خسراي پاتر و جادو اي خاطر ایعه فصل اول: معجون به یاد آورنده
پسری باریک اندام با قدی کشیده و موهای مشکی رنگ از پنجره خانه شماره ۴ به آسمان مینگریست. هری
پسر خاصی بود با قدرت فوق العاده که در یکی از عادی ترین خانه های پریوت درایو در نزد دورسلی ها زندگی می
کرد. تابستان برای او هیچ فصل مناسبی نبود، دو ماه از آغاز تعطیلات گذشته بود و حالا چهار هفته تا ترک کردن منزل
دورسلیها باقی مانده بود و این برای او معنای لذت بخشی داشت. برای دورسلیها هم رفتن هری خوشایند می
نمود. دورسلیها که اصلا علاقه ای به نگه داشتن این پسر غیر عادی نداشتند بعد از ملاقات با خانواده جادوگر رون
میل بیشتری برای بیرون کردن او داشتند ولی عللی مانع ارضای این میل آنها می شد. هری در اتاقش نشسته بود
و هنوز از خلال پنجره به آسمان صاف و بی ابر نگاه می کرد و در گوشه های آن به دنبال یک جغد سفید رنگ می
سه ضربه کوتاه به در به هری نشان می داد که می تواند برای خوردن ناهار از اتاقش بیرون بیاید. دورسلی ها می
خواستند تا جای ممکن از او دور بمانند، در حقیقت مایل بودند وجود این پسر را مانند خیلی چیزهای دیگری که از
او و دوستانش می دیدند انکار کنند. هری از پله ها پایین رفت و پشت میز کنار دورسلیها نشست.
دادلی حریصانه ظرف غذایی که خاله پتونیا مشغول پر کردنش بود می پایید. عمو ورنون با اینکه ساکت بود ولی هری
احساس می کرد زیر صورت سرخش در حال کشمکش با چیزی است، با این حال هری فکر میکرد اگر اتفاقی نیفتد
ناهار مطلوبی خواهد بود.
در واقع حدس هری درست بود در تمام مدت به غیر از صدای نفرت انگیزی که دادلی موقع خوردن تولید می کرد و
رفتار آزار دهنده خاله اش همه - چیز به نظر آرام می آمد.
خاله پتونیا و شوهرش به طرز رقت باری هنگام برخورد با پسرشان احمق به نظر میرسیدند، خاله پتونیا که دوست
نداشت قبول کند دادلی مثل خوک موقع غذا خوردن از خودش صدا در می آورد مرتب به هری چشم غره
میرفت. هری ترجیح میداد چیزی نگوید چیزی تا پایان تعطیلات نمانده بود می توانست خودش را با این فکر دلگرم
کند. روشن شدن تلویزیون باعث شد دست از سر هری بر دارند .
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
خسراي پاتر و جادو اي خاطر ایعه گوینده اخبار مردی میانسال با موهای قهوهای رنگ بود. کراوات قرمز رنگش به شدت توجه هری را جلب میکرد،
وقتی به لبخند مصنوعی اش نگاه می کرد احساس کرد مرد بسیار بدبختی است. برای یک لحظه هری متوجه شد
موهای مرتبش آشفته است و صورتش شکسته و درد آلود به نظر میرسد. خنده اش به نظر تلخ ترین خنده ای بود که تا
به حال دیده بود. هری به سرعت پلک زد همه چیز به شکل اولش برگشت حالا تصویر گوینده از صفحه تلویزین
محو شده بود و زن جوانی داشت در مورد شیوع بیماری جدیدی در مناطق ساحلی هشدار میداد وقتی شروع به بر
شمردن علائم بیماری کرد هری احساس کرد دلش می خواهد به اتاقش برگردد.
به صورت عمو ورنون نگاه کرد چهره درهم و اخم آلودش نشان می داد بالاخره از نزاع درونیش به نتایجی رسیده
است. این موضوع به نظر هری چندان مطلوب نمی آمد تصمیم گرفت کمی بیشتر صبر کند، دوباره به صفحه پهن و
تخت تلویزیون نگاه کرد اثری از آن زن جوان نبود. گوینده اخبار این بار داشت در مورد یکی از موفق ترین سرمایه
داران کشور صحبت می کرد .
دوربین چرخید و روی صورت او قفل شد هری احساس خاصی نسبت به او داشت با اینکه هیچ لبخندی به صورت
نداشت ولی در صورت خشک و جدیش رضایت و اعتماد خاصی به چشم می خورد. چهره اش کاملا متفاوت بود
مسن نبود . موهای پرپشتش مشکی رنگ بود با اینکه نشسته بود ولی به نظر بسیار بلند قامت و درشت هیکل می آمد.
عمو ورنون ناگهان فریاد کشید: " پتونیا بیا سر چارلز پیترسون را ببین!"
بعد در حالی که آرزومندانه آه می کشید ادامه داد:" هیچ کس تا به حال به پای او نرسیده میگن تو تجارت جادو
میکنه . چند تا از بزرگترین کمپانی های کشور رواداره میکنه."
هری فکر کرد این بهترین موقعیت برای برگشتن به اتاقش است . صندلی را آهسته سر جایش برگرداند و روی پاشنه
چرخید تا به سمت پله ها برود ولی هنوز قدم اول را برنداشته بود که صدای عمو ورنون به او امر کرد سر جایش
بماند هری به صفحه تلویزیون نگاه کرد دادلی کانال را برای دیدن برنامه دلخواهش تغییر داده بود. صورت سرخ عمو
ورنون باد کرده بود و لحنش آمیخته با تهدید بود.
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
خسراي پاتر و جادو اي خاطر ایعه - سر جایت وایسا. میخواهم باهات حرف بزنم. یکماه تا برگشتن تو به اون جایی که تو و دار و دستت بهش میگید
مدرسه باقی مونده.
صدایش کم کم بالا می رفت و لحنش آزار دهنده می شد.
- خواب گوشهایت را باز کن آقای پاتر ! چون فقط یکبار میگم اگه از اینجا خوشت نمیاد، ازت میخواهم این افتخار
رو از سر ما کم کنی و از اینجا بری ولی بهت اجازه نمیدم امنیت من و خانواده ام را با آوردن دوستان دیوانه ات به
این خانه به خطر بندازی.
عمو ورنون از صندلی بلند شده بود و دستش را در هوا به نشانه تهدید تکان می داد. هری دستانش را مشت کرده بود
و می فشرد، نمی خواست چیزی بگوید.
عمو ورنون صدایش را پایین آورد و گفت: "لیاقت تو آدم هایی مثل همانهاست. می تونی از جلوی چشمم دور شی و
باید بدونی اگه ایندفعه یکی از اون موجودات چوب به دست اطراف این خونه ببینم خوب می دونم باید چه بلایی
سرش بیارم."
هری بدون اینکه برگردد و به او نگاه کند به راهش ادامه داد و از جلوی چهره خوک مانند دادلی که به او پوزخند می
زد گذشت . وقتی از پله ها بالا می رفت خیلی دوست داشت بداند یک دورسلی در مقابل چوب جادو چه می تواند
بکند. با اینکه تهدید عمو ورنون به نظرش مسخره می آمد ولی لازم بود یک جغد برای رون بفرستد و تا حدودی
برایش توضیح دهد که این اطراف آفتابی نشود ولی چطور می توانست؟ هدویگ هنوز از نزد رون بر نگشته بود و
این عجیب بود.
هری تمام بعدازظهر را در اتاقش ماند و خودش را با نوشتن مقاله پرفسور اسنیپ در مورد معجون به یاد اورنده
مشغول کرد. کتاب "صد معجون برتر " را جلویش باز کرده بود و سعی می کرد مطلب جالبی بیابد همه نوع معجونی
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
هسراي پاتر و جادو اي خاطر او که بود جز آنچه او می خواست به نظر بی فایده می رسید. هری کتابی را که هرمیون برای تولدش فرستاده بود با
نام "جادوی معجون ها" را گشود.
آنچه را که می خواست این بار پیدا کرد، درست در وسط کتاب با تیتر درشت نوشته شده
بیورد :
معجون به یاد آورنده
تاریخ تولید: سده سوم جادوگری
به وجود اورنده: پرفسور چخوف خایزر ف
معجون مذکور اولین بار در سواحل شمالی دریای سیاه توسط جادوگری به نام چخوف خایزرف ساخته شد. او که
مدت های مدیدی از عمر -خویش را صرف تهیه و تکمیلی این معجون فوق العاده کرده بود سرانجام در سده سوم
جادوگری توانست محصول خود را به جامعه جادوگران دنیا عرضه کند.
این معجون فوق العاده تاثیر بسیار قوی دارد و باعث می شود فرد کوچکترین خاطرات را از خفایای ذهنش به خاطر
بیاورد .
عده ای -خایزرف را شایسته مدال مرلین درجه دو می دانستند ولی به علت پاره ای از ایرادات معجونش به او مدال
مرلین درجه سه تعلق گرفت. ذهن کسی که از معجون استفاده می کند به شدت آسیب می بیند دو بار یا حتی در
بعضی موارد مصرف یکبار این معجون مرگ فرد را در پی داشته است. خایزرف تا پایان عمرش نتوانست معجونش را
اصلاح کند. به علت تاثیرات نامطلوب این معجون استفاده از آن توسط وزارت کل سحر و جادو ممنوع اعلام شاده
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
هسراي پاتر و جادو اي خاطر او که بعد از خایزرف تلاشهای بسیاری برای از بین بردن تاثیرات منفی آن انجام شد که متاسفانه بی فایده بود. معجون
مذکور شامل گلهای جوشیده و له شده وینتر گرین ، عصاره تصوفیه شده رازیانه و برگ درخت تب است. افزدن شیر
تک شاخ برای تاثیر فوری آن ضروری دانسته شده جادوگران دهه اخیر برای تاثیر مطلوبتر از تخم "شیمر" که خرید
و فروش آن غیر قانونی است استفاده می کنند.
تهیه این معجون کار بسیار دشواری است . معمولا تعداد اندکی از معجون های ساخته شده
تاثیر حقیقی خود را بر جای می گذارند.
هری سرش را از روی کتاب بلند کرد مقاله جالب و کاملی می شد که برای بستن دهن اسنیب عالی
بود. هری عمیقا از هرمیون ممنون بود بدون این کتاب شاید هرگز چیزی پیدا نمی کرد.
در ادامه مطالب بیشتری در مورد خایزرف نوشته بود در میان سطرها عکسی از او به چشم میخورد. عکس سیاه و
سفید نامفهوم بود، تصویر گویای مردی با سر طاس و ریشهای بسیار بلند و مشکی رنگ بود هری دستش را بر روی
تصویر کشید عکسی سیاه سفید و نامفهوم ذره ذره رنگ گرفت . حالا کاملا زنده به نظر می رسید. خایزراف چشمان
نافذش را از حاشیه برگه دزدید و مستقیم در چشمان هری نگریست چشمان سبز رنگش تا عمق وجود هری را
میکاوید. سرفه کوتاهی کرد و با اخم گفت :"معجون من هیچ عیبی نداره، اونها هیچی از یه معجون حسابی نمی
فهمند "پس از آن تصویر کم کم رنگ می باخت ولی خنده ای موزییانه روی صورت خایز رف شکل گرفت و تصویر
سیاه و سفید سریعا رنگی شد.
- پاتر تو قدرتشو رو نداری . تو نمی تونی انتخاب کنی،
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
هسراي پاتر و جادو اي خاطر او که تصویر بیدرنگ ساکن و بیرنگ شد. خایز رف دوباره داشت به حاشیه صفحه نگاه می کرد. این مطالب به قدری
سریع رخ داده بود که هری فرصت نکرد چیزی بگوید. هری حرفهای خایزرف را به حساب علاقه او به تحت تاثیر
قرار دادن دیگران می گذاشت.
نوشتن مقاله زمان زیادی از هری گرفت. وقتی سرش را از روی لوله های کاغذ بلند کردسیاهی اتاق را پر کرده بود،
سرش سنگین بود، عقربه های ساعت جلوی چشمانش می رقصیند و نیمه شب را نشان می دادند.
هری خسته بود -خود را به روی تخت کشید و لای پنجره را باز کرد. هدویگ باید تا صبح بر می گشت. قبل از اینکه
بتواند به چیز دیگری فکر کند به خواب عمیقی فرو رفت.
صبح روز بعد خاله پتونیا به طور ناگهانی تصمیم گرفت که هری اتاق زیر شیروانی را مرتب کند. تقریبا ۴ یا ۵ ساعت
کار هری جابجایی جعبه های سنگین خاطرات دورسلیها بود تا بالاخره خاله پتونیا به این نتیجه رسید که جای همه
آنها مناسب است. وقتی تقریبا کار تمام شده بود دادلی در آستانه در ظاهر شد و اعلام کرد عمه مارج، خاله پتونیا را
پای تلفن می خواهد. رفتن دادلی و خاله پتونیا این شانس را به هری می داد که اندکی استراحت کند.
اتاق مملو از ذرات غبار بود و سینه را آزار می داد با هر نفس احساس می کرد چیزی درون سینه اش آتش می گیرد.
دنبال پنجره ای گشت تا شاید با باز کردنش اندکی هوای تازه وارد اتاق شود. پنجره یا دریچه ای به چشم نمی خورد
در واقع تنها روشنایی اتاق لامپ کوچکی بود که از سقف آویزان بود. سرش تیر می کشید، بهترین راه برای رهایی از
این دخمه تمام کردن سریعتر کار بود. دوست داشت زودتر از میان خاطرات دور سالیها بیرون برود. لباسهای شش
ماهگی دادلی چرخ کهنه مادر بزرگ عمو ورنون، ...
هری جعبه ای را که روی آن نشسته بود بلند کرد ولی ناگهان جعبه از میان شکافت و بسته ای که در میان یک پارچه
پیچیده شده بود به زمین افتاد . بسته را برداشت ، پارچه مخملی سیاه رنگی بود که در چند جا سوخته بود. در
میان ان جعبه زیبایی بود که در روی ان ورقه طلایی به چشم می خورد، به نظر می رسید روی این ورقه باید
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
هسراي پاتر و جادو اي خاطر او که چیزی حک یا نوشته شده باشد ولی چیزی دیده نمی شد. هری خیره به جعبه نگاه کرد ولی علت آن تنها زیبایی
چشمگیر جعبه نبود بلکه متوجه شد. جعبه هیچ دری ندارد، جعبه را دوباره بررسی کرد در هیچ جای آن حتی منفذی
به چشم نمی خورد.
- همیشه عادت داری به همه چیز فضولی کنی.
این صدای عمو ورنون بود که احتمالا برای غافلگیر کردن او بی صدا وارد اتاق شده بود
- من فضولی نمی کردم. این جعبه روی زمین افتاد. و من...
عمو ورنون به دستان هری نگاه کرد هری احساس می کرد دیدن این جعبه چیزی را به خاطر او می آورد.
||||||||||||
با لحن تندی گفت :"جعبه را بده به من .
هری با اکراه جعبه را در دست می فشرد زیاد مطمئن نبود که باید جعبه را به او تحویل دهد. جعبه به او احساسی
خاصی می داد که نمی توانست از آن چشم بپوشد. بعلاوه کنجکاوی بی اندازه اش را هم نمی توانست نادیده
بگیرد. جعبه را به سمت عمو ورنون گرفت . حاضر نبود از دورسلیها چیزی بخواهد، دستش را ذره ذره از جعبه جدا
می کرد. وقتی دستش را از روی لوح برداشت این عبارت با خط زیبایی روی آن نقش بست.
عمو ورنون که صورتش سرخ شده بود با خشم به سمت او یورش برد تا جعبه را بگیرد ولی حالا موضوع کاملا
متفاوت بود عبارت لی لی و جیمز پاتر به او قدرت هر کاری را برای بدست اوردن جعبه می داد. جعبه را به سختی
گرفته بود و می کشید تا از میان دستان گوشتالود عمو ورنون رها کند. با یک فشار ناگهانی جعبه را بیرون کشید
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
هسراي پاتر و جادو اي خاطر او که
جعبه روی زمین افتاد و هری به عقب پرت شد. سریع روی پاهایش ایستاد عمو ورنون میخواست جعبه را
بردارد. هری در حالیکه چوبش را جلوی او گرفته بود فریاد کشید:
- نه ! یک قدم جلو برنیا. نذار ازش استفاده کنم می دونی که باهاش میتونم چه کارهایی بکنم.
|
عمو ورنون درحالیکه از خشم به خود می پیچید گفت: پسره احمق !
چند ثانیه ای نگذشت که خاله پتونیا در آستانه در ظاهر شد با دیدن هری که چوبش را به سمت شوهر او گرفته بود
ناباورانه جیغ کشید و با دو دستش دهانش را پوشاند.
- تو داری چه کار می کنی؟
ولی قبل از اینکه کسی توضیحی برایش دهد با دیدن جعبه همه چیز را دریافت.
- خیلی خوب پس تو جعبه را پیدا کردی و حالا می خواهی ان را بدست اوری. برش دار!
عمو ورنون غرید: پتونیا !
- بدار برش داره ورنون . من دیگه از دور انداختن اون جعبه مسخره خسته شدم. دیدی که هر کاری کردیم نتونستیم
از دستش راحت شیم به علاوه دوست ندارم چیزی از اون دو تا اینجا باقی بمونه . شاید یه روز بتونی در شی رو باز
کنی.
هری با احتیاط خم شد جعبه را برداشت و از کنار صورت برافروخته عمو ورنون گذشت ، وقتی به اندازه کافی از
دسترس او دور شده بود . لبخند شیطنت باری به لبانش نشست و گفت: از لطفتون ممنونم!
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
هسراي پاتر و جادو اي خاطر او که هری از بدست آوردن چنین چیز با ارزشی در میان خاطرات پوسیده دورسلیها احساس کسی را داشت که از میان
مشتی زباله قطعه ای طلا یافته باشد. وقتی به اتاق برگشت باز هم به بررسی جعبه اش پرداخت. به پشت روی تخت
دراز کشیده بود و جعبه را با دستانش بالا گرفته بود.
هری متوجه شد دستانش می لرزند، دوباره چیزی در سینه اش می سوخت، احساس کرد سقف روی سرش خراب
می شود، با خس خس نفس می کشید. برگشت و صورتش را در بالش فرو کرد. دستانش ست شد و جعبه از میان
دستانش به کف اتاق غلتید. پلکهایش سنگین شد. دیگر قدرتی نداشت آرام چشمانش را بست موجی عظیم از سیاهی
سراسیمه به سوی او شتافت. برای مدتی احساس می کرد در هیچ زمان و مکانی نیست. معلق بود و بی معنا.
چشمانش را باز کرد در اتاق خودش بود. بلند شد نمی دانست چه مدت -خوابیده است . گلویش حسابی میسوخت
فکر کرد یک لیوان آب می تواند به او کمک کند. در اتاق را باز کرد که از پله ها پایین برود. در را آهسته بست چون
دوست نداشت دورسلیها را بیدار کند. صدای خرخر دادلی به گوش نمی رسید.
هری از پله ها پایین رفت و خود را به آشپزخانه رساند. وقتی به پایین پله ها رسید متوجه شد گلویش نمی
سوزد. البته این تنها چیزی نبود که او را متعجب می ساخت. هری در خانه دورسلیها نبود اینجا منزل بزرگی بود که
چیزی شبیه یک جشن در آن برگزار شده بود مهمانان دسته دسته از کنار او می گذشتند. چند خدمتکار با سرعت از
کنار او گذشتند هری خوشحال بود در این شلوغی کسی متوجه حضور ناگهانی او نشده است . فکر کرد شاید بی
اختیار غیب شده و سر از اینجا در آورده . حالا موسیقی تغییر کرده بود میهمانان دو به دو با هم می رقصیدند.
ناگهان مرد بلند قدی با عجله از کنار او گذشت، در حالیکه از میان دیگران برای خود راه باز می کرد از دید هری
خارج شد. هری برای چند لحظه خشک شد آنچه را می دید باور نمی کرد. کسی که با عجله از کنارشی گذشته بود
پدرش بود. سعی کرد بهتر فکر کند. او کجا بود؟ جایی که پدرش را زنده یافته بود. آیا او مرده بود؟ یا شاید پدرش
زنده بود! هری با عجله به سمتی رفت که پدرش را قبل از ناپدید شدن آنجا دیده بود. هراسان جمعیت را کنار زد ولی
اثری از پدرش نبود.
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
10
هسراي پاتر و جادو اي خاطر او که چند لحظه پیش کسی کنار او ایستاده بود که هری همیشه آرزوی دیدارش را داشت. در کنارش در اتاقی نیمه باز
بود. زن جوانی از اتاق بیرون امد هری صورت اسبی شکل او را خوب شناخت . او خاله پتونیا بود ولی بسیار
جوانتر. بلافاصله او را تعقیب کرد شاید او نزد پدرش می رفت. مستخدمه چاقی نزد آنها آمد.
- دوشیزه پتونیا به چیزی احتیاج ندارید؟
- نه مری پدرم کجاست ؟
- اقا تو اتاقشون هستند جلسه مهمی دارند . سر ریوس پیترسون نزد ایشوان هستن .
پیترسون چیزی را به ذهن هری می آورد.
- این پسره بلک اینجا چه کار می کنه ؟
سیریوس اینجا بود! پس خاله اش پدر خوانده او را می شناخت.
- همراه آقای جیمز آمده اند.
- حالا جیمز کجاست؟
این دقیقا سوالی بود که هری دنبالش می گشت.
- با دوشیزه لی لی تو باغ قدم می زنند.
هری لحظه ای درنگ نکرد اگر عجله می کرد می توانست پدر و مادرش را ملاقات کند.
- شما خیلی -خواب می رقصید
این صدای سیریوس بود که با زن جوان و ابی پوشی می رقصید. هری نایستاد . حاضر نبود فرصت دیدار پدر و
مادرش را از دست دهد. با شوق بی وصفی به سمت دری که به باغ می رسید حرکت کرد اصلا نمی دانست چگونه
http://WWW.aryany.com/harrypotter
1 1
خسراي پاتر و جادو اي خاطر ایعه راه را می شناسد. از میان پنجره ها تصویر دو نفر را دید که در زیر نور اندک مشعل ها قدم می زدند. یک مرد و یک
زن . آن مرد پدرش بود و آن زن در لباس شیری رنگ ! او مادرش بود که با پدرش قدم زنان از او دور می شدند. هری
در شیشه ای را باز کرد و خودش را به بیرون پرت کرد . با سرعت به سمت انها می دو ید ولی هر چه بیشتر می دوید
آنها دورتر می شدند به قدری دور شدند که دیگر هیچ از آنها دیده نمی شد.
همه جا تاریک شده بود حتی ساختمان اصلی هم دیده نمی شد هری در میان تاریکی مطلق ایستاده بود. دوباره
احساس می کرد در هیچ زمان و مکانی نیست.
فصل دوم : جعبه
هری خیره به سقف نگاه می کرد. به سختی نفس می کشید. سینه اش دوباره می سوخت. کسی در سرش فریاد زد.
آشکارا می لرزید. به راحتی فرصت دیدن مادر و پدرش را از دست داده بود. تلاش کرد از جایش بلند شود ولی کار
آسانی نبود. اتاق دور سرش می چرخید. هدویگ از میان پنجره ای که او باز گذارده بود به درون خزید. با بالهایی که
در هوا تکان می داد می خواست به هری بفهماند خبر مهمی دارد. هری یادداشت را از پای هدویگ باز کرد. فقط
حاوی یک جمله بود ساده و مختصر:
یکشنبه ساعت ها حسیحع در منرال بمان
اثری از نام فرستنده نبود. هری خط رون را می شناخت ولی منظور او چه بود؟ او باید منتظر چه چیزی می
ماند. فردا یکشنبه بود و تا صبح چیزی نمانده بود. خیلی زود همه چیز مشخص می شد. به رویایش می اندیشید. آیا
ممکن بود چیزهایی که دیده بود بخشی از خاطرات کسی باشد؟ کسی مثل خاله پتونیا! ولی او چگونه به خاطرات
فرد دیگری راه یافته بود؟ هری سعی می کرد ذهنش را از این افکار خالی کند. به آرامش نیاز داشت. به یک خواب
عمیق ولی بدون رویا
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
12
هسراي پاتر و جادو اي خاطر او که هری صبح تقریبا ساعت نه و نیم از خواب برخاست. تغییری در حالش ایجاد نشده بود. سرش تیر می کشید. آماده
شد و از پله ها پایین رفت. -خود را روی پله ها می کشید. تمامی وجودش می سوخت . مجبور بود پایین بیاید پیغام
دیروز رون بوی خطر می داد.اگر رون اینجا می آمد غوغایی برپا می شد. دورسلی ها آماده بودند تا ماهیت اصلی شان
را در برابر یک ویزلی مو قرمز تماما به نمایش بگذارند. هری پایین امده بود تا در صورت لازم جلوی دورسلی ها را
بگیرد. روی یک صندلی نشست و سرش را در میان دستانش فرو برد.
ساعت ده شد. درست راس ساعت ده صدای زنگ در بلند شد. دادلی به سمت در رفت ولی هری حرکتی نکرد.
اندیشید ویزلی ها از هر جا بیایند از در نمی آیند. چند ثانیه بعد دادلی که تا بالای گوشهایش سرخ شده بود در میان
سالن ظاهر شد. دادلی با کلمات بریده ای به خاله پتونیا فهماند دختر جوانی می خواهد هری را ببیند. هری که انگار
با شنیدن اسم خودش بیدار شده بود به زحمت به خودش تکانی داد و از صندلی جدا شد. تنها کسی که به ذهنش می
رسید جینی خواهر رون بود. خاله پتونیا با خشم گفت: خوب می دونم سر یکی دیگه از اون آدم های چوب به
کار از کار گذشته بود قبل از اینکه هری حرکتی بکند او با شتاب به سمت در هجوم برد. وقتی هری به پشت در رسید
از پشت هیکل دادلی و مادرش نمیتوانست هویت او را تشخیص دهد. خاله پتونیا جوری با او صحبت میکرد گویی
یکی از همسایه ها پشت در بود. هیکل گوشتالود دادلی کنار رفت و هری ، هرمیون را شناخت. ظاهرا مطالعه آداب
رسوم موگل ها به او قدرت خاصی در رام کردن خشم خاله پتونیا داده بود. هری از دیدن او واقعا خوشحال بود به
قدری که سردردش را کاملا فراموش کرده بود. وقتی آندو خانه را به قصد قدم زدن ترک کردند در اولین پیچ به
سمت خیابان مگنولیا پیچیدند. هری به هرمیون نگاه کرد از لباس و ردای جادوگری خبری نبود درست مثل همه
دخترهای موگل دیگر بود. موهایش را جمع کرده بود و لبخند شیرینی چهره اش را زیباتر می کرد. همانطور که راه
می رفتند هرمیون بی وقفه حرف می زد.
- هری ! هر یا باورت نمیشه.این بهترین موقعیت بود. مامان و بابا برای یک کنگره دندان پزشکی در اتریش مجبور
شدند زودتر بروند. آنها یک نامه برای خانم ویزلی فرستادند و از او درخواست کردند اجازه دهد تا پایان تعطیلات نزد
آنها بمانم. من و رون تصمیم گرفتیم تو را غافلگیر کنیم. رون پیشنهاد اون پیغام را داد خودش هم دلش می خواست
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
13
هسراي پاتر و جادو اي خاطر او که
بیاد، ولی حدس زد دورسلیها زیاد از دیدنش خوشحال نمی شوند.وای هری نمی دونی. یه مسیر عبوری جدید پیدا
کردیم از پودر فلو بهتره ، عالی و مستقیم از پریت درایو تا بارو . هری تو حالت -خوبه؟
هرمیون تازه متوجه -چهره او شده بود.
هری خوشحال بود و گفت: آره ممنونم فقط کمی سرم درد میکنه. رون چطوره؟ چه کار می کنه ؟ فکر نمی کردم به
این زودی پینومیست.
هرمیون اصلا حرفهای او رانشنیده بود.
- رنگت پریده پیشونیت عرق کرده. بیا یه جا بنشینیم.
روی یکی از صندلی های پارک نشستند. جای -خلوتی بود. نسیم ملایمی می وزید. هرمیون هنوز شوق داشت. با نگاه
مشتاقی گفت: دلم برای هاگوارتز خیلی تنگ شده.
ولی هری اصلا حال مساعدی نداشت. تمام قدرتی را که با دیدن هرمیون بدست آورده بود دوباره از دست داده
بود. چشمانش تطابق نداشت سینه اش به شدت می سوخت و سردردش شدیدتر شده بود. هرمیون با نگرانی گفت: تو
حالت خوب نیست . داری می لرزی . بیا بریم باید تو رو هر جور شده به خونه برسونم.
خانه برای هری واژه -خوشایندی نبود. ترجیح می داد بمیرد ولی با این حال نزد دورسلی ها بازنگردد. هرمیون بازوی
هری را گرفت و از او خواست تا بلند شود. هری بلند شد ولی تعادل نداشت هرمیون با نگرانی به بازوی او چنگ زد
و او را با خودش راهی کرد.
مدتی طول کشید تا هری تشخیص دهد جایی که هرمیون او را می برد منزل دورسلی ها نیست. از میان کوچه ها می
گذشتند. در مقابل چشمان حیرت زده عابران هرمیون بازوی هری را دور گردنش حلقه کرده بود و او را با خود می
برد. از میان کوچه های تاریکی می گذشتند که هری تا به حال پا به آنها نگذاشته بود. هرمیون ناگهان در یکی از خانه
ها را باز کرد ولی بر خلاف انتظار هری پشت در کوچه دیگری بود. کوچه از هر دو طرف بسته بود و خانه های نیمه
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
14
خسراي پاتر و جادو اي خاطر ایعه ویرانه آن را احاطه کرده بود. در میان کوچه بوی چوب سوخته و دود می آمد. هرمیون در مقابل در خانه دیگری ایستاد
با احتیاط به اطرافش نگاه کرد. کلیدی را از جیب درآورد اول سه دور در جهت عقربه های ساعت و بعد دو دور
برعکس چرخاند. در با غژ غژ بلندی باز شد، پشت در فقط یک خانه معمولی ولی به شدت آشفته بود. درست در
برابر در ورودی اینه بلند و قدی بزرگی بود که هری تصویر خود و هرمیون را در ان می دید.
هرمیون چوبش را دراورد به ایینه زد و گفت : ریفلاکتا رییلا !
آیینه پر از امواج آبی رنگ شد ولی تصویری در آن دیده نمیشد. هرمیون با صدای بسیار آرامی گفت : ما رو ببر به
بارو.
حالا هری دوباره تصویرش را در آیینه می دید ولی جایی درست پشت سرشان اثری از در ورودی نبود. چیزی که
داشت در آیینه شکل میگرفت آشپر خانه ویزلی ها بود.
هرمیون گفت : بیا هری باید بریم. و بی درنگ پا به میان آیینه گذاشت.
ج: "سانیا
از اتفاقات بعدی خاطرات مبهمی داشت. وقتی در آن سوی آیینه از آیینه بیرون آمدند در آشپزخانه ویزلی ها
بودند. هرمیون او را روی یکی از صندلی ها رها کرد. تصاویر نامفهومی از خانم ویزلی ، رون ، بیل ، جینی و مردی
غریبه به ذهن هری می آمد. زمانی که چشمانش را گشود خود را در اتاق رون یافت. در اتاق کسی نبود، پنجره باز بود و
هوای مطبوعی به درون می خزید. هری احساس مطلوبی داشت . ریه هایش را از هوای تازه پر کرد، سینه اش نمی
سوخت.
در اتاق باز شد و خانم ویزلی آهسته به درون خزید ولی وقتی هری را بیدار یافت خنده کوتاهی کرد گفت: فکر کردم
خوابی نمی خواستم بیدارت کنم. حالت چطوره ؟ به نظر می آید که حالت خوب باشه. هری سرش را به نشانه موافقت
تکان داد.
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
15
هسراي پاتر و جادو اي خاطر او که خانم ویزلی با چهره نگرانی در کنار او نشست و گفت : نباید این کار را میکردی حداقل به کسی خبر میدادی! هری
منظور خانم ویزلی را درک نمی کرد . خواست چیزی بپرسد که خانم ویزلی گفت : حالا دیگه فراموشش کن ! دراز
بکش و فقط استراحت کن.
خانم ویزلی بی معطلی اتاق را ترک کرد . هری دراز کشید و به پرده که هر از چند گاهی با وزش نسیم به حرکت در
می آمد نگاه کرد. سرش تیر کشید. هنوز مدت زیادی نگذشته بود که رون و جینی با نوک پا به درون اتاق
آمدند. جینی در حالیکه انگشتش روی بینیش گرفته بود و مرتب هیس هیس می کرد کنار تخت هری نشست .
هری با لبخند پرسید: این کارها برای چیه ؟
جینی گفت: مامان ممنوع الملاقاتت کرده!
رون کمی جلوتر اومد آهسته گفت: تو که حالت خوبه ؟ نه؟
- آره ممنون . تو چطوری؟ چه اتفاقی افتاد؟ من چطوری به اینجا اومد م؟
- هرمیون تو رو آورد. وقتی آوردت حالت خوب نبود. بیچاره هرمیون خیلی ترسیده بود.
جینی گفت: هرمیون حق داشت. همه ما ترسیده بودیم.
هری پرسید: ولی برای چی ؟ من فقط کمی احساس ضعف می کردم .
رون خنده کوتاهی کرد و گفت: فقط همین ؟ میدونی چند وقته که تو این اتاق بیهوش بودی،
هری سرش را بعلامت نفی تکان داد .رون ادامه داد: چهار روز اول تو بیهوشی مطلق بودی. بعد هم که فقط گاهی
اوقات به هوش می اومدی . بیل r مامان و پاپا به نوبت بالای سرت کشیک میدادند و هر چند ساعت یک بار سعی
میکردند بیدارت کنند تا برای همیشه نخوابی. اصلا نمیگذاشتند ما به این اتاق بیایم تا دیشب که مامان گفت خطر از
سرت گذشته.
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
16
خسراي پاتر و جادو اي خاطر ایعه هری نمی فهمید آنها از چه صحبت میکنند او احساس میکرد حداکثر یک روز خوابیده است احساسی که از بیماری
اش داشت مثل احساس یک سرماخوردگی ساده بود نه بیشتر.
هری گفت : ولی من فکر می کردم یک سرماخوردگی یا سردرد ساده باشه.
جینی کمی روی تخت جابجا شد و گفت : مامان هم اول همین حدس را می زد. درست وقتی با هرمیون اومدی مثل
کسی که دویده باشه نفس نفس می زدی. بعد کم کم نفس هات آرام تر شد همه فکر کردیم داره حالت خوب میشه
ولی موضوع بدتر شد وضعیت به جایی رسید که به ندرت نفس میکشیدی.
رون ادامه داد: بیل رفت و آقای آدامز پیر رو آورد اون خانه اش به اینجا نزدیکه . یک روزی درمانگر خوبی بوده تا
اینکه دیگه باز نشسته شد. ما هنوز هم وقتی اتفاقی میافته اول از اون کمک میگیریم . بعد از اومدن اون دیگه نمیدونم
تو این اتاق چیکار کرد ولی بعد از یکساعت بیرون اومد و گفت که زنده میمونی !
هری گفت : ولی چرا؟ منظورم اینه که چرا من این جوری شدم.
رون پاسخ داد : ظاهرا در استفاده از افسون رویا زیاده روی کرده بودی.
هری پرسید: در استفاده از چی؟
• • • • • • • •افسو -
- رون ویزلی!
خانم ویزلی در حالیکه دستش به کمرش بود و در قاب در ایستاده بود غرید: مگه به شما نگفتم بودم حق ندارید به
این اتاق بیاید! بیرون! سریع هردوتون !
بعد در حالیکه به تخت نزدیک میشد گفت: هرمیون تو آشپزخانه داره همه کارها رو تنهایی انجام میده . فکر کردم شما
سه نفر قراره با هم کارها رو انجام بدید.
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
17
هسراي پاتر و جادو اي خاطر او که رون و جینی با دستپاچگی اتاقی رو ترک کردند. خانم ویزلی بالای سر هری آمد دستش را به پیشانی او گذاشت و
دمای بدنش را اندازه گرفت بعد لبخندی زد و گفت : خوبه. چیزی می خوری برات بیارم؟
هری احساس گرسنگی نمی کرد.
- نه. ممنوم -خانم ویزلی.
خانم ویزلی دولا شد تا از درون کشو چند تا ملحفه تمیز در بیاره. هری ادامه داد: خانم ویزلی ! افسون رو یا ... یعنی در
حقیقت من اصلا به یاد نمی آورم که از افسون یا چیز دیگری استفاده کرده باشم.
خانم ویزلی نگاه متعجبی به او انداخت ولی بعد گویی چیزی را به خاطر آورد چون بلافاصله سرش را در کمد کرد
و مشغول جستجو شد. وقتی سرش را بیرون اورد بدون توجه به چیزی که شنیده بود گفت: ولی باید چیزی بخوری .
و بعد بلافاصله اتاق را ترک کرد و در را پشت سرش بست.
حدود یکهفته پایین آمدن از تخت جز در موارد معدود برای هری قدغن شده بود. تمام کوشش های هری برای سر
در آوردن از افسون رویا بی نتیجه ماند. هیچکس حاضر نبود در این مورد چیزی به هری بگوید. در این مدت
هرمیون و رون برای دیدن او می آمدند و از آنچه در تابستان برایشان رخ داده بود صحبت میکردند. در مدتی که هری
بیهوش بوده هرمیون و چارلی برای در جریان قرار دادن دورسلی ها از بیماری هری و جمع آوری وسایلش به
پریوت درایو رفته بودند.
نه تنها هیچ برخوردی پیش نیامده بود بلکه دورسلی ها موافقت کرده بودند هری بقیه تابستان را در بارو بماند. هری
دو دلیل برای این برخورد آنها سراغ داشت: اول قدرت خاص هرمیون در رام کردن دورسلی ها که هری در اولین
برخورد هرمیون و خاله پتونیا دیده بود. دوم بیماری هری که مطمئن بود دورسلی ها ترجیح میدهند این دردسر را از
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
18
هسراي پاتر و جادو اي خاطر او که به هر حال حالا هری اینجا بود و اگر این را لطف بیماری هم می دانست می توانست باقی تابستان را نزد دوستانش
بگذراند. هری به تدریج تمام نیروی از دست رفته اش را به دست آورده و سردردهایش فروکش کرده بود. روزهای
بسیار خوبی را در کنار دوستانش می گذراند. گهگاه به آنچه در نیمه شب در منزل دورسلی ها دیده بود می اندیشید.
نمی توانست بخودش بقبولاند که فقط یک خواب بوده است. ناخودآگاه همه چیز را مربوط به جعبه میدانست.
هری از خلال پنجره به افقی خیره مانده بود گویی در دور دست به دنبال دو نفر میگشت که قدم زنان از کنار درختان
بگذرند و محو شوند دو نفری که به تازگی فرصت دیدارشان را از دست داده بود.
- به چی فکر می کردی؟
این صدای هرمیون بود. هری برگشت و لبخندی زد. درست نمی دانست آیا باید در مورد رویایش به او چیزی بگوید
یا نه.
هرمیون گفت : در زدم ولی انگار متوجه نشدی. هری چیزی هست که می -خواستم در موردش ازت سوال کنم.
وقتی برای برداشتن وسایل تو به پریت درایو رفتیم در منزل دورسلی ها یعنی دقیقا در اتاقت چیزی بود که.... منظورم
اون جعبه بی دره... خوب تو هیچ وقت در مورد اون چیزی نگفته بودی، من فکر کردم....
هری تازه به یاد جعبه افتاد با هراس گفت: تو اونو برداشتی ؟ درسته ؟
هرمیون با کلمات بریده ای گفت: خوب....آره....اون یه جعبه بی در بود یه جعبه بی در چطور می تونست مال موگل
ها باشه ؟
هری نفس اسوده ای کشید و گفت: چند وقت پیش اونو تو اتاق زیر شیروانی دورسلی ها پیدا کردم.
بعد در حالیکه جعبه را از درون چمدانش بیرون می اورد گفت: -خواب من دقیقا نمی دونم اون چیه فقط....
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
19
هسراي پاتر و جادو اي خاطر او که هری دستش را روی لوح کشید عبارت جیمز ولی لی پاتر دوباره روی آن نقش بست. هرمیون جیغ کوتاهی کشید و
با وجد کفت: پس این واقعا یک جعبه بی دره! خیلی در موردش خونده بودم ولی هیچ وقت یکی از اینها رو با چشم
خودم ندیده بودم. هری درش کو ؟ چطوری درش رو باز میکنی؟
درست در همین موقع روان وارد اتاق شد.
با بد اخلاقی کنار هرمیون نشست و گفت: فرد و جرج شورشو در آوردن. میدونی الان چه بلایی سر من آوردن؟ رفتم
وسط آشپزخانه ایستاده ام و مامان ازم می پرسه: رون ویزلی چرا لباس نپوشیدی؟ نگاه کردم می بینم با لباس زیر
وسط آشپزخانه ایستادم .آخر سر معلوم شد فرد و جرج با طلسم غیب کن کاری کردن که هر چند دقیقه یک بار
لباسهام به تنام غیب میشه.
هری خندید و گفت: خوب تو چی کار کردی ؟
- مجبورشون کردم طلسمو باطل کنم.
بعد در حالیکه با تردید به لباسهایش می نگریست گفت: شما الان تن من لباس می بینید این طور نیست ؟
هرمیون لبخند زد و گفت : آره نگران نباش بین این همون جعبه است. همونی که برات تعریف کردم. رون با احتیاط
جعبه را از هری گرفت گویی می ترسید جعبه در دستش منفجر شود. عبارت روی لوح داشت ناپدید میشد. بعد با
لحن مشکوکی گفت : در شی ؟ این که در نداره؟ و بعد دوباره به ارزیابی جعبه پرداخت.
هرمیون گفت: هری میدونی این جعبه چقدر ارزش داره؟ تعداد این جعبه ها از تعداد انگشتان دست تو کمتره!
رون پرسید: چطوری بازش می کنی ؟
هرمین با شوق گفت : آره هری بازش کن.
- من نمی تونم یعنی اصلا نمی دونم چطوری باز میشه.
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
20
هسراي پاتر و جادو اي خاطر او که هری احساس کرد چهره هرمیون درهم رفت اول اخم کرد و بعد انگار مشغول فکر کردن شد.
رون پرسید: این جعبه را چطوری پیدا کردی؟ یعنی منظورم اینه که بعد از این همه سال...
هرمیون وسط حرفش پرید.
- باز کردن این جعبه ها روشهای مختلفی داره که معمولا هر دارنده ای برای باز کردن اون روش خاصی را انتخاب
میکنه.روشهایی مثل اسم رمز ولی بعضی از جعبه ها فقط توسط افراد خاصی باز میشوند جعبه ها هویت افراد
مس ,:تشخیص می دهند.
رون پرسید: تا حالا اسم رمزی رو امتحان کردی؟
- - - - - هری چیزی نداشت بگوید: نه... من
هرمیون گفت خوب امتحان کن. برای شروع شاخدار چطوره؟
رون لبخند زد: دوک عسلی بهتره.
هرمیون با چشم غره گفت: اسم خودت از همه چیز بهتره.
هری گفت : صبر کنید باید امتحان کنیم.
تقریبا تمام بعد از ظهر اسم های رمز مختلف را امتحان کردند. بی فایده بود. هر سه خسته بودند.
رون پرسید : نمیشه وادارش کنی باز بشه یا حداقل درش رو نشون بده؟ هرمیون هیچ وردی برای وادار کردنش
ور-جورد نداره؟
هرمیون قاطعانه گفت: هیچ چی! هیچ ورد یا قدرتی نمیتونه اونو وادار کنه اسرارش رو به غریبه ها نشون بده.
رون گفت: ولی هری که غریبه نیست.
http://WWW.aryany.com/harrypotter
2||||||||||
هسراي پاتر و جادو اي خاطر او که - باشه ولی هری صاحب واقعی اون نیست. ممکنه جعبه درش را فقط برای صاحبان اصلی اش باز کند.
روان گفت: صاحبان اصلی اون پدر و مادر هری هستند که....
رون حرفش را ادامه نداد ولی هری به سردی گفت: که حالا مرده اند. و این به این معنیه در این جعبه هیچ وقت باز
نمیشه ! درسته ؟
رون که از حرفش پشیمان بود چیزی نگفت ولی هرمیون گفت : نه هری. من فقط گفتم ممکنه. هنوز روش های
زیادی مونده به علاوه هنوز اسمهای زیادی هست که می تونه اسم رمز جعبه باشه
عبارت روی لوح محو شده بود دستش را روی لوح کشید . جیمز و لی لی پاتر نقش بست.
رون گفت: بهتره فعلا فراموشش کنیم بیاین بریم پایین . شام تا به حال حاضر شده. بعدا راهی برای باز کردنش پیدا
هرمیون گفت : آره بعدا شاید چیزهای بهتری به ذهنمون برسه.
هری جعبه را روی میز گذاشت و همراه آندو اتاق را ترک کرد ولی قبل از اینکه در پا گرد بچرخد چیز تازه ای به
ذهنش رسید با سرعت به اتاق برگشت رون و هرمیون هم که تعجب کرده بودند دنبالش دویدند.
هری خود را به جعبه رساند.
رون پرسید: چی شده هری؟
- یک اسم ..... که هنوز امتحان نکردیم
هری دستش را روی جعبه گذاشت و گفت: ولدمورت .
دست هری لرزید. چشمان هری درخشید.
- جعبه زیر
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
22
هسراي پاتر و جادو اي خاطر او که - بازشو . بازشو دیگه. ولی جعبه باز نشد. رون با خشم بازوی هری را کشید و گفت: دیگه تمومش کنید بریم پایین.
یک هفته گذشت. جعبه هری موضوع اول تمام بحث ها شده بود. حالا باز کردن جعبه به صورت یک فعالیت
همگانی در آمده بود هرکس پیشنهادی می داد و روشی تازه ای را امتحان می کرد ولی در نهایت هیچکدام به نتیجه
نرسید.
هری جعبه را به چمدانش باز گردانده بود. اگر این رازی بود که پدر و مادرش مایل نبودند هیچکس حتی هری بداند
او هم اصراری نداشت به آن دسترسی پیدا کند. با این حال از اینکه بعد از سالها چیزی را بدست آورده بود که که
خاطرات و اسرار پدر و مادرش را به خوبی حفظ کرده بود خوشحال بود.
به یاد جمله خاله اش افتاد : شاید یک روز بتونی بازش کنی
- - - - - - -- معلوم بود خاله اش هم ناکام مانده در عوض شاید هری یک روز میتوانست
فصل سوم : کوتوله ای به نام ماکیتون
یک هفته بعد رون ، هری و هرمیون برای تهیه وسایل مدرسه سری به کوچه دیاگون زدند. وقتی کتابهایشان را از
فلوریش و بلاتز تهیه کردند، تصمیم گرفتند سری به بستنی های فلورین فورتسکیو بزنند. دور میز کوچکی حلقه
زدند هرمیون نگاهی به نامه هاگوارتز انداخت. پیغام مختصری که هر سال قبل از شروع سال تحصیلی آنها را به مدرسه
فرا می خواند. تاریخ مراجعت اول سپتامبر بود یعنی درست یک هفته دیگر ضمیمه نامه لیستی از کتابهای مورد نیاز
برای سال جدید به چشم میخورد. رون داشت کتابها را بررسی می کرد روی جلد یکی از کتابها نوشته شده بود
"قدرت ویرانگر" اثر البرتو خوزینو درون پرسید: این مال چه در سیه ؟ هرمیون بدون آنکه نگاهی به نامه هاگوارتز
بیندازد گفت : دفاع در برابر جادوی سیاه.
- یعنی یه معلم جدید؟
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
23
خسراي پاتر و جادو اي خاطر ایعه
- باید همین طور باشه.
- هی اینجا رو نگاه کنید نویسنده این کتاب مالی حداقل ده قرن پیشه تا حالا باید فسیل شده باشه. کی ممکنه یه
همچین کتابی رو برای تدریس پیشنهاد کنه ؟ یه روح دیگه مثل بینز؟ شرط می بندم معلم امسال از اون پیرهایی باشه
که به زحمت شاگرد اشو از ستون دیوار تشخیص میده.
_ رون ! قدرت ویرانگر کتاب معروفیه. به علاوه این اصلا درست نیست که تو در مورد استادهای سالخورده این
طور حرف بزنی دامبلدور هم سن زیادی داره ولی کفایت قدرت و تدبیرش رو هنوز هیچکدام از جوانتر ها ندارند و
با وجود همه این حرفها اون تو رو که به نظر من با ستون هیچ فرقی نداری به خوبی تشخیص میده.
هری بدون توجه به گفتگوی آندو به رویایی که دیده بود می اندیشید. آفتاب روی موهای رون افتاده بود و موهای
قرمز رنگش زیر نور خورشید تلالوی خاصی یافته بود. هری احساس می کرد هوا به شدت گرم شده است . شدت
تابش خورشید به نظر چندین برابر می آمد. چشمانش را تنگ تر کرد تا بتواند اطرافش را بهتر تشخیص دهد. چیزی
که می دید به نظر باور نکردنی می آمد.
درست در میان صحرای بی انتهایی ایستاده بود که در مسافتی دورتر چیزی شبیه یک هرم و آدمهایی را می دید که
به درون هرم می روند. هری به سرعت خودش را به آنها رساند. حالا میتوانست رون را تشخیص دهد. ولی او اینجا
چه می کرد؟ سعی کرد با حرکت دستش او را متوجه خود سازد ولی رون بی توجه به او با جینی وارد یکی از مقبره
ها شد. هری متوجه شد علاوه بر رون تمام خانواده او هم آنجا هستند. یک فکر به سرعت از ذهن هری گذشت .
رون چند سال پیش با خانواده اش برای دیدن اهرام به مصر رفته بودند و حالا او هم در کنار آنها بود و این می
توانست فقط یک معنی داشته باشد. هری داشست در میان خاطرات رون قدم میزد. پشست سر رون وارد هرم شد از تونل
تو در تو گذشتند. پیرمرد خمیده ای به دنبال آنها می آمد و برای آنها توضیحاتی می داد. هر چی جلوتر میرفتند هری
بیشتر به این فکر می افتاد که دارند مسیر را گم می کنند ولی آنها با اطمینان کامل به دستور پیرمرد جلو می
رفتند. پیرمرد با صدای لرزانی به تصاویری که بر روی دیوار کشیده شده بود اشاره کرد. تصاویر مردان با لباسهای
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
24
خسراي پاتر و جادو اي خاطر ایعه بلندی را نشان میداد که دستانشان را به شکل ضربدر جلویشان نگه داشته بودند انگار بیزین از نوک انگشتانشان
جریان داشت و به سمت بیننده میرفت. هری صدای پیرمرد را شنید که با لحن قدرتمندی چنین می خواند:
نفرینی،... نفرینی بر انانکه پای بر حریم مقادسی می گادارند. نفرینی اسمانی نفرین مرگ و دارد.
- هری منظورت چیه ؟
هرمیون ادامه داد: داشتی نفرین می کردی!
رون به جایی که هری تا چند لحظه پیش به آن خیره شده بود نگاه کرد و گفت: اونجا چی بود که می خواستی
نفرینش کنی؟
هری که به خودش آمده بود گفت: هیچ چیز . فکر کنم برای چند لحظه فقط خوابم برد.
رون که اخمهایش را در هم کشیده بود گفت : چیزهایی که می گفتی منو یاد حرفهای هرودت می انداخت.
- هرودت؟
- آره اون پیرمردی که ما رو تو مقبره ها راهنمایی می کرد درست یادم نمیاد کی اینها رو از دهنش شنیدم. باید مال
وقتی باشه که ما تو کارناک بودیم.
هرمیون مشتاقانه پرسید: کارناک کجا بود؟
- خوب در حقیقت نخستین شهر دنیای باستان که یک زمانی جز بزرگترین شهرها محسوب میشده. تو کارناک
معبدی به اسم آمون پیرند...
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
25
خسراي پاتر و جادو اي خاطر ایعه
هرمیون به میان حرف رون پرید و گفت : آره در موردش خوندم حیرت انگیزه هری وسعتش به قدریه که میشه توش
سه تا بزرگترین کلیساهای کنونی یعنی دقیقا کلیسای سن پیتر درم ، نتردام در پاریس و میلان در ایتالیای شمالی را
-جا داد بعلاوه...
نه رون و نه هری به ادامه حرفهای او گوش نمیدادند هری مطمئن بود رون چیزی در مورد وسعت کلیساهایی که
هرمیون در موردش حرف میزند نمی داند و هری می اندیشید چرا چیزی در مورد آنچه چند دقیقه پیش رخ داده بود
به آنها نگفت. در حقیقت از درون حس می کرد باید این مسئله را مخفی نگاه دارد.
هری رون و هرمیون در کوچه دیاگون به گشت و گذار پرداختند. سری به مغازه وسائل کوئیدیچ زدند هنور آذرخش
بهترین جاروی مغازه بود. بعد سری به فروشگاه خانم مالکین زدند. هرمیون به یک ردای جدید نیاز داشت. ردای
قدیمی در عین سالم و نو بودن برایش کوتاه شده بود. وقتی از مغازه بیرون می آمدند هرمیون برای ششمین بار
ردایش را بررسی کرد. جوری با وسواس پشت و روی آن را بررسی می کرد گویی مطمئن بود ایرادی دارد که نادیده
گرفته شده. رون ردا را از دست هرمیون گرفت و به درون بسته باز گرداند.
- بس کن هرمیون مطمئن باشی سالمه.
صدای نا آشنایی گفت: حق با آقای ویزلیه .
هری برگشت . پشت سرشان کوتوله ای پنجاه سانتی متری ایستاده بود. پوست آفتاب سوخته اش را یک لایه از
چربی سیاه رنگ پوشانده بود. لباس زرد رنگش کثیف و در چند جا پاره بود. در کل میشد گفت اصلا ظاهر دلپذیری
نداشت.
- توکی هستی ؟
کوتوله که سعی می کرد با دستان پهن و انگشتان کوتاهش لباسش را مرتب کند گفت: من ماگی تون هستم آقای پاتر.
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
26
خسراي پاتر و جادو اي خاطر ایعه بعد برای ادای احترام به هرمیون کلاه گرد و بزرگش را که تا بالای چشمانش می رسید از سر برداشست و تعظیم کرد
و دوباره به سر گذاشت. حقیقتا کلاه چندین برابر از سر او بزرگتر بود جوری که هر از چند گاهی به یک سمت سر
او لیز می خورد و گاه صورتش را می پوشاند.
- دوشیزه گرنجر . مطمئن باشید ردایی که خریدید هیچ ایرادی ندارد.اون با بهترین پارچه دوخته شده.
رون گفت: ببینم مادام مالکین تو رو برای تبلیغ رداهاش استخدام کرده؟ متاسفم همین طور که می بینی ما یکی
خریدیم و دیگه لازم نداریم.
ما گیتون پاسخ داد: نه آقای ویزلی من هیچ وقت با مادام مالکین آشنا نمی شوم. دوشیزه گرنجر تنها چیزی هست باید
بگم بیست روز دیگه یه لکه کوچیک از شام روی رداتون می ریزه نگران نباشید می تونید اونو با چند قطره عصاره
زنبق سیاه پاک کنید بغیر از این تا سال آینده که اونو در منزل دوست پدرتون جا بگذارید براتون ردای خوبی خواهد
بود =
رون خندید بعد دستش را جلوی دهانش آورد و چشمانش را تنگ کرد ظاهرش مانند کسی بود که داشت چیزی را
به خاطر می اورد: من تو رو شناختم! چرا از اول به ذهنم نرسید؟ ببینم تو برادرزاده پرفسور تره لانی خودمون
نیستی؟ ببین رفیق شاید تو برادرزاده گمشده اش باشی ها!
ماگایتون دوباره کلاه کاسه ای شکلش را برداشت و شروع به خاراندن موهایش کرد ظاهرا مشغول فکر کردن بود. بعد
قاطعانه کلاه را روی سرش گذاشت و گفت : نه.
رون پوزخندی زد و گفت: چقدر بد شد! حیف این استعداده که این طوری به هدر بده . چطوره شبهای یکشنبه یک
برنامه تو هاگزمید بذاری از من بشنو رفیق پول خوبی به چنگ میاری.
ماگایتون با خونسردی پاسخ داد: نه آقای ویزلی من هرگز در عمرم این کار را انجام نخواهم داد بعلاوه با دوست شما
پرفسور تره لانی هم آشنا نخواهم شد.
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
27
هسراي پاتر و جادو اي خاطر او که هری پرسید: منظورت چیه که میگی آشنا نخواهی شد؟ تو که نمی خواهی بگی یه پیشگویی...
- نه آقای پاتر من فقط از حال گذشته و آینده خودم خبر دارم.
هرمیون پرسید : چطور میتوانی این کار و انجام بدی؟
- من کار خاصی انجام نمیدم. ما کوتوله ها از روزی که به دنیا می آییم به خوبی میدانیم چه آینده ای در انتظارمونه با
چه کسی ازدواج می کنیم و کی از دنیا می ریم.
- در این صورت تو از کجا می دونی ردای من بیست روز دیگه لک می شه؟
- من اینو از دایی خواهم شنید.
هری پرسید : تو دایی رو میشناسی؟
- هنوز نه آقای پاتر ولی به زودی با او آشنا خواهم شد.
هرمیون گفت: هنوز نگفتی مارو از کجا می شناسی؟
- به زودی با شما آشنا خواهم شد.
روان پرسید: و افتخار این اشنایی کی و کجا نصیب ما می شه؟
- امسال . تقریبا می تونم بگم بعد از کریسمس - و اما در مورد جایش باید بگم فکر میکنم یک سلول کوچک باید باشه.
هری گفت: منظورت از یه سلول کوچیک زندانه ؟
رون خندید و گفت: خوبه! عالیها پس قراره مایه زندان دسته جمعی هم بریم نکنه یه سفر علمی آموزشیه ؟ یا شاید
هم قراره به گرین گوتز دست برد بزنیم؟ خوب دیگه چی؟
- نه آقای ویزلی این به زندان دسته جمعی نخواهد بود. شما برای خداحافظی با آقای پاتر به زندان خواهید آمد.
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
28
خسراي پاتر و جادو اي خاطر ایعه رون که دیگر نمی خندید گفت: فکر نمی کنی داری زیاده روی می کنی؟
هرمیون نگاهی به هری انداخت و گفت : ما گیتون اگه تو قراره تو زندانی باشی که آقای پاتر رو به اونجا میبرند پس
حتمامی دونی جرم ایشون چی خواهد بود؟
- من چیزی در این مورد از ایشون نخواهم پرسید ولی می دونم قرار بر این خواهد بود که صبح روز بعد از ملاقات
شما ایشون رو به آزکابان منتقل کنند.
هری متوجه شد صورت هرمیون درجاتی رنگ پریده تر به نظر می آید.
- می تونی به من بگی آقای پاتر رو به آزکابان می برند یا نه؟
- نه دوشیزه گرنجر من همون شب از زندان خارج خواهم شد و چیزی در این مورد نخواهم فهمید.
میکنه که طالع نحس رو تو صورت هری می بینه و احتمالا قراره قبل از عید پاکم یکی جمع ما رو ترک کنه ؟
هرمیون چیزی نگفت و در حالیکه ردایش را به سینه می فشرد برگشت تا برود و با صدای آرامی گفت: ممنون
ماگایتون.
ماگایتون چند قدم دنبال هرمیون دوید.
- دوشیزه گرنجرا
هرمیون برگشت. ماگایتون لبخندی زد و صورت شرمسارش را پایین اورد.
- من دوست دارم به شما کمک کنم. دوشیزه گرنجر! به زودی روزی فرا خواهد رسید که باید بین دو نفر انتخاب
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
29
هسراي پاتر و جادو اي خاطر او که ماگایتون سرش را بالا آورد و با لحن گرم و امیدوار کننده ای گفت : مطمئن باشید. اصلا نترسید. انتخاباتان درست
است.
سپس رو به هری کرد و گفت: بی صبرانه انتظار دیدارتان را میکشم.
کسی فرصت نکرد چیز دیگری بگوید چون ماگایتون این بار با برداشتن کلاهش ناپدید شد.
- گرنجر انتخاب کردن بین دو تا اشغال نباید زیاد کار سختی باشه. هر چند اگه یه کم صبر کنی فقط یکی باقی می
مونه.
مالفوی درست پشت سرشان بود. ملاقات با مالفوی چیزی نبود که باعث خوشحالی هیچ کدام از آنها بشود. هری
اندکی جلوتر رفت و گفت:
- چقدر از دیدنت خوشحالم مالفوی !
مالفوی پوزخندی زد و گفت: جدا ولی من اصلا خوشحال نیستم.
هری اضافه کرد: پس چرا گورتو گم نمی کنی؟
مالفوی که جمله هری را نشنیده گرفته بود گفت: راستی به چه جرمی قراره بندازات گوشه از کابان ..؟
هری لبخندی زد و گفت: واقعا دوست داری بدونی ؟
در کمتر از دو ثانیه هری چوبش را زیر گردن مالفوی گرفت و گفت: به جرم از بین بردن یه اسلیترین بوگند و مثل تو
مالفوی،
مالفوی بعد از اینکه خودش را از چنگ هری نجات داد گفت: زبون درازی داری پاتر. به زودی کوتاه میشه. از کابان
کوتاهش میکنه.
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
30
خسراي پاتر و جادو اي خاطر ایعه سپس در حالیکه دور میشد اضافه کرد: بلک هم زبون درازی داشت پاتر. اینطور نیست؟ سپس با لحن متاثری اضافه
کرد: ولی بیچاره فرحست نکرد ازش استفاده کنه.
رون مجبور بود برای جلوگیری از حمله هری به مالفوی بازوی هری را محکم نگاه دارد. چیزی درون رگهای هری
می جوشید که گرمایش را زیر پوستش احساس میکرد. رون در حالیکه هری را به دنبال خود میکشید گفت: بهتره
دیگه بریم معلوم شد این کوتوله مسخره این مزخرفات رو به دستور چه کسی سرهم کرده بود. بعد به هرمیون نگاه
کرد گویی منتظر بود او هم حرفش را تایید کند. ولی هرمیون چیزی نگفت فقط در سکوت به دنبال آنها می رفت
گویی در حال مرور چیزی در ذهنش بود. مدتی در میان مغازه ها قدم زدند تا متوجه غیبت هرمیون شدند. هری که با
تعجب به اطرافش نگاه میکرد پرسید: هرمیون کجا رفت؟
رون به چند متر آنطرفتر جلوی ویترین یکی از مغازه اشاره کرد: اونجاست. رون و هری خودشان را به او
رساندند. هرمیون به داخلی ویترین اشاره کرد و گفت: فکر نمی کنید بهتر باشه ما یه هدیه برای هاگرید بگیریم.
هری به محتویات درون ویترین نگاه کرد.
- ولی چی باید براش بخریم؟
رون گفت:یه شال گردن گرم ونرم برای کریسمس چطوره؟
هرمیون با ذوق گفت : دقیقا رون منم به همین فکر می کردم
هری گفت: فکر خوبیه پس بهتره بریم تو .
مغازه ای که وارد آن شده بودند درست مثل یکی از عادی ترین فروشگاه های پوشاکی بود که هری در لندن دیده
بود. رون به سمت ساحره جوانی که پشت یکی از پیشخوانها ایستاده بود رفت. ساحره با خوشرویی پرسید: چه کمکی
از دستم بر میاد؟
- ما به یه شال گردن خوب و نرم برای یکی از دوستانمان می خواستیم.
http://WWW.aryany.com/harrypotter
3 ||
خسراي پاتر و جادو اي خاطر ایعه
B3 B2 • • • • • B1 ساحره با چوبش ضربه ای به پیشخوان زد و گفت: همه ستونهای
در برابر چشمان هری رون و هرمیون سه دسته شال گردن در انواع طرح ها و رنگ ها ظاهر شدند. هرمیون نزدیک
تر رفت و آنها را با دقت بررسی کرد. بعضی از آنها واقعا نرم وزیبا بودند.
ساحره با لبخندی گفت: چرا یکی از اونها رو امتحان نمی کنید؟ سپس یکی از شال گردن های قرمز رنگ را برداشت
کف دستش آن را لمس کرد سرش را نزدیک برد و در حالیکه با لبخند به رون نگاه می کرد نجوا کنان به شال گردن
گفت: گوش کن پاپی این آقای جوان بدشون نمیاد تو رو امتحان کنند چرا بهشون نشون نمیدی که چقدر نرم و گرمی ؟
شال گردن از کف دست او بلند شد در هوا چرخی زد و به نرمی روی شانه های رون نشست و با لطافت خاصی دور
گردن رون پیچید. کمی از گردن بیرون مانده بود پاپی خودش را بالاتر کشید و و خود را حافظ گردن او کرد. رون
دستی به شال کشید و گفت: خیلی نرمه !
شال گردن که انگار غلغلکش آمده بود اندکی لرزید. هرمیون گفت: بله خیلی نرمه و خیلی قشنگ ولی متاسفانه به
درد ما نمی خوره.
شال گردن با ناراحتی از دور گردن رون رها شد و روی شانه او افتاد.
ساحره با همدردی پرسید: رنگش نظرتون رو جلب نکرد؟
- نه موضوع رنگش نیست. موضوع اینه که این واقعا کوچیکه .
ساحره که لبخند از چهره اش محو نمیشد گفت: البته حق با شماست. ما شال های بزرگتری هم داریم. فقط به من
بگید دوست شما چند سال دارند و قدشون چقدره؟
- خوب اون تقریبا دو برابر شما قدشه و پهنایش هم شاید به چهار برابر شما برسه.
پاپی با هراس از روی شانه رون بلند شد به سرعت در هوا تا شد و روی دسته B3نشست.
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
32
هسراي پاتر و جادو اي خاطر او که ساحره با لبخند لباش را گزید: پس شما واقعا دوست بزرگی دارید. ولی خوب من فکر میکنم هنوز یکی باشه که به
درد شما بخوره.
ساحره نگاهی به بالاترین ردیف انداخت. ردیف تقریبا به سقف چسبیده بود سپس با صدای بلندی گفت: راشل تو
که شنیدی دوست این آقایون و این خانم کاملا برای تو مناسبند. حالا مثل یک دختر خوب بیا پایین.
اندکی گذشت ولی اتفاقی نیفتاد. ساحره با لحن جدی تری گفت :راشل تو که نمی تونی تا ابد منتظر اون آقا
بمونی. حالا خیلی سریع بیا پایین و مجبورم نکن از چوبم استفاده کنم.
باز هم اتفاقی نیفتاد ساحره با چوبش به ردیف آخر اشاره کرد و گفت: پتری پانتا . شال گردنی بزرگ پشمی و سفید
رنگ از درون قفسه به پایین پرتاب شد و در میان پیشخوان پهن شد. همراه با پایین آمدن او موج عظیمی از گرد و
خاک نیز به پایین کشیده شد. ساحره که سعی می کرد با حرکت دستش گرد و خاک را دور کند گفت: خوب این
راشله! شال گردن به قدری بزرگ بود که فضایی معادل یک کت بزرگ را روی میز اشغال کرده بود. هری دستش را
جلو برد تا او را لمس کند شال گردن عقب کشید اندکی در هوا بلند شد و محکم روی دست هری کوبید. سپس عقب
تر رفت و از آنها فاصله گرفت. ساحره با بدخلقی گفت: راشل رفتارت خیلی بد بود.
رون گفت: خوش خلق ترشو ندارین ؟
- نه متاسفانه این آخرین دونه است که از این سری برامون باقی مونده. ولی اگه شما بخواید تخفیف قابل توجهی به
هرمیون پرسید: چرا اینطوری میکنه ؟
- میخواهد شما نخرید شد.
- ولی چرا؟
_ خواب حقیقتش اینه که دو سال پیش یه مرد خیلی بزرگ....
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
33
هسراي پاتر و جادو اي خاطر او که ساحره که داشت سعی میکرد با دستانش بزرگی مرد را نشان دهد ادامه داد: تقریبا تو همین اندازه های دوست
شما . اون مرد قصد داشت راشل رو بخره در حقیقت خیلی هم از راشل خوشش اومده بود. راشلی هم کاملا راضی به
نظر میرسید. ولی متاسفانه پولش خیلی کم بود در نتیجه رفت تا بعدا برگرده و راشل رو با خودش ببره. دو سال
ذشست همه دوستان راشل به فروش رفتند راشل تنها و اخمو اون بالا موند و با همه مشتری ها همین کار و کرد تا
کسی -خیال بردن اون به سرش نزنه. نمیدونم تا کی می خواهد به این کارش ادامه بالفم ...
نیز بین از ذهن هری گذشت. هری که می دانست رون و هرمیون هم به چیزی که او می اندیشد فکر می کنند گفت :
اون مرد چه شکلی بود؟
ساحره که سعی می کرد همه چیز را به یاد آورد گفت:اون خیلی بزرگ بود و ریش خیلی بلند و پر پشتی داشت و
موهاش هم فکر کنم مثل ریشش مشکی بود . فکر کنم کسی او را ها برید صدا کرد.
هری مشتاقانه گفت: هاگرید!
_ بله، بله، فکر می کنم همین بود. ولی ببینید اگه شما راشل رو بخواهید فکر کنم بتونم تا پنجاه در صد هم بهتون
تخفیف بدم. فکر نمی کنم با این قیمت بتونید ....
هری به میان صحبت های ساحره پرید و گفت : ما راشل رو می بریم.
ساحره با لبخند رضایت بخشی گفت: پس براتون می بند مشی.
ولی این تازه اول دردسر بود. راشل به هیچ قیمتی حاضر نمی شد او را بسته بندی کنند، مرتب کاغذ ها رو پاره می
کرد. هرمیون عقب رفت و گفت : اینطوری فایده نداره همه برید عقب. هرمیون چوبش را به سمت راشل گرفت: پتری
فیکوس توتالوس.
راشل در هوا ساکن شد و بعد به نرمی یک پر روی میز پهن شد. ساحره با وحشت به هرمیون نگاه کرد.
| نترسید افسون دست و پا قفل کن بود.
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
34
خسراي پاتر و جادو اي خاطر ایعه بعد از بسته بندی راشل ، هری به قدری خسته بود که فقط به برگشتن به خانه می اندیشید.
فصل چهارم : چشم عقیقی
دوشنبه روز اول سپتامبر بود. هری با احساس خاصی از خواب برخاست احساسی که توام با دلهره بود. هوا آفتابی و
بسیار لذت بخش بود این می توانست نوید بخش یک روز خوب باشد. در منزل ویزلی ها روز اول سپتامبر برابر بود
با یک جنب و جوشی عظیم.
هری نگاهی به چمدانش انداخت. همه چیز آماده بود. بخشی از وسائل هری را رون در چمدانش گذاشته بود تا هری
توانسته بود راشل را با هر زحمتی که می شد جای دهد. هنگامی که در چمدان را با زحمت می بست صدای غرغر
نامفهومی از آن بلند می شد. در اتاق را که باز کرد متوجه صدای خانم ویزلی شد که راهرو را پر کرده بود. هرمیون که
داشت به هری می پیوست گفت: چیزی نیست جینی اصرار داره خودش کارهاشو رو انجام بده. هنوز حرف هرمیون
تمام نشده بود که خانم ویزلی در حالیکه اتاق مجاور را ترک می کرد با انگشت تهدید آمیزی که در هوا تکان می داد
گفت: بسیار خوب پس حواست را خوب جمع کن چیزی جا نگذاری بعد هم سریع برای صبحانه بیا پایین. سپس
همانطور که از جلوی هری و هرمیون می گذشت بدون اینکه به آنها فرصت سلام کردن بدهد گفت: سلام بچه ها
صبحانه آماده است می تونید بیایید پایین. پس از رفتن او هری گفت: چند روزه خانم ویزلی عصبی به نظر نمی رسه؟
هرمیون سرش به علامت موافقت تکان داد و گفت: بیشتر از چند روزه تقریبا به دو هفته ای می رسه .
پایین در آشپزخانه به غیر از جینی تمامی افراد خانواده ویزلی بودند. هری پشت میز کنار آقای ویزلی نشست. چارلی
با حرارت مشغول صحبت با آقای ویزلی بود. خانم ویزلی مطابق معمول مشغول آماده کردن صبحانه بود روی میز
تقریبا همه چیز آماده بود. تعدادی نان تست از بالای سر هری روی ظرف نان ها نشستند. جلوی هر نفر یک لیوان
نوشیدنی گرم بود که بخار مطبوعی از آن برمی خاست، فرد و جرج در حالیکه به بخار خیره مانده بودند به طرز ملال
انگیزی با انگشتانشان روی میز ضرب گرفته بودند. احتمالا هنوز به طور کامل از خواب برنخاسته بودند. بیل که تازه
جایی در کنار چارلی یافته بود برای هرمیون -چیزی را تعریف می کرد که ظاهرا او را تحت تاثیر قرار داده بود. هری
دوباره به چارلی که هنوز مشغول صحبت بود نگاه کرد. جینی هم در حالیکه کج پا را بغل کرده بود وارد آشپزخانه
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
35
خسراي پاتر و جادو اي خاطر ایعه شد. هری وزش باد خنکی را در آشپزخانه حس می کرد. به چارلی نگاه کرد اینبار چارلی چیزی نمی گفت . بدون
اینکه قدرتی داشته باشد نگاهش به چارلی برمی گشت . وزش باد شدیدتر شده بود . پشت سر چارلی حفره بزرگی
در دیوار به وجود آمده بود که باد با شدت از میان آن به درون آشپزخانه می وزید. هری که می خواست دیگران را از
حفره درون دیوار آگاه کند متوجه شد او تنها است .
او نه تنها . تنها بود بلکه در میان چمنزار بزرگی ایستاده بود که تا دور دست ها به جز چمنزار های دور دست هیچ
نمی دید. چوبدستی اش را از جیب شلوارش در اورد. احساسی به او می گفت به زودی به آن نیاز خواهد
داشت. آسمان تیره و آماده باریدن بود، وزش باد وحشیانه او را عقب می کشید. کمی جلوتر چیزی شبیه به یک دره به
چشم می خورد. نزدیک تر رفت تا شاید آنجا کسی را بیابد ولی چیزی که در آنجا با آن برخورد کرد....
اتش سرخ رنگ و گرمی از درون دره تا نزدیکی صورتش امد و بعد محو شد.
یک اژدهای نه متری به همراه سه جادوگر مشغول نزاع در درون دره بودند. هری می توانست به خوبی چارلی را از
میان سایرین تشخیص دهد، دو جادوگر دیگر همراه چارلی در اطراف اژدها پرواز می کردند. فلس های صدفی و
هفت رنگ اژدها، چشمان عقیقی مانندی که ظاهرا هیچ مردمکی نداشتند....
شاید اگر فرصت دیگری بود هری زیبایی اژدها را مورد تحسین قرار می داد. اژدها با خشم به سمت یکی از آنها
حمله کرد. نفس های آتشینش بخشی از ردای ساحره ای را که اژدها به او حمله کرده بود به آتش کشید. ساحره با
چابکی از تیر رس اژدها خارج شد و ردایش را با افسون آتش سرد کن خاموش کرد. چارلی فریاد کشید : حالت خوبه
کنستانت؟
ظاهرا ساحره اصلا صدای او را نمی شنید چون تمام توجه اش به جادوگر دیگری بود که از غفلت اژدها استفاده
کرده بود و خود را به پشت اژدها رسانده بود به نظر میرسید نقشه ای در سر دارد که باعث شده بود آثار نگرانی در
چهره ساحره به خوبی نمودار شود. چارلی که متوجه او شده بود خود را به ساحره رساند و گفت: استفان داره چه
غلطی میکنه ؟
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
3 6
خسراي پاتر و جادو اي خاطر ایعه ساحره در حالیکه چشم از اژدها و استفان بر نمی داشت گفت: من نمی دونم ولی بهتره سرشو گرم کنیم و سپس به
سر مغستا از جلوی صورت اژدها به سمت پایین -خیز برداشست اژدها که او را چون یک مگس مزاحم می پنداشت با
یک نفس آتشین دیگر او را بدرقه کرد. جادوگری که استفان نام داشت سعی می کرد بدون جلب توجه اژدها از عقب
خود را به پشت سر او برساند. جائی پشت گردن اژدها مورد هدف او بود. چارلی با افسونهای نیش دارش حسابی
اژدها را کلافه کرده بود و در حقیقت به او فرصت نگریستن به پشت سرش را نمی داد. استفان تقریبا داشت موفق
می شد چند متر دیگر بالاتر با یک افسون بیهوشی کار اژدها تمام بود.
اژدها به سمت ساحره یورش برد. ساحره که همه حواسش به استفان بود با یک ضربه ناگهانی پرت شد و محکم به تنه
یک درخت خورد و بیهوش نقش زمین شد. استفان فریاد کشید: کنستانت!!!
اژدها که متوجه وجود استفان در پشت سرش شده بود با حرکت شلاغی دمش او را از روی جارویش به پایین پرتاب
کرد. استفان چنان با دیواره های سنگی دره برخورد کرد که هری در زنده بودنش کاملا شک داشست. اژدها به سمت
استفان برگشت تا برای نابودی این مزاحم ریز نقش کارش را تمام کند. چارلی چوبش را به سمت اژدها گرفت و
فریاد کشید: استوپفی.
نور سفید رنگ و درخشانی از انتهای چوب چارلی به سمت اژدها کشیده شد ولی اژدها که به سمت او برگشته بود
از تیر رس افسون بیهوشی خارج شد. چارلی برای دور کردن حواس اژدها از استفان به قدری به او نزدیک شده بود
که حالا حتی در صورت کوچکترین حمله اژدها زنده ماندش دور از ذهن بود، راهی برای فرارش باقی نمانده بود.
فریاد ضعیف و درد آلود دیگری در هوا طنین افکند: استوپفی پاشیوست. این صدای ساحره بود که با تمام دردی که در
چهره اش نمودار بود چوبش را در مسیر افسون چارلی گرفته بود. نور نقره ای رنگی از انتهای چوبش خارج شد و به
افسون چارلی که از کنار سر اژدها رد شده بود پیوست. با پیوستن افسون ساحره افسون چارلی دوباره به سمت اژدها
برگشت ولی قدرت آن به اندازه کافی نبود تا بتواند آن را در مسیر درست قرار دهد. اژدها بدون توجه به آنچه در
کنار سرش رخ می داد تصمیمش را مبنی بر سوزاندن چارلی گرفته بود. استفاده از یک تغییر جهت دیگر بی فایده بود
- جورن افسون کاملا از مسیر خارج شده بود.
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
37
هسراي پاتر و جادو اي خاطر او که صدای دیگری فضای دره را شکافت: پاشیوس سانتی استوپفی.
این صدای استفان از پشت سر اژدها بود. استفان که خون چون جویبار کوچکی از گوشه سرش به روی صورتش
جاری شده بود سعی می کرد با همراهی دستش خودش را سرپا نگاه دارد. پای چپش کاملا شکافته بود و بدن
لرزانش را پای راستش می کشید.
نور طلائی ای رنگی از چوبش خارج شد و فضا را با سرعت شکافت تا به دو افسون دیگر بپیوندد. استفان با صدایی
که سعی می کرد دردش را زیر آن مخفی کند گفت: کاره توئه چارلی.
چارلی گفت: عالی بود.
افسون استفان به دو افسون دیگر پیوست و نور خیره کننده ای را ساخت . اژدها از فرصت استفاده کرد و به سمت
چارلی یورش برد. چارلی با مهارت جا خالی داد. استفان فریاد کشید: حالا!
چارلی در حالیکه می کوشید برای بار دوم از زیر حمله اژدها رهایی یابد چوبش را به سمت بالای سر اژدها گرفت:
ایکسپلوتا.
هری متوجه شد سه افسونی قبلی حالا به صورت گوی بزرگ و نورانی بالای سر اژدها رسیده بود. چیز نامرئی از
انتهای چوب چارلی خارج شد. گوی نورانی منفجر شد و در حالیکه به رشته های باریک و نورانی تبدیل شده بود از
بالای سر اژدها چون بارانی از نور بر سرش فرود آمد. اژدها بی حرکت ماند. ناله آرامی کرد و نقش زمین شد. با افتادن
بالن سنگینش به روی زمین چیزی شبیه به زلزله دره را به لرزه در آورد. چارلی در حالیکه دستش را بر بازوی خون
آلودش نهاده بود از جارویش پایین آمد تا از بی هوشی اژدها مطمئن شود. ظاهرا نتوانسته بود از حمله آخر رهایی
ساند.
دستی بر روی شانه هری خورد. هری که جا خورده بود به عقب پرید. خانم ویزلی با نگرانی پرسید: چی شده هری؟
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
38
خسراي پاتر و جادو اي خاطر ایعه
هری به اطرافش نگریست در اشپزخانه بود. همه صبحانه خورده بودند و اشپزخانه را ترک کرده بودند. بغیر از او
فقط خانم و آقای ویزلی در آشپزخانه بودند. خانم ویزلی با همان لحن نگرانش پرسید: حالت خوبه؟
هری بدون توجه به احساس ضعف شدیدی که می کرد پاسخ داد : بله، فکر کنم فقط خوابم برده بود.
بی اختیار در میان آشپزخانه به دنبال چارلی می گشت.آقای ویزلی بدون اینکه به او نگاه کند گفت: صبحانتو بخور.
هری نگاهی به لیوانش انداخت، میلی به غذا نداشت. آهسته بلند شد و گفت : ممنونم فکر کنم بهتره برم و برای رفتن
آماده شم.
آقای ویزلی در حالیکه از جایش برمی خاست دستش را بر روی شانه هری گذاشت و گفت: وقت به اندازه کافی
داریم صبحانتو بخور.
چیزی در صدای آقای ویزلی امکان هرگونه مقاومت را از هری میگرفت. بی صدا مشغول خوردن شد و می اندیشید
در صورت تعریف کردن آنچه دیده بود برای رون و هرمیون چه برخوردی را باید از آنها انتظار داشته باشد. بعد از
آخرین لقمه ای که فرو برد متوجه شد خانم ویزلی در تمام مدت با نگرانی مشغول پاییدن او بوده است ولی خیلی
سریع نگاهش را دزدید و در حالیکه سعی می کرد کاملا طبیعی برخورد کند گفت: دیگه بهتره عجله کنی عزیزم. داره
دیرت میشه. آقای ویزلی برگشت هری مطمئن بود نگاه معنا داری بین او و خانم ویزلی رد و بدل شد. سپس آقای
ویزلی گفت: اگه صبحانتو تموم کردی میتونی بری هری. رون منتظرته.
هری بلند شد و مودبانه تشکر کرد. آقای ویزلی در را پشت سر هری بست. با اینکه در بسته بود هری صدای
گفتگوی آندو را تا میان راهرو می شنید.
- مالی! عزیزم تو داری همه چی رو خراب میکنی، سعی کن رفتارت طبیعی تر باشه.
- آرتور ما باید همه چی رو بهش بگیم. اون حق داره انتخاب کنه.
- بله عزیزم اون حق داره ولی اگه بفهمه دیگه چیزی برای انتخاب باقی نمی مونه.
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
39
هسراي پاتر و جادو اي خاطر او که
- تو خودت هم راضی نیستی. خودتم دوست نداری که اون ....اگه رون بود بازهم همین حرف رو می زدی؟
- نه، این حرف رو نمی زدم. مالی باور کن منم به اندازه تو بهش علاقه دارم ولی این موضوع... ما حق نداریم
دخالت کنیم.
- اون ممکنه کشته بشه . به این فکر کردی؟
- تور خود تم -خواب ی دونی که........
صدای آقای ویزلی در میان همهمه سایرین که از پله ها پایین می آمدند گم شد.
رون که به سمت هری می آمد پرسید: چی شده چرا خشکت زده؟
- هیجی داشتم همی آمدم بالا.
- ببینم به غیر از چمدون چیز دیگه ای هم داشتی ؟
- نه فکر نکنم فقط قفس هدویگا.
- اونم برداشتیم دیگه لازم نیست بری بالا همه چی رو آوردیم پایین. باید عجله کنیم چیزی تا ساعت یازده
نمونده. - چرا مامان و پاپا نمیان ؟
است ؟
رون در حالیکه به در بسته آشپزخانه اشاره می کرد گفت: چرا در بسته
نیازی نبود هری توضیحی دهد چون در همین موقع آقا و خانم ویزلی از آشپزخانه بیرون آمدند.آقای ویزلی دستانش
را بهم زد و گفت: خوب پسرها و دخترها همه آماده اید؟
چهره خانم ویزلی رنگ پریده ولی متقاعد به نظر می رسید. تا رسیدن به ایستگاه کینز کراس هری چیزی نگفت. به
اتفاقاتی که در اطرافش رخ داده بود می اندیشید. سه رویا که ظاهرا سه خاطره از گذشته بود خاطراتی که در آن هیچ
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
40
خسراي پاتر و جادو اي خاطر ایعه نقشی نداشت و بعد صحبت های آقا و خانم ویزلی ... چه معنی می توانست داشته باشد او باید چه چیزی را انتخاب
می کرد؟ چرا خانم ویزلی در هفته های اخیر تا این حد آشفته به نظر می رسید؟
رون پرسید: حواست کجاست؟ بازهم که تو فکری.
- = ع = ع
هری اینبار هم چیزی به رون نگفت ولی چرا؟ اگر قرار بود در اینباره با کسی مشورت کند او و هرمیون از همه
نزدیک تر بودند. می دانست که می خواهد در اینباره با رون صحبت کند ولی هر بار که پیش می آمد ناخودآگاه سرباز
می زد. شاید الان وقت مناسبی نباشد، بعدا به او می گفت.
- بخشید شما می دونید سکوی نه و سه چهارم کجاست؟
این صدای دختر بلوندی بود که در حالیکه به قفس هدویگ نگاه می کرد گفت: شما به هاگوارتز می رید درسته؟
رون گفت: بله باید از بین اون ستون رد بشی ولی ...
ولی او بدون اینکه به رون مهلت تمام کردن جمله اش را بدهد با خوشحالی تشکر کرد و دور شد.
- رون پرسید این دیگه کی بود؟ قبلا ندیده بود مشی.
بعد از گذشتن از دیوار، قطار قرمز رنگ هاگوارتز دوباره نمایان شد. قطاری که هر سال هری را از پریت درایو ، از
منزل دورسلیها دور می کرد و به هاگوارتز که هری عمیقا دلش برای ان تنگ شده بود می برد.
خانم ویزلی تک تک همه را می بوسید و روانه می کرد. جرج و فرد در بالا بردن چمدانها کمک می کردند ولی
هاگوارتز بدون آندو چقدر ساکت به نظر خواهد رسید. وقتی خانم ویزلی به هری رسید گفت : هری به من قول بده
مواظب خودت هستی. هر اتفاقی افتاد دیگران رو در جریان بگذار. سعی نکن همه چیز رو تنهایی به دوش بکشی...
- مالی کافیه تو داری اونو میترسونی.
http://WWW.aryany.com/harrypotter
4 |
خسراي پاتر و جادو اي خاطر ایعه
- ولی آرتور...
- مالی!
خانم ویزلی دیگر چیزی نگفت.
هری پرسید : شما درباره -چی صحبت می کنید؟
آقای ویزلی گفت: چیزی نیست هری مالی همیشه نگرانه. حالا بیا می خواهم چند کلمه باهات حرف بزنم.
وقتی اندکی از سایرین دور شدند اقای ویزلی سرش را نزدیک تر اورد و گفت: تو خیلی جوونی هری. شاید بعضی
چیزها تو جامعه ارزش به حساب بیاد. شاید تو احساس غرور بکنی. ولی .... چطور می تونم بگم....
هری متوجه دست گرم آقای ویزلی شد که شانه اش را می فشرد.
- سعی کن به قلبت مراجعه کنی سعی کن بفهمی خودت واقعا دوست داری؟..... خدای من چطور می تونم به این
پسر بگم .... چیزی درگذشته پوسیده وجود نداره، می تونی اونو تو آینده پیدا کنی ..... هری خوب گوش کن هر وقت
به کمک نیاز داشتی از درخواست اون دریغ نکن، حالا بر و پسر قطار داره حرکت می کنه.
هری پرسید؛ ولی، من نمی فهمم برای چی باید به کمک نیاز داشته باشیم؟
- برو هری خدا به همرات.
- ولی ۰۰۰
- بارور پستعار =
خانم ویزلی هری را در آغوش کشید و با لحنی بغض آلود گفت: ما منتظریم هری. منتظریم تا بر گردی.
رون که سرش از شیشه قطار بیرون بود گفت: مگه قرار بود بر نگرده ؟
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
42
خسراي پاتر و جادو اي خاطر ایعه خانم ویزلی که اشک از چشمانش به روی گونه اش می ریخت گفت: نه البته که برمیگرده . همتون برمی گردین
-خورنه.
هری سوار شد. قطار شروع به حرکت کرد بود. در حال دور شدن قطار، هری آقای ویزلی را می دید که شانه های
خانم ویزلی را می فشارد. خانم ویزلی با لبخندی آمیخته با اشک اضافه کرد: همتون برمی گردین .
قطار دورتر از ان شده بود که کسی از خانم ویزلی چیزی بپرسد
فصل پنجم : جرالد و جولیا جانسون
قطار به قدری شلوغ بود که به زحمت از میان سایرین می گذشتند ولی سرانجام یک کوپه خالی یافتند. رون در
حالیکه در کوپه را می بست گفت: این اولین بار نیست که ما به هاگوارتز می ریم این چه معنی داره؟
هرمیون در حالیکه می نشست گفت : رون الان دو هفته ای می شه که خانم ویزلی نسبت به همه چی حساسی شدند.
وقتی آدم از چیزی ناراحت یا نگران چیزی باشه ممکنه تحمل سایر شرایط محیطی را نداشته باشه.
رون گفت: درسته الان دو هفته ای میشه که مامان مرتب با همه دعوا می کرد من فکر می کردم نگران پرسیه ولی باید
اتفاق جدیدی پیش اومده باشه. جوری حرف می زد انگار قراره برای یکی اتفاقی بیفته.
هری گفت : -خواب شاید من یه چیزهایی بدونم...
هری تمام آنچه را که آن روز در آشپزخانه شنیده بود به همراه حرفهای آقای ویزلی برای آندو تعریف کرد. رون که
آمیخته ای از هراس و تعجب در چهره اش نمودار بود پرسید: ولی تو باید چی رو انتخاب کنی ؟ منظور پاپا از
گداشته پوسیده چیه ؟
چیزهای دیگری هم هری برای تعریف کردن داشت. چیزهایی مثل آنچه امروز صبح در آشپزخانه دیده بود ولی ....
هری صدای خودش را شنید که گفت من نمیدونم !
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
43
هسراي پاتر و جادو اي خاطر او که او نمی فهمید برای چی چنین دروغی گفته بود. او می دانست ولی مایل نبود به زبان آورد. چرا؟ نمی دانست!
هرمیون گفت: چیزی که هست معلومه اتفاقی افتاده یا داره می افته باید حواسمون رو بیشتر جمع کنیم. همه ناراحتی
های خانم ویزلی از دو هفته پیش شروع شد باید بفهمیم دو هفته پیش چه اتفاقی افتاده؟
رون گفت: دو هفته پیش درست وقتی بود که هری حالش خوب شد ولی فکر نمی کنم این موضوع باعث ناراحتی
مامان بشه.
هرمیون در حالیکه چین بر پیشانی اش افتاده بود گفت: نه البته که نمی شه باید چیز دیگه ای باشه.
روان گفت: چیز دیگری هم هست که شاید کمک کنه. درست چند شب بعد از اینکه تو و هری او مدید، نیمه های
شب متوجه شدیم بغیر از مامان و پاپا و بیل افراد دیگری هم در آشپزخانه هستند. گوشهای گسترش پذیر فرد و
جرج نتیجه ای نداد. ظاهرا مامان قبلا پیش بینی لازم رو انجام داده بود. وقتی از شون پرسیدیم گفتند مهمانهای کاری
پاپا بوده اند. به هر جهت این کمک زیادی نمی کنه چون هویت آنها را نمی دانیم.
صدای جینی از بیرون کوپه می آمد.
هرمیون آهسته گفت: بهتر ۵ جلوی جینی چیزی نگید. اون متوجه اشک های خانم ویزلی نشد بهتره چیزی هم ندونه.
در کوپه باز شد جینی به همراه لونا لاوگوود وارد شد. تعجبی نداشت که لونا این بار هم یک شماره از طفره زن در
دست داشت.
جینی که چمدانش را به داخل می کشید گفت: شما ناگهان کجا غیبتون زد؟
لونا همچنان حالت رویا گونه اش را حفظ کرده بود بی توجه به اطرافیانش کنار رون و در برابر هری و هرمیون
نشست. رفتارش هری را به یاد پرنسی می انداخت که برای صرف چای بعد از ظهر در ایوان قصرش نشسته است و
مجله مورد علاقه اش را مطالعه می کند. در حالیکه مجله را برای یافتن مطلب خاصی ورق می زد بدون اینکه به رون
نگاه کند گفت: خانم ویزلی خیلی ناراحت بود ظاهرا اشک می ریخت.
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
44
خسراي پاتر و جادو اي خاطر ایعه هرمیون با خشم گفت: جدا ؟؟؟
جینی با هراس گفت: مامان ؟ ولی برای چی ؟ اون که تا وقتی من سوار شدم حالش خوب بود.
هرمیون بازویش را دور شانه او حلقه کرد و در حالیکه او را به خودش نزدیک می کرد گفت : چیزی نیست جینی
فکر کنم خانم ویزلی یاد موقعی افتاده بوده که پرسی با این قطار به هاگوارتز می رفته. حتما دلش برای پرسی تنگ
شده.
توضیح آنقدر قانع کننده بود که جینی چیز دیگری نپرسد.
لونا مطابق معمول مجله اش را برعکس گرفته بود و مشغول مطالعه شده بود ، جینی سرانجام کج پا را از سبد بیرون
آورده بود و مشغول نوازش او بود. قطار از مراتع سر سبز و پهناور می گذشت و وارد جنگلهای انبوه و مه آلود می
شد.
در کوپه با صدای بلندی کشیده شد و باز شد، دختر بلوندی که در ایستگاه دیده بودند بدون اینکه به درون کوپه نگاه
کند در حالیکه به جایی در بیرون از کوپه می نگریست داخل شد.
بعد از اینکه در را پشت سرش بست، برگشت و تازه متوجه پنج نفری شد که خیره به او می نگریستند. با کلمات بریده
ای گفت: من ... من... فکر کردم این کوپه خالیه..... آخه هیچ صدایی ازش نمی اومد.... می بخشید.
بی درنگ برگشت تا برود.
هرمیون گفت: نه صبر کنید. ما هنوز برای یک نفر دیگه جای داریم. می تونید بنشینید.
او با پرسش به سایرین نگاه کرد و گفت: من مزاحمتون نیستم؟
رون گفت: نه میتوانید اینجا بنشینید. سپس به پنجره نزدیک شد و بین خودش و لونا جایی برای نشستن او خالی کرد.
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
45
هسراي پاتر و جادو اي خاطر او که لونا به سمت رون رفت و در سمت دیگرش جایی برای نشستن باز کرد. او در حالیکه کنار لونا می نشست لبخند زد و
مودبانه تشکر کرد.
چیزی که در ظاهرش کاملا مشخص بود این بود که شاگرد سال اول نمی توانست باشد. می بایست حدودا همسان
آنها باشد. جینی گفت: شما به هاگوارتز می رید؟
_ بله ببخشید باید خودم رو معرفی می کردم من جولیا جانسون هستم. این اولین باریه که به هاگوارتز میرم. البته
شاگرد سال اول نیستم. ما چند سال گذشته در کینگز ویزارد درس خوندیم.
لونا پرسید: شما؟
جولیا پاسخ داد: آه بله نگفتم ؟ من و برادر دوقلوی من جرالد. ما هر دو در کینگز ویزارد درس می خوندیم.
هرمیون گفت : به هاگوارتز خوش آمدید کسی که کنارت نشسته لونا لاوگووده .
جولیا گفت: لاووگوود؟ شما سردبیر طفره زن رو می شناسید؟
لونا که برای اولین بار سرش را از میان مجله اش بیرون می اورد گفت: اون پدر منه
جولیا با شوق گفت: جدا؟
لونا بدون توجه به او دوباره سرش را درون مجله فرو برد گوئی می خواست بگوید: خیلی بدیهیه !
جولیا که جا خورده بود گفت: اه... من...... خوب این خیلی جالبه.
هرمیون ادامه داد: ، جینی ویزلی، خودم هرمیون گرنجر رون ویزلی و اینم هری پاتره.
گروهبندی می شیم؟
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
46
خسراي پاتر و جادو اي خاطر ایعه خسرین پاسخ داد: آره چهار گروه داریم. گریفندور، ریونکلاو، هافلپاف و اسلیترین، لونا عضو ریونکلاوه و بقیهٔ همه
عضو گریفندور،
جینی گفت: اشکالی نداره بپرسم چرا مد رستو عوض کردی؟
جولیا پاسخ داد: نه مهم نیست. در حقیقت به نظر من کینگز ویزارد بی ماننده. ولی عمه من اصرار داشت به مدرسه
ای که پدرمون توشی درس خوانده بریم. راستی اگه اشتباه نکرده باشم پدر من هم عضو گریفندور بوده. پرفسور
بودمن، مدیر کینگز ویزارد برای مدیر هاگوارتز نامه نوشت و ازش خواست تا ما رو بپذیره. هفته گذشته یک نامه از
هاگوارتز رسید توش یک لیست از وسائل و کتابهای مورد نیاز به علاوه تاریخ دقیق مراجعت به هاگوارتز بود. تا
اینکه امروز به ایستگاه اومدیم و اگه اشتباه نکنم بارون و هری اونجا آشنا شدم.
رون به نشانه موافقت سرش را تکان داد و گفت:راستی برادرات کجاست؟
ا-خم های جولیا اندکی در هم رفت: تو کوپه بغل با چند تا از بچه ها صحبت می کنه. حقیقاتش من زیاد
نحوه برخوردشون رو دوست نداشتم و اومدم بیرون. ظاهرا اونها جزء اسلیترین بودند. اگه حرف من موجب
رنجشتون نمی شه باید بگم اعضای اسلیترین اصلا به نظر دوست داشتنی نمی آیند.
ارثان خندید و گفت: دوست داشتنی! از یک اسلیترین انتظار خیلی زیاد یه!
ظاهرا جولیا نمی فهمید که چرا دیگران به حرف رون می خندند. رون ادامه داد: یک اسلیترین اگه بتونه فقط قابل
تحمل باشه یک شاهکار به حساب میاد.
جولیا لبخند کم رنگی زد و گفت: یعنی اینقدر بدند؟ خدا کنه ما جزء اسلیترین نشیم.
هری جلوی خنده اش را گرفت و گفت: نه، نه، همشون بد نیستند فقط بعضی ها ...
روان گفت: درسته فقط بعضی ها، میشه گفت اکثریت قریب به اتفاق.
هرمیون لبش را گزید و گفت: رون! فراموشش کن جولیا از کینگز ویزارد برامون بگو.
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
47
هسراي پاتر و جادو اي خاطر او که
چشمان آبی رنگ جولیا ثابت ماند. گوئی به دور دستها خیره شده بود.
- از کینگز و یزارد؟.... اون قشنگ ترین جانی که تو عمرم دیدم. هر روز صبح با صدای امواج دریا از خواب بلند می
شدیم. منظره کوه های همیشه سبزی که معمولا نوک اونها رو مه گرفته بود همیشه دلپذیر بود. اوایل بهار گاهی
تشکیل یه گروه می دادیم و همراه استاد گیاه شناسی داوطلبانه برای جمع کردن جوانه هایی که تازه از خاک در آمدند
به دامنه کوهستان می رفتیم . استاد گیاه شناسی مون ساحره جوان و سرحالی بود که گاهی ما رو تو بالا های کوه می
برد. متاسفانه هیچ وقت نشد تا قله بریم . می گویند یک جادوگر پیر اون بالا زندگی می کنه، هیچ کس تا به حال
نتوانسته از بخش مه آلود بالاتر بره. کسی مطمئن نیست اون هنوز زنده مونده باشه ولی از اونجایی که تمام افرادی که
سعی در صعود قله دارند راهشون رو گم میکنند به این نتیجه رسیدند اون جادوگر نه تنها زنده است بلکه اصلا
دورعسعت نداره کسی -خلوتشو بهم بزانه.
جینی پرسید: خوب مگه اون کیه؟
- یک روزی جادوگر بزرگی بوده سابق بر این خیلی خیلی سال پیش مدیر کینگز ویزارد بوده. ولی بدون اینکه هیچ
اتفاق -خاصی پیش بیاد یک روز یک پیغام کوچیک برای معاونش مبنی بر ترک مدرسه میزاره و اونو جانشین خودش
معرفی می کنه. بعد از اون دیگه کسی اونو ندید.
هرمیون پرسید : پس از کجا می دونید این همونه ؟
_ این فقط یه شایعه است.
هری گفت : راههای زیادی برای رفتن به نوک قله وجود داره چرا از جارو استفاده نمی کنند یا حتی می توانند غیب
شوند و اونجا ظاهر شوند.
_ خوب یکی از علت هایی که معتقدند اون جادوگر هنوز زنده است همینه چون هیچ جارویی نتوانسته خودشو به
اون ارتفاع برسونه . تمام کسانی هم که غیب شدند تا در اونجا ظاهر بشند سر از جاهای دیگه در آوردند. مو گلهای
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
48
هسراي پاتر و جادو اي خاطر او که بومی اونجا اون کوهستان رو نفرین شده می دونند. به هر جهت سالهاست که این مطلب معمای کینگز ویزارد بشمار
می ر۵. شاید از زمانی که مادرم تو اون مدرسه درس می خوانده.
رون گفت : جالبه تصور کن یک روز دامبلدور بره وسط جنگل ممنوعه و هرگز بر نگرده احتمالا مک گونگال رو
جانشین خودش می کنه.
هرمیون گفت: ولی به نظر من اصلا جالب نمی آید.
تاثیری
لبخند از روی لبهای رون محو شد گوئی چیز تلخی را خورده بود سپس گفت : آره اصلا جالب نیست...... ولی در
حقیقت اگه اسنیپ بره خیلی جالب میشه.
جینی پرسید: شما اونجا کوئیدیچ هم بازی می کردید ؟
_ کوئیدیچ ورزش مورد علاقه جرالده. اون بهترین جوینده کینگز ویزارد بود در تمام سالهای گذشته هرگز تیمشون
نباخت. این چیزیه که اون از پدرم به ارت برده.
در کوپه بار دیگر باز شد. ساحره چرخ دستی دار گفت: جولیا جانسون کدو متونه؟
- من هستم چی شده؟
- اون سبد که رو چمدونات بود مال توئه ؟
_ بد جوری داره بی قراری می کنه. چی توشی داری؟
- وای خدای من ! من ارخیب رو فراموش کردم.
ساحره با بی حوصلگی گفت: به هر جهت بهتره یک سر بهش بزنی.
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
49
خسراي پاتر و جادو اي خاطر ایعه
-جینی پربع سیاست : آرخیب دیگه چیه ؟
- یک گربه است. البته مثل گربه تو حنائی نیست. سفید و مشکیه ولی دوست داشتنیه. یه کم فقط سنش زیاده.
جینی گفت: کج پا گربه من نیست اون مال هرمیونه.
جولیا گفت: آه... راستی ؟ ولی من فکر کردم... بگذریم دوست داری با من بیای اونو ببینی، بد خلق نیست با همه کنار
میاد.
جولیا و جینی کوپه را ترک کردند. بغیر از لونا که ظاهرا به جزء خواندن طفره زن به چیز دیگری علاقه نداشت ، بقیه
مشغول خوردن کلوچه کدو حلوائی شدند که خانم ویزلی برایشان تهیه دیده بود. در سکوت می خوردند و هر از
گاهی به هم نگاه می کردند کاملا مشخص بود هر سه به خانم ویزلی می اندیشند ولی صحبت کردن در اینباره جلوی
لونا اصلا کار عاقلانه ای به نظر نمی رسید.
با گذشتن از میان جنگل های بارانی هوا کم کم تاریک می شد. درختان در تاریکی غلیظی فرو می رفتند. جینی ،
هرمیون و بالاخره لونا برای دیدن عکس های جولیا کوپه را ترک کرده بودند. باعث تعجب بود که بالاخره لونا دست
از خواندن طفره زن برداشته بود و به چیز دیگری علاقه نشان می داد.
هری در حالیکه خمیازه بلندی می کشید و دستانش را در هوا کشی می داد گفت: داریم می رسیم بهتره حاضر شیم.
رون که همچنان دستش زیر چانه اش مانده بود و غرق در تماشای سیاهی بیرون بود گفت : من واقعا گرسنامه ! هری
تو که فکر نمیکنی اتفاقی برای مامان و پاپا افتاده باشه؟ نه؟
هری چشمانش را که در اثر خمیازه مملو از اشک شده بود پاک کرد و گفت: نه فکر نمی کنم هر چی هست دو نکته
مشخصه: اول اینکه هر اتفاقی باشه هنوز رخ نداده چون آنها در صحبت هاشون از انتخاب چیزی در آینده می گفتند،
دوم :اینکه اونها بیشتر نگران ما بودند نه خودشان.
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
50
خسراي پاتر و جادو اي خاطر ایعه هری جدا از اینکه استفاده از من به جای ما را خودخواهانه می دانست ترجیح می داد تا وقتی همه ماجرا را تعریف
نکرده از من استفاده نکند. بعلاوه می دانست که ممکن است اشتباه کرده باشد. با اینکه دور از ذهن بود ولی ممکن
بود همه چیز اتفاقی باشد سه رویا شاید اتفاقی و بعد صحبت های آقای ویزلی ...
هری در حالی که ردایش را می پوشید اندیشیدن ولی آیا واقعا ممکن بود؟
هری نمی توانست خودش را قانع کند. آقای ویزلی به طور واضح به گذشته پوسیده اشاره کرده بود آیا ممکن بود
آنها چیزی در مورد آنچه هری می دید فهمیده باشند؟ یا شاید آنها هم همه چیز را می دیدند!
قطار با صدای سوت بلندی متوقف شد. دانش آموزان با هیاهو دسته دسته از قطار خارج می شدند. هری در حالیکه
چمدانش را پایین می کشید صدای هاگرید را می شنید:
- کلاس اولی ها همه با بیاد دنبال من
چه قدر شنیدن این صدا لذت بخش بود گوئی به او می گفت: اینجا هاگوارتز است به هاگوارتز خوش امدید!
رون گفت: هری چمدونتو نگاه کن !!!!
هری به چمدانش که کف کوپه گذارده بود نگریست. چمدان از درون به جوشش در آمده بود و انگار چیزی محکم
به دیواره های آن می کوبید. ظاهراهدویگ از دیدن این صحنه به شوق آمده بود چون مرتب در قفسش بال و پر می
زد و هوا هو می کرد.
هری گفت: ظاهرا یکی از شنیدن صدای هاگرید به ذوق او ماده!
رون در حالیکه با ناباوری چهره اش را در هم کشیده بود گفت: راشل M او ه نه هری اگه بیاد بیرون همه جا رو بهم
می ریزه. اون چطوری ؟ منظورم اینه که مگه هرمیون طلسمش نکرده بود؟
هری شانه اش را بالا کشید و گفت: حتما تا بحال اثرش از بین رفته. باید قبل از اینکه چمدون رو پاره کنه از اینجا
ببریمش چاره ای نداریم باید چمدان را با خودمون ببریم.
http://WWW.aryany.com/harrypotter
5 |
هسراي پاتر و جادو اي خاطر او که حالا خرچال هم به هوا هو کردن افتاده بود. هری چمدان را که مرتب به اطراف ضربه می زد بلند کرد و از کوپه
بیرون رفت. با هر ضربه راشلی به یک سمت، هری بخشی از کنترلش را از دست می داد و به اون سمت کشیده می
شد. در حالیکه هری و رون از میان راهرو می گذشتند همه به کناری ایستاده بودند و آنها را تماشا می کردند، هوهوی
خرچال و هدویگ را می شد در میان هیاهوی جمعیت نادیده گرفت، ولی چمدانی که به اطراف ضربه می زد توجه
همه را به خود جلب می کرد. جینی و هرمیون جلوی یکی از کوپه خیره مانده بودند. هرمیون گفت: اینجا چه خبره ؟
هری چه بالایی سر چمدونت اومده؟
رون که با زحمت دو قفسی و یک چمدان را می کشید گفت: راشله!
هری به سرعت راهش را از میان سایرین باز می کرد، هر لحظه ممکن بود راشل چمدان را تکه تکه کند.
هرمیون که با عجله خودش را به آنها رسانده بود گفت: حالا می خوایند چی کارش کنید؟
هری که سعی می کرد چمدان را از پله های قطار پایین ببرد گفت: باید قبل از اینکه چمدون رو تیکه تیکه کنه از اینجا
چمدان ضربه محکمی زد و درست وسط شکم رون خورد. قفس هدویگ و خرچال از دست رون رها شد و در
حالیکه -خم شده بود صورتش ورم کرده و سرخ شده بود.
هرمیون در حالیکه قفسی ها را بر می داشت گفت : حالت خوبه رون؟
صدای قوی و مردانه ای گفت: سلام بچه ها.
هری و هرمیون با صدای فریاد مانندی گفتند: او ه ...نها!!!
هاگرید درست بالای سرشان ایستاده بود. هاگرید با نگرانی پرسید: اتفاقی افتاده ؟
هرمیون که سعی می کرد لبخند بزند گفت: نه، نه، در حقیقت ما از دیدنت خیلی خوشحال شدیم .
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
52
خسراي پاتر و جادو اي خاطر ایعه
هاگرید که نگاهش روی رون متمرکز شده بود گفت: تو حالت خوبه پسر؟
رون که ظاهرا قدرت حرف زدن از او سلب شده بود. سرش را با شدت تکان می داد تا هاگرید را در مورد سلامتیش
متقاعد کند. راشل بار دیگر ضربه دیگری وارد کرد. صدای جر خوردن یکی از درزهای چمدان هری به گوش رسید.
هاگرید پرسید: مثل اینکه چمدونت یه چیزی شه!
هری که برای مهار کردن ضربات وحشیانه راشل چمدان را با دو دست بغل کرده بود گفت: چیزی نیست فکر کنم
زیادی پرش کردم آخه پوسیده...
هاگرید دستش را به سمت چمدان دراز کرد و گفت: بگذار یه نگاه بهش بندازم.
هرمیون اینبار با جیغ بلند تری گفت: نه!
سپس در برابر چشمان بهت زده هاگرید گفت: نه... یعنی ... نه یعنی ..... یعنی ما عجله داریم چون ..... چون..... رون می
خواست بره دستشوئی.
رون که تا کمر خم شده بود ناگهان برگشت و به هرمیون نگاه کرد. هرمیون که فرصت را غنیمت می دانست زیر
بازوی رون را گرفت و گفت: خوب ما دیگه می ریم بعدا می بینیمت.
اندکی بعد وقتی سوار کالسکه شدند، هری نفس اسوده ای کشید. رون که صورتش از کبودی به صورتی تبدیل شده
بود گفت: بهانه بهتری سراغ نداشتی؟
هرمیون در حالیکه سعی می کرد لبخندش را مخفی نگاه دارد گفت: متاسفم، تنها چیزی بود که به ذهنم رسید.
هری به دور شدن هاگرید با دانش آموزان سال اول می نگریست : باز جای شکرش باقیه!
رون گفت: حداقل یک چیزی رو خیلی خوب می دونم اصلا دلم نمی خواهد یکی از این شال گردنها داشته باشم.
هرمیون که از شدت خنده لبش را می گزید گفت: واقعا؟ اینجوری نگاهم نکن منظوری نداشتم.
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
53
خسراي پاتر و جادو اي خاطر ایعه چند ثانیه بعد نویل لانگ باتم سوار کالسکه شد. به نظر نمی رسید نویل از پارسال تا به حال تغییر چندانی کرده باشد،
صورتش از کودکی رنگ باخته بود و نوجوانی را تجربه می گرفت.
- سلام نویل.
- اسلام هری، رون ، هرمیون. حالتون چطوره؟
رون با دلخوری گفت: چطور به نظر می آییم؟ خیلی خوشحال ؟
نویل ابرو هایش را بالا برد:اوه . نه... در حقیقت به نظر آشفته می یاید.
سپس به درزی که هری دستش را روی ان گداشته بود اشاره کرد و گفت: فکر کنم چمدونت پاره شده.
هری نگاهی به در ز زیر دستش انداخت و گفت: آره فکر کنم باید بدوز مش.
هرمیون -خندید و گفت: بدوزیش ؟ شوخی می کنی؟ دستت رو بردار.
سپس چوبش را از ردایش را در اورد و به سمت درز گرفت تریپرووا
درز دوباره بسته شد. هری لبخند زد و گفت: کاملا فراموش کرده بودم.
حالا دروازهای هاگوارتز به خوبی دیده می شد. نویل آرزومندانه آه کشید و گفت: امیدوارم امسال هیچ اتفاق بدی
هری در صندلیش فرو رفت و زمزمه کرد: هیچ اتفاق بدی.
_ به جزء مرگ.
هری به اطرافش نگاه کرد و با تعجب پرسید: کسی چیزی گفت؟
رون در حالیکه به بیرون نگاه می کرد گفت: نویل آرزو کرد...
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
54
هسراي پاتر و جادو اي خاطر او که - نه، اونو که خودم می دونم بغیر از اون...
هرمیون گفت: فکر کنم تو گفتی هیچ اتفاق بدی.
هری گفت: و بعد از اون...
نویلی گفت : کسی پرسید که کسی چیزی گفت؟
هری گفت: اینو که خودم گفتم.
نویل ادامه داد: بعد رون گفت....
هرمیون لبخند زد و گفت: متشکرم نویل مثل اینکه کسی چیزی نگفت.
رون که به بیرون می نگریست گفت: رسیدیم! هاگوارتزا
نور مرموزانه از پنجره های سرسرای بزرگ به بیرون کشیده و در میان تاریکی گم می شد. رون با امیدواری گفت:
امیدوارم زودتر به شام برسیم.
وقتی با از کالسکه پیاده شدند هرمیون با علاقه گفت: چقدر دلم تنگ شده بود.
روان پاسخ داد: منم همین طور ولی الان بیشتر قار و قور میکنه.
هری بارون موافق بود ولی دیدن هاگوارتز به او آرامش دلپذیری می داد. قرنس درخشان ماه بالای بلندترین برج بود
و انوار نقره ای رنگش را به روی برج و بارو ها می ریخت. هاگوارتز در زیر نور نقره ای ماه فریبنده و اسرارآمیز می
نمود.
: •
صدای نشستن امواج آرام دریاچه به بسترش به گوش می رسید. در اصلی و بزرگ با صدای بلندی روی پاشنه
چرخید و باز شد، راهرو های طولانی و تو در توی هاگوارتز که روزی برای هری خوف انگیز می نمود نمودار شد. از
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
55
هسراي پاتر و جادو اي خاطر او که پله ها بالا رفتند و قدم به سرسرای ورودی گذاشتند. آتش در مشعلهای بزرگ و سنگی می سوخت و مسیر را به
تازه واردان نشان می داد.
سرسرای بزرگ غرق در شادی و سرور بود. همه با شور هیجان از تابستانی که پشت سر گذارده بودند با هم صحبت
می کردند. هرمیون در حالیکه در برابر هری می نشست گفت: اثری از شی نیست.
روان پرسید: اثری از کی نیست ؟
- معلم - جالب ایالت دفاع در برابر جادوی سیاه.
حق با هرمیون بود سه تا از صندلی ها پشت میز اساتید خالی بود.رون پرسید: ولی سه تا صندلی خالیه یکی از آنها
باید مال مک گونکال باشه ولی دو تای دیگه مالی کیه؟
هری گفت: یکیش باید مال اسنیپ باشه اثری ازش نیست. رون امیدوارانه اضافه کرد: امیدوارم از اینجا رفته باشد.
شبح سر نیکلاس دومیمسی پارپینگتن از بالای سر هری فرود آمد و در حالیکه کنارش می نشست گفت: متاسفم که
ناامیدات کنم. پرفسور اسنیپ همچنان مشغول تدریس در این مدرسه هستند. و تا اون جایی که من می دانم الان هم
مشغول انجام کار مهمی هستند.
اندکی بعد با ورود دانش آموزان سال اول به همراه پرفسور مک گونگال تالار در سکوت فرو رفت و مراسم
گروهبندی آغاز شد. وقتی آخرین نفر به ریونکلاو پیوست همه منتظر بودند تا مدیر مدرسه بعد از خوش آمد گویی
همه را به یک شام مفصل دعوت کند.
دامبلدور ایستاد نور شمع ها معلق در هوا چهره اش را روشن تر می کرد. ردای سرخ رنگی به تن داشت که صورتش
را شادتر نشان می داد. سرفه کوتاهی کرد و در حالیکه لبخند بر صورتش نشسته بود گفت: همگی به هاگوارتز خوش
آمدید. ولی قبل از اینکه شام خوش مزه مون رو شروع کنیم لازمه دو نفر را به شما معرفی کنم امسال دو مهمان
• • • • -جالب ایالت داریم -
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
56
هسراي پاتر و جادو اي خاطر او که همگام با آخرین جمله دامبلدور درهای ورودی سالن باز شد و سه نفر در آستانه در ظاهر شدند. اسنیپ به همراه
جولیا و یک پسر دیگر، هرمیون گفت: این باید جرالد باشه برادر جولیا.
جرالد بلند قد تر از جولیا با موهای قهوه ای و -خوش حالت و چهره ای بسیار سرد بود. چشمانش بر-خلاف جولیا
قهوه ای تیره بود و مستقیم به جلو می نگریست. با اشاره دامبلدور هر سه نفر به سمت جلوی تالار حرکت کردند،
اسنیپ پشت میز اساتید رفت و در کنار پرفسور سینسترا نشست. هیچ تغییری در او مشاهده نمی شد همان بینی
عقابی با موهای روغن زده و ردای همیشه مشگی.
دامبلدور گفت:گرچه این اتفاق هر سال رخ نمی دهد ولی امسال دو میهمان از مدرسه عالی جادوگری کینگز ویزارد
با اتمام جمله دامبلدور همه شروع به کف زدن کردند. جولیا تقریبا سرخ شده بود ولی در چهره جرالد هیچ تغییری
مشاهده نمی شد. همچنان مستقیم به نقطه نامعلومی نگاه می کرد گوئی غیر از او کسی دیگری در سال نیست.
رون گفت: این فکر کرده برای مراسم تاجگذاری اومده که اینقدر قیافه می گیره...
دامبلدور ادامه داد: حالا از کلاه گروهبندی می خواهم که بگه چه گروهی برای این دو نفر بهتره ؟
سالن دوباره در سکوت فرو رفت. با اشاره پرفسور مک گونگال ابتدا جولیا روی صندلی نشست و با نگرانی به
کلاهی که بر سرش گذاشته بودند نگریست.
نوک کلاه در هوا تاب خورد و شکاف نزدیک به آن باز شد و گفت: هوم. یه شاگرد جدید! بی سابقه است... بذار
ببینم ... آره حق با توئه... با شه! باشه... همونی که خودت می خواهی ... گریفندورا
صدای کف زدن های اعضای گریفندور بلند شد جولیا که حالا صورتش کاملا سرخ شده بود با تشویق های
گریفندور به آنها پیوست و کنار جینی جائی برای نشستن یافت. اینبار جرالد روی صندلی نشست: کلاه برای ثانیه ای
سکوت کرد و بعد گفت: باور نکردنیه . ولی اشتباه نمی کنم اسلیترین !
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
57
هسراي پاتر و جادو اي خاطر او که اعضای اسلیترین با اشتیاق شروع به کف زدن کردند.
رون گفت: مالغوی رو نگاه کن!
مالفوی به نظر کاملا راضی و -خشنود می رسید و در حالیکه در کنار -خودش جائی برای جرالد باز می کرد با او دست
می داد.رون گفت: سابقه نداشته مالفوی کسی رو اینقدر تحویل بگیره.
دامبلدور ایستاد و گفت: خوب حالا می تونیم شروع کنیم. بفرمائید!
ظرفها مثل گذشته مملو از غذاهای رنگین شد.
هرمیون در حالیکه یک تکه استیک برمی داشت گفت: یک خواهر برادر دو قلو یکی تو اسلیترین و یکی تو
گریفندور، خیلی عجیبه.
هری گفت: این اولین بار نیست که خواهر برادر ها از هم جدا می افتند پاتیل ها هم همین طورند.
- آره ولی اسلیترین و گریفندورا.... باور کردن اینکه اونها باهم خواهر برادر باشند یه کم سخته.رون تو داری خودتو
خفه میکنی یه کم صبر کن.
جولیا به نظر راضی می رسید و مشغول صحبت کردن با دین توماس بود ولی در جهره جرالد هیچ حسی مبنی بر
رضایت یا عدم رضایت دیده نمی شد.
رون در حالیکه سعی می کرد لقمه اش را به زحمت فرو دهد. گفت : هیچ متوجه شدید دامبلدور هیچی در مورد یک
استاد جدید نگفت.
ساعتی بعد هری در میان تختش نشسته بود و می اندیشید اگر همه چیز به همین منوال بگذرد می توانست بعد از
مدتها آرامش را تجربه کند. خوابگاه در سکوت خواب فرو رفته بود و هری آخرین بازمانده بیدار آن به شمار می
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
58
خسراي پاتر و جادو اي خاطر ایعه رفت. پرده تختش را کشیده بود تا لباسش را عوض کند. در چمدان را باز کرد راشل آرام و ساکت بود، در حقیقت
بیشتر افسرده و ناراحت به نظر می رسید قبل از اینکه هری او را از روی لباسش کنار بزند خودش را به آرامی عقب
کشید تا هری بتواند لباس خوابش را از زیر او بردارد. کوچک و مچاله شده بود و در گوشه چمدان خودش را جمع
کرده بود، هری با دیدن او احساس گناه می کرد شاید باید در همان ایستگاه او را به هاگرید می دادند ولی ممکن نبود
هاگرید بدون هیچ دلیلی از آنها هدیه ای قبول کند. بعلاوه چون موقع خرید او با مشکل مالی رو به رو شده بود
ممکن بود با این کار به غرورش صدمه ای وارد شود. هری برای نوازش دستش را بر راشل کشید. راشل بی توجه به
او بیشتر در خودش فرو رفت و خودش را از زیر دست او کنار کشید. هری لباسش را پوشید و قبل از اینکه در
- چمدان را ببندد گفت: متاسفم راشلی .
فصل ششم : خاطرات تلخ
اولین کلاس درسی صبح روز سه شنبه در گلخانه پرفسور اسیروت تشکیل می شد.
دور میز بزرگی حلقه زده بودند در برابر هر کدام از آنها یک گلدان محتوی خاک به چشم می خورد. اندکی بعد
پرفسور اسپروت وارد کلاس شد و قبل از شروع به کار به جولیا و جرالد خوش آمد گفت. جرالد با غرور سرش را
تکان داد ولی اثری از جولیا در کلاس دیده نمی شد. پرفسور اسپروت که از برخورد جانسون راضی به نظر نمی رسید
با لحن جدی گفت: و اما کار امروزمون ..... با گیاهان زیبایی که جلو مونه کارمون رو شروع می کنیم.
هری بار دیگر به درون گلدانش نگاه کرد تردیدی نداشت هیچ چیز جز خاک ساده نبود حتی یک جوانه کوچک هم
به چشم نمی خورد. رون با تعجب گلدان هری را بررسی کرد و گفت: تو چیزی می بینی ؟ هری شانه هایش را بالا
کشید. سیموس فینیگان با تعجب گفت: ولی پرفسور توی گلدان ها که چیزی نیست!!!
پرفسور اسپروت اخمهایش را درهم کشید و گفت: اقای فینیگان وقتی چیزی رو نمی بینی نگو که وجود نداره.
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
59
هسراي پاتر و جادو اي خاطر او که سپس در حالیکه سعی می کرد دوباره لبخند بزند گفت: خوب حالا دستاتون رو جلو ببرید و اونها رو لمس کنید با
دقت اینکار و انجام بدید نمی خواهم بهشون آسیب برسونید حواستون باشه باید آخر کلاس یک تصویر از اونها به
من ارائه بدید.
مالفوی با اخم گفت: چطور باید از چیزی که نمی بینیم تصویر بکشیم؟
پرفسور اسپروت گفت: باید لمسش کنید و آنچه را که حس می کنید بکشید. حالاکی می تونه به من بگه اسم این
گیاه چیه ؟
تردیدی نبود که دست هرمیون بی درنگ بالا می رود همه کلاس برای شنیدن توضیحاتش با بی حوصلگی به سمت
او برگشتند.
• • • • • • دوشیزه گرنجر -
قبل از اینکه پرفسور اسیروت بتواند جمله اش را تمام کند صدای جانسون به گوش رسید: یکی از نایابترین انواع
شبدر سرخ که فقط در زیر قرص کامل ماه دیده می شونوعی از اون که چهار پره دارد خیلی به ندرت دیده شده ولی
برعکس نوع سبزش نشانه بدشانسی و مرگ زودرس خوانده میشه. با اینکه بوته کوچکی دارد ولی میوه های طلائی
رنگی به نام سیب عشق می دهد که سمی است و باعث مرگ می شود.. رویش آن را اصالتا در زیر پای مردان به دار
اویخته می دانند.
صدای باز شدن در گلخانه حرفهای جانسون را قطع کرد. جولیا که در آستانه در ایستاه بود با شرمساری لبش را گزید
و نزدیکتر آمد و گفت : من متاسفم پرفسور تو راه پله ها را هم رو گم کردم .
پرفسور اسپروت پرسید: مگه شما راه را نمی دانستید؟
- آه چرا پرفسور. ولی شبحی به نام بد عنق به من گفت مسیر صحیح از راهروی جنوبیه. ولی ظاهرا اشتباه می
کرد. چون سر نیکلاس دومیمسی پارپینگتن گفتند که این مسیر به دستشوئی دخترانه ختم می شود.
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
60
خسراي پاتر و جادو اي خاطر ایعه پرفسور اسپروت همراه با صدای ریز ریز خنده شاگردان لبخند زد و گفت: بسیار خواب عزیزم حالا بهتره کنار
دوشیزه گرنجر جلوی آن گلدان بایستی.
جولیا که موهای بلوندش روی صورتش ریخته بود و چهره اش را اشفته تر می کرد لبخند زد و کنار هرمیون ایستاد.
جرالد نگاه غضب آلودی به جولیا انداخت، ظاهرا از اینکه او توضیحاتش را قطع کرده بود خشمگین بود.
پرفسور اسپروت با لحن سردی گفت: متشکرم آقای جانسون پنج امتیاز برای اسلیترین. دوشیزه گرنجر شما چیزی
برای اضافه کردن دارید؟
- - - - - - هرمیون دهانش را باز کرد تا بگوید
صدای جرالد بار دیگر به گوش رسید: از میوه شبدر سرخ برای تهیه معجون عشقی استفاده می شه و شاید به همین
دلیل اونو میوه عشق می نامند. در ماه مه گل و در جولای میوه می دهد. از عصاره اون به عنوان تب بر استفاده می شه.
از مخلوط عصاره شبدر سرخ و شبدر زرد برای ......
پرفسور اسپروت با صدای بلندی گفت: از شما تشکر کردم آقای جانسون حالا جوانه های شبدرهاتون بچینید، باید
برای کلاس معجون سازی ازشون عصاره بگیرید. جوانه ها را توی ظرف های شیشه ای که کنار دستتونه
بریزید. حواستون رو جمع کنید که فقط جوانه ها رو بچینید. برگهای مسن تر خشن ترند و کرک های گزنده دارند
لمسی اونها ممکنه باعث گزش دالمستتورن بشه.
رون آهسته زمزمه کرد : اگه این گیاه زیر پای مردان به دار آویخته رشد می کنه چند نفر را دار زدند تا اینهمه جمع
کردند؟
بعد از یک روز خسته کننده استراحت معنای لذت بخشی دارد هری هنوز دستش از گزش شبدر های سرخ می
سوخت و پس از آن کلاس اسنیپ، لازم به ذکر نبود که گرفتن عصاره شبدر های سرخ و تهیه معجون رضایت کار
http://WWW.aryany.com/harrypotter
6 |
خسراي پاتر و جادو اي خاطر ایعه
آسانی نبود. در انتها فقط دو شیشه از معجونها جلا و شفافیت معجون واقعی رضایت را داشتند. معجون هرمیون و
جرالد جانسون (در حقیقت اگر نخواهیم بگوییم معجون جانسون بهتر بود) برای حسن ختام اسنیپ اعلام کرد که
سال آینده مسابقات سراسری معجون سازی در آتن برگزار خواهد شد و از آنجایی که به نظر او هیچکدام قدرت
شرکت در چنین مسابقه ای را ندارند، هنوز کسی را معرفی نکرده است.
در انتها هم کلاس ملال انگیز پرفسور بینز و قطع کردن مکرر صحبتهای او به وسیله جانسون برای افزودن نکاتی که
به نظر او پرفسور بینز آنها را از یاد برده، با صدای زنگ پرفسور با خشم از میان تابلو عبور کرد و رفت.
وقتی جلوی تابلوی بانوی چاق رسیده بودند رون با خستگی گفت: هزار گوی برفی!
تابلوی بانوی چاق در حالیکه که از جلوی مدخل ورودی کنار می رفت گفت: پس دوستتون کو؟
حق با او بود هرمیون در میان راه آنها را ترک کرد و طبق گفته خودش به کتابخانه رفت.
جولیا روی کناپه کنار آتش نشسته بود و در حالیکه یک گربه سفید و مشکی را نوازش می کرد خیره به درون آتش
نگاه می کرد. هری و رون کنار جینی که مشغول پر کردن جدول قمر های پرفسور سینسترا بود نشستند. جینی به طرز
مشکوکی ساکت بود و از نگاه کردن به آنها پرهیز می کرد، به نظر می رسید سعی دارد چیزی را مخفی نگاه دارد.
هری پرسید : چیزی شده جینی؟
جینی یک تکه کاغد را با سرعت تا کرد و در جیب ردایش گذاشت و در حالیکه سرش به علامت نفی تکان می داد
گفت: نه، فکر نمی کنم، اتفاق ؟ من، من می رم بخوابم.
رون با تعجب پرسید: میری بخوابی؟ الان؟ ساعت هنوز هشت نشده.
- آره، آره می دونم ولی فکر می کنم یه کم خستم.
هری پرسید : مطمئنی حالت خوبه؟
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
62
خسراي پاتر و جادو اي خاطر ایعه
- آره . آره
وقتی جینی در پا گرد خوابگاه دخترانه گم شد. رون پرسید: حس نمی کنی داشست چیزی رو مخفی می کرد؟ چی تو
اون کاغذ نوشته شده بود که اینطوری قایمش کرد؟
هری سرش را تکان داد و در حالیکه از خلال پنجره به فضای تقریبا تاریک بیرون می نگریست می اندیشید که چقدر
دلش می خواهد با آذرخش پرواز کند.
هری گفت: با یک پرواز شبانگاهی چطوری؟
رون که گوئی انتظار این پیشنهاد را نداشست ابروهایش را بالا برد و بعد گفت : چرا که نه؟
وقتی برفراز اسمان غروب گرفته پرواز می کردند. هری به هیچ نمی اندیشید جز حس مطلوبی که از پرواز با
آذرخش داشت. خورشید رفته رفته غروب می کرد و تاریکی ذره ذره بر همه جا حکم فرما می شد. هری وزش نسیم
شبانگاهی را بر پوستش حس می کرد، دوباره اوج گرفت و بالا رفت. رون که خودش را به او رسانده بود گفت: معرکه
است نه ؟
هری نفس عمیقی کشید و گفت: عالیه.
رون لبخند زد و به سمت پایین شیرجه رفت. هری بازهم اوج گرفت و شروع کرد به زیگزاگ رفتن از میان ستون
- r • • • • • • • • • • • های خیالی. باد در گوش هایش می پیچید و وزوز کنان چیزهای نامفهومی به زبان می اورد: او ......... کشته
خواها- ............. شناس.
هری ایستاد. این صدای باد بود؟ آیا باد واقعا با او حرف زده بود؟ هری به سمت رون که بارها از او دورتر شده بود
رون که ظاهرا صدای او را نمی شنید از میان تاریکی فریاد کشید: چی گفتی؟
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
63
خسراي پاتر و جادو اي خاطر ایعه
نه ممکن نبود این صدای رون باشد او به قدری دور بود که صدای هری را به خوبی نمی شنید، صدایی که هری
شنید با اینکه در میان باد می پیچید ولی واضح بود.
صدایی از میان تاریکی گفت: شاید صدای منو شنیدی پاتر.
هوا به قدری تاریک شده بود که هری هیچ نمی دید. ماه از پشت ابر بیرون آمد و هری چهار نفر را سوار بر جارو در
دو متری سمت چپش یافت. کراب ، گویل، مالفوی و جرالد جانسون.
مالفوی پوزخندی زد و گفت: چی شده پاتر چرا داری از ترس می لرزی؟
هری نزدیک تر رفت و با خشم گفت: هرگز !
رون که متوجه حضور آنها شده بود با شتاب به سمت آنها می آمد. با اشاره مالفوی کراب و گویل خودشان را به دو
سوی رون رساندند. رون با تعجب نگاهی به آندو که محاصره اش کرده بودند انداخت و گفت: نمیدونستم شما دو تا
پرواز هم بلدید.
مالفوی به سمت رون رفت و گفت: خیلی خوش مزه ای ویزلی. ولی متاسفانه ما امشب اصلا حوصله خوش مزگی
های تو رو نداریم.
سپس با اشاره به کراب و گویل گفت: مواظبش باشید فضولی نکنه.
هری با خشم گفت: شما این بالا چه غلطی می کنید؟
|
نام یا ق
جانسون نزدیکتر آمد و گفت: می خواهیم با مهارت شما آشنا شویم آقای پاتر. شنیده ام شما جستجوگر خوبی
هستید. چطوره نشونمون بدی ؟
هری با بی حوصلگی گفت: نه فکر نمی کنم علاقه ای داشته باشم. باشه برای یک وقت مناسبتر.
مالفوی نگاه نفرت باری به هری انداخت و گفت: الان مناسبه پاتر خیلی هم مناسبه.
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
64
خسراي پاتر و جادو اي خاطر ایعه کراب و گویل دو بازوی رون را گرفتند. قدرت هر حرکتی از او سلب شده بود. مالفوی ابروهایش را بالا کشید و
گفت: تو که نمیخواهی بلایی سر این دوست مو قرمزت بیاد. فکر می کنی اگه جارو شو ازش بگیریم از این جا تا اون
پایین چقدر براش طول می کشته ؟
هری با خشم دندانهایش را بر هم فشرد و گفت: خوب؟
جانسون دستش را جلو اورد و گفت: به من نشون بده چقدر در موردت راست می گند؟
بالهای ظریف گوی زرین از میان مشت جرالد در هوا به نرمی حرکت می کرد.
سیس ادامه داد: حاضری؟ راستی من زیاد پای بند اخلاقی نیستم.
با آخرین کلمه ای که از دهان او خارج شد گوی از میان دستش رها شد و به سرعت در میان تاریکی ناپدید
شد. جانسون که هنوز به هری می نگریست پوزخندی زد و با سرعت باور نکردنی از برابر هری گذشت و به دنبال
گوی در تاریکی گم شد.
هری به دنبال او به عمق تاریکی رفت . ابرهای غلیظی سطح ماه را پوشانده بودند که به نظر نمی رسید حاضر به
کنار رفتن باشند. اثری از جانسون دیده نمی شد و همین طور از گوی زرین و البته حالا دیگر نمی توانست رون و
سایرین را ببیند صدای مالفوی از دور به گوش می رسید: پاتر دو تا عینک بزن مثل اینکه یکی فایده نداره.
صدای خنده نفرت انگیز کراب و گویل به گوش رسید. هری تلاش می کرد تمام حواسش را متمرکز یافتن گوی
کند. با سرعت به جلو حرکت کرد. وزش باد قدرت شنیدن را از او می گرفت. ولی چشمانش با دقت همه جا را از
نظر می گذراند. در چند متری زیر پایش نقطه طلایی رنگی بالا و پایین می رفت ، میتوانست جانسون را که با
سرعت به سمت او می رفت ببیند. جانسون تقریبا همسطح گوی بود و فاصله زیادی با گوی نداشت. هری بی درنگ
به سمت پایین شیرجه رفت اگر عجله می کرد می توانست قبل از او گوی را به چنگ بیاورد. هری در برابر فشار هوا
نفسش را در سینه حبس کرده بود باد با شدت به صورتش سیلی می زد . دو متر دیگر! این همه فاصله ای بود که
هری باید طی می کرد. دستش را دراز کرد تا لمس کردن گوی فقط چند سانتی متر ....!
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
65
خسراي پاتر و جادو اي خاطر ایعه هری لرزش پره های گوی را حس کرد و بعد....
مرگ برایشی شسیرینی خواهما- بود
قدرت یک ضربه و دردی که از یک نقطه از پهلویش آغاز شد و در نیمه راست بدنش پخش شد. هری به سختی
دوباره کنترل جارویش را به دست گرفت. درست نمی دانست در اثر ضربه چند متر به عقب پرت شده بود ولی گوی
را از دست داده بود. با وجودی که با هر نفس درد در پهلویش می پیچید سعی کرد درست بیندیشد جانسون با لبه
جارویش به او حمله کرده بود اثر لبه جارو را بر روی بدنش حس می کرد. جانسون که در اطراف هری پرواز می کرد
با گوی زرینی که در دستش بال و پر می زد به او نزدیک شد و با صدای اکنده به غروری گفت: گفتم که من زیاد
پای بند اخلاق نیستم. هری با خشم به سمتش یورش برد و در حالیکه یقه او را می فشرد گفت: فکر میکنی خیلی
بامزه ای؟ منظورت از این مزخرفاتی که درباره کشته شدن یک نفر می گی چیه ؟
پوزخند از روی لبهای جانسون محو شد، چهره اش متعجب به نظر می رسید.
صدای سوت بلندی فضا را شکافت و به دنبال آن صدای خانم فریاد هوچ:
- معلوم هست شما این موقع شب اون بالا چه کار می کنید؟ همتون بیایید پایین. خیلی سریع.
جانسون یقه اش را از دست هری بیرون کشید و در حالیکه گوی زرین را در جیبش مخفی می کرد به سمت زمین
رفت.
وقتی به پایین رسیدند خانم هوچ همچنان مشغول فریاد زدن بود: می تونید به من بگید شما شش نفر این موقع شب
اون بالا چی کار می کردید؟
جانسون بعد از یک فرود بسیار نرم با خونسردی گفت: یک پرواز آرام شبانگاهی!
خانم هوچ با خشم گفت: پرواز شبانگاهی ؟ اونم با این قیافه ها؟
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
66
خسراي پاتر و جادو اي خاطر ایعه حق با خانم هوچ بود بغیر از جانسون که در اثر وزش باد اندکی موهایش به هم ریخته بود وضعیت سایرین چندان
جذاب نبود، یک باریکه خون از بینی کراب پایین می آمد، یقه گویل پاره شده بود و دست رون روی چشم چپش
ثابت مانده بود ظاهرا دوست نداشت کسی زیر آن را ببیند.
خانم هوج ادامه داد : پس یک پرواز شبانگاهی درسته؟ و اصلا هم دعوا نمی کردید؟ بسیار خواب گزارش پرواز
شبانگاهیتون به مسئولین گروه هاتون داده میشه و ده امتیاز از هر گروه کم میشه. دفعه بعد که خواستید در چنین
ساعتی پرواز شبانگاهی انجام پدید برای همیشه از پرواز در هاگوارتز محروم خواهید شد. مفهوم شد؟
- بله پرفسور.
وقتی از تابلوی بانوی چاق گذشتند با چهره نگران هرمیون که در کنار آتش انتظار آنها را می کشید رو به رو
شدند. هری در حالیکه با دست چپش پهلوی راستش را گرفته بود روی کاناپه کنار بخاری نشست.
هرمیون در حالیکه از رون می -خواست تا دستش را از روی چشمش بردارد با نگرانی آمیخته با خشم گفت: هیچ وقت
نمی شه شما پسرها رو به حال خودتون رها کرد؟ رون دستت رو بردار دیگه ببینم چه بلایی سر چشمت اومده.
رون در حالیکه دستش را از روی چشمش بلند می کرد گفت: اگه مالفوی از طلسم بازدارنده استفاده نمی کرد اون
کراب احمق نمی تونست این کار و بکنه.
زیر دست رون ، دورتا دور چشم روان کبود بود. وقتی هرمیون می خواست ان را بررسی رون با صدای امیخته با درد
صورتش را از زیر دست هرمیون بیرون کشید.
هرمیون اخم هایش را درهم کشید و گفت: همین جا بنشینید فکر کنم یه چیزی دارم که کمک می کنه.
مدت زیاد نگذشت که هرمیون با یک شیشه کوچک برگشت . در درون شیشه چیزی شبیه یک کرم قرمز رنگ بود که
بوی تندی شبیه بوی سیر می داد.
هری پرسید: این دیگه چیه ؟
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
67
هسراي پاتر و جادو اي خاطر او که - عصاره آزافتیدا، بهش میگند مدفوع شیطان، خوردنش باعث سردرد و سرگیجه و اختلالات روانی میشه.
رون در حالیکه می خندید گفت: و حالا کدوم یک از این کاربردها به درد ما میخوره؟
هرمیون با حالتی جدی گفت : هیچکدوم -چون قرار نیست شما اونو بخورید قراره اونو روی کبودی بمالید. فکر می
کنم تا صبح درد و کبودی از بین ببره.
سپس در حالیکه دستمالی را آغشته به آن می کرد و به رون می داد گفت: هری نمی خواهی بگی به چی فکر می
کنی؟
هری با سختی اندکی در صندلی جابه جا شد و گفت: چیزی هست که من معنی شو نمی فهمیم..........
سپس تمام آنچه را که آن شب در میان صدای باد شنیده بود تعریف کرد.
رون گفت: چرا جانسون باید یک چنین چیزی بگه؟
سمت
هرمیون در حالیکه در قوطی را می بست گفت: فکر نمی کنم کار جانسون بوده باشه. اگه اینطور بود وقتی هری
موضوع رو بهش گفت تعجب نمی کرد.
رون گفت : در اینصورت کار کی میتونه باشه؟ اون تنها کسی بود که به هری نزدیک بود و میتوانست.
هرمیون که چهره اش درهم رفته بود گفت: ظاهرا اون تنها کسی بوده که می تونسته ولی ما در این مورد زیاد مطمئن
نیستیم. هوا تاریک بوده هرکس میتوانسته خودشو تو تاریکی مخفی کنه. هرچند برای دیده نشدن راه های زیادی
وجود داره.
هری گفت: یعنی می خواهی بگی کس دیگری هم در اطراف ما بوده که ما نمی دیدیمش!
هسر میرون گفت: ممکنه! یک چیزهایی تو هاگوارتز مشکوک به نظر می رسه. چیزهای مثل نبودن استادی که کتاب و
ساعت درسیش تعیین شده. و چیزهای مثل اینکه امروز تمامی اساتید در دفتر دامبلدور جلسه داشتند.
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
68
خسراي پاتر و جادو اي خاطر ایعه رون گفت: ولی ممکنه واقعا کسی نباشه. این اولین بار نیست که هری چنین چیزهای را می شنوه. سال دوم هم اون
صدای باسیلیسک رو میشنید.
هرمیون گفت: درسته ولی چطور ممکنه هری وقتی سوار بر جارو و تو اسمون بوده صدای یک مارو بشنوه ؟
هرمیون بعد از اندکی سکوت گفت: چیزی وجود داره که خانم ویزلی رو تا اون حد نگران کرده بوده. ولی من هنوز
نمی فهمم ! چطور ممکنه آدم چیزی رو انتخاب کنه که حق نداشته باشه چیزی در مورده اون بدونه. هرمیون با
مشاهده چشمان متعجب رون و هری ادامه داد : ببینید خیلی ساده است . اونطور که هری شنیده خانم ویزلی معتقد
بوده باید همه چی به هری گفته بشه چون اون حق داره بدونه. در حالیکه آقای ویزلی پاسخ داده که اگه هری چیزی
بفهمه چیزی برای انتخاب باقی نمیمونه.
خوب این یعنی اینکه هری در صورتی حق انتخاب داره که چیزی ندونه. به نظر من خیلی بی معنیه. چیزی این وسط
ناقصه.
سپس در حالیکه قوطی را به هری می داد با لحن معنی داری گفت: چیزی که شاید گفته نشده.
هری در حالیکه قوطی را از هرمیون می گرفت گفت: چرا اینو به من می دی؟
هرمیون پاسخ داد: مسخره بازی در نیار، نمی خواهد بگی جای چوب جانسون اصلا درد نمی کنه.
رون با تعجب پرسید: جای چوب جانسون؟
هری پرسید: ولی تو از کجا می دونی ؟
هرمیون پاسخ داد: کتابخانه هاگوارتز پنجره های زیادی داره که با وجود تاریکی میشه خیلی چیزها رو از پشت اونها
وقتی هری مبارزه اش با جانسون را برای رون شرح داد رون در حالیکه چهره اش درهم رفته بود گفت: این اصلا
خبر خوبی نیست. اگه اسلیترین اونو به عنوان جستجو گر جدیدش معرفی کنه تو بد دردسری می افتیم.
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
69
خسراي پاتر و جادو اي خاطر ایعه هرمیون به سردی گفت: به هر جهت امشب ظاهرا قصد داشته به شما نشون بده برای رسیدن به اهدافش حاضر دست
به هر کاری بزنه. جینی از جولیا شنیده که اون هرگز در هیچ چیز نباخته و این تنها چیزیه که بهش اهمیت می ده.
ثر ثان پرسید : راستی امشب جینی داشست چی رو مخفی می کرد؟ به نظرم نگران بود.
هرمیون تکه کاغذی را از جیب ردایش درآورد و گفت: احتمالا باید این بوده باشه. اعضای اسلیترین تعداد زیادی از
اینها رو تو مدرسه پخش کردند.
هری تکه کاغذی را که در دست هرمیون بود گرفت و باز کرد. تکه کاغذ پوستی کوچکی بود که روی آن این عبارت
به چشم می خورد.
برای پاتر روزهای خوبی را در آزکابان آرزومندیم.
عبارت روی کاغل بعد از اندکی محو می شد و جای -خود را به این عبارت می داد.
بی صبرانه انتظار دیدارتان را می کشم.
امضا: ماگیتون
پیغام روی کاغذ برای اکثریت دانش اموزان به قدری نا مفهوم بود که خیلی زود از خاطره ها رفت ولی در عوض
جانسون ها به قدری بحث برانگیز بودند که در انتهای هفته اول تقریبا همه با خصوصیات آندو آشنا شده بودند. دو
جانسون تازه وارد در دو جبهه متفاوت حرکت می کردند، به همان اندازه ای که جرالد در بین سایرین به عنوان
موجود منفوری شناخته شده بود جولیا محبوب بود.
رفتار جرالد سرد و آزار دهنده و رفتار جولیا گرم و دوست داشتنی بود. همه در برخورد با جرالد حس می کردند به
|
طرز انکار ناپذیری خود را از دیگران برتر می داند و جولیا با همه صمیمی و مهربان بود. جرالد را به سادگی می شد
در میان حلقه اسلیترین ها یافت در سایر مواقعی که همراهان اسلیترینی خود را نداشست یا در کتابخانه بود و یا در
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
70
خسراي پاتر و جادو اي خاطر ایعه زمین کوییدیچ . ظاهرا از نمایش دادن توانایی هایش در کوییدیچ لذت خاصی نمی برد چون برای تمرین زمانهای را
انتخاب می کرد که زمین -خالی و خلوت باشد. جولیا هر کجا بود تنها نبود در این مدت کوتاه دوستان بسیار متفاوتی از
گروه های مختلف یافته بود. شاد بود و سرزنده و معمولا روی صورتش لبخند شیرینی می نشست.
جولیا حتی توانسته بود لبخند تحسین را بر لب پرفسور مک گونگال بیاورد. و این درست در زمانی بود که جولیا در
پاسخ به پرفسور مک گونگال مبنی بر نشان دادن تواناییش تمام شیشه های دوات موجود در کلاس را به لیوان های
کوچک حاوی گلهای صحرای تبدیل کرد.
وقتی در مدت کوتاهی که تا رسیدن به برج شمالی و کلاس پیشگوئی داشتند در راهرو قدم می زدند کسی در گوش
هری زمزمه کرد: آزکابان خوشی بکادره.
هری برگشت مالفوی به همراه کراب و گویل پشت سرشان بود. اینبار اثری از جانسون به چشم نمی خورد. هری با
بیحوصلگی گفت: دهنتو ببند.
مالفوی بی اعتنا ادامه داد: پاتر چرا اینقدر رنگت پریده نکنه شبها از ترس آزکابان نمی خوابی؟ کاش از بلک می
پرسیدی از کابان چطوریه .
هری با خشم گفت: ببینم چطوره از بابات بپرسم؟ اونکه -خواب می دونه.
مالفوی در حالیکه با نفرت به هری می نگریست نزدیک تر آمد گفت : امسال نمی گذارم یک نفس راحت بکشی.
مطمئن باش.
صدای آرگوس فیلیچ از پشت سرشان به گوش رسید.
- خوب گیرتون آوردم. شما می خواستید با هم دوئل کنید! بازهم بی نظمی، بازهم کثیفی، با ورود شما موشهای
فضول دوباره همه جا کثیف و بی نظم شده. از جلوی چشمام دور شید.
http://WWW.aryany.com/harrypotter
7 |
خسراي پاتر و جادو اي خاطر ایعه هری ترجیح می داد از فراست استفاده کند و قبل از اینکه فیلیچ او را در یک دردسر جدید بیندازد از مهلکه دور
شود. اندکی بعد قبل از جدا شدن از هرمیون که به کلاس ریاضیات جادویی پرفسور و کتور می رفت. هرمیون بی
مقدمه گفت: به نظر من حق با مالفویه!
هری با تعجب گفت: چی؟
لارس
هرمیون در حالیکه به هری می نگریست با لحن جدی گفت: رنگت پریده هری. چهره ات مثل مریض ها شده. تو
هفته گذشته چند دفعه صدا کسی رو شنیدی که باهات حرف می زنه؟ فکر نمی کنی بهتر باشه موضوع رو کمی
جدی تر بگیری؟ تو مرتب صدای کسی رو می شنوایی که با تو درباره مرگ حرف میزنه. هر دفعه هم یک بهانه
مسخره براش پیدا کردیم. چطور بگیم؟ فکر نمی کنی بهتره یک کم استراحت کنی؟ بعد از مرگ سدریک و بعد از
اون ، ، ،
تو خسته ای هری، چرا یک سر به مادام پامفری نمی زنی؟ اون میتوانه با معجون های آرامش بخشش آرومت کنه.....
هری که حس می کرد درست متوجه حرفهای هرمیون نشده گفت: تو چی می خواهی بگی ؟ که من .....
هرمیون با دلواپسی به میان حرف هری پرید و در حالیکه به رون می نگریست گویی از او کمک می
- - - - - خواست گفت: نه، نه، من اصلا نگفتم که.... من فقط گفتم بهتره یک سر به
هری با خشم به میان حرفش پرید و گفت: نه متشکرم نیازی ندارم.
رون که با کلمات بریده ای سعی می کرد به هرمیون کمک کند گفت: خوب.... هری..... من فکر می کنم ضرری که
ندارد!
هری با خشم به رون نگریست یعنی هردو آنها به یک نتیجه رسیده بودند، رون با اصرار بازوی هری را گرفت و
گفت: گوش کن هری از دست ما ناراحت نشو منظور هرمیون اصلا این نبود که تو داری خلی میشی. بین رفیق ممکنه
• • • • • برای هرکس پیش بیاد . یعنی منظورم اینکه هرکس جای تو بود.... منظورم اینه که
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
72
خسراي پاتر و جادو اي خاطر ایعه هری بازویش را از دست رون بیرون کشید و گفت: منظورت خیلی واضحه. ولی من به کمک کسی احتیاج ندارم.
هرمیون چیز دیگری نگفت و مسیرش را به سمت کلاس پرفسور وکتور تغییر داد، رون هم تا رسیدن به نردبان
کلاس تره لانی کاملا خاموش بود. هری حس مسخره ای داشت، خوشحال بود که در مورد آنچه که در رویا دیده بود
با آنها صحبت نکرده است. درست قبل از بالا رفتن از نردبان هری به یادآورد که کتاب پیشگوییش را هنگام روبه رو
شدن با مالفوی روی کناره های سنگی کف راهرو رها کرده بود تا در صورت نیاز به استفاده از چوبش دستش خالی
باشد. وقتی با عجله از پله ها پایین می آمد صدای رون را شنید که می گفت: سریع برگرد.
کتاب درست جایی بود که هری گمان می کرد در آنجا رها کرده است، خم شد تا کتاب را بردارد، صدای عجیبی به
گوش رسید، صدایی مثل صدای گریه یک نوزاد.
هری جلوتر رفت ، صدای گریه ها بلندتر می شد ولی اثری از صاحب صدا نبود. پشت یکی از درها ایستاد، صدا از
پشت در می آمد. جلوتر رفت و سرش را به در چسباند صدا بلند و کشیده تر شده بود، هری دستگیره را چرخاند
اگر این صدا متعلق به یک نوزاد باشد او حتما به کمک نیاز داشت. هیچ کس پشست در نبود، درست در وسط اتاقی که
هری پا به درون آن گذارده بود یک موجود سیاه و پشمالو ایستاده بود که با دیدن هری به سمت او آمد. هری آر خیب
گربه جولیا را شناخت. آر خیب در میان پاهای هری می پیچید و صدایی ناله مانند از گلویش برمی خاست، گوئی از
چیزی ترسیده بود با چشمان زرد رنگش به هری می نگریست و ناله سر می داد. چهره آرخیب دوستداشتنی بود، دور
گردنش خط سفیدی مثل یک گردنبند به چشم میخورد. هری در حالیکه گربه را از روی زمین بلند می کرد به آرامی
زمزمه کرد: تو اینجا چی کار می کنی؟ فکر کنم بهتره برگردون مت به داخلی برج.
وقتی هری به اطرافش نگریست حسی عجیبی وجودش را فرا گرفت. اثری از دری که از آن وارد اتاق شده بود به
چشم نمی خورد. هری با دقت بیشتری اطرافش را جستجو کرد درست بالای سرش یک پنجره یا دریچه در سقف
وجود داشت که نور از آن به درون اتاق می تابید، اتاق خالی خالی بود کمی جلوتر در بخش تاریک اتاق چیز دیگری
به چشم می خورد، هری نزدیکتر رفت. آنجا یک در بود هری نگاهی به آر خیاب که با شدت به او چسبیده بود
انداخت و گفت: تو باید از این در اومده باشی، پس احتمالا باید از همین در هم برگردیم.
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
73
هسراي پاتر و جادو اي خاطر او که پشت در یک کتابخانه بزرگ بود. هری از در باز کتابخانه گذشت و پا به درون سالن دیگری گذاشت. دکوراسیون
داخلی حکایت از یک خانه اشرافی و زیبا داشت. با اینکه تا بحال پا به چنین جائی نگداشته بود جلوتر رفت. صدای
گفت و گوی دو نفر به گوش می رسید. تابلوهای روی دیوار که متوجه حضور او شده بودند با انگشت او را به
یکدیگر نشان می دادند. آر خیب از میان دستان هری به پایین پرید و با سرعت دور شد. هری از کنار یک شومینه
خاموش و سرد گذشت. ناگهان آتش با شعله های سرخ رنگ و بلندی زبانه کشید و شروع به سوختن کرد. آتش به
قدری قوی و طبیعی بود گوئی سالهاست در این جا می سوزد. ناگهان هری به یاد کلاس تره لانی افتاد باید هرچه
زودتر راه خروج را می یافت. صدای گفت و گو ها بلند تر شده بود باید صاحبان صدا را می یافت و راه خروجی را
می پرسید. چیزی که هری گفت و گوی دو نفر نامیده بود حالا تبدیل به صدای فریادهای بلندی شده بود که آرامش
را حتی از تابلوی های روی دیوار دزدیده بود. چیزی روی دیوار توجه هری را به خودش جلب کرد، با اینکه بغیر از
هری کسی در اتاق نبود ولی سایه دو نفر بر روی دیوار درست پشت سر او جایی که باید سایه خود را می یافت نقش
بسته بود . هری برگشت، تقریبا حدود چند سانتی متر از جا پرید، درست پشت سر او جایی که که تا به حال کسی
نبود، منبع صداها ایستاده بودند و فریاد می کشیدند. یک مرد که در کنار پنجره ایستاده بود و مرتب با فریاد حرفش را
تکرار می کرد و دیگری یک زن که در فاصله چند سانتی متری او روی یک کاناپه و در کنار آتش نشسته بود و
مشغول نوازش ارخیب بود . مرد برگشت و با خشم فریاد کشید: تو حق نداری، من نمی گذارم.
چهره مرد بسیار آشنا بود. همان چشمان قهوه ای رنگ ، همان موهای پر پشت و خوش حالت و همان قد بلند. تنها
تفاوت این بود که سرمای موجود در صورت جرالد در چهره مرد به چشم نمی خورد. هری جلوتر رفت و گفت: می
بخشید می تونید به من بگید چطور میتونم ....
زن با آرامش گفت: برات متاسفم اندرو. این تمام چیزیه که میتونم بهت بگم.
موهای بلوند جولیا و چهره سرد جرالد زیبای آمیخته با سرمایی سوزنده ای را در چهره زن
صورتش سرشار از اعتماد به نفس و ارامش بود.
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
74
خسراي پاتر و جادو اي خاطر ایعه
مرد بدون توجه به حضور هری به سمت زن یورش برد و گفت: زیاد به خودت مطمئن نباش. برای رسیدن به
آرزوهات باید زنده بمونی.
زن لبخند ظریفی زد و در حالیکه از روی کاناپه بلند می شد گفت: منو می ترسونی اندرو؟
سپس با ظرافت خاصی آر خیب را روی زمین نهاد و در حالیکه از پله ها بالا می رفت گفت: بجای تهدید کردن من
اگه اون کلوپ شبانه مسخره بهت فرصت می ده کمی به فکر جولیا باشی روز به روز داره حالش بدتر می شه.
سپس در حالیکه با نگرانی به در یکی از اتاق ها می نگریست گفت: دیشب دوباره خواب اون سایه ها رو دید.
مرد با خشم خودش را به لبه پله ها رساند و گفت: چرا نمی فهمی اون نمی تونه تو داری بهش آسیب می زنی.
زن که برای اولین بار آثار خشم در چهره اش دیده می شد گفت:اون می تو نه فقط اولش کمی ساخته .اون میتونه
چون جرالد هم تونست. حالا به جای این حرفها بر و اون سود بینسکی مسخره رو بیار اینجا ببینم میتونه کاری انجام
باله .
مرد با نرمش گفت: لیدینکا خواهش می کنم دست بردار. اینطوری جولیا آسیب می بینه.اگه من تونستم اگه تو و
جرالد تونستید دلیل نمیشه جولیا هم بتونه.اون ضعیفه خیلی ضعیفتر از اینکه بتونه زیر اون حمله ها دوام بیاره.
هری کم کم احساس می کرد تصویر زنی که بالای پله ها بود محو و تار می شود اطرافش رفته رفته در سیاهی
غلیظی که همچون مه در اطرافش پراکنده میشد فرو می رفت هری حرکت لبهای مرد را می دید ولی نمیتوانست
صدای او را بشنود. اندکی بعد همه جا ساکت و سیاه شد....
فصل هفتم : کسی که نمی خواهد به او آسیب برسد
هری حس می کرد چیز نمناک و زبری پوست دستش را می خراشد. چشمانش را باز کرد، آرخیب در کنارش نشسته
بود و مشغول لیسیدن دست او بود. صدای مرد هنوز به گوش می رسید: لیدینکا این کار و نکن.
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
75
هسراي پاتر و جادو اي خاطر او که
هری سعی کرد برخیزد سرما از کفپوش سنگی به درونش نفوذ کرده بود و لرزش محسوسی بدنش را پوشانده بود.
تاریکی با سرعت به میان چشمانش می دوید و دور می شد. بغیر از صدای زن و مردی که حالا مطمئن بود والدین
جرالد و جولیا بودند صداهای دیگری هم می شنید، صداهای دور و نزدیک . تصاویری از جام جهانی کوییدیچ
جلوی چشمانش می آمد و بعد صدای خنده دوقلوهای ویزلی.
هری با تمام قدرتی که داشست ایستاد قدرت تشخیص اطرافش را نداشت تصاویر چون موج از جلوی چشمانش دور
می شد. باید خود را به خوابگاه می رساند نیاز به خوابیدن داشت این تمام چیزی بود که می توانست تشخیص دهد.
صدای فریادهای خاله پتونیا بخاطر لکه روی دیوار آزارش می داد. برای رسیدن به خوابگاه باید راهرو را تا انتها می
رفت و بعد بالا رفتن از آن پله ها، به نظر غیر ممکن می رسید، پیمودن این همه راه باور نکردنی بود. چو چانگ و
سدریک دیگوری با رقص از برابرش گذشتند. هری دستش را به لبه دیوار گرفت یکبار دیگر هم با چنین وضعیتی رو
به رو شده بود و آن درست شیی بود که در منزل دورسلی ها پدر و مادرش را دیده بود. سعی کرد با دقت بیشتری
به اطرافش نگاه کند تصاویر مواجی از هزاران در به چشمانش می آمد. با آخرین قدرتی که در خودش می شناخت
سعی کرد تا کسی را صدا بزند فریاد ضعیفی از گلویش برخاست: کسی صدای منور می شنود ؟
صدای هرمیون از دوردستها به گوش می رسید: هری تو به استراحت نیاز داری. به استراحت! استراحت!
سیاهی بار دیگر جلوی چشمان هری را گرفته بود هرمیون ادامه می داد: چشماتو ببند هری. خیلی ساده است و خیلی
شیرین. فقط چشماتو ببند، هیچ اتفاقی نمی افته.
خسرین اندیشید، او کجا بود در هاگوارتز ؟ او هرگز چنین دالانی را در هاگوارتز ندیده بود! باید راه خروج را می یافت
ولی کدام در ؟
حس غریبی او را از باز کردن درها باز می داشست. کف راهرو زانو زد باید می اندیشید کدام در را باید انتخاب کند.
هری خسته بود خسته تر از آنکه قدرت اندیشیدن داشته باشد. او فقط می خواست بخوابد. شاید اگر همین جا اندکی
چشمانش را می بست همه چیز درست می شد حق با هرمیون بود او به استراحت نیاز داشست. خودش را با زحمت
به کناره های راهرو رساند و در حالیکه به دیوار تکیه می داد چشمانش را بست .
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
76
خسراي پاتر و جادو اي خاطر ایعه تاریکی با حس مطلوبی به میان چشمانش می دوید با حس گرم خواب .
............ در میان یک اتاق خالی و تاریک نشسته بود که در باز شد کم کم حس می کرد تنها نیست سایه های سیاه
رنگی را در اطرافش می دید، سایه هایی که در قامت یک انسان سیاه پوش در اطراف می گشتند، چه حس مطلوبی
نسبت به آنها داشت گونی آنها را می شناخت. سایه ها نزدیک تر آمدند هری از آنها خواست تا بنشینند..........
بار دیگر چشمانش را باز کرد و به درهای زیادی که در برابرش بود نگریست تا انتهای راهرو که به نظر بی انتها می
رسید درهای متفاوتی بود نباید هر دری را باز می کرد نمی دانست چه چیز پشت درها انتظارش را می کشد ولی
هرچه بود نسبت به آن احساس خطر می کرد.
در حالیکه کشان کشان در طی راهرو بدن خسته اش را جلو می کشید و از برابر درها می گذشت ، ناگهان ایستاد.
همین بود! در برابرش یک در خاکستری رنگ و پوسیده بود نمی دانست چگونه می داند ولی او باید همین در را
انتخاب می کرد نزدیک تر رفت فرصت اندیشیدن بیشتر نداشت باید از این مخمصه رهایی می یافت در را باز
a u ، • • • • •کرد
حدسش درست بود با گذشتن از در قدم به خوابگاه پسران گذاشته بود برگشت و به پشت سرش نگاه کرد هیچ دری
نبود! پوستر تیم شاهین کن میر (Kenmare keStrelS) روی دیواری که هری از آن عبور کرده بود به چشم می
-خورد.
صدای نگرانی گفت: هری پاتر حالش خوب نیست!
دابی در کنار هری ایستاده بود و با نگرانی او را می پایید.
هری در حالیکه خودش را به تختش می رساند گفت: دایی تو اینجا چی کار می کنی؟
دابی تا نزدیک تخت او را همراهی کرد و در حالیکه از لبه تخت بالا می آمد گفت: دایی منتظر هری پاتر بود. دایی می
دو نست که هری پاتر به خوابگاه می یاد. دایی برای هری پاتر چیزی آورده که هری پاتر حتما باید اونو بخوره.
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
77
خسراي پاتر و جادو اي خاطر ایعه صدای دابی می لرزید قطره اشک کوچکی از کنار چشمان سبز رنگش به روی صورتش لغزید و گفت : هری پاتر
حالش خوب نیست، هری پاتر به کمک نیاز داره.
هری برای اینکه دایی را از نگرانی بیرون بیاورد نشست و گفت: ولی دابی تو از کجا می دونستی من به اینجا میام؟
من چی رو باید بخورم.
دابی با صدای موشی اش گفت: دایی جن خوبیه! دابی تو کار دیگران دخالت نمی کنه. اون اومد و به دابی گفت که
اربابش یعنی هری پاتر به کمک دایی نیاز داره بعد یک شیشه به دایی داد و گفت که هری پاتر باید اینو بخوره، وقتی
دابی ازش پرسید که هری پاتر کجاست ؟ گفت که دابی میتونه هری پاتر و تو خوابگاه پیدا کنه! دابی درنگ نکرد اومد
اینجا و منتظر هری پاتر موند. اون به دابی گفت که هری پاتر تا از این نخورده نباید بخوابه!
دابی جمله اخرش را با چنان فریادی به زبان اورد که خواب را از چشمان هری ربود.
هری پرسید: اون ؟ اون کی بود؟
دابی شرمگینانه سرش را پایین اورد و گفت: دایی نباید اینو به زبون بیاره. اون گفت اگه هری پاتر سوالی پرسید دایی
جواب بده اون کسیه که نمی خواهد به هری پاتر آسیبی برسه.
هری پرسید: دابی من اونو می شناسیم ؟
دابی در حالیکه سرش را پایین نگه داشته بود و لبهایش را بهم می فشرد زمزمه کرد: این فقط به خاطر خود هری
پاتره. اون کسیه که نمی خواهد به هری پاتر آسیب برسه.
هری سرش را درون بالشت فرو برد و گفت: باشه دایی ازت ممنونم من فقط باید کمی بخوابم بعد دوباره حالم خوب
: -
می شه.
دابی بار دیگر فریاد کشید: هری پاتر تا از این نخورده نباید بخوابه !
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
78
خسراي پاتر و جادو اي خاطر ایعه
هری که قدرت بحث کردن با دابی را نداشت گفت: باشه دابی اونو به من بده ازش می خورم.
دابی با خوشحالی شیشه ای را که در دست داشت به هری داد و گفت: دایی می خواهد حال اربابش خوب بشه.
بطری حاوی معجون آبی رنگ و لغزنده ای مثل پارافین مایع بود. هری با اینکه اصلا قصد نداشت از آن بنوشد در
بطری را باز کرد و آن را به لب برد اندکی بعد آن را پایین آورد و وانمود کرد که خورده است.
دابی با خوشحالی گفت : هری پاتر حالش خوب می شه!
خارجی آهسته زمزمه کرد: آره دایی -خواب می شه حالا بزار من کمی بخوابم.
دابی پاورچین پاورچین از تخت هری دور شد و گفت: هری پاتر باید بخوابه. هری پاتر به استراحت نیاز داره.. اون
گفت هری پاتر باید استراحت کنه....
بعد از رفتن دایی، در میان خواب و بیداری هری حس می کرد در نادانی آزار دهنده ای دست و پا می زند، اول
ورود به خاطرات دیگران بعد حرفهای خانم و آقای ویزلی سپس صدایی که می شنید حالا دالانی که هزاران در دارد
و در آخر کسی که نمی خواهد به هری پاتر آسیبی برسد و یک بطری نوشیدنی آبی رنگی که دابی با اصرار می
خواست به خورد او بدهد... هری بار دیگر نزدیک شدن سایه ها را حس می کرد. چه حسی مطلوبی!
سایه ها به گرمی وارد اتاق تاریکی می شدند که هری در آن تنها و ساکت نشسته هری در جمع سایه ها آرامش
مطلوبی را لمس می کرد. گوئی آنها را چون اعضای یک خانواده می شناخت.
- هری ! هری ! تو زنده ای؟ صدای منو می شنوی؟ هری ؟
صدای رون مثل اوار بر سرش حراب می شد و سایه ها را دور می کرد.
رون تا کمر روی او خم شده بود هری ناخودآگاه نسبت به او احساسی خشم می کرد، خشمی که شاید به خاطر راندن
سایه ها بود.
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
79
خسراي پاتر و جادو اي خاطر ایعه
رون در حالیکه شانه های او را با شدت تکان می داد گفت : صدای منو می شنوی؟
هری سرش را به نشانه مثبت تکان داد، رون او را رها کرد و گفت: تو منو تا سر حد مرگ ترسوندی. چه خبر شده ؟
تو این جا چی کار می کنی؟ چرا اینطوری شدی؟
هری سعی کرد بنشیند. هرمیون با هراس وارد -خوابگاه شد و گفت: رونا هیچ جا نبود یعنی چی ش... هری ! تواتو
اینجایی؟ خدای من چه بلائی سرت اومده؟ چرا این شکلی شدی؟
رون با هراس گفت: اینجا افتاده بود، و با چشمهای باز به سقف خیره شده بود....
رون ادامه حرفش را فرو برد. هرمیون لبه تخت کنار هری نشست چهره اش عصبی بود دست هری را لمس کرد و
گفت: چقدر سرده!
هرمیون برای چند ثانیه سکوت کرد سپس با لحن سرد و جدی گفت: هنوز هم می خواهی سکوت کنی؟ چرا به ما
چیزی نمی گی؟
قبل از اینکه هری چیزی بگوید صدای باز شدن در خوابگاه به گوش رسید ولی به دنبال آن کسی وارد اتاق نشد رون
که برای بستن در می رفت گفت: چیزی نیست حتما باد بوده.
هرمیون ادامه داد: هری نمی تونی اینطوری ادامه بدی. تو داری چیزی رو پنهان می کنی -چیزی بیشتر از اون صدای
مسخره، -چیزی که داره تو رو ضعیف می کنه.
هرمیون بی درنگ سکوت کرد. هری هنوز هم مایل نبود آنها را در جریان بگذارد ولی بر خلاف میل درونیش شروع
کرد. با آخرین کلمه ای که از دهان هری خارج شد سکوت خوابگاه را فرا گرفت.
پس از اندکی رون گفت: چطور ممکنه ؟ هیچ کس نمی تونه دست به چنین کاری بزنه. ذهن جویی به این راحتی ها
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
80
خسراي پاتر و جادو اي خاطر ایعه هرمیون که متفکر به نظر می رسید گفت: این نمی تو نه ذهن جویی باشه رون. هری هرگز از چوبش استفاده
نکرده. بعلاوه ذهن جوئی کاری نیست که هر کسی بخواهد بتونه به سادگی از پسش بربیاد و تازه هری در تمام موارد
نا خواسته وارد گذشته دیگران می شده.
هرمیون ادامه داد: داره کم کم همه چیز معنا پیدا میکنه. همه چیز از شبی شروع شد که ما به پناهگاه (بارو) برگشتیم و
اون درست بعد از اولین باری بوده که تو وارد گذشته دیگران شده بودی هرچی هست از همون موقع شروع شد و
. « - - - - - - بعد او نشیب آدامز اومد
رون با تعجب گفت: ولی پس -چرا به ما گفتند که همه چیز برای این بوده که تو از افسون رو یا استفاده کردی؟
هری پرسید : افسون رو با دیگه چیه ؟
رون نگاهی به هرمیون انداخت و گفت : فکر می کنم حالا دیگه می تونیم بگیم. افسون رویا هری، استفاده ازش خیلی
وقته ممنوع شده. یک افسون -خیلی قدیمی و تقریبا پیچیدست که بوسیله اون شخص می تونه رویاهاشو
خیلی واقعی ببینه. در حقیقت حس می کنه اونها واقعا حقیقی هستند . خیلی ها از این راه بین رویاهاشون غرق
شدند.
هری با تعجب پرسید: غرق شدند؟
هرمیون پاسخ داد: غرق شدند! یعنی دنیای واقعی رو دیگه باور نمی کردند.اسیر رویاهاشون شدن و هرگز به زندگی
بیعی برنگشتند.
هری بعد از مکت کوتاهی گفت: ولی -خواب این زیادم نباید بد باشه . در حقیقت اونها طعم چیزهای را همیشه از
داشتنش محروم بودند می بچشند. این به اونها کمک می کنه تا شاد باشند.
http://WWW.aryany.com/harrypotter
8 |
خسراي پاتر و جادو اي خاطر ایعه هرمیون پاسخ داد: این یه شادی کاذبه هری. اونها دل به چیزی می بندند که هرگز وجود نداشته و بعلاوه این شادی
زیاد دوام نمی یاره ، عمر این حس مطلوب اونها به باقی عمرشون محدود می شه که او نهم به خاطر تاثیر مداوم
افسون مدت بسیار کوتاهیه چیزی شاید حدود یک ماه.
هری پرسید: ولی چی باعث شد فکر کنید من از چنین چیزی استفاده کردم؟
رون گفت: خوب شواهد ظاهری کسی که در اثر استفاده از افسون دچار حمله می شه با اون چیزی که در تو می
دیدیم یکسان بود.
هری بار دیگر پرسید: ولی چرا به خودم چیزی نمی گفتید؟
رون پاسخ داد: من نمی دونم مامان خواست در این مورد تا هیچ وقت باهات صحبت نکنیم.
هرمیون گفت: به نظر من این چیزی بود که اونها می خواستند ما باور کنیم. حقیقت چیز دیگریه که دارند اونو از ما
مخفی نگه می دارند. چیزی که به هری چنین قدرتی رو می ده.
هری چیزی رو که مدتها به ان می اندیشید به زبان اورد. این اولین بار نیست که من چیزی رو می بینم که متعلق به
من نیست. این اتفاق قبلا هم افتاده. زمانی که قبل از ورود به سازمان اسرار اونو تو رویا دیدم یا زمانی که به پدر رون
حمله شد یا ....
هرمیون به میان حرف هری پرید و گفت: درسته ولی تمام مواردی رو که تعریف کردی مربوط به ارتباط ذهنی بود
که بین تو و ولدمورت ایجاد شده بود، تو چیزهای رو می دیدی که اون می دید و چیزی رو حس می کردی که در
اون لحظه اون حس کرده بود ولی این بار فرق می کنه تو داری گذشته افراد مختلف رو می خونی مگه اینکه تصور
کنیم این ارتباط ذهنی بین تو و همه این آدم ها ایجاد شده افرادی مثل رون، چارلی ، خاله ات و پدر و مادر جرالد و
جولیا....این به نظر غیر ممکن می یاد چیز دیگه هست که ما هنوز ازش اطلاع نداریم. چیزی مثل یک حلقه گمشده.
رون گفت: ولی این موضوع چرا باید باعث نگرانی مامان و پاپا بشه؟ چرا اونها باید به ما دروغ بگند؟
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
82
هسراي پاتر و جادو اي خاطر او که هرمیون لبش را گزید و گفت: چرا اونها نگرانند؟؟ چون می ترسند هری آسیب ببینه ولی ... چه چیز قراره به هری
آسیب برسونه ؟
هری در حالیکه بطری را از کنار تختش بلند می کرد گفت: هنوز یک سوال باقی می مونه. این بطری حاوی چیه ؟ و
چه کسی اونو فرستاده ؟
رون زمزمه کرد: کسی که نمی خواهد به هری پاتر اسیب برسه! چه کسی نمی خواهد به هری اسیب برسه ؟ مسلما
هرکی هست اسنیپ نیست. شاید مک گونگال و شاید ... چرا که نه ؟ درسته خوده اسنیپ.
هرمیون با تعجب گفت: چی ؟ منظورت چیه ؟ یعنی اسنیپ اون بطری رو فرستاده.
رون با هیجان گفت: نه البته که نه. من نمی دونم کی اون بطری رو فرستاده ولی کسی که باعث این اتفاقات شده می
تونه چه کسی غیر از اسنیپ باشه؟ چه کسی با هری تمرین چفت شدگی می کرد؟
هری گفت: خوب این چه ربطی داره؟
بر ثان ادامه داد: فکر کنید ! وقتی اسنیپ با چوبش به ذهن شیرین حمله می کرد دریعست همین اتفاق می افتاد یعنی هری
خاطرات دور و نزدیکش رو به یاد می اورد. و از اون مهمتر چه کسی از ازار دادن هری لذت می بره؟ چه کسی
میتونه قصد آسیب رسوندان به هری را داشته باشه ؟
هرمیون در حالیکه اخم کرده بود گفت: اولا چیزی که تو اونو حمله پرفسور اسنیپ به ذهن هری می دونی تمرین
چفت شدگی و به دستور پرفسور دامبلدور بود. دوما همسرین اون موقع فقط خاطرات خودشو به یاد می آورد در حالیکه
این بار هیچ کدوم از چیزهای که دیده جز خاطرات خودش نبودند. سوما می تونی به من بگی فرضا پرفسور اسنیپ
با این کارش داره چه آسیبی به هری می رسونه؟ چهار ما چند بار تا به حال به پرفسور اسنیپ شک کردی و متوجه
اشتباهات شدی؟
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
83
هسراي پاتر و جادو اي خاطر او که هری به یاد اسنیپ افتاد. کلاس پیشگوئی را مسلما از دست داده بود ولی کلاس پس از آن معجون سازی بود که در
دخمه اسنیپ تشکیل می شد، نباید با غیبت بهانه ای به دست اسنیپ می داد.
در حالیکه بلند می شد رون پرسید : کجا می ری؟
هری در حالیکه به دنبال کتابش می گشت پاسخ داد: برای رسیدن به کلاس اسنیپ باید عجله کنیم.
رون روی لبه تخت نشست و گفت: خونسرد باش پسر الان دیگه برای خوردن شام باید عجله کنی.
هری نگاهی به آن دو انداخت و گفت: منظورت چیه ؟
هسر میرون پاسخ داد : کلاس اسنیپ مدتهاست تموم شده.
هری با تعجب از میان پنجره ها به هوای تاریک بیرون پنجره ها نگاهی انداخت و گفت : ولی من فکر کردم حداکثر
یک ساعت گذشته!
رون گفت: نگران اسنیپ نباش . اون که به نظر از غیبت اصلا ناراضی نمی رسید. خیلی طبیعی جوری که انگار تو
هر جلسه غیبت می کنی گفت بهت بگیم صد بار از روی مقاله چخوف خایزرف در مورد تهیه معجون به یاد آورنده
بنویسی، چون به نظرش تو تقلب کردی و مقالتو از روی هرمیون نوشتی.
هری که به یاد آورد آن شب چند ساعت روی مقاله اش کار کرده بود با خشم ناسزایی زیر لب زمزمه کرد و گفت:
اون مقاله چهار لوله کاغذه . بیست بار از روی اون نوشتن میشه هشتاد لوله کاغذ و همه اینها به خاطر اینکه اون فکر
می کنه من مقالمو از روی هرمیون نوشتم!
هرمیون سرش را پایین انداخت و گفت: متاسفم هری تقصیر من بود، من اون کتابو برات فرستادم. اون کتاب نایابیه
که هر کسی نداره و از اونجایی که مقاله من و تو هر دو از روی اون کتاب نوشته شده بود پرفسور اسنیپ به این
نتیجه رسید که تو مقالتو از رو من نوشتی.
رون که سعی می کرد نکته مثبتی پیدا کند گفت: خوبیش اینه که برای نوشتن اون دو هفته فرصت داری.
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
84
خسراي پاتر و جادو اي خاطر ایعه هری که بعد از اتفاقات آن روز احساس خستگی می کرد تحمل شنیدن چنین چیزی را نداشت. احساس خشم دوباره
در درونش شعله می کشید، پوزخندی زد و گفت: خوبه می شه هفته ای چهل لوله کاغذا شبی چند تاشو میشه
رون گفت: چیزی که عجی به اینه که اون چیزی در مورد غیبت تو از ما نپرسید.انگار این موضوع اصلا براش جالب
نبود در صورتی که می تونست بخاطر غیبت جریمه بیشتری بده. اون حتی بخاطر غیبت امتیاز هم کم نکرد!
هری با خشم گفت: خوب، چطوره این موضوع رو بهش یاد آوری کنی؟
رون که جا خورده بود گفت: اوه، نه، من منظوری نداشتم، فقط گفتم کمی عجیبه.
دو روز بعد هرمیون در تمام مدت صبحانه خاموشی بود و با حالتی عصبی اجزای موجود در بشقابش را از هم جدا
می کرد. رون که متوجه رفتار غیر عادی او شده بود گفت: تو حالت خوبه؟
هرمیون فقط لبش را گزید.
دسته جغدهای نامه بر با هیاهو وارد سرسرای بزرگ شدند، هریک بر دیگری پیشی می گرفتند تا زودتر بسته خود را
به مقصد برسانند. یک جغد خاکستری با دست و پا چلفتگی وسط میز صبحانه و جلوی رون پهن شد رون که از
برگشتن لیوان شیر بر روی ردایش عصبی به نظر می رسید در حالیکه ارول را از روی میز بلند می کرد با خشم گفت:
کی این جغد احمق و فرستاده ؟
هرمیون اینبار چیزی در مورد پیر و از کار افتاده بودن ارول نگفت ، در حقیقت تمام حواسش متوجه نامه ای بود که
رون از پای ارول باز می کرد.
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
85
هسراي پاتر و جادو اي خاطر او که به محض باز کردن نامه ، ارول پر زنان از میان پنجره ها بیرون رفت. درون پاکت کاغذ پوستی کوچکی بود که با خط
خرچنگ قورباغه ای نوشته شده بود.رون پس از خواندن خیره به آن دو نگریست و گفت: مامان و پاپا به هاگوارتز
او ملنالد!
هری پرسید: چی ؟ برای چی؟
رون تیکه کاغذ را با صدای بلند برای آن دو خواند:
سالام داداشی کوچولو.
بعد از رفتن توان چیزهای بیشتری دستگیر ما شساده که شنیدنش جالب به چیزها بی مثال اینکه دیشب یک جعا- از طرف دامبلدور برای
پاپ رسیده و بعا- مامان تا نیمه های شسب با پاپ بحث می کرد که اونها نباید می گاداشتند- واگه اتفاقی با تری بیفته مامان هرگز
خود شور نمی بخشه. مامان و پاپ امروز صبح زود به سمت هاگوارتز حرکت کردناد و البته سفارش کردند که -چیزی در این مورد
به شما نگیم پیشنهاد می کنم در این باره پرس و جور نکنیا- ، -چون کاملا واضح بود که دوست ناساشی تناس -چیزی با دو بنیاد معلوم
نیست. ارول -چند روز دیگه پیش شما بر سه ولی امروز سه شنبه است.
فعالا -چیز دیگری نداریم " مواظب خودت با شش داداشی کوچولو.
فرد و حجرج
راستی یک نکته رو فراموش کردیم به هری نیکو از سایه اش بترسها مامانی که خیابی از شر می ترسیا ... دیکه معنی شسور نمیدونم
هری با تعجب پرسید: یعنی چه اتفاقی افتاده ؟؟
هرمیون که به نظر می رسید از چیزی ترسیده باشد با صدای لرزانی گفت: آخرش چی نوشته بود؟
رون نگاهی به نامه انداخت و گفت : مواظب خودت باش داداش کوچولو ؟
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
86
خسراي پاتر و جادو اي خاطر ایعه هرمیون با حالتی عصبی گفت: نه بعدش بعدشو بخون . خط آخر.
رون گفت: آهان منظورت اونه ! نوشته ....نوشته... به هری بگو از سایه اش بترسه مامان که خیلی ازش می ترسید.
رون ادامه داد: باید یکی از اون شو -خی های بی معنی فرد و جرج باشه.
چهره هرمیون شبیه افرادی شده بود که خبر بسیار بدی را دریافت کرده اند ولی قادر به باور کردن آن نیستند. با
چشمانی مبهوت به چیز نامعلومی می نگریست. جامی که در دستش بود اندکی می لرزید. هرمیون در حالیکه
پلکهایش را برهم می فشرد جام را روی میز گذاشت و با عجله بلند شد
هری پرسید: چی شده؟ مگه تو این چی نوشته بود؟
- جایزی نشده، من می رم -خود مور برای کلاس اماده کنم.
پس از رفتن او رون که به نظر آزرده می رسید گفت: چه اتفاقی افتاده؟ اگه چیزی هست پس چرا حرفی نزد؟
هری پاسخی نداشت . چنگالش را به میان پیراشکی گوشت فرو برد و اندیشید. نامه روز سه شنبه توسط فرد و جرج
نوشته شده بود. و این به این معنی بود که نامه دامبلدور روز دوشنبه به دست اونها رسیده ، دوشنبه روزی بود که با
تره لانی کلاس پیشگوئی داشتند و هری سر کلاس حاضر نشده بود. هری برای لحظه ای اندیشید که اگر برای
غیبتش از او توضیحی بخواهند او چگونه می تواند توضیح دهد. چه کسی حرفهای او را باور می کرد؟ رون هنوز با
ترد یاد در مورد وقایع آن شب صحبت می کرد.
هری چنگالش را درون پیراشکی رها کرد و بلند شد، هرمیون اشتباه کوچکی کرده بود، اولین کلاس دفاع در برابر
جادوی سیاه بود و بعلت نبودن استاد دانش آموزان می توانستند از این فراست برای انجام کارهای خودشان استفاده
کنند. رون پرسید: تو دیگه کجا می ری؟
هری پاسخ داد: کتابخونه ! باید جریمه های اسنیپ رو بنویسم.
قبل از اینکه هری از رون دور شود صدای آنجلینا از پشت سرش شنیده شد: صبر کن هری باهات کار دارم.
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
87
خسراي پاتر و جادو اي خاطر ایعه هری با بی حوصلگی اندیشید: یه جانسون دیگه!
آنجلینا جانسون کاپیتان تیم کوئیدیچ گریفندور در حالیکه به هری و رون نزدیک می شد گفت : شنبه اولین جلسه
تیمه می خوایم در مورد برنامه های تیم صحبت کنیم، همه باید شرکت کنند. تمرین ها از هفته آینده شروع می شه.
اولین مسابقمون با ریونکلاوه. در ضمن اسلیترین جستجو گرشو عوض کرده ، جرالد جانسون رو که می شناسیان اونو
معرفی کرده ، نمی تونم بفهمم چطور مالفوی حاضر به کناره گیری شده!
سپس رو به رون کرد و گفت: باید امسال رو سفیدمون کنی.
آنجلینا به سمت هری آمد و گفت : چو چانگ جستجوگر تیم ریونکلاو رو که می شناسی می دونم به پای تو نمی
رسه ولی جستجوگر قابلیه. میخواهم حواستو بیشتر جمع کنی.
هری لبخندی مصنوعی زد سپس در حالیکه از آنجلینا دور می شد زیر لب زمزمه کرد: چشم قربان!
فصل هشتم : ردی از -خاکستر
هفته دوم سپتامبر با سرعت می گذشت و جای خود را به هفته های بعدی و روزهای سردتر می داد. هیچ نشانی در
هاگوارتز خبر از ورود یک استاد جدید نمی داد. کم کم زمزمه های تدریس دفاع در برابر جادوی سیاه به وسیله استاد
درس معجون سازی ، پرفسور سوروس اسنیپ، شنیده می شد. گرچه این خبر را هیچ کس تائید نکرده بود ولی این
موضوع از هیچ طریقی رد هم نشده بود.
روز دوشنبه یک هفته از شبی که هری به رویای جانسون ها وارد شد می گذشت. وقتی از دخمه اسنیپ بیرون می
آمدند باران چون شلاق به پنجره های راهرو می خورد، هری احساس عجیبی نسبت به اسنیپ داشت، این اولین بار
بود که اسنیپ وجود او را در کلاس نادیده می گرفت . حتی وقتی بر اثر اشتباهش بخار تند و غلیظی از بالای پاتیلش
بر خاست برخلاف انتظار او اسنیپ بدون اینکه چیزی بگوید از بالای سرش گذاشت، با این حال برق نفرت و خشم
هنوز در چشمانش دیده می شد گوئی کسی یا چیزی مانع بروز آن می شد.
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
88
هسراي پاتر و جادو اي خاطر او که
وقتی برای خوردن شام به سرسرای بزرگ می رفتند هرمیون مسیرش را به سمت کتابخانه تغییر داد. هری و رون
بدون ابراز تعجب به راهشان ادامه دادند در یک هفته گذشته مراجعه مکرر هرمیون به کتابخانه تقریبا به صورت
عادات در آمده بشر شد .
و تحت . . ا- : آ... . . : سرسرای بزرگ مملو از دانش اموزان شده بود.
رون در حالیکه همراه با هری پشت میز بزرگ گریفندور می نشست گفت: می دونی چی باعت حیرت من میشه ؟
خسری گفت: چی ؟
رون که موشکافانه بخشی از بوقلمون سوخاری شده را جدا کرد و گفت: هرمیون حتی یکبارم ازت نخواست در مورد
اتفاقات پیش اومده با کسی صحبت کنی! به قول خودش با یکی از اساتید!
هری جرعه ای از عرق گل یخ نوشید و گفت: اون چیزی می دونه که از ما مخفی می کنه. ولی چرا؟
رون چند سیب زمینی سرخ شده را با حرکتی ماهرانه بوسیله چنگالش بلند کرد و برای کامل کردن جمله هری گفت:
چیزی رو مخفی میکنه که از پیغام فرد و جرج فهمید. از همون موقع پناهنده کتابخونه شد!
هری آنچه خورده بود فرو برد و گفت: اون روز به نظر نمی رسید از چیزی که فهمیده راضی باشه.
رون تصدیق کرد و گفت : قیافش شبیه کسی شده بود که نمی تونه مرگ عزیزترین کسشو باور کنه. اگه نظر منو
بخوای اون مقاله مجهولی که هرمیون مرتب بخاطرش سر از کتابخونه در میاره فقط یک بهانه است برای فرار. اون
ترجیح میده از ما دور بمونه تا ازش چیزی نپرسیم.
جینی که تازه به آنها پیوسته بود بی مقدمه گفت: ولی من فکر می کنم تو داری اشتباه می کنی.
سپس در حالیکه کنار هری می نشست ادامه داد: هرمیون داره رو چیز مهمی کار می کنه و البته این فقط هرمیون
نیست که داره روی اون مطلب کار می کنه...
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
89
خسراي پاتر و جادو اي خاطر ایعه
رون پرسید: منظورت چیه ؟
جینی پاسخ داد: هیچ دقت نکردین جرالد اصلا سر تمرین های کوئیدیچ حاضر نمی شه!
هری گفت: خوب چرا ولی این چه ربطی به هرمیون داره؟
جینی بشقابش را پر کرد و گفت: به هرمیون شاید ربطی نداشته باشه. ولی به موضوع تحقیق هرمیون ربط داره چون
اونها دارند هردو روی یه موضوع کار می کنند.
رون دست از خوردن کشید و گفت : ولی از کجا می دونی هردو تاشون دارند رو یه چیز تحقیق می کنند؟
جینی جرعه ای از جامش نوشید و در حالیکه با ظرافت و احتیاط قاشقش را به میان سوب فرو می برد گفت: -خواب
ساده است چون تمام کتابهای رو که هرمیون از -خانم پینس می خواست قبلا توسط جرالد جانسون به امانت رفته
بود.
هری که با دقت به جینی گوش می داد پرسید: اونها در مورد چی تحقیق می کنند؟
جینی ابروهایش را بالا کشید کمی اخم کرد و گفت : هرمیون دوست نداشت در این مورد چیزی به من بگه ولی اکثر
کتابهایی که می خواست در مورد معجونها بود.
ثر ثرل با تعجتبی گفت: معجونها ؟؟؟
بارش باران تا سه شنبه ادامه داشت. سطح آب دریاچه به طرز چشم گیری بالا آمده بورد ولی امیدی به قطع این بارش
های پی در پی نمی رفت. هری، رون و هرمیون که برای کلاسی مراقبت از موجودات جادوئی به سمت کلبه هاگرید
می رفتند، کتابهایشان را بالای سرشان گرفته بودند و شلب شلوبپا کنان در زیر باران می دویدند.
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
90
خسراي پاتر و جادو اي خاطر ایعه تقریبا تا سر زانو هایشان در اثر دویدن در میان آبهایی که سطح چمنها را چون دریاچه کم عمقی پوشانده بود خیس
شده بود.
سیموس در حالیکه با سرعت از کنار آنها رد می شد با صدای فریاد مانندی گفت: آخه کدوم آدم عاقلی تو این هوا
کلاسی مراقبت از موجودات جادویی تشکیل می ده؟
وقتی به جلوی کلبه هاگرید رسیدند پیش از آنها همه دانش آموزان رسیده بودند ولی اثری از هاگرید به چشم نمی
خورد. هری نزدیکتر رفت ، در کلبه بسته بود. نویل که از سرما می لرزید در حالیکه همراه با کلماتش بخار از دهانش
بیرون می آمد گفت: باید همین جا وایسیم؟ سپس در حالیکه دستانش را به هم می مالید اضافه کرد: خیلی سرده!
هری به اطراف نگاه کرد، همه دورتادور کلبه زیر شیروانی پناه گرفته بودند و کم و بیش می لرزیدند. باران با بی
رحمی به روی برگهای درختان جنگل ممنوعه می خورد و گاه بعضی از آنها را با خود به سطح زمین می کشید. رون
گفت: یعنی هاگرید کجا رفته؟ بهتر نیست یکی بره دنبالشی ؟
هرمیون کتابش را از بالای سرش پایین آورد و گفت: نه داره میاد!
و درست می گفت. هیکل بزرگی در میان انبوه باران به آنها نزدیک می شد.
چهره هاگرید سر حال بود و با اینکه آب از نوک ریش هایش به پایین می چکید با لبخند و صدایی رسا گفت: سلام
بچه ها عجب هوای عالیه. نه ؟
دین که دستهایش را داخل آستینش مخفی کرده بود گفت: هاگرید نمی شد کلاس امروز و تعطیل کنی؟
هاگرید لبخند گشادی زد و گفت : تعطیل کنم ؟ برای چی؟ راستی شما برای چی اومدین اینجا؟
پرواتی با صدای لرزانی گفت: مگه باید کجا می رفتیم؟
هاگرید ابروهایش را بالا کشید و گفت: یعنی هیچکس برگه ای رو که صبح به تابلو اعلانات چسبوندم نخوانده ؟
http://WWW.aryany.com/harrypotter
9 |
هسراي پاتر و جادو اي خاطر او که سیموس گفت : من یک برگه دیدم ولی آنقدر بد خط بود که هیچی ازش نفهمیدم حالا ببینم مگه اون برگه چی بود؟
هاگرید که اندکی سرخ شده بود غرشی کرد و گفت : کلاس امروز تون تو کلاس طبقه دوم تشکیل می شه. همتون
بیاید دنبال من.
برگشتن به داخل قلعه در چنین هوای سرد و مرطوبی به راستی لذت بخش بود. رون ، هری و هرمیون به همراه
سایرین به دنبال گام های بلند هاگرید به سمت قلعه حرکت کردند.رون با کنجکاوی به هاگرید نزدیک شد و گفت:
هاگرید موضوع درس امروز چیه ؟
هاگرید لبخند گشادی زد و گفت : ببینم چطوری؟ دفعه قبلی که دیدمت ظاهرا یه مشکلی داشتی!
رون چشم غره ای به هرمیون رفت و با تته پته گفت : چیزی نبود حل شد.
جایی که هاگرید آن را کلاس طبقه دوم نامیده بود در حقیقت اتاق کوچکی بود که ظاهر نامطلوبی داشت. پرده های
کلفت و مخملی که لایه ضخیمی از خاک سطح ان را پوشانده از ورود کوچکترین پرتو به کلاسی جلوگیری می
کردند.
هاگرید در اتاق چرخی زد و به سمت بخاری دیواری رفت آتش به ارامی می سوخت و هوای اتاق را گرم و مطلوب
می کرد، باعث تعجب بود که در چنین اتاق متروکی آتش روشن بود. هاگرید لبخند رضایت بخشی زد و گفت: خوبه!
عالیه ! چرا نمی شنید؟ سپس خودش روی یکی از کاناپه ها نشست، کاناپه از وسط تا کف زمین خم شد.
با نشستن هاگرید به روی کاناپه موجی از خاک در هوای اتاق پراکنده شد. دین در حالیکه با دستش خاک را از
جلوی - چشمانش دور می کرد گفت: اینجا بشینیم ؟؟؟
نویل ناگهان گفت: اینجا روا
همه با هراس به نقطه ای که او اشاره می کرد برگشتند. امتداد انگشتان نویل خطوط خاکستری رنگی را نشان می دادند
که چون یک خط باریک تا زیر کتابخانه می رفت.
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
92
خسراي پاتر و جادو اي خاطر ایعه سیموس با بی حوصگی گفت : بین این همه گرد و خاک و آشغال تو به یک خط باریک از خاکستر گیر دادی؟
هرمیون با هراس گفت: هاگرید هر لحظه ممکنه این جا آتش بگیره!
هاگرید با رضایت گفت: عالیه فکر نمی کردم اینقدر زود پیداشون کنید. حالا بخیر از هرمیون و نویل کی می دونه که
این خطوط خاکستری رنگ اثر چیه ؟
همه به یکدیگر نگاه کردند. هاگرید پس از مکث کوتاهی گفت: خیلی خوب حالا بیاین بشینید هنوز یه کم وقت
هری به آرامی روی یکی از کاناپه ها نشست. صدای غژ غژ کاناپه به نظر تهدید آمیز می رسید. هاگرید با اشاره از نویل
خواست تا برای همه توضیح دهد.
نویل کمی سرخ شد و بعد با صدایی لرزان گفت: من؟ خوب من زیاد مطمئن نیستم ولی اینها باید رد خاکستر گردان
( (AShWinder باشه. یکبار که فراموش کردم آتش رو خاموش کنم از اینها تو خونه پیدا شد چیزی نمونده بود که
همه خونه آتیش بگیره.
هاگرید سرش را به نشانه موافقت تکان داد و گفت: درسته ممنونم. هرمیون تو چیز بیشتری داری؟
هرمیون پاسخ داد: خاکستر گردان افعی بار یک طوسی رنگی با چشمان قرمزه که معمولا از آتش جادوئی بلند می
شه . تخم های سرخ رنگی می ذاره که اگه پیدا و منجمد نشن باعث آتش سوزی می شه چون تخمها از خودشون
گرمای زیادی ساطع می کنند.
هاگرید گفت: عالی بود هرمیون . خاکستر گردان ما دو ساعت پیش متولد شده و از اون جائی که عمر این موجود
فقط یکساعته متاسفانه از دیدن اون محروم شدیم احتمالا می تونید جسد اونو به شکل یک کپه خاک یک گوشه پیدا
کنید. ولی چیزی که الان مهمه پیدا کردن تخم ها و منجمد کردن اونهاست. تخم ها رو از بین نبرید چون برای تهیه
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
93
هسراي پاتر و جادو اي خاطر او که معجون های مختلف ارزش زیادی داره. کی می تونه بگه عمده مصرف تخم این جانور در تهیه کدوم معجون به کار
می ره؟
هری که در هفته گذشته حداقل چندین بار از روی روش تهیه معجون به یاد اورنده نوشته بود بیدرنگ و همزمان با
هرمیون گفت: معجون به یاد آورنده!
هاگرید با هیجان گفت: دقیقا ! خیلی عالی بود. حالا می تونیم کارمون رو شروع کنیم باید قبل از اینکه اون تخمها این
اتاق رو به آتش بکشند پیداشون کنید. همه جا رو بگردید و فراموش نکنید خاکستر گردان ها معمولا برای تخم
گذاری جاهای تاریک و خلوت رو انتخاب می کنن.
نیم ساعت بعد پس از بررسی زیر تک تک کاناپه ها هری به کمک رون آخرین کاناپه رو بلند می کرد تا هرمیون زیر
آن را بررسی کند. پس از به زمین گذاشتن آخرین کاناپه رون روی آن پهن شد و عرق روی پیشانی اش را پاک کرد.
با وجود گرمای خفقان آور داخل اتاق حالا هوای سرد بیرون به نظر دست نیافتنی می رسید. هری کنار رون روی
کاناپه نشست . هرمیون بی مقدمه گفت: هیچ فکر کردی صدایی که به تو درباره مرگ یک نفر هشدار می ده. در مورد
مرگ چه کسیه ؟
نگاه هری بی اختیار به سمت رون برگشت ، رون گفت: فکر می کردم معتقدی این صدا زاییده ذهن هریه.
هرمیون نگاهش را از هری دزدید و پاسخ داد: در هر صورت حتی اگر هری ناخودآگاه هم انتظار مرگ کسی رو می
کشته باید بفهمه اون یه نفر کیه.
هری بار دیگر به رون نگاه کرد. احساس گناه می کرد. از آنها دور شد و به سمت پنجره رفت تا اندکی هوای تازه
استنشاق کند، هری پاسخ هرمیون را می دانست، در یک هفته گذشته بارها آن صدا را شنیده بود ولی به دفعات قوی
تر و مشخص تر. برخلاف دفعات گدشته که صدا چیزی نامفهوم در میان باد یا صداهای اطراف بود هر بار صدا
واضح تر می شد. در حقیقت برای هری بسیار آشنا بود. بار آخر حس می کرد که این صدا را قبلا شنیده است اگر
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
94
هسراي پاتر و جادو اي خاطر او که فقط کمی واضح تر یا حداقل اگر یکبار دیگر آن را می شنید شاید می توانست هویت او را تشخیص دهد. ولی
محتوای پیغام های چیزی نبود که او بخواهد بار دیگر آن را بشنود
محتوای پیغام ها هر بار از مرگ یک نفر با او صحبت می کرد. مرگ کسی که او خوب می شناسد، مرگ کسی که به
او بسیار نزدیک است. هری در حالیکه به رون نگاه می کرد فکر می کرد او خیلی خوب آن یک نفر را می
شناسد. گرچه صداها هرگز نام او را به زبان نیاورده بود ولی هری خیلی خوب می توانست این موضوع را حس کند.
در این مورد چیزی به رون و هرمیون نگفت . می دانست این موضوع باعث وحشت آن دو خواهد شد و در نهایت
هرمیون به او خواهد گفت که باید بیشتر استراحت کند. دوست نداشت بیش از این نزد آن دو عصبی و غیر طبیعی به
نظر بیاید ولی این صداها آرامش را از او ربوده بود. در تمام مدتی که مشغول نوشتن جریمه های اسنیپ بود صدا با او
حرف می زد و هر بار بی پرواتر، این موضوع را نمی توانست نادیده بگیرد.
چیزی که او را آزار می داد این بود که زمزمه ها هر بار به او هشدار عجیبی می دادند گوئی کسی که کشته می شد
چندان اهمیتی نداشت مهم این بود که چه کسی او را خواهد کشت. با اینکه احمقانه بود ولی حس می کرد خطر از
جانب اوست.
سعی کرده بود موضوع را با کسی در میان بگذارد ولی خیلی سریع پشیمان شد. زیاد طول نکشید تا متوجه شد
دیگران هم با هرمیون هم عقیده اند. قبل از اینکه هری موضوع را با کسی در میان بگذارد، درست چند روز بعد از
پیغام فرد و جرج مک گونگال او را به دفترش احضار کرد. هری انتظار مواخده سختی را داشت باید برای غیبتش
توضیح می داد.
وقتی وارد دفتر شد مادام پامفری را هم آنجا یافت. مک گونگال بدون اینکه چیزی در مورد غیبت او بپرسد با
لبخندی غیر طبیعی ای حالش را پرسید و اینکه آیا همه چیز خوب پیش می رود؟
و بعد از اون سوالات مادام پامفری که به نظر بی نهایت احمقانه می رسید شروع شد.
اولین سوال مادام پامفری هری را در جایش میخکوب کرد.
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
95
خسراي پاتر و جادو اي خاطر ایعه
- اسمت چیه ؟
وقتی هری با تردید به مادام پامفری نگاه کرد او بلافاصله و با لحن دلسوزانه ای گفت: اگه به خاطر نمی یاری مهم
نیست. بعدا ازت می پرسم.
هری آب دهانش را فرو برد و با حیرت گفت : پاتر، هری پاتر.
لبخند غیر طبیعی دیگری درست مانند لبخند پرفسور مک گونگال روی صورت او نقش بست سپس به آرامی گفت:
خوبها عالیه ! تو ذهن فوق العاده ای داری هری! خواب حالا به من بگو قهرمان من در پنج سالگی کی بود؟
هری این بار به مک گونگال نگاه کرد، منتظر بود تا او بگوید یک شوخی بوده است ولی مک گونگال با نگاه مشتاقی
از او خواست جواب مادام پامفری را بدهد. اینجا چه خبر بود؟ آیا آن دو سلامت عقلی خود را از دست داده بودند؟
هری با تردید گفت: من... نمی دونم.
چشمان مادام پامفری از حیرت گرد شد.
- تو نمی دونی؟ مطمئنی نمی دونی؟ کمی فکر کن، تو خوب می دونی !
هری به در نگاه کرد شاید کسی برای رهایی او از این مخمصمه از راه می رسید.
هری بار دیگر تکرار کرد : من نمی دونم.
پرفسور مک گونگال این بار با پافشاری گفت: تو می دونی پاتر این خیلی ساده است.
هری بلند شد و گفت: من نمی دونم پرفسور من هرگز چیزی در اینباره نشنیدم اگه اجازه بدین باید خود مو به کلاس
تاریخ جادوگری برسونم.
پرفسور مک گونگال با خشم گفت: تا وقتی جواب مادام پامفری رو ندادی هیچ جا نمی ری!
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
96
هسراي پاتر و جادو اي خاطر او که هری نشست و با استیصال به مک گونگال نگاه کرد. در چه مخمصه ای گیر کرده بود! کاشی از او می پرسیدند چرا
در کلاس پیشگوئی شرکت نکرده . برای این سوال حداقل جوابی داشت هرچند ممکن بود حرفش را باور نکنند ولی
او از کجا باید می دانست قهرمان مادام پامفری در پنج سالگی چه کسی بود. هری شک داشت اصلا کسی در پنج
سالگی قهرمان داشته باشد. اگر او در آن سن پدر یا مادر داشت احتمالا آنها را قهرمان خودش می دانست.
مادام پامفری گوشه لبش را گزید و با اضطراب گفت: ما منتظریم هری . تو حتمامی تونی به این سوال جواب بدی.
هری باید جوابی می داد تا او رها کنند بی اینکه فکر کند پاسخ داد: پدر تون.
چهره مادام پامفری درهم رفت. گوئی خبر بسیار بدی را به او داده اند.
هری که مطمئن بود اشتباه گفته است بی درنگ گفت: من نمی دونم همین طوری گفتم. باور کنید من تا بحال چیزی
در این مورد نشنیدم.
نگاه مرموزی که بین مادام پامفری و پرفسور مک گونگال رد و بدل شد به هری فهماند که تصادفا پاسخ درستی داده
ولی نمی تونست بفهمد چرا این موضوع باعث ناراحتی آنها شده.
مادام پامفری شیشه آبی رنگی را از درون کیفش در آورد و به دست هری داد و گفت: هرشب از این می خوری. هر
شب یک قاشق پر، می تونی با شامست بخوری ولی نخورده نمی خوابی.
هری به شیشه نگاه کرد درست شبیه معجونی بود که دایی به او داده بود. ناگهان با صدای تقریبا بلندی پرسید: ولی این
حسیه ؟
مادام پامفری با خونسردی پاسخ داد: خونسرد باش چیز خاصی نیست. یه آرام بخش ساده است. آرومت می کنه.شبها
زود می خوابی نباید کمتر از هشت ساعت در شبانه روز بشه. به هیچ چیز خاصی فکر نمی کنی، هیچ مشغله ذهنی
ای برای خودت درست نمی کنی و می ذاری یک کم دهنت نفس بکشه.
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
97
خسراي پاتر و جادو اي خاطر ایعه سپس در حالیکه در کیفش را می بست و برای رفتن بلند می شد ادامه داد: مینروا من پیشنهاد می کنم چند روز
بذاری بیاد درمانگاه بستری شه. چند قاشق شربت خواب بدون رویا بهش کمک میکنه.
هری که احساس می کرد کاملا گیج شده پرسید: برای چی ؟ من کاملا حالم خوبه.
پرفسور مک گونگال نگاه مرموز دیگری به مادام پامفری انداخت و گفت: فکر می کنی واقعا لازمه ؟
مادام پامفری بار دیگر گوشه لبش را گزید و با لحن متفکرانه ای اضافه کرد: نه هنوز چندان ضروری نیست.
سپس بار دیگر نگاهی به هری انداخت و گفت: ولی در صورت اینکه کوچکترین چیز غیر عادی که حس کردی بیا
پیش من، یادت نره هر شب یه قاشق از این می خوری، و ذهنتو درگیر هیچی نمی کنی،
با رفتن مادام پامفری هری اندیشید که اگر کلمه ای در مورد آنچه می نشنود به آنها بگوید سریعا جواز انتقال او را به
سنگ مانگو صادر کرده و یک تخت در کنار لاکهارت برایش در نظر می گیرند.
دست گرم و سنگینی روی شانه هری نشست. هری که در میان منظره باران غرق شده بود سرش را بالا آورد و
به هاگرید لبخند زد.
هاگرید نفس عمیقی کشید و گفت: هوا عالیه نه هری ؟
هری اندکی سرش را به نشانه موافقت پایین آورد.
هاگرید پرسید: ببینم هری اتفاقی افتاده؟
هری پرسید: هاگرید یک سوال دارم.
- سوال ؟ -خواب بپرسی.
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
98
خسراي پاتر و جادو اي خاطر ایعه
- در هاگوارتز دالانی وجود داره که هزاران در داشته باشه ؟
هاگرید با بی توجهی نگاهی به منظره باران انداخت و گفت : خوب شاید منظورت تالار هزار در باشه. البته که هست
همیشه بوده ولی صبر کن...
هاگرید نگاهش را از باران برگرداند و در حالیکه با چشمانی کاملا باز به هری نگاه می کرد: صبر کن ببینم تو از کجا
می دونی؟ تو ... تو که توش نرفتی ؟
هری بدون توجه به هراسی که صورت هاگرید را پوشانده بود با صدایی که از بین افکارش بر می خاست گفت: پس
وجود داره! پس این یه رویا نبوده.
هاگرید صدایش را پایین آورد و با لحنی آمیخته با خشم گفت : دلم می خواد بفهمم این چه رمزیه که تو همیشه سر
از جاهای ممنوعه در میاری و چیزهای رو که نباید بدونی می دونی. حالا به من بگو چطوری از وجود این تالار سر
در اوردی؟
هری لبخند تلخی زد و گفت: من از وجودش سر در نیاوردم. نمی دونم چطوری ولی چند روز پیش از وسطش سر
ثر آوردم.
چشمان هاگرید کاملا گرد شده بود، صدایش را پایین تر آورد و با لحن مرموزی گفت: این غیر ممکنه !
_ چرا غیر ممکنه ؟
- چون فقط محارم....
هاگرید ادامه حرفشی را برید. هری به اطرافش نگاه کرد و سپس گفت: محارم؟ محارم دیگه چیه ؟
هاگرید نگاهش را از هری دزدیده بود.
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
99
هسراي پاتر و جادو اي خاطر او که - هیچی ، نمی دونم همین ها رو هم از کجا فهمیدی ولی محض رضای خدا هم شده در این یه مورد کنجکاوی
نکن.
- ولی من باید بفهمم اطرافم چه -خبره.
- خبر خاصی نیست هری . هیچ خبر خاصی نیست فقط سعی کن آروم باشی.
هری طاقت شنیدن آن را نداشت. با خشم گفت: آروم باش، این تنها چیزیه که تو این چند وقت شنیدم. کی گفته من
آروم نیستم ؟
هاگرید سعی کرد لبخند بزند سپس با لحن گرمی گفت : منظوری نداشتم . ببینم اصلا چطوره امروز بعد از کلاسبات
یه سر بیای پیش من اونجا می تونیم بیشتر حرف بزنیم .
هری با لحنی تلافی جویانه گفت: نه ممنونم باید جریمه هایی که اسنیپ داده رو بنویسم.
جریمه اسنیپ هرگز نمی توانست مانع او شود، ولی لجبازی کودکانه ای او را منع می کرد.
چین های روی پیشانی هاگرید عمیق تر شد و پرسید: جریمه؟؟ اسنیپ به تو جریمه داده؟ کی ؟
هری با بی تفاوتی پاسخ داد: هفته گذشته.
هاگرید با صدای غرش مانندی چیزی را زیر لب زمزمه کرد که هری معنای آن را نفهمید. سپس در حالیکه به سمت
کلاس برمی گشت گفت: بسیار خوب هر وقت فرصت داشتی یه سر به من بزن.
وقتی موقع خوردن ناهار هری باز هم صدای هشدارها را شنید به این نتیجه رسید هیچ چیز نمی تواند مانع او
شود تا سر از این راز درآورد.این بار صدا بسیار واضح بود، در یک لحظه صاحب صدا را شناخت. برای چند لحظه
نفسش را در سینه حبس کرده بود آیا او اشتباه می کرد؟ حتما اشتباه می کرد این امکان نداشت!
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
100
هسراي پاتر و جادو اي خاطر او که
درست وقتی که رون از هری پرسید آیا فردا سر تمرین حاضر خواهد شد یا نه. هری حس می کرد یک پارچ آب یخ
بر سرش ریخته اند.
رون که سکوت او را یک جواب مثبت می دانست ، شروع کرد به تعریف کردن از بازی جدید چادلی کنونز در
مسابقات باشگاههای ایرلند و بریتانیا. هری با اینکه به شدت مایل بود آنجا را ترک کند ولی بی آنکه چیزی بگوید سر
جایش نشست. این بار حتی خودش قدرت باور کردن چیزی را که شنیده بود نداشست .
کلاس نجوم یکی از طولانی ترین کلاس های بود که تا بحال تشکیل شده بود. پرفسور سینسترا در طول کلاس راه
می رفت و در حالیکه به تصویر روی تابلو اشاره می کرد با صدای بلند برای همه توضیح می داد:
........... دب اکبر همسر زئوس خوانده می شود که...........
یک کره شیشه ای بزرگ روی میز پرفسور سینسترا بود که سیارها در مدارهای مشخصی در درون آن چرخ می زدند.
ده دقیقه فرصت داشتند تا نمودار کامل گردش دب اکبر را با در نظر گرفتن موقعیت نسبی آن رسم کنند، به محض
اینکه پرفسور سینسترا کلاس را ترک کرد صدای زمزه ها و پچ پچ بلند شد.
هری پشست سر رون و در ردیف اخر نشسته بود و مشغول نوشتن روش تهیه معجون به یاد اورنده بود. تقریبا در
میان نقطه نظرهای -خایزرف درباره نحوه تابش ماه بر سطح معجون گم شده بود که صدای جیغ پانسی پارکیسون همه
را از جا پراند. تمام کلاس برگشته بودند و با حیرت به پانسی پارکینسون نگاه می کردند. پانسی با وحشت و با نوک
انگشتش به میز کناریشی اشاره می کرد.
جولیا درست جلوی رون روی میز خم شده بود و صورتش به یک سمت کج شده بود.
پرفسور سینسترا با عجله خودش را به داخل کلاس رساند و در حالیکه با خشم به پانسی پارکینسون نگاه می
کرد گفت: دوشیزه پارکینسون ممکنه توضیح بدید برای چی وسط کلاس جیغ کشیدید؟
http://WWW.aryany.com/harrypotter
|101
خسراي پاتر و جادو اي خاطر ایعه پانسی پارکینسون که از وحشت با یک دستش جلوی دهانش را محکم گرفته بود با نوک انگشتش به جولیا اشاره کرد
و گفت: اون مرده
سپس از میزش دور شد و با صدای جیغ مانندی گفت: نفس نمی کشه.
پرفسور سینسترا با نگرانی سر جولیا را بلند کرد و گفت: دوشیزه جانسون ! دوشیزه جانسون.
پانسی جیغ بلندتری کشید و گفت: اون مرده . اون مرده.
هرمیون که در سمت دیگر جولیا نشسته بود با خشم گفت: بس کن دیگه مگه نمی بینی اون داره پلک می زنه.
جولیا ظاهرا بین خواب و بیداری دست و پا می زد و نمی توانست سرش را بر روی گردنش نگاه دارد چون اینبار
سرش از عقب روی شانه اش افتاد. موهای بلوندش از پشت گردنش تا کمرش اویزان شده بود.
پرفسور سینستراسر جولیا را بلند کرد و گفت : ویزلی سریع برو دنبال مادام پامفری.
سپس نگاهش به سمت هری برگشت و گفت: پاتر می ری پیش پرفسور دامبلدور و براشون تعریف می کنی که دقیقا
چه اتفاقی افتاده. گرنجر و بروان بیاین به من کمک کنید بقیه همه بیرون!
با آخرین جمله پرفسور سینسترا همه کلاس را ترک کردند. پرفسور سینسترا رو به جرالد که در حال ترک کردن
کلاس بود کرد و گفت: نمی خواهی پیش خواهرات بمونی ؟
جرالد اول نگاهی به جولیا که در میان بازوهای هرمیون از هوش رفته بود انداخت و سپس سرش را تکان داد و بدون
اینکه چیزی بگوید بیرون رفت.
هری آخرین نغری بود که کلاس را ترک می کرد. درست پشت سر او مادام پامفری دوان دوان وارد کلاس شد. رون
که پشت در کلاس نفس نفس می زد گفت: حالش چطوره؟
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
102
هسراي پاتر و جادو اي خاطر او که هری زمانیکه با عجله به سمت دفتر دامبلدور می رفتند پاسخ داد: فکر نمی کنم خوب باشه. اون از یک چیزی رنج
می بره که باعث نگرانی پدر و مادرش بود.
- تور از -چی رنج می برای
هری به رون نگاه کرد ولی چیزی نگفت می دانست که این صدای او نیست.
درست جلوی دفتر دامبلدور ایستادند رون نگاهی به هری انداخت و گفت: خوب حالا چی ؟ ما که اسم رمز و نمی
دونیم.
صدایی از پشت سرشان گفت : پنگوئن های خواب آلود.
این صدای بد عتقی روح مزاحم و دردسر ساز هاگوارتز بود که به ملایمت در هوا بالا و پایین می رفت سپس در هوا
تایی خورد و در حالیکه چون پارچه ای مواج در باد از جلوی آنها می گذشت گفت: عصر تون بخیر آقایون.
رون که با تردید به او نگاه می کرد گفت: بیش از حد مودب نبود؟
هری سرش را تکان داد و گفت : پنگوئن های خواب آلود.
وقتی دیوار پشت پیکر نقش برجسته از میان به دو نیم می شد و کنار می رفت. هری حس مسخره ای داشت گوئی
انتظار دیدن کسی را در دفتر دامبلدور می کشید یا چیزی مثل اینکه کسی او را به آنجا فرا خوانده بود.
به روی پله های متحرک قدم گذاشتند و به سمت بالا حرکت کردند. سرانجام به در چوبی با کوبه ی برنزی که به
شکل یک شیردال بود رسیدند.
هری کوبه را بلند کرد و آهسته در زد، در خود به خود باز شد و آن دو وارد دفتر دامبلدور شدند. فضای اتاق به طرز
محسوسی سنگین بود تمام توجه تابلوها به میهمانان عجیب مدیر بود. دو مرد و یک زن. هری نمی توانست صورت
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
|103
خسراي پاتر و جادو اي خاطر ایعه زن را ببیند چون درست پشت به او نشسته بود ولی موهای مشکی رنگ و صافش چون آبشاری تا زیر صندلی ادامه
داشست.
از جایی که او ایستاده بود نیم رخ مردها را دیده می شد. یکی از آنها پیرمردی بود به ظاهر سالخورده که ردای
نارنجی رنگی به تن داشت ولی چیزی که باعث جلب توجه می شد موهای پرپشت و فرفری او بود که گوئی چون
یک کلاه پنبه ای دور تا دور سر او را احاطه کرده بودند. پیرمرد بر عصای عجیبی تکیه زده بود که چون پیکر یک
انسان تراشیده شده بود. ظاهرا ورود دو نفر باعث اختلال در صحبت های او نشده بود چون همچنان داشت با جدیت
ولی با صدایی بسیار آرام مطلبی را توضیح می داد.
برخلاف پیرمرد حضور رون و هری برای مرد دیگری که در سمت دیگر زن نشسته بود بسیار جالب بود بقدری که
صحبت را رها کرده بود و مشغول بررسی ان دو بود.
بیاید تو .
دامبلدور ردای ارغوانی رنگی به تن داشت و پشت میز تحریرش نشسته بود با اشاره او پیرمرد که موهایی پنبه گونه
داشت دست از صحبت کشید. چشمان آبی رنگ دامبلدور از روی لوله کاغذ بلندی که در دست داشت گذشت و
روی رون و هری متوقف ماند.
هری مکث کوتاهی کرد و سپس آنچه را که رخ داده بود برای او توضیح داد. هر سه میهمان دامبلدور با دقت به
حرفهای هری گوش می دادند.
ظاهر مرد دوم با دیگران بسیار متفاوت بود هیچ ردا یا چوبی به همراه نداشت. کت و شلوار قهوه ای رنگی پوشیده
بود که بسیار به رنگ کراواتش می آمد. در حالیکه یکی از پاهایش را به روی دیگری انداخته بود کفشهای واکس
خورده و براقش حکایت از اهمیت او به وضعیت ظاهریش می کرد. آرایش موهایش طبق آخرین مدل لندن بود و بوی
ادو کلانش فضا را پر کرده بود. گوئی او را درست از وسط یکی از بوتیک های لندن بلند کرده بودند و به آنجا کشیده
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
104
هسراي پاتر و جادو اي خاطر او که بودند. تضادی که بین او و فضای جادوئی آنجا بود کاملا به چشم می خورد. هری وقتی برای بار دوم به او نگاه کرد
متوجه شد که او را قبلا دیده است.
او سر چارلز پیترسون مرد درجه یک تجارت انگلستان، صاحب بزرگترین کمپانی های کشور، مردی بود که هری
تابستان گذشته از تلویزیون و در منزل دورسلی ها دیده بود. مردی که به خاطر اعتماد بنفس سرشاری که در چهره
اش دیده می شد در یاد هری مانده بود.
پس از شنیدن این مطالب دامبلدور مکبث کوتاهی کرد و سپس چیزی زیر لوله کاغذی که در دست داشت نوشست و به
دست پیرمرد داد و گفت: سود بینسکی می دونید از شما چی می خواهم ؟
هری به یاد آورد مادر جولیا از کسی به نام سودبینسکی صحبت کرده بود که می توانست به جولیا کمک کند.
پیرمردی که ردای نارنجی رنگی به تن داشت تکان اندکی خورد و گفت : می رم بهش یه سر بزنم.
نگاه دامبلدور به سمت هری و رون برگشت و گفت: ممکنه ایشون رو راهنمائی کنید؟
سر چارلز پیترسون خم شد و به آرامی چیزی در گوش زن زمزمه کرد....
فصل نهم : سگی سیاه
هری در خواب می دید که در میان دخمه اسنیپ ایستاده و مشغول هم زدن پاتیل بزرگی است که بخار سبز و بد
بوئی از آن بلند می شود. ریشهای بلند و سیاه رنگش که تا پایین کمرش می رسید از پاتیل دور نگه داشت، تنها
صدایی که شنیده می شد صدای له له زدن سگ سیاه رنگ و بزرگی بود که در کنار پاتیل نشسته بود.
با چیزی شبیه به یک ملاقه بزرگ مشغول هم زدن معجون شد، سگ با علاقه او را می پایید. هری مقداری عصاره
سیاه رنگ به معجون افزود و گفت : به من نگاه کن سیریوس من برترین معجون جهان رو می سازم، معجونی که
باهاش میشه بین گذشته و حالی غوطه ور موند.
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
105
خسراي پاتر و جادو اي خاطر ایعه سگ سیاه رنگ نزدیک پاتیل نشسته بود و با علاقه هری و کارهایش را می پایید. صدای گامهای سنگینی در میان
دخمه پیچید. کسی با خشم از پله ها پایین می آمد گوشهای سگ به سمت در برگشت و شروع به غریدن کرد. حس
خطر چون هوائی مه آلود در دخمه پخش می شد و به وجود هری نفوذ می کرد سگ سیاه رنگ چون یک مدافع
جلوی هری ایستاده بود و صورتش را به سمت در گرفته بود و در حالیکه دندانهای بزرگش را نشان می داد با خشم
می غرید.
هری حس ازار دهنده ای را در بند بند وجودش تجربه می کرد ترس از دست دادن سگ سیاهی که اکنون در برابرش
و برای دفاع از او ایستاده بود چنان زنده و عمیق بود که حس می کرد پیش از این هم او را از دست داده است.
صدای گامها بلندتر و تهدید آمیزتر شده بود. هری با نگرانی سگ را از خود دور کرد و گفت: از اینجا بر و سیریوس،
از اینجا فرار کن.
سگ حرکتی نمی کرد و همچنان با غرش و خشم به در نگاه می کرد و منتظر حمله بود. هری بار دیگر با لحنی
التماس آمیز گفت : از اینجا بر و خواهش می کنم.
در دخمه با صدای مهیبی باز شد و به دیواره کوبیده شد. بخشی از گچ دیوار کنده شد و از محل برخورد در به دیوار
به زمین ریخت. اسنیپ با صورتی به برافروختگی صورت عمو ورنون و هیبتی چندین برابر هاگرید با گامهایی بلند و
سنگین وارد دخمه شد و با خشم نعره زد: فکر کردی داری چی غلطی می کنی پاتر؟
فریادهای غرش مانند اسنیپ شیشه های موجود در قفسه ها را می لرزاند.
هری آرزو داشت کاش می توانست سگ را مخفی کند ولی او با غرش بلندی به اسنیپ حمله کرد.
اسمسد بمنتا !
-- ند: پ پ قa
افسون بازداری اسنیپ سگ را بی حرکت کرد و او را در چند سانتی متری خودش متوقف ساخت. سگ دست از
مخت.
حمله برداشته بود و به اسنیپ نگاه می کرد، برق خشم همچنان در چشمان سگ می درخشید.
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
106
خسراي پاتر و جادو اي خاطر ایعه اسنیپ چوبش را پایین آورد و گفت: سگ احمق ..
سپس نگاهی به هری و معجونش انداخت و گفت: تو خواندن بلدی پاتر؟
III | هری به سگ نگاهی کرد و با صدای آرامی زمزمه کرد: از اینجا برو... از اینجا برو
ولی سگ همچنان مستقیم به اسنیپ خیره شده بود و منتظر فرصتی برای حمله بود.
- گفتم خواندن بلدی پاتر؟
هری آهسته گفت: بله بلدم.
- بلدی ؟ پس اون اشغالی که به معجونت اضافه کردی چی بود؟
- عصاره جوشیده و له شده وینتر گرین.
اسنیپ کتاب بزرگ و قطوری درست هم قد هری بود از زیر ردایش بیرون کشید و ته آن را روی زمین و در یک
سانتی متری پای هری کوبید سگ غرش بلندی کرد. بر اثر شدت ضربه بخشی از گرد و خاک کف دخمه بلند شده
بود و در هوا پراکنده شده بود. هری شناور شدن ذرات خاک را در هوا می دید، گونی حرکت آنها ساعتها ادامه داشست.
اسنیپ صفحه ای از کتاب را باز کرد و گفت: بخون .
روی صفحه سفیدی که تا بالای سر هری می رسید هیچ نوشته نشده بود صفحه کاملا سفید بود.
- ولی این صفحه سفیده.
هری صدای تیز و ازار دهنده امبریج را می شنید : تو نمی تونی بخونی پاتر ؟ نمی تونی ؟ مجازات می شی. صد
هزار بار دیگه باید از روش تهیه معجون به یادآورنده بنویسی.
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
107
خسراي پاتر و جادو اي خاطر ایعه اسنیپ نگاه شرارت باری به سگ انداخت و سپس انگشتش را روی یک نقطه سفید از کتاب گذاشت و گفت : اینجا
نوشته عصاره له شده و جوشیده شده وینتر گرین و تو چی به معجونت اضافه کردی؟
هری که سعی می کرد توجه او را از سگ دور کند. گفت: عصاره جوشیده شده و له شده وینتر گرین .
اسنیپ نگاهش را به سمت هری برگرداند و گفت : و این یعنی تو اول اون برگها رو جوشوندی و بعد له کردی.
هری صدای هرمیون را از گلوی خودش شنید: ولی چه فرقی می کنه پرفسور؟
اسنیپ با شدت و خشم کتاب را بست و گفت : حالا می بینی فرقش چه بلایی سر سگ سیاهت می یاره.
هری فریاد کشید : نه ا، نه! با اون کاری نداشته باشی.
چهره اسنیپ را رضایت نفرت آلودی پوشانده بود، بی توجه به هری به سمت سگ رفت. هری نعره زد: از اینجا
برو سیریوس از اینجا فرار کن !
ولی سگ قدرت حرکت نداشت . اسنیپ با نفرت به سمت سگ می رفت و لبخند چندش باری روی لبهایش شکل
می گرفت.
چشمان سیاه رنگ سگ روی اسنیپ قفل شده بود و با خشم منتظر دریدن او بود. ولی به نظر می آمد سگ ذره ذره
کوچک می شد و اسنیپ بزرگتر، دست های اسنیپ پهن و خشن با فلس های درشت و سگ تبدیل به توله سگ
کوچک چند ماهه ای می شد. سرانجام کلی هیکل سگ به کوچکی جثه قورباغه نویل شده بود. اسنیپ می توانست او
را زیر پاهایش له کند. قلب هری وحشیانه در سینه اش می کوبید او نمی خواست بیش از این ببیند. حس تلخ و آزار
دهنده ای در سراسر وجودش پراکنده می شد. هری کف دخمه و پشت پاتیل زانو زد او نمی توانست بار دیگر شاهد
این صحنه باشد. با اینکه هیچ افسونی او را از حرکت باز نمی داشت ولی هری حرکتی نمی کرد. این فقط کابوس بود
پس چرا بیدار نمی شد؟ کسی قلب او را در میان مشتهایش گرفته بود و با شدت می فشرد. هری فریاد کشید : نه.
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
108
هسراي پاتر و جادو اي خاطر او که صدای جیغ پیروزمندانه بلاتریکس لسترج حس دردآلود هری را شکست. نفرت چون جویباری با شدت و سرعت
به میان رگهایش می دوید.
صدای بلاتریکس که با لحن کودکانه ای صحبت می کرد در میان فضای دخمه منعکس می شد و مثل سوزن های
ریزی به میان ذهن هری فرو می رفت: بیا بیرون، بیا بیرون، هری کوچولو! چرا نمی یای انتقام پسر عمه عزیزمو
بگیری؟
هری صدای لوپین را شنید که فریاد می کشید: نه هر ی!
و سپس بدون اینکه چیزی بگوید صدای خودش را می شنید که چون شبح از گوشه و کنار دخمه فریاد می کشید:
اون سیریوس رو کشت! اونو کشت! -خودم می کشمش.
نفرت در بند بند سلولهایش فریاد می کشید، چرا بیدار نمی شد ؟
- اونو می کشیم! اونو می کشم.
هری بدون اینکه چوبی در دست داشته باشد بی اختیار فریاد کشید : کروشیو.
صدای جیغ مانندی از پشت پاتیل شنیده شد. نفرت همچنان در میان رگهای هری می جوشید. صدای لسترج بار
دیگر با سوزش دردناکی به ذهن هری فرو می رفت.
- دوستش داشتی، پاتر کوچولو؟ بیا بیرون و به جسدش نگاه کن.
هری با قامتی افراشته از پشت پاتیلی بیرون امد و فریاد کشید: کروشیوه
هری ادامه نداد، چشمانش روی جایی که دنبال پیکر سیریوس می گشت باقی مانده بود.
رون دمر روی زمین دراز افتاده بود و به خود می پیچید.
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
109
خسراي پاتر و جادو اي خاطر ایعه هری به پیکری که بین خاکها کف دخمه غلات می زد نگاه کرد، نفرت هنوز در میان رگهایش می جوشید. جلوتر
رفت تا از نزدیک درد کشیدن او را ببیند.
رون سرش را برگرداند صورت خاک آلودش از درد سفید شده بود.
کسی گفت: اوران داره می مسیره
هری بی تفاوت به آنچه می دید با لحن سردی گفت: چه اهمیتی داره؟
هری چشمانش را باز کرد از تختش پایین افتاده بود دستش را در تاریکی کورکورانه به سمت میز کنار تختش برد تا
عینکش را بیابد. عینکش را به چشم زد. فضای داخل خوابگاه تاریک و ساکت بود. هری ملاحفه ای را روی شانه
هایش انداخت و برخاست و به سمت تخت رون رفت. پرده های تخت کنار رفته بودند، به نظر می رسید در خوابی
عمیق ولی نه چندان شیرین فرو رفته است. گوشه ای از بالشت را در میان مشتش مچاله کرده بود و می فشرد.
- اوران راحت می میره تور اینور خوب می دوونی.
خسرین صدا را از درون و از عمق وجودش می شنید، در حقیقت مدتها بود که نفرت و خشم پنهان شده در میان
کلمات را از درون حس می کرد . نگاهش را از رون برگرداند و به سمت پنجره رفت. یک کابوس بود. یک کابوس
احمقانه، ممکن بود هر کسی چنین کابوسی ببیند.
- کابوسها آیینه احساسات ما در زمان با داری اند.
هری از خلال پنجره به بیرون نگاه می کرد، نیاز داشت تا با کسی صحبت کند ولی چه کسی ؟ با اینکه از نیمه شب
گذشته بود ولی درون کلبه هاگرید روشن بود. هاگرید می توانست به او کمک کند در حقیقت او تنها کسی بود که
پیشنهاد استراحت بیشتر یا معجون آرام بخش به او نمی داد.
با اتفاقاتی که آن روز سر کلاس نجوم رخ داده بود هری به طور کامل ملاقات با هاگرید فراموش کرده بود.
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
110
خسراي پاتر و جادو اي خاطر ایعه هری با عجله لباس گرمتری روی پیژامه اش پوشید و چمدانش را از زیر تخت بیرون کشید. راشل آرام و بی حرکت
بود، شنل نامرئی را از گوشه چمدان بیرون کشید و در آن را به آرامی بست.وقتی شنل را می پوشید بار دیگر به رون
نگاه کرد. انقباضی صورتش از بین رفته بود به نظر می رسید خواب بهتری می بیند. نویل در میان رختخوابش غلات
! به
زد و چیزی زیر لب زمزمه کرد که برای هری بی مفهوم بود. هری نفس عمیقی کشید و وقتی از نامرئی بودنش مطمئن
شد به سمت در رفت.
از پله های خوابگاه پایین رفت ولی چیزی در میان راه پله ها توجهش را جلب کرد، برخلاف انتظارش سالن
عمومی روشن بود. وجود هرکس در سالن نقشه او را به هم می زد. دری که خود به خود باز و بسته می شد برای هر
کسی ممکن بود وحشت زا باشد، هری با احتیاط نزدیک تر رفت. هیچ صدایی به گوش نمی رسید. کسی در
کنار آتش به به خواب رفته بود انبوهی از کتابها روی میز کنار آتش به چشم می خورد که چون برجی روی هم
ریخته بود. بعضی از آنها باز بود و در لای بعضی کاغذهای کوچکی بود. کاملا واضح بود کسی موشکافانه آنها را
بررسی کرده است. هری فقط یک نفر را می شناخت که بتواند این چنین با دقت و علاقه این همه را بررسی کند.
هرمیون روی یکی از کاناپه های کنار آتش به خواب رفته بود. روی میز و جلوی او یک دسته قطور از کاغذها به
چشم می خورد. روی سربرگ یکی از کاغذها نوشته شده بود: علل نقص معجون خایز رفت. زیر این سربرگ لیست
بلند بالایی از نکاتی بود که از جادوگران مختلف جمع آوری شده بود.
روی اکثر کتابهایی که روی میز بود کلماتی از قبیل معجون به یاد آورنده، چخوف خایز رف یا آنچه که باعث ناکامی
-خایز رف شد و از این قبیل به چشم می خورد.
سر هرمیون کج شده بود و روی لبه کاناپه به خواب رفته بود. ظاهرا در حین مطالعه به خواب رفته بود چون کتاب
هنوز در دستانش بود. کنار دست هرمیون تیتر کوتاهی توجه هری را به خود جلب کرد، هری سعی کرد آن را بخواند.
مرگ خایزر ف
http://WWW.aryany.com/harrypotter
111
هسراي پاتر و جادو اي خاطر او که بی تردید مرگ خایزرف تاثیر عمیقی بر جامعه جادوگری جهان گذاشت.
او در حالی چشم از جهان فرو بست که معمای بزرگش همچنان بی
جواب مانده بود. معمایی که پس از او و تا امروز هنوز کسی نتوانسته است
حل کند. شاید تفسیر مرگ او نیز در حل این مطلب بی اثر نباشد.
خایزرف در جمع دوستان، شاگردان، خانواده و در غربت کامل از میان ما
رفت. شاید این جمله باعث حیرت بسیاری شده باشد ولی این حقیقتی
تمعت تلخ و انکار ناپذیر خایزر ف که دچار آشفتگی ذهنی شاله بود در
واپسین روزهایی زندگی -خود در شرایطی به سر می برد که هیچ کس را
نمی شناخت او حتی درک کاملی از زمان هم نداشت. طبق گفته های
نزدیکانش او بین گذشته و حال دست و پا می زد. گاه خود را در گذشته
می دید و یا از چیزهایی صحبت می کرد که در گذشته رخ داده اند و هم
اکنون از برابر چشمانش می گذرند. باعث حیرت و شگفتی بود که او
مطالبی را به خاطر می آورد که سالمترین افراد هم از به یاد آوردن آن
عاجز بودند ولی در حین گاهی ساده ترین چیزها را از یاد می برد.
خایز رف پیش از مرگ از سایه های سیاهی صحبت می کرد که به گرمی
در اطراف او حلقه می زنند و از او دعوت می کنند تا با آنها همراه
شود. آخرین جمله ای که پیش از سرد شدن جسمش از دهان این
جادوگری عالی رتبه شنیده شد این بود که : من با آنها می روم.
شایان ذکر است -خایزرف ذهن و جان خود را در گرو حل معمایی
گذاشت که شاید اگر اندکی بیش فرصت داشت می توانست آن را پایان
- - - - - - -شد هالی
بقیه مطلب زیر دستان هرمیون پنهان شده بود. هری به آرامی به سمت در برگشت. چرا هرمیون تا این حد به
معمحجوزن به یاد آورنده تی الاقه نشان می داد؟
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
1 12
خسراي پاتر و جادو اي خاطر ایعه پس از گذشتن از تابلوی بانوی چاق هری به سرتا پای خود بار دیگر نگاه کرد تا مطمئن شود دیده نمی شود.
پس خایزرف هم پیش از مرگ سایه ها را می دیده است! ولی دیدن سایه ها چه معنایی داشت؟ هری با دیدن آنها
حس آرامش بخشی داشت و هیچ احساس خطری نسبت به آنها نمی کرد. راهش را به سمت کلبه هاگرید کج کرد و
فکر کرد: غوطه ور شدن بین گذشته و حال، دیدن سایه های سیاه و گرم، سوالات بدیهی و پیچیده مادام پامفری،
ترسی که در چهره هرمیون با شنیدن نام سایه ها دیده بود...
هری در بین سطرهایی که خوانده بود به دنبال یک جمله می گشت:
- خایز رف دچار آشفتگی ذهنی شده بود.
آیا او هم دچار آشفتگی ذهنی شده بود؟
هری پشت در کلبه هاگرید ایستاد و در زد. صدای پارس کردن های فنگ و به دنبال آن صدای هاگرید به گوش رسید.
- بیا کنار فنگ بزار ببینم کیه این موقع شب؟
- منم بازکن هاگرید.
در کلبه با کمی تردید باز شد، هاگرید جلوی نوری که با شتاب به میان تاریکی بیرون می دوید ایستاد و در حالیکه به
فضای خالی نگاه می کرد با صدای آرامی پرسید: تویی هری؟
هری جلوتر رفت و در آستانه در شنل را کنار زد تا هاگرید بتواند او را ببیند. هاگرید با نگرانی به اطراف نگاهی
انداخت سپس او را با سرعت تو برد گفت: بیا تو پسر، هوای بیرون سرده! تو رو به ریش مرلین قسم می دهم مگه
عقل از سرت پریده که این موقع شسب و تو این سرما اومدی اینجا.
فنگ با علاقه دور هری می چرخید. هاگرید به سمت آتش رفت و کتری مسی را روی آن قرار داد و گفت: بشین
باید یه چایی داغ بخوری. سرمای امسال بی سابقه است. فکر کنم به زودی برف بیاد. خوب حالا بگو چی شده که
این موقع شب اومدی اینجا؟
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
113
هسراي پاتر و جادو اي خاطر او که سپس با حالتی پرسشگرانه ادامه داد: ببینم پسر مگه تو شبها نمی خوابی؟
هری که مشغول نوازش فنگ شده بود بار دیگر به یاد خواب آن شب افتاد و گفت: می خواستم درباره اون تالار
بپرسم.
هاگرید به سمت قفسه ها رفت و دو لیوان بزرگ دسته دار در آورد سپس با حواس پرتی گفت: آهان یادم اومد امروز
در موردش صحبت کردیم. راستی کدر مورد جولیا همه چی رو شنیدم . شنیدم سود بینسکی قراره اینجا بمونه، قراره تو
درمانگاه به مادام پامفری کمک کنه. ظاهرا قبلا تو سنت مانگو کار می کرده، بخش آسیبهای جادویی!
هاگرید چشمکی زد و گفت: بین خودمون بمونه مادام پامفری اصلا از این موضوع راضی نیست.
اخرین بار هری لاکهارت و پدر و مادر نویل را در این بخش دیده بود. هری جرعه ای نوشید و پرسید: ولی اون برای
چی به اینجا اومده؟
هاگرید شانه هایش را بالا کشید و گفت: نمی دونم شاید برای اون د-ختر.
هری که دوباره به یاد اون تالار افتاده بود حس می کرد هاگرید به هر نحوی می خواهد از صحبت کردن درباره اون
سرباز زند.
هری با لحن قاطعی گفت: در مورده اون تالار ... ممکنه به من بگی اون درها به کجا ختم می شند؟
هاگرید لیوان دوم را هم پر کرد و در برابر هری گذاشت سپس با بی توجهی گفت: میدونی مادام پامفری حضور در
کلاسها رو براش قدغن کرده.
هری بار دیگر پرسید: من از یکی از آنها گذشتم که به خوابگاه می رفت. بقیه اش چی ؟
هاگرید جرعه ای نوشید و گفت: ظاهرا مشکلش جدیه.
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
114
هسراي پاتر و جادو اي خاطر او که هری لیوانش را کنار زد به جلو خیز برداشت و گفت: هاگرید من کاملا از وضعیت جسمی جولیا با خبر م. اون به
علت حملات پی در پی که در گذشته داشته دچار یه نوع آسیب ذهنی شده.اون گاهی کنترل اعضای بدنش رو از
دست می ده یا بیهوش می شده ولی ....
هری زمانی دست از گفتن برداشت که متوجه شد هاگرید با چشمانی گرد و متحیر به او نگاه می کند: چی ... چی شده؟
چرا اینطوری به من نگاه می کنی؟
هاگرید ابروهایش را درهم کشید و گفت: تو اینها رو از کجا می دو نستی؟
هری کمی به سوالی هاگرید فکر کرد. از کجا می دانستم؟
هری با تته پته پاسخ داد: خوب من... حتما امروز از کسی شنیدم .
هاگرید یکی از چشمهایش را تنگ کرد و گفت: فکر نمی کنم از کسی شنیده باشی چون این یه مطلب کاملا محرمانه
بود. هیچ کس حق نداشتند در این مورد با کسی صحبت کنند.
هری به پشتی صندلی تکیه داد و گفت: ولی به هر جهت من باید اینو از جایی شنیده باشم.
هاگرید جرعه ی دیگری از لیوانش که بخار گرمی از آن برمی خاست نوشید و گفت: گوش کن هری این داره برای
من به صورت یه عادت در میاد که تو همیشه بیش از چیزی که باید بدونی می دونی.
صورت هاگرید جدی و خشن شده بود، لیوانش را تا ته نوشید و آن را به کناری گذاشت و گفت: بهتره در مورده
اون تالار دیگه از کسی پرس و جو نکنی. فکر نمی کنم هیچ کس از شنیدن اینکه تو از اون گذشتی خوشحال بشه.
نمی دونم چطوری پاتو اونتو گذاشتی و سالم بیرون اومدی ولی از اونجایی که نمی خواهم جناز تو تحویل بگیرم
دیگه پاتو اونتو نمی گذاری، دنبالش نمی گردی و حتی در موردش فکر هم نمی کنی...
هری به بخاری که از لیوانش برمی خاست نگاه می کرد.
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
115
هسراي پاتر و جادو اي خاطر او که هاگرید که لحن گفتارش آرام تر شده بود با حالت اتماس آمیزی ادامه داد: گوش کن هری در این موارد با کسی
هاگرید به طرز مرموزی نگاهش را از او می دزدید.
- اونها.... -خواب شاید حق داشته باشند....
هری پرسید: کی حق داشته باشه؟
هاگرید در حالیکه به سمت قلعه اشاره می کرد گفت: فکر می کنند... بیین من اصلا قصد ندارم حرفشونو تایید کنم.
هری با بی صبری پرسید: اونها چه فکر می کنند؟
هاگرید لیوانش را بلند کرد و به سمت آتش رفت.
- من حرفاتو باور می کنم ولی اونها نگرانند که تو دچار آشفتگی شده باشی. صحبت کردن در مورد تالار هزار در یا
چیزهایی که برای رون و هرمیون تعریف کردی میتوانه اونا رو نسبت به حد سشون مطمشن کنه.
هری حس می کرد درونش خالی شده است.
- این یعنی این که اونها فکر می کنن من دارم دیوونه می شم؟
هاگرید همچنان به شعله های آتش نگاه می کرد و گفت: نه دقیقا آشفتگی معنیش دیوونگی نیست. معنیش اینه که ....
معنیش اینه که تو مثل گذشته قدرت کنترل ذهنتو نداری.
هری حس می کرد در فضای داخل کلبه معلق و شناور است گوئی همه جا را آب پوشانده بود. کم کم معنی سوالات
مادام پامفری و پرفسور مک گونگال را می فهمید، آنها میخواستند بفهمند که او تا چه حد در این آشفتگی پیشرفت
کرده است.
هری از زیر اب و دور دستها صدای خودش می شنید : ولی اونها چطور به این نتیجه رسیدند؟
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
116
خسراي پاتر و جادو اي خاطر ایعه
کسی ریز ریز در ذهن هری می خندید.
فضای بیرون سرد و تاریک بود هری زیر شنل نامرئی پنهان شده بود و در حاشیه قلعه قدم می زد. کلبه هاگرید را
ترک کرده بود ولی علاقه ای هم برای برگشتن به خوابگاه نداشت می توانست همین طور قدم بزند چیزی تا صبح
نمانده بود. با هر نفس بخار از دهانش برمی خاست و در میان فضای سرد و بی حس بیرون گم می شد.
کاشی به احساسش اطمینان می کرد و چیزهایی را که می دید و می شنوید را با کسی در میان نمی گذاشت. کسی او
را باور نمی کرد این همه حقیقت بود، بعد از شی که هری موضوع را با رون و هرمیون در میان گذاشته بود، هرمیون
برای درخواست کمک نزد مک گونگال رفته بود و او را در جریان قرار داده بود و نتیجه این عمل خیرخواهانه جلسه
احمقانه ای بود که در حضور مادام پامفری داشتند. علت رفتار اخیر اسنیپ کاملا مشخص شده بود، دامبلدور طبق
جلسه ای که با همه اساتید داشت از آنها خواسته بود تا شرایط جدید او را درک کنند. کاملا واضح بود که اسنیپ
نتوانسته بود بر علاقه اش مبنی بر جریمه کردن هری غلبه کند.
حس تلخ و غیر قابل تحملی سرما را از یاد هری می برد. درباره او چه فکری می کردند؟
- پسره طفلک ... حتما خیلی زجر کشیده که اینطوری به هم ریخته.
کسی غش غش می خندید.
هری نفسش را با قدرت بیرون داد. موج بزرگتری از بخار جلوی صورتش را پوشاند و محو شد، نور کم رنگی از
صبح افق را می پوشاند. برای لحظه ای به نظرش رسید که شعله هایی شناور در هوا و در میان درختان دیده می شود،
راهش را به سمت حاشیه جنگل ممنوعه تغییر داد. شاید اشتباه کرده بود چون حالا اثری از هیچ شعله ای به چشم
نمی خورد. هری مدتی در بین چمن های نمناک و در هوای سرد قدم زد، هنوز در میان کلبه هاگرید غرق بود.
وقتی به داخل قلعه برمی گشت قلعه کم کم از خواب برمی خاست. صدای جنب و جوش کم کم در میان راهروها
می پیچید. هری کند و بی هدف به سمت خوابگاه می رفت. بعد از شنیدن حرفهای هاگرید چقدر احساس خستگی
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
117
خسراي پاتر و جادو اي خاطر ایعه می کرد. اندکی پشت تابلو ایستاد تا با خروج کسی وارد شود، با اینکه می دانست حالا می تواند شنل رازا سر بردارد
ولی ترجیح می داد مخفی باقی بماند. کمی بعد دو نفر از شاگردان سال سوم از داخل حفره بیرون آمدند، یکی از آنها
سرش را نزدیک سر دیگری برد و گفت : شرط می بندم نمی تونه در برابر جانسون مقاومت کنه.
نفر دوم سرش را عقب کشید و گفت: معلوم هست داری چی می گی؟ تو عضو اسلیترینی یا گریفندور.
هری بدون توجه به ادامه گفتگوی آنها از کنارشان عبور کرد و به سمت خوابگاه رفت.
وقتی به سرسرای بزرگ رسیدند هرمیون روی یک دسته کاغذ -خم شده بود و چیزهایی می نوشت. هری لبخند ساده
ای زد و در برابرش نشست. هرمیون که مشغول جمع کردن دسته کاغذ ها شده بود اندکی چشمانش را مالید و گفت:
صبح بخیر هری. پس روان کو؟
رون که تازه پشت سر هری وارد می شد، اندکی بعد به آنها پیوست و کنار هری نشست.
موهای رون آشفته و درهم بود دکمه یقه اش باز بود و قیافه اش طوفان زده می نمود.
هرمیون در حالیکه خیره به رون نگاه می کرد گفت: چت شده ؟
رون با بی حوصلگی دستهایش را لای موهایش فرو برد تا کمی به آنها نظم ببخشد و سپس مشغول بستن دکمه
پیراهنش شد و با صدای خسته و خواب آلود گفت: دیشب همش کابوس دیدم.
هرمیون کاغذها را دسته کرد و پرسید: کابوسی؟ چه کابوسی؟
رون با بی اشتهایی نگاهی به آنچه سر میز بود انداخت و در حالیکه بار دیگر صورتش منقبض شده بود گفت:
وحشتناک بود خواب می دیدم یکی با طلسم شکنجه گر به من حمله کرده، احساس می کردم تک تک استخوانهام
دارن از هم جدا می شن و میسوزن.
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
|118
هسراي پاتر و جادو اي خاطر او که
هری تکه نان تستی برداشت چیزی در درونش به غلیان درآمد، رون داشت ادامه می داد: یکی به من نزدیک شد و
• • • • • فریاد زد اونو می کشم
هری با شدت نان تست را زیر دندانهایش خرد می کرد، صدای خرد شدن ان حسی عجیبی به او می داد. رون ادامه
داد: صورتشو نمی تونستم ببینم صورتش تو تاریکی گم شده بود.
هری نان دیگری برداشت و مشغول خرد کردن آن زیر دندانهایش شد، هرمیون نیم نگاهی به او انداخت و سپس
گفت: خوب بعدش چی شد؟
خسرین اندیشید: بعدش ؟؟؟
سپس با صدای فریاد مانندی گفت: آره بعدش، بعدش چی شد؟
رون به سمت هری برگشت و نگاه مشکوکی به او انداخت و گفت: هری تو امروز حالت خوبه؟ چرا اینجوری
شدی؟
هری خرده های نان تست را از دور دهانش پاک کرد و با صدایی که سعی می کرد خونسرد باشد گفت: بگو بعدش
چی شد؟
رون گفت: اون یهو رفت. ناپدید شد ولی بعد ...
هرمیون پرسید: بعد چی؟
رون اخمهایش را درهم کشید و با تردید گفت: یه سگ ! اون اومد و منو با خودش برد.
به نظر می رسید رون مایل نیست سگ را بیش از این توصیف کند.
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
119
هسراي پاتر و جادو اي خاطر او که هری بی اختیار پرسید : یک سگ سیاه و بزرگ؟ اون زنده بود؟
رون که به نظر دست پاچه و معذاب می رسید گفت: من ... من ... نمی دونم هری من فقط خواب می دیدم.
هری بدون توجه به واکنش رون پرسید: اون تو رو کجا برد؟
رون و هرمیون با هراس به هری نگاه می کردند گوئی می ترسیدند هر لحظه منفجر شود. رون آب دهانش را قورت
داد و گفت: یه جایی بود که پر از در بود بیش از صدها در.....
شبی که هری موضوع ورود خود به خاطرات دیگران را برای رون و هرمیون تعریف کرده بود فرصتی نشده بود تا در
مورد چگونگی برگشتنش به خوابگاه چیزی بگوید.
هری با پوزخند اضافه کرد: بیش از هزاران در،
رون سرش را به نشانه موافقت تکان داد و گفت: آره شاید بیش از هزار تا در بود، یک دالان دراز که انگار تا ابدیت
ادامه داشت هیچ انتهایی دیده نمی شد... در فاصله چند سانتی متر به چند سانتی متر یک در بود، درهای مختلف و
-جور واجور چوبی، فلزی، سبز، زرد، سرخ ....
هری با بی حوصلگی به میان حرفش پرید و گفت: آره اونجا درهای مختلفی وجود داشت ولی بعدش چی شد؟
قبل از اینکه رون بتواند پاسخی به او دهد هرمیون به میان حرفش پرید و با لحن مشکوکی گفت: هری تو چیزی در
مورد این دالان شنیدی؟
هری ابتدا دهانش را باز کرد تا بگوید او این دالان را در واقعیت دیده ولی مکبث کوتاهی کرد و در حالیکه به
گفتگویش با هاگرید می اندیشید گفت: نه فقط حدس زدم که باید درهای زیادی داشته باشه حالا بگو بعد چی شد.
رون که داشت لیوان شیرش را سر می کشید آن راسر جایش برگرداند و گفت: هیچی اون از یکی از درها رد شد و
من بعد از مدتی -خودمو تو جای -خودم دیدم. چیزی که باعث حیرت من شد این بود که وقتی سرم رو بلند کردم
دیدم که از پنجره بیرون پرید. درست نفهمیدم هنوز -خواب بودم یا واقعا اون از پنجره بیرون پرید؟
http://WWW.aryany.com/harrypotter
________________
خسراي پاتر و جادو اي خاطر ایعه هرمیون با لحنی بینهایت شبیه به خانم ویزلی و با قاطعیت گفت : خواب بودی . حالام بهتره صبحونتو بخوری. همش
یه کابوس ساده بوده.
هری بقایای نان تستش را داخل بشقاب برگرداند، هاگرید از او خواسته بود تا در این موارد با کسی صحبت نکند
ولی حالا چی ؟
چیزهایی که رون تعریف می کرد بدون شک با کابوس دیشب هری تطابق داشت، می بایست ارتباطی بین آندو وجود
داشته باشد.
صدایی آرام در ذهن هری زمزمه کرد. هیچ کس حرفتو باور نمی کنه.
صدای هرمیون از دوردستها هری را از میان افکارش بیرون کشید: خوب حالا به من بگید اون چیزهایی که دیشب در
مورد مهمونهای پرفسور دامبلدور می گفتید چی بود؟
روان با اشتیاق کارد کره ایشی را روی نانش مالید و گفت : یکی از یکی غیر عادی تر! یک پیرمرد با موهای پنبه ای و
یک عصا به شکل پیکر یک انسان، یک مرد مشنگ و ...
هری به ادامه آن گوش نمی داد: شاید دامبلدور حرف او را باور می کرد...
صدا پوز-خندی زد و با لحن کنایه آمیزی گفت: نچ، نچ، نچ، تو با طلسم شکنجه گر به یک نفر حمله کردی؟ او نیم نصفه
شعاب؛ او بم بدون چوب !
صلا خناله قهقهه آمیزی کرد و با تمسخر ادامه داد: و البته در خواب ///!
هری سعی کرد روی حرفهای رون تمرکز کند تا کمتر صدا را بشنود ولی صدا همچنان ادامه داشت: مسخره است! فکر
نمی کنی داری زیادی خودتور جاسبی می گیری؟
رون داشت برای هرمیون تعریف می کرد که مردی که ظاهر مشنگها را داشت چطور خیره به آنها نگاه می کرد.
http://WWW.aryany.com/harrypotter
121
خسری پاتر و جادوی خاطراهه - ممکن نیست کسی بتوانه -چنین کاری بکنه.
هری در انتهای جمله رون درباره اون مشنگ گفت: اسمش سر چارلز پیترسونه مرد درجه اول تجارت انگلستان....
هنوز جمله هری تمام نشده بود که هرمیون با جیغ کوتاهی گفت: سر چارلز پیترسون ؟؟؟
هری تو مطمئنی ؟
هرمیون بار دیگر جوری که انگار می خواست آنچه را می شنود باور کند با کلماتی بریده بریده گفت:
سر .... چارلز ..... پیترسون! باور کردنی نیست. اونم تو هاگوارتز!؟
رون پرسید: مگه اون کیه؟
هرمیون هنوز به نظر شوک زده می رسید. سپس در حالیکه صورتش حالت رویا گونه لونا را به خود گرفته بود گفت:
سر چارلز پیترسون نیمی از قدرت اقتصادی ایرلند و بریتانیا به شمار میره. اون یه چیزی ماورای انسانهای عادیه. فکر
نمی کنم ممکن باشه اون در زندگی اراده کنه چیزی رو بدست بیاره و کمی بعد اونو تو دستاش نبینه.
رون که تحت تاثیر قرار گرفته بود ابروهایش را درهم کشید و گفت: آه جدی؟ تو از کجا می شناسیش ؟
هرمیون نگاهی به رون انداخت و با لحنی که انگار دارد یک مطالب واضح را توضیح می دهد گفت: تو دنیای مشنگها
همه اونو می شناسند. ولی من اصلا نمی دونستم که اون یه جادوگره.
رون گفت: الان هم زیاد مطمئن نباشی به قیافش نمی اومد که یک جادوگر باشه.
هری پرسید: ولی اون تو هاگوارتز چی کار می کنه ؟
هر مسه * گفت: دقیقا! نکته همین جاست. ولی بزارین ببینم نکنه اون قراره استاد دفاع در برابر جادوی سیاهمون باشه.
رون که گویی حس می کرد آنچه گفته به گوش کسی نرسیده با لج بازی گفت: فکر نمی کنم چون اون جادوگر
نیست. بعلاوه دو نفر دیگه چی ؟
http://www.aryany.com/harrypotter
________________
122
خاصری پاتر و جادوی خاطر اینکه هری گفت: اون پیرمرد اسمش سود بینسکیه و اصلا فکر نمی کنم قرار باشه چیزی درس بده چون قراره تو درمانگاه
به مادام پامفری کمک کنه.
هرمیون با تعجب پرسید: جدا؟ ولی از کجا می دونی ؟
هری به اختصار داد: هاگرید! اون برام تعریف کرد، امروز صبح یه سر بهش زدم.
هرمیون گفت: ولی اون زن چی ؟ شما از یک زنم حرف زدید.
رون آنچه خورده بود را فرو برد و گفت: اون پشتش به ما بود ما چیزی از اون ندیدیم فقط اون موهای بلند و صاف
اثر اون دستمال سفید.
خسرو پرسید : دستمال سفید؟؟
رون گفت: اره متوجه نشدی؟ یک دستمال سفید دور سرش بسته بود چیزی که برای من عجیب بود این بود که اون
دستمال خیلی پایین بود یه جورهایی به نظر می رسید جلوی چشماشو گرفته باشه.
رون ابروهایش را درهم کشید و گفت : نمی دونم شاید هم اشتباه کرده باشم.
کالین کریوی که یکسال پس از هری وارد هاگوارتز شده بود در حالیکه صورتش گل انداخته بود به آنها پیوست و
کمی آنطرف تر کنار رون نشست. سپس در حالیکه تکه نانی برمی داشت با صدای بلند و آمیخته با هیجانی گفت:
رون گفت: صبح بخیر کالین. چی شده؟ هیجان زده به نظر می یایی.
کالین نانش را داخل بشقاب رها کرد و به سمت آنها برگشت گوئی دقیقا منتظر بود تا کسی از او چنین سوالی بپرسد،
نفس عمیقی کشید و سپس با رضایت کامل گفت: هری من مطمئنم تو موفق می شی، من به همشون گفتم که هیچ
کس نمی تونه تو رو شکست بده.
http://www.aryany.com/harrypotter
________________
123
خسری پاتر و جادوی خاطراهه هری با حیرت پرسید: کی قراره منو شکست بده؟
کالین که حالا به نظر بیشتر از هری متعجب بود گفت: یعنی تو چیزی نمی دونی؟ تقریبا تمام هاگوارتز از موضوع
خبر داره.
هرمیون اخمهایش را درهم کشید و گفت: کدوم موضوع ؟
کالین شانه هایش را بالا کشید و گفت: جانسون ادعا کرده میتوانه خیلی راحت هری رو شکست بده.
کالین نگاهی به هری انداخت و سپس نگاهش را متمرکز نقطه دیگری کرد و گفت: اون گفته ....... گفته گوی زرینو از
جلوی دماغ هری می قاپه.
رون گفت: خوب ؟؟
کالین ادامه داد: همین دیگه ! خوب خیلی ها حرف شو باور کردند. فقط به خاطر اینکه ..... به خاطر اینکه اون پسر اندرو
جانسونه .
هرمیون با حیرت پرسید: اندرو جانسون ؟؟ خوب مگه اندرو جانسون کیه؟
http://www.aryany.com/harrypotter
________________
فصل دهم: اشتباه
- هرمیون اگه ده سال پیش این سوال رو می پرسیدی کلی بهت می خندیدند! راستی هری منم
مطمئنم تو ازش می بری.
این صدای دین توماسی، عضو دیگر گریفندور بود که در کنار هری می نشست.
هرمیون با بی تفاوتی ابروهایش را بالا کشید و گفت: بسیار خوب حالا جواب این سوال خنده دار
من چیه ؟
سیموس فینیگان که در کنار دین نشسته بود در حالیکه به هری لبخند می زد گفت: شرط می
بندم جانسون به گرد پاتم نمی رسه.
صورت سیموس را لایه ای از نفرت پوشاند و ادامه داد: نباید بزاری ازت ببره اونم فقط بخاطر
اینکه بابای اون موجود از خود راضی یک روزی مشهورترین مهاجم کلی ایرلند و بریتانیا بوده.
سیموس روزنامه ای را از زیر ردایش در آورد و به دست هرمیون داد. در بین خطوط آن جائی
وسط صفحه با حروف درشت نوشته شده بود:
کلاغ زاغی مونتروز تیمی با ستارگان درخشان
در سمت چپ تیتر یک عکسی دسته جمعی از بازیکنان تیم به چشم می خورد، ردای تمام
بازیکنان مشکی بود و تصویری از یک کلاغ سفید بر روی آن دیده می شد.
دور یکی از بازیکنان خط پهن و بزرگی کشیده شده بود، ظاهرا این خط باعث ناراحتی صاحب
عکس شده بود چون با بی قراری سعی در آزادی خودش از حصار خط داشت.
رون با حیرت گفت: اینکه جرالده عکس اون اینجا چی کار می کنه ؟
هری به رون حق می داد، شباهت بین این دو نفر هر کسی را به اشتباه می انداخت.
________________
هرمیون نگاهی به عکس انداخت و گفت: نه فکر نمی کنم تاریخ زیر این عکس نشون می ده که
حداقل ده سال پیش گرفته شده.
سیموس با بی صبری گفت : عکسو ولی کنید زیرشو بخون.
هرمیون با صدای بلند شروع به خواندن کرد:
کلاغ زاغی مونتروز تیمی که در راس تیمهای باشگاه های انگلستان و ایرلند
قرار دارد تاکنون بیش از 32 بار جام قهرمانی را نصیب خود کرده است. این
تیم با وجود ستارگانی چون یونیسی موری، همیشی مک فارلن، و اندرو
جانسون به اوج شهرت و افتخار خود رسید.
یونیس موری جستجوگر پر جنجالی بود که در زمان خود تقاضا کرد تا گوی
زرین سریع تری وارد بازی کنند چون گرفتن گوی زرین متداول برایش کسل
کننده شده بود.
همیش مک فارلن، ستاره دوم کلاغ زاغی مونتروز کاپیتان دوران سرشار از
موفقیت (1957-1968) این تیم پس از ترک زمین به ریاست سازمان
ورزشی و بازی های جادویی برگزیده شد.
سومین ستاره کلاغ زاغی مونتروز مهاجمی بود که بی تردید حمله هایش به
گل پیروزی تبدیل می شد، در کارنامه اندرو جانسون آنچه هست فقط
پیروزی است، عده ای معتقد بودند کوییدیچ از میان رگهای او می جوشد.
بروتوس اسکریمجیور نویسنده کتاب انجیل مدافعین از او با عبارت بازدارنده
________________
جانسون در به اجرا درآوردن پاس وارونه مهارت بسیاری داشت. در این روش
مهاجم سرخگون را از بالای شانه اش به سمت یکی از اعضای تیمش پرتاب
می کند پرتاب دقیق سرخگون کار بسیار دشواری است. گفته شده تا به حال
هیچ کدام از پرتابهای جانسون خطا نرفته است!
سومین اعجوبه کلاغ زاغی مونتروز خیلی سریعتر از آنچه بتوان تصور کرد در
هاله ای از تردید و ناباوری زمین را برای همیشه ترک کرد.
وقتی هرمیون روزنامه را پایین آورد رون گفت: پس معلوم شد اون شب برای چی اینقدر اصرار
داشت با تو مسابقه بده ظاهرا بردن خیلی براش مهمه، فکر نمیکنم قصد داشته باشه کوتاه بیاد.
هرمیون که در میان خطوط روزنامه می گشت گفت: به این عبارت دقت کردید؟ در کارنامه
اندرو جانسون آنچه هست فقط پیروزی است... جولیا هم دقیقا همین رو درباره جرالد گفت
اون هرگز نباخته !! چطور ممکنه پدر و پسری تا این حد به هم شبیه باشند؟
رون بدون توجه به آنچه هرمیون گفته بود پرسید : چه فایده ای برای مالفوی داره که اینقدر این
پسررو تحویل می گیره؟
سیموس که سرش را به سمت میز اسلیترین برگردانده بود گفت: فایدشو نمی دونم ولی می
دونم حتما یک دلیلی داره.
دین جامش را روی میز گذاشت و گفت: جای شکرش باقیه استاد دفاع در برابر جادوی سیاه
هنوز نیومده وگرنه مجبور بودیم از نقطه نظرات ارزشمند آقای جانسون در این زمینه هم بهره
مند شیم.
________________
هری به میز اساتید نگاهی انداخت دو تا از صندلی ها خالی بود، یکی از آنها مالی استادی بود که
هنوز نیامده بود و دیگری ؟ دیگری؟
اثری از دامبلدور به چشم نمی خورد!
هری پیچش آزار دهنده ای را در درونش حس کرد، او باید با دامبلدور صحبت می کرد...
کسی نفس بلندی کشید و گفت : برو پیداش کن و بهش بگو که تا چه حد احمقی برو و خود نو
به تختی که برات تو طبقه پنجم سنت مانگو رزرو کردن نردیکتر کن.
صدا خنده موزیانه ای زد و با لحن معصومانه ای گفت: پسره طفلک فکر میکنه تو خواب یک نفرو
نشکنجه دادها
پنج شنبه از شدت باران ها کاسته شد، به نظر می رسید ابرهای خاکستری و باران زا قصد حرکت
دارند. کلاس ملال انگیز پرفسور بینز فرصت مناسبی برای نوشتن جریمه های عقب افتاده
اسنیپ بود. هری روی لوله کاغذشی خم شده بود و بی وقفه چهل و دومین لوله کاغذ را پر می
کرد. چهل ودو لوله کاغذ رقم بسیار مناسبی بود ولی در برابر هشتاد لوله کاغذی که باید نوشته
می شد اصلا به چشم نمی امد. هری وقتی قلمش را بار دیگر آغشته به جوهر می کرد فقط یک
سوال داشت به یاد آوردن گذشه چه اهمیتی می توانست داشته باشد؟
هری به آرامی قلم را روی کاغذ کشید نباید صدای جیرجیر قلمش بلند می شد.
جمعه بعد از ظهر ابرها به طور کامل کنار رفته بودند ولی وزش باد سردی جای خود را به آن
بخشیده بود.هری تمام شب را بیدار ماند. هشت لوله کاغذ تمام آنچه بود که توانسته بود تا صبح
________________
به اتمام برساند. هنوز سی لوله دیگر کم بود و فقط دو روز دیگر فرصت داشت ولی شنبه و
یکشنبه فرصت مناسبی بود.
می یا می
شنبه شب هوا سرد و خشک شد. سوزهای سرد هرکس راسر جایش خشک می کرد. هرمیون را
کمتر می دیدند به قول رون او در میان کتابهای کتابخانه غرق شده بود، ظاهرا کتابهایی را که
می خواست به کتابخانه برگردانده بودند. هری تمام روز مشغول نوشتن بود. دوازده لوله کاغذ!
باور نکردنی بود. برای نوشتن نیازی نداشت تا به متن اصلی نگاه کند جمله به جمله آن را از
حفظ بود ولی با این وضعیت هیچ فرصتی برای رسیدگی به تکالیف روی هم انباشته شده اش
نمانده بود. بعد از تحویل دادن جریمه ها می توانست به جبران عقب افتادگی بپردازد ولی نمی
توانست در برابر اسنیپ اظهار عجز و ناتوانی کند.
یکشنبه هوا بازهم سردتر شد. در آسمان حتی تکه ابری هم به چشم نمی خورد. وزش بادهای
سرد و سوزننده قدرت ایستادگی را از هر کسی می گرفت. هری قبل از خوردن صبحانه نگاه
دیگری به میز اساتید انداخت. همچنان دو صندلی خالی بود : صندلی مربوط به استاد درسی دفاع
در برابر جادوی سیاه و صندلی مدیر. استاد جدید هنوز نرسیده بود و پرفسور دامبلدور هم برای
شرکت در یک کنفراسی سراسری به استانبول رفته بود. نگاه هری روی میز چرخید یک صندلی
به میز اضاف شده بود و مردی که سود بینسکی نام داشت در کنار هاگرید نشسته بود. نگاه هاشری
متوجه اسنیپ شده بود چهره اش متفکر و درهم بود. امروز آخرین مهلت بود و چهار بار و نیم
دیگر باقی مانده بود چهار بار و نیم که مساوی بود با هجده لوله کاغذ.
________________
هری پس از خوردن صبحانه راهش را به سمت کتابخانه کج کرد تا این هجده تای باقی مانده
را تمام کند. راهرو ها کاملا خلوت بودند و بغیر از چند تا از شاگردان سال اول هیچ کس دیده نمی
شد. به نظر می رسید سرما همه را در کنار آتش نگه داشته است. هری به عمد برای رسیدن به
کتابخانه راهروی جنوبی را دور زد و خودش را به جایی رساند که پیش از آن از میان آن عبور
کرده بود و به خوابگاه رفته بود. هیچ اثری از یک در به چشم نمی خورد. هری وجب به وجب
دیوار را زیر دستانش لمس کرد، حتی یک خراش هم نبود. کسی فریاد بلندی کشید. هری با
سرعت برگشت و در حالیکه به دیوار چسبیده بود به روح شناوری که غش غش می خندید نگاه
کرد.
بد عنق کمی پایین تر آمد و گفت : بگو ببینم پاتی فضوله دنبال چی می گشتی؟
هری نفس عمیقی کشید و کیفش را از روی زمین برداشت.
بد عنق جلوی او پیچید و حریصانه گفت : چی تو اون کلت می گذره ؟ دیگه داری چه دردسر
جدیدی درست می کنی؟
هری راهش را کج کرد تا از میان پیکر سرد و مرطوب او نگذرد. بدعنق که عقب مانده بود با
شیطنت پرسید: نکته می خواستی از دیوار رد بشی؟
سپس شیشکی بلندی زد و گفت: کوچولو موچولو هنوز نفهمیدی فقط روح ها می تونند از دیوار
رد شند؟ ببینم نکنه خلی شدی؟
هری بدون اینکه پاسخی دهد به مسیرش به سمت کتابخانه ادامه داد.
صدای بد عناق از دور به گوش می رسید که با لحن معصومانه ای می گفت: پس درسته که همه
نگرانند پاتی کوچولو داره قاطی میکنه! پاتی کوچولو...
________________
هری به قدری از بد عناق دور شده بود که ادامه جمله او را نشنید.
درون کتابخانه گرمتر از فضای بیرون بود. گرم و کاملا ساکت ، هیچ خبری از ساکنین ثابت
کتابخانه یعنی جرالد و هرمیون نبود. هری گوشه دنجی را برای خود یافت و مشغول شد . با
گذاشتن قلم بر روی کاغذ گوئی قلم خود به خود حرکت می کرد و سطر به سطر می نوشت و
پایین می آمد. ذهن هری درگیر مسائل دیگری بود.
چهار روز بود که صدای زمزمه ها قطع شده بود و هری هیچ هشدار دیگری دریافت نمی کرد
ولی این چیزی نبود که برخلاف انتظارش باعث خوشحالیش شود. سکوت اطرافش به او حسی
آرامش پیش از طوفان را می داد. سکوت آزار دهنده ای بود گوئی در چند روز اخیر همه چیز به
حالت خلسه فرو رفته بود. با اینکه رون چند بار برای فرد و جرج پیغام فرستاده داده بود ولی
هیچ جوابی نیامده بود. هاگرید کاملا خاموش شده بود و امید به اینکه او چیز بیشتری بگوید
کاملا بی حاصل بود.
هری تا بعد از ظهر به کارش ادامه داد، در این فاصله چند نفر از سال دومی ها به کتابخانه سر
زدند ولی تقریبا تا نزدیکی های غروب که هری کارش را تمام کرد کتابخانه ساکت و خالی بود.
احساس گرسنگی به شدت به او فشار می آورد کاشی زودتر به شام می رسید. هری با خوشحالی
لوله کاغذها را جمع می کرد و در کیفش می چپاند. او موفق شده بود!
ثمره هشت ساعت فعالیت ممتد او هیجده لوله کاغذی بود که روی میز به چشم می خورد. او این
مبارزه را برده بود. این لوله کاغذها به اضافه شصت و دو لوله کاغذی که زیر تختش انباشته شده
بود رویهم هشتاد لوله کاغذ می شدند. باور کردنی نبود او چگونه توانسته بود در عرض دو هفته
این همه بنویسد؟
وقتی با عجله و لذت آنها را جمع می کرد، پنجره های کتابخانه غروب غم انگیزی را به نمایش
گذاشته بودند. هری به زحمت جایی برای قلم پر و مرکبش باز کرد و آنها را تا ته کیفش فرو برد،
چاره ای نبود کیفش کاملا پر شده بود.
در کتابخانه باز شد و کالین دوان دوان خودش را به هری رساند و با صدایی که از شدت نفس
نفس زدنه بریده بریده بود گفت: ه... ری..... پرفسور مک....... گون........ گالی باهات.... کار داره.
بعد از گفتن این جمله کالین با همان سرعتی که وارد کتابخانه شده بود خارج شد و به هری
فرصت نداد تا سوالی بپرسد. هری با خواب آلودگی باقی کاغذها را بغل کرد و در حالیکه از کنار
پنجره غروب گرفته می گذشت بعد از هشت ساعت کار مداوم کتابخانه را ترک کرد. عضلات مچ
دست راستش گرفته بود و ذوق ذوق می کرد. چشمهایش کمی می سوخت و پشت شیشه های
عینک فضای اطراف را مات می دید.
اثری از بد عنقی در راهرو به چشم نمی خورد، این خود خبر بسیار خوبی بود چون بعد از یک روز
خسته کننده اصلا مایل نبود با او سرو کله بزند. هری خمیازه بلندی کشید و به سمت دفتر
پرفسور مک گونگال حرکت کرد. مطمئن بود اگر در جا قلمی به دستش بدهند بی اختیار شروع
به نوشتن شرایط به عمل آوردن معجون بعد از شب دوازدهم می کند، می توانست چشمانش را
ببندد و خط به خط و کلمه به کلمه آن را طوطی وار تکرار کند.
فکری مثل برق از میان دستور کامل شب دوازدهم گذشت. اگر این بار نیز مادام پامفری در دفتر
پرفسور مک گونگال انتظار او را می کشید چی؟ دلشوره به سرعت به وجودش نفوذ کرد و خواب
را با خودش برد. با ذهنی کاملا هوشیار اندیشید که این بار چه سوالی از او خواهند پرسید؟
________________
هری امیدوار بود از او نخواهند که بگوید چرا در دوم اوت 1973 مراسم عزاداری مردی که
جانس تیکی نام داشت بهم خورد.
هری لبخندی زد و به سادگی پاسخ داد : این که ساده است چون خانواده اش که فکر می کردند
اون طعمه یک مرگ پوشه شده فهمیدند اونها فریب خوردند و تیکی هشت کیلومتر اون ورتر
صحیح و سالم و همراه صاحب رستوران اژدهای سبزه !
هری ناگهان وسط راهرو ایستاد و با وحشت به اطرافش نگاه کرد . لبخند از روی لبهایش محو
شده بود. خدای من او می دانست ! او به سوالی پاسخ داده بود که هرگز چیزی درباره آن نشنیده
بود.
هری خم شد و لوله کاغذی که دستش به زمین افتاده بود را برداشت. ذهنش دیوانه وار به دنبال
توضیحی برای این مطلب می گشت. هری امیدوارانه اندیشید که حتما پیش از این، این مطلب را
جایی خوانده است، برای هر کسی پیش می آید که حادثه یا نوشته ای را از گذشته به یاد بیاورد.
هری دوباره به آنچه در دفتر پرفسور مک گونگال انتظارش را می کشید اندیشید. اگر از او درباره
معجون آرامش بخش می پرسیدند او چه جوابی باید می داد؟ بی تردید باید آن شیشه را تا بحال
تمام کرده باشد و احتمالا می خواستند شیشه دیگری به او بدهند. هری عاجزانه فکر کرد این بی
انصافی است. بعد از چنین روز سختی آرزو داشت می توانست غذای گرمی بخورد و بدون مواجه
شدن با افرادی که فکر می کنند او پسرک طفلکیست که نیاز به کمک دارد به خوابگاهش
برگردد و در میان رختخوابش لیم دهد و بارون پیروزی که در برابر جریمه های اسنیپ به دست
آورده بود جشن بگیرد. هری مطمئن بود اسنیپ شکست او را حتمی می داند و احتمالا منتظر
است تا فردا هری با گردنی کج عجز و ناتوانیش را در به اتمام رساندن جریمه ها اعلام کند. هری
________________
می توانست رضایت احتمالی که بر چهره او می نشست را مجسم کند. فاتحانه اندیشید که هرگز
چنین اتفاقی نخواهد افتاد سپس با غرور و شادمانی با دیگر به کاغذها نگاه کرد.
چه اهمیتی داشت می توانست بعد از دفتر پرفسور مک گونگال نزد رون و هرمیون برگردد چفدر
دلش برای آندو تنگ شده بود، در این چند روز همه چیز بوی گذشته پیدا کرده بود، همه چیز
به جز احساس خطری که گاه و بی گاه به وجودش سرک می کشید. هری پشت در دفتر مک
گونگال نفس عمیقی کشید و اندیشید که شاید بهترین بخش این چهار روز این بود که چیزی از
جانسون ها نشنیده بود گویی آنها و خاطراتشان هم به هم خلسه پیوسته بودند.
با اینکه دستهایش پر بود به زحمت در زد ولی پاسخی نیامد. دوباره در زد، بازهم جوابی نشنید.
کالین درباره اینکه کجا می توانست پرفسور مک گونگال را بیابد چیزی نگفته بود، شاید برای
دیدن او باید به دفتر اساتید می رفت ! شاید هم مستقیما در درمانگاه انتظارش را می کشید
آخرین جملاتی که دفعه پیش از مادام پامفری شنیده بود چیزهایی درباره بستری کردن او بود!
شاید هم در دفتر مدیر ولی نه این ممکن نبود چون پرفسور دامبلدور هنوز از استانبول برنگشته
• • • • • بود. شاید بهتر بود همین جا منتظر بماند
- پاتر تو اینجا چی کار می کنی؟
این صدای پرفسور مک گونگال بود که از انتهای راهرو به سمت او می آمد.
هری لوله کاغذهای را که داشت سر می خورد بالا کشید و گفت: عذر می خواهم پرفسور من فکر
می کردم شما خواستید که من بیام اینجا.
پرفسور مک گونگال با تعجب ابروهایش را بالا کشید و گفت: من ؟ برای چی؟
هری که نمی دانست چه پاسخی باید بدهد گفت: کالین به من گفت که شما با من کار دارید.
________________
پرفسور مک گونگال با حیرتی بیش از هری پاسخ داد: کریوی ؟؟؟ یادم نمی یاد چنین چیزی
از شی خواسته باشم.
سپس اخمهایش را درهم کشید و گفت: به هر جهت من باهات کاری ندارم.
هری با خشم اندیشید که این یکی از بی مزه ترین شوخی هایی بود که تا بحال دیده بود، سپس
بار دیگر لوله کاغذها را بالا کشید و گفت: معذرت می خواهم پرفسور حتما اشتباهی پیش اومده.
هری برگشت تا به سمت خوابگاه پسران برود ولی صدای پرفسور مک گونگال بار دیگر او را
متوقف کرد.
پاتر؟؟
- بله پرفسور؟
- حالت خوبه؟؟
- بله پرفسور.
به کاملا؟؟
- بله پرفسور.
- بسیار خوب می تونی بری.
هری با سرعت دور شد دوست نداشت فکر کند با کاری که کرده است بار دیگر مک گونگالی با
تردید به وضعیت روحی او می نگرد.
وقتی از حفره تابلوی بانوی چاق می گذشت متوجه شد بر خلاف انتظارش سالن عمومی برج
کاملا خالی و خلوت بود. هری کیفش و کاغذها را روی میز کنار آتشی رها کرد و روی کاناپه ولو
________________
شد چرا کالین چنین دروغی به او گفته بود. هری یکی از لوله کاغذها را لمس کرد و به آتش
خیره ماند شاید دلیل خاصی داشته باشد!!!!
سعی کرد ذهنش را از این موضوع منحرف کند در اولین فرصت که او را می دید حتما از او
خواهد پرسید ولی حالا حداقل می توانست خوشحال باشد که در دفتر مک گونگال مورده
مواخذه قرار نگرفته بود. تکیه داد و درون کاناپه فرو رفت و چشمانش را بست. موقع بستن
چشمانش سوزش ناشی از خستگی را به خوبی احساس می کرد. یکی از کنده ها درون آتش
جابجا شد و با ترق و تروق دلپذیری آتش گرفت، گرما با موج لذت بخشی به صورتش می خورد
و پراکنده می شد. نمی دانست تا چه مدت در کنار آتش به خواب رفته بود ولی صدای همهمه
ای او را وادار کرد تا چشمانش را باز کند. دانش آموزان گروه گروه از حفره تابلو می گذشتند و
وارد می شدند. در جلوی همه دو نفر به هری نزدیک می شدند، هری عینکشی را که روی بینی
اش کج شده بود و پایین افتاده بود صاف کرد تا هویت آنها را تشخیص دهد.
صورت رون کاملا به نظر بر افروخته می رسید، هرمیون که تقریبا به دنبال رون می دوید بی
درنگ گفت: هری تو حالت خوبه؟ مشکلی پیش اومده؟
- مشکل ؟ چه مشکلی ؟
رون که به نظر آشفته می رسید با صدای بلند و لحن تمسخر آمیزی گفت: معلومه که خوبه نمی
بینی؟ کنار آتیش راحت برای خودش لم داده ! این ماییم که هر دفعه باید عین احمقها دو ساعت
دنبالش بگردیم.
________________
هری صافتر نشست و با دقت بیشتری به اطرافش نگاه کرد برای یک لحظه حدس زد شاید خواب
می بیند. یکی از سال سومی ها با ذوق و هیجان آبنبات های فشفشی جوشان را به یکی از سال
دومی ها نشان می داد.
رون با خشم سمت دیگر کاناپه نشست و ردایش را درآورد سپس در حالیکه مستقیم به جلو نگاه
می کرد با پوزخندی آمیخته با خشم گفت: ببینم ایندفعه تو گذشته کی قدم می زدید؟
هری نگاه عمیقی به رون انداخت اصلا معنی حرفهای او را نمی فهمید. هرمیون با صدای بسیار
آرامی گفت : رون بس کن. بزار خیلی آروم حلش می کنیم.
هری با تعجب پرسید: حلش می کنیم ؟ چی رو حلش می کنیم؟
هرمیون گره شال گردنش باز کرد و گفت: هری قدم به قدم ! اول به ما بگو امروز کجا بودی؟
هری که هیچ نمی فهمید پاسخ داد: خوب معلومه تو کتابخونه.
رون نفسش را با صدا بیرون داد و با لحنی عصبی گفت: عالیه ! چطور بود؟ خوش گذشت؟
هری با دیگر به رون نگاه کرد و گفت: منظورت چیه ؟
هرمیون برای لحظه ای پلکهایش را بهم فشرد و گفت: رون ازت خواهش کردم چند دقیقه صبر
کن. سپس صورتش را به سمت هری برگرداند و پرسید: ممکنه به ما بگی چرا با نیومدی؟
هری اخمهایش را در هم کشید و با تعجب تکرار کرد : نیومد م؟؟ منظورت چیه که نیومدم مگه
باید کجا میومد م؟
قبل از اینکه صدا از دهان رون خارج شود هرمیون با صدای بلندی گفت: رون !
چند نفری از صدای فریاد مانند هرمیون به سمت آنها برگشتند و به آنها نگاه کردند. رون که به
نظر می رسید قصد گفتن چیزی داشته بوده دهانش را بست و رویشی را برگرداند.
________________
هرمیون صدایش را کاملا پایین آورد و با لحنی که سعی می کرد خونسرد باشد گفت: هری بزار
کمکت کنم تو امروز قبل از رفتن به هاگزمید ما رو جلوی کالسکه ها کاشتی. حالا بگو چرا؟
هری به سمت رون برگشت و منتظر توضیح بیشتری از طرف او بود ولی او همچنان رویش را
برگردانده بود، هری با درماندگی گفت: باور کنید من نمی دونم در مورد چی صحبت می کنید.
من بعد از خوردن صبحانه مستقیم رفتم کتابخونه و اصلا هم نمی دونستم قراره بریم هاگزمید.
رون با حرکتی ناگهانی از روی صندلی بلند شد سپس در حالیکه با خشم به هری نگاه می کرد
دهانش را باز کرد تا چیزی بگوید ولی در یک لحظه که نگاهش با هرمیون تلاقی پیدا کرد برای
بار دوم دهانش را بست و به طرف پنجره رفت.
هرمیون که حالا به نظر عصبی می رسید ولی همچنان سعی می کرد خونسرد باشد. دستهایش
را در هوا پایین آورد گویی می خواست چیزی را فرو بنشاند سپس نفس عمیقی کشید و گفت:
هری تو خوب می دونستی که ما قرار بوده به هاگزمید بریم تو با ما تا دم کالسکه ها اومدی ولی
چون شال گردنتو جا گذاشته بودی برگشتی. ما منتظرت موندیم ولی تو دیگه برنگشتی، وقتی
رون برگشت تا دنبالت بگرده پرفسور مک گونگال به رون گفت که تو از اومدن صرف نظر کردی
و می خوای تو قلعه بمونی.
هری که حسی می کرد کل سالن دور سرش می چرخد، با خشم پرسید: شماها در مورد چی
حرف می زنید؟ من اصلا چنین چیزهایی رو به یاد نمی یارم. من صبحانه خوردم و به کتابخونه
برگشتم. فقط همین !
رون که این بار از زیر نگاه هرمیون فرار کرده بود به سمت هری برگشت و در حالیکه انگشتش را
با حالت تهدید آمیزی به سمت هری گفته بود با خشم گفت: بله تو برگشتی و با لذت صبحونتو
________________
تموم کردی و بعد به ادامه کارات تو اون کتابخونه مسخره رسیدی. اگه دوست نداشتی بیای این
چه بازی احمقانه ای بود ؟ چرا مثل یه ترسو بجای اینکه به ما بگی خود تو پشت مک گونگال
قایم کردی؟
هری بلند شد و با خشم گفت : من خود مو پشت کسی قایم نکردم.
رون که صدایش بالا رفته بود به هری نزدیک شد و گفت: نکته من به جای تو زیر اون برگه رو
امضا کردم؟
هری که احساس می کرد رون بی دلیل فریاد می کشد با سردی گفت: من چیزی رو امضا
نکردم.
رون برای لحظه دندانهایش را برهم فشرد گویی در حال کشمکش با چیزی بود سپس با لحن
تلخ و گزنده ای گفت: دسی از این مسخره بازی بردار ....
هری با تردید تکرار کرد: مسخره بازی؟
هرمیون به میان حرفش پرید و گفت: هری تو یک برگه رو امضا کردی که نشون می داد با میلی
خودت به قلعه برگشتی و در قلعه می مونی.
هری که حس می کرد صورتشی گرمتر شده نگاهش را روی رون متمرکز کرد و گفت: منظورت از
مسخره بازی چی بود؟
هرمیون بلند شد و گفت: با هردوتونم تمومش کنید. می تونیم با هم حلش کنیم ! خیلی خوب
یک بار دیگه شروع می کنیم. خوب هری یعنی تو امروز با پرفسور مک گونگال صحبت نکردی؟
________________
هری نگاهش را از رون برگرداند، احساس آزار دهنده ای نسبت به او پیدا کرده بود. نگاهی به
هرمیون انداخت و گفت: چرا دیدمش قبل از اومدن شما باهاشی صحبت کردم، کالین به من گفت
که اون با من کار داره ولی ...
با آخرین کلمه ای که از دهان هری خارج شد رون با حالتی عصبی بار دیگر از روی صندلی بلند
هرمیون پرسید : ولی چی هری؟
هری که احساس می کرد ادامه این جمله به ضررش خواهد بود با لحن اعتراف گونه ای گفت:
ولی اون کاری نداشت.
رون با حالتی عصبی و پوزخند مانند گفت : معلومه که کاری نداشته، بهتره یه آب به صورتت
بزنی تا از خواب پاشی.
هری که علت پرخاشی های رون را نمی فهمید گفت : ممکنه بگی تو امشب چت شده؟
رون نزدیکتر اومد و گفت: من چم شده ؟ چرا یه نگاه به خودت نمی ندازی؟ تو با کالین حرف
زدی؟؟ کالین کریوی؟؟ همونی که در تمام مدت تو هاگزمید دنبال من راه افتاده بود و راه به راه
می پرسید که چرا هری پاتر این افتخار رو به ما ندادند؟ نکنه تازگی کالین می تونه در آن واحد
در دو جا باشه ؟
هرمیون با صدای بلندی گفت: بس کن رون.
رون که صورتش قرمز شده بود ردایش را از روی دسته صندلی برداشت و با لحن تلخی ادامه داد:
نمی دونم داری چی کار می کنی ولی اگه جای تو بودم یه کاری می کردم که فکر نکنان دارم
دیوونه می شم.
________________
رون بلافاصله بعد از گفتن این جمله به سمت خوابگاه پسران رفت و در میان پله ها گم شد.
صدایی که روزها خاموش شده بود، در ذهنش پیچید و با نفرت گفت: پیشیمونی می شبی خیلی زود
پشیمون می شبی
هری که نگاهش روی نقطه ای که رون از آنجا از نظر ناپدید شده بود ثابت مانده بود با حیرت
پرسید: کالین با شما بوده؟؟
آرنجهایش را به زانوهایش تکیه داد و سرش را در میان دستانش فرو برد. چه رویای آشفته ای!
سکوت عمیقی به جریان افتاد، تمام کسانی که تا چند دقیقه پیش به داخل برج آمده بودند حالا
سالن را برای خوردن شام ترک کرده بودند. تصاویر دور و نزدیکی کم کم به ذهن هری می
آمد....تصاویری که مربوط به پیش از خوردن صبحانه بود، کالسکه هایی که به ردیف آماده
حرکت بودند.... برگه ای که هری زیر آن را امضا کرد و بعد ... بعد... سرسرای بزرگ که برای
خوردن صبحانه به آن برگشته بود. کم کم علت سکوت عمیق درون هاگوارتز را می فهمید و
اینکه چرا کتابخانه تا این حد خلوت بود.
هری صدای خود را از قعر یک چاه می شنید: متاسفم من کاملا فراموش کرده بودم. فکر کنم
وقتی برگشتم داخل قلعه فراموش کردم....
هیچ صدای دیگری به گوشی نرسید. سوزش عجیبی را در سرش احساسی می کرد گویی رشته
رشته اعصابش را از هم جدا می کردند. صدای کشیده شدن دست یک نفر به روی کاغذ به گوشی
رسید و پس از آن هرمیون پرسید: اینهمه کاغذ؟ اینها دیگه چیه هری؟
هری سرش را بلند کرد و به نتیجه هشت ساعت کارش نگاه کرد. هرمیون در حالیکه یکی از لوله
کاغذها را باز کرده بود و مشغول خواندن آن شده بود اخمهایش در هم می رفت سپس در
حالیکه آن را به سمت هری نگه داشته بود پرسید: اینها جریمه های اسنپپند؟ اینطور نیست؟
هری اندکی سرش را به نشان موافقت پایین آورد، هرمیون با صدای بلندتری گفت: آخه برای
چی اینها رو نوشتی ؟ اینهمه رو !
هرمیون لوله کاغذ را روی میز رها کرد و گفت: یک هفته است که اسنیپ این جریمه رو لغو
کرده.
- لغو کرده؟ لغو کرده؟ کی؟ پس چرا به من چیزی نگفت؟
- هری اون سر کلاس این جریمه لغو کرد یادت نمی یاد؟
هری بار دیگر سرش را به میان دستانش فرو برد. لغو کرده؟ یکهفته پیش ؟ او هرگز چنین چیزی
را به یاد نمی آورد.
رون برای شام پایین نیامد. شام را در سکوت خوردند، سالن برج خیلی سریع خلوت شد به نظر
می رسید بعد از رفتن به هاگزمید یه خواب راحت تنها چیزی است که به آن بها داده می شد.
هری درون کاناپه محبوبش در کنار آتش فرو رفته بود و به افکار دور و درازش می اندیشید علاقه
ای به رفتن به خوابگاه و رو به رو شدن بارون نداشت. سرانجام وقتی همه سالن خالی شد
هرمیون کتاب قطورش را بست و روی میز گذاشت.
رژیک جلد کتاب نوشته شده بود:
________________
فرهنگ تشریحی
معجونهای پیشرفته
مباحثی در معجون سازی پیشرفته
هرمیون گفت: بس کن لازم نیست بهش فکر کنی. همه چیز درست می شه.
هری که هنوز بین افکارش دست و پا می زد پرسید: چی درست می شه؟
هرمیون به شعله های پشت سر هری نگاهی انداخت و گفت: منظورم رون بود تا صبح همه چیز
از یادش می ره. خودشم درست نمی دونه چه احساسی داره ناراحته یا عصبانی ! هری باید بهشی
حق بدی اون روز سختی رو پشت سر گذاشته.
هری که همچنان در میان افکارش دست و پا می زد با تعجب به هرمیون نگاه کرد.
هرمیون ادامه داد: هری نیومدن تو فقط بخشی از ماجرا بود. در حقیقت اون آغاز همه جیز
بود. کراب و گویل که همون کنار ایستاده بود به محض اینکه فهمیدن تو از اومدن با ما منصرف
شدی. شروع کردن به مسخره بازی در آوردن و کنایه زدن. رون چند بار نزدیک بود از کوره در
بره ولی جلوی اون همه استاد اصلا کار عاقلانه ای نبود. وقتی به هاگزمید رسیدیم اثری از شون
نبود ما فکر کردیم از دستشون خلاصی شدیم. من یه مدت با رون تو کافه سه دسته جارو نشستم
ولی چون یه کاری داشتم مجبور شدم ترکشی کنم و اون اونجا تنها موند البته تنها که نه وقتی
من داشتم می رفتم لونا کنارشی نشسته بود و داشت سعی می کرد بهش ثابت کنه که پدرش از
نزدیک یه اسکوروک شاخ چروکیده رو دیده . وقتی من برگشتم، رون ساکت بود و اخمهاش تو
هم رفته بود. به نظر نمی رسید تو این مدت چندان بهش خوش گذشته باشه در حقیقت گویی
زیر فشار چیزی بود، وقتی ازش پرسیدم موضوع از چه قراره هیچی نگفت و از تو کافه اومد
________________
بیرون مستقیم رفتیم به سمت فروشگاه دوک اصلی. هری ممکنه باورت نشه ولی ما مدتها تو
فروشگاه دوک عسلی پرسه زدیم، رون با خیره سری تموم معتقد بود تو احتمالا یه چیزی رو
فراموش کردی و یا یه اتفاقی برات افتاده و حتما از در مخفی فرشگاه میایی. من هرچی سعی
کردم بفهمم در مدتی که من نبودم چه اتفاقی افتاده بی فایده بود آخر سر وقتی ارنی مک میلان
از کنارمون رد شد و و از رون پرسید که بالاخره از شر مالفوی و دارو دسته اسلیترینیش راحت
شده یا نه؟ همه چیز دست گیرم شد.
حدس زدن اینکه تو این مدت چه قدر از همراهی میلی سنت بالسترود و مالفوی و اون کراب و
گویل احمق لذت برده اصلا کار سختی نبود. نمی دونم چی بهش گفته بودند.
هری که به کل رشته افکارش را از دست داده بود به هرمیون خیره شده بود. هرمیون ناگهان از
روی صندلی خیز برداشت و به سمت پنجره رفت .
هری پرسید: اون چیزی به تو نگفت؟
هرمیون انگشتش را به روی شیشه سرد کشید و در حالیکه با بی قراری به ماه نگاه می کرد
گفت: من باید برم.
هری با تعجب نگاهی به او انداخت و پرسید: الان ؟ کجا؟
هرمیون لبخند مرموزی زد و گفت : باید به یه چیزی سر بزنم.
هری گفت: ولی فکر نمی کنم بتونی از نیمه شب گذشته.
هرمیون دستش را در جیبش کرد و تکه کاغذ کوچکی را در آورد سپس در حالیکه آن را در هوا
تکان می داد پیروزمندانه گفت: طبق چیزی که این تو نوشته می تونم هر ساعتی خوابگاه رو
ترک کنم.
________________
هری کاغذ را از هرمیون گرفت و خواند. حق با او بود یک اجازه نامه کامل با امضای مدیر بود،
هرمیون اجازه داشت هر ساعتی برای انجام تحقیقاتش از برج خارج شود.
هری پرسید: برای کدوم تحقیقات؟
صورت هرمیون در هم رفته بود گویی در حال ارزیابی چیزی بود ولی اندکی بعد چهره اش باز
شد و گفت: با من بیا هری. امشب می تونم همه چیز و نشونت بدم.
هری که انتظار چنین پیشنهادی نداشت پرسید: بیام؟
چشمان هرمیون در برابر شعله های آتش می درخشید، با هیجان خاصی گفت: تو میتونی زیر
شنل نامرئی دنبالم بیایی. امشب زمان مناسبیه....
________________
فصل یازدهم: آتش، حمله...
سرمای هوا گزنده بود. سکوت عمیقی راهرو ها را فرا گرفته بود، هرمیون جلوی هری با احتیاط
می کرد و در حالی که هر از چند گاهی راهروها را چک می کرد تا خالی باشند زیر لب زمزمه
می کرد، هری که به زحمت صدای هرمیون را می شنید در حالی که از سرما دندانهایش به هم
می خورد گفت: اصلا می دونی داریم کجا می ریم؟
هرمیون انگشتش را روی بینیش کشید در حالیکه از پلکان مرمری سرازیر می شد و با صدایی
که به زحمت شنیده می شد گفت: فقط دنبالم بیا.
شش طبقه پایینتر به سمت چپ پیچیدند. مسیر کاملا برای هری آشنا بود، به سمت دری در
انتهای سرسرای رفتند، تصاویر واضحی به ذهن هری می آمد هرمیون با عجله از پلکان سنگی
پایین رفت در انتهای پله ها راهروی سنگی و بزرگی بود که با نور ضعیفی از مشعلها روشن می
شد. پرده های نقاشی بزرگی دیوارها را پوشانده بود. هری که تقریبا به دنبال هرمیون می دوید
گفت: این راه به سمت آشپز خونه می ره!
هرمیون بدون توجه به او از جلوی پرده تصویر بزرگ میوه خوری گذشت و مسیرش را مستقیم
به سمت انتهای راهرو ادامه داد. در میان تاریکی که هر لحظه بیشتر می شد در انتهای راهرو در
کوچکی به چشم می خورد که بیشتر برای عبور یک کوتوله مناسب بود. ارتفاع در تا کمر
هانگر میور می رسید.
هرمیون چوبدستی اش را از جیب ردایش در آورد و در حالیکه به سمت قفل گرفته بود وردی را
زیر لب زمزمه کرد، صدای تقی بلند شد دستگیره چرخید و در خود به خود باز شد هرمیون بی
________________
درنگ خم شد و از میان در گذشت. اندکی بعد در حالیکه سرش را از درز در بیرون آورده بود
نگاهی به فضای خالی بیرون انداخت و گفت: عجله کن!
هری به دنبال هرمیون خم شد و چهار دست و پا از در گذشت. پشت در اتاقک کوچکی بود که
به اندازه دو یا سه نفر جا داشت، پله های سنگی و مارپیچی به سمت بالا می رفت. هرمیون با
صدای طبیعی خودش گفت: دنبالم بیا هری دیگه می تونی اون شنلو از روی سرت برداری. هیچ
کسی به این اتاق نمی یاد.
سپس در حالیکه چهره اش در هم رفته بود کلید کوچکی را از جیب ردایش در آورد و اضافه
کرد: هیچ کس بغیر از یک نفر!
هری به دنبال او از مارپیج ها بالا می رفت. با اینکه هیچ مشعل یا پنجره ای وجود نداشت پله ها
به طرز سحر انگیزی روشن بود، مدتی طول کشید تا هری منبع نورها را پیدا کند.
خرده سنگهای نقره ای رنگی کناره های پله ها وجود داشت که نور فریبنده ای از خود ساطع می
کردند. خرده سنگها تا بالا ادامه داشتند.
حرکت به سمت بالا همچنان ادامه داشت. هری که احساس می کرد ماهیچه های پشت پایش
گرفته است پرسید: فکر نمی کنی داریم از جایی که بودیم بالاتر می ریم؟
هرمیون عرق روی پیشانی اش را پاک کرد و گفت : نه فکر نمی کنم دیگه رسیدیم.
هرمیون جلوی در کوچکی ایستاده بود و مشغول باز کردن آن با کلیدش بود. بعد از در راهروی
کوچک و باریکی بود که در انتهای آن یک در بسته به چشم می خورد از زیر در نور ضعیفی
بیرون می امد.
________________
هرمیون که متوجه نگاه هری شده بود انگشتش را روی بینی اش کشید و قبل از اینکه هری
چیزی بپرسد او را به داخل کشید.
وقتی هرمیون در پشت سرش را با احتیاط می بست هری متوجه اتاق عجیبی شد که پا به درون
آن گذارده بود. هری تا بحال چنین اتاقی ندیده بود.
هوای اتاق به طرز خفقان آوری گرم و آمیخته با بخارات گوناگون بود بوی نا آشنایی بینی هری
را می آزرد. هرمیون ردایش را روی دسته صندلی رها کرد و به سمت پاتیل کوچکی رفت که در
مرکز اتاق بود. نور ماه از حفره موجود در سقف می گذشت و بعد از گذشتن یک جسم شیشه ای
چند ضلعی با پرتو های رنگارنگی به قسمت های مختلف اتاق می تابید. یک دسته از پرتوها
روی پاتیل متمرکز شده بود.
دسته ای از پرتو ها به سمت راست اتاق جایی که شبیه یک گلخانه بود می تابید. گیاهی که پرتو
ماه به روی برگهایش می تابید به طرز وحشیانه ای دیوار سمت راستی اتاق را به چنگ در آورده
بود تا میانه های سقف پیشروی کرده بود به نظر می رسید قصد تسخیر اتاق را دارد. گلهای
بزرگ خمره ای شکل و عاری از هرگونه لطافت ولی با رنگی سرخ و خونی رنگ از میان برگها
بیرون آمده بود و به سمت خارج کشیده شده بود. سرخی گلبرگها احساس بدی به هری می داد،
احساسی می کرد با لمسی آنها می تواند گرمای خون را هم احساسی کند.
هرمیون با صدای جیغ مانندی بازوی هری را کشید. هری که علت این کار او را نمی فهمید با
حیرت به او نگاه کرد.
هرمیون با صدای آمیخته به هراسی گفت: خدای من باید بهت می گفتم.
- تی رو؟
________________
هرمیون با سرش اشاره ای به گیاه کرد و گفت : اگه انگشتاتو دوست داری بهتره اونا رو به این
گلها نزدیک نکنی،
هری که همچنان منظور او را نمی فهمید با حیرت تکرار کرد: انگشتهام؟
میون سرش را تکان داد و گفت: اینجا رو ببین.
سپس با انبر بلندی که به دیوار تکیه داده شده بود، موجود بالدار کوچکی را از کیسه پشمی که
کنار دیوار بود در آورد و از فاصله دوری به سمت گیاه برد. هری برای یک لحظه اندام های
ظریف یک پری را سر انبر تشخیص داد ولی برای لحظه ای بعد هیچ چیز آنجا نبود گیاه با یک
حرکت شلاغی آن را ربوده بود. صدای خورد شدن استخوانهای ظریف پری در میان خمره
ماهیچه ای گیاه به گوش می رسید . لبه های گیاه بار دیگر به طرز حریصانه و زننده ای به سمت
بیننده کشیده شده بود، هری با دیدن گلبرگهای آغشته به خون احساس می کرد چیزی در
گلویش بالا آمده که هر لحظه ممکن است آن را بالا بیاورد.
هرمیون که متوجه احساسی هری شده بود با تردید گفت: اون پری ها پیش از این مرده بودند
هری من فقط اجسادشونو جمع کردم.
هری که دوست داشت هر چه سریعتر نگاهش را از گیاه برگرداند در حالیکه به سختی سعی می
کرد تا صدایش عادی باشد پرسید: اصلا این جا کجاست؟
هرمیون از اینکه او موضوع بحث رو عوض کرده خوشحال به نظر می رسید و با شوق گفت: یه
اتاق کوچولو که فکر کنم بین طبقه چهارم و پنجم باشه ، یا یه همچین چیزی.
هری نگاهش روی قفسه های شیشه ای سمت چپ اتاق ثابت مانده بود، انگار بخشی از دخمه
اسنیپ را در سمت چپ اتاق جاسازی کرده بودند از زمین تا سقف پر از شیشه های مختلف بود،
________________
هری که نگاهش روی یک شیشه پر از بچه قورباغه ثابت مانده بود با حیرت پرسید: خدای من تو
اینها رو از کجا آوردی؟
هرمیون لبخند خفیف و تقریبا تلخی زد و گفت : مجبور شدم از کل پس از اندازم و چند تا چیزی
که دوستشون داشتم چشم بپوشونیم. فرد و جرج برای تهیه اینها خیلی بهم کمک کردند.
سپس در حالیکه به جسم شیشه ای آویزان از سقف اشاره می کرد گفت: می تونی حدس بزنی
اونو کی برام پیدا کرده؟
هری که محو تماشای انوار پراکنده شده از آن شده بود سرش را به علامت نفی تکان داد. هرمیون
خندید و ادامه داد: مطمئنم خانم ویزلی اگه بفهمه ماندانگاس از بین اموال مسروقه برام خریده
اصلا خوشحال نمی شه. راستی ماندگاس یادته !
هری سرش را به نشانه موافقت تکان داد و گفت: ولی همه اینها برای چیه ؟
سپس در حالیکه به پاتیل نزدیک می شد گفت: اگه اشتباه نکنم این معجون به یاد آورنده است
ولی بگو برای چی داری این کارا رو می کنی؟
هرمیون لبش را گزید و گفت: اینو حدس زدی؟
هری لبخند شرمگینی زد و گفت: اه... حدس ؟ حدسی که نه، حقیقتش چند وقت پیش تصادفا یه
گوشه از یاد اشتاتو خوندم.
هرمیون وسیله باریک و بلندی را برای هم زدن معجون انتخاب کرد و در حالیکه آن را با دقت به
درون معجون فرو می برد اخمهایش را درهم کشید و گفت: یادته اسنیپ یه چیزهایی درباره
مسابقه ای که قراره تو آتن برگزار بشه گفت؟ اسنیپ هیچ کس را معرفی نکرد چون هیچ کسی
چیز قابل قبولی برای مسابقات نداشت تقریبا همون موقع بود که تصمیم گرفتم اینو درست کنم.
________________
کمی طول کشید تا بتونم پرفسور مک گونگال رو قانع کنم. ولی وقتی پرفسور دامبلدور اینجا رو
در اختیارم قرار داد فهمیدم همه چی داره خوب پیش می ره.
هری پرسید: پس اون اتاق دیگه چی بود؟
هرمیون سرش را از روی پاتیل بالا آورد و در حالی که به در اتاق نگاه می کرد گفت: اون اتاق؟
جرالد اونجا داره کار می کنه. دو روز بعد از درخواست من اون در خواست داد. با درخواستش
موافقت شد و اتاق بغل در اختیارش گذاشته شد.
هری نگاهی به بخار بنفشی که از معجون بلند می شد انداخت و گفت: اونم داره همینو درست
می کنه ؟
هرمیون یک لوله شیشه ای برداشت و گفت: می دونم داره معجون می سازه ولی نمی دونم چه
معجونی؟
هری با حیرت پرسید: ولی چرا تا به حال چیزی نگفتی؟
هرمیون که داشت لوله شیشه ای را پر می کرد گفت: بخاطر این.
سپس لوله که حالا محتوی مایع قرمز رنگ و رسوب تیره ای بود بالا آورد و زیر نور تکان داد
و گفت: می بینی ؟
هری به رسوب خیره شد، به قدری از روی روش تهیه این معجون نوشته بود که به خوبی معنی
این رسوب را می فهمید. بخش اول ساخت معجون با موفقیت پیش رفته بود و معجون وارد
مرحله دوم خودش شده بود و این می توانست موفقیت بزرگی باشد چون آنطور که او خوانده بود
به دست آوردن این رسوب یکی از سخت ترین مراحل است.
هرمیون که چشمانش می درخشید با هیجان گفت: این بی نهایت ارزش داره.
هری بار دیگر با دقت به گوشه و کنار اتاق نگاه کرد همه چیز برای ساخت معجون عالی بود.
جریان هوا خیلی دقیق و موشکافانه تنظیم شده بود، نور ماه با ظرافت خاصی روی پاتیلی متمرکز
شده بود و سطح آن را روشن می کرد ولی با همه اینها یک چیز هری را آزار می داد. یکی از
جمله هایی که بیش از بیست بار از روی آن نوشته بود در سرش تکرار می شد.
تهیه این معجورن کار بسیار دشواری است ، معمولا تعداد اندکی از معجونهای ساخته شده تاثیر
حقیقی خود را بر جای می گذارند.
نگاهش را به سمت گیاه برگرداند که به نظر می رسید هضم شامش را به پایان رسانده. هری
پرسید نولی این چیه ؟ تو روش تهیه هیچ اسمی از یک چنین گیاهی برده نشده.
هرمیون که به سمت گیاه برگشته بود با شوق نگاهی به آن انداخت و گفت : این یه عنصر
جایگزینه. اگه یادت باشه باید از بعد از هفته سوم برای ایجاد خاصیت یاد آوری از تخم پری
استفاده می شد. ولی به نظر من تخم پری نمیتونه اثر واقعی خودشو نشون بده به علاوه اون به
قدرت کافی قدرتمند نیست. بنابراین به فکر یه چیز جایگزین افتادم، چیزی که قدرت پری رو در
وجودش داشته باشه و در عین حال بتونه ضعفهای اونو جبران کنه. اول به فکر نشانک ها افتادم
که دشمنان درجه یک پری ها بودند ولی به قدری که فکر می کردم قوی نبود.
هرمیون به گیاه نزدیک تر شد و در حالیکه با علاقه به بخشی از آن که زیر نور ماه روشن شده
گیاه گوشتخوار . اونها فکر می کنند این گیاه فقط از حشرات تغذیه می کنه، ولی پری غذای
مورد علاقشه. البته این با گیاه اصلی یه تفاوتهایی داره. یعنی یه کم دستکاریش کردم . باید می
________________
دیدی تو دوره بلوغشون با چه سرعتی رشد می کردند. چیز زیادی تا تولد فرزندشون باقی
نمونده.
هری که احساسی کت کرد اشتباه شنیده است گفت: فرزندشون ؟؟
- آره بیا جلو ببینش.
هرمیون به نقطه ای که هرمیون اشاره می کرد نگاه کرد. نقطه سبز و بر آمده ای که زیر نور
مهتاب می درخشید. دور تا دور آن به وسیله شاخه و رشته های خارداری محافظت می شد.
هرمیون که با علاقه به گیاه نگاه می کرد گفت: وقتی به دنیا بیاد توی اون کیسه کوچیکی که
کنارش داره بزرگ میشه با خودش یه مایعی می یاره که من اونو می خوام. اون یه جایگزین
عالبه.
هرمیور نگاه غمگینی به گیاه انداخت گفت: باعث تاسفه اونها به زودی می میبرند.
هری پرسید: می میرند؟ برای چی؟
- تمام قدرتشونو صرف تولد فرزندانشون می کنند او نقدر که بعد از تولدش دیگه قدرتی برای
ادامه زندگی ندارند.
قطره های اشک از چشمان هرمیون روی گونه هایش می لغزید. هری که چشمانش می سوخت
به سرعت پلک زد ولی جلوی چشمانش تار شده بود و اشک در درون چشمانش حلقه زده بود.
________________
هرمیون با عجله چند برگه کاغذ را از روی میز برداشت و گفت: عجله کن هری باید از اینجا
بریم، از الان تا چند ساعت دیگه بخارهایی که از معجون بلند می شه اشک آوره.
هری که جلوی چشمانش کاملا تار شده بود برگشت تا به سمت در برود، گرمای اشک را روی
صورتش حس می کرد.
با گذشتن از در کوتاه هری بار دیگر شنل را بر روی سرش کشید. وقتی از پله های سنگی بالا
می رفتند، سوز سردی در میان راه پله می پیچید. هرمیون با تردید گفت: عجیبه این سوز از کجا
گی یاد ؟
با گذشتن از سرسرای ورودی بر شدت باد افزوده کی شد. کمی جلوتر منشا باد را پیدا کردند. لای
یکی از درهایی که به محوطه می خورد باز مانده بود و باد با زوزه به درون می وزید. هری جلوتر
رفت تا در را ببندد ولی چیزی مانع او شد، چیزی در میان محوطه هاگوارتز و در نزدیک درختان
جنگل ممنوعه به چشم می خورد، شعله های نارنجی رنگی که در هوا معلق بودند.
صدای هرمیون از عقب شنیده می شد: هری ؟؟ تو کجا رفتی؟؟
هری با دقت بیشتری نگاه کرد، شعله های گرم در میان یک شومینه سنگی می سوختند. کمی
جلوتر رفت یک مبل راحتی مخمل کنار آتش بود. هری برگشت تا از هرمیون بپرسد آیا آنچه که
او می بیند را می بیند؟ ولی کم دیر شده بود جایی که اندکی قبل هرمیون ایستاده بود، اکنون
تصویر مرد جوانی در یک تابلو به او لبخند می زد.
________________
هری بی اختیار نالید دوباره به جائی کشیده شده بود که تعلقی به آن نداشت. آخرین بار که از
خاطرات جانسون ها به آن تالار کشیده شده بود اصلا حالی مناسبی نداشت، نمی دونست می
تونه اینبار تحمل کنه یا نه. شنل را از سرش برداشت اینطوری حداقل می توانست به هرمیون
نشان بدهد که کجاست، صدای هرمیون دیگر شنیده نمی شد ولی کم کم صداهای اطرافش را
می شنید. صدای خنده و شادی دو نفر را می شنید، هری با بی حسی جلو می رفت باید راهی
برای فرار از این خاطره که نمی دونست حالا مالی کیه پیدا کنه. راستی اینجا کجا بود؟ فضای
اتاق پاسخ او را می داد. مبل مخملی که کنار هری بود مبلی بود که پیش از این مادر جولیا یا به
عبارتی لیدینکا جانسون روی آن نشسته بود. خاطرات جانسون ها؟ بار دیگر؟ هری تا به حال دو
بار به خاطرات یک نفر وارد نشده بود. از کنار شومینه و تابلو هایی که مشغول صحبت با یکدیگر
بودند و گذشت و خود را به کتابخانه رساند. کتابخانه بزرگی که از زمین تا سقف مملو از کتابهای
قطور و گرانبها بود. هری نخستین بار از طریق این کتابخانه وارد منزل مجلل و اشرافی جانسونها
شده بود. صدای خنده ها از داخل کتابخانه می آمد ولی کسی درون آن نبود هری با دقت
بیشتری به وسط کتابخانه نگاه کرد تصاویر کم کم رنگ و شکل می گرفت جرالد و جولیا پشت
یک میز نشسته بودند و مشغول بازی با کارتها بودند. چقدر شادمانه می خندیدند ! چهره جرالد
با آنچه هری از او دیده بود متفاوت بود، درست به اندازه جولیا دوست داشتنی و گرم بود. موهای
روی پیشانی اش را کنار زد و با شادمانی گفت: جولیا کوچولو تو می خوای از من ببری؟
جولیا خندید و در حالیکه به او چشمک می زد گفت: نکنه می خوای به من پز بدی که پسر
اندرو جانسونی؟
________________
جرالد با قهقهه خندید و گفت: ای شیطون از کجا حرفهای من و دیوید رو شنیدی؟ نکنه گوش
وایساده بودی؟
جولیا لبخند شیطنت باری زد و در حالیکه کارتش را بلند می کرد از پشت کارت چشمکی به
جرالد زد و گفت: می دونی من همیشه به بابا می گفتم دیوارهای این خونه خیلی نازکه. ببینم
حالا از د دست مرب عصبانی ای؟
جرالد بار دیگر قهقهه بلندی زد و گفت: دیوید حقش بود. خیلی به خودش می بالید.
جرالد لبخند دیگری زد و ادامه داد: در ضمن من هیچ وقت از دست خواهر کوچولوی گلم
هری اندیشید هرگز تا به حال خنده جرالد را ندیده بود.
جولیا با بد اخلاقی گفت: من خواهر کوچولوی تو نیستم مثل اینکه یادت رفته ما دو قلوییم.
جرالد با شیطنت گفت: ولی من ده دقیقه از تو زودتر به دنیا اومدم! ده دقیقام ده دقیقاست.
جولیا با بدخلقی نگاهی به او انداخت و گفت: خیلی بد جنسی.
جرالد نگاهی به کارتی که در دستش مانده بود انداخت و گفت: ببین خواهر کوچولو بدخلقی
نکن این بار تو بردی.
________________
جولیا کارت جرالد را در هوا قاپید و در حالیکه به آن نگاه می کرد گفت: لازم نیست به حال من
ترحم کنی.
سپس در حالیکه کارت را به جرالد نشان می داد گفت: این بارم تو بردی.
جولیا با تلخی اضافه کرد: تو بردی مثل همیشه تو بردی.
جرالد که به نظر اندوهگین می رسید گفت: فراموشش کن اصلا مهم نیست کی برده.
هری خیره به جرالد نگاه می کرد. جرالدی که احساس در صورتش موج می زد، جرالدی که
حاضر بود بخاطر جولیا تظاهر به باخت کند چقدر با جرالدی که او می شناخت متفاوت بود.
هری به یاد می آورد که وقتی پرفسور سینسترا از او خواست تا در کنارش خواهرش بماند بدون
کوچکترین توجهی اتاق را ترک کرده بود. چه بر سر این خانواده اومده بود؟ نعره های بلندی
رشته افکار هری را پاره کرد، صدا از طبقه بالا می آمد. جولیا با هراس به سمت در آمد و گفت:
گوش کن ! صدای پاپاست... داره با مامان دعوا می کنه ؟
جرالد نزدیک در آمد و در حالیکه به بالا نگاه می کرد با خشم گفت: بازم؟ چرا تمومش نمی
کنن؟
صدای اندرو جانسون خانه را به لرزه در آورده بود. توجه تمام تابلوها به طبقه بالا بود. جولیا نالید
و رویش را برگرداند. جرالد بازویش را گرفت و او را به سمت داخل کتابخانه کشید و در را پشت
سرش بست. اخرین جمله ای که هری پیش از بسته شدن در از جرالد شنید این بود.
________________
- بیا تو فراموششون کن من یه کتاب تازه پیدا کردم باید خیلی جالب باشه.
هری پشت در کتابخانه ایستاده بود که تازه متوجه شد با بسته شدن در کتابخانه صدای فریادها
هم قطع شده است. کمی جلوتر رفت راه پله ها کمی جلوتر بود، شاید می توانست سری هم به
طبقه بالا بزند. یکی از مستخدمه ها هق هق کنان و در حالیکه با دستمال سفیدی صورتش را
پوشانده بود از کنار او گذشت. دلشوره عجیبی به وجود هری چنگ انداخت، چه اتفاقی افتاده بود؟
همه جا در سکوت تلخی فرو رفته بود، هری بی اختیار از پله ها بالا رفت حسی سردی کم کم به
درون ماهیچه های هری نفوذ می کرد. در یکی از اتاقها نیمه باز بود و با وزش باد روی لولا می
چرخید و ناله سر می داد، هری آهسته از در گذشت، جرالد روی لبه تخت نشسته بود و مشغول
ورق زدن کتاب قطوری بود. حالت صورتش فرق کرده بود و رنگ پریده به نظر می رسید، کتاب
را بست و به سمت تقویم کوچک آویزان به دیوار رفت در حالیکه دستش بر روی حروف درشت
نوشته شده بر آن می کشید با صدایی لرزان زمزمه کرد: سوم اکتبر.
انگشتان کشیده و بلند جرالد روی عدد سه می لغزید و پایین می آمد. دستش را باز کرد و کف
دستش را روی صفحه تقویم گذاشت. حالا کلی برگه زیر دستش پنهان شده بود. انگشتانش را در
حالیکه هنوز به برگه تقویم چسبانده بود جمع کرد، برگه زیر دستش مچاله می شد. اندکی بعد
سوم اکتبر مچاله و پاره کف اتاق افتاده بود.
با اینکه در نیمه باز بود صدای دو ضربه به در شنیده شد. جرالد با سردی گفت: بیایید تو،
________________
مستخدمه جوانی که اندکی پیش هری او را در حالی می گریست دیده بود وارد اتاق شد. جرالد
صورتش را برگرداند، چقدر سرد بود! چشمانش را متمرکز مستخدمه کرد و پرسید: سود بینسکی
رفت؟
مستخدمه مودبانه سرش را پایین آورد و گفت: بله آقا. ایشون خواهر تون رو دیدند و گفتند دیگه
لازم نیست نگران چیزی باشید. خواهر تون تازه به خواب رفتند.
جرالد پوزخندی زد و در حالیکه رویش را برمی گرداند گفت: ممنوم می تونی بری.
مستخدمه که هنوز در چهارچوب در ایستاده بود گفت: ببخشید آقا عمتون مادام رولند تماس
گرفتند گفتند به اینجا میاند تا شما و دوشیزه جولیا رو پیش خودشون ببرند.
جرالد بدون اینکه برگردد تکرار کرد: ممنونم می تونی بری.
بعد از رفتن مستخدمه جرالد برای مدت زیادی پشت پنجره ایستاد و به بیرون خیره ماند. هری
نمی دانست او به چه فکر می کند ولی احساسی می کرد پاهایش از شدت سرما قفل شده اند
گویی قدرت حرکت نداشت، سرما موزییانه از پوستش می گذشت و تا عمق وجودش سرک می
کشید. هری به سمت در برگشت، صدای له شدن گلوله های کاغذی زیر پایش او را متوجه خود
ساخت . کف اتاق پیر بود از کاغذهای مچاله شده تقویم دیواری.
هری بار دیگر به تقویم نگاه کرد، تاریخ روی تقویم مربوط به اول اوت بود، هری برگشت و به
پشت سرش نگاه کرد. کسی در اتاق نبود او تنها بود.
________________
کم کم تحمل سرما غیر ممکن می شد. ماهیچه های پشت پایش که موقع بالا رفتن از پله ها
گرفته بود حالا کاملا سفت و منجمد شده بود. هری در میان دستانش دمید بخار خارج شده از
دهانش را می دید که قبل از برخورد با دستانش محو می شد. باید پیش از یخ زدن راهی برای
خروج از این خاطره و این سرما پیدا می کرد. ذهنش برای لحظه ای گرم و روشن شد، دفعه اولی
که پا به این خانه گذاشته بود از در بود که به کتابخانه باز می شد. سمت دیگر در به راهرو درون
هاگوارتز ختم می شد. گرچه امروز صبح دیوار را از طرف راهرو امتحان کرده بود ولی ممکن بود
از این سمت راهی وجود داشته باشد به هر جهت به امتحانش می ارزید بعلاوه آنطور که به یاد
می آورد شومینه گرمی هم در طبقه پایین وجود داشت. حتی می توانست کمی خود را گرم
کند، اتاق را با عجله ترک کرد. با اینکه برای لحظه ای سرما را از یاد برده بود ولی سوزش
دردناک نوک انگشتانش افکار گرمش را می ربود. هری که می لرزید نوک انگشتانشی یخ زده اش
را زیر کتفش مخفی کرد تا کمی از درد آنها بکاهد. گویی برای مدتی طولانی قالب یخی ای را در
میان انگشتانش گرفته بود.
لب پله ها رسید، کف پاهایش کاملا بی حس شده بود و آنها را مثل دو جسم سنگین روی پله ها
به دنبال خود می کشید. سعی کرد برای حفظ تعادلش به نرده های کنار پله ها تکیه دهد و
پایین بیاید، صدای تق تقی بهم خوردن دندانهایش را می شنید.
دستهایش را به آرامی از زیر کتفش بیرون آورد و در حالیکه در آنها می دمید سعی کرد درد آنها
را فراموش کند. پایین پله ها منظره مطلوبی دیوانه وار او را به سمت خود می کشید. آتش در
شومینه با شعله های گرم و نارنجی رنگش می سوخت. هری که بی حسی پاهایش را از یاد برده
________________
بود حریصانه به سمت آتش حرکت کرد. قدرت کنترل اندام بی حسش را از دست داده بود و آنها
به پایه های اشیاء داخل اتاق می کوبید، چیزی تا رسیدن به گرما نمانده بود و این تنها چیزی
بود که در ذهنش معنا داشت.
یک متری شومینه پایش به لبه میز گیر کرد و با سر نقش زمین شد. پوست صورتش که روی
سطح زبر قالی کشیده شده بود خراشیده شده بود و می سوخت ولی نگاهش هنوز روی شعله
های آتش ثابت باقی مانده بود پای راستش که به میز گرفته بود می تپید گوئی قلبشی از بالا
کنده شده بود و داخل پایش جای خوشی کرده بود.
• • • • • • ولی گرما
چقدر لذت بخش بود! شعله های گرم و دلپذیر درون شومینه با مهربانی سرما را از وجودش می
گرفتند . هری نزدیکتر رفت و خودش را به شعله ها رساند، باز هم نزدیکتر رفت، نزدیکتر ،
نزدیکتر....
حالا دستانش برای لمسی شعله ها فقط به چند میلی متر نیاز داشتند، موج گرما را روی صورتش
احساس می کرد و از دون دون شدن پوستش لذت می برد. دستش را به درون اتش فرو برد،
ولی چقدر لذت بخشی بود!
ولی این کافی نبود هری عمیقا می خواست پا به درون شعله ها بگذارد، سرما از وجودش می
گریخت. نزدیکتر رفت....
موج سردی او را عقب کشید، پنجه های سیاه رنگی بازوهای او را می فشردند و او را عقب می
کشیدند، سرما که در اطرافش پرسه می زد با خوشحالی او را در بر می گرفت، در میان قدرت
سیاه رنگی اسیر شده بود که توان مقابله با آن را نداشت. هری با حسرت به شعله ای که در جلوی
چشمانش به خاموشی می رفت نگریست، سرما بار دیگر به وجودش رخنه کرده بود و خسته تر
از آن بود که خود را از دست پنجه های هاله ی سیاه دور کند.
خسته بود. خسته .... سرما... هری به آرامی چشمانش را بست. شاید این پایان همه چیز بود.
شاید باید برای یکبار هم که شده تسلیم می شد. اصلا چه اهمیتی داشت او فقط می خواست
بخوابد.
صدایی زیر و شکنجه آوری در سرش فریاد کشید: نه! نه!
قدرت فریادها به قدری بود که هری را بیدار کند. باید خود را از میان چنگالهای سرد و سیاه می
رهانید. تمام قدرتش را جمع کرد، چوبش را در زیر انگشتش لمس می کرد، باید بازویش را
نجات می داد. به سرعت بازویش را بیرون کشید و در حالیکه جائی در میان سیاهی را نشانه رفته
بود با آخرین رمقش وردی را زیر لب زمزمه کرد و بعد پرتو نوری قرمز که از سر چوبش خارج
شد. صدای جیغ خفه ای به گوشی رسید و سپس صدای افتادن جسمی سنگین به روی زمین.
هری آزاد شد، بیدرنگ به سمت شعله ها رفت ولی آخرین نشانه ی شعله ها رو به نابودی بود و
زانوهای هری ست شد و نقش زمین شد. صورتش روی زمین بود و بوی علف در سرش می
پیچید. سایه بزرگ و سیاه رنگی به سمتش می آمد بسیار بزرگتر از سایه قبل. هری چشمانش را
________________
تنها چیزی که برای بار دوم او را وادار می کرد تا چشمانش را باز کند احساس سوزش شدیدی
بود که روی دست راستش احساسی می کرد. چشمانش را باز کرد . نور بی رحمانه به وجودش
حمله ور می شد. صفحه مات رو به رویشی ذره ذره شکل می گرفت. حالا می توانست هرمیون را
در کنار پنجره تشخیص دهد. صدای زمزمه های هرمیون فضای اتاق را دگرگون کرده بود. آواز
عجیبی بود، معنای کلمات را تشخیصی نمی داد، شاید به زبان دیگری، شاید فرانسوی...
سعی کرد از جایش برخیزد، اتاق به طرز غیر معمولی نورانی به نظر می رسید. منظره پشت
پنجره یک دست سفید بود. آسمانی سفید که گلوله های پنبه ای شکل را روانه بستر سفید
زمین می کرد. هری لبه تخت نشست و به دستش که در میان پارچه سفیدی بسته شده بود نگاه
کرد. تصویر مبهمی از شعله های آتش در ذهنش بود. هرمیون آهسته برگشت و لبخند زد.
خونسرد و آرام به نظر می رسید.
- بالاخره بیدار شدی؟ متوجه برف شدی؟ چقدر زیباست! برف تو سپتامبر .... بعد از سرمای این
چند روزه زیاد دور از ذهن نبود.
هری که دستش را تا جلوی صورتش بالا آورده بود پرسید: چه اتفاقی افتاده ؟
هرمیون با آرامش لبخند زد و گفت: اتفاق؟ فکر کردم تو می خواهی به ما بگی دیشب چه اتفاقی
برات افتاد.
هری با حیرت به محیط اطرافش نگاه کرد برای اولین بار بعد از به هوش آمدن می خواست بداند
اینجا کجاست.
________________
هرمیون ادامه داد: بذار کمکت کنم. دیشب احتمالا به خاطرات کسی رفته بودی، بعد چون از
هوش رفتی آوردیمت اینجا.
- آوردید؟
- اوهوم. نمی دونم چی شد که وسط راهرو احساس کردم دیگه نیستی هر چی صدات کردم بی
فایده بود. فکر کردم حتما برگشتی خوابگاه. وقتی از حفره برج گذشتم رون کنار آتیش بیدار
نشسته بود. وقتی ازش پرسیدم که تو رو دیده یا نه گفت که تو هنوز بر نگشتی. رون دوباره به
خوابگاه سر زد ولی بی فایده بود. با رون برگشتیم به محوطه. اونجا بودی خیره و مبهوت. هیچ
حرکتی نمی کردی رنگت پریده بود کم کم بدنت به لرزه افتاد. هر کاری کردیم تا تو رو به خودت
بیاریم بی فایده بود. سعی کردیم حرکتت بدیم ولی اونم بی فایده بود. همون جا مثل سنگ
چسبیده بودی . کمی بعد کار عجیبی کردی انگار داشتی یه چیز نامرئی رو لمسی می کردی
صورتت باز شده بود و می خندیدی، رون متوجه شد پوست دستت داره سرخ می شه و بعد کم
کم جمع می شد. انگار داشت ذوب می شد. با اینکه صورتت مثل گچ سفید بود ولی در اون هیچ
گونه ناراحتی وجود نداشت، برعکس به نظر راضی می رسیدی. نزدیکتر رفتی، رون تورو عقب
کشید. اون می ترسید! تو داشتی می سوختی، یه چیزی بود که داشت تو رو می سوزوند و ما اونو
نمی دیدیم . باید هر جور شده تو رو عقب می کشیدیم....
هرمیون ادامه حرفش را برید و بعد از چند لحظه ادامه داد: چند قدم دورتر رو چمن ها از هوشی
رفتی. درست در همین موقع خانم نوریسی پیداش شد. مطمئن بودم به زودی فیلیچ پیداش می
شه من نمی دونستم با دو پیکر بی هوش چی کار کنم نمی تونستم توی اون مدت کم هردوتونو
زیر شنل مخفی کنم. هاگرید که انگار از چند لحظه پیش مارو دیده بود با شتاب از بین جنگل
________________
بیرون اومد، برای من اون لحظه مثل یه فرشته نجات بود. هاگرید هردوتونو بلند کرد و بدون
درنگ تو کلبه مخفی شدیم. فیلیچ خیلی سریع خودشو رسوند می تونستم اونو از پنجره کلبه
ببینم. هاگرید پیشنهاد داد تا صبح اینجا بمونیم.
هری به اطرافش نگاه کرد، جایی که او فکر می کرد تخت است در حقیقت مبل بزرگ و راحت
هاگرید بود و او تمام شب گذشته را در میان پالتوی گرم هاگرید گذرانده بود. فنگ درست جایی
زبیر پایش لم داده بود و سرش را روی کفشهای او گذارده بود. قطعات گمشده افکار هری کم کم
به هم می پیوستند و شکل می یافتند .
سایه های سرد؟ رون او را عقب کشیده بود! سایه ها او را از آتش دور می کردند...
دوباره صدای جیغ خفه ی هرمیون در ذهنش طنین افکند و بعد جسم سنگینی که روی زمین
افتاده بود.
قلبش تیر می کشید و قفسه سینه اش تنگ شده بود. چه کرده بود؟ دیوانه وار در ذهنش دنبال
• • • • • • • • • • • • • کنم........ دو تا پیکر ؟....... دو تا ؟
صدایی موزیانه گفت: حقش بود / گفتنم به رودی پشیمون میشه.
هرمیون برگشته بود، به هری نگاه نمی کرد. نگاهش مو شکافانه در میان برفها می چرخید. هری
که به زحمت صدای خودش را می شنید پرسید: من چی کار کردم.
هرمیون برنگشت، پاسخی نداد.
. . . . . همون کاری که باید می کردی. خیلی سریع و خیلی راحت -
________________
هرمیون بی مقدمه به سمت در یورش برد و آن را باز کرد. برف و بوران با شدت به درون می
وزید، دو موجود پوشیده از برف در میان چهار چوب در ایستاده بودند. فنگ بلند شد و شروع به
پارسی کرد. تشخیص هاگرید با وجود قد و هیکلش اصلا کار سختی نبود. ولی نفر دوم که
کلاهش را تا روی صورتش پایین کشیده بود....
هری نفسش را حبس کرد. نفر دوم برفهای روی کلاهش را عقب زد و کلاهش را برداشت،
موهای قرمز رنگ، صورت ککی مکی.... صورتش رنگ پریده بود و زیر چشمانش گود رفته بود به
نظر خسته می رسید ولی ... زنده بود!
شاید دیدن اون تنها چیزی بود که می تونست خوشحالش کند ولی خوشحال نبود... همانطور که
به رون خیره مانده بود به لبه مبل چنگ زد. او خوشحال نبود! اصلا خوشحال نبود. خشم در
وجودش نعره می کشید.
هرمیون که متوجه نگاه خیره هری شده بود لبخند زد و گفت: می دونی هری تو دیشب تو
اجرای افسون یه کم دچار مشکل شدی. باید بگم اشتباهت از اون اشتباهاتی بود که آدمو
خوشحال می کنه.
رون که متوجه هری شده بود دستش را به شانه او کوفت و گفت: رفیق کارت عالی بود. واقعا
غافلگیر شدم. کی چوبتو در آورده بودی؟
هاگرید که بسته بزرگی را روی میز پهن کرد و گفت: خوب بیاید بشینید صبحونتون رو بخورید
می دونم هر سه تا تون خیلی گرسنه اید.
صبحانه مفصلی بود در میان بست هاگرید همه چیز بود به معنای واقعی همه چیز!
________________
هرمیون در حالیکه چنگالش را به میان پیراشکی گوشت فرو می برد گفت: فوق العاده است رون
! اینها رو از کجا آوردین ؟؟
رون در حالیکه چشمک می زد گفت: یه سری به آشپز خونه زدیم. دابی با شنیدن اسم هری پاتر
او نقدر ذوق زده شده بود که هر چی دم دستش میرسید برامون می ذاشت .
هرمیون که داشت یک ران مرغ سوخاری رو از لای نان بیرون می کشید گفت: آره کاملا
مشخصه! نگفتین فقط صبحونه می خوایند. اونم برای سه نفر نه سی نفر!
هاگرید لیوانهای سطل مانندش را که بخار گرمی از آن برمی خاست روی میز پخش کرد.
کسی با خشم در گوش هری زمزمه کرد: اون باید می مرد. تو باید می کشتیش
لیوانی که دست هری بود دامبی روی میز افتاد و بخشی از محتویاتش روی میز پاشید. دستش
به شدت می سوخت. هرمیون با دلواپسی به او نگاه کرد ولی قبل از اینکه چیزی بگوید هاگرید به
میان حرفش پرید و گفت: خوب یه خبر خوب برای هر سه تاتون ! امروز تا بعد ظهر بیکارید. استاد
دفاع در برابر جادوی سیاه نیومده. به علت هوای بدم من کلاسو تعطیل کردم. هرمیون مشتاقانه
پرسید: هاگرید تو می دونی استاد دفاع در برابر جادوی سیاه کیه؟ چرا نمیاد؟
هاگرید شانه هایش را بالا کشید و گفت: فکر نکنم که بدونم البته اگه هم بدونم فکر نکنم به شما
سه تا وروجک بگم.
رون که گویی از چیزی رنج می برد برای لحظه ای صورتش منقبض شد و سپس گفت: ولی
هویت یک استاد که جز اسرار نیست.
هاگرید خندید و گفت: نه فکر نمی کنم باشه، ولی خودم دوست ندارم بگم.
هری بی مقدمه گفت: من از چه طلسمی استفاده کردم؟
________________
کسی پاسخی نداد رون که چیزی در گلویش پریده بود سرفه می کرد.
بعد از چند لحظه هرمیون گفت: فراموششی کن، تو اون موقع حالت خوب نبود، رون هم که الان
حالش خوب...
هری با اصرار گفت: چه طلسمی ؟
هرمیون درمانده به هاگرید نگاه کرد و گفت: من...
هاگرید با غرش گفت: یه طلسم قدیمی بود. تاثیرش مخربه می شه یک فیل و باهاش از پا
درآورد. یادمه آخرین باری که در موردش خوندم توی یه مجله آشغالی به اسم طفره زن بود.
کسی در گوش هری زمزمه کرد: ای احمق !
- ولی من صدای زمین خوردن اونو شنیدم و... و... من اون نور قرمز و دیدم.
کسی در ادامه حرفش گفت: اون باید می مرد.
هاگرید که لحن سردی پیدا کرده بود گفت: بله ولی او تقدر قدرت نداشتی تا اونو کامل اجرا کنی.
رون خندید و گفت: بس کن پسر! نکته نگرانی که چرا من زنده موند م؟
کسی با خشم گفت: آره احمق تو باید می مردی.
هری دستانش را روی میز کوبید و فریاد کشید: نه! نه!
دستش به لیوان سطلی مانند خورده بود و محتویات داغش روی میز پخش شده بود.
هرمیون نالید: هری!
هری بار دیگر فریاد کشید: نه! و به سرعت کلیه را ترک کرد. قبل از ترک کردن کلبه هری
هاگرید را می دید که از رون می خواهد او را تنها بگذارد.
________________
فضای بیرون سرد بود. برف تا بالای مچ پای هری را پوشانده بود. هری دور شد کسی در گوشش
زمزمه کرد: تو باید اونو می کشتی ولی نتونستی.
هری سرش را در میان دستانش گرفت و فریاد کشید: من کسی رو نمی کشم.
مدتها بود می دانست صدایی که در سرش می پیچید متعلق به خودش است. این خودش بود که
به مرگ او می اند شید، خشم و نفرت از درونش برمی خاست.
صدا به او گفت: احمق نشو! تو بالاخره اونو می کشی، هری نالید و در میان برفها زانو زد.
- من اونو نمی کشم.
- چرا تو این کارو می کنی. خیلی زود!
هری مشتش را پر از برف کرد و به درخت کوبید و با خشم گفت: نه!
می خواست بخشی از وجودش را از خودش جدا کند بخشی که مثل یک توده عفونی روز به روز
رشد می کرد و وجودش را پر می کرد. دوباره دستش را از برف پر کرد برفها را در میان
انگشتانش می فشرد و به سینه درخت می کوبید. دوباره، دوباره، می خواست وجودش را پاره
کند. چیزی در درونش رشد می کرد و قدرت می گرفت. قدرت دیدن قدرت شنیدن و شاید
قدرت کشتن.
فریاد دیگری نکشید، روی برفها غلت زد و صورتش را لای برفها فرو کرد. هوا سرد بود و حالا
تمام لباسش خیس شده بود، در حالیکه نفس نفس می زد و بخار سفید را بیرون می داد می
لرزید. حس گناه وجودش را آلوده کرده بود. دستی که با پارچه های سفید بسته شده بود حالا
آغشته به خون بود. خونی که از لای پارچه ها می گذشت و برفهای سفید را هم آلوده می کرد.
چرا او باید کشته می شد ؟
________________
پارچه را از دور دستش باز کرد. به یاد خانم ویزلی افتاد که بزرگترین ترسش از دست دادن
فرزندانش بود. به یاد لولو خورخوره ای افتاد که شکل جسد رون بود. تا همین چند ساعت پیش
ممکن بود او این کابوس را تبدیل به یک واقعیت کند.
دست سوخته اش را به میان برفها فرو برد، سرمای برف دردش را آرام می کرد. این خاطرات
لعنتی از کجا به ذهنش می آمدند؟ به یاد شعله ها افتاد و لذت عجیبی که در سوختن خودش
یافته بود و صدایی که به او می گفت باید او را بکشد. ذهنش به قدری بهم ریخته بود که نمی
توانست به نتیجه برسد. به کسی نیاز داشت کسی که با او حرف بزند. کسی که به او کمک کند.
کسی که بتواند راحت نزدش اعتراف کند که چه می بیند. که چه می شنود، کسی مثل یک
پدر، کسی مثل پدرش...
پوزخند تلخی زد و خودش را به لبه های سنگی رساند: کسی که مرده بود، کسی که خاطره
چندانی از او نداشت....
صدای آرامی پشت سرش زمزمه کرد: هری؟
رون که صورتش درهم و رنجیده به نظر می رسید کنار هری روی لبه های سنگی
نشست. صدایش آرام و بی طنش بود: بخاطر حرفای دیروزم متاسفم.
هری چیزی نگفت سرش را پایین انداخت. چگونه می توانست به او بگوید که بخشی از وجودش
می خواهد او را نابود کند.
رون پتوی بزرگی را که در دست داشت روی شانه های هری انداخت.
- اگه هرمیون دستت رو ببینه پدر منو در میاره. بیا با این دستمال ببندش. اینجوری بهتره
خونش بند میاد. باید یه سر به مادام پامفری بزنی.
________________
هری دستمال را در میان دستانش فشرد درد تا مغز استخوانش می رفت، احساس درد به او
کمک می کرد تا گناه را کمتر احساسی کند.
رون که انگار ذهن او را خوانده بود گفت: دستت از آزار دادن خودت بردار رفیق این راهش
نیست.... دیشب چه اتفاقی افتاد؟
هری چیزی از شعله ها نگفت، پاسخی نداد و اجازه داد سکوت شناور به حرکتش ادامه دهد.
رون که ادامه این بحث را بیهوده می دید گفت: فراموشش کن، هیچ اتفاقی نیفتاده، پاشو بریم.
هری دست رون را گرفت و او را وادار کرد دوباره بنشیند. باید به او می گفت، باید می دانست
خطری جدی از طرف او تهدیدش می کند. سرش را جلوتر برد تا مطمئن شود نگاهش با نگاه او
تلاقی پیدا نمی کند.
- از من دور بمون. خودتو دور نگه دارد. نمیدونم داره چه اتفاقی می افته. اگه لازم دیدی هر
کاری از دستت بر می اومد برای دفاع از خودت انجام بده.
- دفاع ؟ دفاع در برابر چی؟
- در برابر من؟
- دیوونه شدی؟
هری در حالیکه نگاهش روی دستش قفل شده بود گفت: شاید، شاید دارم دیوونه میشم. از من
دور بمون، نمی دونم ممکنه چی کار بکنم.
رون مبهوت به او نگاه می کرد گوئی حس می کرد او را نمی شناسد. هری پتو را تا بالای
گوشهایش بالا کشید و او را در حالی که همچنان با حیرت به او زل زده بود ترک کرد. برف به
نرمی روی موهایش می نشست.
پایان فصل یازدهم
________________
فصل دوازدهم: اتاق شماره بیست و پنج
صدای در سرش گفت: کار خوبی نکردی بهشی گفتی.
هری عکس العملی نشان نداد. صدا در سرش خندید و گفت: به زودی می کشیشی، به زودی
همه چیز تموم می شه.
هری از بقیه روز چیزی نفهمید، تفهمید تا بعد از ظهر را چگونه گذراند. در خودش می پیچید و
غرق می شد. زمان می گذشت بدون اینکه معنای خاصی داشته باشد. ساعتها روزها، هفته ها و
شاید ماهها. او نمی فهمید اسنیپ چند بار بخاطر کوتاهی های او از گروه امتیاز کم کرد. پرفسور
فلیت ویک دوبار او را از کلاسی اخراج کرد. وقتی کراب با مشت با صورتشی کوبید و خون از بینی
اش جاری شد چیزی حسی نکرد. وقتی رون برای دفاع از او در برابر خنده های نفرت انگیز
مالفوی و دار دسته اش می ایستاد هری چیزی نمی دید. زمان از حرکت ایستاده بود یا او متوقف
شده بود؟؟
ولی چیزی در ذهن هری شفاف بود. به درستی می دانست بارها جلوی مجسمه نقش برجسته
ای ایستاده بود و به یک کوبه به شکل شیردال چشم دوخته بود. ولی هرگز نفهمید او انجا چه
می خواهد!
خاطره دیگری به ذهنش نیامد چیز دیگری ندید. صدای درونیش کمتر او را آزار می داد، در پیله
ای که به دور خود طنیده بود آرام بود. از دیگران به خصوصی رون دور می ماند. همه چیز با
سکوت پیوند خورده بود.
صبحها پیش از همه خوابگاه را ترک می کرد و شب آخرین نفر به بستر باز می گشت. سنگین
نمی خوابید و بین خواب و بیداری معلق بود، تنها مشکلش کابوسهای هر شبش بود کابوسهایی
________________
تکراری که خود را در اتاق کوچک و تاریک و در کنار یک کوتوله پنجاه سانتی متری می دید که
صمیمانه به او لبخند می زد و می گفت: از دیدارتون خوشحالم آقای پاتر.
ولی وجود کابوسها برای او چیز غریبی نبود. شاید به دیدن آنها عادت داشت.
کسی محکم به شانه او کوفت: اصلا صدای منو می شنوی؟
هری برگشت آنجلینا با صورتی بر افروخته پشت سرش ایستاده بود.
با لحنی قهر آلود ادامه داد برو دفتر پرفسور مک گونگالی . ظاهرا یک نفر برای ملاقاتت اومده.
یک نفر؟ برای دیدن او؟ چه کسی ممکن بود....؟
هری بی تفاوت از کنار آنجلینا گذشت و به مسیرش ادامه داد. اصلا علاقه ای نداشت بیهوده تا
دفتر مک گونگال برود و بعد از اینکه با چهره متحیر او رو به رو شد بفهمد باز دچار رویای
دیگری شده. اشتباه می کرد درست مثل دفعه ای که درباره کالین اشتباه کرده بود، هیچ کس
آنجا نبود؟ هیچ کسی....
آنجلینا که به شدت به خشم آمده بود فریاد کشید: معلوم هست آقا چشون شده؟ دارم بهت می
گم یک نفر تو دفتر پرفسور مک گونگال می خواهد تو رو ببینه.
صدای درونیش موزیانه زمزمه کرد: هیچ کس اونجا نیست.
هری بلافاصله راهش را کج کرده و به سمت دفتر مک گونگال رفت. صدا پوزخند زد و گفت:
ببینم انتظار داری کی رو اونجا ببینی ؟؟ نکنه فکر کردی دورسلی ها برات دلتنگ شدند؟
هری به مسیرش ادامه داد. صدا با لحن متفکرانه ای اضافه کرد: آره آره باید همین باشه. خانم
ویزلی! اون تنها کسیه که تا بحال برای دیدنت اومده ولی ایندفعه برای چی؟
هری بی تفاوت ادامه می داد. شاید چون عادت کرده بود.
________________
صدا با لحن خاصی اضافه کرد: شاید... شاید .... اومده جسد کوچکترین پسرشو تحویل بگیره.
هری که در دفتر مک گونگال رسیده بود در جا میخکوب شد. عرق سردی روی پیشانی اش
نشسته بود و به سرعت خاطرات اخیرش را ورق می زد. هیچ تصویری از رون نداشت، هیچ چیز
از او به یاد نمی آورد. هیچ چیز.....!
ولی مرگ او را هم در خاطر نداشت. یعنی آنقدر آشفته بود که نمی دانست چه کرده است؟؟
شاید فقط مجروح شده بود.
در با صدای غژغژ بلندی باز شد. هری امیدوارانه با خود زمزمه کرد: اون زنده است، زنده و سالم.
پرفسور مک گونگال که ظاهرا قصد خروج داشت با دیدن هری جا خورد و گفت: پاتر؟؟.. تو
اینجایی؟؟ مدتهاست که دنبالت فرستادم. بیا تو می تونی بشینی. ببینم دنبال چیزی می گردی؟
هری که با حواس پرتی جز به جز اتاق را از زیر نظر می گذراند گفت: خانم ویزلی!
صدای آشنا و گرمی گفت: مالی نتوانست بیاد هری. با اینکه خیلی دوست داشت تو رو ببینه ولی
مجبور بود برای انجام کاری تو پناهگاه بمونه.
لوپین از گوشه تاریک اتاق بیرون آمد و هری توانست صورتش را ببیند. پرفسور مک گونگال که
گویی داشت جمله ناتمامش را تمام می کرد گفت:... دیشب آوردنش درمانگاه ، ظاهرا نتوانسته
دوام بیاره...
هری با وحشت از جای پرید: اون الان زنده است؟
پرفسور مک گونگال برگشت و در حالیکه از پشت شیشه عینکشی به او خیره شده بود پرسید:
زنده ؟ کی ؟
________________
هری عاجزانه پرسید: رون!
پرفسور مک گونگالی که به نظر متعجب می رسید نگاه مشکوکی به او انداخت و گفت: ویزلی ؟
مگه قرار بود نباشه؟
چیزی بین نگاه لوپین و مک گونگال گذشت و سپس لوپین در حالیکه دستش را روی شانه هری
گذاشته بود لبخند زد و با آرامش گفت: رون حالش خوبه هری، کاملا خوبه.
صدای لوپین خونسرد و گرم بود.
پرفسور مک گونگال عینکشی را به بالا هل داد و گفت: مدتهاست تو رو موقع صرف غذا نمی بینم.
بیخود نیست اینطوری شدی. داری چی کار میکنی پاتر؟ خود کشی؟
صدای درونیش که بار دیگر خشم در آن فریاد می کشید با نفرت گفت: نه من می خواهم اونو
هری حرکتی نکرد. پرفسور مک گونگالی که همچنان نگاهش روی او باقی مانده بود گفت: می رم
درمانگاه یه سر به پاپی بزنم.
لوپین به سمت پنجره رفته بود و به فضای بیرون نگاه می کرد پس از رفتن پرفسور مک گونگال
مکث کوتاهی کرد و گفت: فکر می کنی کاری که می کنی درسته؟
هری پاسخی نداد چون منظور او را نمی فهمید.
- برام تعریف کردن دست به خودکشی زدی،
هری به آرامی گفت: من چنین کاری نکردم.
________________
لوپین که به نظر می رسید برای لحظه ای آرامش خود را از دست داده است به سمت قفسه رفت
و آیینه کوچکی را از لبه آن برداشت سپس در حالیکه آیینه را به سمت هری دراز کرده بود
گفت: بگیر.... به من بگو چی می بینی ؟
هری آیینه را از دست او گرفت و در حالیکه آن را جلوی صورتش گرفته بود به تصویر درون آن
نگاه کرد. تصویری که در آن می دید با آنچه پیش از این از خود دیده بود متفاوت بود. پای
چشمانش به کبودی می زد و صورتش رنگ پریده و بیمار گونه بود.
لوپین آرام به لبه میز تکیه داد و گفت: چرا این کارو می کنی؟
هری آهسته آیینه را پایین آورد و چیزی نگفت.
لوپین ادامه داد: بذار کمکت کنم. الان مدتهاست که گذشته دیگرانو می بینی.
هری نگاهش را متوجه گوشه میز کرد.
لوپین ادامه داد: خاطرات اخیرت مربوط به منزل جانسونها می شه.
سپس در حالیکه به دست هری اشاره می کرد گفت: اونجا سوزوندیشی اینطور نیست؟؟
هری پاسخی نداد. لوپین لبخند بی رنگی زد و گفت: موقع سوختن اون لذت می بردی و این
آزارت می ده چون باعث می شه تو از خودت بترسی.
هری چیزی نگفت.
- به هر جهت تو برای آزاد کردن خودت از نیرویی که تورو از آتیش دور می کرد. به رون حمله
کردی.
لوپین آهسته و خونسرد ادامه می داد گویی در حال توضیح دادن مطلب ساده ای برای تنها
شاگردش بود.
________________
- ... که البته حملت ناموفق بود و حالا...!
هری حرکتی نکرد لوپین برگشت و دوباره در حالیکه پشتش به او بود به بیرون خیره ماند.
- و حالا... برای فرار از این حقیقت خودتو آزار می دی.
لوپین برگشته بود و به او نگاه می کرد در حقیقت به پهنای صورتش لبخند می زد، لبهایش کم
کم از هم فاصله می گرفت و خنده های خفه ای می کرد. به نظر می رسید زیر پوستش به شدت
خود را کنترل می کند. ناگهان قهقهه بلندی زد و بار دیگر به سمت پنجره رفت. هری بقدری
خسته بود و به قدری در این مدت متحیر شده بود که حس می کرد هیچ چیز باعث حیرت او
نخواهد شد. لوپین که متوجه صورت خسته و بی حسی او شده بود لبخندش را پنهان کرد و
گفت: متاسفم هری. متاسفم می دونی تو منو یاد یه چیزی انداختی...
لوپین با حرکت یورش مانندی روی دسته صندلی خم شد و در حالیکه به چشمان هری زل زده
بود گفت: می دونی منو یاد چی می اندازی؟ منو یاد یه موجود بی خاصیت می اندازی که داره
مثل یه ترسو فرار می کنه. کسی که داره از خودش فرار می کنه.
لحن لوپین سرد و اخطار آمیز شده بود و لبخندی که پیش از به لب داشت کاملا محو شده بود.
هری حس می کرد نگاه او از چشمانش می گذرد و تا عمق وجودش سر می خورد و پایین می
رود.
- به قدری از خودت فرار کردی که حتی حالا دیگه خودتو نمی شناسی. به ذهنت خطور نکرد
شاید بهتر باشه حتی برای یکبار به توصیه های دیگران گوشی بدی؟
میدونی هری اسنیپ حق داره، تو مغروری درست مثل پدرت و البته شاید این تنها خصوصیتی
باشه که ازشی به ارث بردی.
________________
لوپین نگاهش را از چشمان او برداشت و برگشت. خشم کنترل نشده ای زیر پوستش جریان پیدا
کرده بود. پیش از این که هری فرصتی برای پرسیدن سوالی پیدا کند، لوپین در آستانه خروج و
در کنار در ایستاده بود. کاغذ کوچکی را از جیبش درآورد و در حالیکه آن را روی میز رها می
کرد گفت: اگه تصمیم گرفتی علت اتفاقات اخیر و بدونی میتونی یکشنبه منو در این آدرس پیدا
کنی.
قبل از اینکه هری دهانش را برای باز کردن سوالی باز کند، لوپین اتاق را ترک کرده بود. به
سمت میز رفت و کاغذ را برداشت. این آدرس برروی آن نوشته شده بود:
هاگزمید، هاگزهد، اتاق شماره بیست و پنج
هری آهسته گام بر می داشت. با اینکه چیزی در درونش غلیان داشت و قلبش به شدت می
تپید ولی ذهنش پاک و آرام بود. دستش را در جیب شلوارشی فرو برد و تکه کاغذ را بیرون آورد.
بار دیگر به خطوط نوشته شده بر روی آن چشم دوخت: هاگزمید، هاگزهد، اتاق شماره 25. در
طول یک هفته گذشته بارها و بارها کاغذ را در آورده بود و به آن چشم دوخته سپس دوباره آن
را تا کرده بود و در جیبش گذاشته بود. خط تای کاغذ کم کم به پارگی می رفت و زیر دستان
هری مرطوب و نمناک شده بود. سه عبارت کوتاه بود ولی هری نسبت به آن احساسی خاصی
داشت گویی پشت این سه عبارت حرفهای ناگفته زیادی پنهان شده بود. هری آهسته انگشتش
________________
ترسید بازهم در گیر رویای دیگری شده باشد. کاغذ را با دقت تا کرد و در جیب شلوارش
هاگزمید با چیزی که هری انتظار دیدارش را داشت کاملا متفاوت بود. اثری از برگهای پاییزی به
چشم نمی خورد و باد زوزه کشان در بین پیکر لخت و عریان آنها می پیچید. تزیینات داخلی
مغازه ها به حال و هوای کریسمس می خورد. درختان کوچک کاج، زنگوله های طلایی، بسته
های نقره ای و قرمز رنگ که در ربان های پهن و شیشه ای مانند به ظرافت بسته شده بود و از
شاخه های درختان کاج آویزان بود. هری که دستانش را در جیبش فرو می برد اندیشید چه
لزومی داشت که از حالا به پیشباز کریسمس رفته بودند؟
دختر کوچکی که همراه مادرش پشت ویترین یکی از مغازه ها ایستاده بود در حالیکه با اصرار
دامن مادرش را می کشید می گفت: مامان، مامان راست می گن اون برگشته ؟ مامان اون همونه
که برام ازش تعریف می کردی؟
زن بلند قامتی که کنار او ایستاده بود لبخند زد و در حالیکه کنار دخترش زانو می زد او را به
خود نزدیک کرد و گفت: البته عزیزم ولی یادت باشه اون نه ایشون! تو نباید اینطوری حرف بزنی.
هری ناخودآگاه لبخند زد و از کنار آنها گذشت.
وقتی از جلوی کافه سه دسته جارو می گذشت. متوجه جمعیت زیادی شد که درون کافه جمع
شده بودند، مادام رزمتا با سرعت در بین مشتری ها می گشت و با خوشرویی به سفارشات آنها
گوش می داد. هری احساسی می کرد جوشش خاصی در هاگزمید به جریان افتاده، جوششی که
باعث می شد چهارم تمام افرادی که از کنارشی می گذشتند شاد و سرحال باشد.
________________
و البته شاید هاگزهد تنها نقطه ای بود که از این قانون پیروی نمی کرد. منظره ظاهریش خوف
انگیز و غیردوستانه بود، یکی از بستهای تابلوی ورودی کنده شده بود و در حالیکه از جا درفته
بود به طرز ناخوشایندی در هوا معلق بود و جیر جیر می کرد.
روی سطح در چاکهای عمیقی به چشم می خورد گویی به تازگی یک نفر با تبر به جان در افتاده
بود. هری که می ترسید با فشار او در از لولا خارج شود خیلی آرام دستگیره را چرخاند. با باز
شدن در بوی زننده ای مخلوط بوهای مختلف به مشامش رسید. هری آهسته وارد شد و در را
پشت سرش بست ولی بلافاصله از کاری کرده بود پشیمان شد چون ظاهرا نوری که از در به
درون می تابید تنها منبع روشنایی بود، چراغهایی که از سقف آویزان بودند با نور قرمز رنگ و
ناچیزی می سوختند.
با باز شدن در و ورود هری تمام سرها به سمت در چرخیده بود و سکوت کامل برقرار شده بود،
هری که تازه متوجه ورود نامطلوبش شده بود با اضطراب لبخند احمقانه ای زد و به سمت
پیشخوان رفت وضعیت هاگزهد با آنچه هری پیش از این دیده بود متفاوت بود برعکس محیط
بیرون به شدت متشنج و تب آلود به نظر می آمد. پیرمردی که پشت میز کناریش نشسته بود
پیپ کشیده و بلند و استخوانی شکلی به دست داشته بخار سبزرنگی از حفره های بینی اش
بیرون می زد تقریبا می شد گفت بوی رقت انگیز که هوا را پر کرده بود از همین بود چون به
محضی که هری از کنارش گذشت احساس کرد هر لحظه ممکن است آنچه در معده دارد را
برگرداند. پیرمرد با بدبینی نگاهی به سراپای هری انداخت و بار دیگر دود سبز و غلیظی بیرون
داد. هری نفسش را در سینه حبس کرد و سعی کرد هر چه زودتر خود را به پیشخوان برساند.
تمام میزها توسط افرادی که شنلهای مشکی رنگی به تن داشتند اشغال شده بود با اینکه سر
تمام آنها پشت به او بود ولی هری حس می کرد کوچکترین حرکت او را زیر نظر دارند. در این
میان تنها پیرمرد بود که برگشته بود و مستقیم و بی پروا به هری نگاه می کرد. هری آب دهانش
را قورت داد و در حالیکه به مرد چهار شانه و قوی هیکلی که پشت پیشخوان ایستاده بود نگاه می
کرد اندیشید که تا به حال او را اینجا ندیده بود.
مرد که پوست برنزه و بازوهای درهم طنیده ای داشت با صدای قوی و خشکی گفت: چیزی می
خواستید؟
هری احساسی می کرد جنبش خفیفی پشت سرش در جریان است. قبل از اینکه هری پاسخی به
سوال او بدهد با اشاره کسی که پشت سر او بود مرد نگاه دوستانه ای به او انداخت و گفت: با من
هری مثل آدم کوکی پشت سر او حرکت کرد.
پشت پیشخوان در کوچکی بود که به بخش پشتی راه داشت. هری و مرد از در گذشتند و وارد
یک راهرو کوتاه شدند که توسط پله ها ختم می شد. در ابتدای پله ها در دیگری بود که ظاهرا
به بیرون راه داشت. مرد با گامهای بلند و سنگین در جلوی هری حرکت می کرد ولی درست در
ابتدای پله ها ایستاد و گفت: از این پله ها بالا برید سمت راست راهرو اتاق شماره بیست و پنج
اونجاست.
عنکبوتها با ولع گوشه های دیوارها و راه پله ها را اشغال کرده بودند. از پله ها بالا رفت، با هر قدم
پله های پوسیده زیر پایش خم می شدند و غژ غژ صدا می دادند. قدمهای بعدی را با احتیاط
- 10 -
________________
بالای راه پله ها راهرو باریکی بود که به چند در ختم می شد روی یکی از درها عدد 25 بزرگی
به چشم می خورد در حقیقت تنها دری بود که شماره داشت بقیه درها عین هم بودند یکدست
پوسیده و تار عنکبوت بسته. هری به در نگاه کرد، تنها دری بود که به نظر می رسید در چند
وقت اخیر از شی استفاده شده. دستش را جلو برد و با احتیاط در زد با اولین ضربه ای که به در
وارد کرد، به نرمی روی لولا چرخید و باز شد. هری که انتظار چنین چیزی را نداشت با تردید به
داخل نگاه کرد و با صدای بلند گفت: ببخشید کسی اینجا نیست؟؟
صدایی لوپین از میان اتاق به گوش می رسید: بیا تو هری! لطفا در و پشت سرت ببند.
هری قدم به داخل اتاق گذاشت، برخلاف محیط بیرون درون اتاق به طرز اقرار آمیزی روشن و
نورانی بود. لوپین که مشغول خشک کردن صورتش بود او را به داخل راهنمایی کرد و گفت: بیا
تو بشین هری.
زیر چشمان لوپین کمی گود رفته بود، به نظر می رسید شب سختی را پشت سر گذاشته باشد.
حوله را روی دسته یکی از صندلی ها رها کرد و گفت: فکر نمی کنم صبحانه خورده باشی. بهتره
با من یه چیزی بخوری.
درست وسط اتاق یک میز غذا خوری بزرگ بود که روی میز و جلوی هر صندلی یک برگه کاغذ
پوستی به چشم می خورد لوپین کاغذهای روی میز را با دقت و احتیاط خاصی جمع کرد و در
پاکت آویزان به دیوار گذاشت. هری هنوز به طور کامل روی صندلی ننشسته بود که صدای در
بگوش رسید. لوپین نگاهی به هری انداخت و پرسید: درو بستی نه ؟
- 11 -
________________
هری سرش را به نشانه موافقت پایین آورد. لوپین به سمت در رفت وقتی برمی گشت یک سینی
بزرگ مملو از خوراکی های مختلف در دست داشت. لوپین با رضایت سینی را روی میز گذاشت
و گفت : خوب همه چیز آماده است. می تونیم شروع کنی.
هری نگاهی به او انداخت و پرسید : شروع کنیم؟؟
لوپین در یکی از بطری های نوشیدنی کره ای را باز کرد و گفت: خوب هری فکر کنم می
خواستی بگی چرا داری از خودت فرار می کنی.
هری نمی دانست چه باید بگوید.
- شما خیلی چیزها رو نمی دونید.
لوپین لیوان هری را پر کرد و گفت: خوب تو برام بگو. بعد از میان سینی یک شیشه مار مالاد و
یک ظرف شکلات خامه ای روی میز گذاشت و گفت: شروع کن امروز به یه غذای حسابی نیاز
داریم. در ضمن عجله کن که امروز خیلی کار داریم. داشتی چی می گفتی؟ اینکه من خیلی
چیزها رو نمی دونم. خوب مثلا چی هری؟ مثلا من نمی دونم مدتهاست صدایی با تو مرتب
حرف می زنه و بهت خبر مرگ یه نفرو می ده. یا شاید نمی دونم صدا میگه تو اون یه نفرو می
کشی و شاید نمی دونم اون یه نفر رونه و شاید نمی دونم اون صدا صدای خود ته!
چاقو از دست هری افتاد ممکن نبود لوپین چیزی در این مورد بداند. هری هرگز در این مورد با
کسی صحبت نکرده بود.
لوپین بار دیگر با خونسردی چاقو را به دست هری داد و گفت: هنوز دستت خوب نشده؟؟ و بعد
ادامه داد: بزار ببینم من دیگه چی نمی دونم مثلا من نمی دونم که تو صدا رو از عمق وجودات
می شنوی؟ هوم؟ و اینکه تو نفرت و خشم رو ذره ذره بیشتر و عمیقتر احساس می کنی!
- 12 -
________________
بعد با خونسردی و بدون توجه به قیافه بهت زده هری مقداری مار مالاد روی نان مالید و گفت:
حق با توه هری من نمی دو نستم که تو از خودت می ترسی.
سپس مقداری نوشیدنی کره ای نوشید و گفت: دیگه اینکه من نمی دو نستم تو بارها تا دم دفتر
دامبلدور رفتی و ساعتها بهش خیره موندی بدون اینکه علت این کارتو بدونی.
سکوت مطلق در اتاق حکم فرما شد، هری به زحمت آب دهانش را قورت می داد آنچه را می
شنید باور نمی کرد. لوپین نانی را که آغشته به شکلات خامه ای بود به سمت هری گرفت و
گفت: بخور! متاسفانه صبحانه کاملی نیست ولی خوب ... آهان... یادم افتاد... من نمی دونستم تو
هر شب خواب اون کوتوله رو می بینی که وسط یه اتاق تاریک نشسته و به تو خوشامد میگه.
هری اینبار چاقویش را آرام روی میز گذاشت و گفت: شما از کجا می دونید؟
لوپین نگاه عمیقی به او انداخت و گفت: هنوز خیلی زوده باید صبر کنی.
هری چیز دیگری نگفت و مشغول خوردن شد نگاههای سنگین لوپین را بالای سرش احساسی
می کرد.
صدای چند ضربه به در سکوت طولانی را شکست.
لوپین به سمت در رفت و آن را باز کرد بعد در حالیکه رون و هرمیون را به داخل می آورد گفت:
درست به موقع!
هری با تعجب پرسید: شما اینجا چی کار می کنید؟
رون جوابی نداد و نشست به نظر دلخور می رسید. لوپین پاسخ داد: من ازشون خواستم که بیان
بشینید به زودی یه نفر دیگم به جمع ما اضافه می شه. سپس بدون توضیح دیگری اتاق را ترک
- 13 -
________________
کرد و در را پشت سرش بست. هرمیون که موشکافانه به هری نگاه می کرد گفت: به نظر خسته
می رسی مدتهاست درست استراحت نکردی.
کلمات آغشته به دلسوزی هرمیون ازجار شدیدی را در او به وجود می آورد. هری ناخودآگاه و با
لحن تندی گفت: ممکنه این بحث رو ادامه ندی؟
هرمیون با همان لحن آرامش پرسید: اینو ادامه ندم؟ باشه هری. از چی حرف بزنیم؟ چطوره ازت
بپرسیم چرا از ما فرار می کنی؟
هری رویش را از هرمیون برگرداند و لبهایش را برهم فشرد لوپین کجا رفته بود؟ چرا نمی
گذاشت این بازی تمام شود؟
رون ناگهان با خشم بلند شد و گفت: خوب اگه دوست نداری جواب این سوالو بدی حداقل بگو
چرا اینقدر از دیوونه بازی لذت می بری؟
هری با دندانهایش لبش را به درون کشید و گاز زد. وجودش کم کم آلوده می شد. هری حرکت
چیزی را در وجودش حس می کرد. شاید بهتر بود آنجا را ترک می کرد ولی باید می ماند و می
فهمید. فرار کافی بود. لحنش آرام و سنجیده بود با کلمات شمرده ای گفت: من نه مسخره بازی
در می یارم نه دیوونه بازی.
رون دوباره روی صندلی اش نشست و با لحنی تمسخر آمیز ادامه داد: میدونی چی شنیدم هری؟
شنیدم یه روح به ارواح سرگردان هاگوارتز اضافه شده. جسد متحرکی که وقتی از کنارشی رد می
شی نه می شنوه نه حسی می کنه و نه جواب می ده. نصفه شیبها قاه قاه میزنه زیر خنده. ببینم تو
می شنا سیشی؟ میگن اسمش هری پاتره.
- 14 -
________________
وجود هری به غلیان افتاده بود، کف دست عرق کرده اش را مشت کرد و روی میز گذاشت صدای
درونیش مانند ماری که تازه سر برآورده باشد با لحن کشداری گفت:
موجود.... نفهم.... بی ارزشی.
هری گفت: تو متوجه نیستی.
رون کف دو دستش را روی میز کوبید و گفت: بله من متوجه نیستم تو بگو متوجه هستی که
بخاطر عدم حضور تون تو در و اول مسابقات به طرز مفتضحانه ای از ریونکلاو باختیم؟؟ رون در
حال گفتن از جایش بلند شده بود و به سمت او خیز برداشته بود، هرمیون آهسته بازوی رون را
کشید و گفت: بس کنید الان وقت این حرفها نیست.
صدای درونی هری به آرامی خندید. رون صدایش را پایین آورد ولی اینبار کلامشی تلخ بود: ببینم
رفیق دیوونه بازی مزه داره نه؟ هرجا می خوای می ری، هر کاری می خوای می کنی، هانا آبوت
می گفت سه شب متوالی تور و دم دفتر دامبلدور در حالیکه خیره به در ایستاده بودی دیده.
صدای خنده های آرام خاموش شد و بعد صدای شلیک خندهای وحشتناکی در سرش پیچید.
صدا بلند بود به قدری که هری صدای رون و هرمیون را نمی شنید. صدای خنده ها همچنان بالا
می رفت، هری احساسی می کرد زیر فشار صدا جمجه اش در حال خورد شدن است. سرش را با
دستانشی فشرد و فریاد کشید: تمومش کنید.
هری به درستی نمی دانست این را به رون گفته بود یا به صدای خودش ولی همه جا ساکت شد.
ساکت ساکت! حالا فقط غژ غژ چوبهای زیر پاهای هری به گوش می رسید. شعله های سوزانی از
خشم در ذره ذره وجودش نفوذ کرده بود و بالا می آمد. در حالیکه ایستاده بود با صدای بلندی
گفت: پس می خواین جواب سوالتون رو بدونین. می خواین بدونین که چرا فرار می کنم؟
- 15 -
________________
هرمیون نگاهش را از زیر نگاه خشمگین هری دزدید.
- خوب تا به حال براتون پیش اومده کسی به شما بگه باید کسی رو بکشید؟ پیش اومده بهتون
اخطار بده که به زودی این اتفاق می افته؟ چه احساسی بهتون دست می داد اگه می فهمیدید
این صدا صدای خودتونه؟ و کسی که باید کشته بشه یکی از دوستانتون ؟
هری بدون توجه به چشمان متحیر رون و هرمیون به رون زل زده بود و ادامه می داد. به نظر می
رسید رون و هرمیون جای او را گرفته اند و او نقش چند دقیقه پیش لوپین را بازی می کند. از
پشت میز کنار آمد و اتاق را دور زد، کسی چیزی نمی گفت به طرز ناخودآگاهی به سمت رون
می رفت، بین او و هرمیون ایستاد و در حالیکه به صورت نیم تنه روی او خم شده بود چاقوی
روی میز را با دست چپش لمس می کرد و با نفرت گفت: تا به حال حس کردی ممکنه با کشتن
اون یه نفر از زیر این عذاب راحت شی. عذابی که هر روز و هر لحظه بهت یادآوری میکنه باید
این کارو انجام بدی.
به نظر می رسید صدای که پیش از این در ذهنش می پیچید از طریق زبانش جریان پیدا کرده
بود. هری چاقو را محکم تر در دستش فشرد، حس غریبی در وجودش بیدار شده بود صدایی آرام
و رویا گونه در ذهنش جملات نامفهومی را زمزمه می کرد . چاقو را برگرداند حالا نوک چاقو به
سمت رون بود هرمیون آهسته نالید: هری!
رون کم کم از روی صندلی بلند می شد.
صدایی که در ذهنش می پیچید کاملا بی مفهوم و آواز گونه بود. گویی جند نفر یک سرود
مذهبی را می خواندند. نفرت خاصی در وجودش جریان پیدا کرده بود. نفرتی که به او اجازه می
داد کسی را که در برابرش ایستاده بکشد. یکبار دیگر هم پیش از این نفرت را با ان عمق احساسی
- 16 -
________________
کرده بود و آن شبی بود که خواب می دید او را شکنجه می دهد. جلوتر رفت، رون عقب می
کشید. جمله ای که در گذشته ای نزدیک شنیده بود به نرمی در میان فضای اتاق پراکنده می
حجتاون راحت می میره تو اینو خوب می دونی کک
رون مجال حرکت بیشتری نداشت، به دیوار چسبیده بود و عصبی به نظر می رسید.
هزاران نفر با صدای بلندی آواز عجیبی را می خواندند.
کمی جلوتر همه چیز تمام می شد. تمام عذابی که در این مدت تحمل کرده بود. شنیدن صداها
به او آرامش می داد و کمک می کرد تا چشمانش را ببندد و همه چیز را تمام کند. یک نفر
جلوی او ایستاده بود کسی که چوبدستی اش بی حرکت در دستش باقی مانده بود و حاضر نبود
از خود دفاع کند.
چاقو را بالا برد و سپس با شدت پایین آورد. هزاران نفر همزمان باهم فریاد کشیدند اتاق در هاله
ای از نور قرمز فرو رفته بود نمی توانست بیش از این تحمل کند هر ذره از وجودش در حال از
هم گسیختن بود با صدای بلندی فریاد کشید ولی دیگر صدایی شنیده نمی شد.... هیچ صدایی.
• • • • • • • سیاهی او را در آغوش می کشید
سیاهی و سکوت به نظر بی انتها می رسید درست نمی دانست چه مدت گذشته است آرام
چشمانش را باز کرد. لوپین در برابرشی و روی کف پوشی چوبی زانو زده بود و با دقت او را می
پایید گویی مایل بود مطمئن شود همه اجزای او سرجایش باشند، هری سعی کرد بیاد بیاورد چه
اتفاقی افتاده است؟ ذهنش خسته بود بقدری که قدرت فکر کردن نداشت. چاقوی فلزی و براقی
- 17 -
________________
درست بالای سرش و در میان تخته های چوبی فرو رفته بود، چوب از وسط قاج خورده بود و
چاقو را به میان گرفته بود.
اجزای صورت لوپین از هم باز شد نگاه گرمی به هری کرد و گفت: تو معرکه ای هری!
رون درست پشت سر لوپین ایستاده بود و با نگاهی نگران و صورتی متحیر و رنگ پریده به آنها
نگاه می کرد. سعی کرد برخیزد بدنش ضعیف و ناتوان بود تمام لباسهایش به تنشی چسبیده بود
و از عرق خیس بود. دستان قوی ای او را از زمین کند، هری با بی رمقی برگشت و به پشت
سرش نگاه کرد، صدای بم و کشداری گفت: سلام هری!
دستان نیرومند کینگزلی شکلبوت جادوگر سیاه پوست و بلند قدی که هری پیش از این با او
آشنا شده بود پیکر خسته و بی جان او را تا روی صندلی کشید. هری به سختی چشمانش را باز
نگه داشته بود، تصاویر رو به رویش دو تا دو تا از هم جدا می شدند و دوباره در هم می طنیدند.
چیز سنگین و گرمی روی شانه های هری نشست. هری به بالا پوش بزرگ و پوستی که هرمیون
روی شانه هایش انداخته بود چنگ زد و خود را در آن فرو برد.
رون خشک شده بود، هیچ حرکتی نمی کرد، نفسش در سینه حبس بود و به ندرت قفسه سینه
اش بالا و پایین می رفت. لبهایش به سفیدی می زد و نگاهش روی هری خشک شده بود. لوپین
به عنوان اولین نفر گفت: کارت حرف نداشت!
هری با آخرین رمقی که داشت دنبال معنایی برای این جمله می گشت قبل از این که لوپین به
ادامه جمله اش بپردازد در اتاق باز شد. هری با همه خستگی می توانست چارلی ویزلی را در
آستانه در تشخیص دهد. با اینکه به نظر هراسان و آشفته می رسید ولی شادی در صورتش موج
می زند. مردمک چشمانش برای لحظه ای بین شکلبوت و لوپین گشت و متوجه هری شد.
- 18 -
________________
چارلی با گامهای بلندی فاصله اتاق را پیمود و خودش را به آنها رساند و با صدایی آمیخته با
هیجان گفت: باورم نمیشه. عالی بود.
چارلی لوله کاغذ بلندی را به دست لوپین داد و در حالیکه به سمت شکلبوت برگشته بود پرسید:
چرا اینجا اینقدر ساکته تو پناهگاه جشن بود. مادر از خوشحالی گریه می کرد.
چارلی که بالای سر رون رسیده بود شانه های او را گرفت و در حالیکه آنها را محکم به سمت هم
می کشید صدای شکستن رون به گوش رسید. چشمان رون هنوز روی هری خشک و بی حرکت
باقی مانده بود، پلکهای سنگین هری روی هم می افتاد و چقدر باز کردن دوباره آنها سخت
بود. لوپین لیوانهای تمیزی را از داخل قفسه اتاق بیرون آورد و در حالیکه با رضایت سرش را تکان
می داد چشمکی به چارلی زد و گفت: تمام نوشیدنی های کره ای دست نخورده موند، ظاهرا
اصلا خوششون نمی اومد.
شکلبوت لیوان ها را از او گرفت و روی میز پخش کرد. چارلی بطری ها را از قفسه ها بیرون آورد
و در حالیکه با رضایت و با صدای بامب بامب در بطری ها را باز می کرد با حرکتی نرم و ماهرانه
بطری ها را روی میز سر داد تا به هرکس یک بطری نوشیدنی کره ای کف دار رسید.
پلک چپ هری ناخودآگاه می افتاد و به دنبال خود پلک راستش را هم پایین می کشید.
صدای سرد و جدی هرمیون بار دیگر خواب را از پلکهای هری دزدید.
- ممکنه برای ما هم توضیح بدید؟
پایان فصل دوازدهم
- 19 -
فصل سیزدهم: آنچه نباید گفته می شد!
هری برگشت و به هرمیون نگاه کرد، رنگ پریده بود و اثری از خونسردی ای که در این چند
وقت از او دیده بود در صورتش دیده نمی شد.
ابروهای چارلی پایین افتاد و چشمانش تنگ شد و با لحن شرمساری گفت: حق با شماست. تو
این مدت خیلی اذیت شدید ولی باور کنید ارزششو داشت.
چارلی نگاهش را به سمت هری برگرداند و بار دیگر با هیجان و اطمینان گفت: ارزششو داشت
هاگری.
رون بی مقدمه برگشت و به چارلی نگاه کرد، نگاهش خسته و آزرده بود.
لوپین تمام لیوانها را پر کرد و نشست و گفت: اینکه ارزش شو داشت یا نه به خودت بستگی داشت
هری، ولی اگه قرار بود شانس این انتخاب بهت داده بشه لازم بود چیزی بهت گفته نشه.
هری احساس می کرد پیش از این هم این جمله را شنیده بود ولی کجا؟ اتاق بین سیاهی معلق
می شد، صدای لوپین او را به دنبال خود می کشید: همه ماجرا از شبی شروع شد که تو وارد
رویای خالت شدی و تو پس از اون به پناهگاه رفتی.
سایه سیاه رنگی در اطراف هری پرسه می زد، چارلی ادامه داد: به نظر می رسید ذهنت درگیر یه
نوع حمله شده باشه. ولی چی ممکن بود به تو حمله کنه ؟ آدامز پیر می تونست این گره رو باز
کنه. ولی بعد از اومدنش تازه فهمیدیم که موضوع پیچیده تر از این حرفهاست. اون معتقد بود در
درجه اول استفاده مرتب و پیگیر افسون رویا چنین تاثیری می داره.
________________
تعداد سایه های زیادتر می شد، هری وجود آنها را به خوبی حس می کرد با صدای ضعیفی که از
بین خواب و بیداری برمی خاست گفت: من هرگز از چنین چیزی استفاده نکردم.
چارلی پاسخ داد: اینو به مامان گفتی. پس در این صورت فقط یک مورد باقی می موند که باور
کردنش سخت بود.
سایه ها نزدیک تر می شدند و با حرکتی رقص مانند دور هری حلقه می زدند. لوپین ناگهان با
صدای بلندی گفت: یک پاکت سفید که روش یه تمبر اداری خورده بود و از طریق پست ارسال
شده بود پاسخ همه چیز بود.
هری بی توجه به چیزی که شنیده بود پلکهایش را برهم گذاشت. سایه های رقصان حلقه کاملی
را تشکیل داده بودند و او در میان آن ایستاده بود. احساس می کرد پاهایش از سطح تخته های
چوبی جدا می شود. صدای نفسهای عمیق خود را می شنید در حقیقت تنها چیزی بود که می
شنید، چیزی مثل لذت یک خواب عمیق ذره دره از حفره های پوستش می گذشت و او را
قلقلک می داد. اتاق در سیاهی غرق شده بود و تنها باریکه نور کوچکی از رو به رو به او می تابید
و جسمش را روشن و نورانی می کرد.
صدای فریاد لوپین هری را از بین سایه ها بیرون می کشید، هری این بار با خشم چشمانش را
باز کرد، علت فریاد لوپین را نمی فهمید. آیا نمی شد در اینباره بعدا صحبت کنند؟ او به خواب
نیاز داشت آیا این انتظار زیادی بود؟
کسی شانه های او را به شدت تکان می داد. صدای فریاد مانند لوپین به گوش می رسید: بخور
هری. بخور.
________________
حلقه سایه ها در اطراف هری تنگ تر می شد و خواب او را بیش از پیش در آغوش می فشرد،
آرامش مطلوبی زیر پوستش جریان یافته بود. با وجود فریادهای لوپین خواب گرم و آرام او را
همچنان در میان بازوهای وسوسه برانگیزش نگاه داشته بود و با محبت به اعماق وجودش سرک
می کشید. عضلاتش شل شده بود و قدرت کنترل آنها را نداشت. سرش آرام کج شد و روی میز
خم شد، صدای لوپین ضعیف و ضعیف تر می شد. گویی از او دور می شد. صدای نفس های بلند
و بی انتهای خودش گوش هایش را می آزرد کاش می توانست این صدا را خاموش کند!
حلقه سایه ها که حالا به نظر یکپارچه می رسید در اطراف هری تنگ و تنگ تر شده بود
احساس خاصی داشت احساس کسی که به خوش آمد گفته می شد به نظر می رسید سایه ها
می خواهند او را به درون خود بکشند.
ضرباتی روی صورتش می نشست، آخرین ضربه شدید تر بود سرش برگشت و به لبه صندلی
خورد، بی رمق چشمانش را باز کرد.
صورت لوپین در هم رفته بود و خشمگین و آشفته به نظر می رسید. لیوان هری را که محتوی
نوشیدنی آبی رنگی بود تا جلوی صورت او بالا آورد و در حالیکه آن را به لبهای هری نزدیک می
کرد از او می خواست تا از آن بخورد. هری در برزخ خواب و بیداری باقی مانده بود، با زحمت
لیوان را به سمت لبش برد و کمی از آن را نوشید. نوشیدنی آبی رنگ با حالت پارافین مانندش
تمام دهن هری را خنک کرد انگار یک لیوان آب یخ خورده بود. به محض فرو بردن آن خنکی
آن را در تمام مجرای گوارشی اش حس می کرد به نظر می رسید می تواند مسیر عبور نوشیدنی
را به خوبی حس کند. تمام وجودش خنک شده بود ولی خنکی مطلوبی بود هری حس کسی را
________________
داشت که بعد از کابوسی سخت یک لیوان آب یخ نوشیده است. لیوان هنوز جلوی لبهای هری
بود. لوپین از او می خواست تا محتویاتش را تا ته بنوشد، هری یک جا لیوان را سر کشید.
انگار تک تک سلولهای بدنش بیدار شده بودند احساس شادی و هوشیاری باور نکردنی ای می
کرد. اتاق کاملا روشن بود و پرتوهای نور پس از گذر از پنجره درخشش خود را در اتاق قسمت
می کردند، همه رنگها به نظر بر اقتر و جذابتر می رسید.
لوپین لیوان خالی را روی میز گذاشت و نفس عمیقی کشید. کینگزلی شکلبوت که هنوز شانه
های او را رها نکرده بود، ضربه آرامی به شانه هری زد و در حالیکه صورتش کمی بازتر می شد
روی صندلی نشست.
چارلی که حالت صورتش با چند دقیقه قبل کاملا فرق کرده بود بدون اینکه چیزی بگوید جرعه
ای از نوشیدنی کره ایشی نوشید سپس لیوانش را روی میز گذاشت و در حالیکه آن را روی میز و
در میان دستش می چرخاند با لحنی آمیخته به هراس گفت: باور نمی کردم حمله سایه ها
اینطوری باشه. بیخود نبود مادر تا این حد نگران بود.
هری که کاملا هوشیار شده بود پرسید: حمله ؟
هرمیون با صدای ضعیفی که به نظر می رسید از دور دستها به گوش می رسد گفت: حمله سایه
های لاکرونیا هری. سایه های لاکرونیا یا پیشبازان مرگ همون سایه های سیاهی هستند که تو
می دیدی. نشانه های شومی که کمک می کنند تا تسلیم سکوت و خاموشی شی.
هری در حالیکه به لذت آرامش و سکوتی که چند لحظه پیش تجربه کرده بود می اندیشید با
________________
لوپین که حالا چین های پیشانی اش از هم باز شده بود و به پشتی صندلی تکیه داده بود گفت:
سکوت و خاموشی چیزیه که مورد علاقه اونهاست، به محض اینکه تو رو آماده پذیرش یک خواب
طولانی ببینند بی دریغ ازت استقبال می کنند یک خواب گرم و طولانی و البته بدون بیداری.
تسلیم نشدن در برابر اونها برای کسی که خسته است کار آسونی نیست.
مردمک چشمان رون تنگ شده بود و مستقیم به جلو نگاه می کرد ولی به نظر می رسید امتداد
افکارش از دیوارها می گذرد و تا فضای دورتری می رود. همچنان که نگاهش خیره باقی مانده
بود گفت: پس معنی اون جمله فرد و جرج این بود!!... به هری بگو از سایشی بترسه مامان که
خیلی ازش می ترسید..... مامان می ترسید، موقع خداحافظی هم نگران بود که هری دیگه
بر نگرده.... مامان می دونست که هری چنین چیزی می بینه ولی چطوری؟ هری هیچ وقت در
این مورد با کسی صحبت نکرده بود؟
چارلی پاسخ داد: مامان می دونست هری ممکنه اون سایه های رو ببینه چون مامان می دونست
هری چه قدرتی داره.
هری پرسید: قدرت ؟؟
چارلی با رضایت سرش را تکان داد و گفت: البته قدرت. همون قدرتی که بهت اجازه می داد تا
خاطرات دیگران رو ببینی یا وجود افراد رو پیش از دید نشون حسی کنی.
هری به یاد زمانی افتاد که برای دیدن دامبلدور به دفتر او می رفت پیش از وارد شدن به دفتر
حضور مهمانهای او را حس کرده بود. سپس با حالتی گنگ پرسید: ولی من؟ من چطور...؟
لوپین ادامه داد: تو چطور تونستی چنین کاری بکنی. نه؟ این فقط بخش کوچکی از قدرتهای توه
قدرتهایی که به زودی نحوه استفاده ازش رو یاد می گیری.
________________
هری که صبرش لبریز شده بود با حالتی عصبی پرسید: شما از کدوم قدرتها صحبت می کنید؟
لوپین لبخند زد و با آرامش خاصی گفت: قدرت ذهن پردازها، قدرتی که تو داری، قدرتی که تو
رو یک ذهن پرداز کرده، تو یک ذهن پردازی و این چیزیه که باید ازت مخفی می موند تا حق
انتخاب بهت داده بشه.
هرمیون که آثار حیرت به خوبی در اجزای صورتش نمودار شده بود با لحنی تردید آمیز پرسید:
اون یه ذهن پردازه؟
هرمیون بعد از گفتن این جمله با حالتی به هری نگاه می کرد گویی پیش از این او را نمی
لبهای لوپین کمی از هم فاصله گرفت و گفت: حق دارید تعجب کنید باور کردنش اولش برای
همه ما سخت بود.
مردمک چشمان متحیر رون سراسیمه روی چهره افراد می گشت به نظر می رسید او هم چیزی
بیشتر از هری نمی فهمد. هری با تردید پرسید: ولی ذهن پرداز یعنی چی؟ منظور تون از انتخاب
چیه ؟
لوپین نفس عمیقی کشید گویی آماده تعریف کردن قصه بلند بالای می شد سپس نفسش را
بیرون داد و چنین آغاز کرد: قرنها پیش روی سطح کره خاکی موجوداتی زندگی می کردند که از
جهات بسیاری با انسانها متفاوت بودند در حقیقت شاید استفاده از لفظ انسان برای اونها کار
بسیار دشواری باشه، ولی شباهت ظاهریشون به آدمیزاد به ما اجازه داد تا که اونها رو
اینطور خطاب کنیم.
________________
زیر پوستی که بهشون ظاهر یک انسان می داد قدرتهای بیشماری نهفته بود. قدرتهایی که اونها
رو بی نیاز از دیگران ، قوی و فاقد هرگونه نقص می کرد به عنوان مثال قدرت بینایی ما در برابر
آنچه اونها می تونستند ببینند فقط یک تصویر گنگ و مبهم در یک هوای مه آلود بود. برای اونها
مرز و محدودیت هیچ معنایی نداشت در حقیقت گذشته حال و آینده یک کلاف بهم گره خورده
بود که می تونستند راحت اونو ببینند بسازند یا تغییر بدهند.
قدرت تفکر ما در برابر آنها درست مثل بچه ای بود که تازه داشت بازی کردن رو یاد می گرفت.
اونها فکر و می دیدند ، صدا رو حس می کردند و بورو می چشیدند. شاید به خاطر همین توانایی
ها بود که بهشون لقب ذهن پرداز داده شد ولی به هر جهت تفاوتهایی که بین ما و اونها وجود
داشت هرروز این بین دره عمیق تری ایجاد می کرد، به نظر می رسید اونها هم از روند کند
پیشرفت ما نامید شده بودند و در برابر ما اونها رو تبدیل اسطوره های پر شاخ و برگ کردیم و
کم کم خودشونو از یاد بردیم. هیچ کسی دقیقا نمی دونه چه اتفاقی افتاده چون دیگه خارج کردن
حقیقت از بین اسطوره ها کار سختی بود ولی دیر یا زود مردم فهمیدند که اون افسانه های دور
از دست رسی حالا واقعا دور از دسترس اند و هیچ اثری ازشون نیست اونها به هر نحوی نابود یا
مفقود شده بودند.
هری با حالتی تدافعی گفت: ولی شما گفتید که اونها انسان نیستند ولی من هستم، بعلاوه
چطور ممکنه من یکی از اونا باشم در حالیکه سالهاست از بین رفتند؟
لوپین که متوجه لحن تدافعی هری شده بود لبخند کمرنگی زد و ادامه داد: ولی این پایان ماجرا
نبود، مدت زیادی طول کشید چیزی حدود سالها تا مردم متوجه شدند برخی از قدرتهای اونها به
نسلهای بعدی منتقل شده . فرزندان اونها که حاصل ازدواج با مردم عادی بود نتوانسته بود قدرت
________________
پدران و مادرانشون رو نشون بدهند ولی همین فرزندان بزرگ شده بودند و با افرادی درست مثل
خودشون ازدواج کرده بودند، نتیجه این بار حیرت انگیز بود چون نسلهای بعد نه به طور کامل
ولی تا حدودی قدرت ذهن پردازان اولیه رو از خودشون نشون می دادند. این افراد که تعدادشون
خیلی خیلی کم بود دور هم جمع شدند تا جلوی از بین رفتن این قدرت رو بگیرند.
لوپین جرعهای نوشید و سپس با افتخار گفت: و باید بگم هری تو یکی از همون انسانهایی هستی
که این قدرت رو به ارث بردی.
به نظر می رسید گلوی رون خشک شده باشد چون با اینکه لبهایش را حرکت می داد ولی
صدایی از آن برنمی خاست، چارلی ضربه محکمی پشت سرش زد، رون سرفه بلندی کرد و
بدون توجه به اینکه تا بحال صدایش شنیده نمی شده مثل رادیوی خرابی که تازه شروع به کار
کرده باشه همچنان جمله اش را ادامه می داد: -ین بود که اون این چیزها رو می دید؟ یعنی
واقها هری می تونه خاطرات دیگران رو بخونه؟
شکلبوت گفت: خواندن خاطرات دیگران کوچکترین کاریه که اون می تونه انجام بده.
چارلی با خوشحالی گفت: پنج خاطره کامل ! حتی تو آخریش تونستی از تبادل زمانی هم استفاده
کنی فکر کنم بی نظیر بود!
هری که نمی دانست چه عکس العملی باید از خودش نشان دهد. لیوانش را که اینبار از نوشیدنی
کره ای ر شده بود بالا آورد با اینکه تازه از ان معموتور آبی رنگ خورده بود ولی گلویش خشک
شده بود.
لوپین گفت: بهتره از اول شروع کنیم از وقتی که اون نامه رسید...
هرمیون با تردید پرسید: یه نامه؟ همونی که روشی یه تمبر اداری خورده بود؟
________________
لوپین سرش را به نشانه موافقت تکان داد و گفت: بله یه نامه رسمی از سازمان قدرتهای متحد
که متذکر شده بود هری هفته آخر اوت وارد خاطرات پتونیا دورسلی شده. در اون نامه خواسته
شده بود تا این مورد از فرد مذکور مخفی باقی بمونه تا تحقیقات لازم صورت بگیره و مراحل
اولیه پشت سر گذاشته بشه.
چارلی در ادامه صحبتهای لوپین گفت: کمی بعد نامه دوم رسید که خواسته بود یک هیئت
همراه برای ذهن پردازی به نام هری پاتر تشکیل بدیم و این نشون می داد که اونها تو رو در
مرحله اول پذیرفتند بعلاوه در اون نامه تاریخ رسیدن سفیر مرحله اول ذکر شده بود و زیر اون
یادآوری شده بود که اطلاع یافتن تو به هر طریقی باعث حذفت از ادامه مراحل می شه.
هری با حیرت پرسید: ولی این کارا برای چی بود؟
لوپین پاسخ داد: تعداد ذهن پردازها در کل جهان خیلی کمه و تعداد افرادی واقعا چنین قدرتی
دارند از اونم کمتر. قدرتهای متحد وظیفه شناسایی و تایید توانایی های اونها رو داره. که البته
این کار در سه مرحله صورت می گیره. مرحله اول شناسایی افرایه که چنین قدرتی رو به صورت
غیر ارادی و در اشکال مختلف از خودشون نشون دادند. مرحله دوم مرحله آماده سازی نیروهای
درونی آنها و تا حدودی محک زدن این نیروهاست تا انتهای مرحله دوم ذهن پردازها از واقعیت
اطرافشون بی خبر باقی می مونند و امامی مونه مرحله سوم که شاید آخرین و دشوارترین بخش
اون باشه، این مرحله نمایش دادن توانایی ها و در حقیقت یک نوع رقابته . در پایان معمولا فقط
نیمی از افراد شناسایی شده برای آموزشهای پیشرفته تر انتخاب می شوند. یعنی به عبارتی از هر
دونفر یک نفر انتخاب می شه.
هری پرسید: ولی این انتخاب برای چیه ؟
________________
لوپین حرف او را قطع کرد و گفت: قدرتهای متحد وظیفه داره فقط افرادی که واقعا چنین
قدرتی دارند رو معرفی کنه، افراد باید با موشکافی و دقت بررسی و انتخاب بشند چون در صورتی
که قدرت کافی رو نداشته باشند ممکنه به شدت زیر فشارهایی که بهشون وارد میشه آسیب
ببینند و دقیقا به همین خاطره که تا این قدرت ثابت نشه هر کدوم از افرادی که به عنوان ذهن
پرداز مورد سنجش قرار می گیرند نیاز به یک هیئت همراه دارند.
هری پرسید: هیئت همراه ؟
لوپین سرش را تکان داد و پاسخ داد: هر ذهن پردازی به یک هیئت همراه نیاز داره که چند نفر
از آن از بستگان فرد انتخاب میشه و مابقی توسط خود سازمان تعیین می شه. اعضای هیئت
عبارتند از دو پشتیبان، یک هدایت کننده ، یک محافظ، یک مراقب و در نهایت دو مهاجم. تک
تک این افراد وظایف خاص خودشونو دارند. اولین نقش رو هدایت کننده بازی می کنه، بعد از
اینکه ذهن پرداز شناسایی شد هدایت کننده وظیفه داره تا با اتصال به اون کمک کنه تا ذهن
پرداز بتونه با توانایی هایش آشنا بشه در حقیقت اونو جلو می بره و بهش کمک می کنه تا از
توانایی هاش استفاده کنه.
هری بخاطر آورد که چگونه رشد و گسترش چیزی را در درونش حس می کرد.
لوپین ادامه داد: مهاجم ها کمی بعد وارد می شند و اون وقتیه که ذهن پرداز کم و بیش این
قدرتهاشو شناخته، هری یادت می یاد از کی اون صدا رو شنیدی؟
هری کمی مکث کرد و پاسخ داد: فکر کنم از وقتی وارد هاگوارتز شدم.
لوپین ادامه داد: دقیقا و تو تا اون موقع وارد خاطرات خالت، رون و چارلی شده بودی و در واقع
ثابت کرده بودایی کد قدرت خویی در این کار داری حجور دو خاطره اولو بلور کمک هدایت کننده
دیده بودی. از همون موقع مهاجم وارد عمل شد اون سعی می کرد کم کم دریچه های ذهنتو باز
کنه و به داخل نفوذ کنه و برای این کار لازم بود تو رو عصبی، ناراحت و آشفته کنه.
هرمیون پرسید: ولی برای چی اون سعی در آشفته کردن یا نفوذ به ذهم هری داشت؟
چارلی پاسخ داد: این آغاز بخش دوم مرحله اوله. مهاجم سعی می کنه با افکار و احساسات
شخصی بازی کنه. معمولا نقطه ضعف شخصی رو پیدا می کنه و اونو وادار می کنه تا با یک فکر
آزار دهنده دست و پنجه نرم کنه. این موضوع باعث می شه شخص کم کم قدرت مقابله و
تشخیص و تفکیک احساساتشو از دست بده در نتیجه اون تسلیم احساسات و افکاری می شه که
در حالت عادی ممکن نبود اونها رو قبول کنه یا بپذیره.
چارلی که از حالت صورت سه نفر متوجه شده بود نتوانسته منظورش را برساند ابروهایش را بالا
برد و گفت: تا به حال نشده وقتی عصبانی یا ناراحت هستید دست به کاری بزنید که می تونید
قسم بخورید هرگز در حالت عادی چنین کاری نمی کردید؟
هرمیون پرسید: ولی وادار کردن هری به انجام کاری که خودش مایل به انجامش نیست چه
سودی برای اونها داره؟
شکلبوت گفت: سودی که برای اونها داره اینه که می فهمند هری تا چه حد قدرت تفکیک
احساساتش رو داره و تا چه حد می تونه در برابر این افکار مقاومت کنه ؟ و البته اونها هری رو
وادار به انجام کاری نمی کنند یعنی هیچ گونه تسخیر ذهنی در کار نیست، در تمام مراحل هری
قدرت انتخاب و اختیار داره.
هرمیون با کنجکاوی پرسید: و اون صدا ؟
________________
لوپین پاسخ داد: هری اوایل این قدرت رو نداشت که اونو به صورت متمایز تشخیص بده و با رشد
این قدرت صدا واضح تر و کامل تر می شد.
هری بلافاصله گفت: ولی اون صدای خود من بود شما خودتون اینو می دونید.
لوپین زیرکانه پاسخ داد: چه چیز ممکن بود تو رو بیش از این آشفته کنه که بفهمی این خودتی
که قراره دست به این کار بزنی؟ مهاجم تو رو وادار کرد تا صدای خودتو بشنوی و اونو باور کنی.
چهره لوپین حالت جدی ای گرفت و گفت: و باید بگم تو راحت تسلیم این قضیه شدی.
هری که نگاهش را از رون برگردانده بود گفت: ولی ممکن بود منو رونو بکشم.
لوپین با همدردی گفت: تو می بایست در جنگی که در درونت برپا بود موفق می شدی باید
احساسات واقعیتو تشخیص می دادی کاری که در نهایت کردی.
سپس در حالیکه به چاقویی که در میان تخته ها فرو رفته بود اشاره می کرد گفت: تو اون چاقو
رو بین تخته ها کوبیدی چون برای یک لحظه تونستی واقعیت رو ببینی. تو بالاخره تونستی با
وجود تمام فشاری که بهت می اومد واقعیت رو حس کنی. واقعیت کسی بود که جلوت ایستاده
بود کسی که با اینکه تو رو در اون حالت می دید و با اینکه می تونست از خودش دفاع نمی
کرد...
هری ترجیح می داد اصلا به صورت رون نگاه نکند ولی با حالتی عصبی گفت: ولی من داشتم
اون کارو می کردم... هر لحظه ممکن بود من....
پیش از آنکه هری جمله اش را تمام کند شکلبوت گفت: نه هری ممکن نبود. از رون محافظت
می شد.
هرمیون با حیرت پرسید: محافظت می شد ؟
________________
لوپین با سرش حرف او را تایید کرد و گفت: مدتهاست که به طور مخصوصی از اون محافظت می
شه. سپس در حالیکه رویش را به سمت رون برگردانده بود پرسید: یادت میاد روزی که هری با
شما به هاگزمید نیومد و هرمیون تو رو برای انجام کاری ترک کرده بود توی کافه سه دسته جارو
با پیرزنی ملاقات کردی که خودشو یه پیشگو معرفی کرد و ازت خواست تا اجازه بدی آیند تو
بگه؟ پیرزنی که موهای صاف و بلندی داشت که تا روی زمین کشیده می شد؟
رون که نمی دانست لوپین می خواهد ادامه صحبت را به کجا بکشاند با حرکت سرش او را تایید
کرد.
لوپین ادامه داد: اون پیرزن به تو گفت به زودی یکی از دوستانت دیوونه می شه و ممکنه در
عین حال حافظشو به طور کامل از دست بده.
رون به زحمت آب دهانش را قورت داد، این بار نوبت او بود که نگاهش را از هری بدزدد.
لوپین با خونسردی ادامه داد: تو عصبانی شدی و بهش پرخاش کردی و گفتی که هیچی از پیش
گویی نمی فهمه. یادته اون موقع اون چی کار کرد؟
رون گفت: کاسه آبی رو که تو دستش بود به طرف من پاشید و گفت که خیلی بی ادبم.
لوپین لبخند نامحسوسی زد و گفت: اون به تو این حرف و زد چون می دونست داری به این فکر
می کنی که چرا هری با شما نیومد و چرا تازگی تا این حد عجیب شده، اون می دونست که تو از
هرمیون شنیدی که می ترسه هری دچار آشفتگی شده باشه و می دونست که این جمله باعث
می شه تا این موضوع رو بیشتر باور کنی و اون آبو به تو پاشید چون از طریق اون می تونست
ازت محافظت کنه، همچنان که تا امروز امکان نداشت کسی بتونه به تو آسیبی وارد کنه.
رون که دهانش باز مانده بود گفت: یعنی اون...
________________
لوپین با لحنی طنزآمیز گفت: مطمئن باش قدرتی که اون تو پیشگویی داره ردخور نداره.
هرمیون پرسید: ولی چرا باید رون این موضوعو باور می کرد؟
چارلی پاسخ داد: اگه شما دو نفر این موضوع رو باور می کردید هری راحت تر در جوی که باید
قرار می گرفت. در حقیقت شما دو نفر باید تسلیم می شدید.
هرمیون گفت: ولی کسی با من حرف نزد.
لوپین گفت: نامه ای که از طریق فرد و جرج اومد رو به خاطر میاری؟ اونها از سایه ها صحبت
کرده بودند و درست شب قبلش بود که علت مرگ خایز رف رو خونده بودی. خایز رف دچار
آشفتگی شده بود و در نهایت با دیدن سایه ها برای همیشه به خواب رفته بود، این موضوع
اینقدر مهم بود که سریعا از پرفسور مک گونگال کمک بخواهی. پرفسور که در جریان این قضیه
بود تورو وادار کرد که قبول کنی هری داره دچار آشفتگی می شه. همین کافی بود تا تو از
تلاش برای حل این معما برداری و به فکر کمک به هری باشی. اگر هر کدوم از شما دونفر
موضوع رو می فهمیدید و هری رو در جریان قرار می داد اون به طور کامل از ادامه مراحل
محروم می شد.
هرمیون گفت: ولی به نظر می رسید که هری واقعا دچار آشفتگی شده باشه. اون چیزهایی از
گذشته می دید و چیزهایی می گفت که اتفاق نیفتاده بود....
شکلبوت نفس عمیقی کشید و گفت: خوب آشفتگی تا حدی پیش میاد.
سپس در حالیکه به لیوان خالی هری اشاره می کرد گفت: ولی با این معجون آرامش بخش می
شد تا حدی جلوی اونو گرفت.
________________
لوپین نگاه سرزنش باری به هری انداخت و گفت: که تو حاضر نشدی ازش استفاده کنی و اجازه
دادی سایه ها تا این حد پیش برند.
رون بی مقدمه پرسید: ولی نقش اونهای دیگه چی می شه؟
شکل بوت پاسخ داد: محافظ وظیفه حمایت از ذهن پرداز و داره تا بر اثر فشاری که هدایت کننده و
مهاجم میارند آسیبی به ذهن پرداز وارد نشه و مراقب که مسلما توسط خود سازمان تعیین می
شه مسئوله تا هیچ خطایی صورت نگیره.
هرمیون پرسید: و پشتیبانها ؟
چارلی پاسخ داد: پشتیبانها تنها کسانی هستند که از طرف بستگان ذهن پرداز انتخاب می شند و
وظیفه دارند تا آماده باشند تا در صورت نیاز به کمک ذهن پرداز برند. این برای مواردیه که ذهن
پرداز آسیب دیده باشه.
چارلی لبخند معنا داری زد و در حالیکه به لوپین و شکلبوت نگاه می کرد گفت: که البته فکر
نمی کنم شناختن اون دو پشتیبان کار سختی باشه، البته یکی از پشتیبانها باید....
لوپین بیدرنگ نگاه خاصی به چارلی کرد به طوری که از ادامه حرفش منصرف شد.
رون که صورتش درهم رفته بود با کمی مکث و درنگ رویش را به سمت چارلی برگرداند و
پرسید: ولی مگه قراره اونها آسیب ببینند؟
چارلی ابروهایش را بالا کشید و نفس کوتاهی را بیرون داد و گفت: خوب...
نگاه چارلی به سمت لوپین برگشت گویی ترجیح می داد او این موضوع را توضیح دهد.
لوپین که مشتش را جلوی دهانش گرفته بود سرفه کوتاهی کرد و گفت: قرار نیست اونها آسیب
ببینند ولی خطرش بالاست. ممکنه ذهنشون در برابر فشار هدایت کننده و صد البته مهاجم ها
________________
قدرت ایستادگی نداشته باشه یا به عبارتی نتونه این فشار و تحمل کنند. و دقیقا به همین علته
که اونها در هر مرحله از انتخاب تا این حد سختگیری می کنند.
هرمیون با لحن مضطربی پرسید: اون وقت چه اتفاقی می افته؟
لوپین نفسش را به آرامی بیرون داد و گفت: ممکنه نتوانند در برابر سایه ها مقاومت کنند و در
نتیجه برای همیشه می خوابند!
چارلی بلند شد و در حالیکه لیوانهای خالی را از روی میز جمع می کرد گفت: بهتره عجله کنیم
ما وقت زیادی نداریم و باید بریم.
رون با تردید سرش را بالا آورد و گفت: باید بریم ؟ ولی برای چی؟
لوپین لبخند سردی زد و گفت: شاید چون امشب شام خوشمزه ای در انتظارتونه!
هری برای اولین بار متوجه شد که چقدر صورت لوپین خسته به نظر می رسد.
چارلی دوباره نشست و در حالیکه به سمت هری برگشته بود گفت: هری با اینکه تو بخش آخر
خیلی به خودت فشار آوردی ولی به احتمال قوی تو دور دوم برنده می شی، حالا باید خود تو
برای مرحله آخر آماده کنی که سخت ترین بخشه.
لوپین با اشاره نوک چوبش ضربه کوتاهی به میز زد، یک لوله کاغذ کاهی به همراه مرکب و قلمی
از پر عقاب روی میز ظاهر شد، قلمش را در جوهر فرو برد و از گوشه چشم به هری نگاه کرد و
در حالیکه لبخندی کنایه آمیز به هری می زد گفت: فکری کنم به زودی می تونی چوبتو کنار
بذاری.
سپس در حالیکه قلم آغشته به مرکبش را روی کاغذ می کشید گفت: یک دور به صورت کلی
دوره می کنیم مرحله دوم که تو از شی گذشتی دو بخش داشت، بخش اول که خاطره خوانی بود
________________
و تا اونجایی که من می دونم تو امتیاز خوبی در این قسمت کسب می کنی ولی می مونه بخش
دوم مرحله دوم در این بخش مهاجم سعی کرده تا به ذهن تو، احساسی تو و افکار تو رسوخ پیدا
کنه در حقیقت اون بدون اینکه ذهن تورو تسخیر کنه تو رو وادار کرده تاکاری رو بکنی که در
حالت عادی ممکن نبود انجام بدی، اگه اشتباه نکنم در ابتدا اون فقط برات یه صدا غریبه بود
ولی این اواخر تو اونو حس می کردی و همه چیز از درونت بر می خاست، متاسفانه تو توی این
قسمت فشار زیادی به خودت آوردی و در نهایت بعد از شبی که اصطلاحا به رون حمله کردی
کاملا تسلیم شدی.
هری که موضوعی در ذهنش چرخ می زد و او را آزار می داد گفت: ولی اگه اونطور که شما
گفتید از رون محافظت می شد پس شبی که من در خواب اونو با طلسم شکنج-...
لوپین حرف او را قطع کرد و گفت: هری اون فقط یه خواب بوده، یه خواب که اتفاقا بین تو و
رون مشترک بوده، فقط همین !
سپس با بی قراری اضافه کرد: بزار حرفمو تموم کنم وقتمون خیلی کمه.
هری سکوت کرد و در کمال تعجب دید که بجای اینکه لوپین چیزی روی کاغذ بنویسد خط
پهن دیگری روی کاغذ کشید و گفت: تا جایی که من می دونم یکی از رقبات تو مرحله اول
حذف شده و ظاهرا امتیازات به یک نفر باقیمانده خیلی نزدیکه . باید تو مرحله بعد دقت بیشتری
هری که می خواست بپرسد منظور او از رقیب چه کسی است با دیدن نگاه لوپین از سوالشی
صرف نظر کرد.
________________
لوپین که خط های متعددی روی کاغذ رسم می کرد گفت: دو نفر باقی مونده برای مرحله بعد
تحت آموزشی قرار می گیرند گرچه این آموزشی ها خیلی ناقصه ولی کمک می کنه تا یاد بگیرید
چطور نیروهاتونو کنترل کنید. استاد کنترل نیروها الان در هاگوارتزه و به زودی تدریسشو برای
دو شاگردش آغاز می کنه.
هری که این بار نمی تونست خودش را کنترل کند پرسید: اون الان در هاگوارتزه؟؟
لوپین با خونسردی گفت: امشب باهاش آشنا می شید.
کم کم خطهایی که رو کاغذ می کشید شکل پیدا می کرد. چیزی شبیه یک جاده یا یک مسیر
پر پیچ وخم بود، لوپین روی جاده ای که هری تصور کرده بود خط افقی و بلندی کشید و گفت:
و اما مرحله سوم، کسی از جزئیات این مرحله با خبر نیست چون سفیر مرحله سوم هنوز نرسیده
و دقیقا مشخص نیست که این مرحله کی برگزار می شه پس پیشنهاد می کنم یاد گرفتن هیچ
چیز یا هیچ کاری رو به تعویق نندازی.
سرانجام نگاه رضایت بخشی به کاغذ که حالا به نظر هری کاملا خط خطی شده بود انداخت و
گفت: در ضمن فراموش نمی کنی که باید طبق دستوری که مادام پامفری بهت داده از اون
معجون استفاده کنی. از اینجا به بعد تو پیشرفت بیشتری کردی پس خطری هم که تهدیدات می
کنه بیشتره باید به دقت مواظب خودت و اتفاقاتی که اطرافت می افته باشی فراموش نکن که
باید به اندازه توانت از ذهنت کار بکشی. ذهن تقریبا دارای قدرت نا محدودیه ولی باید یاد بگیری
چطور ازش استفاده کنی، کازیمیر آلبرتیچ سود بینسکی کسیه که در صورت رخداد هر اتفاقی
می تونه به شما کمک کنه، هری فراموش نکن این موضوع جدی تر از اونه که به خوای در
موردش کوتاهی کنی.
________________
لحن لوپین سرد و تهدید کننده بود درست مثل روزی که او را در دفتر مک گونگال دیده بود.
نگاه مخصوصی بین سه نفر مبادله شد که هری معنای آن را نمی فهمید ولی شکلبوت که چشم
از لوپین بر نمی داشت در حالیکه بلند می شد و صندلی اش را سرجایش بر می گرداند گفت:
خوب دیگه بهتره ما بریم، شما سه نفرم بهتره بر گردید.
لوپین رو به چارلی که بلند شده بود کرد و گفت: از مالی به خاطر غذاهایی که فرستاده بود تشکر
کن، راستش مالی اینجا اصلا تعریفی نداره.
هری که هنوز سوالات بی شماری داشت با بی تابی گفت: ولی شما چطور همه چیز رو می
دونستید تمام چیزهایی که شاید فقط یکبار از ذهن من گذشته بود.
لوپین پاسخ داد: زیاد سخت نبود فقط لازم بود با هدایت کننده یا مهاجم صحبت کنم. اونها
ارتباط ذهنی قوی با تو دارند.
هری که قانع نشده بود پرسید: ولی چطور ممکنه ؟ چطور چنین چیزی ممکنه در حالیکه من
هرگز اونها رو ندیدم.
لوپین با خونسردی و آرامشی یک معلم صبور پاسخ داد: ذهن پردازها برای برقراری ارتباط ذهنی
نیازی به حضور فیزیکی شخصی ندارند.
شکل بوت که حالا ایستاده بود با سرش اشاره خاصی به لوپین کرد و گفت: دیگه فرصتی باقی
نمونده می تونید بعدا بیشتر در این مورد صحبت کنید. سپس زیر شانه های هری را گرفت تا او
را بلند کند. چارلی رون و هرمیون را تا آستانه در جلو برده بود و آنها را به جلو هدایت می کرد.
هری خود را از بین بازوهای شکلبوت بیرون آورد و گفت: ولی ... ولی ...شما هنوز نگفتید من
________________
قبل از اینکه هری جمله اش را تمام کند در به نرمی روی لولا چرخید و باز شد هر شش نفر
برگشتند و به مهمانهای غریبه و سیاه پوشی که بی درنگ وارد اتاق می شدند نگاه کردند. در
راس آنها پیرمردی بود که هری در طبقه پایین دیده بود با همان پیپ استخوانی و بوی رقت
انگیز. هری به زحمت می توانست چشمان پیرمرد را در میان صورتش که پوستش طبقه طبقه
آویزان بود پیدا کند. ولی با این وجود به خوبی می توانست نگاه تیز و خیره او را که به شدت
آزارش می داد احساس کند. همراهان او که همان شنل پوشان سیاه طبقه پایین بودند پیش از او
وارد اتاق شدند و با نظم خاصی گوشه های اتاق را به تصرف خود درآوردند. پیرمرد با حرکتی نرم
جلوتر آمد، هری محو حرکت او شده بود گوی روی سطح پوش قدم نمی زد بلکه مثل یک روح
در چند سانتی متری کفپوش شناور بود.
صورت شکلبوت کاملا در هم رفت و در حالیکه اخمهایش را درهم کشیده بود شانه هری را فشرد
و گفت: ما دیگه باید بریم. نگاه شکلبوت چرخید و به طرز خاصی روی چارلی نشست، چارلی که
روی پیشانی اش خطهای عمیقی افتاده بود بازوی رون و هرمیون را فشرد و گفت: فکر می کنم
بعدا میتونیم این بحث رو ادامه بدیم.
هرمیون ایستاده بود و با دلواپسی به پشت سرش نگاه می کرد، شاید او هم مانند هری حس
خوبی نسبت به این تازه واردها نداشت.
پیرمردی که قد کوتاهی داشت و شنل زمردی رنگی به تن داشت جلوتر آمد و بدون اینکه چیزی
بگوید راه را برای عبور آنها باز کرد.
شکل بوت با فشار نامحسوسی هری را وادار کرد تا جلوی او قدم بردارد ولی به نظر نمی رسید
لوپین قصد حرکت داشته باشد چون همچنان نشسته بود و با دقت مشغول لوله کردن کاغذ بود.
هری در برابر فشار شکلبوت اندکی مقاومت کرد.
لوپین با خونسردی و بدون توجه به حضور ناگهانی آنها در اتاق کاغذ خط خطی شده را لوله کرد
و بدون اینکه سرش را بالا بیاورد گفت: هری حرفهایی رو که بهت زدم فراموش نمی کنی و سعی
کن روش استفاده از نیروهات رو به خوبی یاد بگیری.
هری در حالیکه با اضطراب به پیرمرد و همراهان سیاه پوشش نگاه می کرد گفت: ولی شما؟ شما
با ما نمی یاد؟
لوپین با آرامش همیشگی از پشت میز بلند شد و در حالیکه لوله کاغذ را به سمت هری گرفته
بود گفت: نه هری دوک مورتس هانترمن مایلند درباره بعضی از مسایل صحبت کنند که فکر می
کنم این موضوع کمی طول بکشه. فکر کنم مجبورید جای منو در شام امشب خالی کنید.
هری که جا خورده بود بار دیگر به سر تا پای پیرمرد نگاه کرد شنل زمردی رنگش حتی از شنل
لوپین هم پوسیده تر و کهنه تر بود.
لوپین دوباره با خونسردی پشت صندلی اش نشست. به نحو عجیبی خونسردی لوپین به نظر
هری غیر عادی می رسید.
هری پرسید: ولی این کاغذ.....؟؟
لوپین قبل از اینکه هری جمله اش را تمام کند گفت: به زودی بهش احتیاج پیدا می کنی. پیش
خودت نگهشی دار.
________________
هری بی اختیار رویش را برگرداند. در تمام مدتی که پیرمرد وارد اتاق شده بود آن دو نقطه سیاه
رنگی که به نظر می رسید از بین لایه های آویزان پوست نقش چشمانش را بازی می کند روی
هری باقی مانده بود. نگاهش سنگین و تیز بود گویی هری در برابرش احساسی عریانی می کرد.
حتی حالا که نگاهش را از او دزدیده بود امتداد آن دو نقطه سیاه را در و جوش حس می کرد.
پیرمرد بدون اینکه چیزی بگوید از او روی برگرداند و روی یکی صندلی ها و پشت به آنها
نشست. شکلبوت با نیروی بیشتری بازوی هری را کشید و او را با خود از اتاق بیرون برد.
با خروج از فضای دم کرده و تب آلود هاگزهد هری احساسی بهتری داشت. تماس هوای تازه
بیرون روی صورتش حالش را جا می آورد. شکل بوت و چارلی هر کدام به بهانه های مختلف
خیلی زود از آنها جدا شده بودند. هر سه در سکوت و قدم زنان به سمت کافه سه دسته جارو
می رفتند. هری نفس عمیقی کشید و هوای سرد را تا عمق ریه هایش به درون کشید، احساس
سبکی خاص داشت.
رون نفس بخارآلودش را با شدت بیرون داد و گفت: همه چیز مثل یه خواب می مونه، کی باورش
می شه؟
هری که با رضایت بار دیگر ریه هایش را پر کرد و گفت: خواب نه بیشتر شبیه یه کابوس بود.
رون با ذوقی ناگهانی به سمت هری برگشت و گفت: فکرشو بکن از همون لحظه اول که تو به
پناهگاه اومدی شما گی دو نستند و فقط ما بودیم که ای خبر بیو دید. مریضی تو، اون جلسات
________________
شبانه، اون حرفهای مامان و نامه فرد و جرج. من فقط نمی فهمم چرا فرد و جرج دیگه جواب نامه
ها رو ندادند.
هرمیون با نگاه سرزنش باری گفت: اونها از اول هم نباید اونها رو می گفتند، ممکن بود هری
حذف شه. احتمال متوجه اهمیت قضیه شدن. هرمیون بعد از گفتن این جمله بار دیگر ساکت
شد. هری به صورت هرمیون نگاه کرد، صورتش حالت عجیبی پیدا کرده بود هرچه بود رضایت
نبود، به نظر مضطرب می رسید، ناگهان برگشت و بار دیگر به تابلوی آویزان هاگزهد نگاه کرد.
رون که متوجه حالت هرمیون شده بود پرسید: اتفاقی افتاده؟
هرمیون با حالت عصبی خاله پتونیا لبش را گزید و در حالیکه با سرش به تابلوی در حال کنده
شدن هاگزهد اشاره می کرد گفت: چرا لوپین با ما نیومد بیرون؟
رون که به نظرش سوال هرمیون پیش پا افتاده می رسید گفت: خوب معلومه چون اون
پیرمرد..... اسمش چی بود؟ هانتربن ؟ می خواست باهاش صحبت کنه.
هرمیون نگاهی به او انداخت و گفت: دوک مورتس هانتر من. ولی اون اونجا چی کار داشت؟
متوجه نگاه هایی که بین چارلی و شکلبوت می گشت نشدید؟
رون کمی اخمهایش را در هم کشید و گفت: خوب چرا ولی خوب اونها می خواستند ما سریعتر
بریم.
هرمیون بدون اینکه به رون نگاه کند پرسید: برای چی ما باید سریع می رفتیم؟
هری با تردید گفت: شاید چون نمی خواستند ما با اون پیرمرد روبه رو شیم.
________________
هرمیون ایستاد و برای لحظه ای به هری نگاه کرد و گفت: باید همین باشه ولی موضوع اینه که
چرا؟ چرا ما نباید با اونها رو به رو می شدیم؟ و از اون مهمتر چرا لوپین چنین جایی رو برای
صحبت کردن انتخاب کرد؟
هری که پیش از این چنین سوالی از خود پرسیده بود گفت: شاید می خواست یه جای خلوت
باشه.
رون گفت: شاید جای بهتری سراغ نداشته.
• • • • • هرمیون اضافه کرد: شاید مجبور بوده
هری پرسید: مجبور بوده؟ منظورت چیه ؟
هرمیون که ابروهایش به هم گره خورده بود با نارضایتی گفت: متوجه افراد شنل پوشی که تو
کاقه نشسته بودند شدید؟
رون نگاه مشکوکی به او انداخت و گفت: همونهایی که همراه پیرمرد وارد اتاق شدند؟
هرمیون سرش را تکان داد و گفت: همونهایی که بعد از رفتن ما پشت در ایستاده بودند.
همونهایی که تو راهرو ها بودند...
رون و هری هم که حالا ایستاده بودند به هم نگاه کردند و رون پرسید: تو می خوای چی بگی؟؟
هرمیون لبش را گزید و گفت: می ترسم اون اینجا رو برای قرار انتخاب کرده باشه. چون جای
دیگه ای نمی تونسته بره. متوجه نشدید وقتی چارلی داشت در مورد وظیفه یکی از پشتیبانها
صحبت می کرد لوپین نگذاشت صحبتشو ادامه بده و بعلاوه اون به چارلی گفت تا از مادرت برای
غذاها تشکر کنه چون غذاهای هاگزهد تعریفی نداره چه نیازی هست که از غذاهای هاگزهد
استفاده کنه ؟ فقط یه دلیل برای این حرف وجود داره و اونم اینه که....
________________
هری ادامه داد: اون حق خروج از هاگزهد رو نداشته باشه.
هرمیون با ناراحتی سرش را به نشانه موافقت تکان داد. هر سه نفر بی اختیار برگشتند و به ظاهر
نامطلوب و تب آلود هاگزهد نگاه کردند، یک نفر آنجا باقی مانده بود!
پایان فصل سیزدهم
________________
فصل چهاردهم: میهمانان !
در مدت زمان کوتاهی که تا رسیدن به هاگوارتز داشتند هری سعی کرد تمام اتفاقات گذشته
را برای آن دو تعریف کند. اینبار هیچ چیز مانع او نمی شد. ذره به ذره اتفاقات گذشته را برای
آنها می شکافت و به حیرت آندو می افزود. ولی چیزی که به او لذت میداد حس آزادی خاصی
بود گوی چیزی را از روی شانه هایش برداشته بودند. گاهی در چهره آندو ترسی و گاهی پشیمانی
نمودار می شد ولی لذت ادامه دادن مانع از قطع کردن صحبت هایش می شد. وقتی به هاگوارتز
رسیدند تقریبا هری چیز دیگری برای گفتن نداشت. جای خالی حسی آزار دهنده به او لذت
وصف نشدنی ای می داد.
چیزی به شام نمانده بود و همه دسته دسته به سمت سرسرای بزرگ می رفتند، مشعل ها
سرتاسر راهرو ها را نورانی می کردند.
رون در حالیکه ظاهر متفکری به خود گرفته بود گفت: پس لوپین یکی از افرادی بود که
اصطلاحا در اون جلسات کاری تو آشپزخانه شرکت می کرده ولی بقیه چی؟
هری گفت: خوب حتما سایر اعضای هیئت همراه بودند.
هرمیون گفت: سوالی همینه سایر اعضای همراه چه کسانی هستند؟
رون با تردید گفت: احتمالا شکل بوت، چارلی، مامان و پاپا یا شایدم بیلی!
هرمیون سرش را به علامت نفی تکان داد و گفت: بغیر از پشتیبانها ممکن نیست سایر اعضا از
بین افراد عادی انتخاب بشند چون باید قدرتهای خاصی داشته باشند.
رون گفت: ولی اون کاغذی که لوپین بهت داد چی بود؟
________________
هری که لوله کاغذ را از جیبش در می آورد و آن را باز می کرد گفت: بیشتر شبیه خط خطی
بود!
هرمیون کاغذ را از دست هری گرفت و در حالیکه به سراسر خطوط در هم رفته آن نگاه می کرد
گفت: باید چیزی بین این خطوط باشه. به نظر نمی رسه فقط یه خط خطی بی معنا باشه موقع
کشیدنشون دقت زیادی می کرد.
رون گفت: شاید یه چیزی مثل اسم یه رمز می مونه !
درست از سر پیچ راهرو زن جوان سیاه پوش و بلند قامتی به سمت آنها پیچید. هری که اصلا به
یاد نمی آورد هرگز پیش از این او را در هاگوارتز دیده باشد، نگاهش متوجه لباس و ردای
یکپارچه سیاه او شده بود.
لباس زن درست مانند سیاه پوشانی بود که در هاگزهد دیده بودند با این تفاوت که کلاه شنل را
کنار زده بود و موهای کاملا سفیدش از زیر کلاهش بیرون زده بود.
موهای سفیدی که روی پیشانی اش را پوشانده بود تا بالای چشمان سبز رنگش می رسید.
نزدیکتر آمد و پرسید: پرفسور برنفورد رو ندیدید؟
نحوه سوال پرسیدنش به قدری طبیعی بود گویی سالها در هاگوارتز درس خوانده و آن سه نفر را
به خوبی می شناسد.
رون ناباورانه به سرتا پای او نگاه کرد و گفت: کی؟
زن بدون توجه به حیرت سه نفر بدون اینکه چیز دیگری بگوید تشکر کرد و از کنار آنها گذشت
و به سمت سرسرای بزرگ رفت.
رون بار دیگر پرسید: اون با کی کار داشت؟
________________
هری پاسخ داد: پرفسور برنفورد.
رون پرسید: و خودش کی بود؟
هری پاسخی نداشت.
هرمیون گفت: فرانسوی بود. از لهجش مشخص بود ولی پرفسور برنفورد دیگه کیه؟ به نظر می
رسه هاگوارتز مهمانان ثروتمندی داره!
هری پرسید: ثروتمند؟
هرمیون پاسخ داد: متوجه نشدید؟ کلی رداشی از ابریشم خالص بود. خطهای طلا دوزی شده رو سر
آستیناش ندید؟ و بعلاوه کالسکه مجللی که داخل محوطه بود.
رون با حیرت گفت: چه دقیق !
- سلام بچه ها!
این صدای سر نیکولاس بود که در فاصله چند سانتی متری زمین شناور بود و به آنها نزدیک می
صورتش را حالت رضایتمندی گرفته بود و سپس در حالیکه دستان سرد و نمناکش را به هری
نزدیک می کرد با هر دو دست دست او را فشرد و گفت: بهت تبریک می گم هری تو واقعا یه
شاهکاری!
هری مودبانه لبخند زد و گفت: ممنونم نیک ولی ممکنه بگی برای چی؟
نیک بی سر اندکی اوج گرفت و در حالیکه یقه چین دارش را مرتب می کرد گفت:برای پیروزیت
دیگه. بعد از مدتها این دومین باره که از گریفندور ذهن پردازی وارد رقابت ها می کنه.
رون پیش دستی کرد و گفت: یعنی قبل از هری هم کسی بوده؟
________________
نیک که تردید رون را نوعی بی احترامی تلقی می کرد گفت: البته که بوده، خوب یه کم از اون
زمان می گذره ولی این چیزی از اصل موضوع کم نمی کنه.
هرمیون پرسید: ولی اون کی بوده؟
نیک بار دیگر فاصله اش را با سطح زمین کم کرد و در حالیکه چینهای پیشانی اش به هم گره
خورده بود گفت: اگه اشتباه نکنم اسمش اندرو جانسون بود. تو دور اول امتیاز خیلی خوبی کسب
کرد و اگه بازم اشتباه نکنم با اختلاف خیلی کمی یکی از رقیباشو که از گروه ریونکلاو بود پشت
سر گذاشت ولی در مورد رقیب هافلپاف نتوانست، امتیازشون کاملا برابر بود موضوع خیلی
نیک ناگهان حرفش را برید و گفت: خدای من! من کاملا فراموش کرده بودم من باید شما رو
برسونام درمانگاه.
سر نیکلاسی قیافه جدی ای به خود گرفت و گفت: دستور مدیر باید بی چونو و چرا انجام بشه! و
بهتره عجله کنید چون نمی خوام مراسم معرفی رو از دست بدم.
هرمیون پرسید: مراسم معرفی؟
نیک که این بار با سرعت بیشتری حرکت می کرد گفت: بله البته. پیشنهاد می کنم شمام زودتر
کارتونو تموم کنید تا بتونید قبل از شام خودتونو بهش برسونید. شنیدم بارون خونین هم می
خواهد صحبت کنه... خوب دیگه موفق باشید.
آخرین جمله را نیک در حالی می گفت که در حال عبور از دیوار کناری آنها بود.
________________
هیچ صدایی از درون درمانگاه به گوش نمی رسید، هری به آهستگی در را هل داد و داخل شدند.
درمانگاه در سکوت و تاریکی فرو رفته بود. نور ضعیف یک شعله شمع تنها چیزی بود که در عمق
درمانگاه به چشم می خورد.
رون که در کنار هری حرکت می کرد گفت: ظاهرا اینجا کسی نیست.
حق با رون بود درمانگاه خالی بود.
هرمیون که از پشت به آنها نزدیک می شد گفت: شاید نیک در زمانش اشتباه کرده باشه. شاید
باید بعد از مراسم می اومدیم. به هر جهت حتما مادام پامفری هم الان تو سرسرای بزرگه.
هری به سمت تنها نقطه نورانی حرکت کرد، تا انتهای درمانگاه تمام تختها خالی بود و اثری از
کسی به چشم نمی خورد. شعله شمع روی میز کوچک و چوبی کنار یکی از تختها با بی قراری
می سوخت. وزش ملایم نسیمی که از حاشیه پنجره وارد اتاق می شد شعله را با خود می کشید
و از فتیله دور می کرد. ولی شعله کوچک که هر از گاهی به سمت خاموشی و نابودی کشیده می
شد با پایداری مقاومت می کرد و وفادارانه نسبت به فتیله باریک و سیاهش می سوخت.
هرمیون بازویش را فشرد. وقتی هری برگشت و به آنها نگاه کرد متوجه نگاه خاص و نگرانی شد
که در صورتشان دیده می شد. امتداد نگاه رون روی شعله کوچک می چرخید. رون با نگرانی
پرسید: حالت خوبه هری؟
هری پاسخ داد: البته که خوبم. چطور مگه؟
هری فشار کمتری را روی بازویش حسی می کرد به نظر می رسید با گفتن این جمله هرمیون
اندکی او را رها کرده باشد. رون نگاه ناراضی دیگری به شعله شمع انداخت و گفت: بد جور به اون
شعله خیره مونده بودی. دیگه بهتره از اینجا بریم کسی اینجا نیست.
هری بار دیگر نگاهی به اطرافش انداخت نمی دانست چرا نمی تواند با رون موافق باشد. رون که
مسیرش را به سمت در خروجی تغییر داده بود گفت: پس چرا معطلید؟
هری نگاهی به فضای خالی اطرافش انداخت و گفت: ولی من فکر نمی کنم ما تنها باشیم.
- حق با شماست.
هر سه نفر از جا پریدند و به پیرمردی که از میان زاویه تاریک اتاق بیرون می آمد نگاه کردند.
شناختن کازیمیر آلبرتیچ سود بینسکی با آن موهای فرفری و پنبه ای شکل و عصایی به شکل
پیکر یک انسان اصلا کار دشواری نبود. سود بینسکی که به آنها نزدیک می شد گفت: کارتون
عالی بود آقای پاتر. ثابت کردید که می تونید بیش از چیزی که چشمانتون به شما نشون می ده
داشت. سود بینسکی دنباله ردای نارنجی رنگش را دور دستش پیچید و گفت: کمی دیر رسیدید
کم کم داشتم ناامید می شدم و برای مراسم می رفتم.
سپس در حالیکه به سمت رون می رفت گفت: شما باید آقای ویزلی باشید قهرمانی که قرار بود
نقش قربانی رو بازی کنه. شهرت شجاعت و وفاداری شما نسبت به دوستتون به گوشی همه
رسیدند.
با اینکه صورت رون اندکی سرخ شده بود ولی مشخص بود که وضعیت فعلی احساس خوبی ندارد
چون به محض نزدیک شدن سودبینسکی عقب رفت. ظاهرا سود بینسکی متوجه این عکسی
العمل رون شده بود چون لبخند کمرنگی گوشه لبش نشست و در حالیکه فاصله اش را با او
________________
حفظ می کرد به سمت هری برگشت و گفت: پرفسور دامبلدور مایل بودند تا پیش از ادامه
مراحل حتما معاینه کاملی بشید و سلامتتون تایید بشه .
سپس با دست چپش و با ملایمت به چند تا از مشعلهای خاموش دیواری اشاره کرد، بی درنگ
آتشی گرم و نارنجی رنگ در مشعلها شروع به سوختن کرد. با روشن شدن مشعلها بهتر می شد
تختهای خالی و مرتب درمانگاه مادام پامفری را دید.
سود بینسکی که حالا زیر نور رقصان مشعلها دوستانه تر به نظر می رسید عصایش را به لبه یکی
از تختها تکیه داد و بدون توجه به رون که همچنان با بدبینی او را می پایید گفت: آقای پاتر اگه
ممکنه ردا و پیراهنتونو در بیارید و روی تختی که پشت سرتون دراز بکشید.
هری با اینکه کاملا متحیر بود ولی پشت پرده تخت رفت و پرده را کشید. دامبلدور به او اعتماد
داشت و خواسته بود او سلامتیش را تایید کند دلیلی نداشت تا به چیزی شک کند.
صدای رون از پشت پرده به گوش رسید: چرا پرفسور دامبلدور خواستند که سلامتی هری تایید
بشه ؟
هری که پیراهن و ردایش را روی دسته صندلی گذاشته بود روی لبه تخت نشست می توانست
سایه سه نفر را از پشت پرده ببیند. رون هنوز فاصله اش را با او حفظ کرده بود عجیب بود که او
تا این حد نسبت به او بدبین بود.
سود بینسکی در حالیکه پرده را کنار می زد و داخل می آمد گفت: هر آسیب کوچیکی بعد از
حملات بعدی ممکنه باعث یه فاجعه بشه.
صدای هرمیون به گوشی رسید: منظور تون خواب ابدیه؟؟
________________
سود بینسکی که به هری اشاره می کرد تا روی تخت دراز بکشد پاسخ داد: بله این یکی از
اتفاقات ناگواریه که ممکنه رخ بده.
هرمیون بار دیگر پرسید: مگه محافظ وظیفه حفاظت از ذهن پرداز و نداره؟
سود بینسکی پاسخ داد: بله ولی این حفاظ تعریف و حد و حصری داره به هر جهت بخشی از
فشار حملات به خود ذهن پرداز وارد میشه.
هرمیون بی درنگ پرسید: منظور تون از حملات همون فشاره مهاجمه؟
سود بینسکی صبورانه پاسخ داد: بله ولی این فقط مربوط به مرحله اول می شه. تو مرحله بعد
فقط موضوع مهاجم نیست.
قبل از اینکه هرمیون سوال دیگری بپرسد، سود ببینسکی گفت: من کاملا می فهمم که شما تا
چه حد به این مسئله علاقمندید ولی معاینه من مدتی طول می کشه که ترجیح می دم در
سکوت باشه پیشنهاد می کنم خودتون به شام برسونید.
دو چشم ریز و قهوه ای رنگ سود بینسکی روی جای زخم هری باقی مانده بود.
رون با لجبازی از پشت پرده گفت: نه ممنون اگه اجازه بدید ما همین جا منتظر می مونیم.
سود بینسکی ابروهایش را بالا کشید و گفت: هر جورید مایلید!
شاید این طولانی ترین معاینه ای بود که هری در سراسر عمرش تجربه کرده بود. یک ساعت
تمام کار هری دراز کشیدن روی تخت و چشم دوختن به سود بینسکی بود که چطور با دقت به
او خیره شده بود و با نگاهش کند و کاو می کرد. از نگاه عمیقش مشخص بود که این کار چندان
هم راحت نیست. گاهی چین های پیشانی اش به شدت در هم گره می خورد و گلوله های
درشت عرق بر روی پیشانی اش می نشست ولی او دست بردار نبود. به ندرت پلک می زد، در
________________
کل یک ساعت حتی به میزان یک سانتی متر هم حرکت نکرده بود. هری که بعد از هیجانات
روزی که پشت سر گذاشته بود حسی می کرد تاثیر معجونی که در هاگزهد خورده بود کم کم از
بین می رود، گاه پلکهایش روی هم می افتاد و خوابهای کوتاه و عجیبی می دید. جولیا با
سرمستی می خندید. خانم ویزلی او را در آغوش می فشرد و تبریک می گفت. کسی با صدایی
بغض آلود می گفت که صبح فردا آخرین فرصت خواهد بود....
هری با زحمت چشمانش را باز کرد چشمان قهوه ای رنگ سود بینسکی همچنان به او دوخته
شده بود... بار دیگر پلکهایش را بست. صدای لرزانی در سر هری طنین افکند: دیگه فرصتی باقی
نمونده....
وقتی برای دوم چشمانش را باز کرد سود ببینسکی بدون اینکه او را برای بیدار کردن لمس کند
گفت: می تونید بلند شید آقای پاتر، به شما تبریک می گم پیشرفت خوبی داشتید بعلاوه بغیر از
خستگی هیچ آسیب دیگه ای بهتون وارد نشده. خواب و غذای کافی ظاهرا چیزی بوده که در
این مدت از خودتون دریغ کردید.
سپس عصایش را از لبه تخت به دست گرفت و در حالیکه بلند می شد گفت: باید یاد بگیرید
چطور بدون اینکه به خودتون فشار بیارید از قدرتتون استفاده کنید.
هری با عجله بلند شد و پیراهنش را پوشید و ردایش را به دست گرفت. پرده را عقب زد و از
پشت آن بیرون آمد. سود بینسکی روی صندلی نشست و در حالیکه عرق روی پیشانی اش را
پاک می کرد گفت: می تونید برید گزارش وضعیت جسمی تون به پرفسور دامبلدور و اعضای
هیئت همراه تون داده می شه و اگه دارید دنبال دوستانتون می گردید باید بگم اونها بالاخره
________________
تصمیم گرفتند که برای صرف شام و مراسم به سرسرای بزرگ رفتند هرچند اگر عجله کنید فکر
کنم می تونید به شام برسید.
هری تشکر کرد و برگشت تا درمانگاه را ترک کند ولی چیزی باعث شد تا سر جایش بایستد.
سود بینسکی که متوجه توقف ناگهانی او شده بود گفت: چیزی شده؟
هری برگشت و پرسید: بله می خواستم بپرسم آیا همه ذهن پرداز ها بعد از مرحله اول اینطور
معاینه می شند؟
سود بینسکی که به نظر خسته می رسید نفسش را بیرون داد و گفت: نه همه! ولی از اونجایی که
بعد از سالها شما اولین ذهن پردازی هستید که والدینتون چنین قدرتی نداشتند.لازم بود که
مراسم خوش آمد گویی به میهمانان تازه وارد از هر نظر کامل بود. هری با ورود به سرسرای
بزرگ متوجه پری های کوچک و مشعل بدستی شد که جایگزین شمعهای معلق در هوا شده
بودند. با حرکت پری ها به نظر می رسید نور چون یک طیف پیوسته ادامه پیدا می کند و در هوا
پراکنده می شود.
سرتاسر دیوارهای سرسرای با پارچه های بزرگی که علامت هریک از گروهها به ظرافت بر روی
آن دوخته شده بود پوشیده بود. پشت میز اساتید اینبار چهره های بیشتر و جدیدتری به چشم
می خورد. صندلی مربوط به استاد دفاع در برابر جادوی سیاه اشغال شده بود هری نگاه عمیق
تری انداخت. سمت راست اسنیپ یکی از افرادی که پیش از این در دفتر دامبلدور دیده بود
نشسته بود. بانویی با موهای مشکی رنگ و بلند، حق با رون بود با کمی توجه می شد پارچه
- 10 -
________________
سفیدی که بر روی چشمانش بسته شده بود را دید. صورتش رنگ پریده بود و پوست شفافی
داشت. امتداد نگاهش ثابت بود و سرش حرکتی نمی کرد.
پیدا کردن سر چارلز پیترسون با توجه به کت و شلوار مشکی رنگ و یقه سفید و آهار خورده اش
کار سختی نبود. پایپون سیاهش از نظر هیچ کس دور نمی ماند. لبخند بی معنایی به لب داشت
و طوری به اطرافش نگاه می کرد گویی در یک مصاحبه مطبوعاتی شرکت کرده است و آماده
پاسخ گویی به سوالات خبرنگاران است. هیچ گونه طنش یا ناراحتی ای در میان خط و پیچ
صورتش دیده نمی شد. حالت صورتش درست به همان شکلی بود که از صفحه تلویزیون دورسلی
ها دیده بود. سمت چپ پیترسون یک نفر به شدت توجه هری را به خود جلب می کرد.
مردی که پیش از این او را در میان یک در عمیق و در جدال با یک چشم عقیقی دیده بود.
چهره استفان آرام و صبور و مزین به لبخند گرمی بود که با اشتیاق به سایرین چشم دوخته بود.
هری بعد از مکثی طولانی رون و هرمیون را پشت میز گریفندور یافت. رون که اثری از بدبینی
ساعتی پیش در صورتش دیده نمی شد با اشتیاق بازوی او را کشید و در حالیکه به زور می
نشاند با هیجان گفت: دیدایش ؟ دیدایش ؟
هری که متحیر مانده بود گفت: کدومشونو ؟
رون با همان هیجان گفت: آه پسر استفتنو می گم. معرکه است!
هری صادقانه حرف او را تایید کرد و گفت: بله واقعا کارش عالیه.
رون با تعجب پرسید: می شناختیش ؟
هری که نمی دانست چه جوابی باید بدهد مختصرا گفت: تقریبا !
رون ادامه داد: می دونستی قراره جای خانم هوج رو تا پایان سال بگیره؟
- 11 -
________________
هری پرسید: جای خانم هوج ؟
هرمیون با بی علاقگی توضیح داد: ظاهرا برای خانم هوج مشکلی پیش اومده که تا پایان سال
نمی تونه به هاگوارتز برگرده.
هری با حیرت ابروهایش را بالا کشید و گفت: آه چه بد!
رون که شور و هیجان مورد علاقه اش را در صورت او نمی دید گفت: متوجه نکته نشدی؟؟
هری که متحیر مانده بود گفت: نکته؟ کدوم نکته؟
رون ادامه داد: استفان دروازه بان کلاغ زاغی مونتروزه یا بهتر بگم بهترین دروازه بان در چند
سال اخیره.... پس چطور اونو می شناسی تا به حال اسم کریتال به گوشت نخورده؟
هری پاسخ داد: کریتالی ؟ همونی نبود که تو رقابت باشگاههای ایرلند و بریتانیا پاس وارونه رو با
یک دست گرفت؟
رون با صدای فریاد مانندی گفت: عالیه! خود شه...استفان کریتالی. حالا تصورش رو بکن اگه فقط
راضی بشه چند تا از اون فن ها رو به ما یاد بده خیلی راحت می تونیم شکستمون به ریونکلاو رو
جبران کنیم.
هرمیون با همان بی حوصلگی گفت: اگه قرار باشه یاد بده به همه یاد میده. پیشنهاد میکنم زیاد
رو دوستایش با چارلی حساب نکنی...
اجزای صورت رون در هم کشیده شد و چیز نامفهومی زیر لب زمزمه کرد سپس نگاهش را از
هرمیون برگرداند و به استفان نگاه کرد.
هری پرسید: اون سه نفر دیگه چی اونها کیند؟
- 12 -
________________
هرمیون که اینبار به نظر مشتاق تر می رسید گفت: اونی که سمت راست نشسته رو می بینی.
اون پرفسور آماندا برنفورده. استاد جدید درسی دفاع در برابر جادوی سیاه...
قبل از اینکه هرمیون جمله اش را تمام کند. تمام ظرفها مملو از غذاهای گرم و خوشمزه شده
بود و بوی دلپذیری در سرسرا می پیچید. صدای هرمیون در میان همهمه و هیجان شام گم شد.
هری که تکه گوشت سرخ شده اش را با چنگال به داخل بشقاب می کشید گفت: پس پیترسون
چی ؟ کسی در مورد اون چیزی نگفت؟
هرمیون که جامش را پر می کرد در حالیکه صورتش حالت رنجیده ای پیدا کرده بود گفت: نه
شری آنچه در دهان داشت را فرو برد و گفت: هیچی؟
هرمیون به نشانه تایید اندکی سرش را پایین آورد.
هری که حس می کرد چیزی ایراد دارد گفت: اون قرار نیست چیزی رو تدریس کنه یا به کسی
در انجام کاری کمک کنه ؟ یا....
رون با لحن پیروزمندانه گفت: نه! هیچی و بعلاوه من اصلا فکر نمی کنم اون جادوگر باشه....
هری جامش را روی میز گذاشت و با حیرت پرسید: چطور ممکنه ؟ چطور ممکنه یه مشنگ
اجازه داشته باشه به هاگوارتز بیاد این خلاف قانون رازداریه.
هرمیون گفت: یه توضیحی وجود داره و اونم اینه که اون یه مشنگ عادی نباشه. باید یه ویژگی
خاصی داشته باشه. ممکنه اونم یه دهن پرداز باشه.
رون سرفه بلندی کرد و گفت: یه چی باشه؟
- 13 -
________________
هرمیون ادامه داد: یه ذهن پرداز! این خیلی ساده است لوپین گفته بود که استاد کنترل نیروها
الان تو هاگوارتزه استفان که ظاهرا چنین قدرتی نداره پرفسور برنفورد هم که قراره دفاع در برابر
جادوی سیاه رو تدریس کنه پس فقط یه نفر می مونه که ممکنه برای چنین کاری به هاگوارتز
اومده باشه !
هری پرسید: پس در اینصورت چرا دامبلدور اونو معرفی نکرده؟
هرمیون با تردید پاسخ داد: شاید به خاطر نحوه برگزاری خاص این رقابتهاست. اگه دقت کرده
باشید اونها عادت ندارند هیچ چیز رو به صورت آشکار به همه نشون بدند. شاید قرار نیست بغیر
از ما کسی در این باره چیزی بدونه...
رون گفت: خوب ممکنه ولی .....اون جا رو!
رون که نگاهش به سمت میز اساتید برگشته بود به زن سیاه پوشی اشاره می کرد که در کنار
پرفسور دامبلدور خم شده بود و داشت جیزی زیر گوش او گی گفت رژانتی ادامه داد: این همونه
• • • • • • همونی که تو راهرو لاتیل که بودیم
هرمیون گفت: آره ولی کسی چیزی در موردش نگفت.
هری گفت: شاید تو مدتی که ما نبودیم در موردشون صحبت کردند.
هرمیون شانه هایش را بالا کشید و گفت: ممکنه !
رون به شانه یکی از سال پایینی ها که سمت دیگرش نشسته بود زد و گفت: ببین دامبلدور در
مورد اون مشنگی که اونجا نشسته چیزی نگفت؟
- 14 -
________________
قبل از اینکه همیون به نحوه صحبت کردن رون درباره پیترسون اعتراضی کند پسرک در حالیکه
موشکافانه به میز اساتید نگاه می کرد گفت: در مورد استفان کریتالی؟ چرا ! ولی هر چند چه
نیازی به معرفی یه همچین آدمیه ؟ ببینم تو روز نامه نمی خونی؟
رون گفت: نه اون نه! اونی که کنارشی نشسته...
پسرک بار دیگر به میز نگاه کرد و گفت: منظور تون هاگریده؟ یعنی شما اونو نمی شناسید؟
بعلاوه کجای هاگرید شبیه مشنگهاست؟
رون که کلافه شده بود گفت: نه، اون نه، کنارشی، سمت دیگه استفان. اونی که بین استفان و
دامبلدور نشسته....
منو مسخره کردی اونجا که کسی نیست اون فقط یه صندلی خالیه.
رون با عصبانیت گفت: خالی چیه خوب نگاه کن یعنی تو اون مرده گنده پاپیون زده رو نمی
بینی؟
پسرک که حالا واقعا فکر می کرد رون را دست انداخته با رنجیدگی گفت: نه من هیچ مرد گنده
ی پاپیون زده ای نمی بینم.
هرمیون با صدای آرام و لحن خاصی گفت: آه عصبانی نشویه شوخی کوچیک بود. من مطمئنم
حتما بعدشم میخواسته بپرسه یه زن سیاه پوش با موهای سفید نمی بینی که پشت سر دامبلدور
وایساده باشه.
- 15 -
قبل از اینکه رون دهانش را باز کند هرمیون خنده کوتاهی کرد با اشاره خواست تا حرف او را
تایید کنند. رون مکثی کرد و سپس با زحمت لبخند می زد با تردید گفت: آه آره یه شوخی بود
پسرک که همچنان اخمهایش درهم بود با بی میلی ابروهایش را بالا کشید و گفت: یه زن سیاه
پوشی با موهای سفید!
سپس پوزخندی زد و برگشت.
به محض برگشتنش رون به سمت هرمیون یورش برد و گفت: تو که نمی خوای بگی تو هم اونو
نمی بینی!
هرمیون رون و هری را جلوتر کشید و با صدای آرامی که در میان صدای همهمه سرسرای گم
می شد گفت: نه البته که نه. ولی متوجه شدید اون نمی تونست اون زن رو هم ببینه در حالیکه
ما باهاش تو راهرو حرف زدیم. بیخود نیست کسی اون دوتا رو معرفی نکرده چون هیچ کس نمی
تونه ببینت شون....
رون پرسید: ولی این چطور ممکنه ؟ اونهای به این وضوح جلوی این همه آدم وایسادند.
هری مکثی کرد و پاسخ داد: شاید فقط کسانی اونها رو می بینند که خودشون بخواند اون زن از
ما سوالی پرسید پس می خواسته که ما ببینیمش و پیترسون ما اونو قبلا هم تو دفتر دامبلدور
دیدل ۵ بودیم .
هرمیون گفت: یعنی اونها خودشون رو فقط به افرادی که مایل باشند نشون می دند و من فکر
می کنم این فقط توانایی یک دسته از افراد باشه....
رون به آرامی زمزمه کرد: ذهن پردازان !
- 16 -
________________
پس از خوردن شام وقتی به آرامی به سمت خوابگاهها حرکت می کردند هری دوباره راهش را به
سمت دیواری که یکبار از میان آن گذشته بود کج کرد. رون و هرمیون که به دنبال او می آمدند
در باره استاد جدید درسی دفاع در برابر جادوی سیاه صحبت می کردند با اینکه مدتی از اولین
دفعه ای که او را در دفتر دامبلدور دیده بودند گذشته بود ولی همچنان آن پارچه سفید بر روی
چشمانش بود. هری بدون توجه به گفتگوی دو نفر خود را به دیوار رساند جایی که قبل از آن
یک در دیده بود و از میان آن گذشته بود. دستش را بر روی دیوار کشید و سنگهای سخت و
سرد را زیر انگشتانش لمس کرد هیچ کس چیزی در مورد این تالار نگفته بود با اینکه واقعی بود
ولی به نظر نمی رسید این سنگها قصد حرکت داشته باشند اگر او یک ذهن پرداز بود و اگر با
توجه به نیروهایش یکبار توانسته بود وارد این تالار شود پس حالا هم باید می توانست.
چشمانش را بست و سعی کرد تالار پشت سر آن را تجسم کند. یک تالار بی انتها با هزاران در
متفاوت که گویی پشت هریک از آنها چیز جدیدی نهفته است. بی فایده بود سنگهای سرد با سر
سختی تصورش را سرد می کردند. دستش را از روی سنگها کشید. در این تالار چه بود که هاگرید
این چنین از وجودش می ترسید و او را منع می کرد. هرمیون که پشت سر هری ایستاده بود
نزدیکتر آمد و پرسید: همین دیوار بود؟
هری با تکان دادند سرش حرف او را تایید کرد. رون نزدیکتر آمد و به روی سنگهای سخت و
سرد دست کشید. هرمیون پرسید: ولی به نظر نمی رسه هیچ دری وجود داشته باشه.
- 17 -
________________
رون گفت: چطور ممکنه نتونی کاری که قبلا انجام دادی رو تکرار کنی ؟ باید بتونی بازم ازش
ردشی،
هری که به سنگها خیره مانده بود گفت: ولی نمی تونم اون موقع اینجا یه در بود که خیلی راحت
ازش گذشتم ولی حالا هیچ دری نیست.
هرمیون گفت: فقط یه توضیح ساده برای این قضیه وجود داره تو میتوانستی اون در رو ببینی
چون کسی کمکت می کرد تا تو اون درو ببینی.
رون پرسید: ولی چه کسی کمکش می کرده؟
هرمیون پاسخ داد: خیلی ساده است چه کسی در تمام مدت به هری کمک می کرده تا اون
خاطره ها رو ببینه؟
هری با تردید پاسخ داد: هدایت کننده ؟
هرمیون ابروهایش را بالا برد و گفت: چه کسی غیر از اون می تونسته باشه؟
هری گفت: ولی این زیاد به نظر درست نمی یاد. هاگرید از اون تالار با ترس نام می برد یه چیزی
اونجا بود که اونو می ترسوند.
رون گفت: در این صورت طبق گفته های لوپین اگه قرار بوده خطری هری رو تهدید کنه
محافظ نباید می داشته که اون وارد تالار شه.
هرمیون لبش را گزید و گفت: شاید خطر دیگری که اونو تهدید می کرده از خطر اون تالار بیشتر
بودا ۵...
هری پرسید: خطر دیگه؟
- 18 -
________________
هرمیون با تردید پاسخ داد: خوب آره. طبق چیزهایی که تو تعریف کردی و حرفهای لوپین واقعا
خطر مهمتری اون موقع تهدیدات می کرده.
رون با کنجکاوی پرسید: از چی حرف می زنی؟
هرمیون رو به رون گفت: یادت می یاد وقتی اون موقع تو خوابگاه ازت هری رو پیدا کردیم تو
گفتی اول اونو چطوری دیدی؟
رون در حالیکه چهره اش منقبض شده بود گفت: با چشمای باز به سقف خیره شده بود رنگش
مثل جسد پریده بود و صورتش به سفیدی می زد، حرکتی نمی کرد انگار با چشمای باز خوابیده
بود.
هرمیون پرسید: این حالت تورو یاد چیزی نمیندازه؟
رون کمی مکث کرد و گفت: امروز توی هاگزهد هم همین شکلی شده بود.
هرمیون رو به هری کرد و پرسید: اون روز هم سایه های لاکرونیا رو دیدی؟
هری که سعی می کرد همه چیز را به یاد آورد گفت: آره فکر میکنم دیده باشم درست همون
زمونی که وجودشون رو حس می کردم رون بیدارم کرد.
هرمیون گفت: می بینید خطری که اون موقع تهدیدات می کرده ظاهرا از هر چیزی خطرناکتر
بوده. تو ظاهرا داشتی تسلیم خواب میشدی اونها می خواستند تو رو سریعا به خوابگاه برسونند و
اون طوری که تو تعریف کردی ظاهرا این سریع ترین راه بوده.
هری گفت: ولی رسیدن من به خوابگاه چه اهمیتی داشته به هر جهت اون موقع من به قدری
خسته بودم که می تونستم هرجایی یه کم بخوابم.
- 19 -
________________
هرمیون پاسخ داد: نکته همین جاست تو نباید اون موقع می خوابیدی. با خوابیدن تو تسلیم
سایه ها می شدی. اگه اشتباه نکنم رون و دابی نذاشتند که بخوابی، ...
هری که افکار متعددی به ذهنش می آمد گفت: ولی اونها چطور می دو نستند که ممکنه دابی
برای دیدن من بیاد.
رون اینبار گفت: فکر نکنم اصلا نیازی به دونستن این مسئله داشته باشند تو گفتی دابی برات از
طرف کسی که نمی خواهد آسیب ببینی برات از اون معجون آورده بود. چه کسی به غیر از
محافظت مسئول بوده تا از تو محافظت کنه ؟ اون تو رو به خوابگاه کشوند و بعدش هم به وسیله
دابی اون بطری رو برات آورده.
هری گفت: خوب این ممکنه درست باشه ولی مسئله اینجاست که دیدن اون سایه ها مربوط به
بعد از رفتن دابی میشه یعنی درست قبل از اومدن تو.
هرمیون گفت: من با اینکه اونها تو رو به خوابگاه کشوندن موافقم ولی به نظر من این دابی نبوده
که قرار بوده به هری کمک کنه. چون در حقیقت اون نتوانسته کمکی بکنه.
سپس در حالیکه به سمت رون برگشته بود گفت: کسی که قرار بوده به اون کمک کنه تو بودی
نه دابی. چون این تو بودی که نذاشتی اون بخوابه.
رون با تعجب پرسید: ولی ان چطور ممکنه رفتن من به خوابگاه کاملا اتفاقی بود.
هرمیون گفت: شاید این چیزیه که تو فکر می کنی به نظر نمی رسه این یه موضوع اتفاقی باشه.
اونها می خواستند که تو برای بیدار کردن هری به اون جا بری ولی باید حسی می کردی که
رفتنت کاملا اتفاقیه فکر نمی کنم قانع کردن تو براشون کار چندان سختی بوده باشه.
هری پرسید: پس در این صورت دابی به دستور چه کسی اومده بود؟
- 20 -
________________
هرمیون اندکی ابروهایش را بالا کشید و سرش را تکان داد. رون گفت: چطوره اینو از خودش
بپرسیم ؟
هرمیون گفت: فکر خوبیه ولی نه حالا. داره از ساعت منع عبور و مرور می گذره ما باید سریعا به
خوابگاه برگردیم.
هر سه به سمت خوابگاه برگشتند وقتی از پله ها بالا می رفتند تا به طبقه هفتم و خوابگاه برسند
رون بی مقدمه گفت: تعطیلات کریسمس رو چی کار می کنید؟
هری پرسید: کریسمس ؟
هرمیون پاسخ داد: شاید من اینجا بمونم ...
هری گفت: ولی تا کریسمس که خیلی مونده هنوز جشن هالووین رو پشت سر نگذاشتیم.
رون بدون اینکه تعجب کند گفت: هری خیلی وقته هالووینو پشت سر گذاشتیم درست چند روز
بعد از هالووین از ریونکلاو شکست خوردیم. در حقیقت فقط دو هفته تا کریسمس باقی مونده.
هرمیون که جلوی آندو حرکت می کرد گفت: تو اون موقع تو حال خودت نبودی. از همه فرار
می کردی. به نظر می رسید تو دنیای دیگه ای داری زندگی می کنی.
سپس در حالیکه همچنان به راه خودش ادامه می داد گفت: تعجبی نداره که چیزی از گذشت
زمان نفهمیدی.
هری که پشت سر آندو از پله ها بالا می رفت برای اولین بار اندیشید که به غیر از خودش چقدر
این چند ماه برای آنها سخت گذشته بود.
رول روک یکی از پله ها ایستاد و گفت: اگاه برنامه خاصی ندارید مامان برای تعطیلات دعوت تون
کرده. بیلی و چارلی هم می یان.
- 21 -
________________
وقتی از تابلوی بانوی چاق گذشتند هرمیون از آنها خداحافظی کرد و به سمت خوابگاه دختران
رفت. هر سه نفر بعد از روز سختی که پشت سر گذارده بودند آرزوی خواب آرامی داشتند.
وقتی هری به درون رختخواب گرمش فرو می رفت رون هنوز مشغول عوض کردن لباسش بود.
هری به حرفهای سود بینسکی فکر می کرد و بی اختیار موهای پنبه ای و ردای نارنجی رنگش
در برابرشی رنگ می گرفت.
- شما باید آقای ویزلی باشید قهرمانی که قرار بود نقش قربانی رو بازی کنه. شهرت شجاعت و
وفاداری شما نسبت به دوستتون به گوشی همه رسیده.
رون به درون رختخوابش خزیده بود و چیزی نمی گفت. هری دوست داشت از او بپرسد چرا
چند ساعت پیش و در اتاقک چوبی هاگزهد حاضر نشد تا در برابر او از خودش دفاع کند ولی قبل
از اینکه سوالش را به زبان آورد حس کرد روشنایی با آرامشی خاصی از خلال پنجره می گذرد و
کم کم تاریکی را به زانو درمی اورد......
- 22 -
________________
فصل پانزدهم: کفن زنده
صبح با لطافت پاک و وسوسه برانگیزش ورودش را اعلام می کرد. به نظر می رسید اندک زمانی
که هری برای لحظه ای چشمانش را برهم گذارده بود به طلوع خورشید کشیده شده بود. هری
که بازوهایش را کش می داد خمیازه عمیقی کشید. هوای لطیف صبحگاهی با سرمای خاصش از
حاشیه پنجره می گذشت و در میان فضای خوابگاه موج می زد. هری اشکهایی را که در اثر
خمیازه در چشمانش حلقه زده بود پاک کرد و عینکشی را به چشم زد.
وقتی از پله های خوابگاه سرازیر شد هنوز دقیقا نمی دانست به منظور انجام چه کاری می رود.
سالن عمومی برج گریفندور مملو از سکوت و حس خواب آلود یک صبح زمستانی بود. آتش
شعله ور در شومینه کم کم رو به خاموشی می رفت ولی تابش اندک نور صبحگاهی قصد روشن
کردن زوایای تاریک اتاق را داشت با این حالی تا طلوع کامل خورشید زمان زیادی مانده بود که
سایر دانش آموزان از این فرصت برای خواب صبحگاهی استفاده کرده بودند. وقتی از حفره تابلو
می گذشت بار دیگر گره کراواتش را مرتب کرد و برای بار سوم از خود پرسید به چه مقصدی از
این در می گذرد. پاسخی وجود نداشت ولی نیاز به گذر از این در و رفتن به نقطه ای نامعلوم او
را از خواب بیدار کرده بود و از پله ها پایین می برد. سعی کرد هنگام پایین رفتن ساکنین تابلوها
را که به خواب فرو رفته بودند بیدار نکند. صدای خواب آلودی که سعی می کرد خود را جدی
معرفی کند روی پله پنجم او را در جا میخکوب کرد.
- جاسوسی بدذات !
هری برگشت، سر کادوگان در حالیکه به سختی شمیرش را با هر دو دستش گرفته بود چند
سانتی متری آن را بالا آورد و در حالیکه با خواب آلودگی و زحمت سعی می کرد هری را با آن
________________
تهدید کند دوباره شمشیر از دستش لیز خورد و در میان چمنهای زیر پایش فرو رفت. سر
کادوگان که به نظر می رسید از بلند کردن دوباره آن صرف نظر کرده است به شمشیر تکیه داد
و در حالیکه به زحمت پلکهایش را باز نگه می داشت با صدایی زمزمه مانند گفت: در این ساعت
از شب، تو جاسوس بدذات..... تو..... تو....
هری با دقت به تابلو نگاه کرد پلکهای سر کادوگان روی هم افتاده بود و به طرز کاملا مشخصی
خرخر می کرد ولی پیش از اینکه هری بتواند قدمی بردارد با صدای فریاد مانندی گفت: تو گمان
بردی که یه شوالیه شجاع به تو اجازه می ده تا اینطور موز.... موز... موزیا.... موزیانن ...
بی تردید بار دیگر سر کادوگان قبل از تمام کردن جمله اش به خواب رفته بود. هری که قصد
نداشت بیش از این زمانش را با گفتگو با یک شوالیه خواب آلود هدر دهد بی صدا از کنار او
گذشت و اجازه داد او به ادامه رویایش بپردازد.
پنج طبقه پایین تر، در میان راهروی طبقه دوم، هری در برابر دری ایستاده بود که خیلی خوب
آن را به یاد می آورد چند ماه پیش همین اتاق محل تدریس هاگرید و جایی بود که تخم
خاکستر گردانها را جمع آوری کرده بودند. کاملا بی اختیار دستش را بالا برد و خیلی آرام در زد.
دو ضربه خیلی آرام و در عین حال مودبانه.
صدای مصمم و واضحی از درون به گوش رسید: بیایید تو آقای پاتر.
هری دستگیره را به آرامی چرخاند و از در گذشت فضای داخلی اتاق با چیزی که پیش از این از
این اتاق دیده بود کاملا متفاوت بود. فضای دلگیر و پوسیده اتاقی که دیده بود حالا تبدیل به
اتاق مجلل و قصر مانندی شده بود. سر چارلز پیترسون پشت میز تحریر و گردویی و بزرگی
نشسته بود و در حالیکه مشغول مطالعه یک دسته کاغذ بود گفت: می تونید بشینید آقای پاتر.
________________
هری بی صدا روی کاناپه چرم و بزرگی که نزدیکش بود نشست و به فضای اطرافش نگاه کرد.
پرده های مخملی که به شدت دلگیر به نظر می رسید حالا با رنگ یشمی اش جلوه خاصی به
اتاق می دادند. تقریبا تمام وسایل اتاق همان وسایل کهنه و از کار افتاده بود فقط با این تفاوت
که حالا تمام آنها نو و براق بودند. پشت سر هری تابلوی بسیار بزرگی بود که کل دیوار را تا
سقف پوشانده بود، چیزی که باعث حیرت هری می شد این بود که تنها تصویر در چنین تابلو
بزرگی دخترک خردسالی و ریز نقشی بود که صورتش را با دو دست پوشانده بود و در گوشه چپ
تابلو نشسته بود، بقیه فضای تابلو را رنگ سیاه و غلیظی فرا گرفته بود تصویر دخترک حرکت
ناچیزی می کرد و صدای خفه ای می داد که اصلا قابل تشخیص نبود.
پیترسون سرش را از روی دسته کاغذها بلند کرد و گفت: خوشحالم که دعوتم رو قبول کردید و
این ساعت از روز آمدید.
هری پرسید: دعوت ؟
پیترسون که متوجه حیرت هری شده بود لبخند کم رنگی زد و گفت: آقای پاتر شما یک ذهن
پرداز هستید از این به بعد شما با نوعی دیگه از زندگی دارید آشنا می شید انتظار نداشته باشید
برای دعوت کردنتون یه پاکت نامه مهر شده براتون فرستاده شه....
سپس ادامه داد: از این به بعد باید آموزش ببینید که چطور از قدرتهاتون استفاده درستی بکنید
برای قدم اول بهتره بدونید من چارلز پیترسون هستم و از این به بعد نحوه آموزش چگونگی
استفاده از نیروهاتون رو بهتون آموزشی می دم.
پیترسون که کاغذهای روی میز را با دقت و وسواس دسته بندی می کرد ادامه داد: قدم دوم
اینکه از این به بعد دو روز در هفته و غالبا در همین ساعت ما یه جلسه کوچیک داریم و قدم
سوم اینکه از این به بعد موقع شرکت در جلسات چوبتون رو همراهتون نمی یارید.
قبل از اینکه هری بتواند اعتراضی بکند پیترسون با لحن محکمی گفت: باید کم کم یاد بگیرید
که چطور بدون اون کاراتون رو انجام بدید. ما معمولا با ذهن پردازانی که جادوگرند این مشکلو
داریم که جدا شدن از چوبهاشون براشون سخته ولی من اصلا قصد ندارم در این مورد با شما
بحث کنم. پس لطفا دفعه بعد بدون چوبتون بیاید.
پیترسون که از پشت میزش بلند شده بود به سمت پنجره رفت و گفت: مطالب زیادی هست که
در چند ماه اخیر به علت سیاست هایی خاصی از شما مخفی مونده بخشی از این مسائل باید تا به
حال توسط پشتیبانتون بهتون گزارش داده شده باشه. به مرور که جلوتر می ریم جواب بسیاری
• • • • • از سوالاتتون رو خواهید گرفت ولی ادامه این بحث منوط به یک شرط خواهد بود که
وقتی هری از در دفتر پیترسون بیرون می آمد حس می کرد سرش سنگین شده شاید تحمل
گنجاندن این همه اطلاعات را به یکباره در سرش نداشت.
کل راهروها از دانش آموزان پر شده بود. به نظر می رسید زندگی یکبار دیگر آغاز شده بود، هری
با حالت منگی خاصی که داشت به سمت سرسرای بزرگ رفت چون امید به اینکه بتواند به
خوابگاه برگردد و کمی بیشتر بخوابد کاملا بیهوده به نظر می رسید.
رون پشت میز گریفندور نشسته بود و با کاردشی پیراشکی را تکه تکه می کرد. هری در برابر او
نشست و در حالیکه خمیازه عمیقی می کشید گفت: سلام پس هرمیون کجاست؟
رون با کمی اوقات تلخی گفت: اونم مثل تو بدون اینکه چیزی بگه مفقود شده.
________________
هری که کمی احساس گناه می کرد گفت: شاید براش کاری پیش اومده!
رون شانه هایش را بالا کشید و گفت: شایدم رفته به تحقیقش سر بزنه.
هری با حیرت گفت: تو موضوع تحقیقشو می دونی. اینطور نیست؟
رون با حالتی تاسف بار اندکی سرش را تکان داد و گفت: آره ولی به نظر من بیهوده است ممکن
نیست بتونه موفق بشه. خیلی ها تا به حال سعی کردند معجون خایزرف رو تموم کنند ولی
همونطور که می بینی این فقط یه فرضیه است.
هری گفت: ولی اون داره سعی شو می کنه.
• • • • • • • رون بار دیگر سرش را با تاسف تکان داد و گفت: داره وقت و انرژی شو هدر می ده بعلاوه
رون که متوجه هرمیون شده بود که به سمت آنها می آمد حرفش را ناتمام رها کرد.
صورت هرمیون جدی و عاری از هر گونه نکته شادی بخشی بود با حرکتی جدی و خالی از
هرگونه نرمش پشت میز نشست و در حالیکه هنوز گره ی ابروهایش در هم طنیده شده بود
خیلی جدی و خشک سلام کرد. رون نگاهی به هری انداخت و پرسید: ببینم اتفاقی افتاده؟
هرمیون بدون اینکه سرش را بلند کند در حالیکه مشغول پر کردن جامش بود با همان لحن
جدی گفت: نه، هیچی.
هری پرسید: تحقیقت چطور پیش می راه ؟
هرمیون جامش را روی میز گذاشت و آرام سرش را بلند کرد ابتدا نگاه خاصی به رون انداخت و
سپس در حالیکه امتداد نگاهش را به سمت هری برمی گرداند گفت: خوبه خیلی خوبه امروز
صبح باز بهش سر زدم به یه کم کار و توجه بیشتر نیاز داره.
________________
رون با حالتی غرش مانند گفت: کمی توجه بیشتر؟ آه هرمیون محض رضای خدا دست بردار. تو
همین الان هم به اندازه کافی خودتو با اون بخارا خفه می کنی. خودتم می دونی این کار نتیجه
ای نداره پس خواه.....
هرمیون با حالتی عصبی حرف او را قطع کرد و گفت: تو دست بردار ما بارها در این مورد با هم
حرف زدیم تعجب می کنم چطور هنوز نفهمیدی که من به هر طریقی این کار و انجام می دم؟
رون که گره ابروهایش در هم طنیده بود با حالت خاصی گفت: به هر طریقی یا به هر قیمتی؟
هرمیون با کمی پرخاش گفت: منظورت چیه ؟
رون گفت: خودت می دونی داری با این کار رو چه ریسک می کنی؟
هرمیون نگاهش را از رون برگرداند و گفت: هیچ ریسکی وجود نداره اینها فقط خرافاته. هیچ آدم
عاقلی این حرفا رو باور نمی کنه.
به نظر می رسید جمله آخر هرمیون تاثیر خاصی بر رون گذاشته بود چون بلافاصله و با لحنی
خشم آلود گفت: بسیار خوب من یه خرافاتی ام که این چیزها رو باور می کنم ولی تو که عاقلی
خیلی بهتر از من می دونی بخارایی که از اون معجون بلند می شه چه تاثیری رو آدم می ذاره.
هرمیون دوباره به سمت رون برگشت و با حالتی رنجیده گفت: هیچ کسی این حرفا رو تایید نمی
• • • • • • • کنه هنوز معلوم نیست واقعا اون بخارا سمی باشند
هری پرسید: معلوم هست شما درباره چی صحبت می کنید؟
قبل از اینکه کسی جواب هری را بدهد. رون با پرخاش گفت: چطور می تونی چنین حرفی بزنی؟
فکر می کنی برای چی خایز رف به قول خودت با اون سایه ها مواجه شد؟
________________
هرمیون گفت: این فقط یه فرضه. آدمهای زیادی بعد از خایز رف سعی کردند این معجونو درست
کنند که هیچ کدوم نمردند...
رون با حالتی تمسخرآمیز خنده کوتاهی کرد و گفت: آدمهای زیاد؟ نکنه منظورت اونهایی که یا
• • • • • • • بعد از مدتی کور شدند یا قدرت حرکت دست و پاشون رو از دست دادند یا
هرمیون به میان حرفش پرید و گفت: اینهایی که گفتی فقط برای بعضی از اونها اتفاق افتاده.
هر کسی ممکن براش اتفاقی بیفته ولی چیزی که تو رو آزار می ده یه باور خرافاتیه.
هری که صبرش لبریز شده بود گفت: شما از کدوم خرافات حرف می زنید؟
رون که به نظر مغلوب می رسید دوباره سرش را با پیراشکی ها گرم کرد و در خودش فرو رفت.
هرمیون گفت: بعضی ها می گند به نفر تغییری در این معجون داده تا کسی نتونه اونو بسازه.
رون با بی تابی گفت: یه تغییر؟ فقط یه تغییر کوچولو؟
هرمیون نفس صداداری بیرون داد و گفت: بسیار خوب اونها فکر می کنند این معجون با یه
طلسم خیلی خاص نفرین شده یعنی در حقیقت نفرینی در اون وجود داره که کسی رو که می
خواهد بسازه به نحوی نابود می کنه.
هری با حیرت پرسید: چه کسی ممکن چنین کاری کرده باشه ؟ بعلاوه خود خایزرف هم احتمالا
از همین معجون آسیب دیده.
هرمیون پاسخ داد : موضوع در حقیقت همین جاست. می گن در واقع این خایز رف نبوده که
چنین چیزی ساخته. میگن خایز رف دستور اولیه اونو از کسی دزدیده....
هری گفت: پس یعنی سازنده اصلیش اونو طوری طلسم کرده بوده تا کسی نتونه
بدزد تش.... جالبه!
________________
هرمیون با لحن خاصی گفت: اینها همش خرافاته. خایز رف سالها روی این معجون کار کرد اون
خودش یه آدم بی تجربه نبود که نتونه چنین طلسمی رو تشخیص بده بعلاوه بعد از اونم آدمهای
زیادی سعی کردند چنین طلسمی رو کشف کنند ولی هیچ کس چنین چیزی پیدا نکرد.
رون در حالیکه همچنان سرش پایین بود زیر لب گفت:آدمهای زیادی هم سعی کردند اون
بسازند که هرگز نتوانستند.....
هرمیون بدون توجه به آنچه رون گفته بود ادامه داد: ما معمولا عادت داریم برای چیزهایی که
ازش سر در نمی یاریم یه عذر و بهانه با یه قصه جانانه بسازیم. حرفهای لوپین درباره ذهن
پردازها و قصه هایی که مردم می ساختند یادتون رفته. اون موقع هم مردم از ذهن پردازها و
توانایی هاشون چیزی سر در نمی آوردند...
هرمیون که گویی چیزی به ذهنش رسیده بود کم کم در ادامه جملاتش صدایش را پایین آورد
تا اینکه در نهایت در خاموشی خودش را با صبحانه اش سرگرم کرد.
پس از اندکی رون پرسید: هری نگفتی امروز صبح کجا رفته بودی؟
هری جام شیرش را سر کشید و برای آنها توضیح داد که چگونه صبح از خواب برخواسته بود و با
یک نیاز به سمت اتاقی که در طبقه دوم بود کشیده شده بود و اینکه آن اتاق با چیزی که پیش
از این آنها دیده بودن متفاوت بود.
رون که تحت تاثیر قرار گرفته بود گفت: یعنی واقعا اون تو رو احضار می کنه ؟
قبل از اینکه هری پاسخ رون را بدهد هرمیون گفت: پس سر چارلز پیترسون در هاگوارتز می
مونه و در نهایت این اونه که قراره با تو و جرالد تمرین کنه.
رون پرسید: جرالد؟
________________
هری پاسخ داد: آره اون نفر دومیه که لوپین ازش نام برده بود. ولی تو از کجا می دونی؟
رون بدون اینکه به هرمیون مجال پاسخ دادن به سوالی هری را بدهد گفت: ولی من فکر می
کردم اون جولیاست آخه این اون بود که سر کلاس نجوم مثل هری بین خواب و بیداری مونده
بود.
هری گفت: جولیا هم چنین قدرتی داره ولی بعد از اون روز دیگه نتوانسته ادامه بده و در نتیجه
حذف شده.
هرمیون پرسید: تو چی؟
هری با حیرت پرسید: منظورت چیه که من چی؟
هرمیون گفت: اگه بخوای می تونی از این به بعد ادامه ندی. از اینجا به بعد دیگه به میل خود ته.
شانس این انتخاب به تو داده شد می تونی انتخابش نکنی.
رون گفت: چرا نباید انتخابش کنه ؟ حالا که سختی هاشو پشت سر گذاشته چرا نباید یاد بگیره
چطور از قدرتهاش استفاده کنه ؟
هرمیون با همان لحن عصبی چند دقیقه پیش گفت: کی گفته سختی هاشو پشت سر گذشته ؟ از
اینجا به بعد با چیزهای جدیدتری آشنا می شه. این ممکنه بهشی آسیب بزنه. این خطرناکه. اون
داره با ذهنش بازی می کنه.
رون پوزخندی زد و گفت: ببین کی داره از خطر حرف می زنه !
هرمیون به سمت رون برگشت و گفت: این فرق داره...
رون حرفش را برید و گفت: چرا؟ اون خرافاته ولی حرفهای یه کوتوله مسخره که معلوم نیست از
کجا اومده دلیل خیلی محکمی به حساب می یاد؟
________________
هری پرسید: کوتوله ؟ منظور تون ماگایتونه ؟ ولی اون چه ربطی به این موضوع داره؟
هرمیون گفت: من اصلا از اون حرف نمی زنم من دارم از جرالد میگم، اون تازه دیروز از درمانگاه
مرخص شده.
هری که هر لحظه بر تعجبش افزوده می شد گفت: جرالد؟ درمانگاه ؟ ولی برای چی؟
هرمیون پاسخ داد: یکهفته پیش به اونجا منتقلش کردند. حالش خیلی بد بود، از شدت سردرد
جلوی چشماش سیاه شده بود و جایی رو نمی دید. طاقت یه زمزمه کوتاه رو هم نداشت و فریاد
می کشید، نمی دونم چطور آرومش کردند.
هری پرسید: ولی اون برای چی اینطور شده بود؟
هرمیون پاسخ داد: چه حدسی می زنی وقتی بگم مستقیم بردنش پیش سود بینسکی،
رون گفت: بزار من حدس بزنم این جرالد نبود که داشت مثل تو از اون معجون درست می کرد؟
هرمیون در حالیکه با خشم نفسش را بیرون می داد گفت: این بحث بی فایده است ولی برای
اطلاعات می گم که هیچ کس نگفته جرالد هم داره از همین معجون درست می کنه من می
دونم اون فقط یه معجون می سازه. سپس از روی صندلی اش برخاست و بدون اینکه چیزی
بخورد سرسرای بزرگ را ترک کرد. رون و هری اندکی بعد پشت سر هرمیون سرسرای بزرگ را
به قصد اولین جلسه کلاسی دفاع در برابر جادوی سیاه ترک کردند وقتی از راه پله های تو در تو
و متحرک می گذشتند و از پله ها بالا می رفتند رون پرسید: نگفتی پیترسون چی بهت گفت؟
هری که مواظب بود تا توسط پله هایی که ناپدید می شوند غافلگیر نشود با احتیاط پایش را
روی پله بالایی گذاشت و گفت: هیچی در مورد اینکه از این به بعد باید چی کار کنیم توضیح داد
________________
و اینکه باید از این به بعد چه ضوابطی رو باید رعایت کنم و اینکه جلساتمون چگونه و کجا
رون که تازه داشت پشت سر هری بالا می آمد گفت: آره ولی خوب تو می تونی تو این جلسات
دیگه شرکت نکنی این به میل خودت بستگی داره ولی اگه من بودم قبول می کردم با چنین
قدرتهایی میشه راحت هر چیزی رو بدست آورد.
هری اندکی صبر کرد تا رون هم به او برسد و گفت: آره راستی پیترسون گفت باید عادت کنم تا
از این به بعد از چوب دستی استفاده نکنم.
رون با اندکی حیرت گفت: واقعا؟ یعنی دیگه بهش نیازی نداری؟ البته با حرفهایی که لوپین
درباره قدرت ذهن پردازها گفته بود این اصلا بعید به نظر نمی رسید ولی به این سرعت ؟
هری پاسخ داد: نه به این سرعت. اون گفت باید عادت کنم تا کم کم کارامو بدون اون انجام بدم.
رون با وجد گفت: وای پسر این عالیه! پس تو ادامه می دی؟
هری که بالای پله ها رسیده بود ایستاد و در حالیکه با حرکت جزئی سرش او را تائید می کرد
گفت: من زیر یه برگه رو امضا کردم که طبق اون موافقتم رو برای ادامه این آزمون یا هرچی که
اسمشه اعلام کردم.
صدای جیغ مانندی گفت: چی ؟؟؟؟
این صدای هرمیون بود که از پشت مجسمه گوژپشت بیرون می آمد، در حالیکه جلوی دهانش را
با دستانشی پوشانده بود با چشمانی حیران و رنگی پریده به سمت آنها آمد و گفت: تو چی کار
کردی؟
هری که دستپاچه شده بود: من؟ من؟ هیچی فقط گفتم موافقتم رو اعلام کردم...
________________
هرمیون که صدایش طنین جیغ مانندی پیدا کرده بود گفت: تو زیر اون برگه رو امضا کردی؟
هری با اندکی وحشت گفت: خوب، آره.
هرمیون بار دیگر با وحشت پرسید: تو موافقت کردی و همه تعهداتشو پذیرفتی؟
هری که نگران شده بود گفت: خوب! من؟ فکر کنم همین کار و کردم...
هرمیون با حیرت به او خیره مانده بود و حرکتی نمی کرد. رون که روی پله پایینی باقی مانده
بود بالا آمد و گفت: بس کن هرمیون اگه هری چنین قدرتی داره باید ازش استفاده کنه. من
نمی فهمم آدمی مثل تو چطور تا این حد پیش بینی یه کوتوله چهل پنجاه سانتی متری رو
جدی می گیره؟
هرمیون که صدایش اندکی می لرزید گفت: اون پیش بینی نکرد اون فقط بخشی از زندگی
خودشو برامون گفت.
هری پرسید: شما از چی حرف می زنید؟ ماگایتون چه ربطی به این موضوع داره؟
رون گفت: ردای هرمیون درست در تاریخی که گفته بود با یه تیکه از استیک شام لک شد، چند
روز بعد ماگایتون یه شیشه از عصاره زنبق سیاه توسط دابی برامون فرستاد که لکه با اون کاملا از
بین رفت و حالا هرمیون نگرانه که بقیه پیش گوییهاشم واقعی باشه.
هرمیون با صدای جیغ مانندی گفت: چرا متوجه نیستی اون پیش گویی نکرد اون واقعیتی که
می دید رو گفت.
هری که از حالت عصبی هرمیون تعجب کرده بود گفت: ولی ممکنه این فقط یه شوخی باشه یا
شاید یه دروغ دلیلی وجود نداره که ما این موضوع رو تا این حد جدی بگیریم.
________________
هرمیون با صدایی بسیار آرام و ناله مانند گفت: نه هری این موضوع جدی تر از اونه که اونو
شوخی بگیریم. تو چیزی در مورد کوتوله ها نمی دونی.
سپس در حالیکه سرش را پایین انداخته بود به سمت کلاس دفاع در برابر جادوی سیاه حرکت
کرد. هری با صدای بلندتری پرسید: من چی رو درباره کوتوله ها نمی دونم ؟
هرمیون که ایستاده بود برگشت، اجزای صورتش منقبض شده بود و در حالیکه به نظر می رسید
از چیزی رنج می برد گفت: کوتوله ها بلد نیستند شوخی کنند! اونا هرگز نمی توانند دروغ بگند!
هری که خودش را به او می رساند پرسید: نمی تونند؟ مگه می شه اونا نتوانند دروغ بگند؟
هرمیون سرش را با تاسف تکان داد و گفت: متاسفانه این نوع از کوتوله ها ذاتا نمی توانند دروغ
سپس لب پایینی اش را گزید و در حالیکه نگاهش را از هری برمی گرداند وارد کلاس شد. رون
همچنان پشت سر هری ایستاده بود، نه حرکتی می کرد و نه چیزی می گفت. خیلی آهسته وارد
کلاسی شدند و در میان هیاهوی کلاس جایی برای نشستن یافتند. مدت زیادی نگذشت که در
پشتی کلاس خیلی آهسته روی پاشنه چرخید و بانوی بلند قامتی در ردای سفید با دنباله ای
بسیار بلند وارد کلاس شد. امتداد موهای مشکی رنگش دور بازویش حلقه خورده بود و تا زمین
می رسید زمزمه تحسین برانگیزی از گوشه و کنار کلاسی به گوشی می رسید. پرفسور برنفورد در
حالیکه همچنان چشمانش با پارچه سفیدی بسته بود آرام از میان میزها گذشت و خود را به میز
استاد رساند، پوست لطیفش برق می زد، تضاد خاصی بین رنگ سیاه موهایش و سفیدی صورتش
جذابیت خاصی به صورتش می بخشید. کلاس در سکوت فرو رفته بود و همه به استاد جوان و
جدید خیره مانده بودند. در حالیکه دستان ظریفش را برای یافتن محل نشستن کمی جلوتر از
خودش نگه داشته بود صندلی مخصوصی استاد را پیدا کرد. پروانی با صدای بسیار آرام و حزن
انگیزی گفت: اون واقعا نمی بینه !
می شد با یک نگاه گذرا در کلاس فهمید که این فقط پرواتی نیست که این چنین احساس
تاسف و ناراحتی می کند. حرکات پرفسور برنفورد خیلی آرام و نرم بود و ظرافت خاصی در آن
دیده می شد، کتاب قطور قدرت ویرانگر را که روی میز بود باز کرد و صفحه اول آن را انتخاب
کرد. رون کمی سرش را به هری نزدیک کرد و گفت: حالا می خواد چی کار کنه نکنه می خواد
با اون چشمای بسته شروع کنه به خوندن....
صدای کشیده شدن تکه های گچ بر روی تخته سیاه توجه همه را به خود جلب کرد. گچ سفید
رنگی روی تخته سیاه می لغزید و سر می خورد و پایین می آمد و باز دوباره بالا می رفت.
سیموس با حیرت زمزمه کرد: اون گچ داره یه چیزهایی می نویسها
حق با سیموس بود گچ سفید رنگ و کوچک بدن صاف و لطیفش را به تخته سیاه و زبر می
کشید و با آنچه که از خودش به روی تخته باقی مانده بود عباراتی را بالای تخته به جای می
گذاشت:
دفاع در برابر جادوی سیاه
جلسه اول
بعد از نقش بستن حرف " ل " کلمه اول گچ سفید که حالا کوچکتر شده بود از بالای تخته رها شد
و در محفظه کوچک جای گچ ها در زیر تخته افتاد. صدای آرام پرفسور برنفورد توجه کلاس را به
خود جلب کرد: فصل اول - مخلوقات تاریکی. آقای ویزلی ممکنه عنوان فصلها رو یکبار با صدای
بلند بخونید؟
________________
رون که اندکی جا خورده بود سرفه کوتاهی کرد و درحالیکه خیلی سریع کتابش را باز می کرد
شروع کرد:
فصل اول: مخلوقات تاریکی
فصل دوم: قدرت ویرانگر.
فصل سوم: آنجا که سیاهی مطلق است.
فصل چهارم: فرار یا ایستادگی؟
فصل پنجم: آنان که ایستادند، آنان که رفتند.
- تا همین جا کافیه. از فصل اول شروع می کنیم. دوشیزه پاتیل ممکنه از روی متن درس
بخونید؟ پیش از شروع کسی سوالی نداره؟
- ببخشید پرفسور؟
این صدای هرمیون که ظاهرا با اینکه دستش بالا بود لازم می دید تا سوالش را با صدای بلند
مطرح کند. پرفسور برنفورد به سمت هرمیون برگشت و گفت: بله دوشیزه گرنجر؟
هرمیون پرسید: آیا آنچه که ما قراره از این کتاب یاد بگیریم فقط بخش تئوری نظریات خوزینو
رو شامل می شه ؟ یعنی منظورم اینه که .... خوب قدرت ویرانگر از موجودات عمق جنگلهای
تاریک نام برده، از موجوداتی که از خشم و نفرت متولد می شند و در میان تعفن زندگی می
هرمیون با صدای آرامتری پرسید: می خواستم بدونم آیا ما با اونها آشنا می شیم یا در سمون
فقط تئوریه ؟
________________
نوعی لبخند خاص به وضوح در گوشه لب پرفسور برنفورد دیده می شد. از پشت میز بلند شد و
با احتیاط به سمت پنجره پشت سرش رفت. با اینکه با وجود نابینایی اش حرکت برایش چندان
آسان نبود ولی پرده های بلند و قطور را پیدا کرد و در حالیکه به آنها چنگ می زد به سمت
پنجره رفت و دو پنجره بزرگ و قدی پشت سرش را بست و پرده ها را کشید و به سمت کلاس
برگشت. هری انتظار داشت که پاسخی به سوال هرمیون بدهد ولی او در عوض مکث کوتاهی
کرد و گفت: آقای توماس ممکنه بقیه پرده ها رو بکشید؟ آقای لانگ باتم لطفا شما هم بهشون
همه پنجره ها بسته شد و پرده ها کشیده شد. کلاس در تاریکی فرو رفته بود که فتیله شمع
باریک و کوچک روی میز پرفسور برنفورد شعله ور شد و نور اندکی را در کلاس پراکنده ساخت.
پرفسور برنفورد که در نور اندک شمع قابل دیدن بود موهای بلندش را بالای سرش جمع کرد و
در حالیکه از جیب ردایش چوبدستی باریک و قهوه ای رنگی را در می آورد گفت: چند نفر از
شما با کفن زنده آشنا هستند؟
رون ابروهایش را بالا کشید، سیموس گفت: چیه زنده ؟
در همان نور اندک هم می شد دست بالای هرمیون را تشخیص داد ولی ظاهرا هرمیون چندان
معتقد نبود که پرفسور برنفورد هم متوجه دست او شده پس با صدای بلندی گفت: منظور تون از
کفن زنده همون مرگ پوشه هاست؟
پرفسور برنفورد که از پشت میزش به سمت آنها می آمد با حرکت سرش او را تایید کرد و گفت:
کمی فکر کنید اکثر شما حتی برای یه نگاه گذرا اسمشو تو کتاب جانوران شگفت انگیز و
زیستگاه آنها دیدید. دوشیزه بروان شما چیزی به خاطر می یارید؟
________________
لاندر با کمی شرمندگی سرش را تکان داد. شاید سکوت طولانی لاندر باعث شد پرفسور برنفورد
در حالیکه از او روی برمی گرداند با کمی تاسف گفت: خوب بذار یه جور دیگه بگم. آقای پاتر
شما باید بتونید به من کمک کنید، چیزی از فلاویسی بلبی خاطر تون هست؟
هری آهسته با خود تکرار کرد: فلاویس بلبی! فلاویس بلبی !
مطمئن بود این اسم را شنیده است. این اسم و یک تاریخ .... یه تاریخ خاصی چیزی حدود ...17 نه
یه چیز کاملتر یه چیزی مثل ...178 نه نه بازم کاملتر شاید 1782 آره آره همین بود.
پرفسور برنفورد که هنوز پاسخی نشنیده بود گفت: شاید باید بیشتر کمک....
ولی هری قبل از اینکه او جمله اش را به پایان برساند، هری گفت:1782، این تاریخیه که فلاویسی
بلبی برای گذراندن تعطیلات به پاپوآ در گینه نو رفته بود و با یک مرگ پوشه رو به رو شد و
جان سالم به در برد.
هری متوجه شد رون خیره به او نگاه می کند. در واقع جوری به او نگاه می کرد گویی باور نمی
کرد چنین پاسخ دقیقی را از زبان او شنیده باشد.
پرفسور برنفورد با رضایت گفت: درسته یاداشتی که بلبی از برخوردش با مرگ پوشه به جای
گذاشته در حقیقت کاملترین توصیفیه که از حمله این موجودات به جای مونده. کسی چیزی از
اون یاداشت به یاد داره؟
از اونجایی که برای مدتی هیچ صدایی به گوش نرسید پرفسور برنفورد که به سمت انتهای کلاس
می رفت گفت: دوشیزه پاتیل لطفا شروع کنید، صفحه هفتم، پاراگراف پنجم، خط چهل و دو....
صدای باز کردن کتابها و ورق زدن برای لحظه ای به اوج رسید و سپس همه صداها به جز صدای
پرواتی خاموش شد. در نور بسیار اندک کلاسی می شد این جملات را از روی کتاب خواند.
________________
مرگ پوشه معروف به کفن زنده
موجودی برخاسته از جنگلهای تاریک استوایی که ظاهری شبیه به یک شنل سیاه رنگ دارد. قطر این موجود
پیش از هضم قربانی چیزی حدود 1.25 سانتی متر است. این موجود که میل بسیاری به تاریکی دارد عمدتا در
نور روز دیده نمی شود ولی شبها نزدیک به سطح زمین پرواز می کند. غالبا در همین ساعات نیز شکار خود را
به چنگ می آورند. چند ویزگی خاصی در حمله مرگ پوشه ها وجود دارد اولین آنها این است که به علت نحوه
خاصی حمله مرگ پوشه ها قربانی فرصتی برای درخواست کمک پیدا نمی کند. دومین نکته این است که مرگ
پوشه ها چیزی از جسد قربانی باقی نمی گذارند و به غیر ضخامت اندکی که مرگ پوشه ها پس از هضم قربانی
پیدا می کند هیچ تغییری نمی یابد. یک مرگ پوشه با نحوه خاص حمله کردن خود می تواند بدون هیچ
مشکلی موجودی بارها از خود قوی تر و بزرگتر ببلعد. تنها افسون موثر بر این موجودات سپر مدافع است که در
اثر اجرای کامل باعث قراری دادن مرگ پوشه می شود.
- ممنونم دوشیزه پاتیلی، برای ادامه می خوایم توصیفی رو که فلاویسی بلبی از برخوردش با مرگ
پوشه در 1782داشته رو بررسعیت کنیم. کسی کتاب موجودات شگفت انگیز و زیستگاه آنها رو همراه
داره؟
سیموس که کتابش را اندکی بالاتر گرفته بود گفت: من دارم پرفسور،
پرفسور برنفورد با رضایت به سمت سیموس برگشت و گفت: عالیه آقای فینیگان. کتابتون رو
بردارید و برید پشت میز من،
سیموس با ناباوری تکرار کرد: پشت میز شما؟
پرفسور برنفورد بدون توجه به حیرت سیموس گفت: بله و ...
سپس در حالیکه به سمت کل کلاس برگشته بود گفت: و اما ما باید همه میزها رو به گوشه ها
ببر بن
________________
این بار فقط سیموس نبود که با حیرت به پرفسور برنفورد می نگریست.
کل میزها را جمع کردند و دور کلاسی چیدند حالا وسط کلاس چیزی شبیه یک میدان کوچک
ایجاد شده بود، سیموس پشت میز پرفسور برنفورد ایستاده بود و در حالیکه کتاب را در دست
گرفته بود منتظر فرمان بود تا شروع کند. بقیه هم وضع بهتری نداشتند و با نگاه های گنگ از
هم می پرسیدند که قرار است در یک کلاسی تاریک و بدون میز چه کنند؟
هرمیون خودش را به رون و هری رساند و آرام در گوش آنها زمزمه کرد: اون می خواد چی کار
کند ؟
رون بدون اینکه چیزی بگوید با نگاه متحیری پاسخ او را داد. کلاس در سکوت خاصی فرو رفته و
شاید علت آن سکوت سنگینی بود که ناگهان پرفسور برنفورد اختیار کرده بود، امتداد خط
چشمانی که بسته بودند به شعله شمعی می رسید که در برابر سیموس می سوخت. نوعی
اضطراب در گوشه و کنار کلاس شکل می گرفت و از دیوارها بالا می رفت. پرفسور برنفورد هیچ
حرکتی نمی کرد مثل یک مجسمه ایستاده بود، حتی یک میلی متر هم جابه جا نمی شد. هری
بی اختیار به یاد سود بینسکی می افتاد که در تمام مدت آنچنان بی حرکت به او خیره شده بود.
هرمیون اندکی بازوی او را فشرد و با لحنی آمیخته با اضطراب پرسید: اون حالش خوبه؟
- آره نگران نباشی. داره دنبال فلاویسی می گرده.
هری دقیقا نمی دانست چرا چنین چیزی گفته بود ولی رون که حرف او را به حساب یک شوخی
گذاشته بود خنده عصبی و کوتاهی کرد که خیلی زود قطع شد چون پرفسور برنفورد ناگهان با
صدای بلندی گفت: آقای پاترا
هری که جا خورده بود گفت: بله پرفسور.
________________
- لطفا بیایید جلو.
لحن برنفورد این بار جدی و خالی از هرگونه لطافت بود. هری از رون و هرمیون فاصله گرفت و
جلوتر رفت.
برنفورد که چوبش را از جیبش در آورده بود گفت: تا اون جایی که من می دونم شما شهرت
خوبی در گریختن از چنگ جادو و جادوگران سیاه دارید، پس لطفا چند قدم جلوتر بیاید و اینجا
وسط کلاس بایستید و اگه ممکنه چوبتون رو هم همراه خودتون بیارید.
هری برای لحظه ای فکر کرد برنفورد می خواهد با او دوئل کند. ولی او که از هری دور می شد
ادامه داد: کار شما بسیار ساده است. فقط از تون می خواهم از خودتون دفاع کنید.
هری با حیرتی مضاعف پرسید: دفاع کنم؟ ولی در برابر چی باید از خودم دفاع کنم؟
برنفورد بدون اینکه پاسخی به سوال او بدهد گفت: دقت کنید فقط حق دارید از چوبتون استفاده
هری که نمی فهمید منظور او از کلمه فقط چیست منتظر توضیح بیشتری بود ولی برنفورد که
رو به روی ایستاده بود چوبش را بالا برد و با صدای بلندی گفت: الندور.
کلاس در سکوت و خاموشی فرو رفت در حقیقت نور اندک شمع هم خاموش شده بود. هری که
سعی می کرد تا چشمانش به تاریک عادت کنند، کمی مکث کرد. هوا به نظر مرطوب تر می
رسید، باید بیش از این از گوشهایشی استفاده می کرد. اطرافش کسی نبود چه اتفاقی برای
افرادی که تا چند لحظه پیش در کنارشی بودند افتاده بود. صدای خش خشی از فاصله نزدیک به
گوش می رسید. هری که چوبش آماده و در دستش بود خیلی سریع برگشت. به نظر می رسید
سایه سیاهی در هوا موج می خورد و نزدیک تر می آمد، خیلی واضح می توانست وجود چیزی
________________
را در اطرافش حس کند. کمی جلوتر رفت هوا را با حرکت چوبدستی اش می شکافت و جلوتر
می رفت. هیچ چیز نبود. اگر برنفورد او را به اینجا کشانده بود و خواسته بود تا از خودش دفاع
کند پس باید مهاجم را می یافت. یک مرگ پوشه چیزی بود که هری حدس می زد باید او را در
این نزدیکی ها بیابد. سعی کرد خط به خط توضیحات خوزینو را درباره مرگ پوشه ها به خاطر
آورد. خوزینو سپر مدافع را تنها افسون موثر در برابر این موجودات می دانست. احتمالا پرفسور
برنفورد هم به همین دلیل او را برای این مبارزه انتخاب کرده بود. ولی چیزی در برابرش نبود، با
توجه به چیزی که در این مدت از این موجودات فهمیده بود کاملا مشخص بود حمله آنها نوعی
حمله خاصی محسوب می شود که فرصت دفاع را از فرد می گیرد پس لازم بود خیلی هوشیار
باشد و کوچکترین حرکات را زیر نظر بگیرد. دوباره سایه ای در برابرشی موج زد و حرکت کرد ،
هری که چوب دستی اش را آماده نگه داشته بود با حرکت سریعی آن را به داخل تاریکی فرو
برد. دوباره هیچی .... نفسش را در سینه حبس کرد و چشمانش را بست، شاید چون باز نگه
داشتن آنها هیچ کمکی به او نمی کرد نیاز به تمرکز داشت می دانست چیزی در اطرافش پرسه
می زند ولی کجا بود؟ رطوبت به طرز کاملا محسوسی بیشتر شده بود. هوای اطرافش خفقان آور
و تنگ بود گویی در یک فضای بسته نفس می کشید. سعی کرد هوای بیشتری به درون بکشد.
رطوبت را بر روی پوستش حس می کرد، جسم مرطوبی به او نزدیک می شد، بار دیگر با حرکتی
ناگهانی برگشت و به پشت سرش خیز برداشت. نوک چوبش با چیزی برخورد کرد. موجود
مرطوبی او را در بر گرفته بود و می فشرد، هری حسی می کرد قفسه سینه اش در حال فشرده
شدن است. رطوبت نامطلوبی در هوای اطرافش موج می زد، نیاز به یک نفس عمیق و هوای تازه
داشت ولی هنوز می توانست نفس بکشد پس باید راهی برای رهایی می یافت . فقط یک راه
________________
وجود داشت، نیاز به یک فکر شادی بخش داشت. یک فکر شادی بخش پیش از آنکه مرگ پوشه
تصمیم به بستن راه تنفسی او بگیرد. مچ دستش تحت فشار بود، ظاهرا مرگ پوشه تصمیم
گرفته بود تا هر چه سریعتر چوب دستی را از او بر باید. فرصتی برای تامل بیشتر نبود به ظاهر
کار ساده ای می رسید ، یک فکر شادی بخش و بعد:
- اکسپکتوپاتر نوم.
هری برای لحظه ای تامل کرد شاید اشتباه کرده بود. هیچ اتفاقی نیافتاد. دوباره:
- اکسپکتوپاتر نوم.
بی فایده بود چیزی مانع می شد تا افسون اثر خود را به جای بگذارد. هری فشار و رطوبت را تا
روی چانه اش حس می کرد بی تردید این آخرین فرصت بود مرگ پوشه هرگز به او فرصت
دیگری برای به زبان آوردن افسون نخواهد داد. هری تلاش می کرد باید شادی آورترین خاطره
اش را به ذهن می آورد و شیرینی آن را حس می کرد. فقط یکبار دیگر، نیمی از دهانش پوشیده
شده بود. با آخرین شانسی که داشت فریاد کشید: اکسپکتوپاترن .!
مرگ پوشه دهان او را پوشانده بود. هری که به زحمت از تنها حفره بینی اش نفس می کشید،
سعی کرد تمرکز کند، باید می فهمید چرا سپر مدافع تشکیل نمی شد! مطمئن بود تمام مراحل
را به درستی انجام داده بود ولی گوئی چیزی مانع از تشکیل آن می شد. هری که کم کم
احساس می کرد سرش سنگین می شود سعی کرد از مجرای کوچکی که برایش باقی مانده بود
نفس بکشد. مرگ پوشه او را در خود پیچیده بود، مچ دستش به شدت تحت فشار بود، ظاهرا
مرگ پوشه می خواست او را وادار کند تا چوبش را رها کند. هری که از اجرای افسون نا امید
شده بود با تمام قوا تلاش می کرد خود را از دست مرگ پوشه برهاند یا حداقل مجرای کوچکی
________________
برای تنفس پیدا کند. برای لحظه ای بعد تمام فشار از بین رفت، هری که بار دیگر قدرت نفس
کشیدن پیدا کرده بود، نفس با ولع عمیق و صداداری کشید و در حالیکه سرفه می کرد روی کف
اتاق زانو زد. رطوبت از بین رفته بود ولی اندکی طول کشید تا دوباره نفسش سرجایش بیاید و
بتواند هیاهوی اطرافش را تشخیص دهد. شعله های نورانی و بلندی بعد از آن تاریکی مطلق
چشمانش را می زد. آتش پرده کلاس را در بر گرفته بود و از آن بالا می رفت. صدای جیغ های
کوتاهی اتاق را پر کرده بود، هری با حیرت به اطرافش نگاه کرد همه دانش آموزان در پشت سر
او و دور از آتش جمع شده بودند و برنفورد در حالیکه چوبش را به سمت پرده های شعله ور
گرفته بود وردی را زیر لب زمزمه کرد و آتش خاموش شد. دود از پرده ها بلند می شد. هری که
همچنان کمبود هوا را حس می کرد سرفه بلندی کرد و بلند شد. رون و هرمیون اندکی دورتر و
در بین سایرین ایستاده بودند و با نگرانی به او و پرده شعله ور در پشت سرش نگاه می کردند.
برنفورد با صدای بلندی گفت: برای امروز کافیه. همه می تونید برید بیرون. برای جلسه بعد برای
فصل دوم آماده باشید.
هری که همراه با سایرین به سمت در خروجی برگشته بود با صدای برنفورد متوقف شد: شما
بایستید آقای پاتر.
کلاس تقریبا خالی شده بود که برنفورد در حالیکه از او روی برگردانده بود گفت: از شما خواسته
بودم فقط از چوبتون استفاده کنید. اینطور نیست؟
هری که دقیقا منظور او را نمی فهمید گفت: بله فکر می کنم شما چنین چیزی گفتید.
برنفورد به سمت هری برگشت و گفت: این یه توصیه دوستانه است آقای پاتر، بهتره قدرتتون رو
کنترل کنید وگرنه تو دردسرهای بدی خواهید افتاد.
هری با حیرت گفت: ببخشید پرفسور ولی من منظور تون رو نمی فهمم.
پرفسور برنفورد که کتابش را از روی میز برمی داشت گفت: ساده است. اگر نتونید خودتون رو
کنترل کنید جور دیگری با شما برخورد خواهند کرد. اگر بخواید با این روش نیروهای اطرافتون
رو به خدمت بگیرید به علت اینکه هنوز توانایی کنترل اونها رو ندارید عواقب بدی در انتظارتون
خواهد بود حالا می تونید برید در ضمن به خاطر داشته باشید در اولین فرصت در اینباره با استاد
کنترل نیروهاتون صحبت کنید.
هری که چیزی نمی فهمید گفت: ببخشید پرفسور من اصلا نمی فهم م. منظور تون از استفاده از
نیروهای اطرافم چیه ؟
برنفورد که گویی میلی به ادامه این بحث نداشت با اختصار گفت: شما نتونستید سپر مدافع
کاملی درست کنید و از قدرت شمع من استفاده کردید استفاده کردید. حالا دیگه برید.
برنفورد با آخرین جمله اش چوبش را به سمت پرده ها گرفت، وقتی هری از در کلاس خارج می
شد پرده ها دوباره و به شکل اولش برگشته بود. رون و هرمیون پشت در منتظر هری ایستاده
بودند. قبل از اینکه هری فرصتی برای پرسیدن سوالی پیدا کند رون با هیجان پرسید : تو چطور
اون کارو کردی؟
هرمیون برعکس رون با نگاه خاصی و مشکوکی او را بررسی کرد و گفت: چرا یه سپر مدافع
درست نمی کردی این که برات کاری نداشت.
هری پاسخ داد: من همه تلاشم رو کردم ولی تشکیل نمی شد تا به حالی نشده بود چنین اتفاقی
________________
سیموس که اندکی دورتر ایستاده بود اندکی به آنها نزدیک شد و گفت: از کجا یاد گرفتی اون
کارو بکنی. باورم نمی شد برای یه لحظه کل اتاق رو یه شعله بزرگ گرفت. انگار تو جهنم
ایستاده بودیم.
سیموس که خیلی سریع از آنها دور می شد با صدای بلندی گفت: فکر کنم دین از دستت دلخور
باشه چون کتابشو به یه مشت خاکستر تبدیل کردی.
هری نگاهی به رون و هرمیون انداخت و گفت: اون از چی حرف می زد؟
رون با حیرتی بیشتر پرسید : یعنی تو نمی دونی چی کار کردی؟
هری سرش را به علامت نفی تکان داد و در حالیکه به سمت کلبه هاگرید می رفتند آنچه را که
دیده بود و حس کرده بود برای آنها تعریف کرد.
رون گفت: بعد از اینکه برنفورد تو رو به وسط کلاس کشید و اون وردو رو به زبون آورد از ما
خواست تا خیلی دقیق به اتفاقاتی که میوفته توجه کنیم.
هری پرسید: اتفاقاتی که میوفته؟
هرمیون گفت: متوجه نشدی اون تو رو به زمان و مکان فلاویس بلبی کشونده بود.
هری برای لحظه ای به یاد رطوبت خاصی که در هوا موج می زد افتاد، سپس گفت: ولی پس چرا
سپر مدافع تشکیل نمی شد؟
رون شانه هایش را اندکی بالا کشید و گفت: نمی دونم مطمئنی تمام مراحل رو درست انجام می
دادی ؟
هری گفت: البته، چند بار سعی کردم ولی اون شعله ها چی بود؟
________________
هرمیون گفت: بعد از اینکه تو تقریبا به اون مرگ پوشه تسلیم شده بودی به نظر می رسید
پرفسور برنفورد قصد داره تا تو رو به زمان عادی بر گردونه ولی در یک لحظه شعله شمع کوچکی
که روی میز می سوخت به شعله بزرگی تبدیل شد که نیمی از اتاق را در برگرفت. راستش رو
بخوای نمی دونم چطور تونستی چنین کاری بکنی.
هری با حیرت گفت: من؟ خوب من راستش اصلا یادم نمی یاد که دقیقا چنین کاری کرده باشم.
رون ضربه ای به پشت شانه او زد و گفت: لازم نیست فروتنی کنی فکر کنم این یکی از
کوچکترین کارهایی باشه که تو می تونی بکنی.
هرمیون پرسید: پرفسور برنفورد باهات چی کار داشت؟
هری برای آندو تعریف کرد که برنفورد چه چیزی گفته بود. هرمیون اخمهایش را درهم کشید و
گفت: اینها اصلا خوب نیست هری، بهتره امشب با لوپین تماس بگیری اون باید درباره این
اتفاقات بتونه توضیحی بهت بده.
هری پرسید: تماس بگیرم ؟ ولی چطوری؟
هرمیون به سادگی گفت: فکر کنم اتاق لوپین تو هاگزهد یه شومینه داشت.
________________
فصل شانزدهم: گمشده
هری کف اتاق و در کنار آتش نشسته بود و منتظر بود تا سالن عمومی برج گریفندور خالی شود.
بازوی چپش تیر می کشید، در اولین برخوردش پس از اینکه فهمیده بود یک ذهن پرداز است
هاگرید چنان او را با اشتیاق فشرده بود که برای لحظه ای هری حس کرد قفسه سینه اش در
حال خورد شدن است. هاگرید در حالیکه در چشمانش اشک جمع شده بود به او لبخند می زد و
تبریک می گفت. ظاهرا سایرین ترجیح داده بودند که این موضوع از او هم مخفی باقی بماند.
هری که به شعله های آتشی خیره مانده بود به حرفهای پیترسون درباره ادامه این آزمون می
اندیشید. پیترسون خیلی واضح به او فهمانده بود که آنها علنا او را هنوز یک ذهن پرداز نمی
دانند و در مورد اینکه او چگونه چنین قدرتی دارد هیچ توضیحی ندارند چون چنین قدرتی کاملا
نسل به نسل و به صورت موروثی منتقل می شود در حالیکه هیچ کدام از والدین هری چنین
قدرتی نداشته اند. هری دقیقا نمی دانست این چه معنایی دارد ولی پیترسون چندین سوالی
مختلف درباره اندرو جانسون از او پرسیده بود و در آخر از او خواسته بود مواظب رفتار خود و
قدرتهای اطرافش باشد چون هنوز اجازه استفاده بسیاری از آنها را ندارد.
هرمیون که مشغول تکه تکه کردن ریشه های تاج الملوک (Aquilegia) بود گفت: پرفسور برنفورد
هم باید یه ذهن پردازه باشه !
رون که نزدیک پنجره ایستاده بود و به فضای بیرون نگاه می کرد گفت: این برای اون گچ هایی
می گی که بدون استفاده از چوب دستی روی تخته می نوشتند؟
________________
هرمیون دستمالی را که روی پاهایش پهن کرده بود اندکی جمع کرد و گفت: نه دقیقا. این
بیشتر به حسه. کارهاش خیلی متفاوت به نظر می رسه از همه مهمتر اینکه با وجود دستمالی
که روی چشمانش بسته من حس می کنم اون کاملا همه چی رو می بینه.
رون با حالتی تاسف بار گفت: چطور به چنین نتیجه ای رسیدی؟ اون حتی تو پیدا کردن جای
نشستنش هم یه مقدار مشکل داشت.
هرمیون که کمی از پشیمان به نظر می رسید گفت: این فقط یه حدسه!
رون در حالیکه در فضای تاریک بیرون با دقت چیزی را می کاوید گفت: اصلا معلوم هست این
داره چی کار می کنه ؟
هری که به سمت پنجره می رفت پرسید: این ؟ این دیگه چیه ؟
رون به نقطه ای در میان تاریکی اشاره کرد و گفت: اون ! نگاش کن پیترسون رو دارم می گم الان
مدتیه که تو اون لباس مسخره از این ور زمین می ره اون ور زمین با چوبش به یه چیزی ضربه
می زنه و بعد می راه یه طرف دیگه.
هری به نقطه ای که رون اشاره کرده بود چشم دوخت. پیترسون در میان چمنهای محوطه
ایستاده بود و در حالیکه لباس گلف پوشیده بود چرخ دستی چوبهای بلند را از یک سو به سوی
دیگر می برد و بعد از زدن ضربه ای مسیر دیگه ای را طی می کرد. هری شانه هایش را بالا برد و
گفت: اون داره گلف بازی می کنه.
رون به پیترسون که داشت بار دیگر با جدیت مسیرش را تا نزدیک جنگل ممنوعه ادامه می داد
اشاره ای کرد و گفت: گلف؟ هر چی هست به نظر می رسه خیلی از این کار لذت می بره که این
موقع شب هم دست بردار نیست.
________________
هرمیون که از جایش بلند نشده بود گفت: گلف یکی از وزرش های مشنگ هاست. ولی این موقع
شب چطور می تونه توپو ببینه؟ فکر نمی کنم زمان مناسبی برای این بازی باشه.
هری از کنار پنجره گذشت و دوباره جای خودش را در کنار آتش پیدا کرد و گفت: فکر کنم نور
مهتاب برای آدمی مثل اون کافی باشه.
رون به سمت هری آمد و گفت: تو چطور تو هم می تونی تو این تاریکی یه توپ رو ببینی؟
هری لبخندی زد و گفت: فکر نکنم من بتونم فرق بین یه غول غارنشینو با یه درخت تشخیص
بد م چه بر سه به پیدا کردن یه توپ کوچولو.
رون که در سمت دیگر آتش و رو به روی هری می نشست گفت: ولی باید بتونی احتمالا به
زودی می تونی، راستی فکر نمی کنید دیگه انتظار کافی باشه همه خوابیدند حالا می تونیم با
لوپین تماس بگیریم.
هرمیون در حالیکه با حرکت سرش به چند نفری که در سمت دیگر اتاق نشسته بودند اشاره می
کرد گفت: صبر کنید او نام برند.
مدت زمان زیادی طول نکشید که سالن عمومی برج کاملا خالی شد. هری به خوبی می دانست
که فرصتی برای هدر دادن ندارد. اگر امشب موفق نمی شد با نزدیک شدن تعطیلات کریسمس
ممکن بود او از هاگزهد خارج شود و در این صورت به او دسترسی پیدا نمی کرد. رون بلند شد و
در حالیکه به هرمیون اشاره می کرد گفت: ما میریم جلوی در خوابگاه ها تا از اگه کسی اومد
هرمیون گفت: سعی کن سریع کارتو انجام بدی. فکر نمی کنم درست باشه که سایرین این موقع
شب تو رو در حال تماس با دیگران ببینند.
________________
هری گرچه منظور هرمیون را نفهمید ولی به سمت آتش برگشت و سرش را به پیشگاه بخاری
نزدیک کرد. شعله های بلند و نارنجی رنگ روی هم می رقصیدند و بالا می رفتند. کیسه کوچکی
را که در جیب داشت بیرون آورد و مشتش را از پودر پرواز پرکرد، آرام و آهسته پودر را بر روی
شعله ها ریخت آتش کم کم به رنگ سبز در می آمد.
هری با صدای بلندی گفت: هاگزمید، مهمان خانه هاگزهد، اتاق شماره بیست و پنج.
سرش در میان شعله ها سبز رنگ می چرخید و هوای داغ به صورتش می خورد، همه چیز لحظه
ای بعد از حرکت ایستاد، کفپوش های چوبی اتاق در امتداد نگاهش بودند ولی به نظر نمی رسید
کسی در اتاق باشد. هری با صدای بلندی پرسید: کسی اونجا نیست؟
کمی صبر کرد ولی هیچ پاسخی نبود خیلی واضح می توانست شکافی را که با چاقو در تخته
های چوبی ایجاد کرده بود ببیند، هری دوباره پرسید: کسی صدای منو می شنوه؟ هیچ کس
اونجا نیست ؟
هیچ پاسخی نمی رسید. با دقتی بیشتر به زوایای اتاق نگاه کرد به نظر نمی رسید کسی در آن
اقامت داشته باشد. اتاق تقریبا خالی بود و روی تخت کشیده شده بود هیج اثری از بی نظمی که
دفعه پیش در این اتاق دیده بود به چشم نمی خورد. امکان نداشت لوپین به این سرعت هاگزهد
را ترک کند. دلشوره ای عجیب با سرعت به وجود هری دوید هری با صدای بلندتری فریاد
کشید: کسی اینجا صدای منو نمی شنوه؟
صدای باز شدن در اتاق به گوش رسید هری تمام تلاشش را می کرد تا سرش را برگرداند و
کسی را که وارد اتاق شده بود ببیند. دوباره فریاد کشید: صدای منو می شنوید؟
________________
کسی دوان دوان وارد اتاق شد. حالا هری می توانست او را ببیند، دخترک ریز نقش و کوتاهی
بود که یک دسته بزرگ از ملافه در دست داشت. ملافه ها را با دقتی که شایسته جواهری
گرانبها بود روی میز گذاشت و در حالیکه روی زمین زانو می زد گفت: آقا شما منو صدا می
زنید؟
هری که انتظار دیدن او را نداشت گفت: بله ولی من شمار و صدا نزدم. من دنبال آقایی هستم
که تو این اتاق اقامت دارند. می تونید ایشون رو صدا کنید؟
دخترک در حالیکه سعی می کرد خیلی با احترام برخورد کند لبه های دامنشی را به زیر
زانوهایش کشید و گفت: نه آقا من خیلی متاسفم .
هری که دلشوره امانش نمی داد گفت: متاسفید ؟ ولی برای چی؟ من از تون خواهش می کنم.
• • • • • • • ببینید این موضوع برای من اهمیت زیادی دا
دخترک اجازه نداد که هری حرفش را تمام کند در حالیکه کمی سرش را پایین تر آورده بود تا
با هری هم طراز باشد گفت: آقا من جسارت نکردم. اگه ممکن بود حتما امر شمار و اطاعت می
کردم موضوع این جاست که من قادر نیستم. اون مردی که شما دنبالش می گردید اگه اشتباه
نکنم قدی بلند داشتند و موهای جو گندمی و در حقیقت بسیار مودب و مهربان بودند اینطور
نیست ؟
هری با اشتیاق گفت: بله، بله، دقیقا!
دخترک نفس عمیقی کشید و گفت: ایشونو امروز صبح از اینجا بردند.
هری فریاد کشید: چی؟
________________
از صدای فریاد هری دخترک که ترسیده بود اندکی عقب کشید. هری در حالیکه ذرات غبار را
که به گلویش فرو می رفت تحمل می کرد با سرفه گفت: کیا؟ کجا بردنشی؟
دخترک دوباره نزدیک آمد و گفت: همونا دیگه، همونها که در تمام مدت اینجا بودند همون هایی
که شنل سیاه داشتند و مسافر خونه رو در اختیار گرفته بودند.
هری به یاد شنل پوشانی افتاد که در تریا هاگزهد دیده بود و پیرمردی که آن روز به اتاق آمده
بود و با ورودش آنها هاگزهد را ترک کردند. هری با عجله پرسید: دوک مورتس هانترمن هم با
اونها بود نه ؟
دخترک که سعی می کرد با هری همکاری کند کمی فکر کرد و گفت: بله فکر می کنم اسمشون
همین بود همون کسی که پیپش بوی بدی می داد. همون دستور انتقال دوستتون رو داد.
هری برای لحظه ای حس می کرد بوی آن پیپ واقعا حالش را به هم می زند. صدای قوی و
خشنی از خارج از اتاق به گوش می رسید: آیریس ! کدوم گوری هستی دختر؟ پس چی شد
این ملافه ها؟
دخترک به وضوح برای لحظه ای لرزید و گفت: ببخشید من باید برم. امیدوارم دوستتون رو پیدا
هری که سوالات زیادی داشت با عجله گفت: خواهش می کنم به من بگو کجا بردنشی.
دخترک که برخاسته بود و ملافه ها را با احتیاط از روی میز برداشت و گفت: من در این مورد
چیزی نمی دونم. سپس در حالیکه دور می شد لبخند دوستانه ای زد و گفت: آقا امیدوارم
دوستتون رو پیدا کنید، ولی پیشنهاد می کنم اینجا در این مورد از کسی سوال نکنید اینجا
قدغن کردند که در اینباره با کسی حرفی بزنیم.
________________
آیریس خیلی سریع اتاق را ترک کرد، هری به فضای خالی اتاق چشم دوخته بود و فکر می کرد
چرا آن روز اینقدر ساده حاضر به ترک او شده بود. سرش را از توی آتش بیرون کشید و روی
قالی که چند نقطه آن سوخته بود ولو شد. آتش درون شومینه خاموش شده بود، با اینکه سرش
گیج می رفت ولی می توانست رون و هرمیون را که به او نزدیک می شدند تشخیص دهد. رون
کنارشی روی زمین زانو زد و در حالیکه دستش را برروی شانه هری گذاشته بود پرسید: چطور
بود دیدایش ؟ چی گفت؟
هری نمی توانست از شر حس آزار دهنده ای که پیدا کرده بود رهایی یابد. کاشی آنروز هاگزهد را
ترک نمی کردند. سرش را که روی گردنش سنگینی می کرد آرام تکان داد و گفت: هیچی!
هرمیون که نزدیک تر شده بود کنار رون و هری روی زمین زانو زد و گفت: یعنی چی هیچی ؟
یعنی تو اتاق نبود؟
هری سرش را به علامت نفی تکان داد. هرمیون که آثار حیرت در صورتش به خوبی نمودار بود با
لحنی عصبی گفت: پس تو با کی حرف می زدی؟
هری که تازه سرگیجه اش از بین رفته بود گفت: آیریس، خدمتکار هاگزهد، با اون حرف می زدم.
اون گفت که لوپین دیگه اونجا نیست.
هرمیون که ظاهرا کلافه شده بود با عصبانیت گفت: یعنی چی که لوپین دیگه اونجا نیست. یعنی
به این سرعت از اونجا رفته؟
هری پاسخ داد: بردنشی. از اونجا بردنشی، امروز صبح دستورش هم هانترمن داده.
رون دستش را از سر شانه هری برداشت و پرسید: شوخی نمی کنی؟ آخه کجا بردنشی؟
هری که به شومینه خالی نگاه می کرد گفت: اون چیزی نمی دونست.
رون دوباره پرسید: ولی آخه به چه جرمی؟
هرمیون با لحنی طعنه آمیز گفت: جرم ؟ به همون جرمی که تا به حال تو هاگزهد زندانیش کرده
بودند.
رون گفت: ولی ما نمی تونیم همین طور این جا بشبینیم، باید یه کاری بکنیم، اصلا معلوم نیست
اونها کی هستند.
هرمیون بلند شد و در حالیکه لبه مبل می نشست گفت: دو نفر می دونند اونها کی هستند.
نگاه رون و هری به سمت هرمیون برگشت. هرمیون ادامه داد: چارلی و شکل بوت از هویت اونها با
خبر بودند.
رون با هیجان گفت: درسته چارلی اون می دونه ولی ....
هری پرسید: ولی چی؟
رون پاسخ داد: فکر نکنم بتونیم پیداش کنیم. اون الان تو پناهگاه نیست من دقیقا نمی دونم
ممکنه کجا باشه.
هری پرسید: کینگزلی شکلبوت چطور؟ اونم می دونست. کسی نمی دونه چطور می شه پیداش
کرد؟
رون و هرمیون سرشان را به علامت نفی تکان دادند. هری از روی زمین بلند شد و به سمت
پنجره رفت. پیترسون محوطه را ترک کرده بود و با خاموش شدن مشعلها سیاهی بیرون غلیظ تر
شده بود. پیدا کردن چارلی! این تنها چیزی بود که هری در آن لحظه با تمام وجود می خواست
و به آن می اندیشید. باید او را می یافت. سعی کرد به او فکر کند به او و خاطراتش، شاید می
توانست در میان خاطرات چارلی جواب این سوال را بیابد.
________________
- چارلی ؟
این صدای هرمیون بود. رون و هری به سمت او برگشتند هرمیون به آتش سبز رنگی که بار دیگر
در شومینه جان گرفته بود اشاره می کرد. تصویر یک سر درمیان امواج سبز رنگ شکل می
گرفت. هری با ناباوری به سمت شومینه رفت. در صورت چارلی هم آثار تعجب و آشفتگی دیده
می شد با نگرانی نگاهی به درون اتاق انداخت و گفت: براتون اتفاقی افتاده؟
رون که جلوی شومینه زانو می زد با هیجان گفت: آه خدای من این بیشتر شبیه یه معجزه است.
ما همین الان امیدوار بودیم تا به شکلی با تو تماس بگیریم.
چارلی که موهایش به هم ریخته و قیافه اش خواب زده بود گفت: معجزه؟ من زیاد موافق نیستم،
هری از من خواست که به شما سر بزنم.
هری با حیرتی مضاعف گفت: من؟ من فقط فکرشو کردم.
چارلی با لحن گرمی گفت: البته فقط موضوع اینجاست که از وقتی ذهن پرداز شدی می تونی به
افکارت شکل دیگه ای بدی.
رون پرسید: منظورت چیه ؟
چارلی با لحن خاصی گفت: تا به حال چیزی از احضار ارواح شنیدی؟ اینم شبیه اونه یعنی در
حقیقت ذهن پردازها بخش دوم وجود رو صدا می زنند زیاد لازم نیست طرف حتما مرده باشه.
رون با حیرت پرسید: جدی می گی؟
چارلی بی درنگ پاسخ داد: نه!
و سپس ادامه داد: نه این یه شوخی بود. البته هری چنین قدرتی خواهد داشت ولی فکر نمی
کنم بتونه به این زودی چنین کاری بکنه.
________________
هرمیون پرسید: پس تو چطور فهمیدی که ما بهت نیاز داریم؟
چارلی لبخند زد و گفت: به من اینجا یه وسیله عجیب دادند که شبیه یه گوی می مونه به محض
اینکه هری به پشتیبانش نیاز داشته باشه داخل این گوی پر از دود می شه. من تقریبا داشت
خوابم می برد که دیدم محفظه گوی پر شده.
رون پرسید: ولی مگه تو پشتیبانی ؟
چارلی گفت: من؟ آه... من.....نه.....لوپین این گوی رو به من داد.
هری که تا به حال خاموش مانده بود به آتش نزدیک تر شد و گفت: موضوع همین جاست. اونها
لوپین رو بردند.
برخلاف انتظار هری چارلی فقط نفس عمیقی کشید و همچنان به آنها نگاه می کرد.
هری که معنای خونسردی چارلی را نمی فهمید گفت: من به اتاق شماره بیست و پنج هاگزهد
سر زدم. خدمتکار اونجا گفت که هانترمن و افراد شنل پوشش امروز لوپین رو با خودشون بردند.
چین های صورت چارلی اندکی در هم رفت و گفت: پس بردنشی؟
رون گفت: همین ؟ اصلا اونها کیند؟
هری بلافاصله پرسید: برای چی اونو بردند؟
هرمیون پشت سر هری پرسید: و کجا؟ کجا بردنشی ؟
چارلی کمی صبر کرد تا آنها همه سوالاتشان را بپرسند. وقتی همه جا دوباره ساکت شد، چارلی
که صورتش در هم رفته بود نفسش را بیرون داد و گفت: به من گوشی کنید این چیزی بود که
لوپین خودش انتخاب کرده پس بزارید کارشو انجام بده.
این جمله چارلی دلشوره هری را بیشتر می کرد با نگرانی پرسید: از کدوم کار حرف می زنی ؟
________________
چارلی که حالا کاملا در صورتش نوعی آشفتگی درونی دیده می شد گفت: این بحث رو تموم
کنید. از این بحث به نتیجه ای نمی رسید، این چیزی بود که اون انتخاب کرد. اون از همه چیز
آگاه بود و می دونست ممکن چه چیزهایی در مسیرش باشه.
رون با لحنی آمیخته با اضطراب پرسید: بازهم انتخاب؟ من فکر کردم این فقط هری بود که باید
چیزی رو انتخاب می کرد.
چارلی نگاهش را به سمت هری برگرداند و گفت: راستی شنیدم که انتخاباتو انجام دادی، بهت
تبریک می گم. حالا به من بگید شما برای چی دنبال لوپین می گشتید؟
هری که نمی توانست از فکر آن اتاق خالی بیرون بیاید با کمی من من گفت: خوب من می
خواستم..... من می خواستم بپرسم......می خواستم بپرسم....... به کلی فراموش کردم که چی می
خواستم بپرسم!
هرمیون نفس را بیرون داد و در حالیکه روی قالی می نشست گفت: می خواستی در مورد
حرفهای پرفسور برنفورد بپرسی.
هری با حواس پرتی گفت: آه آهان آره!
هرمیون سرش را با حالتی سرزنش آمیز تکان داد و حرفهای پرفسور برنفورد را برای چارلی
تعریف کرد. چارلی به سمت هری برگشت و با هیجان گفت: تو واقعا تونستی؟ تو از قدرت آتش
استفاده کردی؟
سپس بدون اینکه منتظر پاسخی از سوی هری بماند کمی اخم هایش را درهم کشید و گفت: با
اینکه این خیلی عالیه ولی چندان هم خوب نیست.
رون که به نظر کلافه می رسید گفت: تو از چی داری حرف می زنی ؟
________________
چارلی نگاهی به هر سه آنها انداخت و گفت: این عالیه چون این قدرتیه که ذهن پردازها در
سطوح بالاتر استفاده از اون رو یاد می گیرند. یعنی اونها می توانند از قدرتهای اطرافشون در
شرایط خاصی استفاده کنند. مثل شعله های آتش که به نوعی در اساطیر منبع نیرو و قدرت
خوانده ج شه.
چارلی گفت: و این یعنی اینکه هری می تونه از کوچکترین قدرتهای اطرافش استفاده کنه و این
می تونه خیلی خوب باشه.
رون پرسید: پس مشکل چیه ؟
چارلی پاسخ داد: موضوع اینجاست که این انتقال نیرو تا اونجایی که من فهمیدم محدودیت های
زیادی داره.
هری پرسید: محدودیت ؟ ولی محدودیت برای چی؟
چارلی نگاهی به هری انداخت و پاسخ داد: چون انتقال نیرو فقط شامل یه شعله شمع نمی شه.
این می تونه شامل قدرت جسمی و ذهنی اطرافیانت هم بشه. و اگه در این مورد درست عمل
نشه ممکنه ذهن پرداز دیگه فرصتی برای نفس کشیدن به طرف مقابلش نده.
هرمیون با تردیدی هراسی آلود پرسید: یعنی اون کشته می شه؟
چارلی تصحیح کرد: به قتل می رسه ! این یکی از روش های قتل محسوب می شه که گاهی به
کار گرفته می شه و تا اونجایی که من می دونم مجازات سختی در پی داره.
رون با تردید پرسید: آزکابان؟
چارلی اندکی مکث کرد و گفت: حداقل !
________________
هری نگاهی به هرمیون انداخت که همچنان مصمم به درون شعله ها نگاه می کرد به نظر می
رسید انتظار شنیدن چنین چیزی را داشته باشد. هرمیون پرسید: ولی هری چطور می تونه
جلوی چنین چیزی رو بگیره؟
چارلی پاسخ داد: این سوالیه که باید جوابشو از پیترسون بگیرید. راستی از استاد جدید دفاع در
برابر جادوی سیاه خوشتون او مد؟
رون پرسید: اون دستمال سفید چیه که جلوی چشماش بسته ؟
هری حس می کرد چارلی چندان مایل نیست پاسخ این سوال را بدهد. کمی مکث کرد و سپس
در حالیکه روی پیشانی اش چند خط موازی افتاده بود گفت: سالها پیش وقتی تازه از این
مدرسه فارغ التحصیل شده بود توی یه مبارزه چشماشو از دست داد.
هرمیون گفت: پس اون واقعا نمی بینه؟
چارلی که این بار خنده موزیانه ای روی صورتش شکل گرفته بود گفت: خوب این بستگی داره
به این که دید نو چی تعریف کنید. من پیشنهاد می کنم سر این کلاسی به فکر تقلب نیفتید.
هری پرسید: پس اونم تو این مدرسه درس خونده ولی به نظر نمی رسه یه جادوگر عادی باشه.
چارلی نگاه شیطنت باری به او انداخت و گفت: در مورد مدرسه باید بگم اون تو همین مدرسه
درس خونده و تو هافلپاف بوده در حقیقت چند سال بعد از پدرت و لوپین فارغ التحصیل شده
• • • • • ولی در مورد عادی بودن باید بگم
چارلی که نگاه مشتاق هر سه نفر را منتظر نگه داشته بود با مکثی طولانی گفت: از اون غیر
عادی تر پیدا نمی کنید!
________________
روزهای باقی مانده تا تعطیلات کریسمس به سرعت می گذشتند و جای خود را به یکدیگر می
دادند. همه در تب و تاب آغاز سال نو بودند با این حال به نظر نمی رسید این موضوع تاثیری بر
روند کاری پرفسور برنفورد گذاشته باشد. در حالیکه اسنیپ هم حاضر شده بود جلسه آخر را
کمی زودتر تعطیل کند پرفسور برنفورد نه تنها ثانیه ای را از دست نمی داد بلکه ساعات کلاس
استفان کیرتال را هم طی یک صحبت دوستانه به تصرف خود در آورده بود. پیترسون زودتر از
موعد هاگوارتز را ترک کرده بود و کلیه آموزشهای هری و البته جرالد به سال نو موکول شده بود.
زن سیاه پوشی که در جشن خوش آمد گویی به میهمانان دیده بودند، دیگر دیده نشده بود.
هاگرید با ذوق و شوق در کار تزیین هاگوارتز همکاری می کرد، به نظر می رسید سود بینسکی
هم بی میل به شرکت در این فعالیت نیست شاید چون مدتها بود که دست به هیچ فعالیتی نزده
بود. در حقیقت آخرین باری که هری را در راهرو دیده بود، با اصرار زیاد از او می پرسید که آیا
کاملا مطمئن است که جدیدا مشکلی برایش پیش نیامده و نیازی به او ندارد؟
خانم ویزلی هر سه نفر را برای گذراندن تعطیلات کریسمس با پناهگاه دعوت کرده بود و
سرانجام هرمیون رضایت داده بود که معجونش را رها کند و با آنها همراه شود و البته این فقط به
این علت بود که در چند هفته آینده کاری از دست هرمیون برنمی آمد و نیاز به طی یک
دور کامل از گردش کوچکترین قمر نزدیک به مریخ بود. روز پیش از حرکتشان به سمت پناهگاه
کل کلاسها به طور کامل تعطیل شد. هر سه نفر چمدانهایشان را بسته بودند و مشغول صرف
ناهار بودند. تا چند ساعت دیگر با قطار سریع السیر هاگوارتز برمی گشتند، برگشتن به پناهگاه
برای هری یادآور روزهای خوب تابستان بود. گرچه با وجود حرفهای چارلی بعید به نظر می
رسید ولی شاید می شد در پناهگاه خبری از لوپین گرفت. هنوز ناهار را به طور کامل تمام نکرده
________________
بودند که هری احساس کرد کسی گوشه ردایش را می کشد، وقتی به پشت سرش برگشت
چشمان مشتاق و سبز رنگی که هرکدام به اندازه یک توپ تنیس بود به او زل زده بود و با علاقه
او را می پایید.
هری که اندکی جا خورده بود گفت: دابی ؟ تو اینجا چی کار می کنی؟
ولی دابی که چشم از هری برنمی داشت با نگاهی شایسته تحسین او را از زیر نظر می گذراند و
با علاقه ای وصف ناشدنی به صورت او خیره شده بود. چند نفری از میزهای کناری هم برگشته
بودند و به این جن خانگی نگاه می کردند، حضور یک جن خانگی در سرسرای بزرگ چیز
متداولی نبود که توجه کسی را جلب نکند.
دابی همچنان محو تماشای هری بود، چند نفری که می گذشتند در حالیکه دابی را به هم نشان
می دادند زیر لب چیزهایی می گفتند و رد می شدند. هری دوباره پرسید: دابی با من کاری
شد . ) داشتی؟
دابی لبخندی مملو از محبت به او زد و گفت: هری پاتر حالش بهتره! هری پاتر حالش خوب
شده. با آخرین جمله دابی با چشمانی مملو از اشک به هری خیره شد.
رون که متوجه اطرافیانشان شده بود که کم کم دور آنها حلقه می زدند گفت: بهتره دیگه بریم
بیرون. اونجا بهتر می تونیم صحبت کنیم.
وقتی از سرسرا خارج شدند برای رهایی از شلوغی موجود در راهروها وارد یکی از کلاسهای خالی
طبقه دوم شدند. هری که دابی را جلوی خودشان حرکت می داد صبر کرد تا همه وارد کلاسی
________________
روی یکی از صندلی ها ایستاد و در حالیکه به صورت هری خیره شده بود با هیجان گفت: هری
پاتر حالش خوب شده!
هری لبخند زد گفت: ممنونم دابی، خودت چطوری؟
دابی بدون توجه به سوال هری گفت: اون گفته بود که اگه هری پاتر از این معجون بخوره حالش
خوب می شه، اون به دابی راست گفته بود.
هری که تازه متوجه منظور دابی شده بود شانه های او را گرفت و پرسید: دابی اون کی بود؟ تو از
کی حرف می زنی ؟
لبخند از روی لبهای دابی محو شد و با حالتی غم انگیز صورتش را از هری برگرداند. هری که
متوجه رفتار او نمی شد گفت: دابی به من بگو، لازمه که من اونو پیدا کنم.
دابی در سکوت پلکهایش را برهم می فشرد. هری با دیگر گفت: دابی این واقعا مهمه، سعی کن
جواب سوال منو بدی. دابی همچنان که پلکهایش را برهم می فشرد مشتهایش را گره می کرد و
• • • • • به هم می فشرد. سپس با صدایی ناله مانند به زحمت گفت: اون گفت.... من...... نباید
رون پرسید: تو نباید چی؟
دابی تکرار کرد:من ............. نباید.............. چیزی ...
هری حرف دابی را کامل کرد: اون گفت تو نباید چیزی بگی ولی نگفت برای چی؟
دابی که قطره های عرق روی پیشانی اش نشسته بود با زحمت بیشتر گفت: اون گفت....می
خواهد کمک کنه.
رون پرسید: می خواهد کمک کنه به کی می خواهد کمک کنه ؟
________________
صدای ناله مانند از گلوی دابی برخاست و سپس با کلماتی بریده گفت: کم-..... کف کن....... ه تا
هری پ... اتر زن ......زنده بمون......-ه!
رون پرسید: چی؟ منظورت چیه ؟
هرمیون با صدایی فریاد مانند گفت: تمومش کنید!
سپس در حالیکه هری را کنار میزد و دابی را از روی صندلی پایین می آورد گفت: نمی بینید؟
نمی بینید با هر کلمه ای که می گه چه فشاری بهش وارد می شه؟
دابی که اندکی بدنش می لرزید خود را از میان بازوهای هرمیون بیرون آورد و در حالیکه سعی
می کرد سر پا بایستد گفت: دابی نمی خواهد هری پاتر آسیب ببینه. دابی حاضره تلاششو بکنه
تا آسیبی به هری پاتر وارد نشه.
هری که متوجه فشاری که به دابی وارد می آمد شده بود روی زمین رو به روی دابی زانو زد و
گفت: ممنونم دایی تا همین جاشم تو کمک بزرگی کردی.
دابی که اندکی ناامید شده بود با چشمانش درشتش به هری خیره شد، لایه نازکی سطح
پلکهایش را پوشانده بود و باعث می شد چشمان سبزرنگش بدرخشند. هری برای خوشنودی
دابی لبخند زد و گفت: نگران نباشی ما حالایه دوست خوب داریم.
سپس در حالیکه چشمک می زد گفت: کسی که نمی خواد به هری پاتر آسیبی برسه، یادت می
داد ؟
دابی لبخند کم رنگی زد. هرمیون هم کنار هری روی زمین زانو زد و گفت: راستی دابی به خاطر
عصاره زنبق سیاهی که برام فرستادی ممنونم.
دابی که لرزش اندامش متوقف شده بود دوستانه خندید و گفت: آه، خواهش می کنم دوشیزه
گرینجر، اونو ما گیتون برای دوشیزه خانم فرستاده بود.
سپس در حالیکه سعی می کرد چیزی را به یاد آورد ادامه داد: ماگایتون خیلی از دوشیزه خانم
رون با لبخند و حالتی شیطنت بار گفت: جدا؟
دابی با هیجان ادامه داد: بله، ماگایتون خیلی مشتاق بود که هرچه سریعتر دوشیزه خانمو ببینه
اون گفت که انتظار دیدارتون رو می کشه و باعث افتخارشه که می تونه یکبار دیگه با هری پاتر و
دوستاش ملاقات داشته باشه.
لبخند شیطنت باری گوشه لب رون جای گرفت و در حالیکه نگاهش را از هرمیون می دزدید
گفت: دابی اگه یکبار دیگه ما گیتون رو دیدی سلام دوشیزه خانمو بهش برسون و بگو اگه جایی
دستسا.
به نظر می رسید ما گیتون همچنان بر ملاقاتش با آنها اصرار دارد ولی چیزی که هری را آزار می
داد هراس از دیدار مجدد ماگایتون نبود موضوع کسی بود که آن معجون را برای او فرستاده بود،
کسی که دقیقا می دانست در آن لحظه او کجا بوده و به چه چیزی احتیاج داشته. هری هیچ
کسی را نمی شناخت که تا این حد به او نزدیک باشد چون حتی خود او در آن لحظات نمی
دانست چه چیزی در انتظارش نشسته است. او از آنچه پشت درها بود بی خبر بود خود نمی
دانست به کجا می رود چون توسط هدایت کننده به سمت خوابگاه هدایت می شد تا توسط رون
از چنگال سایه های لاکرونیا رها شود ولی چه کسی ممکن بود بفهمد او در آن ساعت از روز از
________________
خوابگاه سر در می آورد و به آن معجون نیاز دارد؟ هری شک داشت که او یکی از اعضای هیئت
همراه باشد چون اعضای هیئت از وضعیت او با خبر بودند و در آن شرایط راه متفاوتی را برای
رهایی او از چنگال سایه ها انتخاب کرده بودند. بعلاوه چه نیازی بود که دابی را مجبور کنند که
در برابر پاسخ دادن به هری سکوت کند؟
صدای دویدن کسی در راهرو هر سه نفر را وادار به سکوت کرد، کسی از دور به سمت آنها می
آمد هری از روی زمین بلند شد، کسی با سرعت از جلوی در گذشت. موهای قرمز رنگ و بلندی
که برای یک لحظه از جلوی در رد شد برای هر سه نفر آشنا بود. هری با عجله به سمت درگاه
رفت و صدا زد: جینی!
جینی که چند متری از جلوی در رد شده بود ایستاد و به پشت سرش نگاه کرد، سپس در
حالیکه نفس نفس می زد خودش را به آنها رساند و گفت: شما اینجاید؟
هرمیون جلوتر آمد و در حالیکه با نگرانی به او نگاه می کرد گفت: چه اتفاقی افتاده؟
جینی که قفسه سینه اش با سرعت بالا و پایین می رفت نفس عمیقی کشید و در حالیکه سعی
• • • • • • • • می کرد جمله اش پیوسته باشد گفت: هر مسی... یه پیغام آورده
رون که منتظر بقیه جمله جینی بود پرسید: یه پیغام از طرف کی ؟
• • • • • • • جینی دوبار نفس عمیقی کشید و گفت: مامان! پیغام از طرف مامانه، اون خواسته که
رون با بی تابی پرسید: اون چی خواسته ؟
جینی که تمام تلاشش را می کرد نگاه رنجیده ای به او انداخت و گفت: خواسته بر نگردیم.
رون که چیزی از نگرانی اش کم نشده بود با اضطراب پرسید: یعنی چی بر نگردیم؟
________________
جینی پاکت کوچکی را از جیب ردایش در آورد و در حالیکه آن را به رون می داد گفت: خواسته
به پناهگاه بر نگردیم، فکر کنم می خواهد که تعطیلاتو تو هاگوارتز بمونیم.
هرمیون با حیرت پرسید: تو پناهگاه اتفاقی افتاده؟
رون که با نگاهی سریع پیغام کوتاه خانم ویزلی را خوانده بود گفت: چیزی ننوشته فقط گفته که
فعلا همین جا بمونیم، برای شما سلام رسونده و خواسته که منتظر بمونیم.
هری پرسید: منتظر بمونیم ؟ ولی منتظر چی باید بمونیم ؟ دابی یه کم صبر کن.
هری جمله آخر را در حالی به دابی گفت که از کشیدن شدن مداوم ردایش توسط او کلافه شده
بود. دابی با صدای ضعیفی گفت: دابی براتون یه خبر داره که هنوز اونو نگفته.
رون با لحنی عصبی گفت: معلوم هست اینجا چه خبره؟ یه کوتوله پنجاه سانتی متری که معلوم
نیست از کجا اومده و کجا غیبش می زنه ما رو به زندان دعوت می کنه. یه نفر که معلوم نیست
کیه می خواد که هری زنده بمونه. یه نفر مفقود میشه و دیگران در کمال خونسردی می خوان
که ما به انتخابش احترام بذاریم، یه پیغام بی مفهوم میاد که ازمون می خوان تعطیلاتو تو مدرسه
بمونیم. کسی نمی خواهد توضیح بده اینجا چه خبره ؟
سپس در حالیکه به سمت دابی برگشته بود با همان حالت عصبی گفت: دیگه قراره چه اتفاقی
بیفته؟
دابی که از حالت خشمگین رون کمی ترسیده بود من من کنان گفت: دابی خیلی متاسفه، دابی
باید از اول اینو می گفت. ولی دابی فراموش کرد. آخه دابی از دیدن هری پاتر خیلی خوشحال
شده بود.
________________
هری که حس می کرد اگر دخالت نکند دابی همچنان ادامه می دهد گفت: فراموشش کن اصلا
مهم نیست. حالا بگو چه اتفاقی افتاده.
• • • • • دابی گفت: دابی خیلی متاسفه. دابی وظیفش رو فراموش کرده بود
سپس در حالیکه نگاهش را از زیر نگاه خشمگین رون می دزدید گفت: یه نفر تو اتاق پشت تالار
منتظر هری پاتر و دوستانشه!
رون پرسید: منتظر هر سه نفر ماست؟
دابی اندکی سرش را پایین آورد. هرمیون پرسید: می تونی بگی اون کیه؟
دابی آب دهانش را قورت داد و گفت: مردی که خودشو پکس (peX) معرفی کرده.
هری نگاهی به رون و هرمیون انداخت ولی مشخص بود این اسم هیچ معنایی برای آنها هم ندارد.
رون امیدوارانه گفت: امیدوارم خبر بدی از پناهگاه برامون نیاورده باشه.
________________
فصل هفدهم: دعوت.
اتاق پشت تالار با چیزی که پیش از این دیده بود اندکی فرق کرده بود. در گوشه سمت چپ
اتاق مبلی بزرگ با روکش مخملی برای افرادی که به دیدن شاگردان می آمدند گذاشته شده
بود ولی کسی در اتاق دیده نمی شد. هری که پشت رون وارد اتاق می شد به یاد روزی افتاد که
بیل و خانم ویزلی پیش از مرحله آخر رقابت سه جادوگر به دیدن او آمده بودند. آفتاب بی رمق
زمستانی تا وسط اتاق کشیده شده بود و پرده ها بخشی از پنجره های بلند 9 قدی را پوشانده
بودند، ولی همچنان می شد گوشه ای از منظره درختان برهنه جنگل ممنوعه را دید با اینکه
چیزی تا کریسمس نمانده بود ولی همه جا خشک بود برخلاف سپتامبر که برف به طور ناگهانی
همه جا را پوشانده بود به نظر نمی رسید کریسمس امسال برفی ببارد. رون که هنوز نا آرام به
نظر می رسید کمی در اتاق پیش رفت و به اطراف اتاق خالی نگاهی انداخت سپس به سمت
دابی که پشت سر همه آنها ایستاده بود برگشت و پرسید: پس کو؟
قبل از آنکه دابی چیزی بگوید صدای مردانه و در عین حال لرزانی گفت: من در خدمت شما
هستم ارباب.
هر سه نفر به پشت سرشان نگاه کردند. پیرمردی که به زحمت قدش تا چانه هری می رسید. با
حالتی که از خدمتکاران اشراف دیده بودند در پشت سر آنها را می بست. سپس مودبانه ایستاد و
گذشته بود، با ظرافت خاصی کلاه را از سر برداشت که شاخه گل آسیبی نبیند. کمی جلوتر آمد
و تعظیم کوتاهی کرد. بوی خاصی می داد، بویی شبیه به بوی خاک و علف، با این حالی به مشام
هاشری دلپذیر می آمد. هری پرسید: شما پکس هستید؟
________________
پیرمرد سرش را بلند کرد و در حالیکه کلاهش را در میان دستان پینه بسته و مردانه اش نگه
داشته بود گفت: بله ارباب، من نگهبان باغ و منزل بانویم، مادام پنسی هستم.
از ظاهر دستانش کاملا مشخص بود روزهای پرکاری را پشت سر گذاشته اند. پوست صورتش
چروک خورده بود و ردپای گذر زمان را بر روی خود بر جای گذارده بود بیشتر موهای پنبه ای و
سفید رنگش ریخته بود و پوست آفتاب خورده سرش مشخص بود. با وجود حالت سرد و خشکی
که در برخورد داشت ولی آرامش دلپذیری را می شد زیر لایه آفتاب خورده پوستش پیدا کرد. به
سختی می شد قبول کرد که او با قامت خمیده و دستان چروک خورده اش نگهبان جایی باشد.
پکس کمی سرش را خم کرد و مودبانه گفت: بانوی من که بعد از مدتها به خانه برگشتند مایل
بودند شما رو برای جشنی که در پیش داریم و بعلاوه گذروندان تعطیلات کریسمس به منزلشون
دعوت کنند. ایشون امیدوار بودند شما دعوتشون رو قبول کنید.
پکس کمی صبر کرد و سپس با لحنی خاصی گفت: ایشون مشتاق دیدار شما هستند.
هری هرگز چیزی از کسی به نام مادام پنسی نشنیده بود و نمی دانست چه پاسخی باید به
چنین دعوت مودبانه ای بدهد. از طرفی به رفتار پکس به شدت علاقمند شده بود و از سر
کنجکاوی هم بود مایل بود با بانوی او یا در حقیقت همان مادام پنسی آشنا شود و بداند او چه
کسی است که بازگشتش به خانه تا این حد مهم است و چرا مایل است تا آنها را ببیند ولی از
طرفی دیگر خانم ویزلی از آنها خواسته بود تا به پناهگاه نروند در عوض در هاگوارتز منتظر
بمانند. قبل از اینکه هری بتواند تصمیم درستی بگیرد صدای زنانه و آشنای خانم ویزلی از پشت
سرشان به گوش رسید: آه پکس از دیدنت خوشحالم از طرف من از مادام پنسی تشکر کن و بگو
اونها حتمامی پذیرند !
________________
رون با صدای فریاد مانندی گفت: مامان!
صورت خانم ویزلی در میان شعله های آتش درون شومینه منظره غیر منتظره ای داشت. پکسی
که متوجه حضور تصویر خانم ویزلی در میان شعله های شومینه شده بود تعظیم کوتاهی کرد و
گفت: دیدار شما افتخار بزرگی است خانم مالی.
خانم ویزلی لبخند گشادی زد و گفت: بعد از گذشت این همه زمان چندان فرقی نکردی پکسی.
خوشحالم که گذشت زمان نتوانسته تو رو مغلوب کنه.
برای اولین بار نگاه گرمی در میان چشمان پکس نشست و گفت: خانم، گذر زمان برای من تا
وقتی که بانو به من اجازه می دند تا دستامو تو خاک باغچه شون فرو ببرم و شبنم ها رو قطره
قطره با انگشتام از روی برگها جمع کنم هیچ معنایی نداره.
خانم ویزلی جوری با محبتی به حرفهای او گوش می داد گویی دیدن او خاطرات دلپذیری را به
ذهنش می کشاند، با لحن خاصی گفت: می دونم پکس، در ضمن شنیدم باغ مادام پنسی بی
رقیب شده، این باید معجزه دستای تو باشه.
پکس که لبخند کم رنگ کنار لبش پررنگ تر شده بود، کمی مکث کرد و گفت: این نظر لطفتون
شماست این تنها کاریه که از من برمی یاد. بانوی من بسیار خوشحال می شند اگه بشنوند شما
به همراه فرزندانتون دعوتشون رو قبول کردید. ولی ایشون حتما می خواند بدونند آیا سایر
مهمانانشون هم این دعوت رو قبول می کنند؟
نگاه خانم ویزلی و پکسی روی هری و هرمیون باقی ماند. هری نگاهی به هرمیون انداخت، به نظر
نمی رسید او هم مخالفتی داشته باشد. هرمیون که معنای نگاه هری را فهمیده بود گفت: من
________________
فکر نمی کنم مانعی وجود داشته باشه. ما با کمالی مسرت دعوت ایشون رو قبول می کنیم. لطفا
از طرف ما از ایشون تشکر کنید.
به نظر دست رسید جواب هرمیون رضایت را به چهره پکس بازگردانده بود، چهره اش حالت
رضایتمندی گرفت و گفت: بانوی من خوشحال خواهند شد. من می رم تا هر چه سریعتر ایشون
رو در جریان بگذارم.
سپس خیلی سریع کلاه قهوه ای رنگش را به سر گذاشت. پکس برای خروج آماده می شد که به
سمت شومینه برگشت و گفت: فقط یک نکته باقی مونده خانم. بانوی من خواستند یادآوری
کنند که در صورتیکه خودتون میهمانان جوان رو همراهی نمی کنید و کسی رو برای این منظور
در نظر نگرفتید ایشون خودشون کسی رو بفرستند تا خانم و آقایون رو تا منزل ایشون راهنمایی
کنه.
خانم ویزلی با اطمینان گفت: نه متشکرم به ایشون بگید که چارلی بچه ها رو می رسونه.
پکسی کمی خم شد و گفت: خانم به من اجازه مرخصی می دند؟
هری سعی می کرد بانوی او را مجسم کند، کسی که نگهبان منزلش تا این حد جدی و رسمی
برخورد می کرد ! خانم ویزلی با محبت لبخند زد و با لحن گرمی گفت: البته پکسی از طرف من و
آرتور به مادام پنسی سلام برسون و بگو در اولین فرصت حرکت می کنیم و چون اصلا دلم نمی
خواهد بوقلمونهای گرتا رو از دست بدم حتما قبل از شب سال نو خودمون رو می رسونیم.
پکسی گفت: حتما خانم.
هری انتظار داشت پکسی برای خروج به سمت در برگردد ولی برخلاف انتظارش از میان آنها
| || گذشت و به سمت پنجره هایی رفت که منظره درختان جنگل ممنوعه را به نمایش گذاشته بود.
________________
هری چیزی را که می دید نمی توانست باور کند او پنجره را باز کرد و در حالیکه باد به شدت به
درون می وزید در برابر فشار باد که پرده ها را وحشیانه بالا و پایین می کشید به ذراتی کوچکتر
از غبار تبدیل می شد. باد که با سرکشی در اتاق می دوید و همه چیز را به هم می ریخت او را
تکه تکه می کرد، تکه هایی ریزتر از غبار و خاک! پکس که حالا چیزی بیش از غبار نبود با
گردش باد در اتاق پیچید و از پنجره خارج شد. باد که همچنان حریصانه در اتاق می گشت
دنباله رداهای آنها را به دنبال خود می کشید، هری که به مبل چنگ زده بود تا با گردش باد از
پنجره به بیرون پرتاب نشود متوجه رون شد که سعی می کرد هرمیون و دابی را پشت میز بزرگ
پناه دهد. کاغذها و مجله های روی میز از میان قاب پنجره پرواز پر شتابی را آغاز کرده بودند.
رون که به زحمت دابی را پشت میز می کشید فریاد زد: باید اون پنجره رو ببندیم.
پنجره با صدای بلندی به هم می خورد ولی باد که چند تا از وسایل ریز اتاق را به بیرون کشیده
بود همچنان با اشتهایی وصف ناپذیر در اتاق می گشت و رقیبی دیگر می طلبید. هری سعی کرد
خود را به پنجره ها برساند، حاشیه مبل را گرفته بود و در برابر اسباب کوچکی که باد با خودش
می کشید دستش را حایل سرش کرده بود به نظر نمی رسید حتی چنین بادی هم حریف مبل
سنگین وسط اتاق شود. تنها تابلو موجود در اتاق مرتب جیغ می کشید. هری که از صدای جیغ
های ممتد او کلافه شده بود سعی کرد هر چه زودتر خودش را به پنجره برساند. یکی از پنجره
ها بار دیگر با صدای بلندی روی لولا چرخید و سپس محکم به در گاه پنجره خورد هری که فکر
می کرد تمام شیشه هایش خورد خواهد شد به سمت لنگه دیگر پنجره که با شتاب به سمت
درگاه می رفت خیز برداشت. گرچه قدرت باد زیاد بود ولی سرانجام توانست دو لنگه را روی هم
قفل کند. همه جا دوباره ساکت شده بود. منظره اتاق وحشتناک بود، آینه بالای شومینه خورد
________________
شده بود و ذراتش کف اتاق پخش بود. اگر بهم ریختگی ناشی از باد در اتاق دیده نمی شد هری
یقین پیدا می کرد که خواب دیده است.
رون از پشت میز کنار آمد و به دنبال او هرمیون و دابی هم از پناهگاهشان خارج شدند. روی
صورت رون خط بلند و سرخ رنگی دیده می شد که باریکه ای از خون به نرمی از کنار آن پایین
می آمد. هری پرسید: صورتت چی شد؟
رون در حالیکه خود را در یکی از تکه های آیینه موجود در کف اتاق نگاه می کرد گفت: حتما
موقع شکستن آیینه اینطوری شده. هرمیون دستمال سفیدی به او داد و گفت: اون تابلو برای
چی این همه جیغ می زد؟
هری به سمت تابلو پشت سرش برگشت. دخترک خردسالی با درماندگی به اتاق نگاه می کرد،
اتاقی که به شدت طوفان زده می نمود. هری او را به خوبی شناخت همان دختر خردسالی بود
که در تابلو بزرگ و سیاه رنگ دفتر پیترسون بود. به او نزدیک شد و گفت: حالت خوبه؟
دخترک مبهوت و درمانده به اتاق نیمه ویرانه خیره بود و چیزی نمی گفت صورتش رو به
سفیدی می زد و نفس های بسیار آرامی می کشید. هری بار دیگر پرسید: حالت خوبه؟ چرا
چیزی نمی گی؟
در میان صورت درمانده دخترک درد عظیمی موج می زد، هری گفت: نگران اینجا نباشی خیلی
سریع دوباره همه چیز به شکل اولش برمی گرده.
نگاه بی تاب دخترک حرکت کرد و روی چشمان هری نشست. هری برای لحظه ای درد شدیدی
را حس کرد انگار نگاه دخترک وجودش را می شکافت. چشمان خاکستر رنگش درد را تا عمق
وجود هری می کشاند، کم کم حسی می کرد قدرت نفس کشیدن ندارد نمی توانست بیش از این
تحمل کند ولی نگاه بی تاب و دردمند دخترک او رها نمی کرد. هری می توانست هلال اشک را
که در چشمانش می درخشید به خوبی ببیند با بستن پلکها و فرو غلتیدن قطره های درشت و
درخشان، هری از زیر فشار دردناکی که تحمل می کرد رهایی یافت. صدای رون هری را به خود
آورد و فهمید دخترک تابلو را ترک کرده است.
- مامان ؟ مامان کجا رفت ؟
هرمیون گفت: حتما باد شعله ها رو خاموش کرده.
رون که با دستمال نیمی از صورتش را پوشانده بود با درماندگی روی مبل مخملی نشست و
گفت: کسی می تونه بگه اون چی بود؟
هری حس می کرد استفاده از چی بجای کی کاملا مناسب به نظر می رسد. هرمیون به دسته
مبل تکیه داد و گفت: یه کوتوله!
رون نگاه تندی به هرمیون انداخت، هرمیون خندید و گفت: نه نترس این از اون نوعش نبود که
برای آینده قرار ملاقات بزاره. این نوعش معمولا توی باغ و جنگل زندگی می کنند چون اونها به
طبیعت وابستند. تمام قدرتشون به نیروی آب، خاک، هوا و آتش. دیدی که چطور تونست با باد
از اینجا بره. راستش من خودم چیز زیادی در موردشون نمی دونم فقط می دونم زیاد موجودات
خونگرمی نیستن و با هر کسی کنار نمیان، بیشتر تو خودشونن و به ندرت با آدم ها زندگی می
کنن. حالا دیگه چطور اون یه خدمتکاره نمی دونم. فقط می دونم در صورتیکه هر کدوم از این
چهار عامل رو در دست داشته باشند می تونه خیلی قدرتمند و گاهی مخرب باشه بعضی اوقات
طوفانها و سیلها خطرناکی می سازند.
خانم ویزلی گفت: البته همه اونها خطرناک نیستند. ببینم شما که آسیبی ندیدید؟
________________
شعله های رقصان به همراه تصویر خانم ویزلی بار دیگر در میان شومینه دیده می شد و نگاهش
روی صورت رون باقی مانده بود. رون دستمال را از روی صورتش برداشت و گفت: چیزی نبود
فقط یه خراش جزیی.
خانم ویزلی که سعی می کرد زخم رون را دقیق تر ببیند گفت: بیا جلو ببینم.
رون کمی به شومینه نزدیک شد و خانم ویزلی نفس آرامی کشید و گفت: بر و پیش مادام پامفری
تا با محلولهاش زخمت و شستشو بده.
رون عقب کشید و گفت: چیز خاصی نیست، خودش خوب میشه.
خانم ویزلی در حالیکه با سرش به منظره آشفته اتاق اشاره می کرد ادامه داد: بغیر از یه خرابی
مختصر پکس معمولا خطر بیشتری نداره اون شیفته زندگی با مادام پنسیه، الان سالهاست که با
او نه. بگذریم پس هر سه تاتون به منزل مادام پنسی می رید.
سپس در حالیکه به هری نگاه می کرد گفت: هری شرط می بندم اون بی نهایت علاقمنده تنها
فرزند جیمز و لی لی رو ببینه آخه وقتی اون از اینجا رفت تو هنوز به دنیا نیومده بودی.
هری با کنجکاوی پرسید: اون پدر و مادر منو می شناسه ؟
خانم ویزلی لبخند گرمی زد و گفت: اون پدر و مادرتو از قبل از اینکه با هم آشنا بشند می
هری از آشنایی با کسی که بیش از خودش والدینش را می شناخته احساسی خاصی داشت.
رون پرسید: مامان اون پیغام چی بود؟ چرا ما نباید به پناهگاه می آمدیم؟
خانم ویزلی خنده کوتاهی کرد و با شرمند گی گفت: ببخشید فرصت خیلی کوتاه بود نتوانستم
بیشتر توضیح بدم می ترسیدم با قطار حرکت کنید. نمی خواستم این همه راهو بر گردید.
________________
رون پرسید: ولی آخه برای چی؟
خانم ویزلی پاسخ داد: چون می دونستم دیر یا زود مادام پنسی از شما دعوت می کنه تا به
منزلش برید. من می خواستم اون با تو و جینی آشنا بشه، مطمئن بودم هرمیون از آشنایی با
زنی که جواب همه سوالات رو می دونه لذت می بره و شک نداشتم که هری می خواهد با کسی
که به خوبی با پدر و مادرش آشنا بوده ملاقات کنه.
هرمیون با اشتیاق پرسید: شما گفتید اون جواب همه سوالات رو می دونه؟
خانم ویزلی با همان حرارت پاسخ داد: خوب در مورد همه چیز مطمئن نیستم ولی می دونم که
خیلی چیزها می دونه چیزهایی که تو کتابا نوشته شده یا نوشته نشده.
صورت خانم ویزلی حالت رویا گونه ای گرفت و گفت: قبل از رفتنش وقتی تازه از هاگوارتز فارغ
التحصیل شده بودم گاهی بهش سر می زدم. حرفاش همیشه منو تکون می داد.
هری پرسید: اون از کجا مادر و پدر منو می شناخت؟
خانم ویزلی لبخندی زد و گفت: قبل از اینکه هاگزمید رو ترک کنه، تقریبا تمام شاگردهای
هاگوارتز اونو می شناختند و تعطیلات پیشش می رفتن اون همیشه با علاقه از همه ما پذیرایی
می کرد، گرتا آشپز مادام پنسی واقعا دست پخت بی نظیری داره! من مطمئنم پدرت هم به
مادام پنسی سر می زده چون خوب می دونم اون علاقه زیادی به دفاع از حقوق گرگینه ها
داشت.
کلمه گرگینه بار دیگر دلشوره را به وجود هری دعوت می کرد پس او لوپین را هم می شناخت.
هری می توانست پدرش را مجسم کند که به همراه سیریوس و پیتر برای کمک به لوپین به نزد
مادام پنسی می رفته است. رون پرسید: ولی شما از کجا فهمیدید که ما اینجاییم؟
________________
خانم ویزلی لبخندی زد و گفت: با پرفسور مک گونگال تماس گرفتم، اون گفت که پکس برای
دیدن شما اومده. خواستم فرصت رو از دست ندم و خودم هم یکبار دیگه اونو ببینم.
هرمیون با کنجکاوی پرسید: ولی بعد از این همه سر و صدایی که راه افتاد هیچ کس نیومد تا
ببینه چه خبره!
خانم ویزلی گفت: نیازی نیست تقریبا همه می دونستند پکسی برای برگشتن چه راهی رو انتخاب
می کنه !
رون گفت: پس شما هم به منزل مادام پنسی می آیید؟
خانم ویزلی پاسخ داد: البته، فقط کمی دیرتر، چون پدرت مجبوره قبل از سال نو کارهاشو سر و
سامان بده در نتیجه ما کمی دیرتر به شما می رسیم، چارلی شما رو تا منزل مادام پنسی
راهنمایی می کنه. خوب دیگه بهتره من برم اینجا کارای زیادی دارم که باید انجام بدم، امیدوارم
اونجا بهتون خوش بگذره.
شعله های درون شومینه خیلی سریعتر از آن خاموش شد که فرصت کنند بپرسند چارلی را کی
و کجا ملاقات خواهند کرد.
هرمیون با هیجان گفت: دیدن مادام پنسی واقعا فوق العاده است.
هری با حیرت گفت: فکر کردم اونو نمی شناسی.
هرمیون نگاهی به رون انداخت و گفت: خوب در حقیقت چندان هم اشتباه نمی کردی من چیز
زیادی در موردشی نمی دونستم فقط می دونستم که تازه برگشته، روزی که به هاگزهد می رفتیم
اینو از یه نفر شنیدیم. به نظر می رسید اکثرا اونو می شناسند، همه از اینکه برگشته بود
- || () -
________________
هری مکالمه مادر و فرزندی را به خاطر آورد که قبل از ورودش به هاگزهد شنیده بود به نظر می
رسید آندو نیز از ورود یک نفر صحبت می کردند، کسی که برای آنها محترم بود. هری دوباره به
لوپین فکر می کرد دقیقا نمی دانست چرا ولی تا حد زیادی نسبت به گم شدن او احساس
مسئولیت می کرد، مادام پنسی کسی بود که او پدر و پدر خوانده اش را می شناخت. پدر،
پدرخوانده اش و لوپین! حس ترس از دست دادن کسی یا چیزی حالش را منقلب کرد. از روی
کاناپه بلند شد و در حالیکه با نوک چوبدستی اش به خورده های آیینه روی زمین اشاره می کرد
گفت: ریپرووا
آیینه دوباره به شکل اولش باز گشت و هری می توانست تصویر چهره نا آرام خود را در آن ببیند،
به یاد روزی افتاد که لوپین آیینه را به دست او داده بود تا خود گمشده اش را پیدا کند. لوپین
توسط دوک مورتس هانترمن و همراهان سیاه پوششی از آنجا منتقل شده بود. هری تردید
نداشت که آن مرد و تمام سیاه پوشانی که در آن اتاق بودند متعلق به انجمن ذهن پردازان بودند.
پس همه چیز به او مربوط می شد، به او و قدرتهایش ! پیترسون خیلی صریح به او فهمانده بود
که آنها درباره اینکه او چگونه چنین توانایی هایی دارد مشکوکند و امیدوارند هر چه سریعتر این
ابهام برطرف شود ولی هری نمی دانست چگونه ممکن است این موضوع به لوپین مربوط باشد. با
کمک رون و هرمیون کلیه وسایل اتاق دوباره به شکل اولشان باز گشتند بغیر از جای خالی
دخترک که تابلویش را ترک کرده بود.
وقتی اتاق را ترک کردند هری همچنان نمی توانست چشمان پر درد او را فراموشی کند. از توی
راهرو پیچیدند تا به سمت محوطه باز بروند. هر سه نفر می خواستند قبل از ترک هاگوارتز با
- || 1 -
________________
هاگرید ملاقات کنند. قبل از اینکه از پله ها سرازیر شوند نیک از میان دیوار گذشت و در
برابرشان ظاهر شد. هرمیون لبخند زد و گفت: سلام نیک. حالت چطوره؟
نیک فاصله اش را تا سطح زمین کم کرد و گفت: پس هر سه تاتون به منزل مادام پنسی دعوت
شدید اینطور نیست ؟
رون به نشانه موافقت سرش را تکان داد و پرسید: ولی تو از کجا می دونی ؟
نیک پاسخ داد: ساده است چون سرو صدای پکس رو شنیدم. معلومه هنوز پیرمرد راه بهتری
برای رفت و آمد پیدا نکرده.
هری پرسید: تو اونو می شناسی؟
نیک نگاه مغروری به هرسه آنها انداخت و گفت: همه اونو می شناسند. فقط از وقتی مادام پنسی
از اینجا رفت کسی اونو ندید که از منزل مادام پنسی خارج شه. البته زیادم دور از ذهن نبود
چون این نوع از کوتوله ها علاقه چندانی به زندگی کردن با آدمها ندارند. اونها یه حفره سرد و
نمناک تو تنه درخت رو به یه صندلی گرم و راحت کنار آتش ترجیح می دند.
- نیک زندگی اونها با ما فرق داره اونها از طبیعت قدرت می گیرند، طبیعیه که زندگی توی
طبیعت رو به زندگی با ما ترجیح بدند.
صدای پرفسور برنفورد از پشت سرشان شنیده می شد. او به قدری آرام حرکت می کرد که هری
از اینکه متوجه حضور او نشده بودند اصلا تعجب نمی کرد. ردای یشمی رنگی به تن داشت و
مطابق معمولی در حاشیه حرکت می کرد و با دستش دیوار را لمسی می کرد، چوب دستی اش در
جیبش بود تا دستانش برای رو به رو شدن با موانع آماده باشند. صورتش را به سمت آنها
- || 2 -
________________
برگرداند و گفت: پس شما به منزل مادام پنسی دعوت شدید. این خیلی خوبه، مدتهاست که اونو
ندیدم خیلی دوست دارم دوباره ببینمشی.
نیک بی مقدمه گفت: حتما از دیدن شما خیلی تعجب می کنه چون وقتی رفت..... نیک جمله
اش را ناتمام رها کرد، به نظر می رسید چندان از حرفی که زده راضی نیست. برنفورد لبخند
خشکی زد و گفت: بله وقتی رفت من هنوز می تونستم ببینم.
هرمیون نگاه ناآرامی به رون و هری انداخت. برنفورد با نفس عمیقی ریه هایش را پر کرد و گفت:
عطر غذاهای گرتا رو هنوز فراموش نکردم. ولی باید برای شما که دفعه اولتونه خیلی جالب باشه.
هری با سر تایید کرد و گفت: بله پرفسور فکر می کنم همین طور باشه.
نیک که مشتاقانه به برنفورد نگاه می کرد لبخند مهر آمیزی زد و گفت: آماندا اجازه می دی من
همراهیت کنم؟
برنفورد هلال موهایی که بخشی از صورتش را پوشانده بود عقب زد و گفت: ممنونم نیک با اینکه
بعضی از راهروها رو فراموش کرده بودم ولی به این وضع عادت کردم، می تونم راهمو پیدا کنم.
به نظر نمی رسید نیک چندان از اینکه دعوتش رد شده راضی باشد اخم کوتاهی کرد و گفت:
البته همین طور ه.
پرفسور برنفورد لبخند کم رنگی به آنها زد و گفت: امیدوارم بهتون خوش بگذره. سپس با همان
حرکت آرامش آنها را ترک کرد ولی نیک در تمام مدت و تا وقتی که او در پیچ راهرو از نظر
ناپدید شد با نگاهش او را تعقیب می کرد. در نهایت وقتی کاملا از دید خارج شد آه بلندی کشید
و گفت: اون بی نظیر بود. درست قبل از اینکه اون چشمای آبی و قشنگ برای همیشه خاموشی
بشه اون پرانرژی ترین دختری بود که می شناختم.
- || 3 -
________________
رون پرسید: اون تو همین مدرسه درس می خوند درسته؟
نیک که صورتش حالت غم انگیز پیدا کرده بود گفت: آره، و همیشه افتخار می کرد که یه
هافلپافیه. یه دختر شاد و سرحال، به نظر من نظیر نداشت. مادر و پدرش هردو مشنگ بودند ولی
اون قبل از اینکه داشتنشون رو بفهمه از دستشون داد. با این حال هیچ وقت ندیده بودم، کسی
یا چیزی بتونه ناراحتش کنه. بی نظیر بود مخصوصا تو زیبایی، کمتر امکان داشت از پیش کسی
رد بشه و زیبایی شو تحسین نکنند. با اینکه همیشه با دیگران فرق داشت ولی نمی ذاشت این
موضوع باعث بشه که از دیگران جدا بمونه. زیاد طول نکشید که بدون اینکه خودش از چیزی با
خبر باشه آزمون اول ذهن پردازان در موردش اجرا شد. تازه اونجا بود که تونست بیشتر نیروهاشو
کشف کنه، نیروهایی که باعث شگفتی همه شده بود. تو اون سال تو مدرسه دو تا ذهن پرداز
دیگه هم بود یکی از ریونکلاو و یکی از گریفندور.
چیزی مثل برقی از ذهن هری گذشت و گفت: اونی که از گریفندور بود اندرو جانسون نبود؟
نیک با سرش تایید کرد و گفت: جانسون هم یه موجود خاصی بود، به ویژه تو کوییدیچ !
هرمیون با بی تابی گفت: اگه اشتباه نکنم تو اون روز قبل از میهمانی گفتی اندرو جانسون رقیب
رینکلاوشو با اختلاف کمی پشت سر گذاشت ولی در مورد هافلپاف نتونست و امتیازاتشون تقریبا
برابر بود.
نیک دوباره با سرش تایید کرد و گفت: می دونید که مرحله دوم مثل مرحله اول فقط یه آزمون
نیست و در عین حالی یه جور رقابته که افراد باید قدرتشون رو ثابت کنند. اندرو و آماندا هر دو
اون موقع جوون بودند و پر انرژی، طبیعیه که هیچ کدومشون حاضر نبودند کوتاه بیاند، رقابت
ادامه پیدا کرد و به خاطر یه اتفاق آماندا مجبور شد کوتاه بیاد و نشان قدرت رو اندرو برد. البته
- || 4 -
________________
با اینکه اندرو یه گریفندوری بود ولی باید بگم چندان با بردش موافق نبودم به نظرم استحقاق
آماندا بیشتر بود.
هری پرسید: چه اتفاقی؟
نیک شانه های بی رنگش را بالا کشید و گفت: من چیزی در این مورد نمی دونم. این از اون
چیزهایی که بین خودشون باقی موند. ذهن پردازها علاقه چندانی ندارند تا دیگران رو با جزئیات
کارهاشون آشنا کنند.
رون پرسید: بردن یا باختن چه اهمیتی داره؟ به هر جهت اونهای یا این قدرتها رو دارند و یا
ندارند. برد یا باخت تاثیری نمی ذاره.
نیک ظاهری بهت زده به خود گرفت و گفت: یعنی شما واقعا نمی دونید بردن یا باختن تو این
رقابت چه تاثیری داره؟
رون که برای لحظه ای شک کرده بود نگاهی به هری و هرمیون انداخت و وقتی از بی اطلاعی
آنها هم اطمینان پیدا کرد گفت: خوب نه ! ما فکر می کردیم پشت سر گذاشتن این آزمایش ها
برای اینه که مطمئن شند اونها قدرت کافی برای ادامه دارند.
نیک با ناباوری بار دیگر به آنها نگاه کرد و گفت: کسی این نشان رو ببره در حقیقت برای
آموزشهایی در سطح بالاتر آماده می شه، اون نه تنها توانایی هاشو می شناسه بلکه به جمع ذهن
پردازان وارد می شه.
نیک بعد از آخرین جمله اش پیروزمندانه به صورت هری، رون و هرمیون نگاه کرد گویی منتظر
بود تا آنها به شدت تحت تاثیر قرار بگیرند، ولی وقتی با چهره خونسرد آنها رو به رو شد با
حیرتی مضاعف تکرار کرد: به جمع ذهن پردازان وارد می شه!
- || 5 -
________________
وقتی دوباره تاثیر مطلوبش را در چهره آنها ندید با کلافگی کمی از زمین فاصله گرفت و گفت:
خدای من! یعنی تو حتی نمی دونی ورود به جمع ذهن پردازان چه معنایی داره؟ پس برای چی
قبول کردی ادامه بدی؟
هرمیون بی درنگ برگشت و به هری نگاه کرد، به نظر می رسید او هم مشتاق است تا پاسخ این
سوال را بداند. نیک بدون اینکه منتظر پاسخی از هری بماند گفت: نمی دونم این به خودت
مربوطه پسر. فقط بهتره بدونی اگه از پس این رقابت برنیای حداقلش اینه که دیگه اجازه استفاده
از قدرتها تو نداری.
هری پرسید: هیچ کدوم از اونها؟
نیک پاسخ داد: هیچ کدوم از اونهایی که به واسطه ذهن پرداز بودن قدرت استفاده ازشون رو پیدا
کردی.
رون که قیافه اش متفکر به نظر می رسید گفت: بعد از اون چه اتفاقی برای پرفسور برتفورد
افتاد؟
نیک ابروهایش را بالا کشید و گفت: هیچی مثل گذشته، پر شور و انرژی ادامه داد. با اینکه می
دونم این شکست براشی تلخ بود ولی یادم نمی یاد هیچ وقت در مورد علتش حرفی زده باشه.
هرمیون گفت: پس اون چشمای آبی چی شد؟
گره ابروهای نیک درهم رفت و گفت: اون ربطی به این موضوع نداره در واقع مربوط به سالهای
بعد بود. اون موقع از هاگوارتز رفته بود.
رون با اصرار پردیسید: چه اتفاقی براشی افتاده ؟
- || 6 -
نیک نفس عمیقی کشید و بدون اعتنا به سوال رون گفت: فکر کنم دیگه بهتره برید. من باید یه
سر به بارون خونین بزنم. معلوم نیست بعضی روزها بد عنق چشی می شه؟
رون امیدوارانه پرسید: چیزیش شده؟
نیک که ظاهرا دوباره غرق در افکارش شده بود در حالیکه کمی از سطح زمین فاصله گرفته و
عقب عقب از آنها دور می شد گفت: نمی دونم، بعضی اوقات به طور غیر قابل انتظاری مودب و
آروم میشه. آدم شک می کنه....
وقتی نیک کاملا دور شد. رون گفت: من نمی فهمم اینکه بدعنق یه کم کمتر آزار بده کجاش
ایراد داره؟
صبح روز دوشنبه هاگوارتز هیاهوی سابقش را از دست داده بود. قطار سریع السیر تعداد زیادی از
دانش آموزان را با خود برده بود و تعداد باقی مانده هم مایل بودند در صبح سرد زمستانی زمان
بیشتری را در رختخواب بگذرانند. هری به پشت در تختخوابش خوابیده بود و به سقف نگاه می
کرد، خوابگاه تقریبا خالی بود، نویل، سیموس و دین هر سه، روز قبلی هاگوارتز را ترک کرده
بودند و هری و رون تنها مقیمان خوابگاه بودند. با اینکه هری نیمه های شب از خواب پریده بود
ولی نمی خواست از جای خود بلند شود. قدرت کابوسی سردی که دیده بود او را در میان خود
گرفته بود. نیمه های شب بود که با قطره های درشت عرقی که بر پیشانی اش نشسته بود از
خواب برخواسته بود و هراسان به اطرافش نگاه می کرد. زمان و مکان خود را نمی شناخت ولی
می دانست که کابوس سختی را پشت سر گذاشته است. نزدیک پنجره رفت و لای آن را باز کرد
تا هوای تازه ریه هایش را پر کند. دانستن این مطلب که آنچه دیده فقط یک کابوس بوده آرامش
- 17 -
________________
مطلوبی به او می داد. وقتی به تختخوابش برگشت جز به جز آنچه دیده بود بار دیگر در جلوی
چشمانش جان می گرفت.
صدای ضعیف و خواب آلودرون به گوش رسید: بیداری هری؟ نه؟
هری سرش را بلند کرد و به تخت رون نگاه کرد. در میان رختخواب، خود را پیچانده بود و
چشمانش بسته بود. هری گفت: تو از کجا می بینی؟
رون که همچنان چشمانش بسته بود گفت: نمی بینم، وقتی نصفه شب پنجره رو باز کردی
فهمیدم بیدار شدی. حدس زدم تا صبح بیدار بمونی، کابوس دیدی؟
هری دوباره سرش را بر روی تخت گذاشت و نگاهش را متمرکز سقف کرد و گفت: آره فکر می
کنم یکیشو دیدم.
رون خمیازه بلندی کشید و گفت: چه کابوسی؟ حتما چیز وحشتناکی بوده که ذهنتو
اینقدردرگیر کرده.
هری تردیدی نداشت که می خواهد همه چیز را برای او تعریف کند. نفسش را به آرامی بیرون
داد و آغاز کرد. همه کابوسش مربوط به روزی بود که در اتاق شماره بیست و پنج هاگزهد او و
هرمیون را ملاقات کرده بود، بارها و بارها آن را در شب گذشته دیده بود و فشار آن روز را حس
کرده بود، هر بار کابوسش تا انتها می رفت و قبل از اینکه او چاقو را به میان تخته های چوبی
بکوبد دوباره از اول شروع می شد. صداها در سرش تکرار می شد، تاب می خورد و در وجودش
فرو می رفت. دقیقا نمی دانست چند بار این کابوس را دیده بود ولی دفعه آخر بیش از گذشته
پیش رفت، خیلی خوب می دانست که می تواند این کار را بکند، نگاهش به چوب دستی آویزان
رون افتاد. چوبی که باعث شده بود تا هری دست بکشد. چرا او از خود دفاع نمی کرد؟
- || 8 -
________________
رون از میان رختخوابش برخواست و گفت: پس اصلا شب خوبی رو پشت سر نگذاشتی. چرا
فراموشش نمی کنی؟ تو اون موقع خودت نبودی.
هری نگاهش را روی سقف نگه داشت و گفت: نه من کنترل خود مو داشتم. می تونستم هر کاری
رون که دیگر صدایش خواب آلود نبود گفت: ولی خودت خوب می دونی که صدایی که در ذهنت
می شنیدی نتیجه خواسته قلبی خودت نبود.
هری گفت: نه نبود ولی من باید می تونستم سریع تر خواسته خود مو از بین این احساسات پیدا
می کردم.
رون روی تختش نشست و گفت: بسی کن، تو تا همین جاشم عالی بودی.
هری بی مقدمه گفت: چرا از خودت دفاع نکردی؟
رون شانه هایش را بالا کشید و گفت: چون دلیلی نمی دیدم.
هری مکث کوتاهی کرد و گفت: ولی من بهت گفته بودم که ممکنه هر اتفاقی بیفته، ازت
خواسته بودم که از خودت دفاع کنی. من داشتم بهت حمله می کردم، حتی خودم اطمینان
نداشتم که این کار و نکنم چطور می تونی بگی دلیلی نمی دیدی؟
رون پاسخ داد: تو به خودت اطمینان نداشتی چون خودتو فراموش کرده بودی ولی من تو رو می
شناختم. کسی که جلوی من بود امکان نداشت دست به چنین کاری بزنه. فکر می کنم این
همون چیزی بوده که تو رو آزار می داد. من به تو اطمینان داشتم چون می شناختمت ولی تو
خودتو بین حقیقت و چیزی که می شنیدی گم کرده بودی،
هاگری بدلفور اینکه به رون نگاه کند گفت: ولی اگد از خودت دفاع می کردی ممکن بود کمر ....
- 19 -
________________
رون از روی تخت پایین پرید و گفت: تو هیچ وقت اون کار و نمی کردی. رون نگاهش را از پنجره
به بیرون پرت کرد و ادامه داد: بعلاوه اون طور که فهمیدم در تمام اون مدت من خواسته و
ناخواسته ابزاری برای بهم ریختن تو بودم. اون روز این من بودم که تو رو تا اون حد به خشم
هری به یاد صورت رنگپریده رون بعد از اینکه از اصلی ماجرا با خبر شده بود افتاد. صورتش حالت
ناباوری پیدا کرده بود و نگاه گناه آلودی به هری می کرد. صورت رون دوباره مثل از بین رفتن
مه صبحگاهی باز شد و گفت: داری بی خودی خودتو آزار می دی. من واقعا گشن مه، راستی فکر
می کنی امروز چارلی بیاد؟
- نه من که فکر نمی کنم.
رون در یک لحظه صد و هشتاد درجه در جا چرخید، هرمیون در درگاه در خوابگاه ایستاده بود.
رون با دلخوری گفت: فکر نمی کنی بهتر بود در می زدی؟
هرمیون اندکی سرخ شد و گفت: آه ببخشید فراموش کردم. آخه صداتون رو شنیدم، فکر کردم
بیدارید.
هری که از روی تخت بلند شده بود سمت هرمیون آمد و گفت: چرا فکر می کنی چارلی امروز
نمی یاد؟ هرمیون پاکت کوچکی را به سمت هری گرفت و گفت: اینو پست صبحگاهی وقتی آقایون در
رختخواب به سر می بردند آورد.
رون خمیازه بلندی کشید و گفت: اون چیه یه نامه دیگه از طرف مامان؟ قراره تو هاگوارتز
بمونیم ؟
- 20 -
________________
هرمیون کاغذ را به سمت هری دراز کرد و گفت: نه بهتره خودتون بخوانیدش.
هری کاغذ را از دست هرمیون گرفت، روی پاکت چنین عبارتی نوشته شده بود:
مدرسه عالی علوم و فنون جادوگری هاگوارتز
سرسرای عمومی
هری پاتر - رون ویزلی - هرمیون گرنجر
در پاکت باز بود و هری کاغذ تا شده درون آن را بیرون کشید و باز کرد، خط نویسنده با خط
خانم ویزلی فرق داشت. رون گفت: بخونش هری.
هری با صدای بلندی آن را خواند:
سلام بچه ها
برای رفتن به منزل مادام پنسی دوشنبه بعدازظهر ساعت با تو کافه سه دسته جارو
منتظرتون هسته جینی رو هم با خودتون بیارید. سلام منو به استفان برسوایید.
می بیشممنون
چارلی
رون خمیازه بلند دیگری کشید و گفت: فکر می کنید هنوز چیزی از صبحونه باقی مونده باشه؟
زمستان سرد با حالتی تهدید آمیز هاگزمید را دربرگرفته بود، با اینکه مدتها بود که برفی نباریده
بود ولی سرما غوغایی برپا کرده بود. با اینکه هری پلیوری را که خانم ویزلی سال گذشته برای
کریسمس به او هدیه داده بود روی لباسش پوشیده بود و یقه های کتش را بالا داده بود ولی باد
موزیانه از درزهای لباسش به داخل سرک می کشید. هری حس می کرد نوک بینی اش کاملا
بی حس شده، دستانش را با بخار دهانش گرم کرد و در جیبهایش فرو برد. هرمیون که گونهایش
- 2 1 -
________________
را سرخ شده بود و موهایش از زیر کلاه قرمز رنگش بیرون زده بود جلوی او حرکت می کرد و
هراز گاهی با دستکش هایش بخشی از صورتش را که یخ زده بود می پوشاند. منظره درختان
لخت و بی برگ و عابرانی که به شدت خود را پوشانده بودند و به سرعت از کنار آنها می گذشتند
شاید سرمای بیشتری را القا می کرد. رون غبار غلیظی از دهانش بیرون داد و گفت: رسیدیم اون
کافه سه دسته جارو. فکر می کنید کسی توشی باشه؟
هری گفت: بستگی داره که تو این سرما کسی هوس کافه رفتن به سرش زده باشه یا نه.
جینی که دستانش را با آستین هایش پوشانده بود کمی جلوتر دوید و گفت: یه کم زودتر بیایید
اون تو می فهمیم.
رون هری و هرمیون نیز به دنبال او به طرف در ورودی دویدند. با باز کردن در کافه باد گرم و
مطبوعی به سمت آنها وزید که پوستشان را غلغلک می داد. هوای گرم و بوی دلپذیر نوشیدنی
کره ای هر تازه واردی را مجذوب خود می کرد. هری در حالیکه پشت سر همه وارد می شد و در
را می بست نگاهی به درون کافه انداخت. آتش با ترقی ترقی دل پذیرش در شومینه می سوخت، با
اینکه درون کافی حسابی شلوغ بود ولی نزدیکترین میزبه شومینه را برای نشستن انتخاب کردند
و در یک لحظه مناسب که نفرات قبل بلند می شدند جای آنها نشستند. جینی به سمت
نزدیکترین صندلی به آتشی رفت و در حالیکه خودش را جمع کرده بود گفت: آه خدای من یه
جای گرم !
هرمیون پشت سر جینی صندلی دوم را عقب کشید و گفت: چقدر اینجا شلوغه.
هری با حرکت سرش او را تائید کرد و گفت: بیرون خیلی خلوت بود، فکرشم نمی کردم اینهمه
آدم این تو جمع شده باشند.
- 22 -
________________
رون گره شالگردنش را باز کرد و گفت: زیاد هم جای تعجب نداره خوب همه سردشون شده
اومدند تو دیگه، ولی چارلی کجاست؟ کسی اونو می بینه؟
جینی که صندلیش را به شومینه نزدیک می کرد سرش را به علامت نفی تکان داد و بدون اینکه
برگردد و به آنها نگاه کند گفت: شاید یه کم دیرتر بیاد هوای بیرون خیلی سرده شاید صبر کرده
گرچه حرف جینی منطقی به نظر می رسید ولی هری با دقت به گوشه و کنار کافه نگاه می کرد
تا شاید او را پشت یکی از میزها پیدا کند. کریسمس خود را به درون کافه رسانده بود، درخت
کاج بزرگ مادام رزمتا، با ابهت خاصی پشت شومینه جای گرفته بود. بسته های کادو کوچک و
طلایی، گوی های رنگارنگ و درخشان، گوزنهای نقرهای و شمعهای کوچک پیچیده شده در
میان روبانها، جلوه متفاوتی به درخت بخشیده بود. سرتاسر پیشخوان با برگها و روبانهای قرمز
تزیین شده بود. مادام رزمتا در لباس فیروزه ای رنگش به سمت آنها می آمد. موهایش را بالای
سرش تاب داده بود و ستاره ای نقره ای رنگ در میان آنها به چشم می خورد. صدای پاشنه های
طلایی رنگش با وجود شلوغی درون کافه شنیده می شد. لبخند همیشگی اش روی صورتش
نشست و وقتی به آنها رسید گفت: سلام بچه ها مدت هاست این طرفها ندید متون. شما برای
کریسمس بر نگشتید خونه؟
هرمیون مودبانه لبخند زد و گفت: نه تصمیم داریم بمونیم.
مادام رز متالبخند دوستانه ای زد و با لحنی شیطنت آمیز گفت: چطور؟ نکنه نقشه ای دارید؟
رون خندید و گفت: نه نقشه خاصی نداریم مادام پنسی ما رو برای کریسمس به منزلشون دعوت
کردند.
- 23 -
________________
مادام رزمتا که صورتشی کاملا باز شده بود با وجد گفت: این عالیه!
سپس نگاهش به سمت هری برگشت و گفت: آه، درسته، چرا به فکر خودم نرسید؟ حالا که اون
اومده حتما دلش می خواهد هری رو ببینه. چشمان درشت مادام رزمتا روی هری بی حرکت
ماند، انگار خاطرات دوری به ذهنش حمله کرده بودند. هری که از نگاه خیره او به صورتش
احساس نا آرامی می کرد لبخندی مصنوعی ای زد گفت: شما چارلی رو امروز ندید؟
مادام رز متا در حالیکه قلمش را از پشت گوشش برمی داشت و دفترچه یاداشتش را آماده می
کرد گفت: چارلی ویزلی ؟ نه متاسفانه امروز اونو ندیدم. امیدوارم تو منزل مادام پنسی حسابی
بهتون خوش بگذره، هرچند که مطمئنم همین طور هم خواهد بود، حالا بگید چی میل دارید؟
جینی که فاصله اش را با شعله ها به حداقل رسانده بود بی درنگ گفت: نوشیدنی کره ای گرم و
کف دار!
سایرین هم با او موافق بودند. هرمیون در حالیکه کلاهش را از سر بر می داشت و روی میز می
گذاشت دستی به موهایش کشید و گفت: فکر نمی کنم چارلی خیلی دیر کنه، هنوز ساعت دقیقا
چهار نشده ما کمی وقت داریم تا نوشیدنی هامون رو بخوریم.
هری با سرش او را تایید کرد و دستان سردش را از درون دستکش در آورد، جینی دوباره به
سمت آتش برگشته بود و پشتش به آنها بود، موهای قرمز رنگش در میان منظره شعله های
سرکشی و نارنجی رنگ منظره گرمی را به وجود می آورد. گرم گرم، به قدری که هری گرمای آن
را احساسی می کرد. گره شالگردنشی را باز کرد و به آتش نگریست. شعله های رقصان با شادی به
روی هم می لغزیدند و از هم پیشی می گرفتند. لذت حس کردن موج گرم بر روی صورتش به او
اجازه می داد که برای چند لحظه چشمانش را بر روی هم بگذارد. گرما ذره ذره از روی پوستش
- 24 -
________________
بالا می آمد، کم کم می توانست آن را پشت پلکهایش حس کند. صدای همهمه در گوشش می
پیچید و اوج می گرفت. سرش را از عقب خم کرد و روی دسته صندلی گذاشت. احساس آرامش
خاصی می کرد، چیزی که انگار مدتها بود که آن را لمس نکرده بود، کمی حس غریبی بود ولی
هرچه بود هری از آن لذت می برد و بی آنکه بداند احساسش برخواسته از چه چیزی است
دوست داشت در ان غرق شود و ذره ذره اش را ببلعد. بوی عجیبی به مشامش رسید، بوی یک
عطر زنانه در هوا پیچید و از کنار او گذشت. هری ناخودآگاه چشمانش را به دنبال یافتن صاحب
عطر باز کرد. اول حس کرد خواب می بیند وقتی دوباره پلک زد هنوز به چشمانش اطمینان
نداشت. ولی منظره جلوی چشمانش به او می گفتند او هر جا که هست در کافه کوچک مادام
رزمتا در هاگزمید نیست. داخل مبل بزرگ و راحتی که در برابر شومینه قرار داشت فرو رفته بود
ولی نه این شومینه شومینه ای بود که در برابرش چشمانش را بسته بود و نه این مبل بزرگ
صندلی کوچک و سفت کافه بود. نگاهی به اطرافش انداخت اثری از رون، هرمیون و جینی دیده
نمی شد. یعنی ممکن بود به طریقی به منزل مادام پنسی منتقل شده باشند؟ با توجه به
خدمتکار عجیب او هری این موضوع را بعید نمی دانست. همه چیز متفاوت بود با اینکه همچنان
صدای همهمه به گوش می رسید ولی این بار صدای همهمه مربوط به زنان و مردان شیک پوشی
بود که از کنار هری می گذاشتند. با یک نگاه گذرا در سرسرای بزرگی که هری در کنار شومینه
آن نشسته بود هری حس کرد اینجا را به خوبی می شناسد. شور خاصی در میان رگهایش دوید،
این جا خانه ای بود که هری در اولین خاطره ای که دیده بود به آن کشیده شده بود. با لذتی
وصف ناپذیر از جایش برخواست. او وارد یک خاطره دیگر شده بود ولی این بار با میل خودش، او
می خواست که به اینجا بیاید. وقتی چشمانش را برهم گذارده بود، این را خواسته بود و لذتش را
- 25 -
________________
حس کرده بود و حالا اینجا بود. برخلاف دفعات گذشته که حس می کرد در جایی نامعلوم گم
شده است این بار احساسی قدرت می کرد. می دانست چه می خواهد و کجاست، همه چیز تحت
اراده خودش بود. کمی در میان مهمانان به گشت و گذار پرداخت، خیلی خوب می دانست به
دنبال چه چیزی می گردد ولی این بار مطمئن بود که کسی او را نمی بیند. سعی کرد به جایی
برود که دفعه پیش آنجا پدرش را دیده بود، کمی جلوتر از پایین پله ها، ولی پله ها کجا بود؟
سالن را تا انتها رفت و از میان مهمانانی که دو به دو غرق در صحبت بودند گذشت. پیشخدمت
میانسالی در میان آنها می گشت و نوشیدنی تعارف می کرد. وقتی سالن را تا انتها رفت و از در
انتهایی آن خارج شد منظره تاریک باغ نمودار شد، هری خیلی خوب این باغ را می شناخت،
مشعلهای پر نوری بخشی از آن را روشن کرده بودند بخشی که مثل گذرگاهی از میان درختان
می گذشت و از ساختمان دور می شد. هری با دقت بیشتری نگاه کرد هیچ کس آنجا نبود.
مسیرش را ادامه داد. می شد پله ها را در انتهای راهرو دید، چشمان مشتاقش دنبال مرد بلند
قامتی می گشت که با عجله دیگران را کنار بزند و راه را برای خود باز کند. نگاهش را روی پله ها
متمرکز کرد، یک نفر آنجا ایستاده بود، پیشخدمت او را به سمت بالا راهنمایی می کرد. قدبلند،
خوش سیما و بسیار آشنا. هری با احتیاط از میان جمعیت گذشت و خودش را به آنها نزدیک
کرد مطمئن بود او را می شناسد. هنوز چند قدم تا پله ها فاصله داشت که صدای پیشخدمت به
گوشش رسید.
- سر پیترسون آقا بالا منتظرتون هستند.
مرد با نگاه مودبانه ای از او تشکر کرد و خواست که باقی راه را خودش برود. هری نام او را می
+
دانست او می بایست سر ریوس پیتر سورن باشد که دفعه پریسل دار خاطره ای که هری لا ل ۵ بود
- 26 -
نام او را از زبان پیشخدمت شنیده بود. بلندی قامت و صلابت نگاهش هری را به یاد سر چارلز
پیترسون می انداخت ولی از نظر سنی به نظر از او بزرگتر می رسید و بخشی از موهایش رو به
سفیدی می رفت. زیر پلکهایش چروکهای کوچکی افتاده بود. سر ریوس پیترسون با گامهای
بلندی از پله ها بالا رفت. هری روی بالاترین پله نشست و منتظر ماند تا در اولین فرصت پدرش
را از میان جمعیت بیابد، باید به زودی از اینجا رد می شد. در اتاقی که آقای ایوانز پدر بزرگ
هری و سر ریوس پیترسون درون آن بودند چندان از هری دور نبود و گهگاه برخی از جملاتشان
را می شنید ولی چندان اهمیت نداشت. ولی اندکی بعد هری احساس کرد این تنها صدای دو نفر
نیست و صداهای دیگری از درون اتاق به گوش می رسد. ناگهان در میان همهمه سالن صدای
خشن مردی به گوش رسید:
- اون الان باید دست پاتر باشه.
تمام توجه هری از سالن به سمت اتاق برگشت. آیا او درست شنیده بود؟ آنها داشتند درباره او
حرف می زدند !
مردی با صدای مسنی گفت: ولی جیمز چیزی در این مورد به من نگفته.
صدای نرم و مردانه دیگری گفت: اون چیزی به شما نخواهد گفت چون این چیزی نیست که در
مورد آن با هر کسی بشود صحبت کنید. اون جعبه الان باید پیش اون یا دختر تون باشه، شما که
نمی خواهید آسیبی به اونها به ویژه دختر تون برسه؟
هری نگاهش را از سالن برگرداند و به در چوبی خیره شد. موضوع صحبتشان یک جعبه بود،
هری حدسی می زد منظور از جعبه همان جعبه ای باشد که در منزل خاله اش یافته بود. از روی
پله بلند شد و به سمت در رفت و گوشش را به در چسباند مطمئن بود که کسی او را نمی بیند.
- 27 -
________________
مردی که صدای مسنی داشت بعد از سکوت کوتاهی گفت: نه من چنین چیزی نمی خواهم ولی
فکر می کنم اونها بدونند که دارند چه کاری می کنند.
مردی که صدای نرمی داشت پاسخ داد: قدرت الان در دستهای اونهاست. حتما خوب می دونید
چنین قدرتی چطور مردانی هزاران بار قدرت مند تر از اونها رو به زانو درآورده، حالا از مردی به
این جوانی چه انتظاری دارید؟
هری با بی اعتنایی به اطرافش گوشش را به در چسبانده بود. حالا مطمئن بود آنها درباره جعبه و
پدرش صحبت می کنند. کسی که صدای مسنی داشت می بایست آقای ایوانز یا به عبارتی پدر
بزرگش باشد. نفر دوم که صدای نرمی داشت نوع حرف زدن و صدایش هری را به یاد پیترسون
می انداخت ، او می بایست سر ریوس پیترسون باشد. ولی صدای خشن مردی که گفته بود اون
الان باید دست پاتر باشه کاملا برای هری بیگانه بود. ولی پیترسون اینجا چه می کرد و چگونه
درباره این جعبه می دانست ؟ جعبه مال پدرش می بوده که حالا نزد او و مادرش است، جعبه
حاوی چیزی است که پیترسون آن را قدرت می خواند، قدرتی که حدس می زد والدین او تاب
ایستادگی در برابر آن را ندارند. ولی آن چه بود که آنها را تا این به وحشت می انداخت؟ و چگونه
پدرش صاحب چنین چیزی بود؟ هری که لبریز از سوالات بیشماری بود با حالت یک تشنه به در
چشم دوخته بود و منتظر اطلاعات بیشتری بود که صدای خشن بار دیگر به گوشی رسید:
- می دونید چه جور آدمایی تشنه اون جعبند؟ می دونید کشتن برای اونها یه نوع تفریح به
شمار می ره. دختر شما چند سال داره؟ دوست دارید چند سال دیگه عمر کنه ؟
- 28 -
________________
کاملا مشخص بود که این جمله آن مرد تاثیر عمیقی بر روی آقای ایوانز گذاشته است. صدای
کشیده شدن ناگهانی پایه صندلی به گوش رسید و به دنبال آن آقای ایوانز با لحن تندی گفت:
آقا شما دارید منو تهدید می کنید؟
قبل از اینکه مردی که صدای خشنی داشت جوابی بدهد، پیترسون با آرامش تاثیر گذاری گفت:
بنشینید آقای ایوانز، کمی خونسرد باشید، دوک مقصود بدی نداشتند، ما فرزند شما رو تهدید
نمی کنیم، برعکس ما می خواهیم به هر نحوی اونها رو نجات بدیم، به من توجه کنید ما داریم
سعی می کنیم اونها رو از دردسری که در اون افتادند نجات بدیم.
صدای ناآرام آقای ایوانز نشان می داد که چندان متقاعد نشده است:
- من نمی فهمم شما کی هستید و برای چی به اینجا آمدید. آقای پیترسون من شما رو یک
تاجر می دونستم و تا به حال فکر می کردم هدف از این ملاقات یه قرار داد تجاری باشه ولی
حالا می بینم که کاملا اشتباه می کردم. به هر جهت من هیچ خطری در یه جعبه ساده که بی
شباهت به یه اسباب بازی ساده است نمی بینم و نمی دونم هدف شما و این آقا از این تهدید ها
چی می تونه باشه ولی از تون می خواهم که این بحثورو تموم کنید.
هری مطمئن بود پیترسون از از کوره به در رفتن آقای ایوانز به شدت ناراحت خواهد بود، با
شناختی که او از پیترسون داشت اجازه نمی داد کسی در مباحثه او را مغلوب خود کند.
صدای پیترسون آرام و عاری از هرگونه تنش بود: آقای ایوانز، من یک پسر دارم که کمی از دختر
شما کوچکتر ه. هنوز داره تحصیل می کنه، با اینکه سلایق چندان مشابهی نداریم ولی لذت روز
به روز بزرگ شدنش بی نظرم بی قیمت می رسه. دختر شما و پسر من در اوج جوانی هستند،
گویی آینده به آنها تعلق داره، نمی خوام تصور کنم کسی این فرصتو از اونها بگیره. ولی افراد
- 29 -
________________
زیادی هستند که مثل ما فکر نمی کنند. چیزی که الان باعث نگرانیه قدرت نهفته دراون جعبه
بزنند. شاید حق با شما باشه و اون فقط یه جعبه ساده باشه ولی این متاسفانه نظر شماست
خیلی ها با شما موافق نیستند، خیلی ها که ...
- 3() -
________________
فصل هجدهم: منزل مادام پنسی
هری چنان گوشهایش را به در چسبانده بود و فشار می داد که درد کم کم در گوشش می
پیچید. ولی حاضر نبود حتی برای یک لحظه گوشهایش را از در دور کند. آنها درباره پدر او
صحبت می کردند، پدر او و جعبه! جعبه ای که اکنون در دست هری است. سر ریوس پیترسون
که احتمالا باید پدر چارلز پیترسون باشد پدر بزرگ هری را از قدرتی عجیب می ترساند. قدرتی
که کسی توانایی ایستادگی در برابر آن را ندارد. حلقه های کوچکی در ذهن هری به هم می
پیوستند. جعبه قدرت خاصی داشت، این چیزی بود که از ریوس پیترسون شنیده بود. جعبه
اکنون در دست هری بود، هری قدرت خاصی یافته بود! هری به یک ذهن پرداز تبدیل شده بود
در حالیکه هیچ کدام از والدین او چنین قدرتی نداشتند. چارلز پیترسون به او گفته بود که علت
آن را نمی داند. کم کم هری علتش را می یافت. علت پشت درهای بسته جعبه بود. مدتها پیش
نیز به این مسئله فکر کرده بود، همه چیز با پیدا کردن جعبه شروع شده بود. ولی چگونه ممکن
بود؟ در جعبه چه چیزی نهفته بود که به هری چنین قدرتی می داد؟ تمام حواس هری پشت
درهای بسته اتاق بود. با اینکه او در یک خاطره بود و کسی او را نمی دید ولی نمی توانست مانند
ارواح از میان دیوارها بگذرد. صدای موزیک پایین پله ها بلندتر شده بود. به نظر می رسید که
دور دوم رقص آغاز شده باشد. این همان موسیقی ای بود که دفعه اول با آغاز آن هری پدرش را
یافته بود. باید انتخاب می کرد. فرصت چندانی نداشت. در یک لحظه انتخابش را انجام داد. ماند
و گوشهایش را به در فشرد، او تشنه دانستن خیلی چیزها بود. فکر کرد شاید بتواند آهسته در را
باز کند و وارد اتاق شود، ولی فکر چندان مناسبی نبود، اگر متوجه باز شدن در می شدند قطعا
________________
ماند. سعی کرد ذهنش را متمرکز کند تا صداهای درون اتاق را بهتر بشنود. کسی که صدای
خشن تری داشت گفت: فرصت زیادی ندارید بهتره عجله کنید!
صدای نرم و مسن گفت: سعی خود مو می کنم.
صدای دیگری که هری به خوبی می دانست صدای پیترسون است گفت: از دیدارتون خوشحال
شدیم آقای ایوانز.
هری از پشت در کنار آمد، در روی پاشنه چرخید و پیترسون مسن از آن خارج شد و به دنبال
آن مرد دیگری که هری در یک لحظه صورت پر از چروک آن را شناخت. پوست صورتش طبقه
طبقه چین خورده بود و هر طبقه روی لایه بعدی افتاده بود، عمق چین ها نسبت به زمانی که او
را در اتاق شماره بیست و پنج هاگزهد دیده بود کمتر بود ولی حالت خشک و آزار دهنده
صورتش هیچ تفاوتی با آنچه پیش از این از او دیده بود نکرده بود. نگاهش همچنان سرد و تیز
بود. هری کمی عقب تر رفت نسبت به او احساسی خوبی نداشت. او کسی بود که دستور انتقال
لوپین از هاگزهد را داده بود. دوک مورتس هانترمن درست در برابر چشمان او ایستاده بود. کسی
که هری بی نهایت مایل بود او را در زمان حال پیدا کند. هانترمن که برخلاف پیترسون و
پدربزرگ هری ردای جادوگری به تن داشت. ردای زمردی رنگش را در هوا تابی داد و از کنار
هری گذشت. بوی رقت انگیزی از مشام هری را پر کرد، درست همان بویی بود که از پیپ
استخوانی و سفیدش بلند می شد. هری کمی عقب کشید و نفسش را در سینه حبس کرد. تا از
فرستادن مجدد این بو به داخل ریه هایش جلوگیری کند. پیترسون با آقای ایوانز دست داد و
کلاه مشکی رنگش را از پیشخدمت گرفت و بر سر گذاشت. برای رفتن آنها خیلی زود بود خیلی
زود! هری سوالات بیشماری داشت، آنها باید بیش از این درباره جعبه می گفتند و اینکه پدرش
________________
چه ارتباطی با این جعبه داشته است. آنها نباید می رفتند. باید به او می گفتند چه چیزی در
جعبه نهفته است و آنها که هستند. شاید از این طریق می فهمید لوپین کجا رفته است. هری به
هانتر من چشم دوخته بود که پشتش به او بود و روی لبه پله ها ایستاده بود. با اینکه هری می
دانست که کاملا بی فایده است با صدای آرامی گفت: نباید برید. نمی تونید برید. هانترمن هنوز
روی لبه پله ها ایستاده بود، نه جلو می رفت و نه به سمت آقای ایوانز برمی گشت تا با او
خداحافظی کند. در عوض چرخید! او به سمت هری برگشت و به او خیره شد. هری نفسش را در
سینه محبوس کرد. چطور ممکن بود؟ او داشت به هری نگاه می کرد. ممکن نبود بتواند هری را
ببیند یا صدای او را بشنود. این یک خاطره بود خاطره ای مربوط به گذشته، همه چیز تمام شده
بود. ممکن نبود او بتواند وجود هری را حس کند یا او را ببیند. هری برگشت و به پشت سرش
نگاه کرد. شاید چیز خاصی پشت سر او بود که توجه هانترمن را به خود جلب کرده بود. تابلوی
یک دشت در کوهپایه ای زیبا تصویری بود که پشت سر هری به چشم می خورد. ولی نه او
اشتباه نمی کرد، چشمان هانترمن در چشمان هری دوخته شده بود و به او زل زده بود. مردمک
چشمانش را تنگ کرد و به سمت هری آمد. نفس در سینه هری گره خورده بود و نه بالا می آمد
و نه پایین می رفت. بی اختیار یک قدم به عقب برداشت. نگاه هانترمن از اعماق وجود او می
گذشت و او را در خود ذوب می کرد. باز هم جلو آمد، هری عقب می کشید، دو چشم کوچک و
سیاه رنگ هانترمن او را در مرکز حمله خود قرار داده بود. هری سوزش خاصی را در سراسر
بدنش حس کرد، هانتر من چشم از او برنمی داشت. دیگر نمی توانست عقب تر برود کاملا گیر
افتاده بود. لبه های تیز تابلو را پشت سرش حس می کرد. نگاه هری بی اختیار روی هانترمن
قفل شده بود ولی از گوشه چشمانش می توانست پیترسون و اقای ایوانز را ببیند رفتار ان دو
________________
چنان طبیعی بود که انگار نه تنها هری را نمی بینند بلکه متوجه حرکت هانترمن هم نشده اند.
هانتر من به قدری به هری نزدیک شده بود که بوی پیپش حال او را بهم می زد. نفسش بوی
تعفن می داد. دهانش را باز کرد و با صدای خشن و خشکش گفت: مواظب رفتارت باش. حق
نداری تو هر خاطره ای سرک بکشی. حالا از اینجا برو!
بوی تعفنی که از دهانش بر می خواست هری را بی حال کرده بود. با این وجود با قدرتی که
برایش باقی مانده بود گفت: من می خواهم بفهمم. توی اون جعبه چیه ؟ تو کی هستی؟ لوپین
کجاست؟
چین های صورت هانترمن جمع شد و صورتش را از هری برگرداند. هری نفس عمیقی کشید و
هوای تازه را با ولع به درون ریه هایش کشید. هانترمن که حالا پشتش به هری بود با حالتی
تمسخرآمیزی خندید و گفت: پس می خوای جواب سوالاتو پیدا کنی. بر و پیداشون کن!
نوع کلامش جوری بود که گویی هر ی طفل کوچکی است و تیله های اسباب بازی اش را گم
کرده، هری که دوباره می توانست نفس بکشد راست ایستاد و گفت: شما جواب اونها رو می
دونید پس می تونید به من کمک کنید.
صدای خش خش خورد شدن برگهای خشک به گوش رسید و به دنبال آن هانترمن که دود
غلیظ و سبز رنگی از بالای سرش بلند می شد با همان لحن تمسخر آمیزش گفت: نه من چنین
کاری نمی کنم. بر و جوابت و پیدا کن. خیلی دوست دارم بهانه ای رو که لازم دارم به دستم بدی.
هری با گنگی گفت: بهانه ؟ منظور تون از بهانه چیه ؟
هانترمن دوباره دود غلیظ و بدبویی را بیرون داد و با همان صدای خشک و خشنش گفت: نوی
یه ذهن پرداز نیستی پاتر، تو چنین قدرتی نداری. تو هیچی نیستی. من از دزدها خوشم نمی یاد.
________________
هری با اینکه از بوی پیپ او حالت تهوع بهش دست داده بود جلوتر رفت و پرسید: دزد؟
هانترمن ردایش را در هوا جمع کرد و از پله ها پایین رفت، گویی نمی خواست ردایش به هری
بخورد و کثیف شود. با وجود رفتار اهانت آمیز هانترمن هری به دنبالش از پله ها پایین رفت و
گفت: من چی رو دزدیدم؟
هانترمن که در میان جمعیت گم می شد با همان صدای عاری از هرگونه احساسشی گفت: قدرت
رو!
هری با صدای تقریبا بلندی پرسید: قدرت ؟؟
سوال هری بیشتر از خودش بود، چون هانترمن به طور کامل در میان جمعیت گم شده بود، به
هری نفس عمیقی کشید، شاید چون فکر می کرد این موضوع می تواند به او کمک کند تا
قدرتش را دوباره جمع کند. لرزش خفیفی ناشی از ضعف کم کم او را در بر می گرفت. می
دانست که باید برگردد ولی راضی به این بازگشت نبود چندان مطمئن نبود بتواند بار دیگر به این
خاطره دست یابد. می توانست کمی در گذشته گردش کند او چیزی از گذشته نمی دانست و
شاید این بخشی از زندگی او بود که همیشه برایش مجهول باقی مانده بود. یافته های او تنها
چیزهایی بود که تا به حال از دیگران شنیده بود ولی این بار فرق می کرد می توانست در گذشته
بگردد و آنچه را که می خواست با چشمان خودش ببیند و آنها را لمس کند. گردش کوتاهی در
اتاق کرد. خوب می دانست که کسی او را نمی بیند، در حقیقت هانتر من تنها کسی بود که
توانسته بود او را که چون مسافری در گذشته سیر می کند ببیند. چندان دور از ذهن هم نبود
اگر او به واسطه ذهن پرداز بودنش چنین قدرتی یافته بود پس یک ذهن پرداز دیگر هم ممکن
________________
است بتواند کسی را که به گذشته وارد شده ببیند. کمی پیچیده به نظر می رسید ولی هری قصد
نداشت زمان کوتاهی را که برایش باقی مانده بود این گونه هدر دهد. هری برای لحظه ای ایستاد
و به مرد جوانی نگریست که به همراه دوستش در فاصله کوتاهی از او ایستاده بودند و در فاصله
های کوتاهی چیزهایی به هم می گفتند و می خندیدند. به طور ناخودآگاهی او را به یاد فرد و
جرج می انداختند. حسی عجیبی به هری نفوذ کرده بود حسی مانند نوعی حسادت. آنها خانواده
او را می شناختند، خیلی بهتر از او و خیلی بیشتر از او. دختر جوان و آبی پوشی از کنار پسرها
گذشت، یکی از پسرها با شرارت نگاهی به دختر انداخت و با پوزخند گفت: هی ببین کی
اینجاست! ببینم بالهای نقره ایت رو کجا جا دادی؟ آم...
هری ادامه حرفهای او را نمی شنید، صدایش در میان گفت گوی درون کافه گم شده بود.
باد با شدت موهای هری را بلند می کرد و نوک تیز آنها را بار دیگر بر صورت و چشمهای او می
کوبید. هری که کمی عقب تر از دیگران حرکت می کرد با گنگی ای خاصی به اطرافش می
نگریست از وقتی که با آمدن چارلی محیط گرم کافه را ترک کرده بودند باد حتی برای یک
لحظه هم قطع نشده بود. جینی در کنار چارلی جلوتر حرکت می کرد و رون و هرمیون هم پشت
سرشان. هری به قدری شگفت زده بود که درست نمی دانست چگونه می تواند به آنها بگوید. بعد
از برگشتن از آخرین خاطره کمی گنگ بود و محیط اطرافش را با کمی تاخیر درک می کرد،
انگار در بین دو زمان کمی معلقی مانده بود. در میان شلوغی درون کافه هیچ کس متوجه نشده
بود که هری با خیره شدن به آتش پا به درون خاطره دیگری گذاشته است. با آمدن چارلی بدون
درنگ کافه را ترک کرده بودند و هری که تازه محیط اطرافش را می دید، آرام به دنبال آنها
حرکت می کرد. چه غرور لذت بخشی را تجربه می کرد. او به چیزهایی دست نیافتنی دست
یافته بود. گذشته! این بخشی از زندگی او بود که از او گرفته شده بود. ابرهای تیره آسمان را می
پوشاند و باد همچنان زوزه کشان از حرکت آنها جلوگیری می کرد. رون و هرمیون که جلوی او
حرکت می کردند تا حدودی خم شده بودند تا بتوانند در برابر فشار باد مقاومت کنند. هری بدون
اینکه خم شود در برابر فشار باد ایستاده بود. قدرتی درونی در او بیداد می کرد درست نمی
دانست منشا این قدرت حس غروری و پیروزیست که تجربه می کند یا چیز دیگری به او قدرت
می دهد. چون شدت تند بادی که دیگران را خم می کرد برایش نسیم لذت بخش تابستانی می
نمود. دستانش را از هم باز کرد و اجازه داد تا باد با شدت به سینه اش بخورد، گویی سرما را
دیگر حس نمی کرد و باد را در آغوش می کشید. حس خاصی به او می گفت اگر بخواهد حتی
باد نیز همین حالا از جریان خواهد افتاد. سرش را بالا کرد و سعی کرد قدرتی را که از درونش
جوانه زده بود بیشتر احساسی کند. باد به وزشش ادامه می داد، فاصله هری از سایرین بیشتر شده
بود. چرا امتحان نمی کرد؟ گرچه ایستادگی در برابر قدرت باد احمقانه بود ولی با فاصله ای که از
دیگران داشت کسی متوجه حماقت او نمی شد. شال گردن هرمیون از دور گردنش باز شده بود و
فقط دست هرمیون بود که آن را نگه داشته بود. هری ایستاد و اجازه داد تا سایرین کمی بیشتر
از او دور شوند. دقیقا نمی دانست چگونه باید این کار را انجام دهد ولی از درون می دانست که
می تواند. به نظر می رسید شدت باد هر لحظه بیشتر می شود، چارلی جینی را در برابر باد در
آغوش گرفته بود و بدون اینکه برگردد با صدای بلندی گفت: بهتره یه جا پناه... صدایش در باد
گم شد. به طرز غیر منتظره ای باد افزایش یافته بود. هری ایستاد، پاهایش را کمی از هم باز کرد
تا در برابر این فشار زمین نخورد. چشمانش را بست، شاید به تمام قدرتش نیاز داشت باید قدرت
________________
را از تک تک سلولهایش طلب می کرد. دستانش را دراز کرد و بالا آورد. دستانش همطراز
صورتش بودند. تا جای ممکن مشتهای بسته اش را به سمت بیرون کشید و از خود دور کرد. به
قدرت نیاز داشت و آن را با تمام وجودش از تمام سلولهایش به سمت بیرون کشید، جریان
چیزی را در درونش حس می کرد انگار چیزی به سمت مشتهای خالی اش جریان یافته بود و آن
را پر می کرد. باد وحشیانه بر سر و روی او می کوبید دگمه های کتش باز شده بود و آن را با
خود به عقب می کشید. هجوم باد در گوشش فریاد می کشید و قدرت شنیدن هر صدای دیگری
را از او می گرفت. حالا وقت آن بود، باد باید می ایستاد، حرکت کافی بود. چشمانش را باز کرد و
مچ های بسته اش را گشود، کف دستانش به سمت بیرون بود. چیزی از کف دستانش جریان
یافته بود و تا بینهایت با شتاب حرکت می کرد. چیزی که برخلاف انتظارش قابل دیدن نبود ولی
حرکتش را حس می کرد، گویی کف دستانش سوراخ های ریزی بود که چیزی مثل رشته های
باریک نخ با شتابی باور نکردنی از آن خارج می شد. حسی مثل تهی شدن سراسر وجودش را فرا
میگرفت. همه چیز از درونش جاری بود ولی فشاری ناگهانی باد جلوی خروج نیرویش را گرفت.
نفس در سینه اش گره خورد، حالا حتی نمی توانست آن را هم بیرون دهد. کف دستانش می
لرزید، قدرت زیادی او را به عقب می برد. پاهایش بر سطح زمین قفل شده بود، فشار همچنان
ادامه داشت ولی او می دانست که می تواند. قدرت را از درونش طلب می کرد. قدرت بیشتر، او
می توانست. این تنها چیزی بود که باور می کرد. فشار او را در بر گرفته بود و باد همچنان می
وزید .
هرمیون جیغ کوتاهی زد و برگشت. باد شالگردن را از او گرفته بود و در هوا شناور بود. همه چیز
باید متوقف می شد این چیزی بود که او در یک لحظه خواست، تمام وجودش را موجی فراگرفت
________________
و همه چیز از درونش به بیرون حرکت کرد، انگار خالی شده بود در حالیکه دستانش همطراز
صورتش بود گذر چیزی را از درونش حس کرد و سپس همه چیز تمام شد. این نقطه پایان بود،
باد از جریان افتاد و شالگردن درست جلوی پاهای او به زمین افتاد. هیچ صدایی به گوش نمی
رسید گویی هیچ بادی تا چندی پیش در جریان نبوده است. زانوهای هری که حالا حس می
کرد کاملا خالی از هر چیزی است تا شد و او روی زمین و کنار شالگردن زانو زد. حس می کرد
در زیر پوستش هیچ نیست و با وزش باد دیگری می تواند از سطح زمین جدا شود و به پرواز
درآید. دستانش را برای نگه داشتنش بدنش بر زمین حایل کرد و به اطرافش نگاه کرد، باد
متوقف شده بود! آیا خودش باور می کرد که او در برابر باد ایستاده است؟ به پرچین ها تکیه داد
و از زمین بلند شد. هرمیون با ناباوری به هری نگاه می کرد، چارلی برگشت و نگاهی به اطرافش
انداخت و گفت: باد قطع شد ! چقدر عجیب !
هرمیون که به سمت هری آمده بود با حالتی گنگ خم شد و شالگردنش را از جلوی پای هری
برداشت. او تنها کسی بود که در آخرین لحظات همه چیز را دیده بود. نگاهی به هری کرد و
آهسته پرسید: چطور این کارو کردی؟
هری ناخودآگاه لبخند پیروزمندانه ای زد و انگشتش را به نشانه سکوت بر روی بینی اش کشید.
چارلی با صدای بلندی گفت: بهتره تا باد دوباره شروع نشده عجله کنیم. چیز زیادی نمونده ...
حق با چارلی بود، منزل مادام پنسی کاملا به جایی که ایستاده بودند نزدیک بود ولی موضوع این
بود جایی که او منزل مادام پنسی می نامید دیوار بلندی بود که سرتاسر از برگهای خشک
پوشانده شده بود و نمی شد در آن را پیدا کرد. دیوارهای پوشیده از برگ به قدری بلند بود که
هیچ اثری از خانه یا ساختمان به چشم نمی خورد. آنچه دیده می شد فقط برگ بود. برگهای که
________________
با اصرار در هم پیچیده بودند و کوچکترین راه ورودی را مسدود کرده بودند. جینی با نارضایتی
نگاهی انداخت و گفت: فکر نمی کنم کسی اینجا زندگی کنه. این برگها مدتهاست که دست
نخورده باقی مونده اند اگه کسی رد شده بود حتما اثرش رو می دیدیم.
چارلی بدون اینکه چیزی بگوید متفکرانه به دیوار نگاه می کرد، گویی می خواست چیزی را به
یاد آورد. جینی که پاسخی از چارلی نشنیده بود شانه هایش را بالا کشید. هرمیون در حالیکه با
نوک چوبش برگهای خشک را وادار می کرد تا کنار بروند گفت: خوب ممکنه راه دیگه ای هم
وجود داشته باشه. معمولا هر خونه ای بیشتر از یک در داره. عجیبه این برگها با وجود باد هنوز
نریختند.
چارلی همچنان با تفکر به دیوارها نگاه می کرد و گاهی اخمهایش درهم می رفت. رون روی نوک
پنجه هایش بلند شد و گفت : من که چیزی نمی بینم. سپس در حالیکه به درخت بلند و بی
برگی که در حاشیه دیوار بود اشاره می کرد گفت: ولی اگه از اون بالا برم ممکنه بتونم یه
چیزهایی ببینم.
چارلی با فریاد بلندی گفت: خودشه !
جینی که با فریاد چارلی از جا پریده بود گفت: چی خودشه؟
چارلی با شادی به درخت اشاره کرد و گفت: راهش ! الان تنها راهش اون درخته.
رون با بی حوصلگی گفت: خوب اینو که من گفته بودم.
چارلی با خوشحالی گفت: آره، آره، الان تنها راهش همونه، فکر کنم پکس راه شو برامون باز
گذاشته باشه.
- || () -
________________
اجزای صورت رون در هم رفت و در حالیکه به بریدگی روی صورتش دست می کشید گفت: اوه
نه! باز یه طوفان دیگه ! سپس در حالیکه گویی چیزی به ذهنش رسیده باشد، بشکنی در هوازد
و گفت: درسته پکس، اون باد! اونم کار پکسی بوده برای همینم بود که یکهو از بین رفت.
هرمیون که از مقابل رون می گذشت، در حالیکه به صورت هری نگاه می کرد گفت: من اینطور
فکر نمی کنم.
چارلی مانند یک دانشمند بسیار کنجکاو روی تنه درخت خم شده بود و زوایا و خطهای روی آن
را بررسی می کرد. جینی کنار چارلی روی زمین زانو زد و گفت: اگه قراره از درخت بالا بریم پس
به پوست روی درخت چی کار داریم؟
چارلی که انگشتش را برای خطوطی که مانند زخم روی پیکر درخت ایجاد شده بود می کشید
لبخند مرموزانه ای زد و گفت: فکر نمی کنم کسی با بالا رفتن از درخت بتونه وارد این خونه
بشه. هرچند ما برای داخل شدن به چنین چیزی نیاز نداریم. راه ورود برای ما باز گذاشته شده.
هرمیون خم شد و در حالیکه با دقت به پوسته های درخت نگاه می کرد گفت: انگار اینجا یه
چیزهایی نوشته شده ولی این چه خطیه ؟
چارلی لبخند مرموز دیگری زد و گفت: این یه رمزه !
هری نزدیکتر آمد و به خطوط درهم و برهمی که روی پوسته بود نگاه کرد، این خطوط او را به
یاد خطهایی که لوپین بر روی کاغذ کشیده بود می انداخت. چارلی تکه کاغذی را از جیبش
درآورد و بر روی نوشته های روی درخت گذاشت. حروف روی کاغذ درهم رفتند و کاغذ مثل آب
جذب پوسته درخت شد و در ان فرو رفت. هری دستی بر روی پوسته درخت کشید خطوط رزک
- || 1 -
________________
پوسته از بین رفته بودند و سطح درخت کاملا صاف شده بود. چارلی لبخند پیروزمندانه ای زد و
گفت: خوب خانومها و آقایون بفرمایید داخل!
جینی نگاهی به اطرافش انداخت و گفت: ولی اینجا که دری نیست !
چارلی خندید و در حالیکه به درخت اشاره می کرد گفت: چرا حالا دیگه یکی هست.
رون پرسید: بریم بالا؟
جینی گفت: مگه ما رو دعوت نکرده بودند پس چرا باید مثل دزدها از درخت بریم بالا ؟
چارلی که خنده اش گرفته بود گفت: نه ما از درخت بالا نمی ریم، شما افتخار دارید تا از راه
مخصوص میهمانان ویژه داخل شید.
سپس در حالیکه به سمت تنه درخت می رفت گفت: دنبال من بیایید...
جینی نگاهی به هری و هرمیون انداخت و به دنبال چارلی حرکت کرد. چارلی در برابر درخت
ایستاد مکث کوتاهی کرد و سپس مانند کسی که از زیر یک آبشار می گذرد سرش را خم کرد و
پا به درون درخت گذاشت. جینی با صدای بلندی نفسش را در سینه حبس کرد. هر سه نفر با
حیرت به درخت نگاه می کردند. چارلی از میان درخت رد شده بود. عاقبت هرمیون گفت: پس
این یه درخت عادی نبود. سپس در حالیکه به جینی نگاه می کرد ادامه داد: بهتره ما هم بریم.
جینی آب دهانش را قورت داد و در حالیکه با سرش او را تایید می کرد دستش را گرفت تا باهم
از درخت رد شوند. لحظه ای بعد رون و هری تنها، این سوی درخت باقی مانده بودند. رون گفت:
اونها هم رفتند!
هری با سرش تایید کرد و گفت: آره فکر کنم بهتره ما هم بریم.
رون جلوتر رفت و گفت: منو باشی که می خواستم از این درخت برم بالا.
- || 2 -
________________
رون پا به درون درخت گذاشت و ناپدید شد، هری که به دنبال او می رفت برای لحظه ای
نفسش را در سینه حبس کرد و چشمانش را بست. قدم بعدی که چشمانش را باز کرد از درخت
رد شده بود.
آنچه هری پشت درخت می دید تاسف بار بود. کلبه ای روستایی که بیشتر آنرا باد و طوفان از
بین برده بود. گیاهان وحشی سرتاسر دیوارها و باغچه را پوشانده بودند، پنجره ها شکسته بودند و
بخشی از سقف فروریخته بود. هیچ اثری از حیات به چشم نمی خورد. هری برگشت و به پشت
سرش نگاه کرد، دیوار کاملی پوشیده از برگهای فرسوده به چشم می خورد ولی هیچ دری دیده
نمی شد. تکه کاغذ خط خطی شده ای را که چارلی آن سوی دیوار بر روی درخت گذاشته بود
حالا به دیوار چسبیده بود. چارلی کاغذ را از روی دیوار برداشت و گفت: خوب بهتره بریم.
هرمیون که با ناراحتی به خرابی خانه نگاه می کرد گفت: مطمئنید باید اینجا بریم به نظر نمی
رسه اینجا کسی زندگی کنه. شاید اشتباه اومده باشیم.
چارلی هری و رون را به سمت جلو هدایت کرد و گفت: برید مطمئن باشید اشتباه نیومدیم.
جینی آب دهانش را قورت داد و پایش را روی پیچکهای خشکی که زمین را پوشانده بودند
گذاشت و جلو رفت. جاده ای باریک و سنگی از میان برگهای خشک و علف های هرز به زحمت
دیده می شد که به سمت در کلبه می رفت. رون آهسته زیر گوشی هری گفت: اون باغ دلپذیری
که مامان ازش تعریف می کرد همین بود؟
صدای بلند قارقار کلاغ ها همه را از جای پراند. وقتی به بالای سرشان نگاه کردند با صحنه
عجیبی رو به رو شدند. روی شاخه های تمام درختان چندیدن کلاغ نشسته بودند و هر لحظه
- || 3 -
________________
بر تعداد آنها افزوده می شد. چند تا از آنها با صدای بلندی قارقار می کردند. جینی با وحشت
پرسید: اینجا چه خبره ؟ این همه کلاغ ؟
چارلی که این بار آثار وحشت در صورتش دیده می شد. سرش را خم کرد و گفت: سر هاتون رو
خم کنید و فقط به سمت کلبه بدوید، اونها موظفند از این خونه محافظت کنند، ما اینجا غریبه
ایم.
همه با سرعت به سمت در ورودی کلبه دویدند. صدای بال و پر زدن و بلند شدن تعدادی از آنها
از روی شاخه ها شنیده می شد. جینی با قدرت در را هل داد ولی هیچ تاثیری نداشت، در باز
نمی شد. رون به جینی در باز کردن در کمک کرد ولی دستگیره اصلا نمی چرخید. چارلی
برگشت و گفت: چوبهاتون رو آماده کنید و سعی کنید اونها رو در صورت حمله کردن متوقف
کنید. نزدیک هم بایستید ولی به اونها آسیب نزنی این کار عصبانی شون می کنه. من می رم تا
ببینم می تونیم از در پشتی وارد ساختمون بشیم.
هری نگاهی به کلاغهای انداخت، از روی شاخه های دورتز بلند شده بودند و نزدیک ترین شاخه
به آنها را انتخاب کزده بودند. چندتایی از آنها با حالتی تهدید برانگیز بال و پر می زدند و با
صدای بلندی قار قار می کردند. چارلی از حاشیه دیوار به سمت پشت ساختمان رفت. رون که به
اطرافش نگاه می کرد هنوز سرش را کامل بالا نبرده بود که فریاد حیرتش بلند شد. صورتش
سفید شده بود و با انگشتش به لبه ناودان اشاره کرد. برای یک لحظه نفس در سینه هری گره
خورد، روی لبه ناودان در کمترین فاصله ممکن تعداد زیادی از کلاغ ها نشسته بودند و آنها را
می پاییدند. هری که نمی دانست نوک چوبش را باید به کدام سمت بگیرد گفت: بهتره کمی
- || 4 -
________________
عقبتر بریم تا در دسترس اینها نباشیم، سعی کنید به در بچسبید. هرمیون کمی عقب تر رفت و
گفت: این خیلی عجیبه. پس چرا حمله نمی کنند؟ انگار فقط نشستند و ما رو تماشا می کنند.
رون گفت: شاید منتظر یه فرصت مناسبند.
هری گفت: فکر نمی کنم به یه فرصت نیاز داشته باشند در برابر این تعداد ما کار زیادی ازمون
برنمی یاد. انگار منتظر دستور حملند.
جینی نالید: خدای من این چه وضع مهمون دعوت کردنه ؟
صدای چارلی از پشت ساختمان به گوشی رسید: بچه ها از حاشیه دیوار بیایید این سمت.
جینی ابتدا حرکت کرد و پشت سر او هری، هرمیون و رون. هیچکدام نمی توانستند از کلاغهایی
که به آنها خیره شده بودند و مسیر حرکتشان را تعقیب می کردند چشم بردارند ولی کلاغ ها از
جایشان تکان نخوردند. فقط چند تایی از آنها با صدای بلندی شروع به بال و پر زدن کردند و به
دنبال آن همه آنها از روی شاخه ها بلند شدند و درختهای لخت و بدون برگ را ترک کردند.
هری نفس عمیقی کشید و رون که خیره مانده بود با حیرت گفت: اونها رفتند !
هرمیون تایید کرد و گفت: آره رفتند ولی چرا؟
جینی بازوی هرمیون را کشید و گفت: بیایید بریم بعدا علتش را می فهمیم.
منظره سمت دیگر ساختمان بهتر بود، محوطه خانه که حالا بیش از یک باغچه بود و پایانش را
نمی شد از بین درختان درهم پیچیده تشخیص داد به طرز مطلوبی آراسته شده بود و خالی از
علفهای زرد و پیچکهای رونده بود. درختان سرو و بلوط با برگهای همیشه سبز شان در برابر خانه
قد علم کرده بودند و هیچ اثری از کلاغهای سیاه آن سوی خانه نبود. حاشیه باغچه ها با صدف
های کوچک با سلیقه خاصی آراسته شده بود. منظره خود ساختمان هم متفاوت بود، شیروانی ها
- || 5 -
________________
رنگ شده بودند و پنجره ها از غبار پاک شده بود. بخار مطلوبی از لوله بخاری کوچک کنار
شیروانی بالا می رفت و بویی مثل بوی کلوچه تازه محوطه را پر کرده بود. چارلی که متوجه
حیرت آنها شده بود لبخند پیروزمندانه ای زد گفت: هنوزم فکر می کنید اشتباه اومدیم؟
هر چهار نفر فقط سرشان را به علامت نفی تکان دادند، هری نمی فهمید چرا دو نمای یک خانه
تا این حد باید متفاوت باشد، چارلی به سمت در قهوه ای رنگ جلوی کلبه رفت و با کوبه برنجی
و درخشان آن دو ضربه آرام به در زد و کمی عقب تر ایستاد و منتظر ماند. کمی بعد صدای
لرزان پیرزنی از درون خانه به گوش رسید.
- آه گرتا عجله کن. چای آماده است؟ این باید صدای مهمونهای من باشه.
سپس در حالیکه در را به آرامی باز می کرد با همان صدای لرزان و سرشار از شوقش گفت: به
کلبه کوچیک من خوش آمدید.
پیرزن قد کوتاهی داشت شاید سرش تا سینه هری می رسید و پشتش کمی خم شده بود.
موهای پنبه گونه اش دورتا دور سرش را پوشانده بود و چین های ریزی روی صورتش به چشم
می خورد. دو چشم آبی رنگش با اشتیاق روی آنها چرخید و روی چارلی ثابت ماند. چشمانش
می درخشیدند و به چارلی نگاه می کرد. چارلی جلوتر رفت و با لبخند گفت: سلام مادام، منو به
خاطر می یارید؟
مادام پنسی در را رها کرد و به سمت چارلی آمد، اندکی در چشمان او نگاه کرد و سپس او را در
آغوش کشید. بیشتر به نظر می رسید چارلی او را بغل کرده است. چارلی روی زمین زانو زد تا
هم قد او شود. مادام پنسی که قطره اشک کوچکی از کنار گونه اش پایین می آمد لبخند گرمی
زد و گفت: بچه چقدر تو بزرگ شدی! حالا دیگه برای خودت مردی شدی ها.
- || 6 -
چارلی خندید، چیزی روی مردمک چشمانش می درخشید. مادام پنسی راست ایستاد و نفس
عمیقی کشید و ریه هایش را از هوای تازه پر کرد و گفت: خدای من امروز یکی از بهترین
روزهای عمر منه. همتون خوش اومدید. بیایید تو اینجا خیلی سرده. کلوچه های گرم منتظرند تا
شما رو گرم کنند.
داخل خانه با سلیقه خاصی چیده شده بود. با اینکه فصل زمستان بود ولی روی تمام میزها
گلدان های بزرگ و مملو از گلهای بهاری دیده می شد. مادام پنسی آنها را به سمت اتاق پذیرایی
هدایت کرد و از آنها خواست تا روی کاناپه ها راحت و گرم بنشینند و خودشان را با آتش درون
شومینه گرم کنند تا او برگردد. هری کاملا تصدیق می کرد که او در مورد کاناپه ها اغراق نکرده
است، چون به محضی که در آن می نشست. او را در خود فرو می برد و تا حدی گرم می کرد.
با اینکه مادام پنسی پیر بود ولی نوعی طر وات و جوانی در زیر آن پوست چروک خورده دیده می
شد. هری که درون کاناپه فرو رفته بود حسی خوبی نسبت به مادام پنسی و کلبه دوست داشتنی
اش داشت. انگار نه انگار که این اولین بار باشد که پا به این خانه می گذارد، حس می کرد
سالهاست او را می شناسد و این خانه منزل او بوده است. رون که در کاناپه کناری ولو شده بود
نفس عمیقی کشید و گفت: چقدر اینجا به نظر آشنا می رسه. انگار قبلا هم اینجا بودم.
چارلی خندید و گفت: این احساسیه که هر کسی که پا به درون این خانه می گذاره تجربه می
کنه. جینی و هرمیون که کنار آتش نشسته بودند لبخند زدند و سپس جینی گفت: اون موقعی
که پشت خونه صورتت با دیدن کلاغها سفید شده بود چندان به نظر نمی رسید چنین نظری
داشته باشی.
- 17 -
________________
مادام پنسی که با ظرفی پر از کلوچه های داغ وارد اتاق می شد گفت: فکر می کردم اون کلاغها
این سمت خونه نمی یاند.
چارلی پاسخ داد: حق با شماست اونها این سمت نمی یاند ما از اون سمت اومدیم.
مادام پنسی با حیرت ظرف کلوچه های را روی میز گذاشت و گفت: ولی چرا من از پکس
خواسته بدام رمز در جلویی رو به شما بده. در عقب فقط در موارد خاصی ازش استفاده می شه.
چارلی گفت: ظاهرا اشتباهی پیش اومده.
مادام پنسی جلوی یکی از کمدها خم شد و در حالیکه بشقاب های چینی و پر نقش و نگاری را
بیرون می آورد گفت: متاسفم، حتما از دیدن اون منظره خیلی ناراحت شدید. راستش من تازه
رسیدم و هنوز فرصت نکردم به بخش پشتی خونه برسم. امیدوارم کلاغهای پکسی اذیتتون نکرده
باشند.
هری گفت: نه اونها فقط مراقب ما بودند و از جاشون حرکت نمی کردند.
مادام پنسی گفت: چون شما رمز در ورودی را داشتید اونها حق حمله کردن نداشتند مگه اینکه
پکس بهشون دستور حمله بده. باید در این مورد با پکس صحبت کنم. حالا بهتره تا گرتا چای رو
آماده می کنه کمی خودمون رو با این کلوچه ها سرگرم کنیم.
سپس در حالیکه بشقاب های چینی اش را برداشته بود رو به چارلی کرد و گفت: خوب اجازه بده
حالا با این مهمانان جوان آشنا بشیم.
سپس در حالیکه بشقاب چینی و گلدار را به سمت هرمیون گرفته بود و ظرف بلوری شیرینی ها
را به سمت او تعارف می کرد گفت: چارلی باید بهم کمک کنی این دوشیزه جوان و زیبا رو
- || 8 -
________________
چارلی لبخندی زد و گفت: هرمیون گرنجر، بهترین دانش آمور هاگوارتز، کسی که در اولین سال
ورودش به هاگوارتز توانست معمای پرفسور دامبلدور حل کنه، دانا، جسور و بسیار باهوش،
مادام پنسی نگاه عمیقی به هرمیون انداخت و در حالیکه با سرش او را تایید می کرد گفت: بله
کاملا مشخصه. این دوشیزه جوان علاوه بر زیبایی هوش فراوانی هم داره.
هرمیون لبخند شرمگینی زد و در حالیکه شیرینی اش را برداشت و گفت: خیلی از لطفتون
ممنونم.
مادام پنسی به سمت جینی برگشت و گفت: خوب این دوشیزه جوان و زیبا با موهای قرمز و این
لبخند.... چقدر این لبخند به نظرم آشنا می رسه. او ه چارلی ...... باورم نمی شه.
مادام پنسی با دو چشم آبی رنگش به عمق چشمان جینی می نگریست و لبخند می زد، سرانجام
جینی را در آغوش کشید و گفت: من اشتباه نمی کنم تو باید تنها دختر مالی باشی.
سپس در حالیکه با علاقه به او نگاه می کرد گفت: شنیدم تو جوینده فوق العاده ای هستی.
جینی کمی سرخ شد و در حالیکه زیر چشمی به هری نگاه می کرد گفت: خیلی ممنونم ولی
چندان هم عالی نیستم.
مادام پنسی خندید و گفت: مادرت که نظر دیگه ای داشت. همین طور استفان اونم به من گفت
که کارت عالیه.
چارلی با علاقه گفت: استفان به اینجا اومده؟
مادام پنسی خندید و گفت: البته که اومده ولی الان برای انجام کاری بیرون رفته که فکر می
کنم به زودی بر گرده.
- 19 -
________________
مادام پنسی با ظرف کلوچه هایش که هنوز بخار گرمی از آنها بلند می شد به سمت رون رفت.
رون کمی در صندلی جابجا شد و منتظر ماند تا مادام پنسی مانند سایرین هویت او را حدس
بزند. مادام پنسی ظرف کلوچه هایش را جلوی رون گرفت و گفت: تو رون هستی آخرین پسر
آرتور و مالی. دروازه بان گریفندور، قهرمان شطرنج و شکست ناپذیر و البته شجاع ولی فکر نمی
کنم چندان علاقه ای به رعایت قوانین داشته باشی.
رون کلوچه اش را برداشت و در حالیکه کمی اخمهایش در هم رفته بود که هویتش به این
راحتی کشف شده بود گفت: شما همه اینها رو از چشمهای من خوندید؟
مادام پنسی خنده شیرینی کرد و گفت: نه البته که نه پسرم. من در مورد آخرین پسر مالی
چیزهای زیادی شنیدم.
نگاه مادام پنسی لغزید و روی هری نشست. مردمک چشمانش برای لحظه ای لرزید. چارلی
گفت: شما پیش از این با هری آشنا نشده بودید اینطور نیست؟ معرفی می کنم، هری پاتر
مشهور ما....
چارلی نمی دانست در ادامه چه باید بگوید. او نمی دانست مادام پنسی تا چه حد درباره هری می
داند و او باید از کجا شروع کند. پیش از آنکه او بتواند توضیحی خوبی پیدا کند هری کلوچه اش
را برداشت و مادام پنسی بدون آنکه چیزی بگوید از او روی برگرداند و با صدای بلندی گفت:
گرتا عزیزم چای آماده است؟
هری کمی جا خورده بود. او انتظار خاصی نداشت ولی رفتار مادام پنسی برایشی عجیب بود، او
بدون کلامی از او روی برگردانده بود. چارلی پرسید: گرتا هنوز با شماست ؟
- 20 -
________________
مادام پنسی که لبخند گرمش به لبش باز گشته بود گفت: البته چارلی اون هیچ وقت از اینجا
نمی ر ه . تا وقتی من زنده ام می تونیم با هم همصحبت باشیم.
هری در حالیکه سعی می کرد بر احساس ناخوشایندش غلبه کند گازی به کلوچه اش زد، طعم
کلوچه فوق العاده بود، شیرین و لذیذ، تکه های بریده شده میوه ها در بین کلوچه با زبان بازی
می کرد. طعم کدو حلوایی او را به یاد کلوچه های داغ خانم ویزلی می انداخت. هری به یاد آورد
که خانم ویزلی گفته بود که مادام پنسی مشتاق دیدار اوست. او که غرق در طعم سحر انگیز
کلوچه شده بود اصلا متوجه شبح نقره ای رنگی که در فاصله چند سانتی متری اش در هوا
شناور بود و سینی چایی را معلق در برابر صورت او نگه داشته بود نشده بود. رطوبت و سرمای
شبح او را وادار کرد که به او نگاهی بیندازد. شبح که پیرزن چاقی بود با لبخندی گشاده و
چشمانی مشتاق با سینی چای منتظر بود تا هری فنجان چایش را بردارد. هری که کمی جا
خورده بود به اطرافش نگاهی انداخت. چارلی گفت: هری بهتره با گرتا آشنا بشی، گرتا این هریه.
گرتا که همچنان به هری نگاه می کرد لبخند از روی صورتش محو شد و صورتش حالتی جدی
یافت. سپس کم کم چین های روی پیشانی اش جمع شد و با صدای بغض آلودی گفت: هری؟
هری پاتر؟ پسر لی لی؟ پسر لی لی و جیمز ؟
سپس با صدای بلندی سینی را روی میزرها کرد و هری را در آغوش فشرد و شروع به گریه
کردن کرد. مادام پنسی او را کنار کشید و گفت: گرتا کافیه!
شبح چاق و نمناک گرتا از هری فاصله گرفت و سینی چای را دوباره در برابر او گرفت. هری گیج
و گنگ یک فنجان برداشت و باقی کلوچه را که در دهانش مانده بود فرو داد.
- 2 1 -
________________
خیلی سریع مادام پنسی آنها را به سمت اتاق هایشان هدایت کرد و این برای هری خبر بسیار
خوشایندی بود چون احساس می کرد تمام انرژی اش تمام شده، در واقع او از صحبت های
چارلی و مادام پنسی درباره گذشته و اینکه او در این مدت چه می کرده، چیزی نفهمید چون
مرتب پلکهایش روی هم می رفت و بار دیگر که چشمانش را باز می کرد رشته صحبت های آنها
را از دست داده بود. شاید بخاطر همین بود که مادام پنسی از آنها خواست تا پیش از شام کمی
استراحت کنند. هری خیلی سریع از این پیشنهاد استقبال کرد چون تحملش تمام شده بود و
خیلی خوب می دانست به کمی خواب نیاز دارد.
ترتیب آوردن وسایل آنها داده شده بود، هری چگونگی اش را نمی دانست ولی وقتی وارد اتاق
شد چمدانش زیر تختش جاسازی شده بود و لباسهایش درون کمد آویزان بود. زیاد فرصت
نداشت تا تعجب کند و فقط می خواست تا هر چه سریعتر او را تنها بگذارند تا کمی بخوابد. از
اینکه اولین نفری بود که به اتاقش هدایت شده بود بسیار راضی بود و به محض اینکه اتاق خالی
شد خودش را روی تخت بزرگی که برایش آماده شده بود انداخت و چشمانش را بست. با بستن
چشمانش خواب او را در آغوش کشید و به راستی که چقدر لذت داشت.
هوهوی ضعیفی هری را وادار می کرد تا چشمانش را باز کند، درست بالای سرش روی لبه تخت
جغد سفیدی نشسته بود و به آرامی هوهو می کرد. هری برخاست و در جایش نشست هدویگ
چگونه به اینجا آمده بود؟ اتاق تاریک بود و چراغ دیواری کوچکی با نور کمی می سوخت. نگاهی
به اطرافش انداخت، وقتی وارد اتاق شده بود به قدری خسته بود که فرصت نکرده بود اطرافش را
بررسی کند. هدویگ از لبه تخت پایین آمد و روی پاهای هری نشست و به او خیره ماند، به نظر
می رسید بعد از این همه صبر کردن برای بیدار شدن او انتظار نوازش دارد. هری در حالیکه او را
- 22 -
________________
نوازش می کرد متوجه شد که لباسهایش عوض شده و درون رختخواب است در حالیکه بدون
اینکه لبسهایش را درآورد روی تخت به خواب رفته بود. رو به روی تخت تابلوی بزرگی از افرادی
بود که بی صدا مشغول بازی کوییدیچ بودند. کسانی که بازی می کردند مهارت بسیار خوبی
داشتند. در حقیقت هری برای مدتی محو تماشای تابلو شده بود چند بار بازدارنده با چنان شتابی
از حاشیه تابلو گذشت که هری بی اختیار سرش را دزدید. از تخت که پایین آمد متوجه فرش
گرانبهایی شد که کف اتاق را پوشانده بود. یک شومینه هم در سمت دیگر اتاق بود که آتش در
آن می سوخت و اتاق را گرم می کرد. در مجموع اتاق بسیار بزرگی بود. کمی در اتاق چرخ زد،
چیزی دیگری نظرش را به خود جلب کرد و آن تابلوی خالی ای بود که در گوشه ای از دیوار به
چشم می خورد، تابلو سیاه بود و تهی. نزدیکتر رفت و دستی بر آن کشید، هر کس ساکن آن
بود ظاهرا آن را برای مدتی ترک کرده بود و دیر یا زود به تابلویش باز می گشت. به سمت
پنجره ها رفت. چیزی از بیرون نمی شد دید چون همه جا کاملا تاریک بود. به راستی او چقدر
خوابیده بود؟ پنجره را باز کرد و اجازه داد تا نسیم خنک وارد اتاق شود. احساسی نشاط خاصی
می کرد، به یاد آورد که چگونه در برابر باد ایستاده بود. شوری در او جوانه زده بود، حالا که
خستگی اش برطرف شده بود حس می کرد قدرت انجام خیلی از کارها را خواهد داشت. چند
ضربه نسبتا بلند به در او را به خود آورد و به دنبال آن صدای رون از پشت در به گوش می رسید:
هری؟ تو بیداری؟
دوباره در زد، و به دنبال آن صدای رون به گوشی رسید که به کسی می گفت: فکر نمی کنی
بیش از حد خوابیده باشه؟
- 23 -
________________
هری که به سمت در می رفت صدای هرمیون را شنید که می گفت: این طبیعیه که اون خسته
باشه.
رون گفت: درست شاید یه کم خسته باشه ولی الان یک روز کامله که خوابیده.
هری که در همین لحظه در را باز می کرد گفت: یه روز ؟ یعنی من برای شام بیدار نشدم؟
رون که پشت سر هرمیون وارد اتاق می شد گفت: نه شام نه صبحانه و نه ناهار. نزدیک بود به
شام امشب هم نرسی.
هرمیون در حالیکه با دقت به همه اجزای اتاق نگاه می کرد گفت: پس این اتاق هم درست
مطابق سلیقه کسی که قرار بوده توشی مقیم بشه تزیین شده.
هری پرسید: منظورت چیه ؟
هرمیون اشاره ای به تابلو کوییدیچ کرد و پاسخ داد: توی اتاق من هم یه کتابخونه بزرگ بود.
ظاهرا کسی که این اتاق ها رو برای ما انتخاب می کرده به خوبی با اخلاق و علاقه های ما آشنا
بود ۵.
رون که روی لبه تخت نشسته بود، خندید و گفت: حدس بزنید وقتی گرتا منو به اتاقم راهنمایی
می کرد چی گفت.
سپس در حالیکه با صدایی بسیار شبیه گرتا حرف می زد گفت: اوه عزیزم این اتاق مخصوصی توه.
مطمئن باشی اگه با دقت تمام همه جاشو بگردی یه عنکبوت ریزه میزه هم پیدا نمی کنی.
هرمیون خندید و گفت: اون شب تو آخرین نفری بودی که گرتا اونو به اتاقش هدایت می کرد
نه ؟ هری باورت نمی شه گرتا شیفته رونه. فقط کافیه اون یه عطسه کوچیک بکنه تا گرتا از اون
طرف خونه پیداش بشه و دستمال سفیدشو برای رون آماده کنه.
- 24 -
________________
هری خندید و گفت: ولی برای چی؟
رون که کمی اخمهایش در هم رفته بود گفت: متاسفانه من شبیه میروتیس مک نیل کوچولوام
که چیزی حدود 280 سال پیش سینه پهلو کرده و مرده.
هرمیون اضافه کرد: گرتا خیلی دستش داشته، اونم مثل اینکه شاگرد هاگوارتز بوده و ظاهرا اون
موقع گرتا یه روح نبوده و از میروتیس نگهداری می کرده.
هری خندید و گفت: جالبه!
رون از روی تخت بلند شد ودر حالیکه به سمت تابلو خالی می رفت گفت: چیزهای جالبتری هم
وجود داره. چیزهایی مثل اینکه ما تنها میهمانان این خانه نیستیم و اگه از اتاق بیای بیرون
متوجه می شی کلبه کوچکی که واردشی شدیم داره تبدیل به قصر بزرگی می شه که خودشو
برای میهمانی بزرگی آماده می کنه. و دیگه اینکه مامان اینها فردا بعد از ظهر به اینجا می رسند.
هری گفت: اینکه عالیه.
رون اضافه کرد : هنوز نکته عالیش مونده، سپس مکث کوتاهی کرد و گفت: امروز بعدازظهر
استفان قبول کرد که فردا صبح در اولین فرصت چند تا از فن های کوییدیچ رو بهمون یاد بده.
هری خیلی دوست داشت از نزدیک با او صحبت کند، در مدتی که او به هاگوارتز آمده بود، هرگز
چنین فرصتی رخ نداده بود. رون اضافه کرد: این یه فرصت عالیه. اگه یادت نرفته باشه بعد از
کریسمس ما باید با اسلیترین مسابقه بدیم. فکر می کنم با وجود استفان می تونیم دیگه نگران
جرالد جانسون نباشیم. تمام مدت تعطیلات رو فرصت داریم تا حسابی تمرین کنیم.
رون کنار تخت برگشت و گفت: هنوز هیجان انگیزترین بخشش رو نگفتیم!
هری نگاهی به هرمیون انداخت: هیجان انگیزترین ؟
- 25 -
________________
رون لبخند پیروزمندانه اش را پنهان کرد و گفت: می دونی امروز فهمیدیم کیا اینجاند؟
هری که کنجکاو شده بود گفت: کیا؟
رون نگاهی به هرمیون انداخت و هرمیون در حالیکه با انگشتان دستش می شمرد گفت: سر
چارلز پیترسون، کازیمیر آلبرتیچ سودبینسکی، .... هرمیون مکث کوتاهی کرد و گفت: دوک
مورتس هانتر من.
هری از جای بلند شد و گفت: اون الان کجاست؟
هرمیون لب پایینی اش را گزید و گفت: هری بشین هنوز یه نفر دیگم هست که نگفتم.
هری که در درونش آشوبی برای دیدن هانترمن برپا شده بود با بی تابی گفت: کی ؟
هرمیون نفسش را در سینه حبس کرد و نگاه نگرانی به رون انداخت. هری که می خواست هرچه
سریعتر برای یافتن لوپین به دیدن هانترمن برود با آشفتگی گفت: خدای من بگو کی دیگه
اینجاست؟
هرمیون نفسش را بیرون داد و با حالتی اعتراف گونه گفت: لوپین!
- 26 -
فصل نوزدهم: صاحب قدرت.
هری با نگاهی خیره به هرمیون نگاه می کرد. آیا او شوخی می کرد؟ لوپین اینجا بود؟
اولین سوالی که به ذهنش رسید این بود: اون الان کجاست؟
هرمیون گفت: تو اتاقش تو طبقه بالا. هری بی تردید برگشت تا به طبقه بالا برود. رون با صدای
بلندی گفت: هری ما نمی تونیم.
هری بی اعتنا با حرف او را باز کرد تا به سمت راه پله ها برود ولی اولین چیزی که به ذهنش
رسید این بود که این خانه دو طبقه بیشتر ندارد و آنها در طبقه دوم بودند پس چطور ممکن
اتاق او در طبقه بالا باشد؟
رون بازوی او را به داخل اتاق کشید و در حالیکه در اتاق را می بست گفت: کسی نباید بفهمه، ما
می دونیم که اون اینجاست.
هری با گنگی گفت: این خونه که دو طبقه بیشتر نداره.
هرمیون نزدیک آمد و گفت: هری این خونه خیلی بزرگتر از چیزیه که تو دیده بودی. شاید
باورت نشده ولی این خونه داره رشد می کنه تعداد زیادی اتاق و سالن بهش اضافه شده. همه چیز
تغییر کرده. زیاد تعجبی نداره اگه یه طبقه دیگه هم وجود داشته باشه
هری سرش را که سنگین شده بود تکان داد و گفت: من نمی فهمم !
رون گفت: وقتی پاتو از تو اتاق بذاری بیرون می فهمی این خونه نسبت به چیزی که دو روز
پیشی دیدی چقدر تغییر کرده. ولی الان مسئله اینه که ما بطور اتفاقی فهمیدیم لوپین اینجاست
و تو طبقه بالاست. حتی اگه از بیرون خونه نگاه کنی طبقه بالای رو می بینی ولی از داخلی خانه
هیچ راهی نداره.
________________
هری پرسید: پس شما اونو ندیدید.
هرمیون سرش را تکان داد و گفت: نه، ولی اینو از حرفهای پیترسون فهمیدیم.
هری اینبار پرسید؛ یعنی اون بهتون گفت که لوپین اینجاست؟
رون سرش را به علامت نفی تکان داد و گفت: بشین هری باید خیلی چیزها رو برات تعریف
هری لبه تخت نشست و رون که روی کاناپه کنار آتش می نشست گفت: امروز صبح، ما تصمیم
گرفتیم کمی توی خونه که حالا بزرگتر شده بگردیم و مسیرهای جدید رو کشف کنیم. خوب
زیاد کار سختی نبود تا اینکه به یه در رسیدیم که پشت پله ها بود. شبیه یه چیزی بود مثل انبار
جارو. برای شوخی درش رو باز کردیم تا ببینیم سر از کجا در می یاریم. اون واقعا هم یه انبار بود
ولی یه صدای آشنا از توشی به گوش می رسید. وقتی خوب گوش کردیم هرمیون صدای سود
بینسکی رو شناخت. بالاخره از بین حرفهاشون فهمیدیم که داره با هانترمن و پیترسون صحبت
می کنه. اونها از یه جلسه مهم صحبت می کردند. ظاهرا قراره افراد دیگه ای هم به اونها
بپیوندند. اونها گفتند که باید تا رسیدن دیگران منتظر بمونند. هانتر من که صدای خشک و بدی
داشت گفت که لوپین الان توی یکی از اتاق های طبقه سومه و اونها هنوز به هیچ نتیجه ای
نرسیدند.
هری نگاهی به سقف انداخت، هرمیون اضافه کرد: بعد صدای یک زن که لهجه ی فرانسوی
داشت رو شنیدیم، اون زن از بقیه خواست که بیشتر احتیاط کنند و تمام مطالب مهم رو به جای
گفتن به صورت مکتوب در بیارند. خواست که بعضی از مطالب رو به زبون نیارند. ما بیشتر
 
________________
نایستادیم چون هر لحظه ممکن بود کسی از راه برسه ولی فکر می کنم اون زن همون زن سیاه
پوشی باشه که در هاگوارتز دیده بودیم. همونی که دنبال پرفسور برنفورد می گشت.
هری پرسید: طبقه سوم؟ چطور می شه به اونجا رسید؟
رون شانه هایش را بالا کشید و گفت: از داخلی محوطه می شه طبقه سوم رو دید ولی هیچ راه
پله ای به طبقه بالا وجود نداره. شاید یه راه پله مخفی از داخل یکی از اتاقها باشه و شاید هم تا
چند روز آینده یه راه پله به طبقه سوم به وجود بیاد.
هری که خطهای روی پیشانی اش درهم گره خورده بود گفت: نمی تونیوم منتظر بمونیم ممکنه
باز از اینجا ببرنش، سپس از روی صندلی اش بلند شد و به سمت در خروجی رفت، رون که
دنبالش می دوید گفت: می خوای چی کار کنی؟
هری در را باز کرد و در حالیکه بیرون می رفت گفت: می خواهم بفهمم چطور می تونم برم
طبقه بالا
هرمیون که از در اتاق بیرون آمده بود با صدای آهسته تری گفت: چطور می خوای اینو بفهمی؟
هری نگاهی به راهرویی انداخت که اتاقش در ابتدای آن بود. راهرو بسیار بلندی بود که در
انتهای پنجره ای به بیرون به چشم می خورد، حق با آنها بود، خانه تغییر کرده بود. ممکن نبود
در کلبه کوچکی که وارد آن شده بودند چنین راهروی بزرگی جای بگیرد. هیچ راه پله ای به
سمت بالا وجود نداشت. هری از پله ها پایین رفت، هرمیون با صدای آرامی گفت: کاری نکن
اونها بفهمند که چه چیزهایی می دونیم.
هری برای اطمینان او سرش را تکان داد، ولی به راستی خودش نمی دانست می خواهد چه
کند. فقط از پله ها پایین رفت و به خانه ای که حالا بزرگتر از قبل شده بود نگاه کرد. دیوارها با
________________
چراغها فانوس مانندی که نور آرامش بخشی از خود ساطع می کردند روشن شده بودند. شبح
نقره ای رنگ گرتا که به وضوح می درخشید از داخل پذیرایی به سمت آنها می آمد، رون نالید و
گفت: او ه نه الان باز دوباره شروع می کنه ! گرتا با سرعت به سمت آنها آمد و گفت: آه شما
اینجایید. شام به زودی آماده می شه. سپس رو به رون کرد و با لبخند محبت آمیزی گفت: حتما
خیلی گشنه ای! با یه پیراشکی گوشت تازه و خوشمزه چطوری؟
قبل از اینکه رون فرصت کند بهانه ای برای رهایی از دست او بیابد هری گفت: آه بله، اون واقعا
گشنست. دقیقا داشت همین الان به من می گفت که کاشی الان یه پیراشکی گوشت داشت.
رون با چشمانی متحیر به هری نگاه کرد و گفت: من؟ من کی...؟
گرتا مجال بیشتری به او نداد. بازویش را گرفت و در حالیکه او را به سمت آشپزخانه می برد
گفت: چرا اینو زودتر نگفتی؟ هیچ جادوگر عاقلی حاضر نمی شه پیراشکی های منو با هیچ غذای
دیگه ای عوض کنه
رون که گیر افتاده بود. با صدای نامفهومی چیزی زیر لب به هری گفت و به ناچار به سمت
آشپزخانه حرکت کرد. هری قبل از رفتن آنها گفت: ببخشید ما هم می تونیم از اون پیراشکی ها
بخوریم؟
این بار هرمیون نیز با حیرت به هری نگاه می کرد. گرتا به هری و هرمیون نگاهی انداخت و با
خوشحالی گفت: البته چرا که نه؟ اوه من اصلا فراموش کرده بودم شمام باید گرسنه باشید، گرتا
به اندازه همتون پیراشکی های خوشمزه و گرم داره.
رون که در یک فرصت مقتضی بازویش را از دست نمناک گرتا خارج کرده بود، آهسته پشت
هری قرار گرفت و گفت: اگه خودت گشنته چرا منو قاطی می کنی؟
________________
هرمیون آهسته زیر گوش هری گفت: هری چی تو سرته؟
نقشه ای ذهن هری را مشغول خود کرده بود که به او اطمینان می داد. درخشش خاصی
چشمانش را پوشانده بود. آهسته سرش را پایین آورد و گفت: دنبالم بیایید.
________________
فضل بیستم تالار هرار در ۳۹۳
دهاند ولی حق با هرمیون بود، قدرت در درون او رشد می کرد و او با
رتبال این قادرست همه جایز را بهتر و یا شدیدتر حسب می کرد. تحولی که
درونش آغاز شده بود با شادات پیش میرفت، او وجود افراد را با
|| | = س =
| - - - + - : و به ... . سر = حشمتال بسته به خوبی تشخیص می داد. وقتی در را به روی قرد و جرج
باز مي رد اصالا تعجب نکرده بود جول با اینکه احمقانه بهد. نظر می رامسیااز بعدازظهر حس می کرد آنها به زودی خواهند آمد. با این حال در
جمع هرمیون، جینی، روان، فرد و جرج آرامش بیشتری داشت و
سیا
می توانست نگاهی که او را آزار می داد فراموش کند. انگار چشمانتی را
کند. هردویگ روی بلندترین لبه کتابخانه کوچک گوشه اتاقی نشسته بود و در حالیکه با تهماناده شامش بازی می کرد گاه هوهوی ضعیفی می کرد. هنوز فرد و جرج از نقشه آنها بی خیر بودند، گرتا خیلی سریع وارد
شمال = باز دو فرصتی برای توضیح دادن به آنها نمانده بود، هری در فرصت کوتاهی که پس از خارج شدن گرتا و فرد و جرج از اتاق یافته بود، رون از همسر پیشران را به درون کشیل و برایشان توضیح داد که جه نقشه ای دارد و جسته انتظاری از آنها خواهد داشت و البته امیدوار بود که آنها در همان قر کوتاه منظور او را از همه چیز فهمیده باشند. دوباره غلتی زد و اینبار - اهمیتی روی تابلو کوئیدیچ نشست. استادیوم درون تابلو تاریک و خالی باشد. حقادر تا نیمه شب مانده بود؟ پاد با صدای تهدید کننده ای
آرامی لرزاند. به نظر می رسید شبی طولانی و پایان ناپذیر در
تالار هزار در
هری از روی شکم روی تخت دراز کشیده بود و نگاهش را به نقش
و نگار قالی کف اتاق دوخته بود. زمان به کندی می گذشت و هنوز کمی تا نیمه شب مانده بود. قرار بود بعد از زنگ نیمه شب که از ساعت
|
بزرگ طبقه پایین نواخته میشد، حرکت کنند. دلشوره در وجودش چنگ
میانداخت. با اینکه از راهی که یافته بود خوشحال بود ولی اندکی
است.
طبقه پایین بیاید، بعلاوه گرتا جای مشخصی نداشت و ممکن بود هران
می ترسیاد، هر چیزی ممکن بود، ممک بود. کسی برای خوردن چیزی به
از هر گوشه سر در بیاورد. از طرفی با وجود افرادی چون هانترمن و
پیترسون هری چندان مطمئن نبود که می توانند از دید آنها پنهان بمانند
رسیدن فرد و جرج به نوعی کمک روحی بزرگی بود، با وجود آنها هرک است . = و ...» |
احساس بهتری داشت. چون مالتی بود که حس می کرد کسی مرتب به
میانگرد. این حسی بود که تا مدتها حتی نمی توانست انار
 
________________
قصار بیستم تالار هزار در ۹۵"
تابلوهای این خانه تماماً ساکن و ساکت بودند و احیاناً متوجه حضور او نمیشدند، هرچند با وجود شنل نیازی به نگرانی در این زمینه نداشت.
وقتی به پالای پله ها رسید. نگاهی با * سالن بزرگ انداخت. نور
چراغهای نفتی دیواری بسیار کم بود و با شعله لرزان و کم نوری
را بر فراز
می سوختند، هشیانه جا خاموشی پیوند _ خواب بال های گرمش خانه و ساکنین آن گسترده بود. تنها صدایی که شنیده می شد صدای باد
ای بود که در فضای بیرون می پیجید و غوغا می کرد، وقتی هری پایش را بر
که اند د که
روی اولین پله چوبی گذارد صدای غژغز چون فریاد بلند
هری را از جای پراند. ولی چارهای نبود، آرام و آهسته از پله ها پایین
. یا
رفت. آتش در
ای این
قتای - لحانه را گرم می کرد ولی های انسا- حال سی زد که خارج از خانه سرما
هری که صاحب صلا را به خوبی شناخته بود با همان صدای بیچ بیج
همانند گفت: نه من که فکر نمی کنم!
روان که در تاریکی خود را مخفی کرده بود ناگهان از جا پرید. هری کالاهاشی را کنار زد و گفت: چرا این جا ایستادید، مگه قرار نبود برید داشیل ؟
همسر میتوان از تاریکی بیرون آمد. و گفت: نمی توانیم، در قفلها و با هیج
طلسمی هم نمیخواهد باز بشه.
| = "" | تیر - : - سپس در حالیکه به دقت به در نگاه می کرد با تردید گفت: این همون
۳۹۴ هیری یانی و جادویی خاطرات
, را
پانسمی که حالا بزرگ شده بود می رسیدند، هری تصمیم داشت در فرصتی مناسب با فرد و جرج صحبت کند، چون مطمئن بود آنها حتماً در پناهگاه اطلاعات با ارزشی به دست آورده بودند. وقتی گرتا آنها را برای صرف شام و نشان دادن اتاقهایشان میبرد جرج چشمکی زد و گفت: قردا صبح با خبرهای داغ میبینمتون، صدای ضربههای پی در پی و مرتبی از سقف به گوش میرسید.
پیتی دارند، صبح روز بعد خانم و آقای ویزلی به کلبه کوچک مادام
کسی با قدم های شمردهای روی سقف اتاق هری راه می رفت. نوع قدم هایش آرام و سنگین بود، هری از روی تخت بلند شد و نگاهی به ساعت روی دیوار انداخت، چیز زیادی باقی نمانده بود. شنل نامرئی را از روی دسته صندلی برداشت و روی شانههایش انداخت، با اینکه میدانست این شنل برای مخفی شدن از دید افرادی چون هانترمن کاملاً بی فایده است ولی خود را در زیر آن پنهان کرد. به هر جهت هنوز شنل برای مخغیی شدن از دید افراد عادی کاربرد داشت و بعلاوه با وجود بوی نفرت انگیز هانترمن می توانست حضور او را از فاصله دور تشخیص دهد. وقتی تمام بدنش زیر شنل مخفی شد و فقط سرش پیدا بود. چوبدستیاش را در جیب کنار شلوارش مخفی کرد، هنوز به آن نیاز داشت و در بعضی موارد می توانست استفاده های خوبی از آن ببرد. غسل عمیقی کشید و سعی کرد به افکارش نظم ببخشد. باد با ضربههای هولناکی به شیشه می کوبید و آن را میلرزاند. صدای ضربههای بالا و کشیده ساعت دیواری طبقه پایین آغاز نیمه شب را اعلام می گرم کلاهش را بر روی سرش کشید و به طور کامل ناپدید شد. کمی به دستگیره در اتاق چرخید و با صدای تق کوتاهی باز شد و هری قد = نگی و سخهٔ
: - . راهرو گذاشت و از میان راهرو عبور کرد. باعث خوشحالی به
درون راهرو گذاشت. آرام پایش را بر روی فرش سرخ بر
________________
فصلی بیستم تالار هرار در ۳۹۷
برای گفت: کادوم کلاغ ها؟ هر میتوان با صدای آهسته تری گفت: تمام فضای خارج از خانه تحت انتظارات و تسلط یکسه، اون با کلاغهاش از وجب به وجب خاک خارج
از خوانه محافظت می کنه، با وجود اونها ممکن نیست بتونی بدون بیدار
کردن همه اعضای این خونه خودمون رو به طبقه بالا برسونیم. صدای ضربه محکمی هر سه نفر را از جای پراند، احتمالا در اثر باد یک لنگه از یکی از پنجرهها به شدت به در گاهی برخورد کرده بود. هری
ناگهان گفت: یک داره نزدیک می شه سریع از اینجا دور شبیابد.
هری فرصتی برای فکر کردن به آندو نداد و هر دو را به سمت آشیزخانه هل داد. ناگهان از شدت باد کم شده بود و تقریباً هیچ صدایی به گوشی نمی رسید، برای چند لحظه هیچ اتفاقی نیافتاد ولی قبل از آنکه
ش خارج شود تا چیزی بپرسد، هری دستش را بر
- سی
دهان روان گذاشت. با انگشت دیگرش به او اشاره کرد بنا سکوت
= س = |
کانال. صدای غز غز نامفهومی از کف پوشش بلند می شاد، هر سه نفر به درون تاریکی آشپزخانه خزیدند و پناه گرفتند. برای مدت کوتاهی تنها
= } | || || . . = << سکوت جاری بود و بعد صدای جیع مانند و خشک دستگیره بیننتال- تسا-.
. . . |- | || . تیم دست خیره به خودی خود در برابر چشمان هری، رون و هرمیون چرخید و
ابعاد در کمال ناباوری باز شد. در به صورت نیمه باز معلق بود و بعد کم
|
تخم گویی وزش باد موجب باز شدن آن شده باشد با صدای ناله مانندی
روی پاشنه چرخید و باز شاد. حرکتش بسیار ارام بود و پس از اندکی با -حرکت ایستاد همچنان نیمه باز محسوب می شد و نمی شد پشت آن را
از یشت در تبدون باید ولی به نظر
.
دیابد. هر سه نفر منتظر بودند تاک ای... . در بیجار قرنس با جمالیا - _ بی به ای انتظار بیهودهای می رستمییابد، در روی پاشنه معلق هاناده بود و با حرکت
ابراهی به عقب و جلو میرفت و ناله می کرد. هری نگاهی به اطرافش
. تیر هری دستش را بر روی دستگیره گذاشت و آن را آهسته جر خا . تگیره با صدای جیع مانند و خشکی میچرخید و با صا
ناامیل کننده ای اعلام می کرد که قصد باز شادان ندارد.
روان با همان حالت زمزمه مانند گفت: بهتره دیگه این کار و تکرار
نکنی، اینطوری همه رو پیادار می کنی. هری که دستش بر روی دستگیره خشک شده بود دندانهایش را به هم فشرد، حس ناکامی جای تمام نگرانی هایش را گرفته بود، صدای تقریباً بلندی گفت: من امشب خود مو به طبقه بالا می رسونام، حتی ا لازم باشه از پنجره ها بالا برم. هرمیون انگشتش را بر روی بینی اش کشید و گفت: هیسا تو که
است . سسسسس حتی بعدی -_
خوای همه رو بیدار کنی؟ بعلاوه از کجا اینقدر اطمینان داری که این
راه طبقه بالاست ؟ هری در حالیکه با دستگیره بازی می کرد و سعی می کرد هر جورا شده آن را تا انتها بچرخاند. گفت: امروز دیدمش، گرتا از یشت همین در بیرون اومد، باید راه طبقه بالا همین باشه، این در باید به بخش دیگهای از خونه باز بشه، بخشی که هانترمن، پیترسون و بقیه اونجان، بالاخره او تنها باید یه جایی تو این خونه باشند که شما توانستید صادداشتونو از پیشستا این در بشنویل، روان بدون توجه به گفتگو آنها بشکن کوچکی زد و گفت: راهش همینها چرا با جارو تا طبقه بالا نریم ؟ خیلی راحت می توئیم از پنجره طبقه بالا داخلی باشیم.
"", . , ... = کی . . . » هرمیون پیرز - حنادایی زد و دهستا: ببینم مواقع شام حواست کجا بود؟
 
 
 
 
 
 
 
 
 
________________
قتل بیستم، تالار هزار در ۳۹۹
نر کم نوک چوب هرمیون کمی از فضای اطرافشان را روشن کرد،
کمی بعد و به کمک نور چوبهای هری و روان می توانستند تشخیص دهند که کجا ایستادند.
بر
وی دیوارها در بعضی جاها ریخته بود و مشخص بود. زمان زیادی از ساختن آنها میگذرد. با اینکه هر سه نفر چوبهایشان را روشن کرده
بودند ولی نور به اندازه کافی نبود تا انتهای جایی را که در آن بودند بینند. در عوض یک در سیاه و بزرگ سمت چپ هری دیده می شد.
هری که به سمت در می رقت گفت: اینجا یه درها
بر است.
ولی قبل از آنکه به در برسد. هرمیون گفت: یک در هم اینجاست.
روان پیشست سر میون گفت: ویکی هم اینجاست و یکی دیگه هم
اینجا و اینجا و اینجا... اینجا پر از درها
هری به سمت روان و هرمیون رقت، حق با آنها بود در فاصلههای
مشختن و در دو طرف آنها درهای متعددی بودند، در هایی که هیچ شباهتی به یکدیگر نداشتند. هرمیون به سمت هری برگشت و با نگاه
است. اله د:
است. تا
گفت: هری؟ اینجا همون جاست. نه؟ همون دالان ؟ هموئی
هر
که گفته بودی ؟
۹۸" هری پاتر و جادویی خاطر انت
انال اخت، قرصت مناسبی بود -ا داخلی شوانلد. آب دهانش را به سختی قورت داد چون حس می کرد گلویشی کاملا خشک شده باشد. خساطیر:
عجیبی به سرعت به ذهنش آمد، یکبار دیگر هم چنین چیزی رخ داد. زمانی که پس از گذرش از تالاری که درهای بیشماری داشت رون ادر خوابگاه یافته بود، دفعه گذشته علت باز شدن در راباد
|
چنین توجیهی بکند، دستگیره بسته وضوح چرخیده بود و در باز شده بود، از طرفی او حضور کسی را حس
کرده بود که به هرمیون و روان اخطار داده بود تا خود را پنهان کنند. کسی
می داد. سست ولی اینبار نمی توا
در را برای آنها باز کرده بود ولی چه کسی ؟
باید حرکت می کردند. این بهترین فرحسبت بود. با اینکه حس
نا این می کرد.
پاهایش به کف آشپزخانه چسبیده اند ولی از میان تاریکی به سمت در زیر پله خیز برداشت، وقتی دستش را بر روی دستگیره گذاشت، دستگیره آهنی بارها از چند دقیقه قبل که آن را لمس کرده بود سردتر بطور شد. سریع وارد شبنما. و خود را در تاریکی پیشست در پنهان ساخت، هر لحظه ممکن بود کسی از میان در بگذرد ولی فضای یشت در بیش از -حال تاریکا بود، در حقیقت تاریک تر از چیزی که هری بتواند تشخیص دهد یا به کجا گذاشته است. هوا گرم و دم کرده بود و هیج صدایی به
گوش نمی رسید، صدای باد به طور کامل قطع شده بود و هری فقط
میتوانست صدای نفسهای بریده بریاده خودش را بشنود، ضربان قلیخان
بالا رفته بود. تنها چیزی که چشمانش میدیدند تاریکی و سیاهی بود. اصلا نمیفهمید پا به کجا گذاشته است. صدای لرزان رون از پشت
سرش گفت: هری؟ اینجایی؟
هری که کورمال کو
در تا ورمال دستش را در هوا تکان میداد بازوی روان را
یافت و گفت: آره درست پشت سرت.
هرمیون با صدای آرامی گفت: لوموسا
 
________________
| || || 1 | , ,۴ هری پاتر و جادویی حاضرات
قشل بیستم تالار هزار در ۴۰۱
را به در رسانده بود با ضربههای محکمی به در کوییابد و با صدای بلندی گفت: کسی صدای ما رقمی شنوه؟ یکی این در و باز کنه ؟ ما اینجا گیر
افتادیم. ولی بعد بدون اینکه کسی جیزی با گویا- ادامه داد: دیگه فایده
نقشهای نمایشینه نشونتس داد، بیشتر از این که پا به دورانش بذارم حاضر (د = 2. - بخورم که فقط به قصه است که در عمل وجود نداره، بغیر از ون نمی توانه بشه و البته بغیر از محارم هیچ کس از
ناداره. این در هرگز باز نمی شهر کسی صدای مسار و نمی شنستوه باید در
خروجی روپیلدا کنیم.
= ه = . = = تا او دفت. گفعیت
هری که از رفتار هرمیون :تهییج با کرده بود به سبب محت ای رفست و
* - + تو داری از جی -حرگا میزنی : تی در - تیر = هرمیون به سمت هری برگشت ولی نگاهش را از او برگردانده بود.
و فقط آدمهایی که معلوم نیست چه کسانی هستند می توانند ازش
| = . یا ، 2 باله تا امر ،، ساد. با صدایی که برا جمعیت جسم صورت تر به نظر رنگ پریده تر می رسید. با صدایی که برای همسری عجیب بگذرند. حالا ما باید او نقدر اینجا صبر کنیم که یکی از اون آدمهایی که
تیم . . . . ق. است . در دسته شده او تباط ما هم با دنیای بیرون قطع شده بود گفت: وقتی این در بسته شده ارتباط هم با دنیای بیر قطع معلوم نیمیست جمه کسانی هستناد از راه بر سه و مسار و با خودش بیرون است. تیر . . گبه حیرهایی = است . - 5 تیر یار" را = ی = و تماس جبر قرن
: - روان نزدیک تر آمد و نگاهی به هری اناداخت، گویی مسیح و
بداند. آیا او چیز ی از حرفهای او میفهمد ؟ سپس در حالیکه با نورچویش || | ن را روشن کرده بود پرسید: این حرفها یعنی چی؟ تو اینها
آسیا ای
بیشتر از جنالد ساعت اینجا بمونیم ممکته دیگه چیزی ازمون نمونه.
. , , = - : =| | | . === , , تیر جستاده از روی لبهای روان محو شد و جوری به هرمیون نگاه کرد
گویی می خواست بگوید شوخی بسیار بدی بود.
هرمیون که نگا هش به دیوازها خشک شده بود گفت: اگه نتونیم نادر
ارژ یا-ا کنیم، این تالار خود به خود مارو نابود می کنه. دیوارها قدرت
ار
.
. | || || | || ۷ اس - ۱ و این بر دارند. لانا برای حفاظت از تالار خمسه گل رایتا مهاجم بر اثر از اوان
| _ =
تراباد و اونو تا پای مرگ ضعیف کنند. حتی اگه زیر قدرت این تالار
که گیح شد. د - متضا- تبحر همه جا هست و هجی شد و با رول خهٔ خیج شساس به بیورد پیر مسیحیا-۰ یکی می "بهاریم از دست اونها نمی توانیم فرار که || || | اثر ایمی ابولیم فرار خنیم. - : ای ) . است . است. بیسباست: جمله آخر همسر میمولا به شال رجای ارام بود که هری به سختی آن را شبنمل.
حا تا یک نگاه کد گفت: این نة، با یک س هرمیون که به جایی در لار بالای همایی ت: 3 ببینی ۶ تا جواب هرمیون رو به خاموشی می رفت و در سکوت به تاریکی
| , , ,. هست و لر که ده نه کجا هست. همه هییج ان دقیقی ناداره، گرایی ی سهمی - 5 شیر حجتیه ۵. گویی در افکار شد. غرق شده بود هری سعی می کرد
هری در حال گذرواندن یخی از مراحل بود ولی حالا ... همراهمیتواند که صدایش گرمتر شده بود گفت یاد توان باشه ذهن پردازها هر -جی از اثر بخواند بدست می یارند. همسری تو فقط لازمه اراده کنی و کمی هم حواست و جمع کنی هری به انبوه در هایی که شهر دور سوی او تا نقطه این شهر بینهایت کشساده
= شده بود نگاه می که د. انتخ رد بخاه می کرد. انتخاب مساحتی بود. یکی در از میان همه ای : در ها||
۱ . . , تیر = | | |= همسر میون با صدای بین افتاد ح " . " . سر ـ " ل " خدا است همسری تو می تونی به خودت اطمینان
| / / /
(۲ = | در قرن بیرمبید: جراحالا باید ام / / / | ای ثابت شر روی ییلا کنم ؟ -حتی با ا) . ارد. سیم - بر زا یکی دیگه از
بین درها خارج نشیم ؟
. ...خبر میزل سبب شد. ایه عیاره تا نغییر تکا" - ا ار" آن را با * سفی تکان داد. رون ادامه داد: خوبی وقتی
است.
- - همه می توانیم پیدا کردن راه طبقه بالا رو
- به موقع دیگه موکول کنیم نمیتوانیم ؟
= = میسر نگا به همری انداخت. گه _ این همی به هری آنان اسلیحات انتظار داشت. هری هم او را
: -
در امتداد تاریکی انتهایی برای تالار بیابد ولی بغیر از درهای متعددی که
در تاریکی گم می شد چیز دیگری نبود. سته شتاده بود نگاه می کرد نامیدانه
رونن که به دری که یشت سرشان
گفت: یعنی هیج راهی نیست ؟ هرمیون دوباره جویش را روشن کرد و گفت: نه هنوز یه راه هست!
رون و هری با اشتیاق به سمت او برگشتند. هرمیون لبخند
امیدوار کنندهای زد و گفت: اون راه تویی هری ، تور قبلا هم وارد این تالار
شادی. یادت می یاد؟ تو یه بار از اینجا خارج شادی، پس باز هم می تونی
این کار رو بکنی؟ هری که جا خورده بود کمی عقب رفت و گفت: من ؟
روان بلافاصله گفت: این یعنی اینکه هری یکی از هموناست؟ یکی از
همون محارم ؟
هر میتوان پاسخ داد: می توانه باشیه، ولی من فکر می کنم چیزی که باعث
ب - ی.
میشه اول بتوانه از این ج که نرفته ذهن پردازه ها قدرتهای بسیاری داشتند.
هنری همین مست. کنان گفت: ولی من..... من ... من اصلا نمیدونم دفعه
قبلی چطوری از اینجا خارج شدم. هرمیون کمی مکث کرد و گفت: خوب آره تو نمی دونی چطوری خارج شدی، چون این تو نبودی که از این تالار خارج شادی، اون موقع تو تحت حمایت مراقب بودی و اون تو رو از اینجا بیرون برده. هرمیون بلافاصله اضافه کرد: ولی تو حتماً قدرت این کار و داری، تخر
از اون موقع تا به حال پیشرفت زیادی کردی و قوی تر شادی. روان با کمی امید گفت: نمی توانیم امیدوار باشیم مراقب یه بار دیگه
بهشر، کمک کنه ؟
هرمیون شانههایش را بالا کشید و گفت: من نمیدونم. اون مو
 
 
 
________________
فضل بیستم : تالار هزار در ۵ ،۴
صنادایی در عمقی ذهن هری میآمد، هری صدای هاگرید را در ذهنش می شنید و جمله اش از نقاط تاریک ذهنش بیرون می آمد و با حرفهای هرمیون تداخل می یافت.
- بهتره در مورد ه اول تالار دیگه ارکسی پسر مس و جور نکنی فکر نمی کنم هیج کابین اثر شنیدن اینکه توار اوان گلدشتی خوشحال بشه. نمیدونم چطوری پاتو او تو گاه اشتی و سالم بیرون او هماهای ولی از اونجایی که نمیخواهیم جناز تور تحویل بگیرم دیگه با تو اوتو نمی گذاری، دنبالشی نمی گردی گر حتی در مورد شست فکر هم نمیکنی...
وقتی هری از این دالان به هاگرید گفته بود جایزی مثل ترسی سرد
را پوشانده بود.
تمام صبورتنسی
. . | * ... : "۱ جنوبیسی را توران سبب مسیری در برابرش رشته بود و به
درون تاریکی با دقت نگاه می کرد گفت: بهتره به متلست تشکیل بدهیم،
این طوری تسلط بیشتری به اطرافمون داریم. با اینکه این پیشنهاد برای هری عجیب بود ولی مخالفتی نکرد، چون
این طوری احساس امنیت بیشتری می کرد.
لاری نوک چوبش را در به سمت جلو گرفت و حرکت کردند. هوا
تیر
تیلن 3 متر منظور سبب لیو شد.
روان گاهی به سرعت به پشت سرش برمیگشت ولی چیزی
. ... جی - "کن است و به جایی در تاریکی چشم می دوخت. هری کم کم احساسی
s || هور ام. , , , , " - | کیر است. کتیبی یلدا می کرد، فضای در اول تالار تاریک و سنگی، بود و کوچکترین
- آسیا
اهدا > | . این : - ، به با 1 است. هما کاملا به گوش می رسید. ذهنش به شدت کار می کرد، از برابر هر
بی
. |- = 1 - || 1 | * A = A , ... = i <- 2 ای با که می گذشتند، شری حسینی می کرد بخشی از انرژی اش را از در سمناسبتها
ندارند و باید نابود شتاد. | || رونن کهٔ ناگهان از جا پریده بود با صدای بلندی گفت: چی؟ هری با ناباوری گفت: یعنی یا ما اون در رو پیدا می کنیم و یا هرگز
از اینجا خارج نمی شیم؟ هرمیون با صدای آرامی گفت: نگران نباش هری تو می تونی، تو
کنم. البته فقط به اندازهای که بتونم نوه نتیجه هامو ببینم.
دختری ناخودآگاه حتمال یابد.
اصلیه. اگه شک کردی بازش نکن... فقط یه بار حق انتخاب داری، دقیخ
که فقط یه بارا
است.
 
 
 
________________
اقتصال بیستم تالار هزار در ۴۰۷
|- = . مسیر سیاسی در حالیکه به انها نزدیک تر می شد و یک لحظه جت و بیسی را این نمی آورد گفت: دارند نفس می کشند، تعدادشون زیاده، اونها دارند به ما نگاه می کنند. هری نگاهی به روان انداخت، وحشت تمام صورتش را پوشانده بود و به سرعت نفسی می کشید. نفس کشیدن برای هری هم مشکلی شده بود، هوا به شدت مرطوب و سنگین بود. هرمیون لبخند تلخی زد و گفت: اولیها دارند خود قشون رو برای قربانی هاشون آماده می کنند. مادات زیادی از او مادن ما گذشته و این اونها را امیدوار می کنه.
نگاه هری و رون خشک شد، هرمیون چوبش را بالا آورد و گفت:
نگران نباشید فعلا با ماکاری ندارند. رطوبت به مقدار چشمگیری افزایش یافته بود به قدری که باعت می شاد لباسهایشان به تنشان بچسبند. هری چشمانش را بست و سعی کرد به صدای حرکتشان گوش دهد، تعداد آنها زیاد بود، مرگ پوشه ها آنها را در میان گرفته بودند ولی با این حال از حدی نزدیک تر نمی آمدند. هرمیون ادامه داد: هری، فقط محارم حق دارند یا به این دالان
۱ ح باب ||
بگذارند، اونها با محارم کاری ندارند ولی اگه نتوانیم در خروجی رو پیدا
= G
سیم ...
روان در ادامه حرف هرمیون ادامه داد: شام خوبی برای مرگ پوشهها
*ی شیم نه ؟ پس اینجوری تالار قانونشو اجرا می کنه ؟
هرمیون با لحن امیدوار کنندهای گفت: این اتفاق نمی یوفته، اون درو
یاددا می کنیم و از اینجا بیرون می ریم.
هنری دقیقاً نمیدانست جه ممال است. بود. که راه می رفتند. ولی لباسهایش
کاملا مرطوب شاده بود و به تنشی چسبیده بود، نفس کشیدن هر لحظه
سخت تر می شد، هوا سنگین و غیر قابل تحمل بود. هری تمام حواسش
, , ,۴ همیکی پاتر و جادویی خا حل است.
می دهاند. روان جوابش را در تاریکی میجر خاند و به دنبال جیز نامعلومی می گشت. چیزی از برابر هری گذشت ولی جز تاریکی چیزی دید. نمی شد. چیزی هری را آزار می داد. او وجود کسی را در اطرافشان سببر می کرد. کسی که در فاصله نه چندان دور از آنها بود، شاید فقط یکی حس بود، نمی توانست به احساسش اعتماد کند، شاید تأثیر تالار بود.
زمان زیادی از ورودشان به تالار گذشته بود و هری فشار زیادی را بر
ذهنش احساس می کرد ولی کسی انجا بودا کسی که فاصله اش را با آنها حفظ می کرد و در فاصله معینی آنها را تعقیب می کرد. هری اب دهانش را به نسختی قورت داد و در حالیکه سرش را به سمت هرمیون برگردانده بود. گفت: تور این اطلاعاتو در موارث این تالار از کجا آوردی؟ فکر کنم گفته بود
ودی تو تاریخچه هاگوارتز چیزی در موردش ننوشتند.
وقتی داشتم تو کتابخونه دنبال یه مطالبی در مورد این تالار می گشتم وقتی برگشتم دیدم به کاخل رو دهلیزه با انگاریه نفر می شد و نسبت من دنبال تی می گردم اوان کاغل و پارام یاددا کرده بود. همه جیمز تور اون کاغذ
نوشته شمانده پیش ۵ ،
* است .
هری پرسید: نفهمیادی جه کسی اونو برات اورده بود؟
هرمیون که صدایش هر لحظه ضعیف تر می شد گفت: نه از هر کس
یی == است. = | س
پر محیالدم کسی جیزی نادیده بود.
هر همسان پاسخ داد: شایل- هخمویی که هر به این جا برتر پیرامون باز کرد، نو
که فکر نمیکنی این در تصادفی باز شده باشنه ؟
دانههای درشت عرق بر روی پیشانی روشن نشسته بود، با نفسهای
بریدهای گفت: یه چیزی داره اطرافمون نفس می کشها
 
________________
اتصال بیستم... تالار هزار در ۹ ,۴
.
| || - - - .شد G رنگارنگی ارگ تا ان اختیاده بودند، بیشتر شبیه در خانه کوتولهای بود که با
بود تا هری لبخند بزند ولی نگاه همر تخار و یا در کناری خشک شد، چیزی
به ای
درون سینه آشر شد و به سه که قیه > s انگا با د درون میبینه ملی ام-روع به جوشتن کرد، انگار قلبشی هر لحظه ممک :
ای بسته از
سیاسته بیروند مجتهد. جواب را بالا برد تا زیر نور اندکی آن در بین ببیند.
هیج ظاهر متفاوتی ناداشت، یک شر تشیی ساده البته ۵. کاملاً ساده. هنری
میرسد.
نسبت به این
هیج جاه متفاوتی شر این شر پیدا نمی کرد به جز احساسی که در داشت. این دو سی .
. این اثر خروجی نیود، هری این را به حوای می دانست ولی در
. = , " , اور ----------- خود می کشید. هری چوبیشی را روی زاه بن و کنار در رها
اس است .
. ! کرد و در را با دسته انتشت در - 3 - ر را به ستهایش تمیسی کرد. جواب زیر داستانش نرم و دلیلی - : - سی
اما
و بوی خاصی می داد، شاید بوی یک حسی آشنا، چیزی که مدتهای د آ را گم کرده بود. تمام و جوداتش او را به سمت باز کردن در می کشاند.
| = . , , است<ته ی به حد و به حد بن اح حی را بشر را تحت همبرگ بی نهایت عزیز بود. قلبش هنوز با شدت
. . مي زد. دست های ت آ، ا است . از خدا با نام لث تا در مسیر محورد و به سمت دستگی به وقتی
سیار ای - - ر -> ر - _ . بهره بر گست.
دستی احت =
. . بر ترم و طلایی و زیر دستش او ، ادعیه ر- به ای است . بی زیر دستی او دعوت به باز کردن در می نمود.
- ساسا
مرگها می توانست چشمانش را ببندد و آرامش و از انتظار او را می کشید حسن کند. انگشتان هری هنوز روی دستگ اما = < ، = است. لنت همسری هنوز روی دستگیره برای می خوردند که صدای خنده های بلند روان بلند شاد و سپس با صدایی خیر عادی گفت: اون در و پیدا کرد! - - است ادامه داد: ببینید بچه ها نگفتم پیدایش می کنه ؟
همتری برگشت و به روان نگاه که
در شهر اول به سمت هری می آمد و د
- تالیکه - را
| = . بسته . ساحتی ال های حسیبیا- می تمایل. ضربهای محکمی به شبانه
همه یاد a یا تا . امر : ارت زد و با خانلد های غیر عادی برمبیا- : یلداشی کردی نه ؟
| | = الی - س - ریههایی که به شاه حرکت از شده بود خودش مقالاری به عقی
|
۴۰۸ هری پاتر و جادویی خاطر است.
را متوجه درها کرده بود و سعی می کرد حضور کسی را که در اطراقشان پرسه میزند از یاد ببرد، یکی از این درها دری بود که آنها را از این دالان خارج می کرد و هری میدانست که هیج کلام از درهایی که از برابرشان می گذاشتند. در مورد نظر او نبودند. رون و هرمیون پشت به او و به حالت یک مثلت حرکت می کردند، هری تازه علت پیشنهاد همرمیون را در مورد حرکت هتلتی فهمیده بود. وضعیت روان و هرمیون به مراتب از هری بدتر بود، به نظر می رسید چیزی بیش از وجود مرگ پوشهها و هوای سنگین درون دالان آنها را آزار میدهد. آثار ضبستعفا را در هرمیون میدید، زانوهایش گاه ختم می شد و رنگش پریده بود. هیچ صدایی از او بلند نمی شد و به زحمت به دنبال آنها راه می رفت، مطمئن بود که حتی بالا نگه داشتن چوب اصلاً برای او کار آسانی نیست. چند بار نزدیک بود تعادلش را از دست بدهد ولی همچنان مقاومت می کرد. چیزی که موجب نگرانی هری می شد وضعیت هرمیون نبود بلکه حالت عجیب روان بود. ترس از صورتش محو شده بود و لبخند هراس انگیزی جای آن را گرفته بود، مردمک چشمانش کاملاً باز شده بود و در تاریکی به نقاط نامعلومی نگاه می کرد و گاه جملات بی معنایی به زبان میآورد با اینکه به دنبال آنها در حرکت بود ولی هری مطمئن بود در صورت حمله مرگ پوشه ها او هم توان مقابله با آنها را نخواهد داشت. باید آن دو را میایی به سریع از این دالان خارج می کرد. ماندن درون تالار آنها را تا سر حد مرگ ضعیف می کرد ولی باز کردن دری اشتباه هم آنها را طعمه مرگ پوشهها می ساخت. هری بهتر از رون و هرمیون می توانس----
مقاومت کنل و شاید این شانس آنها برای خروج از این مخمصه بود
| =
= ی = |
به آن نگاه کرد، بی فایده بود. این در مورد نظر آنها نبود، دری که س-------
چپش بود ظاهر خنده داری داشت، در کوتاهی بود که نقش های
________________
۳۱۱ قضل بیستم تالار هزارد
نیست. سعی کن اونو پیدا کنی.
سپس در حالیکه نفس صادا دار و عمیقی می کشید دستش را روی
= =
کن
قفسه سینه اش گذاشت و با همان صدای بسیار آرام گفت: اینجا هواشی
خیلی باله هری، سعی کن عجله کنی. هری بازوی او را گرفت و در حالیکه به او کمک می کرد تا از در
جایا تور شد و رو
انداخت. در باز گی
ای
ای است.
ی یا همایشی بایستاد نگاهی به در پشت سر هرمیون و سنگی ای بود که احتمالاً به زحمت باز می شد. به
نظر نمیرسیا چنین
تایی -
ج ـ = ... که ای به جامی = || || = st || - || * دری یکی از درهای منزل مادام پنسی باشد. هرمیون
. = * ... = I - . تیر - . . که متوجه نگاه هری شده بود به زحمت لبخند زد و گفت: تو که فکر
رامی را روی گردنش حبیبر ، می کرد. تقسی ها حریصانه هوایی اطراف او را میبلعیدند، هرمیون با
= س =
صادای ضعیفی گفت: هری اونها نزدیک شدند. تو که نمیخوای اون در
رو باز کنی؟ اونها نمیذارند ما از در دیگهای خارج بشیم .
هری بدون اینکه به کلمه ای از حرفهای او گوش دهد دستش را بر روی دستگیره گذاشت، برای یک لحظه هیج صدایی به گوش نمی رسید، همه جا در تاریکی و سکوت فرو رفت، انگار همه چیز برای لحظهای از جریان افتاده باشد. دستش هنوز بر روی دستگیره بود، صدای تاق کوجک
چکی به او می گفت که دستگیره را چرخاناده است.
هیرمیون آهسته نالید: نه.
۴۱۰ هری پاتر و جادویی خاطر است.
کشیده شاند. هری با دستانتی شانه های او را گرفت و به صورتش نگاه کرد، رنگ کاملا از صورتش پریده بود و مثل کسی که شبهای متمادی بیدار مانده باشد. پای چشمانش گود رفته بود و به سیاهی میزد. جهره اخی شکننده بود و لبخندش حالتی بیمار گونه یافته بود. چشمانش
کامالاً باز بود و به هری نگاه می کرد، با همان لبخناد آزار ۵. همسایه نگاهی به
اطرافش انداخت و گفت: اینجا یه جوریه، تو در روی پیدا کردی نه؟
میخوایم بریم بیرون
+ - - و ... . - تعبیر هری که در را کاملا فراموش کرده بود سرش را برگردانلد و گفت: نه
هنوز پیاداش نکردم، ولی به زودی پیداش می کنم نگران نباشد. هر ی شانههای رون را فشرد و سعی کرد تمام امیدی را که در
ای
- تی ی وجودش سراغ دارد به او ببخشد. سیس نگاهش را ازرون برگرداند و در
- - اسبتها حالیکه جوابش را از روی زمین برمی داشت تمام تلاشش را کرد تا دوباره
| || || || * A s = - = .م - - | . به ان در نگاه نکند، گرچه آنچه یشت در بود. برای هری بسیار مطلوب لی این در خروجی نبود و نمی توانستند از ان خارج شوند، پس بایل هر جاه سریعتر در خروجی را پیدا می کرد. هرمیون در فاصله
دورتری به یکی از درها تکیه داده بود و با تلاش سعی می کرد کمی
ی سمی این مس , ==
هوای تازه وارد ریههای خود کناد، روان کاملاً ساکت شده بود. هرمیون که صدای نفس هایش بلندتر از فاصله دور هم به گوش می رسید. ب-ه سختی از در جدا شد و در حالیکه سعی می کرد روی پاهای خود بایست با صدای بسیار ضعیفی گفت: اون در نیود نه ؟
هری از اینکه زمان زیادی را صرف آن در کرده بود احساس گناه می کرد. با حرکت سرش جواب منفی داد و گفت: هیج راه دیگهای برای خروج سریعتر شما از اینجا نیست ؟
هرمیون به رون نگاه میکرد که حالا کاملاً ساکت شده بود
. - : - - - - . . } = | اصا
دهانتی را به سختی قورت داد و گفت: هیج راهی پعبیر از را *
________________
فضل بیستم تالار هرار در ۴۱۳
به اینجا نزدیک می شوند.
روان به ارامی سرش را عقب برد و به دیوار تکیه داد، هرمیون به علامت تایید پلکهایش را بر هم فشرد و زالوهایش را در میان بازوهایش گرفت.
صدا کم کم به آنها نزدیک می شد، هنری خیلی راحت توانست.
صاحب صداها را تشخیص دهد.
صت سالهای نرم کشیده مصر چارلز پیترسون با کلمات و نحوه حرفها دانش که همچنان با محیط اطراف متناقضی به نظر میرسیبیا- توجه هری با دو 4 هاله اول به خود جالب کرد. کسی که به حرفهای او پاسخ میداد صالهای آرامی داشت و کلمات را شمرده به زبان می آورد و در کل در حرف زدنش صبر و آرامش خاصی حس میشد. درست همان صبر پایان
سیا
نایابد.
جیزی بود که هری می توانست در میان هیاهوی باد تشخیص دهد
- فکر می کنید. اون تو هاگوارتز بمونه ؟ پیترسون روی اولین پله که به سمت بیاین می رفت ایستاد و بعاد از
فکت کوتاهی گفت جایزتی که دنبالشتر می گرده به قادری براش جذاب
است .
دلتس د افتته ا تودشو نشون می ده، با یا - صبر خنیم.
- قلی جوان اون یاسر در خطرد، اگاه اشتباه نکنم همین
ی با سمت آوردن جیزی که می خواهاند. دست نسبتا به دختر کاری
ایتد سه لبنی پاسخ داد: با وجود لویین نه. تا وقتی اون هست نمی تونسه
۳- حبیبی به بی سرسره پزنته کوشی های هری کاملا تیز شاده بود، سود بین سیسختی پاسخ داد: می دونی
= } م - سد
بود. صبالای نفس های بلند و دردناک هرمیون هری را به خود آورد
| ... " , , , , .
هر قیوان بیشت.یشت سرش روی کف پوشی زانوزده بود و حریصانه هوا را به
| | ||
| = = | = درون ریه هایش می کشید. سرفه های مکرر قوی جلوی اف-سیس کشیدنش را
می گرفت والی او به کشیدال هوا به درونشینی ادامه میداد، صنسور تشنی تا . | || .
حالی کبود شتاده بود و ظاهرش شبیه کسی بود که تازه از غرق شدن .
نجات یافته پاشا، درون کمی آنطرف تر با حالتی گنگ به دیوار تکیه داده بود و به منبع نوری که پشت هری بود چشم دوخته بود. هری به پشت . | سیبریتانی نگاه کرد تمام نوری که در ابتدا احساسی می کرد چش مانش را
= :عر است . . ت ، ، ، می زنا- از یک شمع الرزان کوچک بود که در حباب شیشهای خود به
- - = یا " " " بی
دیوار
آویخته شده بود و با شعلههای لرزانش نور اندکی از خود ساطع || می کرد. هرمیون که دوباره با حالت عادی نقرس می کشید به سختی | خود شناسی را به حاشیه دیوار رسانید و کنار رون به دیوار تکیه داد. ظاهر هر
شد و آنها به نقل تا خسته و آزرده بود. هری نگاهی به اطراف تر انداخت.
= I - | || . آنها کجا بودند؟ اتری از در سنگی که دستگیره آن را چرخانده بود به
- = = است . امر است . - ا. . . . . که که ف ل شد و تما چشم نمیخورد. در انتهای راهروی ایستاده بود که کف پوششی و نما دیوارها از جواب بود. هوا به طور محسوسی سرد بود و صدای وزش با
یگر به گوش می رسید. انتهای راهرو در تاریکی گم می شد ولی
/ ==
ناو شد بار هنری حالا فی دانست این راهرو متعلق تهیه کجاست. صدای گفتگوی دو نفر در میان هیاهوی باد به گوش می رسید. دو نفر به آنها نزدیک
بی شمال ناد. هری به سمت روان و هرمیون رقاست، تصور حرکت دادن و
ای
. , , , 1 امتی "... امیر آن سا
مجخلقی خردل آنها کار بیهودهای بود، در نتیجه در حالیکه به هرمیولا:
| . - : ,"" . |ان
آنها را به زیر شنل خود کشید. دقیقاً نمی دانست که رون واقعا خ-اوا
است یا پلکهایش را پسته ولی امیدوار بود که اثر تر
. = | | . . . - - - + انتخاب آرامی زیر گوشش آنها زمزمه کرد: سعی کنید حرکت نکنید، دو نفر دادن
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
________________
فصل بیستم تالار هزار در ۴۱۵
پاسخ دهد. هرمیون که به هری نگاه می کرد گفت: اونها در مورد تو صحبت
می کردند. اینطور نیست ؟
هری سرخسی را به علامت تایید تکان داد و به او کمک کرد تا از
می بلند شود، رون خود بلند شده بود و در سکوت به آندو نگاه
حالت
میکرد، به نظر می رسید خسته تر از ان است که بخواهد حرفی بزند.
هری که به اطرافش نگاه می کرد گفت: فکر کنم بایه تا انتهای این راهرو ببریم با اگ به اشتباه نکرده باشم چیزی که دنبالشیم ته همین
ماه هستهاست. راهر و بیتسا.
نپرسید: تو میادولی ما الان کجاییم؟
| = _ | ای است.
س
در میان تاریکی در برابر دری ایستاد و گفت: اینجا رو ببینید.
هری که در طول راهرو پیش می رفت جایی دورتر از شعله شمع و
عاداد بیست و پنج به وضوح بر روی در به چشم میخورد، هری سرش را تکان داد و گفت: نمیدونم، چیزهای زیادی هست که من ازش
اسر در نمی یارم، دستت را به روی دستگیره برد و آهسته آن را بجرخان ناد. دستگیره به
همدان می دفعه قبلی چرخید و باز شد. درون اتاق سکوت جاری بود و
- را
سرمای گزندهای پوست را می آزار د. شیشه ها میلرزیدند و باد زوزه کشان
این این
. |
از میان روزنه ها به دروان می خزیل. شمو مینه خاموشی او سرد بود. هاشمردمیولی
| || || ۵ نام بر ایران.
روی اولین کاناپه به حالت نیمه خواب فرو رفته بودند. هری
۱۴ هری پاتر و جادویی خاطرات
. پیتر اسمولن یا حالت تا سفت باری
گفت: ولی تا حالا خوب و مقاومت کنه، اگاه هخمین طور ادامه بان به موفقی محیی شناسیم، به نظرم تغالاقه خاصی به اون احمر داره این کمک می کنه تا مقاومت بیشتری از خودش
= i * استعمارلا با ۵.
صدای آندو واقعاً ضعیف شده بود. هری به زحمت می توانست
جملاتشان را از پایگرد طبقه پایین بشنود. سود ببینسکی پاسخ داد: مقاومتش خوبه، علتش اینه که یه گرگینه است. اینطور که من میدونم این موضوع خیلی بهش کمک می کنه، کاملاً مشخصه که به اون پسر علاقه دارد، پسره هم پیشرفت خوبی داره، می شه | || .گفت خیلی خوابا کاراش عنو به حیرت میندازه پیترسون گفت: نه تنها تورو بلکه هانترمن رو هم به حیرت میندازه،
گه این پیرمرد جلوی کار مارو نگیره خیلی عالی می شه.
سود پینسکی با صدای آرامی گفت: یواش ترامی دونی که اون
میشنوه. رابطه لوپین با اون پسر برام جالیه یه جورایی من و یاد تو و
است . ۱- سی
جرالد عیناندازه.
سودبینسکی مکت کوتاهی کرد و بعد با لحن زیرکانهای گفت: بهمن
. بگو چی تو رو به اینجا کشونده ؟
پیترسون جوابی نداد، صدای باد با ناله های بلندش به گوش می رسید
سپس بعد از مکت بلندی با لحن خاصی گفت: چطوره این بحث و بعد از
خوردن یه فنجون جای ادامه با یم، فکر * بی کنم گرتا تو پذیرایی منتظرمون باشه.
کنار
که مطمئن شاده باشد آنها دور شسال هانا- شنل را از لی و کلی ستبرتری
هگرایی زد. یا پیترسیمون آ یاسخ دادن به سوال سود پینسکی طفره رقته بود، یا
 
 
 
 
 
 
 
 
 
________________
نگ
۴۱۶ هری پاتر و حادویی خاطر ابت
جرخی در اتاقی زد. رختخواب جمع تقساده بود و هسیج اثری از: جمشی کسی در اتاق نمی شان پیدا کرد. آهسته به سمت چراغ کوچک روی می رفت تا با زیاد کردن توران فضایی داخل اتاقی را بهتر ببیند. هرمیونی به در نزدیکتر بود ناگهان در حالیکه چشمانش کاملاً باز شده بود و است. . .روی صندلی نشسته بود گفت: یکی داره مییاد حق با او بود، با کمتر شدن صدای ضربههایی که باد به پنجرهها وارد می کرد صدای قدمهایی که به سرعت به آنها نزدیک می شد شنیده می شد.
نزدیک بود. که فرصت خارج شادان از اتاقی را نداشتند.
قاد م ها به قادری نز در یک لحظه هر سه نفر تصمیم گرفتند جایی در اتاق خود را پنهان سازند. کمد لباسها نزدیکترین جا به روان و هرمیون بود. هری تنها
می توانست در قرصمت باقی مانده زیر شنل خود بخزد.
در با سرعت باز شاد و کسی از میان تاریکی بیرون با شتابی باور
- سی
نگرشلی وارد اتاقی شلد. هنری کند. به کنارههای شسومینه خاموشی خزیده بود. نمی توانست صورت او را در تاریکی تشخیص دهد. فرد غریبه هنوز از
تاریکی خارج نشده بود که ایستاد. به نظر می رسید به فضای به ظاهر
| | |= 1 = , تحریر . - سی , , , , خالی درون اتاق می نگرد. با صدای آرامی پرسید: کسی اینجاست؟
همتری صاحب صا-ا را شناخت. صاحب صداکه کم کم از درون
تاب بیرون می آمد با صدای محکمتری پیرامسیا- : بچه ها شما اینجایید؟
ایران.
 
 
________________
فصل بیست و یکم
دانسته ها و ندانسته ها
هری میهن اقلی، گسی بود که از پناهگاه خود بیرون آمد. در حالیکه با
اس - ی است. سی
نگرانی به سمت صاحب صدا می رفت گفت: شما حالتون خوبه؟
سایر
لویین که متوجه -خروج هرمیون از درون کمال لباسها شده بود، نفسس
عمیقی کشید و گفت: پس شما اینجایید! حالتون خویه ؟ همتون اینجایید؟
روان که پشت سر هرمیون از کماد خارج شده بود گفت: همه خوبیم
سید = | شیری هم باید همین جاها باشه. بیبیسی در حالیکه به فضایی نیمه تاریک |l7 = مجمع است . = س = تاق نگاه می کرد با حالتی زمزمه مانند گفت: هری هری؟ تو کجایی؟ سریال اهیستاد شاتل را کنار زد و از میان تاریک بیرون آمد. لوبین پا رضایت نخسی عمیقی کشید. هرمیون پرسید: شما چطور به این سرعت
توجه او فیلنما شدند.
| || || . لود لاریجان کند. از آنها میخواست بنشینند گفت: سود بینسکی بهم گفت.
ظاهر آب ا
 
________________
* جعبه نیست بلکه جیدیه که احتمالا
"", . دارد را در ح
یا در درون جعبه است.
گفت:
خاست و در حالیکه به به قنات -
| = - | . بی این شکست خاتمیستا: وقتی می کنون اون جعیه جیر رو به غریبهها نشون
ب - جمیله واقعا در بسته جوان حتی است.
. در اوان جعبه در و نشر
* g . ... است . گ لویین سیاسی ح داد: فی میکنه. ولی دیگه در مورد جی -حرف میزدند؟ - پالافاصله پاسخ داد: اگه اشتباه نکرده پاتنم در مورد هری که
= = . . = 1| | || | a < " . . ---- حظره و در قورد حتی بی ختنه دلیر هاگوارتزه و قصاب داره جیزکی رو
یا است باره، اون کیه ۷ اون چی می خواهد ؟ هری این قادراتها رو از کجا سه در سیاسی آه رش s؟ تی این میان است کیج ها بود یاد " اولین افراد سیاه پوشی
اسب بر شمالی را داخل عیب و همیشه فرو برنده بود برای خارج کردن
که
+ + ... . . , 2 به امید. گقت: فک که خاکستری که وارد گلویش شاده بود سرفه ای کرد و 3 دختر خانم
----- جعبه رازشو به همین نشون نمیده؟ درست متوجه منظورم تشدی. کسی که به دنبال اون جعبه باشه نیاز داره لویین که اینبار با نوک چوبیتش آتش کوچکی برپا کرده بود گفت: این تا درشو با کنه و تا وقتی درخت پتنته است ایوان جعبه به جسه در دش سوالیه که خیلی دلم میخواست از جیمز پیراسم من حقیقتاً نمیدونم چه می خوره ؟ رازی در این کار نهفته است. ولی این و عیش و نهم آگاه یک نقر وجود دانشسته هرمیون گقت: ولی در اون جعبه که فقط توسط صاحبین اصلیش با تنه که بتونه اون جعبه رو باز کنه اون یه نفر تویی هری، هرمیون گفت:
ورت کسی که به دنبال جعبه است منتظره که هری در اون رو باز
در اون رو باز کنه ؟ کنه. اینطور نیست ؟ لویین که با توکاچویش جرقهای درست کرده بود شعله ضعیفی در لویین کاناله چوب خشکی در میان شعلههای زرد و نارنجی درون
میان چوبهای خشک بر پا کرد که بلافاصله خاموش شد. سیس گفت: شوشینه انداخت و گفت: این چیزیه که ما فکر می کنیم. درسته که لی لی و جیمز صاحبین اصلی اون جعبه هستناد ولی اگه اونها یرقان ایر سبیل: پس چه خطری هری رو تهاد یاد می کنه ؟ تنها جناح بین جعبیه بود یاد پینیی از مرگ توان جعبه نابود می شاد و برازش و لویین ایستاد و در حالیکه نفسی تازه می کرد گفت: تا وقتی در اون تبدیل به خاکستر می کرد. چنین جعبه هایی اگه صاحی نداشته باشند. جعبه باز نشده و تا وقتی که هری نمی دو نه چطور باید در اونو باز کنه چیزی از راز خودشون به جا نمی دار ناد. هیچید ولی بعد از اون کسی که در صدد بدست آوردن جعبه است و هری گفت: پس یعنی،...؟ خودشو تا اینجا رسونده حتماً میخواهد که خودش صاحب قدرت نهفته لویین که بار دیگر جرقه ا: که ساخته بود رو به خاموشی میرفت شیر در ولی جعبیه بشه. گفت: یعنی یا لی لی و جیمز زندهاند یا اون جعبه بعیر از اون دو به هری پرسید: قدرت ؟ پس این اون چیزیه که فکر می کنید توی اون
صاحب دیگهای هم دایره که الان زنان به است. = بیاشته. ولی جبطور ممکنه یا در مادر همین قادر است. 2__ تپه یونی یه جمعیته
= ۶ || || | کنه صاحب اول | روان یا حیرت پارسیاند: زنده است ؟ ولی چه کسی صاحب اق برای میان به ارتت گذاشته باشند. جعبه یا شاه ؟ لویین شنلش را باز کرد و در حالیکه می نشست گفت: من نمی دونم
! * سایت سخ داد: 1.« . دشت سه صاحیت. نزدیک می کننهاد تا : == هالر که کفتم. البته فقتل - : است. نوجین یا مسح داد: جعبه معمولا محور جانبی نور : || | از تعبیه جایزه ای گفتم ایت. یه حا- به تو فخر می کنی چطور حالا که بعد از سالها جعبه به دست هری رسید زیاد سخت نی. ناگهان به یه ذهن پرداز تبدیل شدی؟ هیچ کدوم از اقوام تو تا جایی که
همان به یاد میارم ذهن پرداز نبودند. تو چطور تولستی دست به کارهایی
بر است.
________________
ائتلا بیست . که: دانسته ها و ایران به جیا "T"
را تثبیت برقی را دیان که از یشت پنجرة فی العزیلند و یا بین جیاما-ناد
| ||
گهگاه تن سردشان به شیشه ها می خورد و بی حبیبالدا بسر می خور دنبال و از
تالار بیانجیره های خالد نخستینا
جیرجی بررسیبیا- : پماد شما فکر می کنید. منابع این قال، است آون حعه است ؟ لی این تمبر نمایی را به عالا قیمت تاییابد. تکان داد و اضافه کرد: تیزی که در
. است. " > s = ... م. | ... می اول تاخیر میی ه تو یک دزدی و این قادرت رو از کسی دزدیدی،
| || || ب - یع * = = | " < | ... * : . .با .
| . | اولین بر میا- : همخته جیبی جایزی ف ممکنه ؟ ایالا جعلیر محبی جبهه مجتبیین
قدرتی رو دزدید ؟
لوبین یافتتاح داد: شاهنشی که میشه ولی کار خیلی سختیها و به نوعی یک جرم محسوب میشه ولی فقط افراد خاصی می توانند چنین کاری بکنشاد او تنها انرژی رو از اطرافیانشون میدزدند، قادرت رو از ذهن اوئهها
قیر مکانال و خودشونو قدرتمندتر می کنند. بعاد از تصوری که ما درباره
= 1 - 7 تیم . ا. = - || ۰ به | . است . جهیه ی عبارتی که به هر ی کمی ده داریم این دو همین مورد یه کنه های تابسته باهاش در تل قت قابا تو حسه ه. جو و تد حسیه کرد
. = | .سایر - "یا " " ، | تا یی است
. . .
. = | | - : . . = ع =
متر رشتی به هری اخطار داده بود؟ محدودیت ذهن پردازها در فورد
| || .1 - است . = در این پاسخ داش: بابیا- هخامی با مسخه 5 ای جت تغییر قالاتر می کنه = همین از:
| || . .است . | = گاندرست . شیخان برای رتباد قادر است حتیر دم | عاده های حاتم ها -حتی
های دوم. کارهایی کلیه می کنم چطور انحا = م. شه
تمومیته دانههای
است. ر
قبل ارتش و پیدا نکردند- ؟
لوبین مکت کوتاهی کرد و ادامه داد: قادرشت تورشل باور نکردنیایی
دارد مخرجی یا هم نمی یاد هیج ذهن پرداز : بعد از کشتقاد قادرتش بسد و
هیج تعلیم قبلی ای در عرضی =جناب ماه به مرحله ای بی سیاه باشیه که بتونه
: - | . . در برای قادرست های طبیعی قتل یاد بایسته و یا از خدا خیرگری کوچیک مثل
. . . . . .
پا حیر است یرسیان : شما از کجا می دو ناباد منظورم اینه که در
لوین حیرقانی | قطع کرد و گقت: چیزهای زیادی هست که من
می دو نام هنری ... به بار جم قبلا در این دبورد با هم جسجبیست کرده بودیم.
= ا . = < " . . | = | سیار در حالیکه نگاهیتی ختمرکز هیبری بود ادامه داد: تو قید و نی
جملهور چنین کارهایی رو می کنی؟ پیشرفت تو به سمت جلو و سایر تحت
| . مبنی عمیقاً به وحشت میندازه. چطور ممکنه یه پسر به حج - ن -۶
داری مستقر که تازه فیمیاده جنه قادراتی داره د میبیست به کارهایی بزینه که افرادی مانتال
سسته شد تست. یکی هنوز به سختی اولیها را انجام میدند؟ تو به سرعت دارتا برای بسیاری از ذهن
به سمت مرزهایی میری که : پردازها ناشناخته است. رشد تو تبدیل به یه رشد بیمار گونه شده بیاعت وحشت ما و خوشحالی کسی می شبیه که به دنیال جنین قاد درخت جمه اینها به ما نشون می ده که تو داری قادر تخت رو از جایی می گیر که
منبعی وجود داره که داره قادر است. تیر تأمین می کنه.
- بر || - || || | = جلو سکوی عمیق برای جنتا لحظه تمام اتاق را در بیر گرفت. حتی یاد هم
تا
 
 
________________
قضا بیست و یکم- دانسته ها و یا. البته ها ۴۲۵
گیم در هاگوارتز بود
«خر عمیمون سا - حبیبر این پیرامبیا- اولین تو هاگوارتز بوده؟ ولی جمعنی مت.نکته ؟
هری که کاملا غافلگیر شده بوش پرسبیل: اوزان جسم ناداره؟ یعنی " یعنی
خیر مجاورت یرسیاند. ولی جعطور؟ کمیسی کا همرده چطور محیی نمونه -| این حال
لوپین به سمت قفسه دیواری رفت و در حالیکه چند لیوان بزرگ و تمیز برمی داشت با خونسردی یاس ح داد: اون نمرده . فقط در جسم خودش نیست. اون ممکنه جسم کسی دیگهای رو به تسخیر خود تن در آورده باشته و یا با جسم یک مرده به فعالیت خودش ادامه یادد. یا حتی با این جسم هم می توانه خودشو به هاد قشی نزدیک کنه.
. -| تیم . خلامی ق_ که جین های ایروهایشی در هم شهر و رشته بود گفت: شما داریا
است. یا .
|"" = _ | مسیر بالاخته فقط به شکل دیگهای در اومده
= = ی = هری که گیج شده بود یرسید. چطور ممکنه یه نفر به اختیار خودش
- کمتر روی ت- کل کت= و همیجنان زتاده باشد؟
۴۲۰ هری پاتر و جادویی خاطر است.
له ی با اطمینان سترشی را تکان داد و گفت: این و ما به خویی می دو نیم هری ، حتی اگه تو بخوای این کار برای تو تقریبا غییر ممکنه چون چنین
کاریخی نیاز به مادات زیادی تجربه او تمرین دارد و جنین کاری از هر کی
جسته به آتغته سه د. به نظ و سبلاژ: i می دید. چهره هر دو بسیار حسسته و تعیته بود، به معطر حمیرسیان- آرریر
فشار زیادی بیرون آمده باشند.
خستگیاش از بین میرفت. گویی شعلهها او را گرم و پر انرژی
میکر دنبال. خبری احساس- خستگی نمی کرد برعکس کاییان - بر از قلبرت
ای
و انرژی بود. لویین نگاهی به آنها |انداخت و گفت: با چند تا نوشیدنی گرم چطور یاد ؟
| تی - . هرمیون به بیعتی کاناپه تکیه داد و در حالیکه با خستگی مس - ارتفاده
. اما... که به شعله های آتش نگاه می کرد
- کان میداد تشکر کرد. هری همانطور که به شعله ای می تیر
گقت: اون الان کجاست؟
لی یین از جابرخواسته بود و کتری بزرگی را بر روی
می گذاشت، در حالیکه شعله ها بخشی از چهره اشی را روشن ساخته
پیودنتال- گفت: زیاد دور نیست. به
. گفت: اول
به سمت آنها برگشت و با لحن محکم و جادیهای . e * سی . که ا: جاه نکنم
. | 5- - ته نزدیکه هر که اگه اشتبا
| .2 + . .. . هادی و... راه سی - - ارت صدسالادور میبست. را واقع خیلی ) ( - ایع سیار = , ایتالیا ایران. تقریبا پیشه دلار اطراف با تیر = اخیر یا یاری که توانستیم رد بحث 5
________________
| || : -
- ایجان پاسخ داد: اول نمیتوانه تا وقتی در جعبه بسته است به تراز شارل اوون دسترسی بیا-اگنه یعنی به عبارتی نمی توته این راز و از جعبه | = یگاه اول و قتر در جعبه یا: شیشه + و از به دست ه - - - - - _ ... اسمی - : ز بسته باور را از به شرح تست خیرین بیاعته یحیی نمونه او نیز
|
|
۴۶۶ هری برابر و حادهای خاطرات
|- لو که به بیتجت بخاری دیواری سمی رفت گفت: اون زنده با
و هوشیاری این موضوع که اون حالا بدون جسمش دارای محدودیت های زیادیه و از عهده خیلی از کارها برنمی یاد کاملاً در مسته
|- = - 2 - - + .است = } . ولی این به اون معنی نیست که اون دیگه توانه به جسمش برگرده و زندگی عادی خودش و ادامه باده.
هرمیون پرسید: ولی برای جی؟جرا اوان یا یا- جسمش رو ترک کنه و
- - |
. - - + = گ = ابوحنی 5ل اختری را از 5. ح بخاری دیواری می داخت دهست: چتورال ترکیب کردن جنسیتی بهترین کمک می کنه تا به خاندافش نزد = تر بشه...اون
می تو به در طراف جیجی جی
سرو جلب کنه و برای یه زمان مناسبب کمین کنه، ترک کردن جسمش پنه - تی | = ۱ - حالا تالیا, ده که آ و ... .
اولیه قرصت دیگه هم هیده، اول حالات جسمی تاندازه حنه آسیب ببینا
است .
حالا قرعت بیشتری دایره تا از جنگ عامورین قبل- رتهای متحد فرار کند.
ون ایروهای تی را بالا کشید و گفت: کسی که وجود داره ولی جسم
نداره اکسی که به دنبال چیزی می گرده که نمی دو نیم چیها چیزی که اول خواهای -حال-سی جایزنیم تقر جعبه ای پاشنه که نمی دق نیم در مسی چطوری
باز بین تنها اطلاعاتمون خیلی کامیانها
* e
نوین در حالیکه لیوانها را با آب جوش درون کتری پر می کرد که
 
 
________________
+ y = بیست و یک ه. ق. البته ها و ... است ه حا
فهمییابد تا که صاحب جلایلی جعیه هنوز لمی توانه در اونو باز کنه.
. -= 1 + 2 حد* ... , ... است. -| | = و = - || - را جعبه خنوز برای صاحیتی حعلر تاخت نیست، از طرفی تا وقتی هری نتوانه
است .
باز
کتاه
| . | = است. اما به نام || || 3 || - || تی تحویل جعبه به اونیها تغییر محمدخانه جوان جعبه خودشت و در
= = است. در گام خد. ابتدا به ا- - - خ - ا... با ... . = ه کتار هری نگاه خواهان داشت. وقتی او تنها متوجه شد تاد هری یک ذهن
.
پردازه این فرضیه قدرت گرفت که منشا اون داخل جعبه است، گرجسته
روان میرحسین- : پیترسون و هانترمین هر دو از قامورین قدرتهای متحدند.
. . + - - - L_* | || . است . است. است تیم ملی برای خمیته ته هیج گسل تو خاکوارتز اسمی امور به بیمار میتوانی برای ببینه ؟
زدن اول به هاگوارتز تفرجسته و خوشبختانه دامبلدور هم موافقت کرد و البته باید بگم استقبال گرمی از اولیا به عمل آورد. فقط شب- ط
. | || . ... دایمیل
محمدمهوری برای حضور هاموران شر هاگوارتز ایز بود که به غیر از اقترادی
. حاد
شیر جریان ایرا
س
قضیه هستند. سایرین از این موضوع با خبرنشتاد تا
اعت وحشت در بین شاگردان نته.
مراجعون پارسیاس: خطری سایرین رو هم تهدید می کنه ؟
۴۴۹ هری انتشر و جادویی خجالتی است.
یه خاطر : i او تنها سعی داشتناد به هر نحوی جعبه رو به دست بیارند. لویین که لیوانها را بین آنها تقسیم می کرد. نگاهی به هری انداخت و گفت : جالبیها ممکنه هری، ولی بیترسون و هانترمن هر دور از مامورین قادراتهای متحدند و اینکه اونها قصد به چنگ آوردن جعبه رو داشته
- , :1 . " ==== . ذهته. از طرقی بسیار زیتوابعی بیشتر مسافرت از بزرختترین
هرمیولا که جیوه های پیشانی اتومی عمیقی تیر شمانده بود گفت: صبر کنید!
یی مامورین قادرتهای متحد سالهاست از وجود این جعبه باخبرند. اونها
حی استند. جعیه رو از پدر و یا در همسری بگیرند. چون بودن این جعبه در
: - - - - - - عبی - تور
کنار اولیا بر اشنوان خطرناکت بود و فی توانست افراد زیادین برتر وسوسه کنه
که برای یاد است. آوردن اون دست به هر کاری بزنند. درست خطری که
|-
. گله امتحانست که بسته اد و تهدید می کنه. ولی مسئله اینجا که پسین چرا در طی
ا^ . . . در هنری بر این سالها کسی به دنبال این جعبیه نیو ماده ؟ || | . = 1 - - - - - - ا. جی.ر. آیا... که گفته او نحه که لویین با آرامشی خاصی بی صحیح داد: جمون طور که گفتم اونچه که در
ولن. خواسته صاحب اول هرگز قابلی ۵ متر است. یی سست -حت-ی
با قادرات یه ذهن پرداز ترجمی تخته می یا اونو دید. دور محتویات در ولا جه
کنه . بعد از مرگ لی لی و جیمز رسما اوان جعبه بانون د- ترمالیا • جم = - || || 1 + - - ر -> به زودکا
شمال = او در این موضوع هیج کسی -----تخیلی بالا ناحیه کرده - جعبه:
ایلی کتاب
تا پاییابد و با خاک یکسان خواهیهای شتابد. او خمین طور هم شد. جعبه نا:
شنا
- الیایی
|- در ولی با خاک یکسان نشد و خودشو به صاحب جدیدتشت در" و
و بقیه
ساً . این جمله است که بیگم هویت جعبه دوباره شکل هم
تقر به خود به معنی ابد. . مامقلیخان
= ق ضا باز کردن اون قوت یافته. با پیدا شدن جعبه بود که
کتاب
| ریاحی تکای افتادند. او قیا از اینکه او نها حرکتی ؛
". " : -
________________
حق تیرد و آرام بود و با آرامش به سوالات آنها پاسخ میداد ولی = بیمار گونه به
ارد .
نخستخیز البکار نایانی ته تش را پوشانده بود که ظاهی
همی داد. لویین نمی توانست این را است. لیختاد. نشتسته -| جیره آتشی پنهان
| =
.
با خیری که کاملی از تحت شور شده بود به این میاندیشیل که جه علت
. | |
باد گذشته. هری بی توجه به اتها با جش دمای باز به خواب اراقای فرق
اساتیاد است. بود؟
| - = )
به طرز باورنکردنیای خوشمزه بود. طعم شیرین خاصی محیی داد. اثر جمه
عبور نسبتلا بی را شیرا یحیی داد می توانست مسیر خب توری لو نسبیا- ، اتای این احساسی کند
لویین که تقریباً لیمی از لیوان را نیز تیاده بود کافیست. خوشمزه است؟
 
 
________________
قتل بیست و یکم - البته ها و نا-استه ها "
کرده بودا"
دلار ی آن موقع نمی خواست از این موضوع با کسی صحبت کند، جون این جستادمین بار بود که او کاری را انجام میداد ولی هرگز به یاد نمی آورد که چنین کاری کرده باشد. هری مطمئن بود که چند روز پیش از: آن در زبانی که به یاد نمی آورد آن برگه را امضا کرده بود و درست متل قراری که برای رفتن به هاگزمید به روان و هرمیون داشت آن را از
یاد پرده بود
- هنری " هنری ؟
هنری ناگهان تکانی خورد و به خود اماد، هرمیون او را تکان میداد
هری توی کانایه جا به جا شیلد و در حالیکه پلکهایش را بر هم
می _ فشرد گفت: نه قکر کنم. خوابم. برده بود.
دبیر کیوال ا حالتی تخت ببینی گفت خواب ؟ جاطور می توالی ؟ قکسر گردم
این عوضوع تورو حیلی تحت تاثیر قرار می شده.
هری که از حالت پریشان و خسته جش میان هرمیون احساسی گناه می کرد گفت: تحت تاثیر؟ خوب آره فکر کنم یه مقدار تحت تاثیر قرار
. در انته.
هرمیون یا عصیانیست گفت: هر یا
هری جلدی تر نشست و گقت: جدی قبیگم من تحت تاثیر قرار
1 - - - تا تب.
برون خانان یاد ء ر حالیکه از روی صتالدلی بلند می شد و به سمت
* هپنجره می رفت. گفت: تو معرکهای پسرا کاملا مشخصبته که چقدر الان
تحت تاتیر قرار گرفتی. ! شاید. اگه است. قادرت توریو داشتم دیگه
ای
تگران
ری بالار و خاندالی خاطر است.
روان از خود می پرسید. این همه بحسبت برای چیست؟ از
-ر نظ او هیچ نگرانیای -حالا و جورد لاد است. یکا تغییر به دنبال
است . جمعزی می گشت که هرگز به دستش نمی رسید، بعلاوه او صاحب قدرتی شده
| .بود که هر لحظه بر آن افزوده می شد و این هری را از درون گرم میکرد
این تعبور اعتماد بنفسی خاصی به او می بخشیا-، او حالا با این قدرت
خیلی راحت قیتوانست جانسون را شکست دهد، گرچه چیزی که برای
هری اهمیت داشت شکست جانسون در رقابت های ذهن پردازان نبود بلکه مسابقه کولیاییایجی بود که بعاد از تعطیلات کریسمس با اسلیترین
داشت.ال. هیری که یا علام حقیون تویی شر رقابت پا تیم ریونکلاو اسجیب باختن
در ماههای گذشته بخاطر حالت گنگی که بعلت روبهرو شدن با قدرتش یافته بود باعت شده بود تا خیلی ها به او به شکل دیگری نگاه کنند. حالا
حالا چیزی در دست داشت
گم یاددا می کرد. برخلافت روزهای اول که احساسی خوبی نسبت به
به قدرت نداشت حالا از وجود آن احساس غرور می کرد. چیزی که به
| یا
است.
او غرور بیشتری میداد این بود که این قادرات را پدر و مادرش محفوظ
نمی شتاد همین بود. شاید یار و مادرش می خواستناد او از قادرات استفاده
کناد ولی قدرت هرگز به دست فرد دیگری نیفتاد. ولی در این صورت
کیه
ای
برگه
او
آیا
او یا
میون از
هر
که
تی
ورز
کتال.
فک.
| , , , ,
اکرده است ولی در واقع وقتی پیترسون آن روز افراد
به دفترش احضار کرد. در برابرشی کاغذی نهاد که او پیش از این اما
= = ی = e
________________
بفتا
بیست و یکم، دانسته ها و شاد استه ها در ۴۳
لوین با خونسردی پاسخ داد: اتاق شماره ۲۵ مهمانخانه هاگزهد، ولی
این اسم رو جایی خارج از اینجا به زبون نیارید.
|| || | س
هری که یاد اتاقی خالی ای که دیده بود افتاد دلهره دوباره نامزدش
بازگشت و گفت: ولی اون اتاق که خالی بود. ما به اون اتاق سر زدیم. آیریس گفت اون افراد سیاهپوش شمارو از اونجا پردند.
: -
که دوباره گره های پیشانی اش در هم فرو می رفت. گفت: این
که
- تنزیتی بود
قراره همه فکر کنند ولی همون طور که میبینید. من از جام
تکوان نخوردم و کسی منو جایی نبرده. هر عامه نگه ت: ولی این اتاق درست در طبقه بالای منزل مادام پنسیه.
ما این اتاقی رو از بیرون از ساختمان می تونستیم ببینیم.
__ لی بین که لحنی جلدی تر شده بود پاسخ داد: پاسخ دادن به بعضی از این سوالها برای من هم مشکله ولی من اینجام و کسی هم منو جایی حبیبرد = یو بهتره شما هم عجله کنیاد اونها راه خروجی رو برای شما باز گذاشتند و منتظرند. هری گفت: ولی چرا؟ لویین که کمیت نگران به نظر گیر سیبیا- یا گیجی پیر بیبیا- : - تی چرا ۷ هری، گقت: چرا ایجایید؟ چارلی می گفت که این انتخاب خودتون
برده، چرا جنین جیزی رو انتخاب کردی؟
نگاه رولا و هر جیولن به بیمحت هری
برگشت، سوال هری با اینکه بی
اشبانه، باله نظر می رامسیا- ولی داری می خواست جواب آن را بالالال.
= |
لی بین بدون توجه به این مسئله پاسخ داد: برای اینکه این وظیفه منه
که اینجا باشم. حالا از اینجا برید در خروجی زمان زیادی باز نمیمونه و
تیمها بایاد به برخاست برگردید.
بیبیسی هر سه انها را به سمت در خروجی هل داد. هرمیون با کمی
۴۳۴ جیتی پاتر و جادویی حاصغییرات
جتسی می نبودم، بسپس در سحالیکه به بیرول نگاه می گرد با صنادایی زمزمسه
مانند گفت: یعنی اون الان اینجاست؟ هرمیون لیوانش همچنان در دستش بود و پادون توجه به حرف رون
به درون خالی لیوان نگاه می کرد و چیزی نمی گفت. هری نگاهی به اطرافش انداخت، لوبین در اتاق نبود: ، کی از اتاق خارج شده بود؟ قبل از اینکه هری سراغ لویین را بگیرد، در اتاق روی پاشنه چرخید و باز شد و به دنبال آن لویین وارد اتاق شد. چهره اش کمی اخم آلود بود ولی با دیدن آنها دوباره لبخند به لبهایش بازگشت. به سمت آنها آمد و گقت: شما دیگه بهتره بر گردید. در خروجی رو براتون آماده کردند. ما هنوز نفهمیدیم در اون تالار چطور باز شده و شما جظور به داخل اون راه پیدا کردید ولی باید قبول باید هرگز برای کنجکاوی پایه درون اون نگذارید. افراد زیادی که راهی برای ورود به
این تالار پیدا کرده بودلا- ابعا- از: 3_در_ایر شد. به تالار هرگز کسی نشانی از شیون
پیاددا نکرده. سبب بیبیسی در حالیکه مستقیم به چشمان هری نگاه می کرد گفت: هری
.
رسته که تو دوبار از اون تالار گذشتی و همه ما از این مسئله خوشحالیم ولی متو بیشتر خوشحال می کنی اگه دیگه پاتو اوتو نذاری، سعی کن -حواستو خواب جمع کنی و یا به درون هر اتاق یا تالاری نذار، کسی که در اطراف توه ممکن تورو جوری که خودت چندان بهش آگاه نیستی به جاهای خطرناکی یکشه.
روان پرسبیل: ابون آلان اینجا هم هست؟
لوین سرش را به علامت نفی تکان داد و گفت: احتمالش خیلی ضعیفه این ساختمان تحت نظارت شدید ذهن پردازهای زیادیه که منتظر
شکار او نند.
 
________________
۷۰- ۹ فعالی بیست و یکم دانسته ها و قبل. البته ها
او را از جای پراند. پس تازه نیمه شبب شده بود؟ نگاهی به خودش انداخت. شاتل نامرئی روی بازویش بود و جو با دستی اش در جیب |شلوارشی، انگار همه چیز به عقب بازگشته بود. فقط یک چیز با گذشته
کرد سنگ سرد و صیقلی درخشش خاصی داشت. هری آهسته با خود
| = -در مر --- سر - حج . می و ... سی . - 1 الی». سترش حسنخین بود و یاخت. - : روی هم قاسی افتاد، حتما الان رون و
هرمیون هم در اتاقهایشان بودند، شنل را روی دسته صندلی رها کرد و روی تخت افتاد عضلاتش شل شاد و سنگ از اقیان انگشتانش قلب خورد و از دستش جدا شد. آخرین صدایی که هری قبل از خواب شنید صدای قلی خوردن سنگ روی کفپوش چوبی اتاق بود. صدای گفتگوی چند نفر هری را از خواب بیدار ساخت. - واقعاً جالبها باید یکی از بازیهای کلاغ زاغی مونتروز باشه. - این موری نیست ؟ - نه نه فکر نمی کنم پاساشی شبیه او نه ولی فکر می کنم این تابلو مال
ابعاد از دوران اوران باشه. - این و حتماً استغان می دو نه. میتوانیم این و از اوان بپرسیم. هری از رختخوابش بلند شد و در حالیکه دنبال عینکش می گشت
گفت: "جایی رو از استفان بپرسید؟ عینک روی میز کنار تخت بود وقتی آن را به چشم زد می توانست و جرج را بهتر ببیند. فرد خیزی برداشت و روی تخت پرید و گفت:
جرج چشمکی به فرد زد و در حالی گاه به شانههای هری فشار
می آورد تا دوباره بخواباد یا حتاده گفت: اصلاً به خودت قشار نیار
۴۳۸ هری پاتر و جادویی جاطرات
متوجه لوپین شد و به وضوح درخشید. پیترسون نگاهش را از همتری بالتی کرد و دستش را از جیبش بیرون آورد. سپس مچ دست هری را گرفت و بالا آورد. برعکس آنچه به نظر می رسید بی شک پیترسون دستان قویایی
ای داشت چون هری مجبور شد زیر فشاری که او با دو انگشت به دست به ای رسا - - - با | = | سا -| . دستی
آء، ج ه به == یا کانال است. " s = | یا
میاورد محاسباتیس را باز کتاب . بیمارستور ت ت سیستم می بر جر خالله و جسم سردی را
کف دست هری گذاشت و گفت: بهتره سعی کنی این و از خودت دور
ای
. تی - : - | | نکنی. هری دستش را باز کرد. یک سنگ صاف و صیقلی به رنگ می تغیید.
دوباره قادرات نگاه کردن به حجشنهان او دارد. او های حور شد. را تاندارد. لویین آنها را به جلو راند و گفت: عجله کنید.
= | - : = >a = » با || - | که به که به دستی بود. هری که هنوز موج دستش درد می کرد حسی میکرد او پر سیال آینخزه این سنگ به چه
زن سیاه پوشی در انتهایی راهرو را باز کرد. این در همان دری بود که از طریق آن آمده بودند. سود ببینسکی به دنبال آنها آمد و در حالی که به
روان و هرمیون نگاه می کرد گفت: سعی کنید بیشتر استراحت کنیاد و
کمی مایعات بیشتر بنوشید. بخاطر گذشتن از تالار ممکنه در روزهای
= | 1 . . سی. _ گی اینان = کمی احساس کوفتگی شر توان کنیاد ولی اگه از معجونی که پراتون میفرستم پخورید جای نگرانی نیست. لویین آنها را به جلو
است .
هدایت کرد و گفت: وقتی از این در گذارید هر کلوم به اتاقتول برمی گردید. زمان همون زمانیه که اتاقهاتون رو ترک کردیل، هری نگاهی به فضای تاریک پشت در انداخت، لویین آنها را تا مرز
, , , , = | - || = 1 , 1 - - - جمعی در برد و دهست: تازه از نیمه شب گذشته پراتون آرزوی کریسمس شادی رو می کنم. هری فرعکست نکرد. جیز بیشتری بپرسد. بعد از آخرین جمله
= س ==
لویین آنها از مرز در گذشته بودند.
| = با -
:::*:* :i:::: هری نگاهی به اطرافش انداخت تابلو ساکت و خالی کویدئتجدد
برابرتس بود به حساسایی ضربه های بلند و کشیاده ساعت دیواری طبقه پایین
| | |
________________
قتل بیست و یکته : البته ها و مد. البته ها
سپس در حالیکه دوباره صورتش حالت جدی این پیدا کرده بود گقت:
یک کنم. مامان بازم نگرانته.
هنری ۵. سیست-بری را به لای موهایش شیر و پر شد و گفت: بیست هخاتمه تو این
جیبیا- از این ماجرا باخیر ناد! جرج خندید و گفت: آه، پسر چقدر هیجان انگیز بوده. گذشتن از
| | | || را ای که هیتمند از شد. جمی ترسنال، ممن متهم آگاه این و اول مالفوی احمق پشتو
افساله خیلی او را تحت تأثیر قرار داده پیشوند جوئل هر از گاهی به همه ض= ۶
فرد و جرج برای آنها تعریف کردند که چطور دیگران از نامهای که
برای هری رول و هرمیون فرستاده بودند. با خبر شمال-ناد و درست در همان موقع آنها را از ذهن پرداز بودن هری مطلع کرده بودند و قاد غین کرده بودند تا خبری در این مورد به آنها نرسانند. فرد با آب و تاب از سیاه
ویزلی سوالات بی شماری می پرسبیلد نلد. زن سیاه پوشی که هری روزان و
| - - ,1 . گی هیرمیون شب گذشته دیاده بودند به بیناهگاه هم میسر زده بوده ولی هیج
کسی اسم او را نمیدانست. چیزی که توجه هری رون و هرمیون را په
" . . | = 1 = س - - - - - بود جلب کرد این بود که قرد او جرح از زن دیگر
که گهگاه به پناهگاه سر می زده و ساعات زیادی را با خانم و آقای ویزل - بهجت می پرداخته و مشتاق بوده تا چیزهای بیشتری در مورد هری و گالبته اترین بداند. جرج با علاقه خاصی از زیبای
داد. قرد را تحت تأثیر قرار حدادش بیش نابینایی او بود. هنوز جمله قبرد تمام
۴۴۰ متری پاتر و جادویی خاطر است.
می تونی باز هم یخوابی آخه های دوئی هنوز یه مقادار تا وقت ناهار موانده. هری خودش را کشی داد و در حالیکه ختمیتازه عمیقی می کشید گفت:
مرگه الان ساعت جاده ؟
فردل. خندی زد و گفت: حدودا ظاهره، فکر کنم اگاه بیادارات
نمی گردیم قلی خواستی تا شب بخوابی،
شیری که از تخت خواب پرهی خاست دوباره خمیازه کشید و گفت:
ای
فرد یا حیرت نگاهی به جرج انداخت و گفت: خسته نباشید.
به مدیر
بی
کرد.
۴۴۴ هری پاتر و جادویی حاضرات
نشده بود که هری رون و هرمیون یکصدا گفتند: پرفسور پرنقوش حق با آنها بود تمام نشانی های فرد و جرج با پرفسور برخ همخوانی داشت. رون پرسید: ولی آخه برای چی؟ نقشی اون توای
باید نقشی خاصی داشته باشه، یادتون نمایی
تا پایان مرحله دوم رقابتهای ذهن پردازها اون به هاگوارتز یومد.
فرد خندید و در حالیکه چشمک میزد گفت: اگه = برنفورد درس داشت حتماً سعی می کرد نمره اول کلاسیو: هرمیون او را تأیید کرد و گفت: پرفسور پرنفورد واقعا زیباست. رون بی مقدمه گفت: هیاهیج کسی به بیرون نگاه کرده؟ سیاسی در حالیکه پنجره را باز می کرد گفت: بسرقت همه جا
پوش وناده. نوری سفید و خیره کننده تمام اتاق را در بر گرقت. همسری نزد تمام سطح زمین را لایه ضخیمی از برف پوشیده بود که
پنجره رهٔ نور مستقیم خورشید تلالو خاصی داشت. هری می توانست جینی را به همراه یک گلدانهای پر از خاک را پشت ساختمان میبرد به هرمیون با تحسین گفت: واقعا
د
سرو بلند رو به روی پنجره با یک لایه برف سفید آرا
شاه سبب شد
فصل بیست و دوم کریسمس
وقتی از در اتاق بیرون آمدند هری اینبار دیگر چندان از دیدن چهره
متفاوتی از خانه تعجب نمیکرد. گویی همه آنها به این قضیه عادت کرده قرار می گرفتند و از تفاوتهایی که از ساعتی پیشی رخ داده بود صحیت می کردند. چیزی که بیش از سایر تغییرات مورد توجه هری قرار می گرفت افزوده شدند تعداد پله ها بود. زیرا شب گذشته با دقت خاصی از این پلهها پایین رفته بود و تعداد آنها را به خوبی می دانست. پایین پله ها بدون اینکه کسی چیزی بگوید هری
بودند ولی قرد و جرج همچنان تحت
و هرمیون به سمت زیر پله بازگشتند تا دوباره آن در کوتاه زیر پله
را بیابند ولی اینبار با افزوده شدن تعداد پله ها در بزرگی به جای که به اتاق زیبا و دلباز دیگری از خانه که پیشین
- سود
از این وجود نداشت باز می نماد، هری به یاد حرف لویین افتاد که وقتی هرمیون از او در مورد هیکان واقعی اتاق شماره بیست و پنج پرسیده بود اظهار پی اطلاعی کرده
۴۴۲ متری پاتر و جادوی خاطر است.
نشده بود که هری رون و هرمیون یکصدا گفتند: پرفسور پرنفورد! حق با آنها بود تمام نشانی های فرد و جرج با پرفسور برنفورد همخوانی داشت. رون پرسید؛ ولی آخه برای چی" نقش اون تو این
قضیه جبیه ؟
هرمیون پاسخ داد: اون باید نقش خاصی داشته باشه یادتون نمی یاد
تا پایان مرحله دوم رقابتهای ذهن پردازها اون به هاگوارتز نیومد.
فرد خندید و در حالیکه چشمک میزد گفت: اگه جرج با پرفسور
پرتفورد درسی داشت حتماً سعی می کرد نمره اول کلاسو هرمیون او را تأیید کرد و گفت: پرفسور پرنفورد واقعاً زیباست. روان بی مقدمه گفت: هی هیچ کس به بیرون نگاه کرده؟ سپس در حالیکه پنجره را باز می کرد گفت: برف همه جارو
یوشو ناله، نوری سفید و خیره کننده تمام اتاق را در بر گرفت. هری نزدیک به رفت. تمام سطح زمین را لایه ضخیمی از برف پوشیده بود که زیر نور مستقیم خورشید تلالو خاصی داشت. هری میتوانست. جینی را که به همراه پکس گلدانهای پر از خاک را پشت ساختمان میبرد ببیند.
هرمیون با تحسین گفت: واقعاً زیباست. درخت سرو بلند رو به روی پنجره با یک لایه برف سفید آراسخ
شتاب-ه بود.
نفس عمیقی کشید و گفت: خدا رو شکر سپس با لحن کنایه آمیزی به هر سه آنها گفت: ولی باید بیشتر از این
حرفها مراقب باشید. حالا ببینم از این جا خوشتون اومده؟
صادقانه پاسخ داد: بله واقعاً جالیه واقعاً غ
قابل پیش بینیه. تفان لبخند گرمی زد و گفت: کاملاً موافقم... تعریف جالبی بود. اوایل گاهی من نگران بودم که نکته راهم رو گم کنم، سعی می کردم برای خودم نشانه هایی بیزارم . قابل انتظار خونه باعت نشـه راه اتاقم رو گم کنم. آخه می دوئید اون موقع گاهی ما رو این موضوع شرط می بستیم. جمله استفان کامل تمام نشده بود که مسیر و کله گرتا پیدا شد. گرتا با اشتیاق به سمت آنها می آمد و به طور دقیق تری می شد گفت به سمت روان می رفت. درست در چند قاد می آنها ایستاد و زل زد به صورت او. رون که کمی وحشت کرده بود عقب رفت. گرتا همچنان خیره به روان نگاه می کرد و جین های پیشانی نقرهای اش در هم میرفت. رون که از حال گرتا جا خورده بود قدم دیگری عقب رفت و گفت: جیزی شده ؟ دستهای گرتا دور کمرش بود و صورتش خشمگین به نظر می رسید
غار یک حرکت خود را به رون رسانید و گفت: خدای من
ات
همه برگشتند و به صورت برون نگاه کردند. هری به دنبال چیز ۶- حشتناکی در صورت روان می گشت که این جنین باعت پریشانی گرتا ساده بود. گرتا نالید: خدای من چه بلای به سرت آوردند؟ چرا پای ۳- شامات گود رفته؟ رنگت. پریده، به نظر ضعیف میرسی، نکنه تب. مالی ؟ حالت خویه ۲ دلت بهم نمی خوره؟
همتری به صورت روان نگاه کرد. بغیر از اینکه کمی چهره اش خواب
۴۴۴ هری پاتر و جادوی خاطرات
وضیح دادن بعضی از وقایع براستی کار سختی بود. سود بینسکی
استقان که از یکی از اتاقها خارج می شد به سمت آنها میآمد.
که چهره اشی کاملاً می درخشید آهسته با
آرنجتی ضربه ای به بازوی
زد و با شوق گفت: صبح بخیر، هرمیون مودبانه سرش را اندکی خم کرد و گفت: کریسمس
مبارک، آقای کریتال. هری پشت سر او گفت: کرسیمسی مبارک. استقان لبخند کوچکی زد و گفت: کریسمس شما هم مبارک. بعد رو
به رون کرد و گفت: ظهر شما هم بخیرا رون که تازه متوجه اشتباهش در مورد زمان شده بود کمی سرخ شهاد. استفان گاهی به ساعت انداخت و در حالیکه چشمک می زد ادامه | || .داد: هوم فکر کنم برای خوردن صبحانه کمی دیر او مدید
صدای دیگری از درون پذیرایی توجه بچهها را به خود جلب کرد.
- آiآآ آآ آه خدای من پس بالاخره بیدار شدید؟ خانم ویزلی که آنها را در میان راهرو یافته بود بدون هیج
او را از خود جدا کرد و در حالیکه شانههایش را می فشار
میدونم که موفق می شی. و... . خانم ویزلی ایستاد و در حالیکه دستش را روی سینهاش گه
فصل بیست و دوم کریم ۴۴۷
یکدیگر جمع شده
خانه
هیجانی بود که برای تعطیلات کریسمس بودند، هیجانری از سکوتی که در بدو ورودشان در ای به چشم می خورد. جیتری که در ابتدا توجه همه را به خود جلب می کرد درخت کاج بلندی بود که با انواع گویهای بلورین و شیشه ای و روبانهای طلایی دو ستاره طلایی رنگ و بزرگی در بالای آن به چشم میخورد. آقای ویزلی در کنار مادام پنسی روی میل بزرگ و راحتی در کنار شومیه نشسته بود و مشغول صحبت بودند. فرد و جرج که پیش از انها خود را به اتاق پذیرایی رسانده بودند با چارلی و جینی مشغول بررسی تابلوها بودند، جرج از انواع ترفندهایی که بند بود برای خنداندن آنها استفاده می کرد. چارلی به کتابخانه تکیه داده بود و از اداهایی که جرج از خود در میآورد میخندید. آقای ویزلی و مادام نها صحبتشان را قطع کردند و به آنها لبخند زدند. مادام بیشی برخاست و در حالیکه به سمت آنها میآمد گفت:
افته بودند
نمی دونم چرا گرتا پیداش نیست ؟ حمام ویزلی با خنده مخصوصی گفت: سر راه رون رو با خودش به
اشعار خونه برد تا کمی بهش برسه. مادام چلسی خندید و گفت: اوه بیجاره رون خوب گرتا چندان هم مصر نیست. مالی نو بهتر از هر کسی می دونی که اون تا چه حد شبیه مک نیل کوچولود؟ حاتم ویزلی پاسخ داد: آره حق داره. وقتی خودمم عکس مکنیل رو
تمام به لحظه بارون اشتباه گرفتم. کمپانی رو به هری و هرمیون کرد و گفت: تونستید راحت
خوابید؟ از اتاقانون راضی بودید؟ هم میتوان سرش را به علامت تأیید تکان داد و گفت: بله خیلی مسون
۴۴۶ هری پاتر و جادوی خاطر است.
آلود بود چیز دیگری به نظرش نمی رسید. گرتا که بعضی راه گرفته بود سرش را کج کرد و با اندوه گفت: عزیز کم چه بلای به سرت آوردند؟ رون که تازه متوجه قضیه شده بود دوباره با حالت عادی ایستاد و
گرتا با خشمی غیرمنتظره فریاد کشید: چطور میگی چینی نیست ؟ برگ از صورت پریامه، چشمات زرد شلی لات به کبودی میانه، دستات دارند. میرزاباد. روان با حیرت به دستانشی نگاه کرد و گفت: کجای دستام میلرزه؟
من فقط کمی گششمه. شاید روان با گفتن این حرف اشتباه بزرگی مرتکب شده بود چون هنوز به خودش نیامده بود که گرتا با دست سرد و نمناکش او را به سمت آشپزخانه راند. رون که میخواست از فرورفتن دست نمناک گرتا
بدنش جلوگیری کند جلوتر رفت و گفت: آخه! گرتا غرید: آخه چی آخها اصلاً نگران نباش خودم برات کلوچه داغ درست میکنم. می تونی اونو با شربت آلبالو بخوری تا دوباره حالت جا پیاد، راستی فکر کنم هنوز چند تا نوشیدنی کرهای هم داشته باشیم. گرتا دوباره او را به جلو راند. رون برگشت و با حالت التماس آمیزی
گفت: یکی یه چیزی بگه آخها استقان خندید و گفت: خوب من به توبه خودم می تونم بگم خوشم
نگار ها" همه بجز رون خندیدند. گرتا او را به سمت آشپزخانه می راند. خام ویزلی یا خنده گفت: بیچاره گرتا فکر کنم هنوز نتوانسته میروتیس می گ بیل کوجولورو فراموش کنه. کمی بعد آنها به اتاق بزرگی قدم گذاشتند که مملو از آدمها گاه
بازی نیست)
فصل بیست و دوم : کریمی ۴۴۹
خاکسی بهت اینونگفت باور نکردی. علت اینکه کسی در این مورد با تما صحبت نمی کنه اینه که همون طور که فهمیدید اطلاعات ما در این زمینه خیلی خیلی کمه، بعلاوه چیزی نباید در این مورد به زبون آورده شه. چون اون میشنوه نمیدونم اینوه بهتوان گفتند یا نه ولی ترجیحاً هر وقت چیزی در این مورد کشف کردید، اگه خواستید در موردش با کسی صحبت کنید بهتره اونو بنویسید ولی به زبون نیارید. اون نمیتوانه متن نوشته رو بخونه ولی می توله به هرمیون گفت: منظور تون از اون هموئیه که جسمش رو ترک کرده و
برای بدست آوردن جعبه هری رو تعقیب می کنه ؟
آقای ویزلی با نگاه آغشته به ترسی به هرمیون نگاه کرد و دستش را به نشانه سکوت بر روی بینی اش کشید. سپس در حالیکه به سایرین اشاره می کرد گقت: مثل اینکه ناهار آماده است بهتره قبل از اینکه دستیخت گرتاسرد بشه اونو امتحان کنید.
همه به سمت میز ناهار خوری بزرگی که در اتاق مجاور بود رفتند. یز بسیار بزرگ و مجللی بود که انواع غذاهای مختلف در رنگها و طبع های مختلف در روی آن چیده شده بود. همه به سمت میز رفتند و جایی برای خود یافت. بعد از نشستن مادام پنسی همه نشستند. برون که تازه پشت سر آنها پدیدار شده بود با اخمهایی در هم یکی از صندلیهای کنار هری را برای خود عقب کشید. هرمیون پرسید: چی شد و رون؟
هنوز زمان زیادی نگذشته بود که گرتا پشت سر رون پدیدار شد و جمالی بسیار نزدیک به رون ایستاد تا در صورتیکه کسی به چیزی نیاز است. پیرایش فراهم کند. هرمیون دوباره ولی این بار با صدای آرامتری
بر محیالداجی شده ؟
۴۴۸ هری پاتر و جادویی حاضر است.
همه چیز راحت و عالی به پسر حالت چطوره؟
مادام پنسی رو به همبرگ هری لبخند زد و پاسخ داد: ممنون خوابم... .
آقای ویزلی خود را به آنها رساند و در حالیکه آنها را به سمت میل
بزرگ و راحت میبرد گفت: چطوری هری ۴ بهت تبریک میگم، خبر
کراسی افتاد، چیزهای در مورد تردیده امروز معنی آنها را میفهمید. آقای ویزلی سرش را -هم-رگ و همراه بیرون نزدیک کرد و گفت مورد اتفاق دیشب همه چیز روشنیدم، فکر نمی کنید بهتر باشه کمی بیشتر احتیاط کنید؟ رفتار دیشب با شما چندان عاقر لایه نبوده. اگه نمی تونستید از اون تالار عبور کنید با یکی از این مرگی پوشه ها به شما حمله می کرد الان اینجا در کنار ما نبودید. هر بین لیش را گرید و گفت: ما نمی دونستیم که اون در به کجا با میشه ما صدای سود بینسکی و سایرین رو از اون طرفینم "" یم ولی نمی دو نحستیم برای رسیدن به اون سمت باید از تالار بگذریم ی ویزلی گفت البته اون در دیگه وجود نداره و پشت او نه هیج تالاری از اول نبوده. ما هنوز در س------ نفهمیدیم که چطور اون در بر باری... ولی چیزی که مشخصه اینه که به نفر شما رو به اون
هدایت کرده کسی که حالا شما از وجودش با خبریل
لحی آقای ویزلی تهدید کننده به نظر می رسید ولی همراک کل ای. از اون در نمی گذاشتیم هرگز نمیفهمیدیم که چنین کی در هیچ کسی تمایلی نداره که در این مورد مارو در جریا بنکداره...
آقای ویزلی گفت: نه هری دیر یا زود خودت متوجه به
... . دیل
می شدی. تو قبلا هم وجودش و حس کردی ولی اونو باور نکرده
ون
فصل بیست و دوم کریسمس ۴۵۱
فشرد و گفت: عزیزم بهت تبریک می گم چرا تا به حال چیزی به ما گفته بودی؟ کنستانت کمی سرخ شد. سپس نزد مادام پنسی رفت و او را بوسیدو
گفت: خوشحالم که دوباره میبینمتون. چارلی برای کنستانت صندلی دیگری آورد و استفان به او کمک گرد تا بنشیند. رون آهسته سرش را نزدیک آورد و پرسید: اون چیه زیر پیراهنشا قایم گرده؟ هرمیون بی اختیار خنادید و سپس لبش را گزید و گفت: رون اون
بچه است. اونها به زودی صاحب فرزند میشند.
روان پرسید: منظورت از اونها چیه ؟ هرمیون پاسخ داد: خانم و آقای کربیتال. رول کمی جدی تر نشست و گفت: اوها همری به خوبی کنستانت را در رویای چارلی به خاطر میآورد. مساحرهای که با چابکی در آن دره با چشم عقیقی میجنگید. کنستانت و استفان هر دو در آن خاطره چارلی حضور داشتند. نگاه کنستانت روی تک تک آنها چرخید و به هر سه آنها لبخند زد. ناهار در فضای مطلوبی صرف شد. غذاها به همان اندازه که از آن
تعریف شده بود. لذیذ و غیر قابل وصف بود. گرچه رون به علت خوردن پیراشکی گوشت گرتا اشتهای چندانی نداشت و حضور مداوم گرتا بالای همسرش از همان مقدار اندک هم می کاست. مادام پنسی با توجه و - اهمیت پر از محبت مواظب بود تا به همه خوش بگذرد. حتی چند بار برای رهایی روان گرتا را دنبال موارد مختلفی فرستاد ولی گرتا با سرعتی از نکردنی آنچه را از او خواسته بودند انجام میداد و سر جایش باز هم نشست. هری احساس آرامش مطلوبی می کرد که به او اجازه می داد تا
بند ۴ هری پاتر و جادوی جاظرات
رون که کاملاً پکر شده بود چیزی نشده ولی من از رفتارش
خسته شدم یکی باید این موضوع رو براخی جا ببندازه که من مک کوچولوش نیستم. منو تو آشپزخونه نشوند و اون کلوچه ها بخورم. آره انکار نمی کنم که واقعا خوشمزه اند ولی چیزی حدی دارد. سپس در حالیکه با بی میلی به میز غذا نگاه می کرد گفت: اینها اون غذاهایی هستند که همه ازش تعریف می کنند؟ | لبخند محیت آمیزی زد و گفت: سخت نگیر اون فقط سه
هرمیو داره بهت محبت کنه. اون تورو دوست داره، تو بهش احساس * میدی شاید احساس زنده بودن! احساسی که ممکنه مدتها حسش
خاطرهای هستی که هنوز برای او هری پرسید: یعنی چی خاطرهای که زنده است؟ هرمیون گفت: مک نیل برای گرتا یه خاطره از دست رفته نیست. اون
گذشته نیست پراش از بین نرفته اون داره باهاش زندگی می کنه، | | || هری دوباره پرسید: میشه با یه خاطره زندگی کرد؟ هرمیون پاسخ داد: حتماً می شه. یعنی شاید بشه، من نمیدونم متمم یه مهمون جدید
پاشنه. تو
صدایی از آن سوی اتاق ناهار خوری گفت
نمی خوابید؟
همه به سمت صدا برگشتند. زن جوانی در سمت دیگر اتاق ابه
بود و لبخند می زد و به نظر می رسید توپ کوچکی رازیح بیرون
همخفی کرده باشد. استفان که در برابر هری نشسته بود صورتش
محبت آمیزی شکفت. مادام پنسی خندید و گفت: البته که میخوایم. کنستانت عزیزم
خوش او مادی. خانم ویزلی از پشت صندلیاش برخاست و در توب کوچک زیر پیراهن او خیره شده بود با مهربانی
حالیکه با حیرخ
او را در
فضای بیست و دوم کریسمس ۴۵۳
کردن صحبت ذهنی میگفت. استفان که همچنان به او نگاه می کرد گفت: بیتم هری دوست داری اینو یاد بگیری؟ هری دهانش را باز کرد تا پاسخ مثبت دهد که استفان از آن سوی میز انگشت اشاره اش را به نشانه بستن دهانش بر روی دهانش گذاشت و گفت: اولین قدم اینها. لبهاتو ببندی. هری که دهانش کمی باز مانده بود دهانش را بست و لبهایش را برهم فشرد. استفان لبخند زد: برای شروع خوبه هری، حالا یادت باشه که تمام حواستو باید به من بادی، تمام حواستوا می تونی به جای دیگهای نگاه کنی و یا چشمانو ببندی ولی نباید بزاری حواستو پرت کنند. هری برای اینکه نشان دهد. منظور او را فهمیده اندکی سرش را تکان داد. استفان جرعهای از لیوانش نوشید و گفت: خیلی خواب. حالا من از توجتناد تا سوال می کنم که تو باید به اونها جواب بادی ولی اجازه نداری از دهانت استفاده کنی، باید تصمیم بگیری که به اونها جواب بادی، برای شروع تمام وجودات باید بخواهد که به سوال من جواب بلده، وقتی موفق میشی که تمام انرژیت رو به صورت پاسخ سوالم به سمت من متمرکز کنید. هری که کامل متوجه نشده بود در حالیکه لبهایش را به هم می فشرد
عبارتش را با گنگی تکان داد. استفان لیوانش را روی میز گذاشت و گفت: خوب ساده است هری، و فقط کافیه از نیرویی که در درونت هست به خوبی استفاده کتی. در شرایط فعلی کاملاً لازمه که در شرایط مختلف نیروهاتو در کنترل خودت گیری توالان میخواستی که منظورت به من برسه ولی اجازه نداشتی
از صادرات استفاده کنی پس چه کار کردی؟ همسری فقط به او نگاه کرد. استفان خود جواب داد: به جای دهنت این
۴۵۲ هری پاتر و جادوی حاطرات
جایی که معده اختی گنجایش دارد از غذاهای خوشمزه بخورد، او به قدری به خوردن ادامه داد که احساسی می کرد حتی گنجایش یک جرعه آب هم ندارد. رون که کاملا پیکر بود به پشتی صندلی تکیه داده بود و به دیگران نگاه میکرد که با شکمهای برآمده و نگاه های خواب آلود و سیر در خلسه بعد از غذا فرو رفته بودند و آهسته با یکدیگر مج پنج می کردند. هنوز زمان زیادی از غذا نگذشته بود که استفان نگاهی به هری انداخت و لبخند زد. هری متقابلاً لبخند زد ولی معنی لبخندد او را نمیدانست. استفان که متوجه گنگی هری شده بود لبخند خاصی روی لیانش نشست و نگاهش را روی هری متمرکز ساخت. ناگهان صدایی در عمق وجود هری پیچید: به چی فکر می کنی هری ؟ هری از شدت حیرت ناگهان حرکت سریعی کرد که لیوان کنار دستش واژگون شد. رون با اوقات تلخی گفت: هی حواست کجاست؟ شانس آوردی لیوان خالی بود. هری بدون اینکه عذر خواهی کند نگاهش را از رون برگرداند و دوباره به استفان نگاه کرد. استفان این بار با لبخند دیگری پاسخ نگاه او را داد. صدا دوباره در وجود او گفت: هی هری چرا اینقدر تعجب کردی؟ به من نمی یاد یه ذهن پرداز باشیم؟ نکنه باید مثل پترسون لباسهای شیک بیوشم یا مثل سود بینسکی از اون عصاهای عجیب غریب دستم بگیرم تا باور کنی، هری که نمیدانست دقیقاً چه چیزی باید بگوید چند بار بی احیا مثل ماهی لبهایش را باز کرد و دوباره بست. هرمیون که متوجه رفتار به شده بود با حیرت نگاهش کرد و گفت: حالت خوبه هری ؟ صدای استفان در گوشتی پیچید: هی پسر این اصلاً خوب نیسخت
تو با این همه قدرتی که داری هنوز صحبت ذهنی رو باد نگرفتی هری نگاه گنگی به استفان انداخت، پس او به این شیوه ص
فصل بیست و دوم کریسمس ۴۵۵
چطور می توانست منظورش را به او بفهماند. هرگز گفتن یک نه تا این حد برایش سخت نبود. نگاه هری چرخید و روی دستانش نشست. صدای استفان در سرش پیچید: به دستات فکر نکن هری، من میخوام صداتو بشنوم. بدون اینکه لبهاتو تکون بدی باید با من حرف بزنی، تمرکز کن، فقط بخواه که منظور تو به من برسونی، انرژی ای رو که میخوای با اون لبها نو تکون بدی و از حنجرت استفاده کنی با ذهنیت برای من بغارست. هرمیون که متوجه نگاه آشفته هری شده بود گفت: هری چی شده؟ هری برای لحظهای به او نگاه کرد ولی سرش را برگرداند تا تمرکز
بیشتری پیدا کند. هرمیون نگاه گنگی به هری انداخت و گفت: منظورت چیه که میگی
«...
صدای استفان در سر هری پیچید: عالی بود هری. تو انرژی رو منتقل
کردی ولی نه به سمت من بلکه برای هرمیون. هری با حیرت به هرمیون نگاه کرد. سپس دوباره به سمت استفان برگشت. استفان گفت: متوجه شدی؟ تو می تونی با دیگران حرف بزنی بادون اینکه از صادرات استفاده کنی، تو می تونی همزمان با من و سایرین هم صحبت کنی، می تونی تصمیم بگیری که انرژیت به کدوم سمت حرکت کنه. همه ما حرفاتو بشنویم یا فقط یه تغر خاصی، باید تمام سعی خودتو بکنی تا انرژی رو که میخوای بفرستی به سمت من باشه. حالا ادامه می دیم، روزی که تو از اون تالار سر در آوردی روز شگفت انگیزی مورد جوانتو در دیدن خاطره ها پیشرفت خیلی زیادی کرده بودی و این اعت نگرانی همه شده بود. ولی هیچکدوم از ماتا وقتی که مطمئن نمی شدیم خطری جلدی داره تهدیدات می کنه حق دخالت نداشتیم، ولی
,e * مری پاتر و جادویی حاطرات
بار با تکون دادن سرت به من فهمونالی درسته؟ هری بار دیگر سرش را تکان داد. استفان دستانش را روی میز در هم حلقه کرد و گفت: خوب احالا دیگه این کار رو هم نباید انجام بدی. هری این بار باید از ذهنت استفاده کنی، من بهت کمک می کنم تا دریاچه های ذهنتو باز کنی، این برای تو نباید کار چندان سختی باشه. خوب هری تو یک ذهن پردازی که اتفاقاً یک ذهن پرداز استشنایی هستی که تا حالا توجه خیلی هارو به خودت جلب کردی، توی رقابت ذهن پردازهایی که در هاگوارتز برگزار شد تو نسبت به جرالدد امتیازهای بسیار خوبی داشتی که این خودش باعت حیرت خیلی ها شده بود. چون | از این بحت بر سر این بود که می شبه جرالد رو بدون هیچ آزمونی
پذیرفت. چون اون فرزند لیدینکا و اندروه که از قضا هر دو ذهن پردازان | رتمند بودند و جرالد از ستهایی خیلی پایین تر از این نشون داده بود
که قدرت خیلی خوبی در این کار داره ولی تو در این آزمون خشونت داد یا در بعضی از جهات از اون برتری و این در حالی بود که فکر کنم خود خیلی از موارد این آزمون برای تو از اون سخت تر بود. گرچه خیابا | فراموشی بشه که شرایط شما دو نفر یکسان در نظر گرفته شده بود |
هری از اونجایی که من مراقب و کنستانت محافظ تو در مرحله دوم بودیم باید بگم تو معمولاً تا جاهای خطرناکی پیش میری، آیا می دفاع دفعه اول چطور از اون تالار هزار در سر درآوردی؟ هری مات به استفان نگاه میکرد. استفان دو دستش را زیر جایی
گذاشت و به هری نگاه کرد و منتظر بود. تا او پاسخ دهد. تمی دانست چه حرکتی باید انجام دهد. سرش را نمیتوانست تکانه و از صدایش نیز نباید استفاده کند. دو چشمش را به استفان دوخت تا شاید او از نگاه هری بتواند منظورش را بفهمد ولی استفان همچنان نگاه منتظری به او نگاه می کرد. مری گاهی به اطرافش انداخت و نهم
قعال بیست و دوم کریسمس - ۴۵۷
فقط نیاز داری تا یه نفر بهت بگه چه تواناییهایی داری. هری که اعتماد به نفس بیشتری یافته بود گفت: چرا کسی در مورد
نحوه ورودم به تالار به من چیزی نگفته بود؟
استفان صورتش حالت جدی تری یافت، سپس تکیه داد و با نگاه جایی و محتاطی اطرافیانش را از نظر گذرانید. هری نیز به سایرین که سرگرم گفتگو بودند نگاه کرد. استفان دوباره به هری نگاه کرد و گفت: حتماً تا به حال با هانترمین مواجه شد یا هری به نشانه تأیید پلکهایش را بر هم نهاد. استفان ادامه داد: هانترمن خیلی از افراد قدرتهای متحد رو با خودش هم عقیده کرده که قدرت تو چیزی فراسوی قدرت طبیعیه و کارهایی که تو می کنی بیشتر از حد توان یک پسر جوونه که تازه تبدیل به یه ذهن پرداز شده. حتماً می دونی که اون قدرت تو رو طبیعی نمیدوته و تمام تلاشش رو می کنه تا ثابت کنه توداری تقلب می کنی و قدرت رو از کسی یا چیزی دزدیدی، باید بگم اول تا حدود زیادی در این هدفش پیشرفت کرده و خپلی ها پیشرفتهای تورو زیر نظر گرفتند. می دونی هری تقریباً برای همه اونها این فراتر از حد تصوره که منبع تمام نیروهای تو در درون اون جعبه باشیهای گذشتن تو از اون تالار بدون کمک هیچ کس چیزیه که برای خیلی ها قابل باور کردن نیست و یه برگ برنده برای هانترمین محسوب میشه متأسفانه باید بگم این برگ برنده با بقیه خیلی فرق داره و می تونه
اوضاع رو برای تو وخیم کنه. هری پرسید: چطور ممکنه اوضاع برای من وخیم بشه؟ استفان پاسخ داد: خواب مسلماً اونا بیکار نمی نشینند و می خواهند
بالادونالد صاحب اصلی قدرتی که تو داری از اون استفاده می کنی چه کسیه
کیسه بالایی بر سر اون اومده و الان کجاست.
۴۵۶ هری پاتر و جادوی خاطرات
درست در وقتی که کنستانت تورو وادار کرد تا از اون خاطره بیرون بیای یکی از درهای تالار هزار در باز شد و تو با اینکه گیج بودی پا به درون اون گذاشتی و در کمال ناباوری ما دیدیم که تو دری رو انتخاب کردی که مستقیم به خوابگاه می رسید. چیزی که جالبه اینه که باید بدونی برخلاف چیزی که ممکته تا به حال بهت گفته باشند این ما نبودیم که تو رو به اون تالار بردیم یا از اون بیرون آوردیم. تمام این وقایع مستقیماً به وسیله خود تو انجام شده. ولی اکیداً از ما خواسته شده تا در این مورد با کسی صحبت نکنیم و موضوع به این صورت جلوه داده بشه که ما برای کمک به تو، به اوان تالار کلیدیست و از این طریق نجاتت دادیم. هری به سختی آب دهانش را قورت داد. استفان ادامه داد: دوست نداری بدونی برای چی ما سعی کردیم تا کسی از این موضوع بویی نبره ؟ هری می خواست سرش را تکان دهد که متوجه نگاه او شد، اینبار سعی کرد تمرکز بیشتری بکند و در حالیکه به او نگاه می کرد با تمام قدرتی که در خود می شناخت در ذهنش گفت: من میخواهم بدونم با اینکه به نظر مسخره می رسید نگاهی به اطرافیانش که سرگرم صحبت بودند انداخت چون احساس می کرد اینبار لبهایش از هم باز شدهاند و با صدای بلند این جمله را به زبان آورده است. استقان دو انگشت اشارهاش و گفت: آفریناکاملاً مطمئن بودم که خیلی زود از
میدونی هری در اکثر موارد ما از توانایی هامون غافلیم و حتی خود خدا رو درست نمیشناسیم. یکی از جیزهایی که قرار بود ذهن پردازهایی مانند تو که سابقه قبلی ندارند. در مرحله دوم به شب پرداخته شده آشنا کردن اونها با قدرتهاش و نه برای خیلی چیزها مثل صحبت ده یا "
فصل بیست و دوم گری- ۴۵۹
فهمیدم این همون معجول
کرد. هری نگاهی به استفان انداخت و گقت: من فکر میکردم اون
جمشی بخشیه که مادام پامفری برام تجویز
مهجور استفان لیوانش را روی میز گذاشت و گفت: نه هری اون معجون از طرف ما نبود گرچه از این قضیه با خبر شدیم و معجون رو کامل بازرسی کردیم ولی نه معجون از طرف ما بود و نه از فرستنده اش خبر داریم. هر کس بوده خیلی با احتیاط عمل کرده و اجازه نداده تا چیزی ازش باقی بمونه، تو ذهن اون جن خونگی هم هیچ اثری باقی نگذاشته بود تا بتوانیم بر دشو حداقل پیدا کنیم. تو مورد دوم هم تو به اون تالار کشیده شادی تا به اتاق شماره ۲۵ دسترسی پیدا کی ولی این چه سودی برای اوران داره؟ هری سرش را تکان داد و گقت: من نمیفهمم مگه افرادی مثل هانترمین از وجود آوان یا خیر نیستند. آیا ممکن نیست اونها بتوانند قبول کنند که باز کردن در تالار توسط اون استفان تکیه داد و متأسفانه نه هری، هانترمین به قدری درگیر پیدا کردن منشأ قدرتت شده که به کلی اهمیت حضور اون رو
شی کرده. با اینکه حضور اون
ام شده ؟
برای همه واضحه ولی هانتر من گاهی حضورش هم طرفداران هانترمن ارزش زیادی برای این قضیه قایل نیستند. یک نفر به دنبال قدرتیه که از سهامی خواهند منشاء اونو پیدا کنند. این موضوع اونها رو در حقیقاتشون مصمم تر می که نه اینکه بتونه اونها رو به شک پندازه.
سالهای مادام جنسی هری را دوباره به خود آورد: خوب بهتر نیست.
به گفتگو مونرو کنار آتش و روی میلهای راحت ادامه بدیم؟
۵۸ * هری پاتر و جادویی حاضر است.
هری پرسید: چرا اینقدر گذشتن من از اون تالار امر مهمی محسوب
یا ..؟
میته؟ مگه سایر ذهن پردازها چنین قدرتی : استفان سرش را به آرامی تکان داد و گفت: نه هری. اینجا بحث قدرت نیست. شاید بعد از ورودت به تالار با قدرت دیدن ماورای اجسام و آشیا بتونی خودتو نجات بدی ولی در اوان تالار بجز برای محارم برای کسی دیگهای باز نمی شه. هری کمی به جلو خیز برداشت و گفت: این محارم چه کسانی
هستند؟ استفان پاسخ داد: افراد خیلی خاصی هستند. افرادی که بعلتهای خاصی قدرت و اجازه ورود به اون تالار رو دارند. مثلا در طی رقابت ما اجازه داشتیم تا ذهن پردازها رو در صورت های خاصی برای اینکه
سریعتر بتوانند به جای خاصی برسند وارد اون تالار کنیم و از اون خارج کنیم. ولی راستش رو بخوای کنترل درهای ورودی و خروجی اون به دست ما نبود و سطح بالاتری این درها کنترل میشد. من فکر نمی کنم تو به واسطه ذهن پرداز بودنت قدرت یافتن این درها و گذشتن از اونها رو داشته باشی. هری پرسید: پس من چطور از اونها گذ استفان که لیواناتی را در بین انگشتانشی میلغزاند گفت: خوب مادر بن مورد بارها صحبت کردیم و نتیجه این بود که تو وارد این تالار
نشدی بلکه به داخل این تالار کشیده شدی، کسی که در اطراف تو پارس میزنی دوبارآگاهانه با قصدی که ما اونو نمیدونیم تورو به داخل اول
کشساند.
هری پاسخ داد: بار اول من با گذشتن از اون تالار سریع به خوابگاه
رسیدم که در اونجا دایی در انتظار من بردار از سن میخواست .
معجونی بخورم که یک نفر که صلاح منو میخواهد برام فرستاده
قشل بیست و دوم کریسمس ۱*۴
نمیشد و جایگاههای مناسب و به ظاهر راحتی برای تماشاچیان در نظر گرفته شده بود. سه حلقه در هر سمت زمین مشاهاده میشتاد و حاشیه های زمین با پرجم تیمهای معروف ایرلند و بریتانیا تزئین شده بود. پرچم کلاغ زاغی مونتروز درست در پرابر آنها و زیر حلقه های روبهرویی به چشم میخورد که ورزشی بادان را به حرکت در میاورد و پیچش خاصی به آن می داد. چارلی در حالیکه به همراه استفان از کنار آنها می گذشت. ضربه ای به بازوی استفان زد و در حالیکه می خندید گفت: یادقیه یه روزی خیلی دوست داشتی عضو اون تیم بشی. استفان به امتداد نگاه چارلی که پرچم تیم کلاغ زاغی مونتروز بود نگاه کرد گفت: آره چقدر م می خواه ,! اوان روزها دوره درخت شی اندرو جانسون بود و کلاغ زاغی مونتروز توجه همه رو به خودش جلب کرده بود. وقتی با اندور هم بازی شده بودم نمی دوئی چه هیجانی داشتم، گاد هری و هرمیون با هم تلاقی کرد و هری با عجله قبا از آنکه
دور شیونا- یرسید- : شما با انداز و جانسون هم بازی بودید؟
استغان نفس عمیقی کشید و گفت: اره و به این موضوع افتخار
هرمیون از آنها خداحافظی کرد و به سمت جایگاه تماشاچیان رفت
همری که آذرخش را به دنبالش می کشید. نگاهی به عمارت با شکوهی که سمت سرش بود انداخت. جند روز پیشین این عمارت همان کلبه کوچک
۴۶۰ هری پاتر و جادوی خاظر است.
همه با این پیشنهاد موافقت کردناد و از بسر میزها بلند شمسالدناند. استفان
مرا : ، - گ - . . به = ==== , " ,sحی و جشنمکی به هری زد و گفت: روی صحبت کردن ذهنی کمی بیشتر
تمرین کن.
هری آهسته سرش را به علامت تأیید تکان داد. هرمیون ضربه آرامی
به بازوی هری زد و گفت: معلوم هست چت شده؟
هری به سمت او برگشت و در حالیکه چشمکی میزد گفت: به
زودی توضیح میدم.
وقت. میز را ترک می کردند با اینکه گرتا مشغول جمع کردن ظرفها بود ولی حواسش به روان بود که چه می کند و کجا میرود. مبادا سرما بخورد. روان زیر گوش هری و هرمیون غرید: همیشه از اینجا بریم؟
هری به قدری از کشف قدرت جدیدش شگفت زده بود که حرفهای استقان را با صحبت ذهنی و بدون باز کردن لبهایش برای هرمیون و رون تعریف کرد. رون و هرمیون هر دو از شنیدن حرفهای او و اینکه او یک ذهن پرداز است تعجب کرده بودند، هرمیون معتقاد بود اگر کسی که در
اطراف اوست او را به درون تالار کشیده حتماً قصد نابودی او و گرفتار
است.
کردنش در چنگ تالار و مرگ پوشه ها را داشته ولی با توجه به حرفهای
ی با لویین در مورد اینکه او تنها کسی است که می تواند در جعبه را باز کند
این فرض را رد کردند. تمرین کوئیدیچ را همان روز بعدازظهر شرقی کردند. با اینکه هوا ابری و سرد بود ولی سایرین هم برای تماشای تمرین آنها با بالاپوش های گرم و پشمی بیرون آمده بودند. درست مانند داخل خانه فضای بیرون از خانه هم تغییرات بسیاری یافته بود. وقتی از در پشتی خارج شدند با زمین کوئیلیج نسبتاً بزرگی رو به رو شدند که هری می توانست قسم بخورد نه تنها هیج اتری از چنین فضایی پیش از
آید: نبود بلکه با توجه به مقیاس کلبه کوچکی که در نگاه اول دیده جه
. و ادیسلی *
| وجود جنین زمین بزرگی در این خانه نمی گنجید. اتری از کلاغ ها
.
________________
چیندازش، جینی، قرد و جرج هم داشتند کم کم وارد زمین می شدند. خانم ویزلی که در کنار مادام پنسی نشسته بود از جایگاه تماشاچیان برای او
دبسیاست تکان می داد. جیبز خیلی در صورت مادام پیتسبی وجود داشت که شر هر
نگاه توجه بیننده را به خود جلب می کرد، چیزی که هری نمیتوانست
- سی
آن را تعریف کند ولی در درونش ان را یک حس خوب می نامید. حس
وی .
آرامش بخش که با نگاه کردن به صورت دامبلدور هم می یافت. نو
را حجمی
آرامتی بود که هری می توانست آن را در رفتار و گفتار او هم بیابد. هری این تر آمد و به دیگران نزدیک شد، داشتناد دور استفان حلقه
= سده ی بی
میزدند تا صحبت های او را بشنوند. چارلی که در نزدیکی استفان پرواز می کرد به هری اشاره کرد تا او هم نزدیکت بیاید. استفان وقتی مطمئن شد. که همه آمدند گفت: خوب ما میخوایم بعضی چیزها رو با هم تمرین کنیم. ولی اول میخوایم یه بازی کوچیک داشته باشیم تا هم پیشتر با هم
آشناشیم هم یه چیزهایی رو اینجوری یاد بگیریم.
- آی سیاه"
حتمیس در حالیکه به روان اشاره می کرد گفت: روان تو مواظب
دروازهای اون سمتی و نمی :
مهمه که از چیزی استفاده کنی که توشی مهارت داری. رون سرش را به علامت فهمیدن تکان داد. استفان رو به همه آنها کرد و اضافه کرد: امروز ما از هر چیزی که در اون مهارت داریم استفاده
رو از دیگران جدا می کنه اینه که شما در چیزهایی که همه بلدند چقدر مهارت دارید. استفان رو به فرد و جرج کرد و گفت: شما امروز مدافعید و نقش
شور کردن بازدارنده رو از همه ها دارید.
| /
۴۶۲ هرتی یانی و جادویی حاعرات :
اختصاصی چیز دور از ذهنی به شما نمیآمد. هری نگاهی به جایگاه تماشا جیان انداخت. جای جینی فرد و جرج خالی بود. هری که مشغول محکم کردن بند شناسشویی شانده بود گفت: استفان می توانه خیلی کمکمسیون کته.
روان که دستش را دور جارویشین حلقه کرده بود و به دوردست نگاه می کرد گفت: از اون بیشتر، اون دوست پدر جرالده و تقریباً از تمام فنهای اون باخبره. این برای مایه برگه پرنده است. جرالد مسلماً هرچی تو بازی بلده از پدرش یاد گرفته و ما با تمرین با استفان می تونیم خود مونو برای مقابله با اون آماده کنیم. هری سوار بر آذرخش شد و گفت: آره البته اگه مربی جرالد توی
کوئیدریج انلر و جانسون بوده باشه. روان به او نگاه کرد و گفت: منظورت چیه ؟ مسلمه مربیش اندرو جانسون بوده. پدر جرالد بهترین بوده چرا اون باید کوئیدیج رو از کسی دیگهای یاد بگیره. او نام وقتی که پدرش یه بازیکن حرفهایه. هری شبانه هایش را بالا انداخت و گفت: برای این حرفم الان
توضیحی ندارم. هری بعد از گفتن جمله آخر با جمع کردن پاهایش ضربه ای به زمین زد و از سطح زمین بلند شد. حس خاصی و لذت بخشی با جدا شدن از پرواز تنگ
شده بود. حس می کرد این تنها موردی است که هرگز از آن مسیر
سطح ز عجین تمام وجودش را در برگرفت. جقادر دلشی برای
نمی شود. روی جاروب ختم شاد و به صورت عمودی به سمت بالا رفح ح
فشار باد موهایش را به دنبال خود می کشید ولی پرواز به قدری برایش
لذت بخشی بود که اهمیتی به هجوم باد سرد نمیداد. هری حرکتش را افقی کرد و در بالای زمین کوئیدیج به گشحت گذار پرداخت. از آن بالا فرصتی پیدا کرده بود تا نگاهی هم به پایین
۱ است. است. ای
________________
فصل جیبیست و دوم کریسمی بین ۶ ۴
به عقب کشیده می شود. هری با دستانش محکم دسته اذرخش را گرفته
==
بود که از جلوی فرد گذشت. فرد داد زد: مواظب با ش/
|میانه بود. واقعا لادات میبرد و نفسش را همچنان شر سینه آشی حبس کرده
هری داشت به سرعت به سمت بازدارندهای که به سمت او می آمد
میرفت. صدای جیغ بلندی از یشت سرش شنید و نوک جارویش را
پیش از اینکه با بازدارنده برخورد کند منحرف کند. آذرخش که سرعت بالای داشت به شدت منحرف شد و هری اینبار داشت مستقیم به سمت
دیواره های بر عجیبی که با پرجم تیمهای مختلف تزیین شتا-ه بود میرفت. با تمام قدرتی که در خودش می شناخت سر جارویش را بالا کشید تا با پرواز به سمت بالا از برخورد با دیوارهها جلوگیری کند. هنوز کامل نوک جارو به سمت بالا کشیده نشده بود که به دیواره ها رسید و با حرکتی موازی یا دیواره ها به محبی تبت بالا رقابت ساخالد راستش بسته دیوارههای
ناهمسطح گرفت و ردایش پاره شد. کمی بالاتر در کنار چارلی، جارو را
توقف کرد و نفسش را که در سینه حبس کرده بود بیرون داد و تفسی
* آیا
است.
عمیق دیگری کشید. جینی که هنوز دستش را روی دهانش گرفته بود به همری نزدیک شد و در حالیکه به ساعد هری اشاره می کرد گفت: ردات پاره شد. دستت زخم شده. استفان از سمت دیگری خود را به هری رساند و در حالیکه صورتش جینهای پیشانی اش در هم فرو رفته بود گفت: هری باید بیشتر مواظب
= aug| اسی
باشی یادت باشه وظیفه تو پیدا کردن گوی زرینه نه شیرجه های نفس |- خیر. حالا همه دوباره بر گردید سر جاهاتون.
. = رسمی - : . . « = | = س . قبا از اینکه همه متفرق شوند. هری گفت: من اونو پیدا کردم
|- سا سیا
همه دوباره برگشتند و استفان با حیرت به هری نگاه کرد که هری
یا تر و جادویی خاعترات
* ۴۶ هری
فرد دستش را دور خانه جرج انداخت و گفت: نگران هیچ | || !بازدارندهای نباشید
استفان ادامه داد: متن، چارلی و جینی هم نقش مهاجمین تیم مقابل رو بازی می کنیم. رون آب دهانش را قورت داد و گفت: در اینصورت ما باید فقط دفاع کنیم؟
استفان گفت: اره این یه بازیه یه طرفه است. هری تو می تونی از اول خودتو با گوی زرین سرگرم کنی ولی بهتره سعی نکنی اونو تو چند ثانیه اول بگیری چون شاید کار جذابی باشه ولی تموم شدن یه مسابقه که کلی تماشاچی داره بعد از دو یا سه تانیه برای تماشاچیها اصلاً چیز جذابی نیست. ولی در مورد امروز در صورتیکه گرفتیش می تونی رهاش کنی . حوب همه آفتادند؟
همه سرشان را به علامت تأیید پایین آوردند. چارلی خندید و گفت:
اصالاً آمادگی مطلوبی نیست" با صدای بلند: آماده اید؟
همه با صدای بلند پاسخ داد ناد: / ساده
همه متفرقی شاد نادر و هر کسی به سمت نقشی که به او سپرده شاده بود می رفت. هری دوباره اوج گرفت و بالا رفت، فرصت خوبی داشت تا کمی پرواز کند و مهارت های گذشته اش را تمرین کند. هری تا نزدیکی حلقه ها رفت ولی سعی کرد در فاصله مناسبی از آنها باقی بماند از آن بالا تمام زمین کوئیدیج را از نظر گذرانید. فرد و جرج را نمیدید ولی رون در میان سه حلقه دروازه جای گرفته بود و به استفان چارلی و جینی که در فاصله دورتری از او نقشه می کشیدند نگاه می کرد. هری تنها گوی زرین به اندازه کافی که
از پرواز لذت عی برد و میدانست برای یافتن
فرصت خواهد داشت. نفسش را در سینه حبس کرد و با تمام قدرتی داخت.
در خود و آذرخش می شناخت به پرواز دور زمین کوئیدیج پر
ای است .
صورت هری با شدت هوا را می شکافت و حس می کرد بوست صل
 
 
________________
فصل بیست و دوم کریسمسی ۴۶۷
هری هنوز متوجه منظور او نشده بود که استغان از لای دو تا از
انگشتانش یکی شتاب بردارد که استفان گفت: صبر کن!
هری با پرسش به استفان نگاه کرد و استفان دست جپش را به
+ - - یا
علامت صبر بالا گرفته بود. هری با نگاهش سقوط سنگ را به سمت زمین تعقیب می کرد که تا دیگر نتوانست سنگ را ببیند. استفان فریاد
ص = |
تشخیص نمی داد. هری فاصله زیادی تا زمین نداشت که فریاد چارلی را از بالا شنید: مواظب باش! در دو متری زمین سنگ را دید و در چند سانتی متری آن را قاید و سعی کرد خود را موازی زمین کند که جارویش به زمین گرفت و تعادلش را از دست داد. پاهایش به زمین برخورد کرد و از جارو جدا شد و روی زمین غلتید. صل-ای فریاد چند نغر را از بالای سرتش شنید و تصویر مات آنها را می دید که به سمتش
- - 1 - - - - - A 8 . • . و ... می - سی
عی امدند. عینکش را روی کتتسورر بحری صاف کرد، خوشبختانه عینکشی آسیبی ندیده بود. سریع روی پاهایش ایستاد و به سمت آذرخش رفت.
آذرخش هم کاملاً سالم بود و هیچ آسیبی ندیده بود. سوار بر آذرخش شد و پیشر از آنکه سایرین به زمین برسند. به سمت بالا پرواز کرد. رنگ
جیبی کامالاً پیر یا-ه بور شد. فرد یرسیا د: هیج آسیبی ندیدی؟ جاروت سالمهد. هری میخواست بگوید که هیج صدمه ای ندیده است که استفان فریاد کشید: هری عجله کن سنگ رو برام بیار.
هیچ متوجه شدید دروازه خالیه ؟
۴۶۶ هری یا تیر و جادوی خاطرات
مچ دستی که ساعد شد. زخمی شده بود باز کرد و گوی زرین به نرمی میان دستش بالهایش را که مچاله شده باز کرد و در هوا به هم زد. .
استفان که حیرت به وضوح در صورتش دیده میشد گوی زرین را
از کف دست هری برداشت و گفت: باورم نمیشه ا"
رون ضربه محکمی پشت او زد و گفت: پسر چند بار بگم تو حرف
نداری؟
استفان که گوی زرین را برانداز می کرد پرسید: کی اونو گرفتی؟
هری با دست چپشت ساعد را مستش را که تازه سوزشش را حسی می کرد گرفت و گفت: درست کنار دیوار بود همون موقعی که به سمت بالا حرکت کردم گرفتمش،
• • • • • جرج با صدای بلندی گفت: همه به افتخار همسری همین بیسبب
هنوز جرج جمله آش را کامل نکرده بود که استفان با صدای محکم و جدیای گفت: دنبال من بیا هری، و بلافاصله برگشت و به سمت بالا پرواز کرد و از آنها فاصله گرفت. همه از لحن جدی و خشک او حیرت کرده بودند. و به هم نگاه می کردند که هری به دنبال او به بالا پرواز کرد. استفان کاملاً از سطح زمین کوییدیچ بالاتر رفست و در فاصله ای بسیار بالاتر از سایرین ایستاد. چارلی به همراه سایرین همچنان پایین ایستاده بودند و آنها را تماشا می کردند. هری که به استفان رسیده بود کمی دورتر از او متوقف شد. استفان که همچنان صورتش خشک و جدی بود کف دستانش را به سمت زمین گرفت و با جالتی که انگار به چیزی چنگ میزند مشتی خورده سنگ را با سرعت از کف زمین کند و به سمت بالا کشید. درست در چند سانتی متری دست او خورده سنگها از حرکت باز ایستادند و استفان آنها را در هوا جمع کرد. سپس کف دستش را به هری نشان داد و گفت: لطفاً سنگهایی رو که میندازم برام جمع کن و دوباره بیار بالا.
 
________________
کاملاً باز کرد تا اگر اینبار پیش از رسیدن او به بالا استفان سنگ را رها کرد آن را در میانه راه بر باید ولی استقان اینبار صبر کرد تا هری کاملاً به بالا برسد. هری تمام حواسش به سنگ و دستت استقان بود و کاملاً آماده خیز برداشتن بود. استفان گفت: تو باید بتونی یا توجه به سرعتت. حدسی پزی سنگ یا گوی زرین الان کجا است. این می توانه به تو کمک کنه تا پیش از رسیدن به اون تصمیم بگیری که میخوای بچرخی یا پیچی، اگه درست وقتی به اون رسیدی بخوای تصمیم بگیری فرصت رو از دست دادی و یا مانع برخورد می کنید. هری گفت: ولی به هر جهت گوی زرین رو خواهم گرفتم. استفان ایروهایش را بالا کشید و گفت: زیاد مطمئن نباشیا گوی زرین می توله تغییر جهت باده و از دستشت قرار کنه. در اون صورت رقیبت که پخش زمین نشانده به راحتی گوی رو آزات میقاپه. هری فرصت گفتن چیزی را نداشت. چون استفان اینیار بلافاصله سگ دیگری را از مشتش بیرون آورد ولی اینبار بجای اینکه آن را رها
کند آن را به سمت پایین پرتاب کرد که شتاب بیشتری پیدا کند. هری
زمین شیرجهزد. همانطو که به سمت بیایی: می رقت استفان با
- - - - بیر * ای = س =
بحسبر
ادیبخشی را قیمتحریر قنا کرد تا از کتار سنگ بگذرد و با دست راستش چتور سبب را محکم گرفت و با دست جیشی آماده قابیدن سنگ شد ولی ناگهان سنگ تغتند. جهت داد و از او دور شد و درست از فاصله چناد میلی
بختیاری
دست هری رد شد و از او فاصله گرفت و روی زمین افتاد. استفان
۶۸* هری پاتر و حاتلی خاطل است.
، هری که به سمت استفان می رفت صدای او را شنید که می گهٔ ت: هری بعد از هر یار گرفتن خورده سنگ ها باید به سرعت به سمت بالا بر گردی، هری که به نزدیکی استفان رسیده بود سرش را به علامت تأیید
| | شد.
ای یا اعاده بسیر جه رفتن برای
باشد بار دیگر به سمت زمین خیز پرداشت. استفان گفت: باید سنگ رو
در فاصله دورتری از زمین پیدا کنی تایتونی بلدون برخورد با زمین اونو
هری که فشار هوا به صورتش سیلی می زد خودش را بیشتر به آذرخش چسباند و سرعتش را بیشتر کرد. سنگ را در چند سانتی متری زمین یافت و قایید ولی پیش از آنکه بتواند کاری بکند با شدت با زمین
برخورد کرد. از جارو پرت شد و روی زمین غلتید و با شدت به دیوارها
دنبال آذرخش گشت. حدس میزد اینبار آذرخشی به شدت آسیب دیده
باشد ولی برخلاف تصورش آذرخش در یک متری او به حالت معلق ایستاده بود تا او سوارش شود. استفان گفت: نگران آذرخش نباش اون آسیبی نخواهد دید. تا به حالت دو بار به رقیبت یاختی با سرعت با بالا ولی موقع بالا او مادن حواست و به اطرافت جمع کن شاید اون رو ببینی، به
جستجوگر باید جشنمای تیز بینی داشته باشه.
هری پای چپش را به سختی بالا آورد و سوار آذرخش شد و با
|
| = +1 = .است .
سمیت بالا حرکت کرد. ژانوی جیسی ارش زاق می کرد ولی چشمانشانی ۶
 
________________
فصل بیست و دوم: اگر پیمایی
دهی دو نتاد تو ذهن پردازی نباید استغاده که به بسیاریردی جایزهایی درباره اسرار ذهن پرداز بودن یاد می گیری ، اولین قانون در دهمین پرداز بودن اینه که بهتره دیگران درباره قدرت تو چیزی ندونند. تو فقط اجازه داری زمانی قادرتت رو فاش کنی که مطمئن باشی طرف مقابلت معنی قدرتت
رو درکت خواهد کرد و اونو به وحشت نخواهد انداخت.
هری با اینکه با دقت به حرفهای استفان گوش میداد ولی چشمانش
. ... + 2ک . دنبال سنگ می گشت چون بعد از اینکه به رون اخطار داده بود آن راگم کرده بود. استفان ادامه داد: برگرد بالا هری دیگه فایاده ناداره تو سنگ لری
گم کردی اون الان بیش منه جها. . ش 2 - - 5 جمعی-سی چهار هیچ به نفع رقیب.
جای کل... . = ر = هری که کم کم احساس خشم می کرد. نوک جارویش را چرخاند و
=2 < = مه تا بالا حرکت کرد، دو عضلات به معناست : -حر دارد در عضلاتش احساسی کوفتگی می کرد و مرتب امتیاز شمردن استفان به او احسا
رسید. با حالت خسته به او نگاه کرد و منتظر بود تا او بار دیگر سنگی را
سنگ دیگری بلافاصله از میان دو انگشت استفان رها شد که شتاب
- تخیلی زیادی داشت. هری اینبار مصمم بود که سنگ را به چنگ آورد. با
جستان شتابی به سمت سنگ خیز برداشته بود که انگار از جایی کنده شده
بود. اینبار سرعتش مناسب بود با اینکه استفان به سنگ شتاسب داده ستاد
یا زامحسین الی را بقاید. دست راستش را از
= 1 = .تمد و سبب جدا کرد و و جلوتر از خود گرفت. سنگ ناگهان تغییر جهت داد
الگی می توانست در جناد متر
۴۷۰ هری پاتر و جادویی حاطرات
گفت: سه هیچ رقیبت تا به حال از تو جلو افتاده. هری دوباره با چشمانی کاملاً باز و هوشیار به سمت بالا برگشت. استفان اینبار بدون اینکه چیزی بگویدسنگ را رها کرد. هری بی اختیار بار دیگر شیرجه زد ولی چند متر پایین تر متوجه شد که اثری از سنگی نیست. استفان گفت: نباید شرطی بیشی انعطاف پذیر باشی و به یاد داشته باشد که ممکنه هر دفعه سنگ یه سمت دیگه بره. هری به پالای سرش نگاه کرد، سنگ هنوز در کنار دست استفان در هوا معلق بود، هری درنگ نکرد و به سمت بالا تغییر جهت داد سنگ نیز به حرکت افتاد ولی اینبار به سمت بالا رفت. هری تردید نکرد و به حرکتش ادامه داد، سنگ مستقیم به سمت بالا می رفت ولی سرعت زیادی داشت. هری مطمثن بود که استفان به وسیله قدرتش آن را کنترل می کند، سنگ ناگهان تغییر جهت داد و به سمت پایین خیز برداشت، هری هم بلافاصله تغییر جهت داد و به دنبال آن به راه افتاد. سنگ که شتاب زیادی یافته بود مستقیم به سمت حلقه های دروازه و روان می رفت. هری که عبیدانست پیش از سنگ به دروازه نمی رسد و صدایش هم به روان نمیرسد تا به او خبر دهد فکر تازهای به ذهنش رسید و تصمیم گرفت تا از روشی تازهای که استقان به او آموخته بود استفاده کند. با اینکه در این شرایط برایش کار سادهای نبود تمرکز کرد و بدون اینکه لبهایش را از هم باز کند گفت:
روات یک سنگ کوچیک داره از پیشست بیت نزدیک می شبه بهتر = به اندازه
یک متر از حلقه سمت راست فاصله ی گیری، هری رون را می دید که ناگهان حرکت تندی کرد و برگشت و به پشت سرش نگاه کرد، وقتی هری را در حال نزدیک شدن به خود دید نگاهی به حلقه سمت راست کرد و به اندازه یک متر از آن فاصله گرفت. صدای استفان در ذهن هرک گفت: عالی بود هری داری استفاده کردن از توانایی هات رو یا
می گیری ولی یادت باشنه از این روش نمی توئی برای افرادی که
________________
اقتصال بست و دوم کریسمبلی "۷"
= .
گفت: فکر کنم به تیره یه کم احتراحت کنیم. نمی دوستم تا این حد رو تسمیماقت جای مخستی، هری که خوشحال بود او دست از امتیاز شمردن برداشته است نفسی
عمیقی کشید. استفان گفت: ببریم پایین پادم نمی یاد یه گبی با هم بزنیم. سر جاروهایشان را گرداندند و به سمت صندلیهای کنار زمین جرکت کردند. استغان به چارلی علامت داد که به بازیشان ادامه دهاند و سیاسی در حالیکه هری هم صدای او را می شنید از فاصله دور و بدون باز کردن دهانش گقت: چارلی پیچه هارو نگه دار برمی گردیم.
وقتی به زمین رسیدند و از جارو یاده شد تازه از قزاق زائوی چپش
را به خاطر آورد. با اولین قادهی که روی زمین گذاشت درد در کل پایت:
۱-تحتان.
هری روی یکی از نیمکتهای کنار رختکن نشست و استفان از داختا
دو شیشه نوشیدنی آورد. وقتی هری بطری را از استغال گرفت متوجه
شاد که نوشیدنی را می شناسد. استفان گفت: این یکی از نوشیدنی های
محمدختصوص گرتا است ما اسمش و نوشیدنی گرتا گذاشتیم. فکر کنم، بغیر از گفته عادام پنسی هیج جای دیگری نقشه اونو پیدا کرد.
شیری به علایمت تایید. برشی را تکان داد و جرعهای نوشید. دفعه قبل
می -
خود تو کنترل کنی. هری به حرکتی ادامه داد، به شتاب تش افزود و مستقیم
به سمت دیواره ها رقت دست را از چوب جلا کرد و سرش را
= ه =
خم کرد تا به حصار کنار دیواره برخورد نکند. استفان بار دیگر گفت:
هری داری با دیوار برخورد می کنید: هری بادون اینکه به حرفه او توجهی بکند به مسیرش ادامه داد. سنگ را درست جسم بیان = به دیوار قایل و سپس با تمام قدرتی که در دست راستشی داشت نوک جارویش را برگرداند و به سمت بالا رفت. جارو موازی دیوار شد ولی قبل از اینکه از دیوار جدا شود بازوی چپ هری با دیوار هماسبی شد و به فاصله چند متر روی دیوار کشیده شد. وقتی از دیوار جدا شد بازویش به شدت درد می کرد ولی نباید کنترلش را از شست می داد اگر یار دیگر از آذرخش پرت می شاد پایین یک امتیاز دیگر را هم از دست عی داد. هری با همسر دو باز ویتی محکم آذرخش را گرفت. و در حالیکه به سمت بالا می رفت. سعی کرد از سرعت و شتاب آن بکاهد. وقتی به استفان رسید. همچنان سنگ را در مشت چپش می فشرد. استفان نگاه خاصی به او کرد و وقتی هری مشتش را باز کرد و سنگ را به او نشان داد اختمهایش در هم رفت، اندکی به هری نگاه کرد و گفت: باید یا توجه به تعریف های چارلی حدس میزدم که زودتر از چیزی که قگر کنم موفق بشی . استفان خورده سنگها را رها کرد و دستهایش را محکم به هم زد. نگاهی به هری انداخت و سپس در حالیکه لبخند به
صورتشی بازگشته بود. برخلاف انتظار هری برای او دست زد. هریک
ای
جا خورده بود لبخند کم رنگی زد. استفان نگاهی به بازویش انداخت *
 
________________
فعال بیست و دوم کریمی_ ۴۷۵
جدی بود. گاهی ما دلمون جراحتی می سوخت و لیدیا از اندور می خواست تا یه کم استراحت کنند ولی باور کردنی نبود جرالد کوچولو بازم کوتاه تیمیایی ملی و تا وقتی به نتیجه دلخواهتر نمی رسید. دست بردار نبود. یادمه
یهروزی بزرگترین ارز و شش این بود که جای یادرش رو بگیره ولی
. | = |- "ای - ا مستفان ادامه حرقش را برید و از روی صندلی بلند شد، به نظر هری
می در ضمیمه-خه جایزی به شدت او را آزار می دهد. نگاه تلخی به اطرافتی
الداخت. و سپس سرش را پایین انداخت و با صدایی شکسته ادامه داد:
---- *
تأخی اتب دهانش را فورت داد و سرخس را بعلامت تأیید مکان داد و حسپس پرسید: تو اونها رو دیدی درسته؟ اگه اشتباه نکنم تو
- بر
ی مرحله دوم میدیدی با اونها رو به رو شدی، استفان فرصتی برای پاسخ به هری نداد و ادامه داد و گفت: اندرو
بهترین بازیکن و صمیمی ترین دوستی بود که داشتم. با اینکه اون از من
" |
و بود ولی وقتی وارد تیمشون شدماون خیلی راحت برخلاف
سیست-سسسس
یی یی ,"
. . = ۱ , , , استقان خلال = تلخ گ = - مس مسقفان -انحلال تلخی کرد و گفت: اون موقع همیشه دورو برخی ایر از
باغهای بود که برای یک امضا، یا هر چیز کوچیک دیگهای سرو دست
۴۷۴ هری پایی و جادوی محافظرات
آنها را خودش پوشید و دیگری را به هری داد تا با آن خود را گرم نگاه دارد. سپس کنار هری روی نیمکت نشست و جرعهای از نوشیدنی اش نوشید. هری هم جرعهای نوشید، هوای بازدم بعد از نوشیدن آن به قادری گرم بود که بخار گرمی از دهانش بر می خاست. با نشستن روی نیمکت کم کم سرمای هوا را حس می کرد. استفان در سکوت فقط مشغول نوشیدن بود و هری هم چندان مایل نبود این سکوت را برهم لیبرند، نگاهی یه پارگی ردایش انداخت نیاز به تعمیر داشت. آذرخش سالم بود و این برای هری خبر خوبی بود.
استفان که گویی از میان رویا برخاسته بود گفت: انتخاب تو به عنوان جستجوگر انتخاب فوق العادهای بوده. تو تمام خصوصیات یه جستجوگر رو داری، حتی چیزهایی مثل کلی شقی، در هر کسی نمیتوته اونطور مستقیم بره تو دیوار، ولی خوب هنوز نیاز به تعرین داری تا بشه ازت یه حرقهای ساخت. هری دقیقاً نمیدانست چه چیزی باید بگوید. استفان که هنوز در رویاهایش بود خندید و گفت: میدوئی هری من امروز همونطوری با تو تمرین کردم که اندرو با پرشی تمرین می کرد. وقتی گوی زریتو
- سالیا
اونطوری گرقتی احساس کردم جای زیادتری برای پیشرفت داری.
هری پرسید: پس جرالد هم همین طور تمرین می کرده؟ استفان سرش را بعلامت تأیید تکان داد و سپس یرسید: تا به حال
باهاشی مسابقه دادی؟ هری پاسخ داد: شاید بشه گفت یه رقابت کوچیکا.
=
استفان جرعه دیگری نوشید و گفت: پروازهای جرالد واقعا برنده و
تیزند. گاهی تعقیبش حتی با نگاه کار خیلی سختی می شه. استفان لبخن زد و ادامه داد: تمرینهای اندرو واقعاً سنگین و طاقت فرسا بود.اون
قموقه ها جرالد خیلی هم کم سن و سال بود ولی درست متل تو مصمم :
ی
 
 
________________
سرما هری را لرزاند. استفان برگشت و از هری دور شد. قبل از ترک
- : یص
کردن آنجا یک لحظه برگشت تا از هری بخواهد به چارلی بگوید به
. . سی
دانههای نگاه می که د که کم کم ده که هیتا مسالا- اپاراه هخاجی جرگ ه همین ترتد ختم حتم نوری چخمر بزرگیر ها- یاق
- : = | = کی آذرخش را برداشت تا به سمت زمین باز گردد مادر و پادر جولیا هر شد5. کشته شباده بودند. درد زانویش را کاملا فراموش کرده بود. جیره سرد
::5 ::3 ع:::
تمرین کوییدیج یکی از مغیاد ترین چیزهایی بود که هری و رون در طی تعتیلات گ بیست حبس انجام میدادند. هر دو آنها در حتات- زیادی
پیشرفت کرده بودند. رون و هرمیون هم از ماجرای جانسون ها با خبر
خساده بودند. هر دو آنها متأسف شدند. هرمیون مشتاق بود تا علت همه
} = e آنجاست ولی کنجکاوی شیر این عبورد جستادان کار جالبی به نظر نمی رسید. چون اغلب افراد بعد از حرف زدن در آن مورد دچار نوعی
| :تمام عجیب میشدند، همه جو
ت = ی بی عیت
حوادت رخداداده صحبت می کردنند
ز
نوعی کسی برایشان تعریف کرده باشد. هیچ کس دوست نداشت چنین سیستان تنخی را باور کند. جرالد و جولیا یس از: از دست دادن والالدینشان نزد عمه بزرگشان در شهر دیگری زندگی می کردند و به خواست او کینگز و بیزارد را ترکت کرده بودند تا برای تحصیلی به هاگوارتز
مدرسه پدر آنها بوده بیایند. با توجه به حرفهای استغان هری مطمتن
بسته
۴۷۴ هری پاتر و حاد و ختن حاجلات
گذاشته بود و در حالیکه پشت به هری بود شانه هایش خم شده بود. سکوت عمیقی بین اندو جاری شد، هری احساس می کرد شانههای استفان میلرزند. چیزی نگفت. برف شروع به باریدن کرد و دانه های
ای شرح درشت آن روی موهای استفان می نشست. هری حدسی می ژاد تمرین کردن با او خاطرات ناخوشایندی را برای
استغال زلاله که ده باشد. خاطراتی که او را آزار میداد، هخارجی بالا یوش را کنار زد و گفت: متأ سغم ... استفان نگذاشت او جمله اشیا را تمام کند و در حالیکه همچنان پشت
بود گفت: تو چیزی در مورد دادگاه اون نشنیدی درسته؟
| er = به اق
ای
هری آهسته پاسخ منگی داد. استفان ادامه داد: اندرو توی اون دادگاه
تنها بود. اون دادگاه فقط مختصوجی ذهن پردازها بود جوان جرمی که رخ
داده بود تک جرم خاصی بود. هیچ کسی از: اوان حمایت نکرد، حتی کسانی هخام که به بیگناهی اون ایمان داشت شتاد فقط توانستند سکوت کنند. استفان لرزید. مکثی کرد و ادامه داد؛ حمایت از اون معنای بادی
داشت. اتهام انال روستانkسنگین بود، خیلی ها دلشون میخواست از شش حمایت
شبانه های استقان دوباره لرزیل ناد استفان به آسمان که دانههای
| . . سی = - سی .
نشغیاد شب را روانه زمین می کرد نگاه کرد و گفت: وقتی حکم اندرواج ح
: - | شد، تلخ ترین لحظه ای : د که در عمرم حسی کرده بودم , کسی که بی
پور
فین»
بود که اندرو قاتل لیدیا بوده ولی اتهامی سنگینی که استفان از آن حرفه
هری جا خورد، انلار و جانسون کشته شده بود؟"" مادام پنسی
________________
|
۴۷۸ هری پاتر و حادوی خاطر است.
بود جرالد اصلاً علاقه به ماندن در هاگوارتز ندارد ولی جولیا آسانتر یسا همه چیز کنار آمده بود.
هرمیون که کنار پنجره ایستاده بود و به انبوه برف جمع شده در پشت
پنجره ها نگاه می کرد گفت: اونها هرگز جیری در این موارد به ک نگفتند.
روان که سعی می کرد یابی را به هر نحوی از دور گردنش باز کند. گفت: مسلماً اینها جیزی نیستند که آدم خیلی راحت برای هرکسی
دیاله بوش ناد. هری و هرمیون تصمیم گرفتند. که به عنوان هادیه کریسمس
پایی را به رون هدیه دهتل... درست وقتی کاغذ کادویش را باز کرد پایی با علاقه دور گردن رون پیچید و از اون به بعد گرفتاری روان شروع شده جهانی لاً علاقه نداشت از رون جدا شود. هر میون که به ج| چون پاپی اصلا علاقه نداشت از رون جدا شود. هرمیون که به جندال روان با بیایی نگاه می کرد گفت: فکر می کنید هاگرید از دیدن راشل خوشحالی شاده باشه ؟
رون که تقریباً نامید شده بود گفت. اگه راشل کمتر از پایی به آدم
بجسمیه حتماً هاگرید خوشش می یاد،
محری نگاهی به پاپی انداخت. به نظر نمی رسید بیایی با این حرفها شد نسبت بردار باشد، برعکس کمی خودش را بالاتر کشید و گردن رون را تا زیر چانه اشی پوشاند. فرد و جرج که بازه وارد اتاق می شدند گفته نگران نباش عوضش مامان مطمئنه که امسال سرما نمیخوری،
روان با نامیدی تنها شانههایش را بالا کشید. فرد چشمکی به جرج با
یور در حالیکه دستانش را بیشتتست سرش قایم کرده بورد <عیست - دارا را نام
هرمیون نگاهی به آندو انداخت و گفت: خدای من این دفعه دیگه؟
است است .
* A \, گاتا بیست و سوم مهمانی
هیری سرش را به علامت منفی تکان داد و گفت: نه تابحال نادیده
ت است. سا
جرج پرسییابد: یسی چطور اینها را گفتی؟ چطور اینهار و فهمیدی؟ روان مغرورانه دستش را بر شانه هری نهاد و گفت: خوب مثل اینکه
ق اهموشی کردید. اوان یه دهان پردازه اوان توانست رار از داخلی اوان تالار
| ||
بیرون بیارهایی
. | = "" st = |
آلبوم کهنه که چیزی نیست. هری که همچنان دستش بر روی آلبوم بود. احساس خاصی یادا کرد
اختم. هابیتی درهم رفت و گفت: اینجا یه چیز عجیب نه؟ پاورم نمیشه.
و سی تحت مجوز بهمی در شم.
هرمیون که حالا کاملا کنجکاو شده بود کنار آنها روی زمین زانو زد
و گقت: چی هری؟ مگه داری چی میبینی ؟ فرد گفت: بهتر نیست بازشی کنیم تا همه با هم ببینیم ؟
هری دستش را از روی آن برداشت. جرج آلبوم
سیجیتالله ضروع حراد به ور = ی = ور - گیری
کسب ها خم شیر زیر عی حسرت ها به جتم می خورد
= ... = : - , روان گفت: هی عکس همه او نهایی که هری گفت اینجاست. هیری لحظهای بر روی یکی از عکسها مکت کرد. هرمیون نوشته زیر
عکسی با حجم ال - جیمز یات ریموس لویین ، جستر یتی خسرو به سیریوس بلبلات
= 1 - - خیزش یکی اش در هوا معلق بود. هری لحظهای به جهره پدرش خیره ماند و
- جای دوباره و برخی از شد
جرج روی قالیچه کف اتاق زانو
. -بین سم" =
هری که مشتاق شده بود. کنار فرد ثر T, کف اتاق الادها د و خیبرد قباد به دفتر جه پاره و سیاه رنگی که آنها که اتاق گذارده کشید تا خاک های انبار شده بر روی ان
- - - - - - : , - که باید اینقد
را پاک کند. رون کنار هری نشست و گفت: این چیه که با: این عابر جالب با شه؟ به نظر خیلی کهنه می رومیه
- - - = ی دفترچه باقی ماند لبخند زد و گف-سخت
هری که هنوز دستش رو آ) - - = • ت. ابر فورت برادر پروفسواد
آلبوم عکسه. توش عکس همه هست. ابرقورت برادر پر خا: قادیرم، آ مغان، کنستانت، ب. م.
بودند. دستش را بر روی دفتر جه
آقای ویزلی و... - حقادر
دوباره لبخنا- ز
هسسسس
هم
رالی
جا
عکس
و گقت
را تس
 
 
 
 
________________
دستانشی پوشاند و زل زد به جلو،
یا می
سپس با کلمات بریدهای گفت: هری یادت ...؟" یادت می یاد؟ اون
هری که منظور او را نمی فهمید پرسیا- : کتاب دوم روز ؟ از جای حرف
تصویر تا حدی تیره و نامفهوم بود. پسرک کوچکی روی شانه های میزنی."
ای ج - جیر = ی است. مغرور پیترسون نشسته بود و مشغول خنده و بازی بود ناد. با وجود همه هرمیون ادامه داد: وقتی از اون تالار خارج شادیم وقتی توی راهرو با تیرگی تصویر ولی با کمی دقت می شد صورت پسرک را تشخیص داد. سر چارلز پیترسون و سودبینسکی روبهرو شدیم یاد ته که سودابینسکی
هرمیون که با دقت به صورت پسرک نگاه می کرد گفت: این؟ این ..؟ جه سوالی از پیترسون پرسید؟ این جرالد لیست ؟ هری که سعی می کرد گفتگوی آنها را دقیقاً به یاد بیاورد گفت: اینکه
هری که پیش از این کودکی جرالد را دیده بود با حرکت سرش او را آیا اون در هاگوارتز میمونه؟ تأکید کرد و گفت: باید همون باشنه ! هرمیون که در افکارشی غوطهور بود با حرکت سرش او را تایید کرد فرد زل زد به تصویر و گفت: خیلی جالب شد اما اصلاً نمی دو نستم و گفت: بعاد در مورد پروفسور لویین صحبت کردند و اینکه با توجه به این شد و نفر قبلی ایر همدیگر و می شناختنال عالاقه ای که او پسه تو داره مقاه مست. حــــوبی از حدود شمسی استعمول های ده رون پرسید. زیر این تصویرجی نوشته شده؟ خطش خیلی ناخوانا حمود بیتسکی به علاقه پرفسور لویین به تو اشاره کرد و بعد گفت شمایه = اساس سر جوری اونو یاد رابطه جرالاد و ییتر منسون میاندازه یادته بعاد شی جه سوالی
هری که مدتی بود سعی می کرد نوشته زیر عکس را بخواند گفت: ||| از پیترسون پرسیاند؟
= سر جارلز پیترسون و خواهرزادهاش جرالد جانسون! . رون بیدرنگ گفت: سودابینسکی ازش پرسید: به من بگوچی تور
تر - به ای بس اس این
پیترسون دانی جرالد و جویی است؟ یعنی پیترسون ها و جانسون ها با هم هرمیون نگاه تحسین آمیزی به روان انداخت و در حال فامیل بودند ؟ ولی چرا هیج کسب در این مورد چیزی نگفته بود؟ برق میزدند گفت: دقیقا. فرد یوزخ نادختی زد و گفت: زیاد فهمیدنش سخت نیست! طفلک یاد توانه؟ اون هیج جوابی به این سوال نیل ادا
= . ام - سی | - = ) , , جرالل، چقدر پرانت این رقابت ها سخت و غیرمنصب قانه است. دایی است. هری که کاملا به فکر فرو رفته بود گفت: یعنی سودابینسکی از این
| = * .ای | است
. = * = = = | س = * : || اند. حتا = . . یکی از حریرصتین این به ایقه المست. بی خود ج. با پیترسون تا المللی . هم و صحسوع اطلاعی نداشته؟ یعنی اون نمی دو نسته جرالد خواهرزاده
به دههٔ
پیتر سه نه ؟
این است.
 
________________
کنترل بیست و سوم: مهدیخالی ۲۸۵
جانشرقین مدتهاست پیترسون هارو می شناسه اون هرگز به اونها شک لمی کنه، شاید یکی از علت هایی که در برابر جرالد اول به هری گیر داده همین باشیه، قادر جرالدیه یترسون بوده. هرمیون دو انگشت اشاره اش را روی گیجگاهش فشار داد و گفت:
خارای من تسما دارید همه چیز رو با هم قاطی می کنید.
همیری پرسید: فکر می کنی چرا سود ببینسکی شدار به مورد ارتباط او نها
.
- سی : . . در 2 = ۹ جیزی سهمی دیزله!
برای لحظهای همه در سکوت فرورفتند. هری کفت اتاقی نشست و به عکسی خیره شمال . همراه نیول بلند شما- و به کنار ینجره رفت. رول همجنبان
سعیی می گرد پایی را تا حالی از خود تری جدا کند. قرد آلبوم را برداشت و گفت: می توانیم از دیگران پیرسیم که آیا چیزی در فورد خویشاوندی اونها می دو تناد یا نه! ولی من نمی تونم به بیتی ستون اعتماد کنم اوان ما-تهاست. دنبال این - جعبه است. خویشاونادی اش ،
با جرالد رو هم پنهان کرده تا اینجوری خودشو نزدیک تر کنسه و کسی
- که تا ساحلی در پایین کشیدن پایی موفق شده بود روی صندلی
نشست و گفت: ما مدارک کافی برای این حرفامون نداریم از طرفی وقتی این عکس توی این آلبومه یعنی خیلی های دیگهای اوئنو دیاد نما- و از این موضوع باخبرتاد. جرج البوم را شر میان یک پارچه مخفی کرد گفت:
ممن اینطور فکر نمی کنم.
هرمیون پرسید: برای چی ؟
فرد گفت: ما تو مدتی که تو این خونه بودیم به خیلی از آلبومهای
نهایی = دبستاده. نسبت پیتر سیحون داره به جرالد کمک می کنه...
| = : -
هرقیون -حرفه او را قطع کرد: درست متا لوبین که داره پههای
اخیر نیست دلیل نمی شبیه اونها حلاف مقررات عمل کنند.
را
فرد با ناباوری شانههایش را بالا کشید: لویین رو با پیترسون مقایسه
. |
اگه شرایط و وضعیت لوین و هری سخت تره این اصلاً دلیل نمیشه
= س =
= است . عیسی مهمی دهی.
| - = : - -(1 - - - 25 = ه =
فرد پوزخندی زد و گفت: هانتر من؟ فکر کنم فراموشی کردی هانترمن
معطوف یه این قضیه است. حتی کسی رو که مرتب اونو تعقیب می کنه
قراموش کرده، جطور انتظار داری به پیترسون شک کنه.
است.
رو-ری پیترسون نبود که به همراه هانتر میان می خواستناد جعبه رو از پادرگ
| |
=مادیر خریب بگیرند. پیترسون ها عادات هاست که به دنبال این جعبه
 
________________
ای تختی - فوق العاده است باد : ته د: شها جشتمان فرد هر دو خشسا
"است. ابتدا لاتسحی غوری S = الف- حسب انبار بود . سه || ج با تقو جمی هم
تصویری که قرد و جرج به آنها نشان داده بودن است. تصویر دختر
| = . تی - . - جوانی بود که خدر لباسی ابی رنگ با چشمانی به رنگ ابی اسمانی و
. . و ... . = س = = , خیر 5 درخشان به انها لیختند. میزد. دختری که در تصویر نگاه خمیرینی داشت. پشت سردر مهمانخانه بزرگی بود که افراد بسیاری بالنساسی هسایی باشکوه در این قابل رؤیست باشد. لباس دختر برخلافت
- سایرین ساده بود و در نگاهیتی شادی موج میزد. چشمان آبی رنگتر
= ی = | - عین اثر اما
: - . ختs = خلی صورت جسعیا-شنی و موهای مشکی رنگشی زیبایی خاصی به او بخشیده
جیقی در
- I = "امیر - = + شد. است. خرمیون تحمحو تماشای عکسی بود : جتسیمای اون فوق العاده است.
است.
عه جور خاصیه انگار داره به آدم -حرف میزنه فرد که از شرار دادن آنها احساس غرور می گرد گفت: فکر کنم شما هم تابحال مشابه |
ایران ج. مهار و جایی نبال یاده باشید،
نام =
سی . = = به 2 + 1 + --! تا عکس حرکت نمی کنند. نمی دونم چطور می تونالد اینطور
| 2.2 ,1: , او نها توصیفست شتاده. تبت تمام عکس هایی کرد. ال جانسون ها دیدیم
"-" تا آبی - ی.
هرمیون با تعجب پیرحیالد: یعنی جی خودش پیدا شتابد؟
جین ح یاس ح داد: یعنی ایرا خودش پیاددا شمال- ... یه نفر اوتو برای ما
آورد. این کار هایی خواست جیزی بر اثر یخ فا نشون باده.
: . . امر شد . با آم. . . .» هرمیون دوباره پرسید: جه کسی اونو برای شما اورد؟
جرج شانههایش را بالا کشید و گفت: فین نمیدونم. وقتی برگشتیم به
اتاقمون این روی میز بود. جالب اینه که دفعه اول که خودمون آی-ن
آلبوم رو ورق می زدیم اصلا متوجه این عکسبری نشانده بودیم!
 
 
________________
روان از روی زمین پرحاست و در حالی که آهسته چایی را از
است . این جای زیر
دور گردنش جدا می کرد به سمت در اتاق رفت تا از اتاق خارج شود با قدم های ارام و سنگین به سمت در خروجی رفت. هنوز
کامل دستگیره را لمس نکرده بود که در از سمت دیگر باختتاب باز شد. خانم ویزلی که آن سقی در بود به داخل سیارک کنید. و در حالی که تا
گرمی به شواحل خم شده بود گقت: بچهها حالتون خوبه؟ هیچ صدایی از:
. || | میر نارسا
باستاد تعیخته نگران شدیم. ببینم چیزی تبده؟ چرا اینقدر قیافه هاتون گرفته
= سایر
است ؟ اتخاقی افتاده ؟ کسی حتی است. شاد د؟
با نرسد .
فرد که البوم کهنه عکس را پایان کرده بود لبخند زد و در حالی که
: ,
او در شرحی محسنادلی بالا- می شاد. گفت: نه. ماستان چیزی نشانده ما فقط
است.
. . است ,
خمین تر سمتهم و ته. راستی شبخیز می خیلی شام کی اعیادع بنشسته.
خانم ویزلی نگاه معنی داری به فرد اند. احت و با کنایه گفت. فکر
مهمی کنم گرسنگی قیافه ها توتو این تکلی کرده باشه. به هر جهت بهتره
| || . تا ا: ---- : " . 1 , : == است. ز شیام حتمی به سرور و صنع - حواد تیران بر سیا- ، حوت به کسی سو نما- ارد؟
. است .
ای
جرج در حالی که سعی می کرد خود را شاد و سر حال نشان دها.
گفت:یه سوال !
خانم ویزلی که تقریباً برگشته بود تا برود دوباره به سمت آنها
- - - - یا و گفت: جه سوالی ؟
جرج دست های تی را در جیب عقیشی فرو کرد و در حالی که به حسالم ویزلی نزدیک محیی تناد گفت: فقط عین حواستم پان-قراسم جرالد جولیا
به غیر از عمق نبو
= | است .
است. هیچ قابیلی دیک دیگه او دارند.
=
۴۸۸ هری پال و جادویی خاعلرات
. I : - . عین مشابه این چشمهار و هرگز نمادیالدم ولی نمی دونم یه جورایی چرا حسی غیی کنم خود این دختر رویه جایی دیلم.
هرمیون جرقت او را تصادیق کرد و گفت: حالت صورتش منو یاد یه
- سیاسی .
نفر میان لازه.
قرد خنامه بلند کرد و به جرج چشمک زد. به جسی دانستش را از
ژان- تتند است. سه داشت و بت: حالا می شناسی نشست ؟
. . » ای- بی
است. . . . بیست سا
هر ۳ نفر نزدیکتر رقتناد تا بتوانند نوشته زیر عکس را بخوانند.
ایست . صدا
هرمیون یا حیرت خواند: آماند ایرانفورد. روان با چشمالی کاملاً باز به
بی سی است.
تیر .
تصویر زل زد و گفت: باقر
هیو عبیدلی در سیستم. روی جشمان او
هرمیون درحالی که با دقت تصویر را ارزیابی می کرد گفت: احتمالا
ناگهان سکوتی تلخ در جریان افتاد. جی-زی در درون هری پیچید.
نکرده بود. برای یک لحظه تصور هرگز نمادیان برای هری چنان زنده شد
. | - || : - می که نگاهیتش را از روی تصویر برگرداند. هری بلند شاد و به سمت پنجره
= | - : || | . عینی 2- را بر تست . به نظر می رسید هیج کس دلتی نمیخواهل چیزی یگوید. فقط یک چیز در ذهن هری بود که مشتاق بود جواب ان را یاد اند: چه اتفاقی افتاده
سه ت؟
 
 
________________
شست. فقهای
کی که
دختر یحیی دستگیره را چرخاند و قدم به دروال اتاقی گذا
داخل اتاق تاریک و سرد بود. هیج تقری به جز شعله بسیار کوچک
خورشیو گینه های سوخت و رو به خاموشی میرفت به جمشتم نمیخورد.
از تاریکی بیرون آمد. گفت: لطفاً
س زرو پشت سر توان بنادید
همتری در را که به شمال است. غزغز می کرد بیشت سرش بست. با پستترین
اتاق به نظر تاریک تر و سپسرش تر میرسیان،
= =
بست سد به آن دو هلن | ب. م. و تن از درون بخشی
خانم ویزلی شانههایش را بالا انداخت و گفت: نه فکر نمی کنم.
جماه بی اختیار برگشتند. نور به هرمیولت تگاه کرد ناد. خانم ویزلی متوجه رفتار آنها شده بود در حالی که چشمانش را تنگ کرده بود
که باتر دید پرسید: برای چی این سوال رو میپرسید؟
| - = . تیر است
های متون که شر می که نگاه های دیگران بورد الب دهانش رو خورت داد.
و گفت: همین جوری فقط میخواستیم باد و نیم اونها کریسمس چی کار
خاتم ویزلی آهی از سر تأسف کشید و گفت: متأسفانه به احتمال
زیاد اونها الان توی هاگوارتز موندند. فکر نکنم برگشته باشند پیش عمیشوند. هی؟! پسر علت ناراحتی شماها همین بود؟
هر پنج نفر مععصومانه ستارهایشان را به علامت تایید پایین
آوردند. خانم ویزلی سرخس را تکان داد و گفت: خوب بهتره عجله کنید
خانم ویزلی لبخند رضایتمندی زد و از اتاق خارج شد. رون در را
| نتی, , , ,
یشت سر خانم ویزلی بست و همه به سمت هرمیون بر کشتند. هرمیول
ای | سمی و ی
دهانش را باز کرد تا چیزی بگوید ولی قبل از آنکه کلمهای از دهانش
خارج شود، در اتاقی دوباره باز شد و اینبار محکم خورد پشت روان که دم ایستاده بود. خانم ویزلی با عجله وارد اتاق شد و گقت: او در بخشید- به
|-
- مس , , , میر است. | و بیست سه ان گل فراموش کرده بودم برای چی اومدم. هری، عزیزم. سر چارلز پیترسو
توی اتاق کنار کتابخونه منتظرات هستند. بهتره عجله کنی
 
 
________________
لحن یترسون نرم تر شده و به نظر دوستانه می رسید. هری سرش را
| = باله "" در آ... , -| - || || - | | است . به نشانه تایید پایین آورد و پاسخ داد: بله دار عشی، پیترسون رویش
را برگردانند و به شعله های کم جان درون شو میله چشم دوخت و گفت:
فکر می کنی چی توی اولن جعیه باشیه ؟ ناگهان شعلهها جان گرفتند و اتاق انا-کی پرنورتر شمال... هر
- سی
بر تخت که یا بسختی برای این سوال نداشت گفت: 7-سیب
هنوز نتوانستم در اون رو باز کنم.
پیترسون نگاهش را از شومینه برگرداند و بدون اینکه به چشمان
هری نگاه کند به نقطهای در یشت سر هری چشم دوخت و
و حسیس
گیت اجرا اونو پیتر خودت نگه داشتی؟ هری که به چشمان پیترسون نگاه می کرد گفت: اون جعبه چیزیه که از پلر و مادرم باقی مونده چرا نباید اولو نگه دارم؟ پیترسون که همچنان بهینشست خرین نگاه می گیرد. گفت: علتش و افسانحه، چون یا نگه داشتن
او ا.
این بیتی خودت به قدرتی دست پیدا کردی که میتوانه نابودات کنه. هری شدیداً مشتاق تماده بود بداند پیترسون به کجا نگاه می کند. گویی
اصلا مخاطب او هری نبود و کسی پشت سر هری ایستاده که یترسون با اثر جیرفت می زنا- هری که سعی می کرد بر وسوسه اش برای برگشتن و به
پشت سرش نگاه کردن غلبه کند گفت: ولی تا وقتی دراوان جعبه یاز نشده
. س . | است. شد تا هیری برای لحظهای لرزید. برای جنین هموا تخت -- بر تخت :
برترین نداشت. به نظر می رسید هوای درون اتاق به مراتب سردتر از هوای بیرون از ساختمان است.
| _ =
است . بست. سن در قضایی نیمه تاریک فرو رفت- بود. پیترسول دستش را به
ج- - - - - بی سی است. سمت شعلههایی د؟ گفت: بیات تو در طی این آباد است. واقعا پیشرفت خوبی داشتی تقریباً توانستی توجه همه رو به سمت خودت جلب کنی مطلع شدم که صحبت ذهنی رو هم آموختی، تا یا . = . . . . .". د، سکوت با حرکت سرش او
هری بدون اینکه حرفی بزند تنها در سکوت با حر
,1 = اش ---- | است. اتصادیق کرد. پیترسون ادافیه داد، با لویین هم که ملاقات داشتی احتمالا
او از این رو که میخوام می شد.
: - - - - ==== . جرا آن کاتیایی که تو جیبته چیزی بهختی - هگمی :
جی که دستش... را در جیبیتی فرو بر دو تکه کاغذ مچاله شدهای را
- - = ی = وی به به ای
قه و آکاغذ را شناخت تکه کاغذ مچاله شده همان ۵ بودند.
یاش داشت تی اخطار دهشاده ای بود که با یک جغد برای او فرستا
تبعید . یادداشت. که از خطری که هری را تهدید می کرد می دعی با
کوتاهی کارا
. آسیا به کابل || - || 3 ام . - گرد ه به در می" می خود - -
هری که تقریه کامالا کاغان را فراموشی کرده بود من بین اثر
و بعاد گقت: قراموشش کرده بودم
م - ج - ی.
. . .است درگی پرسید. ولی شما ایو از کجا می دو - خیا
 
 
________________
قتصا بیست بالا بسوم بیجانی د۴۹
طعمه تمتعلههای انتشن کرده بود، دورتادور هالر می در حال سوختی
س
- - -< . . . . ." ( 15. اعی که - س = بیوش عکس های شهر: قول قاب عکس ها حم حتم علی حساو -حتساب قر تباد یالی باله خاکستر می شادند. آتش تا سقف زبانه می کشید و پردهها را در بر گرفته
س
که در اتاق ند زیر میان شعله ها به آسمار است. کشیله شانه بود و با هر آنچه د
ان بود په نفس به سمت سو حتی ای نابودی همی رفت. هنری احساسی میکر
بیرمنسول بادول توجه به آنچه در اطرافش رح میداد گفت: حالا این مالیستیم که داریم از اوان شعله های کوچیک استغاده می کنیم. این شعلهها
هستند که دارند از قبا استفاده می کنند. اونها مارو خواهند بیسوزانند تا رشد
کنند و بزرگ تر شوند. این خاصیت قدرته آقای پاتر از اینجا به بعد این
است .
: -
شعلههای است که مسیرشون رو انتخاب می کنند. است. که صاحسب آورانی پیر شد. یی در
قدرت خودت نابود خواهی شاد.
شر تمام محمان- تی که پیترسون حرف بیزد - حتی برای یک لحظه به
او نگاه نکرده یورخ قیر تمام توجه شناسی به یشت سر لاری معطوف با ت- +
امتداد نگاه او درست از کنار چشمان هری می گذشت. هری احساسی
- تیتر باد= تاجی-مه -حبیب یابان لیلاب ۵.
" r , a است. = س =
بحت ما خعلری نیست که توسط اون : برق تنها یاد میکنند.
- : . - سمی = منظورم خطری هست که همین الان داره تهدیدات می کنه.
هری که کم کم از نگاه کردن او به پشت سرش احساس عذاب
- A. , " , . : , - , : - می - خ می کرد گفت: شما از کادوم خطر حرف میزنید؟ پیترسول باد و ان اینک ه به
است.
هری نگاه کناد گفت: لویین در مورد قادرتت صحبت نکرده ؟ اینکه
سه س
چطورداری با سرعت به نقطهای نامعلوم میزی؟
سپس با گوشه چشمش به شومینه اشاره کرد و بعد در حالی که مردمک
چشمانش جایی یشت سر هری را هدف گرفته بود گفت: گرماش مطلوبه
- ی
قع نیاز واقعاً عالی باشه و... شاید همین شعله کوچولو
می بویه موقع
بخونه جوانتور نجات پاده، شعلههای درون شومیته یرنورتر و بزرگتر شلدانل.
W,
۵ و سیتی = در سیستم - :
حالا اتاق تقریبا روشن شده بود. پیترسون درون مبلشی تکیه داد و گفت:
| =
ملی جیمی اوان شعله کوجیک می توانه رشاد کنه و بزرگ بشیه فتلا اینقدر... هری به سمت شومیته پرگشت. شعلهها بلندتر شده بودند و کل شومینه را در میان گرقته بودند. پیترسون گفت: تا اینجاش خوابها: خسین ببینی حالا همه اتاق روشن شده، ما کلی ازش استفاده می کنیم جوان تحت تسلط یاست ولی -حالا چی ؟ ناگهان شعلههای درون شوشینه زبانه کشیدند و خود را از حصار سنگی درون شنودینه پیروان کشیدند. شعلههای سرخ و نارنجی تا بالای دیوار کشیده شده بودند و کاغذهای در خود می سوزاندند بخشی از شعله کم
می رساندند. هری یا نگرانی گفت: لطفا دست :
اس - + - - - یار || | سی تحت : هنوز هم می شبیه این شعله هارو کنتر
حدا --هم از شعله ها استفاده می کنیم ولی فکر می گی
نغ است. | جو . این ح
 
 
 
________________
داد و به سمت پنجره های بلند و قبادی گرفت. حـــا-ایی انفجار مانند
* e کشتی = . باعت شاد بیترفلد-ولف سریع برگردد باور به بیسمس سرح بنابخرد. خبریج از
فرصت استفاده کرد و سرش را با دو بازویش گرفت و کف اتاق زانو زد.
ای
سرش به شمال- است درد می کرد
>ر ... = = | • - : "می -
پیتر سوا: که تا توجیه شت ساده بود هری با انرژی شعلهها پنجره ها را شکسته
هری صدای قدم های پیترسون را شنید که اتاق را ترک می کرد. وقتی سرش را بالا آورد پنجره ها به شکل اول خود بازگشته بودند ولی چشمانشی تطابق کاملی نداشتند و تصاویر در برابر چشمانش از هم جدا می شلد نادو میرقصیادند. به سختی از جای بلند شد و به مسمت سالنی که همه برای شام در آن جمع می شدند رفت. پاهایش او را با خود می بردند چون هری
حبس می کرد هیج کنترلی روی حرکاتشی تالارد ور بخشی از ذهنش از
کارافتاده است.
سالن غذاخوری به قدری نورانی بود که هری برای لحظهای فکر
ای
گرد در حال دیدن یک رویای رنگین است. خانم ویزلی با عجله از
- - یا
کنارشی گذشت و به سمت دیگر اتاق رفت هری به نزدیک ترین صندلی
تکیه داد و چشمانش را برای لحظهای پست تا بتواند تمام قدرت
هاروان ذهنش را جمع کند. دستی را که با آن صندلی را گرفته بود
و بگوید: نه پیترسون که این بار به نظر سردتر از پیشین می رسید. در حالی که
= : - - - - - ... تن : - | هنوز هر یا را زیر فشار چشمانش گرفته بود گفت: تو از پس چنین چیزی
- جعبه رو به قان واگذار کن و خودت رو نجات باده، تو خواهی
= R . شمال- = بود. گویی نگاه پیترسون تکنی
سه ی
هر یخی کادا رارتی صندلی تک اجزایی او را به صنالی دوخته بود.
| - || - ||
میتوان ادامه داد: اگه به نابودی خود است. اهمیت نمیدی به یاد داشته باخ دیگران رو هم نابود خواهی کرد. تو تبدیل به اسباب بازی این قدرت
. با تا بدست می باره.
می شیمی = اولین هرجایی می خواها- با او با می یا ره
| = . هخارجی احساسی های حنبرد چشم انسانش سی سحق زنان بر سرمتی باد کرده است گویی هر لحظه می ترکید پیترسون او را زیر فشار شدیدی قرار
شد. ای. ا... - ح . ق. ا... - ح خ داد. نیت سه ان دیال داده بود. سقز اتمی که پیش از این هم زیر فشار اجتمان پیترسون دیداده بود چشمانش را قیسوزاندند ال در سرتاسر پادتشر یخشانی می شاد.
|| || | است . . = ی = . = س = داشت از روی حینالمللی پلتا- شال و به سمت همسر یا حتی از جر نتسع
است است . | = .پس یر است
و گفت: تو نمی توئی -
 
________________
۴- 43 فتار بیست و سوم مهسایی
تمامی اهالی دهکده امشب به این خونه می یاند. هنوز خیلی ها نیو ماده بودند، امشب این کلیه مهمانان زیادی خواهد داشت.
هرمیون در درون یکی از قفسهها لیوانی درآورد و به دست استفان داد. استفان که گویی آنچه را که به دنبالش بود یافته بود لبخند زد و از هرمیون تشکر کرد. چارلی که در برابر هری ایستاده بود گفت: به موقع از داخلی جمعیت بیرون او مادی، تعداد زیادی از افرادی که اولین بیرون بودند. از وقتی فهمیدند تو اینجایی میخواستناد تورو ببینند. هری با تعجب پرسید: منو؟ واقعاً ؟ ولی برای چی؟ ه- میدان پاسخ داد: خیلی از اونها ذهن پردازانی هستند که خبر قدرتها و
روان گفت، باد نیست بدوئی خیلی هاشون تو حرف اشون معتقد بودند که
تو از جرالد برتری، استفان لیوانی را که هرمیون به او داده از بطری کوچکی که در جیب داشت پر کرد و گفت: و البته بعضی از اونها هم دوست دارند باد ونند تو قدرتتو از کجا آوردی؟ سپس لیوان را به سمت هری گرفت و گفت: امیدوارم پیترسون زیاد
اذیت نکرده باشه. اون صدای انفجار از چی بود؟ هری در حالی که لیوان را از استفان می گرفت گفت: مجبور شدم
شیشه رو بشکنم. هرمیون و روان که حیرت کرده بودند. با تعجب به آنها
اینگریستند. چارلی پرسیا- : جه اتفاقی افتاد؟ استفان گفت: قبل از اینکه چیزی بگی اونو بخور، همون
آرامش بخش آبی رنگه که کمک می کنه -| دوباره آروم شی،
۴۹۸ جبری پاتر و جادویی خاطر است.
کمی میلرز یادد. مناسایی آرام در گوشی هری گفت: هری حالت خوبه؟ هری سرش را برگرداند. استفان در کنارش ایستاده بود و با نگرانی به
او نگاه می کرد. هری راست ایستاد و گفت: بله خوبم ممنونم. استفان دستش را بر روتی دست هری که صندلی را گرفته بود.
گذاشت و گفت: دستست یح زده. به نظرم باید حالت خوب باشد. کنستانت که از کنار آنها می گذشت : هان ایستاد و گفت: خدای
من هری حالت خوبه؟ هیرعی که دلش تمی خواست توجه همه را به سمت خود جلب کند
گفت: من خوبم باور کنیا- خوابم. نگاه خاصی بین استفان و کنستانت رد و بدل شد و سپس کستانت در حالی که یکی از لیوانها را برمی دانشست گفت: من برم یک نوشیدنی پراتون بیارم، استفان با حرکت سرش او را تایید کرد و گفت: آره فکر خوبیه هری چطور ما هم بریم تو اتاق مجاور و تا وقتی که شام آماده میشه یک گپ کوجیکی بزنیم. هری برای خلاصی از جمعیت اطرافش که به نظریی انتها می رسیدند. با این پیشنهاد موافق بود. چارلی با سرعت خود را به آنها رساند و گفت: اتاق کناری خالیه بهتره عجله کنیم. استقان بازوی هری را محکم گرفت و او را به دنبال خود کشجاد
هری اقشار انگشتان استفان را بر روی بازویش احساس می کرد.
است.
|1 e = * g = روز است و هرمیون هم از میان جمعیت جدا شدند و پشت سر آنها از
را با دستش فشرد و گفت: چقدر اونجا شلوغ بود! است غان گه در میان قفسهها به دنبال چیزی می گشت گفت: طبیعی
مهرههای اصلی جامعه ذهن پروازهاست. اونجا هری گفت: اوت گفت من قدرت کنترل چنین نیرویی رو ندارم و
این قدرت خودم و دیگران رو نابود می کنه.
روان با کنایه گفت.
خطیری رو الج تنها چیزیه که واقعیت دارد. استفان سرش را تکان داد و گفت: این ممکن نیست.
: و حتما اوان بهترین فردیه که میتوانه چنین وظیفه
بده. اون جعبه رو با همه ندرت د:
روانش می خواهاند. این
روان پرسید: چرا ممکن نیست؟ اون هیج وقت در برابر چنین قدرتی
وسوسه نمی شه؟ جنین منبع قدرتی تواناییهای اونو چندین برابر میکنه. با داشتن جعبه اون از همه متمایز می شده.
استفان شاید اینهایی که گفتی واقعیت داشته باشه. پیترسون
هم حتماً مثل بقیه دوست داره تا صاحب اون جعبه باشه ولی مسئله
اینجاست که تا وقتی که هری زنده است و تا وقتی که در اون
است. این امکان وجود نداره که جعبه صاحب دیگری داشته باشد.
پیترسون این موضوع رو بهتر از همه ما می دونه هرمیون یرسید: چسی دراینصورت معنی حرفهای اون چی میتوانه
با شه؟ چرا هریرو برای چنین چیری تحت فشار قرار داده؟
استفان سرش را تکان داد و گفت: من دلیلشو نمیدونم... شاید می خواسته قدرت هری رو محک بزنه شاید به دنبال فهمیدن
بیماری بوده.
رونا که اخم هایش در هم فرورفته بود. شانه هایش را بالا نجو سنگین حاکم بر اتاق لیختند زد و
گفت: حالت که خویه، هری؟ دیگه از اون سایه ها نمی بیبی؟
هری پرسید: سایه های لاکرونیا؟ نه مدتهاست دیگه اول هاروندیدم.
کشید. استفان بر
= ۵۰ هری پاتر و جادویی حاطر است.
را دستش بود انداخت و بعد یکجا
هری نگاهی به لیو همه محتویات درون آن را نوشید. به خوبی میدانست که به چنین چیزی نیاز دارد. معجونی که استفان به او داده بود کمک می کرد دوباره آرام باشد و با وجود خستگیایی که حس می کرد ذهنش آرامش بیشتری داشت. کم کم حس می گرد سرش شل می شود و روی پشتی صندلی خم شد.
سایرین تنها در سکوت به او نگاه می کردند. گویی کسی قصد نداشت این آرامش او را بهم بزند. هری آهسته گفت: من مجبور شدم برای اینکه حواستش را پرت کنم تا بتونم از زیر نگاهش قرار کنم. شیشه هارو بشکنم.
هری نگاهی به دستانش انداخت و در حالی که آنها را تا نزدیک صورتش بالا آورده بود گفت: ولی نفهمیدم چطور چنین کاری کردم؟؟ روان ابروهایش را بالا کشید و کنار هری روی مبدل نشست. هرمیون
چرا اون اینطور به تو نگاه می کنه ؟ اون روز هم پرفسور لویین جلوشو گرفت اون از تو چی میخواهد؟ هری پاسخ داد: جعبه روی اون از من می خواست که جعبه رو
ر
بهش تحویل بدم. یعنی جعبه رو بهش واگذار کنم. روان که تعجب کرده بود با حیرت پرسید: چی ؟ هرمیون اخم هایش کاملاً درهم رفته بود در حالی که روی یکی از صندلیها می نشست گفت: ولی این چه معنی داره "پیترسون چرابایه چنین چیزی از هری بخواهد. رون نگاهی به هرمیون انداخت و گفت: این بعضی چیزها رد
توجیه نمی کنه ؟ چارلی در حالی که از جایی که به دیوار تکیه داده بودجه
می شد. گفت لج لاج نج، بهتره به پیترسون شک نکنید. اون یکی
فصل بیست و سوم مهمانی ۵۰۳
جیبی کمی فکر کرد و سپس پاسخ داد: چرا دیدم اون یه خانم بود که پایه کالسکه خیلی قشنگ و باشکوه اومد. چند نفر اونو تا کتابخانه همراهی می کردند ولی من صورت اونو نادیدم به شنل خیلی بلند به تن
داشت که کاملاً اونو پوشونده بود و کلاه شنل تمام صورت اونو
زیر خودش مخفی کرده بود. تنها چیزی که تونستم ببینم دستاش بود. دستای سفید با انگشت های کشیده و بسیار ظریف. استفان دست کنستانت را گرفت و در حالی که سعی می کرد او را همراهی کند. گفت: به زودی مشخص میشه.. چارلی راه کتابخانه که یادت نرفته. چارلی چشمکی زد و گفت: نه بلندم ولی خود مادام پنسی برای
دیدن مهمون جدیدش نمی یاد؟ کنستانت گفت: نه فکر کنم مادام ینسی تا بعد از شام مهماناشون رو
ترک نکنند. آخه افراد زیادی برای دیدن اون اومدند. روان پرسید: ولی ما چی؟ یا باید چی کار کنیم ؟ چارلی پاسخ داد: از شام لذت ببرید !
هری، رون و هرمیون مسیرشان را به سمت فیز شام تغییر دادند. روان
خندید و گفت: می دوئید بزرگترین حسن این مهموئی برای من چیه ؟
هرمیون که غرق در افکارش بود با صدای آهسته پرسید؛ چی؟
رون دوباره خندید و گفت: اینکه آزادم و گرتا او نقدر گرفتاره که
دیگه با من کاری ندارد. یک زن جوان به همراه کودکش از برابر آنها گذشتند. هری این زن را به خاطر میآورد. زن در حالی که دست کودک خود را گرفته بود عزیزم مادام پنسی رو دیدی؟ این همون خانمی بودند که از شون برات تعریف کرده بودم. هری نخستین بار آنها را در دهکده هاگزمید
۲. به هری پاتر و جادویی حاطرات
استفان لبخند گرمی زد و گفت: این خیلی خوبه، یعنی تو دیگه رو قدرت هات تسلط داری، یعنی اسیب پذیریت کمتر شده باید حواست
بیشتر متوجه خودت باشه. از این به بعد که به مرحله سوم نزدیک می شی فشار بیشتری روت خواهند آورد. مهمترین چیز اینه که در هر شرایطی بتونی خودتو و احساساتتو
کنترل کنی، نباید بذاری خشم قدرتو به خدمت بگیره. کسی چند ضربه به در زد. استفان برگشت و در را باز کرد. کنستانت در حالی که یکی از دستانش را بر روی شکمش که به طور واضحی برآمده بود دست دیگرش را به درگاه در گرفت و در حالی که در چهرهاش نوعی مهربانی خاصی دیده میشد گفت
برای شام بیاید. همه دارند جمع
میباشند. استفان سود پینسکی میخواهد بادونه ایاهری بهش هری که دوباره حالش جا آمده بود از روی صندلی بلند شد و گفت:
دارد؟
نه ممنونم... من کاملاً حالم خوابه. استفان نگاهی به هری انداخت و گفت: خوب پس همگی بهتره برای
شام بریم. دند که جینی پشت سر کنستانت ظاهر شد.
هنوز از در خارج از نفس عمیقی کشید و گفت چارلی نزدیک آمد و پرسید:
زی شده؟ جینی دوباره نفس عمیق دیگری کشید تا نفسش به حالت عادی
برگردد و سپس گفت: یه مهمان جدید او ماده. چارلی پرسید: خوب این موضوع کاملاً عادیه.
جینی ابروهایش را بالا برد و گفت: نه فرق د یعنی من اینطور حس کردم. مامان به من گفت تا از تو و خاتم و آقای کرایتال بخوام توک
کتابخانه جمع بشید. رون پرسید: مگه این مهمون جدید کیه؟ تو اونو
قتل بیست و سرم: مهسای حر، ح
که صورت ابرگونه اش می درخشید نگاه محبتآمیزی به همه آنها کرد و گفت: امیدوارم امشب بهتون
بعد هرکس در کنار صندلی خود ایستا
ده بود. سرتاسر پر بود از انواع غذاهای گوناگون که به طرز زیبایی آراسته شاده بودند شمعدانهای نقره
از نر و تا مجاز بود که روشنایی و جلوه خاصی به میز می بخشید. تقریبا به غیر از همسری که بعد از ملاقات با پیترسون ظاهری آشفته داخت.
سایر بین در لباس هایی بسیار تمیز و مرتب
بلندی د
- ارهای همه-ه به سمت تنها صندلی بالای میز که خالی بود || | زدن با یکی از ساکنین هاگزمید بود هسته به صندلی اش نزدیک شد. قدم هایش کوچک و محتاطانه بود و داستانتری اندکی میلرزیدند ولی در نگاهش شادی خاصی جای داشت. با دو جشم کوچک و آبی
خوش او مدید. بفرماید.
برگشت. مادام پنسی که در حال حر
می به همه نگاه کرد و با لبخند گفت: خیلی
- سمی که پیش از این با مادام پنسی حرف میزد صندلی را برایش
عقیب کشید و مادامینسی در حالتک
= حالیکه از او تشکر می کرد نشست. بعد از - تخت و همه کسانی که کنار صندلیهایشان ایستاده بودند نشستند.
۵۰۴ هری پاتر و حاد وی حاطرات
دیده بود. خیلی خوب به خاطر داشت که آنها از بازگشت فرد مهمی به دهکده صحبت می کردند. هرمیون گفت: همه برای دیان مادام پسنی به اینجا اومدند. بی خود نیست که خونه تا این حد بزرگ شده به نظر می رسه جا برای همه باشه. هر سه آنها قدم به تالار بسیار بزرگی گذاشتند که میزی بسیار بزرگ در وسط آن قرار داشت. طول میز بقدری بزرگ بود که هری افرادی را که در انتهای آن نشسته بودند تشخیص نمیداد. رون گفت: هی اینجارو با این صندلی ماله چارلیه ! دستمال روی میز در کنار بشقاب با ظرافت خاصی در میان یک تکه کاغذ پیچیده شده بود که نام چارلی ویزلی بر روی آن با خط بسیار زیبایی دوخته شاده بود. هرمیون گفت ؛ جای هر کسی مشخصه جای ما هم باید همین
نزدیکی باشنه ! صدایی از پشت سرشان گفت: درسته جای شما اونور میز و
روبهرویه چارلیه. رون قبل از اینکه برگردد آهسته نالید: نه! گرتا پشت سرشان در هوا معلق بود. هرمیون دوستانه لبخند زد
و گفت: ممنو نیم ما فکر می کردیم تو خیلی گرفتاری. گرتا که تمام توجهش به رون بود درحالی که با محبت به او نگاه
می کرد گفت: جاتون رو پیدا کردید و راحتید! هرمیون با احترام گفت: خیلی ممنونیم از تون. ولی نگاه گرتا ازرون جدا نمیشد. هرمیون با آرنجش ضربه اک؛ پهلوی رونز درون با پی میلی سرش را بلند کرد گفت: متشکرم گرا
۵،۶ مری پاتر و جادوی خاطرات
هری تازه متوجه شد که تعدادی از صندلیها خالی هستند. صندلی چارلی، استفان، کنستانت و خانم و آقای ویزلی، فرد و جرج که اسدکی دورتر از آنها نشسته بودند. برایشان دست تکان دادند. هری با حرکت سر به آنها جواب داد. هرمیون پرسید: یعنی فکر می کنید اونت ماهه- ونکی باشد که همه رفتناد ؟
فصل بیست و چهارم
معجون شبدر سرخ و زرد
بعد از صرفا شام هری قدرت بیشتری در خود حس می کرد و اثری
ضعفی که در خود حس کرده بود دیده نمی شد. افرادی که برای دیدن مادام پنسی آمده بودند از او خواستناد تا
برایشان از روزهایی که پیش آنها نبوده صحبت کند. مادام پنسی با حوصله و علاقه به تک تک سوالهای آنها پاسخ میداد و به حرفهایشان گوش میداد گاه با بعضی از آنها همدردی می کرد و برای حل مشکلات بعضی دیگر راه حلهای ویژهای ارائه می داد. به نظر میرسید همه در آرامش بعد از شام فرو رفتهاند و از آنچه دوست دارند. صحبت میکنند.
هرمیون ناگهان گفت: استفان گفت که پریم به کتابخونه. نمان کجاست ؟
روان نگاهی با تعجب به اطرافش انداخت و گفت.
هری با انگشتش اشاره کرد که آرامتر صحبت کنند. هرمیون زمزمه
۶. ش هری پاتر و جادوی خاضرات
هری تازه متوجه شد که تعدادی از صندلیها خالی هستند. صندلی چارلی، استفان، کنستانت و خانم و آقای ویزلی، فرد و جرج که اندکی دورتر از آنها نشسته بودند برایشان دست تکان دادند. هری با حرکت سر به آنها جواب داد. هرمیون پرسید: یعنی فکر می کنید. اون مهمسون کی
باشد که همه رفتند؟
فصل بیست و چهارم: معجون شبدر سر جوربرد ۵۰۹
چارلی برگشت و لبخند زد و گفت:ا او مدین؟ بیاید بنشینید. به نظر هری می رسید که چارلی به سختی لبخند میزند. رون
پرسید: جه اتفاقی افتاده ؟ استفان که متوجه حضور آنها شده بود برگشت و او هم لبخند مصنوعی ای دیگری زد و به سمت شومینه رفت. بعد از کنار رفتن او هری تازه می توانست هوئیت مهمان جدید را تشخیص دهد.
هرمیون با جدیت گفت: پرفسور پرنفورد؟ پرفسور پرنفورد در برابر آنها ایستاده بود. صورتش آرامتر از سایرین به نظر می رسید و جلوی چشمانش همچنان با دستمال سفید رنگی بسته . با شنیدن صدای آنها به سمتشان آمد و لبخند گرمی زد و گفت:
زه گرنجر؟ حالت خوبه؟ تعطیلات خوش گذشته؟ هرمیون با احترام پاسخ داد: بله خیلی ممنونم اینجا خیلی فوق العاده
است به همه ما خوشی گذشت.
صورت شفاف و براق پرفسور بر نغورد دوبار ویزلی شما هم اینجا هستید درسته؟ این صدای نفسهای ویزلیه !
رون اندکی سرخ شد و در حالی که ناخودآگاه دستش را به سمت
سی میبرد گفت: بله پرفسور من روان ویزلی هستم.
هری گفت: سلام پرفسور، چارلی دست پرفسور پرنفورد را گرفت و به او کمک کرد بنشینید. نفورد خندید و گفت: ممنونم چارلی منزل مادام پنسی خیلی
تغییر می کنه نمیشه آدم جای اشیا رو به ذهنش بسیره.
گر
پرفسور
سپس رو به هری کرد و گفت: سلام هری، جرائمی نشینید؟ همه روی مبلها نشستند. هری درست در برابر پرفسور بر نشسته بود. استفان خاموش بود و مانند آقای ویزلی در سکوت به نقطه
۵۰۸ خبری یا تر و جادوی خاطر است.
مانند گفت: همین الان گفت صد اشو شنیدم. هری آهسته صندلی اش را عقب برد و گفت: بهتره بدون اینکه خیلی جلب توجه کنیم ببریم. فرد و جرج که توجهشان جلب شده بود از آنها پرسیدند که کجا می روند؟ برون با اشاره به آنها فهماند که استفان خواسته که آنها به کتابخانه بیروند فرد چشمکی به جرج زد و سیاسی جرح نیز اهم-ته صندلیاش را عقب کشید و از سالن خارج شاد. پشت در سالن جرج منتظر آنها بود. رون پرسید: چرا پا شدی؟ جرج خندید و گفت: فقط میخواستم اینو بهتوان بادم پیشتون باشه. . سپس از داخل درون داد. رون که تیله را بررسی می کرد پرسیانا جرج دوباره خندید و گفت: چیز خاصی نیست فقط پیش توان باشه. اینطوری دیگه لازم نیست. بعداً برای ما هم توضیح پدید که او تو چه خبر
شد. چیزی شبیه یک تیله شیشهای درآورد و به
ان دیگه چیه ؟
جرج گفت: فقط کافیه اونو بذاری تو جیبت اونوقت انگار ماه-م
توی اون اتاقیم. همه چیزر و خواهیم شیخیابد.
. .روان تیله را در جیتی رها کرد و گفت: خوب دیگه بهتره ببریم
بیشت کتابخانه که رسیدند هرمیون آهسته در زد.
جان ویزلی در را به روی آنها باز کرد و به سمت داخل راهنمایی
کرد. نگاهش مضطرب بود و رنگش تا حدودی پریاده بود. آقای وین کنار پنجره ایستاده بود و در سکوت به کتابخانه خیره ماند. اخم هایش درهم بود و صورتش منقبض شده بود. چارلی وابستهاند. در برابر آنها
= س = + - * ن
ایستاده بودند و با کسی آهسته بحث می کردند. کنستانت آنها را به
پیش جدی و آمیخته با
قشل بیست و چهارم: معجون شب در سرح و زرد ۵۱۱
و هم قادرات از دست رفتهر و جبران کنه. اون دیگه خطرناک محسوب می شده، کسی که توانسته یه نفر رو بکشه احتمالا تحت فشار زیادیه که دست به جنین کاری زده هری با حیرت پرسید: یه تقررو کشته ؟ ولی شما؟ شما که الان گفتید کینگزلی زنده است و حالش خوب
می شبسته پرفسور پرنفورد گفت: درسته هری کینگزلی شکلپوت حالش خوب می شد ولی موضوع اینجاست که کینگزلی تنها کسی نبوده که اون بهش حمله کرده. هری آب دهانش را قورت داد و گفت: اون دیگه به چه کسی حمله
کرده ؟ چارلی با صدای آرامی پاسخ داد: تو آوانویه بار دیده بودی، دختر
خدمتکاری که تو هاگزهد کار می کرد. آیریسی رو به خاطر می یاری؟ چهره ضعیف و شکننده آیریس در برابر چشمان هری شکل گرفت. صدای جیغ کشیدهایی تمام ذهن هری را پر کرد. چارلی ادامه داد: جسدش و دیشب تو همون اتاق پیدا کردند. هری صدای گریه های آیریس را می شنید که کم کم رو به خاموشی می رفت. چارلی گفت: ظاهراً دخترک نتوانسته از کسی کمک بگیره. جسدش خشک و سرد بود.
استفان که صدایش گرفته بود گفت: اون باید خیلی ضعیف شده باشه
که به یه دختربچه حمله کرده و این خبر خیلی بدیه
رفتارش رو پیشبینی کنیم. گرگی که گرسنه است هر لحظه ممکنه حمله کنه.
گلوی هری کاملاً خشک شده بود و احساس می کرد صدای
ضربانهای قلبش در سرش می پیچند.
دیگه نمی توانیم
۵۹۰ مترقی پاتر و جادوی خاطرات
نامعلیرعی جشم دوخته بود. لی که به نظر می رسید طاقتش را از دست داده است. گفت:
نگاه خانم ویزلی به نظر می رسید بی اراده عمراتب روی هری مینشیند و با اضطراب به او نگاه می کند. پرفسور پرنفورد درحالی که موهای بلندتری را از روی شانههایش کنار میزد گفت: مالی عزیز، اولین اتفاقی که
کنیم خونسرد باشیم و خود ماسونرو
خانم ویزلی نفس عمیقی کشید و نگاهش را ازرون، هری و هرمیون
دزدید. هری یرسید: چه اتفاقی اقتاده ؟
آقای ویزلی از دیوار جدا شد و در حالی که جلو می آمد گفت: به . .ابت حمله شده هری با حیرت یرسید: حمله شده ؟ ولی چه کسی به اون حمله کرده چارلی پاسخ داد: کسی که به دنبال توئه هری اون تمام
و مکیده و بدنش و نیمه جوان رها کرده. هرمیون با نگرانی پرسید: الان حالش چطوره؟ استفان که چهره اش همچنان درهم بود پاسخ دا
بهتر ه. فعلا بستریشی
کردند. بعلت قدرت بدنی خوبی که داره خوب مقاومت کرده. رون پرسید: ولی آخه برای چی ؟ اون برای جی باید به | || کینگزلی شکلیوت حمله کنه ؟
آقای ویزلی گفت: کینگزلی یکی از پشتیبان هدای هریه که ظاهر
توانسته بوده رد اونو تا یه جاهایی پیدا کنه. آقای ویزلی ادامه داد: اون با ترک کردن جسمش قدرت زیاد از دست داده. اون به انرژی نیاز دارد و احتمالا قدرتش داره رو به اتهامی رد. این فرصت خوبی بوده که هم کنیگزلی رو از سر راهش بردار
دمبل بیست و چهارم: معجراب شد. رار در ۵۱۳
باشه. علاوه براون برای شما دو نفر روش دیگهای وجو
حدی در آسیب مصونتون می کنه ولی در مورد هری نمیتوانیم روش استفاده کنیم چون قدرت های هری هر هالهای رو در اطرافش میشکنه خانم ویزلی گفت: ولی باید بشه کاری کرد. پرفسور برنفورد پاسخ داد: مالی، هری بیشترین قدرت هارو خودش در درونش داره. اولین کسی که می توانه به اون کمک کنه خود هریه روهای منشاء گرفته از اون تمام سپرهای مانعی رو که ما بخوایم راطرافش تشکیل بدیم می شکنه. صدای خندههای مظلومانه آیریس ذهن هری را دوباره یار کرد. پرفسور برنفورد با صدای بلندی گفت: هری مرگ آیریسی ضایعه بزرگیه، ولی یه مرگ کافیه ایه بار گفتم تو باید بتونی قدرت خود تو در اختیار بگیری، اگه تسلیم احساساتیت بشی معلوم نیست. چه فاجعه هایی رخ خواهد داد. اگه نتوانیم این وضعیت رو کنترل کنیم به غیر از آیریس قربانی های دیگری هم خواهیم داشت. هری آب دهانش را به سختی قورات داد. سکوت دوباره برقرار شد تا اینکه صدای زمزمه از درون راهرو همه رایه خود آورد. کنستانت که در نزدیکی در ایستاده بود گفت: مادام پنسی دارند میاند. سپس در را باز کرد تا او را به داخل راهنمایی کند. عمادام جنسی دم در ایستاده بود و مشغول گفتگو با گرتا بود. با بازشدن در گرتا حاموشی شد و در حالی که نگاهش سرشار از نارضایتی بود نگاهی به
ریون اتاق انداخت و سپس درون دیوارها ناپدید شد.
مادام چنسی قدم به درون اتاق گذاشت. همه از جای برخاسته بودند و سکوت خاصی جاری بود. مادام پنسی که نگاهش متوجه پرفسور
۱۲ح جیری پاتر و حاد وی خاطرات
. ناگهان استفان گفت: هری؟ حواست به من هست؟ هری با گنگی سرخی را تکان داد. خانم ویزلی گفت: نمی تونیم
پرفسور برخورد سرش را تکان داد و گفت: بله مالی، اون به احتمال زیاد این کار رو هم خواهد کرد. چون زمان زیادی رو نمیتوانه با شرایط سیر کته مگه اینکه تصمیم بگیره جسم کسی دیگه رو به تسخیر
بیارد که در این صورت باز هم یه قتل دیگه خواهیم داشت.اون اگه بخواهد جسم کسی رو تسخیر خودش کنه حتماً کسی رو انتخاب می کنه که به هری نزدیک باشه تا بتوانه خودشو به اون نزدیک کنه و از نزدیک مواظب جعبه باشه.
لحظهای سکوت برقرار شتاد و سپس پرفسور برنفورد ادامه داد: و
در این قصورت شما دو نفر در خطر جدی هستید. و هرمیون برگشت. هرمیون گفت: یعنی شما فکر می کنید ممکنه مارو بکشه تا در قالب جسم ما خودشو به هری
یک کنه ؟
نگاه همه به سمت بر
در سرش را به نشانه تأسف تکان داد و گفت: متأسفانه
: ولی ما باید چی کار کنیم؟ پرفسور پرنفورد پاسخ داد: شما به زودی به هاگوارتز برمی گردید. وباره همه کلاسیها آغاز میشه افراد زیادی از سازمان
قدرت های متحد به هاگوارتز اعزام شدند که قدم به قدم از همه شاگردان محافظت کنند. البته به غیر از شما و جانسون ها کسی او نهار و نخواه دید. اوضاع الان بحرانی محسوب میشه ولی شرایط ظاهری باید عادت
فصل بیست و جهارم معجون مبادر سرخ و زرد دارد
هیجان بیرون آمد. جهبرداش شاداب بود و صورتش گل انداخته بود. دور گردنش را پارچه پشمی بزرگی پوشانده بود که جلوی گردنش گره زیبایی خورده بود. با شوق به سمت آنها آمد و گفت: هی اسلام بچه ها! تعطیلات خوش گذاشت؟ هرمیون که تازه از کالسکه پیاده شده بود و گذاشت و گفت: بله و همه چیز عالی بود هاگرید شال گردنش را با انگشت اشاره نشان داد و در حالی که
چشمک میزد گفت: هی ! انتظارش رو نداشتم. هرمیون لبخند زد و گفت خوشحالیم که دوست داشتی. هری چشمانش را برهم فشرد. صدای جیغ آیریس دوباره در سرش پیچید. هاگرید نگاهی به هری انداخت و گفت ببینیم هری به نظرنمی یاد زیاد حالت خوب باشه.رنگت زرد شده. زون نگاهی به هری انداخت و با ناراحتی گفت
را در میان برف ها
برای را شامل ممنونم... می دوانید اصالاً
تو که دوباره صدای
همراک لبخندی مصنوعی زد و گفت: من میرم داخل بعداً می هری همچنان که از آنها دور میشد صدای هاگرید
می شنید: درباره
را از پشت سرش رگ اون دختر معصوم شنیدم. هری راهش را به سمت خوابگاه کاج کرد. مرگ آیریس خواب را در منزل مادام پنسی از چشمانش ربوده بود. حرفهای پیترسون درباره کنترل قدرت و آتشی که شیگران هم در آن خواهند سوخت برایش معنا پیدا می کرد.
با قدم گذاشتن به درون هاگوارتز انبوه ماموران
را به خود جلب کرد تقریباً
سیاهپوش توجهش را تمام راهروها تقاطع ها و هر گوشهای که سابق بر این تاریک و خلوت بود دیده میشدند. صورت های سردشان
۴\ه جیرجی پاتر و جادوی حاطرات
نفورد بود نزدیکتر آمد و به چهره او چشم دوخت. پرفسور برنفورد
لبخند زد و گفت: سلام. حال ره؟
مادام پنسی در سکوت به او چشم دوخته بود سپس آهسته دستانش را
در میان دستان خود گرفت با دستان چروک خوردهاش صورت پرفسور
پرنفورد را لمس کرد و سپس آهسته دستش را بر روی پارچه سفید روی چشمانش کشید. با صدایی آمیخته با بغضی گفت: آماندا! چشمات؟! پرفسور پرنفورد لبخند تلخی زد و کودکانه گفت: بدون اونها
دیگه دوسم ندارید؟ لحن پرفسور مانند دخترک کوچکی بود که نزد مادرش بازگشته است. مادام پنسی صورت او را بوسید و سپس او را در آغوش کشید با بغضی که کم کم در گلویش می شکست گفت: عزیزم چطور ممکنه بتونم
وست نداشته باشیم؟
اون دختر کوچولوی شیرین ز
قطره اشک درشتی از گوشه چشم خانم ویزلی روی گونهاش
حاد
جاری شمال
%8::::: کالسکه مخصوص مادام پنسی آنها را تا هاگوارتز میبرد. قبل از سوار شدن در کالسکه هر سه آنها تحت حمله شدید انواع سفارشات و نصیحت ها قرار گرفتند و در نهایت خانم ویزلی با چشمانی مملو از اشک آنها را روانه کرد. حضور ماموران سازمان قدرت های متحد در همان بهد ورودشان کاملاً به چشم میآمد. دروازه های قلعه توسط مامورانی که برای سایرین نامرئی بود محافظت می شد و همه آنها لباسهای سیاه رنگ یک فرمی به تن داشتند اثری از هیچ گونه احساسی در هم ه نمیشد. کالسکه در برابر کلیه کوچک هاگرید ایستاد. هنوز ف
در کالسکه پیاده نشده بودند که هاگرید در کلیه را باز کرد و با شهود
قصیل بیست و چهارم: معمحو سیج و زرد ۵۱۷
هری، پس بالاخره شما هم برگشتید؟! هری نزدیک تر آمد و پرسید: شما تعطیلات توی هاگوارتز بودید؟ جولیا برای یک لحظه سیرش را پایین برد که دوباره موهای لخت و بلندش نوی صورتش ریخت. بعد دوباره با همان لبخند همیشگی سرش را بالا آورد و در حالی که موهایش را پشت گوشتی میبرد گفت: آره خوب زیادم سخت نبود. هری که از سوالش پشیمان شده بود گفت: نه. یه جورایی گاهی
اوقات جذاب هم هست. جولیا لبخند زد. صدای آیریس چون فریادی رو به خاموشی در سراسر وجودش پیچید، درست نمیدانست چه وقت از این فریادها رها خواهد شد. هری سعی کرد لبخند بزند و سپس راهش را به سمت خوابگاه تغییر داد. ناگهان جولیا گفت: راستی... هری؟! هری برگشت و جولیا با لبخندی دوستانه گفت: فرصت نشد که بهت برای پیروزیت
یک بگم. هری پرسید: پیروزی ؟ در چه مورد؟ جولیا نگاهی به اطرافش انداخت و سپس در حالی که به سرش اشاره
: در مورد ذهن پردازها دیگه. هری که متوجه منظور او شده بود گفت: آه! ممنونم... هری فرصت نکرد چیز دیگری بگوید چون تابلو کنار رفت و تعداد زیادی داخل شدند. هری از فرصت استفاده کرد و از پله های خوابگاه بالا رفت.
*ی
اینکه خوابگاه ساکت و خالی بود احساسی خوشحالی زیادی
همگی کرد. همانطور که فکر می کرد چمدانش پیش از خودش رسیده بود. همری گره کرواتش را شل کرد و روی لبه تخت نشست. اتاق کاملاً
۵۱۶ هری پاتر و حادوی خاطرات
حالی از هرگونه احساسی بود و به نظر می رسید هیج چیز نمی تواند حالت صورتشان را تغییر دهد. است. بیشتر هری را به یاد مجسمه میانداختند. جوان اکثرا حتی امتداد نگاهشان هم تغییر نمیکرد. هری به سمت راه پلهها پیجید که ناگهان کسی از پشت سرش فریاد زد: هی سلام هری - هری برگشت سیموس و تویل از پشت به او نزدیک می سیموس که بخشی از پیراهنشی از شلوارش بیرون زده بود گفت:
بتواند چیزی بگوید کالین دوان دوان از فاصله دورتری خو به آنها رساند و گفت: سلام هری برای مسابقه آمادهای؟ هری با اینکه احساسی خستگی می کرد ولی با یادآوری مسابقه انرژی
دوبارهای یافت. چشمکی به کالین زد و گفت: کاملا آماده. هری تمام تعطیلات را تمرین کرده بود و حالا کاملاً برای مسابقه با بن احساسی آمادگی می کرد. سیموس که راهش را به سمت سالن غذاخوری تغییر میداد گقت: یادت باشه کلاس دفاع در برابر جادوی سیاه امروز بعدازظهر تشکیل می شه. هری با حرکت دستش از او تشکر کرد و به سمت خوابگاه رفت.
صدای جیغ آیریس هری را انگشتانتی فشرد. جولیا پشت تایلو و در سالن عمومی برج کارنامه
. روی زمین نشسته بود و مشعولا نوازش آر خیاب بود. آرخی با در دستا جولیال داده بود و در حالی که چشمانش را بسته بود با را می کرد. جولیا با دیدن هری موهایش را که توی صورتش ریخت
متال گذشته گرم و صمیمی بود و با لب هایتی به نظر می رسید هرگز ناپدید نمی شود جولیا گفت:
فصل بیست و حتهارم: معمحول شب در سرح و زیرد: ۵۱۹
نورجه می کرد. - حبس می کرد صورتش چه اندازه سابق بشاشی هور سرحال بود. ماندن در هاگوارتز برای تعطیلات احتمالا برای او آزاردهنده تر از جیزی بوده که بتواند آن را مخفی کند. هری پلک هایش را برهم گذارد
افکار گوناگونی در
سرش چرخ می زد. با دیدن جولیا به یاد آنچه درباره
اندرو جانسون شنیده بیو شد افتاد.
مادر جولیا با است. اندرو جانسون کشته شده پور شد.
هری احساسی می کرد سرخسی گیج می رو شد. کسی پرسیاند: انا-رو جانسون
اطرافش نگاه کرد. روی یک صندلی نشسته بود که در اطرافش آدمهای زیادی با لباسهای فاخر و بلند نشسته بود و همه در سکوت به افرادی
که در جلوی آنها بودند نگاه می کردند. آن مرد دوباره پرسید: اندرو جانسون آیا متوجه هستید با توجه به
اتهامی که به شما وارد است محکوم به مرگ خواهید شد؟ مردی که این
: - |
سوال را همین پرسیان برای هری کاملاً آشنا بود او سر ریوم پیترسون بود.
که در لباسی فاخر در پشت جایگاه بلندی نشسته بود و با مردی که
پشتشی به هرین بود صحبت می کرد. هری با کمی دقت استفان را در ردیف اول تماشاچیان دید. چهره اش مضطراب بود و مشتش را با ضربات متوالی به دسته صندلی می کوبید. زنی که در کنار هری نشسته بود داستانش را درهم حلقه کرده بود. دو دستش را جلوی صورتش آورد و با حالتی التماس گونه زمزمه کرد: بگو من این کاررو نکردم! بگومین این کار و نکردم ! بگو من لیدیار و نکشتم. فریاد بزن ! هجمه عر سکوتی سنگین فرو رفته بودند. کسی چیزی نمی گفت ولی
> بهره ها فضطراب بود گویی همه در کنکاشی درونی بسر مسی برندگویی
.
این پا- یک * میدونم که اینجایی میتوانم و جودت و حس کنم.
جبطه را با وجود این همه مامور خودتو تا این بالا رسوندی؟
|| || | با که با فشار دستگیره در جر خیاد و در با سوی کوچکی باز شما- هری : ار
| 4 || || ) ری- = o | . بازویش در را بست و گفت: تو چی می خواکی جسرا ایران و
بیسمس تبخیر
کشتی؟ اون
ب - : . . . همهٔ قل، تا ته ه؟
فقط یه دختربچه بود؟ کوچیک و بسیار ضعیف. این همه قدرت بو
یا • • •
: -
بست و این بار دستش را
د تگی به دوباره باز شد. هری دوباره در را
- زیر سمیه
| :بر روی تخ دستگاه فشار داد و گفت: به چیزی که میخوای نمی رسی
به او اجازه میداد بیاد بیاور
به در آهسته دراز کشتیاد و در حالی که پیشتر به تخت بود به سعبهه
= دی نقش است. حالا که با دقت ج" -
________________
قتصال بیست و جهارم قمعجون بیلدر سر جو زیر در ۵۲۱
سرا"
اندرو جانسول خندید. که یشت سر هم که با سه د گقت: نگاه
یی است. خی
خ ابو کنید اون کنار چارلز پیترسون ایستاده، اون برادر لیدیا است. هری سرش را کج کرد تا توانست از میان ماموران سیاه یوشی که اندرو را احاطه کرده
1 = = = - تیر . . . بودند- پیترسون را که در سمت دیگر آنها نشسته بود را ببیند. پیتر حسون که
• • • - م ی
روی صندلی نشسته بود یکی از پاهایش را روی دیگری انداخته بود و
در حالی که نوک انگشتانش را مماس با یکدیگر قرار داده بود بدون اینکه
به اندرو نگاهی بیندازد گفت: ببریدش،
. | = ماموری که کنار اندرو جالبسون بود دعیت: بهتر به راه پیغاتی ، جانسون به سمت ماموری که این حرف را زده بود برگشت. ناگهان
== است. = ی = |
همه قاع موران اماده حمله شدند ولی جا ون تنها لبخند ساده این زد
سپس او را از دادگاه بیرون بردند. دادگاء کم کم داشت خالی می شد.
ولی دو تا از صندلیها هم چنان پر بود. چارلز پیترسون که همچنان بانگاه
خیره اش دوردست ها را می کاوید و دیگری استفان که سرش را
ن خوابگاه بازگشته بود و امتداد
تیر نکاهش روی پنجره ها مانده بود. هری که گره کراواتش بر
به سمت استفان رود. ولی بار دیگ به ۵
به حبسجت. سال غذاخوری رفت.
|| | • عر که ه- = -ی بر ریوس پیترسون که برای گرفتن جعبه نزد پدربزرگ هری رفته
بود پادربزرگ جرالد و جولیا است و سر چارلز پیترسون برادر لیدیا که
به دست الله رو جانسون کشته شده بود. پدر جولیا و جرالد به حکم
. I | = - * = کی . پدربزرگشان کشته شده بود و پیترسون ارتباطش با آنها را مخفی نگاه
| ||
|
۵۴۰ هری یا تر و جادویی خاخارات
صدای خبریه محکمی هجمله را از: جای پرانا-. ح- ترانزیوس پیتر این که
جک تستش را روی میز کوبیده بود با لحن کوبندهای گفت: اندرو جانسون با
توجه به شواهد و مدارک بدست آمده. دادگاه شمار و در قتل لیدیا جانسون
۵.جرم می دو نه یر محکوم تب تاخته شاه به آیا...
قطره اشک درشتی از گوشه چشم زنی که کنار هری نهٔ متهبود
است.
فروغلتید و پا درد زمزمه کرد: نه!
مردی که کنار هری نشسته بود پنهانی اشک هایش را با یک د: تمال
یاک کرد و گفت: سر ریوراسی پیترسون انتقام دخترشو گرفت.
ای - - - - - - ی.
سیاسی - سی
آن مرد بلند شد و دادگاه را ترک کرد. زنی که کنار هری
نشسته بود صورتشیی را با دستمال یوشاند و او هم دادگاه را ترک کرد. سرریوس پیترسون که ذرهای تردید در چهره اش دیده نمی شد به مامورین سیاهپوشانی که در اطرافش ایستاده بودند اشاره کرد و گفت: برای اجرای حکم ببریا دخی ، وقتی متهم را برگرداندند و به سمت در خروجی بردند. هری
چهره جانسون را دید. صورتش شکسته بود و بخشی از موهایش
| 1 + • • سال است. هیل- نقیبانی هپبورد و به نظر یارها بیجرلسر از | جه بیبیسی از این او را دیابد: - = لحظه ای ، از او
بودهای رسید. کسی هم قدم با او گام برمی داشت و لحظه ای ار . • که
جدا نمی شد. دست هایش را با دستکشهای سیاه و بزرگی
= ی = . غیر ایتال
تا بازوهایش می رسید پوشانده شده بودند و روی چشمهاش چشم :
سیاه رنگی بود که هری جنسی آن را تشخیص نمیداد. دو نفر جلو و دژ لاغر پشت او حرکت می کردند. اندرو جانسون که در احاطه ماموران حرکت می کرد وقتی از میان افرادی که بردنش را نظاره می کردند. می گذشت. لحظهای ایستاد ماموریت که در کنارشی حرکت می کرد بازوی او را فشرد و گفت: فکری به محت
1 || ||
-----
است.
 
________________
فعال بیست و جهارم معجحیت شادر مسیخ و لیرد. ۱۳۱۳ج
هری که از آنچه شنیده بود خوشحال بود گفت: عالیه بهت
تبریکا می گم. امیدوارم بتونی جایزه اونو ببری،
ای
فکر
گفت:
هرمیون که دوباره خوشحال شده بود لبخند زد و کنم بتونم جایزه اونو بیرم، من مطمئناتم همه جایش درسته کاش می توانستم امتحانش که رونن ابروهایش را بالا کشید و سپس خندید و گقت: چطوره؟یه کمیش و بریزی تو جام جلوی مالفوی تا با به یادآوردن خاطره باخت قبلیشون به گریفندور دیگه او نور سالن نشینه و هی شکلک در
بییاره. هری برگشت و به پشت سرش نگاه کرد. مالفوی و داری دسته اش یشت میز اسلیترین نشسته بودند و در حالی که به هم آنها را نشان میدادند چیزهایی می گفتند و می حنفیان تأت. هرمیون گفت: ولشون کنید اگه اون ماموری رو که بالا سرشون ایستاده می دیدند دیگه از وحشت سرشون رو هم از روی میز بلند نمی کردند. رون با هیجان گفت: آره حق با هرمیونه ولش کنید. اگه بفهمد سه روز دیگر قراره چطوری شکست بخورند الان به گریه فی افتادند. بذارید حالا من خبر مو با م. با بقیه بچه های تیم هم صحبت کردم. هجه کاملا آمادند و هرکس یه جورایی حسابی تو تعطیلات تمرین کرده. بر
اینال فعه ما حتمیه، هری هم که مطمشتم حسابی اینافعه حال جرالد رو
۵۴۲ هری یا لر و جادوی خاطر است.
وقتی هری به سالن غذاخوری رسید. رون و هرمیون هم آنجا بودند، هر میتوان برایش دست تکان داد. به نظر خوش جالی همس یا رسید هری از کنار یکی از مامورین سیاهپوش گذشت و خودش را به آنها رساند. هنوز کامل ننشسته بود که هرمیون گفت: همین یه خبر خیلی خوب دارم.
هری که هنوز بعد از آنچه دیده حالت طبیعی خود را کامل با دست نیاورده بود در حالی که سعی می کرد خود را مشتاق نشان دهد. گفت: چه خبر خوابی؟
روان با هیجان گفت: آره بگوی یکی هم من دارم.
هرمیون نفس عمیقی کشید و بعاد سینه اش را صاف کرد. اشتیاق
رجشمانشی موج میزد و گونه هایش گل اناداخته بود. برای یک
کوت کرد و بعد با هیجان گفت: تموم شد !
لحظه
رول و هری با حیرت به هم نگاه کردند. روان پرسید: تموم شد؟
جی تموم شد؟ هرمیون با لبخند شیطنت بازی گفت: معجونم. همونی که
| = = و ... سیاسی =
فکر می کردی درست کردنش غیرممکنه. اون آماده است. معجون
|- ام = i === : - .آ ،
به یاد اوونالد ه اماده است. قاخر کنم بتوانم جایزه آنان رو ببرم.
همری پیراسیابد: از کجا عمیدونی آماده است ؟
ای
هرمیون با همان هیجان گفت: به محضر ورودم رفتم و بهش می-ر
یا محمد است.
روان یرسید: ولی تو که امتحانش نکردی؟
است .
مهدی ان که ناگهان بخش از هیجانش را از دست داده بود با
صلای آرامتری گفت: نه نکردم. ولی مطمئنم که کامله و هیچ ایرادی نداره
امروز بازم روش کار می کنم و بعد فردا اونو به پرفسور اسنیپ می دم خانه
آتن بیقرستان. اولها اولجا می توتانا- با روشهای خود خشونت امتحانش کنند.
| ||
 
________________
هیچ یا کت یا ادرسی نداره. این تو نوشته ... نوشته...!!! نوشته در
مسابقه شرکت نکن. این به نفع تو خواهد بود.
- س- مس - » است.
روان یرسیا- : همین ؟
چنین کاری نمیبینند. اونها که نمی دوند هری تا چه حاد پیشرفت کرده با اونها جرالادرو برتر ا هشت تا دولند و فقط منتظر is > و دلنشست.
ترتیر بر است بر اثر خسری همین دو را بی-رقرار جای داست.بیبیسی
او تنها باشه. این بیشتر شبیه اون نامهای هست که تو منزل هم ادام پنسی برام رسمییابد.
هری نگاهی به کاغذ انداخت و گفت: ولی هر کی این و فرستاده اشتباه کرده هری کاغذ را در میان دستانش مجاله کرد و ادامه داد: ما تو مسابقه شرکت می کنیم و یه پیروزی بزرگ هم بدست می یاریم.
رون و هری هردو خندیدند ولی هرمیون تنها لبخند سادهای زد.
*: ع: :::::: رون و هری آن شب پیش از تاریکی برای تکمیل تمریناتشان با جاروهایشان رواله زعین کوئیدج شدند. هرمیون ترجیح می داد بار دیگر به معجون به یادآورنده سر بزند. شب وقتی برای استراحت به خوابگاه
بازگشتند. هری تنها می توانست بعد از درآوردن لباس هایش به درون
| ||
۵۲۴ هری یا تی و جادوی خاعفی است.
رون نگاهی به میز اسلیترین انداخت و گفت: قاطی اسلیترینیها هم نیست. شاید همراه جولیا برای تعطیلات پیش عمشون برگشته بودند و
هنری سرهای را تکان داد و گفت: نه همان جولیا رو تو سالن عمومی
برج دیدم. او نها تعطیلات شر هاگوارتز بود ناد.
روان گفت: هی هری اون هادویگ نیست. هری برگشت و به میز
ریونکلاو نگاه کرد. هدویگ در میان دخترها فرود آمده بود و با
و حیات به این سو ایر آن سو - باد.
وی س
هری از جا پرید و خود را به هدویگ رساند. هری آهسته به او
نزدیک شد و از پشت گرفت. هادویگ پاپی قراری دست و پا می زد ولی
خیلی زود آرام گرفت و هوهوی ضعیغی کرد.
خارجی از ساس بیان عذرخواهی کرد و هدویگ است. فسا گریهٔیعن-الور
= ی = ای ای - ی.
رد. هرمیون آهسته هادویگ را نوازش کرد و گفت: طفلک چقدر
-
شر
میرحسیاره بود؟ تی اونو اینقدر ترسوناده بود. روان یرسید: چرا حالا سر میز ریونکلاو رفته بود؟ هری که به چشم های جمعص سوم هدویگ نگاه قمی کرد گفت: یه
چیزی وحشتزدش کرده بود که تشخیص نمی داده راه شو اشتباه اومده.
هرمیون گفت: هری؟ این جیه به پاشی وصله ؟یه پیغام ؟ هری که تازه متوجه کاغذ وصل شده به پای هدویگ شده بود کاغذ را از دور پاهایش باز کرد و آرام بالهایش را نوازش کرد. هدویگ آرام تر شده بود و با نوکش مشغول جمع کردن خرده غذاهای باقی ماه
__ میجی ادبیر یورد، روان گفت: فکر می کنی از طرف کی باشیه ؟ هری کاغذ را باز کرد و گفت: نمیدونم شبیه یه پیغام میمون
ای است.
________________
فصل بیبیست و چهارم معجون شبامر سرخ و زرد ۵۲۷
هری لبخند زد و گفت: معنی این حرفها اینه که یه نفر دلش می خواها- من توی مسابقه شرکت کنم. همسون کسی که اون پیغام رو بوسیله هدویگ برامون فرستاد. این یه نفر قدرتهای جالبی داره ظاهراً اون تونسته رو ناخودآگاه نویل، کالین و سیموس تأثیر بذاره و اونهار و وادار کنه تا نسبت به این مسابقه احساسی بادی داشته باشند و چنین چیزی رو به تو بگندد و به همین دلیل هم نمیخواسته تا این حرفهارو مستقیم به خود عین بزنند جوان احتمالا می ترسیده من بتونم موقعی که اونها دارند به من اخطار می دنا- از روی ذهنشون بخوانم که این اخطار از طرف چه کسیه ؟
روان با هیجان پرسید: تو می توئی بفهمی؟
هری دوباره خوابید و در حالی که عینکشی رو دوباره از چشمانش پرمی داشت و روی فیز کنار تختش می گذاشت گفت: نه! البته که نمیتوانم من تابحال جنین کاری انجام ندادم. ولی احتمالا کسی که این اخطار هارو فرستاده از این موضوع باخبر نبوده.
روان دوباره پرسید: اوران کیه هر ی؟
هری پلک هایش را برهم گذارد و گفت: هر کسی هست اونی نیست که اطراف ها پرسه میزنه. جوان راستشو بخوای اون قانو به این مسابقه تشویق می کنه.
روان با حیرت پرسید: تشویق می کنه ؟ از کجا می فهمی؟
هری با چشمانش بسته یاسخ داد: نمی دونم حسش می کنم.
روان که از کنار تخت بلند می شد و به سمت تخست خود می رفت
باصدای آرامی پرسید: فکر نمی کنی بهتر باشه تو مسابقه شرکت نکنی؟
هری در حالی که هنوز چشمانش بسته بود و غلتی زد و گفت: نه.
من اصلا چنین فکری نمی کنم. من فکر می کنم بهتر بخوابی و همه رو
است.
رختخواب بحزد. هنوز پلک هایش کامل بسته نشانده بود حه روات نرگسیان: هری ؟ هری چشمانش را باز کرد. روان کنار تختش نشسته بود. برای
اینکه آرامتر صحبت کند. سرش را نزدیک آورد و پرسید: بیداری؟
هبری از درون رختخواب بیرون آمد و در حالی که می نشست
گفت: خوب آره الان دیگه بیدارم میی شاده ؟
نمی دونم چطوری باید توضیح بالم.
= < , , . سمی . است - هری عیت حبسته را از انرژی حیا هجز کتاب
است. ای است .
به چشم میزد یرسید: چه اتفاقی افتاده ؟ روان گفت: خوب می دو تی از کالین شروع شد. اون امروز بعدازظهر
اومد و از من خواست تا بهت بگم اگه میشه لطفاً توی مسابقه شرکت
نکنی، اون گفت نگرانته و فکر می کنه ممکنه اتفاقی برات بیفته. هری که خواب به طور کامل از سرش پریده بود گفت: کالین ؟ ولی
سایر است.
اخته بر ایال ج S تالی و ادی و از به مه... گفت که به ای مسابقه آماد یا نه ؟ - احیا یحیی - آی ی عبس است . س • "ر" <ی م به
بیرون مکت کوتاهی کرد. و بعاد ادامه داد. موضوع همجنین جا تموم نشال
وقتی بعدش نویل اومد و اون هم دقیقاً همین چیزها رو گفت به نظرم
میبا
موضوع - جا- بی تر رسیاد ولی وقتی است- نیم میرحسی هم قبیل از خواب همین هارو
آهسته به من گقت دیگه احساسی نگرانی کردم ولی نمی دونم چرا او نها خودشون نمی یودیدند تا این موضوع رو به خودت بگندد. حتی سیموسوی جوری برخورد کرد انگار نمی خواهاند بفهمی داره به من جی می گه. هری معنی این اتفاق ها چیه ؟ نکنه واقعاً بهتر باشه که توتوی مسابقه شرکت
| " می .
| || " نکنی
________________
فصل بیست و جهاز ما معجون شبلی برج و زرد ۵۲۹۹
نیست فقط یه کمابه.
جرالد به هرمیون لبخند زد و گقت: معجونت چی شد؟ آماده است؟
هرمیون با لبخند پاسخ داد و گفت: کامله.
جرالد سرش را تکان داد و گفت: خوبه با سپس ناگهان لبخند از
= 1| است .
روی لب هایش محو شد و رو به رون کرد و گفت: تو مسابقه روز
شد.رون که تعجب ده بود گفت: این جرا اینجوری کرد؟ تا بحال نادیده بودم پختماده و بعادشان نمی دو نام جی شتا- یکاهو مثال اولش شد.
هرمیون که اخم هایش درهم رفته بود پرسید: چرا فقط به تو گفت
= ه =
که توی مسابقه می بیشمست؟ چرا چیزی به هری نگفت. روان شانه هایش را
بالا کشید و خندید و گفت: شاید فکر کرده هری خیس شده دیگه تو
مسابقه شرکت نمی کنه. حالا جی بود ریخت روتا؟ هری پیراهنش را لمس کرد و گفت: شبیه آب میمونه.
هرمیون دستمالی از جیبش در اورد و در حالی که به هری قمی داد
گفت: با این صورت و گردنتو خشک کن، ولی بهتره بری لباس هاتو عوض کنی.
هری سرش را به علامت تایید تکان داد و گفت: آره فکر کنم
ای بهتره همین کار رو بکنی، رون گفت: میشم باهات می یام کتاب گیاهشناسی رو جا گذاشتم. هرمیون هم از جایش بلند شتا- تیر گفت: هیتمن. می یام می خواهم قبلی از کلاس یه سر به هاگرید بزنم. دوست دارم بدونم راشل با هاگرید کنار او ماده یا هنوز هم بالاخلاقه ؟
هری از جای بلند شد و دست های خیسش را با دستمالی که
. .است * e .است هم ذهن پردازه حته بیریه کالین
= } . س . سی به روان بگندد تا اوان هم جلوی الورژی بگیره و هم هم مختن به دلتای بخواهد
توی این مسابقه شرکت نکنی تا راحت بتوانه ببره. ه یی، گقت: درسته که اون می تونسته چنین کاری بکنه ولی
یا جت الله او نقدر به توانایی هاش اطمینان دارد که هرگز به خودش چنین او را تصدیق کرد و گفت: جرالد هرگز
و ... س
زحمتی نمیداد، روان هم حرک-|
نزدیک می شه
هیبری و رولیت خبر دور سکوت کردند. جرالد به آنها نزدیک شد یک جام در دستش بود و برعکس دفعات پیش یک لبخند گوشه لبش دیده میشد جرالد اول کنار آنها و بالای سر هنری ایستاد و گفت: سلام بچهها چطور ا_
رول قرا خری که اصلاً انتظار چنین چیزی را نداشتند. هردو برگشتند و
به جرالد نگاه کرد. در یک لحظه جامی که دست جرالد برگشتحت
. . که
جرالال دوستانه لبخند زد و گفت: متأسقم نمیدونم چی شد
* ... = • سست
برگشت. امیدوارم زیاد خیسی نشده باشی، هری که سعی می گردباد
لباس تی را از بدنش دور نگه دارد تا به باد نشر نیچسبد گفت: نه چیز مt
لی - تمثیلی
 
________________
زانوهایش خم شد. فریادهایی را که از شدت دردا می شد. در گلو خفه می کرد. برای یک لحظه سرش را بلند کرد و به اطرافش نگاه کرد. تعداد زیادی از دانش آموزان دور آنها جمع شده بودند و با وحشت به هری نگاه می کردند. هرمیون کنار هری زانو زده بود و با نگرانی او را می پایید. با صدایی که میلرزید گفت: نگران نباش الان =میرسناد. هری به دمستانش نگاه کرد. طاول های در شست و چرکی روی آن پدیدآماده بودند که سطح پوستش را پوشانده بودند. کسی فریاد کشید: بریل- کتار. و به دنبال آن آخرین جیزی کید هنری دیال جهره لو جلوی بیلک هایش سیاهی بود. سعی کرد چشمانش را باز کند. در کمتری را احساس می کرد ولی احساس خوابآلودگی شدیدی داشت. آنچه در برابرش می دیاد سقف بلند درمانگاه بود. سرش را برگرداند دور
تا دور شیرده های سقیل کشیده بودند.
-حساسی می کرد لبش باد کرده است. گلویش از شدت تشنگ
•ی
می سوخت. پرده کنار رفت و هرمیون با یک پارج بزرگ از آب از میان آن گذشت. پارچ آب را روی میز کنار تخت هری گذاشت.
پلک هایش دوباره روی هم افتادند ولی صداهای اطرافش را می شنید.
کسی با مادام یامفری حرف میزد. سعی کرد. دقت بیشتری بکند. این صدا
برای هری آشنا بود. هری سعی کرد تمرکز بیشتری کند. این صدا صدای
هر محیمی_ | به او داد پاک گرد . می ، ,1| | ه رقالت گفت: عین فکر می کنم کاملا کنار او ماده باشیه. راشل دیروز هم
هر دیجیمون ه یی یار دیگر دستمال را روی دستانش کشید و گفت پاک نمیشه. سمس - شد و به دستمال را روی دستش کشید به نظر میرسید قطرات آب اصلاً حذست دستمال نمی شوند و همچنان روی دست هری باقی مانده
هر دیوا . - ر " > * سبب دستمال را روی دست همسری کشید. هری فریاد بلندی کشید هرمیون اخم هایش درهم رفت و گفت هری من اینقدر محکم نکشنیدم
• = = 16 ... " . 1 - 1 == ت: م - - . هری سرش را با حجر است. تکان داد و به دستانش خیره شد. به نظر
می رسیبیا- قطراتی که لر و تخت پوستش بود ناد جذاب بادانی می شوناد. سعی کرد
پیراهنش را از بدنش جدا کند. جای تمام خیسبیها به شدت می سوخت .
روان که وحشت کرده بود با نگرانی ایریسیا- : جای شده ؟
هری بدون اینکه حرفی بزند با دستش گراواتش را با سرعت شل
گرد و سعی کرد یقه اش را باز کند. هرمیون ناگهان جیغ کوتاهی کشید
.
و گفت: خدای من دارند تبدیل به طاول می شند.
= ... به هاشمی یا به دستتان تنیس حجره شد. بسطح پیر سیستم محلی ورم کرده بی-وی سیر C
. = ه = به لنت
بود. تمام جاهایی از با-نشی که خیس شده بود هیست و حبست و به شیخالد
س , , , , = ---- | . - هود،
دو د مرا که در حسب می کرد هر لحظه نفس کشیدن برایش سخت تر می"2
________________
فصل بیست و چهارم - معجون شبلی را جبرج و زرد ۵۳۳
بود که درد می کرد. هرمیون یرسید: چی شد ؟ مادام پامفری پاسخ داد: جای طاول ها درد می گیره و نمیتوانه به جام لب بزنه، خیلی خوب هری دهنتو باز کن من آب و آروم از گوشه لبت می ریزم داخلی، هری به نشانه موافقت تنها توانست بیلک هایش را لحظه ای برهم نهاد. آب خنک و آرامش بخشی از گوشه دهانش به سمت حلق خشکش جاری
ای
فنی خیابد. احساسی می کرد حالا بهتر می تواند نفس بکشد.
مادام پامفری آهسته سر او را به عقب برگرداند و گفت: فعلا تا
فرهمی که دارند- برای زخمات در بیست می کنند آماده شده 5-سی تونی
است.
بخوابی، کسی با عجله به سمت آنها می دو یاد که هری صدای پاهایش رامی شنید. سرش را به سمت صالا برگرداند. لحظهای بعد رولن پرده را عقب زد و در حالی که نفس نفس می زد گفت: مادام پامفری، پرفسور
= 1 < | ... Ts. : . شد * || || | 1 = سر استیبی خواستناد که خود تونو به دخمه ایشوان برجیسونیابد. ظاهرا تور ح
درست کردن مراهم مشکلی پیش او ماده .
- کتیبی
عادام پا مغربی با نگرا: شی را تکان داد و در حالی که از جای بلند
آسیب را یا "ر"
مادام پامفری حرفش را ادامه نداد و با گذشتن از پرده آنها را ترک کرد. رون که تازه متوجه هری شده بود با خوشحالی گفت: هی ؟ چشماتو باز کردی؟ صدای فانو می شوی؟ هری به نشانه تایید آهسته پلک هایش را برهم زد. رون با خوشحالی گفت: خویه، خیلی خوابه. پسر همه رو بسیج کردی ها «باسه» درست کردن مرهم زخمات همه دارند کار می کنند: پرفسور مک گونگال، پرفسور اسپروت، پرفسور سینسترا قی دونی استیپا بدون اینکه بتوله
بهانه ای بیاره به دستور دامبلدور از روزی که این اتفاق افتاده داره روی
۵۳۲ هری یا تر و جادوی خاطرات
لویین بود. مادام پامفری گفت: الان هیچ کاری نمیشه کرد فقط اون
بایل استراحت کنه تا مرهم آماده پیشه. پرسید: ولی آخه چی باعت چنین چیزی شد؟ دام یا مغری پاسخ داد: معجونی از شبدر سرخ و زرد. باید بگم واقعاً
به قدری دشواری که با اینکه علائمش مشخصه ولی باور کردنش سخته. من نمیدونم این معجون روی پوست پاتر جی کار می کنه ولی می دونم که اون فرهم پایاد زودتر آماده بشه. چون اگه دیریشه ممکنه سمی که وارد بدنش شده جلوی نفس کشید نشو بگیره. هری صدای دیگری تشنید و بار دیگر به خوابی عمیق فرو رفت. صدای هرمیون او را از میان خوابش بیرون کشید. - هرین ؟ هری؟ صدای منو می شنوی؟ هری آهسته پلک هایش را باز کرد. هرمیون و مادام پامفری بالای
سرشاری بودائیل، هری سرش را برگرداند ولی اثری از لوپین نبود. همچنان
هرمیون که با نگرانی به او نگاه می کرد گفت: یه چیزی بگو بگو
مادام پامفری که یک جام در دست داشت به سمت او آمد و گفت: الان نمی توانه. درد زیادی داره اثر آرامش بخش هایی که بهش دادم خوابآلودش کرده.
سپس پشت گردن هری را بلند کرد و گفت: سعی کن یه مقدار اسب
بخوری. بدنت به شادات داره آب از دست می ده وقتی جامی که د مادام یا مفری بود به لب هایش میخورد به شدت می سوخت.
دختری ناخودآگاه سرش را عقب کشید. روی لب هایش طاول هایی ز
 
________________
اقتصال بیست و چهارم - معجون شرابر سر خدا و زرد ج -۳
بی سی
اینطوری جلوی شکستشو بگیره. هری سرش را از آنها برگرداند. او یک بار باعت شکست گریفندور شده بود. حاضر به شکست دیگری نبود ولی با این وضع نمی توانست مسابقه دهد. دستانش را از زیر ملافه سفیدی که بالاتنه اش را یوشانده بود
- - آ| - . با 1+ = | * در ابها - A در آورد پیراهن بر نمایی نادداشت برای هیج اثری از یوست خودش نمایش یابد.
دستانش مملو از طاول های جرکین و زخم های دردناکی بود که حرکت را
برایش ----- می کرد. هرمیون دوباره ملافه را روی دستانش کشید و گفت: فراموشش گین به محضر اینکه اوان هر هم افساده شه ور روی پورسنت بمالند هیمه این
طاولیها ناپدید می شه. فقط ممکنه تا چند روز یه مقدار توی استخوانات
احساسی درد بکنی،
هری پرسید. لویین کجاست؟ روان و هرمیون با تعجب به هم نگاه کردند و هرمیون گفت: منظورت جیه ؟ احتمالا توی اولین اتاقی. اتاقی شماره... رون دستش را به نشانه سکوت بیروی بینی اش کرد. هرمیون که تازه به یاد آورده بود که نباید اسم آتاق را
به زبان آورد. لبش را گزید.
هری به زحمت آب دهانش را قورت داد و گفت: ولی من اونو
ای بی
ای
رون با حیرت شانه هایش را بالا کشید و گفت: نه هری این
است.
دیان م. حتی صاداش و شنیدم.
ممکن نیست. هیچ کدوم از ما اونو ندیدیم. هرمیون با کنجکاوی یرسید: هری اونو کی دیدی؟ هری به سختی پاسخ داد: آخرین کسی بود که قبل از اینکه از
هوش برم شیل مشی، کنار تو روی زمین زانوزده بود.
صاد اشو شنیدم. وقتی دانشست با مادام یا مغری حرف میزد...
۵۳۴ هنری پا. و جادویی حاظرات
معجونی که قرار ه مرهم شبه کار می کنه فکر کنم تالافی جریمه هات در
او ماده
رفت. هیج جور نتوانستیم ثابت کنیم که این کار اون بوده. با اینکه هرمیون
خیلی سریع جام رو ازش گرفت ولی چیزی که توش بود فقطاب بود از طرفی با اینکه خیلی عجیبه ولی هیچ کس اون لحظهای که اون جامش رو
رون لبخند زد و گفت: نگران نباشی انتقامت رو خود قون فردا صبح
از شی می گیریم ف د آنحنان شک ان می دیم که حسابی عبرت بگیرند هری با اینکه لب ها و گلویش می سوخت پرسید: مسابقه فرد است؟
رون آهسته به لشانه تایید سرش را تکان داد و گفت: نگران نباش.
جینی بجات بازی می کنه. هری با قادرات باقی مانده در بدنش گفت: نه!
صدایی که از گلویش برمی خاست شباهتی به صدای خودش
نداشت و بیشتر صدای خروج هوا از دهانش بود. هرمیون گفت: هری عاقل پاش تو نمی تونی از جات بلند بشی تا
کمرت پر از طاوله. خونت داره با اون سام آلوده میشه. حرکت بیشتر به این آلودگی کمکی می کنه. - حتی اگه اهش سبب اوان میر هخام آماده بیشه که همه ما امیدواریم آماهده بشه، تو باید برای یه مدت استراحت کنی تا سلامتی
خودتو بدست بیاری.
روان با عصبانیت گفت: اون احمق آخر برای چی این کار رو کرد؟
هرمیون نگاهی به رون انداخت و گفت: سعی کن آروم باشی، حتما
برای بسته پارم شمانده احساسان کرده شایا- جیمروز تشه و برای همین خواست-خ
________________
S۳۱ فعال بیست و جهارم: معحول شیلدر سیح ورزرد
قادرت های خاصی داره که به آتش کمک می کنه. اون یه جاییکه کسی اسمشو به زبون نمی یاره. محل اون مخفیه تا اینطوری بتوئن از شان حمایت کنند. سایرین سعی می کنند بهش کمک کنند. ولی این کاریه که فقط اون قادره انجامش باده و همه اینها بخاطر قدرت خاصیه که داره. این اون رو به شدت از دیگران متفاوت می کنه. با وجود لوپین کسی که به دنیال هریه شانس جنادانی نخواهاد داشت. جولیا ناگهان سکوت کرد. لبخند از روی لب هایش محو شد و با صدای آرامی گفت: او مدام اینجا تا بگم بخاطر جیزی که پیش اومد واقعاً متأسغم، امیدوارم چیزهایی که گفتم بتونه کمکی بکنه. هرمیون یرسید: ولی تو این هارواز کجا می دو نستی؟ جولیا شرمسارانه دوباره لبخند زد و در حالی که دوباره موهایش را از توی صورتش کنار میزد گفت: شاید من قدرت های زیادی نداشته باشم و از رقابت حذف شیله باشم ولی هنوز یه قادرات هایی دارم. جولیا شانه هایش را بالا کشید و گفت: اینجا همه سعی دارند همه چیز رو ازت مخفی کنند. حتی بدون هیچ تلاشی وقتی در مسکوت به چشمانشون نگاه می کنی این اطلاعات رو در اختیارات می ذارند.
روان پرسبید: یعنی تو ذهن او نهار و میخوانی ؟ جولیا کمی سرخ شد و گفت: نه، من فقط معنی نگاهاشونو
می فهمم اونها خودشون همه چیز رو می گند. هرمیون گفت: ولی مگه بعد از حذف از رقابت قدرت هارواز شما... جولیا که متوجه منظور او شده بود گفت: نه در واقع اونها نمی تولند. همه قدرتهار و از ما بگیرند. بخشی به طور ذاتی باقی میمونه که احتمالا هیج وقت رشاد نمی کنه تا به اشکال عالیتر خودشو برسونه، هنوز شاید این رقابت ها لاغر اول نشاد ولی سازمان
۵۳۶ عبری بایر و حاد. وی خاطرات
هرمیون که اخم هایش درهم رفته بود گفت: جالبه روان پیر سیبا- : چی جالبه؟
هرمیون پاسخ داد: معجونی که جرالد روی هری ریخت. معجون شیلدر سرخ و زرده. تأثیر این معجون خیلی جالبه علاوه بر سمی که توی اون وجود دارده. یه ماده خاصی هم از ترکیب این دو تا توی معجون آزاد میشه. که کارهای خطرناکی با مغز می کنه. خوب این معجون تو دوره هایی که میسزان سمش هنوز خیلی بالاست به مغز کمک می کنه تا چیزهایی رو ببینه یا بشنوه که به صورت عادی
اغلب موارد به اول جیری که فرد هنس هموم قبی بینه اعتماد می کنناد. روان با حیرت نگاهی به هری کرد و گفت: ولی آخه ؟ اون اینجا
I
چی کار می کنه ؟ ولی ؟ یعنی؟ پس ما چطو اونو نمی دیدیم. کسی از پشت سر گفت: چون اون یشتیبان هریه. اون داره از هری
روان و هرمیون به پشت سرشان برگشتند. هری از روی صدا
می توانست جولیا را تشخیص دهد. هرمیون پرسید: از چی حرف میزنی؟ جولیا نزدیک تر آمد. هنری صورت او را می دیا... صورتش رنگ پریاده
بود و غمی خاص سطح آن را پوشانده بود. جولیا با نگاه خاصی به
اطرافش گفت: در برابر کسی که اینجاست از هری دفاع می کنه.
روان پرسیا- : لویین ؟ ولی اون که اینجا نیست ؟
یکی برای حمله و دیگری برای دفاع، با وجود لویین اون نمیتوانه بیش
| - =
از حد به هری نزدیک بشه، لوپین در این حالت جدید بهتر می تونه اونو
ب- است .
حس کنه. با اینکه این شرایط پراش ساخته و داره فشار زیادی رو تحمل
می کنه ولی اولین خواست که این کاد ده بکنه. اگاه اشتباه نکنم اون
این بی سی
فصل بیست و چهار و معجون شبدر بسیج و زرت: ۳۹د
تواند زمان بیشتری استراحت کناد. هری که تمام انرژیاش صرف بیدار ماندن و شنیدن حرفهای آنها
کرده بود زمان زیادی توانست پلک هایش را باز نگه دارد. اندکی بعد پلک هایش بر روی هم افتاد و بار دیگر بخواب رفت. آنچه هری پس از آن دید. تصاویری درهم و آشقتهای از مادام
پامفری، پرفسور اسنیپ و پرفسور اسپروت و پرفسور دامبلدور بود هری میان تصاویر آشفته ای که از برابر چشمانش می گذشست آنها را بالای سر
خود می دید. بعضی از آنها گاه از برابر دیدش ناپدید می شدند و گویی
می گشتند. تصویر پرفسور دامبلدور واضح و شفاف بود. هری حضو به خوبی لمسی می کرد. چهره دامبلدور جدی و تا حدی نگران به نظر می رسید. نور کم کم از مرز پلک هایش می گذشت. هری پلک هایش را باز کرد. هوا روشن شده بود هری نگاهی به اطرافش انداخت. درون درمانگاه برخلاف آنچه از شب گذشته به یاد میآورد. کاملاً خالی
و خلوت بود. اشعه های خور
ه ها می گذشت و آغازی صیحی نو را به همه اعلام می کرد. درهای درمانگاه باز شد و مادام پامفری با یک مینی بزرگ داخل شد. پردههای کنار تخت هری همه کنار رفته بودند.
پامفریسینی را روی میز کنار هری نهاد و گفت: صبح بخیر هری.
با صبحانه چطوری؟
هری سرش را به علامت منفی تکان داد. با اینکه از آخر
و علیه ای که غذاخورده بود زمان زیادی می گذشت ولی اصلا
حساس گرسنگی نمی کرد. هری پرسید: بقیه کجاند؟ چقادر همه جا برای ۲
مادام پامفری گفت: به زودی مسابقه شروع می شهر همه برای دیدن
۵۳۸ هری پاتر و جادویی خاطر است.
قدرت های متحد اونو تحت آموزشی های خودش قرار داد. چون اونها به این نتیجه رسیدند که این آموزش ها برای اون مفید و بی خطر خواهد
بود. رونن که با چشمانی کاملاً باز به جولیا نگاه می کرد گفت: اطلاعات تو
واقعاً کامله! جولیا خندید. و گفت: ممنونم اینهاروا یه موقعی اونها رقیب هم بودند. پدرم همیشه برای پرفسور برنفورد احترام زیادی قائل بود. هرمیون پرسید: تو می دوئی چرا پرفسور برنفورد در برابر پدرت
تسلیم شد؟ جولیالبخند کمرنگی زد و پایین نخست هری نشست سپس نسون تسلیم نشده با اونطور که پدرم توضیح میداد پرفسور پرتفورد تنها به پدرم ثابت کرد که گاهی بود که به پدرم ثابت کنه که داره
پدرم شنیدم. آخه می دونید
گفت: پرفسور پرنفورد هرگز به
هدفش با
معتاد بردن می شده. اون میخواست پدرم بدونه شکست چیز وحشتناکی نیست فقط یه فرصته برای دوباره شروع کردن و دوباره پیروز شدن... |
رون با حیرت پرسید: پرفسور پرنفورد فقط برای تابت کردن | این موضوع قبول کرد که تسلیم شه؟
جولیا به علامت تأیید سرش را پایین آورد و گفت: اون به عمد شدن گاهی بسیار با ارزش تر از
هم میشه شکست خو
با نگاهش را از آنها برگرداند و با صدای آرامی گفت: و این دفته چیزیه که الان جرالد فراموشش کرده، صدای فریادهای مادام پامفری که ی درمانگاه به سمت آنها می آمد همه را از جا پراند. مادامه
با ختم از آنها میخواست که هرچه سریعتر هری را ترک که
۴۰ تا هری پاتر و حاد وی حاضرات
مسابقه به زمین کوئیدیچ رفتند. هری ناگهان با تمام انرژی ای که در خود سراغ داشت از جاکنده شد. ولی درست مانند یک تکه چوب خشک به تخت چسبیده بود و قدرت حرکتی نداشت. حتی دست هایش حرکت نمی کردند. مادام پامفری با خونسردی گفت: اصلاً تلاش نکن پاتر، قبل از بیدارشد نت فکر این
در این وضعیت
چیزها رو کردم. تو به تخت بسته شدی و تا پایان مسابقه باقی میمونی تا مطمئن بشم که از جات حرکت نمی کنی،
هری با قدرت گفت: ولی من باید برم. مادام پامفری مصمم پاسخ داد: هیچ بایدی وجود نداره پاتر اگه دقت کنی متوجه میشی که تازه جای طاول ها خواب شده ولی سمی تا وجود داره به محض فعالیت خونتو آلوده می کنه. باید
همین جا بخوابی که تا مطمئن بشم که دیگر خطری تهدیدات نمی
که توی
فصل بیست و پنجم رقابت پایانی
هری به چسبیده بود و قدرت هیچ حرکتی را نداشت. مادام
پامفری که بحت با او را بیفایده می دید. او را ترک کرد بود هری تنها در درما: تخت چسبیده بود و تنها به این میاندیشید که چگونه می تواند از این تخت رهایی یابد. قدرت جسمی اش برگشته بود و اثری از درد حس نمی کرد. این موضوع بیشتر او را عذاب میداد. او سالم بود ولی اجازه خروج از درمانگاه را نداشت. افکار مختلفی از
سرش می گذشت ولی مهمترین آنها این بود که چگونه می تواند خود را خلاص کند. سادهترین راه این بود که فریاد بکشد. شاید کسی برای رهایی او میامد. ولی به نظر بیهوده می رسید. چون هیچ صدایی از اطراف به گوش نمیرسید و مشخص بود که همه در هری در سکوت به سقف خیره شده بود و به شدت احساس
پیچارگی می کرد. حتی دستانش هم از تخت جدا نمی شدند. یادآوری
* مس - شال. هانال. مین جمع شدهاند
۵۴۰ هری پاتر و جادوی خاضرات
مسابقه به زمین کوئیدیج رفتند. هری ناگهان با تمام انرژی ای که در خود سراغ داشت از جا کنده شد. ولی درست مانند یک تکه چوب خشک به تخت چسبیده بود و قدرت : حرکتی نداشت. حتی دست هایش حرکت نمی کردند. مادام پامفری خونسردی گفت: اصلاً تلاش نکن پاتر، قبل از بیدار شدنت فکر این چیزهار و کردم. تو به تخت بسته شدی و تا پایان مسابقه در این وضعیت باقی میمونی تا مطمئن بشم که از جات حرکت نمی کنی،
هری با قدرت گفت: ولی من باید برم. مادام پامفری مصمم پاسخ داد: هیچ بایدی وجود نداره پاتر
دقت کنی فتوجه میشی که تازه جای طاول ها خوب شده ولی کهتوی بدنت وجود داره به محض فعالیت خونتو آلوده میکنه. باید همین جا بخوابی که تا مطمئن بشم که دیگر خطری تهدیدات نمی کنه.
فصل بیست و چج- رقا
جولیا سرش را بعلامت منفی تکان داد و با اینکه نفسش هنوز برنگشته بود گفت: نه هری موضوع فقط کوئیدیج نیست مرحله سوم هم شروع شده. هری با حیرت پرسید: مرحله سوم؟ مرحله سوم جی؟ جولیا با عجله گهٔ تو و جرالد. هری اونها شروعش کردند. هری که منظور او را نمیفهمید گفت: ولی ؟ ولی ؟ آخه چطور
ممکنه ؟ من که الان اینجام. اونها نمیتوانند شروع کنند. جولیا گفت: چرا هری می توانند. سازمان قدرتهای متحد برای زمان مسابقه به با ها توجه نمیکنه. عدم حضور تو توی اون مسابقه
برای اونها به معنی انصراف توه هری گفت: ولی این غیرمنصفانه است جولیا با بی تابی گفت: منصفانه با غیرمنصفانه ! عجله کن هری هنوز
بیدی؟ چرا از اون تخت جدا نمیشی هری سرش را تکان داد و گفت: چون چسبیدم و نمی تونم جدا شم
تو می تونی کمکم کنی باید از چوبت استفاده کنی، وردش را بندی؟ جولیا یک قدم عقب رفت و چوبش را درآورد، چیزی را زیر لب زمزمه کرد و جوابش را به سمت هری گرفت ولی هیچ اتفاقی نیفتاد. هری همچنان به تخت چسبیده بود. هری که سعی می کرد خود را رها کند گفت: از دلتریوس (Deletrius) استفاده کن جولیا در حالی که بار دیگر چویش را به سمت هیری گرفته بود گفت:
دارم همین کار رومی کنم ولی انگار اصلاً فایده نداره. هری سرش را روی بالشت رها کرد و گفت: بی نتیجه است. طلسمی که مادام پامفری از شی استفاده کرده پایه دلتیبریوس ساده خشی
نمیشه
۵۴۲ هری یا - و جادوی حاعضرات
اینکه او در کمال سلامت به تحت چسبانده شده و ممکن است به اسلیترین و به ویژه جرالد بازداو را به قدری عصبانی می کرد که با تمام قدرتش سعی در جداشدن از تخت میکرد ولی بیفایده بود. این نقشه جرالد بود. او میدانست که با کاری که می کند هری در مسابقه شرکت نخواهد کرد و او بی
با پیروز میشود. او موفق شده
. .بود
هری فریاد کشید. هیچ کس اینجا نیست؟ کسی صدای منونمی شود؟
بی فایده بود ! تنها چیزی که به گوش هری می رسید انعکاس صدای خودش بود. تنها چیزی که به هری امید میداد این بود که میدانست با توجه به اینکه دیگر رقیبی در برابر خود نمیبیند هیچ عجله ای در گرفتن گوی زرین از خود نشان نخواهد داد.
شاید معجزها
ی او را نجات میداد و او میتوانست پ
زمین کوئیدیچ برساند.
معجزهای که هری به دنبالش بود از
مسابقه خود
سید !
صدای قدم هایی کسی از دور به گوش میرسید. یک نفر به سمت درمانگاه میدوید. هری با عجله فریاد کشید. هی؟ کسی صدای منور می شنوه ؟ درهای درمانگاه باز شد و جولیا با عجله به سمت هری دوید. هری که از دیدن او بی نهایت خوشحال شده بود با خوشحالی گفت: نو
برای دیدن مساب
نرفتی؟ جولیا که از شدت دویدن نفسش بند آمده بود. دستش روی قفسه سینه اش گذاشت و با کلمات بریدهای گفت: هری... باید. عجله کنید.
مسابقه به زودی شروع می شه... همه اونجاند. اینو که خودم میدونم اگه داستاموباز کنی خود مو به سرعت به زمین
کوئیدیج می رسونم...
قه ملی بیست و پنجم: رقایت پایانی ۵۴۵
که بابا توشی مقصر بود. من اون موقع ها به خاطر اینکه نمی تونستم از قدرتم استفاده کنم. اکثراً مریض بودم. مسئله اینجا بود که من نمی تونستم قدرتو کنترل کنم و در نتیجه معمولا بتونم کاری انجام بدم. وقتی همه این اتفاق ها می افتاد من مریض بودم و حتی نتوانستم در مراسم خاکسپاری مامان شرکت کنم. دانههای درشت اشک از چشمان جولیا پایین میآمدند ولی او همچنان ادامه می داد. هری دلش می خواست او را آرام کند ولی هیچ چیز به نظرش نمی رسید. جولیا صورتش را پشت موهای بولندش مخفی کرده بود و چشمانش را به جای دیگری دوخته بود. هری با کمی منمن گفت: من واقعاً متأسفم . لازم نیست اینهارو
برای من تعریف کنی. جولیا با یک دستمال صورتش را پاک کرد و گفت: نه باید بگم. هنوز به جاهای مهم تر نرسیدم. بابا خیلی سریع دستگیر شد. زودتر از اونکه حتی بتونه فکر کنه باید چی کار کنه. چون به طور تصادفی اونروز دایی چارلز به ما سر زد. هری پرسید: منظورت سر چارلز پیترسونه؟ جولیا در حالی که بینی اش را پاک میکرد گفت: میدونم که از وقتی فهمیدی اون دایی ماست خیلی تعجب کردی ولی موضوع اینجاست که بعد از مرگ مادرم اون دیگه علاقه ای به یادآوری این نسبت فامیلی نداشست و یه جورایی سعی کرد تا همه نشانههای اونو نابود کنه. جولیا نفس عمیقی کشید و ادامه داد: دایی چارلز با اینکه اون موقع ها خیلی به پاپا نزدیک بود. ولی وقتی مامان مرد همه چیز بین این دو نفر نابود شد. بابا توی دادگاه محاکمه شد و چون هیچ دفاعی از خودش نکرد و همه مدارک بر علیه اش بود. خیلی سریع محکومیتش صادر شد.
به خودم آسیب می زدم تا اینکه
۵۴۴ هرتی پاتر و جادوی خاطرات
جولیا کنار هری نشست و گفت: متأسفم .
هری با ناراحتی گفت: منم همینطور،
هردو آنها ساکت شدند. سپس جولیا گفت: من می تونم یه
جوری کمکت کنم.
هری با اشتیاق پرسید: چه جوری؟
جولیا که صورتش حالت جدیای پیدا کرده بود گفت: درسته که من دیگه یه ذهن پرداز نیستم ولی هنوز قدرت دارم. می تونم تورو از مسئله اینه که بعدش ممکنه تا یه مدتی همدیگهرو
بدم. فکر کنم
تخت جدا کنم
این لازمه که یه چیزهایی رو برات توهٔ
نبینیم حرفهای من یتوانند کمکت کنند. هری با گنگی سرش را تکان داد. جولیا با صدای آرامی آغاز کرد: میدونم چیزهایی زیادی از من و خانواده من می دونی ولی اصلاً دلم نمیخواد در مورد اونها بد فکر کنی، درسته که مادر من به دست پدرم کشته شد. ولی پدری که مادرم رو کشت اندرو جانسون نبود، اون
مردی بود که در برابر قدرت نابود شد. اون دیگه با ما نبود. قطره اشکی کوچکی از گوشه چشم جولیا پایین غلتید. سپس با نابود نشده بود. لذت رسیدن به قدرت نامحدودی که الان تو دست های توه بابا را به نابودی کشید. اون عوض شد. مامان خیلی سعی کرد جلوی اونو بگیره تا عوض نشده ولی شد. اون می خواست این جعبه رو بیدا کنه و برای این موضوع باید یه مدت صبر می کرد تا جعبه خودشو به تو برسونه. برای اینکه بتونه راحت دنبال جعبه بگرده و اونو پیدا کنه تصمیم گرفت جسمش و ترک کنه. اون میخواست با بدست آوردن جعبه به قدرت نامحدود برسه تا بتوانه ابدی بشه. مامان باهاش خیلی مخالفت کرد ولی در نهایت مامان توسط بابایی که نابود شده بود کشته شد. مامان در حقیقت در یک حادته کشته شد. حادثهای
ادامه
.
نمل بست و این حم رقابت پایانی ۵۴۷
ذهن پردازها محسوب می شهر کسی که قدرت کسی را بمکد فرد غیرقابل بخششی به شمار میره. این فرد کسیه که هرگز به شکل عادی برنمی گرده و هرگز کسی امیدوار نیست که راهی برای بازگشت او وجود داشته باشه. اون در واقع نابود شده که تونسته چنین کاری رویکنه.
هری پرسید: مجازات چنین جرمی چیه ؟ جولیا لحظهای آرام شد و سپس گفت: همین کار رو باهاش می کنند.
بدنش بیرون می کشند. هری با اینکه به نظرش احمقانه می رسید ولی پرسید: و اون وقت جه
همه قادر تشو
بلایی سراون فرد می یاد؟ می میره. برای همیشه میمیره.
سپس قبل از
اینکه بار دیگر اشک هایش جاری شوند ادامه داد: بابامرد
جولیا همه اشک هایش را پاک کرد و گفت: ولی موضوع اینجاست.
بابانمرده هری با تعجب پرسید: یعنی چی؟ جولیا نگاهی به اطرافتی انداخت و گفت: میدونم شاید به
نظرات مسخره بیاد برای همین هم من ا چون می ترسیدم اونها فکر کنند که عقلمو از دست دادم.
هری دوباره پرسید: چه موضوعی رو؟ جولیا با کمی تردید گفت: من حضور بابارو حس می کنم. هری با تردید گفت: منظورت اینه که اوان، ..؟ جولیا سرش را به علامت تایید تکان داد و گفت: من گاهی حتی بوی اونو میشنوم. میدونم ممکنه فکر کنی که من به خاطر دلتنگی
۵۴۶ هری یا تر و جادوی خاطرات
جولیا که بار دیگر بغضی گلویش را گرفته بود و به سختی حرف میزد گفت: بابا بیشتر از اینکه یه ذهن پرداز باشه خود شویه جادوگر میدوانست. وزارت سحر و جادو معتقد بود که اون باید به آزکابان فرستاده بشه ولی از نظر ذهن پردازها این فقط مجرم بودن در کشته شدن
نبود. تو میدونی مکیدن قدرت یه نفر جه معنایی داره؟
هری پاسخ داد: فکر کنم یعنی از قدرت ذهن و جسم دیگران
استفاده کردن.
جولیا سرش را به علامت تایید تکان داد و گفت: این جرم بین ذهن پردازها خیلی سنگینه هری. به همین شکل میشه تمام قدرت یه نفر را از جسمش بیرون کشید و مکید و در نهایت اونچه که باقی میمونه یه جساد سرد و خشک شده است. جولیا برای لحظهای مکث کرد و سپس با صدای بسیار آرامی گفت: وقتی دایی چارلز جسد مامان رو پیدا کرد
خشک شده بود. هری به یاد آیریس افتاد. صدای خنده هایش همه ذهن هری را پر
کرد.
جولیا بعد از آخرین جمله اش کنترلش را از دست داد و هق هق شروع کرد به گریه کردن، شانه های کوچکش میلرزیدند. هری هیچ کاری نمی توانست بکند جز آنکه همانطور که به تخت چسبیده شاهد اشک های دردآور او باشد. حس می کرد این همه درد برای او زیاد است. جولیا به قدری آسیب پذیر به نظر میرسید که هری نمیدانست او چگونه این همه فشار را تحمل کرده است.
جولیا که صورتش را با دستانش پوشانده بود بار دیگر آرام شد و اشکهایش را با دستمال پاک کرد و گفت: باید عجله کنیم، فرصت زیادی نداریم.
سپس بینی اش را بالا کشید و گفت: هری این بزرگترین جرم در میان
فصل بیست و پنجم: رقابت پایانی ۵۴۹
جولیا رویش را برگرداند و گفت: چرا می تونی ! من راه شو بلد هری که زبانش بند آمده بود منمن کنان گفت: تو؟ تو می دونی؟
جولیا بدون اینکه به حیرت هری توجهی کند دوباره به سمت هری برگشت و گفت: هری جواب چیزی که دنبال اون می گردی در گذشته است. باید به خاطرات گذشته برگردی هر یا پرسید: خاطرات ؟ ولی خاطرات چه کسی؟ جولیالبشی را گزید و گفت: موضوع دقیقاً همینه. تنها کسانی که از
این موضوع باخبر هری حرف او را قطع کرد و گفت: مادر و پدرم هستند که الان
مردهاند. چطور می تونم به خاطرات اونها برم؟ چهره جولیا برای لحظهای باز شد و گفت: موضوع دقیقاً
همین جاست. یک نفر دیگه هم در این گذشته وجود داشته.
یه نفر دیگه؟ ولی چه کسی ؟ جولیا لبخند زد و گفت: تو هری ! تو هم در گذشته وجود داشتی. درسته که فقط به نوزاد بودی ولی بودی. راه بازکردن اون جعبه رو تودر گذشته دیدی و فقط لازمه که اونو به یاد بیاری تو که فکر می کی من می تونم خاطرات اون موقع رو بیاد پیارم.
جولیا پاسخ داد: در مورد تونستنش که مطمئنم قدرتشو داری. ناگهان جولیا حرفش را قطع کرد و بار دیگر به اطرافش نگاه کرد و با اضطرابی غیرمنتظره گفت: هری. اصلاً وقت نداریم اتفاقات زیادی داره می یوفته. اتفاقات خیلی بدی. تنها کسی که فعلا می تونه این قفل رو باز که تونی، پس خوب گوش کن تو به عنوان یه ذهن بردار در آینده ممکنه من قدرت رو داشته باشی که ذره به ذره خاطرات ترو از بدو تولدت تا لحظه اکنون زبان و پویا در ذهنت ببینی، ولی چیزی که اهمیت داره همین
۵۴۸ هری پاتر و جادوی خاطرات
این حرفهار و میزنم. ولی من حضورشو میبینم. اون همین جاست. همین اطراف. من می تونم بودنشو بهتر از هرکس دیگهای بفهمم چون اون پدرمه. اون اینجاست بدون اینکه جسمی داشته باشه. هری که حس می کرد گیج شده است پرسید: یعنی تو فکر می کنی
اون همون کسیه که... جولیا پلک هایش را برهم نهاد و گفت: اون همونه هری، همونی
که همه جا به دنبالش می گردند. هری بدون اینکه به چیزی که می گوید بیندیشد گفت: ولی اون
یه نفررو کشته ! جولیا رویش را برگرداند و با ناراحتی گفت: خودم اینو میدونم. من
از تو چیزی نمیخواهم. نخواستم که اونو بی گناه جلوه بدم.
هری گفت: متأسفم. من متوجه نبودم. جولیا به سمت هری برگشت و دو چشم آبیرنگش را که از اشک خیس و قرمز بود به هری دوخت و گفت: هری، پدر من اسیر اون قدرت شد. قدرتی که دیر یا زود همین بلارو سر تو هم می باره. پادرمن یه ذهن پرداز قدرتمند بود ولی با این حال نتوانست در برابر
این وسوسه مقاومت کنه. اون قدرت به زودی تورو به خدمت خودش
درمیاره. هری که متوجه منظور او نمیشد پرسید: تو از من چه میخوای؟ جولیا به چشمان هری نگاه کرد و گفت: نابودش کن؟ هری با حیرت پرسید: چیرو نابود کنم؟ جولیا پاسخ داد: اون قدرت رو... تو می تونی در جعبه رو باز کنی و اونو
نابود کنی.
هری گفت: حتماً این رو هم می دونی که من نمی تونم در اونو باز
کنم؟
فعال بیست و پنجم: رقابت پایانی ۵۵۱
چطور باید چنین کاری یکنم ؟ جولیا نفسی عمیقی کشید و گفت: خوب تو اول باید از اینجا آزاد بیشین بعد باید به زمین کوئیدیچ بری و در مسابقه شرکت کنی برای رسیدن به گذشته هم در حال حاضر فقط یه راه وجود دارد.
هری پرسید: چه راهی؟ جولیا پاسخ داد: باید برگردی به اون تالار یکی از اون درها به خونه شما در گذشته باز می شه. باید بخوای که وارد اون تالارشی و اون دررو پیدا کنی، بعدش برای تو زیاد سخت نخواهد بود. تو تا بحال چند بار از اون تالار رد شدی. فکر کنم خیلی راحت بتونی اون در و پیدا کنید. هری به یاد دری افتاد که دفعه پیش که پا به تالار گذاشته بود. آنها رادیا- در سادهای که به هری احساس مطلوبی می داد آن روز خیلی مایل بود در را باز کند و از آن بگذرد. گویی آنچه پشت در بود او را به سمت خود می خواند. جولیا گفت: هری به من گوش کن دیگه فرصتی باقی نمونده، من تورو ازاد می کنم ولی این کار همه انرژی منو خواهد گرفت. بعد از اون احتمالا از هوش می رم ولی تو نیاید حرفهای منو فراموش کنی. همری یادت نره به محضس بازکردن در جعبه باید نابودش کنی. در گذشته اونونابود کن تا همه چیز درست شه. جولیا از هری فاصله گرفت و روی صندلی کنار هری نشست و چشمانش را بست. سپس سرش را به سمت سقف گرفت نفسهایش
آرامتر شده بود. چشمان پستهاش را به سقف دوخت و دستانش را آهسته بالا برد و به سمت سقف کرد. دستانش کاملاً باز بود و کف داستانش در کنار هم بودند و دو انگشت شصتش درهم گره خورده بود جولیا هیچ حرکتی نمی کرد و فقط دستها و امتداد نگاهش به سمت
۵۵۰ هری یا نر و جادوی حاظرات
الانه که تو چنین قدرتی نداری، جنین کاری به زمان و تمرین نیاز داره و ما این زمان رو نداریم. تنها یک راه حل وجود داره و اونم اینه که...
جولیا ساکت شد و ادامه نداد. هری پرسید: جه راهی وجود داره؟
جولیا که اثر سرخی اشک ها هنوز در چشمانش باقی مانده بود به هری نگاه کرد و با چهرهای مصمم گفت: تنها راهش اینه که خودت به گذشته برگردی.
هری پرسید: ولی من ..؟
جولیا قبل از اینکه او به حرفش ادامه دهد. گفت: تو به گذشته برمی گردی، برمیگردی پیش پدر و مادرنت. اونجا جعبه هست تو هم خواهی بود. می تونی ببینی. می تونی بازکردن اون جعبه رو یاد بگیری و بعد نابودش کنی.
هری پرسید: ولی با این کار چه تغییری رخ میده؟
جولیا با هیجان گفت: هری؟ متوجه نیستی؟ اگه تو جعبه رو نابود کنی ز درست می شه. دیگه جعبهای وجود نخواهد داشت که بخاطر
اتفاقیهایی زندگی کنم. دایی چارلز پیش ما برگرده. تو دوباره به زندگی عادی خودت برمی گردی. آیریس دوباره زنده می شه. لویین از فشاری که بهش وارد می کنند رها می شه. هری این تازه آغاز ماجراست. اتفاقات بدتری در راهه... انتهای مسیری که داریم میریم برای همه نابودیه، ن ادامه داد: هری به این فکر نکن که نداری چون تو که
من می تونم در کنار مادر، پدر وبرادرم درست
جعبه رو از دست می دی. تو عمیقا به چنین قدرتی ذهن پرداز نبودی، هیچ وقت هم که نخواسته بودی که باشی، تنهاارزش
جعبه برای تو اینه که اون از در گذشته اومده و برای تو چیزی از پدر و ک
مادرت آورده. حالا که قراره خودت به گذشته بری و اونهاروا ببینی دیگه چه اهمیتی داره؟
فصل بیست و پنجم: رفاست پایانی ۵۵۳
و در حالی که آذرخش را بدست داشت از رختکن بیرون زد. همه دور هم یک حلقه تشکیل داده بودند و جینی آخرین کسی بود که پشت حلقه ایستاده بود. هری میخواست جینی را صدازند. که پرفسور مک گونگال از روبهرو به آنها نزدیک شد. هری خود را پشست پرده رختکن مخفی ساخت صدای پرفسور مک گونگال را می شنید: سعی کنید بازی مناسبی ارائه بدید. نبود پاتر اصلاً دلیل قابل قبولی برای ضعف شما نخواهد بود. روحیتون رو نبازین، ویزلی این چه وضع ایستاد نه. تو هنوز شکست نخوردی، سعی کنید قرص و محکم باشید. رونا با دلخوری گفت: ولی پرفسور. پرفسور مک گونگال با سرسختی گفت: ولی نداره ویزلی محکم باشید.
شما میتوانید برنده شید. فکر تازهای به ذهن هری رسید او می توانست بدون اینکه توجه دیگران را جلب کند جینی را صدا بزند. هری برای اینکه مطمئن شود کسی او را نمیبیند به دیوار تکیه داد و بعد بدون اینکه لب هایش را از هم باز کند. جینی را صدا زد.
جینی؟ جینی؟ جینی با حیرت برگشت و به اطرافتی نگاه کرد. سپس در حالی که
دست چپش را روی سرش گذاشته بود گفت: هری؟ تو کجایی؟ هیس ؛ آهسته حرف بزن برگرد توی رخت کن. من اینجام کسی تا شروع مسابقه نباید از این موضوع بویی ببره. هری از پشت پرده رفتار جینی را زیرنظر داشت. رون که متوجه رفتار مشکوک، جینی شده بود گفت: چیزی شده؟ هی؟ تو داری کجا میری؟ الان مسابقه شروع میشه.
برمی گردم. همین الان برمیگردم. شما برید توی زمین.
۵۵۲ عبری پاتر و جادوی خاطرات
سقف بود. سپس آهسته بازوهایش را پایین آورد. حالا کف دستان جولیا به سمت هری بود. انگشتان ظریف و کوچکشی کاملاً از هم فاصله گرفته بود و دستانش باز باز بود. هری صدای نفسهای جولیا را بلند و واضح می شنید، نفسهایش کوتاه و سریع تر شده بود و هرلحظه به سرعت نفس کشیدنش افزوده می شد. طرز نفس کشیدنش مثل کسی شده بود که با سرعت زیاد میدود. برای لحظه ای بدن جولیا به لرزیدن افتاد. به شدت نفس می کشید و هری حس میکرد باید جلوی او را می گرفت. کم کم حس می کرد چیزی او را دربر میگیرد. چیزی که دیده نمیشد. بدن جولیا همچنان میلرزید ولی دستانش ثابت بود. ناگهان چشمان جولیا باز شد. هری احساس آزادی می کرد. دستش را بلند کرد او آزاد شده بود. بدن جولیا از لرزش افتاد. دستانش ناگهان رها شد و بعد آهسته چشمانش بسته شد و گردنش کج شد. هری با سرعت از تخت پایین آمد. گردن جولیا کج شده بود و عضلاتش شل شده بود ولی نفس هایش به
حالت عادی برگشته بود. هری حدس میزد او بیهوش شده باشد.
اتری از طاول ها بر روی پوست خود نمیدید. حق با هرمیون بود موقع راه رفتن احساس کوفتگی می کرد ولی فرصتی برای فکر کردن به این موضوع نداشت. سریع چوبدستی و شنلش را پیدا کرد و جولیا راروی تخت خود خواباند. هری با تمام قدرتی که داشت به سمت خوابگاه دوید و بعد از برداشتن آذرخش نفس نفس زنان خود را به زمین کوئیدیچ رساند. شانس با او یار بود هنوز مسابقه شروع نشده بود. نفس نفس زنان بیان جمعیت گذشت خود را به رختکن رساند. شلوغی به قدری زیاد
بود که کسی متوجه حضور او در میان جمعیت نشده بود. چیزی تا شروع مسابقه نمانده بود. همه پشت رختکن برای اخرین گفتگو جمع شده بودند. هری سریع لباسش را عوض کرد
فعال بیست و پنجم رقاست پایانی ۵۵۵
خلاص کردی؟ هری چشمکی به رون زد و گفت: با یه معجزه ! چینی که روی نیمکت نشسته بود به علامت پیروزی دستش را برای آنها بالا برد. صدای گزارشگر دوباره در فضا پیچید: آنگار اینجا به مشکلی پیش اومده، بله اگه اشتباه نکرده باشم پرفسور اسنیپ با حضور پاتر مخالفه. پرفسور مک گونگال هنوز دفاعی از پاتر نکردند.آقای کریتال اصرار دارند که حالا که پاتر سلامتی خودشو بدست آورده ازش اجازه بازی گرفته نشه. چی؟... آهان ! بله! به من از طرف پرفسور مک گونگال اخطار داده شد که حق ندارم بجای بازی بحث اساتید رو گزارش کنم، خوب باید بگم به نظر من اگه پاتر در بازی حضور پیدا کنه. امروز بازی جالبی خواهیم داشت. بد نیست از این فرصت استفاده کنم و توجه همه رو به اون ابرهای سیاه رنگی که دارند از سمت افق با سرعت به سمت ما میاند جلب کنم. عجیب به همه امروز فکر می کردیم هوای صافی خواهیم داشت. امیدوارم چتر هانون همراه توان باشه. اعضای اسلیترین هیاهوی زیادی به راه انداختن اونها معتقدند چون پاتر از پیش حضورشو اطلاع نداده بود نباید حق ورود به زمین رو داشته باشه. گریفندوری ها با ورود پاتر به زمین شور دوبارهای پیدا کردند و دارند با تمام انرژی تیمشون رو تشویق می کنند. خوب اینجا به نتیجه رسیدند. ظاهراً شانس امروز با گریفندور خواهد بود. مدیر اعلام کرد حضور پاثر در مسابقه بلامانع است. بعد از این جمله هورای بلند و کشیده گریفندور به هوا برخاست. همه اعضای تیم با خوشحالی فریاد کشیدند. رون چشمکی به هر یزد و در حالی که به سمت دروازه می رفت. گفت: برد امروز با ماست.
* حح حیری پاتر و حادویی حاضر است.
جیبی خیلی سریع داخل رختکن شد و با نگاهش شروع به جستجو
در درون رختکن کرد. هری پرده را عقب زده خود را به او نشان داد. جینی دهانش را با هردو دستش پوشاند تا صدای جیغش پیروان نرود. کسی که مسابقه بین اسلیترین و گریفندوررا گزارش می کرد با صدای بینند گفت: امروز هوای مناسبی داریم به غیر از باد هیچ مشکل دیگری به چشم نمی خوره خوب بازیکنان تیم اسلیترین دارند وارد زمین میشند. کاپیتان تیم داره از همه جلوتر حرکت می کنه. تغییری که در تیم اسلیترین خیلی محسوس به چشم میخوره حضور جستجوگر جدیدی به نام جرالد جانسو صدای تشویق های اسلیترینیها بلند شد. جرالد جانسون تو چند مسابقه گذشته توانایی های خودشو تا حد زیادی اثبات کرده. خوب از اون طرف بازکنان تیم گریفندور دارند وارد
به نظر چندان سرحال نمیرسند. را دیگر فضای زمین به تسخیر
هی
صدای هوکردن های اسلیتر
خودش درآورد. متأسفانه اونطور که شنیدم امروز گریفندور به تغییر جدید داره. ظاهراً قراره تو این بازی جستجو گرشون عوض شده. اون طور که گفته میشه برای هری پاتر... ! صبر کنید ! من چی دارم میبینم؟ نفر آخر که وارد بله بله اون هری پاتره، ظاهراً گریفندور از این تغییرش
زعیین شمال- ... چشم پوشی کرده. ورزشگاه برای لحظهای به طور محسوسی ساکت تر شد. سیسی فریاد شادی گریفندوری ها به هوا برخاست. سایر اعضای تیم با حیرت و تعجب فقط به هری که تازه با آذرخش اوج گرفته بود نگاه می کردند. رون با حیرت گفت: هری؟! باورم نمی شه، چطور خودنو
فعیل بیست و بیتجم: رقابت پایانی ۵۵۷
هری از او فاصله گرفت و دوباره اوج گرفت. نگاهش متوجه حلقه ها بود شاید گوی را آنجا می یافت. جرالد مسیرش را کج کرد و از او دور شد. ابرهایی که در افق دیده بودند کم کم خود را به آنها می رساندند. وزش باد شدیدتر شده بود. ضربه مهاجم اسلیترین از کنار دروازه رونارد شد. هری نفس آسوده ای کشید. نگاه هری متوجه رون بود که متوجه شد چیزی در کنار گوشش برق میزند. روی جارو خم شد و با آخرین سرعت به سمت رون شیب برداشست. جرالد هم گوی زرین را دیده بود. هری با سرعت از میان سایر بازیکنان می گذشت. جرالد خود را به او رساند سرعت هر دو آنها بسیار زیاد بود. گوی زرین مسیر خود را به سمت راست تغییر داد. هری که کاملاً آماده تغییر مسیر بود سریع برگشت. جرالد درست در کنار او بود. فریاد شادی طرفداران اسلیترین به هوا رفت. اسلیترین یک گل زده بود. هری بدون اینکه چشم از گوی زرین بردارد همچنان آن را تعقیب می کرد. جرالد لحظه ای از هری عقب نمی ماند. هری روی آذرخش بیش از پیش خم شد تا شتاب بیشتری بگیرد ولی حتی یک سانتی متر جرالد از او عقب نمی ماند. گوی زرین با حرکات مارپیچی از بین بازیکنان می گذشت و هر دو آنها بدون اینکه ذرهای عقب بیفتند او را تعقیب می کردند. ناگهان سوت خانم هوج بلند شد. جرالد از خشم فریاد کشید. چیز زیادی تا گوی فاصله نداشتند. ضربه پنالتی اعلام شده بود. پنالتی به نفع گریفندور بود. با ضربه گل فریاد شادی گریفندور بلند شد. ۱۰-۲۰ به نفع گریفندور هری بار دیگر از جرالد فاصله گرفت تا به دنبال گوی زرین بگردد. بازی دوباره آغاز شد. اثری از گوی دیده نمیشد هری از سطح زمین فاصله گرفت تا شاید بتواند از فاصله بالاتری آن را بیاید. جرالد برعکس هری و در نقطه
هری کمی بالاتر جای خود را یافت. استقان به او چشمکی زد.
هری مطمشن بود که در حضورش استفان نقش عمدهای داشته است اسنیپ کاملاً خشمگین بود و با ناراحتی او را می پایید. پرفسور مک گونگال به نظر مضطرب می رسید. مادام پامفری که کنار او نشسته بود با نگرانی به او نگاه می کرد. هری میدانست بعد از مسابقه حتماً باید در مورد نحوه فرارش برای آنها توضیح دهد. هری میبایست از ابتدا حواسش را متوجه گوی زرین کند. چون مطمئن بود با حضورش و پیروزی حتمی که جرالد منتظرش بود نقش بر آب شده خیلی طبیعی بود که جرالد در همان لحظه های اول گوی زرین را بقاپد تا هم توانایی خود را به نمایش بگذارد و هم در مورد کسب پیروزیش ریسک نکرده باشد. جرالد سمت دیگر زمین درست به او نگاه می کرد. هری در یک
نگاه همه زمین را از نظر گذراند. اثری از گوی زرین به چشم نمیخورد. بازی با شتاب زیادی آغاز شد. سرخگون به سرعت بین دو تیم می گشت ولی هردو تیم در به ثمررساندن گل ناموفق بودند. ضربههای اسلیترین وحشیانه و خشن بود. حضور ناگهانی هری حسابی آنها را کلافه کرده بود. هری همچنان گوشه به گوشه زمین را به دنبال گوی زرین میگشت که ناگهان جرالد شیرجه زد. هری معطل نکرد. کمتر از چند ثانیه خود را به او رساند ولی اثری از گوی زرین ندید. جرالد با پوزخند گفت: خوبه، پیشرفت کردی ولی هنوز خوب میشه گولت زد. هری بدون اینکه چیزی بگوید از کنار جرالد گذشت. جرالد
برای پیروزی دست به هر کاری میزد، عصبانی کردن او سادهترین کاری
بود که هری انتظارش را می کشید. جرالد که متوجه خونسردی او شده بود با خشم گفت: اشتباه کردی پاتر. با او مدت اشتباه بزرگی کردی
عقل بیست و پنجم: رقابت پایانی ۹حه
دقایقی بعد صدای سوت خانم هوج بار دیگر بلند شده بود. ، ۵ - ، ۵ مساوی، هری باید گوی را می یافت. نگاهش را روی زمین چرخاند. گوی درست اندکی پایین تر از پای جرالد به نرمی در هسوا پرواز می کرد. اگر فقط او برای لحظهای به زیر پایش نگاه میکرد، همه چیز برای هری تمام بود.
چیزی به ذهنش رسید. با سرعت مسیرش را تغییر داد و به سمت حلقه اسلیترین رفت. حقه قدیمی گرفت. جرالد که به حلقه نزدیک تریود بی تردید به سمت نقطهای که هری می رفت پرواز کرد. هری مصمم به پروازش ادامه داد تا مطمئن شد که او به اندازه کافی از گوی دور شده سپس با سرعت تغییر جهت داد و به سمت گوی بازگشت. چند ثانیه طول کشید تا جرالد متوجه حقهای که خورده بود افتاد هری سریع به گوی پرداخت فاصله خوبی تا جرالد داشت و تقریباً محال بود او
بتواند گوی را از چنگ هری در بیاورد.
صدای سوت خانم هوچ بار دیگر بلند شد.
هری گوی را گرفت. گوی در دست او بود. اگر فقط لحظهای دیرتر آن سوت به صدا درمیآمد. او موفق شده بود. با خشم به اطرافش نگاه کرد. این بار چه اتفاقی افتاده بود؟ هری به اطرافش نگاه کردنه گلی زده شده و نه کسی آماده پنالتی دیگری بود. در عوض همه به سمت حلقه تیم گریفندور میدویدند و زیر آن جمع می شدند. هری آهسته پایین تر آمد. تا ببیند چه خبر شده است. دلشوره خاصی ناگهان او رادر بر گرفته بود. کسی از پشت بلندگو با صدای قوی و خشنی گفت: همه دانش آموزان توجه کنند. مسابقه تموم شد. همه برگردید
به خوابگاهاتون. مسابقهای در کار نیست سریع حرکت کنید. این صدا، صدای هانترمن بود ولی او اینجا چه می کرد تمام
۵۵۸ هری باتر و جادوی خاطرات
عقابل از نزدیک به زمین پرواز می کرد. باد شدیدی شروع به وزیسدن گرفت. کم کم سطح بالای زمین با ایرهای تیره پوشیده میشدند. یک بار دیگر فریاد گریفندور بلند شد. گزارشگر در بلندگو اعلام کرد ۱۰-۳۰ به نفع گریفندور. هری چیزی از بازی نمیدید. تنها چیزی که تمام توجسه او را به
خود اختصاص داده بود، گوی زرین بود. دوباره خانم هوج در سوت خود دمید. پنالتی برای هر دو تیم ۳۰-۵۰ به نفع گریفندور، هری وجب به وجب زمین را از نگاهش می گذراند. جرالد همچنان نزدیک به زمین پرواز می کرد. برای یک لحظه نگاه آندو درهم تلاقی کرد. گوی زرین در امتداد خط نگاهشان در فاصله ای بین آندو در حال بال و پر زدن بود. هری نوک چوبش را به سمت پایین گرفت و با سرعت به سمت گوی رفت. جرالد از نقطه مقابل به سمت گوی شیب برداشته بود. فریاد مهیبی از بین تماشاچیان بلند شد دست جرالد و هری هردو برای گرفتن گوی دراز بود. صدای برخورد به گوش رسید و بعد هردو نفر به سمت زمین سقوط کردند. هری که از روی جارو پرت شده بود
با پشت به زمین خورده بود. برای لحظهای حس کرد قدرت نفس کشیدن
ندارد ولی باید نفس می کشید باید برمی خاست اگر همچنان روی زمین دراز می کشید. دستور خروجش از زمین رامی دادند. دهانش را باز کرد و هوا را به درون کشید. قفسه سینه اش بالارفت و سپس همه را بیرون داد و از جا برخاست. جرالد هم داشت از روی زمین بلند میشد. مچ دس-حت
جرالد موقع برخورد با زمین زیر تنش مانده بود. جرالد که با دست مچ دست راستش را گرفته نگاهی به هری کرد و به سمت جارویش رفت. هردو آنها قبل از آنکه کسی برای کمکشان بشتابد از زمین بلند شده
بودند.
| ||
فصل بیست و پنجم رقابت پایانی ۵۶۱
یم هری، دامبلدور رو به استفان گفت: هانترمن تا وقتی من برنگشتم حق نداره کاری بکنه. هریرو تا درمانگاه بر پرفسور برنفورد رو به درمانگاه میفرستم بعدش لطفاً سریع با چارلی تماس بگیر باید مالی رو در جریان بذاریم. ولی سعی کن این کار رو با آرامش انجام بدید. سپس رو به پرفسور مک گونگال کرد و گفت: مینروا ازت میخواهم با پیترسون تماس بگیری. هرچه زودتر می خواهم اونو ببینم دامبلدور خیلی سریع آنها را ترک کرد. استفان با هری تا درمانگاه آمد و سپس باعجله دور شد. پرفسور برنفورد قبل از آمدن آنها در درمانگاه بود. درون درمانگاه کاملاً ساکت بود. پرده دور دو تا از تخت ها کشیده شده بود. هرمیون روی یک صندلی نشسته بود و درحالی که همچنان بخشی از صورتش را با دستانش پوشانده بود با اضطراب به یکی از تخت هایی که دور آن پرده کشیده شده بود نگاه میکرد. پرفسور مک گونگال در کنار پرفسور برنفورد ایستاده بود و در سکوت به آن تخت خیره شده بودند. اندکی بعد مادام پامفری پرده را کنار زد و بیرون آمد. پرفسور مک گونگال و هرمیون با اضطراب به سمتش رفتند مادام پامفری سرش را با تأسف تکان داد. هرمیون با نگرانی پرسیدنچی شمالی ؟ مادام پامفری آه کشید و گفت: چند تا شکستگی این تنها آسیبیه که از سقوطش دیده. بقیه اش مربوط به حمله ای می شد که بهش شده. درست علائم جولیار و داره. از اینجا به بعد دیگه کاری از من برنمییاد. بقیه اش باسودبینسکیه، ولی خوبیش اینه که هنوز بدن هردوشون گرمه. هری که منظور او را نمیفهمید پرسید: شما دارید از چی حرف
۵۶۰ هری پاتر و جادوی حاطرات
سطح زمین پر از مأموران سیاهپوش شده بود اینجا چه خبر بود؟ جرالد از کنار هری گذشت و گفت: بهت گفته بودم اشتباه کردی، باید به اخطارهام گوش میدادی و تو مسابقه شرکت نمی کردی جرالد بدون اینکه چیز دیگری بگوید به سطح ز اینکه از جارو پیاده شد از میان ماموران سیاهپوش گذشت و زمین را ترک کرد. هری به سمتی رفت که همه جمع شده بودند. خانم هوچ و استفان سعی میکردند دیگران را دور کنند. استفان با دیدن هری نگاهش را از او دزدید. مادام پامفری و سود بنیسکی بالای سر یک نفر بودند. هری سعی می کرد خود را نزدیکتر کند. هرمیون را توانست کمی جلوتر بیابد رنگ صورت هرمیون به سفیدی می زد و در حالی که صورتش نمناک بود دهانش را با دستانش پوشانده بود. ضربان قلب هری تندتر شده بود. رون کجا بود؟ هری با اضطراب پرسید: چه انفافی افتاده؟ هرمیون فقط سرش را تکان داد. دامبلدور با عجله به سمت آنها میآمد. با فرمان مادام پامفری تخت روانی که روی زمین بود بلند شد و به حرکت درآمد. با کنار رفتن سود بنایسکی هری توانست رون را که روی تخت از هوش رفته بود ببیند. هری آنچه را میدید باور نمی کرد. صورت رون به شدت رنگپریده بود. دامبلدور به مادام پامفری گفت: در درمانگاه رو ببندید. هیچ کس رو به داخل راه هرمیون با عجله خود را به رون که داشتند میبردند رساند و با او به
سمت درمانگاه حرکت کرد. هری خشک شده بود. مغزش هیچ توضیحی برای آنچه می دید نداشت. پرفسور دامبلدور برگشت و به او نگاه کرد. نگاه او هری را به خود آورد. گویی از خواب بیدار شده بود با گنگی به اطرافش نگاه کرد. دامبلدور گفت: هری با استفان به درمانگاه برو. اگه کسی از شما سوالی پرسید لازم نیست به اون پاسخ بدی. استفان به نرمی شانه هری را
نشست و بعد از
فصال بیست و پنجم: رقابت پایای ۵۶۳
مجازات می کردند هم اون دو تا الان سالم بودند و هم سایرین ب کار خودشون را میفهمیدند.
خیلی ممنونیم ولی بهتر نیست برای ما توضیح بدی با وجود حضور شبانهروز مأمورانت چطور چنین اتفاقات تأسفباری رخ داده؟ پرفسور بر نغورد درست به هدف زده بود! هانتر من من من کوتاهی
کرد و سپس با خشم گفت: باید اینو از اون پسر بپرسی پرفسور برتفورد با خونسردی گفت: دوک عزیز مادام پامفری یک بار اشاره کردند که اینجا درمانگاه به حضور شما سلامت افرادی رو که بعلت کوتاهی مامورانت آسیب دیدند به خطر میاندازه این پسر همین جا تحت نظر من باقی میمونه تا مطمئن شتم که هیچ اتفاق دیگهای نمی یوفته.شما اگه در این مورد اعتراضی دارید با خود پرفسور دامبلدور صحبت کنید. چون تا جایی که به یاد دارم، سازمان قدرت های متحد به همه ما دستور داده تا تحت فرمان پرفسور دامبلدور مادیر این مدرسه باشیم. هانترمن با خشم گفت: شاید تو تحت فرمان کسی باشی ولی من تنها فرمانی که می دوتم دستگیری مجرمیه که تابحال به ؛ نفر حمله کرده. من اونو با خودم می برم تا مطمئن شتم سایرین درامان خواهند بود. هرمیون با نگرانی نگاهی به هری انداخت و در حالی که از جا
کجا میخواید اونو ببرید. هانترمن لبخند زشتی زد و گفت. فعلا به آزکابان فرستاده میشه تا در
بر می خاست گهٔ
مورد جرمش وزارت سحر و جادو متقاعد بشه بعاد اونو به دست ما میمیرند تا مجازات رو اجرا کنیم. مجازات اون همون کار به که با
۵۶۲ هری پاتر و جادوی خاطرات
میزنید؟ چه کسی به اونها حمله کرده؟ برای جی؟ وقتی من جولیارو ترک کردم فقط بیهوشی شده بود. پرفسور مک گونگال با حیرت به او نگاه کرد. هرمیون لبش را گزید
و گفت: هری داری از چی حرف میزنی ؟ صدای خشکی از پشت سر آنها گفت: پس اعتراف می کنی؟ اعتراف می کنی که به اون دختر حمله کردی تا قدرتتر و بدست بیاری و بنسونی تومرحله سوم شرکت کنی؟ هری برگشت. بوی بدی همه جا را پر کرده بود. هانترمن با دستهای از ماموران سیاه وارد درمانگاه شده بودند. هری سرش را تکان داد و گفت: من به کسی حمله نکردم. هانترمن یکی به پیپش زد و بخار سبز و بدبو را از سوراخهای بینی اش بیرون داد. شبیه اژدهایی شده بود که دود سبز بیرون می دهد. مادام پامفری با عصبانیت جلو رفت و گفت: اینجا حق ندارید. اینجا درمانگاهه. بیبیتوان رو خاموش کنید اقا! هانترمین با خونسردی نگاهی به مادام پامفری انداخت و بعد از اینکه بار دیگر دود غلیظ و سبزرنگی از سوراخهای بینی اش بیرون داد. پیپش را خاموش کرد. هرمیون به سرفه افتاد. سودابینسکی پرده را کنار زد و در حالی که با تکیه به عصایش به سمت
آنها میآمد، متوجه حضور هانترمن و مأموران شد. با چهره جدیاش گاهی به هانترمن انداخت و گفت: اینجا درمانگاهه، هانترمن، تو حق نداری با آدم هات اینجا بیایی، هانترمن با دو چشم کوچک و سیاهرنگش
: من به هر جایی که یه مجرم اونجا: اون تا بحال به ؛ نفر حمله کرده که یک نفر از اونها کشته شده اگه الان هم جان این دو نفر به خطر افتاده بعلت دخالت های بیجای افرادی مثل توه. حتماً می دونی مجازات چنین جرمی چیه ؟ اگه زودتر چنین مجرمی داد
فعال بیست و پنجم: رقابت پایانی ۵۶۵
سودبینسکی با دو دستش عصایش را گرفت و گفت: افرادی معدودی وجود دارند که بر عکس آنچه رخ دادهرو انجام میدند. اونها میتوانند قدرت را منتقل کنند. اونها میتوانند به چنین افرادی کمک کنند تا به زندگی برگردند.
پرفسور مک گونگال پرسید: کسی رو نمی شناسید که بتونه این کار رو
انجام بده؟
سودبینسکی سرش را با تأسف تکان داد و گفت: فقط یک نفر ! مادر جولیا، لیدیا جانسون که متأسفانه الان دیگه زنده نیست تا به ما کمک کنه. ولی من می تونم از سازمان کمک بخواهم ممکنه اونها افرادی رو بشناسند و برای ما بفرستند ولی احتمال اینکه همه این اتفاق ها تا کمتر از یک روز دیگه صورت بگیره خیلی کمه.
دامبلدور گفت: خواهش می کنم این کار را انجام دهید. لطفاً خیلی
سریع اقدام کنید...
دامبلدور رو به اسلیپ کرد و گفت: لطفاًایشونرو همراهی کنید، و در این زمینه هر کمکی که لازم بود انجام بدهید. اسنیپ به همراه سودابینسکی با سرعت خارج شدند. دامبلدور رو به مادام پامفری کرد و گفت: پایی ممکنه از درمانگاهت برای صحبت کردن استفاده کنیم؟ قول میدم خیلی سریع کارمون تموم شه. مادام پامفری سرش را به علامت تایید تکان دادند. دامبلدور رو به هری کرد و گفت: هری لطفاً برامون توضیح بده که دقیقاً از امروز صبح تابحال چه اتفاقانی افتاده ؟ و نو چطوری از تختی که مادام پامفری تورو به اون بسته بود رها شدی؟ هری که سعی میکرد همه چیز را به یاد آورد تمام اتفاقاتی که از آن روز صبح رخ داده بود و تمام حرفهای جولیا را برای آنها توضیح داد. وقتی توضیحات او تمام شد هانترمن با صدای
۵۶۴ عبری پاتر و جادوی خاطرات
دیگران کرده، تمام قدرتش از بدنش بیرون کشیده می شد تا بدنش خشک و سرد شد و دیگه هرگز حرکت نکنه تا بتونه جون کس دیگهای رو بگیره. پرفسور مک گونگال که رنگ از صورتش پریده بود و لب پایینشی از خشم میلرزید با خشم گفت: تمومش کنید! از اینجا برید بیرون تا خود پرفسور دامبلدور بیاد. در ورودی درمانگاه باز شد و پرفسور دامبلدور و استفان و پرفسور اسنیپ وارد شدند. استفان به سمت هری آمد و آهسته کنار او جای گرفت. اسنیپ در نقطه مقابل هری ایستاد. همه ساکت شده بودند. دامبلدور با صدای آرامی از سودابینسکی پرسید: حال شون چطوره؟ سودابینسکی پاسخ داد: هردو نفر تقریباً به یک وضعند. علائم حیاتشون ضعیفه و دارند با ته مانده قدرتشون زندگی می کنند. اگه
به همین منوال پیش بره بیش از یک روز دیگه زنده نمیمونند. برای لحظهای تمام بدن هری لرزید. دامبلدور با آرامش پرسید: چطور
میشه نجاتشون داد؟ سودبینسکی سرش را تکان داد و گفت؛ از دست ما کاری برنمی یاد. فقط کسی می تونه به اونها کمک کنه که قدرت رو از اونها گرفته که اون رو هم شک دارم چنین کاری بکنه چون به هر جهت او هم از قدرتشی استفاده کرده و این انرژی به شکل دیگری در محیط پخش شده. هرمیون جیغ خفه ای کشید. دامبلدور پرسید: هیج راه حل دیگهای
نست ؟ نفس در سینه هری گره خورده بود. صدای ضربان قلبش چنان در سرشی میکوبید که به نظرش کر کننده می رسید. تمام بدنش یخ زده بود. سودبینسکی پاسخ داد: چرایه راه دیگه هم وجود داره که متأسفانه فکر تمی کنم به درد ما بخوره پرفسور مک گونگال با اضطراب پرسید: چه راه حلی ؟
قعمل بیست و پنجم رقابت پایانی ۵۶۷
هانترمن پاسخ داد: نه مستقیماً این موضوع به بخش اطلاعات ذهنش اضافه شد. اون احتمالا به یاد نمییاره که چنین چیزی از کجا شنیامده. پرفسور مک گونگال پرسید: و شما برای جی جنین کاری انجام دادید؟ برای اینکه پاتر بدون اینکه فرصتی برای کشیدن یه نقشه دیگه داشته باشه. خودشو در معرکه ببینه و برای چنین چیزی به انرژی نیاز داره. اینطوری می نونستیم بفهمیم اون چطور خودشو یه ذهن پرداز جا داده و قدرتشو از کجا مییاره؟ البته این موضوع کاملاً واضحه ولی برای افرادی که به این موضوع شک داشتند لازم بود. مادام پامفری با خشم گفت: یعنی شما برای اثبات حرفانون به نفر رو
قربانی کردید. هانترمن خندید و گفت: نه من فقط به کسی که شما فکر می کنید بی گناهه یه فرصت دادم تا خودشو نشون بده. والان هم به نظرم دیگه حرفی برای گفتن باقی نمونده و بهتره بریم. من مجرم رو به آزکابان تحویل میدم و بعد از محاکمه برای اجرای حکمتی باز خواهم گشست. سپس به دو تن از مامورانش اشاره کرد. آنها به سمت هری آمدند. هر دو آنها بسیار بزرگ و قوی هیکل بودند. استفان جلوی هری آمد پرفسور دامبلدور گفت: به این کارها اصلاً نیازی نیست. ماموران سیاهپوش که جلوی استفان رسیده بودند متوقف شدند
استفان روبهروی آنها ایستاده بود. دامبلدور ادامه داد: شما میتوانید اونو ببرید. همه به سمت دامبلدور برگشتند و با حیرت به او نگاه کردند. استفان
گفت: ولی شما که میدونید اون بی گناهه. دامبلدور پاسخ داد: بله ممکنه ولی فعلا همه شواهد بر علیه اونه و
.
عاع ح حیری پاتر و جادوی حاطرات
بلند خندید. سپس با خشم گفت: تو دروغگویی ناشیایی هستی. جولیا خواهر جرالده چطور ممکنه خودشو تا مرز نابودی بکشونه که تورو آزاد کنه و بری برادرشو شکست بدی؟ هانترمین دوباره با صدای بلندی خندید و ادامه داد: از طرفی در مورد مزخرفاتی که از قول جولیا جانسون سرهم کردی به اشتباه کوچیک کردی و اونم این بود که اندروجانسون ممکن نیست زنده مونده باشه. ما همگی در مراسم تدفینش حضور داشتیم. بدنش کاملاً سرد بود
زاون جسمش و ترک کرده باشه. هانتر من با خشم گفت: ممکن نیست. مامورین من در تمام مدت
مراقب اون بودند. دامبلدور پرسید: برای جولیا بعد از اینکه تورو نجات داد چه اتفاقی
افتاد؟ هری پاسخ داد: اون بیهوشی شده بود. من اون رو روی تحت بردم
و بعد به زمین کوییدیج اومدم. استفان گفت: این موضوع کاملاً طبیعیه جولیا از نظر ذهنی چندان قوی نبود. اون پیش از شرکت در این مسابقه هم دچار چنین مشکلاتی می شده، سودبینسکی می تونه اطلاعات کاملی در اختیار نون قرار بده.
دامبلدور پرسید: جولیا گفت که مرحله سوم آغاز شده؟ هری سرش را به نشانه تایید تکان داد. دامبلدور نگاهی به اطرافش انداخت و گفت: ولی من فکر نمیکنم این موضوع صحت
داشته باشه. هانترمن گفت:
به پاتر بگه. دامبلدور پرسید: شما مستقیماً اینو به شی گفتید؟
من بود. قرار بود اون دختر این موضوع در اثر
۵۶۸ هری پاتر و جادوی خاطرات
مضاف بر همه اینها ریموس لویین پشتیبان هری که میتوانه در خیلی از موارد شهادت بده مفقود شده. تا قبل از پیدا کردن اون من نمی تونم اجازه
ببرید. هانترمن که گیج شده بود پرسید: یعنی جی؟ دامبلدور با خونسردی پاسخ داد: یعنی اینکه من میخواهم پاتر اینجا
تا به ما بگه چه اتفاقی برای لویین افتاده. هانتر من با کنجکاوی پرسید: یعنی به اون هم حمله کرده؟ دامبلدور پاسخ داد: ممکنه اون نزدیکترین کسی بوده که
پاتر می توانسته ازش استفاده کنه. هری با ناباوری به دامبلدور نگاه می کرد. لوبین مفقود شده بود؟ آیا
دامبلدور واقعاً فکر می کرد هری به آنها حمله کرده است؟
دامبلدور نگاه خشکی به هری انداخت.
بدم پاتر رو از ا
فصل بیست و ششم بازگشت
هانترمن گفت: پاتر نمی تونه اینجا بمونه اون ممکنه در این مدت به
یه نفر حمله کنه یا حتی از
ینجا فرار کنه. من نمی تونم عسئولیت چنین
چیزی رو بپذیرم. پرفسور مک گونگال گفت: شما در مورد یه نمی کنید. پاتر فقط یه دانش آموزه و اینجام هاگوارتزه. : شاید اینجا هاگوارتز باشه ولی اون پسر فقط یه
سابقه دار صحبت
۵۶۸ هری پاتر و جادوی خاطرات
مضاف بر همه اینها ریموس لویین پشتیبان هری که می تونه در خیلی از موارد شهادت باده مفقود شده. تا قبل از پیدا کردن اون من نمیتوانم اجازه بدم پاتر رو از اینجا ببرید. هانترمن که گیج شده بود پرسید: یعنی چی؟ دامبلدور با خونسردی پاسخ داد: یعنی اینکه من می خواهم پاتر اینجا نه تا به ما بگه چه اتفاقی برای لوپین افتاده. هانتر من با کنجکاوی پرسید: یعنی به اون هم حمله کرده؟ دامبلدور پاسخ داد: ممکنه اون نزدیکترین کسی بوده که
پاتر می توانسته ازشی استفاده کنه. هری با ناباوری به دامبلدور نگاه می کرد. لوپین مفقود شده بود؟ آی
دامبلدور واقعاً فکر می کرد هری به آنها حمله کرده است؟
دامبلدور نگاه خشکی به هری انداخت.
فصل بیست و شتم بازگشت ۷۱شد
مردان سیاهپوش گذشت و کنار هری آمد. چین های صورتش کمی بازتر شدند و حشمی که زیر پوستش بود برای لحظهای ناپدید شد.
چشمانش چیزی موج می خورد و نگاهش دلسوزانه نگاه او و استفان درهم تلاقی کرد و سپس به هری نگاه کردند. هری
پرسید: من باید با اونها برم درسته؟ پرفسور مک گونگال لب پایینی اش را گزید و دستانش را جلو آورد و شانه های او را فشرد. هری با شانههایش لرزش دستانش را حس می کرد. پرفسور مک گونگال گفت: هری متأسفم . مطمئن باش که ما به بی گناهی داریم تا این و به اونها هم تابت
تو اطمینان داریم ولی ما به فرصت
کنیم. استفان لبخند تلخی زد و گفت: گمشدن لوپین همه چیز رو
پیجیدهتر کرده.
هری برخاست و گفت: من باید با اونها به آزکابان برم؟ پرفسور مک گونگال با نوک انگشتانش لب هایش را فشرد. استفان گفت: نه هری فعلا تورو آزکابان نمیبرند. ما بیست و چهار ساعت فرصت داریم. تو این بیست و چهار ساعت قراره توی هاگوارتز بمونی و اونها میخواهند که از هر نظر مطمئن باشند. پرفسور دامبلدور تصمیم گرفتند دخمه زیر برج جنوبی رو در اختیارشون قرار بدهند. تو به حرفهای اونها گوش نمیدادی؟ هری به علامت نفی سرش را تکان داد. استفان ادامه داد؛ سعی می کنیم تو این مدت لوپین رو پیادا کنیم...اون میتوانه جواب خیلی از سوال هارو بده. هری به نشانه تایید پلک هایش را برهم نهاد و سپس گفت:
خیلی خوب من باهاشون می رم ولی فی برای اونها می یوفته؟ استفان پاسخ داد: اگه سودابینسکی بتونه یکی از افرادی رو که
v۰ح مری پاتر و جادوی خاطرات
هانترمن پاسخ داد: یه سلول می خواهم جایی که مطمئن باشم. هیچ راه
فراری از اون به خارج وجود نداره. دامبلدور به استقان نگاه کرد. لحظهای بین آنها سکوت جاری شد و سپس دامبلدور گفت: در هاگوارتز سلولی وجود نداره، قلب هری در سینه می تپید. همه چیز شبیه کابوسی غیرقابل باور بود. لویین مفقود شده بود. رون روی یکی از تخت ها با جسمی نیمه جان افتاده بود و به قول سودبینسکی از آخرین قطرههای قدرتش برای جدال با مرگ وزنده ماندن استفاده می کرد. روی تخت کنار آن جولیا به کندی نفس می کشید. جولیا به او اخطار داده بود که حوادت بدتری در راه هستند.
همه چیز در یک شیب تند و غیرقابل کنترل به سمت نابودی میرفت. هانتر من قصد داشت او را به جرم یک قتل و سه حمله تحویل آزکابان هد تا از جان دیگران در برابر او حمایت کند. در این فرصست جرم او را تایت میکرد و همان حکمی را در مورد او اجرا میکرد که چند سال پیش در مورد اندرو جانسون اجرا کرده بود. هری به تلخی خندید، دامبلدور میخواست او در هاگوارتز بماند تا محل لویین پیدا شود. حس می کرد نفس در سینه اش گره خورده است. کسی شانههای او را تکان داد، به اطرافش نگاه کرد. استفان پرسید: هی؟ حالت خوبه؟ هری سرش را به نشانه تصدیق کمی خم کرد. دامبلدور، هرمیون
و پرفسور برنفورد اتاق را ترک کرده بودند. پرفسور مگی گونگال که چهره اش طوفان زده به نظر می رسید. با
گنگی به اطرافش نگاه کرد. صورتش منقبض شده بود و جینهای روی صورتش ؛ به چشم میآمد. با انزجار نگاهی به مردان سیاهپوشی انداخت که داد نزدیکی آنها به حالت انتظار ایستاده بودند. هری تازه متوجه به که هانترمین هم اتاق را ترک کرده است. پرفسور مک گونگال از کنار
اتصال بیست و ششم: بازگشت ۷۳ه
هری پلک هایش را بست و سپس دوباره باز کرد جولیا چشمانش را باز کرد و لبخند زد. هری به سختی لبخند زد. جولیا صورتش را به سمت او برگرداند و گفت: هری گفته بودم همه چیز نابود می شهر هری سرش را به نه تایید تکان داد. جولیا گفت: هری هنوز هم تا
اوضاع وخیمتر نشده می تونی همه چیز رو به شکل اولش برگردانی. هری گلوله سربی درون گلویش را فرو داد تا بار دیگر هوایی را که از درون ریههایش فرار می کنند به درون بکشد. سرش را برگرداند و به
سمت رون آمد می دانست آنچه می :
فقط در ذهن اوست. آهسته دست رون را لمس کرد دستش کمی سرد بود ولی هنوز زنده بود و نفس *ی کشید.
همراک پرده را عقب زد و بیرون آمد دو نفر از آن مردان سیاهپوش منتظر او بودند. یکی دیگر از انها به او نزدیک شد. پاز چه سیاه رنگی در دست داشت. پرفسور مک گونگال گفت: نگران چیزی نباش اونها میخواهند مطمئن شند که تو در این مسیر از قدرت برای فرار استفاده نمیکنی. پار جهای که در دست آن مرد بود برای هری آشنا بود. پارچه
سیاره رنگ. مخمل گونه و از جنس خاصی بود که برق می زد. هری این پارچه را بر روی چشمان اندرو جانسون در دادگاه دیده بود زمانی که ماموران برای خروج او از دادگاه از آن استفاده کردند. جرم اندروجانسون یک قتل بود و حالا هری به جرم یک قتل و سه حمله بازداشت می شد. همراک مدرکی برای اثبات حرفهایش نداشت. به همه آنها ثابت شده بود که او قدرت چنین کارهایی را دارد و از طرفی او تنها کسی بود که با شارل بودند جنین قدرتهایی هیچ مدرکی نداشت تا تابت کند. او این قدرت
را از کسی ندزدیده است.
۵۷۴ هری یاتر و جادوی خاطرات
قدرت می بخشند پیدا کنه میتوانیم نجاتشون بدیم. هری آب دهانش را قورت داد و گفت: و در غیر اینصورت ؟ استفان با ناراحتی سرش را تکان داد. هری احساس میکرد گلویش منقبض شده است و درد می کند. گویی یک گلوله سربی در گلویش گیر کرده بود. کسی با صدای بلند میخندید ! هری احساس می کرد سرش تیر می کشد. پرسید: میتوانم ببینمشون؟ نگاه استفان بین پرفسور مک گونگال و مردان سیاهپوش چرخید. وسپس با حرکت سرش به او پاسخ مثبت داد. هری به سمت دو تختی که را تا دور آنها را پرده کشیده بودند رفت. قدم هایش سنگین بود و هوای
محبومی شده در ریههای
حتی جای خود را با هوای تازه عوض
میکرد. هری با دست چپش پرده را عقب زد و داخل شد. ه بود. خیلی راحت و خیلی آرام. چشمان بسته بود و به کندی نفس می کشید. صورتش کمی رنگ پریده به نظر
روان روی تخت خوا
می رسید. هری به یاد کابوسی افتاد که در آن با دستهای خود او را شکنجه می داد. آیا آنچه میدید کابوس دیگری نبود؟ خانم ویزلی تا چند ساعت دیگر به آنجا می رسید تا با لولوخور خورهای که تبدیل به واقعیت شده روبهرو شود. آنها باید برای او توضیح میدادند که چطور پسرش بدون اینکه کسی به او نزدیک شود ناگهان از بالای جارویش به زمین پرت شده و حالا به سختی نفس می کشد. هری با دست راستش اش را فشرد. احساسی می کرد. یک نفر در وجودش فریاد میکشد.
فریادی که صدایش همه وجود هری را به تسخیر درآورده بود. جولیا کمی آنطرف تر خوابیده بود. صورتش رنگ پریده و معصوم بود و بار دیگر موهای بلوندش توی صورتش ریخته بودند. به قدری آرام خوابیده بود که نمی شد باور کرد اگه کسی برای نجاتش پیدا نشود هرگز
از این خواب بیدار نخواهد شد.
قصل بیست و ششم. بازگشت ۵۷۵
هری بار دیگر با صدای بلند پرسید: تو کی هستی؟
اینبار صدای حرکت کردن چیزی که روی سنگ ها بود قویتر و واضح تر بود هری می توانست مکان تقریبی آن را حدس بزند. حرکت چیزی را در تاریکی دید و ناگهان چیزی به ذهنش رسید. م ی لبخند زد و گفت: ماگنون این تو هستی؟ کسی که در تاریکی بیوه دوباره خزید و گفت: کی منو صدا کرد؟
- منم هری، هری پاتر.
با اینکه صدایش خسته و خوابآلود بود ولی هری ما گیتون را خیلی خواب شناخت. هری به مسمت شبح تاریک رفت. و سعی کرد دیوارهای اطرافش را لمس کند. جیزی شبیه یک مسکو به چشم میخورد که جای مناسبی برای استراحت بود. صدای بشکن کوجکی شنیده شد و بعد از آن همه جا روشن شد. هری که جشمانتر از شدت نور درد می کردند. سعی کرد تا جایی که می شود چشمانش را ببندد تا نور کمتری وارد آنها شود. جند تانیه بعد چشمانخی به نور عادت کردند و توانست. اطرافش را تشخیص دهد. او در کنار سکوی کوچکی ایستاده بود که ماگایتون روی
آن دراز کشیده بود نوری که باعت روشنایی شده بود از گلوله آتشین کوچکی بود که کف دست ما گیتون می درخشید. ما گیتون با دیدن مری خیلی سریع از جای برخاست و در حالی که روی پاهایش می ایستاد کف دستش را به سمت صورتش برد. سپس آهسته گوی آتشین و درخشان کفت دستش را فوت کرد. گوی از کف دستش بلند شد و در هوا به حرکت درآمد. به سمت یکی از مشعل های بالای سر هری رفت و در درون ان جای گرفت. به نظر می رسید مشعل با شعله بلند و درخشانی در حال سوختن است. هری نگاهی به اطرافش انداخت. جایی که پا به درون گذاشته بود. اتاق بزرگی بود. با دیوارههای سنگی که تنها ارتباطش
می دینی که پارجه به دستحت داشت با همان صورت سرد و بی روحش
ای
آمل و جش همان او را پوشاند. پارچه اندکی نمناک بود
به سبب مست. برخی حتی که تا
دها
| هری خیلی سریع توانست به آن عادت کند. حالا تنها | = rی
گزاری بی نهایت دلیل برابرش به نمایش گذارده بودند- تاریکی بورد. مرد یک که در کنار او بود بازویش را گرفت و از او خواست تا حرکت کند.
شت سرش به گوش رسید: نگران نباش هری همه
تا خواهد شد. آنها حرکت کردند صدای گامها
نمی رسید هیج کسی در مسیر آنها وجود داشته باشد. چون آنچه شنیده
خینال فقط صا-ای گامها بود اثر گامبیا.
از درمانگاه خارج شدند. از راهرو گذشتند. از پله ها پایین رفتند و
ناگهان ایستادند. هری که به شرایط جلیل عادت نداشت منتسکی کرد به اطراف نگاه کند
که بر روی چشمانش بسته اند به هیچ وجه قابل
*ی
ولی متوجه شد. پارچهای
جدا کردن نمیباشد.
دری آهنی با سروصدای زیاد باز شد. آنجه بر روی چشمان هری بود
باز ختند و هری به درون رانده شد. در دوباره پشت سرش بسته شد. هری
چشمانش را مالید ولی تاریکی از برابر چشمانش نرفته بود. چیزکا نمیدید. کمی بعد متوجه شد. جایی که قدم به آن گذاشسته خالی از نور است. هری با دستانش دیوارهای سنگی را لمس کرد. کستی در درون ان
به د. این را به وضوح حسنی می کرد. دیوارها سنگی و نمناک بودند. هرک
است. - سی
یک ||||||||||||||: ح ارها تکیه داد و گفت: تو کی هستی؟ پاسخی شنیده نشد.
به یخی از د جوا صدای حرکت کردن جیزکی ثروت خت سنگ های مرطوب در اطرافش او را از
________________
فعال سی . خششته: بازگلابت ۵۷۷
هری با خود فکر کرد که این اتفاق بسیار خوبی است سپس گفت: البته ولی حالا می تونی به من بگی چه اتفاق هایی رخ خواهد داد و ما از جی حرف میزنیم ؟ ماگی توان دستشو را زیر کلاه کاسهای شکلات برد و در حالی که سرش ای ای کتا لرزه بار دل محاسببر سر رامی خاراند گفت: یک نفر مرده و کسی که گم شده پیدا شده، فرصت
کمی دارایادو باید گذشته را نابود کنید. شر غیر اینقص
- هیس ای
صبح به از کابان خواهید رفت و هری با ترس گفت: صبر کن ! تو گفتی که یک نفر چین شده؟ مرده ؟
رمت شما با فرارسیدن
ما گیتون به علامت تایید سرش را تکان داد. هری پرسید: چه کسی؟ ما گیتون شانه هایشی را بالا کشید و گفت: فقط میدونم که دوستتونه
ولی نمیدونم اون دقیقاً چه کسیه !
وقتی توی کوچه دیاگون بودیم. دو تا از دوستان من همراه من بودند.
خیر = هرمیون کرنجبر ورون ویزلی وقتی اونها پرسیدند که از کجا می شناسیدشون گفتی که اونها برای ملاقات با من به زندان می یاند. پسر آیا
تو اول هارو اینجا خواهی دید درسته؟
|- = ماگات لاتی یاسی یخ داد معهٔ - 35 تا ۰ = , , - ع گیتون پاسخ داد منظور من فقط دوشیزه گرنجر بود. آقای ویزلی
هری پرسید: پس تو چطور اسم اونو می دو نستی؟
کار و ... - ه ماگایتون پاسخ داد: شما خودتون همین الان به من اسم دوستتون
نت را
گفتند.
هری که جا خورده بود گفت: من؟ من خوب ... بله درسته من الان
اسمشو
ماگی توان گغت: بهتره کمی استراحت کنید. تا اومدن دوشیزه گرنجر
۵۷۶ هری پاتر و جادوین خاطرات
با محیط بیرون حفره کوچکی در بالای دیوار و نزدیک به سقفت بود که به نظر می رسید برای ورود و خروج هوا جاسازی شده باشند. سلام آقای پاتر به اینجا خوشآمدید. مدتهاست که منتظرتونم. ما گیتون کلاه کاسهای اش را از سر برداشته بود و در برابر او خم شده بود. سپس بلند شد و در حالی که دوباره کلاهش را به سر می گذاشت گفت: من براتون کمی عصاره گلی یخ کتار گذاشتم. دوست دارید امتحان کخیال؟ هری سرش را به علامت نفی تکان داد و در حالی که روی سکویی که ماگی توان بر روی آن خوابیده بود می نشست گفت: پس همه پیشگوییهای تو داره به واقعیت تبدیل می شه! ماگایتون به سختی دوباره از سکو بالا رقابت و روی آن نشست و گفت: آقای پاتر من به شما گفته بودم. من پیشگویی نمی کنم که به واقعیت تبدیل بشه یا خیر. من خود واقعیت را به شما می گویم، واقعیتی که میبینم و من البته فقط میتوانم از واقعیتی که در زندگی خودم جاریست. صحبت کنم. هری سرش را خم کرد و آن را با دست هایش گرفت. ما گیتون گفت: نگران نباشید دوشیزه گرنجر به زودی به دیدن شما خواهد آمد. شما از شیون چیزی می خواهید که به حل مشکلتون کمک می کنه.
هری یرمبیل : من؟ من چه چیزی میخواهم ؟ ماگایتون پرسید: معجون به یادآورنده ! شما اون معجون رو میخواید تا با اوان بتونید- همه چیز رو به یاد بیارید. کلید معمای شما در
گذشته است. ما دیگه در مورد چه چیزهایی صحبت می کنیم؟ ماگایتون گفت: باور کنید من قصد بی ادبی نخواهم داشت. من به علت
حضورم در اتاق همه چیز را خواهم شنید.
وی است . است.
________________
فصل بیت و ششم: از کتبت ۵۷۹
رهایی یابد. ما گیتوان گفته بود که فرصت زیادی ندارد و باید گذشته را نابود کند. این همان حرفی بود که جولیا به او زده و از او خواسته بود که با نابود کردن گذشته فرصت دوبارهای به او و خانوادهاش بدهد. اگر هری چنین می کرد همه چیز به شکل اولش بازمیگشت. فرصت دوباره نه تنها برای جانسون ها بود بلکه فرصتی بود تا افرادی مثل آیریس و لیدیا به زندگی بازگردند. سلامتی رون و جولیا به آنها بازمیگشت و هری از دخمه و زندان رهایی می یافت. به یاد حرفهای پیترسون در مورد قدرت و کنترل قدرت افتاد. پیترسون به او گفته بود که در صورتیکه او نتواند قدرت را کنترل کند- قدرت او را کنترل می کند. کلید حل این معما چیزی بود که ما گیتون گفته بود. هری میتوانست باخوردن معجون به یادآورنده از میان انبوه خاطراتش به یاد بیاورد که چگونه می تواند در جعبه را باز کند. طبق تعریفی که از این معجون در کتاب جادوی معجونها خوانده بود این معجون سبب می شد که کوچکترین خاطرات از خفایای ذهن او به بیرون کشیده شود. او میتوانست آنچه را که در زمانی که نوزاد بوده دیده به یاد آورد. هری روی زمین نشست. ماگی توان به خواب عمیقی فرو رفته بود و به جز صدایی که گاه در اتر غلات زدن ما گیتون بر روی سنگ ها به گوش می رسید هیج صدای دیگری نبود. هری چشمانش را بست چون بازیا بسته آنها تفاوت چندانی نداشت. همه جا تاریک تاریک بود. صدای ضربان قلب خودش را می شنید. بعد از یافتن راه با بازنمودن جعبه باید از این دخمه خارج می شد و یکی از درهای تالار هزار در را برای بازگشتن به گذشته پیدا می کرد. ولی این درها هر جایی نبودند که او به سادگی بتواند وارد آنها شود. در دفعات گذشته کنی در تالار را برای او باز کرده
بود تا او به درون راه یابد.
. I - ۵۷۸ هری پانی. و جادوی خاطرات
= , , , | 1 || | ۲. دج، باید کارهای
هنوز یه مقادار مونتا-ه: شما به خواب نیاز دارید به زودی بازی
سالیا که ممکنه به قیمت جوانتون تموم بن
شعله ای که درون متعل می سوخحت خاموش شاد. هری به دیوار تکیه
تکیه داده بود. بیو 5 خاک و سنگ مرطوب درون
داد. سرش را به دیوار تخته تا • ". . . . حاجی خود را
ریه هایش را گرفته بوهٔ ما گیتور که در تاریکی بار دیگر . یا حتوی
- : که د گفت: آقای پاتر من باید
عر ا... " . 1 در دهد. = 1 - حاجی - - - + -
برابر قزک سکو برای خوابیدل ماده می گر
=| || | می - = A. به زودی برگردم فردا شب کوچکترین فرز
• S ," , - - ... و
• • • • نام را ا: هری که مسع می کرد در تاریکی او را ببیند گفت: متاسفم از مر
اون خبر داشتی؟
ماگایتون غلتی زد و گفت: از روزی که به دنیا او مادم
.. . . . . : || ند. اها و قت؟
هری پرسید: تو می دونی جه زمانی از دنیا خواهی رفت س • • • • • • ح. سی. 1
ماگیتوان که کم کم به خواب می رفت گفت: خیلی دقیق : توانست آرام بنشیند. از
سکه تا خاصی برقرار شد. همسری نمی ای
ای ی که درون دخمه به ذهن میچر
, , ... ---- : || || ذهت شروع به قدم زدن در درون ان، کرد. افکار متفاوتی از ده ختن
روی سکو برخا محبت و با توجه به تصویر
بور- ای می گذشت. ماگیتون گفته بود که کسی که گم شده بود پیدا شده. این برای هری بادان معنی بود ده نورپین یه شاید همان چیزی بود که در میان همه ناامیدی های: او را آرام می کرد توانست به همه آنها کمک کند
________________
ققال بست و شاخه : بازگشت ۵۸۱
هرمیون لبش را گزید و با بغضی که جلوی گفتن کلمات را می گرفت
سرش را تکان داد و گفت: نه هری اون دیگه زنده نیست. هری یک قدم به عقب رفت و با وحشت به هرمیون نگاه کرد. هرمیون ادامه داد: بدنش امروز صبح به طور کامل سرد شد.
سودبینسکی گفت که دیگه کاری از دست هیچ کس برنمی یاد. هری به دیوار تکیه داد. فضای دخمه بر روی سرش سنگینی می کرد.
چشمانش می سوخت و گلوله سربی بار دیگر در گلویش جای خوش کرده بود. خرده سنگ هایی که در دست داشت را به شدت می فشرد شاید از این کابوس بیدار میشد. زمان و مکان از حرکت ایستادند و او در فغسایی در بینهایت شناور بود. هرمیون اشک هایش را پاک کرد و گفت: ولی سودبینسکی گفت که
رون از جولیا قوی تره و حتماً زمان بیشتری مقاومت می کنه.
هری آهسته زمزمه کرد: زمان بیشتر؟! هرمیون بعضش را فرو داد و گفت: هری به حرفهای من گوش بده من باید از اینجا برم هانترمن هنوز از اومدن من به اینجا باخبر نشده باچند تا ترفند و به کمک پرفسور برنفورد او مدم ولی به زودی خواهد فهمید. هری هانترمن با مرگ جولیا مدارک جدیدی بر علیه تو
ع
رو کرده، اوضاع اصلا مساعد نیست. اون توانسته تقریبا همه رو
موافق خودش کنه. فردا تورو به آزکابان خواهند برد. تنها چیزی که ما در دست دادیم پیداشدن لویینه: اون هم حضور اندرو جانسون رودر زمانیکه تور در خوابگاه بیورد یا حتین کرده. ولی اون نتوانسته هویتش رو شناسایی کنه. ظاهراً اون برای نزدیک شدن بیشتر به تو به لوپین حمله
کرده تا حصاری که اون در اطراف تو ایجاد کرده بود. روز نابود کنه. لویین
ی یا
در مدتی که مفقود شده بود زخمی بوده و به سختی توانسته خودشو به
می ==
او را تکان میداد. آیا هرآنچه دیده بود یک کابوس نبود؟ نگاه دقیق تری به اطرافش انداخت. ماگی توان روی سکو نشسته بود و داشت با حاشیه های کلاهش بازی می کرد. هری از جای بلند شد و گفت: پس همش واقعیته؟ های ماه ان که چشمانشی پف کرده بود گفت: درسته هری متاسفانه هیج خوابی در کار نینیست. خیلی دلم میخوا ست، از این کابوسم بیدار
|-
هری که دوباره هوشیاری اش را با بست اورده بود پرس حاد: چه اتفاقی
افتاد؟ روران حالش چطوره؟ حشمان نمناک هرمیون به هری زل زد و گفت: بد هری خیلی بل ! وضعش خیلی وخیم شده، چارلی به همراه خانم و آقای ویزلی = ی = | ب - الامی که ... سانند ا: بالایی سو رون تکوان
رسیاناد. خانم ویزلی از لحظهای جه رسیان نامه ای بالای سررون تکو
= < 1, 2, : - = } نخورده فقط بهش زل زده و منتظره تا چشماشو باز کنه.
rسی eیس هری پرسید: کسی که قرار بود به اونها کمک کنه پیدا شد. " . او ه املانال.
چند قطره اشک پشت سر هم از پلکهای هرمیون پایین ملنتال هرمیون با بغضی گفت: هنوز هیچ کس پیدا نشده تنها کسی که ممکنه بتونه
به . :4 + 2 L آخیحی به قت به رون کمک کنه کسی ازش خبری نداره و همه می دونند تا خرههته پیداش نمی شه ظاهراً هرچند وقت یک بار به مدت یک هفته گم می شه.
هری پرسبیله: جولیا حالتی چطوره؟
هم میون ساکت شد، در عوضن گولههای درشت اشک پیدرپی از
بی سی
= ر = | = ... می که قع -2 S و ۵. چشماش پایین می آمدند. قلب هری با شدت شروع به کوفتن کر
احساس می کرد گلویشی خشک شده است. آب دهانش را با زحمت
* = * - چر)
قورت داد و پرستیا- : اوران زنده است. در بسته
________________
هرمیون سرش را تکان داد و گفت: این همون حرفهای جولیا است ولی به نظر من بیشتر شبیه پاک کردن صورت مسئله میمونه، ولی باز کردن در جعبه چطور می توانه به تو کمک کنه تا در گذشته اونو نابود کنی؟
برای رفتن به گذشته فقط دو راه وجود دارد. اول اون تالار هزار دره که پیدا کردنش کاری بیحجت که در این زمان کوتاه عملی باشته ولی راه دوم که من همه قدرت رو بدست بیاورم و تبدیل به یه ذهن پرداز کامل بشم. فکر می کنم در اون صورت بتونم خودم به گذشته پرم چون اگه در خاطرت باشه برای ذهن پردازها گذشته حال و آینده هر سه کاملاً
هرمیون با عصبانیت گفت: می دونی با این کار چه ریسک بزرگی می کنی؟ تو تا بحال از تشعشعات اون قدرت که توی جعبه حبسه استفاده می کردی ولی وقتی در جعبه باز شد. تو با قدرتی روبهرو می شی که نمی تونی در برابرش حتی بایستی چه بر سه به اینکه بخوای اونو تحت تسلط خودت در بیاری. تو در اون قدرت ذوب می شین هری:
هری با خونسردی پاسخ داد: من به این سادگی نابود نمی شم. به
علاوه این تنها راه حل ممکنه.
میون با خشم گفت: ولی بهترین راه حل نیست. ما می تونیم منتظر
بمونیم تا کسی که قرار درون رو نجات بساده از راه برسنه، ما میتوانیم
به اندازه کافی مدرک برای نجات تو پیدا کنیم.
۵۸۲ خرین پاتر و جادوی حاظرات
اون اتاق برگردونه. اون الان حالش خوبه و به غیر از جراحاتی که بر سطح پیوستش ایجاد فقط بازوی چپش شکسته که طبق گفته مادام پامفری به زودی خوب می شبیه. وقتی شنید چه اتفاقی افتاده به شدت ناراحت شد ولی مسئله اینه که شهادت اون در مورد اینکه حضور اندرو جانسون رو حتسابی کرده مدرک قابل قبولی نیست. هانتر من آثار قدرت و حمله های تورو در تمام موارد پیدا کرده. مدرکش به قدری کامله که هر کسی رو میتوانه قانع کنه. واقعاً نمی دونم چطور میشه این مشکل رو حل کرد؟
هری که نگاهش خیره مانده بود گفت: ولی من میدونم.
هرمیون یرسید: چطور؟
هری پاسخ داد: تو می تونی کمک کنی، کلید باز کردن این در بسته درگذشته مخفی شده و با معجون به یادآورنده این در باز خواهد شد. فقط کافیه مسن بدونم در اون جعبه چطور باز می شده و باید اینو از خاطرات دوران کودکیم بفهمیم. با فهمیدن روش بازکردن جعبه یک قدم به جلو خواهم برداشت.
هرمیون گفت: با باز کردن جعبه قدرت تو صد برابر می شه. چون چیزی که الان داری از شی دریافت می کنی در برابر اون موقع فقط یه بازتاب ساده است. کسی که همه این کار هارو کرده منتظر همین لحظه است. اون اگه تابحال به تو حمله نکرده تنها علتش انتظارش برای بازکردن جعبه بوده. فکر نکنم اجازه بده تو آنقدر قدرتمند بشی اون وقت دیگه آزادانه برای نابودیت اقدام می کنه. به علاوه چیزی که تو الان نیاز داری قدرت نیست بلکه اتبات بی گناهیه.
با اتبات بی گناهی من رون حالش خوب نمی شبه جولیا و آیریس
هم به زندگی برنمی گردند.
هرمیون لبشی را گزید و گفت: در صورتیکه قدرتمند بشی و بتونی
ای » است.
براون هم پیروز بشی بازهم اونها به زندگی برنمی گرد:
________________
شمال بیست و شتم: بازگشت در ۸ش
ماگیتون به علامت تایید آهسته سرش را پاییز آورد. هر لن خنال
= م به بی تحتی - ۰ برحجویی مخلوط شده بودند. خنده و گریه هر میسور
ناگهان در یک لحظه قطع شد. سپس به هری تگاه ک
اشک هایش با خشیله هایت
ه صورتشی
عی سیاه بسته راه عدی که ای وجود ندارد.
تی چیزی بخویسد از هری روی برگرداند و به
صحیحتا در خروجی رفت. ماگایتون کلاهق ای
سکویایین پرید و به سمت هری امد. ابتد
را به سر گذاشت و از روی اکالاهش را برداشست و بعد
کبیر - - , " , - ا : - حتم تتسال اثر خاست: از دید نتوان خوتسحال شادم اقای پاتر با اینکه بعد از
• • ای
که ای ی مکث کرد و سپس گفت: من یه راه دیگه یدا
M m, .نت نشست | می ختم و نستم با ا نتی متعجبور برمی گردم
زمان گذشته است ولی هر لحظه جای خود را به سختی به لحظه بعده
می داد کتا
هیک و کفری جد ح - : = : - در ۴تا شد حچه بتسته بود و با کوچکترین صدایی که از بیرون
| • شتیل از حجابی ... میر و همین سیستمع ز جای می پرید گاهی کسانی که دم در ای ماده بودند با هم
۵۸۴ هری پاتر و جادوی حاحفرات
هری نگاهی به هرمیون انداخت و با تردید گفت: آیا واقعاً ما میتوانیم ؟ ما میتوانیم برای نجات ورون منتظر کمکی که بعد از یک هفته قراره سر و کلش پیدا شبه بمونیم ؟ تو واقعا فکر می کنی رون تاون موقع
مقاومت می کنه ؟ به علاوه با انتظار می تونیم به آیریسن و جولیا زندگی
هرمیون گفت: ولی ممکنه اینجوری زندگی خودت رو از دست بدی. هری با اطمینان گفت: چنین اتفاقی نمی یوفته نگران نباش ولی تو باید به من کمک کنی تو تنها کسی هستی که از چیزی که من لازم دارم داری. هرمیون با تعجب به او نگاه کرد. هری ادامه داد: اون معجون به یادآورنده. من به یه مقدار از اون نیاز دارم. هرمیون جیغ کوتاهی کشید و با دستهایشی لیش را پوشاند و سپس گفت: تصور شم نکن هری !
هری گفت: خواهش می کنم فقط یه مقدار کم. هرمیون دستش را در هوا تکان داد و گفت: مسئله مقدار شن نیست. مسئله اینه که اون معجون رو هیچ کس تایید نکرده اگه من اشتباه کرده باشم ممکنه به شدت آسیب ببینی. هری گفت: لازم نیست کسی اونو تایید کنه هرمیون. تو خودت اونو
تایید میکنی و مطمئنی که اشتباهی برخ تداده. همین برای من کاقیه. هرمیون از او فاصله گرفت و گفت: اگه توی درست کردن اون معجون اشتباه کرده باشم تو برای همیشه میخوابی من این ریسک رونمی کنم. هری گفت: ما مجبوریم ریسکت کنیم هرمیون. اگه هیچ کاری نکنیم
روان همینطور در خواب میمونه: هرمیون به تلخی خندید و گفت: داری از من میخوای بین شما
یا
دو نفر انتخاب کنم؟ داری از من میخوای بین زنده مولدن تو یا اون
________________
= = ای
۵۸۷ تل بیست و ششم: بارگیت
اجازه نمیداد تحتی
و نو توقیف کرد.
دلش میخواست خودش به تا سیر بزند ولی هانتر من یکی معجون نیرو بخش برات فرستاده بود که با هری لبخند زد. هرمیون گفت: اون بیرون همه دارند تلاش
می کنند. استفان و چارلی برای پیدا کردن کسی که قراره به روان کمک کنه حرکت کردند. اونها امیدوار
هر عیون مکت کوتا
به خاک سیر
بودند بتوانند اونو زودتر پیدا کنند. هی کرد و سپس ادامه داد: جسد جولیا امشب
ده می شه. پیتر معمولاً جند ساعت بالای فقط به او نگاه می کرد ولی جرالد اصلاً برای دیدن خواهرش نیومد. همسری ؟ در مورد کاری که میخوای بکنی مطمئنی ؟ هری با حرکت سرش به او جواب مثبت
جسدش نشسته بود و
داد. هرمیون از زیر ردایش برای وچکی را در آورد و به او داد. سپس گفت: چند بار زمایشش کردم فکر می کنم نباید ایرادی داشته باشد ولی می دونی که اگه اشتباه کرده باشم چه بلایی سرشت می یاد ؟ ترک - رضی را به علامت تایید تکان داد
نمی یوفته مطمئن باشد. هرمیون به سختی لبخند زد و گفت: کی میخوای امتحانش کنی؟ هری در شیشه را باز کرد و گفت: همین حالا وقت خیلی کمه هرمیون با ناله بار دیگر گفت: مطمئنی ؟ هری شیشه را بالا برد و جرعهای نوشید...
یاد می به عقب برداشت و به دیوار تکیه داد.
و گفست: هیچ اتفاقی
و ن:بتست. هرمیون کنار او زانو زد و با نگرانی
• • :سیستال پیراسیا- : هری حالت محبوبه؟ میخوای دیگران رو خبر کنم؟
هری لبخند زد. لبخندش کم کم باز می شد سپس خندید و
گفت: چقدر جالب !
سیار می را به دیوار تکیه داد
۵۸۶ هری پاتر و حادوی خاطرات
ای
حرف میزدند- یا جای خود را با دیگران عوض های کردند. صدای قدمهایی که به سمت دخمه می آمد او را می ترساند. فقط یک خبر باد دیگر بود که ممکن بود به گوش او برسانند و هری حاضر نبود به هیچ قیمتی چنین اتفاقی بیفتد. یک نفر با گامهای تند به سمت دخمه میامد. هری به دلشوره افتاد. معلوم بود کسی که به این سمت میآید عجله زیادی دارد. از جای بلند شد و به در نگاه کرد. صدای قدم ها با شتاب به سمت او می آمد و بالاخره جلوی در دخمه متوقف شد. صدای گفتوگوی چند نفر به گوشت رسید و بعد از آن صدای زنجیرهای در دخمه بلند شد. هری با وحشت به در نگاه کرد هر اتفاقی افتاده بود مهم نبود فقط هری نمیخواست خبر بدی در مورد رون بشنود. تعداد ضربانهای قلبش بالا رفت زنجیرهایی که در آن سوی در بودند از هم باز شدند و صدای بازشدن قفل در به گوش رسید. در آهسته به جلو هل داده شد و روی پاشنه چرخید و باز شد. هرمیون از لای در خزید و به درون آمد. هری با نگرانی به او نگاه کرد. هرمیون که متوجه نگاه او شده
بود گفت: نه هری نگران نباشی حال رون خویه. یعنی هنوز خوابه. هری نفس عمیقی کشید. هرمیون ادامه داد: به خواسته هانترمن هیچ کس حق نداره برای ملاقات تو بیاد ولی به دستور پرفسور دامبلدور سر چارلز پیترسون هانترمن رو مجبور کرد که در مورد من استثنا قایل بشه. هرمیون دست در جیبش کرد و گفت: ییترسون میخواست مطمئن باشه که تو سنگتو گم نکرده باشی برای همین یکی از اونهار و به من داد تا به تو بدم. هرمیون مشتش را باز کرد. سنگ کوچک و صیقلی کف دست او
بود. هری با دو انگشت سنگ را بلند کرد و به آن نگاه کرد. این سنگ
جه اهمیتی داشت؟ هرمیون ادامه داد: مادام پامفری خیلی نگرانت بود.اون
________________
M8 قفل بیست و شتم: بازگشت
5 . عی
• • مسیون میلهای مخملی، پنجره های قدی که آنها. ا... به ا: • " یا " " " یا تحاد در بلند و پرده های نفیسی نهار پوشانده بود. هری در منزل جانسون ها د. جایی که ماه بستهٔ ایر • • سیخ و جایی حنا
* ج- حتی دز خمین شو میانه ای که جای محمدمحمومی اخت که در برابرش می سوخت دست را سوزانده
| "ی ۶ اثر درون اتاق هیچ کس : • سه سمت تی | این مچ دست بود و به نظر می رسید که تنها باشد ولی
| + - ای
حساسش به او می گفت که کس دیگری : ز در آن اتاة، ح ط س هم شد تا از اثر الن اتاق حضور دارد ترکی سعی کرد ایلند خ | - || ||۱| کا ای بیر *
۶ - اثر تثبیت خار چندان مادهای نبود بدنش محکم * ج- s "" به
نمی کرد.
در با او به بنا برابر مبنی بود نهاده بودند که
• = در ا ول، فکر می کرد اشتباه کرده است ولی اشت شاه نبود.این
می به + "ع
عی
جمیل چسبیده بود و مبل هم از جایش حرکت
۴- از کار روی ییزی که
به خود جلب کر
توجه هری را
حجعبه اء * = پیوند خسته با صریحه اصطلاح بیگکت است. گذارده بودند فقط کاف یکی از است (درخت همیساز و در برابرتی
نرم 8 بوش لباس به عقل تی بود همتری ازاد شد. 32. در آ: ا 1| تن ا: - شرت و در ان را باز کند ول بلورهمی توانست خود را خلاص کانال. ی - زیاد به خودت فشار نا پی : . ای تم جر» و اk \! " ای برای لحظهای یک مدل جدا بشی چون...
• • • . :سر ع صتال نامه سا حسن محکم تری گفت: چون فقط
| - || || همان میخوام. است و می بر عه همگی توام این موضوع رو هرگز فراموش نکن چون اهمیت زیادی
فقط
داره.
هری که " یا مست. یا زن
ختا خه در جلاگ در حردان دست هایتی از مبل ناتوان بسوی شد با خش
• •
"به روی میز حتی خل میز اثر سیسی صدا گفت: اونو خوام و تن هخام اورتو به «من می دی؟ می ۱ + " " را تر تسیر
همرخ پوزخندی زد و گفت
هری با خوشحالی گفت: بازگردن اون جعبه.اصلاً کار سختی
نیست در واقع فقط لازمه که ... هری ادامه حرفشی را خورد. به یاد اورد کسی در اطراف انهاست که متاق دانستن ادامه جمله اوست. هرمیون که معنی سکوت او را فهمیده بود پرسید: حالا میخوای چی کار کنی؟ صدای خنده کسی سراسر دخمه را پوشاند. این بار هرمیون هم صدای خنده ها را می شنید. صدا با قهقهه خاصی گفت: من بهت می گم حالا باید چی کار کنی، حالا باید با من بیای زمان زیادیه که منتظر این لحظه اما! همه خاک های کف دخمه به هوا برخاسست و در هوا چون گردباد شروع به چرخیدن نمود. هوای اطراف آنها مملو از ذرات غبار متحرکت در هوا شده بود که میچرخیدند و بالا می رفتند. هری و هرمیون صورتشان را یوشانده بودند. هرمیون با صدای بلندی پرسید: خدای من اوران کیه ؟ اشاره هرمیون به کسی بود که در میان غبار به آنها نزدیک می شد.
ذرات غبار آنها نزدیک می شد. کسی که به آنها نزدیک میشد نه رنگ داشت نه جسم در اثر غباری که سطح بدنتش را پوشانده بود می شد. او را تشخیص
۶ قس
گویی به چیزی میخوردند که شکل یک انسان را داشت و به
فقیق در
داد. هرمیون فریاد کشید: کمک ! یکی به ما کمک ... صدای هرمیون رو به خاموشی می رفت او قبل از اینکه جمله اش را تمام کند از هوش رفته بود. یک نفر به او نزدیک می شد. هری چیز پیشتری ندید. همه چیز تار و نابود شد... وقتی چشمانش را باز کرد متوجه شد. از فضای درون دخمه خارج شتاده است همه جا تاریک بود و شعلههای درون شومیته تنها نور ممکن بود با نگاهی به فضای داخل اتاقان متوجه مکان دقیقش شد او قبلا هم یا به این مکان گذارده بود. تابلوهای روی دیوارها،
________________
فصل بیست و ششم. بازگثبت ۵۹۱
هری برگشت. کسی از پشت یکی از درها بیرون میآمد. وقتی از میان تاریکی بیرون آمد هری توانست چهره جرالد را تشخیص در هال. جرالد که به کتابخانه نگاه می کرد گفت: یه ضمانت بزرگ وجود داره که هری اونو نمیدوانه. اون هروقت بخواهد میتوانه جعبه رو ازت پس بگیره. چون اون صاحب اصلی جعبه است و تا وقتی که زنده است اون صاحب اصلی باقی میمونه شاید جعبه رو به کسی بده ولی هروقت اونو بخواهد جعبه به سمتش برمی گرده ولی تو یه راه داری، یه راه که پتونی از شر این قضیه راحت شبی. هری به جرالد نگاه کرد. او اینجا چه کار می کرد؟ چطور توانسته بود خود را به آنجا برساند. تنها فکری که به ذهنش می رسید. این بود که از تالار هزار در استفاده کرده باشد. هری امیدوار بود کسی او را تعقیب کرده باشد. جرالد که اینبار به پنجره ها نگاه می کرد ادامه داد: تو نمی تونی تحمل کنی که اون صاحب جعبه باشته و بخواهد جعبه رو ازت پس بگیره. پس تو از راهی که برات مونده استفاده می کنی و خودتو از شتر هری خلاصی میکنی درسته ؟ هری میاندیشید که اگه جولیا حضور پدرش را درک کرده پس جرالدهم متوجه این قضیه شده و حالا تا اینجا آمده است. بیشک کسی که به دنبالش می گشتند اندروجانسون است. صدا با خشم گفت: چطور به اینجا او مدی؟ جرالد روی مبل کنار هری نشست و گفت: اینجا یه روزی خونه
منبوده اینو که فراموش نکردی.
.3د هرک پاتر و جادوین حاضرات
صدا به آرامی گفت: برات بازش می کنم و تو هم در جعبه رو برای من باز می کنی و اونو به من می دی و بعد همه به خوبی و خوشسی به زندگیمون ادامه می دهیم. هری به فضای اطرافش نگاه کرد و گفت: همه ما؟ همه ما به خوبی و خوشی زندگی می کنیم؟ آیریس جولیا ولید یا هم به زندگی برمیگردند؟ صدا خندید و گفت: زندگی همینه پسر کوچولو قرار نیست همه
پرنده باشند. گاهی هم بعضیها می بازند. هری گفت: بعضی ها؟ لیدیا و جولیا هر دو بعضی ها محسوب می شند؟ مرگ اونها هیج اهمیتی برات نداشت صدا با خشم گفت: تو پسر فضولی هستی. اگه به ردهای خاکستر زیر بات دقت کنی متوجه می شی که فقط دو تا راه داری یا اینجا میشبینی در کنار جعبهدات و تا چند ساعت دیگه در آتشی که خاکستر گردانها ایجاد می کنند می سوزی و اون جعبه هم تبدیل به خاکستر می شه... یا مثل یه پسر خوب اونو باز می کنی و به من اینجا آزادت می کنم. تو آزادی که هر کدوم رو که
دوست داری انتخاب کنی ولی به خاطر داشته باشی که اگه مورد اول رو
می بخشی و من هم از
انتخاب کنی به غیر از خود است اول دوستت هم تا چند ساعت دیگه
کنه. هری با تعجب پرسبیجان. نو می تونی بهش قدرت بدی؟ مگه تو
( -
مصالا پاسخ داد: فهمیدن اینکه من کی هستم به تو کمکی نخواهد کرد. هری گفت: اگه من اون جعبه رو به تو بدم. چه ضمانتی وجود داره
که حقیقت را گفته باشی و این کار رو بکنی؟
ضا. ا پاسخ داد: هیج ضمانت خاصی وجود نداره.
________________
قتل بیست و شمال- ... بازگتبت ۵۹۳
جرالد رو به فضای خالی درون اتاق کرد و فریاد کشسید: جالب
نیست ؟ جانب نیست مامان؟ بدن جرالد کمی میلرزید. جرالد با خشم فریاد کشید: مامسببان؟ صدای منو میشنوی؟ چرا دیگر حرف نمی زنبی؟ مگاه نمیخواستی با هری معامله کنی؟ چرا ادامه نمیدی؟ اون قبول میکنه. اون برای نجات دادن دوستش قبول می کنه. می دونی اگه بهشت بگم شرطهای تورو قبول نکنه و همین جا بمونه تا با آتشی که داره به پا می شنبه خودش و جعبه بسوزه و اگه اون بخواهد گذشته هم نابود بشه تا دوستش و سایرین نجات پیدا کنند. این کار رو می کنه. جرالد فریاد کشید: مامان اون این کار رو می کنه ! مامان اون اینجا میمونه و میسوزه تا همه اونهایی که دوستشسون داره نجات پیدا کنند امامان ؟ صدای منو می شنوی؟ اون این کارر و حتی برای نجات جولیا هم می کنه. " صدای جرالد گاه متال یک موج درهم می شکست. ولی او باز هم محکم بود و ادامه داد. آنچه هری از جرالد میدید جرالدین بود که درگذشته دیده بود. جرالله دستی به صورت نمناکتش کشید و گفت: مامان میدونی؟ اونها امشب می خواند جسد جولیا رو به خاک بسیرند. مسخره است نه؟ اونها دارند. جسدی رو به خاک می سیرند که بسیالها است مرده مامان دایی رفت بالای سر جسد جولیااون باور کرده بود کسی که شر این مدت می دیده جولیا بوده. جرالد لرزید. هری معنی حرقهای او را نمیفهمید. با گنگی به اطرافش نگاه می کرد. جرالد ادامه داد: خیلی وقته دلم میخواست باهات حرف بزنم ولی از وقتی رفته بودی تو جسم جولیا دیگه نمی توانستم نه
تورو دوست داشته با شتم ته او تو . تور هیچی نابودی نه جولیا، نه لیدیا
اشغال کردند.
جرالد با خونسردی گفت: عصبانی نشو، باور کن این طبیعیه که میان مرتب به این خونه می یومدم. این خونه برای من خاطره همه روزهایی بیورد که چهار نفری در کنار خم زندگی می کردیم. می دونی هری؟ سری اولی که وارد این خونه شلین متاسفانه تقصبیر من بود. من در ورودی تالار رو باز گذاشته بودم. می دو نی؟ ترجیح میدادم. تنها باشم تا بتوهٔ خود مور به این خونه برساوهٔ . البته سعی کردم با فرستادن معجولت آرامش بختی به وسیله اون جن خونگی و متقاعد کردنش که تو باید حتماً از: اون بخوری بهت کمک کنم. ولی ... می دونم که مسخره است ولی من زندگی کردن در این خاطرات رو بیشتر از واقعیت دوست داشتم. پا گذاشتن به اون تالار و اومدن به این خونه برای ما جانسون ها کار چندان
تی نیست می دونم از این موضوع تعجب می کنی ولی این موضوع رو میلیون سرریوس پیترسون پادربزرگ ارجمندم هستیم که در این تالار رو همیشه به روی ما باز گذاشت. اون پدر مادرم بود تا بحال با اون ملاقات داشتی با جرالد بدون اینکه منتظر جواب بماند گفت:اولش کن الان مهم نست. الان مهم اینه که تو اینجا گیر کردی، راستی می دو نسبتی برا
S نابود کردن این جعبه و بازگردوندان همه چیز به عقب لازم نیست حتما به
گلدشته بری؟ جای الال خندید و گفت: جولیا بهت نگفت هر لحظه که بخوای شر
اونو باز کنی می تونی اونو در هر زمانی که بخوایی نابود کتبی، جرالاد دوباره خندید و گفت: جالب نیست؟ تو حتی می تونی اونو در اینده
نابود کنی، جالب نیست که جولیا اینو به تو نگفت؟ جالب نیست که اون
تورو یه گذشته کشوند؟ جالب نیست که از دامی که من برات پهن کرده
بودم نجات داد تا به این مخمصه بیفتی،
انقبال بیست و ششم: بازگشت ۵۹۵
صدای جرالد هر لحظه ضعیف تر می تد گویی چیزی از او قدرتتی را می گرفت. جرالد روی زمین همسرش را به میلی تکیه داد و گفت: مامان وقتی توی دادگاه بابا رو محاکمه می کردند. من هیجی نگفتم. من ازش دفاع نکردم. مسن حقیقت رو نگفتم. می دونی الان سالهاست که هر شب و هر روز به این مسئله فکر می کنم. من همیشه خواب میبینم که اونو با دست های خودم کشتم. می دونی منم در این جرم شریک بود
نه ؟
م
- . اسی 1 ||||||||| است ضلای جرالد دختر لحظه ارامتر می تحساب. هنری احساس نگرانی می کرد. جرالد لبخند زد و گفت: با این موافقم. اگه همین جانوری همه قدرت منور یگیری. به زودی محیی توانم راحت بخوابیم. راحت براین همبسته .
فکر می کنی وقتی بابارو میبینم به من چی بگه؟
هری با وحشت فریاد کشید: نه! سپس در حالی که با گنگی به اطرافش نگاه می کرد گقت: این کار رو
نکن. جرالد به سمت هری لبخند زد و بعد آهسته چشمهایش را
بست، هری بار دیگر فریاد کشید: نه! صندایی که مدتی بود خاموشی مانده بود با خونسردی گفت: اینطوری
بهتره، اون به آرامش نیاز داشت. هری با انزجار سرش را تکان داد و گفت: چطور می تونی ؟ صدا بدون توجه به حرف هری گفت: با حرفهایی که این پسر زد شک دارم پیشنهاد دوم رو بپذیری، ولی عمن یه پیشنهاد بهتر دارم که برای هر دور ما بهتره، می دوتی من از اول هخام این راهرو ترجیح می دادم من تورو و ادار می کنم که جعبه رو باز کنی و به من باد-ی و بعد خیلی راحت از
شرت راحت میشم.
۵۹۴ همسری پاتر و جادویی جاطرات
مامان روزی که جولیا مرد رو به یاددازی؟ اون میخواست تورو خوشحال کنه و بهت نشون بده که قدرتش رو داره که یک ذهن پرداز باشه... ولی مثل همیشه به خودش آسیب زد. وقتی مرد من بالای سرش بودم. حتی بعد از مردنش هم میخندید. لبخند از روی صورتش محو نمی شد. فقط دلش می خواست تو خوشحال
مرده بوهر و هیچ کس اونجا نبود. یاد ته؟ چند روز طول کشید تا متوجه مرگش شدی. وقتی فهمیدی از من خواستی اتاقو ترک کنم من میدوانستم دیگه برای اینکه تو بهش قدرت بخشی خیلی دیره. ولی کمی بعد جولیا از در اتاق بیرون اومد مامان این تو بودی که جسد جولیارو اشغال کرده بودی و برای ما چی گذاشتی؟ جسل تورو به خاک سپردیم و پدر رو با خودشون بردند، می دونی جرا؟ می دونم که می دونی ولی شاید هری ند و نه. اونها فکر می کردند بابا تورو کشته. اونها بابارو بردند. چون بابا همیشه با نقشه تو برای تصاحب جعبه معمخالف بود. اون مزاحم بود. درسته؟ به حکم پدربزرگم پدرم رو کشتند. بیدرحالی که تو زنده بودی و من هیچی نگفتم. من ساکت موندم مامان. می شخوی؟ شاید چون بچه بودم. شاید چون می ترسیدم. شاید چون فکر میس کردم دارم کابوس میبینم. ولی اونها بابا رو کشتند و تو شدی خواهر من، جرالد از خشم میلرزید، فریاد کشید: مامان با اون جعبه هیچ فرشی تجسمی کنی، تو دیگه نمی تونی برگردی. تو دیگه لیدیا جانسون نیستی، تو دخمه یه انسان نیستی. مامان تو نابود شدی. حقیقت اینه. همسر می کم کم حلقه های گم شده ذهتش را به هم میچسباند و معنی همه چیز را میفهمید. هوای درون اتاق گرمتر شده بود. هری به اطرافش نگاه کرد. خیمخاکستر گردانها گوشه های اتاق را به آتش کشیده بودند و همه چیز
I مسی + را طعمه خود میکردند.
________________
فصل بیست و ششتم بازگشت ۵۹۷
آیا آنها داشتند سقوط می کردند؟ سرش را برگرداند و به زیرش نگاه کرد. آنها بر فراز شب پرواز می کردند. پرفسور پرنفورد با دو یال بزرگ و نقرهای او را محکم گرفته بود و پرواز می کرد. موهایش در هوا به رقص درآمده بود. هری که تمام انرژی اشنی از بین رفته بود چشمانش را بست.
:8* :i:::::
قدرت دفاعی ایشی به علت رشد نیروهاش به قدری زیاد شده که تونست در برابر لیدیا مقاومت کند. در غیر اینصورت ما خیلی دیر رسیده
بودیم. صدای گفتوگوی چند نفر به گوش می رسید. آهسته پلک هایش را
باز کرد. پس او هنوز زنده بود! دامبلدور کنار تختش نشسته بود. لویین و هرمیون هم در آن اتاق
بودند. دامبلدور گفت: سلام هرین. لوپین چشمکی به او زد و گفت: پرواز خوبی داشتی؟ می دونی
تو خیلی خوششانسی چون آماندا برنفورد بالهاشو به همه نشون نمی
2
هری به سختی خنادید. تمام بدنش درد می کرد و احساس ضعقب
می کرد. پرسید: رون حالش خوبه؟ هرمیون لبخند زد و گفت: هنوز تغییری نکرده هری، می دونی خیلی خوشحالم که اون سنگ رو بهت دادم. چون با اون بود که تونستند پیدات
هری گفت: اون جعبه کجاست؟
لوپین که یکی از دست هایش باند پیچی بود با دست دیگرش جعبه را
بیست ه ی کی
به او داد. سپس گفت: لیدیا فرار کرد ولی همه حقیقتر و فهمیدند.
یحیی - - - -
هانترمین با ما بود! اوان همه چیزر و شغیابد.
هری جعبه را در دست گرفت. انجه برای باز کردن جعبه لازم بود این
س
۵۹۶ن هیری باتر و جادوی خاولرات
هری فرصتی برای حرف زدن پیدا نکرد. چون ناگهان از شدت درد
فریاد کشید. فشار شدیدی روی بدنش حس می کرد. استخوانهایش از درون عی سوختند. قدرت فکر کردن نداشت. چشمهایش تار شده بود. هری حس می کرد تا چند ثانیه دیگر خواهد مرد. تمام بدنش عرق کرده بود و قلبش دیوانه وار در سینه می کوبید. با تمام وجود خواست فریاد بکشد ولی صدایی از گلویش برنمی خواست از درون نابود می شد
-| است.
می سوخت و آتش می گرفت حس می کرد پوست و گوشتش از هم جدا
هخاری بی حتیب 3 ناتوان ریز جی صندلی افجاد. توان دیان نداشت. تصاویر جلوی چشمانتن میز قصیدند. بدنش در عرق سردی فرورفته
بود. چند نفر وارد اتاقی شده بودند. گردن هری روی مبلی کج شده بود. هری به سختی پیترسون را تشخیص داد. صدای گفتگو و فریاد چند نفر به گوش می رسید. هری حسن می کرد کم کم از هوش میرود و در اطراقشی نبرد سختی در جریان است. کسی از کنار او گذشت. هری قدرت نفس کشیدن نداشت گویی به زودی از دنیا می رفت. حس خوب آرامش به او نوید می داد. کسی او را از جایشان کند. هری نمیتوانست او را ببیند. ولی دستان قوی ای داشت که او را میان هیاهو به دنبال خود می کشید. هری سعی کرد چشمانش را باز کند و یه اطرافش نگاه کند. یک نفر او را به سمت پنجره میبرد. پنجره را باز کرد. هوای سردی که به صورتش میخورد حالش را بهتر می کرد به سختی چشمانش را باز کرد. پرفسور برنفورد در نزدیکی او بود. هری را بلند کرد و از پنجره
بیرون یرید !
________________
۹۸شا هری یا تیر و جادوی خاطرات
ال بیست و ششم: بازگ احت ۵۹۹
بود که فقط به جعیه هویتش را تابت کتال. او باید خودش های شاد نه در با خط رون بود که روی آن نوشته شده به د: نقش فرد دیگری نه با نقاب دیگری، آ هسته دستش را روی قاب انکشید یکشنبه ساعت ۱۰ در خانه بمان
و سپس دستش را روی لوح نگه داشت برای حتی یک لحظه لازم بود که همه وجودش هری پاتر باشد. وقتی دستش را برداشت کلمه هری پاتر
اما به ای
آن نقاشی بسته بو ۵. شکاف کوچکی دورتادور آن پیدا شاد. هرمیون
گقت: میخوای بازشی کنی؟ همسری پاسخ داد: نه میخواهم نابودش کنم. لوپین گفت: این دیگه چیزی رو عوض نمی کنه. هری که دستش بر روی جعبه بود گفت: اونو حالا در گذشسته
نابود می کنم. دامبلدور نگاه عمیقی به او کرد و گفت: با این کار همه آنچه که در این مدت به سبب حضور جعبه ایجاد شده به شکل اولش برمی گرده. دیگه کسی اونو به خاطر نخواهد آورد. آیا مطمئنی ؟ هری سرش را به علامت تایید تکان داد و گفت: کاملاً هری آهسته جعیه را در میان دستانش گرفت و با انگشتاش دور تا دور آن را لمس کرد. سپس دو در جعبه را در میان کف دستانش گرفت و در حالی که چشمانش را می بست آن را محکم فشرد. نفسش را در سینه حبس کرد ذهنش کاملاً متمرکز بود. جعبه را فشرد. جعبه باید نابود میشد. سالها پیش از این زمانی که هنوز جولیا زنده بود. زمانی که لیدیا اسیر قدرت جعبه نشده بود. همه چیز باید به شکل اولش بازمیگشت.
کرد هیچ چیز در دستشن نیست. همه جا به خاموشی قرورفته بود. هیج کسی نبود. هیج صدایی شنیده نمی شد. نسیم خنکی صورت هری را نوازشی می کرد. هری چشمانش را باز کرد سرش تیر می کشید. از کف
اتاق برخاست و به سمت میز تحریریتش رفت. یک تکه کاغذ -| روری میز
