠﻌﻪ‪...‬ﻋﺠﻠﻪ ﮐﻨﯿﻦ‪...‬ﻣﺠﺮوﺣﻬﺎ رو ﺑﻪ ﻗﻠﻌﻪ ﺑﺮﺳﻮﻧﯿﻦ‪...‬‬
‫ﻋﺪه ای ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻪ ﺳﺮاغ ﻣﺠﺮوﺣﯿﻦ رﻓﺘﻨﺪ ‪...‬رون ﺑﻪ اﻃـﺮاف ﻗﻠﻌـﻪ ﺳﺮﮐـﺸﯽ ﻣﯿﮑـﺮد و‬
‫وﻗﺘﯽ ﭘﺎدﻣﺎ ﺑﺮای ﮐﻤﮏ ﺑﻪ ﭘﺮوﺗﯽ و دﻧﯿﺲ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻗﻠﻌﻪ ﺑﺮﮔﺸﺖ ‪ ,‬رﻫﺒﺮی ﺟﺎروﺳـﻮاران‬
‫را ﺑﻪ دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺖ‪.‬ﻫﻤﺰﻣﺎن دورادور ﻫﺮﻣﯿﻮن را ﻣﯿﺪﯾﺪ ﮐﻪ در ﮐﻨﺎر ارﻧﯽ و ﻫﺎﻧﺎ و ﻋـﺪه ای‬
‫از ﺳﺎل ﭘﻨﺠﻤﯿﻬﺎ ﮐﻪ درﺳﺖ در ﺳﻤﺘﯽ از دروازه ﮐـﻪ ﭘﺮوﻓـﺴﻮر ﻓﻠﯿـﺖ وﯾـﮏ در ﻃـﺮف‬
‫دﯾﮕﺮش ﺑﻮد ‪ ,‬ﺳﻌﯽ در ﺣﻔﻆ ﺳﭙﺮ دﻓﺎﻋﯽ ﻗﻠﻌﻪ داﺷـﺘﻨﺪ‪...‬ﭼﻮﺑﺪﺳـﺘﯽ ﻫﺎﯾـﺸﺎن را ﺑـﻪ ﻃـﺮف‬
‫دروازه ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ و ﺗﻨﺪ ﺗﻨﺪ وردﻫﺎﯾﯽ را زﻣﺰﻣﻪ ﻣﯿﮑﺮدﻧﺪ‪.‬‬

‫‪718‬‬

‫‪719‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ ﭼﻨﺪ ﺳﺎل ﺳﻮﻣﯽ ﮐﻪ ﺑﯽ ﮐﺎر اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ و ﺑﺎ وﺣﺸﺖ ﺑﻪ ﻣﺒـﺎرزه ی ﺷـﯿﻤﺮ و‬
‫ﻫﺮی ﮐﻪ ﺳﻌﯽ ﻣﯿﮑﺮد او را از ﺑﭽﻪ ﻫﺎ دور ﮐﻨـﺪ ﻧﮕـﺎه ﻣﯿﮑﺮدﻧـﺪ‪ ,‬دﺳـﺘﻮر داد‪ :‬اﻻن وﻗـﺖ‬
‫ﻋﻼﻓﯽ ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬ﺑﻪ ﺟﺎی اﯾﻨﮑﻪ ﺑﻪ اﯾﻦ و اون زل ﺑﺰﻧﯿﻦ ﺑﯿﺎﯾﻦ ﮐﻤﮏ ﮐﻨﯿﻦ‪...‬‬
‫ﺳﻮﻣﯿﻬﺎ ﺑﻪ ﻃﺮف دﯾﻮاره دوﯾﺪﻧﺪ‪:‬ﺑﺎﯾﺪ ﭼﯿﮑﺎر ﮐﻨﯿﻢ؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺗﻮﺿﯿﺢ داد‪ :‬وﻗﺖ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﮐﺮدن ﻧﺪارﯾﻢ ‪...‬ﺷﻤﺎ ﻧﻤﯿﺪوﻧﯿﻦ ﺑﻪ اﯾﻦ راﺣﺘﯽ اﯾـﻦ ﮐـﺎرو‬
‫ﯾﺎد ﺑﮕﯿﺮﯾﻦ‪...‬ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎری ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮑﻨﯿﻦ اﯾﻨﻪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎی دﯾﮕﻪ اﻧﺮژی ﺑﺪﯾﻦ‪.‬ﻫﺮ ﮐﺪوﻣﺘﻮن‬
‫دﺳﺖ ﯾﮑﯽ از ﺑﭽﻪ ﻫﺎ رو ﺑﮕﯿﺮه و ﺳﻌﯽ ﮐﻨـﯿﻦ ﻧﯿـﺮوی دروﻧـﯽ ﺗﻮﻧـﻮ ﺑـﻪ دﺳـﺘﺘﻮن ﻣﻨﺘﻘـﻞ‬
‫ﮐﻨﯿﻦ‪...‬اﯾﻨﻄﻮری ﻣﺎ ﻫﻢ اﻧﺮژی رو درﯾﺎﻓﺖ ﻣﯿﮑﻨﯿﻢ‪ .‬و ﺧﺴﺘﮕﯽ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﮐﻢ ﻣﯿﺸﻪ‬
‫ﻃﺮح ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻣﻮﺛﺮ اﻓﺘﺎد ﮐﻢ ﮐﻢ اﻓﺮادی ﮐﻪ در ﺳﺎﺧﺘﻦ دﯾﻮاره ی ﻣﺤﺎﻓﻆ ﺷـﺮﮐﺖ داﺷـﺘﻨﺪ‬
‫ﻧﯿﺮوﻣﯿﮕﺮﻓﺘﻨﺪ و دﯾﻮاره ی دﻓﺎﻋﯽ ﺑﻪ آراﻣﯽ ﺗﺮﻣﯿﻢ ﻣﯿﺸﺪ‪.‬‬
‫درﺳﺖ در ﻫﻤﯿﻦ ﻟﺤﻈﻪ ‪ ,‬ﻃﻠﺴﻤﯽ ﺑﻪ ﯾﮑﯽ از ﺟﺎرو ﺳﻮاران ﺧﻮرد و او ﺳﻘﻮط ﮐﺮد‪....‬ﯾـﮏ‬
‫ﻧﻔﺮﺑﺎ وﺣﺸﺖ ﺟﯿﻎ ﮐﺸﯿﺪ‪...‬‬
‫***********************************‬
‫ﻫﺮی ﻫﻤﭽﻨﺎن ﺑﺎ ﻫﯿﻮﻻی ﺧﺸﻤﮕﯿﻦ درﮔﯿﺮ ﺑﻮد‪.‬ﺻﻮرت و ﭘـﻮزه ی ﺷـﯿﻤﺮ از ﺧـﻮن داﻧـﺶ‬
‫آﻣﻮزان ﺳﺮخ ﺑﻮد ‪...‬وﺣﺸﯿﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﻫﺮی ﺣﻤﻠﻪ ﻣﯿﮑﺮد اﻣﺎ ﺑﺎزﻫﻢ ﮐﻮﯾﯿﺪﯾﭻ ﺑﻪ داد ﻫﺮی رﺳـﯿﺪه‬
‫ﺑﻮد‪...‬ﺑﺎ ﻣﻬﺎرت ﺟﺎﺧﺎﻟﯽ ﻣﯿﺪاد و ﺑﺎ ﻃﻠﺴﻤﻬﺎﯾﺶ ﺷﯿﻤﺮ ﺧﺸﻤﮕﯿﻦ را دﯾﻮاﻧـﻪ ﮐـﺮده ﺑـﻮد ﮐـﻪ‬
‫ﺻﺪای ﺟﯿﻎ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺮﺟﺎ ﺧﺸﮑﺶ ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﭼﺮﺧﯽ زد و وﺣﺸﺖ زده ﺑﻪ دﻧﺒﺎل او اﻃﺮاف را ﮐﺎوﯾﺪ‪ ...‬ﻧﮕﺮاﻧﯽ اش آﻧﻘﺪر زﯾﺎد‬
‫ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﺸﺪ ارﺗﻔﺎﻋﺶ را ﺑﻪ ﺣﺪ ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﯽ ﮐﺎش داده اﺳﺖ‪.‬ﻫﻤﯿﻦ ﻓﺮﺻﺖ ﮐﺎﻓﯽ ﺑـﻮد‬
‫ﺗﺎ ﺿﺮﺑﻪ ی دم ﺷﯿﻤﺮ آذرﺧﺶ را ﺑﯿﻦ زﻣﯿﻦ و آﺳﻤﺎن دو ﻧﯿﻢ ﮐﻨـﺪ و اﺳـﺘﺨﺎﻧﻬﺎی ﻫـﺮی را‬
‫ﺧﺮد ﻧﻤﺎﯾﺪ‪.‬‬

‫‪719‬‬

‫‪720‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی از ﺷﺪت ﺿﺮﺑﻪ در ﻫﻮا ﻣﻌﻠﻘﯽ زد و ﭼﻨﺪ ﻣﺘﺮ دورﺗﺮ ﺳﻘﻮط ﮐﺮد‪.‬ﺑﺮﺧﻮردش ﺑـﺎ زﻣـﯿﻦ‬
‫ﭼﻨﺎن ﺷﺪﯾﺪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺻﺪای ﺷﮑﺴﺘﻦ اﺳﺘﺨﻮاﻧﻬﺎی ران و ﻟﮕﻨﺶ در ﺳﺮش ﭘﯿﭽﯿﺪ‪....‬ﯾﮑـﯽ از‬
‫اﺳﺘﺨﻮاﻧﻬﺎﯾﺶ از ﮔﻮﺷﺖ ﺑﯿﺮون زده ﺑﻮد و ﺑﻪ ﺷﺪت ﺧﻮﻧﺮﯾﺰی داﺷﺖ‪....‬ﺑﺪﺗﺮ از ﻫﻤﻪ اﯾﻨﮑﻪ‬
‫ﺷﯿﻤﺮ ﺧﺸﻤﮕﯿﻦ ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑﻪ ﻃﺮﻓﺶ ﻣﯿ‪Ĥ‬ﻣﺪ‪...‬‬

‫‪720‬‬

‫‪721‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻓﺼﻞ ﭼﻬﻞ و هﻔﺘﻢ‪:‬ﻣﺒﺎرزﻩ ی ﻧﺎﺏﺮاﺏﺮ‬
‫ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﺑﻠﻨﺪ ﺷﻮد اﻣﺎ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺖ‪.‬درد در ﺑﺪﻧﺶ ﻣﯿﭙﯿﭽﯿﺪ ‪.‬ﻧﻔﺴﺶ ﺑﻨﺪ آﻣﺪه ﺑﻮد ‪.‬ﭼﻨﺪ ﻃﻠـﺴﻢ‬
‫ﺑﻪ ﻃﺮف ﻫﯿﻮﻻ ﻓﺮﺳﺘﺎد وﻟﯽ ﺷﯿﻤﺮ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﻪ ﺧﺸﻢ آﻣﺪ ‪.‬ﭘﻮزه اش را ﮐﻪ ﺧﻮن داﻧﺶ آﻣـﻮزان‬
‫از آن ﻣﯿﭽﮑﯿﺪ ﭘﺎﯾﯿﻦ آورد ﺗﺎ ﺑﺎ ﯾﮏ ﺣﺮﮐﺖ ﻫﺮی را ﺑـﺪرد‪.‬ﭼـﺸﻤﻬﺎی ﺳـﺮﺧﺶ از ﺧـﺸﻤﯽ‬
‫وﺣﺸﯿﺎﻧﻪ ﻣﯿﺪرﺧﺸﯿﺪ ‪.‬ﻫﺮی ﺳﻌﯽ ﮐـﺮد ﺧـﻮد را ﻋﻘـﺐ ﺑﮑـﺸﺪ اﻣـﺎ از درد ﻓﻠـﺞ ﺷـﺪه ﺑـﻮد‬
‫‪.‬ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺶ را ﺑﺴﺖ ‪.‬ﻧﻔﺲ ﻧﻔﺲ ﻣﯿﺰد ‪.‬ﮐﺎر دﯾﮕﺮی ﻧﻤﯿﺘﻮاﻧﺴﺖ ﺑﮑﻨﺪ ‪.‬ﺻﺪای ﻧﻔﺴﻬﺎی ﻫﯿﻮﻻ‬
‫را ﻣﯿﺸﻨﯿﺪ و ﮔﺮﻣﯽ ﻧﻔﺴﻬﺎﯾﺶ را ﺑﺮ ﺻﻮرﺗﺶ اﺣﺴﺎس ﻣﯿﮑﺮد ‪.‬ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺶ را ﺑﺴﺖ و ﻣﻨﺘﻈﺮ‬
‫ﻣﺎﻧﺪ ﺗﺎ ﺗﻮﺳﻂ ﺷﯿﻤﺮ درﯾﺪه ﺷﻮد درﺳﺖ در ﻟﺤﻈﻪ ای ﮐﻪ ﮐﺎر ﺧﻮدش را ﺗﻤﺎم ﺷﺪه ﻣﯿﺪﯾـﺪ‬
‫ﻫﯿﻮﻻزوزه ای درد آﻟﻮد ﮐﺸﯿﺪ ‪.‬ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺶ را ﺑﺎز ﮐﺮد و ﭘﺮﺗﻮﻫﺎی زردی را دﯾﺪ ﮐـﻪ ﺑـﯽ‬
‫وﻗﻔﻪ ﺑﻪ ﺷﯿﻤﺮ ﺑﺮﺧﻮرد ﻣﯿﮑﺮد ‪.‬‬
‫ﯾﮏ ﻧﻔﺮ ﻓﺮﯾﺎد ﻣﯿﺰد‪:‬آﻫﺎی ﮔﻨﺪه ﺑﮏ ‪...‬ﺑﯿﺎ ﻣﻨﻮ ﺑﮕﯿﺮ‬
‫ﺑﺮﺧﻮرد ﻃﻠﺴﻢ ﺑﻌﺪی ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺷﯿﻤﺮ از درد زوزه ای ﺑﮑﺸﺪ ‪.‬ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﮐﺴﯽ دﺳـﺖ‬
‫ﻫﺮی را ﮔﺮﻓﺖ و ﻫﺮی را ﮐﻪ از درد ﻓﺮﯾﺎد ﻣﯿﮑﺸﯿﺪ از زﻣﯿﻦ ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد و ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑﻌﺪ ﺑﯿﻦ‬
‫زﻣــﯿﻦ و آﺳــﻤﺎن ﻣﻌﻠــﻖ ﺑــﻮد‪...‬ﺳــﺮش را ﺑﻠﻨــﺪ ﮐــﺮد‪.‬ﻓــﺮد ﻣﻮﺷــﮏ وار ﺑــﻪ ﻃــﺮف ﻗﻠﻌــﻪ‬
‫ﻣﯿﺮﻓﺖ‪:‬ﭼﯿﮑﺎرش ﮐﺮدی ﻓﺮد؟‬
‫_ﻣﻦ ﻧﻪ! ﮐﺎر روﻧﻪ‬
‫ﻫﺮی ﺳﺮش را ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ ‪.‬ﺣﺎﻻ رون ﺟـﺎی او را ﮔﺮﻓﺘـﻪ ﺑـﻮد و ﺑـﺎ ﻫﯿـﻮﻻ ﻣﯿﺠﻨﮕﯿـﺪ ‪:‬ﺑـﺎی‬
‫ﺑﺮﮔﺮدم‪...‬آخ‬
‫ﺣﺮﮐﺖ ﺳﺮﯾﻊ ﺟﺎرو درد را در ﺑﺪﻧﺶ زﻧﺪه ﻣﯿﮑﺮد‬

‫‪721‬‬

‫‪722‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_ﺑﺎ اﯾﻦ وﺿﻊ؟ﺣﺘﻤﺎ‪...‬ﺧﺎﻧﻢ ﭘﺎﻣﻔﺮی ﻣﻨﺘﻈﺮﺗﻪ‬
‫ﺑﻪ ﻣﺤﺾ اﯾﻨﮑﻪ ﺑﻪ درﻫﺎی ورودی ﻗﻠﻌﻪ رﺳﯿﺪﻧﺪ درﻫﺎ ﺧﻮد ﺑﻪ ﺧﻮد ﺑﺎز ﺷﺪﻧﺪ و ﻓﺮد ﭘـﺮواز‬
‫ﮐﻨﺎن ﺑﻪ ﺳﻤﺖ درﻣﺎﻧﮕﺎه رﻓﺖ‪.‬راﻫﺮوﻫﺎی ﻟﻌﻪ ﭘﺮ از ﺳﺎل دوﻣﯽ ﻫﺎی وﺣـﺸﺖ زده ای ﺑـﻮد‬
‫ﮐﻪ ﺑﺮای ﮐﻤﮏ ﺑـﻪ ﻣـﺎدام ﭘـﺎﻣﻔﺮی آﻣـﺪه ﺑﻮدﻧـﺪ‪.‬ﻇـﺎﻫﺮا ﺗﻌـﺪاد ﻣﺠـﺮوﺣﯿﻦ ﺧﯿﻠـﯽ زﯾـﺎد‬
‫ﺑﻮد‪....‬دوﻃﺮف راﻫﺮوﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ درﻣﺎﻧﮕـﺎه ﻣﯿﺮﺳـﯿﺪ ﭘـﺮ از ﺗﺨـﺖ و ﺑﺮاﮐﺎردﻫـﺎﯾﯽ ﺑـﻮد ﮐـﻪ‬
‫ﻣﺠﺮوﺣﯿﻦ را ﺣﻤﻞ ﻣﯿﮑﺮدﻧﺪ‪ .‬ﭼﻨﺪ ﻧﻔـﺮ ﺑـﻪ ﻣﺤـﺾ دﯾـﺪن ﻓـﺮد ‪ ,‬ﺧﻮدﺷـﺎن را روی زﻣـﯿﻦ‬
‫اﻧﺪاﺧﺘﻨﺪ ﺗﺎ او ﺳﺮﯾﻌﺘﺮ از ﺑﺎﻻی ﺳﺮﺷﺎن رد ﺷﻮد‪.‬دو ﻧﻔﺮ ﻫﻢ ﺟﻠﻮﺗﺮ دوﯾﺪﻧﺪ ﺗـﺎ دو ﻟﻨﮕـﻪ ی‬
‫در را ﺑﺮای ﻓﺮد ﺑﺎز ﮐﻨﻨﺪ ‪...‬‬
‫درﻣﺎﻧﮕﺎه ﺷﻠﻮغ ﺑﻮد ‪.‬ﭼﻨﺪﯾﻦ داﻧﺶ آﻣﻮز رﯾﻮﻧﮑﻼو ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﺟﯿﻨﯽ‪ ,‬ﭘﺮوﺗﯽ و ﭘﺎدﻣﺎ ﭘﺘﯿﻠﻞ ‪,‬‬
‫دﻧﯿﺲ ﮐﺮﯾﻮی و ﻣﺎدام ﭘﺎﻣﻔﺮی ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ در ﻓﻌﺎﻟﯿﺖ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬ﺑﻪ ﻣﺤﺾ دﯾﺪن آﻧﻬﺎ ﺟﯿﻨﯽ ﺟﯿﻎ‬
‫ﻫﺮاﺳﺎﻧﯽ ﮐﺸﯿﺪ‪:‬ﻫﺮی‪....‬ﭼﯽ ﺷﺪه‪...‬ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ؟‬
‫ﻓﺮد ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ ﻫﺮی را روی زدﯾﮏ ﺗﺮﯾﻦ ﺗﺨﺖ رﻫﺎ ﮐﺮد ﺗﺎ از ددر ﻓﺮﯾﺎدش ﺑﻠﻨـﺪ ﺷـﻮد‪:‬ﻓﮑـﺮ‬
‫ﮐﻨﻢ ﭘﺎش ﺷﮑﺴﺘﻪ ‪ ,‬اﺣﺘﻤﺎﻻ ﻟﮕﻨﺶ ﻫﻢ ﺧﺮد ﺷﺪه‪....‬‬
‫ﺑﻌﺪ ﺗﺎزه ﺑﯿﺎد آورد ﮐﻪ ﻫﺮی را ﺑﺎ آن وﺿﻊ ﺗﻘﺮﯾﺒـﺎ روی ﺗﺨـﺖ ﭘﺮﺗـﺎب ﮐـﺮده‪:‬اوه ﻣﺘﺎﺳـﻔﻢ‬
‫ﻫﺮی‪...‬واﻗﻌﺎ ﺣﻮاﺳﻢ ﻧﺒﻮد‪..‬ﺟﯿﻨﯽ ﻣﻮاﻇﺒﺶ ﺑﺎش‪.‬ﻣﻦ رﻓﺘﻢ‬
‫ﻓﺮد دوری زد و ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ از ﻫﻤـﺎن دو ﻟﻨﮕـﻪ در ﺑـﺎز ﺧـﺎرج ﺷـﺪ‪ .‬ﻣـﺎدام ﭘـﺎﻣﻔﺮی ﺟﻠـﻮ‬
‫دوﯾﺪ‪:‬ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ ﭘﺎﺗﺮ؟‬
‫ﻫﺮی ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺗﺨﺘﻬﺎ ی درﻣﺎﻧﮕﺎه ﮐﺮد‬
‫_ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﭼﻄﻮرن؟‬

‫‪722‬‬

‫‪723‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_ﺧﯿﻠﯽ ﺻﺪﻣﻪ دﯾﺪن وﻟﯽ ﺧﻮب ﻣﯿﺸﻦ‪....‬دادم ﻻﻧﮓ ﺑﺎﺗﻢ ﺑﺮای ﺑﭽﻪ ﻫﺎی دﯾﻮاره ی ﻣﺤﺎﻓﻆ‬
‫ﻣﻌﺠﻮن ﻧﯿﺮوﺑﺨﺶ ﺑﺒﺮه‪...‬دوﺷﯿﺰه ﺑﻞ ﻫﻢ ﯾﻪ ﺧﻮرده ﺑﺮای ﻣﺤﻔﻠـﯽ ﻫـﺎ ﺑـﺮد‪.‬آﺧـﻪ اون ﺑﯿـﺮون‬
‫ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﺧﯿﻠﯽ زﯾﺎدن‪....‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﺣﺮف او را ﮐﺎﻣﻞ ﮐﺮد و ﺑﺎ ﺑﻐﺾ ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﻨـﺪ ﺗـﺎﯾﯽ ﮐـﺸﺘﻪ داﺷـﺘﯿﻢ ﮐـﻪ‪....‬ﭘـﺲ اﯾـﻦ‬
‫ﻣﺎﻣﻮرای وزارت ﺧﻮﻧﻪ ﮐﺪوم ﺟﻬﻨﻤﯽ ﻫﺴﺘﻦ؟ ﻧﺼﻒ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪن‬
‫ﺑﻐﺾ ﺟﯿﻨﯽ ﺗﺮﮐﯿﺪ ‪.‬ﻫﺮی ﺑﺎ اﻧﺪوه ﺳﺮش را ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ ‪.‬ﺑﺮ روی ﭼﻨﺪ ﺗﺨﺖ ﮐﻨﺎر ﻫﻢ ﮔﺬاﺷـﺘﻪ‬
‫ﺷﺪه ﺗﭙﻪ ای ﺗﺸﮑﯿﻞ ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯿﺮﺳﯿﺪ از ﮐﺸﺘﻪ ﻫـﺎ ﺑﺎﺷـﺪ ﻫـﺮی در ﻣﯿـﺎن آﻧﻬـﺎ‬
‫ﺳﯿﻤﻮس ﻓﯿﻨﯿﮕﺎن‪ ,‬ﮐﺎﻟﯿﻦ و ﺟﺎﺳﺘﯿﻦ ﻓﯿﻨﭻ ﻓﻠﭽﻠﯽ را ﺷﻨﺎﺧﺖ‪...‬در ﮔﻮﺷﻪ ای دﯾﮕﺮ ﺑـﺪن ﺧـﻮن‬
‫آﻟﻮد آﻟﯿﺸﯿﺎ اﺳﭙﯿﻨﺖ ﺑﺎ ﭼﺸﻤﻬﺎی ﺑﺎز اﻓﺘﺎده ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﯽ ﺗﺮدﯾـﺪ ﺗﻮﺳـﻂ ﺷـﯿﻤﺮ درﯾـﺪه ﺷـﺪه‬
‫ﺑﻮد‪....‬ﺑﺪﻧﺶ داغ ﺷﺪ ‪.‬ﺑﺎ اﻧﺪوه ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺶ را ﺑﺴﺖ ﺗﺎ ﺟﻠﻮی رﯾﺰش اﺷﮑﻬﺎﯾﺶ را ﺑﮕﯿﺮد‪.‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ ﭘﺎﻣﻔﺮی ﺑﺎ ﺣﺮﮐﺖ ﺳﺮﯾﻊ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش اﺳﺘﺨﺎﻧﻬﺎی ﻫﺮی را ﺗﺮﻣﯿﻢ ﮐﺮد و زﺧـﻢ را در‬
‫ﯾﮏ ﭼﺸﻢ ﺑﺮ ﻫﻢ زدن ﻣﺪاوا ﮐﺮد ‪.‬ﺳﭙﺲ از ﯾﮏ ﺑﻄﺮی آﺷﻨﺎ ﺟﺎﻣﯽ را ﭘـﺮ از ﻣﻌﺠـﻮن ﺿـﺪ‬
‫درد ﮐﺮد ‪:‬ﯾﻪ ﮐﻢ درد داره‪...‬ﺑﺎﯾﺪ دوﺳـﻪ روزی ﺑﺨـﻮاﺑﯽ ﺗـﺎ دردش آروم ﺑـﺸﻪ‪...‬ﺑـﺪﺟﻮری‬
‫ﺷﮑﺴﺘﻪ‬
‫_وﻟﯽ ﺷﻤﺎ‪...‬ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺗﻮ ی ه دﻗﯿﻘﻪ‪....‬‬
‫_اﯾﻦ ﺑﺴﺘﮕﯽ ﺑﻪ ﺷﺮاﯾﻂ داره ﭘﺎﺗﺮ‪...‬ﺷﮑﺴﺘﮕﯽ ﻟﮕﻦ ﺧﯿﻠﯽ ﺣﺴﺎﺳﻪ‪...‬ﺣﺎﻻ ﻣﻌﺠﻮﻧﺘﻮ ﺑﺨﻮر‬
‫ﻫﺮی از ﺟﺎ ﭘﺮﯾﺪ‪:‬ﻣﻦ وﻗﺖ ﻧﺪارم‬
‫درد در ﺑﺪﻧﺶ ﭘﯿﭽﯿﺪ ‪.‬ﺗﻌﺎدﻟﺶ را از دﺳﺖ داد‪.‬ﺑﻪ زﺣﻤﺖ دﺳﺘﺶ راﺑﻪ ﺗﺨﺖ ﮔﺮﻓﺖ ﺗﺎ زﻣﯿﻦ‬
‫ﻧﺨﻮرد‪...‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ ﭘﺎﻣﻔﺮی ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﭼﯿﮑﺎر ﻣﯿﮑﻨﯽ ﭘﺎﺗﺮ؟ ‪....‬ﺑﺮﮔﺮد ﺗﻮ ﺗﺨﺘﺖ‪...‬ﮐﺠﺎ داری ﻣﯿﺮی!!؟‬

‫‪723‬‬

‫‪724‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی دﺳﺘﺶ را دراز ﮐﺮد و ﺷﯿﺸﻪ ی ﻣﻌﺠﻮن ﺿﺪ درد ﺧﺎﻧﻢ ﭘـﺎﻣﻔﺮی را ﺑﺮداﺷـﺖ و ﯾﮑﺠـﺎ‬
‫ﺳﺮ ﮐﺸﯿﺪ‪.‬ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ دردش آرام ﺷﺪ‪:‬ﻣﯿﺮم ﺑﻪ ﻣﺤﻮﻃﻪ‪....‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ ﭘﺎﻣﻔﺮی ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺟﻠﻮی او اﯾﺴﺘﺎد‪:‬ﻧﻪ ﺑﺎ اﯾﻦ وﺿـﻊ‪...‬ﺗـﻮ ﺑﺎﯾـﺪ اﺳـﺘﺮاﺣﺖ ﮐﻨـﯽ! اون‬
‫ﺷﯿﺸﻪ ای ﮐﻪ ﺳﺮﮐﺸﯿﺪی ﻗﻮی ﺗﺮﯾﻦ ﻣﻌﺠﻮن ﺿﺪ درد ﻣﻦ ﺑـﻮد‪...‬ﻣﻤﮑﻨـﻪ ﺗـﺎ ﭼﻨـﺪ ﺳـﺎﻋﺖ‬
‫دردی رو ﺣﺲ ﻧﮑﻨﯽ اﻣﺎ اﯾﻦ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﻪ وﻗﺘﯽ اﺛﺮش ﺑﺮه ﺧﯿﻠﯽ‪....‬‬
‫ﻫﺮی ﺣﺮف او را ﻗﻄﻊ ﮐﺮد‪:‬ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ‬
‫و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ در درﻣﺎﻧﮕﺎه دوﯾﺪ‪:‬ﺟﯿﻨﯽ‪...‬ﻣﺮاﻗﺐ ﺧﻮدت ﺑﺎش‪.‬ﺟﻠﻮی درﻣﺎﻧﮕﺎه ﻧﯿﻤﺒـﻮس ﯾـﮏ‬
‫داﻧﺶ آﻣﻮز اﺳﻼﯾﺘﺮﯾﻨﯽ را ﮔﺮﻓﺖ و از اوﻟﯿﻦ ﭘﻨﺠﺮه ﺑﯿﺮون ﭘﺮﯾﺪ‪...‬‬
‫************************************‬
‫ﺟﺪال اوج ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺧﺴﺘﻪ و ﮐﻼﻓﻪ ﻣﯿﺠﻨﮕﯿﺪوﺗﻤﺎم ﻣﺪت ﺑﺎ دو ﯾﺎ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ ﻣﺒﺎرزه‬
‫ﻣﯿﮑﺮد ‪.‬ﺑﻪ ﻣﺤﺾ اﯾﻨﮑﻪ ﯾﮑﯽ را ﺷﮑﺴﺖ ﻣﯿﺪاد ‪ ,‬ﻣﺮﮔﺨﻮار دﯾﮕﺮی ﺟﺎی او را ﻣﯿﮕﺮﻓﺖ‪ .‬در‬
‫اﻃﺮاف اواﻋﻀﺎی ﻣﺤﻔﻞ ﺑﻪ ﺷﺪت درﮔﯿﺮ ﺑﻮدﻧﺪ اﻣﺎ درﮔﯿﺮی او ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑـﻮد‪...‬ﭼـﻮن ﻧﮕﺮاﻧـﯽ‬
‫راﺣﺘﺶ ﻧﻤﯿﮕﺬاﺷﺖ‪ .‬ﻫﺮی داﺧﻞ ﻗﻠﻌﻪ ﺑﻮد‪...‬ﻫﺮﭼﻨﺪ ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻼ ﻣﺸﺨﺺ ﺑﻮد ﮐـﻪ ﺗـﺎ ﺑـﻪ ﺣـﺎل‬
‫ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮب ﻋﻤﻞ ﮐﺮده و ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﺟﻠﻮی ورود ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﺑﻪ ﻣﺤﻮﻃﻪ را ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑـﻮد اﻣـﺎ‬
‫اﯾﻦ ﭼﯿﺰی از ﺧﻄﺮ ﮐﻢ ﻧﻤﯿﮑﺮد‪...‬ﻣﻮﺟﻮدات ﺷﯿﻄﺎﻧﯽ وﻟﺪﻣﻮرت دردﺳﺮ ﺳﺎز ﺑﻮدﻧﺪ ‪....‬ﺑﯿـﺸﺘﺮ‬
‫از ده ﻣﺎﻧﺘﯿﮕﻮر ﻋﻈﯿﻢ را ﮐﺸﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ اﻣﺎ ﻧﺼﻒ ﻧﯿـﺮوی ﮐﻤﮑـﯽ را ﮐـﻪ ﻣـﻮدی ﺑـﺎ ﺧـﻮدش‬
‫آورده ﺑﻮد را ﻫﻢ در ااﯾﻦ راه از دﺳﺖ دادﻧﺪ درﯾﺎﯾﯽ از ﺧﻮن روی زﻣـﯿﻦ روان ﺑـﻮد واﻗﻌـﺎ‬
‫ﺷﺎﻧﺲ داﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ وﻟﺪﻣﻮرت ﻧﺒﺮد ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ رو دﺳﺖ ﮐﻢ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد و ﻣﻮﺟﻮدات ﺷـﯿﻄﺎﻧﯽ‬
‫ﺑﯿﺸﺘﺮی را ﺑﺎ ﺧﻮدش ﻫﻤﺮاه ﻧﮑﺮده ﺑﻮد ‪.‬از ﭼﻬﺎر ﺷﯿﻤﺮ ﻏﻮل ﭘﯿﮑﺮ وﻟﺪﻣﻮرت ‪ ,‬ﺳﻪ ﺗﺎی آﻧﻬﺎ‬
‫ﺗﻮﺳﻂ اﻓﺮاد ﻣﺤﻔﻞ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ اﻣﺎ ﭼﻬﺎرﻣﯽ وارد ﻣﺤﻮﻃﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد و اﯾﻦ ﭼﯿﺰی ﺑـﻮد ﮐـﻪ‬
‫دﯾﻮاﻧﻪ اش ﻣﯿﮑﺮد‪...‬‬

‫‪724‬‬

‫‪725‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻮد ﻧﺼﻒ زﻧﺪﮔﯿﺶ را ﺑﺪﻫﺪ و در آن ﻟﺤﻈﻪ از ﺳﻼﻣﺖ ﻫـﺮی ﺧﺒـﺮی ﺑـﻪ ﮔﻮﺷـﺶ‬
‫ﺑﺮﺳﺪ‪.‬ﺧﻮدش ﺳﻘﻮ‪.‬ط ﻫﺮی را در ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ دﯾﺪه ﺑﻮد‪...‬ﺳﻌﯽ ﮐﺮد اﻓﮑـﺎر ﻣﻨﻔـﯽ را از ﺧـﻮد‬
‫دور ﮐﻨﺪ اﻣﺎ ﭼﻄﻮر ﻣﯿﺘﻮاﻧﺴﺖ؟‬
‫ﻫﻨﻮز از ﻣﺎﻣﻮرﯾﻦ وزارت ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺒﺮی ﻧﺒﻮد‪ .‬ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﻧﺼﻒ اﻋﻀﺎی ﻣﺤﻔﻞ ﮐﺸﺘﻪ ﯾﺎ زﺧﻤـﯽ‬
‫ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ‪.‬ﻫﻤﯿﻦ ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﭘﯿﺶ ‪ ,‬ﺗﺎﻧﮑﺲ ‪ ,‬ﭼﺸﻢ ﺑﺎﺑﺎﻗﻮری را ﮐﻪ ﺣـﺴﺎﺑﯽ داﻏـﻮن ﺷـﺪه‬
‫ﺑﻮد ﺑﻪ ﺳﻨﺖ ﻣﺎﻧﮕﻮ ﻓﺮﺳﺘﺎده ﺑﻮد‪.‬‬
‫از ﺷﮑﻠﺒﻮت ﺧﺒﺮی ﻧﺒﻮد ‪.‬ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻫﻤـﯿﻦ ن دﻗﯿﻘـﻪ ﭘـﯿﺶ او را ﺑـﺮای ﮔـﺮﻓﺘﻦ ﮐﻤـﮏ ﺑـﻪ‬
‫وزارت ﺧﺎﻧﻪ ﻓﺮﺳﺘﺎده ﺑﻮد‪.‬آﻣﻮس دﯾﮕﻮری و ﻫﻤﺴﺮش ﻫـﺮ دو ﮐـﺸﺘﻪ ﺷـﺪﻧﺪ‪.‬ﻣﺎﻧـﺪاﻧﮕﺎس‬
‫ﻓﻠﭽﺮ ﺑﻪ دﺳﺖ ﯾﮏ ﮔﺮﮔﯿﻨﻪ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪ ‪.‬دﯾﺪاﻟﻮس دﯾﮕﻞ ﺗﻮﺳﻂ اوﻟﯿﻦ ﺷﯿﻤﺮ ﺗﮑﻪ ﺗﮑـﻪ ﺷـﺪ‬
‫اﻣﺎ ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪ آن را ﻫﻢ ﺑﮑﺸﺪ و روش ﮐﺸﺘﻦ ﺷﯿﻤﺮ را ﺑﻪ ﺳﺎﯾﺮﯾﻦ ﯾﺎد دﻫﺪ‪ .‬ﭘﺴﺮ ﺟﻮاﻧﯽ ﺑﻨﺎم‬
‫اﻟﯿﻮر وود ﮐﻪ ﻗﺒﻼ ﺷﻨﯿﺪه ﺑﻮد از دوﺳﺘﺎن ﻫﺮﯾﺴﺖ ﻫﻢ ﯾﮑﯽ دﯾﮕﺮ از ﮐﺸﺘﻪ ﻫﺎی ﻣﺤﻔﻞ ﺑـﻮد‬
‫و ﺑﻘﯿﻪ ﯾﺎ زﺧﻤﯽ ﺑﻮدﻧﺪ ﯾﺎ ﭼﻨﺎن ﺧﺴﺘﻪ ﮐﻪ ﺑﻌﯿﺪ ﺑﻮد ﺑﯿﺸﺘﺮ از اﯾﻦ ﺗﺎب اﯾﻦ ﻣﺒﺎرزه ی ﻧﺎﺑﺮاﺑﺮ‬
‫را ﺑﯿﺎورﻧﺪ‪.‬‬
‫_ﺣﻮاﺳﺖ ﮐﺠﺎس ﭘﺎﻧﻤﺪی؟ اﯾﻦ ﺻﺪا ﺗﻨﺶ را ﻟﺮزاﻧﺪ ‪ ,‬ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﺑﻪ ﻫﯿﮑـﻞ ﭼـﺎق و ﮐﻮﺗـﺎه‬
‫ﻗﺪی ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮا ﻫﻤﯿﻦ ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈـﻪ ﭘـﯿﺶ ﺟـﺎن او را ﻧﺠـﺎت داده ﺑـﻮد‪...‬ﺑـﺎ ﺧـﺸﻢ‬
‫ﻏﺮﯾﺪ‪:‬ﭘﯿﺘﺮ!!!‬
‫ﭘﺘﯽ ﮔﺮو ﻃﻠﺴﻤﯽ را ﻣﻨﺤﺮف ﮐﺮد‪:‬درﺳﺘﻪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﺗﻮ ﻧﻤﯽ ﺟﻨﮕﻢ اﻣﺎ ﻣﯿﺘـﻮﻧﻢ ﺳـﻌﯿﻢ رو‬
‫ﺑﮑﻨﻢ‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﭘﺮﺧﺎش ﮐﺮد‪:‬اﯾﻨﺠﺎ ﭼﻪ ﻏﻠﻄﯽ ﻣﯿﮑﻨﯽ؟‬
‫_ﻣﯿﺒﯿﻨﯽ ﮐﻪ ‪ ,‬ﻟﮑﻪ ی ﻧﻨﮓ زﻧﺪﮔﯿﻤﻮ ﭘﺎک ﻣﯿﮑﻨﻢ‪.‬‬

‫‪725‬‬

‫‪726‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻓﺮﺻﺖ ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬ﺧﯿﻠﯽ دﻟﺶ ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﭘﺲ از ﭼﻨﺪ ﺳﺎل ﭘﯿﺘﺮ را ﻣﯿﺪﯾﺪ او‬
‫را ﺧﻔﻪ ﮐﻨﺪ ‪.‬اﻣﺎ ﺑﻪ ﺟﺎی او ﻣﺮﮔﺨﻮاری را ﺑﺎ ﭼﻨﺎن ﺧﺸﻤﯽ ﺑﻪ درﺧﺖ ﮐﻮﺑﺎﻧـﺪ ﮐـﻪ ﺑﯿﻬـﻮش‬
‫ﺷﺪ‪:‬ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﯽ ﺑﻪ اﯾﻦ راﺣﺘﯽ ﭘﺎک ﺑﺸﻪ؟‬
‫ﭘﺘﯽ ﮔﺮو ﯾﮑﯽ از ﺳﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮاری را ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮده ﺑـﻮد ‪ ,‬ﺑـﻪ ﺧـﻮد ﻣـﺸﻐﻮل‬
‫ﮐﺮد‪:‬ﺳﻌﯽ ﺧﻮدﻣﻮ ﻣﯿﮑﻨﻢ‬
‫درﺳﺖ در ﻫﻤﯿﻦ ﻟﺤﻈﻪ رﮔﺒﺎر ﺻﺪای آﭘﺎرات ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪...‬ﮐﯿﻨﮕﺰﻟﯽ ﺑﺎ دﺳﺖ ﭘﺮ ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ ﺑﻮد‪...‬‬
‫***********************************‬
‫ﻫﺮی ﭘﺮواز ﮐﻨﺎن ﺑﻪ ﻣﺤﻮﻃﻪ رﺳﯿﺪ ‪.‬رون ﻫﻨﻮز ﺑﺎ ﺷـﯿﻤﺮ درﮔﯿـﺮ ﺑـﻮد ‪.‬از ﺑﯿـﺮون ﻣﺤﻮﻃـﻪ‬
‫ﻫﯿﺎﻫﻮﯾﯽ اوج ﻣﯿﮕﺮﻓﺖ‪.‬ارﺗﻔﺎﻋﺶ را ﺑﯿﺸﺘﺮ ﮐﺮد ‪.‬ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﭘﺎﻧﺼﺪ ﻧﻔﺮ از ﮐﺎراﮔﺎﻫﺎن وزارت‬
‫ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎ ﻫﻢ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ و ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﺮ ﺗﻌﺪادﺷﺎن اﻓـﺰوده ﻣﯿـﺸﺪ‪ .‬ﻫـﺮی ﻧﻔـﺲ راﺣﺘـﯽ‬
‫ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﻪ ﺳﺮاغ ﻣﺮﮔﺨﻮاری روی زﻣﯿﻦ رﻓﺖ‪.‬‬
‫ﺻﺪای ﻫﺮﻣﯿﻮن را از ﭼﻨﺪ ﻣﺘﺮی اش ﻣﯿﺸﻨﯿﺪ‪:‬ﻫﺮی‪...‬اﯾﻨﺠﺎ ﭼﯿﮑﺎر ﻣﯿﮑﻨﯽ؟‬
‫ﺗﺎزه ﺑﯿﺎد دﻟﯿﻞ ﺳﻘﻮﻃﺶ اﻓﺘﺎد ‪.‬ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻫﺮﻣﯿﻮن رﻓﺖ‪:‬ﺗـﻮ ﺣﺎﻟـﺖ ﺧﻮﺑـﻪ؟ ﺑـﺮای ﭼـﯽ ﺟﯿـﻎ‬
‫ﻣﯿﮑﺸﯿﺪی؟‬
‫_ﭼﯿﺰ ﻣﻬﻤﯽ ﻧﺒﻮد‪...‬ﯾﻪ ﮐﻢ ﺗﺮﺳﯿﺪم‪....‬ﺗﻮ ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ؟ ﻓﺮد ﻣﯿﮕﻔﺖ‪...‬‬
‫_ﻣﻦ ﺧﻮﺑﻢ ﻫﺮﻣﯿﻮن‬
‫درﺳﺖ در ﻫﻤﯿﻦ وﻗﺖ ﺻﺪای ﻓﺮﯾﺎد ﻫﺎﻧﺎ آﺑﻮت از ﭼﻨﺪ ﻣﺘﺮ آن ﻃﺮف ﺗﺮ ﺷﻨﯿﺪه ﺷـﺪ و ﻫـﺮ‬
‫دو را ﺑﺮ ﺟﺎ ﺧﺸﮏ ﮐﺮد‪:‬ﺧﺪای ﻣﻦ ‪...‬رون!‬
‫ﻫﺮی ﻫﻨﻮز درﺳﺖ ﺑﺮﻧﮕﺸﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺗﮑﻪ ای از ﯾﮏ ﭘـﺎک ﺟـﺎروی ﺷﮑـﺴﺘﻪ روی ﺳـﺮش‬
‫اﻓﺘﺎد‪.‬ﻫﺮاﺳﺎن ﺑﻪ آﺳﻤﻦ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪.‬ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺟﯿﻎ ﻣﯿﮑـﺸﯿﺪﻧﺪ‪ .‬رون در ﺣـﺎل ﺳـﻘﻮط ﺑـﻮ اﻣـﺎ‬
‫درﺳﺖ ﻧﯿﻢ ﻣﺘﺮ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻪ زﻣﯿﻦ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺷﮑﻞ داد و دوﺑﺎره اوج ﮔﺮﻓﺖ‪.‬اﯾﻨﺒﺎر ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑﻪ ﺳـﻤﺖ‬

‫‪726‬‬

‫‪727‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﭼﺸﻢ ﺷﯿﻤﺮ ﺷﯿﺮﺟﻪ زد وﻫﯿﻮﻻ ﻧﻌﺮه ای از درد ﮐﺸﯿﺪ ووووﺣﻤﻠﻪ ی ﻋﻘﺎب ﯾﮏ ﭼـﺸﻤﺶ را‬
‫ﮐﻮر ﮐﺮده ﺑﻮد‪.‬رون ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ اوج ﮔﺮﻓﺖ و ﻫﺮی ﮐﻪ ﺧﯿﺎﻟﺶ از ﺑﺎﺑﺖ او راﺣﺖ ﺷـﺪه ﺑـﻮد‬
‫دوﺑﺎره وارد درﮔﯿﺮی ﺷﺪ‪...‬‬
‫ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ی ﺑﻌﺪ درﮔﯿﺮی ﺷﺪﯾﺪﺗﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد ‪.‬ﺣﻀﻮر اﻓﺮاد وزارت ﺧﺎﻧﻪ ﯾﮏ اﻣﺘﯿﺎز ﺑـﺰرگ‬
‫ﺑﻮد ﺣﺎﻻ ﺗﻌﺪاد ﻣﺪاﻓﻌﯿﻦ ده ﺑﺮاﺑﺮ ﺷﺪ ﺑﻮد ‪.‬ﻫﺮی در آن ﺷﻠﻮﻏﯽ اﻋﻀﺎی ﻣﺤﻔﻞ را ﻧﻤﯿﺪﯾﺪ ‪.‬ﺑـﻪ‬
‫اﻃﺮاف ﭘﺮواز ﻣﯿﮑﺮد و ﺳﺎﯾﺮﯾﻦ را رﻫﺒﺮی ﻣﯿﮑﺮد‪.‬ﺣﺘﯽ ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﻗﺮار ﻧﺪاﺷﺘﻮ درﺳﻤﺖ ﭼﭗ‬
‫دﯾﻮاره ی دﻓﺎﻋﯽ ﺟﺎدوﯾﯽ ﺻﺪﻣﻪ ی ﺷﺪﯾﺪی دﯾﺪه ﺑﻮد‪.‬ﺗﻌﺪادی از ﺑﭽﻪ ﻫﺎ را در آﻧﺠﺎ ﻣﺴﺘﻘﺮ‬
‫ﮐﺮد ‪.‬ﺑﻌﺪ ﭼﺮﺧﯽ زد و از ﺑﺎﻻ ﺑﻪ ﺑﯿﺮون ﻣﺤﻮﻃﻪ ﻧﮕﺎﻫﯽ اﻧﺪاﺧﺖ‪.‬از ﭼﭗ و راﺳﺖ ﺟﺎدوﮔﺮان‬
‫و ﺳﺎﺣﺮه ﻫﺎ در اﻃﺮاف ﻇﺎﻫﺮ ﻣﯿﺸﺪﻧﺪ و ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ وارد ﻧﺒﺮد ﻣﯿﺸﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫ﯾﮏ ﻧﻔﺮ ﺑﺎ ﺻﺪای ﻓﺶ ﺑﻠﻨﺪی از ﮐﻨﺎر ﮔﻮﺷﺶ ﮔﺬﺷﺖ‪.‬دﻣﻠﺰا ﺑﻪ ﺳﺮاغ ﻣﺪاﻓﻌﯿﻦ دروازه رﻓﺘﻪ‬
‫ﺑﻮد‪ ,‬ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ دﯾﻦ ﺗﻮﻣﺎس زﺧﻤﯽ روی زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد‪ ...‬ﮐﻤﯽ آن ﻃﺮف ﺗﺮ رون ﺑﺎ ﺷﯿﻤﺮ‬
‫درﮔﯿﺮ ﺑﻮد ‪...‬ﻫﺮی ﺑﻪ دﻧﺒﺎل دﻣﻠﺰا رﻓﺖ و ﺑﻪ او ﮐﻤﮏ ﮐﺮد ﺗﺎ ﺑﺘﻮاﻧﺪ دﯾﻦ را ﻋﻘﺐ ﺑﮑـﺸﺪ‬
‫و او را ﺑﻪ دﺳﺖ ﭼﻨﺪ داﻧﺶ آﻣﻮز ﺳﺎل ﺳﻮﻣﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ زﺣﻤﺖ ﻣﺠﺮوﺣﯿﻦ را ﺣﻤﻞ ﻣﯽ ﮐﺮدﻧـﺪ‬
‫ﺳﭙﺮد ‪...‬ﮐﻤﯽ آﻧﻄﺮف ﺗﺮ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﺳﺮﺳﺨﺘﯽ ﺑﭽﻪ ﻫﺎی دم دروازه را ﺗﺸﻮﯾﻖ ﻣﯿﮑﺮد‪:‬دارﯾـﻢ‬
‫ﻣﻮﻓﻖ ﻣﯿﺸﯿﻢ‪...‬اداﻣﻪ ﺑﺪﯾﻦ‪....‬دﯾﻮاره رو ﮐﺎﻣﻞ ﮐﻨﯿﻦ‬
‫ﮐﻤﯽ آن ﻃﺮف ﺗﺮ ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ ﻫﻤﭽﻨﺎن در ﮐﻨﺎر ﮔﺮاوپ ﻣﯿﺠﻨﮕﯿﺪ و ﻫﺮ ﺟﻨﺒﻨﺪه ای را ﺑﻪ ﺑﯿـﺮون‬
‫از دروازه ﭘﺮﺗﺎب ﻣﯿﮑﺮد‪....‬در ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﺮی ﺷﻌﺎع ﻧﻮر ﻋﻈﯿﻤﯽ دﯾﺪ‪ ...‬و ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ ﺑـﺮزﻣﯿﻦ‬
‫اﻓﺘﺎد‪...‬ﭼﻨﺪﯾﻦ ﻣﺮﮔﺨﻮار ﺑﻪ ﻃﻮر ﻫﻤﺰﻣﺎن او را ﻃﻠﺴﻢ ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ‪ ...‬اﻣﺎ اﯾـﻦ ﺑـﻪ ﺿﺮرﺷـﺎن‬
‫ﺗﻤﺎم ﺷﺪ‪.‬ﮔﺮاوپ ﮐﻪ از دﯾﺪن اﯾﻦ ﺻـﺤﻨﻪ ﻋـﺼﺒﺎﻧﯽ ﺷـﺪه ﺑـﻮد وﺣـﺸﯿﺎﻧﻪ آﻧﻬـﺎ را از ﻫـﻢ‬
‫ﻣﯿﺪرﯾﺪ‪.‬ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺷﯿﺠﻪ زد و ﮐﻨﺎر ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ ﻓﺮود آﻣـﺪ‪.‬ﻫﺮﻣﯿـﻮن ﻫـﻢ ﺧـﻮد را ﺑـﻪ او‬

‫‪727‬‬

‫‪728‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫رﺳﺎﻧﺪ و در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﺑﺎ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ از ﺑﭽﻪ ﻫﺎ از ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ دﻓﺎع ﻣﯿﮑﺮد ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﭘﺮﺳـﯿﺪ‪:‬ﺣـﺎﻟﺶ‬
‫ﺧﻮﺑﻪ؟‬
‫_ﻧﻤﯿﺪوﻧﻢ‪...‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺒﺮﯾﻤﺶ ﻋﻘﺐ‬
‫اﻣﺎ ﻋﻘﺐ ﮐﺸﯿﺪن ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ ﺑﺎ آن ﺟﺜﻪ و ﻗﺎﻣﺖ اﺻﻼ آﺳﺎن ﻧﺒﻮد‪.‬ﺳﺮاﻧﺠﺎم وﻗﺘﯽ ﻣﻮﻓـﻖ ﺷـﺪﻧﺪ‬
‫ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ را از ﻣﺤﻞ ﺧﻄﺮ دور ﮐﻨﻨﺪ ﯾﮏ ﻧﻔﺮ را ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﻣﺎدام ﭘﺎﻣﻔﺮی ﻓﺮﺳﺘﺎدﻧﺪ‪....‬‬
‫ﺑﺎ آﻣﺪن ﺧﺎﻧﻢ ﭘﺎﻣﻔﺮی ﻫﺮی ﮐﻪ ﺧﯿﺎﻟﺶ از ﺑﺎﺑﺖ ﺳﻼﻣﺖ ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ راﺣﺖ ﺷﺪه ﺑﻮد ﺑﻪ ﺳـﻤﺖ‬
‫ﻣﺤﻞ ﻧﺒﺮد ﻣﺮﮔﺨﻮاران ﺑﺎ داﻧﺶ آﻣﻮزان رﻓﺖ‪...‬ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ آﻣﻮﺧﺘﻪ ﻫﺎﯾﺶ در ﮐـﻼس ﻣـﻮدی‬
‫واﻗﻌﺎ ﺑﻪ ﻧﻔﻊ ﻗﻠﻌﻪ ﺗﻤﺎم ﺷﺪ‪...‬درﺳﺖ زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﯾﮏ ﻣﺮﮔﺨﻮار ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده از ﭘﺴﺮ دﻓﺎﻋﯽ اش‬
‫ﺟﻠﻮ ﻣﯿ‪Ĥ‬ﻣﺪ ﻫﺮی ﺳﭙﺮ را ﻧﺎﺑﻮد ﮐﺮد ﺗﺎ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺑﺘﻮاﻧﻨﺪ ﺑﻪ ده ﻣﺮﮔﺨﻮار ﭘﺸﺖ ﺳﺮ اوﻟﯽ دﺳـﺖ‬
‫رﺳﯽ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪.‬اﯾﻨﺒﺎر ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ از ﭘﺲ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﺑﺮ ﻣﯿ‪Ĥ‬ﻣﺪ ‪...‬در واﻗﻊ ﯾﮏ ﺗﻨﻪ ﺑﺎ ﭼﻬﺎر‬
‫ﻧﻔﺮ ﻣﯿﺠﻨﮕﯿﺪ و ﺑﻪ ﺳﺎدﮔﯽ ﻫﻤﻪ را ﺷﮑﺴﺖ ﻣﯿﺪاد‪...‬آﻧﻘﺪر ﮔﺮم ﻧﺒﺮد ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ اﻃـﺮاﻓﺶ‬
‫ﻧﺒﻮد‪...‬ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ ﭼﻨﺪ ﺻﺪای ﺟﯿﻎ و ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ان ﻓﺮﯾﺎد ﻫﺮاﺳﺎن آﻧﺠﻠﯿﻨﺎ ﺟﺎﻧـﺴﻮن ﻫـﺮی‬
‫را ﺑﻪ ﺧﻮد آورد‪.‬ﻫﺮاﺳﺎن ﺑﺮﮔـﺸﺖ ‪.‬ﺷـﯿﻤﺮ ﻣﻮﻓـﻖ ﺷـﺪه ﺑـﻮد ﺣﺮﯾـﻒ ﺳـﻤﺠﺶ را ﺷﮑـﺴﺖ‬
‫دﻫﺪ‪.‬رون ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺖ ﺳﻘﻮط ﮐﺮد و ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ ﻫﺮی ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﻫﺮ ﺣﺮﮐﺘﯽ ﺑﮑﻨﺪ ﺑﻪ ﺿـﺮب ﺑـﻪ‬
‫زﻣﯿﻦ ﺧﻮرد و ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺷﮑﻞ داد‪....‬ﯾﮏ ﻓـﺮد ﺟـﺎرو ﺳـﻮار ﺑـﻪ ﺳـﺮﻋﺖ ﺟـﺎی او را‬
‫ﮔﺮﻓﺖ‬
‫ﻫﺮی در ﯾﮏ ﻣﺘﺮی رون از ﺟﺎروﯾﺶ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﭘﺮﯾﺪ ‪.‬رون ﺑﯽ ﺣﺮﮐﺖ اﻓﺘـﺎده ﺑـﻮد و ﺧـﻮن از‬
‫ﺳــﺮو ﺻــﻮرﺗﺶ ﺳــﺮازﯾﺮ ﺷــﺪه ﺑــﻮد‪.‬ﺑــﺎ وﺣــﺸﺖ ﺷــﺎﻧﻪ ی او را ﮔﺮﻓــﺖ و رون را‬
‫ﺑﺮﮔﺮداﻧــﺪ‪.‬اﻧﺠﻠﯿﻨــﺎ‪ ,‬زاﺧﺎرﯾــﺎس و ﻟــﯽ ﺟــﺮدن ﺑﻼﻓﺎﺻــﻠﻪ ﻓــﺮود آﻣﺪﻧــﺪ ﺗــﺎ از آﻧﻬــﺎ دﻓــﺎع‬
‫ﮐﻨﻨﺪ‪.‬ﺻﻮرت رون ﻏﺮق ﺧﻮن ﺑﻮد و ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ ﻧﻔﺲ ﻣﯿﮑﺸﯿﺪ‪.‬ﻫﺮی ﻣﯿﺘﻮاﻧﺴﺖ ﻗـﺴﻢ ﺑﺨـﻮرد‬
‫ﮐﻪ ﻧﺼﻒ اﺳﺘﺨﻮاﻧﻬﺎﯾﺶ ﺧﻮرد ﺷﺪه اﻧﺪ‪.‬ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ ﺑﻐﺾ آﻟﻮد ﻧﺎﻟﯿﺪ‪:‬رون‪...‬ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ؟‬

‫‪728‬‬

‫‪729‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن در ﮐﻨﺎر ﻫﺮی ﺑﺎ وﺣﺸﺖ زار ﻣﯿﺰد ‪:‬ﭼﺸﻤﺎﺗﻮ ﺑﺎز ﮐﻦ رون‪....‬‬
‫ﭘﻠﮑﻬﺎی رون ﺑﻪ زﺣﻤﺖ ﺣﺮﮐﺘﯽ ﮐﺮد‪:‬ه‪...‬ﻫﺮی‪...‬ت‪..‬ﺗﻮ ‪...‬ﺣﺎﺗﺖ ‪...‬خ ‪...‬ﺧﻮﺑﻪ؟!!!‬
‫ﻫﺮی وﺣﺸﺖ زده ﺑﻮد‪.‬ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﻣﯿﺴﻮﺧﺖ ‪.‬ﺑﻐﺾ ﺑـﺪی ﮔﻠـﻮﯾﺶ را ﻣﯿﻔـﺸﺮد‪.‬ﻧﻔـﺴﺶ ﺑـﺎﻻ‬
‫ﻧﻤﯿ‪Ĥ‬ﻣﺪ‪...‬ﻧﻪ‪....‬رون دﯾﮕﻪ ﻧﻪ‪....‬‬
‫ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ ﺑﻐﻀﺶ را ﻓﺮو ﺧﻮرد‪:‬ﻣﻦ ﺧﻮﺑﻢ رون‪....‬‬
‫ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﺮاﻧﮑﺎردی ﻇﺎﻫﺮ ﮐﺮد ‪:‬ﻣﺎدام ﭘﺎﻣﻔﺮی ﺗﻮ ﯾﻪ ﭼﺸﻢ ﺑﻪ ﻫـﻢ زدن ﺣـﺎﻟﺘﻮ ﺧـﻮب‬
‫ﻣﯿﮑﻨﻪ‬
‫رون ﺳﺮﻓﻪ ای ﮐﺮد وﻣﻘﺪاری ﺧﻮن ﺑﺎﻻ اورد‪:‬ﮐﺎر ﻣﻦ دﯾﮕﻪ ﺗﻤﻮﻣﻪ رﻓﯿﻖ‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﺎﻟﯿﺪ‪:‬ﻧﻪ‪...‬ﻧﻪ ‪....‬ﺗﻮ ﺧﻮب ﻣﯿﺸﯽ‪...‬ﻣﺎ ﺑﺎ ﻫﻢ ﻣﯿﺮﯾﻢ ﻓﺮاﻧﺴﻪ‪...‬ﻗﻮﻟﺖ ﮐﻪ ﯾﺎدت ﻧﺮﻓﺘﻪ؟‬
‫رون دﺳﺖ ﻫﺮﻣﯿﻮن را در دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺖ‪:‬ف‪...‬ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯿﮑﻨﻢ‪....‬ب‪...‬ﺑﺘﻮﻧﻢ ‪...‬ﺑﻪ ‪...‬ﺑﻪ ﻗـﻮﻟﻢ ﻋﻤـﻞ‬
‫ﮐﻨﻢ‪....‬‬
‫ﺑﺎز ﻫﻢ ﺳﺮﻓﻪ ای ﮐﺮد و ﻟﺨﺘﻪ ی ﺧﻮﻧﯽ ﺑﯿﺮون اﻧﺪاﺧﺖ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺳﻌﯽ ﮐﺮد رون را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﻨﺪ و روی ﺑﺮاﻧﮑﺎرد ﺑﮕﺬارد‪.‬ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﺑﺪن او را ﻟﻤﺲ ﻣﯿﮑـﺮد‬
‫ﻣﻄﻤﺌﻦ ﻣﯿﺸﺪ ﮐﻪ اﺳﺘﺨﻮاﻧﯽ در ﺑﺪﻧﺶ ﻧﻤﺎﻧﺪه‪....‬ﺷﺪت ﺧﻮﻧﺮﯾﺰی اش آن ﻗﺪر زﯾﺎد ﺑـﻮد ﮐـﻪ‬
‫در زﯾﺮ ﺑﺪﻧﺶ درﯾﺎﭼﻪ ای از ﺧﻮن راه اﻓﺘﺎده ﺑﻮد‪...‬‬
‫رون دﺳﺘﺶ را ﮔﺮﻓﺖ‪:‬ه‪...‬ﻫﺮی‪....‬ﺑﻬﻢ ﯾﻪ ﻗﻮﻟﯽ ﺑﺪه‪...‬‬
‫ﺻﺪای ﻫﺮی از ﺑﻐﺾ ﻣﯿﻠﺮزﯾﺪ‪:‬ﻣﯿﺮﯾﻢ درﻣﺎﻧﮕﺎه‪.‬اوﻧﺠﺎ ﻫﺮﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﮐﻪ ﺑﺨﻮای ﺑﻬﺖ ﻗﻮل ﻣﯿﺪم‪...‬‬
‫ﺑﻌﺪ دﺳﺘﺶ را ﺑﻪ زﯾﺮر ﺑﺪن رون ﺑﺮد ﺗﺎ او را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﻨﺪ‪.‬دﺳﺘﺶ از ﺧﻮن ﺧﯿﺲ ﺷـﺪ‪.‬اﻣـﺎ رون‬
‫ﻣﺎﻧﻊ ﺷﺪ‪.‬ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ ﻧﻔﺲ ﻣﯿﮑﺸﯿﺪ‪:‬ه‪...‬ﻫﻤﯿﻦ‪....‬ﺣﺎ‪...‬ﺣﺎﻻ‪...‬ﻫﺮی‬
‫اﺷﮏ ﺑﺮ ﺻﻮرت ﻫﺮی ﺟﺎری ﺷﺪ‪...‬‬
‫_ﺑﺎﺷﻪ‪...‬ﺑﺎﺷﻪ رون‪...‬ﻫﺮﭼﯽ ﺗﻮ ﺑﮕﯽ ‪...‬ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﺧﻮدت ﻓﺸﺎر ﻧﯿﺎر‬

‫‪729‬‬

‫‪730‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_ﻫﺮی‪...‬م‪...‬ﻣﻮاﻇﺐ‪...‬ج‪...‬ﺟﯿﻨﯽ‪...‬ﻫﺮﻣﯿﻮن‪....‬ﺑﺎش‪...‬ت‪...‬ب‪...‬ﺑﻬﻢ ﻗﻮل ب‪..‬ﺑﺪه‪...‬ت‪...‬ﺗﻮ ﻧﺒﺎﯾـﺪ‬
‫ﺑﺒﺎزی‪...‬‬
‫ﻧﻔﺲ رون ﺑﻪ ﺷﻤﺎره اﻓﺘﺎد‪ ...‬ﻧﻔﺴﻬﺎﯾﺶ ﻗﻄﻊ و وﺻﻞ ﻣﯿﺸﺪ‪.‬ﻫﺮی ﻃﺎﻗﺖ اﯾﻨﺮا ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬ﺑﻬﺘـﺮﯾﻦ‬
‫دوﺳﺘﺶ در آﻏﻮﺷﺶ ﺟﺎن ﻣﯿﺪاد‪...‬در آن ﻟﺤﻈﻪ ﮐﻪ ﺗﻨﻔﺲ رون ﻗﻄﻊ ﺷﺪ دﻧﯿﺎ روی ﺳﺮ ﻫﺮی‬
‫ﺧــﺮاب ﺷــﺪ‪...‬ﻫﺮﻣﯿــﻮن زار ﻣﯿــﺰد ‪...‬ﺧــﻮدش را روی ﺑــﺪن رون اﻧﺪاﺧﺘــﻪ ﺑــﻮد و ﮔﺮﯾــﻪ‬
‫ﻣﯿﮑﺮد‪.‬آﻧﺠﻠﯿﻨﺎ ‪ ,‬زاﺧﺎرﯾﺎس و ﻟﯽ ﻫﻢ ﺗﻼﺷﯽ ﺑﺮای ﭘﻨﻬﺎن ﮐﺮدن اﺷﮑﻬﺎﯾﺸﺎن ﻧﻤﯿﮑﺮدﻧﺪ‪...‬اﻣـﺎ‬
‫ﻫﺮی ﻧﻪ‪...‬ﺗﺎ وﻗﺘﯽ اﻣﯿﺪ اﯾﻦ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺑـﻪ او ﺑـﻮد ﻧﺒﺎﯾـﺪ ﻣﯿﺸﮑـﺴﺖ‪...‬ﻧﻤﯿﺨﻮاﺳـﺖ دوﺳـﺘﺎﻧﺶ‬
‫اﺷﮑﻬﺎﯾﺶ را ﺑﺒﯿﻨﻨﺪ ﯾﺎ ﺷﺎﯾﺪ ﻧﻤﯿﺘﻮاﻧﺴﺖ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﻨﺪ‪...‬ﺑﺎور ﻣﺮگ رون ﺧﯿﻠـﯽ ﺳـﺨﺖ ﺗـﺮ از‬
‫ﻗﺒﻮل ﻧﺒﻮد ﺳﯿﺮﯾﻮس ﯾﺎ داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻮد‪...‬و ﺳﺨﺖ ﺗﺮ از ﺗﻤـﺎم ﻓﺠـﺎﯾﻌﯽ ﮐـﻪ در ﻋﻤـﺮش دﯾـﺪه‬
‫ﺑﻮد‪.‬از رﺋﯿﺲ ﺑﻮدن ﻣﺘﻨﻔﺮ ﺑﻮد‪...‬ﺣﺘﯽ ﻧﻤﯿﺘﻮاﻧﺴﺖ اﺷﮏ ﺑﺮﯾﺰد‪...‬‬
‫آرام دﺳــﺘﺶ را روی ﭼــﺸﻤﻬﺎی رون ﮔﺬاﺷــﺖ ‪.‬ﻟــﯽ ﺑــﺎ ﭼﻮﺑﺪﺳــﺘﯽ ﺑــﻪ ﻗﻠﻌــﻪ ﻋﻼﻣﺘــﯽ‬
‫داد‪.‬ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ ﭘﺮواز ﮐﻨﺎن ﺑﻪ ﻃﺮﻓﺶ آﻣﺪﻧﺪ‪.‬ﻧﯿﺮوﻫﺎی اﻣـﺪاد ﺑـﻪ آﻧﻬـﺎ رﺳـﯿﺪﻧﺪ اﻣـﺎ‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ‪ ,‬رون را رﻫﺎ ﻧﻤﯿﮑﺮد‪...‬ﭘﺮوﺗﯽ ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ دﺧﺎﻟﺘﯽ ﺑﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﺮی ﻣﺎﻧﻊ ﺷﺪ‪...‬دﺳـﺘﺶ‬
‫را روی ﺷﺎﻧﻪ ی ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮔﺬاﺷﺖ‪ ,‬ﺻﺪاﯾﺶ ﻣﯿﻠﺮزﯾﺪ‪:‬ه‪...‬ﻫﺮﻣﯿﻮن‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺳﺮ ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد ‪ ,‬ﺻﻮرﺗﺶ ز اﺷﮏ ﺧﯿﺲ ﺑﻮد‪.‬ﺑﺮای ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ی ﻫﺮی ﺧﯿﺮه‬
‫ﺷﺪ و ﺑﻌﺪ ﺧﻮدش را در آﻏﻮش او رﻫﺎ ﮐﺮد‪.‬ﻫﺮی ﺑﺎ ﻣﺤﺒﺖ او را در آﻏﻮش ﮐـﺸﯿﺪ ‪.‬اﺟـﺎزه‬
‫داد ﺗﺎ ﻏﻤﺶ را در آﻏﻮش او ﺧﺎﻟﯽ ﮐﻨﺪ‪.‬ارزو ﻣﯿﮑﺮد ﮐﻪ او ﻫﻢ ﻣﯿﺘﻮاﻧﺴﺖ ﻣﺜﻞ ﻫﺮﻣﯿـﻮن در‬
‫ﻏﻢ ﻣﺮگ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ دوﺳﺘﺶ اﺷﮏ ﺑﺮﯾﺰد اﻣﺎ ﺷﻮک اﯾﻦ واﻗﻌﻪ ﺑﺮاﯾﺶ ﺷﺪﯾﺪﺗﺮ از آن ﺑﻮد ﮐـﻪ‬
‫ﮔﺮﯾﻪ ﮐﻨﺪ‪ .‬اﺷﮏ در ﭼﺸﻤﺎن او ﺟﺎﯾﯽ ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬‬

‫‪730‬‬

‫‪731‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺑﻪ دو ﻧﻔﺮی ﮐﻪ ﺟﺴﺪ رون را روی ﺑﺮاﻧﮑﺎرد ﻣﯿﮕﺬاﺷﺘﻨﺪ ﺧﯿﺮه ﺷﺪه ﺑﻮد‪...‬ﻧﻔﺮ ﺳـﻮم ﭘﺮوﺗـﯽ‬
‫ﭘﺘﯿﻞ ﺑﻮد ﮐﻪ آﻧﺮوز ﺟﺴﺪ ﻧﺼﻒ دوﺳﺘﺎﻧﺶ را دﯾﺪه ﺑﻮد‪...‬ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ از اﺷﮏ ﺳﺮخ ﺷﺪه ﺑـﻮد‬
‫و آﻫﺴﺘﻪ ﻫﻖ ﻫﻖ ﻣﯿﮑﺮد‪ .‬ﭘﺮوﺗﯽ ﺑﻪ آراﻣﯽ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪:‬ه‪...‬ﻫﺮی!‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪو ﺑﻐﻀﺶ را ﻋﻘﺐ راﻧﺪ ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ زور در ﻣﯿ‪Ĥ‬ﻣـﺪ‬
‫دﺳﺘﻮر داد‪:‬ﭘﺮوﺗﯽ‪....‬ﻫﺮﻣﯿﻮن رو ﺑﺒﺮ ﺑﻪ درﻣﺎﻧﮕـﺎه‪...‬ﺑﮕـﻮ ﯾـﻪ ﮐـﻢ ﻣﻌﺠـﻮن آراﻣـﺶ ﺑﻬـﺶ‬
‫ﺑﺪﻧﻮ‪...‬ﻧﺬار ﺑﯿﺎد ﺑﯿﺮون‬
‫ﭘﺮوﺗﯽ ﺳﺮﺗﮑﺎن داد‪.‬دﺳﺘﺶ را دور ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺣﻠﻘﻪ ﮐﺮد و او را ﮐﻪ ﻣﺴﺦ ﺷـﺪه ﺑـﻪ ﺑﺮاﻧﮑـﺎرد‬
‫رون ﻧﮕﺎه ﻣﯿﮑﺮد ﺑﻪ ﻃﺮف ﻗﻠﻌﻪ ﺑﺮد‪.‬‬
‫_ﻫﺮی‪...‬ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ؟‬
‫ﺻﺪای ﻟﯽ ﺑﻮد‪...‬ﻫﺮی ﺗﺎزه ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺮای ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ در وﺳﻂ ی درﮔﯿﺮی ﺑﺰرگ ‪ ,‬ﺑﻪ‬
‫ﻣﺴﯿﺮ ﺑﺮدن رون ﺑﻪ ﻗﻠﻌﻪ ﺧﯿﺮه ﺷﺪه و اﯾﻦ دوﺳﺘﺎﻧﺶ ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ از او دﻓﺎع ﻣﯿﮑﺮدﻧﺪ ‪.‬‬
‫ﺑﺴﺮﻋﺖ روی ﺟﺎروﯾﺶ ﭘﺮﯾﺪ و اوج ﮔﺮﻓﺖ ‪.‬ﺑﺎ ﺑﯿﺸﺘﺮﯾﻦ ﺳـﺮﻋﺖ ﻣﻤﮑـﻦ ﺑـﻪ ﺳـﻤﺖ ﺷـﯿﻤﺮ‬
‫ﻣﯿﺮﻓﺖ‪ ...‬دﯾﻮاﻧﻪ وار دور ﺳﺮش ﭘﺮواز ﻣﯿﮑﺮد و ﺧﺸﻤﺶ را ﺑﺎ رﮔﺒﺎر ﻃﻠﺴﻤﻬﺎﯾﺶ ﺑﺮ ﺳﺮش‬
‫ﻣﯿﮑﻮﺑﯿﺪ‪.‬‬
‫ﺷﯿﻤﺮ ﻧﯿﻤﻪ ﮐﻮر ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﺑﻪ اﻃﺮاف ﻣﯿﭽﺮﺧﯿﺪ ‪.‬ﻫﺮﭼﻪ ﺷﯿﻤﺮ ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺗﺮ ﻣﯿﺸﺪ ﻫﺮی ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑـﻪ‬
‫ﺧﺸﻢ ﻣﯿ‪Ĥ‬ﻣﺪ‪.‬ﻗﻮی ﺗﺮﯾﻦ ﻃﻠﺴﻤﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ آﻣﻮﺧﺘـﻪ ﺑـﻮد ﺑـﻪ اﯾـﻦ ﺟـﺎﻧﻮر ﺑـﯽ اﺛـﺮ ﺑـﻮد‪.‬ﻫﻨـﻮز‬
‫ﻧﻤﯿﺪاﻧﺴﺖ ﭼﻄﻮر ﺑﺎﯾﺪ از ﭘﺲ اﯾﻦ ﻣﻮﺟﻮد ﺑﺮآﯾﺪ ‪ ,‬اﻣﺎ ﭼﯿﺰی ﮐـﻪ ﻣﯿﺪاﻧـﺴﺖ اﯾـﻦ ﺑـﻮد ﮐـﻪ‬
‫ﻗﺪرت اﯾﻦ ﺟﺎﻧﻮر ﺑﻪ اﻧﺪازه ی ﯾﮏ اژدﻫﺎ ﺑﻮد‪.‬ﻃﻠﺴﻢ ﯾﮏ ﻧﻔﺮ ﺑﺮ آن ﺑﯽ اﺛـﺮ ﺑـﻮد‪...‬ﻧﺎﮔﻬـﺎن‬
‫ﻓﮑﺮی ﺑﻪ ذﻫﻨﺶ رﺳﯿﺪ ‪...‬ﭼﯿﺰی از ﯾﮏ ﺧﺎﻃﺮه ی ﻗﺪﯾﻤﯽ در ﺟﻨﮕﻞ ﻣﻤﻨـﻮع‪.‬ﭼﻮﺑﺪﺳـﺘﯽ اش‬
‫را ﺑﻪ ﻃﺮف ﻫﻨﺠﺮه اش ﮔﺮﻓﺖ و رو ﺑﻪ ﮔﺮوﻫﯽ از ﺳﺎل ﻫﻔﺘﻤﯿﻬﺎ ﮐﻪ از ﻣﺤﻞ ﻣﺒﺎرزه ﻓﺎﺻـﻠﻪ‬

‫‪731‬‬

‫‪732‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫داﺷﺘﻨﺪ ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬وﻗﺘﯽ ﮔﻔﺘﻢ ﻫﻤﻪ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺳﮑﺘﻮم ﺳﻤﭙﺮا رو روش اﺟﺮا ﮐﻨـﯿﻦ ‪...‬ﺑـﺎ ﺷـﻤﺎره ی‬
‫ﺳﻪ‪...‬ﯾﮏ دو ﺳﻪ‬
‫ﻓﺮﯾﺎدﻫﺎی ﻫﻤﺰﻣﺎن ﺳﮑﺘﻮم ﺳﻤﭙﺮا در ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﺷﯿﻤﺮ را ﺑﺎ ﺻـﺪای ﻣﻬﯿﺒـﯽ ﺑـﺮزﻣﯿﻦ زد و‬
‫ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﯽ ﺣﺮﮐﺖ اﻓﺘﺎد‪.‬اﻣﺎ اﯾﻦ اول ﻣﺎﺟﺮا ﺑﻮد‪.‬ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﮐﻪ از ﺗﺮس ﺷﯿﻤﺮ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣـﺎل‬
‫ﻓﺎﺻﻠﻪ ی ﺧﻮد را ﺣﻔﻆ ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ ﺑﻪ داﺧﻞ رﯾﺨﺘﻨﺪ و ﻣﺒﺎرزه دوﺑﺎره اوج ﮔﺮﻓﺘﻮ ﺑـﺪﺗﺮ از‬
‫آن ﻫﺠﻮم ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﯽ دوزﺧﯽ ﻫﺎ از ﺳﻤﺖ درﯾﺎﭼﻪ ﺑﻮد‪...‬‬
‫داﻧﺶ آﻣﻮزان ﺧﺴﺘﻪ ﺗﺮ از آن ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ از ﭘﺲ آﻧﻬـﺎ ﺑﺮاﯾﻨـﺪ‪.‬ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫـﺎ ﺗﻘﺮﯾﺒـﺎ داﺷـﺘﻨﺪ‬
‫ﻣﻮﻓﻖ ﺑﻪ ﻧﺎﺑﻮدﮐﺮدن دﯾﻮارﻫﺎی دﻓﺎﻋﯽ ﻗﻠﻌﻪ ﻣﯿﺸﺪﻧﺪ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺮای ﮐﻤﮏ ﺑﻪ ﺳﺎﯾﺮﯾﻦ ﻓﺮود آﻣﺪ ‪.‬ﻫﻤﻪ ی ﺗﻤﺮﮐﺰش را روی ﻃﻠﺴﻢ آﺗﺶ ﮔﺬاﺷﺖ اﻣﺎ‬
‫ﺣﻮاﺳﺶ آﻧﻘﺪر ﺑﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎی ﻣﻬﺎﺟﻢ ﭘﺮت ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﻮﻓﻖ ﻧﻤﯿﺸﺪ‪.‬ﺳﺎﯾﺮﯾﻦ ﻫﻢ ﺧﺴﺘﻪ ﺗﺮ از‬
‫آن ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﻮﻓﻖ ﺷﻮﻧﺪ‪.‬اﮐﺜﺮا آﺗﺶ ﮐﻮﭼﮏ و ﺿﻌﯿﻔﯽ درﺳﺖ ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ اﻣﺎ ﭼـﻮن ﺑﺎﯾـﺪ‬
‫ﻫﻤﺰﻣﺎن ﺑﺎ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﻫﻢ ﻣﯿﺠﻨﮕﯿﺪﻧﺪ ‪ ,‬ﮐﻨﺘﺮل آﺗﺶ از دﺳﺘﺸﺎن ﺧﺎرج ﻣﯿﺸﺪ ‪....‬دوزﺧﯽ ﻫﺎ‬
‫از ﭼﭗ و راﺳﺖ داﻧﺶ آﻣﻮزان را ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯿﮑﺮدﻧﺪ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ درﯾﺎﭼﻪ ﺑﻪ راه ﻣﯿﺎﻓﺘﺎدﻧـﺪ‪.‬ﻫـﺮی‬
‫زﻣﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﺧﻮد آﻣﺪ ﮐﻪ در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻫﺠﻮم ﺳﻪ دوزﺧﯽ ﺷﮑﺴﺖ ﺧﻮرده ﺑـﻮد و ﺣـﺎﻻ زﺧﻤـﯽ و‬
‫ﺧﻮن آﻟﻮد روی دﺳﺖ دوزﺧﯿﻬﺎ ﺑﻮد و ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑﻪ ﻃﺮف درﯾﺎﭼﻪ ﻣﯿﺮﻓﺖ‪.‬دﺳﺖ و ﭘـﺎ ﻣﯿـﺰد و‬
‫ﺳﻌﯽ ﻣﯿﮑﺮد از ﺧﻮد دﻓﺎع ﮐﻨﺪ اﻣﺎ ﺣﺘﯽ ﻗﺒﻞ از آن ﻫﻢ ﻣﯿﺪاﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺗﻼﺷﺶ ﺑﯿﻔﺎﯾﺪه اﺳﺖ‪.‬‬
‫درﺳﺖ در ﻟﺤﻈﻪ ای ﮐﻪ ﺳﺮش در آب درﯾﺎﭼﻪ ﻓﺮو ﻣﯿﺮﻓﺖ ‪ ,‬ﺷﻌﻠﻪ ی اﺗﺶ ﻋﻈﯿﻤﯽ ﭘﺪﯾـﺪار‬
‫ﺷــﺪ و ﻟﺤﻈــﻪ ای ﺑﻌــﺪ ﺑــﺪﻧﺶ آزاد ﺷــﺪه ﺑــﻮد‪.‬ﯾــﮏ ﻧﻔــﺮ ﺑــﺎ ﻗــﺪرت او را از آب ﺑﯿــﺮون‬
‫ﮐﺸﯿﺪ‪:‬ﻫﺮی‪...‬ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ؟‬
‫_ﺳﯿﺮﯾﻮس! ﭼﻪ ﺟﻮری اوﻣﺪی اﯾﻨﺠﺎ؟‬
‫_ﮐﺘﯽ راﻫﻮ ﻧﺸﻮﻧﻤﻮن داد‬

‫‪732‬‬

‫‪733‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﺳﺮو ﺻﻮرت ﺧﻮن آﻟﻮد ﻫﺮی را ﺑﺮرﺳﯽ ﮐﺮد‪:‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮی درﻣﺎﻧﮕﺎه‬
‫_م‪...‬ﻣﻦ ﺧﻮﺑﻢ‪...‬ﺑﭽﻪ ﻫﺎ‪....‬‬
‫ﻋﺠﯿﺐ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎ وﺟﻮد آن ﻫﻤﻪ زﺧﻢ ‪ ,‬دردی اﺣﺴﺎس ﻧﻤﯿﮑـﺮد ‪.‬ﺑـﻪ اﻃـﺮاﻓﺶ ﻧﮕـﺎه ﮐـﺮد‪,.‬‬
‫اﺛﺮی از دوزﺧﯿﻬﺎ ﻧﺒﻮد‪....‬ﻇﺎﻫﺮا ﺣﺎل ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺧﻮب ﺑﻮد‪.‬و ﻓﻘﻂ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ زﺧﻤـﯽ ﺷـﺪه ﺑﻮدﻧـﺪ‬
‫‪...‬اﻣﺎ ﺳﺮﺧﯽ ﻗﺴﻤﺖ وﺳﯿﻌﯽ از آب درﯾﺎﭼﻪ ﻧﺸﺎن ﻣﯿﺪاد ﮐﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ دﺳﺖ ﮐﻢ ﭼﻨﺪ ﻧﻔـﺮ‬
‫را ﺑﺎ ﺧﻮد ﺑﺮده اﻧﺪ‪....‬و ﺣﺎﻻﺑﺎﻗﯿﻤﺎﻧﺪه ی اﻋﻀﺎی ﻣﺤﻔﻞ ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﺣﺪود ﺻـﺪ ﮐﺎراﮔـﺎه ﺗـﺎزه‬
‫ﻧﻔﺲ در داﺧﻞ ﻣﺤﻮﻃﻪ ﻣﯿﺠﻨﮕﯿﺪﻧﺪ‪....‬ﮐﻤﯽ آن ﻃﺮف ﺗﺮ ﻟﻮﭘﯿﻦ و ﮐﯿﻨﮕﺰﻟﯽ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ زﺧﻤﯽ را‬
‫ﻣﺪاوا ﻣﯿﮑﺮدﻧﺪ‪.‬ﺗﺎﻧﮑﺲ و ﮐﺮام ﺑﺎ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ درﮔﯿﺮ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫اﮐﺜﺮ داﻧﺶ آﻣﻮزان ﺑﻪ ﺳﺮاغ دﯾﻮاره ی دﻓﺎﻋﯽ رﻓﺘـﻪ ﺑﻮدﻧـﺪ و ﻧﺎاﻣﯿﺪاﻧـﻪ ﺳـﻌﯽ ﻣﯿﮑﺮدﻧـﺪ‬
‫دﯾﻮاره ﻫﺎی ﻧﺎﺑﻮدﺷﺪه را ﺳﺮﻫﻢ ﮐﻨﻨﺪ‪ ,‬ﻧﯿﺮوﻫﺎی داﺧﻠﯽ ﻗﻠﻌﻪ ﺑﻪ ﻣﺠﺮوﺣﯿﻦ ﮐﻤـﮏ ﻣﯿﮑﺮدﻧـﺪ‬
‫‪.‬در اﯾﻦ ﺷﻠﻮﻏﯽ ارﻧﯽ ﻣﮏ ﻣﯿﻼن دوان دوان ﺧﻮد را ﺑﻪ ﻫﺮی رﺳﺎﻧﺪ‪.‬ﺑﻪ ﺷﺪت ﺧﺴﺘﻪ ﺑـﻮد و‬
‫ﻧﻔﺴﻦ ﻧﻔﺲ ﻣﯿﺰد‪:‬ﭼﯿﺰی ﺷﺪه ارﻧﯽ؟‬
‫_ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ‪....‬وارد ﻗﻠﻌﻪ ﺷﺪن‪...‬ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ رو ﮔﺮوﮔﺎن ﮔﺮﻓﺘﻦ‪...‬‬
‫ﺻﺪای ارﻧﯽ در ﮔﻮش ﻫﺮی ﻧﺎﻣﻔﻬﻮم ﻣﯿﺸﺪ‪...‬ﺷﮑﺴﺖ ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ای ﻣﺪاﻓﻌﺎن از دوزﺧﯿﻬـﺎ ‪,‬‬
‫ﺑﺎﻋﺚ ﺑﺎز ﺷﺪن راه ﻣﺮﮔﺨﻮاران ﺑﻪ ﻣﺤﻮﻃﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ ...‬و ﻫﻤﯿﻦ ﻓﺮﺻﺖ ﮐﺎﻓﯽ ﺑـﻮد ﺗـﺎ ﭼﻨـﺪ‬
‫ﻣﺮﮔﺨﻮار ﺗﺮ و ﻓﺮز وارد ﻗﻠﻌﻪ ﺷﻮﻧﺪ و ﻋﺪه ای از داﻧﺶ آﻣﻮزان را ﮔﺮوﮔﺎن ﺑﮕﯿﺮﻧﺪ ‪.‬ﺻﺪا‬
‫از ﮔﻠﻮﯾﺶ ﺑﺎﻻ ﻧﻤﯿﺎﻣﺪ‪:‬ﺟﯿﻨﯽ‪....‬‬
‫ﻧﺎﮔﻬﺎن راﻫﯽ ﺑﯿﻦ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﺑﺎز ﺷﺪ‪.‬ﻣﺮﮔﺨﻮاران ﻋﻘﺐ ﻣﯿﮑﺸﯿﺪﻧﺪ ‪.‬ﻧﻔﺲ ﻣﺪاﻓﻌﺎن از دﯾـﺪن‬
‫ﭘﯿﮑﺮ ﻻﻏﺮ ﺷﻨﻞ ﭘﻮﺷﯽ ﮐﻪ در ﻣﯿﺎن ﻣﻬﺎﺟﻤﯿﻦ ﺟﻠﻮ ﻣﯿ‪Ĥ‬ﻣﺪ ﺣﺒﺲ ﺷﺪ‪...‬ﺣﻀﻮرش ﺑﻪ اﻧـﺪازه ی‬
‫ﺗﻤﺎم ان ﺳﭙﺎه ﺳﯿﺎه وﺣﺸﺖ اﯾﺠﺎد ﻣﯿﮑﺮد‪.‬ﻫﺮی از ﻣﺪﺗﻬﺎ ﻗﺒـﻞ ﻣﻨﺘﻈـﺮش ﺑـﻮد‪.‬ﻣﯿﺪاﻧـﺴﺖ ﮐـﻪ‬
‫ﺑﻼﺧﺮه او ﻫﻢ ﭘﯿﺪاﯾﺶ ﻣﯿﺸﻮد‪...‬‬

‫‪733‬‬

‫‪734‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮد‪,‬ﺻﺪای ﺳﺮد و ﺑﯿﺮوﺣﺶ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺟﺎدو ﭼﻨﺪ ﺑﺮاﺑﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد‬
‫در ﻣﺤﻮﻃﻪ ﻃﻨﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ‪:‬ﻫﺮی ﭘﺎﺗﺮ‪....‬ﻧﻈﺮت راﺟﻊ ﺑﻪ ﻣﺮدن اﯾﻦ ﮐﻮﭼﻮﻟﻮﻫﺎ ﭼﯿﻪ؟‬
‫ﻫﺮی ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﺎﻻ آورد‪:‬اﯾﻦ ﻣﺒﺎرزه ﺑﯿﻦ ﻣﻦ و ﺗﻮﺋﻪ رﯾﺪل‪...‬ﺑﻪ اوﻧﺎ ﮐـﺎری ﻧﺪاﺷـﺘﻪ‬
‫ﺑﺎش‬
‫ﻫﺮی ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ ﺟﻠﻮ ﺗﺮ ﺑﺮود ﮐﻪ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻣﺎﻧﻌﺶ ﺷﺪ‪:‬ﻫﺮی ﻧﻪ‪....‬‬
‫ﺻﺪای وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﺎ ﺧﻨﺪه ای ﺷﯿﻄﺎﻧﯽ اوج ﮔﺮﻓﺖ‪:‬ﺗﻮ ﺧﻮدﺗﻮ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﺮاﺑـﺮ ﻣﯿـﺪوﻧﯽ؟ ﻧﮑﻨـﻪ‬
‫ﻓﮑﺮ ﮐﺮدی ﺣﺮﯾﻒ ﻣﻦ ﻣﯿﺸﯽ ﺑﭽﻪ؟ ﺷﺎﯾﺪم ﻓﮑﺮ ﮐﺮدی ازت ﻣﯿﺘﺮﺳـﻢ؟ ﻟﺤـﻦ وﻟـﺪﻣﻮرت در‬
‫ﺟﻤﻠﻪ ی آﺧﺮ ﺑﻪ ﻃﻮر ﮐﻨﺎﯾﻪ آﻣﯿﺰی ﭘﺮ از ﻃﻨﺰ ﺑﻮد ‪.‬ﻫﺮی ﻧﻤﯿﺘﻮاﻧﺴﺖ ﻣﻘﺎوﻣﺖ ﮐﻨﺪ‪.‬ﺑـﺮای او‬
‫زﻣﺎن ﻣﺒﺎرزه رﺳﯿﺪه ﺑﻮد‪.‬ﻧﻤﯿﮕﺬاﺷﺖ ﺑﺎز ﻫﻢ ﮐﺴﯽ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ او ﺑﻤﯿﺮد‪...‬او ﺑﻪ رون ﻗـﻮل داده‬
‫ﺑﻮد‪....‬ﯾﺎدآوری رون ﺣـﺴﯽ ﻋﺠﯿـﺐ را در ﻗﻠـﺒﺶ زﻧـﺪه ﮐـﺮد‪.‬ﺻـﺪاﯾﺶ اوج ﮔﺮﻓـﺖ‪:‬اﮔـﻪ‬
‫ﻧﻤﯿﺘﺮﺳﯿﺪی ﻟﺸﮕﺮﮐﺸﯽ ﻧﻤﯿﮑﺮدی‪...‬اﯾﻦ ﻣﺒﺎرزه ی ﻣﻦ و ﺗﻮﺋﻪ رﯾﺪل‪...‬ﺑﻪ اوﻧﺎ ﮐﺎری ﻧﺪاﺷـﺘﻪ‬
‫ﺑﺎش‪.‬‬
‫ﺣﺎﻻ وﻟﺪﻣﻮرت درﺳﺖ روﺑﺮوی ﻫﺮی ﺑﻮد‪.‬ﭘﺸﺖ ﺳﺮش ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫـﺎ ﻣﺜـﻞ ﮔﻠـﻪ ای ﮐﻔﺘـﺎر‬
‫ﺻﻒ ﮐﺸﯿﺪه ﺑﻮدﻧﺪ و آﻣﺎده ی درﯾﺪن ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬در ﺳﻤﺖ دﯾﮕﺮ ﻣـﺪاﻓﻌﯿﻦ ﻗﻠﻌـﻪ ﺻـﻒ آراﯾـﯽ‬
‫ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬ﭼﯿﺰی ﺣﺪود دوﯾﺴﺖ داﻧﺶ آﻣﻮز ﺧﺴﺘﻪ و زﺧﻤﯽ‪ ,‬ﭼﻬﻞ ﭘﻨﺠﺎه ﮐﺎراﮔﺎه و ﻋـﺪه‬
‫ی ﮐﻤﯽ از ﺑﺎﻗﯿﻤﺎﻧﺪه ی اﻓﺮاد ﻣﺤﻔﻞ ﻗﻘﻨﻮس‪...‬ﻓﺎﺻـﻠﻪ ی ﺑـﯿﻦ ﮐﺎراﮔﺎﻫـﺎن ﺑﯿـﺮون ﻗﻠﻌـﻪ ﺗـﺎ‬
‫ﻣﺪاﻓﻌﺎن ﺑﺎ ﻫﺸﺖ ﻏﻮل ﻏﺎرﻧﺸﯿﻦ ﻋﻈﯿﻢ اﻟﺠﺜﻪ و دوﯾﺴﺖ ﻣﺮﮔﺨﻮار ﺗﺎزه ﻧﻔﺲ ﭘـﺮ ﻣﯿـﺸﺪ و‬
‫اﻣﮑﺎن درﯾﺎﻓﺖ ﻫﺮ ﻧﻮع ﮐﻤﮑﯽ از ﺑﯿﺮون را ﻣﻨﺘﻔﯽ ﻣﯿﮑﺮد‪...‬‬
‫ﻫﯿﮑﻞ ﺷﻨﻞ ﭘﻮش وﻟﺪﻣﻮرت از ﺑﯿﻦ ﺻﻒ ﻣﺮﮔﺨﻮاران ﺟﻠﻮ آﻣﺪ ‪.‬ﺣﻀﻮرش ﺑـﻪ ﻣﺮﮔﺨـﻮاران‬
‫اﻣﯿﺪ ﻣﯿﺪاد و ﻣﺪاﻓﻌﯿﻦ را وﺣﺸﺖ زده ﻣﯿﮑﺮد‪...‬ﻫﺮی ﻟﺮزش آﻧﻬﺎ را اﺣﺴﺎس ﻣﯿﮑﺮد‪...‬ﻫﻤﯿـﺸﻪ‬
‫ﺧﻮدش ﻫﻢ از دﯾﺪن او ﻣﯿﺘﺮﺳﯿﺪ ‪...‬اﻣـﺎ اﯾـﻦ ﺑـﺎر ﻧـﻪ‪....‬ﺑﺎﯾـﺪ اﯾـﻦ ﻣﺎﺷـﯿﻦ آدم ﮐـﺸﯽ را از‬

‫‪734‬‬

‫‪735‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫دوﺳﺘﺎﻧﺶ دور ﻣﯿﮑﺮد‪.‬وﻟﺪﻣﻮرت ﻧﺒﺎﯾﺪ ﮐﺴﯽ را ﻣﯿﮑﺸﺖ ‪ ,‬ﻧـﻪ ﺗـﺎ وﻗﺘـﯽ ﮐـﻪ ﻫـﺮی زﻧـﺪه‬
‫ﺑﻮد‪:‬ﺑﺬار اوﻧﺎ ﺑﺮن رﯾﺪل‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﻗﻬﻘﻬﻪ ی ﻣﺴﺘﺎﻧﻪ ای زد‪:‬ﺑﯿﺎ ﯾﻪ ﻣﻌﺎﻣﻠﻪ ﺑﮑﻨـﯿﻢ ﻫـﺮی‪....‬ﯾـﻪ ﻣﺒـﺎرزه‪...‬ﻓﻘـﻂ ﻣـﻦ و‬
‫ﺗﻮ‪....‬ﺑﺮﻧﺪه ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ اون ﮐﻮﭼﻮﻟﻮﻫﺎ رو ﺗﻌﯿﯿﻦ ﻣﯿﮑﻨﻪ‪...‬اﮔـﻪ ﻣـﻦ ﺑـﺮدم‪...‬ﮐـﻪ ﻣﯿﺒـﺮم‪...‬اوﻧـﺎ‬
‫ﻣﯿﻤﯿﺮن‪....‬و اﮔﻪ ﺗﻮ ﺑﺮدی‪...‬ﻗﻬﻘﻬﻪ اش اوج ﮔﺮﻓﺖ‪:‬اﻟﺒﺘﻪ اﮔﻪ‪....‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ اﻃﻤﯿﻨﺎن ﺟﻮاب داد‪:‬اوﻧﻮﻗﺖ ﺗﻮﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﯿﻤﯿﺮی‪.‬‬
‫ﺣﻖ ﺑﺎ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻮد او ﺗﻤﺎم اﯾﻦ ﺳﺨﺘﯽ را ﺗﺤﻤـﻞ ﻧﮑـﺮده ﺑـﻮد ﮐـﻪ از اﯾـﻦ ﻗﺎﺗـﻞ ﺷﮑـﺴﺖ‬
‫ﺑﺨﻮرد‪:‬ﺑﺎﺷﻪ‪...‬ﻓﻘﻂ ﻣﻦ و ﺗﻮ‪...‬‬
‫ﻫﺮی اﯾﻨﺮا ﮔﻔﺖ ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﯾﮑﯽ از ﻣﺪاﻓﻌﯿﻦ اﺷﺎره ﮐﺮد ﮐﻪ ﺟﺎروﯾﺶ را ﺑﺮای او ﺑﯿﺎﻧﺪازد‪.‬ﺟﺎرو‬
‫را در ﻫﻮا ﻗﺎﭘﯿﺪ و ﺑﻪ ﻃﺮف وﻟﺪﻣﻮرت ﭘﺮﺗﺎب ﮐﺮد‪:‬رو ﺑﺮج ﺳﺘﺎره ﺷﻨﺎﺳﯽ ﻣﯿﺒﯿﻨﻤﺖ رﯾﺪل‬
‫_ﻫﺮی ﻧﻪ‪...‬‬
‫اﯾﻨﺒﺎر ﺳﯿﺮﯾﻮس و ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﻫﻢ ﻣﺎﻧﻌﺶ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬ﻫﺮی ﻧﻘﺸﻪ ی ﻏﺎرﺗﮕﺮ را در آورد و ﺻـﺪاﯾﺶ‬
‫را ﭘﺎﯾﯿﻦ آورد‪:‬ﺳﯿﺮﯾﻮس! ‪...‬ﯾﻪ راه ﻣﺨﻔﯽ ﭘﺸﺖ ﺑﺮج ﭘﯿﺸﮕﻮﺋﯿﻪ ‪...‬ﺑﭽﻪ ﻫﺎ رو ﻧﺠﺎت ﺑﺪه‪....‬‬
‫ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻧﻮﯾﻞ در ﺳﻤﺖ ﭼﭙﺶ ﭼﺮﺧﯿﺪ‪:‬ﮔﻮش ﮐﻦ ﻧﻮﯾﻞ‪....‬ﺑﺮو ﺳﺮاغ ﻓﺮد‪....‬ﺑﻬﺶ ﺑﮕﻮ ﺑـﻪ‬
‫ﻫﺮ ﻗﯿﻤﺘﯽ ﮐﻪ ﺷﺪه اون اﻣﺎﻧﺘﯽ رو ﺗﻮ ﮐﻼه ﮔﺮوه ﺑﻨﺪی ﺑﺬاره‪...‬اون اﻣﻦ ﺗﺮﯾﻦ ﺟﺎﺳـﺖ‪...‬اﯾـﻦ‬
‫ﺧﯿﻠﯽ ﻣﻬﻤﻪ ﮐﻪ ﻗﺒﻞ از ﭘﺎﯾﺎن اﯾﻦ ﺟﻨﮓ‪...‬ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ اﮔﻪ ﻧﺘﯿﺠﺶ ﺑﺎﺧـﺖ ﺑﺎﺷـﻪ ‪...‬اﯾـﻦ ﮐـﺎرو‬
‫ﺑﮑﻨﻪ‪....‬‬
‫_ﻫﺮی اﯾﻦ ﮐﺎر دﯾﻮوﻧﮕﯿﻪ‪...‬‬
‫_ﺑﻬﻢ ﻗﻮل ﺑﺪه ﻧﻮﯾﻞ‪...‬ﭼﻪ ﻣﻦ ﺑﺒﺮم ﯾﺎ ﺑﺒﺎزم‪...‬اﯾﻦ ﮐﺎرﯾﻪ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮑﻨﯽ‪...‬‬
‫_ﺑﺎﺷﻪ ﻫﺮی‪....‬ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎش‬
‫_ﺧﻮﺑﻪ‬

‫‪735‬‬

‫‪736‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﮐﺘﯽ ﺑﺮﮔﺸﺖ ﺷﻨﻞ ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ را ﻣﺨﻔﯿﺎﻧﻪ ﺑﻪ دﺳـﺘﺶ داد ‪:‬ﮐﺘـﯽ ‪ ...‬از ﻫﻤـﻮن راه‬
‫ﻗﺒﻠﯽ ﺑﺮو و ﻫﺮﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﮐﻪ ﻣﯿﺘﻮﻧﯽ ﮐﻤﮏ ﺑﯿﺎر‪...‬ﯾﺎدﺗﻮن ﺑﺎﺷﻪ ﻗﻠﻌﻪ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺳﻘﻮط ﮐﻨﻪ‪...‬‬
‫ﻫﺮی اﯾﻨﺮا ﮔﻔﺖ و ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ ﮐﺴﯽ ﻣﺎﻧﻌﺶ ﺷﻮد در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﭼـﺸﻤﺎن ﺣﯿـﺮت زده ی آﻧﻬـﺎ‬
‫ﻏﯿﺐ ﺷﺪ‬
‫_ﺧﺪای ﻣﻦ ‪...‬ﻫﺮی‬
‫_ﺳﯿﺮﯾﻮس‪...‬اون از ﭘﺴﺶ ﺑﺮ ﻣﯿﺎد‪....‬‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﭼﻨﺪ ﺑﺎر ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺶ را ﺑﺎز و ﺑﺴﺘﻪ ﮐﺮد ‪...‬ﭼﯿﺰی ﮐﻪ دﯾﺪ ﺳﺎﺑﻘﻪ ﻧﺪاﺷـﺖ‪.‬ﺑـﺎ ﯾـﮏ‬
‫ﻧﮕﺎه ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ی ﺑﻘﯿﻪ ی اﻓﺮاد آﻧﺠﺎ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ اﯾﻦ ﺑﺮای آﻧﻬﺎ ﻫﻢ ﺗﺎزﮔﯽ دارد‪...‬ﯾﮏ ﻧﻔـﺮ‬
‫در ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﻏﯿﺐ ﺷﺪه ﺑﻮد‪....‬ﺑﺮای اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﻧﮕﺮاﻧﯽ در وﺟﻮدش رﯾـﺸﻪ دواﻧـﺪ ‪...‬رو ﺑـﻪ‬
‫ﻣﺮﮔﺨﻮار ﻧﻘﺎب داری در ﺳﻤﺖ راﺳﺘﺶ ﮐﺮد‪ :‬ﻣﯿﺨﻮام ﺗﺎ ﺑﺮﻣﯿﮕﺮدم ﯾﻪ ﻧﻔﺮ ﻫﻢ زﻧﺪه ﻧﻤﻮﻧﻪ‬
‫ﺻﺪای ﺧﺸﻦ ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ ﺟﻮاب داد‪:‬ﻫﺮ ﭼﯽ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺑﺨﻮاﯾﻦ ارﺑﺎب‬
‫ﮐﻤﯽ آﻧﻄﺮف ﺗﺮ‪...‬ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻧﻘﺸﻪ را ﺑﺪﺳﺖ ﻓﺮد ﮐﻪ دوان دوان ﺧﻮد را ﺑـﻪ او رﺳـﺎﻧﺪه ﺑـﻮد‬
‫داد‪:‬اون ﻋﻮﺿﯽ ﯾﻪ ﻧﻘﺸﻪ داره‪....‬ﺑﺎ ﺑﭽﻪ ﻫﺎی ارﺗﺶ ﺑﺮو دﻧﺒﺎل ﺑﭽﻪ ﻫﺎ!!!‪1‬‬
‫_وﻟﯽ‪....‬‬
‫_اﯾﻨﺠﺎ رو ﺑﻪ ﻣﺤﻔﻞ ﺑﺴﭙﺎر ﻓﺮد‪...‬‬
‫ﯾﮏ ﻧﻔﺮ ﺳﻮار ﺑﺮ ﺟﺎرو از ﺑﺎﻻی ﺳﺮﺷﺎن ﮔﺬﺷﺖ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺑﺮج ﺳﺘﺎره ﺷﻨﺎﺳﯽ اوج ﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬
‫************************************‬
‫ﻫﺮی روی ﺑﺮج ﺳﺘﺎره ﺷﻨﺎﺳﯽ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ ‪.‬ﭼﻮﺑﺪﺳـﺘﯽ اش را ﺑـﺎﻻ آورد و ﻣﻨﺘﻈـﺮ ﻣﺎﻧـﺪ ﺗـﺎ‬
‫ﺣﺮﯾﻒ ﺑﻪ ﺳﺮاﻏﺶ ﺑﯿﺎﯾﺪ ‪.‬ﭼﻬﺮه ی ﺗﮏ ﺗـﮏ ﮐـﺴﺎﻧﯽ ﮐـﻪ دوﺳﺘـﺸﺎن داﺷـﺖ از ﺑﺮاﺑـﺮش‬
‫ﻣﯿﮕﺬﺷﺖ ﭼﻬﺮه ی اﻓﺮاد ﺑﻮﺳﯿﺪه ﺷﺪه ﺗﻮﺳﻂ دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ‪...‬ﺻﻮرت ﺳﻮزان ‪...‬ﺗﺼﻮﯾﺮ ﻗﺘـﻞ‬
‫ﻋﺎم وﯾﺰﻟﯿﻬـﺎ ‪...‬ﺟﻨـﺎزه ی ﮐـﺎﻟﯿﻦ ‪ ,‬آﻟﯿـﺸﯿﺎ ‪...‬رون‪....‬ﺧـﺸﻢ در وﺟـﻮدش ﺷـﻌﻠﻪ ﻣﯿﮑـﺸﯿﺪ‬

‫‪736‬‬

‫‪737‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫‪.‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را در دﺳﺖ ﻓﺸﺮد و ﺗﺼﻤﯿﻤﯽ را زﻣﺰﻣﻪ ﮔﺮﻓﺖ‪:‬اﯾﻨﺒـﺎر ﻓﻘـﻂ ﯾﮑـﯽ از آﻧﻬـﺎ‬
‫زﻧﺪه از اﯾﻨﺠﺎ ﺧﺎرج ﻣﯿﺸﺪ‬
‫اﻧﺘﻈــﺎرش زﯾــﺎد ﻃــﻮل ﻧﮑــﺸﯿﺪ ‪ .‬وﻟــﺪﻣﻮرت از ﺟــﺎرو ﭘﯿــﺎده ﺷــﺪ و رودر روی او ﻗــﺮار‬
‫ﮔﺮﻓﺖ‪:‬ﺧﺐ ﭘﺎﺗﺮ‪...‬اﯾﻨﺠﺎ آﺧﺮ ﺧﻄﻪ‬
‫ﻫﺮی ﭘﻮزﺧﻨﺪی زد‪:‬اﻟﺒﺘﻪ ﺑﺮای ﺗﻮ رﯾﺪل‬
‫رﮔﺒﺎر ﻃﻠﺴﻤﻬﺎﯾﺶ را ﺑﻪ ﻃﺮف وﻟﺪﻣﻮرت ﻓﺮﺳﺘﺎد ‪.‬رﯾﺪل ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﻏﯿـﺐ ﺷـﻮد اﻣـﺎ وﻗﺘـﯽ‬
‫ﻣﻮﻓﻖ ﻧﺸﺪ ﺳﭙﺮی ﺳﯿﺎه رﻧﮓ اﯾﺠﺎد رد ﺗﺎ ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺮی را ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ‪:‬ﻫﻨﻮز ﺧﯿﻠﯽ ﺑﭽﻪ ای ﭘﺎﺗﺮ!‬
‫و ﻫﻤﺰﻣﺎن ﺑﺎ دﻓﻊ ﻃﻠﺴﻤﻬﺎی ﻫﺮی ﭼﻨﺪﯾﻦ ﻃﻠﺴﻢ ﺑﻪ ﻃﺮف او ﻓﺮﺳﺘﺎد‪...‬اﯾﻨﺒﺎر ﻫﺮی ﻧﯿﺎزی ﺑـﻪ‬
‫ﺗﺨﻤﯿﻦ زدن ﻗﺪرت ﺣﺮﯾﻒ ﻧﺪاﺷـﺖ‪.‬ﻗـﺒﻼ ﻗـﺪرت او را دﯾـﺪه ﺑـﻮد‪...‬و ﺣـﺎﻻ ﻻزم ﺑـﻮد ﮐـﻪ‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﻫﻢ ﻗﺪرت او را ﺑﺒﯿﻨﺪ‪...‬ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺳﭙﺮی ﺳﺎﺧﺖ‪...‬ﺳﭙﺮی ﻧﻘﺮه ای ﮐـﻪ ﺑـﺎ وﺟـﻮد‬
‫ﻗﺪرت ﻃﻠﺴﻤﻬﺎی وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﻪ ﺳﺎدﮔﯽ ﻫﻤﻪ را ﺑﺮﮔـﺸﺖ داد‪.‬وﻟـﺪﻣﻮرت از ﻗـﺪرت ﺳـﭙﺮ‬
‫ﺗﻌﺠﺐ ﮐﺮده ﺑﻮد‪.‬ﺑﺎ ﯾﮏ دﯾﻮاره ی دﻓﺎﻋﯽ ﺧﻮدش را از ﺷﺮ ﻃﻠﺴﻤﻬﺎی ﺧﻮدش راﺣﺖ ﮐـﺮدو‬
‫ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﻃﻠﺴﻤﯽ دﯾﮕﺮ ﺑﻪ ﻃﺮف او ﻓﺮﺳﺘﺎد‪.‬ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﻏﯿﺐ ﺷﺪ و ﭘﺸﺖ ﺳﺮ او ﻇـﺎﻫﺮ‬
‫ﺷﺪ‪.‬ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﭼﻨﺪ ﻃﻠﺴﻢ ﺑﻪ ﻃﺮف وﻟﺪﻣﻮرت ﻓﺮﺳﺘﺎد و ﻗﺒـﻞ از اﯾﻨﮑـﻪ وﻟـﺪﻣﻮرت ﻋﮑـﺲ‬
‫اﻟﻌﻤﻠﯽ ﻧﺸﺎن دﻫﺪ ﻏﯿﺐ ﺷﺪ و ﻫﻤﯿﻨﮑﺎر را از ﺳﻤﺖ دﯾﮕﺮ اﻧﺠﺎم داد‪...‬ﺣﺎﻻ ارزش ﺗﻤﺮﯾﻨﻬـﺎی‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ را ﻣﯿﺪاﻧﺴﺖ‪...‬از ﺳﻤﺘﯽ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ دﯾﮕـﺮ آﭘـﺎرات ﻣﯿﮑـﺮد و ﻃﻠـﺴﻤﻬﺎﯾﺶ را ﺑـﺮ ﺳـﺮ‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﺣﻮاﻟﻪ ﻣﯿﮑﺮد‪.‬از آﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺟﺎدوﮔﺮ ﺳﯿﺎه ﻗﺎدر ﺑﻪ ﻏﯿﺐ ﺷـﺪن ﻧﺒـﻮد دﻓـﻊ آن ﻫﻤـﻪ‬
‫ﻃﻠﺴﻢ اﻧﺮژی زﯾﺎدی از او ﻣﯿﮕﺮﻓﺖ در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﺗﻤﺮﯾﻨﺎت ﻣﻮدی ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﺮی در‬
‫ﻋﯿﻦ ﺧﺴﺘﮕﯽ و ﺟﺮاﺣﺖ ﮐﺎﻣﻼ ﺳﺮﺣﺎل ﺑﺎﺷﺪ ‪.‬‬
‫ﺻﺪای ﻫﯿﺎﻫﻮ از ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺑﺮج اوج ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪:‬ﺑﺒﯿﻨﻢ ﻫﺮی‪...‬ﻣﯿﺪوﻧﯽ اون ﭘﺎﯾﯿﻦ ﭼﻪ ﺧﺒﺮه؟ ﺗﺎ ﭼﻨﺪ‬
‫دﻗﯿﻘﻪ ی دﯾﮕﻪ ﯾﻪ ﻧﻔﺮم ﺗﻮ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ زﻧﺪه ﻧﻤﯽ ﻣﻮﻧﻪ‪...‬‬

‫‪737‬‬

‫‪738‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫_ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺧﯿﺎل ﺑﺎش‬
‫و ﻃﻠﺴﻢ وﻟﺪورت را ﺑﻪ ﺧﻮدش ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ‬
‫_ﻫﺮی ﺗﻮ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﯽ ﻣﻨﻮ ﺷﮑﺴﺖ ﺑﺪی‪....‬ﻫﻤﻪ ی اوﻧﺎ ﻣﯿﻤﯿﺮن‪...‬ﻣﮕﻪ اﯾﻨﮑﻪ ﺗﻮ ﺑﻪ ﺧﺪﻣﺖ ﻣـﻦ‬
‫در ﺑﯿﺎی‬
‫ﻫﺮی ﺳﭙﺮی از ﻧﻮر اﯾﺠﺎد ﮐﺮد ﺗﺎ ﻃﻠﺴﻢ وﻟﺪﻣﻮرت را دﻓﻊ ﮐﻦ‪:‬ﭼﯽ؟!!!!!!‬
‫_ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﻠﺤﻖ ﺷﻮ ﺗﺎ ﺑﻘﯿﻪ زﻧﺪه ﯾﻤﻮﻧﻦ‬
‫ﻫﺮی ﺳﻪ ﻃﻠﺴﻢ ﭘﯿﺎﭘﯽ ﺑﻪ ﻃﺮف وﻟﺪﻣﻮرت ﻓﺮﺳﺘﺎد‪:‬ﻏﯿﺮ ﻣﻤﮑﻨﻪ‬
‫_ﭼﺮا؟ داﻣﺒﻠﺪور ﻣﺮده‪...‬دﯾﮕﻪ دﻟﯿﻠﯽ ﻧﺪاره ﮐﻪ ﺧﻮدﺗﻮ ﺑﻪ ﺧﻄﺮ ﺑﻨﺪازی‪...‬ﺗﻮ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﯾﻪ ﻣﺮده‬
‫ﺧﺪﻣﺖ ﮐﻨﯽ‪...‬ﻣﯿﺘﻮﻧﯽ ﺑﻪ ﯾﻪ ﻓﺮد ﻗﻮی ﺗﺮ‪....‬ﺑﻪ ﻣﻦ ﺧﺪﻣﺖ ﮐﻨﯽ‪....‬‬
‫ﻫﺮی ﭘﻮزﺧﻨﺪی زد‪:‬ﭘﺮوﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪور ﺣﻖ داﺷﺖ‪...‬ﺗـﻮ ﻫﯿﭽـﯽ ﻧﻤﯿﻔﻬﻤـﯽ رﯾـﺪل ‪....‬ﻫﺮﮔـﺰ‬
‫ﻧﻔﻬﻤﯿﺪی‪....‬ﻣﻦ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﺧﺎدم داﻣﺒﻠﺪور ﻧﺒﻮدم‪.‬ﺣﺪاﻗﻞ ﻧﻪ ﺑﻪ اون ﻣﻌﻨﯽ ﮐﻪ ﺗﻮ ﻣﯿﮕـﯽ‪...‬ﻣـﻦ‬
‫ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻋﻼﻗﻪ ای ﮐﻪ ﺑﻬﺶ دارم ﺑﻬﺶ وﻓﺎدارم و ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺧﻮدش‪...‬اﯾﻦ ﭼﯿﺰی ﻧﯿﺴﺖ ﮐـﻪ‬
‫ﺑﺎ ﻣﺮگ اون ﻋﻮض ﺑﺸﻪ‪...‬اﯾﻦ ﻓﺮق دوﺳﺘﺎن داﻣﺒﻠﺪور ﺑﺎ ﺑﻪ اﺻﻄﻼح ﺧـﺎدﻣﯿﻦ ﺗﻮﺋـﻪ‪...‬ﻫـﯿﭻ‬
‫ﮐﺪوم از اوﻧﺎﯾﯽ ﮐﻪ اون ﭘﺎﯾﯿﻨﻦ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺗﺮس از داﻣﺒﻠﺪور اﯾﻨﺠﺎ ﻧﯿـﺴﺘﻦ‪...‬ﺑـﺎ زورم ﺑﻬـﺶ‬
‫ﻣﻠﺤﻖ ﻧﺸﺪن ﮐﻪ ﺑﺎ رﻓﺘﻦ اون ﺗﻐﯿﯿـﺮ ﺟﻬـﺖ ﺑـﺪن و ﺑـﺎ ﺑﺮﮔـﺸﺘﻨﺶ دوﺑـﺎره ﺑﻬـﺶ ﻣﻠﺤـﻖ‬
‫ﺑﺸﻦ‪....‬ﻣﯿﺒﯿﻨﯽ؟ ﻫﯿﭻ ﺷﺒﺎﻫﺘﯽ ﺑﯿﻦ ﺗﻮ و داﻣﺒﻠﺪور وﺟﻮد ﻧﺪاره‪...‬ﭘﺲ دﯾﮕﻪ ﺑﻪ ﺧـﻮدت اﺟـﺎزه‬
‫ﻧﺪه ﮐﻪ ﺧﻮدﺗﻮ ﺑﺎ اون ﻣﻘﺎﯾﺴﻪ ﮐﻨﯽ‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﻏﺮﯾﺪ‪:‬ﺧﯿﻠﯽ ﺑﻬﺶ وﻓﺎداری ﭘﺎﺗﺮ؟ﺑﺮای ﻣﺮدﺷﻢ ﻣﯿﺠﻨﮕﯽ؟‬
‫_آره‪...‬اﻣﺎ ﺗﻮ ﻣﻌﻨﯽ ﺷﻮ ﻧﻤﯿﻔﻬﻤﯽ‪...‬ﻣﻦ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اون ﺑﺎ ﺗﻮ ﻧﻤﯿﺠﻨﮕﻢ‪...‬ﺗﻮ ﺧﯿﻠـﯽ ﺣﻘﯿـﺮ ﺗـﺮ از‬
‫اوﻧﯽ ﮐﻪ ﺧﻮدﺗﻮ ﺑﺎ داﻣﺒﻠﺪور ﻣﻘﺎﯾﺴﻪ ﮐﻨﯽ‪....‬اون ﮐﺴﯿﻪ ﮐﻪ ﺗﻮ از ﻣﺮدﺷﻢ ﻣﯿﺘﺮﺳﯽ‬

‫‪738‬‬

‫‪739‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺮی را ﻣﻨﺤﺮف ﮐﺮد ‪:‬ﻣﻦ ﻫﺮﮔﺰ از اون ﻧﻤﯿﺘﺮﺳـﻢ‪...‬ﭼﺮاﺑﺎﯾـﺪ از ﯾـﻪ ﻣـﺮده‬
‫ﺑﺘﺮﺳﻢ؟‬
‫ﻫﺮی دﯾﻮاره ای دور ﺧﻮدش اﯾﺠﺎد ﮐﺮد ‪ ,‬ﭼﻬﺎر ﻃﻠﺴﻢ وﻟـﺪﻣﻮرت ﺗﻮﺳـﻂ دﯾـﻮاره ﺟـﺬب‬
‫ﺷﺪﻧﺪ و ﺑﺎ ﻫﻢ ﺗﺮﮐﯿﺐ ﺷﺪﻧﺪ و ﺑﻪ ﻃﺮف ﺻﺎﺣﺒﺶ ﺑﺮﮔﺸﺘﻨﺪ‪...‬ﻗﺪرت ﻃﻠﺴﻢ ﺑﻌﺪی ﮐـﻪ ﻫـﺮی‬
‫ﻓﺮﺳﺘﺎد اﻧﻘﺪر زﯾﺎد ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺮج را ﺑﻪ ﻟﺮزه در آورد‪...‬‬
‫ﺑﺎ دﯾﺪن ﭼﻬﺮه ی ﻣﺘﻌﺠﺐ وﻟﺪﻣﻮرت ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬ﺷﺎﯾﺪ ﭼﻮن اﯾﻦ اون ﺑﻮد ﮐﻪ از اول ﺗـﻮ رو‬
‫ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺑﻮد‪...‬اون ﺑﻮد ﮐﻪ ﭘﯿﺸﮕﻮﯾﯽ رو ﮐﺎﻣﻞ ﺷﻨﯿﺪه ﺑﻮد‪...‬اون ﺑﻮد ﮐﻪ ﻗﺒـﻞ از ﻫﻤـﻪ ﺗﻘـﺸﻪ‬
‫ﻫﺎی ﺗﻮ رو ﻣﯿﻔﻬﻤﯿﺪ‪ ...‬اون ﺑﻮد ﮐﻪ از راز ﺗﻮ ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﺑﻮد‪....‬و ﺣﺎﻻ ﺷﺎﮔﺮد اوﻧﻪ ﮐـﻪ ﺗـﻮ رو‬
‫ﺷﮑﺴﺖ ﻣﯿﺪه‪....‬ﺑﺒﯿﻨﻢ ﻫﻨﻮزم ﻣﯿﺨﻮای ﭘﯿﺸﮕﻮﯾﯽ رو ﺑﺸﻨﻮی؟‬
‫_ﺧﯿﻠﯽ ﺑﻪ ﺧﻮدت ﻣﻄﻤﺌﻨﯽ ﭘﺎﺗﺮ‪...‬ﺗﻮ ﺣﺘﯽ ﻣﺎﺟﺮای اون ﭘﯿﺸﮕﻮﯾﯽ رو ﻧﻤﯽ‪....‬‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت از ﻗﺪرت ﻃﻠﺴﻤﻬﺎی ﻫﺮی ﺣﯿﺮت ﮐﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﺑـﻪ زﺣﻤـﺖ ﺑـﺎ ﺣﺮﮐﺘـﯽ ﻃﻠـﺴﻢ را‬
‫ﻣﻨﺤﺮف ﮐﺮد و ﺑﻪ دﯾﻮار ﮐﻮﺑﺎﻧﺪ و ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﭼﻨﺪ ﻃﻠﺴﻢ ﺑﻪ ﻃﺮف ﻫﺮی ﻓﺮﺳـﺘﺎد‪ ,‬ﻫـﺮی ﺑـﻪ‬
‫ﺳﺎدﮔﯽ ﻫﻤﻪ را ﻣﻨﺤـﺮف ﮐـﺮد و ﺣـﺮف او را ﮐﺎﻣـﻞ ﮐـﺮد‪:‬ﻣـﻦ ﻣﺎﺟﺮاﺷـﻮ ﻣﯿـﺪوﻧﻢ‪...‬اوﻧـﻮ‬
‫ﺷﻨﯿﺪم‪...‬ﮐﻠﻤﻪ ﺑﻪ ﮐﻠﻤﻪ‪...‬اﻻﻧﻢ اوﻣﺪم ﺗﺎ اﺟﺮاش ﮐﻨﻢ ‪...‬وﻟﯽ ﻧﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﺳﺖ ﺧﻮدم‪...‬اﯾﻦ اﺻﺮار‬
‫ﺗﻮ ﺑﻮد‪...‬‬
‫ﻫﺮی در ﺳﻤﺖ دﯾﮕﺮی ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ ﺗﺎ ﻃﻠﺴﻢ رﯾﺪل ﺗﺮک ﻋﻤﯿﻘﯽ روی دﯾﻮار ﺑﺰرﮔﯽ ﮐـﻪ ﭼﻨـﺪ‬
‫ﻟﺤﻈﻪ ﻗﺒﻞ ﭘﺸﺖ ﺳﺮش ﺑﻮد اﯾﺠﺎد ﮐﻨﺪ‪:‬اﯾﻦ ﺗﻮ ﺑﻮدی ﮐﻪ ﺧﺎﻧﻮاده ی ﻣﻨﻮ ﻧـﺎﺑﻮد ﮐـﺮدی‪...‬ﺗـﻮ‬
‫ﻣﯿﺨﻮاﺳﺘﯽ ﻣﻨﻮ ﺑﮑﺸﯽ‪...‬ﺗﻮ ﻫﺮﮐﺴﯽ رو ﮐﻪ دوﺳﺘﺶ داﺷﺘﻢ ازم ﮔﺮﻓﺘﯽ‪....‬ﺣﺘـﯽ ﮐـﺴﺎﻧﯽ رو‬
‫ﮐﻪ ﺧﺎﻧﻮاده ی دوم ﻣﻦ ﺑﻮدن ﮐﺸﺘﯽ‪...‬اﯾﻦ ﺗﻮ ﺑﻮدی ﮐﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﺷـﺪی ﻣـﻦ روﺑـﺮوت ﻗـﺮار‬
‫ﺑﮕﯿﺮم و ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﻪ ﻣﺎ رو ﮐﻨﺎر ﻫﻢ ﻗﺮار ﺑﺪه‬

‫‪739‬‬

‫‪740‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﺧﻮدش را ﺑﺮزﻣﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ ﺗﺎ ﻃﻠﺴﻢ ﻫـﺮی از ﺑـﺎﻻی ﺳـﺮش رد ﺷـﻮد ‪.‬ﺑﻌـﺪ ﺑـﺎ‬
‫ﻃﻠﺴﻤﯽ ﻣﺎر ﺳﯿﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻫﺮی ﻓﺮﺳﺘﺎد‪.‬ﻣﺎر دور ﻫﺮی ﺣﻠﻘﻪ زد ‪.‬ﻫﺮی ﺑﺎ ﺣﺮﮐﺘﯽ آﻧﺮا ﺑـﻪ‬
‫آﺗﺶ ﮐﺸﯿﺪ ‪.‬‬
‫اﯾﻦ ﺟﺎدو آﻧﻘﺪر ﭘﯿﭽﯿﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ رﯾﺪل را ﻧﮕﺮان ﮐﻨﺪ‪.‬ﻣﻄﻤﺌﻨﺎ اﯾﻦ ﭘـﺴﺮ در دو ﺳـﺎل ﮔﺬﺷـﺘﻪ‬
‫ﺧﯿﻠﯽ ﭘﯿﺸﺮﻓﺖ ﮐﺮده ﺑﻮد‪....‬دﯾﮕﺮ از او ﻧﻤﯿﺘﺮﺳﯿﺪ‪...‬اﯾﻦ آن ﭘـﺴﺮ ﺑﭽـﻪ ی ﺗﺮﺳـﯿﺪه ی ﭘـﺸﺖ‬
‫ﻣﺠﺴﻤﻪ در وزارت ﺧﺎﻧﻪ ﻧﺒﻮد‪...‬ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﻫﺮی را ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﮐﻨﺪ ﺗﺎ از اﺷـﺘﺒﺎه ﺟـﺎدوﮔﺮ ﺑـﯽ‬
‫ﺗﺠﺮﺑﻪ اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﺪ‪:‬ﺑﻪ اون ﺧﺎﺋﻦ ﻫﺎی ﻣﻮ ﻗﺮﻣﺰ ﻋﻼﻗﻪ داﺷﺘﯽ ﭘﺎﺗﺮ؟! ﻣﺮگ ﺷﯿﺮﯾﻨﯽ ﻧﺪاﺷﺘﻦ!‬
‫ﻫﺮی ﺟﺎﺧﺎﻟﯽ داد و ﻃﻠﺴﻢ وﻟﺪﻣﻮرت ﯾـﮏ ﺳـﺘﻮن ﺳـﻨﮕﯽ را از وﺳـﻂ ﺷﮑـﺴﺖ ﻧﯿﺮﻧـﮓ‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﮐﺎر ﺧﻮدش را ﮐﺮده ﺑﻮد‪ ,‬ﺻﺪای ﮐﯿﻨﮕﺰﻟﯽ در ﺳﺮ ﻫﺮی زﻧﮓ ﻣﯿﺰد‪ :‬ﻃﻠﺴﻤﯽ ﮐﻪ‬
‫اﺛﺮش ﺑﻪ ﻫﯿﭻ وﺟﻪ از ﺑﯿﻦ ﻧﻤﯿﺮه‪...‬ﺑﺎﯾﺪ ﻫﺮﭼﯽ ﻧﯿﺮو داری ﺑﺮاش ﺑﺬاری‪...‬اﺛﺮ ﭼﻨـﯿﻦ ﻃﻠـﺴﻤﯽ‬
‫اﮔﻪ ﺑﻪ ﻫﺪف ﺑﺨﻮره ﻏﯿﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﺟﺒﺮاﻧﻪ‪ .‬دردش ﺗﺎ آﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﻣﺜﻞ روز اول ﺗﺎزه ﻣﯿﻤﻮﻧـﻪ ‪.‬اﻣـﺎ‬
‫اﻧﺠﺎﻣﺶ ﺑﻪ ﻫﻤﻮن اﻧﺪازه ﮐﻪ ﺑﺮای ﻫﺪف ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﻪ ﻣﯿﺘﻮﻧﻪ ﺑﺮای ﺗـﻮ ﻫـﻢ ﻣﺮﮔﺒـﺎر ﺑﺎﺷـﻪ‪.‬ﺑـﻪ‬
‫ﺧﺼﻮص ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﻧﺘﻮﻧﺴﺘﯽ اوﻧﻮ درﺳﺖ اﻧﺠﺎم ﺑﺪی‬
‫ﻫﺮی ﮐﻪ از ﮐﻮره در رﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬ﺑﺪون ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ اﺧﻄﺎر ﻫﻤﯿﺸﮕﯽ ﻣﻮدی ﺗﻤﺎم ﺧـﺸﻤﺶ را ﺑـﺎ‬
‫ﻃﻠﺴﻤﯽ ﺑﻪ ﻃﺮف وﻟﺪﻣﻮرت ﻓﺮﺳﺘﺎد‪...‬ﻃﻠﺴﻤﯽ آﻧﻘﺪر ﻗـﻮی ﮐـﻪ ﺧـﻮدش را ﻫـﻢ ﺑـﻪ دﯾـﻮار‬
‫ﮐﻮﺑﺎﻧﺪ‪.‬ﺑﺮای اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر رﻧﮓ ﻃﻠﺴﻢ ﺳﯿﺎه ﺑﻮد!!!!‬
‫ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺮی ﺑﺎ ﭼﻨﺎن ﻗﺪرﺗﯽ ﺟﻠﻮ ﻣﯿﺮﻓﺖ ﮐﻪ در ﻣﺴﯿﺮش دﯾﻮارﻫـﺎی ﺑـﺮج ﻣﯿﻠﺮزﯾـﺪ و ﮐـﻒ‬
‫ﭘﻮﺷﻬﺎ از ﺟﺎدر ﻣﯿ‪Ĥ‬ﻣﺪ و ﺑﻪ اﻃﺮاف ﭘﺮﺗﺎب ﻣﯿﺸﺪ و ﺳﻘﻒ ﺗﺮک ﺑﺮﻣﯿﺪاﺷﺖ‪...‬‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت در زﯾﺮ ﺑﺎران ﺳﻨﮕﻬﺎ ‪ ,‬ﭼﻨﺎن ﺣﯿﺮت زده ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﻓﻘـﻂ ﺗﻮاﻧـﺴﺖ ﺑـﺎ ﺣﺮﮐـﺖ‬
‫ﺳﺮﯾﻌﯽ ﯾﮏ ﺳﭙﺮ ﺟﺎدوﯾﯽ ﺑﺴﺎزد ‪.‬ﻃﻠﺴﻢ ﻗﺪرﺗﻤﻨﺪ ﺑﺎ ﺻﺪی ﻣﻬﯿﺒﯽ ﺑﻪ ﺳـﭙﺮ ﺑﺮﺧـﻮرد ﮐـﺮد ‪,‬‬
‫ﺳﭙﺮ را ﺗﮑﻪ ﺗﮑﻪ ﮐﺮد و ﻧﻌﺮه ی ﺟﺎدوﮔﺮ ﺳﯿﺎه را ﺑﻪ آﺳﻤﺎن ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد‪...‬وﻗﺘﯽ ﮔـﺮد و ﺧـﺎک‬

‫‪740‬‬

‫‪741‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺧﻮاﺑﯿﺪ ﻫﺮی ﺑﻪ روﺷﻨﯽ ﺑﺮﯾﺪ ﮔﯽ ﻫﺎی ﻋﻤﯿﻖ روی دﺳﺖ وﻟﺪﻣﻮرت را دﯾﺪ دﺳﺘﺶ ﺗﺎ ﺑـﺎزو‬
‫ﺑﺎ ﺑﺮﯾﺪﮔﯽ ﻫﺎی ﻋﻤﯿﻘﯽ ﺗﮑﻪ ﺗﮑﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد اﯾﻦ ﻓﻘﻂ ﯾﮏ ﻣﻌﻨﯽ داﺷﺖ‪:‬ﯾﮑﯽ ﺑﻪ ﻧﻔﻊ ﻣﻦ رﯾﺪل‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت از درد ﻓﺮﯾﺎد ﻣﯿﮑﺸﯿﺪ ‪ .‬ﻣﭻ ﻗﻄﻊ ﺷﺪه ی دﺳﺘﺶ ﻫﻤﺎﻧﻄﻮر ﮐـﻪ ﭼﻮﺑﺪﺳـﺘﯽ را در‬
‫ﺧﻮد داﺷﺖ آﻧﻄﺮف ﺗﺮ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد‪:...‬ﺳﺰای اﯾﻦ ﮐﺎرﺗﻮ ﻣﯿﺒﯿﻨﯽ ﭘﺎﺗﺮ‬
‫ﻫﺮی ﻃﻠﺴﻢ ﺑﺪون ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ را ﮐﻪ وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﻪ ﻃﺮﻓﺶ ﻓﺮﺳﺘﺎده ﺑﻮد ﺑـﺎ ﺟـﺎدوﯾﯽ ﺟﻬﻨـﺪه‬
‫ﻣﻨﺤﺮف ﮐﺮد‪:‬ﺷﺎﯾﺪ‪....‬اﻣﺎ اول ‪...‬ﺗﻮ ﺑﺎﯾﺪ ﻧﺘﯿﺠﻪ ی ﮐﺎرﻫﺎﺗﻮ ﺑﺒﯿﻨﯽ‪...‬ﺟﻮاب ﺗﮏ ﺗﮑﺸﻮ‪...‬اﻣﺸﺐ‬
‫زﻧﺪه از اﯾﻦ ﺟﺎ ﺑﯿﺮون ﻧﻤﯿﺮی‪...‬‬
‫و ﻃﻠﺴﻢ دﯾﮕﺮی ﺑﻪ ﺳﻤﺖ او ﻓﺮﺳﺘﺎد ‪.‬وﻟﺪﻣﻮرت ﻃﻠﺴﻢ را دﻓﻊ ﮐﺮد ‪:‬ﺗﻮ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﯽ ﻣﻨﻮ ﺑﮑﺸﯽ‬
‫ﭘﺎﺗﺮ‪...‬ﻧﻪ ﺗﻮ و ﻧﻪ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ دﯾﮕﻪ‬
‫_ﺟﺪی؟ ﭼﺮا؟ آﻫﺎن ﯾﺎدم اوﻣﺪ ‪...‬ﭼﻮن ﻫﻨﻮز ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﯽ ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎﺗﻮ داری؟‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﺎدﮔﯽ از ﺟﻠﻮی ﻃﻠﺴﻢ وﻟﺪﻣﻮرت ﺟﺎﺧـﺎﻟﯽ داد و در ﻫﻤـﯿﻦ ﺣـﺎل از ﻣـﺸﺎﻫﺪه ی‬
‫ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺣﺎﻟﺖ وﻟﺪﻣﻮرت ﻟﺬت ﻣﯿﺒﺮد‪.‬ﭼﻬﺮه اش ﺗﺮﺳﯿﺪه ﺑﻮد‪...‬رﻧـﮓ ﺻـﻮرﺗﺶ ﭘﺮﯾـﺪه ﺗـﺮ از‬
‫ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﻮد‪...‬ﺑﺮﯾﺪه ﺑﺮﯾﺪه ﭘﺮﺳﯿﺪ‪::‬ت‪...‬ﺗﻮ ﭼﯽ ﮔﻔﺘﯽ؟!!!‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ دﺳﺖ ﺷﻤﺮد‪:‬ﯾﻪ ﮐﺘـﺎب‪ ,‬ﯾـﻪ ﺟـﺎم‪ ,‬ﯾـﻪ ﮔﺮدﻧﺒﻨـﺪ‪ ,‬ﯾـﻪ دﺳـﺘﺒﻨﺪ‪ ,‬ﯾـﻪ اﻧﮕـﺸﺘﺮ و ﯾـﻪ‬
‫ﻣﺎر‪....‬ﺷﯿﺶ ﺗﺎ ﺷﺪ ﻣﮕﻪ ﻧﻪ؟ ﻣﯿﺘﻮﻧﯽ ﻫـﺮ ﺷﯿـﺸﺘﺎﺷﻮ ﺗـﻮ ﺗـﺎﻻر ﻣـﺪاﻟﻬﺎ ﺑﺒﯿﻨـﯽ‪....‬اﻟﺒﺘـﻪ ﭘـﻨﺞ‬
‫ﺗﺎﺷﻮ‪...‬ﻧﺎﺟﯿﻨﯽ رو ﻧﯿﺎوردم‪...‬ﯾﻪ ﺟﻮراﯾﯽ دﮐﻮراﺳﯿﻮن اوﻧﺠﺎ رو ﺑﻬﻢ ﻣﯿﺮﯾﺨﺖ‪...‬ﻣﯿﺒﯿﻨﯽ ؟ﺣـﺎﻻ‬
‫ﺗﻮ ﻫﻢ ﻓﺎﻧﯽ ﻫﺴﺘﯽ‬
‫رﻧﮓ وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﻪ ﺳﻔﯿﺪی ﮔﭻ دﯾﻮار ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬دﺳﺖ و ﭘـﺎﯾﺶ آﺷـﮑﺎرا ﻣﯿﻠﺮزﯾـﺪ‪...‬ﻫـﺮی‬
‫زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪:‬ﯾﮑﯽ ﺑﻪ ﻧﻔﻊ داﻣﺒﻠﺪور‬

‫‪741‬‬

‫‪742‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫در ﻫﻤﯿﻦ وﻗﺖ در ﺑﺮج ﺑﺎز ﺷﺪ و ﯾﮏ ﻧﻔﺮ ﺑﻪ ﺷﺪت ﺑـﻪ داﺧـﻞ ﭘﺮﺗـﺎب ﺷـﺪ‪.‬ﭘـﺸﺖ ﺳـﺮش‬
‫ﻣﺮﮔﺨﻮار ﻧﻘﺎب داری وارد ﺷﺪ‪.‬ﻫﺮی ﺑﺎ وﺣﺸﺖ ﺑﻪ دﺧﺘﺮ ﻣـﻮﻗﺮﻣﺰی ﮐـﻪ درﺳـﺖ ﺑـﯿﻦ او و‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت اﻓﺘﺎده ﺑﻮد ﺧﯿﺮه ﺷﺪ ‪.‬‬
‫ﻟﺮزش ﺻﺪای وﻟﺪﻣﻮرت از ﺑﯿﻦ رﻓﺖ وﺻﺪاﯾﺶ ﭘﯿﺮوزﻣﻨﺪاﻧﻪ اوج ﮔﺮﻓﺖ‪:‬ﻓﮑـﺮ ﮐـﻨﻢ ﺣـﺎﻻ‬
‫ﻣﺴﺎوی ﺷﺪﯾﻢ ﭘﺎﺗﺮ‪ ,‬دﯾﺮ ﮐﺮدی دراﮐﻮ‪....‬‬
‫ﭼﺸﻤﻬﺎی دراﮐﻮاز ﭘﺸﺖ ﻧﻘﺎب ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑﺎﺣﯿﺮت ﺑﻪ ﺧﺮاﺑﻪ ﻫﺎی ﺑﺮج ﻧﺠﻮم ‪ ,‬دﺳﺖ ﺑﺮ زﻣﯿﻦ‬
‫اﻓﺘﺎده ی وﻟﺪﻣﻮرت و آﺳﺘﯿﻦ ﻏﺮق در ﺧﻮﻧﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪:‬ﭘـﺎﯾﯿﻦ ﯾـﻪ ﻣـﺰاﺣﻢ داﺷـﺘﻢ‪....‬ﻧﮕـﺎه‬
‫ﻣﻮذﯾﺎﻧﻪ ای ﺑﻪ ﻫﺮی ﮐﺮد‪:‬ﯾﻪ ﮔﻨﺪ زاده‪)...‬ﻗﻠﺐ ﻫﺮی ﻓﺮو رﯾﺨﺖ(‪...‬ﺣﺎﻟﺶ آﻧﻘﺪر ﺑـﺪ ﺑـﻮد ﮐـﻪ‬
‫ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻟﺮزش دردآﻟﻮد ﺻﺪای ﻣﺎﻟﻔﻮی ﻧﺸﺪ‪...‬‬
‫ﻣﺎﻟﻔﻮی در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﺑﺎ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش ﺟﯿﻨﯽ را ﻧـﺸﺎﻧﻪ ﮔﺮﻓﺘـﻪ ﺑـﻮد ‪ ,‬ﭘﯿﺮوزﻣﻨﺪاﻧـﻪ زﻣﺰﻣـﻪ‬
‫ﮐﺮد‪:‬ﺗﮑﻮن ﺑﺨﻮری ﻣﯿﮑﺸﻤﺶ ﭘﺎﺗﺮ‬
‫_ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯿﻢ دراﮐﻮ‪...‬‬
‫دراﮐﻮ ﺑﻪ ﻃﺮف ﻣﭻ دﺳﺖ ﻗﻄﻊ ﺷﺪه ی وﻟﺪﻣﻮرت رﻓﺖ‪ ,‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ را ﺑﺮداﺷﺖ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ‬
‫ارﺑﺎﺑﺶ ﺑﺮﮔﺸﺖ‪.‬ﺟﻠﻮی او زاﻧﻮ زد ‪:‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﺗﻮن ﻗﺮﺑﺎن‪...‬‬
‫_ﭘﺲ ﺷﻤﺸﯿﺮ ﮐﺠﺎﺳﺖ؟‬
‫درﮐﻮ ﺑﺎ وﺣﺸﺖ ﻋﺐ ﮐﺸﯿﺪ‪:‬ﻧﺘﻮﻧﺴﺘﯿﻢ ﭘﯿﺪاش ﮐﻨﯿﻢ‪...‬ﻗﺮﺑﺎن‪....‬‬
‫_ای اﺣﻤﻖ ﺑﯽ ﻋﺮﺿﻪ‪...‬ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﺮدی ﭼﯽ ﺑﻬﺖ ﮔﻔﺘﻢ؟ اون ﺷﻤﺸﯿﺮ ﺗﻨﻬﺎ وﺳﯿﻠﻪ ی ﮐﺸﺘﻦ‬
‫رﻏﯿﺐ ﻣﻨﻪ‪...‬ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﻃﺮف ﻫﺮی ﭼﺮﺧﯿﺪ‪:‬اﻣﺎ ﻧﻪ‪...‬ﯾﻪ روش دﯾﮕﻪ ﻫﻢ وﺟﻮد داره‪...‬ﯾﻪ ﻣﻮ ﻗﺮﻣـﺰ‬
‫ﺧﻮش ﻗﯿﺎﻓﻪ‬
‫ﻫﻤﻪ ی ﺣﻮاس ﻫﺮی ﺑﻪ ﺟﯿﻨﯽ ﺑﻮد ﺑﺎ ﺷﻨﯿﺪن اﯾﻦ ﺟﻤﻠﻪ از ﺟﺎ ﭘﺮﯾﺪ‪.‬آﻧﻘﺪرﺣﻮاﺳﺶ ﭘـﺮت ﺑـﻮد‬
‫ﮐﻪ ﮐﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﺸﺪ دراﮐﻮ ﻫﺮدو ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ را ﺑﺎ دﺳﺖ ﭼﭙﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪ و آﺳـﺘﯿﻦ ردای او ﻫـﻢ‬

‫‪742‬‬

‫‪743‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻏﺮق ﺧﻮن اﺳﺖ‪..‬در آن ﻟﺤﻈﻪ ﺗﻤﺎم ﺣﻮاﺳﺶ ﺑﻪ ﺟﯿﻨﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎ ﺻﻮرﺗﯽ ﺧﻮن آﻟﻮد روی‬
‫زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد‪:‬ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ ﺟﯿﻨﯽ؟‬
‫ﺟﯿﻨﯽ از ﺟﺎ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪ .‬ﺑﺪﻧﺶ ﻣﯿﻠﺮزﯾﺪ‪.‬ﺑﻪ زﺣﻤﺖ ﺳﺮﺗﮑﺎن داد‪:‬ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ ﻫﺮی‪....‬‬
‫ﻫﺮی ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ ﺑﻪ ﻃﺮف ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺮود ﮐﻪ ﺻﺪای ﺳﺮد وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﺮﺟﺎ ﻣﯿﺨﮑـﻮﺑﺶ ﮐـﺮد‪:‬ﯾـﻪ‬
‫ﻗﺪم دﯾﮕﻪ ﺑﺮداری دﺧﺘﺮه ﻣﺮده ﭘﺎﺗﺮ‬
‫ﻧﻤﯿﺘﻮاﻧﺴﺖ ﺟﯿﻨﯽ را ﻗﺮﺑﺎﻧﯽ ﮐﻨﺪ‪.‬ﺑﯽ اﺧﺘﯿﺎر ﯾﮏ ﻗﺪم ﺑﻪ ﻋﻘﺐ ﺑﺮداﺷﺖ‪.‬‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﻗﻬﻘﻬﻪ ای ﺷﯿﻄﺎﻧﯽ زد‪:‬ﺣﻖ ﺑﺎ ﺗﻮ ﺑﻮد دراﮐﻮ‪....‬ﻣﺜﻞ اﯾﻨﮑﻪ دوﺳﺘﺶ داره!‬
‫ﻫﺮی ﻓﺮﯾﺎد ﮐﺸﯿﺪ‪:‬ﺧﻔﻪ ﺷﻮ ﻋﻮﺿﯽ‪....‬وﻟﺶ ﮐﻦ ﺑﺮه‪....‬اﯾﻦ ﻣﺒﺎرزه ﺑﯿﻦ ﻣﻦ و ﺗﻮﺋﻪ‪....‬ﻗﺮارﻣـﻮن‬
‫ﻫﻤﯿﻦ ﺑﻮد‪...‬‬
‫ﺧﻨﺪه ی ﮐﺮﯾﻪ وﻟﺪﻣﻮرت اوج ﮔﺮﻓﺖ‪:‬ﺗﻮ ﮐﻪ اون ﺣﺮف رو ﺟﺪی ﻧﮕﻔﺘﯽ ﭘـﺎﺗﺮ؟!!ﭼﻮﺑﺪﺳـﺘﯽ‬
‫ﺗﻮ ﺑﻨﺪاز وﮔﺮﻧﻪ دﺧﺘﺮه رو ﻣﺮده ﺣﺴﺎب ﮐﻦ‬
‫ﺟﯿﻨﯽ داد زد‪:‬ﻫﺮی‪...‬ﻧﻪ!‬
‫ﻫﺮی ﺳﺴﺖ ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬ﺟﯿﻨﯽ درﺳـﺖ روﺑـﺮوی او ﺑـﻮد و دو ﭼﻮﺑﺪﺳـﺘﯽ ﻗﻠـﺐ او را ﻧـﺸﺎﻧﻪ‬
‫ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪...‬راه دﯾﮕﺮی ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش ﺑﺎ ﺻﺪای ﺗﻠﻖ ﻣﻼﯾﻤﯽ ﺑﺮزﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد‪...‬‬
‫ﭼﺸﻤﺎن ﺳﺮخ رﻧﮓ وﻟﺪﻣﻮرت درﺧﺸﺶ ﻣﺮﮔﺒﺎری ﮐـﺮد‪ .‬ﻗﻬﻘﻬـﻪ ی ﺷـﯿﻄﺎﻧﯽ اش ﻫـﺮی را‬
‫وﺣﺸﺖ زده ﻣﯿﮑﺮد‪...‬ﻧﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺧﻮدش‪...‬از زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺑﺮج آﻣﺪه ﺑﻮد ﺗﺼﻤﯿﻢ داﺷﺖ ﮐـﻪ‬
‫ﯾﺎ ﭘﯿﺮوز ﺷﻮد ﯾﺎ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺮﻧﮕﺮدد ‪...‬اﻣﺎ ﻗﺮﺑﺎﻧﯽ ﺷﺪن ﺟﯿﻨﯽ در اﯾﻦ ﻣﯿﺎن‪.....‬‬
‫ﻫﺮی آﻫﺴﺘﻪ ﻧﮕﺎﻫﺶ را از ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺮداﺷﺖ و ﺑﻪ وﻟﺪﻣﻮرت ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ﮐﻪ آﻫـﺴﺘﻪ ﺑـﻪ ﻃـﺮف‬
‫دﺳﺖ ﻗﻄﻊ ﺷﺪه اش ﻣﯿﺮﻓﺖ ﺗﺎ ﺑﺎ ﺟﺎدوﯾﯽ آﻧﺮا ﺳﺮﻫﻢ ﮐﻨﺪ‪ ,‬دﻋﺎﻣﯿﮑﺮد ﮐﻪ ﮐـﺎرش را ﺧـﻮب‬
‫اﻧﺠﺎم داده ﺑﺎﺷﺪ‪.‬در اﯾﻦ ﺻﻮرت ﺣﺘﯽ در ﺻﻮرﺗﺸﮑﺴﺖ ﻫﺮی‪ ,‬ﻣﺮﮔﺶ ﺑﯽ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﻧﺒﻮد‪.‬ﭼـﻮن‬

‫‪743‬‬

‫‪744‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻧﻘﻄﻪ ﺿﻌﻒ ﺑﺰرﮔﯽ را در او اﯾﺠﺎد ﮐﺮده ﺑﻮد‪...‬دﺳﺖ راﺳﺖ وﻟﺪﻣﻮرت‪ ...‬دﺳـﺖ ﭼﻮﺑﺪﺳـﺘﯽ‬
‫اش‪...‬اﻣﺎ ﻫﺮی از ﻣﯿﺰان واﻗﻌﯽ ﮐﺎری ﮐﻪ ﮐﺮده ﺑﻮد اﻃﻼﻋﯽ ﻧﺪاﺷﺖ‪...‬‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﭼﻨﺪ ﺑﺎر ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﺗﺎ ﺑﺎ ﺟﺎدوﯾﯽ دﺳﺘﺶ را ﺳﺮﻫﻢ ﮐﻨﺪ وﻗﺘﯽ ﺑﺮای ﭼﻨـﺪﻣﯿﻦ ﺑـﺎر‬
‫ﻣﻮﻓﻖ ﻧﺸﺪ ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﻣﺸﺎﺑﻪ آﻧﭽﻪ ﺑﺮای ﭘﺘﯽ ﮔﺮو اﻧﺠـﺎم داده ﺑـﻮد ‪ ,‬دﺳـﺘﯽ ﺑـﺮای ﺧـﻮدش‬
‫ﺑﺴﺎزد ‪...‬اﻣﺎ ﺑﺎز ﻫﻢ ﻣﻮﻓﻖ ﻧﺸﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻧﺘﻮاﻧﺴﺖ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯿﺶ را ﭘﻨﻬﺎن ﮐﻨﺪ‪ ,‬ﭘﻮزﺧﻨﺪی زد‪ :‬ﺑﺮات ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ رﯾﺪل‪...‬ﺗﺎ ﺑـﻪ ﺣـﺎل‬
‫ﭼﯿﺰی از ﻧﻔﺮﯾﻨﻬﺎی ﺗﺮﮐﯿﺒﯽ ﺷﻨﯿﺪی؟ اون ﻧﻔﺮﯾﻦ اوﻧﻘﺪر ﻗﻮی ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﻧﺘﻮﻧﯽ ﺑـﺮای‬
‫ﺧﻮدت ﯾﻪ دﺳﺖ ﺑﺴﺎزی‪....‬ﻣﻦ ﺷﺨﺼﺎ دﺳﺖ ﻣﺼﻨﻮﻋﯽ ﻣﺸﻨﮕﻬﺎ رو ﭘﯿﺸﻨﻬﺎد ﻣﯿﮑـﻨﻢ‪...‬در ﻫـﺮ‬
‫ﺣﺎل ﺑﻬﺘﺮه ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﯾﺎدﮔﺮﻓﺘﻦ ﺟﺎدو ﺑﺎ دﺳﺖ ﭼﭙﺖ ﺑﺎﺷﯽ‪...‬ﯾﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﮐﻼ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﺗﻮ ﺑـﺬاری‬
‫ﮐﻨﺎر‪...‬‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﻃﻠﺴﻤﺶ را ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑﻪ ﺳﯿﻨﻪ ی ﻫﺮی ﮐﻮﺑﺎﻧﺪ‪:‬ﮐﺮوﺷﯿﻮ‬
‫اﻣــﺎ اﯾﻨﺒــﺎرﻫﺮی دردی را اﺣــﺴﺎس ﻧﻤﯿﮑــﺮد‪...‬ﭼــﺸﻤﺎن وﻟــﺪﻣﻮرت از ﺣﺪﻗــﻪ ﺑﯿــﺮون زده‬
‫ﺑﻮد‪:‬ﭼﻄﻮر ﻣﻤﮑﻨﻪ؟!!!ﮐﺮوﺷﯿﻮ‪...‬‬
‫اﻣﺎ ﻫﺮی ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﻋﻠﺘﺶ را ﻣﯿﺪاﻧﺴﺖ‪....‬از ﻫﻤﺎن زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺗﻮﺳﻂ دوزﺧﯿﻬﺎ ﺑﻪ درﯾﺎﭼﻪ ﺑﺮده‬
‫ﻣﯿﺸﺪ از زﺧﻤﻬﺎی ﺑﺪﻧﺶ ﻓﻬﻤﯿﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ درد را اﺣﺴﺎس ﻧﻤﯿﮑﻨﺪ‪...‬و از اﯾـﻦ ﺑﺎﺑـﺖ ﻣـﺪﯾﻮن‬
‫ﺧﺎﻧﻢ ﭘﺎﻣﻔﺮی ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻓﮑﺮی در ﺳﺮش ﺷﮑﻞ ﮔﺮﻓﺖ ‪ ,‬از ﻣﻮﻗﻌﯿﺖ ﻧﻬﺎﯾـﺖ ﺑﻬـﺮه را ﺑـﺮد‪:‬ﺟﺎﻟﺒـﻪ ﻣﮕـﻪ ﻧـﻪ رﯾـﺪل؟‬
‫ﻃﻠﺴﻤﻬﺎی ﺗﻮ ﺑﻪ ﻣﻦ اﺛﺮی ﻧﺪاره‪ ...‬ﺣﺪاﻗﻞ اﯾﻦ ﯾﮑﯿﺶ ﮐﻪ ﻧﺪاره‪...‬و ﯾﺎدم ﻧﻤﯿﺎد ﺗﻮﻧﺴﺘﻪ ﺑﺎﺷﯽ‬
‫ﻓﺮﻣﺎﻧﺒﺮم ﮐﻨﯽ‪...‬اوه راﺳﺘﯽ آواداﮐﺪاورات ﻫﻢ ﮐﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﻪ ﺿﺮر ﺧﻮدت ﺗﻤﻮم ﺷﺪ‪....‬‬
‫_اﯾﻦ اﻣﮑﺎن ﻧﺪاره‪...‬اﯾﻢ ﭘﺮﯾﻮس‬

‫‪744‬‬

‫‪745‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﺎدﮔﯽ ﻃﻠﺴﻢ ﻓﺮﻣﺎن را ﺷﮑﺴﺖ‪:‬ﺗﻮ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﯽ ﺑـﻪ ﻣـﻦ ﺻـﺪﻣﻪ ﺑﺰﻧـﯽ ﺗـﺎم ﻣـﺎروﻟﻮ‬
‫رﯾﺪل‪....‬اﯾﻦ ﻣﻨﻢ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻮ رو ﺑﮑﺸﻢ‪...‬‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﺎور ﻧﻤﯿﮑﺮد‪.‬ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل ﺳﺎﺑﻘﻪ ﻧﺪاﺷﺖ ﮐﻪ ﮐـﺴﯽ از ﻃﻠـﺴﻢ ﺷـﮑﻨﺠﻪ ی او ﺟـﺎن‬
‫ﺳﺎﻟﻢ ﺑﺪر ﺑﺒﺮد‪.‬اﻣﺎ اﯾﻦ ﭘﺴﺮ ‪ ,‬ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎی او را ﻧﺎﺑﻮد ﮐﺮده ﺑﻮد و ﻫﻤﯿﻦ ﭼﻨـﺪ‬
‫ﻟﺤﻈﻪ ﭘﯿﺶ ﺑﺎ ﭼﻨﺎن ﻃﻠﺴﻤﯽ دﺳﺖ او را ﻗﻄﻊ ﮐﺮده ﺑﻮد ﮐﻪ او ﺑـﺎ ﺗﻤـﺎم ﻗـﺪرﺗﺶ ﻗـﺎدر ﺑـﻪ‬
‫ﺗﺮﻣﯿﻤﺶ ﻧﺒﻮد و در اﯾﻦ ﺑﯿﻦ ﺣﺘﯽ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺻﺪﻣﻪ ای ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﻮدش زد ﻫﻢ ﻧﻤﯿﺸﺪ‪....‬‬
‫ﺑﺎ ﺧﺸﻢ و ﻧﺎﺑﺎوری ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﺎﻻ آورد‪:‬ﺣﺎﻻ ﻣﯿﺒﯿﻨﯿﻢ‪...‬ﺑﺎ زﻧﺪﮔﯽ ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ ﮐﻦ ﭘﺎﺗﺮ‬
‫اﻣﺎ ﺣﻮاس ﻫﺮی ﺟﺎی دﯾﮕﺮی ﺑﻮد ﻧﮕﺎﻫﺶ ﺑﻪ دراﮐﻮ ﺑﻮد ﮐﻪ ﮐﻔﺘـﺎر وار ﺑـﻪ ﺟﯿﻨـﯽ ﻧﺰدﯾـﮏ‬
‫ﻣﯿﺸﺪ‪.‬ﺧﺸﻢ در وﺟﻮدش ﺷﻌﻠﻪ ﮐﺸﯿﺪ‪:‬دﺳﺘﺖ ﺑﻬﺶ ﺑﺨﻮره ﻣﺮدی ﻣﺎﻟﻔﻮی!‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﭘﺎﯾﯿﻦ آورد‪.‬در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﺳﻌﯽ ﻣﯿﮑﺮد درد دﺳـﺘﺶ در ﺻـﻮرﺗﺶ‬
‫اﺛﺮی ﻧﮕﺬارد ﺧﻨﺪه ای ﻣﻮذﯾﺎﻧﻪ ﮐﺮد‪:‬ﻣﻮﺿﻮع داره ﺟﺎﻟﺐ ﻣﯿﺸﻪ‪....‬ﭼﻄﻮره ﻗﺒـﻞ از ﻣـﺮدن ﯾـﻪ‬
‫ﻧﻤﺎﯾﺶ ﮐﻮﭼﻮﻟﻮ ﺑﺒﯿﻨﯽ ﭘﺎﺗﺮ‪...‬ﯾﻪ ﻧﻤﺎﯾﺶ ﺑﺎ اﯾﻦ ﻣﻮ ﻗﺮﻣﺰ ﺧﻮش ﻗﯿﺎﻓﻪ‬
‫ﻫﺮی ﮐﻪ در آن ﻟﺤﻈﻪ ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺧﻮد ﺑﮑﺸﺪ‪.‬ﻧﺎﺧﻮدآﮔﺎه ﻣﺘﻮﻗـﻒ‬
‫ﺷﺪ‪.‬ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ دﯾﻮاری از ﻧﻮر دور ﻫﺮی را ﮔﺮﻓﺖ‪:‬ﯾﻪ دﯾﻮار ﻣﺤـﺎﻓﻆ ﭘـﺎﺗﺮ‪....‬ازش رد ﺑـﺸﯽ‬
‫ﻣﺮدی‪ ...‬ﺣﺎﻻ ﻣﯿﺘﻮﻧﯿﻢ ﺑﺸﯿﻨﯿﻢ و از اﯾﻦ ﻧﻤﺎﯾﺶ ﻟﺬت ﺑﺒﺮﯾﻢ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ دﯾﻮار ﻣﺤﺎﻓﻆ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪ ,‬دﯾﻮاری ﮐﻪ ﻫﺮی را از ﺟﯿﻨﯽ ﺟﺪا ﻣﯿﮑﺮد‪.‬در ﯾـﮏ ﻃـﺮف‬
‫دﯾﻮار ﺟﯿﻨﯽ و دراﮐﻮ ﮐﻪ ﻣﺜﻞ ﮐﻔﺘﺎری وﺣﺸﯽ ﺑﻪ او ﻧﺰدﯾﮏ ﻣﯿﺸﺪ و در ﻃﺮف دﯾﮕﺮ ‪ ,‬ﻫﺮی‬
‫ﮐﻪ ﺧﺴﺘﻪ و زﺧﻤﯽ ‪ ,‬ﺑﯽ ﻫﯿﭻ ﺳﻼﺣﯽ رو در روی ﮔﺮگ زﺧﻤﯽ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد‪....‬وﻟﺪﻣﻮرت‬
‫ﻃﻠﺴﻤﯽ را ﺑﻪ ﻫﺮی ﮐﻮﺑﯿﺪ‪...‬درد ﮐﻢ ﮐﻢ در ﺑﺪﻧﺶ ﺷﮑﻞ ﻣﯿﮕﺮﻓﺖ ‪...‬ﺳـﺮاﻧﺠﺎم اﺛـﺮ ﻣﻌﺠـﻮن‬
‫ﻣﺎدام ﭘﺎﻣﻔﺮی از ﺑﯿﻦ ﻣﯿﺮﻓﺖ ‪.‬اﻣﺎ ری ﺑﯽ ﺗﺠﻪ ﺑﻪ ﺧﻮد ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﯿﻠﺮزﯾـﺪ ﻓﺮﯾـﺎد زد‪:‬ﺑـﻪ‬
‫اون ﮐﺎری ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎش ﮐﺜﺎﻓﺖ‬

‫‪745‬‬

‫‪746‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫دراﮐﻮ ﺑﺮﮔﺸﺖ ‪ ,‬ﻧﻘـﺎﺑﺶ را ﺑﺮداﺷـﺖ‪.‬ﭼﻬـﺮه اش از ﺧﻨـﺪه ای ﺷـﻮم روﺷـﻦ ﺷـﺪه ﺑـﻮد و‬
‫ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺶ از ﻫﻮس ﻣﯿﺪرﺧﺸﯿﺪ ‪.‬ﺟﯿﻨﯽ ﺑﯽ ﻫﯿﭻ ﺳﻼﺣﯽ رودر روی او ﺑﻮد و ﭼﺎره ای ﺟـﺰ‬
‫ﻓﺮار ﻧﺪاﺷﺖ‪...‬وﺣﺸﺖ زده ﺟﯿﻎ ﻣﯿﮑﺸﯿﺪ و از ﻣﺎﻟﻔﻮی ﻣﯿﮕﺮﯾﺨﺖ‪.‬‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﭘﻮزﺧﻨﺪی زد‪:‬اوه ﻫﺮی‪...‬اﯾﻦ ﻓﻘﻂ ﯾﻪ ﺳﺮﮔﺮﻣﯽ ﮐﻮﭼﯿﮑﻪ‪...‬ﺧﺮاﺑﺶ ﻧﮑﻦ‬
‫_ﻣﯿﮑﺸﻤﺖ رﯾﺪل‪...‬اول ﺗﻮ رو ﺑﻌﺪ اون آﺷﻐﺎل ﻋﻮﺿﯽ رو‪....‬‬
‫ﻫﺮی ﻃﺎﻗﺖ دﯾﺪن اﯾﻦ ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎ را ﻧﺪاﺷﺖ ‪.‬دراﮐـﻮ ﺟﯿﻨـﯽ را ﮐـﻪ ﺑـﺎ ﺗﻤـﺎم ﻗـﺪرت از او‬
‫ﻣﯿﮕﺮﯾﺨﺖ ﺑﺎ ﻃﻠﺴﻤﯽ ﻣﺘﻮﻗﻒ ﮐﺮده ﺑﻮد و ﺣﺎﻻ ﺷﻨﻞ ﺟﯿﻨﯽ را ﻣﯿﺪرﯾﺪ‪.‬ﺑـﺎ اﯾﻨﮑـﻪ ﻓﻘـﻂ ﯾـﮏ‬
‫دﺳﺖ داﺷﺖ زورش ﺑﻪ ﺟﯿﻨﯽ ﻣﯿﭽﺮﺑﯿﺪ‪...‬ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺎ ﭼﻨﮓ و دﻧﺪان ﻣﺒﺎرزه ﻣﯿﮑﺮد و ﻫﺮی ﻗﺎدر‬
‫ﺑﻪ ﻫﯿﭻ ﮐﺎری ﻧﺒﻮد ‪.‬در وﺳﻂ دﯾﻮار ه ﺷﻮم وﻟﺪﻣﻮرت ﮔﯿﺮاﻓﺘﺎده ﺑﻮد ‪...‬ﭘﯽ در ﭘﯽ در ﻣﻘﺎﺑـﻞ‬
‫ﻃﻠﺴﻤﻬﺎی وﻟﺪﻣﻮرت از ﺧﻮد دﻓﺎع ﻣﯿﮑﺮد ﺑﯽ آﻧﮑﻪ ﭼﺸﻢ از ﺟﯿﻨـﯽ ﺑـﺮدارد‪...‬ﺳـﺮش ﮔـﯿﺞ‬
‫ﻣﯿﺮﻓﺖ و اﺣﺴﺎﺳﻀﻌﻒ ﻣﯿﮑﺮد‪...‬اﻣﺎ ﺳﻌﯽ ﻣﯿﮑﺮد وﻟﺪﻣﻮرت ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺿﻌﻔﺶ ﻧـﺸﻮد‪...‬ﻫـﺸﺪار‬
‫ﻣﺎدام ﭘﺎﻣﻔﺮی درﺳﺖ ﺑﻮد‪ ,‬درد زﺧﻤﻬﺎی ﻣﺘﻌﺪدی ﮐﻪ ﺑﺮداﺷـﺘﻪ ﺑـﻮد ﺑـﻪ ﻫﻤـﺮاه اﺛـﺮ ﻃﻠـﺴﻢ‬
‫ﺷﮑﻨﺠﻪ ﮔﺮ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﺮﮔﺸﺘﻬﺒﻮدو ﻫﺮی را ﺑﯿﺎد ﺟﻤﻠﻪ ی آﺷﻨﺎﯾﯽ ﻣﯿﺎﻧﺪاﺧﺖ‪:‬ﺑـﯽ ﺣـﺴﯽ ﻣـﻮﻗﺘﯽ‬
‫ﻣﺤﻞ درد ﺑﺎﻋﺚ ﻣﯿﺸﻪ ﮐﻪ ﺑﻌﺪا اون درد رو ﺑﯿﺸﺘﺮ اﺣﺴﺎس ﮐﻨﯽ‪....‬‬
‫ﻫﺮﭼﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﯿﺎد ﻧﻤﯿ‪Ĥ‬ورد ﮐﻪ اﯾﻦ ﺟﻤﻠﻪ را ﮐﺠﺎ ﺷﻨﯿﺪه‪....‬‬
‫از ﺷﺪت درد روی زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد ‪.‬دﯾﮕﺮ ﻗﺎر ﺑﻪ ﻃﻠﺴﻢ ﮐﺮدن ﻧﺒﻮد ‪...‬ﺣﺘﯽ ﻧﻤﯿﺘﻮاﻧﺴﺖ ذﻫﻨﺶ را‬
‫ﺑﺒﻨﺪد‪.‬درد در ﺳﺮش ﻣﯿﭙﯿﭽﯿﺪ و ﻫﺮﺑﺎر ﺷﺪﯾﺪﺗﺮ ﻣﯿﺸﺪوووﺗﺎزه در اﯾﻦ زﻣﺎن ﺑﻮد ﮐـﻪ ﻣﺘﻮﺟـﻪ‬
‫ﺷﺪ ﭼﻪ ﺑﺮ ﺳﺮش ﻣﯿ‪Ĥ‬ﯾﺪ‪...‬وﻟﺪﻣﻮرت دﯾﻮاره ای دور ﻫﺮی درﺳﺖ ﮐﺮده ﺑﻮد اﻣﺎ اﯾـﻦ دﯾـﻮاره‬
‫ﺑﺮای زﻧﺪاﻧﯽ ﮐﺮدن ﻫﺮی ﻧﺒﻮد‪....‬ﻫﺮی ﯾﮑﺒﺎر دﯾﮕﺮ ﻫﻢ اﯾﻦ دﯾـﻮاره را دﯾـﺪه ﺑـﻮد ‪...‬ﺻـﺪای‬
‫ﻣﻮدی در ذﻫﻨﺶ ﻃﻨﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ‪ :‬ﺑﻬﺶ ﻣﯿﮕﻦ دﯾﻮاره ی ﺷﯿﻄﺎن ‪.‬ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﺳﻌﯽ ﻧﮑـﻦ اوﻧـﻮ‬
‫ﺑﺸﮑﻨﯽ ﻫﺮی‪..‬ﭼﻮن ﺷﮑﺴﺘﻨﺶ ﻣﺮﮔﺒﺎره‪...‬و ﺳﻌﯽ ﮐﻦ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﺗﻮش ﮔﯿﺮﻧﯿﻮﻓﺘﯽ ‪...‬ﮐﺴﯽ ﮐﻪ‬

‫‪746‬‬

‫‪747‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫اﯾﻦ دﯾﻮاره رو درﺳﺖ ﻣﯿﮑﻨﻪ ﺗﻤﺎم ﻧﯿﺮو و اﻧﺮژی ﺗﻮ رو ﺟﺬب ﻣﯿﮑﻨﻪ‪...‬ﻓﻘـﻂ ﮐﺎﻓﯿـﻪ ﺗـﺴﻠﯿﻢ‬
‫ﺑﺸﯽ‪...‬ﻗﺪرﺗﻬﺎ وﺗﻮاﻧﺎﯾﯿﻬﺎی ﺟﺎدوﯾﯽ ﺗﻮ رو ﺗﺼﺎﺣﺐ ﻣﯿﮑﻨﻪ‪ ....‬و اﯾﻦ ﮐﺎر اﯾﻨﻘﺪر ﺳﺮﯾﻊ اﺗﻔﺎق‬
‫ﻣﯿﻮﻓﺘﻪ ﮐﻪ ﻓﮑﺮش رو ﻫﻢ ﻧﻤﯿﮑﻨﯽ‪...‬در اﯾﻦ ﺻﻮرت ﻣﺠﺒﻮری ﺑﯿﻦ ﺑﺪو ﺑـﺪﺗﺮ اﻧﺘﺨـﺎب ﮐﻨـﯽ‬
‫‪...‬ﭼﻮن وﻗﺘﯽ ﮐﺎرش ﺑﺎ ﺗﻮ ﺗﻤﻮم ﺑﺸﻪ ی ﻣﯿﻤﯿﺮی ‪ ,‬ﯾﺎ ﺑﺮای ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺳـﺮ از ﺑﺨـﺶ آﺳـﯿﺒﻬﺎی‬
‫داﺋﻤﯽ ﺳﻨﺖ ﻣﺎﻧﮕﻮ درﻣﯿﺎری‪...‬‬
‫_اﻣﺎ ﭘﺮوﻓﺴﻮر‪...‬ﮔﻪ آدم ﺗﻮش ﮔﯿـﺮ ﺑﯿﻮﻓﺘـﻪ و ﻧﯿﺮوﻫﺎﺷـﻮ از دﺳـﺖ ﺑـﺪه‪....‬ﻓﮑـﺮ ﻧﻤﯿﮑﻨـﯿﻦ‬
‫ﺷﮑﺴﺘﻦ دﯾﻮاره ﺑﻬﺘﺮ از رﻓﺘﻦ ﺑﻪ ﺳﻨﺖ ﻣﺎﻧﮕﻮﺑﺎﺷﻪ؟‬
‫_ﻫﺮی ‪...‬اﯾﻦ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﻪ‪....‬ﺑﺎ ﺷﮑﺴﺘﻦ دﯾﻮاره ﺗﻤﻮم اﻧـﺮژی ﮐـﻪ در ﻃـﻮل ﻣـﺪت ﻗـﺮار‬
‫ﮔﺮﻓﺘﻦ در دﯾﻮاره ازت ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪه ﯾﻪ ﻣﺮﺗﺒﻪ از ﺑﺪن ﻣﻬﺎﺟﻢ ﺧﺎرج ﻣﯿﺸﻪ و ﺑﻪ ﺑﺪن ﺻـﺎﺣﺒﺶ‬
‫ﺑﺮﻣﯿﮕﺮده‪...‬و اﯾﻦ ﺑﺮای ﻫﺮ دو ﺷﻮن ﻣﺮﮔﺒﺎره‪...‬درواﻗﻊ ﺗﻮ رو از درون ﺗﮑﻪ ﺗﮑﻪ ﻣﯿﮑﻨﻪ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﻗﺎدر ﺑﻪ ﻫﯿﭻ دﻓﺎﻋﯽ ﻧﺒﻮد ‪.‬اﻧﺮژی اش ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺗﺤﻠﯿـﻞ ﻣﯿﺮﻓـﺖ‪...‬ﭼـﺸﻤﺎﻧﺶ ﺳـﯿﺎﻫﯽ‬
‫ﻣﯿﺮﻓﺖ‪..‬ﺳﺮش روی ﺷﺎﻧﻪ اش اﻓﺘﺎده ﺑﻮد‪....‬اﻣﺎ ذﻫﻨﺶ روﺷﻦ ﺑﻮد‪...‬وﻟﺪﻣﻮرت ﻗـﺪرت ﻫـﺮی‬
‫را ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ‪ ...‬ﺑﺮای ﻫﻤﯿﻦ ﺟﯿﻨﯽ را آورده ﺑﻮد‪...‬ﺗﺎ ﻫﺮی را وادار ﺑﻪ ﺗﺴﻠﯿﻢ ﮐﻨﺪ‪...‬ﺑﺎ ﮔـﺮﻓﺘﻦ‬
‫آن ﻗﺪرت ﭼﻪ ﻫﺮی زﻧﺪه ﻣﯿﻤﺎﻧﺪ ﭼﻪ ﻧﻤﯿﻤﺎﻧﺪ دﯾﮕﺮ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﺟﻠﻮدار او ﻧﺒـﻮد‪...‬ﺣﺘـﯽ ﻫﺮﯾـﯽ‬
‫ﮐﻪ ﺑﺮای ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺑﻪ ﯾﮏ ﻣﺸﻨﮓ ﺷﺪه ﺑﻮد‪....‬از اﯾﻦ اﻓﮑﺎر ﺑﺪﻧﺶ ﻟﺮزﯾﺪ‪.‬ﭼﻨﺪ ﺑﺎر ﺳﻌﯽ‬
‫ﮐﺮد ﻣﻘﺎوﻣﺖ ﮐﻨﺪ اﻣﺎ اﻧﺮزی اش ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﯿﺸﺘﺮی ﺗﺤﻠﯿﻞ ﻣﯿﺮﻓﺖ‪ ...‬ذﻫﻨﺶ ﺧﺎﻟﯽ ﻣﯿـﺸﺪ و‬
‫ﺑﺪﻧﺶ ﻣﯿﻠﺮزﯾﺪ‪...‬‬
‫ﺻﺪاﯾﯽ در ذﻫﻨﺶ ﻣﯿﭙﯿﭽﯿﺪ‪:‬ﺗﺴﻠﯿﻢ ﺷﻮ ﻫﺮی‪...‬ﻗﺒﻮل ﮐﻦ ﮐﻪ ﺷﮑـﺴﺖ ﺧـﻮردی‪....‬ﻣـﻦ ﺧﯿﻠـﯽ‬
‫ﻗﻮی ﺗﺮم‪...‬ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﮕﺎه ﮐﻦ ﭘﺎﺗﺮ‪...‬ﺗﻮ ﺷﮑﺴﺖ ﺧﻮردی‪...‬ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﮕﺎه ﮐﻦ و ﺑﮕﻮ ﮐﻪ ﺷﮑـﺴﺖ‬
‫ﺧﻮردی‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﺳﺮش را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﻣﯿﺪاﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻦ اﯾﻦ ﯾﮏ ﺟﻤﻠﻪ ﭼﻪ ﺑﺮ ﺳﺮش ﻣﯿ‪Ĥ‬ورد‬

‫‪747‬‬

‫‪748‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ زﺣﻤﺖ ﺳﺮش را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد‪...‬ﻃﺎﻗﺖ اﯾﻦ ﻋﺬاب را ﻧﺪاﺷـﺖ‪...‬ﺳـﺮش از درد در ﺣـﺎل‬
‫اﻧﻔﺠﺎر ﺑﻮد‪ ...‬ﺳﺮش ﺑﯽ اﺧﺘﯿﺎر ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻓﺘﺎد‪...‬‬
‫ﺻﺪای وﻟﺪﻣﻮرت در ﺳﺮش اداﻣﻪ داد‪:‬ﺑﮕﻮ ﻫﺮی‪...‬ﺑﮕﻮ و ﺑﺮای ﻫﻤﯿﺸﻪ از ﺷﺮ اﯾﻦ درد راﺣﺖ‬
‫ﺷﻮ‪...‬‬
‫ﻫﺮی دوﺑﺎره ﺳﺮش را ﺑﺎﻻ آورد از ﺷﺪت درد ﻣﯿﻠﺮزﯾﺪ‪...‬ﺷﺎﯾﺪ ﺣﻖ ﺑﺎ او ﺑﻮد ‪...‬ﺑﺎﯾﺪ ﺧـﻮدش‬
‫را ﺧﻼص ﻣﯿﮑﺮد‪:...‬م‪...‬ﻣﻦ‪...‬ت‪...‬‬
‫ﺻﺪاﯾﻮ ﻟﺪﻣﻮرت ﺑﺎ ﺷﻮق ﺧﻨﺪﯾﺪ‪:‬ﺑﮕﻮ ﭘﺎﺗﺮ ‪...‬ﺑﮕﻮ‪...‬‬
‫اﻣﺎ ﻫﺮی ﻣﺒﻬﻮت ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد‪...‬ﻟﺤﻈﻪ ای ﺗﯿﺮﮔﯽ از ﺟﻠﻮی ﭼـﺸﻤﺎﻧﺶ ﮐﻨـﺎر رﻓﺘـﻪ ﺑـﻮد و او‬
‫دراﮐﻮ را ﺑﺮروی ﺟﯿﻨﯽ دﯾﺪه ﺑﻮدﮐﻪ ﻣﺜﻞ ﺑﺒﺮی وﺣﺸﯽ ﻟﺒﺎﺳﻬﺎﯾﺶ را از ﻫﻢ ﻣﯿﺪرﯾﺪ و ﺻﺪای‬
‫ﻣﻌﺼﻮﻣﺎﻧﻪ ی ﺟﯿﻨﯽ در ﮔﻮﺷﺶ ﻃﻨﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ‪:‬ﻧﻪ‪...‬ﻧﻪ‪....‬ﺧﻮاﻫﺶ ﻣﯿﮑﻨﻢ‪...‬ﻫﺮی ﮐﻤﮑﻢ ﮐﻦ!‬
‫_ﻧﻪ!‬
‫اﻧﻔﺠﺎری از اﻧﺮژی ﺑﺮج ﻧﺠﻮم را ﻟﺮزاﻧﺪ ‪.‬ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ وﻟـﺪﻣﻮرت ﻣﺘﻮﺟـﻪ ﺷـﻮد آواری از‬
‫ﺳﻨﮓ ﺑﺮ ﺳﺮ ﻫﺮ دو ﻧﻔﺮﺷﺎن رﯾﺨﺘﻪ ﺑﻮد‪....‬ﻫﺮی ﺑﺎ ﺑﺪﻧﯽ دردآﻟﻮد دﯾـﻮار ﺷـﯿﻄﺎﻧﯽ را در ﻫـﻢ‬
‫ﺷﮑﺴﺖ‪.‬در ﮐﻤﺘﺮ از ﺻﺪم ﺛﺎﻧﯿﻪ از دﯾﻮاره ی ﺟﺎدوﯾﯽ رد ﺷﺪ و ﺧﻮدش ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﺸﺪ ﮐﻪ ﭼـﻪ‬
‫ﺑﺮﺳﺮش آﻣﺪ‪...‬ﻓﺮﯾﺎد درداﻟﻮد ﺟﺎدوﮔﺮ ﺳـﯿﺎه ﺑـﺎ ﻫﺠـﻮم اﻧـﺮژی از دﺳـﺖ رﻓﺘـﻪ ای ﮐـﻪ از‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﭘﺲ ﻣﯿﮕﺮﻓﺖ در ﻫﻢ آﻣﯿﺨﺘﻪ ﺑﻮد‪...‬ﻟﺒﺎﺳﻬﺎﯾﺶ ﮐﻪ ﺗـﺎ ﻟﺤﻈـﻪ ای ﻗﺒـﻞ ﭘـﺎره ﭘـﺎره‬
‫ﺑﻮدﻧﺪ ﺣﺎﻻ از ﺧﻮن ﺧﯿﺲ ﺑﻮد‪ .‬ﻫﺮی ﺗﻠﻮ ﺗﻠﻮ ﺧﻮران ﺟﻠﻮ ﻣﯿﺮﻓﺘﻮ ﭘﺸﺖ ﺳﺮش ﺟﻮی ﺑﺎرﯾﮑﯽ‬
‫از ﺧﻮن ﺟﺎرﯾﺒﻮد‪....‬ﺑﯽ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ دردی ﮐﻪ وﺟﻮدش را از داﺧـﻞ ﻣﯿﺪرﯾـﺪ ﺑـﻪ ﺳـﻤﺖ ﺟﯿﻨـﯽ‬
‫رﻓﺖ‪.‬دراﮐﻮ را از ﭘﺸﺖ ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﺎ ﺿﺮﺑﻪ ای ﺑﻪ دﯾﻮار ﮐﻮﺑﯿﺪ‪.‬ﻗﺒﻞ از ﺗﻤﺎم ﺷﺪن دردی ﮐـﻪ‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت را ﻓﻠﺞ ﮐﺮده ﺑﻮد آﻧﻘﺪر ﻓﺮﺻﺖ داﺷﺖ ﮐﻪ دﻣﺎغ ﻣﺎﻟﻔﻮی را ﺑﺸﮑﻨﺪ و دﻧـﺪاﻧﻬﺎﯾﺶ‬
‫را ﺧﺮد ﮐﻨﺪ‪.‬در اﯾﻦ ﻣﻮرد ﺑﻪ ﺧﺼﻮص ﺗـﺮﺟﯿﺢ ﻣﯿـﺪاد از ﻣـﺸﺘﻬﺎﯾﺶ ﺑـﻪ ﺑﺠـﺎی ﭼﻮﺑﺪﺳـﺘﯽ‬

‫‪748‬‬

‫‪749‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﺪ‪...‬ﺑﺪﻧﺶ از درد ﻣﯿﻠﺮزﯾﺪ و ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺟـﺎﯾﯽ را ﻧﻤﯿﺪﯾـﺪ اﻣـﺎ ﺗـﺎ ﺑﯿﻬـﻮش ﺷـﺪن‬
‫ﻣﺎﻟﻔﻮی او را رﻫﺎ ﻧﮑﺮد‬
‫ﺻﺪای ﻧﺎﻟﻪ ی ﺟﯿﻨﯽ دﻟﺶ را ﻟﺮزاﻧﺪ‪:‬ﻫﺮی!‬
‫_ﺗﻮ ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ ﺟﯿﻨﯽ؟‬
‫آرام ﺑﻪ ﻃﺮف ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺮﮔﺸﺖ و آﻫﺴﺘﻪ او را ﮐﻪ ﺑﺎ وﺣﺸﺖ ﺑﻪ ﻫﺮی ﺧﯿـﺮه ﺷـﺪه ﺑـﻮد ﺑﻠﻨـﺪ‬
‫ﮐﺮد‪:‬ﭼﯽ ﺑﻪ ﺳﺮت آوردن‪...‬‬
‫_ﻣﻬﻢ ﻧﯿﺴﺖ ﺟﯿﻨﯽ‪...‬ﺑﺮو ﭘﺎﯾﯿﻦ‪....‬ﻣﻨﻢ دﻧﺒﺎﻟﺖ ﻣﯿﺎم‪....‬‬
‫_وﻟﯽ‪...‬‬
‫_ﺑﺮو ﺟﯿﻨﯽ‪...‬‬
‫ﻫﺮی از ﺟﯿﻨﯽ ﺟﺪا ﺷﺪ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﺎﻟﻔﻮی رﻓﺖ ﺗﺎ ﭼﻮﺑﺪﺳـﺘﯽ اش را ﺑـﺮدارد‪.‬ﺑﺎﯾـﺪ ﮐـﺎر را‬
‫ﺗﻤﺎم ﻣﯿﮑﺮد‪ .‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﺮداﺷﺖ ﻣﯿﺨﺎﺳﺖ ﺑﻪ ﻃﺮف وﻟـﺪﻣﻮرت ﺑﺮﮔـﺮدد ﮐـﻪ ﻓﺮﯾـﺎد‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﺗﻨﺶ را ﻟﺮزاﻧﺪ‪:‬ﻣﻮاﻇﺐ ﺑﺎش ﻫﺮی!‬
‫ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ ﻫﺮی ﺑﻪ ﺧﻮدش ﺑﯿﺎﯾﺪ ﺷﻌﻠﻪ ی آﺗﺸﯽ دورش را ﮔﺮﻓﺖ ‪.‬از درد ﻓﺮﯾﺎدﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ‬
‫و ﻣﯽ ﺳﻮﺧﺖ‪....‬ﺻﺪای وﻟﺪﻣﻮرت در ﺳﺮش ﻃﻨﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ‪:‬ﺗﻮ زﻧﺪه از اﯾﻨﺠﺎ ﺑﯿﺮون ﻧﻤﯿـﺮی‬
‫ﭘﺎﺗﺮ‬
‫ﺻﻮرﺗﺶ زﺧﻤﯽ ﺷﺪه ﺑﻮد و ﺳﺮﺗﺎ ﭘﺎ ﺧﻮن آﻟﻮد ﺑﻮد‪...‬اﻣﺎ ﻫﺮی ﺑﻪ ﻫﯿﭻ وﺟﻪ ﺑﺎ او ﻫـﻢ دردی‬
‫ﻧﻤﯿﮑﺮد‪...‬‬
‫ﻟﺤﻈﻪ ای ﺷﻌﻠﻪ ای درﺧﺸﯿﺪ و دﯾﻮاره ی آﺗﺶ ﺳﺮدﺷﺪ ‪.‬ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺎ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ دراﮐـﻮ ﭘﺮﺗـﻮﯾﯽ‬
‫را ﺑﻪ وﻟﺪﻣﻮرت ﮐﻮﺑﺎﻧﺪه ﺑﻮد ‪:‬وﻟﺶ ﮐﻦ‬
‫اﯾﻨﺒﺎر وﻟﺪﻣﻮرت ﻃﻠﺴﻢ ﺷﮑﻨﺠﻪ ﮔﺮ را ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑﻪ ﺟﯿﻨﯽ ﮐﻮﺑﯿﺪ‪ .‬ﺟﯿﻨﯽ ﺟﯿﻎ ﻣﯿﮑﺸﯿﺪ و ﭘﯿﭻ و‬
‫ﺗﺎب ﻣﯿﺨﻮرد‪.‬‬

‫‪749‬‬

‫‪750‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی از ﺟﺎ در رﻓﺖ ‪.‬ﺑﺎ ﺣﺮﮐﺘﯽ اﺳﺘﺜﻨﺎﯾﯽ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﻪ دﺳﺖ آورد ‪.‬ﺻـﺪای ﻣـﻮدی‬
‫در ذﻫﻨﺶ ﻃﻨﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ‪:‬ﺑﺎﯾﺪ ﻫﻤﻪ ی اﻧﺮژی ﺗﻮ ﺟﻤﻊ ﮐﻨﯽ‪...‬ﺗﻤﺎم ﻗﺪرﺗﺖ رو ﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐﻨـﯽ و‬
‫ﺑﺨﻮای ﮐﻪ اﺛﺮ ﻃﻠﺴﻤﺖ ﻣﺮﮔﺒﺎر ﺑﺎﺷﻪ‪.‬اﯾﻨﻄﻮری ﺣﺘﯽ ﯾﻪ ﻟﻮﻣﻮس ﻣﻌﻤﻮﻟﯽ ﻫـﻢ ﺑـﻪ اﻧـﺪازه ی‬
‫آواداﮐﺪاورا ﺧﻄﺮﻧﺎک ﻣﯿﺸﻪ‬
‫ﺻﺪای ﺟﯿﻎ ﺟﯿﻨﯽ ﻗﻄﻊ ﺷﺪه ﺑﻮد ‪.‬ﻫﺮی ﺑﯽ اﺧﺘﯿﺎر ﺑﻪ ﻃﺮف ﺟﯿﻨـﯽ ﺑﺮﮔـﺸﺖ‪.‬اﻣـﺎ ﻗﺒـﻞ از آن‬
‫ﻓﺮﯾﺎد ﺟﯿﻨﯽ ﺗﻨﺶ را ﻟﺮزاﻧﺪ‪:‬ﻣﻮاﻇﺐ ﺑﺎش ﻫﺮی!‬
‫ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ ﻫﺮی ﺑﻪ ﺧﻮد ﺑﯿﺎﯾﺪ ﺟﯿﻨﯽ ﺧﻮد را در آﻏﻮش او اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺑﻮد ‪.‬ﺻﺪاﯾﯽ ﻫﻤﺰﻣﺎن ﺑﺎ‬
‫ﺻﺪای ﻫﺮی ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬آواداﮐﺪاورا‬
‫ﺑﺮﺧﻮرد ﺑﺮق ﺳﺒﺰرﻧﮓ ﻫﺮی راﻟﺮزاﻧﺪ‪.‬در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﭼـﺸﻤﺎﻧﺶ درﺧـﺸﺶ ﭼـﺸﻤﺎن ﺟﯿﻨـﯽ ﺑـﻪ‬
‫ﺧﺎﻣﻮﺷﯽ ﮔﺮاﯾﯿﺪ و درﻫﻤﯿﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﺻﺪای اﻓﺘﺎدن ﺟﺴﻢ ﺳﻨﮕﯿﻨﯽ از ﺳـﻤﺖ دﯾﮕـﺮ ﺳـﺎﻟﻦ ﺑـﻪ‬
‫ﮔﻮﺷﺶ رﺳﯿﺪ‪:‬ﺟﯿﻨﯽ‪ ,‬ﻧﻪ‪...‬ﺟﯿﻨﯽ ﭼﺸﻤﺎﺗﻮ ﺑﺎز ﮐﻦ‬
‫ﻫﺮی ﻫﻤﺎﻧﻄﻮر ﮐﻪ ﺟﯿﻨﯽ را در آﻏﻮش داﺷﺖ روی زاﻧﻮ اﻓﺘﺎد‪ ,‬ﺑـﺪن ﺑـﯽ ﺣﺮﮐـﺖ ﺟﯿﻨـﯽ در‬
‫آﻏﻮﺷﺶ ﺑﻮد‪ ,‬ﺑﺎ آﺧﺮﯾﻦ ﺗﻮاﻧﺶ ﺟﯿﻨﯽ را ﺑﻪ ﺧﻮد ﻣﯿﻔﺸﺮد‪...‬ﭼﺸﻤﻬﺎی ﺑﯿﺮوح ﺟﯿﻨﯽ ﺿـﺮﺑﻪ ی‬
‫آﺧﺮ را ﺑﻪ او وارد ﮐﺮده ﺑﻮد‪...‬دﯾﮕﺮ ﻃﺎﻗﺖ ﻧﯿﺎورد‪.‬ﻫﻤﻪ ﺟـﺎ ﺗﺎرﯾـﮏ ﺷـﺪ و ﻫـﺮی ﭘـﺎﺗﺮ در‬
‫ﺳﮑﻮت و ﺧﺎﻣﻮﺷﯽ ﻣﺮگ ﻓﺮو رﻓﺖ‪...‬‬

‫‪750‬‬

‫‪751‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻓﺼﻞ ﭼﻬﻞ و هﺸﺘﻢ‪:‬ﭘﺎﻳﺎن ﺷﻮم‬
‫در راﻫﺮوﻫﺎی ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﻏﻮﻏﺎﯾﯽ ﺑﻪ ﭘﺎ ﺑﻮد‪.‬ﺟﻨﮓ ﺑﻪ داﺧﻞ ﻣﺪرﺳﻪ ﮐﺸﯿﺪه ﺷﺪه ﺑﻮد ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﺣﺘـﯽ ﺳـﺎل‬
‫دوﻣﯽ ﻫﺎ ﻫﻢ ﻣﺒﺎرزه ﻣﯿﮑﺮدﻧﺪ‪.‬اﯾﻨﺠﺎ و آﻧﺠﺎ ﺟﺴﺪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎﯾﯽ ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﻣﯿﺨﻮرد ﮐﻪ ﺑﻪ ﻃـﺮز وﺣـﺸﯿﺎﻧﻪ ای‬
‫ﺑﻪ ﻗﺘﻞ رﺳﯿﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪...‬اﺛﺮ ﻣﻌﺠﻮن ﺷﺎﻧﺲ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺗﻤﺎم ﻣﯿـﺸﺪ‪...‬ﻗـﺪم ﺑـﻪ ﻗـﺪم زره ﻫـﺎی ﺷﮑـﺴﺘﻪ و‬
‫ﺗﺎﺑﻠﻮﻫﺎی آﺗﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد‪...‬درﻫﺎی ورودی ﻗﻠﻌﻪ در آﺗﺶ ﻣﯿﺴﻮﺧﺖ‪...‬ﺳﺮﺳﺮای ﺑﺰرگ و ﺑﺎﺷﮑﻮه‬
‫ﺣﺎﻻ ﺑﻪ ﻣﺨﺮوﺑﻪ ای ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺷﺪه ﺑﻮد‪.......‬و آﺧﺮﯾﻦ ﻣﺪاﻓﻌﺎن ﻗﻠﻌﻪ ﺳـﻌﯽ ﻣﯿﮑﺮدﻧـﺪ از ورودﻣﺮﮔﺨـﻮاراﻧﯽ‬
‫ﮐﻪ ازﮐﺸﺘﺎر ﺑﯿﺮون ﻗﻠﻌﻪ ﺟﺎن ﺑﻪ در ﺑﺮده ﺑﻮدﻧﺪ ﺑﻪ داﺧﻞ ﻗﻠﻌـﻪ ای ﮐـﻪ درﻫـﺎی ﺑـﺰرگ و ﺑﺎﺷـﮑﻮﻫﺶ‬
‫ﺳﻮﺧﺘﻪ و ﺷﮑﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﺟﻠﻮﮔﯿﺮی ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬در اﯾﻦ ﻣﯿﺎن ﻫﺸﺖ ﻋـﻀﻮ ﺑﺎﻗﯿﻤﺎﻧـﺪه ی اﻟـﻒ دال از راه ﻣﺨﻔـﯽ‬
‫ﭘﺸﺖ ﺑﺮج ﭘﯿﺸﮕﻮﯾﯽ وارد ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ و ﺑﻌﺪ از ﯾﮏ درﮔﯿﺮی ﺧﻮﻧﯿﻦ ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪﻧﺪ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎﯾﯽ را ﮐﻪ‬
‫داﻧﺶ آﻣﻮزان را در ﺳﺮ ﺳﺮا ﮔﺮوﮔﺎن ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ﺷﮑﺴﺖ دﻫﻨﺪ‪.‬‬
‫ﻓﺮد ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺳﺎل دوﻣﯽ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﺮد ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﺮس و وﺣﺸﺖ ﺑﻪ ﭼﻬـﺮه ﻫـﺎی ﺧـﺴﺘﻪ و ﺧـﻮن‬
‫آﻟﻮد آﻧﻬﺎ ﻧﮕﺎه ﻣﯿﮑﺮدﻧﺪ‪:‬ﻫﻤﻪ ﺧﻮﺑﻦ؟‬
‫ﺻﺪای ﻟﺮزاﻧﯽ از ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺟﻮاب داد‪:‬اﯾﻨﺎ ﺧﻮﺑﻦ‪...‬اﻣﺎ‪...‬‬
‫ﻓﺮد ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﺑﺎ ﻫﺮﻣﯿﻮن زﺧﻤﯽ روﺑﺮو ﺷـﺪ ﺑـﺎزو و ﻟﺒـﺎس ﻫﺮﻣﯿـﻮن ﺧـﻮن آﻟـﻮد ﺑـﻮد و‬
‫ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ از ﺷﺪت اﺷﮏ ﺑﻪ ﻫﻤﺎن رﻧﮓ درآﻣﺪه ﺑﻮد‪.‬ﺧﺴﺘﻪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯿﺮﺳﯿﺪ‪.‬‬
‫ﺑﯽ اﺧﺘﯿﺎر دﺳﺘﺶ را ﮔﺮﻓﺖ و ﻣﺎﻧﻊ از اﻓﺘﺎدن او ﺷﺪ‪:‬ﻫﺮﻣﯿﻮن !ﭼﯽ ﺷﺪه؟ ﭘﺲ رون ﮐﺠـﺎس؟‬
‫ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﺮدم ﺑﺎ ﺗﻮﺋﻪ؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ ﮔﺮﯾﻪ اﻓﺘﺎد‪....‬ﻓﺮد ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ﻫﺎی دوﺳﺘﺎﻧﺶ ﮐﺮد‪.‬اﯾﻨﻘﺪر درﮔﯿﺮ ﻣﺒﺎرزه ﺑﻮد‬
‫ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﻧﻤﯿﺪاﻧﺴﺖ دﯾﮕﺮ روﻧﯽ وﺟﻮد ﻧﺪارد‪:...‬ﻧﻪ‪...‬اﻣﮑﺎن ﻧﺪاره‪....‬‬
‫ﭘﺎدﻣﺎ ﺑﻐﺾ آﻟﻮد ﺟﻮاب داد‪:‬ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ ﻓﺮد‪....‬‬
‫‪751‬‬

‫‪752‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻓﺮد ﺑﯽ اﺧﺘﯿﺎر ﺑﺮزﻣﯿﻦ ﻧﺸﺴﺖ‪....‬رون ﻫﻢ رﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪...‬ﭼﺮا ﻫﻤﻪ ی اﯾـﻦ ﺑﻼﻫـﺎ ﺑﺎﯾـﺪ ﺑـﻪ ﺳـﺮ‬
‫ﺧﺎﻧﻮاده ی او ﻣﯿﺎﻣﺪ‪...‬ﺗﻨﻬﺎ ﭼﻬﺎر ﻣﺎه ﭘﯿﺶ او ﺻﺎﺣﺐ ﺧﺎﻧﻮاده ای ﺧﻮﺷـﺒﺨﺖ و ﭘـﺮ ﺟﻤﻌﯿـﺖ‬
‫ﺑﻮد اﻣﺎ ﺣﺎﻻ‪...‬ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮاﻫﺮش ﺑﺮای او ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد‪ ...‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ او ﻓﺮﺻﺖ ﻓﮑﺮﮐﺮدن ﻧﺪاد‬
‫‪:‬ﺟﯿﻨﯽ‪....‬ﺑﺮو دﻧﺒﺎل ﺟﯿﻨﯽ‪...‬ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﺑﺮدﻧﺶ‪...‬ﻣﺎﻟﻔﻮی‪....‬‬
‫ﺑﯽ اﺧﺘﯿﺎر از ﺟﺎ ﭘﺮﯾﺪ‪:‬ﻣﻄﻤﺌﻨﯽ؟!‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﺳﺮ ﺟﻮاب ﻣﺜﺒﺖ داد‪:‬ﺳﻌﯽ ﮐﺮدم ﺟﻠﻮﺷﻮ ﺑﮕﯿﺮم‪...‬اﻣﺎ‪...‬‬
‫ﮐﺘﯽ ﺑﺎ ﻫﺮاس ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻓﺮد ﮐﺮد‪:‬ﺣﺎﻻ ﭼﯿﮑﺎر ﮐﻨﯿﻢ؟‬
‫_ﻧﻔﻬﻤﯿﺪی ﮐﺠﺎ ﺑﺮدﻧﺶ؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﺗﺎﺳﻒ ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد‪ ,‬ﻫﺎﻧﺎ آﺑﻮت ﺑﺎﺣﯿﺮت زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪:‬اوﻧﺎ ﺟﯿﻨـﯽ رو ﺑـﺮای ﭼـﯽ‬
‫ﻣﯿﺨﻮان؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﺎﻟﻪ ای ﮐﺮد‪:‬ﻫﺮی!‬
‫دﻣﻠﺰا از ﺟﺎ ﭘﺮﯾﺪ‪ :‬ﻣﺮﻟﯿﻦ ﺑﻪ دادﻣﻮن ﺑﺮﺳﻪ اﮔﻪ واﻗﻌﯿﺖ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ‪...‬‬
‫ﻓﺮد ﮐﺎﻣﻞ ﮐﺮد‪:‬ﻫﺮی ﺑﻪ ﮐﻤﮏ اﺣﺘﯿﺎج داره‪....‬‬
‫ﻧﻮﯾﻞ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﮐﺸﯿﺪ‪:‬ﭼﺮا واﯾﺴﺘﺎدﯾﻦ؟ ‪...‬ﺑﯿﺎﯾﻦ ﺑﺮﯾﻢ!‬
‫ﻓﺮد ﺑﺮﮔﺸﺖ‪:‬ﻧﻮﯾﻞ‪...‬ﺑﺮو ﺑﻪ دﻓﺘﺮ ﻣﺪﯾﺮ‪...‬ﺧﺪاﮐﻨﻪ دﯾﺮ ﻧﺸﺪه ﺑﺎﺷﻪ‪...‬ﮐﻼه ﮔﺮوه ﺑﻨﺪی رو ﺑﺮدار‬
‫و ﺑﺮو ﺗﻮ ﺑﺮج ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور‪...‬ﺷﻤﺸﯿﺮ ﺗﻮ ﺧﻮاﺑﮕﺎه ﻣﺎﺳﺖ‪...‬ﺑﻪ ﻫﺮ ﻗﯿﻤﺘﯽ ﮐﻪ ﺷﺪه ﻧﺬار دﺳﺖ اوﻧﺎ‬
‫ﺑﻬﺶ ﺑﺮﺳﻪ‪...‬‬
‫_وﻟﯽ ﻓﺮد‪...‬ﺷﻤﺎ ﺑﻪ ﮐﻤﮏ‪...‬‬
‫_اﯾﻦ ﮐﺎرﯾﻪ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮑﻨﯽ‪...‬ﻣﻤﮑﻨﻪ ﻫﯿﭻ ﮐﺪوم ﻣﺎ زﻧﺪه ﻧﻤﻮﻧﯿﻢ ﻧﻤﯿﺨﻮام ﺗﻮ وﻇﯿﻔـﻪ ای ﮐـﻪ‬
‫ﺑﺮ ﻋﻬﺪه ﮔﺮﻓﺘﻢ ﮐﻮﺗﺎﻫﯽ ﮐﺮده ﺑﺎﺷﻢ‪.‬‬

‫‪752‬‬

‫‪753‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺑﻌﺪ رو ﺑﻪ ﺑﻘﯿﻪ ﺑﺮﮔﺸﺖ ‪ :‬ﻫﻨﻮزم وﻗﺖ دارﯾﻦ ﺑﺮﮔﺮدﯾﻦ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ‪...‬اﻣﺎ دو ﻧﻔﺮ اون ﺑﺎﻻن ﮐﻪ ﻣﻦ‬
‫ﺑﻪ ﻫﺮ ﻗﯿﻤﺘﯽ ﮐﻪ ﺷﺪه ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮑﺸﻤﺸﻮن‪...‬ﯾﺎ ﺣﺪاﻗﻞ ﺗﻮ ﮐﺸﺘﻨﺸﻮن ﺑﻪ ﻫﺮی ﮐﻤﮏ ﮐﻨﻢ‪.‬‬
‫_ﻓﺮد ‪...‬ﻣﺎ ﺑﺎ ﺗﻮ ﻣﯿﺎﯾﻢ‬
‫_راﺳﺖ ﻣﯿﮕﻪ‪...‬ﺗﺎ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺎ ﻫﻢ اوﻣﺪﯾﻢ‪...‬از اﯾﻨﺠﺎ ﻫﻢ ﺑﺎ ﻫﻢ ﻣﯿﺮﯾﻢ‬
‫ﻓﺮد ﻟﺒﺨﻨﺪی ﺑﻪ ﮐﺘﯽ ﺑﻞ ﮐﻪ اﯾﻦ را ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد زد‪:‬ﺧﻮﺑﻪ‪...‬ﭘﺲ ﻣﻌﻄﻞ ﭼﯽ ﻫﺴﺘﯿﻦ؟‬
‫******************************************‬
‫در ﻣﺤﻮﻃﻪ ی ﻗﻠﻌـﻪ ﺟﻨـﮓ وﺣـﺸﯿﺎﻧﻪ اداﻣـﻪ داﺷـﺖ‪.‬درﯾـﺎﯾﯽ از ﺧـﻮن و ﺟـﺴﺪﻫﺎی ﺗﮑـﻪ‬
‫ﺷﺪه‪...‬ﻧﺒﺮد ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﺮای ﻣﺪاﻓﻌﺎن ﻗﻠﻌﻪ ﺷﺪﯾﺪ ﺗﺮ ﻣﯿﺸﺪ اﻣﺎ ﻫﻨﻮز ﻋﺪه ای ﻣﯿﺠﻨﮕﯿﺪﻧﺪ‪.‬ﻋـﺪه‬
‫ای ﮐﻪ ﻣﺒﺎرزه ﺷﺎن ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ ﻟﺤﻈﻪ ﻣﺮﮔﺒﺎرﺗﺮ ﻣﯿﺸﺪ ‪...‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻫﻨﻮز ﺑﺎ ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ درﮔﯿﺮ ﺑﻮد‪.‬ﮐﻤﯽ ﺟﻠﻮ ﺗﺮ اﺳﻨﯿﭗ و ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺑﺎ ﭼﻬـﺎر ﻧﻔـﺮ‬
‫ﻣﺒﺎرزه ﻣﯿﮑﺮدﻧﺪ‪.‬در ﻃﺮف ﭼـﭙﺶ ﻟـﻮﭘﯿﻦ ﺳﺮﺳـﺨﺘﺎﻧﻪ ﻣﯿﺠﻨﮕﯿـﺪ و در ﮐﻨـﺎر او ﺗـﺎﻧﮑﺲ ﺑـﺎ‬
‫ﺧﺴﺘﮕﯽ ﻣﺒﺎرزه ﻣﯿﮑﺮد‪.‬ﺷﺎﯾﺪ ﺗﻨﻬﺎ دﻟﯿﻞ زﻧﺪه ﻣﺎﻧﺪن اﯾﻦ ﭘﻨﺞ ﻧﻔﺮ ﺣﻔﻆ ﺟﻤـﻊ ﮐﻮﭼﮑـﺸﺎن در‬
‫ﮐﻨﺎر ﻫﻢ ﺑﻮد‪.‬اﻣﺎ دﯾﺮ ﯾﺎ زود ﺧﺴﺘﮕﯽ آﻧﻬﺎ را از ﭘﺎی در ﻣﯿ‪Ĥ‬ورد‪...‬‬
‫ﮐﻤﯽ دورﺗﺮ ﺟﺴﺪ ﮐﯿﻨﮕﺰﻟﯽ ﺷـﮑﻠﺒﻮت اﻓﺘـﺎده ﺑـﻮد‪.‬در ﮐﻨـﺎرش داوﻟـﯿﺶ‪ ,‬ﮐﺎراﮔـﺎﻫﯽ از‬
‫وزارت ﺧﺎﻧﻪ ﻏﺮق در ﺧﻮن ﺑﻮد‪.‬ﮐﻤﯽ آن ﻃﺮف ﺗﺮ ﺟﺴﺪ ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﻣﯿﺨـﻮرد و ﭼﻨـﺪ‬
‫ﻣﺘﺮ آن ﻃﺮف ﺗﺮ ﺟﺎﻧﻮرﻧﻤﺎﯾﯽ ﺑﻨﺎم ﭘﺘﯽ ﮔﺮو ﺑﻪ ﻃﺮز وﺣﺸﯿﺎﻧﻪ ای ﺑﻪ ﻗﺘـﻞ رﺳـﯿﺪه ﺑـﻮد اﻣـﺎ‬
‫ﺑﻼﺧﺮه ﻣﻮﻓﻖ ﺷـﺪه ﺑـﻮد ﮐﻤـﯽ از ﭼﯿـﺰی را ﮐـﻪ ﺳـﺎﻟﻬﺎ ﻗﺒـﻞ از دﺳـﺖ داده ﺑـﻮد ﺑﺪﺳـﺖ‬
‫آورد‪...‬ﮐﻤﯽ از ﺷﺮاﻓﺘﺶ را ‪...‬ﺟﻠﻮﺗﺮ ﻫﯿﮑﻞ ﻋﻈﯿﻢ ﻏﻮﻟﯽ ﺑﻨﺎم ﮔﺮاوپ ﻧﻘﺶ ﺑـﺮ زﻣـﯿﻦ ﺷـﺪه‬
‫ﺑﻮد‪...‬ﮐﻪ ﺗﻮﺳﻂ ﻏﻮﻟﻬﺎ ﻟﺖ و ﭘﺎر ﺷﺪه ﺑﻮد‪...‬‬
‫ورود ﻏﻮﻟﻬﺎ در آن ﺷﺮاﯾﻂ ﻣﺼﯿﺒﺖ ﺑﻮد‪ .‬ﭼﻬﻞ ﭘﻨﺠﺎه داﻧﺶ آﻣﻮز ﺳﺎل ﻫﻔﺘﻤﯽ وﻧﺼﻒ ﺑﯿﺸﺘﺮ‬
‫اﻓﺮاد وزارت ﺧﺎﻧﻪ ﺗﻮﺳﻂ ﻏﻮﻟﻬﺎ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬ﻗﺪم ﺑﻪ ﻗﺪم ﺟﺴﺪ ﺑﻮد و ﮐﺸﺘﻪ ‪....‬و ﻟﺤﻈﻪ ﺑـﻪ‬
‫‪753‬‬

‫‪754‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻟﺤﻈﻪ ﺑﺮ ﮐﺸﺘﻪ ﻫﺎ اﺿﺎﻓﻪ ﻣﯿﺸﺪ‪...‬ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﻫـﺮ ﻟﺤﻈـﻪ ﺑﯿـﺸﺘﺮ ﻣﯿـﺸﺪﻧﺪ آﻧﻬـﺎ وﺣـﺸﯿﺎﻧﻪ‬
‫ﻣﯿﺠﻨﮕﯿﺪﻧﺪ ‪...‬و ﻣﺪاﻓﻌﯿﻦ ﻧﺎاﻣﯿﺪ‪ ,‬ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ از ﻣﺮگ ﺧﻮد اﻃﻤﯿﻨﺎن داﺷﺘﻨﺪاﻣﺎ ﻣﯿﺨﻮاﺳﺘﻨﺪ ﻗﺒـﻞ از‬
‫ﻣﺮگ ﺑﯿﺸﺘﺮﯾﻦ ﺿﺮﺑﻪ را ﺑﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮاران ﺑﺰﻧﻨﺪ آﻧﻬﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﯾﮏ اﻣﯿﺪ ﻣﯿﺠﻨﮕﯿﺪﻧﺪ‪...‬‬
‫اﻣﯿﺪ ﻫﻤﻪ ی آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﻧﺒﺮدی ﺑﻮد ﮐﻪ ﮐﻤﯽ ﺑﺎﻻﺗﺮ در ﺑﺮج ﺳﺘﺎره ﺷﻨﺎﺳﯽ ﺟﺮﯾﺎن داﺷـﺖ‪...‬ﻓﻘـﻂ‬
‫ده دﻗﯿﻘﻪ از رﻓﺘﻦ ﻫﺮی ﻣﯿﮕﺬﺷﺖ‪ ,‬ﺟﻨﮓ داﺷﺖ ﻣﻐﻠﻮﺑﻪ ﻣﯿﺸﺪ ﻣﺪاﻓﻌﯿﻦ اﻧﺪک ﻗﻠﻌﻪ آﺷﮑﺎرا‬
‫در ﻣﺤﺎﺻﺮه ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ از ﺳﻤﺖ ﺑﺮج ﺳﺘﺎره ﺷﻨﺎﺳﯽ ﻟﺮزه ای ﺑﻠﻨـﺪ ﺷـﺪ‪.‬ﻫـﺮﮐﺲ ﮐـﻪ در آن‬
‫ﺷﺮاﯾﻂ ﻓﺮﺻﺖ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدن ﺑﻪ ﺑﺎﻻ را داﺷﺖ ﻣﯿﺘﻮاﻧﺴﺖ ﮔﺮد و ﻏﺒﺎری را ﮐﻪ از ﮐﻨﮕﺮه ﻫـﺎی‬
‫ﺑﺮج ﺑﺮ ﻣﯽ ﺧﯿﺰد ﺑﺒﯿﻨﺪ و ﭼﻨﺪ ﺗﮑﻪ ی ﮐﻒ ﭘﻮﺷﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺑﯿﺮون ﭘﺮﺗـﺎب ﺷـﺪ ﻧـﺸﺎﻧﮕﺮ ﻧﺒـﺮد‬
‫ﺑﺰرﮔﯽ در ﺑﺎﻻی ﺑﺮج ﺑﻮد‪....‬ﺑﺮﺧﻮرد اوﻟﯿﻦ ﺗﮑﻪ ی ﺳﻨﮓ ﺑﺮ زﻣﯿﻦ ﻫﻤﺰﻣﺎن ﺑﻮد ﺑﺎ ﻓﺮﯾﺎدﻫﺎی‬
‫دردآﻟﻮد ﻣﺮﮔﺨﻮاران و زوزه ﻫﺎی ﮔﺮﮔﯿﻨﻪ ﻫﺎی ﺑﺎﻗﯿﻤﺎﻧﺪه در ﺟﻨﮕﻞ ﮐﻪ ﻣﻌﻠﻮم ﻧﺒﻮد ﺑـﻪ ﭼـﻪ‬
‫ﻃﺮﯾﻘﯽ زودﺗﺮ از ﻣﻮﻋﺪ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺷﮑﻞ داده اﻧﺪ و ﻧﻌﺮه ی ﻫﺎی وﺣﺸﯿﺎﻧﻪ ی ﻏﻮﻟﻬـﺎ‪....‬و ﺑﻌـﺪ از‬
‫آن‪......‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﺑﻪ ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ ﻟﺴﺘﺮﻧﺞ ﮐﻪ روﺑﺮوﯾﺶ ﺑﻪ زاﻧﻮ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد و ﻓﺮﯾﺎد ﻣﯿﮑﺸﯿﺪ‬
‫ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪...‬دﺳﺖ راﺳﺘﺶ از ﻣﭻ ﻗﻄﻊ ﺷﺪه ﺑﻮد و ﺧﻮن از آن ﻓـﻮران ﻣﯿﮑـﺮد‪.‬ﻫـﺮ ‪ 5‬ﻏـﻮل‬
‫ﻋﻈﯿﻢ اﻟﺠﺜﻪ ﺑﺮ زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ و ﺳﯿﻨﻪ ﻫﺎﯾﺸﺎن درﯾﺪه ﺷﺪه ﺑﻮد و ﺧﻮن از آن ﻓﻮاره ﯾـﺰد‬
‫‪...‬ﺑﺎ ﯾﮏ ﻧﮕﺎه ﺑﻪ اﻃﺮاف ﻣﯿﺸﺪ دﯾﺪ ﮐﻪ اﯾﻦ ﺑﻼﯾﯽ ﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺗﮏ ﺗﮏ ﻣﺮﮔﺨـﻮاران و‬
‫ﺣﺎﻣﯿﺎن وﻟﺪﻣﻮرت آﻣﺪه!!!‬
‫_ﺑﺎور ﻧﮑﺮدﻧﯿﻪ‪...‬ﻓﻮق اﻟﻌﺎدس!!!!!!!‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻣﺒﻬﻮت ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﺗﻮﺿﯿﺤﯽ ﺑﻪ ﺳﻮروس اﺳﻨﯿﭗ ﮐﻪ اﯾﻦ ﺣـﺮف را زده ﺑـﻮد ﺧﯿـﺮه‬
‫ﺷﺪ‪.‬‬

‫‪754‬‬

‫‪755‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﻫﻤﺎﻧﻄﻮر ﮐـﻪ ﻣﺜـﻞ ﺳـﺎﯾﺮﯾﻦ ﺑـﺎ ﺣﺮﮐـﺎت ﺗﻨـﺪ ﭼﻮﺑﺪﺳـﺘﯽ اش ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫـﺎ را در‬
‫زﻧــﺪاﻧﻬﺎی ﺣﺒــﺎﺑﯽ ﺷــﮑﻞ ﻣﯿﺎﻧــﺪاﺧﺖ ﺗﻮﺿــﯿﺢ داد‪:‬ﻟــﺮد ﺳــﯿﺎه ﯾــﻪ ﻃﻠــﺴﻢ روی اﻓــﺮادش‬
‫ﮔﺬاﺷﺘﻪ‪...‬ﻃﻠﺴﻤﯽ ﮐﻪ اوﻧﺎ رو ﺑﻬﻢ ﻣﺘﺼﻞ ﻣﯿﮑﻨﻪ‪ ...‬از ﻃﺮﯾﻖ ﻫﻤـﯿﻦ ﻃﻠـﺴﻢ ﻫـﻢ اوﻧـﺎ رو رد‬
‫ﯾﺎﺑﯽ ﻣﯿﮑﻨﻪ‪...‬ﮐﺎرﮐﺎروف ﺷﺎﻧﺲ ﻣﻨﻮ ﺑﺮای ﭘﻨﻬﺎن ﺷﺪن در ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﻧﺪاﺷﺖ‪...‬ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل ﺗـﺎ‬
‫وﻗﺘﯽ ﮐﻪ اوﻧﺎ ﺑﻬﺶ وﻓﺎدار ﺑﺎﺷﻦ زﻧﺪﮔﯿﺸﻮن ﺑﻪ اون واﺑﺴﺘﺲ‪.‬اﯾﻨﻄﻮری ﺗﺎ زﻣﺎﻧﯽ ﮐـﻪ اون‬
‫ﺑﻪ ﻧﯿﺮوی ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎش زﻧﺪس اﻓﺮاد وﻓﺎدارﺷﻢ داره ‪...‬و در ﻣﻘﺎﺑـﻞ‪...‬اﮔـﻪ اون ﺻـﺪﻣﻪ‬
‫ﺑﺒﯿﻨﻪ‪....‬‬
‫و ﺑﺎ دﺳﺖ ﺑﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ دﺳﺘﻬﺎﯾﯽ ﻗﻄﻊ ﺷﺪه روی زﻣﯿﻦ ﻧﺎﻟـﻪ ﻣﯿﮑﺮدﻧـﺪ و اﮐﺜـﺮا‬
‫ﺗﻮﺳﻂ ﻣﺪاﻓﻌﯿﻦ ﺧﻠﻊ ﺳﻼح ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ اﺷﺎره ﮐﺮد‪:‬ﭘﺴﺮت داره ﯾﻪ ﮐﺎراﯾﯽ ﻣﯿﮑﻨﻪ ﺑﻠﮏ!‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس و ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﺣﯿﺮت و ﺷﮕﻔﺘﯽ ﺑﻪ اﺳـﻨﯿﭗ ﺧﯿـﺮه ﺷـﺪه ﺑﻮدﻧـﺪ‪...‬ﻇـﺎﻫﺮا ﺣـﻖ ﺑـﺎ او‬
‫ﺑﻮد‪..‬ﻟﺒﺨﻨﺪی ﺑﺮ ﻟﺐ ﻫﺮ دو ﺷﮑﻞ ﮔﺮﻓﺖ ﻫﺮی ﻫﻨﻮز زﻧﺪه ﺑﻮد‪....‬‬
‫اﯾﻦ ﺻﺪﻣﻪ ﻣﺪاﻓﻌﺎن را از ﺷﮑﺴﺖ ﻧﺠﺎت داد‪ ,‬اﮐﺜﺮ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﺧﻠﻊ ﺳـﻼح ﺷـﺪه ﺑﻮدﻧـﺪ و‬
‫ﻓﻘﻂ ﻋﺪه ی ﮐﻤﯽ ﻣﺜﻞ ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ ﻟـﺴﺘﺮﻧﺞ و ﻏﻮﻟﻬـﺎ ﻫﻤﭽﻨـﺎن ﻣﺒـﺎرزه ﻣﯿﮑﺮدﻧـﺪ‪.‬ﺑـﺰودی‬
‫درﮔﯿﺮی اوج ﮔﺮﻓﺖ ‪.‬دﻗﺎﯾﻘﯽ ﺑﻌﺪ ﺻﺪای اﻧﻔﺠﺎری از ﺳﻤﺖ ﺑﺮج ﺑﻪ ﮔﻮش رﺳﯿﺪ و ﮐﻤﺘﺮ از‬
‫ﯾﮏ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ از آن ‪ ,‬ﺑﯽ ﻫﯿﭻ ﺗﻮﺿﯿﺤﯽ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﺑﺮزﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎدﻧﺪ‪....‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ اﺣﺘﯿﺎط ﺣﺮﯾﻔﺶ را ﻣﻌﺎﯾﻨﻪ ﮐﺮد‪:‬ﻣﺮده!!!‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﺎ ﭘﺎ ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ را ﮐﻪ ﺑﻪ ﺻﻮرت روی زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ‪:‬اﯾﻨﻢ ﻫﻤﯿﻨﻄﻮر!‬
‫دو ﻣﺮد ﺑﺎ ﻫﻢ ﻓﺮﯾﺎد زدﻧﺪ‪:‬ﻫﺮی!‬
‫***********************************‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس‪ ,‬ﻟﻮﭘﯿﻦ و اﺳﻨﯿﭗ ﻫﻤﺰﻣﺎن ﺑﺎ اﻋﻀﺎی اﻟﻒ دال ﺑﻪ ﺑﺎﻻی ﺑﺮج رﺳﯿﺪﻧﺪ‪.‬اوﻟـﯿﻦ ﭼﯿـﺰی‬
‫ﮐﻪ ﺗﻮﺟﻬﺸﺎن را ﺟﻠﺐ ﮐﺮد ﺧﻮﻧﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ از زﯾﺮ در ورودی ﺑﺮج ﺳﺮازﯾﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد‪....‬ﻟﻮﭘﯿﻦ‬

‫‪755‬‬

‫‪756‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺑﺎ ﻃﻠﺴﻤﯽ در را در ﻫﻢ ﺷﮑﺴﺖ‪.‬ﻫﺮ ﯾﺎزده ﻧﻔﺮ از دﯾﺪن آﻧﭽـﻪ روﺑﺮوﯾـﺸﺎن ﺑـﻮد ﻣﺒﻬـﻮت و‬
‫ﻣﺘﺤﯿﺮ ﺑﺮﺟﺎﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪....‬ﺑﻪ ﻃﻮرﯾﮑﻪ ﺑﺮای ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺑﺪﻧﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ درﺳﺖ ﭼﻨﺪ ﻗـﺪم‬
‫ﺑﺎ آﻧﻬﺎ ﻓﺎﺻﻠﻪ داﺷﺘﻨﺪ ﻧﺸﺪﻧﺪ‪...‬‬
‫ﺑﺮج ﺳﺘﺎره ﺷﻨﺎﺳﯽ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺑﻪ آواری از ﺳﻨﮓ و ﺧﺎک ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬در ﻗﺴﻤﺖ ﻏﺮﺑﯽ ﺑﺮج ﺟﺴﺪ‬
‫ﺳﯿﺎه ﺗﺮﯾﻦ ﺟﺎدوﮔﺮ ﻗﺮن ﺑﯽ ﺣﺮﮐﺖ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد‪.‬‬
‫آن ﻃﺮف ﺗﺮﺟﺴﺪ ﻣﺮﮔﺨﻮاری ﺑﺎ ﻣﻮﻫﺎی ﺑﻮر ‪ ,‬اﺳﻨﯿﭗ را ﺑﻪ ﺧﻮد ﻣﯿﺨﻮاﻧﺪ و ﮐﻤﯽ آن ﻃﺮف‬
‫ﺗﺮ درﺳﺖ در ﮐﻨﺎر ﻫﻤﺎن دری ﮐﻪ آﻧﻬﺎ از آن وارد ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ ,‬ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﻣﺘﻮﺟـﻪ‬
‫آن ﻧـــــــﺸﺪه ﺑـــــــﻮد ﻧﮕـــــــﺎه ﻓـــــــﺮد ﺑـــــــﻪ ﭼﯿـــــــﺰی اﻓﺘـــــــﺎد‪...‬‬
‫ﺑﺎ ﻓﺮﯾﺎدی ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺑﺪن ﻧﯿﻤﻪ ﻋﺮﯾﺎن ﺧﻮاﻫﺮش دوﯾﺪ ‪...‬و ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﺪن ﻏﺮق در ﺧﻮن ﻫﺮی‬
‫را از ﺟﯿﻨﯽ ﺟﺪا ﮐﺮد‪.‬ﺳﮑﻮت و ﻏﻢ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ را ﻓﺮاﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد و ﺻﺪای ﻫﻖ ﻫﻖ ﮔﺮﯾـﻪ از ﻫـﺮ‬
‫ﻃــﺮف ﺑــﻪ ﮔــﻮش ﻣﯿﺮﺳــﯿﺪ‪.‬ﻓــﺮد ‪ ,‬ﺟــﺴﺪ آﺧــﺮﯾﻦ ﻋــﻀﻮ ﺧــﺎﻧﻮاده اش را در آﻏــﻮش‬
‫ﻣﯿﻔﺸﺮد‪...‬ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺟﺴﺪ ﻫﺮی را در آﻏﻮش ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﺑﺎ اﻧﺪوه ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺮای دوﻣﯿﻦ‬
‫ﺑﺎر ﺟﺴﺪ ﺟﯿﻤﺰ را در آﻏﻮش ﮔﺮﻓﺘﻪ ﮐﺎش ﻣﯿﺘﻮاﻧﺴﺖ ﮐﺎری را ﮐﻪ ﻫﺮﮔـﺰ ﻧﺘﻮاﻧـﺴﺖ ﺑـﺮای‬
‫ﺟﯿﻤﺰ اﻧﺠﺎم دﻫﺪ ﺑﺮای ﺟﺴﺪ ﻫﺮی اﻧﺠﺎم دﻫﺪ‪...‬اﻣﺎ ﺑﻐـﺾ رﻫـﺎﯾﺶ ﻧﻤﯿﮑـﺮد‪ ...‬اﯾـﻦ ﺑـﺎر ﻫـﻢ‬
‫ﻧﻤﯿﺘﻮاﻧﺴﺖ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﻨﺪ‪...‬‬
‫در ﮐﻨﺎر او ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﻖ ﻫﻖ ﮐﻨﺎن ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯿﮑﺮد‪ ...‬ﺳﺮش را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد و ﻧﮕﺎﻫﺶ ﺑﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﮐﻪ‬
‫در ﺳﻤﺖ دﯾﮕﺮی ﺑﺎ ﻧﺎﺑﺎوری ﺑﻪ ﺟﺴﺪ ﻫﺮی زل زده ﺑﻮداﻓﺘﺎد‪...‬ﻧﮕﺎه دو دوﺳﺖ ﺑـﺮای ﻟﺤﻈـﻪ‬
‫ای در ﻫﻢ ﺗﻼﻗﯽ ﮐﺮد و ﻫﺮ دوﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﻪ ﮔﺮﯾﻪ اﻓﺘﺎدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﺎﻟﻪ ای ﮐﺮد‪ :‬ﺳﯿﺮﯾﻮس‪...‬ﻧﺒﺎﯾﺪ اﯾﻨﻄﻮر ﻣﯿﺸﺪ‪....‬ﻧﺒﺎﯾﺪ‪...‬‬
‫درﺳﺖ در ﻫﻤﯿﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﯾﮏ ﻧﻔﺮ ﺑـﻪ ﺷـﺪت ﺳـﯿﺮﯾﻮس را ﮐﻨـﺎر زد‪:‬ﺑـﺮو ﮐﻨـﺎر اﺣﻤـﻖ ﮐﻠـﻪ‬
‫ﺧﺮاب!!!‬

‫‪756‬‬

‫‪757‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﺑﺮ ﺳﺮ اﺳﻨﯿﭗ ﮐﻪ ﻫﺮی را از آﻏﻮﺷﺶ ﺟﺪا ﻣﯿﮑﺮد ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬وﻟﺶ ﮐﻦ‬
‫اﻣﺎ اﺳﻨﯿﭗ ﺑﯽ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ او ﺑﻪ ﺑﺮرﺳﯽ ﻫﺮی ﭘﺮداﺧﺖ‪...‬در ﻣﯿﺎن ﺑﻬﺖ ﺟﻤﻌﯿـﺖ ‪ ,‬ﻟﺒﺨﻨـﺪی ﺑـﺮ‬
‫ﭼﻬﺮه اش ﺟﺎن ﮔﺮﻓﺖ‪.‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺑﺪن ﻫﺮی ﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬
‫اﯾﻨﺒﺎر ﻟﻮﭘﯿﻦ از ﮐﻮره در رﻓﺖ‪ :‬ﭼﻪ ﻏﻠﻄﯽ ﻣﯿﮑﻨﯽ؟‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺪون اﯾﻨﮑﻪ ﭼﺸﻢ از ﻫﺮی ﺑﺮدارد ﺟﻮاب داد‪:‬‬
‫_اﮔﻪ ﺣﺪﺳﻢ درﺳﺖ ﺑﺎﺷﻪ اﯾﻦ دوﻣﯿﻦ ﻣﻌﺠﺰه اﯾﻪ ﮐﻪ در ﻣﻮرد اﯾﻦ ﭘﺴﺮ رخ داده‬
‫_م‪...‬ﻣﻨﻈﻮرت ﭼﯿﻪ؟‬
‫_ﻫﻨﻮز زﻧﺪس!!!‬
‫*****************************************‬
‫ﭼﻨﺪﯾﻦ ﺳﺎﻋﺖ ﺑﻌﺪ در درﻣﺎﻧﮕﺎه ﻗﻠﻌﻪ‪...‬‬
‫_ﻫﺮی ‪...‬ﺑﯿﺪار ﺷﻮ‪....‬ﯾﺎﻻ ﺗﻨﺒﻞ ﺧﺎن‪....‬‬
‫_ﺗﺎ ﮐﯽ ﻣﯿﺨﻮای ﺑﺨﻮاﺑﯽ؟‪......‬‬
‫ﻫﺮی ﭼﺸﻢ ﺑﺎز ﮐﺮد ‪...‬ﭼﻨﺪ ﭼﻬـﺮه ی آﺷـﻨﺎ ﻟﺒﺨﻨـﺪ زﻧـﺎن در ﮐﻨـﺎرش ﺑﻮدﻧـﺪ‪...‬از ﺣﯿـﺮت و‬
‫ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﺑﺮﺟﺎﻧﺸﺴﺖ‪....‬ﻫﻤﻪ در ﮐﻨﺎرش ﺑﻮدﻧﺪ‪...‬رون‪ ,‬ﺟﯿﻨﯽ ‪ ,‬ﺑﯿﻞ و ﻓﻠﻮر ‪ ,‬ﺟﺮج ‪,‬ﭼـﺎرﻟﯽ‬
‫‪ ,‬ﺧﺎﻧﻢ و آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ و ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ از اﻋﻀﺎی اﻟﻒ دال ﮐﻪ ‪...‬ﺧﻮدش ﺑﺎ ﭼﺸﻢ ﺧـﻮدش ﻣـﺮدن‬
‫آﻧﻬﺎ را دﯾﺪه ﺑﻮد‪....‬ﺑﻪ ﻣﺤﺾ اﯾﻨﮑﻪ اﯾﻦ ﻓﮑﺮ از ﺳﺮش ﮔﺬﺷﺖ ﻫﻤﻪ ی آﻧﻬﺎ ﺗﺎرو ﺷﺒﺢ ﻣﺎﻧﻨﺪ‬
‫ﺷﺪﻧﺪ و در ﮐﻤﺘﺮ از ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪﻧﺪ‪....‬‬
‫ﺑﻪ اﻃﺮاﻓﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪..‬ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﺗﺎر ﺑﻮد‪....‬ﺑﺎ ﮐﻤﯽ دﻗﺖ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﻋﯿﻨﮑﺶ را ﭘﯿﺪا ﮐﻨﺪ و ﺑـﺮ‬
‫ﭼﺸﻢ ﺑﮕﺬارد‪...‬ﺑﺮﺧﻼف ﺗﻤﺎم دﻓﻌﺎﺗﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ درﻣﺎﻧﮕﺎه آﻣـﺪه ﺑـﻮد ‪ ,‬اﯾﻨﺒـﺎر درﻣﺎﻧﮕـﺎه واﻗﻌـﺎ‬
‫ﺷﻠﻮغ ﺑﻮد‪...‬ﻧﻤﯿﺪاﻧﺴﺖ ﭼـﻪ اﺗﻔـﺎﻗﯽ اﻓﺘـﺎده‪...‬ﺣـﻮادﺛﯽ ﮔﻨـﮓ در ذﻫـﻨﺶ رژه ﻣﯿﺮﻓﺘﻨـﺪ‪ ...‬و‬

‫‪757‬‬

‫‪758‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺻﺪاﻫﺎﯾﯽ ﻧﺎﻣﻔﻬﻮم در ﮔﻮﺷﺶ زوزه ﻣﯿﮑﺸﯿﺪ‪....‬ﺑﻪ اﻃﺮاﻓﺶ ﻧﮕـﺎه ﮐـﺮد‪...‬ﮐﭙـﻪ ای از ﻣـﻮی‬
‫وزوزی در ﮐﻨﺎر دﺳﺘﺶ ﺑﻮد‪...‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ آراﻣﯽ ﺑﻪ ﺧﻮاب رﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪...‬‬
‫ﻫﻮا ﺗﺎرﯾﮏ ﺑﻮد وﻟﯽ ﺻﺪاﻫﺎﯾﯽ ﺑﻪ ﮔﻮش ﻣﯿﺮﺳﯿﺪ‪...‬ﮐﻤﯽ ﺑﻌﺪ ﺻﺪاﻫﺎ واﺿﺢ ﺗﺮ ﺷﺪ و ﺑﺮاﯾﺶ‬
‫ﻣﻌﻨﯽ ﭘﯿﺪاﮐﺮد‪...‬‬
‫از ﻫﻤﻪ واﺿﺢ ﺗﺮ ﺻﺪای ﻓﺮﯾﺎد ﻣﺎدام ﭘﺎﻣﻔﺮی ﺑﻮد ‪:‬ﮔﻔﺘﻢ ﺑﯿﺮون‪....‬اﯾﻦ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺑـﻪ ﺣـﺪ ﮐـﺎﻓﯽ‬
‫ﺻﺪﻣﻪ دﯾﺪن‬
‫ﺻﺪای ﻣﺮداﻧﻪ ای ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﺎدام ﭘﺎﻣﻔﺮی ‪ ,‬ﺟﺮج آﮔﻮﺳﺖ ﻫﺴﺘﻢ از ﭘﯿﺎم اﻣﺮوز‪...‬ﻣﯿﺨـﻮام ﺑﺒﯿـﻨﻢ‬
‫دﻗﯿﻘﺎ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﮐﺸﺘﻪ دادﯾﻦ؟‬
‫ﭘﺎﭘﯽ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪ‪:‬ﻫﺮﮐﯽ ﻣﯿﺨﻮای ﺑﺎش‪...‬اﮔﻪ ﺗﺎ ﺳﻪ ﺷـﻤﺎره از درﻣﺎﻧﮕـﺎه‬
‫ﻣﻦ ﺑﯿﺮون ﻧﺮی ‪...‬ﻣﺴﺌﻮﻟﯿﺖ ﻋﻮاﻗﺒﺶ ﺑﺎ ﺧﻮدﺗﻪ‬
‫ﺻﺪا در ﺳﺮ ﻫﺮی ﻣﯿﭙﯿﭽﯿﺪ‪:‬ﺻﺪﻣﻪ‪...‬ﮐﺸﺘﻪ‪....‬رون‪...‬ﺟﯿﻨﯽ!‬
‫ﺗﺎزه ﺑﯿﺎدآورد ﮐﻪ ﮐﺠﺎﺳﺖ و ﭼﻪ اﺗﻔـﺎﻗﯽ اﻓﺘـﺎده‪ ,‬از ﺟـﺎ ﭘﺮﯾـﺪ‪....‬درد وﺣـﺸﺘﻨﺎﮐﯽ ﻫﻤـﻪ ی‬
‫وﺟﻮدش را ﮔﺮﻓﺖ‪.‬ﺳﺮش ﮔﯿﺞ ﻣﯿﺮﻓﺖ و ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺳﯿﺎﻫﯽ ‪...‬‬
‫ﺑﯽ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺧﻮدش ﺑـﻪ ﺳـﺮاغ ﻧﺰدﯾﮑﺘـﺮﯾﻦ ﺗﺨـﺖ رﻓـﺖ و ﻣﻼﻓـﻪ را از روی ﺻـﺎﺣﺐ آن‬
‫ﮐﺸﯿﺪ‪:‬ﺟﯿﻨﯽ‪...‬‬
‫ﺗﺨﺖ ﺑﻌﺪی‪:‬ﺟــِﯿــﻨــﯽ‬
‫ﺗﺨﺖ ﺳﻮم‪:‬ﺟﯿﻨﯽ‪,‬ﮐــﺠـــــ‪ِِĤ‬ﯾــِﯽ؟‬
‫ﺧﺎﻧﻢ ﭘﺎﻣﻔﺮی ﺑﺎ ﺻﺪای ﻫﺮی از ﺟﺎ ﭘﺮﯾﺪ‪:‬ﭘﺎﺗﺮ‪....‬اوﻧﺠﺎ ﭼﯿﮑﺎر ﻣﯿﮑﻨﯽ؟ ﺧﺪای ﻣﻦ ﭼﻪ ﺟﻮری؟‬
‫ﮐﯽ ﺑﻪ ﻫﻮش اوﻣﺪی ﺑﭽﻪ‪....‬ﺑﺮﮔﺮد ﺗﻮ ﺗﺨﺘﺖ‪....‬اوه ﻣﺮﻟﯿﻦ ﺗﻮ ﻫﻨﻮز ﺧﻮﻧﺮﯾﺰی داری!!!‬
‫ﻫﺮی دﺳﺖ ﺧﺎﻧﻢ ﭘﺎﻣﻔﺮی را ﭘﺲ زد و ﻣﻠﺘﻤﺴﺎﻧﻪ ﻧﺎﻟﯿﺪ‪:‬ﺟﯿﻨﯽ‪...‬ﺟﯿﻨﯽ ﮐﺠﺎﺳﺖ؟‬

‫‪758‬‬

‫‪759‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺧﺒﺮﻧﮕﺎرﻫﺎ از ﻓﺮﺻﺖ اﺳﺘﻔﺎده ﮐﺮدﻧﺪ و ﺑﻪ داﺧﻞ درﻣﺎﻧﮕﺎه ﻫﺠﻮم آوردﻧﺪ‪.‬ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ دور ﻫـﺮی‬
‫را ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ‪:‬آﻗﺎی ﭘﺎﺗﺮ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯿﻢ ﮐﻪ ﺣﺎﻟﺘﻮن ﺧﻮﺑﻪ‪....‬‬
‫_آﻗﺎی ﭘﺎﺗﺮ ﺷﻤﺎ ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪﯾﻦ‪....‬‬
‫_ﭼﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ رو ﺑﺮج ﺳﺘﺎره ﺷﻨﺎﺳﯽ اﻓﺘﺎد؟‬
‫_ﻧﻈﺮﺗﻮن راﺟﻊ ﺑﻪ ﻧﺒﺮد دﯾﺮوز ﭼﯿﻪ؟‬
‫ﻫﺮی ﻣﺜﻞ دﯾﻮاﻧﻪ ﻫﺎ ﻓﺮﯾﺎد ﮐﺸﯿﺪ‪:‬ﺟﯿﻨﯽ ﮐﺠﺎﺳﺖ؟‬
‫دﺳﺖ ﮔﺮﻣﯽ دﺳﺘﺶ را ﮔﺮﻓﺖ‪:‬ﻫﺮی‪...‬آروم ﺑﺎش!‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﭼﺸﻤﻬﺎی ﭘﻒ ﮐﺮده و ﺳﺮخ از اﺷﮏ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺧﯿﺮه ﺷﺪ ‪:‬ﻫﺮﻣﯿﻮن‪...‬ﺟﯿﻨﯽ‪...‬اون اﯾﻨﺠﺎ‬
‫ﺑﻮد‪...‬ﺑﺎ رون‪...‬ﺧﻮدم دﯾﺪﻣﺶ‪...‬ﭼﺎرﻟﯽ‪ ,‬ﺑﯿﻞ‪ ,‬ﺟﺮﺟﻢ ﺑﺎﻫﺎش ﺑﻮد‪...‬‬
‫ﺑﻐﺾ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺗﺮﮐﯿﺪ‪ ,‬ﺧﻮد را در آﻏﻮش ﻫﺮی رﻫﺎ ﮐﺮد‪:‬اون دﯾﮕﻪ ﻧﻤﯿﺎد ﻫﺮی‪....‬دﯾﮕﻪ ﻧﻤﯿﺎن‬
‫اﯾﻦ ﺣﺮف ﻣﺜﻞ ﭘﺘﮑﯽ ﺑﺮ ﺳﺮ ﻫﺮی ﮐﻮﺑﯿﺪه ﺷﺪ‪.‬ﺑﯽ اﺧﺘﯿﺎر ﺳـﺴﺖ ﺷـﺪ و ﺑـﺮ زﻣـﯿﻦ ﻧﺸـﺴﺖ‬
‫‪...‬دﯾﮕﺮ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ را ﻧﻤﯿﺪﯾﺪ و ﻫﯿﭻ ﺻﺪاﯾﯽ ﻧﻤﯿﺸﻨﯿﺪ‪.‬ﺑﻪ ﺟﺰ ﺻﺪای ﻫﺮﻣﯿـﻮن ﮐـﻪ در ﺳـﺮش‬
‫ﻃﻨﯿﻦ داﺷﺖ‪:‬دﯾﮕﻪ ﻧﻤﯿﺎد‪...‬‬
‫ﺣﺘﯽ ﻟﻮﭘﯿﻦ‪ ,‬ﺗﺎﻧﮑﺲ و ﮐﺮام را ﮐﻪ ﺧﺒﺮﻧﮕﺎرﻫﺎ را ﺑﯿﺮون ﻣﯿﮑﺮدﻧﺪ ﻧﺪﯾﺪ‪...‬ﭼﻨـﺪﯾﻦ دﻗﯿﻘـﻪ ﺑـﯽ‬
‫ﺣﺎﻟﺖ و ﻣﺒﻬﻮت ﺑﻪ روﺑﺮو ﺧﯿﺮه ﺷﺪه ﺑـﻮد ‪...‬ﺻـﺪای ﺧـﺎﻧﻢ ﭘـﺎﻣﻔﺮی در ﮔﻮﺷـﺶ ﻧـﺎﻣﻔﻬﻮم‬
‫ﻣﯿﺸﺪ‪:‬ﭘﺎﺗﺮ‪...‬ﺑﺮﮔﺮد ﺗﻮ ﺗﺨﺘﺖ‪...‬ﺧﺪای ﻣﻦ‪....‬ﺑﺒﯿﻦ ﭼﯽ ﺑﻪ ﺳﺮ ﺧﻮدش آورده‪....‬‬
‫دﺳﺘﯽ زﯾﺮ ﺑﺎزوﯾﺶ را ﮔﺮﻓﺖ ‪ ,‬اﻣﺎ ﻫﺮی اﺣﺴﺎس ﻧﻤﯿﮑﺮد‪.‬ﺑﯽ ﺣﺮﮐﺖ و ﺳﺴﺖ ﺑﺮﺟﺎ ﻧﺸـﺴﺘﻪ‬
‫ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﻖ ﻫﻖ ﮐﻨﺎن ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﻫﺮی‪...‬ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ؟‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺷﺎﻧﻪ ﻫﺎی ﻫﺮی را ﺗﮑﺎن داد‪:‬ﻫﺮی ﺣﺮف ﺑﺰن‪....‬‬
‫*************************************‬

‫‪759‬‬

‫‪760‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺷﺶ روز از آن ﻓﺎﺟﻌﻪ ﻣﯿﮕﺬﺷﺖ‪.‬ﺳﺎﻋﺘﻬﺎ ﺑﻮد ﮐـﻪ ﻫـﺮی روی ﺗﺨـﺘﺶ ﻧﺸـﺴﺘﻪ ﺑـﻮد و ﺑـﻪ‬
‫روﺑﺮو ﺧﯿﺮه ﺷﺪه ﺑﻮد‪...‬ﻫﯿﭻ ﮐﺲ و ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ را ﻧﻤﯿﺪﯾﺪ و ﻫﯿﭻ ﺣﺮﮐﺘﯽ ﻧﻤﯿﮑﺮد‪.‬ﺗﻨﻬﺎ ﺻـﺪاﯾﯽ‬
‫ﮐﻪ در اﯾﻦ ﭼﻨﺪ روز از ﮔﻠﻮﯾﺶ ﺧﺎرج ﺷﺪه ﺑﻮد ﻓﺮﯾﺎدی ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎ ﮐـﺎﺑﻮس ﻫـﺎی ﺟﺪﯾـﺪش‬
‫ﻫﻤﺮاه ﻣﯿﺸﺪ‪.‬ﺑﺎرﻫﺎ اﻓﺮادی ﺑﻪ ﻣﻼﻗﺎﺗﺶ آﻣﺪﻧﺪ ﮐﻪ او ﺣﺘﯽ ﭼﻬﺮه ﺷﺎن را ﻧﺪﯾﺪ‪.‬‬
‫ﺻﺪاﻫﺎی آﺷﻨﺎﯾﯽ از ﻧﺰدﯾﮑﺶ ﻣﯽ ﺷﻨﯿﺪ‪:‬ﭘﺎﭘﯽ‪....‬ﯾﻪ ﺣﺮﻓﯽ ﺑﺰن‪...‬‬
‫_ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ رﯾﻤﻮس ‪...‬ﻋﻼوه ﺑﺮ اﺛﺮ ﻃﻠﺴﻢ ﺷﯿﻄﺎن‪...‬ﺷﻮک ﺳﻨﮕﯿﻨﯽ ﻫﻢ ﺑﻬﺶ وارد ﺷـﺪه‪....‬ﻧـﻪ‬
‫ﺣﺮف ﻣﯿﺰﻧﻪ‪...‬ﻧﻪ ﻏﺬاﻣﯿﺨﻮره ‪....‬ﺣﺘﯽ ﮔﺮﯾﻪ ﻫﻢ ﻧﻤﯿﮑﻨﻪ‪....‬در واﻗﻊ ﺳﻌﯽ ﻣﯿﮑﻨﻪ از ﺣﻘﯿﻘﺖ ﻓﺮار‬
‫ﮐﻨﻪ‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻧﺎﻟﯿﺪ‪:‬ﻣﻨﻈﻮرت ﭼﯿﻪ؟‬
‫_اون ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰو ﺗﻮ ﺧﻮدش ﻧﮕﻪ داﺷﺘﻪ ‪ ,‬ﯾﻪ ﺟﻮراﺣﺴﺎس ﮔﻨـﺎه داره‪....‬ﻫﻤﯿـﻨﻢ ﺑﺎﻋـﺚ ﻓـﺸﺎر‬
‫ﺷﺪه‪...‬ﻋﺠﯿﺒﻪ اﻣﺎ ﺣﺘﯽ ﻣﻌﺠـﻮن ﺧـﻮاب ﺑـﺪون روﯾـﺎ ﻫـﻢ روش ﺑـﯽ اﺛـﺮه‪...‬ﻣـﺪام ﮐـﺎﺑﻮس‬
‫ﻣﯿﺒﯿﻨﻪ‪....‬ﻣﻤﮑﻨﻪ ﻫﻤﯿﻦ اﻻن ﻫﯿﭻ ﮐﺪوم ﻣﺎرو ﻧﺸﻨﺎﺳﻪ‪...‬ﯾﻪ ﺟﻮر زﻧﺪﮔﯽ ﮔﯿﺎﻫﯽ داره‪....‬زﻧﺪﮔﯽ‬
‫اون ﺧﻼﺻﻪ ﻣﯿﺸﻪ در ﺟﯿﻨﯽ و ﻓﺎﺟﻌﻪ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ دﯾﺪه‪....‬اﻟﺒﺘﻪ ﻓﻌﻼ‬
‫_م‪...‬ﻣﻨﻈﻮرت ﭼﯿﻪ؟‬
‫_اﯾﻦ ﯾﻪ ﻧﻔﺮﯾﻦ ﺷﯿﻄﺎﻧﯿﻪ رﯾﻤﻮس‪...‬ﻫﻤﻪ ی اوﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺗﻮ اون ﺷﺐ ﺑﻪ ﺳﺮ ﺗﮏ ﺗﮏ دوﺳﺘﺎﻧﺶ‬
‫اوﻣﺪه اوﻧﻘﺪر در ذﻫﻨﺶ ﺗﮑﺮار ﻣﯿﺸﻪ ﺗﺎ اوﻧﻮ ﮐﺎﻣﻼ ﺑﻬﻢ ﺑﺮﯾﺰه‪ ...‬و ﻣﺘﺎﺳـﻔﺎﻧﻪ ﻫـﺮی از اﯾـﻦ‬
‫ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻓﺎﺻﻠﻪ س زﯾﺎدی ﻧﺪاره‬
‫ﺳــﯿﺮﯾﻮس و ﻟــﻮﭘﯿﻦ وﺣــﺸﺖ زده ﻧﮕــﺎﻫﯽ رد و ﺑــﺪل ﮐﺮدﻧــﺪ‪:‬ﭼــﺎرش ﭼﯿــﻪ؟‪...‬ﯾــﻪ‬
‫ﻣﻌﺠﻮﻧﯽ‪...‬داروﯾﯽ‪...‬‬
‫_ﻫﺮی ﺑﺎﯾﺪ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﻨـﻪ رﯾﻤـﻮس‪....‬اﯾـﻦ ﺗﻨﻬـﺎ راه ﺣﻠـﻪ‪...‬واﯾـﻦ ﺑﺎﯾـﺪ ﻫﺮﭼـﻪ زودﺗـﺮ اﺗﻔـﺎق‬
‫ﺑﯿﻮﻓﺘﻪ‪...‬ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ اﯾﻦ ﺻﺪﻣﻪ داﺋﻤﯽ ﺑﺸﻪ‪....‬‬

‫‪760‬‬

‫‪761‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫**********************************‬
‫ﺻﺪای دﺧﺘﺮاﻧﻪ ی ﻏﻤﮕﯿﻨﯽ را از ﮐﻨﺎرش ﻣﯿﺸﻨﯿﺪ‪:‬ﻫﺮی‪...‬ﺣﺮف ﺑـﺰن‪...‬اول رون‪...‬ﺣـﺎﻻ ﻫـﻢ‬
‫ﺗﻮ‪....‬ﻣﻦ ﺗﺤﻤﻞ ﻧﺪارم‪....‬‬
‫ﺗﺎﻧﮑﺲ ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ ﻟﺮزان او را در آﻏﻮش ﮐﺸﯿﺪ‪:‬آروم ﺑﺎش ﻫﺮﻣﯿﻮن!‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮔﺮﯾﻪ ﮐﻨﺎن اداﻣﻪ داد‪:‬اون ﺑﯿﺮون‪ ,‬ﺑﺰرﮔﺘﺮﯾﻦ ﺟـﺸﻦ دﻧﯿـﺎ رو ﺑـﺮای ﻣﻮﻓﻘﯿـﺖ ﻫـﺮی‬
‫ﮔﺮﻓﺘﻦ‪...‬ﺣﺘﯽ ﻣﺸﻨﮕﻬﺎ ﻫﻢ ﻓﻬﻤﯿﺪن ﯾﻪ ﺧﺒﺮﯾﻪ‪...‬ﻫﺮی‪....‬دﯾﺮوز ﺧﺎﻟﺖ ﯾﻪ ﻧﺎﻣـﻪ ﻓﺮﺳـﺘﺎده‪...‬اون‬
‫ﻧﮕﺮاﻧﺘﻪ‪.‬ﻣﯿﺨﻮاد ﺑﺒﯿﻨﺘﺖ‪...‬دﯾﻦ‪ ,‬ﺳﯿﻤﻮس ‪ ,‬ﻟﻮﻧﺎ ‪ ,‬ارﻧﯽ ‪,‬آﻟﯿﺸﯿﺎ‪ ,‬ﺟﺎﺳﺘﯿﻦ‪ ,‬دﻧﯿﺲ‪ ,‬رون‪ ,‬ﺟﯿﻨﯽ‬
‫‪...‬ﺗﻮ ﺣﺘﯽ ﺗﻮ ﻣﺮاﺳﻢ دﻓﻨﺸﻮﻧﻢ ﻧﺒﻮدی‪....‬د ‪...‬آﺧﻪ ﺗﺎ ﮐﯽ ﻣﯿﺨﻮای ﺑﻪ دﯾﻮار زل ﺑﺰﻧﯽ؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﯾﻘﻪ ی ﻫﺮی را ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد و ﺑﻪ ﺷﺪت ﺗﮑﺎن ﻣﯿﺪاد‪:‬ﺣﺮف ﺑﺰن ﻫﺮی‪....‬ﺑﺮﯾﺰ ﺑﯿﺮون!‬
‫ﺧﺎﻧﻢ ﭘﺎﻣﻔﺮی ﺟﻠﻮ ﭘﺮﯾﺪو ﻫﺮﻣﯿﻮن را در آﻏﻮش ﮐﺸﯿﺪ‪:‬آروم ﺑﺎش ﮔﺮﻧﺠﺮ‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن زار ﻣﯿﺰد و ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯿﮑﺮد ‪...‬ﭘﺎﭘﯽ ﺑﻪ ﻧﺎﭼﺎر او را ﺑﻪ ﮐﺮام ﺳﭙﺮد ﺗﺎ از درﻣﺎﻧﮕﺎه ﺑﯿﺮون‬
‫ﺑﺒﺮدش‪...‬‬
‫***********************************‬
‫دﺳﺖ ﮔﺮم ﻣﺮداﻧﻪ ای دﺳﺘﺶ را ﮔﺮﻓﺖ و ﺻﺪای ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﻣﺜﻞ ﻫـﺮ روز در ﮔﻮﺷـﺶ ﻃﻨـﯿﻦ‬
‫اﻧﺪاﺧﺖ‪:‬ﺣﺮف ﺑﺰن ﻫﺮی‪....‬ﺗﻮ ﺑﺎﯾﺪ ﺧﻮب ﺑﺸﯽ ‪...‬ﻣﯿﺸﻨﻮی؟ ﻣﺎ ﻫﻤﻪ ی اﯾﻦ ﺑﺪﺑﺨﺘﯽ رو ﺗﺤﻤﻞ‬
‫ﻧﮑﺮدﯾﻢ ﮐﻪ ﺗﻮ رو ﻫﻢ از دﺳﺖ ﺑﺪﯾﻢ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﭼﻬﺮه ای ﺑﯿﺮوح ﺑﻪ او ﻧﮕﻪ ﻣﯿﮑﺮد‪.‬ﺻﺪای ﻣﺮد آﺷﻨﺎ ﺑﻮد اﻣﺎ ﻧﻤﯿﺪاﻧﺴﺖ اﯾـﻦ ﺻـﺪا را‬
‫در ﮐﺠﺎ ﺷـﻨﯿﺪه‪.‬ﺑﺮاﯾـﺸﺶ ﻣﻬـﻢ ﻫـﻢ ﻧﺒـﻮد‪...‬و اﯾـﻦ ﭼﯿـﺰی ﺑـﻮد ﮐـﻪ ﺳـﯿﺮﯾﻮس را دﯾﻮاﻧـﻪ‬
‫ﻣﯿﮑﺮد‪:‬ﻫﺮی‪...‬ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﮕﺎه ﮐﻦ‪...‬ﺣﺮف ﺑﺰن‪...‬‬
‫ﺻﺪای ﭘﺎﭘﯽ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﺑﻠﮏ‪....‬ﻣﺤﺾ رﺿﺎی ﺧﺪا ‪...‬راﺣﺘﺶ ﺑﺬار‬

‫‪761‬‬

‫‪762‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻣﺮد دﯾﮕﺮی ﮐﻪ ﭼﻬﺮه اش ﺧﺴﺘﻪ و ﺑﯿﻤﺎر ﺑﻮد ﺑﺎزوی ﻣﺮد اول را ﮔﺮﻓـﺖ‪:‬ﺳـﯿﺮﯾﻮس‪ ,‬ﺑﻬـﺶ‬
‫ﻓﺮﺻﺖ ﺑﺪه‪...‬ﻣﻦ ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ ﮐﻪ ﺧﻮب ﻣﯿﺸﻪ‪....‬ﻫﺮی ﻗﻮی ﺗﺮ از اﯾﻦ ﺣﺮﻓﺎس‬
‫_ﺗﺎ ﮐﯽ رﯾﻤﻮس؟اﻻن ﯾﻪ ﻫﻔﺘﺲ‪...‬ﻧﺸﻨﯿﺪی ﭘﺎﭘﯽ ﭼﯽ ﮔﻔﺖ؟‪...‬اﮔﻪ‪...‬اﮔﻪ‪....‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺣﺮف او را ﻗﻄﻊ ﮐﺮد‪:‬اون ﺧﻮب ﻣﯿﺸﻪ‪...‬ﻣﻦ ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ‬
‫ﭘﺎﭘﯽ ﺟﺎﻣﯽ را ﺑﻪ ﻟﺒﺶ ﻧﺰدﯾﮏ ﮐﺮد‪:‬ﺑﺨﻮر ﭘﺎﺗﺮ‬
‫ﻫﺮی ﻣﻄﯿﻌﺎﻧﻪ ﺟﺮﻋﻪ ای ﻧﻮﺷﯿﺪ ‪.‬ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﺪﻧﺶ ﺳﺴﺖ ﺷﺪ و ﺑﻪ ﺧﻮاب ﻋﻤﯿﻘﯽ ﻓﺮو رﻓﺖ‪.‬‬
‫***************************************‬
‫ﻫﻮا ﻫﻨﻮز ﺗﺎرﯾﮏ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﯿﺪار ﺷﺪ‪.‬ﮐﺴﯽ در درﻣﺎﻧﮕـﺎه ﻧﺒـﻮد‪....‬ﺑﻘﯿـﻪ ی اﻓـﺮاد ﺑـﺴﺘﺮی در‬
‫درﻣﺎﻧﮕﺎه ﻫﻢ در ﺧﻮاب ﺑﻮدﻧﺪ‪...‬از ﺗﺨﺖ ﭘﺎﯾﯿﻦ آﻣﺪ و ﺑﯽ ﻫﺪف ﺑﻪ ﻃﺮف درﻣﺎﻧﮕﺎه رﻓـﺖ‪.‬از‬
‫ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺳﺮﺳﺮای ﺑﺰرگ ﮔﺬﺷﺖ و ﺣﺘﯽ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﯾﮏ ﮐﻠﻤﻪ از ﺣﺮﻓﻬـﺎی ﺳـﺮﻧﯿﮑﻼس ﮐـﻪ ﺑـﺎ‬
‫دﯾﺪن ﻫﺮی ﺑﺎ ﻫﯿﺠﺎن ﺑﻪ ﺳﺮاﻏﺶ آﻣﺪه ﺑﻮد و ﺗﻨﺪ ﺗﻨﺪ ﺑﺎ او ﺣﺮف ﻣﯿـﺰد ﻧـﺸﺪ‪.‬ﺑـﯽ ﻫـﺪف در‬
‫ﻣﺤﻮﻃﻪ ﺑﻪ راه اﻓﺘﺎد ﺗﺎ ﺑﻪ ﮐﻨﺎر درﯾﺎﭼﻪ رﺳﯿﺪ‪ ...‬در ﻣﺴﯿﺮش اﺟﺴﺎد ﮐﺸﺘﻪ ﻫﺎ را ﻗﺪم ﺑﻪ ﻗﺪم‬
‫ﻧﮕﺎ ه ﻣﯿﮑﺮد‪...‬ﺑﺎ ﻫﺮ ﻗﺪم ﺧﺎﻃﺮه ای در ذﻫـﻨﺶ ﺗـﺪاﻋﯽ ﻣﯿـﺸﺪ‪...‬ﺻـﺤﻨﻪ ﻫـﺎﯾﯽ از ﺣﻤﻠـﻪ ی‬
‫دوزﺧﯽ ﻫﺎ‪...‬ﺷﯿﻤﺮ ﻏﻮل ﭘﯿﮑﺮ‪...‬ﺟﺴﺪﮐـﺸﺘﻪ ﻫـﺎ‪...‬ﺳـﻘﻮط رون‪...‬اوﻟـﯿﻦ ﮔـﺮدش ﺧـﻮدش ﺑـﺎ‬
‫ﺟﯿﻨﯽ‪ ....‬ﺗﺼﻮﯾﺮ ﭼﺸﻤﻬﺎی ﺟﯿﻨﯽ ﮐﻪ ﺳﺮد و ﺑﯿﺮوح ﻣﯿﺸﺪ‪...‬‬
‫ﺑﯽ ﻫﺪف راﻫﺶ را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ دروازه ﻫﺎی ورودی ﺗﻐﯿﯿﺮ داد و ﻫﻤﭽﻨﺎن اﻓﺮدی را ﻣﯿﺪﯾﺪ ﮐـﻪ‬
‫ﺗﻮﺳﻂ دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ ﺑﻮﺳﯿﺪه ﻣﯿﺸﺪﻧﺪ‪...‬ﺑﺪن ﻏﺮق در ﺧﻮن آﻟﯿـﺸﯿﺎ اﺳـﭙﯿﻨﺖ‪ ...‬ﭼﻬـﺮه ی ﺑـﯽ‬
‫روح ﺳﻮزان ﺑﻮﻧﺰ‪...‬ﺟﺴﺪ ﺗﮑﻪ ﺗﮑﻪ ی ﺳﯿﻤﻮس ﻓﻨﯿﮕﺎن‪ ...‬ﻗﺎدر ﺑﻪ اﺷﮏ رﯾﺨﺘﻦ ﻧﺒﻮد‪...‬ﺳﺮش‬
‫را ﺑﺎ دو دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﺗﻮان ﻓﺮﯾﺎد ﮐﺸﯿﺪ‪...‬ﺗﺎ ﮐﯽ ﺑﺎﯾﺪ اﯾﻦ ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎ را در ﺑﺮاﺑﺮش‬
‫ﻣﯿﺪﯾﺪ‪...‬‬

‫‪762‬‬

‫‪763‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﯾﮏ ﻧﻔﺮ از ﭘﺸﺖ ﺳـﺮ دﺳـﺘﺶ را ﮔﺮﻓـﺖ و او را ﻋﻘـﺐ ﮐـﺸﯿﺪ‪...‬ﺻـﺪای ﻧﮕـﺮاﻧﺶ آﺷـﻨﺎ‬
‫ﺑﻮد‪:‬ﻫﺮی! ﻫﯿﭻ ﻣﻌﻠﻮﻣﻪ ﮐﺠﺎﯾﯽ؟ ﮐﺠﺎ داری ﻣﯿﺮی؟ ﺷﺎﻧﺲ آوردم ﻧﯿﮑﻼس دﯾﺪت‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﭼﻬﺮه ای ﺑﯽ ﺗﻔﺎوت ﺑﻪ روﺑﺮو ﺧﯿﺮه ﺷﺪه ﺑﻮد‪...‬ﺑﻐﺾ آﻟﻮد زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪ :‬ﺟﯿﻨﯽ!!!‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺻﻮرت ﻫﺮی را ﺑﻪ ﻃﺮف ﺧﻮدش ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ‪:‬ﻧﻤﯿﺨﻮای ﺣﺮف ﺑﺰﻧﯽ؟آﺧـﻪ ﺗـﻮ ﭼـﺖ‬
‫ﺷﺪه ﻫﺮی‪...‬ﻫﻤﻪ ﭼﯽ ﺗﻤﻮم ﺷﺪه ﺑﺎور ﮐﻦ‪....‬داری ﺧﻮدﺗﻮ از ﺑﯿﻦ ﻣﯿﺒﺮی‪...‬‬
‫ﻫﺮی اﯾﻨﺒﺎر ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﻣﻮاﻇﺐ ﺑﺎش‪...‬‬
‫ﺻﺪاﯾﺶ از ﺑﻐﺾ ﻣﯿﻠﺮزﯾﺪ‪...‬ﺑﻐﻀﯽ ﮐﻪ ﻗﺎدر ﺑﻪ ﺷﮑﺴﺘﻨﺶ ﻧﺒﻮد‪ .‬ﻣﺮد ﺑﺎ ﺧﺸﻢ دﺳﺖ ﻫـﺮی را‬
‫ﮔﺮﻓﺖ‪:‬ﺑﺎﺷﻪ‪....‬اﮔﻪ اﯾﻦ ﭼﯿﺰﯾﻪ ﮐﻪ ﻣﯿﺨﻮای ‪...‬ﻣﯿﺒﺮﻣﺖ ﭘﯿﺸﺸﻮن‪...‬اﻣﺎ ﺧﻮدت ﺧﻮاﺳﺘﯽ!!!!!!!‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس‪ ,‬ﻫﺮی را از ﻗﻠﻌﻪ ﺧﺎرج ﮐﺮد‪.‬از ﮔﺮازﻫﺎی ﺑﺎﻟﺪار رد ﺷﺪ و ﺟﺎده ی ﻫﺎﮔﺰﻣﯿـﺪ را در‬
‫ﭘﯿﺶ ﮔﺮﻓﺖ‪.‬در ﻣﺴﯿﺮ ﻫﺎﮔﺰﻣﯿﺪ‪,‬وارد ﺟﺎده ی ﻓﺮﻋﯽ ﮐﻮﭼﮑﯽ ﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﺤﻮﻃﻪ ی ﺑﺎز ﻋﻈﯿﻤﯽ‬
‫را در ﺧﻮد ﺟﺎ داده ﺑﻮد و در آن ﺗﻌﺪاد ﺑﯽ ﺷﻤﺎری ﻗﺒﺮ در ﮐﻨﺎر ﻫﻢ ﻗﺮار داﺷﺖ‪.‬ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﻪ‬
‫ﻫﺮی ﺧﯿﺮه ﺷﺪ‪.‬ﭼﻬﺮه ی ﻫﺮی ﺑﯽ ﺣﺎﻟﺖ و ﻣﻨﮓ ﺑﻮد‪...‬اﻧﮕﺎر اﺻﻼ روﺑـﺮو را ﻧﻤﯿﺪﯾـﺪ‪...‬او را‬
‫ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻗﺒﺮی ﮐـﺸﺎﻧﺪ ‪:‬اﯾـﻦ ﮐﯿﻨﮕﺰﻟﯿـﻪ‪...‬ﻣـﯽ ﺑﯿﻨـﯽ‪...‬اﯾـﻨﻢ اﻟـﺴﺘﻮره‪...‬اﯾـﻦ ﻟﻮﻧـﺎس‪...‬اﯾـﻦ‬
‫روﻧﻪ‪...‬آﻫﺎن دﻧﺒﺎل اﯾﻦ ﻣﯿﮕﺸﺘﯽ؟ اﯾﻦ ﺟﯿﻨﯿﻪ‬
‫ﻫﺮی ﻧﮕﺎﻫﺶ را ﺑﺎﻻ ﻧﯿﺎورد‪.‬ﺣﺘﯽ ﺑﻪ ﻗﺒﺮﻫﺎ ﻧﮕﺎه ﻫﻢ ﻧﮑﺮد‪...‬او اﯾﻨﺠﺎ ﭼﻪ ﮐﺎر ﻣﯿﮑﺮد‪....‬ﺑﯿﻦ اﯾﻦ‬
‫ﻫﻤﻪ ﻗﺒﺮ‪....‬‬
‫ﺑﯽ اراده ﺑﺮﮔﺸﺖ و راه ﻗﻠﻌﻪ را در ﭘﯿﺶ ﮔﺮﻓﺖ ‪.‬اﻣﺎ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻣﺎﻧﻌﺶ ﺷﺪ‪.‬ﻣﺤﮑـﻢ ﺷـﺎﻧﻪ ی‬
‫ﻫﺮی را ﮔﺮﻓﺖ و او را ﻋﻘﺐ ﮐﺸﯿﺪ‪:‬ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺧﺪا‪...‬ﻫﺮی‪...‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﺎ درﻣﺎﻧﺪﮔﯽ ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﻣﯿﮑﺮد‪:‬ﺣﺮف ﺑﺰن ﻫـﺮی‪...‬ﺗـﻮ دﯾـﺪی اون ﭼﻄـﻮر ﮐـﺸﺘﻪ‬
‫ﺷﺪ‪....‬ﻣﮕﻪ ﻧﻪ‪...‬‬

‫‪763‬‬

‫‪764‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ی ﻣﺮد ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﮐﻪ روﺑﺮوﯾﺶ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪.‬او از ﭼـﻪ ﺣـﺮف ﻣﯿـﺰد؟‬
‫ﻣﮕﺮ ﻣﻤﮑﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺟﯿﻨﯽ او‪...‬ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺳﺎدﮔﯽ رﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪....‬ﺻﺤﻨﻪ ای ﮔﻨﮓ ﺑـﺮای اوﻟـﯿﻦ‬
‫ﺑﺎر در ذﻫﻨﺶ ﺟﺎن ﮔﺮﻓﺖ ‪.‬وﻟﺪﻣﻮرت ﮐﻪ ﺑﺎ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﮐﺸﯿﺪه ﻫﺮی را ﻧﺸﺎﻧﻪ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑـﻮد و‬
‫ﺟﯿﻨﯽ‪....‬ﺧﻮد را ﺳﭙﺮ ﻫﺮی ﮐﺮده ﺑﻮد‪....‬‬
‫ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺶ در ﻧﮕﺎه ﭘﺮ ﻏﻢ روﺑﺮوﯾﺶ ﺧﯿﺮه ﺷﺪ‪.‬اﺷﮏ در ﭼـﺸﻤﺎن ﻧﮕـﺮان ﻣـﺮد ﺣﺪﻗـﻪ زده‬
‫ﺑﻮد‪...‬ﺣﺲ ﻣﯿﮑﺮد ﭼﺸﻤﺎن او ﻫﻢ داغ ﻣﯿﺸﻮد‪...‬ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺶ ﺑﻪ ﻧﻢ ﻧﺸﺴﺖ‪.‬ﺑﯽ اﺧﺘﯿﺎر دﺳـﺖ در‬
‫ﮔﺮدن ﭘﺪر ﺧﻮاﻧﺪه اش اﻧﺪاﺧﺖ و ﭘﺮ ﺻﺪا ﮔﺮﯾﺴﺖ‪.‬‬
‫***********************************‬
‫آﻫﺴﺘﻪ از ﺗﭙﻪ ﺑﺎﻻ ﻣﯿﺮﻓﺖ ‪.‬ﭼﻬﺮه ی ﻧﮕﺮاﻧﺶ ﺑﺎ ﻫﺮ ﻗﺪم ﮐﻪ ﺑﺮﻣﯿﺪاﺷـﺖ ﻏﻤﮕـﯿﻦ ﺗـﺮ ﻣﯿـﺸﺪ‬
‫‪.‬روﺑﺮوﯾﺶ ﺻﺪﻫﺎ ﺳﻨﮓ ﻗﺒﺮ ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﻣﯿﺨﻮرد ‪.‬ﮔﺎﻫﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻧﺎم آﺷﻨﺎﯾﯽ ﺑﺮﻣﯿﺨـﻮرد و ﭼﻨـﺪ‬
‫ﻟﺤﻈﻪ ﻣﯽ اﯾﺴﺘﺎد‪.‬ﭼﯿﺰی ﺗﺎ ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﻫﻮا ﻧﻤﺎﻧﺪه ﺑﻮد‪.‬ﺑﺎﯾﺪ زودﺗﺮﺑﻪ ﺑﺎﻻی ﺗﭙﻪ ﻣﯿﺮﺳﯿﺪ‪ .‬در ﻣﯿﺎن‬
‫ﺗﺎرﯾﮏ روﺷﻦ ﻏﺮوب ‪ ,‬ﺳﺎﯾﻪ ی ﻣﺮدی را دﯾﺪ و ﻟﺒﺨﻨﺪی ﺑﺮ ﻟﺒﺶ ﻧﺸﺴﺖ‪...‬ﺣﺪﺳﺶ درﺳﺖ‬
‫ﺑﻮد‪...‬ﻫﻤﺎن ﺟﺎی ﻫﻤﯿﺸﮕﯽ‪...‬‬
‫ﻧﻤﯿﺨﻮاﺳﺖ ﺧﻠﻮﺗﺶ را ﺑﺮ ﻫﻢ ﺑﺰﻧﺪ‪.‬ﭼﻨﺪ ﻣﺘﺮ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﮔﺮﻓﺖ و ﮐﻨﺎر ﻗﺒﺮ دﯾﮕﺮی اﯾـﺴﺘﺎد‪.‬ﺑﻐـﺾ‬
‫ﮔﻠﻮﯾﺶ را ﭘـﺮ ﮐـﺮده ﺑـﻮد‪:‬ﺳـﻼم رون‪...‬دﻟـﻢ ﺑـﺮات ﺗﻨـﮓ ﺷـﺪه ﺑـﻮد‪...‬ﻣـﯽ ﺑﯿﻨـﯽ؟ ﺑـﺎزم‬
‫اﯾﻨﺠﺎس‪...‬ﺗﻤﻮم وﻗﺖ ﻏﯿﺮادارﯾﺸﻮ اﯾﻨﺠـﺎ ﻣﯿﮕﺬروﻧـﻪ‪...‬ﺑـﺎ ﺗـﻮ ﯾـﺎ ﺟﯿﻨـﯽ‪...‬ﺑـﺎزم ﺷـﺎﻧﺲ ﺑـﺎ‬
‫ﺷﻤﺎﺳﺖ‪...‬ﻣﻦ ﺧﯿﻠﯽ ﮐﻢ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻤﺶ ﻣﮕﻪ اﯾﻨﮑﻪ ﺑﯿﺎد دﻧﺒﺎل روﻧﺎﻟﺪ ﮐﻪ ﺧـﺐ آﺧـﺮش ﯾـﺎدش‬
‫ﻣﯿﺮه ﺑﯿﺎردش‬
‫ﻫﺮی ﺟﻠﻮی ﺳﻨﮓ ﻗﺒﺮ آﺷﻨﺎﯾﯽ زاﻧﻮ زده ﺑﻮد‪.‬درﺷﺶ ﺳﺎل ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻟﺤﻈـﻪ ای از ﮐـﺎﺑﻮس آن‬
‫ﺷﺐ ﺷﻮم راﺣﺖ ﻧﺸﺪه ﺑﻮد‪...‬ﺑﺎرﻫﺎ و ﺑﺎرﻫﺎ اﺗﻔﺎﻗﺎﺗﯽ ﮐﻪ ان ﺷﺐ ﺑﺮ ﺳﺮ دوﺳﺘﺎﻧﺶ آﻣﺪه ﺑـﻮد‬
‫در ذﻫﻨﺶ ﺗﮑﺮار ﻣﯿﺸﺪ ‪...‬و اﯾﻨﺠﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﺟﺎﯾﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ اﻧﺪﮐﯽ آراﻣﺶ داﺷﺖ‪.‬از ﺻـﺪای آﺷـﻨﺎ‬

‫‪764‬‬

‫‪765‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫ﺑﺮﮔﺸﺖ ‪.‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﭼﻨﺪ ﻗﺪم آن ﻃﺮف ﺗﺮ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد ‪.‬ﭘﺴﺮ ﮐﻮﭼﮑﯽ ﮐﻪ در آﻏﻮﺷﺶ ﺑﻮد ﺑـﺎ‬
‫ﻧﮕﺎﻫﯽ ﻣﺎدرش را ﺷﻨﺎﺧﺖ و ﺑﺮای آﻏﻮﺷﺶ دﺳﺖ و ﭘﺎ ﻣﯿﺰد‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﺧﺠﺎﻟﺖ زده ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬ﺳﻼم ﻫﺮﻣﯿﻮن‪...‬واﻗﻌﺎ ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ‪...‬ﺣﺴﺎب زﻣﺎن از دﺳﺘﻢ در رﻓﺘﻪ‬
‫ﺑﻮد‪.‬‬
‫_ﻋﯿﺒﯽ ﻧﺪاره‪...‬ﺣﺪاﻗﻞ اﯾﻨﺠﺎ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﯿﻤﺖ‪.‬‬
‫ﺻﺪای ﻣﺮداﻧﻪ ای از ﭘﺸﺖ ﺳﺮ اﯾﻦ را ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬ﻫﺮی ﺑﺮﮔﺸﺖ‪.‬وﯾﮑﺘﻮر ﮐﺮام آﻫﺴﺘﻪ از ﺳﺎﯾﻪ‬
‫ﻫﺎ ﺑﯿﺮون آﻣﺪ و دﺳﺘﺶ را ﺑﻪ ﮔﺮﻣﯽ ﻓﺸﺮد‪:‬ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل ﺑﭽﻪ ای رو دﯾـﺪی ﮐـﻪ ﭘﺪرﺧﻮﻧﺪﺷـﻮ‬
‫ﺑﯿﺸﺘﺮاز ﺑﺎﺑﺎش دوﺳﺖ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ؟ ﮐﻢ ﮐﻢ داره ﺑﻬﺖ ﺣﺴﻮدﯾﻢ ﻣﯿﺸﻪ‬
‫ﻫﺮی ﻟﺒﺨﻨﺪی زد‪:‬ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﻢ دﯾﺪه ﺑﺎﺷﻢ‪...‬ﺟﻠﻮت واﯾﺴﺎده‪...‬وﯾﮑﺘﻮر ﺗﻮ اﯾﻨﺠﺎ ﭼﯿﮑﺎر ﻣﯿﮑﻨﯽ؟‬
‫_دﻧﺒﺎل زن و ﺑﭽﻢ ﻣﯿﮕﺮدم‪...‬اﯾﺮادی داره؟‬
‫_ﻧﻪ‪...‬ﺧﺐ ‪...‬واﻗﻌﺎ ﻣﻌﺬرت ﻣﯿﺨﻮام‪...‬ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ‬
‫_ﻣﺘﺎﺳﻒ ﻧﺒﺎش ‪...‬ﭼﻮن ﻣﻦ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻢ‪...‬ﻣﯿﮕﻢ ﭼﻄﻮره اﻣﺸﺐ دور ﻫـﻢ ﺑﺎﺷـﯿﻢ؟ﯾﻪ ﺷـﺎم‬
‫ﺣﺴﺎﺑﯽ‪...‬ﻟﻮﭘﯿﻦ و ﺗﺎﻧﮑﺲ ﻫﻢ ﻣﯿﺎن‪..‬ﻣﺎﯾﮑﻞ ﺧﯿﻠﯽ ﻧﺎز ﺷﺪه ‪...‬ﺧﯿﻠﯽ وﻗﺘﻪ ﮐﻪ ﻧﺪﯾـﺪﯾﺶ ﻣﮕـﻪ‬
‫ﻧﻪ‪....‬ﻓﺮد و ﮐﺘﯽ ﻫﻢ ﻗﺮاره ﺑﯿﺎن‪...‬‬
‫_ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ وﻟﯽ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻣﻨﺘﻈﺮﻣﻪ‬
‫_ﺑﺲ ﮐﻦ ﻫﺮی‪....‬اون اﻻن ﺧﻮﻧﻪ ی ﻣﺎﺳﺖ‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن اﯾﻨﺮا ﮔﻔﺖ و ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ دﺳﺘﻮر داد‪:‬ﯾﺎﻻ دﯾﮕﻪ‬
‫ﻫﺮی ﻟﺒﺨﻨﺪی زد و ﻫﺮ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ در ﻧﻮر ﺳﺮخ ﻏﺮوب راه ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺗﭙﻪ را در ﭘﯿﺶ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ‪.‬‬
‫‪www.somaye63,blogfa.com‬‬
‫‪proti_18@yahoo.com‬‬
‫ﺑﺎ ﺳﭙﺎس از اﯾﻤﺎن دوﺳﺘﯽ‬
‫‪765‬‬

‫‪766‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬

‫ﺷﻨﺎﺳﻨﺎﻣﻪ ی داﺳﺘﺎن‬
‫ﻧﺎم داﺳﺘﺎن ‪:‬ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﯾﯽ‬
‫ﻧﻮﯾﺴﻨﺪه ‪:‬ﭘﺮوﺗﯽ‬
‫آﻏﺎز‪:‬ﺗﯿﺮﻣﺎه ‪84‬‬
‫ﭘﺎﯾﺎن ‪:‬ﺑﻬﻤﻦ ﻣﺎه ‪85‬‬
‫دوﺳﺘﺎن ﺳﻼم)اﯾﻦ ﯾﻪ ﺳﻼم و ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ ﻫﻤﺰﻣﺎﻧﻪ( ‪.‬ﻧﺰﻧﯿﻦ ﺑﺎﺑﺎ‪ ,‬ﻣﯿﺪوﻧﻢ ﮐـﻪ ﻣﻮﻗـﻊ ﺧﻮﻧـﺪن‬
‫اﯾﻦ ﻣﺘﻦ دارﯾﻦ ﻓﻮﺣﺸﻢ ﻣﯿﺪﯾﻦ ﭼﻮن ﻋﻼوه ﺑﺮ اﯾﻨﮑﻪ اوﻣﺪن ﻓﺼﻞ آﺧﺮ ﺧﯿﻠﯽ ﻃـﻮل ﮐـﺸﯿﺪ‪,‬‬
‫اﺣﺘﻤﺎﻻ ﻣﺠﺒﻮر ﺷﺪﯾﻦ ﮐﻞ داﺳﺘﺎن و از اول داﻧﻠﻮد ﮐﻨﯿﻦ‪.‬اﻣﺎ ﻣﻦ ﻣﺠﺒﻮر ﺷـﺪم اﯾـﻦ ﮐـﺎر رو‬
‫ﺑﮑﻨﻢ ‪.‬اﯾﻦ ﻃﻮری ﻫﺮ وﺑﻼگ و ﺳﺎﯾﺘﯽ ﮐﻪ داﺳﺘﺎن ﻣـﻦ رو ﻣﯿـﺬاره ﻣﺠﺒـﻮره ﮐﻠـﺸﻮ ﺑـﺬاره‬
‫)ﺷﮑﻠﮏ ﻣﻦ ﻣﺮض ﻧﺪارم ﺑﻪ ﺧﺪا( ‪.‬ﺗﻮ ﻧﻘﺪﻫﺎی داﺳـﺘﺎن ‪ ,‬دوﺳـﺘﺎن ﯾـﻪ ﺳـﺮی اﯾﺮاداﺗـﯽ در‬
‫داﺳﺘﺎن ﻣﻦ دﯾﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺗﺼﺤﯿﺤﺶ ﮐﺮدم ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﺑﻬﺘﺮ دﯾﺪم ﮐـﻪ در ﻫـﺮ ﺟـﺎ ﻟﯿﻨـﮏ‬
‫داﺳﺘﺎن ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﻣﯿﺸﻪ ﻟﯿﻨﮏ ﺗﺼﺤﯿﺢ ﺷﺪش ﺑﺎﺷﻪ‪.‬و در اﯾـﻦ ﻣـﻮرد واﻗﻌـﺎ ﺑـﻪ اﯾﻤـﺎن ﻋﺰﯾـﺰ‬
‫زﺣﻤﺖ دادم)ﺷﮑﻠﮏ ﻣﺮﻟﯿﻦ اﺟﺮﺗﻮ ﺑﺎ ﯾﻪ آواداﮐﺪاورا ﺑﺪه()ﭼﺸﻤﮏ(‬
‫ﺑﻼﺧﺮه ﺑﻌﺪ از ﯾﮑﺴﺎل و ﻫﻔﺖ ﻣﺎه داﺳﺘﺎن ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﯾﯽ ﺑﻪ آﺧﺮ رﺳﯿﺪ ‪.‬از ﻫﻤﻪ ی ﺷﻤﺎ ﻋﺰﯾـﺰان‬
‫ﮐــﻪ در اﯾــﻦ ﻣــﺪت ﺑــﺎ ﻧﻈــﺮات و اﻧﺘﻘــﺎدات ﺧﻮدﺗــﻮن ﻣــﺸﻮق و راﻫﻨﻤــﺎی ﻣــﻦ ﺑﻮدﯾــﺪ‬
‫ﻣﺘﺸﮑﺮم‪).‬دﻟﺘﻮﻧﻮ ﺧﻮش ﻧﮑﻨﯿﻦ ﻫﺎ‪...‬ﻫﻨﻮز از دﺳﺖ ﻣﻦ راﺣﺖ ﻧﺸﺪﯾﻦ ‪.‬ﻫﻤﭽﻨﺎن ﺑـﺎ ﺗﺮﺟﻤـﻪ ی‬
‫داﺳﺘﺎن ﻓﺪاﮐﺎری ﯾﮏ ﻣﺎر و داﺳﺘﺎن ﺟﺪﯾﺪ ﺧﻮدم ﺑﯽ ﻧﺎم و ﻧـﺸﻮن)ﻫﻨـﻮز اﺳـﻢ ﻧـﺪاره اﻣـﺎ‬
‫ﻣﻄﻤﺌﻨﺎ اﮔﻪ وﻗﺖ ﮐﻨﻢ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﻬﺘﺮ از ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﯾﯽ ﻣﯿﺸﻪ( در ﺧﺪﻣﺘﺘﻮن ﻫﺴﺘﻢ‪.‬‬
‫ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻧﻘﺪﻫﺎی ﺷﻤﺎ ﺑﺮ داﺳﺘﺎن ﺗﺼﺤﯿﺢ ﺷﺪه ی ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﯾﯽ ﻫﺴﺘﻢ‪.‬‬

‫‪766‬‬

‫‪767‬‬

‫ﻧﺒﺮد ﻧﻬﺎﻳﯽ‬
‫در ﭘﺎﯾﺎن از ﺗﻤﺎم ﺧﻮاﻧﻨﺪه ﻫﺎی ﻋﺰﯾﺰی ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺤﺒﺖ ﺧﻮدﺷﻮن ﻣﻨﻮ ﻫﻤﺮاﻫﯽ ﮐﺮدﻧﺪ ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ‪.‬‬
‫از اﯾﻤﺎن دوﺳﺘﯽ ﻋﺰﯾﺰ ﮐﻪ در ﮐﺎر ﺗﺎﯾـﭗ ‪ ,‬وﯾـﺮاﯾﺶ و ﺻـﻔﺤﻪ ﺑﻨـﺪی داﺳـﺘﺎن ﻧـﺎﺟﯽ ﻣـﻦ‬
‫ﺑﻮد‪.‬ﺳﺤﺮ و ﮔﻮدرﯾﮏ ﻫﻤﮑﺎران ﻋﺰﯾﺰم‪.‬ﺑﺮادرم ﻣﺤﻤﺪ)آرﯾﺎ(ﮐﻪ اوﻟﯿﻦ ﺧﻮاﻧﻨﺪه و ﻣﺸﻮق ﻣـﻦ‬
‫ﺑﻮد‪ .‬اﻟﯿﺎس ﺷﺒﺢ و اﯾﺴﺎک ﻋﺰﯾﺰ‪....‬ﻣﻬﺮﻧﻮش واﺣﺴﺎن‪ ,‬اﻣﯿﺮ‪ ,spy blaster,‬ﭘﻮﯾﺎ‪ ,‬رﯾﻤﻮس‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪ ,‬ﺳﻮروس اﺳﻨﯿﭗ‪ ,‬داﻧﯿﺎل ﻋﺰﯾﺰ‪.‬ﻋﻠﯽ و ﻻﮐﻬﺎرت ﻧﺎزﻧﯿﻦ‪.‬ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ و ﺳـﺎﻻزار‪ ,‬ﻓﺮﯾﺒـﺎ ‪,‬‬
‫ﻫﺎﻧﯽ ‪ ,‬رﯾﻤﻮس واﻟﺮﯾﺎﻧﻮس ‪,‬ﻓﺎﻃﻤﻪ ‪ ,‬ﻧﺎزﻧﯿﻦ و ﺗﮏ ﺷﺎخ ‪ ,‬ﻟﯿﻼ‪ ,‬ﻟـﯽ ﻟـﯽ‪ ,‬ﻧـﺎﺟﯿﻨﯽ ﻋﺰﯾـﺰ و‬
‫ﭘﻮرﯾﺎ ‪ ,‬ﺟﯿﻤﺰ و ﺷﺎه ﭘﺎﺗﺮ ‪ ,‬ﻣﻬﺪی ﻻو ﻫﺮﻣﯽ ‪ ,‬ﻫﺮﻣﯿﻮن و ﻓﻠﻮر ﻋﺰﯾـﺰ‪ , werwolf‬اﺳـﻨﯿﭗ‬
‫دورﮔﻪ ی ﮔﺮام‪ ,‬ﺳﻌﯿﺪ‪ ,‬ﺳﭙﯿﺪه و ﭘﺮﺳﺘﻮ و ﯾﺎﺷﯽ ﻋﺰﯾﺰ وﺗﻤﺎم دوﺳﺘﺎﻧﯽ ﮐﻪ در اﯾﻦ ﻣﺪت ﻣﻦ‬
‫رو ﻫﻤﺮاﻫﯽ ﮐﺮدﻧﺪ ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ‬
‫ﺷﺎد و ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺎﺷﯿﺪ‬
‫واﻟﺴﻼم‬
‫ﭘﺮوﺗﯽ‬
‫‪85/11/11‬‬
‫اﯾﻦ داﺳﺘﺎن در آدرﺳﻬﺎی زﯾﺮ ﻫﻢ اراﺋﻪ ﻣﯿﺸﻮد‪:‬‬
‫‪www.wizardingworld.ir‬‬
‫‪www.bookhp2000.blogfa.com‬‬

‫‪767‬‬

