‫ﺑﻪ ﻧﺎم ﺧﺪا‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ‬
‫و‬

‫ﺣﮑﯿﻤﻪ‬

‫ﻓﺼﻞ اول‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪1‬‬


‫ﺗﻬﺪﯾﺪ دارﺳﻠﯽ ﻫﺎ‬
‫ﻫﺮي ﮐﻨﺎر ﭘﻨﺠﺮه اﺗﺎﻗﺶ در ﺧﯿﺎﺑﺎن ﺷﻤﺎره ‪ 4‬ﺧﯿﺎﺑﺎن ﭘﺮاﯾﻮت دراﯾﻮ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﺑﻪ ﺣﻮادﺛﯽ ﮐﻪ از آﻏﺎز ﺗﺤﺼﯿﻞ‬

‫ﺑﺎ آن روﺑﻪ رو ﺷﺪه ﺑﻮد ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮد‪.‬ﺑﺎ ﯾﺎدآوري ﻣﺮگ ﻣﺪﯾﺮ ﻏﻤﯽ ﺑﺮ دﻟﺶ ﻧﺸﺴﺖ‪.‬ﺑﺎر ﻫﺎ اﯾﻦ ﺳﻮال را از ﺧﻮد‬

‫ﭘﺮﺳﯿﺪه ﺑﻮد ﭼﺮا اﺳﻨﯿﭗ داﻣﺒﻠﺪور را ﮐﺸﺖ؟ﻣﮕﻪ ﻣﺪﯾﺮ ﮐﺴﯽ ﻧﺒﻮد ﮐﻪ از اون ﺣﻤﺎﯾﺖ ﮐﺮد و ﻧﺬاﺷﺖ ﺑﻪ ازﮐﺎﺑﺎن‬
‫ﺑﺮه؟‬

‫دادﻟﯽ‪:‬ﺑﺎز ﻫﻢ رﻓﺘﯽ ﺗﻮ ﺧﯿﺎﻻت؟‬
‫ﻫﺮي ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﺑﻪ دادﻟﯽ ﮐﻪ ﻣﯿﺨﻨﺪﯾﺪ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪.‬‬
‫دادﻟﯽ‪:‬اﯾﻦ داﻣﺒﻠﺪور و اﺳﻨﯿﭗ ﮐﯿﻦ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺧﻮاب اﺳﻤﺸﻮﻧﻮ ﻓﺮﯾﺎد ﻣﯿﺰﻧﯽ؟‬
‫ﻫﺮي ﭼﻮب دﺳﺘﯽ اش را ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﻪ ﻃﺮف دادﻟﯽ رﻓﺖ و روﺑﻪ روي اون اﯾﺴﺘﺎد‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﺑﻪ ﺗﻮ رﺑﻄﯽ ﻧﺪاره داد؟ﭼﺮا دادي ﻧﻤﯽ ري ﺑﺎ ﻋﺮوﺳﮑﺎت ﺑﺎزي ﮐﻨﯽ ؟‬
‫‪-.‬ﺗﻮ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﺑﯿﺮون از ﻣﺪرﺳﻪ از اون ﭼﻮﺑﺖ اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﯽ ‪.‬از ﻣﺪرﺳﻪ اﺧﺮاﺟﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ‬
‫ﻣﻦ ﺳﺎل دﯾﮕﻪ ﻧﻤﯽ رم ﺑﻪ ﻣﺪرﺳﻪ ﭘﺲ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﻫﺮ ﮐﺎري ﺑﮑﻨﻢ‪ .‬ﭼﻄﻮره اون دم ﺧﻮﺷﮕﻠﺖ رو دوﺑﺎره ﺑﺒﯿﻨﯿﻢ ؟‪-‬‬
‫ﻫﺮي ﻗﺼﺪ ﭼﻨﯿﻦ ﮐﺎري رو ﻧﺪاﺷﺖ ﭼﻮن ﻫﻨﻮز ﺑﻪ ﺳﻦ ﻗﺎﻧﻮﻧﯽ ﻧﺮﺳﯿﺪه ﺑﻮد وﻟﯽ اﯾﻦ ﺣﺮف ﺑﺮاي ﺗﺮﺳﻮﻧﺪن داد‬

‫ﻟﯽ ﮐﺎﻓﯽ ﺑﻮد‪.‬ﻫﺮي ﺗﺎﺛﯿﺮ ﺣﺮﻓﺸﻮ دﯾﺪ‪ .‬ﺻﻮرت داﻟﯽ ﺳﻔﯿﺪ ﺷﺪ و ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ و ﺗﺎ اون ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﺪن ﭼﺎﻗﺶ اﺟﺎزه‬

‫ﻣﯿﺪاد از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﭘﺎﯾﯿﻦ رﻓﺖ‪.‬ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪ ﺻﺪاي ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ورﻧﻮن ﺧﺎﻧﻪ را ﻟﺮزاﻧﺪ و ﻫﺮي آرزو ﮐﺮد ﮐﻪ اي ﮐﺎش‬

‫ﭼﻨﯿﻦ ﺣﺮﻓﯽ رو ﻧﺰده ﺑﻮد‪.‬‬

‫ورﻧﻮن‪:‬زود ﺑﯿﺎ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﭘﺴﺮ!‬
‫ﻫﺮي از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﭘﺎﯾﯿﻦ رﻓﺖ و وارد اﺗﺎق ﺷﺪ‪ .‬دادﻟﯽ ﮐﻨﺎر ﭘﺘﻮﻧﯿﺎ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد و ورﻧﻮن ﻫﻢ ﮐﻨﺎر ﻣﯿﺰ اﯾﺴﺘﺎده و‬
‫دﺳﺘﻬﺎﯾﺶ را روي آن ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد و ﭼﻬﺮه اش از ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﺳﺮخ ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬‬
‫ورﻧﻮن‪:‬ﺑﻪ ﺗﻮ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮدم ﻧﻤﯽ ﺧﻮام اون ﭼﯿﺰ رو ﺗﻮ ﺧﻮﻧﻢ ﺑﺒﯿﻨﯿﻢ و ﺑﻪ اﯾﻦ ﺷﺮط ﮔﺬاﺷﺘﻢ ﺗﺎ روز ﺗﻮﻟﺪت اﯾﻨﺠﺎ‬

‫ﺑﻤﻮﻧﯽ اﻣﺎ ﺗﻮ اﻧﮕﺎر ﺑﻪ ﺣﺮف ﻣﻦ ﮔﻮش ﻧﺪادي‪.‬ﺣﺎﻻ ﮔﻮرت رو از ﺧﻮﻧﻪ ﻣﻦ ﮔﻢ ﮐﻨﯽ !ﺑﺮو ﺑﯿﺮون!‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪2‬‬


‫ﻫﺮي ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻮد ﺑﺮه اﻣﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺣﺮف داﻣﻠﺪور ﮔﻮش ﻣﯽ داد و ﺗﺎ روز ﺗﻮﻟﺪش ﻣﯽ ﻣﺎﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬اﻣﺎ ﻃﺒﻖ ﮔﻔﺘﻪ ﭘﺮﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪور ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﺗﺎ روز ﺗﻮﻟﺪم اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻤﻮﻧﻢ‪.‬‬
‫ورﻧﻮن‪:‬اون ﻣﻮﻗﻊ ﮐﻪ داﺷﺘﯽ دادﻟﯽ رو ﺗﻬﺪﯾﺪ ﻣﯿﮑﺮدي ﺑﺎﯾﺪ ﻓﮑﺮ اﯾﻨﺠﺎﺷﻮ ﻣﯽ ﮐﺮدي؟‬
‫اﻣﺎ‪-...‬‬
‫اﯾﻨﺠﺎ ﺧﻮﻧﻪ ﻣﻨﻪ وﻣﻦ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﻣﯿﮕﺮم ‪.‬از ﺧﻮﻧﻪ ﺑﺮو ﺑﯿﺮون ﺣﺎﻻ!‪-‬‬
‫ﺟﻐﺪي ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ از ﭘﻨﺠﺮه ﺑﺎز وارد ﺷﺪ و ﻧﺎﻣﻪ اي را ﺟﻠﻮي ﭘﺎي ﻫﺮي اﻧﺪاﺧﺖ و ﺳﭙﺲ ﮐﻨﺎر ﭘﻨﺠﺮه اي ﮐﻪ از‬

‫آن آﻣﺪه ﺑﻮد ﻧﺸﺴﺖ ‪.‬ﻫﺮي ﺑﺎ دﯾﺪن ﺣﺮﮐﺖ ﺟﻐﺪ ﺗﻌﺠﺐ ﮐﺮد و ﺑﻌﺪ ﺑﻪ آراﻣﯽ ﻧﺎ ﻣﻪ را ﺑﺮداﺷﺖ‪.‬‬

‫ﺳﻼم ﻫﺮي ﺑﻪ ﺧﺎﻟﻪ و ﺷﻮﻫﺮ ﺧﺎﻟﻪ ات ﺑﮕﻮ اﮔﻪ دوﺳﺖ دارن زﻧﺪه ﺑﻤﻮﻧﻦ ﺗﻮ رو ﺗﺎ ﺳﺎﻋﺖ ‪ 10‬ﻓﺮدا ﺻﺒﺢ ﺗﻮ ﺧﻮﻧﻪ‬
‫ﻧﮕﻪ دارن ﭼﻮن اﮔﻪ ﺑﺮات اﺗﻔﺎﻗﯽ ﺑﯿﻔﺘﻪ ﺧﻮدم ﻣﯽ ﮐﺸﻤﺸﻮن‪.‬در ﺿﻤﻦ دوﺑﺎره ﺗﮑﺮار ﻣﯿﮑﻨﻢ ﺑﻪ ﻫﯿﭻ وﺟﻪ ﻧﺒﺎﯾﺪ از‬

‫ﺧﻮﻧﻪ ﺧﺎرج ﺑﺸﯽ‪.‬ﻓﺮدا ﺻﺒﺢ ﻣﯿﺎم دﻧﺒﺎﻟﺖ‪ .‬ﻟﻮﭘﯿﻦ‬

‫ﻫﺮي اﺑﺘﺪا ﺑﻪ ﺧﺎﻟﻪ اش و ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ورﻧﻮن ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪.‬‬
‫ورﻧﻮن‪:‬ﺧﺐ ﭼﯽ ﺷﺪ؟ ﺗﻮ ﻧﺎﻣﻪ ﭼﯽ ﻧﻮﺷﺘﻪ؟‬
‫ﻧﺎﻣﻪ از ﻃﺮف ﯾﮑﯽ از دوﺳﺘﺎم ﺑﻮد‪.‬ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﺗﺎ ﺳﺎﻋﺖ ‪ 10‬ﺻﺒﺢ ﻓﺮدا ﺗﻮ اﯾﻦ ﺧﻮﻧﻪ ﺑﻤﻮﻧﻢ ﭼﻮن اﮔﻪ ﺑﺮم و‬

‫اﺗﻔﺎﻗﯽ ﺑﺮام ﺑﯿﻔﺘﻪ ﺧﻮدش ﺷﻤﺎ رو ﻣﯽ ﮐﺸﻪ‪.‬‬

‫رﻧﮓ ﺻﻮرت ورﻧﻮن ﺳﺮخ ﺗﺮ ﺷﺪ و دﺳﺖ ﻫﺎﯾﺶ را ﻣﺸﺖ ﮐﺮد‪.‬‬
‫دارﯾﻦ ﻣﻨﻮ ﺗﻮ ﺧﻮﻧﻪ ﺧﻮدم ﺗﻬﺪﯾﺪ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﺪ؟‬‫‪.‬ﻣﻦ ﻓﻘﻂ ﺣﺮف ﻫﺎي اون رو ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﮔﻔﺘﻢ‬
‫ورﻧﻮن ﺑﻪ ﻫﻤﺴﺮش ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﭘﺘﻮﻧﯿﺎ‪:‬ﺑﻬﺘﺮه ﺑﻤﻮﻧﻪ ورﻧﻮن ‪....‬ﭼﻮن اون وﻗﺖ دﯾﮕﻪ ﻻزم ﻧﯿﺴﺖ ﺗﺎ روز ﺗﻮﻟﺪش اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻤﻮﻧﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪3‬‬


‫ورﻧﻮن ‪:‬ﺑﺴﯿﺎ ﺧﺐ‪....‬ﺑﺮو اﺗﺎ ﻗﺖ و از ﺷﺎم ﻫﻢ ﺧﺒﺮي ﻧﯿﺴﺖ‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﺟﻐﺪ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﻟﯽ ﻧﺎﮔﻬﺎن ﭘﺮ ﻫﺎﯾﺶ را ﺑﺎز ﮐﺮد و رﻓﺖ اﻧﮕﺎر ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻫﻤﯿﻦ ﺣﺮف‬

‫ورﻧﻮن ﺑﻮد‪.‬‬

‫ﻓﺼﻞ دوم‬
‫ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ‬
‫ﭘﺪرو ﻣﺎدرش را در آﯾﻨﻪ ﻣﯽ دﯾﺪ‪......‬‬
‫ﺟﺴﺪ ﺳﺪرﯾﮏ روي زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد و ﻫﺮي ﺑﻪ ﭼﺸﻤﻬﺎي ﺑﯽ روح اون ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪.........‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس وارد ﭘﺮده ﺷﺪ و ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﻧﺎ ﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪ‪.........‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪4‬‬


‫اﺳﻨﯿﭗ وارد ﺑﺮج ﺷﺪ‪.‬ﻟﺤﻈﻪ اي ﺑﻪ داﻣﺒﻠﺪور ﮐﻪ ﭼﻮب دﺳﺘﯽ ﻧﺪاﺷﺖ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﺧﻮاﻫﺶ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺳﻮروس‪-!!!..‬‬
‫ﺧﻄﻮط ﻧﻔﺮت در ﭼﺮه اش ﻣﻌﻠﻮم ﺷﺪ‪.‬‬
‫آواداﮐﺪاوارا!!‬‫ﻧﻪ‪........‬‬‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﻓﺮﯾﺎدي از ﺧﻮاب ﺑﯿﺪار ﺷﺪ و روي ﺗﺨﺖ ﻧﺸﺴﺖ‪.‬ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ ﻧﻔﺲ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ‪.‬ﻋﺮق ﺳﺮد روي ﭘﯿﺸﺎﻧﯿﺶ را‬

‫ﺑﺎ ﭘﺸﺖ دﺳﺘﺶ ﭘﺎك ﮐﺮد‪.‬از ﺗﺨﺘﺶ ﺑﯿﺮون آﻣﺪ ‪ .‬ﺑﻪ ﻃﺮف ﭘﻨﺠﺮه ﺑﺎز رﻓﺖ و ﺑﻪ ﺑﯿﺮون ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﺗﺎرﯾﮏ ﺑﻮد ﻧﮕﺎه‬

‫ﮐﺮد‪.‬ﺧﯿﺎﺑﺎن ﺧﻠﻮت ﺑﻮد و ﻫﯿﭻ ﮐﺴﯽ دﯾﺪه ﻧﻤﯽ ﺷﺪ ﺟﺰ دو ﮔﺮﺑﻪ ﮐﻪ در اﻧﺘﻬﺎي ﺧﯿﺎﺑﺎن ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬ﭘﻨﺠﺮه ﺧﺎﻧﻪ ﻫﺎ‬

‫ﺑﺎز ﺑﻮد و ﮔﺎﻫﯽ ﺑﺎد ﭘﺮده ﻫﺎ را ﺗﮑﺎن ﻣﯿﺪاد‪.‬ﻫﺮي ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻖ ﮐﺸﯿﺪ ‪.‬ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺧﻮاﺑﻬﺎي ﭘﺪر و ﻣﺎدرش‬

‫‪...‬ﺳﺪرﯾﮏ‪...‬ﺳﯿﺮﯾﻮس‪....‬و‪...‬داﻣﺒﻠﺪور را ﻣﯿﺪﯾﺪ ‪.‬اوﻧﻘﺪر اﯾﻦ ﺧﻮاب ﻫﺎ را دﯾﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﺣﺎﻟﺶ از ﻫﺮ ﭼﯽ ﺧﻮاب‬
‫ﺑﻮد ﺑﻪ ﻫﻢ ﻣﯽ ﺧﻮرد‪.‬ﮐﺎش ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺟﻠﻮي ﺧﻮاب دﯾﺪﻧﺲ را ﺑﮕﯿﺮد‪.........‬ﻫﻤﻪ اﯾﻨﻬﺎ ﺗﻘﺼﯿﺮ وﻟﻤﻮرت‬
‫ﺑﻮد‪.......‬ﻫﺮي زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪:‬او ﯾﻪ روزي ﺟﻮاب ﮐﺎر ﻫﺎﯾﺶ را ﺧﻮاﻫﺪ داد‪.‬‬

‫‪-----------------------------------------------------------------------------------------‬‬‫وﻟﺪﻣﻮرت در ﺗﺨﺖ ﺳﻠﻄﻨﺘﯿﺶ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ ﺟﻠﻮﯾﺶ زاﻧﻮ زده ﺑﻮد‪...‬‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت‪:‬ﺧﺐ ﺑﻼ ﭼﻪ ﺧﺒﺮي داري ﮐﻪ اﯾﻦ ﻣﻮﻗﻊ ﺻﺒﺢ ﻣﻨﻮ ﺑﯿﺪار ﮐﺮدي؟اﮔﻪ ﺧﺒﺮ ﻣﻬﻤﯽ ﻧﺒﺎﺷﻪ ﺑﻪ ﺷﺪت‬

‫ﻣﺠﺎزات ﻣﯽ ﺷﯽ‪.‬‬

‫ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ‪:‬ارﺑﺎب ﺧﺒﺮ ﻣﻬﻤﯽ اوردم ﺧﺒﺮي ﮐﻪ از ﺷﻨﯿﺪﻧﺶ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﻣﯿﺸﯿﻦ‪.‬‬
‫ﯾﮑﯽ از ﺟﺎﺳﻮس ﻫﺎي ﻣﺎ ﺗﻮ وزارت ﺧﻮﻧﻪ ﺧﺒﺮ اورده ﮐﻪ ﻗﺮاره ﺳﺎﻋﺖ ‪ 10‬ﺻﺒﺢ ﭘﺴﺮه رو از ﺧﻮﻧﻪ ﺧﺎﻟﺶ ﺑﺒﺮن‪.‬‬
‫‪.‬ﺧﻮﺑﻪ ‪..‬ﺧﻮﺑﻪ‪...‬اﻧﮕﺎر ﻧﻤﯽ ﺧﻮان ﺗﺎ روز ﺗﻮﻟﺪش ﺻﺒﺮ ﮐﻨﻦ‪-‬‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪5‬‬


‫‪.‬ﮐﺎر ﻣﻨﻮ راﺣﺘﺘﺮ ﮐﺮدن‪...‬ﻫﻤﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮاي ﻓﺮدا ﺻﺒﺢ آﻣﺎده ﺑﺎﺷﻦ و ﺑﻪ ﻫﻤﻪ ﯾﮕﻮ ﯾﺎدﺷﻮن ﺑﺎﺷﻪ ﭘﺎﺗﺮو زﻧﺪه ﺑﮕﯿﺮﯾﻦ‬

‫‪...‬ﻣﻦ ﺑﺎﻫﺎش ﺧﯿﻠﯽ ﮐﺎر دارم‪-‬‬

‫وﻟﺪورت اﯾﻦ را ﮔﻔﺖ و ﺧﻨﺪﯾﺪ‪.‬‬
‫‪------------------------------------------------------------------------------------------‬‬

‫زﺧﻢ ﻫﺮي ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺳﻮﺧﺘﻦ ﮐﺮد ‪.‬دﺳﺘﺶ را روي زﺧﻤﺶ ﮔﺬاﺷﺖ و ﻓﺸﺎر داد ‪.‬ﺳﻮزش ﺑﻪ ﻫﻤﺎن ﺳﺮﻋﺘﯽ ﮐﻪ‬

‫ﺑﻪ وﺟﻮد آﻣﺪه ﺑﻮد از ﺑﯿﻦ رﻓﺖ‪.‬ﻫﺮي ﺑﺎ ﺧﻮدش ﻓﮑﺮ ﮐﺮد ‪:‬ﺣﺘﻤﺎ از ﭼﯿﺰي ﯾﺎﺧﻮﺷﺤﺎل ﺷﺪه ﯾﺎ ﻧﺎراﺣﺖ‪....‬ﻣﺜﻞ ﺑﺮق‬

‫ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻫﺎ از ﺟﺎﯾﺶ ﭘﺮﯾﺪ و ﺑﻪ ﺧﯿﺎﺑﺎن ﻧﮕﺎه ﮐﺮد وﻗﺘﯽ دﯾﺪ ﮐﺴﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﻧﻔﺴﯽ از آﺳﻮدﮔﯽ ﮐﺸﯿﺪ‪.‬ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﺴﺨﺮه‬
‫ﺧﻮدش ﮐﻪ ﺷﺎﯾﺪ وﻟﺪﻣﻮرت در ﺧﯿﺎﺑﺎن ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪه ﺑﺎﺷﺪﺧﻨﺪﯾﺪ‪.....‬ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺘﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪.‬ﺳﺎﻋﺖ ﻫﻨﻮز ﭘﻨﺞ و ﻧﯿﻢ‬

‫ﺻﺒﺢ ﺑﻮد‪ ...‬ﭼﻨﺪ ﺑﺎر ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﮐﺘﺎب ﺷﺎﻫﺰاده را از ﭼﻤﺪاﻧﺶ ﺑﺮدارد اﻣﺎ ﺧﺸﻢ و ﻧﻔﺮت ﻣﺎﻧﻌﺶ ﻣﯽ ﺷﺪ ‪.‬اﯾﻦ‬

‫ﺑﺎر ﺗﺼﻤﯿﻢ ﺧﻮد را ﮔﺮﻓﺖ ﭼﻤﺪاﻧﺶ را از زﯾﺮ ﺗﺨﺖ ﺑﯿﺮون آورد و درش را ﺑﺎز ﮐﺮد و ﮐﺘﺎب را ﺑﺮداﺷﺖ ‪.‬ﺑﺎ ﯾﺎد‬

‫آوري ﺟﺮو ﺑﺤﺜﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﺮﻣﯿﻮن در ﻣﻮرد ﺑﺮداﺷﺘﻦ ﮐﺘﺎب ﮐﺮد ﺑﻮد ﻟﺒﺨﻨﺪي زد ‪.‬اﻣﺎ ﺑﺎ دﯾﺪن اﺳﻢ ﺷﺎﻫﺰاده ﺑﻪ ﯾﺎد‬

‫اﺳﻨﯿﭗ اﻓﺘﺎد و ﻟﺒﺨﻨﺪش ﺑﻪ ﺧﺸﻢ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺷﺪ‪.‬او ﺑﻪ اﯾﻦ ﮐﺘﺎب ﻧﯿﺎز داﺷﺖ ﭘﺲ ﭼﺮا از روز اوﻟﯽ ﮐﻪ آﻣﺪه ﺑﻮد آن را‬
‫ﻧﺨﻮاﻧﺪه ﺑﻮد؟او ‪ 3‬ﻫﻔﺘﻪ ﺑﺎ ارزش را ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻧﻔﺮت و ﺧﺸﻤﺶ از دﺳﺖ داده ﺑﻮد و ﻓﻘﻂ ‪ 82‬ﺻﻔﺤﻪ از ﮐﺘﺎﺑﯽ را ﮐﻪ‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺮاﯾﺶ ﻓﺮﺳﺘﺎده ﺑﻮد ﺧﻮاﻧﺪه ﺑﻮد‪.‬ﺑﻪ ﺧﻮدش ﻓﺤﺸﯽ داد ‪.‬ﭼﻤﺪان را ﺑﻪ ﺑﻪ ﻫﻤﺎن ﺻﻮرت ﮔﺬاﺷﺖ و ﺧﻮدش‬
‫روي ﺗﺨﺖ ﻧﺸﺴﺖ‪.‬ﺻﻔﺤﻪ اول را ﺑﺎز ﮐﺮد ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ ﺑﻪ ﻣﺘﻦ ﮐﺘﺎب ﻧﮕﺎه ﮐﻨﺪ ﻃﻠﺴﻤﺎي دﺳﺘﻨﻮﺷﺖ ﺗﻮ ﺟﻬﺶ را‬

‫ﺟﻠﺐ ﮐﺮد‪.‬در ﺣﺎﺷﯿﻪ ﮐﺘﺎب ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎي زﯾﺎدي ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد اﻣﺎ ﻫﯿﭻ ﺗﻮﺿﯿﺤﯽ در ﻣﻮرد آﻧﻬﺎ وﺟﻮد‬
‫ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬ﻫﺮي ﮐﺎﻏﺬ و ﻗﻠﻢ را از روي ﻣﯿﺰ ﮐﻨﺎر ﺗﺨﺘﺶ ﺑﺮداﺷﺖ و ﺷﺮوع ﺑﻪ ﻧﻮﺷﺘﻦ آﻧﻬﺎ ﮐﺮد‪.‬‬
‫اﯾﻤﭙﮑﺘﻮ‪........‬‬
‫ﺳﻮراﻧﺪو‪........‬‬
‫ﻣﻠﯿﺎﺗﺎ‪........‬‬
‫ﻫﺮ ﺻﻔﺤﻪ اي را ﮐﻪ ﺑﺎز ﻣﯽ ﮐﺮد ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎي ﺑﯿﺸﺘﺮي ﻣﯿﺪﯾﺪ‪.‬ﺑﺎ ﺗﺼﻮر ﭼﻬﺮه ﻫﺮﻣﯿﻮن وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﻓﻬﻤﯿﺪ اﯾﻦ‬

‫ﻫﻤﻪ ﻃﻠﺴﻢ را از ﮐﺘﺎب ﺷﺎﻫﺰاده ﺑﺮداﺷﺘﻪ و ﻣﯽ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻌﺪ از ﺗﻮﻟﺪش ﻫﻤﻪ آﻧﻬﺎرا اﻣﺘﺤﺎن ﮐﻨﺪ )اﻟﺒﺘﻪ روي‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪6‬‬


‫ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ(ﺧﻨﺪه اش ﮔﺮﻓﺖ‪.......‬اوﻧﻘﺪر ﻓﮑﺮش ﻣﺸﻐﻮل ﮐﺘﺎب و وردﻫﺎي آن ﺑﻮد ﮐﻪ ﮔﺬﺷﺖ زﻣﺎن را ﻣﺘﻮﺟﻪ‬

‫ﻧﺸﺪ و وﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺘﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ﺳﺎﻋﺖ ‪9‬ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ ﮐﺎﻏﺬ را ﺗﺎ آﻧﺠﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺧﻮاﻧﺪه ﺑﻮد ﮔﺬاﺷﺖ و ﺑﻠﻨﺪ‬

‫ﺷﺪ‪.‬ﮐﺘﺎب را ﺗﻪ ﭼﻤﺪان ﻗﺮار داد و ﺑﻌﺪ ﻟﺒﺎﺳﻬﺎﯾﺶ را از ﮐﻤﺒﺪ ﺑﺮداﺷﺖ و ﺑﯽ ﺳﻠﯿﻘﻪ در ﭼﻤﺪان ﮔﺬاﺷﺖ ‪.‬و در‬

‫آﺧﺮ ﻋﮑﺲ ﭘﺪرو ﻣﺎدرش را از روي ﻣﯿﺰ ﮐﻨﺎر ﺗﺨﺘﺶ ﺑﺮداﺷﺖ و ﻫﻤﺮاه ﮐﺘﺎب ﻫﺮﻣﯿﻮن در ﭼﻤﺪان ﮔﺬاﺷﺖ و در‬
‫ان را ﺑﺴﺖ‪.‬ﺑﺮاي آﺧﺮﯾﻦ ﺑﺎر ﺑﻪ اﺗﺎﻗﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪.....‬ﺑﺎ ﺧﻮدش ﮔﻔﺖ دﯾﮕﺮ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﺑﻪ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺮ ﻧﻤﯽ ﮔﺮدم‪.‬‬

‫آذرﺧﺶ ﻗﻔﺲ ﻫﺪوﯾﮏ رادر ﯾﮏ دﺳﺘﺶ و ﭼﻤﺪان را در دﺳﺖ دﯾﮕﺮش ﮔﺮﻓﺖ و از ﭘﻠﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ رﻓﺖ‬

‫‪.‬وﺳﺎﯾﻠﺶ را در راﻫﺮو ﮔﺬاﺷﺖ ﺧﻮدش وارد اﺗﺎق ﺷﺪ‪.‬ورﻧﻮن ﻣﺸﻐﻮل ﺧﻮاﻧﺪن روزﻧﺎﻣﻪ ﺑﻮد و ﺧﺎﻟﻪ ﭘﺘﻮﻧﯿﺎ آﺷﭙﺰ ﺧﺎﻧﻪ‬

‫را ﺗﻤﯿﯿﺰ ﻣﯿﮑﺮ د و دادﻟﯽ ﻫﻢ ﻃﺒﻖ ﻣﻌﻤﻮل و ﺑﻪ ﻗﻮل ﺧﻮدش ﻓﯿﻠﻢ ﺑﺰن ﺑﺰن ﺗﻤﺎﺷﺎ ﻣﯿﮑﺮد‪.‬وﻗﺘﯽ ﻫﺮي وارد ﺷﺪ ﻫﯿﭻ‬
‫ﮐﺲ ﺗﻮﺟﻬﯽ ﻧﮑﺮد‪.‬‬

‫ورﻧﻮن ﺑﺪون اﯾﻨﮑﻪ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﻨﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬داري ﻣﯿﺮي؟‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﺑﻠﻪ‬
‫ﻫﺮي اﺣﺴﺎس ﻋﺠﯿﺒﯽ داﺷﺖ‪.‬ﻫﻢ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺑﻮد ﻫﻢ ﻧﺎراﺣﺖ‪.‬درﺳﺖ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺧﺎﻃﺮات ﺧﻮﺑﯽ از اﯾﻦ ﺧﻮﻧﻪ‬

‫ﻧﺪاﺷﺖ اﻣﺎ ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل ﺳﺎل ﻫﺎي زﯾﺎدي از ﻋﻤﺮش را در اﯾﻦ اﯾﻨﺠﺎ ﺳﭙﺮي ﮐﺮده ﺑﻮد‪.‬ﺳﮑﻮﺗﯽ را ﮐﻪ ﺑﯿﻦ آﻧﻬﺎ ﺣﺎﮐﻢ‬
‫ﺷﺪه ﺑﻮد ﺻﺪاي زﻧﮓ در ﺷﮑﺴﺖ‪ .‬ﻫﺮي از اﺗﺎق ﺧﺎرج ﺷﺪ و ﭘﺸﺖ در اﯾﺴﺘﺎد‪.‬‬
‫ﮐﯿﻪ؟‬‫‪.‬ﻣﻨﻢ رﯾﻤﻮس‪-‬‬
‫‪.‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺳﻮاﻟﻢ ﺟﻮاب ﺑﺪﯾﻦ ﺗﺎ ﺑﻔﻬﻤﻢ ﺷﻤﺎ ﺧﻮدﺗﻮﻧﯿﺪ‪-‬‬
‫‪.‬ﺑﭙﺮس‪-‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﺳﻮاﻟﯽ ﮔﺸﺖ ﮐﻪ ﺟﻮاﺑﺸﻮ ﻓﻘﻂ ﺧﻮدش و ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻣﯽ دوﻧﺴﺘﻨﺪوﺳﻮاﻟﯽ ﺟﺰ اﯾﻦ ﺑﻪ ذﻫﻨﺶ‬

‫ﻧﺮﺳﯿﺪ‪.....‬‬

‫ﻣﻦ وﻗﯽ ﺑﺎ دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎز ﻫﺎ روﺑﻪ رو ﻣﯽ ﺷﻢ ﭼﻪ ﭼﯿﺰس رو ﻣﯿﺸﻨﻮم؟‪-‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪7‬‬


‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﺻﺪاي ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻓﺮﯾﺎد ﻣﺎدرت رو‪...‬‬
‫ﻫﺮي در را ﺑﺎزﮐﺮد‪.‬ﻋﻼوه ﺑﺮ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺗﺎﻧﮑﺲ و ﻣﻮدي ﻧﯿﺰ آﻣﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪-.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬ﺳﻼم ﻫﺮي ﺣﺎﻟﺖ ﭼﻄﻮره؟‬
‫‪.‬ﺳﻼم ‪.‬ﺧﻮﺑﻢ‪.‬دﺳﺘﺶ را دراز ﮐﺮد و اول ﺑﺎ ﻟﻮﭘﯿﻦ و ﺑﻌﺪ ﺑﺎ ﻣﻮدي و ﺗﺎﻧﮑﺲ دﺳﺖ داد‪-‬‬
‫ﻣﻮدي‪:‬ﻧﮑﻨﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاي ﺗﺎ ﻓﺮدا ﺻﺒﺢ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺎﯾﺴﺘﯿﻢ؟‬
‫ﻫﺮي‪:‬اه‪...‬ﻣﻌﺬرت ﻣﯿﺨﻮاﯾﻦ ﺑﯿﺎﯾﻦ ﺗﻮ‪.‬‬
‫ﻫﺮي از ﺟﻠﻮي در ﮐﻨﺎر رﻓﺖ ﺗﺎ آﻧﻬﺎ وارد ﺷﻮﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻣﻮدي‪:‬از ﮐﺎرت ﺧﻮﺷﻢ اوﻣﺪ ﭘﺴﺮ ‪...‬اﺣﺘﯿﺎط‪.‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ ﭘﺮﻓﺴﻮر‪.‬‬
‫ﺗﺎﻧﮑﺲ‪:‬ﺑﻬﺘﺮه ﺑﺮي وﺳﺎﯾﻠﺘﻮ ﺑﯿﺎري ﻫﺮي‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﻪ وﺳﺎﯾﻠﺶ ﮐﻪ ﮐﻨﺎر دﯾﻮار ﺑﻮدﻧﺪ اﺷﺎره ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬وﺳﺎﯾﻠﻢ اﯾﻨﺠﺎﺳﺖ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬ﺧﺐ ﺑﺮو ﺑﺎ ﺧﺎﻧﻮاده ات ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ ﮐﻦ ‪...‬ﻓﮑﺮ ﻧﮑﻨﻢ ﺷﻮﻫﺮ ﺧﺎﻟﺖ از دﯾﺪن ﻣﺎ ﺧﻮﺷﺶ ﺑﯿﺎد ﭘﺲ ﺧﻮدت‬

‫ﺑﺮو‪.‬‬

‫ﻫﺮي از آﻧﻬﺎ ﺟﺪا ﺷﺪ و ﺑﻪ اﺗﺎق ﺑﺮﮔﺸﺖ‪.‬ﺧﺎﻟﻪ ﭘﺘﻮﻧﯿﺎ ﮐﺎرش را ﺗﻤﺎم ﮐﺮده و ﭘﯿﺶ ﺷﻮﻫﺮش ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬اﻫﻢ‪....‬‬
‫اﯾﻨﺒﺎر دارﺳﻠﯽ ﻫﺎ ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬‬
‫‪.‬ﻣﻦ‪....‬ﻣﻦ ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﺗﺎ ﮐﯽ زﻧﺪه ﻣﯽ ﻣﻮﻧﻢ‪......‬ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ دﻟﯿﻞ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﻪ ﺧﺎط ﺳﺎﻟﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ از ﻣﻦ ﻧﮕﻬﺪاري‬

‫ﮐﺮدﯾﺪ ﺗﺸﮑﺮ ﮐﻨﻢ‪.‬ﺧﺪاﺣﺎﻓﻆ‪-‬‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪8‬‬


‫ﺧﺎﻟﻪ ﭘﺘﻮﻧﯿﺎ ‪ :‬ﺧﺪاﺣﺎﻓﻆ ﻫﺮي ‪..‬اﻣﯿﺪوارم ‪...‬ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺸﯽ‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﻪ ﭘﺘﻮﻧﯿﺎ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ﺧﺎﻟﻪ اش ﻫﯿﭻ وﻗﺖ اﯾﻦ ﻃﻮر ﺑﺎ او ﺻﺤﺒﺖ ﻧﮑﺮده ﺑﻮد ﺷﺎﯾﺪ ﮔﻔﺘﻦ اﯾﻨﮑﻪ ﻧﻤﯽ‬

‫دوﻧﻪ ﺗﺎ ﮐﯽ زﻧﺪه ﻣﯽ ﻣﻮﻧﻪ روي ﺧﺎﻟﻪ اش ﺗﺎﺛﯿﺮ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬دادﻟﯽ ﺑﻪ ﻃﺮف ﻫﺮي ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻨﻢ‪....‬ﻣﻨﻢ‪....‬ﻣﯽ‬

‫ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﯾﻨﮑﻪ‪...‬ﺟﻮﻧﻤﻮ ﻧﺠﺎت دادي ازت‪...‬ﺗﺸﮑﺮ ﮐﻨﻢ‬

‫ﻫﺮي از ﺗﻌﺠﺐ ﺷﺎخ درآورد ﻫﯿﭻ وﻗﺖ اﻧﺘﻈﺎر ﻧﺪاﺷﺖ دادﻟﯽ از او ﺗﺸﮑﺮ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﯾﻌﻨﯽ اﺻﻼ ﻓﮑﺮ ﻧﯿﻤﯽ ﮐﺮد‬

‫دادﻟﯽ ﺗﺸﮑﺮ ﮐﺮدن از ﮐﺴﯽ را ﺑﻠﺪ ﺑﺎﺷﺪ‪.‬ﭘﺘﻮﻧﯿﺎ و ورﻧﻮن ﻫﻢ ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﻪ دادﻟﯽ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ‪....‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﻣﻦ ﮐﺎري رو ﮐﺮدم ﮐﻪ ﻫﺮﮐﺲ دﯾﮕﻪ اي ﺑﻮد اﻧﺠﺎم ﻣﯿﺪاد‪.‬‬
‫ورﻧﻮن‪:‬ﺧﺪاﺣﺎﻓﻆ ﭘﺴﺮ‪.‬‬
‫ﺧﺪاﺣﺎﻓﻆ‬‫ﻫﺮي اﯾﻦ را ﮔﻔﺖ و از اﺗﺎق ﺧﺎرج ﺷﺪ‪.‬‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪9‬‬


‫ﻓﺼﻞ ﺳﻮم‬
‫اوﻟﯿﻦ ﻣﺒﺎرزه‬
‫ﻫﺮي ﭼﻤﺪاﻧﺶ را ﺑﺮداﺷﺖ و ﺗﺎﻧﮑﺲ ﻫﻢ ﻗﻔﺲ ﻫﺪﯾﮏ و آذرﺧﺶ را در دﺳﺘﺶ ﮔﺮﻓﺖ و ﻫﻤﻪ از ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺎرج‬

‫ﺷﺪﻧﺪ‪.‬از ﺷﺎﻧﺲ آﻧﻬﺎ ﮐﺴﯽ در ﺧﯿﺎﺑﺎن ﻧﺒﻮد‪.‬ﻣﻮدي ﺑﺎ ﭼﺸﻢ ﺟﺎدوﯾﯽ اش ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺑﺎﻻ و ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺧﯿﺎﺑﺎن اﻧﺪاﺧﺖ‬
‫ﻣﻮدي‪:‬ﺧﻮب ﺑﻬﺘﺮه ﺑﺮﯾﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮي رو ﺑﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﻄﻮري ﻣﯿﺮﯾﻢ؟‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬اﭘﺎرات ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬آﭘﺎرات؟‬

‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﺗﻌﺐ و ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﺑﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و اداﻣﻪ داد‪:‬اﻣﺎ وﻗﺘﯽ ﺳﺎل ﭘﻨﺠﻢ دﻧﺒﺎل ﻣﻦ اوﻣﺪه ﺑﻮدﯾﺪ ﮔﻔﺘﯿﺪ راه‬

‫اﻣﻨﯽ ﺑﺮاي ﺑﺮدﻧﻢ ﻧﯿﺴﺖ‬

‫ﻣﻮدي‪:‬اون ﻣﻮﻗﻊ وزارﺗﺨﻮﻧﻪ ﺑﺎزﮔﺸﺖ وﻟﺪﻣﻮرﺗﻮ ﻗﺒﻮل ﻧﻤﯽ ﮐﺮد اﻣﺎ ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﭘﺬﯾﺮﻓﺘﻪ راه ﻫﺎرو ﺗﺤﺖ ﻧﻈﺮ داره‬

‫و ﻣﺮﺗﺐ ﮐﻨﺘﺮل ﻣﯽ ﮐﻨﻪ‪.‬‬

‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬دﺳﺖ ﻣﻨﻮ ﺑﮕﯿﺮ ﻫﺮي‪.‬‬
‫ﻫﺮي دﺳﺖ ﻟﻮﭘﯿﻦ را ﮔﺮﻓﺖ و ﭼﺸﻢ ﻫﺎﯾﺶ را ﺑﺴﺖ و ﻣﻨﺘﻈﺮ اﺣﺴﺎس ﻧﺎ ﺧﻮﺷﺎﯾﻨﺪ آﭘﺎرات ﮐﺮدن ﺷﺪ‪.‬ﭼﻨﺪ‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪10‬‬


‫ﻟﺤﻈﻪ اي ﮔﺬﺷﺖ وﻟﯽ اﺗﻔﺎﻗﯽ ﻧﯿﻔﺘﺎد‪.‬ﻫﺮي ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺶ را ﺑﺎز ﮐﺮد‪.‬اول ﺑﻪ ﻣﻮدي و ﺳﭙﺲ ﺑﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﻫﺮي ‪:‬ﭘﺲ ﭼﺮا ﻫﻨﻮز اﯾﻨﺠﺎﯾﯿﻢ؟‬
‫ﻣﻮدي‪:‬ﮐﺴﯽ ﻃﻠﺴﻢ ﺿﺪ آﭘﺎرات ﮔﺬاﺷﺘﻪ ‪...‬وﻟﯽ ﺑﺮاي ﭼﯽ؟‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬ﺷﺎﯾﺪ ﮐﺎر ﯾﮑﯽ از ﻣﺤﻔﻠﯽ‪....‬‬
‫ﺻﺪاي ﻗﺪم ﻫﺎي اﻓﺮادي از ﺑﺎﻻي ﺧﯿﺎﺑﺎن ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺣﺮﻓﺶ را ﻗﻄﻊ ﮐﻨﺪ‪.‬ﻫﻤﮕﯽ ﺑﻪ ﺑﺎﻻي ﺧﯿﺎﺑﺎن ﻧﮕﺎه‬

‫ﮐﺮدﻧﺪ و از اون ﭼﯿﺰي ﮐﻪ دﯾﺪن ﺧﺸﮑﺸﺎن زد‪.‬ﺣﺪود ‪50‬ﻣﺮﮔﺨﻮار ﺑﻪ ﺳﻤﺖ آﻧﻬﺎ ﻣﯽ آﻣﺪﻧﺪ‪.‬ﻟﺒﺎس ﯾﮏ دﺳﺖ ﺳﯿﺎه‬

‫ﭘﻮﺷﯿﺪه ﺑﻮدﻧﺪ و ﺷﻨﻞ ﻫﺎﯾﺸﺎن در ﻫﻮا ﻣﻮﺟﻮار ﺣﺮﮐﺖ ﻣﯽ ﮐﺮد ﻣﺎﺳﮏ ﻫﺎي ﻫﻤﯿﺸﮕﯽ ﺷﺎن را ﺑﻪ ﺻﻮرت زده‬

‫ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬ﻫﺮي ﺑﺎدﯾﺪن آﻧﻬﺎ اﺣﺴﺎس ﮐﺮد ﺑﺪﻧﺶ ﻟﺮزﯾﺪ‪ .‬ﻟﻮﭘﯿﻦ زود از ﻫﻤﻪ ﺑﻪ ﺧﻮدش آﻣﺪ و رو ﺑﻪ ﻫﺮي ﮐﺮد و‬

‫ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺮو ﺧﻮﻧﻪ ﻫﺮي زود ﺑﺎش‪.‬‬

‫ﻫﺮي‪:‬اﻣﺎ اوﻧﺎ زﯾﺎدن ﺷﻤﺎ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ از ﭘﺲ اوﻧﺎ ﺑﺮ ﻧﻤﯽ ﯾﺎﯾﻦ‪.‬‬
‫ﻣﻮدي ‪:‬ﻣﺎرو دﺳﺖ ﮐﻢ ﮔﺮﻓﺘﯽ ﭘﺴﺮ؟‬
‫ﻫﺮي ‪:‬ﻧﻪ اﻣﺎ‪....‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬ﻫﺮي ﺑﻪ ﺣﺮﻓﻢ ﮔﻮش ﮐﻦ !!زود ﺑﺮو ﺧﻮﻧﻪ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﮐﻪ در ﭼﻬﺮه اش ﻣﻮج ﻣﯿﺰد ﺑﻪ ﺗﺎﻧﮑﺲ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺮاي ﮐﻨﯿﮕﺰﻟﯽ ﭘﯿﺎم ﺑﻔﺮﺳﺖ و ﺑﮕﻮ ﺑﺎ‬

‫ﺧﻮدﺷﻮن ﮐﻤﮏ ﺑﯿﺎرن‪.‬‬

‫ﺗﺎﻧﮑﺲ ﭼﻮﺑﺶ را ﮐﺸﯿﺪ و ﺗﮑﺎﻧﯽ ﺑﻪ آن داد ‪.‬ﻣﻮﺟﻮدي ﻋﻈﯿﻢ اﻟﺠﺜﻪ از ﭼﻮﺑﺶ ﺑﯿﺮون آﻣﺪ ﺑﻪ ﻃﺮف ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺧﯿﺎﺑﺎن‬

‫رﻓﺖ‪ .‬وﻗﯽ ﻫﺮي دوﺑﺎ ره ﺑﻪ ﻣﺮگ ﺧﻮارﻫﺎ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد دﯾﺪ ﻓﻘﻂ ‪ 7‬ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎ آﻧﻬﺎ ﻓﺎﺻﻠﻪ دارﻧﺪ‪.‬‬

‫ﻟﻮﭘﯿﻦ وﻗﺘﯽ دﯾﺪ ﻫﺮي ﻫﻤﻮﻧﺠﻮري اﯾﺴﺘﺎده دﺳﺖ او را ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﻪ ﻃﺮف ﺧﺎﻧﻪ ﮐﺸﯿﺪ و ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺑﻪ ﻫﯿﭻ وﺟﻪ از‬

‫ﺧﻮﻧﻪ ﺧﺎرج ﻧﻤﯽ ﺷﯽ ﻫﺮي‪.‬ﻫﺮ ﻣﺮﮔﺨﻮاري ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﻮﻧﻪ ﻧﺰدﯾﮏ ﺷﺪ ﻃﻠﺴﻤﺶ ﮐﻦ و ﻧﮕﺮان وزرﺗﺨﺎﻧﻪ ﻧﺒﺎش‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ در را ﮐﻪ ﻧﯿﻤﻪ ﺑﺎز ﺑﻮد ﺑﻪ ﻃﻮر ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎز ﮐﺮد و ﻫﺮي را ﺑﻪ داﺧﻞ ﻫﻞ داد ‪:‬ﻓﻬﻤﯿﺪي؟‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪11‬‬


‫‪....‬اﻣﺎ ﻟﻮﭘﯿﻦ‪-‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻗﻔﺲ ﻫﺪوﯾﮏ و آذرﺧﺶ را از ﺗﺎﻧﮑﺲ ﮔﺮﻓﺖ و در راﻫﺮو ﮔﺬاﺷﺖ‪.‬‬
‫ﻫﻤﯿﻦ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻢ ﻫﺮي‪.‬ﺣﻖ ﻧﺪاري از ﺧﻮﻧﻪ ﺧﺎرج ﺑﺸﯽ‪-.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ در را ﺑﺴﺖ ‪.‬ﺻﺪاي ﻗﻔﻞ ﺷﺪن در ﺑﻪ ﮔﻮش ﻫﺮي رﺳﯿﺪ و ﻓﻬﻤﯿﺪ ﮐﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ روي در ﻃﻠﺴﻤﯽ اﻧﺠﺎم‬

‫داده‪.‬ﻫﺮي ﺑﺎ ﺧﻮدش ﻓﮑﺮ ﮐﺮد ﺑﺮاي اﯾﻨﮑﻪ ﻣﻦ ﺑﯿﺮون ﻧﺮم اﯾﻦ ﮐﺎر و ﮐﺮد ﯾﺎ ﺑﺮاي اﯾﻨﮑﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎم وارد‬
‫ﺷﺪن ﺑﻪ ﺧﻮﻧﻪ ﻣﻌﻄﻞ ﺑﺸﻦ‪ .‬ﻫﺮي ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ اي ﺑﻪ در ﺑﺴﺘﻪ ﺧﯿﺮه ﻣﺎﻧﺪ و ﺳﭙﺲ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻪ اﺗﺎق ﻧﺸﯿﻨﻤﻦ رﻓﺖ‪.‬‬

‫ورﻧﻮن و ﺧﺎﻟﻪ ﭘﺘﻮﻧﯿﺎ ﻫﻨﻮز ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ و ﻣﻌﻠﻮم ﺑﻮد ﮐﻪ داﺷﺘﻨﺪ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺣﺮف ﻣﯿﺰدﻧﺪ ‪.‬ﺑﺎ ورود ﻫﺮي ﺻﺤﺒﺘﺸﺎن را‬

‫ﻗﻄﻊ ﮐﺮدﻧﺪ و دادﻟﯽ ﻫﻢ ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﻓﯿﻠﻢ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ ﮔﺮدن ﭼﺎﻗﺸﻮ ﺗﮑﺎن داد و ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه‬
‫ﮐﺮد‪.‬دارﺳﻠﯽ ﻫﺎ از دﯾﺪن دوﺑﺎره ﻫﺮي ﺗﻌﺠﺐ ﮐﺮدن‪.‬و ﻣﻌﻠﻮم ﺑﻮد ﮐﻪ از اوﺿﺎع ﺑﯿﺮون ﺧﺒﺮي ﻧﺪارﻧﺪ‪.‬‬
‫ورﻧﻮن ﺑﺎ دﯾﺪن ﻫﺮي ﻓﺮﯾﺎدي ﮐﺸﯿﺪ‪:‬ﺗﻮ؟ﺑﺮاي ﭼﯽ ﺑﺮﮔﺸﺘﯽ؟‬
‫ﻫﺮي ‪:‬ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ اﯾﻨﺠﺎن‪.‬‬
‫دادﻟﯽ‪:‬ﭼﯽ ﭼﯽ ﻫﺎ؟‬
‫‪.‬ﻣﺮگ ﺧﻮارﻫﺎ‪.‬اﻓﺮاد وﻟﺪﻣﻮرت‪-‬‬
‫اوﻧﺎ دﻧﺒﺎل ﺗﻮ اوﻣﺪن ﻧﻪ؟‪-‬‬
‫اره‪...‬‬‫ورﻧﻮن‪:‬ﭘﺲ ﭼﺮا از اﯾﻨﺠﺎ ﻧﻤﯿﺮﯾﺪ؟‬
‫ﻫﺮي ‪:‬ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﯿﻢ ﺑﺮﯾﻢ ‪.‬ﻃﻠﺴﻢ ﺿﺪ آﭘﺎرات ﮔﺬاﺷﺘﻦ‪.‬‬
‫ورﻧﻮن‪:‬اون دﯾﮕﻪ ﭼﯽ ﮐﻮﻓﺘﯿﻪ؟‬
‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﺳﻮال ورﻧﻮن ﺗﻮﺟﻬﯽ ﻧﮑﺮد ‪.‬ﻧﻪ وﻗﺘﺶ ﺑﻮد و ﻧﻪ ﺣﻮﺻﻠﻪ داﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ اوﻧﺎ ﺑﮕﻪ ﻃﻠﺴﻢ ﺿﺪ آﭘﺎرات‬

‫ﭼﯿﻪ‪.‬ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪ .‬ﺑﺎ ﺧﻮدش ﮔﻔﺖ‪:‬اﮔﺮ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ وارد ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺸﻦ و دارﺳﻠﯽ ﻫﺎ را ﺑﯿﺒﻨﻨﺪ‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪12‬‬


‫ﺑﺪون ﺷﮏ ﺑﺎ اوﻟﯿﻦ ﻃﻠﺴﻢ آﻧﻬﺎ را ﻣﯽ ﮐﺸﻨﺪ‬
‫ﺷﻤﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﯾﺪ ﻃﺒﻘﻪ ﺑﺎﻻ ‪.‬ﺑﺮﯾﺪ ﺗﻮ اﺗﺎق و در و ﻗﻔﻞ ﮐﻨﯿﺪ‪-...‬‬
‫اﯾﻦ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ راﻫﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﻫﺮي رﺳﯿﺪ‪.‬ﻻ اﻗﻞ ﺟﺎﯾﺸﺎن اﻣﻦ ﺗﺮ از اون اﺗﺎق ﺑﻮد‪.‬آﻧﻬﺎ دﻧﺒﺎل ﻫﺮي آﻣﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‬

‫و اﮔﺮ دارﺳﻠﯽ ﻫﺎ را در اﺗﺎق ﻧﻤﯽ دﯾﺪﻧﺪ ﺑﻪ دﻧﺒﺎﻟﺸﺎن ﻧﻤﯽ ﮔﺸﺘﻨﺪ‪.‬‬

‫ورﻧﻮن اﯾﻦ ﺑﺎر ﺑﺎ ﺑﯽ ﺧﯿﺎﻟﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬اوﻧﺎ دﻧﺒﺎل ﺗﻮ اوﻣﺪن ‪.‬ﭘﺲ ﺑﺎ ﻣﺎ ﮐﺎري ﻧﺪارن‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﺻﺪاي ﺑﻠﻨﺪ ﮐﻪ از ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﻣﯽ ﻟﺮزﯾﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﺟﻮﻧﺘﻮن ﺑﺮاي اوﻧﺎ ارزش داره؟اﮔﻪ ﺷﻤﺎ‬

‫ﻫﺎرو اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺒﯿﻨﻦ ﺑﺎ اوﻟﯿﻦ ﻃﻠﺴﻢ ﻣﯽ ﮐﺸﻨﺘﻮن‪ .‬ﺷﻤﺎ در ﻧﻈﺮ اوﻧﺎ ﭼﯿﺰي ﺟﺰ ﯾﻪ ﻣﺰاﺣﻢ اﺣﻤﻖ ﻧﯿﺴﺘﯿﺪ‪.‬اوﻧﺎ از آدﻣﻬﺎﯾﯽ‬

‫ﮐﻪ ﺟﺎدوﮔﺮ ﻧﯿﺴﺘﻨﺪ ﻣﺘﻔﺮﻧﺪ و دوﺳﺖ دارن ﺷﻤﺎ ﻫﺎ رو ﺑﮑﺸﻦ‬

‫آﺧﺮﯾﻦ ﺣﺮف ﻫﺮي ﺗﺎﺛﯿﺮ ﺧﻮدش را ﮔﺬاﺷﺖ‪.‬رﻧﮓ ﺻﻮرت ورﻧﻮن و ﺧﺎﻟﻪ ﭘﺘﻮﻧﯿﺎ ﺳﻔﯿﺪ ﺷﺪ و دادﻟﯽ از ﺟﻠﻮي‬

‫ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮن ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و در ﮐﻨﺎر ﻣﺎدرش اﯾﺴﺘﺎد‬

‫ورﻧﻮن ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ‪.‬ﺑﻪ ﻃﺮف ﻫﺮي اﻣﺪ و روﺑﻪ روﯾﺶ اﯾﺴﺘﺎد و ﮔﻔﺖ‪:‬از ﺧﻮﻧﻪ ﺑﺮو ﺑﯿﺮون !!!ﺣﺎﻻ!!‬
‫ﻫﺮي ﺑﻪ اراﻣﯽ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ‪.‬ﻟﻮﭘﯿﻦ در رو ﻗﻔﻞ ﮐﺮده ﺗﺎ ﻧﺘﻮﻧﻢ ﺑﺮم ﺑﯿﺮون‪.‬‬
‫ورﻧﻮن ﺑﺎ ﭼﻨﺎن ﻓﺮﯾﺎدي ﺣﺮف زد ﮐﻪ ﻫﺮي ﻓﮑﺮ ﮐﺮد ﭘﺮده ﮔﻮﺷﺶ ﭘﺎره ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﭘﺲ ﺣﺎﻻ ﻣﺎ ﭼﯽ ﮐﺎر ﮐﻨﯿﻢ؟؟؟‪-‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﻫﻤﻮن ﮐﺎري رو ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻢ ‪....‬زود ﺑﺎﺷﯿﺪ ﺑﺮﯾﺪ‪.‬‬
‫ﭘﺘﻮﻧﯿﺎ در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ از ﺗﺮس ﻣﯽ ﻟﺮزﯾﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬اﻧﮕﺎر ﭼﺎره دﯾﮕﻪ اي ﻧﺪارﯾﻢ ورﻧﻮن‪.‬‬
‫دارﺳﻠﯽ ﻫﺎ ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ از اﺗﺎق ﺑﯿﺮون رﻓﺘﻨﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮي از اوﺿﺎع ﺑﯿﺮون ﺧﺒﺮي ﻧﺪاﺷﺖ ‪.‬ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﭘﻨﺠﺮه رﻓﺖ ﺑﻪ ﺑﯿﺮون ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪.‬ﻧﺒﺮد ﺑﺰرﮔﯽ در ﺧﯿﺎﺑﺎن‬

‫ﺑﺮ ﭘﺎ ﺷﺪه ﺑﻮد ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﺗﻮان ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ و اﻓﺮاد وزارﺗﺨﺎﻧﻪ و ﻣﺤﻔﻞ داﺷﺘﻨﺪ ﺑﺎ آﻧﻬﺎ ﻣﺒﺎرزه ﻣﯽ‬

‫ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬ﻫﺮي ﺑﺎ دﯾﺪن ﺗﻌﺪاد زﯾﺎدي از ﻣﺎﻣﻮران وزارﺗﺨﺎﻧﻪ ﮐﻪ در ﺣﺎل ﻣﺒﺎرزه ﺑﺎ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﺑﻮدﻧﺪ ﺗﻌﺠﺐ ﮐﺮد‪.‬اﻣﺎ‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪13‬‬


‫ﺑﺎزﻫﻢ ﺗﻌﺪاد ﻣﺮگ ﺧﻮارﻫﺎ ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﺗﻌﺪاد آﻧﻬﺎ ﺑﻮد‪ .‬ﻫﺮي در آن ﻣﯿﺎن اﻗﺎي وﯾﺰﻟﯽ و ﺑﯿﻞ و ﭼﺎرﻟﯽ را دﯾﺪ ﮐﻪ در‬

‫ﺣﺎل ﻣﺒﺎرزه ﺑﻮدﻧﺪ‪....‬ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎي زﯾﺎدي ﺑﯿﻦ اﻓﺮاد رد وﺑﺪل ﻣﯿﺸﺪ‪....‬ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ از اﻓﺮاد وزراﺗﺨﺎﻧﻪ روي زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎده‬
‫ﺑﻮدﻧﺪ و ﻫﺮي ارزو ﮐﺮد ﮐﺎش اﺗﻔﺎﻗﯽ ﺑﺮاي اﻧﻬﺎ ﻧﯿﻔﺘﺎده ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬از ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﻓﻘﻂ ‪ 3‬ﻧﻔﺮ روي زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎده‬
‫ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬ﻫﺮي ﺧﻮ دﺷﻮ از ﺟﻠﻮي ﭘﻨﺠﺮه ﮐﻨﺎر ﮐﺸﯿﺪ‪.‬‬

‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﺧﻮدش زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪:‬اوﻧﺎ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻣﻦ دارن ﻣﯿﺠﻨﮕﻦ ‪.‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﮐﻤﮏ ﮐﻨﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﻪ ﻃﺮف ﻧﺰدﯾﮏ ﺗﺮﯾﻦ ﻣﺮﮔﺨﻮاري ﮐﻪ داﺷﺖ ﺑﺎ آﻗﺎي وﯾﺰﻟﯽ ﻣﺒﺎرزه ﻣﯿﮑﺮد ﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬اﺳﺘﻮﭘﯿﻔﺎي!‬
‫ﻃﻠﺴﻢ ﺑﺎ ﺷﺪت ﺑﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮار ﺧﻮرد و اوﻧﻮ ﺑﯿﻬﻮش ﮐﺮد‪.‬آﻗﺎي وﯾﺰﻟﯽ ﻟﺤﻈﻪ اي ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﻪ ﺻﺤﻨﻪ اي ﮐﻪ دﯾﺪه‬

‫ﺑﻮد ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﭼﻨﺪ ﺑﺎر ﺑﻪ اﻃﺮاف ﻧﮕﺎه اﻧﺪاﺧﺖ ‪ .‬ﻫﺮي ﮐﻪ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﮐﺴﯽ اوﻧﻮ ﺑﺒﯿﻨﻪ ﺧﻮدش را از ﺟﻠﻮي‬

‫ﭘﻨﺠﺮه ﮐﻨﺎر ﮐﺸﯿﺪ‪ .‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را آﻣﺎده ﮐﺮد ﺗﺎ دوﺑﺎره ﻃﻠﺴﻤﯽ ﺑﻔﺮﺳﺘﺪ‪.‬ﺑﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮاري ﮐﻪ داﺷﺖ ﺑﺎ ﺑﯿﻞ ﻣﺒﺎرزه‬
‫ﻣﯽ ﮐﺮد ﻧﮕﺎﻫﯽ اﻧﺪاﺧﺖ و ﻧﺸﺎﻧﻪ ﮔﯿﺮي ﮐﺮد‪.‬‬
‫‪-‬اﺳﮑﺘﻮ ﺳﻤﭙﺮا!‬

‫ﻃﻠﺴﻢ درﺳﺖ ﺑﻪ دﺳﺖ ﻣﺮﮔﺨﻮار اﺻﺎﺑﺖ ﮐﺮد‪.‬ﻣﺮﮔﺨﻮار ﻓﺮﯾﺎدي از درد ﮐﺸﯿﺪ و ﺧﻮن از دﺳﺘﺶ ﺟﺎري‬

‫ﺷﺪ‪.‬ﺑﯿﻞ ﺷﮑﻪ ﺷﺪ اﻣﺎ زود از ﻏﻔﻠﺖ ﻣﺮﮔﺨﻮار اﺳﺘﻔﺎده ﮐﺮد و اوﻧﻮ ﺑﯽ ﻫﻮش ﮐﺮد ‪ .‬ﻫﺮي ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ دوﺑﺎره‬

‫آﻣﺎده ﻧﺸﺎﻧﻪ ﮔﯿﺮي ﺷﺪ ‪.‬ﺑﻪ ﺑﯿﺮون ﻧﮕﺎﻫﯽ اﻧﺪاﺧﺖ ‪.‬در ﻫﻤﺎن ﻟﺤﻈﻪ ﻃﻠﺴﻢ ﺳﺮخ رﻧﮕﯽ از ﻧﺎ ﮐﺠﺎ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻪ‬

‫ﻃﺮﻓﺶ اﻣﺪ‪.‬ﻟﺤﻈﻪ اي ﺧﺸﮑﺶ زد وﻟﯽ ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺧﻮدش را روي زﻣﯽ اﻧﺪاﺧﺖ‪.‬ﻃﻠﺴﻢ از ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻧﺘﯽ ﻣﺘﺮي‬

‫ﺑﺎﻻي ﺳﺮش ﻋﺒﻮر ﮐﺮد و ﺑﻪ ﺗﻠﻮزﯾﻮن ﮐﻪ ﻫﻨﻮز روﺷﻦ ﺑﻮد ﺑﺮﺧﻮرد و ﻣﻨﻔﺠﺮ ش ﮐﺮد‪.‬ﺑﻮي ﭘﻼﺳﺘﯿﮏ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﺑﻪ‬
‫ﻣﺸﺎم ﻫﺮي رﺳﯿﺪ ‪.‬ﺑﻪ ﻗﻄﻌﺎت از ﻫﻢ ﭘﺎﺷﯿﺪه ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮن ﮐﻪ در ﻫﺮ ﮔﻮﺷﻪ از اﺗﺎق اﻓﺘﺎده ﺑﻮد ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪.‬‬

‫ﻟﻌﻨﺘﯽ !!!!‪.....‬اﮔﻪ وﻟﺪﻣﻮرت ﻣﻨﻮ ﻧﮑﺸﻪ دارﺳﻠﯽ ﻫﺎ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮن داﻏﻮن ﺷﺪه ﯾﺸﺎن ﻣﯽ ﮐﺸﻨﻢ!!‪-‬‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪14‬‬


‫ﻓﺼﻞ ﭼﻬﺎرم‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت در ﺗﺎﻻر ﺑﺰرگ ﭘﺎﯾﮕﺎه ﻗﺪم ﻣﯿﺰد و ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺧﺒﺮي از ﻧﺒﺮد ﺑﻮد‪.‬ﻫﺮ از ﮔﺎﻫﯽ ﻣﯽ اﯾﺴﺘﺎد و ﺑﻪ در ورودي‬

‫ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد و دوﺑﺎره ﺑﻪ ﻗﺪم زدن اداﻣﻪ ﻣﯽ داد‪.‬‬

‫ﺳﺘﻮن ﻫﺎﯾﯽ در دو ﻃﺮف ﺗﺎﻻر وﺟﻮد داﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﺮوي آن ﺷﮑﻞ ﭼﻨﺪ ﻣﺎر ﮐﻪ دﻫﺎﻧﻬﺎﯾﺸﺎن را ﺑﺎزﮐﺮده و آﻣﺎده‬

‫ﺣﻤﻠﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ﻧﻘﺶ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬دﯾﻮار ﺗﺎﻻر ﺑﻪ رﻧﮓ ﺳﯿﺎه ﺑﻮد و ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻮري ﮐﻪ ﺗﺎﻻر را روﺷﻦ ﻣﯽ ﮐﺮد ﻣﺸﻌﻞ ﻫﺎﯾﯽ‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪15‬‬


‫ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺮوي دﯾﻮارﻫﺎ ﻧﺼﺐ ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬وﻟﺪﻣﻮرت ﺷﻨﻠﯽ ﺑﻪ ﺳﯿﺎﻫﯽ رﻧﮓ دﯾﻮار ﻫﺎ ﭘﻮﺷﯿﺪه ﺑﻮد و ﺑﺎ ﺑﯽ ﻗﺮار ﭼﻮﺑﺶ‬

‫را در دﺳﺘﺶ ﺗﮑﺎن ﻣﯿﺪاد‪.‬‬

‫وﻟﻤﻮرت ﺑﻪ ﻃﺮف ﺗﺨﺘﺶ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻧﮕﯿﻦ ﻫﺎﯾﯽ ﺗﺰﯾﯿﻦ ﺷﺪه و دﺳﺘﻪ ﻫﺎي آن ﺑﻪ ﺷﮑﻞ ﻣﺎر ﺑﻮد رﻓﺖ و ﻧﺸﺴﺖ‪ .‬ﺟﻨﺪ‬

‫ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪ در ﺗﺎﻻر ﺑﺎز ﺷﺪ و ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻣﺎﺳﮑﺶ را از ﺻﻮرﺗﺶ ﺑﺮ ﻣﯽ داﺷﺖ ﺑﺎ ﻗﺪم ﻫﺎي ﺳﺮﯾﻊ ﺟﻠﻮ‬
‫آﻣﺪ و ﺟﻠﻮي وﻟﺪﻣﻮرت زاﻧﻮ زد‪.‬‬

‫وﻟﺪﻣﻮرت در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﭼﻮب دﺳﺘﯽ اش را ﻫﻤﭽﻨﺎن در دﺳﺘﺶ ﻣﯿﭽﺮﺧﺎﻧﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﺐ ﺑﻼ ﭼﺮا دﺳﺖ ﺧﺎﻟﯽ‬

‫اوﻣﺪي؟‬

‫ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ ﻟﺮزﯾﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ارﺑﺎب‪...‬اﻓﺮاد ﻣﺤﻔﻞ و وزارت ﺧﺎﻧﻪ در ﺑﺮاﺑﺮ ﻣﺎ ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﻣﻘﺎوﻣﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ ‪.‬ﻫﻨﻮز‬
‫ﻧﺘﻮﻧﺴﺘﯿﻢ ﭘﺴﺮه رو ﮔﯿﺮ‪....‬‬
‫وﻟﻤﻮرت از ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﻓﺮﯾﺎدي ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻟﺮزﯾﺪ‪:‬اﺣﻤﻖ ﻫﺎي ﺑﯽ ﺷﻌﻮر‪...‬ﯾﻌﻨﯽ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎي ﻣﻦ‬

‫ﻧﺘﻮﻧﺴﺘﻨﺪ از ﭘﺲ ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﺟﺎدوﮔﺮ ﮐﻮدن و دﺳﺖ و ﭘﺎ ﭼﺎﻟﻔﺘﯽ ﺑﺮ ﺑﯿﺎن‪....‬ﭘﺲ دارﯾﻦ ﭼﻪ ﻏﻠﺘﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻦ؟‬
‫‪....‬ارﺑﺎب ﻣﺎ ﺗﻤﺎم ﺳﻌﯿﻤﻮﻧﻮ دارﯾﻢ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ اﻣﺎ‪-‬‬
‫‪.‬ﭘﺲ ﭼﺮا ﻫﻨﻮز ﭘﺎﺗﺮ و ﻧﮕﺮﻓﺘﯿﻦ‪....‬ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺳﻬﻞ اﻧﮕﺎري در اﻧﺠﺎم وﻇﯿﻔﺖ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﺠﺎزات ﺑﺸﯽ ﺑﻼ‪-‬‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﭼﻮﺑﺶ را ﺑﻪ ﻃﺮف ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ ﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬
‫ارﺑﺎب ﺧﻮاﻫﺶ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﻣﻨﻮ ﺑﺒﺦ‪...‬‬‫!!ﮐﺮﺷﯿﻮ‪-‬‬
‫ﺻﺪاي ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ ﺑﻪ ﺟﯿﻎ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺷﺪ‪.‬روي زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد و ﺷﺮوع ﺑﻪ دﺳﺖ و ﭘﺎ زدن ﮐﺮد‪.‬‬

‫وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﻌﺪ از ‪1‬دﻗﯿﻘﻪ ﻃﻠﺴﻢ رو ﻗﻄﻊ ﮐﺮد‪.‬و ﺑﻪ ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ ﮐﻪ روي زﻣﯿﻦ درد ﻣﯿﮑﺸﯿﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻼ رداي ﻣﻨﻮ‬

‫ﺑﯿﺎر ‪.‬ﺑﺎﯾﺪ ﺧﻮدم ﺑﺮم‪.‬‬

‫ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و از اﺗﺎق ﺑﯿﺮون رﻓﺖ ﺗﺎ رداي ارﺑﺎﺑﺶ را ﺑﯿﺎورد‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪16‬‬


‫‪---------------------------------------------‬‬

‫ﻫﺮي در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ آدم و ﻋﺎﻟﻢ ﻓﺤﺶ ﻣﯽ ﻓﺮﺳﺘﺎد ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﻧﺸﺴﺖ و ﺑﻪ دﯾﻮار ﭘﺸﺘﺶ ﺗﮑﯿﻪ داد‪.‬‬
‫‪.‬ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﺑﺎزي ﺟﺪي ﺷﺪه‪-‬‬
‫ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺖ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺑﯿﺮون ﺑﯿﻨﺪازد‪.‬آﻫﺴﺘﻪ ﺳﺮش را از ﮔﻮﺷﻪ ﭘﻨﺠﺮه ﺑﯿﺮون ﺑﺮد و ﻧﮕﺎﻫﯽ اﻧﺪاﺧﺖ‪.‬ﻣﺒﺎرزه‬

‫ﻫﻨﻮز اداﻣﻪ داﺷﺖ‪.‬ﺗﻌﺪاد اﻓﺮاد وزارﺗﺨﺎﻧﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬آﻧﻬﺎ داﺷﺘﻨﺪ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ را ﺑﻪ ﻋﻘﺐ ﻣﯽ راﻧﺪﻧﺪ‪.‬ﻫﺮي‬

‫دوﺑﺎره ﺳﺮش را ﭘﺎﯾﯿﻦ آورد و ﻋﺮق روي ﭘﯿﺸﺎﻧﯿﺶ را ﺑﺎ آﺳﺘﯿﻦ ﭘﯿﺮاﻫﻨﺶ ﭘﺎك ﮐﺮد‪.‬ﻧﺎﮔﻬﺎن زﺧﻢ ﻫﺮي ﺷﺮوع ﺑﻪ‬

‫ﺳﻮزش ﮐﺮد و ﺳﺮو ﺻﺪاﻫﺎي ﺑﯿﺮون ﺧﻮاﺑﯿﺪ‪.‬ﻫﺮي دﺳﺘﺶ را روي زﺧﻤﺶ ﻓﺸﺮد و ﮔﻮﺷﺶ را ﺑﺮاي ﺷﻨﯿﺪن ﺻﺪاﯾﯽ‬

‫از ﺑﯿﺮون ﺗﯿﺰ ﮐﺮد‪.‬ﺳﮑﻮﺗﯽ ﺗﺮﺳﻨﺎك در ﺧﯿﺎﺑﺎن ﺣﮑﻢ ﻓﺮﻣﺎ ﺷﺪ و دﻣﺎي ﻫﻮا ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﮐﺎﻫﺶ ﯾﺎﻓﺖ ‪.‬ﻫﺮي ﺑﻪ ﯾﺎد‬
‫دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎز ﻫﺎ اﻓﺘﺎد وﻟﯽ ﺧﯿﻠﯽ زود ﺑﺎ ﺷﻨﯿﺪن ﺻﺪاي وﻟﺪﻣﻮرت ﻓﻬﻤﯿﺪ ﮐﻪ اﺷﺘﺒﺎه ﮐﺮده‪.‬‬
‫ﺧﺐ‪...‬ﭘﺲ ﻫﻤﻪ ﺑﺮاي ﻧﺠﺎت ﺟﻮن ﭘﺎﺗﺮ ﺑﺴﯿﺞ ﺷﺪن!؟!!‬‫وﻟﺪﻣﻮرت ﭼﻨﺎن ﺑﻠﻨﺪ ﺧﻨﺪﯾﺪ ﮐﻪ ﺑﺪن ﻫﻤﻪ اﻓﺮاد ﻟﺮزﯾﺪ‪.‬‬
‫ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﺪ ﺑﺎ اﯾﻦ ﮐﺎر ﻫﺎ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯿﺪ ﺟﻠﻮي ﻣﻨﻮ ﺑﮕﯿﺮﯾﺪ؟؟‬‫ﻫﯿﭻ ﮐﯽ ﺟﻮاﺑﯽ ﻧﺪاد‪ .‬ﻫﻤﻪ ﺑﺎ ﺗﺮس ﺑﻪ وﻟﺪﻣﻮرت ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺑﺎ اﻣﺪن اون ﻫﻤﻪ ﻣﺮگ ﺧﻮارﻫﺎ دﺳﺖ از ﺟﻨﮓ ﺑﺮداﺷﺘﻨﺪ و ﺑﻪ وﻟﺪﻣﻮرت ﺗﻌﻈﯿﻢ ﮐﺮدﻧﺪ و ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ش‬

‫اﯾﺴﺘﺎدﻧﺪ‪.‬اﻓﺮاد ﻣﺤﻔﻞ و وزارﺗﺨﺎﻧﻪ ﻫﻢ روﺑﻪ روي آﻧﻬﺎ ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ‪.‬‬

‫وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﺎ ﭼﺸﻤﻬﺎي ﺳﺮﺧﺶ ﺑﻪ ﻫﻤﻪ اﻓﺮاد ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و وﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﺑﯿﻞ رﺳﯿﺪ ﻟﺒﺨﻨﺪ زﺷﺘﯽ زد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﭘﺲ ﮔﺮي‬

‫ﺑﮏ ﺗﻮ رو زﺧﻤﯽ ﮐﺮده ؟؟؟‪...‬ﺑﺮات درس ﻋﺒﺮت ﻧﺸﺪ ﭘﺴﺮ؟‬

‫ﺑﯿﻞ ﺑﺎ ﺷﺠﺎﻋﺖ ﺑﻪ وﻟﺪﻣﻮرت ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﻪ ‪...‬اﮔﻪ ﻣﯽ ﻣﺮدم ﺑﺎز ﻫﻢ ﺑﺮ ﻣﯽ ﮔﺸﺘﻢ ﺗﺎ دوﺑﺎره ﺑﺠﻨﮕﻢ‪.‬‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت‪:‬ﺷﺠﺎﻋﺖ ﯾﻪ ﮔﺮﯾﻔﯿﻨﺪوري ‪......‬ﭼﻪ اﺣﻤﻘﺎﻧﻪ!!!ﺷﻤﺎ ﺑﺎ اﯾﻦ ﮐﺎراﺗﻮن ﺑﻪ ﻫﯿﭻ ﺟﺎ ﻧﻤﯽ رﺳﯿﺪ‪....‬ﭼﻄﻮره ﺑﻪ‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪17‬‬


‫ﻣﻦ ﺑﭙﯿﻮﻧﺪﯾﺪ؟‬
‫آﻗﺎي وﯾﺰﻟﯽ ﻣﺜﻞ ﭘﺴﺮش ﺑﺎ ﺷﺠﺎﻋﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﺎ اﻧﺘﺨﺎب ﺧﻮدﻣﻮﻧﻮ ﮐﺮدﯾﻢ‪.‬ﻣﺎ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﯾﻢ ﺑﺮده ﺗﻮ ﺑﺸﯿﻢ‪.‬‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت‪:‬ﮐﻪ اﯾﻦ ﻃﻮر!!!‬
‫ﻫﺮي در دﻟﺶ ﺑﻪ ﺑﯿﻞ و آﻗﺎي وﯾﺰﻟﯽ اﻓﺘﺨﺎر ﻣﯽ ﮐﺮد اﻣﺎ ﺟﺮات ﻧﺪاﺷﺖ ﺑﻪ ﺑﯿﺮون ﻧﮕﺎه ﮐﻨﺪ ‪.‬ﻗﻠﺒﺶ ﺑﻪ ﺷﺪت ﻣﯽ‬

‫ﺗﭙﯿﺪ‪.‬‬

‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﺧﻮدش ﻓﮑﺮ ﮐﺮد ‪ :‬داﻣﺒﻠﺪور ﭼﻨﺪﯾﻦ ﺑﺎر ﺑﻬﻢ ﮔﻔﺘﻪ وﻟﺪﻣﻮرت ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻪ وارد ﺧﻮﻧﻪ ﺑﺸﻪ ‪.....‬وﻟﯽ ﻣﺮگ‬

‫ﺧﻮارﻫﺎ ﭼﯽ ؟‬

‫وﻟﺪﻣﻮرت ‪:‬ﮐﺴﯽ ﻣﯽ دوﻧﻪ ﭘﺎﺗﺮ ﮐﺠﺎﺳﺖ؟‬
‫ﻧﺰدﯾﮏ ﺗﺮﯾﻦ ﻣﺮﮔﺨﻮار ﺟﻠﻮ آﻣﺪ و ﮔﻔﺖ ‪:‬ارﺑﺎب ﺗﻮي ﺧﻮﻧﺴﺖ‪.......‬‬
‫ﻫﺮي ﺻﺪاي اﺷﻨﺎي دراﮐﻮ را ﺷﻨﺎﺧﺖ‪.‬‬
‫‪......‬داﺷﺖ از داﺧﻞ ﺑﻪ ﻃﺮف ﻣﺎ ﻃﻠﺴﻢ ﻣﯽ ﻓﺮﺳﺘﺎد ﮐﻪ ﻣﻦ ﻃﻠﺴﻤﯽ ﺑﻪ ﻃﺮﻓﺶ ﻓﺮﺳﺘﺎدم ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﻃﻠﺴﻢ ﺑﻬﺶ‬

‫ﺧﻮرده ﯾﺎ ﻧﻪ‬

‫ﺻﺪاي وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﻠﻨﺪ ﺗﺮ از ﻗﺒﻞ ﺷﺪ‪:‬ﭘﺎﺗﺮ اﯾﻨﺎ رو ﻓﺮﺳﺘﺎدي ﺑﯿﺮون ﺗﺎ ﺑﺠﻨﮕﻦ ﺑﻌﺪ ﺧﻮدت ﻗﺎﯾﻢ ﺷﺪي؟؟ﭼﺮا ﻧﻤﯿﺎي‬

‫ﺑﯿﺮون ﺗﺎ ﺑﺎ ﻫﻢ رودر رو ﺣﺮف ﺑﺰﻧﯿﻢ؟‬

‫ﻫﺮي ﺑﺮ ﺗﺮﺳﺶ ﻏﻠﺒﻪ ﮐﺮد و ﺑﺎ ﺧﻨﺪه ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﺣﺮف ﺑﺰﻧﯿﻢ ؟؟؟ﻓﮑﺮ ﮐﺮدم ﺑﺮاي ﮐﺸﺘﻨﻢ اوﻣﺪي ﻧﻪ ﺣﺮف‬

‫زدن؟!!!‬

‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﮐﻠﯽ ﻣﻮﺿﻮع ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻫﺎي ﺑﺮادر را ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﺮده ﺑﻮد ‪.‬ﺑﻪ ﺧﻮدش ﻟﻌﻨﺘﯽ ﻓﺮﺳﺘﺎد‪.‬‬
‫ﻫﺮي ادﻣﻪ داد‪:‬ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﺮده ﺑﻮدم ﮐﻪ ﭼﻮب دﺳﺘﯽ ﻫﺎي ﻣﺎ ﺑﺮادرﻧﺪ‪...‬ﻓﮑﺮ ﻧﮑﻨﻢ ﮐﻪ ﺗﻮ ﻫﻢ ﻗﻀﯿﻪ ﻗﺒﺮﺳﺘﺎن رو‬

‫ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﺮده ﺑﺎﺷﯽ!!‪...‬و از اون ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻋﺎدت ﻧﺪارم ﻣﻬﻤﻮﻧﻮ ﭘﺸﺖ در ﺧﻮﻧﻪ ﻧﮕﻪ درم ﭼﻄﻮره ﺗﻮ ﺑﯿﺎي‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت؟‪.....‬ﻧﮑﻨﻪ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﯽ ؟‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪18‬‬


‫وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﭼﻄﻮر ﺟﺮات ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﺑﺎ ﻣﻦ اﯾﻦ ﻃﻮري ﺣﺮف ﺑﺰﻧﯽ ؟‬
‫‪-‬اه‪....‬ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﻓﺮاﻣﻮﺷﯽ ﮔﺮﻓﺘﻢ ‪...‬اﯾﻨﻢ ﯾﺎدم رﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﺑﯿﺎي ﺗﻮ ‪. ....‬در ﺿﻤﻦ ﺗﺎم ﺑﻬﺖ ﻧﺼﯿﺤﺖ‬

‫ﻣﯽ ﮐﻨﻢ زﯾﺎد ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﻧﺸﯽ ﭼﻮن ﻣﻤﮑﻨﻪ ﻓﺸﺎر ﺧﻮﻧﺖ ﺑﺮه ﺑﺎﻻ؟‬

‫ﻫﺮي ﻓﮑﺮﻧﻤﯽ ﮐﺮد وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﺪوﻧﻪ ﻓﺸﺎر ﺧﻮن ﭼﯿﻪ اﻣﺎ ﻣﯽ دوﻧﺴﺖ ﮐﻪ داره ﮐﻔﺮ وﻟﺪﻣﻮرﺗﻮ در ﻣﯿﺎره‪-.‬‬
‫ﺧﯿﻠﯽ ﺷﻮخ ﻃﺒﻊ ﺷﺪي ﭘﺎﺗﺮ؟‬
‫ﺧﻨﺪه و ﺷﻮﺧﯽ ﺑﺮاي زﻧﺪﮔﯽ ﻻزﻣﻪ ﺗﺎم ‪.‬وﻟﯽ ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻢ ﺗﻮ از اون ﭼﯿﺰي ﺑﺪوﻧﯽ‪-....‬‬
‫ﺑﯿﺎ ﺑﯿﺮون ﺗﺎ ﺑﺎﻫﻢ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﯿﻢ ﻫﺮي‪.‬اﯾﻦ ﺟﺮي ﺑﻬﺘﺮه ﻧﯿﺴﺖ؟؟‪-‬‬
‫ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﯽ اﻻن دارﯾﻢ ﭼﯽ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ‪ ........‬ﻧﻬﺎر ﮐﻪ ﻧﻤﯽ ﺧﻮرﯾﻢ؟؟؟؟‪ ....‬ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﻣﻦ ﺑﭽﻢ ﮐﻪ ﺑﺎ‬‫ﺣﺮﻓﻬﺎي اﺣﻤﻘﺎﻧﺖ ﻓﺮﯾﺒﻢ ﺑﺪي و ﻣﻨﻮ از ﺧﻮﻧﻪ ﺑﮑﺸﯽ ﺑﯿﺮون؟!!!‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت رو ﺑﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎﯾﺶ ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬اﺣﻤﻘﻬﺎ ﭘﺲ ﭼﺮا اﯾﺴﺘﺎدﯾﺪ ‪....‬ﻫﻤﻪ رو ﺑﮑﺸﯿﺪ‪.....‬ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮﺗﻮن ﻫﻢ‬

‫ﺑﺮﯾﻦ دﻧﺒﺎل ﭘﺎﺗﺮ‪.‬‬

‫‪.‬ﺑﻬﺘﺮه ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺻﺒﺮ ﮐﻨﯽ ﺗﺎم‪-‬‬
‫ﻫﺮي از ﺷﻨﯿﺪن ﺻﺪا ﺗﻌﺠﺐ ﮐﺮد ‪.‬ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﺟﺮات ﻧﺪاﺷﺖ اﺳﻢ وﻟﺪﻣﻮرت رو ﺑﮕﻪ ﺑﻪ ﺟﺰ ﺧﻮدش و داﻣﺒﻠﺪور‬

‫‪)...........‬داره از ﺧﻮدش ﺗﻌﺮﯾﻒ ﻣﯽ ﮐﻨﻪ) ‪:twisted:‬‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﺎﺻﺪاي آرام ﮔﻔﺖ‪:‬داﻣﺒﻠﺪور؟‬

‫ﻫﺮي از ﺷﻨﯿﺪن ﻧﺎم داﻣﺒﻠﺪور و ﺑﯿﺶ ﺗﺮ از اون از ﺗﻌﺠﺒﯽ ﮐﻪ در ﺻﺪاي وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﻮد ﺗﻌﺠﺐ ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﺻﺪاي آراﻣﯽ ﮔﻔﺖ‪::‬داﻣﺒﻠﺪور ؟؟؟وﻟﯽ اﻣﮑﺎن ﻧﺪاره ‪....‬ﭘﺮﻓﺴﻮر ﻣﺮد‪....‬ﻣﻦ ﺧﻮدم دﯾﺪم‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ از روي زﻣﯿﻦ ﺑﻠﻦ ﺷﺪ و ﺑﻪ ﺑﯿﺮون ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪.‬وﻟﺪﻣﻮرت ﺟﻠﻮﺗﺮ از ﻫﻤﻪ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد و رو ﺑﻪ روﯾﺶ‬

‫ﻣﺮدي اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﺮي از دﯾﺪن ان ﺗﻌﺠﺐ ﮐﺮد‪.‬‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪19‬‬


‫ﻓﺼﻞ ﭘﻨﺠﻢ‬
‫ﻧﺒﺮد داﻣﺒﻠﺪور و وﻟﺪﻣﻮرت‬
‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ از روي زﻣﯿﻦ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﺑﻪ ﺑﯿﺮون ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪.‬وﻟﺪﻣﻮرت ﺟﻠﻮﺗﺮ از ﻫﻤﻪ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد و رو ﺑﻪ روي‬

‫آون ﻫﻢ ﻣﺮدي اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﺮي از دﯾﺪﻧﺶ ﺗﻌﺠﺐ ﮐﺮد‪ .‬ﻫﺮي وﻗﺘﯽ ﺑﺮاي اوﻟﯿﻦ دﻓﻌﻪ ﺑﻪ ﻣﺮد ﻧﮕﺎﻫﯽ اﻧﺪاﺧﺖ‬

‫ﻓﮑﺮ ﮐﺮد ﭘﺮﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪور رو ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻪ اﻣﺎ وﻗﺘﯽ ﺑﺎ دﻗﺖ ﺑﯿﺸﺘﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ﻓﻬﻤﯿﺪ ﮐﻪ اﺷﺘﺒﺎه ﮐﺮده ‪.‬ﻗﺪ ﻣﺮد ﮐﻤﯽ‬
‫ﮐﻮﺗﺎه ﺗﺮ ﺑﻮد و ﻣﻮ ﻫﺎ و رﯾﺸﺶ ﺑﻪ ﺧﺎﮐﺴﺮي ﺗﻤﺎﯾﻞ داﺷﺖ اﻣﺎ ﺑﺎ ﻫﻤﺎن ﭼﺸﻤﺎن آﺑﯽ اﻟﺒﻮس داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻪ وﻟﺪﻣﻮرت‬

‫ﻧﮕﺎه ﻣﯿﮑﺮد‪. .‬ﻫﺮي ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ وﻟﺪﻣﻮرت اﻧﺪاﺧﺖ ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﺑﻪ ﻣﺮد رو ﺑﻪ روﯾﺶ ﺧﯿﺮه ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد‪..‬ﻣﻌﻠﻮم ﺑﻮد ﮐﻪ‬

‫ﺷﮑﻪ ﺷﺪه اﻣﺎ ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﻟﺒﺨﻨﺪي زد‪.‬‬

‫وﻟﺪﻣﻮرت ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻪ ﮐﻪ داﻣﺒﻠﺪور زودﺗﺮ از او ﺷﺮوع ﮐﺮد‪.‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور‪:‬اﯾﻨﺠﺎ ﭼﻪ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﺗﺎم؟‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﻟﺒﺨﻨﺪش را ﺑﺮ ﻟﺐ داﺷﺖ ﮔﻔﺖ‪ :‬اوﻣﺪه ﺑﻮدم ﺑﺎ ﭘﺎﺗﺮ ﺻﺤﺒﺘﯽ ﮐﻨﻢ ‪.‬اﻣﺎ ﺗﻮ اﯾﻨﺠﺎ ﭼﯽ‬

‫ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮدم دﯾﮕﻪ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﻧﻤﯽ ﺑﯿﻨﻤﺖ؟؟‬

‫‪-.‬ﻣﻨﻢ اوﻣﺪم ﺑﺎ ﭘﺎﺗﺮ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻢ وﻟﯽ اﻧﮕﺎر ﺗﻮ زودﺗﺮ از ﻣﻦ رﺳﯿﺪي‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪20‬‬


‫وﻟﺪﻣﻮرت ﻫﻤﯿﺸﻪ ﯾﮏ ﻗﺪم از ﻫﻤﻪ ﺟﻠﻮ ﺗﺮه‪-.‬‬
‫‪.‬وﻟﯽ ﻣﻦ ﻫﻤﭽﯿﻦ ﻓﮑﺮي ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻢ ﺗﺎم‪.‬ﻫﻤﻪ اﻓﺮادي ﮐﻪ اﯾﻨﺠﺎن ﯾﮏ ﻗﺪم از ﺗﻮ ﺟﻠﻮﺗﺮن‪-‬‬
‫ﻣﺮد ﻣﺎﻧﻨﺪ آﻟﺒﻮس داﻣﺒﻠﺪور ﺣﺮف ﻣﯿﺰد‪.‬آرام و ﺧﻮﻧﺴﺮد‪.....‬ﻃﻮري ﺣﺮف ﻣﯽ زد ﮐﻪ اﻧﮕﺎر ﯾﮏ ﺑﭽﻪ ‪ 10‬ﺳﺎﻟﻪ‬

‫ﻣﺨﺎﻃﺒﺶ ‪....‬ﻧﻪ وﻟﺪﻣﻮرت ﺳﯿﺎه ﺗﺮﯾﻦ ﺟﺎدوﮔﺮ ﻗﺮن‪.‬‬
‫ﺑﺮاي ﭼﯽ ﺑﺮﮔﺸﺘﯽ؟‬‫ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻢ ﺑﻪ ﺗﻮ رﺑﻄﯽ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ‪-...‬‬

‫ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺮف دراﮐﻮ ﺟﻠﻮ آﻣﺪ و ﮐﻨﺎر ارﺑﺎﺑﺶ اﯾﺴﺘﺎد و ﺑﺎ ﻓﺮﯾﺎدي ﺣﺮف داﻣﺒﻠﺪور رو ﻗﻄﻊ ﮐﺮد‪:‬ﭼﻄﻮر ﺟﺮات‬

‫ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﺑﺎ ﻟﺮد ﺑﺰرگ اﯾﻦ ﻃﻮر ﺣﺮف ﺑﺰﻧﯽ؟‬

‫داﻣﺒﻠﺪور ﺑﺪون ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ دراﮐﻮ اداﻣﻪ داد‪:‬اﻣﺎ ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﭘﺮﺳﯿﺪي ﻣﯽ ﮔﻢ‪.....‬ﻣﻦ ﺑﻪ ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺑﺮادرم اوﻣﺪم ﺗﺎ ﺑﻪ‬

‫ﻫﺮي ﮐﻤﮏ ﮐﻨﻢ‬

‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﺧﻮدش ﮔﻔﺖ ﺑﺮادر ﭘﺮﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪوره !!!ﭘﺲ ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺧﺎﻃﺮ ﻣﺜﻞ اون ﺣﺮف ﻣﯽ زﻧﻪ‬
‫‪-.‬ﭘﺲ ﺗﻮ ﻫﻢ ﻣﺜﻞ ﺑﺮادرت اﺷﺘﺒﺎه ﻣﯽ ﮐﻨﯽ‪.‬ﺗﻮ ﻫﻢ ﻣﺜﻞ اون ﻣﯽ ﻣﯿﺮي‬
‫‪-.‬ﺑﺮادر ﻣﻦ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ اﺷﺘﺒﺎه ﻧﮑﺮد‬
‫اﺷﺘﺒﺎه ﻧﮑﺮد؟ﻣﯽ دوﻧﯽ ﮐﯽ اوﻧﻮ ﮐﺸﺖ؟‪-‬‬
‫‪.‬ﺑﻠﻪ ‪.‬ﻣﯽ دوﻧﻢ‪-‬‬
‫‪.‬ﺳﻮروس اﺳﻨﯿﭗ اوﻧﻮ ﮐﺸﺖ ‪.‬ﮐﺴﯽ ﮐﻪ اون ازش ﺣﻤﺎﯾﺖ ﮐﺮده ﺑﻮد‪.‬ﺣﺎﻻ ﺗﻮ ﻣﯽ ﮔﯽ اﺷﺘﺒﺎه ﻧﮑﺮده؟‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﻟﺒﺨﻨﺪي زد و اداده داد‪:‬وﻟﯽ ﺣﺎﻻ اﯾﻨﺠﺎ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺧﻮدش ﺗﻮﺿﯿﺢ ﺑﺪه ﭼﻄﻮري ﮐﺸﺘﺶ ‪-‬‬
‫‪.‬اﻣﺎ ﺗﻮ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﺑﻪ ﭘﺎي آﻟﺒﻮس ﻧﻤﯽ رﺳﯽ وﻟﺪﻣﻮرت‪-‬‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﺧﻨﺪﯾﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ از ﻫﺮ ﺟﺎدوﮔﺮي ﻗﺪرﺗﻤﻨﺪ ﺗﺮم‪....‬ﻣﻦ از ﻣﺮز ﺟﺎدو ﻓﺮاﺗﺮ رﻓﺘﻢ ‪...‬ﻣﻦ ﻓﻨﺎ ﻧﺎ ﭘﺬﯾﺮم‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪21‬‬


‫‪.‬ﻧﻪ ﺗﺎم ‪.‬ﺗﻮ ﻓﻘﻂ ﺧﻮدﺗﻮ از ﺑﯿﻦ ﺑﺮدي ﻫﻤﯿﻦ‪.‬اﻧﺴﺎﻧﯿﺖ رو در ﺧﻮدت ﮐﺸﺘﯽ‪-‬‬
‫‪-‬ﺷﻤﺎ ﻫﺎ اﺣﻤﻘﯿﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ اﯾﻦ ﭼﯿﺰ ﻫﺎ دﻟﺘﻮﻧﻮ ﺧﻮش ﮐﺮدﯾﻦ ‪....‬اﻧﺴﺎﻧﯿﺖ ‪...‬ﻗﺪرت ﺑﻬﺘﺮ از اون اﻧﺴﺎﻧﯿﺘﯿﻪ ﮐﻪ ﺗﻮ ازش‬

‫ﺣﺮف ﻣﯽ زﻧﯽ ‪.....‬ﭼﺮا ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﻠﺤﻖ ﻧﻤﯽ ﺷﯽ اﺑﺮﻓﻮرث؟‬

‫‪.‬ﺗﻮ ﯾﮏ ﺑﺎر در ﮔﺬﺷﺘﻪ اﯾﻨﻮ از ﻣﻦ ﺧﻮاﺳﺘﯽ وﻟﯽ ﻣﻦ ﻗﺒﻮل ﻧﮑﺮدم‪...‬اﯾﻦ ﺑﺎرﻫﻢ ﺟﻮاب ﻣﻦ ﻫﻤﻮﻧﻪ‪-‬‬
‫ﻫﺮي در ﺗﻤﺎم ﻣﺪت اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد و ﻣﺜﻞ دﯾﮕﺮان ﺑﻪ ﮔﻔﺘﮕﻮي دو ﻧﻔﺮ ﮔﻮش ﻣﯽ داد‪.‬ﻧﺎﮔﻬﺎن وﻟﺪﻣﻮرت ﭼﺮﺧﯿﺪ و‬

‫ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪.‬ﭼﺸﻤﻬﺎي ﺳﺮخ وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﻫﺎي ﺳﺒﺰ ﻫﺮي و ﺳﭙﺲ ﺑﻪ زﺧﻤﺶ اﻓﺘﺎد‪.‬زﺧﻤﺶ ﺑﻪ ﺷﺪت‬

‫ﻣﯽ ﺳﻮﺧﺖ اﻣﺎ ﺗﻮﺟﻬﯽ ﺑﻪ آن ﻧﮑﺮد‪ .‬ﻟﺒﻬﺎي وﻟﺪﻣﻮرت دوﺑﺎره ﺑﻪ ﻟﺒﺨﻨﺪي ﺑﺎز ﺷﺪ ‪:‬ﺑﻪ ﺑﻪ‪...‬ﺑﻼﺧﺮه آﻗﺎي ﭘﺎﺗﺮ ﺣﺎﺿﺮ‬
‫ﺷﺪن ﺧﻮﺷﻮﻧﻮ ﻧﺸﻮن ﺑﺪن‪..‬‬

‫ﺳﺮ ﻫﺎ ﻫﻤﻪ ﺑﻪ ﻃﺮف ﻫﺮي ﭼﺮﺧﯿﺪ و ﻫﻤﻪ ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻣﯽ ﺑﯿﻨﯽ داﻣﺒﻠﺪور‪ ...‬ﮐﺲ ﮐﻪ داري ازش ﺣﻤﺎﯾﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﻣﺜﻞ ﯾﻪ ﻣﻮش ﺗﺮﺳﻮ ﭘﻨﻬﺎن ﺷﺪه؟‪-‬‬
‫‪-‬وﻟﯽ ﻣﻦ اﯾﻦ ﻃﻮر ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻢ ‪.‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻦ اون ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﮐﺎر و ﮐﺮده‪.‬ﻫﺮي ﻫﻨﻮز ﺑﺮاي ﻣﺒﺎرزه ﺑﺎ ﺗﻮ آﻣﺎده‬

‫ﻧﯿﺴﺖ‪.‬‬

‫وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﻪ ﻃﺮف داﻣﺒﻠﺪور ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﺑﺎ دﻗﺖ ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪.‬اﻧﮕﺎر داﺷﺖ ﻣﻮﺿﻮﻋﯽ را ﺑﺮاي ﮔﻔﺘﻦ ﺑﺮرﺳﯽ‬

‫ﻣﯽ ﮐﺮد‪-.‬‬

‫ﭘﺲ ﺗﻮ ﻣﯽ ﺧﻮاي ﻫﺮي رو ﺑﺮاي ﻣﺒﺎرزه ﺑﺎ ﻣﻦ آﻣﺎده ﮐﻨﯽ؟‪...‬داﻣﺒﻠﺪور اﯾﻨﻮ ﺧﻮاﺳﺘﻪ؟‪-‬‬
‫ﺑﻠﻪ ‪.‬ﻣﻦ ﻣﯽ ﺧﻮام ﺑﻪ ﻫﺮي ﺟﺎدوي ﭘﯿﺸﺮﻓﺘﻪ ﯾﺎد ﺑﺪم‪-‬‬
‫ﭘﺲ ﺣﺪﺳﻢ درﺳﺖ ﺑﻮد‪.‬ﺣﺎﻻ ﺗﻮ رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ ﻫﺴﺘﯽ؟‬
‫اﮔﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاي اﯾﻦ ﻃﻮر ﻓﮑﺮ ﮐﻦ‪-‬‬
‫ﭘﺎﺗﺮ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻪ ﺟﻠﻮي ﻣﻦ دووم ﺑﯿﺎره ﺣﺘﯽ اﮔﻪ ﺗﻮ ﺑﻬﺶ آﻣﻮزش ﺑﺪي ‪.....‬ﺧﺐ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ وﻗﺖ ﺣﺮف زدن ﺗﻤﻮم‬

‫ﺷﺪه ﺑﺎﺷﻪ‪-.....‬‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪22‬‬


‫وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و اداﻣﻪ داد‪:‬ﻗﺒﻞ از ﺗﻮ ﭘﺎﺗﺮ وﻗﺖ ﻣﻨﻮ ﺑﺎ ﺣﺮﻓﻬﺎي ﻣﺴﺨﺮه ﻃﻠﻒ ﮐﺮده‬

‫ﺣﺎﻻ ﻧﻮﺑﺖ‪....‬‬

‫وﻟﺪﻣﻮرت ﭼﻨﺎن ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﻃﻠﺴﻤﯽ ﺑﻪ ﻃﺮف ﻫﺮي ﻓﺮﺳﺘﺎد ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺷﮑﻪ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬ﻫﺮي ﺟﺎﯾﺶ ﺧﺸﮑﺶ زد و ﻓﻘﻂ‬

‫ﺑﻪ ﻃﻠﺴﻤﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻃﺮﻓﺶ ﻣﯽ آﻣﺪ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪.‬ﻧﺎﮔﻬﺎن ﻃﻠﺴﻢ در وﺳﻂ راه ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪ‪.‬ﻫﺮي ﺑﻪ وﻟﺪﻣﻮرت و ﺳﭙﺲ ﺑﻪ‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﻧﮕﺎﻫﯽ اﻧﺪاﺧﺖ‪.‬‬

‫داﻣﺒﻠﺪور‪:‬ﺗﺎ وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﻣﻦ اﯾﻨﺠﺎم ﺗﻮ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﺑﻪ ﻫﺮي آﺳﯿﺒﯽ ﺑﺰﻧﯽ‪.‬‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت‪:‬ﭘﺲ اول ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻮ رو از ﺳﺮ راه ﺑﺮدارم‪.‬‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت رو ﺑﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﮐﺮد و اداﻣﻪ داد‪:‬ﻫﻤﻪ رو ﺑﮑﺸﯿﺪ‪.....‬‬
‫ﻧﺒﺮد دوﺑﺎره ﺷﺮوع ﺷﺪ‪ .‬داﻣﺒﻠﺪور و وﻟﺪﻣﻮرت ﺷﺮوع ﺑﻪ ﻣﺒﺎرزه ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬ﻫﺮي ﻓﻘﻂ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد ﻧﮕﺎه ﻣﯽ‬

‫ﮐﺮد‪.‬اوﺿﺎع ﺑﺪﺗﺮ از ﻗﺒﻞ ﺑﻮد و ﻫﺮي ﻣﯽ ﺗﺮﺳﯿﺪ ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎﯾﺶ ﺑﻪ اﻓﺮاد وزارت ﺧﺎﻧﻪ اﺻﺎﺑﺖ ﮐﻨﺪ‪.‬وﻟﺪﻣﻮرت ﻃﻠﺴﻤﯽ‬
‫ﻗﺪرﺗﻤﻨﺪ ﺑﻪ رﻧﮓ زرد رو ﺑﻪ ﻃﺮف داﻣﺒﻠﺪور ﻓﺮﺳﺘﺎد‪.‬داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺳﭙﺮي در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺧﻮدش ﺳﺎﺧﺖ‪.‬ﻃﻠﺴﻢ ﺑﻪ‬

‫ﺳﭙﺮ ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﺮد و ﺻﺪاﯾﯽ ﻣﺎﻧﻨﺪ اﻓﺠﺎر ﺑﻤﺐ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪.‬وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﻪ ﻣﺮد روﺑﻪ روﯾﺶ ﺧﯿﺮه ﺷﺪه ﺑﻮد‬
‫اﻧﮕﺎر اﻧﺘﻈﺎر ﻧﺪاﺷﺖ ﮐﺴﯽ ﺑﺘﻮﻧﻪ در ﺑﺮاﺑﺮ اون ﻃﻠﺴﻢ ﻣﻘﺎوﻣﺖ ﮐﻨﻪ‪.‬‬

‫داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد اﻣﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪي زد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﯿﻪ ﺗﺎم ‪.‬ﻓﮑﺮ ﮐﺮدي ﭼﻮن ﭘﯿﺮ ﺷﺪم ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺑﻪ‬

‫ﺧﻮﺑﯽ از ﭘﺴﺖ ﺑﺮ ﺑﯿﺎم!!!‬

‫‪.‬ﺣﺎﻻ ﻧﻮﺑﺖ داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ ﻃﺮف وﻟﺪﻣﻮرت ﻃﻠﺴﻢ ﺑﻔﺮﺳﺘﻪ‪.‬ﻃﻠﺴﻤﯽ ﺑﻪ رﻧﮓ ﺳﯿﺎه از ﭼﻮب دﺳﺘﯽ اش‬

‫ﺑﯿﺮون آﻣﺪ و ﺑﻪ ﻃﺮف وﻟﺪﻣﻮرت رﻓﺖ وﻟﺪﻣﻮرت ﺳﭙﺮي ﻗﻬﻮه اي رﻧﮓ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺧﻮدش ﺳﺎﺧﺖ و ﻃﻠﻢ را ﺑﻪ آﺳﺎﻧﯽ‬
‫دﻓﻊ ﮐﺮد‪.‬‬

‫وﻟﺪﻣﻮرت ﺧﻨﺪﯾﺪ وﮔﻔﺖ‪:‬ﮐﺴﯽ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻪ از ﭘﺲ ﻣﻦ ﺑﺮﺑﯿﺎد اﺑﺮﻓﻮرث‪.‬ﺑﺮادرت ﺣﺘﯽ ﻧﺘﻮﻧﺴﺖ در ﺑﺮاﺑﺮ ﻣﺮﮔﺨﻮار‬

‫ﻣﻦ ﻣﻘﺎوﻣﺖ ﮐﻨﻪ‪.‬‬

‫داﻣﺒﻠﺪور در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻃﻠﺴﻤﯽ ﻣﯽ ﻓﺮﺳﺘﺎد ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﻮ ﻧﺘﻮﻧﺴﺘﯽ ﺗﻮ وزارﺗﺨﺎﻧﻪ در ﺑﺮاﺑﺮ آﻟﺒﻮس ﻣﻘﺎوﻣﺖ ﮐﻨﯽ‪ .‬ﺗﻮ‬

‫ﻓﺮار ﮐﺮدي!!!‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪23‬‬


‫وﻟﺪﻣﻮرت ﻃﻠﺴﻢ رو دﻓﻊ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﻄﻮر ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﺑﻪ ﻟﺮد ﺳﯿﺎه ﺑﮕﯽ ﻓﺮار ﮐﺮدي؟‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺷﺪه ﺑﻮد‪..‬ﻃﻠﺴﻤﯽ ﺳﯿﺎه ﺑﻪ ﻃﺮف داﻣﺒﻠﺪور ﻓﺮﺳﺘﺎد‪.‬ﺳﺮﻋﺖ ﻃﻠﺴﻢ اوﻧﻘﺪ زﯾﺎد ﮐﻪ ﻫﺮي ﻓﮑﺮ‬

‫ﻧﻤﯽ ﮐﺮد داﻣﺒﻠﺪور ﺑﺘﻮﻧﻪ دﻓﻌﺶ ﮐﻨﻪ اﻣﺎ اون ﺑﺎ ﺳﭙﺮي ﻧﻮراﻧﯽ ﻃﻠﺴﻢ را ﺑﻪ ﻃﺮف ﺧﻮد وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ‬
‫‪-‬ﺗﻮ ﺗﺮﺳﻮ ﺗﺮ از اوﻧﯽ ﺑﻮدي ﮐﻪ ﺑﺘﻮﻧﯽ ﺑﺎ آﻟﺒﻮس داﻣﺒﻠﺪور ﻣﺒﺎرزه ﮐﻨﯽ ﺗﺎم؟‬

‫وﻟﺪﻣﻮرت در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ از ﺧﺸﻢ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش در دﺳﺘﺶ ﻣﯿﻠﺮزﯾﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﻘﺎس ﺣﺮﻓﻬﺎﯾﺖ را ﺧﻮاﻫﯽ داد‬

‫اﺑﺮﻓﻮرث‪.‬‬

‫وﻟﺪﻣﻮرت اﯾﻦ را ﮔﻔﺖ و ﻃﻠﺴﻢ دﯾﮕﺮي ﻓﺮﺳﺘﺎد‪.‬داﻣﺒﻠﺪور از ﺳﺮ راه ﻃﻠﺴﻢ ﮐﻨﺎر رﻓﺖ‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ دﯾﮕﺮان اﻧﺪاﺧﺖ ‪.‬آﻗﺎي وﯾﺰﻟﯽ داﺷﺖ ﺑﺮ ﻣﺮﮔﺨﻮاري ﮐﻪ ﺑﺎ آن ﻣﺒﺎرزه ﻣﯿﮑﺮد ﭘﯿﺮوز ﻣﯽ ﺷﺪ‪.‬اﻣﺎ‬

‫ﺑﯿﻞ و ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻫﻨﻮز ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ ﻣﺒﺎرزه ﻣﯿﮑﺮدﻧﺪ‪.‬ﯾﮑﯽ از اﻓﺮاد وزرﺗﺨﺎﻧﻪ ﺑﺎ ﻃﻠﺴﻢ ﻣﺮﮔﺨﻮار ﺑﻪ ﻋﻘﺐ ﭘﺮﺗﺎپ ﺷﺪ روي‬

‫زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد و ﺟﻮي ﺧﻮﻧﯽ ازش ﺟﺎري ﺷﺪ‪ .‬ﻣﺮﮔﺨﻮار ﺑﻪ وﻟﺪﻣﻮرت و داﻣﺒﻠﺪور ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪.‬ﺟﻮب دﺳﺘﯽ اش را ﺑﻪ‬
‫ﻃﺮف داﻣﺒﻠﺪور ﮔﺮﻓﺖ و اﻣﺎده ﻓﺮﺳﺘﺎدن ﻃﻠﺴﻢ ﺷﺪ‪.‬ﻫﺮي ﮐﻪ اﯾﻦ ﺻﺤﻨﻪ را دﯾﺪ ﭼﻮب دﺳﺘﯽ اش را ﺑﻪ ﻃﺮف‬

‫ﻣﺮﮔﺨﻮار ﮔﺮﻓﺖ و اوﻟﯿﻦ ﻃﻠﺴﻤﯽ را ﮐﻪ ﺑﻪ ذﻫﻨﺶ آﻣﺪ ﻓﺮﺳﺘﺎد‬
‫!!!اﯾﻤﭙﮑﺘﻮ‪-‬‬

‫ﻃﻠﺴﻤﯽ آﺑﯽ از ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻫﺮي ﺧﺎرج ﺷﺪ و ﺑﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮار اﺻﺎﺑﺖ ﮐﺮد‪.‬ﻣﺮﮔﺨﻮار ﺑﺎ ﭼﻨﺎن ﻗﺪرﺗﯽ ﺑﻪ ﻋﻘﺐ‬

‫ﭘﺮﺗﺎپ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮار ﭘﺸﺖ ﺳﺮش ﺑﺮ ﺧﻮرد ﮐﺮد و او را ﻫﻢ روي زﻣﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ‪.‬‬

‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻃﻠﺴﻤﯽ ﺑﻪ ﻃﺮف ﻣﺮﮔﺨﻮار ﻓﺮﺳﺘﺎد ‪.‬ﻃﻠﺴﻢ درﺳﺖ ﺑﻪ ﺳﯿﻨﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮار اﺻﺎﺑﺖ و اورا ﺑﻪ ﮔﻮﺷﻪ اي ﭘﺮت‬

‫ﮐﺮد‪.‬ﭼﺎرﻟﯽ از ﺟﻠﻮي ﻃﻠﺴﻢ ﺳﯿﺎه ﻣﺮﮔﺨﻮار ﮐﻨﺎر اﯾﺴﺘﺎد‪.‬وﻟﯽ ﻣﺮﮔﺨﻮار ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺮﯾﻊ ﻃﻠﺴﻢ ﺧﻠﻊ ﺳﻼح را ﻓﺮﺳﺘﺎد و‬
‫ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﭼﺎرﻟﯽ از دﺳﺘﺶ ﺧﺎرج ﺷﺪ‪.‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻪ ﮐﻤﮏ ﭼﺎرﻟﯽ رﻓﺖ و ﻃﻠﺴﻤﯽ را از ﭘﺸﺖ ﺑﻪ ﻃﺮف ﻣﺮگ ﺧﻮار‬

‫ﻓﺮﺳﺘﺎد ‪.‬ﻃﻠﺴﻢ ﺑﻪ ﻣﺮگ ﺧﻮار اﺻﺎﺑﺖ ﮐﺮد و اون ﻓﺮﯾﺎدي ﮐﺸﯿﺪ و روي زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد‪.‬ﻧﮕﺎه ﻫﺮي دوﺑﺎره ﺑﻪ وﻟﺪﻣﻮرت‬
‫و داﻣﺒﻠﺪور اﻓﺘﺎد‪.‬وﻟﺪﻣﻮرت ﻃﻠﺴﻢ داﻣﺒﻠﺪور را دﻓﻊ ﮐﺮد و ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻣﺮگ ﺧﻮارﻫﺎ اﻧﺪاﺧﺖ‪.‬‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت‪:‬ﺑﺮ ﻣﯽ ﮔﺮدﯾﻢ ﻗﺮارﮔﺎه‪.‬‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﭼﺮﺧﯿﺪ و ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎن ﺳﺮﺧﺶ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻫﺮي اﻧﺪاﺧﺖ‪:‬ﺑﺎزﻫﻢ ﻫﻤﺪﯾﮕﺮ و ﻣﯽ ﺑﯿﻨﯿﻢ ﭘﺎﺗﺮ‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪24‬‬


‫وﻟﺪﻣﻮرت ﻏﯿﺐ ﺷﺪ و ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﻫﻢ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل او ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﭼﻮﺑﺶ را ﺗﮑﺎن داد و ﻃﻨﺎﺑﯽ ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ ﺑﻪ دﺳﺖ و ﭘﺎي ﻣﺮﮔﺨﻮاراﻧﯽ ﮐﻪ روي زﻣﯿﻦ ﺑﻮدﻧﺪ ﺑﺴﺘﻪ‬

‫ﺷﺪ‪.‬ﻟﻮﭘﯿﻦ و ﺗﺎﻧﮑﺲ و ﭼﺎرﻟﯽ ﺑﻪ ﮐﻤﮏ اﻓﺮاد وزارﺗﺨﺎﻧﻪ رﻓﺘﻨﺪ ﺗﺎ اﻓﺮاد ﻣﺠﺮوح را ﺑﻪ ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن ﻣﻨﺘﻘﻞ ﮐﻨﻨﺪ‪..‬ﻫﺮي‬

‫ﺗﺎزه ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﻣﺸﻨﮕﯽ اون دور و اﻃﺮاف ﻧﯿﺴﺖ و ﺑﺎ ان ﻫﻮاي ﮔﺮم ﺗﻤﺎم ﭘﻨﺠﺮه ﻫﺎ ﺑﺴﺘﻪ اﻧﺪ‪.‬‬

‫ﻫﻮا ﮐﻪ ﺑﺎ رﻓﺘﻦ وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﻪ ﺣﺎﻟﺖ ﻋﺎدي ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ ﺑﻮد ﻧﺎﮔﻬﺎن دوﺑﺎره ﺳﺮد ﺷﺪ ‪.‬ﻫﺮي ﺑﻪ ﺑﯿﺮن ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‬

‫‪.‬ﺣﺪود‪ 50‬دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎز داﺷﺘﻨﺪ ﺑﻪ ﻃﺮف آﻧﻬﺎ ﻣﯽ اﻣﺪﻧﺪ ‪.‬ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﻧﺰدﯾﮏ ﺗﺮ ﻣﯽ ﺷﺪﻧﺪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي رو ﻧﻪ‪....‬ﺧﻮاﻫﺶ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ‪-...‬‬
‫ﻫﺮي ﭼﻮﺑﺶ را ﺑﻪ ﻃﺮف دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎزي ﮐﻪ داﺷﺖ ﺑﻪ ﻃﺮﻓﺶ ﻣﯽ آﻣﺪ ﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬
‫!!اﮐﺴﭙﮑﺘﻮ ﭘﺎﺗﺮوﻧﻮم ‪-‬‬

‫ﺑﺨﺎري ﺿﻌﯿﻒ از ﭼﻮب دﺳﺘﯽ اش ﺧﺎرج ﺷﺪ و ﺑﺮاي ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺣﺮﮐﺖ دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎز را ﮐﻨﺪ ﮐﺮد‬
‫ﻫﺮي دﻧﺒﺎل ﺧﺎﻃﺮه ﺧﻮﺑﯽ ﮔﺸﺖ اﻣﺎ ﭼﯿﺰي ﺑﻪ ذﻫﻨﺶ ﻧﺮﺳﯿﺪ‪.‬ﻫﺮي دوﺑﺎره ﺻﺪاي ﻣﺎدرش را ﺷﻨﯿﺪ‪.‬‬
‫‪...‬ﻫﺮو ﻧﻪ‪ .....‬ﺧﻮاﻫﺶ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ‪.....‬ﻣﻨﻮ ﺑﻪ ﺟﺎش ﺑﮑﺶ‪-‬‬
‫ﻫﺮي ‪:‬ﺑﻪ ﯾﻪ ﭼﯿﺰ ﺧﻮب ﻓﮑﺮ ﮐﻦ‪......‬ﯾﻪ ﭼﯿﺰ ﺧﻮب‪-..‬‬
‫رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن را ﺑﻪ ﯾﺎد آورد ‪....‬ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ را ﺑﻪ ﯾﺎد آورد ﮐﻪ او را ﻣﺜﻞ ﭘﺴﺮ ﺧﻮدش در اﻏﻮش ﻣﯽ ﮔﯿﺮد‬

‫‪.....‬ﺻﻮرت زﯾﺒﺎي ﺟﻨﯽ را ﺗﺼﻮر ﮐﺮد‪...‬‬
‫!!!اﮐﺴﭙﮑﺘﻮ ﭘﺎﺗﺮوﻧﻮم‪-‬‬

‫ﮔﻮزﻧﯽ ﺑﺰرگ از ﭼﻮﺑﺶ ﺧﺎرج ﺷﺪ و ﺑﻪ ﻃﺮف دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎز رﻓﺖ ‪.‬دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎز ﺑﺎ ﺿﺮﺑﻪ ﮔﻮزن ﺑﻪ ﻋﻘﺐ ﭘﺮﺗﺎپ ﺷﺪ‬

‫و ﻓﺮار ﮐﺮد‪.‬‬

‫ﻫﺮي ‪:‬اون ﻃﺮف‪....‬‬
‫ﻫﺮي ﮔﻮزن را ﺑﻪ ﻃﺮف دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎزي ﻓﺮﺳﺘﺎد ﮐﻪ روي ﯾﮑﯽ از اﻓﺮاد وزرﺗﺨﺎﻧﻪ ﮐﻪ ﻫﻨﻮز روي زﻣﯿﻦ ﺑﻮد ﺧﻢ‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪25‬‬


‫ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎز ﺑﺎ ﺿﺮﺑﻪ ﮔﻮزن ﺑﻪ ﻋﻘﺐ ﭘﺮﺗﺎپ ﺷﺪ‪.‬ﻫﺮي ﺑﻪ ﺷﺪت اﺣﺴﺎس ﺿﻌﻒ ﻣﯽ ﮐﺮد‪.‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ در‬

‫دﺳﺘﺶ ﻣﯽ ﻟﺮزﯾﺪ و ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺳﯿﺎﻫﯽ ﻣﯽ رﻓﺖ‪.‬ﻧﺎﮔﻬﺎن ﻧﻮري زﯾﺎد ﻫﻤﻪ ﺟﺎ را ﻓﺮا ﮔﺮﻓﺖ و ﻫﺮي ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺶ را‬
‫ﺑﺴﺖ وﻟﯽ دﯾﮕﺮ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺖ آﻧﻬﺎ را ﺑﺎز ﮐﻨﺪ و روي زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد و از ﺣﺎل رﻓﺖ‪.‬‬

‫ﻓﺼﻞ ﺷﺸﻢ‬
‫ﺑﺎرو‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﺟﻠﻮي ﻣﺮگ ﺧﻮارﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ در ﺗﺎﻻر ﻣﻘﺎﺑﻠﺶ زاﻧﻮ زده ﺑﻮدﻧﺪ ﻗﺪم ﻣﯽ زد و ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﺑﺮ ﺳﺮ آﻧﻬﺎ ﻓﺮﯾﺎد‬

‫ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ‪.‬‬

‫اﺣﻤﻘﻬﺎي ﺑﯽ ﻋﺮﺿﻪ ‪.....‬ﻧﺘﻮﻧﺴﺘﯿﺪ از ﭘﺲ ﭼﻨﺪ ﺟﺎدوﮔﺮ ﮐﻮدن ﺗﺮ از ﺧﻮدﺗﻮن ﺑﺮ ﺑﯿﺎد‪.....‬ﺷﻤﺎ ﭼﻄﻮر اﺳﻤﺘﻮﻧﻮ‬‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪26‬‬


‫ﮔﺬاﺷﺘﯿﺪ ﻣﺮگ ﺧﻮار؟‬
‫ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ ﮐﻪ از ﺗﺮس ﻣﯽ ﻟﺮزﯾﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬ارﺑﺎب ﻟﻄﻔﺎ ﻣﺎ رو ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ‪...‬ﺟﺎﺳﻮس ﻣﺎ ﺧﺒﺮ داده ﺑﻮد ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﺳﻪ ﭼﻬﺎر‬

‫ﻧﻔﺮ ﺑﺮاي ﺑﺮدن ﭘﺎﺗﺮ ﻣﯽ رن‪.‬‬

‫ﻓﻘﻂ ﺳﻪ ﭼﻬﺎر ﻧﻔﺮ ؟ﭘﺲ اون ﻫﻤﻪ آدم اوﻧﺠﺎ ﭼﻪ ﻏﻠﺘﯽ ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ؟‪-‬‬
‫دراﮐﻮ‪:‬وﻗﺘﯽ ﻣﺎ رﺳﯿﺪﯾﻢ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ ﺑﻮدن اﻣﺎ ﺑﻌﺪ ﺗﻌﺪادﺷﻮن زﯾﺎد ﺷﺪ ارﺑﺎب‪.‬‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت از ﻗﺪم زدن اﯾﺴﺘﺎد و ﺑﻪ دراﮐﻮ و ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪.‬‬
‫‪....‬ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﺷﺘﺒﺎﻫﺘﻮن ‪ 8‬ﻣﺮگ ﺧﻮار رو از دﺳﺖ دادم‪.....‬ﺷﻤﺎ دو ﻧﻔﺮ ﻣﻨﻮ ﻧﺎ اﻣﯿﺪ ﮐﺮدﯾﺪ ‪.‬ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮدم از‬

‫ﭘﺲ ﯾﮏ ﮐﺎر ﺳﺎده ﺑﺮ ﻣﯿﺎﯾﻦ وﻟﯽ‬

‫وﻟﺪﻣﻮرت ﭼﻮﺑﺶ را ﺑﻪ ﻃﺮف ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ ﮔﺮﻓﺖ و اداﻣﻪ داد‪:‬ﺣﺎﻻ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﯾﻦ ﺷﮑﺴﺖ ﻣﺠﺎزات‬

‫ﺑﺸﯿﺪ‪....‬ﮐﺮﺷﯿﻮ!!!‬

‫ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ روي زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد و ﺷﺮوع ﺑﻪ ﻓﺮﯾﺎد زدن ﮐﺮد‪.‬ﻓﺮﯾﺎد ﺣﺎﮐﯽ از دردش ﻓﻀﺎي ﺗﺎﻻر را ﭘﺮ ﮐﺮد و ﻣﺮگ‬

‫ﺧﻮارﻫﺎ ﺧﻮدﺷﺎن را ﮐﻤﯽ ﻋﻘﺐ ﮐﺸﯿﺪﻧﺪ و ﺑﺎ ﺗﺮس ﺑﻪ ﻫﻢ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬وﻟﺪﻣﻮرت ﯾﮏ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ ﻃﻠﺴﻢ را ﻗﻄﻊ‬

‫ﮐﺮد و ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ را ﮐﻪ ﻫﻨﻮز از درد ﺑﻪ ﺧﻮد ﻣﯽ ﭘﯿﭽﯿﺪ ﺑﻪ ﺣﺎل ﺧﻮد ﮔﺬاﺷﺖ و ﺑﻌﺪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﻪ ﻃﺮف‬
‫دراﮐﻮ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﺮس ﺑﻪ ﺑﻼ و وﻟﺪﻣﻮرت ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد ﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬
‫!!!ﮐﺮﺷﯿﻮ‪-‬‬
‫دراﮐﻮ ﻫﻢ ﻣﺜﻞ ﺑﻼ روي زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد و ﺷﺮوع ﺑﻪ داد و ﻓﺮﯾﺎد زدن ﮐﺮد‪.‬وﻟﺪﻣﻮرت ﺣﺪود ﯾﮏ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ ﻃﻠﺴﻢ را‬

‫ﻗﻄﻊ ﮐﺮد‪...‬‬

‫‪.‬دﯾﮕﻪ ﻧﻤﯽ ﺧﻮام اﯾﻦ اﺷﺘﺒﺎه دوﺑﺎره ﺗﮑﺮار ﺑﺸﻪ‪....‬ﺣﺎﻻ ﻫﻤﺘﻮن از ﺟﻠﻮي ﭼﺸﻤﺎم ﮔﻢ ﺑﺸﯿﺪ‪-‬‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﭼﻨﺎن ﻓﺮﯾﺎد ﮐﺸﯿﺪ ﮐﻪ ﻣﺮگ ﺧﻮاﻫﺎ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ از روي زﻣﯿﻦ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪﻧﺪ و ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ از اﺗﺎق ﺑﯿﺮون‬

‫رﻓﺘﻨﺪ‪.‬ﭼﻨﺪ ﻣﺮﮔﺨﻮار دراﮐﻮ و ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﯽ را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮدﻧﺪ و از ﺗﺎﻻر ﺧﺎرج ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬

‫‪--------------------------------------------------------------------------------------------‬‬‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪27‬‬


‫‪-------------‬‬‫ﻫﺮي ﺑﻪ اراﻣﯽ ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺶ را ﺑﺎز ﮐﺮد و ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ اﻃﺮاف ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪.‬ﻫﻨﻮز در اﺗﺎﻗﺶ در ﺧﺎﻧﻪ ﺷﻤﺎره ﭼﻬﺎر‬

‫ﺧﯿﺎﺑﺎن ﭘﺮاﯾﻮت دراﯾﻮ ﺑﻮد‪.‬ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺶ را ﺑﺴﺖ و ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﻣﺎﺟﺮا را ﺑﻪ ﯾﺎد آورد ‪.‬آﺧﺮﯾﻦ ﭼﯿﺰي ﮐﻪ‬
‫ﺑﻪ ﯾﺎد داﺷﺖ ﻧﻮري ﺳﻔﯿﺪ ﺑﻮد‪.‬دوﺑﺎره ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺶ را ﺑﺎز ﮐﺮد‪.‬ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ ﻋﯿﻨﮑﺶ روي ﺻﻮرﺗﺶ ﻧﯿﺴﺖ ‪.‬دﺳﺘﺶ‬

‫را دراز ﮐﺮد و از روي ﻣﯿﺰ ﮐﻨﺎر ﺗﺨﺖ ان را ﺑﺮداﺷﺖ روي ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﮔﺬاﺷﺖ و ﺑﺎ دﻗﺖ ﺑﻪ اﺗﺎق ﻧﮕﺎﻫﯽ‬

‫اﻧﺪاﺧﺖ‪.‬ﻣﺮدي ﮐﻨﺎر ﭘﻨﺠﺮه اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد و ﺑﻪ ﺑﯿﺮون ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد‪.‬ﻫﺮي ﺑﻪ زﺣﻤﺖ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﻧﺸﺴﺖ‪.‬ﻣﺮد ﻧﺎﮔﻬﺎن‬
‫ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﻟﺒﺨﻨﺪي زد‪.‬‬
‫!!ﭘﺲ ﺑﻼﺧﺮه ﺑﯿﺪار ﺷﺪي‪-‬‬
‫ﻫﺮي اوﻟﯿﻦ ﺳﻮاﻟﯽ را ﮐﻪ ﺑﻪ ذﻫﻨﺶ رﺳﯿﺪه ﺑﻮد ﭘﺮﺳﯿﺪ‪.‬‬
‫ﺷﻤﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮادر ﭘﺮﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪور ﺑﺎﺷﯿﺪ درﺳﺘﻪ؟‪-‬‬
‫ﻣﺮد ﺑﺎ ﻗﺪم ﻫﺎي آرام ﮐﻨﺎر ﺗﺨﺖ آﻣﺪ و ﻧﺸﺴﺖ‪.‬‬
‫‪.‬ﺑﻠﻪ ﻣﻦ ﺑﺮادر آﻟﺒﻮس ﻫﺴﺘﻢ‪-‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﭼﺸﻤﻬﺎي ﻣﺮد ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪.‬ﺑﺎرﻫﺎ اﯾﻦ ﻧﮕﺎه را از ﭘﺮﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪور دﯾﺪه ﺑﻮد‪.‬ﻧﺎﺧﻮدآﮔﺎه اﺷﮏ در‬

‫ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺶ ﺣﻠﻘﻪ زد و ﺳﺮش را ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ‪.‬‬

‫ﻣﯽ دوﻧﻢ ﺑﺎور ﮐﺮدن ﻣﺮگ آﻟﺒﻮس ﺑﺮات ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺨﺘﻪ‪.‬اﻣﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎور ﮐﻨﯽ ﮐﻪ اون رﻓﺘﻪ‪.‬ﻣﺮگ ﭼﯿﺰي ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ‬

‫ﺑﺸﻪ از اون ﻓﺮار ﮐﺮد ﻫﺮي‪-.‬‬

‫‪-‬ﻣﻦ اﺻﻼ ﻧﻤﯽ ﻓﻬﻤﻢ ﻗﺮﺑﺎن‪.....‬ﻣﻦ ﺳﺎل ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺎرﻫﺎ ﺑﻪ ﭘﺮﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪور ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ اﺳﻨﯿﭗ و ﻣﺎﻟﻔﻮي دارن‬

‫ﮐﺎرﻫﺎﯾﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﻦ اﻣﺎ ﭘﺮﻓﺴﻮر ﻫﯿﭻ ﮐﺎري ﻧﻤﯽ ﮐﺮد و ﻓﻘﻂ ﻣﯿﮕﻔﺖ ﻣﻦ ﺑﻪ اﺳﻨﯿﭗ اﻋﺘﻤﺎد دارم‪.‬ﺷﺎﯾﺪ اﮔﻪ ﻣﻦ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﭘﺎ‬
‫ﻓﺸﺎري ﻣﯽ ﮐﺮدم اﻻن زﻧﺪه ﺑﻮدن‪....‬‬
‫‪.‬ﺗﻮ اﺷﺘﺒﺎه ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﻫﺮي ‪.‬آﻟﺒﻮس ﺗﺼﻤﯿﻢ ﺧﻮدﺷﻮ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﺗﻮ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻣﺮﮔﺶ ﺧﻮدﺗﻮ ﺳﺮزﻧﺶ ﮐﻨﯽ‪-‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﺧﻮدش ﻣﺴﻠﻂ ﺷﺪ و ﺑﻪ داﻣﺒﻠﺪور ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪28‬‬


‫‪-....‬ﭼﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎد؟ﭼﺮا‬
‫داﻣﺒﻠﺪور دﺳﺘﺶ را ﺑﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺳﮑﻮت ﺑﺎﻻ ﺑﺮد و ﻫﺮي ﺣﺮﻓﺶ را ﻧﺎ ﺗﻤﺎم ﮔﺬاﺷﺖ‪.‬‬
‫‪.‬ﻣﯽ دوﻧﻢ ﺳﻮاﻻت زﯾﺎدي داري ﮐﻪ ﺑﭙﺮﺳﯽ اﻣﺎ ﻧﻪ اﯾﻨﺠﺎ ﺟﺎﺷﻪ و ﻧﻪ وﻗﺘﺶ وﻗﺘﯽ ﺑﺮﺳﯿﻢ ﺑﺎرو ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ رو ﺗﻮﺿﯿﺢ‬

‫ﻣﯽ دم‪-‬‬

‫داﻣﺒﻠﺪور ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻫﺮي اﻧﺪاﺧﺖ و اداﻣﻪ داد‪:‬ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ ﺑﻬﺘﺮه ﺑﺮﯾﻢ‪.‬ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﻫﻢ ﺧﯿﻠﯽ دﯾﺮ ﮐﺮدﯾﻢ‪.‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و در را ﺑﺎز ﮐﺮد‪.‬ﻫﺮي ﻫﻢ از ﺗﺨﺘﺶ ﺑﯿﺮون اﻣﺪ و ﺑﻪ دﻧﺒﺎل او از اﺗﺎق ﺧﺎرج ﺷﺪ و از ﭘﻠﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ‬

‫رﻓﺖ‪.‬آﻧﻬﺎ وارد اﺗﺎق ﻧﺸﯿﻨﻤﻦ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬دارﺳﻠﯽ ﻫﺎ روي ﯾﮑﯽ از ﮐﺎﻧﺎﭘﻪ ﻫﺎ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ و ﺑﺎ ورود ﻫﺮي و داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻪ‬

‫آﻧﻬﺎ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬ﻫﺮي ﺑﻪ اﻃﺮاف ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﻣﺜﻞ ﺳﺎﺑﻖ ﺷﺪه ﺑﻮد و ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮن ﻫﻢ ﺻﺤﯿﺢ و ﺳﺎﻟﻢ روي ﻣﯿﺰ‬
‫ﺑﻮد‪ .‬ﻫﺮي ﺑﺎ دﯾﺪن ﺳﺎﻟﻢ ﺷﺪن ان ﻧﻔﺲ راﺣﺘﯽ ﮐﺸﺪ و ﮐﻨﺎر داﻣﺒﻠﺪور ﺟﻠﻮي در اﯾﺴﺘﺎد‪.‬‬

‫داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻪ ورﻧﻮن ﮐﻪ ﺻﻮرﺗﺶ ﺳﺮخ ﺷﺪه ﺑﻮد ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﺐ‪....‬ﻣﺎ دﯾﮕﻪ ﻣﯽ رﯾﻢ ‪.‬ﺷﻤﺎ ﻫﻢ ﺑﻬﺘﺮه ﺑﺮاي‬

‫ﻣﺪﺗﯽ از اﯾﻦ ﺟﺎ ﺑﺮﯾﺪ‪.‬‬

‫ورﻧﻮن ﮐﻪ ﻣﻌﻠﻮم ﺑﻮد ﺑﻪ زور ﺟﻠﻮي ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺘﺶ را ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺗﺎ ﻓﺮﯾﺎد ﻧﺰﻧﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﯾﻌﻨﯽ ﺟﺎن ﻣﺎ ﻫﻢ در ﺧﻄﺮه؟‬
‫‪-‬اﻻن ﺟﺎن ﻫﻤﻪ در ﺧﻄﺮه‪.‬اﻣﺎ ﺷﻤﺎ ﭼﻮن ﻓﺎﻣﯿﻞ ﻫﺮي ﻫﺴﺘﯿﺪ ﺧﻄﺮ ﺑﯿﺸﺘﺮي ﺷﻤﺎ را ﺗﻬﺪﯾﺪ ﻣﯽ ﮐﻨﻪ‪.‬ﺑﻬﺘﺮه ﺑﺮﯾﺪ‬

‫ﻣﺴﺎﻓﺮت‪.‬ﺟﺎﯾﯽ دور از اﯾﻦ ﺟﺎ‪.‬داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و اداﻣﻪ داد‪:‬ازﺧﺎﻧﻮاده ات ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ ﮐﻦ ﺗﺎ ﺑﺮﯾﻢ‪.‬‬

‫ﻫﺮي ﺑﺎ اﯾﻦ ﻓﮑﺮ ﮐﻪ ﺑﺮاي دوﻣﯿﻦ ﺑﺎر اﺳﺖ ﮐﻪ در ﻃﻮل روزدارد ﺑﺎ دارﺳﻠﯽ ﻫﺎ ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﺮود‬

‫ﺧﻨﺪه اش اﻣﺪ اﻣﺎ ﺟﻠﻮي ﺧﻮدش را ﮔﺮﻓﺖ ﺗﺎ ﻧﺨﻨﺪد ﭼﻮن ﺧﻨﺪه اش ﺑﻪ اﻧﻔﺠﺎر ورﻧﻮن ﻣﻨﺠﺮ ﻣﯽ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺳﻌﯽ‬

‫ﮐﺮده ﺑﻮد ﺟﻠﻮي داد و ﻓﺮﯾﺎدش را ﺑﮕﯿﺮد‪.‬ﻫﺮي ﺑﻪ دارﺳﻠﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ او ﺧﯿﺮه ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و‬
‫ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﺪاﺣﺎﻓﻆ‪.‬اﻣﯿﺪوارم زﻧﺪﮔﯽ ﺧﻮﺑﯽ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯿﺪ‪..‬‬
‫ﭘﺘﻮﻧﯿﺎ ﮐﻤﯽ در ﺟﺎﯾﺶ ﺟﺎﺑﻪ ﺟﺎ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﺪاﺣﺎﻓﻆ ﻫﺮي‪.‬اﻣﯿﺪوارم ﺗﻮ ﻫﻢ زﻧﺪﮔﯽ ﺧﻮﺑﯽ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯽ‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺮف ﻟﺒﺨﻨﺪي زد ‪.‬ﻣﯽ دوﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ وﺟﻮد وﻟﺪﻣﻮرت ﻫﯿﭻ ﮐﺲ زﻧﺪﮔﯽ ﺧﻮﺑﯽ ﻧﺨﻮاﻫﺪ داﺷﺖ‬

‫ﭼﻪ ﺑﺮﺳﻪ ﺑﻪ ﺧﻮدش ﮐﻪ دﺷﻤﻦ درﺟﻪ اول وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﻮد‪.....‬ﯾﮑﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ دﺳﺖ دﯾﮕﺮي ﮐﺸﺘﻪ ﺷﻮد ﭼﻮن ﻫﯿﭻ‬

‫ﯾﮏ ﺑﺎ وﺟﻮد دﯾﮕﺮي ﻗﺎدر ﺑﻪ اداﻣﻪ ﺣﯿﺎت ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﺑﻮد‪......‬ﺑﺎ ﯾﺎد آوري اﯾﻦ ﺧﺎﻃﺮه ﺗﺮﺳﯽ وﺟﻮدش را ﻓﺮا ﮔﺮﻓﺖ‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪29‬‬


‫‪....‬ﺑﺎرﻫﺎ ﺑﻪ اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﻓﮑﺮ ﮐﺮده ﺑﻮد‪....‬اﮔﺮ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺟﻠﻮي وﻟﺪﻣﻮرت را ﺑﮕﯿﺮد ﭼﯽ ﻣﯽ ﺷﺪ؟‪....‬اﮔﺮ‪...‬‬
‫دﺳﺘﯽ را روي ﺷﺎﻧﻪ اش اﺣﺴﺎس ﮐﺮد و ﺑﺎ ﺻﺪاي داﻣﺒﻠﺪور از ﻓﮑﺮ ﺑﯿﺮون اﻣﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮي!!!ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ؟‬‫ﻫﺮي ﺑﻪ آراﻣﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻠﻪ‪.‬ﺧﻮﺑﻢ‪.‬‬
‫‪.‬ﭘﺲ ﺑﺮﯾﻢ‪-‬‬
‫آﻧﻬﺎ از ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺎرج و وارد ﺧﯿﺎﺑﺎن ﺷﺪﻧﺪ‪.‬ﻫﺮي ﻧﺎﮔﻬﺎن ﭼﯿﺰي ﺑﻪ ﯾﺎدش اﻓﺘﺎد‪.‬‬
‫ﭘﺲ وﺳﺎﯾﻠﻢ ﭼﯽ ﻣﯿﺸﻪ؟‬‫‪.‬ﺗﺎﻧﮑﺲ اوﻧﺎ را ﺑﺮده ﺑﻪ ﺑﺎرو ‪.‬ﺧﯿﺎﻟﺖ راﺣﺖ ﺑﺎﺷﻪ‪.‬ﺣﺎﻻ دﺳﺖ ﻣﻨﻮ ﺑﮕﯿﺮ ﺗﺎ ﺑﺮﯾﻢ‪-‬‬
‫ﻫﺮي دﺳﺖ داﻣﺒﻠﺪور را ﮔﺮﻓﺖ و ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺶ را ﺑﺴﺖ‪.‬ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﻤﺎن اﺣﺴﺎس ﺧﻔﮕﯽ و ﮔﺮﻓﺘﺎري در‬

‫ﯾﮏ ﮔﺮداب ﺑﻪ ﺳﺮاغ ﻫﺮي اﻣﺪ‪.‬ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﮐﻪ ﺑﺮاي ﻫﺮي ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻋﺖ ﮔﺬﺷﺖ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﺗﻤﺎم ﺷﺪ‪.‬ﻫﺮي‬

‫ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺶ را ﺑﺎز ﮐﺮد و ﺧﺎﻧﻪ ﮐﻬﻨﻪ وﯾﺰﻟﯽ ﻫﺎ را رو ﺑﻪ روﯾﺶ دﯾﺪ‪.‬ﻫﺮي دﺳﺘﺶ را از دﺳﺖ داﻣﺒﻠﺪور ﺧﺎرج ﮐﺮد‬
‫و ﺑﻪ ﻃﺮف در رﻓﺖ‪.‬ﺿﺮﺑﻪ اي ﺑﻪ در زد و ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺻﺪاي آﺷﻨﺎي ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ را ﺷﻨﯿﺪ‪.‬‬
‫ﮐﯿﻪ؟‪-‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﮐﻪ ﮐﻨﺎر ﻫﺮي اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ آرام ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ وﻫﺮي ﻫﺴﺘﯿﻢ ﻣﺎﻟﯽ‬
‫اﺳﻢ رﻣﺰﭼﯿﻪ؟‬‫ﺟﻨﮓ ﺗﺎ ﭘﯿﺮوزي‪-.‬‬
‫ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ در ﺑﺎز ﺷﺪ و ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺟﻠﻮي در ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ‪.‬او ﺑﺎدﯾﺪن آﻧﻬﺎ ﺟﻠﻮ اﻣﺪ و ﻫﺮي را در آﻏﻮش ﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬
‫‪....‬ﻫﺮي ﻋﺰﯾﺰم‪.....‬ﺧﯿﻠﯽ ﻧﮕﺮاﻧﺖ ﺷﺪﯾﻢ‪-‬‬
‫ﻧﻔﺲ ﻫﺮي ﺑﻨﺪ اﻣﺪه ﺑﻮد و ﻧﺰﯾﮏ ﺑﻮد ﭼﻨﺪ ﺗﺎ از دﻧﺪه ﻫﺎﯾﺶ از ﻓﺸﺎر زﯾﺎد ﺑﺸﮑﻨﺪ‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪30‬‬


‫‪.‬ﻣﺎﻟﯽ ﻫﺮي داره ﺧﻔﻪ ﻣﯽ ﺷﻪ‪.....‬ﺑﺬار ﺑﯿﺎم ﺗﻮ‪-‬‬
‫‪.‬اه ‪..‬ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ‪-‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﻫﺮي را رﻫﺎ ﮐﺮد و اﻧﻬﺎ را ﺑﻪ داﺧﻞ ﻫﺪاﯾﺖ ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﺑﯿﺎﯾﻦ ﺗﻮ‪...‬ﺣﺎﻟﺖ ﭼﻄﻮره ﻫﺮي؟‪-‬‬
‫ﺧﻮﺑﻢ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ‪-.‬‬
‫اﻧﻬﺎ وارد آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬ﻫﺮي ﺑﻪ اﻃﺮاف ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪.‬ﺧﺎﻧﻪ ﻫﻤﻮن ﻃﻮري ﺑﻮد ﮐﻪ او دﯾﺪه ﺑﻮد‪.‬ﻫﯿﭻ ﺗﻐﯿﯿﺮي ﻧﮑﺮده‬

‫ﺑﻮد‪.‬ﻓﻘﻂ ﺗﻌﺪاد ﺻﻨﺪﻟﯿﻬﺎ در اﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ زﯾﺎد ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬‬

‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﯾﮑﯽ از ﺻﻨﺪﻟﯽ ﻫﺎ را ﮐﺸﯿﺪ و رو ﺑﻪ ﻫﺮي ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺸﯿﻦ ﻫﺮي ‪.‬ﻣﯿﺮم ﺑﻘﯿﻪ رو ﺧﺒﺮ ﮐﻨﻢ ﺗﺎ ﺑﯿﺎﯾﻦ‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﺑﺎﻻ رﻓﺖ و ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪ ﺗﻤﺎم ﺧﺎﻧﻮاده وﯾﺰﻟﯽ ﻫﻤﺮاه ﻫﺮﻣﯿﻮن و ﻟﻮﭘﯿﻦ دﻧﺒﺎل او وارد‬

‫اﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬ﻫﺮي از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪﺷﺪ و ﺑﻪ اﻓﺮادي ﮐﻪ داﺷﺘﻨﺪ ﻣﯽ اﻣﺪﻧﺪ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪.‬‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن زودﺗﺮ از ﺑﻘﯿﻪ ﺧﻮدش را ﺑﻪ ﻫﺮي رﺳﺎﻧﺪ و او را در آﻏﻮش ﮔﺮﻓﺖ‪:‬ﻫﺮي!!!ﻣﺎﺧﯿﻠﯽ ﻧﮕﺮاﻧﺖ‬

‫ﺑﻮدﯾﻢ‪.‬ﺣﻼت ﭼﻄﻮره؟‬

‫ﻫﺮي از ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺟﺪا ﺷﺪ و ﺑﺎ ﺧﻨﺪه ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﯽ ﺑﯿﻨﯽ ﮐﻪ ﺧﻮﺑﻢ‪.‬ﻧﮕﺮان ﻧﺒﺎش ﺑﻪ اﯾﻦ زودي از دﺳﺖ ﻣﻦ ﺧﻼص‬

‫ﻧﻤﯽ ﺷﯿﺪ ﻧﻪ ﺗﺎ وﻗﺘﯽ ﮐﻪ وﻟﺪﻣﻮرت رو ﻧﮑﺸﺘﻢ‪.‬‬

‫ﺟﻮ اﺗﺎق ﺑﺎ آوردن ﻧﺎم وﻟﺪﻣﻮرت ﻋﻮض ﺷﺪ وﻫﻤﻪ ﺳﮑﻮت ﮐﺮﻧﺪ‪.‬رون ﺑﺮاي اﯾﻨﮑﻪ ﺳﮑﻮت ﺳﻨﮕﯿﻦ ﺣﺎﮐﻢ ﺷﺪه‬

‫رو از ﺑﯿﻦ ﺑﺒﺮه ﺟﻠﻮ اﻣﺪ و ﺑﺎ ﺧﻨﺪه ﺑﺎ ﻫﺮي دﺳﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﯽ دوﻧﻢ ﻫﺮي‪.‬ﺗﻮ دﺳﺖ از ﺳﺮ ﻣﻦ ﯾﮑﯽ ﺑﺮ ﻧﻤﯽ داري‪.‬‬
‫ﻫﻤﻪ ﻟﺒﺨﻨﺪي زدﻧﺪ و دوﺑﺎره ﺳﺮ و ﺻﺪا در اﺗﺎق ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪.‬‬
‫‪ .‬ﻫﻤﻪ ﺑﺎ ﻫﺮي دﺳﺖ دادﻧﺪ ‪.‬در اﺧﺮﺟﻨﯽ ﺑﺎ ﻫﺮي دﺳﺖ داد وﮔﻔﺖ ‪:‬ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻢ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻤﺖ ﻫﺮي‬
‫‪.‬ﻣﻨﻢ ﻫﻤﯿﻦ ﻃﻮر ﺟﻨﯽ‪-‬‬

‫ﻫﺮي ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ ﺟﻨﯽ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪.‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮش ﺟﻨﯽ زﯾﺒﺎﺗﺮ از ﻗﺒﻞ ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬ﻣﻮﻫﺎي ﻗﺮﻣﺰش درﺧﺸﺎﻧﺘﺮ از ﻗﺒﻞ‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪31‬‬


‫ﺑﻮد‪.‬ﻫﺮي ﺑﺎ ﺳﻘﻠﻤﻪ ي ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ ﺧﻮدش اﻣﺪ وﻧﮕﺎﻫﺶ را از ﺟﻨﯽ ﺑﺮداﺷﺖ و‬
‫‪.‬در ﺻﻨﺪﻟﯽ ﻧﺸﺴﺖ ‪.‬رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﻢ در دو ﻃﺮف او ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ‬
‫ﺟﻨﯽ وﺑﯿﻞ و ﭼﺎرﻟﯽ و ﻓﺮد وﺟﺮج ﮐﻨﺎر ﻫﻢ و ﻟﻮﭘﯿﻦ و ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﻫﻢ روﺑﻪ روي ﻫﺮي ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ‪.‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﮐﻪ در اﻧﺘﻬﺎي ﻣﯿﺰ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮد و ﻫﻤﻪ ﺳﺎﮐﺖ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫‪.‬ﺧﺐ‪....‬ﻟﻄﻔﺎ ﺳﺎﮐﺖ ﺑﺎﺷﯿﺪ ﺗﺎ ﺑﺤﺜﻤﻮن رو ﺷﺮوع ﮐﻨﯿﻢ‪-‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﮐﻪ روﺑﻪ روي ﻫﺮي ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﭘﯿﺪا ﻧﮑﺮدﯾﻢ‪.‬اﺻﻼ ﻣﻌﻠﻮم ﻧﯿﺴﺖ ﮐﯽ ﻟﻮﻣﻮن داده‪.‬‬
‫ﭼﺎرﻟﯽ‪:‬ﺷﺎﻧﺲ اوردﯾﻢ ﮐﻪ ﮐﻤﮏ از راه رﺳﯿﺪ وﮔﺮﻧﻪ‪....‬‬
‫ﭼﺎرﻟﯽ ﺣﺮﻓﺶ را اداﻣﻪ ﻧﺪاد و ﺑﻪ داﻣﺒﻠﺪور ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪.‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور اﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬درﺳﺘﻪ ﺷﺎﻧﺲ آوردﯾﻢ ‪.‬ﺑﺎﯾﺪ ﻣﺤﻄﺎط ﺗﺮ ﺑﺎﺷﯿﻢ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬ﺗﻌﺪاد ﮐﻤﯽ از اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﺧﺒﺮ داﺷﺘﻦ‪.‬ﭼﻄﻮري ﻓﻬﻤﯿﺪن ﮐﻪ ﻗﺮاره ﻫﺮي رو ﺑﺒﺮﯾﻢ؟‬
‫ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﻫﺮي ﻧﺰد‪.‬ﻫﺮي از ﻓﺮﺻﺖ اﺳﺘﻔﺎده ﮐﺮد و ﯾﮑﯽ از ﺳﻮاﻻﺗﯽ را ﮐﻪ در ذﻫﻨﺶ داﺷﺖ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪.‬‬
‫اﺻﻼ ﭼﺮا ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﯿﺪ ﻣﻨﻮ از ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺎﻟﻢ ﺧﺎرج ﮐﻨﯿﺪ؟ﻣﮕﻪ ﭘﺮﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪور ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺟﺎم اوﻧﺠﺎ اﻣﻨﻪ؟‪-‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﻪ داﻣﯿﻠﺪور ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺟﻮاب ﺳﻮاﻟﺶ ﺷﺪ وﻟﯽ ﺑﻪ ﺟﺎي داﻣﺒﻠﺪور ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺟﻮاب داد‪.‬‬
‫‪.‬ﺧﺐ ‪...‬دﺳﺘﻮر رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ ﺑﻮد‪-‬‬
‫رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ؟‬‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﻪ داﻣﺒﻠﺪور ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪.‬‬
‫رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ ﻣﻦ ﻧﯿﺴﺘﻢ ﻫﺮي‪.‬در واﻗﻊ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ اوﻧﻮ ﻧﻤﯽ ﺷﻨﺎﺳﻪ ‪.‬ﻓﻘﻂ ﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎﯾﯽ را ﺗﻮﺳﻂ ﻓﻮﮐﺲ ﺑﺮاﻣﻮن ﻣﯽ‬

‫ﻓﺮﺳﺘﻪ و دﺳﺘﻮراﺗﯽ رو ﻣﯿﺪه‪-‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪32‬‬


‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬اون ﺟﺎﺳﻮﺳﯽ در ﻣﯿﺎن ﻣﺮگ ﺧﻮا ﻫﺎ داره ﮐﻪ ﺑﻬﺶ ﺧﺒﺮ داده ﺑﻮد ﻗﺮاره وﻟﺪﻣﻮت ﺑﻪ ﺧﻮﻧﻪ ﺧﺎﻟﻪ ات ﺣﻤﻠﻪ‬

‫ﮐﻨﻪ‪.‬اﻟﺒﺘﻪ ﺧﻮد وﻟﺪﻣﻮرت ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﺴﺖ وارد ﺧﻮﻧﻪ ﺑﺸﻪ اﻣﺎ ﻣﺮگ ﺧﻮارﻫﺎ ﻣﺸﮑﻠﯽ ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ ‪...‬و ﻣﯽ ﺗﻮﻧﺴﺘﻨﺪ ﺑﻪ راﺣﺘﯽ‬
‫وارد ﺧﻮﻧﻪ ﺑﺸﻦ‪....‬ﻋﻼوه ﺑﺮ اﯾﻦ ﺑﺎ ﻣﺮگ داﻣﺒﻠﺪور ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ روي ﺧﻮﻧﻪ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد ﺿﻌﯿﻒ ﺷﺪه ﺑﻮد و ﺑﻪ‬

‫ﺧﻮﺑﯽ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﺴﺖ از ﺧﻮﻧﻪ ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ ﮐﻨﻪ و اﻟﺒﺘﻪ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺷﻮﻫﺮ ﺧﺎﻟﻪ ات را ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﻨﯿﻢ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺗﻮ رو از‬

‫ﺧﻮﻧﻪ ﺑﯿﺮون ﮐﻨﻪ و دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ ﮐﻪ دﻧﺒﺎل ﻓﺮﺻﺘﯽ ﺑﻮدﻧﺪﺗﺎ ﺑﻬﺖ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬

‫داﻣﻠﺒﺪور‪:‬ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ دﻟﯿﻞ ﻗﺮار ﺷﺪ ﺗﻮ روﻣﺨﻔﯿﺎﻧﻪ ﺑﯿﺎرﯾﻢ اﯾﻨﺠﺎ‪....‬وﻟﯽ وﻟﺪﻣﻮرت ﻓﻬﻤﯿﺪ‪.‬‬
‫ﺑﯿﻞ‪:‬ﻣﺎ ﻧﯿﺮوي زﯾﺎدي رو از دﺳﺖ دادﯾﻢ‪.‬دﯾﮕﻪ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺘﯿﻢ ﺑﯿﺸﺘﺮ از اﯾﻦ اﻓﺮادﻣﻮن را از دﺳﺖ ﺑﺪﯾﻢ‬
‫ﻫﺮي ‪:‬ﻣﻨﻈﻮرﺗﻮن ﭼﯿﻪ؟‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ‪:‬ﻫﺮي ﺗﻮ روزﻧﺎﻣﻪ ﻧﻤﯽ ﺧﻮﻧﯽ؟‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﺧﺠﺎﻟﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﻪ‪.‬ﻣﻦ از ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﺧﺒﺮ ﻧﺪارم‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬ﯾﻌﻨﯽ ﺧﺒﺮ ﻧﺪاري ﯾﮏ ﻫﻔﺘﻪ ﻗﺒﻞ ﻣﺮگ ﺧﻮارﻫﺎ ﺑﻪ ﮐﻮﭼﻪ دﯾﺎﮔﻮن ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮﻧﺪ و ‪ 30‬ﻧﻔﺮ از اﻓﺮاد وزارﺗﺨﺎﻧﻪ‬

‫ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ؟‬

‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﮔﻔﺖ‪ 30:‬ﻧﻔﺮ؟‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ‪:‬ﺑﻠﻪ‪.....‬از ﺗﻮ ﺗﻌﺠﺐ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﻫﺮي ‪...‬ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮدم ﻣﯽ ﺧﻮاي از ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﺑﺎﺷﯽ‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﺳﺮش را ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ‪.‬ﺣﻖ ﺑﺎ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻮد او ﺑﺎﯾﺪ از اوﺿﺎع ﺷﻬﺮ ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ‪:‬اﻻن ﺑﺤﺚ اﯾﻦ ﻧﯿﺴﺖ رﯾﻤﻮس‪...‬ﻣﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺪوﻧﯿﻢ ﮐﯽ ﺟﺎﺳﻮﺳﯽ ﮐﺮده‪.‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور‪:‬درﺳﺘﻪ ‪.‬ﻣﺎ ﺑﺎﯾﺪ اون ﺟﺎﺳﻮس رو ﻫﺮ ﭼﻪ زودﺗﺮ ﭘﯿﺪا ﮐﻨﯿﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮي‪ :‬راﺳﺘﯽ ﭼﺮا رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاد ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺑﺸﻪ؟‬
‫ﺑﯿﻞ‪:‬ﻣﺎ ﻫﻢ ﻧﻤﯽ دوﻧﯿﻢ ﻫﺮي‪.‬اﻣﺎ ﻫﺮ ﮐﯽ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ از ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﻣﺤﻔﻞ ﺧﺒﺮ داره‪.‬ﺣﺘﯽ از ﮐﻼس ﻣﺨﻔﯽ ﭼﻔﺖ‬

‫ﺷﺪﮔﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ اﺳﻨﯿﭗ داﺷﺘﯽ‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪33‬‬


‫ﻫﺮي‪:‬ﺷﺎﯾﺪ ﭘﺮﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻬﺶ ﮔﻔﺘﻪ‪.‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور‪:‬اﻣﮑﺎن داره‪.‬اون از ﻣﻦ ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﮐﻪ ﺑﻬﺖ ﭼﻔﺖ ﺷﺪﮔﯽ رو ﯾﺎد ﺑﺪم‪.‬اون ﻣﯽ ﮔﻪ ﺑﺎﯾﺪ ذﻫﻨﺖ در ﻣﻘﺎﺑﻞ‬

‫وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ‪.‬‬

‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻨﻢ درﺳﺖ ﻣﯽ ﮔﻪ‪.‬ﻫﺮي ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺘﻮﻧﻪ ﭼﻔﺖ ﺷﺪﮔﯽ رو ﯾﺎد ﺑﮕﯿﺮه‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﻧﺎﮔﻬﺎن ﭼﯿﺰي ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮش آﻣﺪ‪.‬‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﮔﻔﺖ اﺳﻨﯿﭗ اﯾﻨﺠﺎ ﻧﯿﺴﺖ‪.‬ﮐﺴﯽ ﻣﯽ دوﻧﻪ ﮐﺠﺎﺳﺖ؟‬‫داﻣﺒﻠﺪور‪:‬وﻟﺪﻣﻮرت ﻧﺘﻮﻧﺴﺘﻪ ﻣﺸﮑﻠﺸﻮ ﺑﺎ ﭼﻮب دﺳﺘﯽ ات ﺣﻞ ﮐﻨﻪ‪.‬ﻣﺎ ﻣﯽ دوﻧﯿﻢ ﮐﻪ اﻟﯿﻮﻧﺪر ﻫﻨﻮز زﻧﺪه ﺳﺖ‬

‫واﺳﻨﯿﭗ و ﭘﺘﯽ ﮔﺮو ﻫﻢ رﻓﺘﻦ روﺷﯽ رو ﺑﺮاي ﺣﻞ اﯾﻦ ﻣﺸﮑﻞ ﭘﯿﺪا ﮐﻨﻨﺪ‪.‬اﻟﯿﻮﻧﺪر ﺑﻬﺸﻮن ﮔﻔﺘﻪ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮن اﯾﺘﺎﻟﯿﺎ ﺗﺎ‬

‫ﯾﮏ روﻏﻦ ﻣﺨﺼﻮص ﺑﯿﺎرن‪.‬‬

‫ﻫﺮي ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﻓﺮو رﻓﺖ‪.‬ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺳﻮاﻟﯽ راﮐﻪ از دﯾﺸﺐ ﻓﮑﺮش را ﻣﺸﻐﻮل ﮐﺮده ﺑﻮد ﭘﺮﺳﯿﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﻮ ﭼﻄﻮري ﺑﻪ اون ﺳﺮﻋﺖ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪي ﮐﻪ اوﻧﺎ ﻣﯽ ﺧﻮان ﻣﻨﻮ از ﺧﻮﻧﻪ ﺑﯿﺮون‬

‫ﮐﻨﻨﺪ و اون ﻧﺎﻣﻪ رو ﻓﺮﺳﺘﺎدي؟‬

‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ‪:‬راﺳﺘﺶ ﻓﻮﮐﺲ ﯾﻪ ﻧﺎﻣﻪ از رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ اورد ﮐﻪ ﺗﻮش ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﻮد ﺷﻮﻫﺮ ﺧﺎﻟﺖ ﻣﯽ ﺧﻮاد ﺗﻮ رو ﺑﯿﺮون‬

‫ﮐﻨﻪ‪.‬از ﻣﻦ ﺧﻮاﺳﺖ ﯾﮏ ﻧﺎﻣﻪ ﺑﻨﻮﯾﺴﻢ و از ﺷﻮﻫﺮ ﺧﺎﻟﺖ ﺑﺨﻮام ﺗﻮ را ﺗﺎ ﺻﺒﺢ ﻧﮕﻪ داره‪.‬‬

‫ﻫﺮي ‪:‬ﻧﺎﻣﺖ ﺣﺮف ﻧﺪاﺷﺖ‪........‬ﻫﺮي ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﻓﺮو رﻓﺖ و ﺳﭙﺲ اداﻣﻪ داد‪...:‬وﻟﯽ اون از ﮐﺠﺎ ﻓﻬﻤﯿﺪ؟‬
‫داﻣﺒﻠﺪور‪:‬اون از ﻓﻮﮐﺲ ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺑﻮد ﻣﺮاﻗﺒﺖ ﺑﺎﺷﻪ ﻫﺮي‪.‬وﻗﺘﯽ ﻓﻮﮐﺲ دﯾﺪ ورﻧﻮن ﻗﺼﺪ داره ﺗﻮ رو از ﺧﻮﻧﻪ‬

‫ﺑﯿﺮون ﮐﻨﻪ ﺑﻪ رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ ﺧﺒﺮ داد و اون ﻫﻢ ﺑﻪ ﻣﺎ ﮔﻔﺖ و ﭼﻮن ﺗﻌﺪادﻣﻮن ﮐﻢ ﺑﻮد ﻗﺮار ﺷﺪ ﺻﺒﺢ دﻧﺒﺎﻟﺖ ﺑﯿﺎﯾﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬وﻟﯽ ﺷﻤﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ دﻧﺒﺎﻟﻢ اوﻣﺪﯾﻦ!!!‬

‫ﭼﺎرﻟﯽ‪:‬ﺑﻘﯿﻪ ﻣﺎ ﭘﺎﯾﯿﻦ و ﺑﺎﻻي ﺧﯿﺎﺑﺎن ﻣﺮاﻗﺐ ﺑﻮدﯾﻢ‪.‬ﻗﺮار ﺑﻮد زﯾﺎد ﺟﻠﺐ ﺗﻮﺟﻪ ﻧﮑﻨﯿﻢ وﻟﯽ اﻧﮕﺎر ﻣﻮﻓﻖ ﻧﺸﺪﯾﻢ و‬

‫ﻣﺮگ ﺧﻮارﻫﺎ ﻓﻬﻤﯿﺪن‪.‬‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪34‬‬


‫‪.‬ﭼﺮا ﻫﯿﭻ ﻣﺸﻨﮕﯽ ﺑﯿﺮون ﻧﺒﻮد؟ﻣﻦ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮدم ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اون ﺳﺮو ﺻﺪاﻫﺎ ﻣﺸﻨﮓ ﻫﺎ ﻫﻢ از ﺧﻮﻧﻪ ﻫﺎ ﺷﻮن‬

‫ﺑﯿﺮون ﺑﯿﺎﯾﻦ‪-‬‬

‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬ﻣﺎ ﯾﮏ ﻃﻠﺴﻤﯽ ﮔﺬاﺷﺘﯿﻢ ﮐﻪ ﻣﺸﻨﮓ ﻫﺎ ﺑﯿﺮون ﻧﯿﺎﯾﻦ و ﺗﻮ ﺧﻮﻧﻪ ﻫﺎﺷﻮن ﺑﻤﻮﻧﻦ‪.‬ﭼﻮن اﮔﻪ ﻣﯽ اوﻣﺪن ﺣﺘﻤﺎ‬

‫ﺗﻌﺪاد زﯾﺎدﺷﻮن ﮐﺸﺘﻪ ﻣﯽ ﺷﺪﻧﺪ ﻣﺎ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺘﯿﻢ ﺑﯿﺸﺘﺮ از اﯾﻦ اﻓﺮاد ﮐﺸﺘﻪ ﺑﺸﻦ‪.‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﺧﺐ‪....‬ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ رو در‪ ....‬ﻣﺒﺎرزه اﻣﺮوز از دﺳﺖ دادﯾﻢ؟‬

‫ﻫﺮي ﺑﻪ اﻣﯿﺪ اﯾﻨﮑﻪ ﺗﻌﺪاد ﮐﻤﯽ از اﻓﺮاد ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪ 20:‬ﻧﻔﺮ‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﺳﺮش را ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ‪ 20.‬ﻧﻔﺮ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺣﻔﺎﻇﺖ از اون ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮﻧﺪ‪.‬ﻫﺮي ﺧﻮدش را ﻣﺴﺆل ﻣﺮگ‬

‫اوﻧﺎ ﻣﯽ دوﻧﺴﺖ‪.‬‬

‫ﭼﺎرﻟﯽ ﮐﻪ اﻧﮕﺎر ﻓﮑﺮ ﻫﺮي رو ﺧﻮاﻧﺪه ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﻮ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺧﻮدﺗﻮ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻣﺮگ اوﻧﺎ ﺳﺮزﻧﺶ ﮐﻨﯽ‪.‬اوﻧﺎ ﻣﯽ‬

‫ﺧﻮاﺳﺘﻦ در اﯾﻦ راه ﺑﻤﯿﺮن‪.‬‬

‫رون ﮐﻪ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﭼﯿﺰي ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪:‬درﺳﺘﻪ رﻓﯿﻖ‪.‬اوﻧﺎ اﯾﻦ راﻫﻮ اﻧﺘﺨﺎب ﮐﺮدن‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﮐﻪ ﮐﻤﯽ آرام ﺷﺪه ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪:‬اون ﻧﻮر ﺳﻔﯿﺪ ﭼﯽ ﺑﻮد؟‬
‫داﻣﺒﻠﺪور‪:‬ﯾﻪ ﻧﻮع ﺳﭙﺮ ﻣﺪاﻓﻊ در ﻣﻘﺎﺑﻞ دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ‪.‬او ﮐﻪ ﺗﻌﺠﺐ ﻫﺮي را دﯾﺪه ﺑﻮد ﻟﺒﺨﻨﺪي زد و اداﻣﻪ داد‪:‬ﺑﻪ‬

‫ﻣﻮﻗﺶ ﺗﻮ ﻫﻢ ﯾﺎد ﻣﯽ ﮔﺮي ﻫﺮي‪.‬‬

‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﺷﺮﻣﻨﺪﮔﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﭼﻪ اﺗﻔﺎق ﻫﺎي دﯾﮕﻪ اي اﻓﺘﺎده ﮐﻪ ﻣﻦ ازﺷﻮن ﺑﯽ ﺧﺒﺮم؟‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻠﻪ‪...‬ﻧﺼﻒ دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎي آزﮐﺎﺑﺎن ﻓﺮار ﮐﺮدن‪ .‬ﻣﺮگ ﺧﻮاﻫﺎ ﺑﻪ ﭼﻨﺪ ﻣﺤﻠﻪ ﻣﺎﮔﻠﯽ‬
‫ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮدﻧﺪ و ‪ 40‬ﻧﻔﺮ از ﻣﺸﻨﮓ ﻫﺎ را ﮐﺸﺘﻨﺪ‪......‬‬
‫ﻧﺎﮔﻬﺎن در وﺳﻂ ﻣﯿﺰ اﺗﺸﯽ ﺳﺮخ رﻧﮓ ﺷﻌﻠﻪ ور ﺷﺪ و ﻗﻘﻨﻮس ﺑﺎ آﻫﻨﮕﯽ آراﻣﺶ ﺑﺨﺶ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﻓﻮﮐﺲ‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪35‬‬


‫ﻗﻘﻨﻮس ﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎﯾﯽ را ﮐﻪ ﺑﺎ ﺧﻮد اورده ﺑﻮد ﺟﻠﻮي داﻣﺒﻠﺪور ﮔﺬاﺷﺖ و ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻫﺮي ﮐﺮد و دوﺑﺎره در اﺗﺸﯽ‬

‫ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪ‪.‬‬

‫‪--------------------------------------------------------------------------------------------‬‬‫‪--------------------------‬‬‫ﻓﻮﮐﺲ ﮐﻨﺎر ﻣﺮدي ﺟﻮان ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ ‪.‬ﻣﺮد دﺳﺘﯽ ﺑﻪ ﺳﺮ ﻗﻘﻨﻮس ﮐﺸﯿﺪ و اورا ﻧﻮازش ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﺣﺎل ﻫﺮي ﺧﻮب ﺑﻮد ﻓﻮﮐﺲ؟‪-‬‬
‫ﻓﻮﮐﺲ ﺳﺮش را ﺑﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺗﺎﯾﯿﺪ ﺗﮑﺎن داد‪.‬‬
‫‪-‬ﺧﻮﺑﻪ ‪...‬ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻢ ﮐﻪ ﺣﺎﻟﺶ ﺧﻮﺑﻪ‪ ...‬اون ﭘﺴﺮ راه ﻃﻮﻻﻧﯽ در ﭘﯿﺶ داره‪.....‬اﻣﯿﺪوارم ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺸﻪ‪.‬ﻣﯽ دوﻧﯽ ﮐﻪ‬

‫ﻓﻌﻼ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﮐﺎري ﺑﮑﻨﻢ ‪....‬اﻣﺎ زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﻮﻗﺶ ﺑﺮﺳﻪ ﻣﻦ ﮐﻨﺎر ﻫﺮي ﺧﻮاﻫﻢ ﺑﻮد‪....‬‬

‫‪--------------------------------------------------------------------------------------------‬‬‫‪--------------------------‬‬‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﺮدم ﺑﮕﻢ ﮐﻪ رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ ﻧﺎﻣﻪ ﻓﺮﺳﺘﺎده ﺑﻮد ﺗﺎ ﺑﺒﯿﻨﻪ ﺣﺎل ﻫﺮي ﺧﻮﺑﻪ ﯾﺎ ﻧﻪ‪.‬ﻣﻨﻢ ﺟﻮاﺑﺸﻮ‬
‫ﻓﺮﺳﺘﺎدم‪.‬و در ﺿﻤﻦ ﮔﻔﺖ در ﻣﻮرد ﺟﺎﺳﻮس ﻫﻢ ﺗﺤﻘﯿﻖ ﻣﯽ ﮐﻨﻪ ﺗﺎ ﺑﻔﻬﻤﻪ ﮐﯿﻪ‪.‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور‪:‬ﺧﻮﺑﻪ‬
‫او دﺳﺘﺶ را دراز ﮐﺮد و ﯾﮑﯽ از ﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎ راﺑﺮداﺷﺖ و ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ آن ﮐﺮد‪.‬ﺑﻌﺪ ﻧﺎﻣﻪ را ﺑﻪ ﻃﺮف ﻫﺮي ﮔﺮﻓﺖ و‬

‫ﮔﻔﺖ‪:‬اﯾﻦ ﻧﺎﻣﻪ ﺑﺮاي ﺗﻮ ﺳﺖ ﻫﺮي‪..‬‬

‫رون ﻧﺎﻣﻪ را ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﻪ ﻫﺮي داد‪.‬ﻫﺮي ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﭘﺎﮐﺖ ﻧﺎﻣﻪ ﮐﺮد ‪".‬ﺑﺮﺳﺪ ﺑﻪ دﺳﺖ آﻗﺎي ﭘﺎﺗﺮ"‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﻧﺎﻣﻪ دﯾﮕﺮ را ﺑﺎز ﮐﺮد و ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺧﻮاﻧﺪن ﮐﺮد‪.‬ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﻧﺎﻣﻪ را روي ﻣﯿﺰ ﮔﺬاﺷﺖ و‬

‫ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﺐ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ‪...‬ﻟﻄﻔﺎ ﺑﺮﯾﺪ ﺗﻮ اﺗﺎﻗﺘﻮن ‪.‬ﻣﺎ ﻣﯽ ﺧﻮاﯾﻢ ﺟﻠﺴﻪ ﺧﺼﻮﺻﯽ ﺑﺎ ﻫﻢ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯿﻢ‪.‬‬

‫ﻫﺮي ﺑﻪ آراﻣﯽ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و رون ﻫﺮﻣﯿﻮن و ﺟﻨﯽ ﻫﻢ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬ﻫﺮي ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﻪ ﻓﺮد و ﺟﺮج ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﻧﺸﺴﺘﻪ‬

‫ﺑﻮدﻧﺪ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪.‬ﻓﺮد ﭼﺸﻤﮑﯽ زد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﺎ اﻻن ﻋﻀﻮ ﻣﺤﻔﻠﯿﻢ ﻫﺮي‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪36‬‬


‫واﻗﻌﺎ؟‬‫ﻓﺮد‪:‬ﺑﻠﻪ‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن دﺳﺖ ﻫﺮي را ﮐﺸﯿﺪ و ﮔﻔﺖ ‪:‬ﺑﯿﺎ ﺑﺮﯾﻢ ﻫﺮي‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﮐﻪ از ﻋﻀﻮ ﺷﺪن ﻓﺮد و ﺟﺮج دﻟﺨﻮر ﺷﺪه ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﺮا اوﻧﺎ ﻋﻀﻮ ﻣﺤﻔﻞ ﺷﺪﻧﺪ وﻟﯽ ﻣﻦ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﻋﻀﻮ‬

‫ﺑﺸﻢ؟‬

‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬ﺑﻌﺪا در ﻣﻮردش ﺑﺎ ﻫﻢ ﺣﺮف ﻣﯽ زﻧﯿﻢ ﻫﺮي‪....‬ﺣﺎﻻ ﺑﺮﯾﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮي از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﺑﺎﻻ رﻓﺖ و وارد اﺗﺎق رون ﺷﺪ‪.‬اﺗﺎق رون ﻫﻢ ﻣﺜﻞ ﻗﺒﻞ ﺑﻮد‪.‬ﻓﻘﻂ ﯾﮏ ﺗﺨﺖ اﺿﺎﻓﯽ ﺑﺮاي ﻫﺮي‬

‫ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪو ﺗﻌﺪاد ﭘﻮﺳﺘﺮ ﺗﯿﻢ ﻫﺎي ﮐﻮﺋﯿﺪﯾﭻ زﯾﺎد ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬اذرﺧﺶ و ﭼﻤﺪاﻧﺶ در ﮔﻮﺷﻪ اﺗﺎق ﺑﻮد ‪.‬ﻫﺪوﯾﮏ‬

‫وﻗﺘﯽ ﻫﺮي را دﯾﺪ از ﺟﻠﻮي ﭘﻨﺠﺮه ﭘﺮواز ﮐﺮد و ﺑﻪ ﻃﺮﻓﺶ رﻓﺖ ‪.‬ﻫﺮي دﺳﺘﺶ را دراز ﮐﺮد و ﻫﺪوﯾﮏ روي‬

‫دﺳﺘﺶ ﻧﺸﺴﺖ ‪.‬رون وﻫﺮﻣﯿﻮن ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻫﺮي وارد ﺷﺪﻧﺪ‪.‬ﺟﻨﯽ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ داﺧﻞ ﺑﺸﻪ ﮐﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮔﻔﺖ‪:‬ﺟﯿﻨﯽ‪...‬‬

‫ﻣﯽ ﺷﻪ‪ ...‬ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺗﻨﻬﺎﻣﻮن ﺑﺬاري؟‬
‫ﺟﯿﻨﯽ رﻧﺠﯿﺪه ﺑﻮد اﻣﺎ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺎﺷﻪ‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن در را ﺑﺴﺖ و ﻃﻠﺴﻢ ﺳﮑﻮت را ﮔﺬاﺷﺖ‪.‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﺣﺎﻟﺖ ﭼﻄﻮره ﻫﺪوﯾﮏ؟‬
‫ﺟﻐﺪ ﭼﻨﺪ ﺑﺎر ﻧﻮﮐﺶ را ﺑﻪ ﻫﻢ زد وﺑﻌﺪ از روي دﺳﺖ ﻫﺮي ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و از ﭘﻨﺠﺮه ﺑﯿﺮون رﻓﺖ‪.‬‬
‫ﻫﺮي روي ﺗﺨﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﺮاﯾﺶ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ﻧﺸﺴﺖ و رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﻢ روﺑﻪ روﯾﺶ ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ‪.‬ﻫﺮي ﻧﺎﻣﻪ را ﺑﺎز‬

‫ﮐﺮد و ﺧﻮاﻧﺪ‪.‬‬

‫"اﻗﺎي ﭘﺎﺗﺮﻋﺰﯾﺰ اﻣﯿﺪوارم ﺳﻼﻣﺖ ﺑﺎﺷﯿﺪ‪.‬ﻣﯽ دوﻧﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاﯾﺪ ﺑﺪوﻧﯿﺪ ﻣﻦ ﮐﯽ ﻫﺴﺘﻢ اﻣﺎ ﺗﺎ زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻧﺘﻮﻧﺴﺘﯿﺪ‬

‫ﭼﻔﺖ ﺷﺪﮔﯽ رو ﯾﺎد ﺑﮕﯿﺮﯾﺪ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﻫﻮﯾﺖ ﺧﻮدﻣﻮ ﺑﺮاﺗﻮن ﻓﺎش ﮐﻨﻢ‪.‬ﻣﻦ از اﺑﺮﻓﻮرث ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﮐﻪ ﺑﻬﺘﻮن ﭼﻔﺖ‬

‫ﺷﺪﮔﯽ رو ﯾﺎد ﺑﺪه وزﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺷﺪم ﮐﻪ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯿﺪ ار ذﻫﻨﺘﻮن ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ ﮐﻨﯿﺪ ﻓﻮﮐﺲ رو ﻣﯽ ﻓﺮﺳﺘﻢ دﻧﺒﺎﻟﺘﻮن‬

‫‪.‬در ﻣﻮرد ﺟﺎن ﭘﯿﭻ ﻫﺎ ﺑﻪ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﭼﯿﺰي ﻧﮕﯿﺪ و دﻧﺒﺎﻟﺸﻮن ﻫﻢ ﻧﺮﯾﺪ‪.‬اﮔﻪ ﺗﻮﻧﺴﺘﯿﺪ ﺑﻔﻬﻤﯿﺪ ﭼﯽ ﻫﺴﺘﻦ ﯾﺎ ﮐﺠﺎن ﺑﻪ‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪37‬‬


‫ﻣﻦ ﺧﺒﺮ ﺑﺪﯾﻦ و ﺧﻮدﺗﻮن ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﺳﻌﯽ ﻧﮑﻨﯿﺪ ﭘﯿﺪا ﯾﺎ ﻧﺎﺑﻮدﺷﻮن ﮐﻨﯿﺪ ﭼﻮن ﺷﻤﺎ ﻫﻨﻮز ﺑﺮاي اﯾﻦ ﮐﺎر آﻣﺎده ﻧﯿﺴﺘﯿﺪ و‬

‫ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎﺷﯿﺪ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻫﻢ ﺑﺪون ﺷﻤﺎ ﻧﻪ دﻧﺒﺎﻟﺸﻮن ﻣﯽ رم ﻧﻪ ﻧﺎﺑﻮدﺷﺎن ﻣﯿﮑﻨﻢ‪ .‬در ﺿﻤﻦ ﺑﻌﺪ از ﺧﻮاﻧﺪن اﯾﻦ ﻧﺎﻣﻪ را‬
‫ﻧﺎﺑﻮد ﮐﻨﯿﺪ‪".‬‬

‫ﺑﺎ اﻣﯿﺪ ﭘﯿﺮوزي‬
‫رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ‬
‫ﻫﺮي ﺳﺮش را از روي ﻧﺎﻣﻪ ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد و ﺑﻪ رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﺧﺐ ﭼﯽ ﻧﻮﺷﺘﻪ؟‬
‫ﻫﺮي ﻧﺎﻣﻪ را ﺑﻪ ﻃﺮف ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﻮدت ﺑﺨﻮن‪.‬‬
‫رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﺮ دو روي ﻧﺎﻣﻪ ﺧﻢ ﺷﺪﻧﺪ و ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺧﻮاﻧﺪن ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬ﺑﻌﺪ از اﯾﻦ ﮐﻪ ﺧﻮاﻧﺪن ﻧﺎﻣﻪ ﺗﻤﺎم ﺷﺪ‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪.‬‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬از ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﺧﺒﺮ داره‪....‬ﯾﻌﻨﯽ ﮐﯽ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻪ ﺑﺎﺷﻪ؟‬
‫رون ‪ :‬ﻫﺮ ﮐﯽ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ از ﺟﺎن ﭘﯿﭻ ﻫﺎ ﻫﻢ ﺧﺒﺮ داره؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬درﺳﺘﻪ‪....‬و ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﻫﺮي رو ﻫﻢ ﻣﯿﺸﻨﺎﺳﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن وﻗﺘﯽ ﻧﮕﺎه رون و ﻫﺮي را دﯾﺪ ﻫﻮﻓﯽ ﮐﺸﯿﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺷﻤﺎ ﭼﺮا ﺧﻮب ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﯿﺪ‪......‬اون ﻣﯽ دوﻧﻪ‬

‫ﻫﺮي ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز ﻫﺎ ﻣﯽ ﮔﺮده و اﮔﻪ ﭘﯿﺪاش ﮐﻨﻪ ﺧﻮدش ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﻣﯽ ﺧﻮاد اوﻧﻮ ﻧﺎﺑﻮد ﮐﻨﻪ‪....‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ‬
‫ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و اداﻣﻪ داد‪:‬ﻣﮕﻪ ﻧﻪ ﻫﺮي؟‬

‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﻣﻦ ﻣﻦ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﺐ ‪...‬راﺳﺘﺶ‪...‬اره‪.‬ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﺧﻮام ﮐﺴﯽ ﺧﻮدﺷﻮ ﻗﺎﻃﯽ اﯾﻦ ﻣﺎﺟﺮا ﮐﻨﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﺧﺐ‪...‬اﯾﻦ ﻧﺸﻮن ﻣﯽ ده ﮐﻪ اون ﺑﺎ اﺧﻼق ﻫﺮي آﺷﻨﺎﺳﺖ‪.‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬درﺳﺘﻪ‪.‬‬
‫رون‪:‬ﺗﻮ ﭼﻪ ﻃﻮري اﯾﻦ ﭼﯿﺰ ﻫﺎ رو ﻣﻔﻬﻤﯽ ﻫﺮﻣﯿﻮن؟‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪38‬‬


‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﭼﻮن ﺧﻮب ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ‪...‬اﮔﻪ ﺷﻤﺎ ﻫﻢ ﻓﮑﺮ ﺗﻮن رو ﺑﻪ ﮐﺎرﺑﻨﺪازﯾﺪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﯽ ﺷﯿﺪ‪.‬‬
‫ﻧﺎﮔﻬﺎن در ﺑﺎز ﺷﺪ و ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ وارد اﺗﺎق ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ‪:‬ﻣﯿﺸﻪ ﯾﻪ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﯿﺎي ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻫﺮي‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﺑﻪ ﻃﺮف در رﻓﺖ ‪.‬رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﻢ دﻧﺒﺎل ﻫﺮي راه اﻓﺘﺎدﻧﺪ اﻣﺎ ﺑﺎ ﺻﺪاي ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﻣﺘﻮﻗﻒ‬

‫ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬

‫‪.‬ﺷﻤﺎ ﻧﻪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ‪.‬ﻓﻘﻂ ﻫﺮي‪-‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﻪ رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﻪ ﻗﯿﺎﻓﻪ ﻫﺎﯾﺸﺎن در ﻫﻢ رﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﺑﺎ ﺻﺪاي آراﻣﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬وﻗﺘﯽ ﺑﺮﮔﺮدم ﻫﻤﻪ‬

‫ﭼﯿﺰ رو ﺑﻬﺘﻮن ﻣﯽ ﮔﻢ‪.‬‬

‫او دﻧﺒﺎل ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﭘﺎﯾﯿﻦ رﻓﺖ و وارد آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺷﺪ‪.‬ﺗﺎﻧﮑﺲ و ﻣﻮدي و ﮐﯿﻨﺰﻟﯽ و آﻗﺎي وﯾﺰﻟﯽ ﻫﻢ ﺑﻪ‬

‫ﺟﻤﻊ آﻧﻬﺎ اﺿﺎﻓﻪ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬ﻫﺮي روي ﯾﮑﯽ از ﺻﻨﺪﻟﯽ ﻫﺎ ي روﺑﻪ روي ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﺸﺴﺖ‪.‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﺑﺎ ﻣﻦ ﮐﺎري داﺷﺘﯿﺪ؟‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬ﺗﻮ وداﻣﺒﻠﺪور دﻧﺒﺎل ﮐﺎري رﻓﺘﻪ ﺑﻮدﯾﺪ درﺳﺘﻪ؟‬

‫ﻫﺮي ﺣﺮﻓﯽ ﻧﺰد و ﺑﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪.‬داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻪ او ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﺑﻪ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﭼﯿﺰي ﻧﮕﻪ و ﻫﺮي ﻫﻢ ﻧﻤﯽ‬

‫ﺧﻮاﺳﺖ ﭼﯿﺰي ﺑﮕﻪ‪.‬‬

‫داﻣﺒﻠﺪور‪:‬ﻣﺎ ﻣﯽ ﺧﻮاﯾﻢ ﺑﺪوﻧﯿﻢ ﺷﻤﺎ دو ﻧﻔﺮ ﭼﻪ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﺮدﯾﺪ و ﭼﺮا آﻟﺒﻮس ﺿﻌﯿﻒ ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻫﺮي ‪:‬ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﭼﯿﺰي ﺑﮕﻢ ‪.‬ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﻓﺮﯾﺎد زذ‪:‬ﭼﺮا ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﺑﮕﯽ؟‬
‫ﻫﺮي ﮐﻪ ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد ﻟﺤﻨﺶ ﻣﺆدﺑﺎﻧﻪ ﺑﺎﺷﻪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﻮن ﺧﻮد ﭘﺮﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻬﻢ ﮔﻔﺘﻪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﮐﺴﯽ ﭼﯿﺰي‬

‫ﻧﮕﻢ‪.‬رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ ﻫﻢ اﯾﻦ و از ﻣﻦ ﺧﻮاﺳﺘﻪ‪.‬‬

‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﮐﻪ ﮐﻤﯽ آرام ﺷﺪه ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪:‬اﻣﺎ ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺘﻮﻧﯿﻢ ﮐﻤﮑﺖ ﮐﻨﯿﻢ‪....‬ﺗﻮ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﮐﺎري ﺑﮑﻨﯽ‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪39‬‬


‫‪.‬ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮐﻤﮏ ﮐﻨﻪ ﭘﺮﻓﺴﻮر‪.‬ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﺴﺖ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮐﻤﮏ ﮐﻨﻪ ﻣﺮده و ﻣﻦ ﺗﻮ اﯾﻦ‬

‫راه ﺗﻨﻬﺎم‬

‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ‪:‬ﻣﯽ ﺧﻮاي ﺧﻮدﺗﻮ ﺑﻪ ﮐﺸﺘﻦ ﺑﺪي؟‬
‫‪.‬ﻧﻪ ‪....‬ﻟﻄﻔﺎ دﯾﮕﻪ اﺻﺮار ﻧﮑﻨﯿﺪ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺑﮕﻢ‪-‬‬
‫اﯾﻨﺒﺎر ﻣﻮدي ﺑﺎ ﺻﺪاي ﺧﺸﻦ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺣﺮف زدن ﮐﺮد‪:‬ﻣﺎ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯿﻢ ﮐﻤﮑﺖ ﮐﻨﯿﻢ ﺗﺎ ﮐﺎري رو ﮐﻪ داﻣﺒﻠﺪور‬

‫ازت ﺧﻮاﺳﺘﻪ اﻧﺠﺎم ﺑﺪي ‪.‬اﯾﻦ ﺟﻮري زودﺗﺮ ﺑﻪ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﻣﯽ رﺳﯿﻢ‪.‬‬
‫‪.‬ﺷﻤﺎ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﯿﺴﺘﯿﺪ‪-‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﯽ رو ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﯿﺴﺘﯿﻢ ﻫﺮي؟‬

‫‪...-‬ﻣﯿﺪوﻧﯿﺪ اﮔﻪ اﯾﻦ راز ﻓﺎش ﺑﺸﻪ ﭼﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ ﻣﯽ اﻓﺘﻪ؟‪......‬اﮔﻪ ﺑﮕﻢ ﻣﻤﮑﻨﻪ ﮐﺴﺎي دﯾﮕﻪ اي ﻣﺜﻞ وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﻪ‬

‫وﺟﻮد ﻣﯿﺎن‪.‬ﻣﺎ ﺗﻮ ﻫﻤﯿﻦ ﯾﮑﯿﺶ ﻣﻮﻧﺪﯾﻢ ‪....‬ﭼﻪ ﺑﺮﺳﻪ ﺑﻪ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ دﯾﮕﻪ ﻣﺜﻞ وﻟﺪﻣﻮرت‪....‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬ﯾﻌﻨﯽ ﺑﻪ ﻣﺎ اﻃﻤﯿﻨﺎن ﻧﺪاري؟‬

‫‪-‬ﻣﻮﺿﻮع اﯾﻦ ﻧﯿﺴﺖ ‪....‬اﯾﻦ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ اﻃﻤﯿﻨﺎن دارم ﯾﺎ ﻧﻪ ﻓﺮﻗﯽ ﺗﻮ اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻪ‪.....‬اﮔﻪ ﻣﻦ ﺑﮕﻢ و و‬

‫وﻟﺪﻣﻮرت از ﻃﺮﯾﻖ ﯾﮑﯽ از ﺷﻤﺎ ﺑﻔﻬﻤﻪ دﯾﮕﻪ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﮐﺎري ﺑﮑﻨﻢ و ﺗﻤﺎم ﺗﻼش ﻫﺎي ﭘﺮﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻪ ﻫﺪر‬

‫ﻣﯿﺮه‪.‬‬

‫ﭼﺎرﻟﯽ‪:‬ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﻣﺎ ﻣﯽ رﯾﻢ و ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ رو ﻣﯿﺬارﯾﻢ ﮐﻒ دﺳﺖ اﺳﻤﺸﻮ ﻧﺒﺮ!!!‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ اﻃﻤﯿﻨﺎن ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﻪ‪.......‬وﻟﯽ اﮔﻪ ﯾﮑﯽ از ﺷﻤﺎ ﮔﯿﺮ ﻣﺮگ ﺧﻮاﻫﺎ ﺑﯿﻔﺘﻪ و اوﻧﻬﺎ ﺑﺒﺮﻧﺘﻮن ﭘﯿﺶ وﻟﺪﻣﻮرت اون‬

‫ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻪ ذﻫﻨﺘﻮﻧﻮ ﺑﺨﻮﻧﻪ ﯾﺎ از ﻣﻌﺠﻮن راﺳﺖ ﮔﻮﯾﯽ اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﻪ‪ ....‬و اون وﻗﺖ دﯾﮕﻪ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﻟﻮ ﻣﯽ ره‪.‬‬

‫ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﺣﺮﻓﯽ ﻧﺰد و ﻫﻤﻪ ﺑﻪ ﺣﺮف ﻫﺎي ﻫﺮي ﻓﮑﺮ ﮐﺮدﻧﺪ‪....‬ﻫﺮي ﺑﻪ اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﺑﺎرﻫﺎ ﻓﮑﺮ ﮐﺮده ﺑﻮد و ﺗﻤﺎم‬

‫ﺟﻮاﻧﺐ ﮐﺎر را ﺳﻨﺠﯿﺪه ﺑﻮد‪....‬او ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﺴﺖ رﯾﺴﮏ ﮐﻨﻪ‪...‬‬

‫داﻣﺒﻠﺪور ﺳﮑﻮت را ﺷﮑﺴﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺣﻖ ﺑﺎ ﻫﺮي ﺑﺎﺷﻪ‪....‬اﮔﻪ ﻗﺮار ﺑﻮد ﻣﺎ ﻫﻢ ﺑﺪوﻧﯿﻢ آﻟﺒﻮس‬

‫ﺧﻮدش ﺑﻬﻤﻮن ﻣﯽ ﮔﻔﺖ‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪40‬‬


‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ اﻋﺘﺮاﺿﯽ ﺑﮑﻨﻪ اﻣﺎ داﻣﺒﻠﺪور اداﻣﻪ داد‪:‬ﻫﺮي اﮔﻪ ﺑﻪ ﮐﻤﮏ ﻧﯿﺎز داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ ﺑﻬﻤﻮن ﻣﯿﮕﻪ و‬

‫ﻻزم ﻧﯿﺴﺖ ﺗﻮ اﯾﻦ ﻗﺪر ﻧﮕﺮاﻧﺶ ﺑﺎﺷﯽ رﯾﻤﻮس‪......‬اﮔﻪ ﺣﺮف دﯾﮕﻪ اي ﻧﯿﺴﺖ ﭘﺎﯾﺎن ﺟﻠﺴﻪ رو اﻋﻼم ﮐﻨﻢ‪.‬‬
‫وﻗﺘﯽ ﮐﺴﯽ ﺣﺮﻓﯽ ﻧﺰد داﻣﺒﻠﺪور اداﻣﻪ داد‪:‬ﺧﺐ‪...‬ﭘﺲ ﻫﻤﯿﻦ ﺟﺎ ﭘﺎﯾﺎن ﺟﻠﺴﻪ رو اﻋﻼم ﻣﯽ ﮐﻨﻢ‪.‬‬

‫ﻓﺼﻞ ﻫﻔﺘﻢ‬
‫ﭘﺪر ﺧﻮاﻧﺪه ﺟﺪﯾﺪ‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ را ﺗﺮك ﮐﺮد و ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪ ﺻﺪاي ﻣﺤﮑﻢ ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪن در ﺑﻪ‬

‫ﮔﻮش رﺳﯿﺪ‪.‬ﻫﺮي ﺑﻪ ﺗﺎﻧﮑﺲ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪.‬ﻋﻼوه ﺑﺮ ﻫﺮي ﺑﯿﺸﺘﺮ اﻓﺮاد ﻫﻢ داﺷﺘﻦ داﺷﺘﻨﺪ ﺑﻪ ﺗﺎﻧﮑﺲ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ‬

‫ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬ﺗﺎﻧﮑﺲ وﻗﺘﯽ ﻧﮕﺎه آﻧﻬﺎ را دﯾﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬اون ﻧﮕﺮان ﻫﺮﯾﻪ‪......‬ﺳﯿﺮﯾﻮس ازش ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺑﻮد اﮔﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ ﺑﺮاش اﻓﺘﺎد‬

‫رﯾﻤﻮس ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﭘﺪر ﺧﻮﻧﺪه ﻣﺮاﻗﺐ ﻫﺮي ﺑﺎﺷﻪ وﻟﯽ ﺑﺎ ﻧﺎﻣﻪ رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ‪.....‬‬

‫ﺗﺎﻧﮑﺲ ﺣﺮﻓﺶ را ادﻣﻪ ﻧﺪاد‪.‬ﻫﺮي ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮر اوﻧﻮ ﻧﻔﻬﻤﯿﺪه ﺑﻮد ﭘﺮﺳﺪ‪:‬دﯾﮕﻪ ﭼﯿﺰي ﻧﻤﻮﻧﺪه ‪ 17‬ﺳﺎﻟﻪ ﺑﺸﻢ ‪.‬ﻣﻦ‬

‫ﻣﯿﺘﻮﻧﻢ از ﺧﻮدم ﻣﺮاﻗﺒﺖ ﮐﻨﻢ‪....‬ﻻزم ﻧﯿﺴﺖ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﮕﺮاﻧﻢ ﺑﺎﺷﻪ‪....‬ﻣﻦ ﺑﻪ ﭘﺪر ﺧﻮﻧﺪه ﻧﯿﺎزي ﻧﺪارم‪...‬‬

‫داﻣﺒﻠﺪور ﺑﺎ آراﻣﺶ ﮔﻔﺖ‪:‬درﺳﺘﻪ ﮐﻪ داري ﺑﻪ ﺳﻦ ﻗﺎﻧﻮﻧﯽ ﻣﯽ رﺳﯽ اﻣﺎ ﻫﻨﻮز ﺑﻪ ﯾﮏ ﻧﻔﺮ اﺣﺘﯿﺎج داري ﺗﺎ ﺑﺘﻮﻧﯽ‬

‫ﺑﻬﺶ ﺗﮑﯿﻪ ﮐﻨﯽ ﻣﻨﻈﻮرﻣﻮ ﮐﻪ ﻣﯽ ﻓﻬﻤﯽ؟‪.....‬اﮔﻪ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﻮد ﺑﺎز ﻫﻢ اﯾﻦ ﺣﺮف رو ﻣﯿﺰدي ﻫﺮي؟‬

‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﻓﺮو رﻓﺖ ‪....‬اﮔﻪ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﻮد ﺑﺎز ﻫﻢ اﯾﻦ ﺣﺮف رو ﻣﯽ زد؟‪....‬ﻧﻪ اون ﻫﯿﭻ وﻗﺖ اﯾﻦ ﻃﻮر ﺣﺮف‬

‫ﻧﻤﯽ زد‪.‬‬

‫ﻫﺮي‪:‬ﻣﻦ ﻟﻮﭘﯿﻦ رو ﻫﻢ دوﺳﺖ دارم‪.....‬اون ﺗﻨﻬﺎ دوﺳﺖ ﻧﺰدﯾﮏ ﭘﺪر و ﻣﺎدﻣﻪ ﮐﻪ ﺑﺮام ﻣﻮﻧﺪه‪ ....‬اﻣﺎ ‪........‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮ‪:‬ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﻫﺮي ﻧﻤﯽ ﺧﻮاد ﺑﻌﺪ از ﺳﯿﺮﯾﻮس ﭘﺪر ﺧﻮﻧﺪه دﯾﮕﻪ اي داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ؟او ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و‬

‫اداﻣﻪ داد‪:‬ﻣﮕﻪ ﻧﻪ ﻫﺮي؟‬

‫ﻫﺮي ﺳﺮش را ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ و ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬اره‪....‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور‪:‬ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ ﻫﺮي رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ اﯾﻦ ﻣﺴﻮﻟﯿﺖ رو ﻗﺒﻮل ﮐﺮده‪ ....‬ﺗﻮ ﻧﺎﻣﻪ اي ﮐﻪ ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﻗﺒﻞ ﻓﺮﺳﺘﺎده ﺑﻮد‬

‫اﯾﻨﻮ ﮔﻔﺖ‪....‬‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪41‬‬


‫رون‪:‬ﭘﺲ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻪ اﯾﻦ دﻟﯿﻞ اﯾﻨﻘﺪر ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ و ﻧﺎراﺣﺖ ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬اﻣﺎ ﻣﺎ ﻧﻤﯽ دوﻧﯿﻢ اون ﮐﯿﻪ‪.....‬در ﺿﻤﻦ ﻫﺮي ﻫﻢ ﺑﺎﯾﺪ در اﯾﻦ ﻣﻮرد ﺗﺼﻤﯿﻢ ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺖ‪....‬اون ﺣﻖ‬

‫ﻧﺪاﺷﺖ از ﻃﺮف ﻫﺮي ﻫﻢ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﺑﮕﯿﺮه‪.‬‬

‫داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻪ آراﻣﯽ از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬دﺧﺘﺮم ‪...‬ﺷﺎﯾﺪ اون دﻟﯿﻠﯽ ﺑﺮاي اﯾﻦ ﮐﺎرش داره ﮐﻪ ﻣﺎ ازش ﺑﯽ‬

‫ﺧﺒﺮﯾﻢ‪.....‬ﺧﺐ ﻣﺎﻟﯽ ﻣﻦ دﯾﮕﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮم‪.‬‬

‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬وﻟﯽ ﻧﻬﺎر آﻣﺪه اﺳﺖ ‪....‬‬
‫ﻧﻪ ﻣﺎﻟﯽ ﺧﯿﻠﯽ ﮐﺎر دارم ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻬﺸﻮن ﺑﺮﺳﻢ ‪...‬ﺑﻤﻮﻧﻪ ﺑﺮاي ﯾﻪ وﻗﺖ دﯾﮕﻪ‪.‬‬‫ﻫﺮ ﻃﻮر راﺣﺘﯽ اﺑﺮﻓﻮرث‪.‬‬‫ﻣﻮدي و ﮐﯿﻨﺰﻟﯽ و ﺗﺎﻧﮑﺲ ﻫﻢ از ﺟﺎﯾﺸﺎن ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ‪:‬ﺷﻤﺎ دﯾﮕﻪ ﮐﺠﺎ ﻣﯽ رﯾﺪ؟‬
‫ﮐﯿﻨﺰﻟﯽ‪:‬ﺗﻮ وزارت ﺧﻮﻧﻪ ﮐﺎر زﯾﺎدي دارم ‪.‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮم ﻣﺎﻟﯽ‪.‬‬
‫ﻣﻮدي‪:‬ﻣﻦ و ﺗﺎﻧﮑﺲ ﻫﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﯾﻢ ﺑﺎ وزﯾﺮ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﯿﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺮاي ﭼﯽ؟‬
‫ﻣﻮدي ﺑﺎ ﻫﺮ دو ﭼﺸﻤﺶ ﺑﻪ ﻫﺮي ﺧﯿﺮه ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻓﻀﻮﻟﯽ ﻧﮑﻦ ﭘﺎﺗﺮ‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﭼﻬﺮه اش رادر ﻫﻢ ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﺑﻪ ﻣﺪاي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪.‬ﺑﺎ دﯾﺪن ﭼﻬﺮه ﻫﺮي ﻫﻤﻪ زدﻧﺪ زﯾﺮ ﺧﻨﺪه‪.‬‬
‫ﺗﺎﻧﮑﺲ‪:‬ﻧﺎراﺣﺖ ﻧﺸﻮ ﻫﺮي‪....‬اﺧﻼق اﻟﺴﺘﻮر رو ﮐﻪ ﻣﯽ دوﻧﯽ؟!!‬
‫ﻫﺮي ﻟﺒﺨﻨﺪي زد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﮐﯽ ﻣﯿﺎﯾﻦ؟‬
‫داﻣﺒﻠﺪور‪:‬ﺷﺐ ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺮدﯾﻢ ‪.....‬ﺣﺮﻓﻬﺎﯾﯽ ﻣﻮﻧﺪه ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﮔﻔﺘﻪ ﻧﺸﺪه‪.‬‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪42‬‬


‫داﻣﺒﻠﺪور و ﺳﻪ ﻧﻔﺮ دﯾﮕﺮ از آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺧﺎرج ﺷﺪﻧﺪ و ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﻫﻢ آﻧﻬﺎ را ﺗﺎ دم در ﺑﺪرﻗﻪ ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﻪ در ﮐﻨﺎرش ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﻣﻌﻠﻮم ﺑﻮد دارد روي ﻣﻮﺿﻮﻋﯽ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و‬

‫ﮔﻔﺖ‪:‬داري ﺑﻪ ﭼﯽ ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﯽ؟‬

‫‪-‬ﻣﻦ دارم ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﭼﺮا اون ﮔﻔﺘﻪ ﺗﺎ زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﭼﻔﺖ ﺷﺪﮔﯽ ﯾﺎد ﻧﮕﺮﻓﺘﯽ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻪ ﻫﻮﯾﺘﺸﻮ ﺑﺮات ﻓﺎش‬

‫ﮐﻨﻪ‪....‬ﺣﺎﻻﻫﻢ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﭘﺪر ﺧﻮﻧﺪه ﺗﻮ ﺳﺖ‪...‬‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎﻫﺶ را از روي ﻣﯿﺰ ﺑﺮداﺷﺖ و ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪.‬‬
‫‪-‬وﻗﺘﯽ ﺗﻮ اوﻣﺪي اﯾﻨﺠﺎ ﻣﻦ داﺷﺘﻢ ﺑﻪ ﻫﯿﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮدم و ﺑﺎ ﺷﻨﯿﺪن اﯾﻨﮑﻪ اون ﭘﺪر ﺧﻮﻧﺪه ﺗﻮ ﺷﺪه از‬

‫ﯾﮏ ﭼﯿﺰي ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺷﺪم‪.....‬‬

‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺖ ﮔﯿﺞ ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﺧﺐ ﭼﯽ؟‬‫ﺑﺒﯿﻦ ﻫﺮي اون ﻣﯽ ﺧﻮاد روي ﺗﻮ ﻧﻔﻮذ ﯾﺎ ﺗﺴﻠﻂ ﺑﯿﺸﺘﺮي داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ‪.‬‬‫وﻟﯽ ﻣﻦ ﮐﻪ دارم ﺑﻪ ﺳﻦ ﻗﺎﻧﻮﻧﯽ ﻣﯽ رﺳﻢ و‪...‬‬‫ﭼﺎرﻟﯽ ﺑﻪ ﻣﯿﺎن ﺣﺮف ﻫﺮي ﭘﺮﯾﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻦ ﺣﻖ ﺑﺎ ﻫﺮﻣﯿﻮﻧﻪ‪.....‬درﺳﺘﻪ ﺗﻮداري ﺑﻪ ﺳﻦ ﻗﺎﻧﻮﻧﯽ ﻣﯽ رﺳﯽ‬

‫وﻟﯽ ﺗﻮي دﻧﯿﺎي ﺟﺎدوﮔﺮي وﻗﺘﯽ ﮐﺴﯽ ﺑﺎ ﻫﻢ ﭘﺴﺮ ﺧﻮﻧﻪ و ﭘﺪر ﺧﻮﻧﺪه ﻣﯽ ﺷﻦ ﯾﻪ ﺟﻮر ﭘﯿﻤﺎن ﻣﺤﮑﻤﯽ ﺑﯿﻨﺸﻮن ﺑﺴﺘﻪ‬
‫ﻣﯽ ﺷﻪ ‪....‬‬

‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬وﻟﯽ ﭼﻪ ﻃﻮري؟‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﯾﻪ ﺑﺎر ﺑﺮام ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﺮد وﻗﺘﯽ ﺷﻤﺎ ﺗﻮ ﺷﯿﻮن آوارﮔﺎن ﺑﻮدﯾﻢ ﺗﻮ اﺳﻨﭗ رو ﻃﻠﺴﻢ ﮐﺮدي اوﻧﻢ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ‬‫ﺳﯿﺮﯾﻮس‪.‬‬
‫وﻟﯽ اوﻧﺠﺎ ‪....‬‬‫ﺑﺒﯿﻦ ﻫﺮي‪ ...‬ﺗﻮ اون ﻣﻮﻗﻊ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﻮدي ﮐﻪ ﭘﺘﯽ ﮔﺮو زﻧﺪه اﺳﺖ؟‬‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪43‬‬


‫ﻧﻪ ‪...‬در ﻧﻈﺮ ﻫﻤﻪ اون ﻣﺮده ﺑﻮد‪.‬‬‫درﺳﺘﻪ ‪....‬وﻟﯽ ﺗﻮ ﺑﻪ ﺳﯿﺮوس اﻋﺘﻤﺎد ﮐﺮدي ‪...‬درﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻧﻤﯽ دوﻧﺴﺘﯽ اون ﭘﺪر ﺧﻮﻧﺪﺗﻪ‪.‬‬‫ﺑﯿﻞ‪:‬وﻟﯽ ﭼﺮا اون ﻣﯽ ﺧﻮاد روي ﻫﺮي ﺗﺴﻠﻂ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ؟‬
‫ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﺣﺮﻓﯽ ﻧﺰد‪.‬ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺳﮑﻮت ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮔﻔﺖ‪:‬ﺷﺎﯾﺪ ﻣﯽ ﺧﻮاد ﻫﺮي ﺑﻪ ﮐﺎر ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﯽ دﺳﺖ‬

‫ﻧﺰﻧﻪ!!‬

‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﮐﻪ ﮐﻨﺎر دﯾﻮار آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد و ﺑﺤﺚ آﻧﻬﺎ را ﺗﻤﺎﺷﺎ ﻣﯿﮑﺮد ﮔﻔﺖ‪:‬ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﻢ وﻗﺘﻪ ﻧﻬﺎره ‪...‬و‬

‫ﺷﻤﺎ ﻫﻢ ﺑﻬﺘﺮه ﺑﺤﺜﺘﻮن رو ﺑﺮاي ﯾﻪ وﻗﺖ دﯾﮕﻪ ﻧﮕﻪ دارﯾﻦ‪.‬‬

‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺑﺎ ﺣﺮﮐﺖ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش ﺑﺸﻘﺎﺑﻬﺎ و ﻗﺎﺷﻮﻗﻬﺎ را روي ﻣﯿﺰ ﭼﯿﺪ‪.‬وﺳﭙﺲ ﺳﻮپ وﻣﺮغ ﺑﺮﯾﺎن ﺷﺪه را‬

‫ﮔﺬاﺷﺖ‪.‬‬

‫رون ﻗﺒﻞ از ﻫﻤﻪ ﻏﺬاﯾﺶ را ﮐﺸﯿﺪ و در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ دﻫﻨﺶ ﭘﺮ از ﻏﺬا ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﮔﺮﺳﻨﻤﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻓﺮد و ﺟﺮج ﮐﻪ ﻣﺸﺘﺎﻗﺎﻧﻪ داﺷﺘﻦ ﺑﻪ رون ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ ﮐﺮد‪.‬اﻧﮕﺎر ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻮدن ﮐﻪ‬

‫اﺗﻔﺎﻗﯽ ﺑﯿﻔﺘﺪ‪.‬ﻫﺮي ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﮕﺎه ﺧﺎﺻﯽ ﮐﻪ داﺷﺘﻨﺪ ﺷﺪ و ﺑﺮﮔﺸﺖ ﺗﺎ ﺑﻪ رون ﺑﮕﻮﯾﺪ ﮐﻪ ﻣﻮاﻇﺐ ﺑﺎﺷﺪ‪.‬ﻫﺮي ﺑﻪ رون‬
‫ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪.‬از ﭼﯿﺰي ﮐﻪ ﻣﯽ دﯾﺪ ﻫﻢ ﺗﺮﺳﯿﺪ و ﻫﻢ ﺧﻨﺪه ه ش ﮔﺮﻓﺖ‪.‬ﻫﺮي ﯾﺎد ﻋﻤﻪ ﻣﺎرچ اﻓﺘﺎد ﮐﻪ ﺧﻮدش او را ﺑﺎد‬

‫ﮐﺮده ﺑﻮد‪.‬رون داﺷﺖ ﮐﻢ ﮐﻢ ﻣﺜﻞ ﺑﺎدﮐﻨﮏ ﺑﺎد ﻣﯽ ﺷﺪ‪.‬‬
‫رون‪:‬ﻣﺎﻣﺎن‪....‬ﻣﺎ‪....‬‬

‫ﻫﻤﻪ ﺑﻪ رون ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧﺪ ‪.‬ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﻤﻪ ﺧﺸﮑﺸﺎن زد‪.‬ﺻﻨﺪﻟﯽ ﺑﻪ ﭘﺸﺖ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد و رون ﻫﻢ روي زﻣﯿﻦ در‬

‫ﺣﺎل ﺑﺎد ﺷﺪن ﺑﻮد ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﺰرﮔﺘﺮ ﻣﯽ ﺷﺪ‪.....‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬رون!!!‬

‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ وﻗﺘﯽ رون را دﯾﺪ ﻓﺮﯾﺎدي زد و ﺳﭙﺲ ﺑﻪ دو ﻗﻠﻮﻫﺎ ﮐﻪ داﺷﺘﻨﺪ ﻣﯽ ﺧﻨﺪﯾﺪﻧﺪ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪.‬ﻓﺮد و ﺟﺮج‬

‫وﻗﺘﯽ ﻧﮕﺎه ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ را دﯾﺪﻧﺪ ﺧﻨﺪه ﯾﺸﺎن را ﻗﻄﻊ ﮐﺮدﻧﺪ ‪.‬‬

‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺳﺮ آﻧﻬﺎ ﻓﺮﯾﺎد ﮐﺸﯿﺪ‪:‬زود ﺑﺮادرﺗﻮن رو ﺑﻪ ﺣﺎﻟﺖ اول ﺑﺮﮔﺮدوﻧﯿﻦ‪....‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪44‬‬


‫ﻓﺮد و ﺟﺮج ﺑﻪ رون ﮐﻪ ﺣﺎﻻ داﺷﺖ ﺑﻪ ﺑﺰرﮔﯽ ﯾﮏ ﺑﺎﻟﻦ ﻣﯽ ﺷﺪ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧﺪ و ﻫﺮ دو ﭼﻮب دﺳﺘﯽ ﯾﺸﺎن را ﺑﻪ‬

‫ﻃﺮف رون ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ‪.‬‬
‫‪-‬ﻣﻠﺘﻮ!‬

‫رون ﮐﻢ ﮐﻢ ﺑﻪ ﺣﺎﻟﺖ ﻋﺎدي ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﺻﺪﻟﯽ اش را درﺳﺖ ﮐﺮد و ﻧﺸﺴﺖ و ﺑﻪ ﻫﺮي ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﻣﯽ‬

‫ﺧﻨﺪﯾﺪ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺮاي ﭼﯽ ﻣﯽ ﺧﻨﺪي؟‬

‫ﻫﺮي ﺧﻨﺪه اش را ﺗﻤﺎم ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﯽ دوﻧﯽ رون ﺧﯿﻠﯽ ﺷﺒﯿﻪ ﻋﻤﻪ ﻣﺎرچ ﺷﺪه ﺑﻮدي‪.‬‬
‫ﺟﺮج در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻨﺪﯾﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬راﺳﺘﺶ ﻣﺎ اﯾﻦ اﯾﺪه رو ار ﮐﺎر ﺗﻮ ﮔﺮﻓﺘﯿﻢ‪.....‬واﻗﻌﺎ ﺟﺎﻟﺒﻪ ﻧﻪ؟‬
‫رون ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺟﺎﻟﺒﻪ!!‪...‬ﺣﺎﻻ ﻧﺸﻮﻧﺘﻮن ﻣﯽ دم‪...‬‬
‫رون ﭼﻮب دﺳﺘﯽ اش را در آورد و ﺑﻪ ﻃﺮف ﻓﺮد و ﺟﺮج ﮔﺮﻓﺖ اﻣﺎ ﺑﯿﺶ از اﯾﻨﮑﻪ ﻃﻠﺴﻤﯽ ﺑﺨﻮﻧﻪ ﭼﻮب‬

‫دﺳﺘﯽ از دﺳﺘﺶ ﺧﺎرج ﺷﺪ و در دﺳﺖ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬

‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺑﺎﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻗﺒﻼ ﻫﻢ ﺑﻬﺖ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮدم رون وﯾﺰﻟﯽ ﮐﻪ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﺮادراي ﺑﺰرﮔﺘﺮ ازﺧﻮدﺗﻮ ﻃﻠﺴﻢ‬

‫ﮐﻨﯽ‪.‬‬

‫وﻟﯽ ﻣﺎﻣﺎن دﯾﺪي ﮐﻪ اوﻧﺎ ﺑﺎ ﻣﻦ ﭼﯽ ﮐﺎر ﮐﺮدن‪....‬‬‫ﺗﻨﺒﯿﻪ اوﻧﺎ ﺑﻪ ﻋﻬﺪه ﻣﻨﻪ ﻧﻪ ﺗﻮ ‪.‬‬‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ رو ﺑﻪ دو ﻗﻠﻮﻫﺎ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬اﮔﻪ ﻓﻘﻂ ﯾﮏ ﺑﺎر دﯾﮕﻪ از اﯾﻦ ﻣﺰﺧﺮﻓﺎﺗﯽ ﮐﻪ اﺧﺘﺮاع ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻦ ﺗﻮ اﯾﻦ‬

‫ﺧﻮﻧﻪ اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﯿﻦ ﺣﻖ ﻧﺪارﯾﻦ ﭘﺎﺗﻮﻧﻮ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺬارﯾﻦ‪.‬‬

‫ﻓﺮد ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬وﻟﯽ ﻣﺎﻣﺎن ‪...‬ﻣﯽ دوﻧﯽ ﺑﺮاي ﺳﺎﺧﺘﻦ اون ﭼﻪ زﺣﻤﺘﯽ ﮐﺸﯿﺪم؟‬
‫ﻫﻤﯿﻦ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻢ ‪.‬‬‫ﭼﺎرﻟﯽ ‪:‬ﺷﻤﺎ ﭘﻮل ﺧﺮﯾﺪ ﻣﻮادﺗﻮﻧﻮ از ﮐﺠﺎ ﻣﯿﺎرﯾﻦ؟‪.....‬ﻣﻮادي ﮐﻪ ﺷﻤﺎ اﺳﺘﻔﺎده ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻦ ﺧﯿﻠﯽ ﮔﺮون ﻫﺴﺘﻨﺪ!!‬
‫ﺟﺮج زﯾﺮ ﭼﺸﻤﯽ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﻨﺪ‪.‬ﻫﺮي ﺑﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻧﮕﻔﺘﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن ﻣﯽ دﻫﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪45‬‬


‫ﺟﺮج‪:‬اﯾﻦ ﯾﻪ رازه ‪.‬ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﯿﻢ ﺑﮕﯿﻢ‪.‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ‪:‬اﮔﻪ ﺑﻔﻬﻤﻢ ﮐﯽ اﯾﻦ ﮐﺎر رو ﮐﺮده ﺧﻮدم ﻣﯽ دوﻧﻢ ﺑﺎﻫﺎش ﭼﯽ ﮐﺎر ﮐﻨﻢ‪.‬‬
‫ﻓﺮد و ﺟﺮج ﺑﺎ ﺗﺮس ﺑﻪ ﻫﺮي ﮐﻪ ﺻﻮرﺗﺶ ﺳﻔﯿﺪ ﺷﺪه ﺑﻮد ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻫﺮي اﻧﺪاﺧﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ ﻫﺮي؟ﭼﺮا رﻧﮕﺖ ﭘﺮﯾﺪه؟‬
‫ﻫﺮي ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﺑﻪ ﺣﺎﻟﺖ ﻋﺎدي ﺑﺮﮔﺮدد و ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﺑﻬﺎﻧﻪ اي ﮔﺸﺖ ﺗﺎ رﻧﮓ ﭘﺮﯾﺪﮔﯽ اش را ﺗﻮﺿﯿﺢ دﻫﺪ‪.‬‬
‫ﺣﺎﻟﻢ ﺧﻮﺑﻪ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ‪...‬ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ از ﮔﺮﺳﻨﮕﯿﻪ‪.‬‬‫ﺑﺴﯿﺎر ﺧﺐ‪...‬ﻏﺬاﯾﺘﺎن را ﺑﺨﻮرﯾﺪ‪.‬‬‫ﺑﻌﺪ از اﯾﻨﮑﻪ ﻫﻤﻪ ﻏﺬاﯾﺸﺎن را ﺗﻤﺎم ﮐﺮدﻧﺪ و ﺑﺸﻘﺎﺑﻬﺎ از روي ﻣﯿﺰ ﺑﺮداﺷﺘﻪ ﺷﺪ دو ﻗﻠﻮﻫﺎ و ﺑﯿﻞ و ﭼﺎرﻟﯽ ﺑﻠﻨﺪ‬

‫ﺷﺪﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﺮوﻧﺪ‪.‬‬

‫ﺟﺮج‪:‬ﻣﺎ دﯾﮕﻪ ﻣﯽ رﯾﻢ ﻣﺎﻣﺎن‪.‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﭘﺴﺮاﻧﺶ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻮاﻇﺐ ﺧﻮدﺗﻮن ﺑﺎﺷﯿﺪ‪.‬‬
‫ﺑﯿﻞ‪:‬ﻧﮕﺮان ﻧﺒﺎش ﻣﺎﻣﺎن‪....‬ﺧﺪاﺣﺎﻓﻆ‪.‬‬
‫آﻧﻬﺎ از آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺑﯿﺮون رﻓﺘﻨﺪ و ﺑﺎ ﺻﺪاي ﺑﺎز و ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪن در ﻣﻌﻠﻮم ﺷﺪ ﮐﻪ از ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺎرج ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ رو ﺑﻪ ﺟﻨﯽ و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯿﻦ ﺑﻬﻢ ﮐﻨﯿﻦ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬اﻟﺒﺘﻪ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ‪.‬‬
‫رون و ﻫﺮي از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﺑﺎﻻ رﻓﺘﻨﺪ و وارد اﺗﺎﻗﺸﺎن ﺷﺪﻧﺪ‪.‬ﻫﺮ ﮐﺪام روي ﯾﮑﯽ از ﺗﺨﺖ ﻫﺎ ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﻪ رون ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﯽ اوﻣﺪه اﯾﻨﺠﺎ؟‬
‫ﭼﻬﺎر روز ﭘﯿﺶ اوﻣﺪ‪....‬ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﻫﻢ داﺷﺘﯿﻢ ﭼﻔﺖ ﺷﺪﮔﯽ ﯾﺎد ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺘﯿﻢ‪.‬‬‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪46‬‬


‫ﭼﻔﺖ ﺷﺪﮔﯽ؟‬‫اره‪....‬رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ ﺧﻮاﺳﺘﻪ‪.‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ﺷﺎﯾﺪ ﻣﯽ دوﻧﻪ ﻣﺎ ﻫﻢ از ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ ﺧﺒﺮ دارﯾﻢ‪.‬‬‫ﮐﯽ ﺑﻬﺘﻮن ﯾﺎد ﻣﯽ ده؟‬‫ﻣﻮدي‪.....‬ﻧﻤﯽ دوﻧﯽ ﭼﻪ ﻗﺪر ﺳﺨﺖ ﻣﯽ ﮔﯿﺮه رﻓﯿﻖ‪.‬‬‫ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل از اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻬﺘﺮه!‬‫روت ﺑﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺗﺎﺋﯿﺪ ﺳﺮي ﺗﮑﺎن داد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﻮ داﺷﺘﯽ ﭼﯽ ﮐﺎر ﻣﯿﮑﺮدي؟‬
‫ﻫﯿﭻ ﭼﯽ‪....‬ﮐﺘﺎب ﻣﯽ ﺧﻮﻧﺪم‪.‬‬‫رون ﺑﺎ ﺗﺮدﯾﺪ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﮐﺘﺎب ﺷﺎﻫﺰاده رو ؟‬
‫‪-‬ﻧﻪ‪....‬ﯾﻌﻨﯽ اول ﺣﺪود ‪80‬ﺻﻔﺤﻪ از ﮐﺘﺎﺑﯽ رو ﮐﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻓﺮﺳﺘﺎده ﺑﻮد ﺧﻮﻧﺪم‪...‬و ﺑﻌﺪ رﻓﺘﻢ ﺳﺮاغ ﮐﺘﺎب‬

‫ﺷﺎﻫﺰاده‪.‬‬

‫ﺑﺎ آوردن ﻧﺎم ﺷﺎﻫﺰاده ﻫﺮي ﺑﻪ ﯾﺎد اﺳﻨﯿﭗ اﻓﺘﺎد و ﺧﺸﻢ وﺟﻮدش را ﻓﺮا ﮔﺮﻓﺖ‪.‬ﺣﺎﻻ اﺳﻨﯿﭗ ﮐﺠﺎ ﺑﻮد؟‪....‬ﭼﯽ‬

‫ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﺮد؟‪.....‬اﮔﻪ دﺳﺘﻢ ﺑﻬﺶ ﺑﺮﺳﻪ ﮐﺎري ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﮐﻪ آرزو ﮐﻨﻪ ﮐﺎش ﺑﻪ دﻧﯿﺎ ﻧﯿﺎﻣﺪه ﺑﻮد‪....‬وﻟﯽ ﻣﻦ ﻧﺘﻮﻧﺴﺘﻢ‬

‫ﭘﺎرﺳﺎل از ﭘﺴﺶ ﺑﺮﺑﯿﺎم‪...‬ﺣﺎﻻ ﭼﻄﻮر ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺑﺎﻫﺎش ﻣﺒﺎرزه ﮐﻨﻢ؟‬
‫‪-‬ﻫﺮي!!!‬

‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﺻﺪاي ﻫﺮﻣﯿﻮن از اﻓﮑﺎرش ﺧﺎرج ﺷﺪ‪.‬او آﻧﻘﺪر ﻏﺮق در اﻓﮑﺎرش ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ آﻣﺪﻧﺪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﺸﺪه‬

‫ﺑﻮد‪.‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﻨﺎر رون ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد وﻫﺮ دو ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ رﻓﯿﻖ؟‬‫‪-‬اره ﺧﻮﺑﻢ ‪.‬ﻓﻘﻂ داﺷﺘﻢ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮدم‪.‬‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﺷﮏ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ﻫﺮي ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬داﺷﺘﯽ دوﺑﺎره وﻟﺪﻣﻮرت رو ﻣﯽ دﯾﺪي؟‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪47‬‬


‫ﻧﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن‪.‬‬‫وﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ﻧﺎ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ اداﻣﻪ داد‪:‬راﺳﺖ ﻣﯽ ﮔﻢ ﻫﺮﻣﯿﻮن‪...‬ﻓﻘﻂ داﺷﺘﻢ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ‬

‫ﮐﺮدم اﺳﻨﯿﭗ ﮐﺠﺎﺳﺖ وﭼﯽ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﻪ‪.‬‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﺑﺎﺷﻪ ‪....‬ﺣﺮﻓﺘﻮ ﺑﺎور ﻣﯿﮑﻨﻢ‪.‬اﮔﻪ ﭼﻔﺖ ﺷﺪﮔﯽ رو ﯾﺎد ﺑﮕﯿﺮي دﯾﮕﻪ اون ﭼﯿﺰﻫﺎ رو ﻧﻤﯽ ﺑﯿﻨﯽ‪.‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬رون ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ﻣﻮدي داره ﺑﻬﺘﻮن ﭼﻔﺖ ﺷﺪﮔﯽ ﯾﺎد ﻣﯽ ده‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬آره‪.....‬ﭘﻨﺞ روزي ﻣﯽ ﺷﻪ ﮐﻪ دارﯾﻢ ﺑﺎﻫﺎش ﺗﻤﺮﯾﻦ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ‪.‬‬
‫رون ﺑﺎ ﭼﻬﺮه درﻣﺎﻧﺪه ﮔﻔﺖ‪:‬ﯾﻌﻨﯽ رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ ﺧﺒﺮ داره ﮐﻪ ﻣﺎ ﻫﻢ از ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ ﺧﺒﺮ دارﯾﻢ‪.....‬ﻧﻪ؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬اون از ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﺧﺒﺮ داره‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻫﺮي ﮐﺮد و اداﻣﻪ داد‪:‬راﺳﺘﯽ ﻫﺮي در ﻣﻮرد اون ﻧﺎﻣﻪ ﺑﻪ ﻧﺘﯿﺠﻪ اي رﺳﯿﺪي؟‬
‫ﮐﺪوم ﻧﺎﻣﻪ؟‬‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ دﻟﺨﻮري ﮔﻔﺖ‪:‬ﮐﺪوم ﻧﺎﻣﻪ ؟‪...‬ﻫﻤﻮن ﻧﺎﻣﻪ ﮐﻪ ر‪.‬ا‪.‬ب ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﻮد‪....‬اون ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز ﺗﻘﻠﺒﯽ‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ دﺳﺖ ﺑﻪ ﭘﯿﺸﺎﻧﯿﺶ زد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ ﭼﻪ ﻗﺪر اﺣﻤﻘﻢ‪.....‬اﺻﻼ ﻧﺎﻣﻪ رو ﺑﻪ ﮐﻠﯽ ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﺮده ﺑﻮدم‪.‬‬
‫ﯾﻌﻨﯽ ﺗﻮ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﺑﻪ ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز ﻫﺎ ﻓﮑﺮ ﻧﮑﺮده ﺑﻮدي؟‬‫ﻣﻌﻠﻮﻣﻪ ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﮐﺮدم ﻫﺮﻣﯿﻮن ‪....‬وﻟﯽ ﺣﻮاﺳﻢ ﺑﻪ اون ﻧﺎﻣﻪ ﻧﺒﻮد‪.‬‬‫ﻫﺮي ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﺑﻪ ﻃﺮف ﭼﻤﺪاﻧﺶ ﮐﻪ در ﮔﻮﺷﻪ اﺗﺎق ﺑﻮد رﻓﺖ‪.‬در ﭼﻤﺪان را ﺑﺎز ﮐﺮد و ﻧﺎﻣﻪ و ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز‬

‫ﺗﻘﻠﺒﯽ را ﮐﻪ در ﮐﯿﻔﯽ ﮐﻪ ﺳﺎل ﭘﯿﺶ از ﻫﺎﮔﺰﻣﯿﺪ ﺧﺮﯾﺪه ﺑﻮد ﺑﺮداﺷﺖ‪ .‬ﮐﯿﻒ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ را در ﺧﻮدش ﭘﻨﻬﺎن ﻣﯽ ﮐﺮد‬
‫و ﺟﺰ ﺻﺎﺣﺒﺶ ﮐﺴﯽ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﺴﺖ اوﻧﻮ ﺑﺮداره و ﻫﺮي ﺑﻬﺘﺮ از اون ﮐﯿﻒ ﺟﺎﯾﯽ را ﺑﺮاي ﭘﻨﻬﺎن ﮐﺮدن آﻧﻬﺎ ﭘﯿﺪا‬
‫ﻧﮑﺮده ﺑﻮد‪.‬او دوﺑﺎره ﺟﻠﻮي رون و ﻫﺮي ﻧﺸﺴﺖ و ﻧﺎﻣﻪ راﺑﺎز ﮐﺮد و ﺧﻮاﻧﺪ‪:‬‬
‫ﺧﻄﺎب ﺑﻪ ﻟﺮد ﺳﯿﺎه‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪48‬‬


‫ﻣﯽ داﻧﻢ ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ ﺗﻮ اﯾﻦ ﻧﺎﻣﻪ را ﺑﺨﻮاﻧﯽ ﻣﻦ ﺧﻮاﻫﻢ ﻣﺮد‪.‬‬
‫اﻣﺎ ﻣﯽ ﺧﻮاﻫﻢ ﺑﺪاﻧﯽ اﯾﻦ ﻣﻦ ﺑﻮدم ﮐﻪ راز ﺗﻮ را ﮐﺸﻒ ﮐﺮدم‪.‬ﻣﻦ ﻫﻮرﮐﺮاﮐﺲ واﻗﻌﯽ را دزدﯾﺪه ام و ﻗﺼﺪ دارم‬

‫ﺑﻪ ﻣﺤﺾ اﯾﻨﮑﻪ ﺑﺘﻮاﻧﻢ ان را ﻧﺎﺑﻮد ﮐﻨﻢ‪.‬‬

‫ﺑﺎ اﯾﻦ اﻣﯿﺪ ﺑﺎ ﻣﺮگ ﻣﻮاﺟﻪ ﻣﯽ ﺷﻮم ﮐﻪ وﻗﺘﯽ ﺗﻮ ﺑﺎ ﻫﻤﺘﺎﯾﺖ ﻣﻮاﺟﻪ ﺷﺪي ﯾﮑﺒﺎر دﯾﮕﺮ ﻓﺎﻧﯽ ﺷﺪه ﺑﺎﺷﯽ‪.‬‬
‫اﻣﻀﺎ‪:‬ر‪.‬ا‪.‬ب‬
‫ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﺮ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ ﺳﮑﻮت ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﯾﻌﻨﯽ ﻣﺮده؟‬
‫رون‪:‬ﺷﺎﯾﺪ‪.....‬ﻣﺎ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﯿﻢ از ﭼﯿﺰي ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎﺷﯿﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬درﺳﺘﻪ‪....‬ﻫﺮي ﻣﯽ ﺷﻪ ﺧﻂ آﺧﺮﺷﻮ ﯾﻪ ﺑﺎر دﯾﮕﻪ ﺑﺨﻮﻧﯽ؟‬
‫ﻫﺮي ﺧﻂ آﺧﺮ ﻧﺎﻣﻪ را دوﺑﺎره ﺧﻮاﻧﺪ‪.‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﻓﮑﺮﮐﺮد و ﺳﭙﺲ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻨﻈﻮرش از ﻫﻤﺘﺎﯾﺖ ﺗﻮﯾﯽ‬

‫ﻫﺮي‪.‬‬

‫ﻣﻦ؟‬‫اره‪....‬ﭼﻪ ﮐﺲ دﯾﮕﻪ اي وﺟﻮد داره؟‬‫رون ‪:‬ﻫﯿﭻ ﮐﺲ‪.....‬ﭼﻄﻮره ﺑﻪ رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ ﺑﮕﯿﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬اره‪...‬ﺧﻮدش ﺗﻮ ﻧﺎﻣﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ اﮔﻪ ﭼﯿﺰي ﭘﯿﺪا ﮐﺮدﯾﻦ ﺑﻬﻢ ﺑﮕﯿﻦ‪.‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﻧﺎﻣﻪ ﮐﺠﺎﺳﺖ؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﻫﻤﻮن ﻃﻮر ﮐﻪ ﺧﻮدش ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﻧﺎﺑﻮدش ﮐﺮدم‪.‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﮐﺎر ﺧﻮﺑﯽ ﮐﺮدي‪....‬ﺧﺐ ﺣﺎﻻ ﭼﻄﻮري ﺑﺎﻫﺎش ﺗﻤﺎس ﺑﮕﯿﺮﯾﻢ؟‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪49‬‬


‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ‪.‬‬
‫ﭼﻨﺪ ﺿﺮﺑﻪ ﺑﻪ در زده ﺷﺪ و ﺟﯿﻨﯽ وارد ﺷﺪ‪.‬او ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﺰاﺣﻢ ﻧﯿﺴﺘﻢ؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﻧﻪ ﺟﯿﻨﯽ ﺑﯿﺎ ﺗﻮ‪.‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ در را ﺑﺴﺖ و ﮐﻨﺎر ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﺸﺴﺖ‪.‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ‪:‬ﻫﻤﯿﻦ اﻻن ﻧﺎﻣﻪ ﻟﻮﻧﺎ ﺑﻬﻢ رﺳﯿﺪ‪.‬ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﻮد اﻣﮑﺎﻧﺶ ﺧﯿﻠﯽ زﯾﺎده ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺑﺎز ﺑﻤﻮﻧﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬واﻗﻌﺎ؟‬
‫ﺟﯿﻨﯽ‪:‬ﮔﻔﺖ دارن در ﻣﻮردش ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﻦ و ﺑﻪ اﺣﺘﻤﺎل ﻗﻮي ﻣﺪرﺳﻪ دوﺑﺎره ﺑﺎز ﻣﯽ ﺷﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل ﻣﻦ ﮐﻪ ﺑﺮ ﻧﻤﯽ ﮔﺮدم‪.‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ‪:‬ﺗﺼﻤﯿﻤﺖ ﺟﺪﯾﻪ؟‬
‫ﻫﺮ دو ﺑﻪ ﻫﻢ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬ﻫﺮي ﺑﺎ ﺻﺪاي آراﻣﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻠﻪ‪....‬داﻣﺒﻠﺪور ﮐﺎرﻫﺎﯾﯽ از ﻣﻦ ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ اﻧﺠﺎم‬

‫ﺑﺪم‪.‬‬

‫ﻫﺮي ﺑﻪ رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬وﻟﯽ ﺷﻤﺎ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯿﺪ ﺑﺮﮔﺮدﯾﺪ ﻣﺪرﺳﻪ‪....‬ﻫﯿﭻ اﺟﺒﺎري ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﻦ‬

‫ﺑﯿﺎﯾﻦ‪.‬‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﻣﺎ ﻗﺒﻼ ﻫﻢ ﺑﻬﺖ ﮔﻔﺘﯿﻢ ﻫﺮي‪....‬ﻣﺎ ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﻢ ﺗﻮ رو ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻤﯽ ذارﯾﻢ‪.‬اﯾﻨﻮ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎش‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺮاي ﺗﺎﯾﯿﺪ ﺣﺮﻓﺶ ﺑﻪ رون ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪.‬‬
‫درﺳﺘﻪ رﻓﯿﻖ‪.‬ﻫﺮﺟﺎ ﺑﺮي ﻣﺎ ﻫﻢ ﻣﯿﺎﯾﻢ‪.‬‬‫ﺟﯿﻨﯽ‪ :‬ﻣﻨﻢ ﺑﺎﻫﺎﺗﻮن ﻣﯿﺎم‪.‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﻧﻪ ﺟﻨﯽ ‪....‬ﺗﻮﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﺑﺎﻫﺎﻣﻮن ﺑﯿﺎي‪.‬‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪50‬‬


‫ﭼﺮا؟‬‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﭼﻮن ﺗﻮ ﻫﻨﻮز ﺑﻪ ﺳﻦ ﻗﺎﻧﻮﻧﯽ ﻧﺮﺳﯿﺪي‪.‬‬
‫اﻣﺎ‪....‬‬‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﺻﺪاي ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺑﻠﻨﺪي ﮔﻔﺖ‪:‬اﻣﺎ ﻧﺪاره ﺟﯿﻨﯽ ‪.‬ﻫﻤﯿﻦ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻢ‪.‬‬
‫ﺗﻮ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﺑﺮاي ﻣﻦ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﺑﮕﯿﺮي ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ‪.....‬ﻣﻦ ﻫﺮ ﮐﺎري ﮐﻪ ﺑﺨﻮام ﻣﯽ ﮐﻨﻢ‪.‬‬‫ﺟﻨﯽ ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و از اﺗﺎق ﺑﯿﺮون رﻓﺖ‪.‬ﻫﺮي ﺳﺮش را در ﻣﯿﺎن دﺳﺘﻬﺎﯾﺶ ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺮو‬

‫ﺑﺎﻫﺎش ﺣﺮف ﺑﺰن ‪...‬‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺳﺮي ﺗﮑﺎن داد و ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و از اﺗﺎق ﺑﯿﺮون رﻓﺖ‪.‬‬
‫رون‪:‬ﺗﺎ وﻗﺘﯽ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﯿﻮﻣﺪه ﺑﻮد ﺟﻨﯽ از اﺗﺎﻗﺶ ﺑﯿﺮون ﻧﻤﯽ اوﻣﺪ و ﺑﻪ ﺣﺮف ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﻫﻢ ﮔﻮش ﻧﻤﯽ‬

‫داد‪...‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎﻫﺎش ﺣﺮف زد و اوﻧﻮ از اﺗﺎﻗﺶ ﺑﯿﺮون اورد ‪.‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﻧﻤﯽ دوﻧﯽ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻬﺶ ﭼﯽ ﮔﻔﺘﻪ؟‬

‫‪-‬ﺧﺐ‪....‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻬﺶ ﮔﻔﺘﻪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺧﻮدش داري ازش ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻣﯽ ﮔﯿﺮي‪....‬ﻣﯽ ﺗﺮﺳﯽ اوﻧﻮ از دﺳﺖ ﺑﺪي‬

‫و ﻫﻤﭽﯿﻦ ﭼﯿﺰاﯾﯽ‪.‬‬

‫‪-‬وﻟﺪﻣﻮرت ﯾﻪ ﺑﺎر از ﺟﯿﻨﯽ اﺳﺘﻔﺎده ﮐﺮده ‪ ...‬ﻣﻤﮑﻦ ﺑﻮد ﺑﻤﯿﺮه‪....‬ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﺧﻮام اﯾﻦ ﻣﺎﺟﺮا دوﺑﺎره ﺗﮑﺮار ﺑﺸﻪ‪.‬ﻧﻤﯽ‬

‫ﺧﻮام ﭼﻮن ﺑﺎ ﻣﻨﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ ﺑﺮاش ﺑﯿﻔﺘﻪ‪....‬‬

‫‪-‬رون دﺳﺘﺶ را روي ﺷﺎﻧﻪ ﻫﺮي ﮔﺬاﺷﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﯽ دوﻧﻢ ﻫﺮي ‪.‬‬

‫*******************************************************************‬

‫***********************************‬

‫ﻫﺮي ﺗﻤﺎم ﻋﺼﺮ رو ﻣﺸﻐﻮل ﺧﻮاﻧﺪن ﮐﺘﺎﺑﯽ در ﻣﻮرد ﭼﻔﺖ ﺷﺪﮔﯽ و ذﻫﻦ روﺑﯽ ﮐﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻬﺶ داده ﺑﻮد‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪51‬‬


‫ﺷﺪ‪.‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﮐﺘﺎب ﺑﻬﺶ ﮐﻤﮏ ﻣﯽ ﮐﻨﻪ ﺗﺎ ﺑﻬﺘﺮ ﯾﺎد ﺑﮕﯿﺮه و ﺧﻮدش ﺑﻪ دﻗﺖ اوﻧﻮ ﺧﻮﻧﺪه‪.‬ﮐﺘﺎب ﺑﻪ زﺑﺎن‬

‫ﺳﺎده اي ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد و او ﺑﻪ راﺣﺘﯽ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﯽ ﺷﺪ‪ .‬رون ﻫﻢ ﮐﺘﺎﺑﯽ در ﻣﻮرد ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎي ﺑﯽ ﮐﻼم در دﺳﺖ‬

‫داﺷﺖ و ﻣﺸﻐﻮل ﺧﻮاﻧﺪن ﺑﻮد‪.‬ﻫﺮي وﻗﺘﯽ رون را ﮐﺘﺎب در دﺳﺖ دﯾﺪ ﺗﻌﺠﺐ ﮐﺮد‪.‬ﭼﻮن رون را ﻫﻨﮕﺎم ﺧﻮاﻧﺪن‬

‫ﮐﺘﺎب ﻏﯿﺮ درﺳﯽ ﻧﺪﯾﺪه ﺑﻮد و اﯾﻦ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﭼﻨﺪ ﮐﺘﺎب ﻫﻤﺮاه داﺷﺖ و ﻣﺪام ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻣﯽ ﮐﺮد‪..‬ﻣﻌﻠﻮم‬
‫ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن روي رون ﺗﺎﺛﯿﺮ زﯾﺎدي ﮔﺬاﺷﺘﻪ‪.‬ﻫﺮي از ﺗﺮس اﯾﻦ ﮐﻪ ﺟﺮو ﺑﺤﺜﺶ ﺑﺎ ﻫﺮﻣﯿﻮن دوﺑﺎره ﺷﺮوع ﻧﺸﻮد‬

‫ﮐﺘﺎب ﺷﺎﻫﺰاده را از ﭼﻤﺪاﻧﺶ ﺑﯿﺮون ﻧﯿﺎورد و ﻓﻘﻂ ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎﯾﯽ رو ﮐﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﻮد ﺑﻪ رون ﻧﺸﺎن داد و ﮔﻔﺖ ﮐﻪ‬

‫ﯾﮑﯽ از ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎ ﭼﻪ ﺗﺎﺛﯿﺮي روي ﻣﺮﮔﺨﻮار ﮔﺬاﺷﺖ‪.‬ﺑﻌﺪ از ﺳﺎﻋﺖ ﻫﺎ ﮐﺘﺎب ﺧﻮﻧﺪن رون و ﻫﺮي ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ‬

‫ﮐﻪ از اﺗﺎﻗﺸﺎن ﺧﺎرج ﺷﻮﻧﺪ و ﺑﻪ آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮوﻧﺪ‪.‬ﻫﺮدو از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﭘﺎﯾﯿﻦ رﻓﺘﻨﺪ و ﺑﺎ ورود ﺑﻪ آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن و ﺟﻨﯽ‬
‫را دﯾﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺸﻐﻮل درﺳﺖ ﮐﺮدﻧﺪ ﺳﺎﻻد ﺑﺮاي ﺷﺎم ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد وﻟﯽ زود روﯾﺶ را‬
‫ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ و ﺑﻪ ﮐﺎرش اداﻣﻪ داد‪.‬ﻫﺮي و رون ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ و از ﺷﯿﺮﯾﻨﯽ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ روي ﻣﯿﺰ ﺑﻮد ﺑﺮداﺷﺘﻨﺪ و ﺧﻮردﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮﺷﻤﺰه ﺳﺖ‪...‬ﮐﯽ درﺳﺖ ﮐﺮده؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ ﺟﯿﻨﯽ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺟﯿﻨﯽ‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﺷﻨﯿﺪن اﯾﻦ ﺣﺮف ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺷﺪ و ﯾﮑﯽ دﯾﮕﻪ از ﺷﯿﺮﯾﻨﯽ ﻫﺎ را ﺑﺮداﺷﺖ‪.‬‬
‫رون ﺑﺎز ﻫﻢ ﺑﺎ دﻫﺎن ﭘﺮ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﻤﯽ دوﻧﺴﺘﻢ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺧﻮﺷﻤﺰﮔﯽ ﺷﯿﺮﯾﻨﯽ درﺳﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ‪.....‬واﻗﻌﺎ ﻋﺎﻟﯿﻦ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﻨﺪ ﺑﺎر ﺑﻬﺖ ﮔﻔﺘﻢ رون ﮐﻪ ﺑﺎ دﻫﺎن ﭘﺮ ﺣﺮف ﻧﺰن؟‬
‫رون ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ ﺷﯿﺮﯾﻨﯽ رو ﻗﻮرت داد و در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ در آﺳﺘﺎﻧﻪ ﺧﻔﻪ ﺷﺪن ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ‪....‬ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ‬

‫ﻫﺰار ﺑﺎر‪...‬‬

‫رون ﺳﺮﻓﻪ اي ﮐﺮد و اداﻣﻪ داد‪:‬ﻣﯽ ﺷﻪ‪ ...‬ﯾﮑﯽ‪ .....‬ﺑﻬﻢ ‪...‬اب ‪..‬ﺑﺪه‪..‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن زود ﻟﯿﻮان آﺑﯽ را ﻇﺎﻫﺮ ﮐﺮد و ﺑﻪ دﺳﺖ رون داد‪.‬‬
‫اه‪.....‬داﺷﺘﻢ ﺧﻔﻪ ﻣﯽ ﺷﺪم‪.‬‬‫ﻫﺮي در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻨﺪﯾﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﻮ ﺑﻼﺧﺮه ﯾﻪ روز ﺧﻔﻪ ﻣﯽ ﺷﯽ‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪52‬‬


‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺘﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬اﻋﻀﺎي ﻣﺤﻔﻞ ﺗﺎ ﯾﮑﯽ دو ﺳﺎﻋﺖ دﯾﮕﻪ ﻣﯿﺎن‪.‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﺑﺎز ﻫﻢ ﺟﻠﺴﻪ دارن؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﻧﻪ‪....‬ﯾﻌﻨﯽ ﺟﻠﺴﻪ رﺳﻤﯽ ﻧﺪارن‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن دوﺑﺎره ﺑﻪ ﮐﺎرش ﻣﺸﻐﻮل ﺷﺪ و اداﻣﻪ داد‪:‬ﭼﻘﺪر از ﮐﺘﺎب رو ﺧﻮﻧﺪي ﻫﺮي؟‬
‫‪ 43‬ﺻﻔﺤﻪ‪.‬‬‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ‪:‬ﺧﻮﺑﻪ‪....‬ﺑﺎﯾﺪ ﺗﺎ ﺷﺮوع ﮐﻼﺳﺖ ﺗﻤﻮﻣﺶ ﮐﻨﯽ‪.‬‬
‫ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻣﯽ دوﻧﯽ ﮐﯽ ﮐﻼﺳﻢ ﺷﺮوع ﻣﯽ ﺷﻪ؟‬‫ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ از ﻫﻔﺘﻪ ﺑﻌﺪ‪.‬‬‫راﺳﺘﯽ ﻓﻠﻮر ﮐﺠﺎﺳﺖ؟‬‫ﺟﻨﯽ‪:‬رﻓﺘﻪ ﻓﺮاﻧﺴﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬رﻓﺘﻪ ﻓﺎﻣﯿﻼﺷﻮ ﺑﺮاي ﻋﺮوﺳﯽ دﻋﻮت ﮐﻨﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﭘﺲ ﺑﯿﻞ و ﻓﻠﻮر ﻗﺮاره ﺑﺎ ﻫﻢ ازدواج ﮐﻨﻦ‪.‬‬
‫ﺟﻨﯽ‪:‬ﺑﻌﺪ از اﯾﻦ ﮐﻪ ﺗﻮ ﻣﺎه ﮐﺎﻣﻞ ﻫﯿﭻ اﺗﻔﺎﻗﯽ ﺑﺮاي ﺑﯿﻞ ﻧﯿﻔﺘﺎد ﺑﻼﺧﺮه ﻓﻠﻮر ﺑﯿﻞ رو راﺿﯽ ﮐﺮد ﮐﻪ ازدواج اوﻧﺎ‬

‫ﻫﯿﭻ ﻣﺸﮑﻠﯽ ﻧﺪاره‪.‬‬

‫رون‪:‬ﺑﯿﻞ اول ﻗﺒﻮل ﻧﻤﯽ ﮐﺮد‪.‬ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ﻓﻠﻮر ﻻﯾﻖ ﯾﻪ ﻣﺮد زﯾﺒﺎﺳﺖ‪....‬‬
‫ﺟﻨﯽ‪:‬وﻟﯽ ﻓﻠﻮر ﮔﻔﺖ ﮐﻪ زﯾﺒﺎﯾﯽ ﺑﺮاش ﻣﻬﻢ ﻧﯿﺴﺖ‪.‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﻣﻦ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺻﻮرت ﺑﯿﻞ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﻬﺘﺮ از ﻗﺒﻞ ﺷﺪه‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬آره‪...‬ﺧﺎﻧﻢ ﭘﺎﻣﻔﺮي ﯾﻪ ﭘﻤﺎد اورد و ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺗﺎزه درﺳﺘﺶ ﮐﺮده و ﺑﻪ اﺣﺘﻤﺎل زﯾﺎد زﺧﻢ ﻫﺎ را ﮐﻤﯽ‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪53‬‬


‫ﺧﻮب ﻣﯽ ﮐﻨﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﺣﺎﻻ ﻋﺮوﺳﯽ ﮐﯽ ﻫﺴﺖ؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬اواﺧﺮ ﻣﺎه ﺑﻌﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﻋﺎﻟﯿﻪ‪....‬ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻢ ﮐﻪ اوﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﻫﻢ ازدواج ﻣﯽ ﮐﻨﻦ‪...‬ﭼﺮا ﻓﻠﻮراﯾﻨﻘﺪر زود رﻓﺘﻪ؟ﻋﺮوﺳﯽ ﮐﻪ ﻣﺎه ﺑﻌﺪه؟‬
‫ﺟﯿﻨﯽ‪:‬ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ﻋﻼوه ﺑﺮ دﻋﻮت ﮐﺮدن ﻣﻬﻤﻮن ﻫﺎ ﮐﺎراﯾﯽ ﻫﻢ داره ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ اﻧﺠﺎم ﺑﺪم‪.‬‬
‫ﺷﻌﻠﻪ ﺳﺒﺰ رﻧﮕﯽ درﺷﻮﻣﯿﻨﻪ آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮ اﻓﺮوﺧﺘﻪ ﺷﺪ و ﺑﯿﻞ و ﭼﺎرﻟﯽ وارد آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫‪--------------------------------------------------------------------------‬‬

‫‪----------------------------‬‬

‫اﺳﻨﯿﭗ و ﭘﺘﯽ ﮔﺮو وارد ﺗﺎﻻر ﺑﺰرﮔﯽ ﮐﻪ وﻟﺪﻣﻮرت روي ﺻﻨﺪﻟﯽ اش در آن ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﺷﺪﻧﺪ و ﺑﻌﺪ از ﭘﯿﻤﻮدن‬

‫ﻣﺴﯿﺮي ﻧﺴﺒﺘﺎ ﻃﻮﻻﻧﯽ ﺟﻠﻮي وﻟﺪﻣﻮرت زاﻧﻮ زدﻧﺪ‪.‬‬

‫وﻟﺪﻣﻮرت ﮐﻪ ﻣﺸﺘﺎق ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﺐ ﺳﻮروس ﭼﯿﺰي رو ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﭘﯿﺪا ﮐﺮدﯾﻦ؟‬
‫ﺑﻠﻪ ﺳﺮورم‪.‬ﻫﻤﻮن ﻃﻮري ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮدﯾﺪ ﮐﺎر اﻧﺠﺎم ﺷﺪ‪.‬‬‫اﻓﺮﯾﻦ ﺳﻮروس ‪...‬ﮐﺎرﺗﻮ ﺧﻮي اﻧﺠﺎم دادي و‬‫وﻟﺪﻣﻮرت ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﭘﯿﺘﺮ ﮐﺮد و اداﻣﻪ داد‪:‬ﺗﻮ ﻫﻢ ﻫﻤﯿﻦ ﻃﻮر ﭘﯿﺘﺮ‪....‬ﭘﺎداش ﻫﺮ دو ﺗﻮن ﭘﯿﺸﻢ ﻣﺤﻔﻮﻇﻪ‪.‬‬
‫ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ ارﺑﺎب‪.‬‬‫ﻣﻨﻢ ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ ارﺑﺎب‪.‬‬‫وﻟﺪﻣﻮرت از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬دارﯾﻢ ﺑﻪ ﺟﺎﻫﺎي ﺧﻮﺑﯽ ﻣﯽ رﺳﯿﻢ‪.‬‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪54‬‬


‫ﻓﺼﻞ ﻫﺸﺘﻢ‬
‫ﺣﺮف ﻫﺎي ﻧﺎﮔﻔﺘﻪ‬
‫ﯾﮏ ﺳﺎﻋﺖ از آﻣﺪن ﺑﯿﻞ و ﭼﺎرﻟﯽ ﻣﯽ ﮔﺬﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﻘﯿﻪ ﻫﻢ از راه رﺳﯿﺪﻧﺪ و ﻫﻤﻪ دور ﻣﯿﺰ ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ‪.‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻫﻨﻮز‬
‫ﻧﺎراﺣﺖ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ‪.‬ﺗﺎﻧﮑﺲ در ﮐﻨﺎر ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد وﻟﯽ ﻫﯿﭻ ﺣﺮﻓﯽ ﻧﻤﯽ زد‪.‬ﻓﺮد و ﺑﯿﻞ و ﭼﺎرﻟﯽ ﺑﺎ ﻫﻢ‬
‫ﺣﺮف ﻣﯽ زدﻧﺪ و ﻫﺮي و رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﻢ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬ﺟﻨﯽ و ﺧﺎﻧﻢ و آﻗﺎي وﯾﺰﻟﯽ ﻫﻢ در ﮐﻨﺎر ﻫﻢ‬
‫ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬داﻣﺒﻠﺪور ﻫﻢ در ﺟﺎي ﻫﻤﯿﺸﮕﯽ اش در اﻧﺘﻬﺎي ﻣﯿﺰ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬‬

‫ﻓﺮد ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬دارﯾﻢ روي ﯾﻪ ﭼﯿﺰ ﺟﺪﯾﺪ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ‪....‬ﭼﯿﺰي ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﻪ درد ﻣﺤﻔﻞ ﻣﯽ ﺧﻮره‪.‬‬
‫ﺑﯿﻞ‪:‬ﺣﺎﻻ اﯾﻦ اﺧﺘﺮاع ﺗﻮن ﭼﯽ ﻫﺴﺖ ؟‬
‫ﺟﺮج ﺑﻪ ﻓﺮد ﻧﮕﺎﻫﯽ اﻧﺪاﺧﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬اﯾﻨﻮ دﯾﮕﻪ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﯿﻢ ﺑﮕﯿﻢ‪...‬‬
‫ﭼﺎرﻟﯽ ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﺑﻪ ﺑﺮادرﻫﺎي دو ﻗﻠﻮﯾﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﯿﺰ ﺧﻄﺮ ﻧﺎﮐﯽ ﮐﻪ ﻧﯿﺴﺖ؟‬
‫ﺟﺮج اﺧﻤﯽ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﻄﺮﻧﺎك؟‪...‬‬
‫ﻓﺮد‪:‬ﻧﻪ ﺑﺎﺑﺎ‪...‬‬
‫ﺧﺐ‪....‬ﻟﻄﻔﺎ ﺑﻘﯿﻪ ﺣﺮﻓﺎﺗﻮﻧﻮ ﺑﺬارﯾﻦ ﺑﺮاي ﯾﻪ وﻗﺖ دﯾﮕﻪ‪....‬‬‫ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺮف ﻫﻤﻪ ﺳﺎﮐﺖ ﺷﺪﻧﺪ وﺑﻪ داﻣﺒﻠﺪورﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﺑﺎ ﺻﺪاي ارام ﺑﺨﺶ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﻣﻮﻓﻖ ﻧﺸﺪﯾﻢ ﺟﺎﺳﻮس رو ﺑﮕﯿﺮﯾﻢ‪....‬وﻟﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﺧﯿﻠﯽ زود و‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪55‬‬


‫ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ اﻃﻼﻋﺎت دﯾﮕﻪ اي ﺑﻪ وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﺪه اوﻧﻮ ﭘﯿﺪا ﮐﻨﯿﻢ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ ﭼﯿﺰي ﻧﮕﻔﺘﻪ؟‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ‪:‬ﻫﻨﻮز ﻧﻪ‪...‬‬
‫ﻣﻮدي‪:‬ﻧﺒﺎﯾﺪ از اﻋﻀﺎي ﻗﺪﯾﻤﯽ ﺑﺎﺷﻪ‪...‬ﭼﻄﻮره روي اﻓﺮادي ﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐﻨﯿﻢ ﮐﻪ ﺗﺎزه ﻋﻀﻮ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور‪:‬ﺗﺎ رﺳﯿﺪن ﺧﺒﺮي از رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ ﻫﻤﯿﻦ ﮐﺎر رو ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ‪.....‬رﯾﻤﻮس و آﻟﺴﺘﻮر ﺷﻤﺎ روي اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع‬

‫ﮐﺎر ﮐﻨﯿﺪ‪.‬‬

‫ﻟﻮﭘﯿﻦ و ﻣﻮدي ﺳﺮي ﺑﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻣﻮاﻓﻘﺖ ﺗﮑﺎن دادﻧﺪ‪.‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﯾﻪ ﻣﻮﺿﻮﻋﯽ ﻣﻮﻧﺪه ﮐﻪ ﺗﻮ ﻫﻨﻮز ازش ﺑﯽ ﺧﺒﺮي ﻫﺮي‪......‬ﻗﺮاره‬
‫اﺳﮑﺮﯾﻤﺠﯿﻮر ﭘﺲ ﻓﺮدا ﺳﺎﻋﺖ ‪5‬ﻋﺼﺮ ﺑﯿﺎد ﺗﺎ ﺑﺎﻫﺎت ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﯽ؟‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬اﺳﮑﺮﯾﻤﺠﯿﻮر ﻣﯽ ﺧﻮاد ﺑﺎﻫﺖ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻪ‪.‬‬
‫ﺑﺮاي ﭼﯽ؟‬‫داﻣﺒﻠﺪور‪:‬ﺑﺒﯿﻦ ﻫﺮي رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ ﻧﺎﻣﻪ اي ﺑﻪ وزﯾﺮ ﻧﻮﺷﺘﻪ و ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺗﯽ رو ﺑﻪ اون ﮔﻔﺘﻪ‪....‬ﻣﻦ دﻗﯿﻘﺎ از ﻣﺘﻦ ﻧﺎﻣﻪ‬

‫ﺧﺒﺮ ﻧﺪارم اﻣﺎ ﯾﻪ ﭼﯿﺰاﯾﯽ رو ﻣﯿﺪوﻧﻢ‪....‬وزﯾﺮ و رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ ﺑﻪ ﺗﻮاﻓﻘﺎﺗﯽ رﺳﯿﺪن‪...‬ﺑﻌﺪ از ﻣﺮگ آﻟﺒﻮس اوﺿﺎع ﺑﺪﺗﺮ‬
‫از ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺷﺪه ‪...‬ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﺣﻤﻠﻪ از ﻃﺮف ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ داﺷﺘﯿﻢ و ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ ﺗﻌﺪادي از اﻓﺮاد ﻣﺤﻔﻞ و وزارﺗﺨﺎﻧﻪ رو از‬

‫دﺳﺖ دادﯾﻢ‪...‬ﺣﺎﻻ ﻫﺪف وزارﺗﺨﺎﻧﻪ و ﻣﺤﻔﻞ ﯾﮑﯿﻪ ﻧﺎﺑﻮدي وﻟﺪﻣﻮرت‪.‬ﺑﺮاي اﯾﻦ ﮐﺎر ﺑﺎﯾﺪ ﻫﻤﻪ ﺑﺎ ﻫﻢ ﻣﺘﺤﺪ ﺑﺸﯿﻢ و‬
‫اﯾﻦ ﺧﻮاﺳﺘﻪ وزﯾﺮ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ‪.‬اﺳﮑﺮﯾﻤﺠﯿﻮر ﻧﻤﯽ ﺧﻮاد اﺷﺘﺒﺎﻫﺎت وزﯾﺮان ﻗﺒﻠﯽ رو ﺗﮑﺮار ﮐﻨﻪ ‪.‬‬

‫ﻫﺮي ﮐﻪ ﺑﺎ دﻗﺖ ﺑﻪ ﺣﺮف ﻫﺎي داﻣﺒﻠﺪور ﮔﻮش داده ﺑﻮد ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﯾﻌﻨﯽ اون ﻣﯽ ﺧﻮاد اﺧﺘﻼﻓﺎت رو ﮐﻨﺎر‬

‫ﺑﺬاره؟‪...‬دﯾﮕﻪ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاد از ﻣﻦ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﯾﻪ وﺳﯿﻠﻪ اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﻪ ﺗﺎ ﻣﺮدم رو ﻗﻮل ﺑﺰﻧﻪ؟‬

‫اون ﻣﺘﻮﺟﻪ اﻫﻤﯿﺖ اوﺿﺎع ﺷﺪه ﻫﺮي‪...‬اون ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺘﻪ اﺧﺘﻼﻓﺎت رو ﮐﻨﺎر ﺑﺬاره‪....‬‬‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪56‬‬


‫ﯾﻌﻨﯽ ﺣﺎﻻ ﻣﺤﻔﻞ و وزارﺗﺨﻮﻧﻪ ﮐﻨﺎر ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻦ؟‬‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬درﺳﺘﻪ ﻫﺮي‪...‬‬
‫‪-‬ﭘﺲ ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ دﻟﯿﻞ اﻓﺮاد وزارﺗﺨﺎﻧﻪ ﻫﻢ داﺷﺘﻨﺪ ﻫﻤﺮاه ﻣﺤﻔﻞ ﺑﺎ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﻣﯽ ﺟﻨﮕﯿﺪن؟‪....‬ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻫﻤﯿﻦ‬

‫ﻧﺎﻣﻪ اي ﺑﺮاي ﺟﺎدوﯾﯽ ﮐﻪ زﯾﺮ ﺳﻦ ﻗﺎﻧﻮﻧﯽ اﻧﺠﺎم دادم ﻧﯿﻮﻣﺪ‪.‬‬
‫آﻗﺎي وﯾﺰﻟﯽ‪:‬ﺑﻠﻪ‪.‬‬

‫داﻣﺒﻠﺪور‪:‬رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ از وزﯾﺮ ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ در ﻣﻮاﻗﻊ ﺿﺮوري ﮐﺎري ﺑﻪ ﺟﺎدوي ﻏﯿﺮﻗﺎﻧﻮﻧﯿﺖ ﮐﺎري ﻧﺪاﺷﺘﻪ‬

‫ﺑﺎﺷﻪ‪.‬‬

‫ﺑﯿﻞ‪:‬درﺳﺘﻪ ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﮐﯽ ﻧﻤﯽ دوﻧﻪ رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ ﮐﯿﻪ اﻣﺎ ﻣﻌﻠﻮﻣﻪ ﮐﻪ ﺣﺮﻓﻬﺎﯾﺶ روي وزﯾﺮ ﺗﺎﺛﯿﺮ زﯾﺎدي ﮔﺬاﺷﺘﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﺗﺮدﯾﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﺐ‪...‬ﻣﻨﻢ ﻣﯽ ﺧﻮام ﻋﻀﻮ ﻣﺤﻔﻞ ﺑﺸﻢ!‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬ﭼﯽ؟‬
‫ﻫﺮي اﯾﻦ ﺑﺎرﺑﺎ ﺻﺪاي ﺑﻠﻨﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻨﻢ ﻣﯽ ﺧﻮام ﻋﻀﻮ ﻣﺤﻔﻞ ﺑﺸﻢ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬ﻧﻪ‪....‬ﺗﻮ ﻫﻨﻮز ﺑﻪ ﺳﻦ ﻗﺎﻧﻮﻧﯽ ﻧﺮﺳﯿﺪي‪.‬‬
‫وﻟﯽ ﭼﻨﺪ ﻫﻔﺘﻪ ﻣﻮﻧﺪه‪.‬‬‫ﺣﺘﯽ اﮔﻪ ﺑﻪ ﺳﻦ ﻗﺎﻧﻮﻧﯽ ﻫﻢ ﺑﺮﺳﯽ ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ذارم ﻋﻀﻮ ﻣﺤﻔﻞ ﺑﺸﯽ‪.‬‬‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﺻﺪاي ﺑﻠﻨﺪي ﮔﻔﺖ ‪:‬ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﺑﮕﯽ ﭼﺮا؟‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﭼﯿﺰي ﻧﮕﻔﺖ‪.‬ﻫﻤﻪ داﺷﺘﻨﺪ ﺑﻪ ﺑﺤﺚ ﻫﺮي و ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل ﻣﻦ ﻣﯽ ﺧﻮام ﻋﻀﻮ ﺑﺸﻢ‪.‬‬‫اﯾﻦ ﺑﺎرآﻗﺎي وﯾﺰﻟﯽ وارد ﻣﺎﺟﺮا ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬وﻟﯽ ﻫﺮي ﺗﻮ ﻫﻨﻮز ﻣﺪرﺳﻪ رو ﺗﻤﻮم ﻧﮑﺮدي‪.‬‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪57‬‬


‫ﺟﺮج و ﻓﺮد ﻫﻢ ﻣﺪرﺳﻪ رو ﺗﻤﻮم ﻧﮑﺮدن‪.‬‬‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬اوﻧﺎ از ﺗﻮ ﺑﺰرﮔﺘﺮن‪.‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ‪:‬درﺳﺘﻪ ‪....‬ﺗﻮ ﻫﻨﻮز ﺑﭽﻪ اي ﻫﺮي‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ دارم ‪ 17‬ﺳﺎﻟﻪ ﻣﯽ ﺷﻢ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ‪ ....‬ﻣﻦ ﮐﺎراﯾﯽ ﮐﺮدم ﮐﻪ اوﻧﺎ ﻧﮑﺮدن‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﺟﻮاب ﺳﻮاﻟﺸﻮ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮب ﻣﯽ دوﻧﺴﺖ اﻣﺎ ﺑﺎزﻫﻢ از روي ﻧﮕﺮاﻧﯽ وﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﻣﯽ ﺷﻪ‬

‫ﺑﮕﯽ ﭼﻪ ﮐﺎرﻫﺎﯾﯽ؟‬

‫ﻫﺮي ﮐﻪ داﺷﺖ از ﮐﻮره درﻣﯽ رﻓﺖ ﺑﺎ ﺻﺪاي ﺑﻠﻨﺪي ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﯿﺶ از ﭼﻬﺎر ﺑﺎر ﺑﺎ ﺧﻮد وﻟﺪﻣﻮدت روﺑﻪ ﺷﺪم ‪...‬ﺑﺎ‬

‫ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﺟﻨﮕﯿﺪم ‪....‬ﺳﻨﮓ ﺟﺎدو رو ﮔﺮﻓﺘﻢ ‪..‬ﺟﯿﻨﯽ رو ﻧﺠﺎت دادم‪...‬ﺗﻮي ﻗﺒﺮﺳﺘﻮن ﺑﺎ وﻟﺪﻣﻮرت دوﺋﻞ ﮐﺮدم و‬
‫زﻧﺪه ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ ‪....‬ﺗﻮ وزارت ﺧﻮﻧﻪ ﺑﺎ ﮐﻤﮏ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺑﺎ ده ﺗﺎ ﻣﺮﮔﺨﻮار ﻣﺒﺎرزه ﮐﺮدم‪....‬اﯾﻨﺎ ﮐﺎراﯾﯿﻪ ﮐﻪ ﮐﺮدم‪...‬ﮐﺎراﯾﯽ‬

‫ﮐﻪ ﺣﺘﯽ اﻓﺮاد ﻋﻀﻮ ﻣﺤﻔﻞ ﻫﻢ اﻧﺠﺎم ﻧﺪادن‪....‬‬

‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬اﯾﻨﺎ رو ﻣﯽ دوﻧﻢ ﻫﺮي ‪....‬وﻟﯽ‪...‬وﻟﯽ ﺗﻮ ﻫﻨﻮز اﻣﺎده ﻧﯿﺴﺘﯽ‪...‬ﺗﻮ ﺑﺎﯾﺪ ﯾﺎد ﺑﮕﯿﺮي ﭼﻄﻮر از‬

‫ﺧﻮدت دﻓﺎع ﮐﻨﯽ ‪...‬ﺗﻮ ﺑﺎ اﯾﻦ وردﻫﺎي ﭘﯿﺶ و ﭘﺎ اﻓﺘﺎده ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﺑﺎ وﻟﺪﻣﻮرت ﻣﺒﺎرزه ﮐﻨﯽ‪...‬‬
‫‪..‬اﻣﺎ ﻣﻦ ﺑﯿﺸﺘﺮ از دﯾﮕﺮان ﺑﺎ وﻟﺪﻣﻮرت درﮔﯿﺮم‪.‬‬‫داﻣﺒﻠﺪور‪:‬ﻣﻨﻢ ﺑﺎ ﻫﺮي ﻣﻮاﻓﻘﻢ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬ﭼﯽ داري ﻣﯽ ﮔﯽ اﺑﺮﻓﻮرث؟‬

‫‪-‬ﺑﺒﯿﻦ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺗﻮ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﺟﻠﻮي ﻫﺮي رو ﺑﮕﯿﺮي‪....‬داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و اداﻣﻪ داد‪:‬وﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﺳﻦ ﻗﺎﻧﻮﻧﯽ‬

‫رﺳﯿﺪي ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﻋﻀﻮ ﻣﺤﻔﻞ ﺑﺸﯽ‪.‬‬
‫رون‪:‬ﭘﺲ ﻣﻦ و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﭼﯽ؟‬

‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ‪:‬ﻣﻦ ﺑﺎرﻫﺎ ﺑﻬﺖ ﮔﻔﺘﻢ رون ﺗﺎ زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﺪرﺳﻪ رو ﺗﻤﻮم ﻧﮑﺮدي ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﻋﻀﻮ ﻣﺤﻔﻞ ﺑﺸﯽ‪....‬اﻣﺎ‬

‫در ﻣﻮرد ﻫﺮﻣﯿﻮن ‪...‬اﮔﻪ ﻧﺎﻣﻪ اي از ﭘﺪر و ﻣﺎدرش ﺑﺪه و اوﻧﺎ رﺿﺎﯾﺘﺸﻮﻧﻮ اﻋﻼم ﮐﻦ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻪ ﻋﻀﻮ ﺑﺸﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪58‬‬


‫رون‪:‬وﻟﯽ ﻣﺎﻣﺎن‪..‬‬
‫آﻗﺎي وﯾﺰﻟﯽ‪:‬ﻧﺸﻨﯿﺪي ﻣﺎدرت ﭼﯽ ﮔﻔﺖ؟‬
‫رون ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﺳﺮش را ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ و ﭼﯿﺰي ﻧﮕﻔﺖ‪.‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور درﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ رون و ﻫﺮي و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد ﮔﻔﺖ‪:‬رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ ازم ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﺳﻪ‬

‫ﻧﻔﺮ ﭼﻔﺖ ﺷﺪﮔﯽ و ﺟﺎدوي ﭘﯿﺸﺮﻓﺘﻪ ﯾﺎد ﺑﺪم‪....‬‬

‫ﻫﺮي‪:‬رون ﺑﻬﻢ ﮔﻔﺘﻪ ﮐﻪ ﭘﺮﻓﺴﻮر ﻣﻮدي داره ﺑﻬﺸﻮن ﭼﻔﺖ ﺷﺪﮔﯽ رو ﯾﺎد ﻣﯽ ده‪.‬‬
‫‪-‬ﺧﺐ‪...‬ﻣﻨﻢ ﻗﺮاره ﺑﻪ ﺗﻮ ﭼﻔﺖ ﺷﺪﮔﯽ رو ﯾﺎد ﺑﺪم ‪.....‬ﺑﻌﺪ از اﯾﻨﮑﻪ ﺑﻪ ﻃﻮر ﮐﺎﻣﻞ ﭼﻔﺖ ﺷﺪﮔﯽ رو ﯾﺎدﮔﺮﻓﺘﯿﻦ‬

‫ﻣﯽ رﯾﻢ ﺳﺮاغ ﺟﺎدوي ﯾﺸﺮﻓﺘﻪ‪.‬‬

‫ﮐﻼس رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺷﺮوع ﺷﺪه ‪...‬ﻣﻦ از ﮐﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﺷﺮوع ﮐﻨﻢ؟‬‫داﻣﺒﻠﺪور ﮐﻤﯽ ﻓﮑﺮ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﺎ ﭘﻨﺞ روز ﺑﻌﺪ ﺑﺎﯾﺪ اون ﮐﺘﺎﺑﯽ رو ﮐﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻬﺖ داده ﺗﻤﻮم ﮐﻨﯽ ‪...‬ﺳﻪ‬

‫ﺷﻨﺒﻪ آﯾﻨﺪه ﮐﻼﺳﺖ ﻫﺮ روز ﺳﺎﻋﺖ‪3‬ﺑﻌﺪ از ﻇﻬﺮ ﺷﺮوع ﻣﯿﺸﻪ‪.‬‬

‫داﻣﺒﻠﺪور ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺘﺶ اﻧﺪاﺧﺖ و اداﻣﻪ داد‪:‬ﺧﺐ ﺑﻬﺘﺮه ﻣﻦ ﺑﺮم ‪..‬ﺧﯿﻠﯽ دﯾﺮ ﺷﺪه‪.‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ‪:‬ﺑﺮاي ﺷﺎم ﻧﻤﯽ ﻣﻮﻧﯽ؟‬
‫ﻧﻪ ﻣﺎﻟﯽ ﻋﺰﯾﺰ‪...‬اﮔﻪ ﻗﺮار ﺑﺎﺷﻪ ﻫﺮ ﺟﻠﺴﻪ ﺑﺮاي ﺷﺎم ﯾﺎ ﻧﻬﺎر ﺑﻤﻮﻧﯿﻢ آرﺗﻮر ﺑﻪ دردﺳﺮ ﻣﯽ اﻓﺘﻪ‪.‬‬‫آﻗﺎي وﯾﺰﻟﯽ ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪي ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻧﻪ ﺑﺎﺑﺎ ‪...‬‬
‫ﺑﺎ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪن داﻣﺒﻠﺪورﺗﺎﻧﮑﺲ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻣﻮدي ﻓﺮد و ﺟﺮج ﻫﻢ از ﺟﺎﯾﺸﺎن ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬ﻣﺎ ﻫﻢ دﯾﮕﻪ ﻣﯽ رﯾﻢ‪.‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺑﺎ اﺧﻢ ﮔﻔﺖ‪:‬وﻟﯽ ﺑﺎﯾﺪ در ﺟﻠﺴﻪ ﺑﻌﺪي ﺑﺮاي ﺷﺎم ﺑﻤﻮﻧﯿﺪ‪.‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور‪:‬ﺣﺘﻤﺎ ﻣﺎﻟﯽ‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪59‬‬


‫ﺗﺎﻧﮑﺲ ﮐﻪ ﮐﻨﺎر ﻟﻮﭘﯿﻦ اﺳﺘﺎده ﺑﻮد ﺑﺎ دﺳﺘﺶ ﺑﻪ ﺷﺎﻧﻪ رﯾﻤﻮس زد و ﮔﻔﺖ‪:‬اﻻن ﻓﺮﺳﺖ ﺧﻮﺑﯿﻪ رﯾﻤﻮس‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺗﺎﻧﮑﺲ ﮐﺮد و ﺳﭙﺲ ﺑﻪ ﻃﺮف ﻫﺮي ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺑﺎﻫﺎت ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻢ ﻫﺮي؟‬
‫ﻫﺮي ‪:‬ﺑﻠﻪ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻪ ﺑﻘﯿﻪ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺷﻤﺎ ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻤﻮﻧﯿﺪ ﺗﺎ ﻣﻦ ﺑﺮﮔﺮدم‪...‬زﯾﺎد ﻃﻮل ﻧﻤﯽ ﮐﺸﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮي و ﻟﻮﭘﯿﻦ از ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺎرج ﺷﺪﻧﺪ‪.‬ﻫﻮا رو ﺑﻪ ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﺑﻮد و ﺗﺎ ﻏﺮوب ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮرﺷﯿﺪ ﭼﯿﺰي ﻧﻤﺎﻧﺪه ﺑﻮد‪.‬آﻧﻬﺎ‬

‫ﻗﺪم در ﺑﺎﻏﭽﻪ وﯾﺰﻟﯽ ﻫﺎ ﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ‪.‬ﺑﺎﻏﭽﻪ ﻣﺜﻞ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻧﺒﻮد و ﺷﺎداﺑﯽ ﮔﺬﺷﺘﻪ اش را از دﺳﺖ داده ﺑﻮد‪.‬ﻣﻌﻠﻮم ﺑﻮد ﮐﻪ‬

‫از آﺧﺮﯾﻦ ﺑﺎري ﮐﻪ ﺑﻪ ﺑﺎغ رﺳﯿﺪه اﻧﺪ ﻫﻔﺘﻪ ﻫﺎ ﮔﺬﺷﺘﻪ‪.‬ﻋﻠﻒ ﻫﺎي ﻫﺮز زﯾﺎدي روﯾﯿﺪه ﺑﻮد و ﺟﻦ ﻫﺎي ﺑﺎﻏﭽﻪ ﺑﻪ‬

‫راﺣﺘﯽ روي زﻣﯿﻦ ﮔﺮدش ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬ﻟﻮﭘﯿﻦ و ﻫﺮي رو ﺑﻪ روي ﻫﻢ اﯾﺴﺘﺎدﻧﺪ‪.‬‬

‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮐﻪ در ﺻﺪاﯾﺶ ﻣﻌﻠﻮم ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪:‬اﻣﯿﺪوارم از دﺳﺘﻢ ﻧﺎراﺣﺖ ﻧﺸﺪه ﺑﺎﺷﯽ ﻫﺮي‪.....‬راﺳﺘﺶ‪...‬ﻣﻦ‬

‫ﻧﮕﺎرﻧﺘﻢ‪....‬ﺳﯿﺮﯾﻮس ازم ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺑﻮد اﮔﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ ﺑﺮاش اﻓﺘﺎد ﻣﻦ ﻣﺮاﻗﺒﺖ ﺑﺎﺷﻢ‪....‬‬

‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻟﺤﻈﻪ اي ﻣﮑﺚ ﮐﺮد و اداﻣﻪ داد‪:‬ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﺧﻮام اﺗﻔﺎﻗﯽ ﺑﺮات ﺑﯿﻔﺘﻪ ﻫﺮي‪....‬ﻧﻤﯽ ﺧﻮام ﺗﻮ رو ﻫﻢ ﻣﺜﻞ ﭘﺪر و‬

‫ﻣﺎدرت و ﺳﯿﺮﯾﻮس از دﺳﺖ ﺑﺪم‪.‬‬

‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﻫﺎي رﯾﻤﻮس ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﯽ دوﻧﻢ ﭘﺮﻓﺴﻮر ‪....‬اﻣﺎ ﻣﻦ ﻣﺮاﻗﺐ ﺧﻮدم ﻫﺴﺘﻢ ‪.....‬ﻣﻦ ﮐﻪ ﻧﻤﯽ‬

‫رم ﺧﻮدﻣﻮ ﺗﺴﻠﯿﻢ وﻟﺪﻣﻮرت ﮐﻨﻢ‪...‬ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎﺷﯿﺪ اﮔﻪ ﺑﻪ ﮐﻤﮑﺘﻮن ﻧﯿﺎز داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ ﺑﻬﺘﻮن ﻣﯽ ﮔﻢ‪.‬‬

‫ﻟﺤﻈﻪ اي ﻫﺮ دو ﻣﺮد ﺑﻪ ﻫﻢ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬رﯾﻤﻮس ﭘﯿﺮ ﺗﺮ از ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ و وﻗﺘﯽ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﮐﻤﯽ ﺟﻠﻮﺗﺮ‬

‫آﻣﺪ ﻫﺮي ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع رو ﻓﻬﻤﯿﺪ‪.‬ﻟﻮﭘﯿﻦ دﺳﺘﺶ را روي ﺷﺎﻧﻪ ﻫﺮي ﮔﺬاﺷﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﻮ ﻫﻢ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎش‬

‫ﻣﻦ ﻫﻤﯿﺸﻪ در ﮐﻨﺎرت ﺧﻮاﻫﻢ ﺑﻮد و ﺑﺮاي ﺷﮑﺴﺖ اﺳﻤﺸﻮ ﻧﺒﺮ ﻫﺮ ﮐﺎري ﺑﺘﻮﻧﻢ اﻧﺠﺎم ﻣﯽ دم‪.‬‬

‫ﻫﺮي ﻟﺤﻈﻪ اي ﺑﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﺳﭙﺲ ﺗﺼﻤﯿﻤﺶ را ﮔﺮﻓﺖ و او را در آﻏﻮش ﮔﺮﻓﺖ‪.‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻫﻢ ﻫﺮي را در‬

‫آﻏﻮﺷﺶ ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ ﺗﻮ رو ﻣﺜﻞ ﭘﺴﺮ ﺧﻮدم ﻣﯽ دوﻧﻢ ﻫﺮي‪....‬ﻣﻦ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﺮاي ﮐﻤﮏ ﺑﻬﺖ آﻣﺎده ﻫﺴﺘﻢ‪.‬‬

‫ﻫﺮي اﺣﺴﺎس ﻋﺠﯿﺒﯽ داﺷﺖ ‪.‬اﻧﮕﺎردوﺑﺎره ﺳﯿﺮﯾﻮس او را در اﻏﻮش ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬ﻫﺮي ﺑﺮاي ﻫﺰارﻣﯿﻦ ﺑﺎر آرزو‬

‫ﮐﺮد ﮐﺎش ﺳﯿﺮﯾﻮس در ﮐﻨﺎرش ﺑﻮد‪.‬ﻫﺮي از آﻏﻮش ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﯿﺮون آﻣﺪ و ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺷﻤﺎ ﻫﻢ ﺑﺮاي ﻣﻦ ﻣﺜﻞ ﺳﯿﺮﯾﻮس‬
‫ﻫﺴﺘﯿﺪ‪.‬‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪60‬‬


‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻟﺒﺨﻨﺪي زد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺟﺪي؟ﺗﻮ ﺑﺎ ﺳﯿﺮوﯾﺲ ﻫﻢ اﯾﻦ ﻗﺪر رﺳﻤﯽ ﺣﺮف ﻣﯽ زدي؟‬
‫ﻫﺮي ﺳﺮش را ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﺐ‪....‬ﺷﻤﺎ اﺳﺘﺎد ﻣﻦ ﺑﻮدﯾﺪ ‪.‬‬
‫اﻣﺎ اﯾﻦ ﻫﯿﭻ رﺑﻄﯽ ﺑﻪ ﻣﻮﺿﻮع ﻧﺪاره‪.....‬ﻣﯽ ﺧﻮام از اﯾﻦ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ﻣﻨﻮ رﯾﻤﻮس ﺻﺪا ﮐﻨﯽ‪.‬‬‫اﻣﺎ ‪...‬‬‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﻧﮕﺎه ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺳﺎﮐﺖ ﺷﺪ و ﺳﭙﺲ اداﻣﻪ داد‪:‬ﺑﺎﺷﻪ‪....‬رﯾﻤﻮس‪.‬‬
‫ﺣﺎﻻ ﺧﻮب ﺷﺪ‪....‬ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﺻﺤﺒﺘﻤﻮن زﯾﺎدي ﻃﻮل ﮐﺸﯿﺪ ‪.‬ﺑﻬﺘﺮه ﺑﺮﯾﻢ ﺗﻮ ﺧﻮﻧﻪ‪.‬‬‫ﻟﻮﭘﯿﻦ در رو ﺑﺎز ﮐﺮد وﭘﺲ از ﻫﺮي وارد ﺧﺎﻧﻪ ﺷﺪ‪.‬‬
‫‪--------------------------------------------------------------------------‬‬

‫‪--------‬‬

‫وﻟﺪﻣﻮرت ﭼﻮﺑﺶ را در دﺳﺘﺶ ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﮐﻪ در ﻣﻘﺎﺑﻠﺶ زاﻧﻮ زده ﺑﻮد ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﻮ روﻏﻦ‬

‫رو ﺑﻪ دﺳﺖ اوردي‬

‫ﺳﻮروس و ﺑﺎ اﯾﻦ ﮐﺎرت ﺧﺪﻣﺖ ﺑﺰرﮔﯽ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮐﺮدي اﻣﺎ ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﺑﺰرﮔﺘﺮ از ﮐﺸﺘﻦ آﻟﺒﻮس داﻣﺒﻠﺪور‬

‫ﻧﺒﻮد‪.....‬ﺣﺎﻻ ﻫﺮ ﺧﻮاﺳﺘﻪ اي داره ﺑﮕﻮ‪.‬‬

‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺎ ﭼﺮب زﺑﺎﻧﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ وﻇﯿﻔﻪ ام را اﻧﺠﺎم دادم ﺳﺮورم‪....‬ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺗﻮﻗﻊ ﭘﺎداش داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ‪.‬‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﻟﺤﻈﻪ اي ﺑﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﺳﭙﺲ ﺧﻨﺪﯾﺪ‪.‬‬
‫ﺗﻮ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺎﻫﻮﺷﯽ ﺳﻮروس‪....‬ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﯾﻦ ﻫﻮﺷﺖ ﻣﯽ ﺧﻮام ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﯽ ﻫﻤﻪ ﺣﻤﻠﻪ ﻫﺎ را ﺑﻬﺖ ﺑﺪم ‪.‬‬‫ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ ارﺑﺎب ‪...‬‬‫ﺗﻮ ﺑﺎﯾﺪ روي آﻣﻮزش ﻣﺮگ ﺧﻮارﻫﺎ ﻫﻢ ﻧﻈﺎرت داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯽ‪.‬‬‫ﭼﺸﻢ ارﺑﺎب‪...‬ﺗﻤﺎم ﺳﻌﯿﻢ رو ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺗﺎ وﻇﺎﯾﻔﻢ را ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ اﻧﺠﺎم ﺑﺪم ﺗﺎ ﺑﺘﻮﻧﻢ ﻟﻄﻒ ﺷﻤﺎ را ﺟﺒﺮان ﮐﻨﻢ‪.‬‬‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪61‬‬


‫ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﺑﺮي‪.‬‬‫اﺳﻨﯿﭗ از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﺑﻌﺪ از ﺗﻌﻈﯿﻢ از ﺗﺎﻻر ﺑﯿﺮون رﻓﺖ‬
‫‪--------------------------------------------------------------------------‬‬

‫‪---‬‬

‫ﺑﻌﺪ از ﺷﺎم رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن و ﻫﺮي و ﺟﯿﻨﯽ در ﮔﻮﺷﻪ اي از اﺗﺎق ﻧﺸﯿﻨﻤﻦ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ و ﮔﺮم ﺻﺤﺒﺖ ﺑﻮدﻧﺪ و‬

‫از ﺧﺎﻃﺮه ﻫﺎي ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺣﺮف ﻣﯽ زدﻧﺪ و ﻣﯽ ﺧﻨﺪﯾﺪﻧﺪ‪.‬رﻓﺘﺎر ﺟﯿﻨﯽ ﻧﺸﺎن ﻣﯽ داد ﮐﻪ ﻣﻮﺿﻮع رو ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﺮده و‬

‫ﻫﺮي اﯾﻦ را ﻣﺪﯾﻮن ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻮد‪.‬‬

‫رون ﺑﺎ ﺧﻨﺪه ﮔﻔﺖ‪:‬ﯾﺎدﺗﻪ ﻫﺮي وﻗﺘﯽ ﺑﺮاي ﻧﺠﺎت ﻫﺮﻣﯿﻮن از دﺳﺖ ﻏﻮل رﻓﺘﻪ ﺑﻮدﯾﻢ ﻏﻮل ﺗﻮ رو از ﺳﺎق ﭘﺎ‬

‫آوﯾﺰون ﮐﺮد‪.‬ﻗﯿﺎﻓﺖ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻨﺪه دار ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ اﺧﻢ ﮔﻔﺖ‪:‬اﺻﻼ ﻫﻢ ﺧﻨﺪه دار ﻧﺒﻮد‪.‬ﻣﻤﮑﻦ ﺑﻮد ﺑﻤﯿﺮه‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﺑﺪ ﺟﻨﺴﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬وﻟﯽ ﻗﯿﺎﻓﻪ ﺗﻮ وﻗﺘﯽ آراﮔﻮگ رو دﯾﺪي ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻨﺪه دارﺗﺮ ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬اﯾﻨﺒﺎر ﻫﻢ ﻣﻤﮑﻦ ﺑﻮد ﻫﺮدو ﺗﻮن ﺑﻤﯿﺮﯾﺪ‪....‬ﺣﺎﻻ ﻣﻦ ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﮐﺠﺎي اﯾﻦ ﺧﻨﺪه داره!!!‬
‫ﻫﺮي ﺑﻪ رون ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﯾﺎدﺗﻪ ﺳﺎل ﺳﻮم اﺳﻨﯿﭗ ﻓﻬﻤﯿﺪ ﻣﻦ ﺑﻪ دﻫﮑﺪه رﻓﺘﻪ ﺑﻮدم؟‬
‫رون ﮔﻔﺖ‪:‬آره ‪....‬‬
‫‪-‬اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻬﻢ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺟﯿﺒﻢ و ﺧﺎﻟﯽ ﮐﻨﻢ‪....‬وﻗﺘﯽ اون ﻧﻘﺸﻪ رو دﯾﺪ ﺑﺮداﺷﺖ و ﺑﻬﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪....‬ﻣﻦ ﺑﻬﺶ‬

‫ﮔﻔﺘﻢ اون ﯾﻪ ﺗﯿﮑﻪ ﮐﺎﻏﺬه وﻟﯽ اﺳﻨﯿﭗ ﮔﻮل ﻧﺨﻮرد‪...‬‬

‫ﺟﯿﻨﯽ‪:‬ﻫﻤﻮن ﻧﻘﺸﻪ اي ﮐﻪ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ رو ﻧﺸﻮن ﻣﯽ ده؟‬
‫‪ -‬اره‪...‬اون ﭼﻨﺪ ﺑﺎر ﺑﻪ ﻧﻘﺸﻪ دﺳﺘﻮر داد ﮐﻪ رازﺷﻮ ﻓﺎش ﮐﻨﻪ وﻟﯽ ﻫﯿﭻ اﺗﻔﺎﻗﯽ ﻧﯿﻔﺘﺎد ‪...‬ﻣﻦ اون ﻟﺤﻈﻪ ﺧﯿﻠﯽ‬

‫ﺗﺮﺳﯿﺪه ﺑﻮدم اﮔﻪ ﻣﺎﺟﺮاي ﻧﻘﺸﻪ ﻟﻮ ﻣﯽ رﻓﺖ ﺣﺘﻤﺎ ﺗﺒﯿﻪ ﺳﺨﺘﯽ ﻣﯽ ﺷﺪم‪....‬اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺎ ﭼﻮﺑﺶ روي ﻧﻘﺸﻪ اي ﺿﺮﺑﻪ اي‬

‫زد و ﮔﻔﺖ "ﺳﻮروس اﺳﻨﯿﭗ ﻣﻌﻠﻢ اﯾﻦ ﻣﺪرﺳﻪ ﺑﻬﺖ دﺳﺘﻮر ﻣﯿﺪه ﺗﺎ رازت رو ﻓﺎش ﮐﻨﯽ‪".‬وﻗﺘﯽ اون اﯾﻨﻮ ﮔﻔﺖ‬

‫ﮐﻠﻤﺎﺗﯽ روي ﻧﻘﺸﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪ‪".‬آﻗﺎي ﻣﻬﺘﺎﺑﯽ از ﭘﺮﻓﺴﻮر اﺳﻨﯿﭗ ﺧﻮاﻫﺶ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ دﻣﺎغ ﮔﻨﺪه اش از ﻓﻀﻮﻟﯽ‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪62‬‬


‫در ﮐﺎر دﯾﮕﺮان دﺳﺖ ﺑﺮدارد‪... .‬آﻗﺎي ﺗﯿﺰ ﭼﻨﮓ ﻧﻈﺮ آﻗﺎي ﻣﻬﺘﺎﺑﯽ ﻣﻮاﻓﻘﻪ و ﻣﺎﯾﻠﻪ اﺿﺎﻓﻪ ﮐﻨﻪ ﮐﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﯾﮏ اﺑﻠﻪ ﺑﺪ‬

‫ﺗﺮﮐﯿﺒﻪ‪.‬‬

‫ﻫﺮ ﭼﻬﺎر ﻧﻔﺮ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺧﻨﺪﯾﺪن ﮐﺮدن و ﺟﯿﻨﯽ در ﻣﯿﺎن ﺧﻨﺪه اش ﮔﻔﺖ‪:‬واﻗﻌﺎ؟‬
‫اره‪ ...‬اﻣﺎ ﻫﻨﻮز ﻣﻮﻧﺪه ‪....‬‬‫وﻗﺘﯽ ﺧﻨﺪه ﻫﺎﯾﺸﺎن ﺗﻤﻮم ﺷﺪ ﻫﺮي اداﻣﻪ داد‪:‬ﻣﻦ ارزو ﻣﯽ ﮐﺮدم اﯾﻦ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺗﻤﻮم ﺑﺸﻪ اﻣﺎ ﺑﺎزﻫﻢ ﮐﻠﻤﺎﺗﯽ روي‬

‫ﻧﻘﺸﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻣﯽ ﺷﺪ"اﻗﺎي دم دار ﺑﺮاي ﭘﺮﻓﺴﻮر اﺳﻨﯿﭗ روز ﺧﻮﺑﯽ آرزو داره و ﺗﻮﺻﯿﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﻪ ﺑﻪ ﻣﻮﻫﺎش ﻟﺠﻦ‬

‫ﺑﻤﺎﻟﻪ‪....‬آﻗﺎي ﺗﯿﺰ ﭼﻨﮓ ﻣﺎﯾﻞ اﺳﺖ ﺗﻌﺠﺐ ﺧﻮد را از اﯾﻦ ﮐﻪ دﻟﻘﮑﯽ ﻣﺜﻞ ﺷﻤﺎ اﺳﺘﺎد ﺷﺪه اﺑﺮاز ﻧﻤﺎﯾﺪ"‬

‫دوﺑﺎره ﺻﺪاي ﺧﻨﺪه ﭼﻬﺎر ﻧﻔﺮ اﺗﺎق را ﭘﺮ ﮐﺮد‪.‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﻪ از ﺷﺪت ﺧﻨﺪه اﺷﮏ ﻣﯽ رﯾﺨﺖ ﺻﻮرﺗﺶ را ﭘﺎك‬

‫ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻗﯿﺎﻓﻪ اﺳﻨﯿﭗ دﯾﺪﻧﯽ ﺷﺪه ﺑﻮد ﻧﻪ؟‬

‫رون ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ ﺟﻠﻮي ﺧﻨﺪه اش را ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﮐﺎش ﻣﻨﻢ ﺑﻮدم و ﻣﯽ دﯾﺪم‪.‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬اﺳﻨﯿﭗ ﺧﺸﮑﺶ زده ﺑﻮد‪....‬اﮔﻪ اوﺿﺎع اوﻧﻘﺪر ﺑﺪ ﻧﺒﻮد ﺣﺘﻤﺎ اوﻧﺠﺎ از ﺧﻨﺪه ﻣﯽ ﻣﺮدم‪.‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ‪:‬ﺷﺎﻧﺲ آوردي ﻫﺮي‪....‬‬
‫رون‪:‬اره‪..‬ﻫﺮي ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺷﺎﻧﺲ ﻣﯿﺎره‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﻓﺮو رﻓﺖ‪...‬او ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺷﺎﻧﺲ آورده ﺑﻮد‪....‬ﺗﻮ ﺗﺎﻻر اﺳﺮار ﻓﻮﮐﺲ ﺑﻪ ﻣﮑﻤﮑﺶ آﻣﺪه ﺑﻮد‬

‫و ﺗﻮ ﻗﺒﺮﺳﺘﺎن ﻫﻢ اﺗﺼﺎل ﭼﻮب ﺧﻮدش و وﻟﺪﻣﻮرت و ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪن روح ﻫﺎ ﺑﺎﻋﺚ ﻧﺠﺎﺗﺶ ﺷﺪه ﺑﻮد و ﺗﻮ وزارت‬

‫ﺧﻮﻧﻪ ﻫﻢ داﻣﺒﻠﺪور ﺑﺎ وﻟﺪﻣﻮرت ﻣﺒﺎرزه ﮐﺮده ﺑﻮد‪.....‬ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮد ﻣﯽ دﯾﺪ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﮐﻤﮏ ﺑﻪ ﻣﻮﻗﻊ ﺑﺮاش‬
‫ﻣﯽ رﺳﯿﺪ وﻟﯽ‪....‬ﺣﺎﻻ ﻧﻪ داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻮد و ﻧﻪ ﺳﯿﺮﯾﻮس‪....‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﺮي!!‬
‫ﻫﺮي از ﻓﮑﺮ ﺧﺎرج ﺷﺪ و ﺑﻪ دوﺳﺘﺎﻧﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪:‬ﻣﯽ دوﻧﯿﺪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﻣﻦ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﺷﺎﻧﺲ آوردم ‪...‬ﻫﻤﯿﺸﻪ ﯾﻪ‬

‫ﺟﻮراﯾﯽ ﮐﻤﮏ ﺑﻬﻢ ﻣﯽ ﺷﺪ وﻟﯽ ﺣﺎﻻ ‪..‬ﻣﻦ ﺗﻨﻬﺎم و ﮐﺴﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﻧﻪ ﺑﻬﻢ ﮐﻤﮏ ﮐﻨﻪ‪.‬‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﺗﻮ ﻧﺒﺎﯾﺪ اﯾﻦ ﻃﻮري ﺣﺮف ﺑﺰﻧﯽ ﻫﺮي‪...‬ﻫﻤﻪ ﻣﺎ ﺑﻬﺖ ﮐﻤﮏ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ ﺣﺘﯽ اﮔﻪ ﻣﻤﮑﻦ ﺑﺎ ﺷﻪ ﺗﻮ اﯾﻦ راه‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪63‬‬


‫ﺑﻤﯿﺮﯾﻢ‪.‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ‪:‬درﺳﺘﻪ ﻫﺮي‪...‬ﻣﻦ ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ ﺗﻮ ﻣﻮﻓﻖ ﻣﯽ ﺷﯽ‪.....‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﺻﻮرت زﯾﺒﺎي ﺟﯿﻨﯽ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻢ ﮐﻪ دوﺳﺖ ﻫﺎﯾﯽ ﻣﺜﻞ ﺷﻤﺎ دارم‪....‬اﻣﺎ ﻣﻦ ﻧﻤﯽ‬

‫ﺧﻮام ﺷﻤﺎ ﺗﻮ ﺧﻄﺮ ﺑﯿﻔﺘﯿﺪ‪....‬‬

‫رون ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﺎ ﻫﻤﯿﻦ اﻻن ﻫﻢ ﺗﻮ ﺧﻄﺮ ﻫﺴﺘﯿﻢ رﻓﯿﻖ ‪.‬‬
‫ﺟﻨﯽ‪:‬رون درﺳﺖ ﻣﯿﮕﻪ ﻫﺮي‪...‬ﻫﻤﻪ اﻻن ﺗﻮ ﺧﻄﺮن‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺖ روي دﯾﻮار ﻧﮕﺎه ﮐﺮد وﮔﻔﺖ‪:‬اﻻﻧﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺑﯿﺎد و ﺑﮕﻪ ﺑﺮﯾﻢ ﺑﺨﻮاﺑﯿﻢ‪.‬ﺑﻬﺘﺮه ﺗﺎ‬

‫ﻧﯿﻮﻣﺪه ﺧﻮدﻣﻮن ﺑﺮﯾﻢ‪....‬‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ رون و ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و اداﻣﻪ داد‪:‬ﺷﻤﺎ دوﺗﺎ ﻫﻢ ﻗﺒﻞ از ﺧﻮاب ﭼﻨﺪ ﺻﺤﻔﺤﻪ اي از اون ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﯾﯽ رو‬

‫ﮐﻪ ﺑﻬﺘﻮن دادم ﺑﺨﻮﻧﯿﺪ‪....‬ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ ﺗﻮ ﻫﺮي‪.‬ﺗﻮ ﺑﺎﯾﺪ اون ﮐﺘﺎب رو ﺗﺎ ﭘﻨﺞ روز دﯾﮕﻪ ﺗﻤﻮم ﮐﻨﯽ‪.‬‬
‫ﻫﺮي در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽ ﺷﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ اﺗﺎﻗﺶ ﺑﺮود ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺎﺷﻪ‪.‬‬

‫رون و ﻫﺮي وارد اﺗﺎﻗﺸﺎن ﺷﺪﻧﺪ‪.‬رون ﺧﯿﻠﯽ زود ﻟﺒﺎس ﺧﻮاﺑﺶ را ﭘﻮﺷﯿﺪ و وارد ﺗﺨﺘﺶ ﺷﺪ‪.‬ﻫﺮي در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ‬

‫ﭘﯿﺮاﻫﻨﺶ را ﻋﻮض ﻣﯽ ﮐﺮد ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﮕﻪ ﺗﻮ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاي ﮐﺘﺎﺑﺖ رو ﺑﺨﻮﻧﯽ‪.‬‬

‫رون ﺧﻤﯿﺎزه اي ﮐﺸﯿﺪ وﮔﻔﺖ‪:‬ﺣﺎﻻ ﺧﻮاﺑﻢ ﻣﯿﺎد‪....‬ﻓﺮدا ﺻﺒﺢ ﻣﯽ ﺧﻮﻧﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮي وارد ﺗﺨﺘﺶ ﺷﺪ وﮐﺘﺎب را ﺑﺮداﺷﺖ و ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺧﻮاﻧﺪن ﮐﺮد‪.‬ﻫﻨﻮز ﯾﮏ ﺻﻔﺤﻪ از ﮐﺘﺎب را ﺗﻤﻮم ﻧﮑﺮده‬

‫ﺑﻮد ﮐﻪ ﺻﺪاي ﺧﻮروﭘﻮف رون ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪.‬ﻫﺮي ﺑﻌﺪ از اﯾﻨﮑﻪ ده ﺻﻔﺤﻪ دﯾﮕﺮ را ﺑﺎ دﻗﺖ ﺧﻮاﻧﺪ ﮐﺘﺎب را ﺑﺴﺖ و‬

‫روي ﻣﯿﺰ ﮐﻨﺎر ﺗﺨﺖ رون ﮔﺬاﺷﺖ‪.‬ﺑﺎ ﺧﺴﺘﮕﯽ ﻋﯿﻨﮑﺶ را ﻫﻢ از روي ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺑﺮداﺷﺖ و ﻣﻼﻓﻪ را روﯾﺶ ﮐﺸﯿﺪ‬

‫و ﺧﻮاﺑﯿﺪ‪...‬ﻏﺎﻓﻞ از اﯾﻦ ﮐﻪ ﻗﺮاره ﭼﻪ ﮐﺎﺑﻮﺳﯽ ﺑﺒﯿﻨﻪ‪.‬‬

‫ﻫﺮي در ﯾﮏ اﺗﺎق ﺗﺎرﯾﮏ در ﮔﻮﺷﻪ اي اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد‪.‬وﻟﺪﻣﻮرت ﻫﻢ در ﻫﻤﺎن اﺗﺎق اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد و در ﻣﻘﺎﺑﻠﺶ‬

‫ﻣﺮدي زاﻧﻮ زده ﺑﻮد‪.‬ﻟﺒﺎس ﻣﺮد از ﭼﻨﺪ ﺟﺎ ﭘﺎره ﺷﺪه ﺑﻮد و ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺷﮑﻨﺠﻪ ﺷﺪن ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ دﯾﺪه ﻣﯿﺸﺪ‪.‬ﻣﺮد ﺳﺮش را‬

‫ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺑﻮد و ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ دﻟﯿﻞ ﺻﻮرﺗﺶ دﯾﺪه ﻧﻤﯽ ﺷﺪ‪.‬وﻟﺪﻣﻮرت در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺟﻠﻮي ﻣﺮد ﻗﺪم ﻣﯽ زد و‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪64‬‬


‫ﭼﻮﺑﺶ را در دﺳﺘﺎﻧﺶ ﺗﮑﺎن ﻣﯽ داد ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﻮ ﮐﻤﮏ ﺑﺰرﮔﯽ ﺑﻪ ارﺑﺎﺑﺖ ﮐﺮدي‪....‬وﻟﯽ ﻟﯿﺎﻗﺖ زﻧﺪه ﻣﻮﻧﺪن رو‬
‫ﻧﺪاري‪....‬ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﮐﺎرم ﺑﺎﻫﺎت ﺗﻤﻮم ﺷﺪه ﭘﺲ دﻟﯿﻠﯽ ﻧﺪاره ﮐﻪ ﺗﻮ ﺑﻪ اﯾﻦ زﻧﺪﮔﯽ ﻓﻼﮐﺖ ﺑﺎرت اداﻣﻪ ﺑﺪي‪....‬‬
‫ﻣﺮد ﺳﺮش را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﻮ ﺷﮑﺴﺖ ﻣﯽ ﺧﻮري اﯾﻨﻮ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎش‪.‬‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﺧﻨﺪﯾﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﭘﺎﺗﺮ ﻫﯿﭻ ﺷﺎﻧﺴﯽ ﻧﺪاره ﭘﯿﺮﻣﺮد اﺣﻤﻖ‪.‬‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﭼﻮﺑﺶ را ﺑﻪ ﻃﺮف ﻣﺮد ﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬
‫آواداﮐﺪوارا!!‬‫ﻧﻮر ﺳﺒﺰ رﻧﮕﯽ از ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ وﻟﺪﻣﻮرت ﺧﺎرج ﺷﺪ و درﺳﺖ ﺑﻪ ﺳﯿﻨﻪ ﻣﺮد ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﺮد‪.‬ﻣﺮد روي زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد و‬

‫دﯾﮕﺮ ﺣﺮﮐﺘﯽ ﻧﮑﺮد‪.‬وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﺎ ﭼﺸﻤﻬﺎي ﺳﺮﺧﺶ ﺑﻪ ﻧﮑﺘﻪ اي ﮐﻪ ﻫﺮي در آﻧﺠﺎ ﺑﻮد ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬دﯾﮕﻪ‬
‫ﻣﺎﻧﻌﯽ ﺑﺮ ﺳﺮ راﻫﻢ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﻧﺘﻮﻧﻢ ﺗﻮ رو ﺑﮑﺸﻢ ﭘﺎﺗﺮ‪...‬ﻣﻨﺘﻈﺮم ﺑﺎش‪.‬‬

‫وﻟﺪﻣﻮرت ﺧﻨﺪه اي ﺑﻠﻨﺪ ﺳﺮ داد و ﻫﺮي از ﺳﻮزش ﺟﺎي زﺧﻤﺶ ﻓﺮﯾﺎدي ﮐﺸﯿﺪ و از ﺧﻮاب ﺑﯿﺪار ﺷﺪ‪.‬او ﺑﻠﻨﺪ‬

‫ﺷﺪ و ﻧﺸﺴﺖ‪.‬‬

‫رون در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﮐﺘﺎب در دﺳﺘﺶ ﺑﻮد ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ ﻫﺮي؟‬
‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﺑﯿﺮون ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪.‬ﺧﻮرﺷﯿﺪ ﻃﻠﻮع ﮐﺮده ﺑﻮد‪....‬او وﻟﺪﻣﻮرت را دﯾﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ‪.....‬‬
‫رون‪:‬ﻫﺮي!!‬
‫ﻫﺮي ﺑﻪ رون ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻓﻘﻂ ﯾﮏ ﮐﺎﺑﻮس ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻫﺮي از دروﻏﯽ ﮐﻪ ﮔﻔﺖ اﺣﺴﺎس ﺑﺪي داﺷﺖ ‪...‬ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﭼﯿﺰي ﺑﻪ رون ﺑﮕﻪ ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ دﻟﯿﻞ ﻣﺠﺒﻮر ﺑﻪ‬

‫دروغ ﮔﻔﺘﻦ ﺷﺪ‪....‬‬

‫رون ﮐﺘﺎب را ﺑﺴﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﯿﺎ ﺑﺮﯾﻢ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻫﺮي‪...‬وﻗﺖ ﺻﺒﺤﺎﻧﺴﺖ‪.‬‬
‫ﺗﻮ از ﮐﯽ ﺑﯿﺪاري؟‬‫ﯾﻪ ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺘﯽ ﻣﯿﺸﻪ‪.‬‬‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪65‬‬


‫داﺷﺘﯽ ﮐﺘﺎب ﻣﯽ ﺧﻮﻧﺪي؟‬‫آره‪...‬اﮔﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻣﯿﻔﻬﻤﯿﺪ ﭼﯿﺰي از ﮐﺘﺎب ﻧﺨﻮﻧﺪم ﺑﺎز دوﺑﺎره داد و ﻓﺮﯾﺎدﺷﻮ ﺷﺮوع ﻣﯽ ﮐﺮد‪.‬‬‫رون ازﺗﺨﺘﺶ ﺑﯿﺮون آﻣﺪ و اداﻣﻪ داد‪:‬ﻣﻦ ﻣﯿﺮم ﭘﺎﯾﯿﻦ ‪...‬ﺗﻮ ﻫﻢ ﯾﻪ دوش ﺑﮕﯿﺮ و ﺑﻌﺪ ﺑﯿﺎ‪...‬ﻗﯿﺎﻓﺖ وﺣﺸﺘﻨﺎﮐﻪ‪.‬‬
‫رون ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ از اﺗﺎق ﺑﯿﺮون ﺑﺮه ﮐﻪ ﻫﺮي ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﯽ ﺷﻪ ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﭼﯿﺰي ﻧﮕﯽ؟‬
‫رون ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺎﺷﻪ ﻫﺮي‪.‬‬
‫رون از اﺗﺎق ﺑﯿﺮون رﻓﺖ و ﻫﺮي ﻫﻢ ﻟﺒﺎس ﺑﺮداﺷﺖ و ﺑﻪ ﻃﺮف ﺣﻤﺎم رﻓﺖ‪.‬ﺑﻌﺪ از ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺖ از ﺣﻤﺎم ﺑﯿﺮون‬

‫آﻣﺪ و ﺑﻪ آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ رﻓﺖ‪.‬رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن و ﺟﻨﯽ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ و ﻣﺸﻐﻮل ﺧﻮردن ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬ﻫﺮي ﮐﻨﺎر رون‬
‫ﻧﺸﺴﺖ و ﻧﺎن و ﻧﯿﻤﺮو رو ﺑﻪ ﻃﺮف ﺧﻮدش ﮐﺸﯿﺪ‪.‬‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ ﻫﺮي؟‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﺑﯽ ﺣﺎﻟﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬اره ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺧﻮﺑﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﻟﺠﺒﺎزي ﮔﻔﺖ‪:‬وﻟﯽ ﻣﻦ اﯾﻦ ﻃﻮر ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﻓﺮﯾﺎد زد ‪:‬ﻣﯽ ﺷﻪ دﺳﺖ از ﺳﺮم ﺑﺮداري ﻫﺮﻣﯿﻮن‪.‬‬
‫ﻫﺮﺳﻪ ﻧﻔﺮ از رﻓﺘﺎر ﻫﺮي ﺧﺸﮑﺸﺎن زد‪.‬ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﻫﺮي ﺑﺎ ﻫﺮﻣﯿﻮن اﯾﻦ ﻃﻮر ﺣﺮف ﻧﺰده ﺑﻮد‪....‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ و ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ ﮐﺴﯽ ﺣﺮﻓﯽ ﺑﺰﻧﻪ از ﺧﺎﻧﻪ ﺑﯿﺮون رﻓﺖ و ﺷﺮوع ﺑﻪ ﻗﺪم زدن ﮐﺮد‪.‬‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﻣﺸﮑﻞ ﭼﻮب دﺳﺘﯽ ﻫﺎ رو ﺣﻞ ﮐﺮده‪....‬اون ﻣﯽ دوﻧﻪ ﻣﻦ اﯾﻨﺠﺎم‪....‬اﮔﻪ ﺑﻪ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﯿﺎد ﭼﯽ؟‪....‬اﮔﻪ‬

‫ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺟﺎ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﻨﻦ ﭼﯽ؟‪.....‬ﻣﻤﮑﻨﻪ ﺧﺎﻧﻮاده وﯾﺰﻟﯽ ﺗﻮ دردﺳﺮ ﺑﯿﻔﺘﻦ‪...‬وﻟﺪﻣﻮرت ﻫﻤﻪ رو ﻣﯽ‬
‫ﮐﺸﻪ‪....‬ﻧﻪ‪...‬ﻣﻦ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﺬارم اﯾﻦ اﺗﻔﺎق ﺑﯿﻔﺘﻪ‪....‬اون ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻣﻦ ﻣﯿﺎد اﯾﻨﺠﺎ اﮔﻪ ﻣﻦ اﯾﻨﺠﺎ ﻧﺒﺎﺷﻢ وﻟﺪﻣﻮرت ‪....‬‬
‫ﻫﺮي!!‬‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪66‬‬


‫ﻫﺮي ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﺑﻪ رون ﮐﻪ داﺷﺖ ﺑﻪ ﻃﺮﻓﺶ ﻣﯽ آﻣﺪ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪.‬‬
‫رون‪:‬ﻫﯿﭻ ﻣﻌﻠﻮﻣﻪ داري ﮐﺠﺎ ﻣﯿﺮي؟‬
‫ﻫﺮي ‪:‬ﻓﻘﻂ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﮐﻤﯽ ﻗﺪم ﺑﺰﻧﻢ‪.‬‬
‫رون‪:‬ﺑﯿﺎ ﺑﺮﯾﻢ ﺧﻮﻧﻪ‪...‬ﯾﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎده‪.‬‬
‫ﻣﺸﮑﻠﯽ ﭘﯿﺶ اوﻣﺪه؟‬‫ﺧﺐ‪...‬ﻧﻪ‪...‬ﯾﻌﻨﯽ آره‪...‬ﺗﻮ ﺑﯿﺎ‪.‬‬‫ﻫﺮي ﺑﻪ دﻧﺒﺎل رون راه اﻓﺘﺎد ‪.‬ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ آﻧﻬﺎ در آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن روزﻧﺎﻣﻪ ﭘﯿﺎم اﻣﺮوز رو ﺑﻪ ﻃﺮف ﻫﺮي ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﮕﯿﺮ ﺑﺨﻮن ﻫﺮي‪...‬ﻫﻤﯿﻦ اﻻن رﺳﯿﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﺪون ﻫﯿﭻ ﺣﺮﻓﯽ روزﻧﺎﻣﻪ را ﮔﺮﻓﺖ و ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺧﻮاﻧﺪن ﮐﺮد‪":‬ﺟﺴﺪ اﻟﯿﻮﻧﺪر ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻓﺮوش ﮐﻮﭼﻪ‬

‫دﯾﺎﮔﻮن اﻣﺮوز ﺻﺒﺢ ﺟﻠﻮي وزارت ﺟﺎدوﮔﺮي ﭘﯿﺪا ﺷﺪ‪.‬اﻟﯿﻮﻧﺪر دو ﻣﺎه ﭘﯿﺶ ﺗﻮﺳﻂ اﺳﻤﺸﻮ ﻧﺒﺮ دزدﯾﺪه ﺷﺪه ﺑﻮد و‬

‫اﻣﺮوز ﺑﺎ ﺑﺪن ﮐﺒﻮد ﮐﻪ از ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻫﺎي ﺷﮑﻨﺠﻪ ﺑﺴﯿﺎر اﺳﺖ ﺟﻠﻮي وزارﺗﺨﺎﻧﻪ ﭘﯿﺪا ﺷﺪ‪.‬وزﯾﺮ از دادن ﻫﺮ ﮔﻮﻧﻪ اﻃﻼﻋﯽ‬
‫ﺧﻮد داري ﮐﺮده و ﻣﻌﻠﻮم ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﭼﺮا اﺳﻤﺸﻮ ﻧﺒﺮ اﻟﯿﺌﻨﺪر را دزدﯾﺪه‪.....‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﻘﯿﻪ ﻣﻄﻠﺐ را ﻧﺨﻮاﻧﺪ و روزﻧﺎﻣﻪ را روي ﻣﯿﺰ اﻧﺪاﺧﺖ و ﻧﺸﺴﺖ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﻣﻦ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ اون ﺗﻮﻧﺴﺘﻪ ﻣﺸﮑﻞ ﭼﻮب دﺳﺘﯽ ﻫﺎﺗﻮﻧﻮ ﺣﻞ ﮐﻨﻪ‪....‬ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ دﻟﯿﻞ اﻟﯿﻮﻧﺪر رو ﮐﺸﺘﻪ‬

‫ﭼﻮن دﯾﮕﻪ ﺑﻬﺶ ﻧﯿﺎزي ﻧﺪاره‪.‬‬

‫‪6‬ﻫﺮي ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬اره‪..‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﺷﮏ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد وﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﻮ ﻣﯽ دوﻧﺴﺘﯽ ﻫﺮي‪...‬ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻫﻤﯿﻦ اﯾﻨﻘﺪر ﻧﺎراﺣﺖ ﺑﻮدي‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﺳﺮش را ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ دﯾﺪم ﮐﻪ ﭼﻄﻮري ﻣﺮد‪.‬‬
‫رون‪:‬ﭘﺲ اون ﮐﺎﺑﻮس‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪67‬‬


‫وﻟﺪﻣﻮرت اوﻧﻮ ﮐﺸﺖ ‪.‬‬‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬دﻗﯿﻘﺎ ﭼﯽ دﯾﺪي؟‬
‫ﻫﺮي ﺗﻤﺎم ﺧﻮاب را ﺑﻪ ﺟﺰ ﺣﺮف ﻫﺎي آﺧﺮ وﻟﺪﻣﻮرت رو ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻌﺪ از ﮐﻤﯽ ﻓﮑﺮ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﻤﺶ ﻫﻤﯿﻦ ﺑﻮد؟‪....‬ﭼﯿﺰ دﯾﮕﻪ اي ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﯽ؟‬
‫ﻫﺮي ﮐﻪ ﻣﯽ دوﻧﺴﺖ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﻮﺗﺎه ﻧﻤﯿﺎد وﺑﻼﺧﺮه از ﻣﻮﺿﻮع ﺳﺮ در ﻣﯿﺎره ﻗﺴﻤﺖ آﺧﺮ ﺧﻮاﺑﺶ رو ﻫﻢ‬

‫ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﺮد‪.‬‬

‫وﻟﺪﻣﻮرت ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺣﺎﻻ ﻣﺎﻧﻌﯽ ﺑﺮﺳﺮ راﻫﺶ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﻧﺘﻮﻧﻪ ﻣﻨﻮ ﺑﮑﺸﻪ‪...‬ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮش ﺑﺎﺷﻢ‪.‬‬‫ﺑﺮاي ﻟﺤﻈﻪ اي ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﺣﺮﻓﯽ ﻧﺰد‪.‬ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﭘﺮﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪور ﺧﺒﺮ ﺑﺪﯾﻢ‪.‬‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪68‬‬


‫ﻓﺼﻞ ﻧﻬﻢ‬
‫ﺑﺎرو در ﺧﻄﺮ اﺳﺖ‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺮاي ﭘﯿﺪا ﮐﺮدن ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺑﻪ ﻃﺒﻘﻪ ﺑﺎﻻ رﻓﺖ و ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﻤﺮاه او وارد آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬زود ﺑﺎﺷﯿﺪ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ‪....‬‬
‫اﻣﺎ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺗﻮ ﺑﻬﻢ ﻧﮕﻔﺘﯽ ﺑﺮاي ﭼﯽ ﻣﯽ ﺧﻮاﯾﻦ اﺑﺮﻓﻮرث رو ﺑﺒﯿﻨﯿﻦ؟‬‫ﻫﺮي‪:‬وﻗﺘﯽ ﭘﺮﻓﺴﻮر اوﻣﺪ ﻣﯽ ﮔﯿﻢ‪.‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺑﻪ ﻃﺮف ﺷﻮﻣﯿﻨﻪ آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ رﻓﺖ و ﻣﻘﺪاري ﭘﻮدر ﻓﻠﻮ ﺑﺮداﺷﺖ و در ﻣﻨﻘﻞ رﯾﺨﺖ‪.‬ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺷﻌﻠﻪ‬

‫ﻫﺎي ﺳﺒﺰ اﻓﺮوﺧﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺳﺮش را ﺑﻪ ﻣﯿﺎن آﺗﺶ ﺑﺮد و ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬وزارﺗﺨﺎﻧﻪ دﻓﺘﺮ آرﺗﻮر وﯾﺰﻟﯽ‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ از ﭘﻨﺞ دﻗﯿﻘﻪ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺳﺮش را از آﺗﺸﺪان ﺑﯿﺮون آورد و آﺗﺶ ﻫﻢ ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ‪:‬ﺑﻪ آرﺗﻮر ﮔﻔﺘﻢ اﺑﺮﻓﻮرث رو ﭘﯿﺪا ﮐﻨﻪ و ﺑﮕﻪ ﺑﯿﺎد اﯾﻨﺠﺎ‪.‬‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ از ﻧﮕﺮاﻧﯽ دﻧﺪاﻧﻬﺎﯾﺶ را روي ﻟﺐ ﭘﺎﯾﯿﻨﺶ ﻓﺸﺎر ﻣﯽ داد ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﻮﺑﻪ‪...‬ﺧﺪا ﮐﻨﻪ دﯾﺮ ﻧﺸﺪه‬

‫ﺑﺎﺷﻪ‪.‬‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ ﻃﺮف ﻫﺮي ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﺑﺎ ﻓﺮﯾﺎد ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﻮ ﺑﺎﯾﺪ ﻫﻤﻮن ﻟﺤﻈﻪ ﮐﻪ ﺧﻮاب رو دﯾﺪي ﻣﯿﻮﻣﺪي و ﺑﻪ‬

‫ﻣﺎ ﻣﯽ ﮔﻔﺘﯽ‪.‬‬

‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﮐﻪ از ﻣﻮﺿﻮع ﺳﺮ در ﻧﯿﺎورده ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﻮاب؟‬
‫او ﺑﺎ ﮐﻨﺠﮑﺎوي ﺑﻪ ﭼﻬﺎر ﻧﻔﺮ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪.‬اﻣﺎ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﺟﻮاﺑﯽ ﻧﺪاد‪.‬‬
‫ﻫﺮي‪ :‬ﻣﻦ واﻗﻌﺎ ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﺮدم اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﻣﻬﻢ ﺑﺎﺷﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬وﻟﯽ ﻣﻦ اﯾﻦ ﻃﻮر ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻢ‪....‬ﺗﻮ از ﺳﺮ ﺻﺒﺢ ﺣﻮﺻﻠﻪ ﻧﺪاﺷﺘﯽ و ﻧﺎراﺣﺖ‬

‫ﺑﻮدي‪.‬ﭼﻮن ﻣﯽ دوﻧﺴﺘﯽ ﻫﺪف وﻟﺪﻣﻮرت اﯾﻨﺠﺎﺳﺖ‪.....‬ﺗﻮ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﯽ ﺑﺪون اﯾﻨﮑﻪ ﺑﻪ ﮐﺴﯽ ﭼﯿﺰي ﺑﮕﯽ از اﯾﻨﺠﺎ‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪69‬‬


‫ﺑﺮي‪.‬ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ دﻟﯿﻞ ﺣﺘﯽ ﺑﻪ رون ﻫﻢ در ﻣﻮرد ﺧﻮاﺑﺖ ﭼﯿﺰي ﻧﮕﻔﺘﯽ‪.‬‬
‫ﻫﺮي از ﻫﻮش ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺷﮕﻔﺖ زده ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬اﻧﮕﺎر ﻫﺮﭼﯽ در ذﻫﻦ ﻫﺮي ﺑﻮد اون ﻫﻢ ﻣﯽ دوﻧﺴﺖ‪.‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﺗﻮ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺎﻫﻮﺷﯽ ﻫﺮﻣﯿﻮن‪....‬‬
‫رون‪:‬واﻗﻌﺎ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﯽ ﺑﺮي؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﻫﯿﭻ ﻓﮑﺮ ﻧﮑﺮدي آﻣﻮزش ﭼﻔﺖ ﺷﺪﮔﯽ و ﺟﺎدوي ﭘﯿﺸﺮﻓﺘﺖ ﭼﯽ ﻣﯿﺸﻪ؟ﭼﻄﻮر ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﯽ ﺑﺎ‬

‫ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ وﺑﺎ اﯾﻦ وردﻫﺎي ﺳﺎده ﻣﺒﺎرزه ﮐﻨﯽ‪.‬‬

‫ﻫﺮي ﻓﮑﺮ اﯾﻨﺠﺎﺷﻮ ﻧﮑﺮده ﺑﻮد‪.‬اون ﻓﻘﻂ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ اﺗﻔﺎﻗﯽ ﺑﺮاي ﺧﺎﻧﻮاده اي ﮐﻪ دوﺳﺘﺸﻮن داﺷﺖ‬

‫ﻧﯿﻔﺘﻪ‪....‬وﻟﺪﻣﻮرت ﻓﻘﻂ ﺑﺮاي اﯾﻨﮑﻪ ﻫﺮي در ﺧﻮﻧﻪ وﯾﺰﻟﯽ ﻫﺎﺳﺖ ﺑﻪ اوﻧﺠﺎ ﻣﯿﻮﻣﺪ‪...‬وﻟﯽ وﻗﺘﯽ ﻣﯽ ﻓﻬﻤﯿﺪ ﻫﺮي از‬

‫اوﻧﺠﺎ رﻓﺘﻪ ﺑﻌﯿﺪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ ﺑﺎرو ﺣﻤﻠﻪ ﮐﻨﻪ‪.‬‬

‫ﻫﺮي‪:‬راﺳﺘﺶ‪...‬ﻣﻦ ﺑﻪ اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع‪....‬ﻓﮑﺮ ﻧﮑﺮده ﺑﻮدم‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن درﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ از ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﺻﻮرﺗﺶ ﺳﺮخ ﺷﺪه ﺑﻮد ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬واﻗﻌﺎ ﻋﺎﻟﯿﻪ!!‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ‪:‬ﻫﺮي ﺗﻮ واﻗﻌﺎ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﯽ ﺑﯽ ﺧﺒﺮ از اﯾﻦ ﺟﺎ ﺑﺮي؟‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﺷﺮﻣﻨﺪﮔﯽ‪:‬ﺑﻠﻪ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ‪.‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ‪:‬ﻣﻦ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮدم ﺗﻮ ﻋﺎﻗﻞ ﺗﺮ از اﯾﻦ ﺑﺎﺷﯽ ﻫﺮي‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﺣﺮﻓﯽ ﻧﺰد و ﺑﻪ زﻣﯿﻦ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪...‬آﻧﻬﺎ او را درك ﻧﻤﯽ ﮐﺮدﻧﺪ‪....‬او ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺖ آﻧﻬﺎ ﺻﺪﻣﻪ اي ﺑﺒﯿﻨﻨﺪ‪...‬‬
‫ﺿﺮﺑﻪ ﻫﺎﯾﯽ ﺑﻪ در زده ﺷﺪ و ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ازآﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺑﯿﺮون رﻓﺖ و ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪ ﻫﻤﺮاه اﺑﺮﻓﻮرث و ﻟﻮﭘﯿﻦ‬

‫وارد آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺷﺪ‪.‬‬

‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎده ﺑﭽﻪ ﻫﺎ؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻬﺘﺮه از ﻫﺮي ﺑﭙﺮﺳﯿﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪70‬‬


‫ﻟﻮﭘﯿﻦ و اﺑﺮﻓﻮرث ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﻫﻤﻪ ﺧﻮاﺑﺸﻮ از اول ﺗﺎ آﺧﺮ و ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﺟﺰﺋﯿﺎت ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﺮد‪.‬ﺑﻌﺪ از اﯾﻨﮑﻪ ﺣﺮف ﻫﺮي ﺗﻤﺎم ﺷﺪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ‬

‫ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬و اﯾﺸﻮن ﻗﺼﺪ داﺷﺘﻨﺪ ﺑﺪون ﺧﺒﺮ ازاﯾﻨﺠﺎ ﺑﺮن‪...‬و ﺑﺎ اﯾﻦ اﻓﺴﻮﻧﻬﺎي ﺳﺎده ﺑﺎ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ‬

‫ﺳﺮاﻏﺶ ﻣﯿﻮﻣﺪن ﻣﺒﺎرزه ﮐﻨﻦ‪.‬‬

‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﺻﺪاي ﺑﻨﺪي ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﯽ؟‬
‫داﻣﺒﻠﺪور‪:‬ﺑﻬﺘﺮه آروم ﺑﺎﺷﯽ رﯾﻤﻮس‪....‬او ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﻬﺖ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮش‬

‫ﺑﺎﺷﯽ‪...‬درﺳﺘﻪ؟‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﺑﻠﻪ‪.‬‬

‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬اﯾﻦ ﯾﻌﻨﯽ اﯾﻦ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاد دﯾﺮ ﯾﺎ زود ﺑﻪ اﯾﻨﺠﺎ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﻨﻪ‪.‬‬
‫اﺑﺮﻓﻮرث‪:‬ﺷﺎﯾﺪ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬ﺷﺎﯾﺪ؟‬
‫‪-‬ﺑﻠﻪ رﯾﻤﻮس‪....‬اﮔﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﻪ اﯾﻨﺠﺎ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﻨﻪ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﻤﯽ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮش ﺑﺎﺷﻪ‪....‬داﻣﺒﻠﺪور‬

‫ﮐﻤﯽ ﻓﮑﺮ ﮐﺮد و اداﻣﻪ داد‪:‬ﺷﺎﯾﺪ اﯾﻨﻢ ﯾﮑﯽ از اﺷﺘﺒﺎﻫﺎت دﯾﮕﻪ وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﺎﺷﻪ‪...‬ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل ﻣﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﻫﻤﻪ ﺟﻮاﻧﺐ ﮐﺎر‬
‫رو در ﻧﻈﺮ ﺑﮕﯿﺮﯾﻢ‪...‬‬

‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬ﻣﻦ ﻣﯿﺮم ﺑﻪ اﻋﻀﺎي ﻣﺤﻔﻞ و ﮐﺎراﮔﺎﻫﺎن ﻣﻮرد اﻋﺘﻤﺎد ﺧﺒﺮ ﺑﺪم ﺗﺎ ﺑﺮاي ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ ﺑﯿﺎن اﯾﻨﺠﺎ‪.‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور‪:‬ﻣﻮاﻓﻘﻢ رﯾﻤﻮس زود ﺑﺮو‪...‬ﻣﻨﻢ ﻣﯽ رم ﺗﺎ ﺑﺎ وزﯾﺮ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻢ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ و داﻣﺒﻠﺪور ﺑﺪون ﻫﯿﭻ ﺣﺮف دﯾﮕﻪ اي از ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺎرج ﺷﺪﻧﺪ ‪.‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ‪...‬ﺷﻤﺎ رو ﻫﻢ ﺗﻮ دردﺳﺮ اﻧﺪاﺧﺘﻢ‪.‬‬
‫اﯾﻦ ﭼﻪ ﺣﺮﻓﯿﻪ ﻫﺮي‪....‬‬‫ﻫﺮي از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﺑﺎﻻ رﻓﺖ و وارد اﺗﺎق ﺧﻮدش و رون ﺷﺪ و روي ﺗﺨﺘﺶ ﻧﺸﺴﺖ و ﺳﺮش را ﻣﯿﺎن دﺳﺘﺎﻧﺶ‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪71‬‬


‫ﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬
‫ﻫﻤﻪ اﯾﻦ دردﺳﺮﻫﺎ ﺗﻘﺼﯿﺮ وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﻮد‪....‬از وﻟﺪﻣﻮرت اﺳﻨﯿﭗ وﭘﺘﯽ ﮔﺮو و ﻫﻤﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﻣﺘﻨﻔﺮ ﺑﻮد‪....‬دﻟﺶ‬

‫ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد و از اﯾﻨﮑﻪ ﻣﻤﮑﻦ ﺑﻮد ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اون وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﻪ ﯾﮑﯽ از دوﺳﺘﺎﻧﺶ ﺻﺪﻣﻪ ﺑﺰﻧﻪ اﺣﺴﺎس ﺑﺪي‬

‫داﺷﺖ‪....‬ﺣﺎﻟﺶ از زﻧﺪﮔﯽ ﮐﻪ داﺷﺖ ﺑﻬﻢ ﻣﯽ ﺧﻮرد‪....‬اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﺮد دﻟﺶ ﻣﯽ ﺧﻮاﻫﺪ ﻓﺮﯾﺎد ﺑﺰﻧﺪ اﻣﺎ ﺗﻮاﻧﺎﯾﯽ‬

‫اﯾﻦ ﮐﺎر را ﻫﻢ ﻧﺪاﺷﺖ‪...‬دﻟﺶ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺮود و وﻟﺪﻣﻮرت را ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺑﻼﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺳﺮش آورده ﺗﮑﻪ ﺗﮑﻪ‬

‫ﮐﻨﺪ‪....‬وﻟﺪﻣﻮرت ﻫﻤﻪ ﻋﺰﯾﺰاﻧﺶ و ﻫﻤﻪ ﮐﺴﺎﻧﯽ را ﮐﻪ دوﺳﺘﺸﺎن داﺷﺖ از او ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪....‬ﭘﺪر و ﻣﺎدرش ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ‬
‫ﭘﯿﺸﮕﻮﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﺮاي ﺧﻮدش و وﻟﺪﻣﻮرت ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪.....‬ﺳﯿﺮﯾﻮس را ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺣﻤﺎﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﮐﺮده ﺑﻮد‬

‫از دﺳﺖ داده ﺑﻮد‪ ....‬و در آﺧﺮ داﻣﺒﻠﺪور را‪...........‬اﺷﮏ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﻣﯽ ﺳﻮزاﻧﺪ اﻣﺎ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﻨﻪ ﺗﺎ‬

‫اﯾﻨﮑﻪ ﺑﻼﺧﺮه اﺣﺴﺎﺳﺶ ﭘﯿﺮوز ﺷﺪ و اﺷﮏ ﻫﺎ از ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺳﺮازﯾﺮ ﺷﺪﻧﺪ‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﻃﺮف ﭘﻨﺠﺮه رﻓﺖ و اﺷﮑﻬﺎﯾﺶ را ﭘﺎك ﮐﺮد‪.‬ﺟﻠﻮي ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺴﯿﺎر ﺷﻠﻮغ ﺷﺪه ﺑﻮد وﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﺗﻌﺪاد زﯾﺎدي‬

‫از ﮐﺎراﮔﺎﻫﺎن ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ ﺑﻮد و داﺷﺖ آﻧﻬﺎ را در ﺟﺎﻫﺎﯾﺸﺎن ﻣﺴﺘﻘﺮ ﻣﯽ ﮐﺮد و ﻋﯿﻦ ﺣﺎل ﺳﺮ ﭼﻨﺪ ﮐﺎراﮔﺎه ﺟﻮان ﻓﺮﯾﺎد‬
‫ﻣﯽ زد ﮐﻪ ﭼﺮا وﻇﺎﯾﻔﺸﺎن را ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ اﻧﺠﺎم ﻧﻤﯽ دﻫﻨﺪ‪....‬ﺑﺎ ﺻﺪاي ﺑﺎز ﺷﺪن در ﻫﺮي ﺑﺮﮔﺸﺖ ورون را در آﺳﺘﺎﻧﻪ‬
‫در دﯾﺪ‪.‬‬

‫رون‪:‬ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ رﻓﯿﻖ‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن داد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﻮﺑﻢ‪.‬‬
‫رون وارد اﺗﺎق ﺷﺪ و در را ﺑﺴﺖ‪.‬‬
‫ﻫﻤﻪ ﻧﮕﺮاﻧﺘﯿﻢ ﻫﺮي‪...‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻣﯿﮕﻪ داري ﺑﯿﺶ از اﻧﺪازه ﺧﻮدﺗﻮ ﺗﺤﺖ ﻓﺸﺎر ﻣﯿﺰاري‪.‬‬‫ﻣﻦ ﺧﻮﺑﻢ رون‪...‬‬‫رون ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺑﺎ ﻓﺮﯾﺎد ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﻪ ﻧﯿﺴﺘﯽ‪...‬ﺗﻮ داري ﺗﻈﺎﻫﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﮐﻪ ﺧﻮﺑﯽ‪....‬ﻣﻦ ﻣﯿﺪوﻧﻢ ﮐﻪ ﺗﻮ ﭼﻪ ﺳﺨﺘﯽ ﻫﺎﯾﯽ‬

‫ﮐﺸﯿﺪي ﭼﻮن از روز اول ﺑﺎﻫﺎت ﺑﻮدم‪...‬وﻟﯽ ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﺮدم اﯾﻦ ﻃﻮر ﺿﻌﻒ ﻧﺸﻮن ﺑﺪي‪...‬‬
‫‪-‬رون ﻣﻦ‪...‬‬

‫اﻣﺎ رون ﺑﺪون ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻫﺮي اداﻣﻪ داد‪:‬اﮔﻪ ﺗﻮ اﯾﻦ ﻃﻮر رﻓﺘﺎر ﮐﻨﯽ ﭘﺲ ﺑﻘﯿﻪ ﭼﯽ ﻣﯽ ﮔﻦ‪....‬ﻣﺮدم واﻗﻌﺎ اﺣﻤﻘﻦ‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪72‬‬


‫ﮐﻪ دﻟﺸﻮﻧﻮ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺧﻮش ﮐﺮدن‪....‬ﺗﻮ اﯾﻦ ﻃﻮري ﻣﯽ ﺧﻮاي ﺑﺎ وﻟﺪﻣﻮرت ﻣﺒﺎرزه ﮐﻨﯽ‪....‬‬
‫ﻫﺮي ﻫﺎج و واج ﺑﻪ رون ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد و دﻫﻨﺶ از ﺗﻌﺠﺐ ﺑﺎز ﻣﻮﻧﺪه ﺑﻮد‪.‬ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﯾﻨﮑﻪ رون اﯾﻦ ﻃﻮر‬

‫ﺳﺮش ﻓﺮﯾﺎد ﻣﯽ زد ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﺳﺘﻔﺎده رون از اﺳﻢ وﻟﺪﻣﻮرت ﻫﻢ ﺑﻮد‪....‬‬
‫‪-‬ﺗﻮ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﯽ ﻓﺮار ﮐﻨﯽ‪....‬ﺗﻮ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﯽ ﻣﺎ رو ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺬاري و ﺑﺮي‪....‬‬

‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ اﯾﻦ ﮐﺎر رو ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺷﻤﺎ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﮑﻨﻢ‪....‬‬
‫‪-‬ﻧﻪ ﻫﺮي‪....‬ﺗﻮ داري از واﻗﻌﯿﺖ ﻓﺮار ﻣﯽ ﮐﻨﯽ‪....‬ﭘﺪرو ﻣﺎدرم و ﭼﻬﺎرﺗﺎ از ﺑﺮادرم ﻋﻀﻮ ﻣﺤﻔﻠﻦ‪...‬ﺧﻮﻧﻪ ﻣﺎ ﭘﺎﯾﮕﺎه‬

‫ﻣﺤﻔﻞ ﺷﺪه‪...‬ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ اﯾﻨﺎ ﺑﺮاي اون اﺣﻤﻖ ﮐﺎﻓﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ اﯾﻨﺠﺎ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﻨﻪ‪...‬‬
‫ﻧﺎﮔﻬﺎن در ﺑﺎز ﺷﺪ و ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ و ﻫﺮﻣﯿﻮن و ﺟﯿﻨﯽ وارد اﺗﺎق ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ‪:‬ﭼﺮا داري ﻓﺮﯾﺎد ﻣﯽ زدي رون؟‬
‫رون‪:‬ﭼﯿﺰي ﻧﯿﺴﺖ ﻣﺎﻣﺎن‪...‬ﻓﻘﻂ داﺷﺘﻢ ﺑﺎ ﻫﺮي ﺣﺮف ﻣﯽ زدم‪.‬‬
‫ﺟﻨﯽ‪:‬ﺑﺎ داد و ﻓﺮﯾﺎد؟‬
‫رون ﺟﯿﻨﯽ و ﻫﺮﻣﯿﻮن را از ﺟﻠﻮي راﻫﺶ ﮐﻨﺎر زد و از اﺗﺎق ﺧﺎرج ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬رون ﭼﺮا داﺷﺖ داد ﻣﯽ زد؟‬
‫ﻫﺮي‪:‬از دﺳﺖ ﻣﻦ ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﺑﻬﺘﺮه ﺑﺮم ﺑﺎﻫﺎش ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن از اﺗﺎق ﺑﯿﺮون رﻓﺖ‪.‬ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﻫﻢ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ ﻃﺒﻘﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ رﻓﺖ‪.‬‬

‫ﺟﯿﻨﯽ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد وﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﺎ واﻗﻌﺎ ﻧﮕﺮاﻧﺘﯿﻢ ﻫﺮي‪...‬ﻣﯽ دوﻧﯿﻢ ﺗﻮ ﺗﺤﺖ ﻓﺸﺎري اﻣﺎ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺿﻌﻒ ﻧﺸﻮن ﺑﺪي‪.‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬رون ﻫﻢ ﻫﻤﯿﻦ رو ﻣﯽ ﮔﻔﺖ‪.‬اون ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ﻣﺮدم اﺣﻤﻘﻦ ﮐﻪ دﻟﺸﻮﻧﻮ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺧﻮش ﮐﺮدن‪.‬‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪73‬‬


‫اون ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺑﻮد و ﯾﻪ ﭼﯿﺰي ﮔﻔﺘﻪ‪...‬‬‫وﻟﯽ اون ﺣﻖ داﺷﺖ ﺟﯿﻨﯽ‪.‬‬‫ﻫﺮي ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﺑﻪ ﺑﯿﺮون ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪.‬ﺟﯿﻨﯽ ﺑﻪ ﮐﻨﺎر ﻫﺮي اوﻣﺪ و دﺳﺘﺶ رو ﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ‪:‬ﺗﻮ ﻫﻢ اﻧﺴﺎﻧﯽ ﻫﺮي‪...‬ﺑﻌﻀﯽ وﻗﺖ ﻫﺎ آدﻣﺎ دﯾﮕﻪ ﺗﺤﻤﻠﺸﻮن ﺗﻤﻮم ﻣﯽ ﺷﻪ‪...‬ﺑﻌﻀﯽ وﻗﺖ ﻫﺎ ادﻣﺎ اوﻧﻘﺪر‬

‫ﺧﺴﺘﻪ ﻣﯽ ﺷﻪ ﮐﻪ دوﺳﺖ دارن ﺑﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﻓﺮار ﮐﻨﻦ ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﻧﺸﻨﺎﺳﺘﺸﻮن ‪...‬‬

‫ﻫﺮي و ﺟﯿﻨﯽ ﻟﺤﻈﻪ اي ﺑﻪ ﻫﻢ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬ﻫﺮي ﺑﻪ ﭼﺸﻤﻬﺎي ﺟﯿﻨﯽ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪...‬واﻗﻌﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﻣﯽ ﮐﺮد‪..‬اﯾﻦ دﺧﺘﺮ‬

‫اﺣﺴﺎﺳﺶ رو ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮب درك ﮐﺮده ﺑﻮد‪...‬‬

‫‪-‬ﺗﻮ واﻗﻌﺎ دﺧﺘﺮ ﺧﻮﺑﯽ ﻫﺴﺘﯽ ﺟﯿﻨﯽ‪....‬ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﺧﻮام ﺑﺮات اﺗﻔﺎﻗﯽ ﺑﯿﻔﺘﻪ ‪...‬ﭼﻮن اوﻧﻮﻗﺖ ﮐﺴﯽ رو ﻧﺪارم ﮐﻪ ﺑﻪ‬

‫ﺧﺎﻃﺮش زﻧﺪﮔﯽ ﮐﻨﻢ‪...‬اﻣﯿﺪوارم ﺑﺘﻮﻧﻢ وﻟﺪﻣﻮرت رو ﺷﮑﺴﺖ ﺑﺪم ‪....‬‬
‫‪-‬ﻣﻦ ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ ﺗﻮ ﻣﻮﻓﻖ ﻣﯽ ﺷﯽ ﻫﺮي‪.‬‬

‫‪-‬اﮔﻪ ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪم و ﺗﻮﻧﺴﺘﻢ از اﯾﻦ ﻣﺎﺟﺮا زﻧﺪه ﺑﯿﺮون ﺑﯿﺎم‪....‬ﻣﯽ ﺧﻮام ﺑﻘﯿﻪ ﻋﻤﺮم و ﭘﯿﺶ ﺗﻮ ﺑﺎﺷﻢ ﺟﯿﻨﯽ ‪...‬ﺑﺮاي‬

‫ﻫﻤﯿﺸﻪ‪.‬‬

‫ﻣﻦ ﻣﻨﺘﻈﺮت ﻣﯽ ﻣﻮﻧﻢ ﻫﺮي‪...‬‬‫اﻫﻢ‪...‬اﻫﻢ‪...‬‬‫ﻫﺮي و ﺟﯿﻨﯽ ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺑﺮﮔﺸﺘﻨﺪ و رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن رو در اﺗﺎق دﯾﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﻣﺘﺎﺳﻔﯿﻢ ﮐﻪ ﺻﺒﺤﺘﺘﻮن رو ﻗﻄﻊ ﮐﺮدﯾﻢ ‪...‬ﭘﺮﻓﺴﻮر ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻣﯽ ﺧﻮاد ﺑﺎﻫﺎت ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻪ و رون ﻫﻢ ﯾﻪ‬

‫ﭼﯿﺰي ﻣﯽ ﺧﻮاد ﺑﮕﻪ‪.‬‬

‫رون‪:‬ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ رﻓﯿﻖ‪...‬ﻧﺒﺎﯾﺪ اﯾﻦ ﻃﻮري ﺑﺎﻫﺎت ﺣﺮف ﻣﯽ زدم‪.‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬اﺷﮑﺎﻟﯽ ﻧﺪاره رون‪...‬ﺗﻮ ﯾﻪ ﺟﻮراﯾﯽ ﺣﻖ داﺷﺘﯽ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﺧﺐ‪...‬اﮔﻪ ﻣﺸﮑﻞ ﺷﻤﺎ ﺣﻞ ﺷﺪه ﺑﯿﺎﯾﻦ ﺑﺮﯾﻢ ﭘﺎﯾﯿﻦ‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪74‬‬


‫ﻫﺮي ﮐﻪ ﺗﺎزه ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﻨﻮز دﺳﺘﺶ در دﺳﺘﺎن ﺟﯿﻨﯿﻪ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ دﺳﺘﺸﻮ ﺟﺪا ﮐﺮد و ﺳﺮش رو ﭘﺎﯾﯿﻦ‬

‫اﻧﺪاﺧﺖ‪.‬‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺧﻨﺪﯾﺪن ﮐﺮد و ﻗﺒﻞ از ﻫﻤﻪ از اﺗﺎق ﺑﯿﺮون رﻓﺖ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ در آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮﻫﺮي اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد و ﮔﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺑﯿﺮون ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد‪.‬‬
‫وﻗﺘﯽ آﻧﻬﺎ وارد آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺷﺪﻧﺪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺻﺪاي دادو ﻓﺮﯾﺎدﺗﻮن ﺗﺎ ﺑﯿﺮون ﻫﻢ‬

‫ﻣﯿﻮﻣﺪ‪....‬ﻣﺸﮑﻠﯽ ﭘﯿﺶ اوﻣﺪه؟‬

‫ﻫﺮي‪:‬ﻧﻪ‪...‬ﺟﺮ و ﺑﺤﺚ دو دوﺳﺖ ﺑﻮد‪.‬‬
‫‪-‬ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮب‪....‬ﻣﻦ اﯾﻨﺠﺎم ﺗﺎ ﺑﻬﺖ ﺑﮕﻢ ﻣﺮاﻗﺐ ﺧﻮدت ﺑﺎﺷﯽ و ﺗﻨﻬﺎ ﺑﯿﺮون ﻧﺮي‪....‬درﺳﺘﻪ ﻣﻌﻠﻮم ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ واﻗﻌﺎ‬

‫ﺣﻤﻠﻪ ﺑﺸﻪ ﯾﺎ ﻧﻪ اﻣﺎ ﻣﺎ ﻓﺮض ﮐﺮدﯾﻢ ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻨﻪ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺣﻤﻠﻪ اي ﺻﻮرت ﺑﮕﯿﺮه ﺳﭙﺲ رو ﺑﻪ رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﺮد‬

‫واداﻣﻪ داد‪:‬ﺷﻤﺎ دو ﻧﻔﺮ ﻫﻢ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﺗﻨﻬﺎش ﺑﺬارﯾﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن و رون ﺑﺎ ﻫﻢ ﮔﻔﺘﻨﺪ‪:‬ﺑﺎﺷﻪ‪.‬‬

‫ﻟﻮﭘﯿﻦ دوﺑﺎره ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺎﯾﺪ ﯾﻪ ﻗﻮﻟﯽ ﺑﻬﻢ ﺑﺪي ﻫﺮي‪.‬‬
‫ﭼﻪ ﻗﻮﻟﯽ‪...‬‬‫‪-‬اول ﻗﻮل ﺑﺪه ‪...‬‬‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﯾﺎد ﻗﻮﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ داﻣﺒﻠﺪور داده ﺑﻮد اﺗﻔﺘﺎد‪....‬اﮔﻪ ﺑﻬﺶ ﻗﻮل ﻧﺪاده ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺎري رو ﮐﻪ ﮔﻔﺖ اﻧﺠﺎم‬

‫ﺑﺪه ﺷﺎﯾﺪ اﻻن زﻧﺪه ﺑﻮد‪...‬اﮔﻪ ﺑﻬﺶ ﻗﻮل ﻧﺪاده ﺑﻮد ﮐﻪ اون ﻣﻌﺠﻮن رو ﺑﻪ زور ﺑﻪ ﺧﻮردش ﺑﺪه ﺷﺎﯾﺪ ﭘﺮﻓﺴﻮر زﻧﺪه‬

‫ﻣﯽ ﻣﻮﻧﺪ‪...‬اﮔﻪ‪...‬‬

‫وﻗﺘﯽ ﻟﻮﭘﯿﻦ دﯾﺪ ﻫﺮي ﺟﻮاﺑﯽ ﻧﺪاد ﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﺮي ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻬﻢ ﻗﻮل ﺑﺪي ﻫﺮ اﺗﻔﺎﻗﯽ ﮐﻪ اﻓﺘﺎد ﺑﯿﺮون ﻧﯿﺎي و اﮔﻪ ﻓﺮﺻﺘﯽ‬

‫ﭘﯿﺪا ﮐﺮدي ﻓﺮار ﮐﻨﯽ‪.‬‬

‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﻫﻤﭽﯿﻦ ﻗﻮﻟﯽ ﺑﺪم رﯾﻤﻮس‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪75‬‬


‫اﻣﺎ ﻫﺮي ‪...‬‬‫‪-‬ﻣﻦ ﯾﻪ ﺑﺎر ﻗﻮل دادم و ﻗﻮﻟﻢ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﮐﻪ ﮐﺴﯽ رو ﮐﻪ ﻣﺜﻞ ﭘﺪر دوﺳﺘﺶ داﺷﺘﻢ از دﺳﺖ ﺑﺪم‪....‬ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ‬

‫اﯾﻦ ﮐﺎ رو ﺑﮑﻨﻢ‪.‬‬

‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮب‪...‬ﭘﺲ ﻣﻨﻢ ﭼﺎره اي ﻧﺪارم ﮐﻪ از رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺨﻮام اﮔﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎد و‬

‫ﺗﻮ ﺧﻮاﺳﺘﯽ ﻗﻬﺮﻣﺎن ﺑﺎزي در ﺑﯿﺎر ﺑﯿﻬﻮﺷﺖ ﮐﻨﻦ‪.‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﭼﯽ؟‬

‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬ﻫﻤﯿﻦ ﮐﻪ ﺷﻨﯿﺪي‪....‬او ﺑﻪ ﻗﯿﺎﻓﻪ ﻫﺎي ﻣﺘﻌﺠﺐ رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و اداﻣﻪ داد‪:‬ﻫﻤﻮن ﮐﺎري رو ﻣﯽ‬

‫ﮐﻨﯿﺪ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻢ‪..‬ﻓﻬﻤﯿﺪﯾﺪ؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬وﻟﯽ‪...‬‬

‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ‪:‬وﻟﯽ ﻧﺪاره ﻫﺮﻣﯿﻮن‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺪون ﺣﺮف دﯾﮕﻪ اي آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ را ﺗﺮك ﮐﺮد‪.‬ﻫﺮي ﺑﻪ رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺷﻤﺎ ﮐﻪ اﯾﻦ‬

‫ﮐﺎر رو ﻧﻤﯽ ﮐﻨﯿﺪ؟‬

‫رون ‪:‬اﮔﻪ ﻣﺠﺒﻮر ﺑﺸﯿﻢ اﯾﻦ ﮐﺎر رو ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ‪.‬‬
‫*****************************************************************‬

‫*************************************‬

‫ﺗﺎ ﺑﻌﺪ از ﻧﻬﺎر ﻫﯿﭻ اﺗﻔﺎق ﺧﺎﺻﯽ ﻧﯿﻔﺘﺎد و ﮐﻤﯽ از ﺗﺮس ﻫﺮي ﮐﺎﺳﺘﻪ ﺷﺪ‪.‬اﻣﺎ ﺧﻄﺮﺣﻤﻠﻪ ﻫﻨﻮز ﻫﻢ وﺟﻮد‬

‫داﺷﺖ‪.‬ﺳﺎﻋﺖ ﺷﺶ وﻧﯿﻢ ﻫﺮي ﮐﺘﺎﺑﺶ رو ﺑﺴﺖ و از اﺗﺎق ﺧﺎرج ﺷﺪ و ﺑﻪ آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ رﻓﺖ‪.‬ﻓﺮد و ﺟﺮج ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‬

‫و ﻣﺸﻐﻮل ﺧﻮردن ﺷﯿﺮﯾﻨﯽ ﻫﺎﯾﯽ ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﺟﯿﻨﯽ ﺗﺎزه درﺳﺘﻪ ﮐﺮده ﺑﻮد‪.‬رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن و ﺟﯿﻨﯽ ﻫﻢ در ﯾﮏ ﻃﺮف‬
‫ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ و ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬‬

‫ﻓﺮد ﺑﺎ دﯾﺪن ﻫﺮي ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺳﻼم ﺑﺮ ﻏﯿﺐ ﺑﯿﻦ ﺑﺰرگ‪.‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻓﺮد!!‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪76‬‬


‫ﻫﺮي ﮐﻨﺎر رون ﻧﺸﺴﺖ و ﺑﻪ ﻓﺮد ﮐﻪ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺑﻪ ﻟﺐ داﺷﺖ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﻓﺮد‪:‬داﺷﺘﻢ ﺷﻮﺧﯽ ﻣﯽ ﮐﺮدم‪...‬‬
‫ﻓﺮد دوﺑﺎره ﻧﺸﺴﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﻤﯽ دوﻧﯽ ﻫﺮي از وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﻣﻮدي ﻗﻀﯿﻪ رو ﻓﻬﻤﯿﺪه داره ﭘﺪر اﯾﻦ ﮐﺎراﮔﺎه ﻫﺎي‬

‫ﺑﯿﭽﺎره رو در ﻣﯿﺎره ‪....‬‬

‫ﺟﺮج‪:‬اﻧﮕﺎر ﻫﻤﯿﻦ اﻻﻧﻪ ﮐﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﻨﻦ‪...‬‬
‫ﻓﺮد ﺻﺪاﯾﺶ را ﺻﺎف ﮐﺮد و در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ اداي ﻣﻮدي رو در ﻣﯽ اورد ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺑﯽ ﻋﺮﺿﻪ ﻫﺎ ﭼﯽ ﮐﺎر دارﯾﻦ‬

‫ﻣﯽ ﮐﻨﯿﺪ‪...‬ﭼﺮا ﮐﺎر ﺗﻮﻧﻮ ﺧﻮب اﻧﺠﺎم ﻧﻤﯽ دﯾﺪ‪....‬ﺑﺎﯾﺪ ﭼﻬﺎر ﭼﺸﻤﯽ ﻣﺮاﻗﺐ اﻃﺮاف ﺑﺎﺷﯿﺪ‪...‬‬
‫ﻓﺮد ﻃﻮري ﺻﺪاي ﻣﻮدي رو ﺗﻘﻠﯿﺪ ﮐﺮده ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺧﻨﺪﯾﺪن ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﭘﺲ ﺷﻤﺎ اﯾﻦ ﺟﺎ ﭼﯽ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﯿﺪ؟ﻣﻮدي دﻧﺒﺎﻟﺘﻮن ﻧﻤﯽ ﮔﺮده؟‬
‫ﻓﺮد ﺧﻨﺪﯾﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻢ ﺑﻪ اﯾﻦ زودي ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻏﯿﺒﺘﻤﻮن ﺑﺸﻪ‪.....‬‬
‫ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﯽ ﻣﻦ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺟﯿﻢ ﺷﺪﻧﺘﻮن ﺑﺸﻢ‪..‬ﻫﺎ؟‬‫ﻓﺮد و ﺟﺮج ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻫﻢ ﮐﺮدﻧﺪ و ﺳﭙﺲ ﯾﻪ ﻣﻮدي ﮐﻪ در ﮐﻨﺎر در اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮي از دﯾﺪن ﻗﯿﺎﻓﻪ ﻫﺎي ﻓﺮد و ﺟﺮج ﺧﻨﺪﯾﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻤﮑﻦ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﺴﯽ ﺟﯿﻢ ﺑﺸﻪ و ﭘﺮﻓﺴﻮر ﻣﻮدي ﻧﻔﻬﻤﻪ‪.‬‬
‫ﻣﻮدي در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﭼﺸﻢ ﻣﺘﺤﺮﮐﺶ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد ﮔﻔﺖ‪:‬درﺳﺘﻪ ﭘﺎﺗﺮ‪ ....‬ﺑﻌﺪ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ دو ﻗﻠﻮﻫﺎ ﮐﺮد‬

‫و اداﻣﻪ داد‪ :‬ﺷﻤﺎ ﻫﻢ زود ﺑﺎﺷﯿﺪ ﺑﺮﯾﺪ ﺳﺮ ﭘﺴﺘﺎﺗﻮن‪.‬‬
‫ﻓﺮد و ﺟﺮج ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪﻧﺪ و ﺑﯿﺮون رﻓﺘﻨﺪ‪.‬‬

‫ﻣﻮدي ﺑﻪ رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺷﻤﺎ دو ﻧﻔﺮ ﻫﻢ ﺑﺮﯾﺪ ﺑﺎﻻ ﺗﺎ ﮐﻼﺳﺘﻮن رو اداﻣﻪ ﺑﺪﯾﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن و رون ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬رون ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻌﺪا ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻤﺖ رﻓﯿﻖ‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﺳﺮي ﺑﺮاي آﻧﻬﺎ ﺗﮑﺎن داد‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪77‬‬


‫ﺟﯿﻨﯽ‪:‬ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﻓﺮد ﺷﺎﻧﺲ اورد ﮐﻪ ﻣﻮدي ﻣﻮﻗﻊ دراوردن اداش اﯾﻨﺠﺎ ﻧﺒﻮد‪.‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬اره‪...‬وﮔﺮﻧﻪ ﭘﻮﺳﺖ از ﮐﻠﺶ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ‪.‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﻇﺮف ﺷﯿﺮﻧﯽ رو ﺑﻪ ﻃﺮف ﻫﺮي ﮐﺸﯿﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﻤﯽ ﺧﻮاي از اﯾﻨﺎ ﺑﺨﻮري‪....‬ﻧﮑﻨﻪ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﯽ ﻣﺼﻤﻮم‬

‫ﺑﺸﯽ؟‬

‫ﻫﺮي ﻟﺒﺨﻨﺪي زد و ﮔﻔﺖ‪:‬آره‪...‬ﻣﯽ ﺗﺮﺳﻢ ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﯿﺎد ﺳﺮاﻏﻢ ﺗﻮ ﺑﺎ اﯾﻦ ﺷﯿﺮﻧﯿﺎت ﻣﻨﻮ ﺑﮑﺸﯽ‪.‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﭼﺸﻢ ﻏﺮه اي رﻓﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﺮي!!‬
‫ﻫﺮي ﺧﻨﺪﯾﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﯿﺘﺮ روزﻧﺎﻣﻪ رو ﺗﺼﻮر ﮐﻦ‪...‬ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ ﺑﻪ وﺳﯿﻠﻪ ﺷﯿﺮﯾﻨﯽ ﻫﺎي ﺧﻮﺷﻤﺰه ﺟﯿﻨﯽ وﯾﺰﻟﯽ‬

‫ﻣﺮد‪....‬‬

‫وﻗﺘﯽ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﺟﯿﻨﯽ را دﯾﺪ ﺧﻨﺪه ﺑﻠﻨﺪي ﮐﺮد و اداﻣﻪ داد‪:‬ﺧﺐ‪...‬آﺧﻪ اون ﻗﺪر ﺧﻮﺷﻤﺰه اﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ‬

‫ﺟﻠﻮي ﺧﻮدﻣﻮ ﺑﮕﯿﺮم ﺗﺎ ﻫﻤﺸﻮ ﻧﺨﻮرم‪....‬‬

‫ﻫﺮي ﯾﮑﯽ از ﺷﯿﺮﻧﯽ ﻫﺎ را ﺑﺮداﺷﺖ و ﺧﻮرد‪.‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﻣﺸﺘﺎﻗﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﺐ‪...‬ﭼﻄﻮر ﺑﻮد؟‬
‫ﻣﺜﻞ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺧﻮﺷﻤﺰه‪.‬‬‫ﺟﯿﻨﯽ ﺑﻪ ﻫﺮي ﮐﻪ داﺷﺖ ﯾﮑﯽ دﯾﮕﻪ از ﺷﯿﺮﻧﯽ ﻫﺎ رو ﺑﺮ ﻣﯽ داﺷﺖ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﻤﯽ ﺧﻮاي ﺑﺮي ﮐﺘﺎﺑﺖ‬

‫رو ﺑﺨﻮﻧﯽ؟‬

‫ﻣﻦ ﺗﺎزه از اون ﺑﺎﻻ اوﻣﺪم ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺟﯿﻨﯽ‪....‬‬‫ ﺷﺎﯾﺪ زود ﺗﺮ از زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﭘﺮﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻬﺖ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﯾﺪ اون ﮐﺘﺎب رو ﺗﻤﻮم ﮐﻨﯽ‪.‬‬‫ﻣﻦ اون ﮐﺘﺎب رو ﺗﻤﻮم ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺟﯿﻨﯽ‪...‬اﻣﺎ ﺣﺎﻻ دﯾﮕﻪ ﺣﻮﺻﻠﻪ ﻧﺪارم ﺑﺨﻮﻧﻤﺶ‪.‬‬‫ﻫﺮي ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ‪.‬ﺟﯿﻨﯽ ﭘﺮﺳﺸﮕﺮاﻧﻪ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬داري ﮐﺠﺎ ﻣﯽ ري؟‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪78‬‬


‫ﺑﯿﺮون‪.‬‬‫اﻣﺎ ﭘﺮﻓﺴﻮر ﻟﻮﭘﯿﻦ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﻧﺮي ﺑﯿﺮون!‬‫اون ﺑﯿﺮون ﭘﺮ از اﻓﺮاد وزارﺗﺨﻮﻧﻪ ﺳﺖ ‪...‬‬‫ﻫﺮي ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ ﺟﯿﻨﯽ ﺣﺮف دﯾﮕﻪ ﺑﺰﻧﻪ و ﺑﺎ رﻓﺘﻨﺶ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﮐﻨﻪ و ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ از ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺎرج ﺷﺪ‪.‬‬
‫اﻓﺮاد ﻣﺤﻔﻞ و وزارﺗﺨﺎﻧﻪ در اﻃﺮاف ﺧﺎﻧﻪ ﻣﺴﺘﻘﺮ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ و ﻫﻤﻪ ﺟﺎرا ﺗﺤﺖ ﻧﻈﺮ داﺷﺘﻨﺪ‪.‬ﺑﻌﻀﯽ ﻫﺎ در ﯾﮏ‬

‫ﻧﮑﺘﻪ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ و ﺑﻌﻀﯽ ﻫﺎ در ﺣﺎل ﻗﺪم زدن ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬ﺗﻌﺪادي ﻫﻢ ﺳﻮار ﺑﺮ ﺟﺎروﻫﺎي ﭘﺮﻧﺪه ﺑﺎﻻي ﺧﺎﻧﻪ ﮔﺸﺖ‬
‫ﻣﯿﺰدﻧﺪ‪.‬ﻟﻮﭘﯿﻦ و ﭘﺮﻓﺴﻮر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ﮐﻨﺎر ﭘﺮﭼﯿﻦ ﺑﺎغ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ داﺷﺘﻨﺪ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬ﻫﺮي ﺑﺎ‬

‫دﯾﺪن ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ﺗﻌﺠﺐ ﮐﺮد‪.‬ﭼﺮا ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل از رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﭙﺮﺳﯿﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ﮐﺠﺎﺳﺖ؟‪...‬ﭼﺮا‬

‫ﺣﺘﯽ در ﺟﻠﺴﻪ ﻫﺎي ﻣﺤﻔﻞ ﻫﻢ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻏﯿﺒﺘﺶ ﻧﺸﺪه ﺑﻮد؟‬

‫ﻟﻮﭘﯿﻦ و ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ﮔﺮم ﺻﺤﺒﺖ ﺑﻮدﻧﺪ و ﻫﯿﭻ ﮐﺪام ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﺰدﯾﮏ ﺷﺪن ﻫﺮي ﻧﺸﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺳﻼم ﭘﺮﻓﺴﻮر‪.‬‬‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ و ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻫﺮدو ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ‪:‬اه آﻗﺎي ﭘﺎﺗﺮ‪....‬ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻢ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻤﺘﻮن‪.‬‬
‫ﻣﻨﻢ ﻫﻤﯿﻦ ﻃﻮر ﭘﺮﻓﺴﻮر‪.‬‬‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﮕﻪ ﺑﻬﺖ ﻧﮕﻔﺘﻢ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﺑﯿﺮون ﻧﯿﺎي‪.‬‬
‫ﺷﻤﺎ ﮐﻪ اﯾﻨﺠﺎﯾﯿﻦ ‪...‬ﭘﺲ ﻣﻦ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﯿﺴﺘﻢ‪.‬‬‫اﻣﺎ‪...‬‬‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ‪:‬ﻫﺮي درﺳﺖ ﻣﯿﮕﻪ رﯾﻤﻮس‪...‬ﻻزم ﻧﯿﺴﺖ اﯾﻨﻘﺪر ﺳﺨﺘﮕﯿﺮي ﮐﻨﯽ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﺠﺎن؟‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪79‬‬


‫ﮐﻼﺳﺸﻮن ﺑﺎ ﭘﺮﻓﺴﻮر ﻣﻮدي ﺷﺮوع ﺷﺪه‪.‬‬‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن داد و ﮔﻔﺖ ‪:‬اﺻﻼ ﺣﻮاﺳﻢ ﻧﺒﻮد ﮐﻪ اون دوﺗﺎ ﮐﻼس دارن‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﯾﻪ ﺳﻮاﻟﯽ ﺑﭙﺮﺳﻢ ﭘﺮﻓﺴﻮر؟‬
‫ﺑﻠﻪ‪...‬‬‫از وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﻣﻦ اوﻣﺪم اﯾﻨﺠﺎ ﺷﻤﺎ رو ﻧﺪﯾﺪم‪....‬ﺷﻤﺎ ﮐﺠﺎ ﺑﻮدﯾﺪ؟‬‫‪ -‬اﺣﺘﻤﺎﻻ ﻣﺪرﺳﻪ دوﺑﺎره ﺑﺎز ﺑﺸﻪ‪...‬ﻣﻨﻢ ﻣﺠﺒﻮر ﺑﻮدم ﺗﻮ ﺟﻠﺴﻪ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ دراﯾﻦ ﺑﺎره ﺑﺮﮔﺰار ﻣﯽ ﺷﻪ ﺷﺮﮐﺖ‬

‫ﮐﻨﻢ‪.....‬در ﺿﻤﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ اوﺿﺎع ﻣﺪرﺳﻪ ﻫﻢ ﻣﯽ رﺳﯿﺪم‪...‬ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻫﻤﯿﻦ دﯾﮕﻪ ﻓﺮﺻﺘﯽ ﻧﺪاﺷﺘﻢ ﺗﺎ زودﺗﺮ ﺑﯿﺎم اﯾﻨﺠﺎ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬ﻣﯽ ﺧﻮان دوﺑﺎره ﻣﺪرﺳﻪ رو ﺑﺎز ﮐﻨﻦ؟‬
‫اﻣﺮوز ﺻﺒﺢ ﺗﻮ ﺟﻠﺴﻪ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﺪرﺳﻪ دوﺑﺎره ﺑﺎز ﺑﺸﻪ‪.‬‬‫ﻫﺮي‪:‬اﻣﺎ اﮔﻪ ﻣﺮگ ﺧﻮارﻫﺎ ﺑﻪ ﻣﺪرﺳﻪ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﻨﻦ ﭼﯽ؟‬
‫ وزﯾﺮ و رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ ﯾﻪ ﻃﺮح ﻫﺎﯾﯽ دارن‪.‬‬‫ﺷﻤﺎ ﻣﯽ دوﻧﯿﺪ رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ ﮐﯿﻪ؟‬‫ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ ﻧﻪ آﻗﺎي ﭘﺎﺗﺮ‪.‬‬‫ﻫﺮي‪:‬ﺣﺎﻻ واﻗﻌﺎ ﻣﻤﮑﻨﻪ ﮐﻪ وﻟﺪﻣﻮرت اﯾﻨﺠﺎ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﻨﻪ؟‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺳﺮاﺳﯿﻤﻪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﻤﯽ دوﻧﯿﻢ‪...‬ﺷﺎﯾﺪ‪..‬‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ‪:‬آﻟﺒﻮس ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ﺑﺎﯾﺪ ﺧﯿﻠﯽ ﻣﺮاﻗﺐ ﺑﺎﺷﯿﻢ‪....‬ﺷﺎﯾﺪ اﯾﻦ ﯾﮏ ﺣﯿﻠﻪ ﺑﺎﺷﻪ‪.‬‬

‫ﻫﺮي از ﺷﻨﯿﺪن ﻧﺎم ﭘﺮﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪور ﺗﻌﺠﺐ ﮐﺮد و ﺑﻪ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎگ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪.‬وﻗﺘﯽ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ﻧﮕﺎه‬

‫ﭘﺮﺳﺸﮕﺮاﻧﻪ ﻫﺮي رو دﯾﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﻮ ﻣﯽ دوﻧﯽ ﮐﻪ از ﻫﻤﻪ ﻣﺪﯾﺮان ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﯾﮏ ﺗﺎﺑﻠﻮ ﺗﻮ دﻓﺘﺮ ﻣﺪﯾﺮ ﻣﯽ ذارن‪...‬از‬
‫ﭘﺮﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪور ﻫﻢ ﯾﮏ ﺗﺎﺑﻠﻮ ﻫﺴﺖ‪..‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪80‬‬


‫ﻫﺮي ﻟﻌﻨﺘﯽ ﺑﻪ ﺧﻮدش ﻓﺮﺳﺘﺎد ﮐﻪ ﭼﺮا از ﻗﺒﻞ ﺑﻪ ﯾﺎد اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﻧﯿﻔﺘﺎده ﺑﻮد‪..‬اون ﻣﯽ ﺗﻮﻧﺴﺖ ﺑﺎ داﻣﺒﻠﺪور ﺣﺮف‬

‫ﺑﺰﻧﻪ و ﺟﻮاب ﺳﻮاﻻﺷﻮ ﺑﮕﯿﺮه‪..‬‬

‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﭘﺲ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺑﺎﻫﺎش ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻢ درﺳﺘﻪ؟‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ‪:‬ﺑﻠﻪ‪...‬وﻗﺘﯽ ﻣﺪرﺳﻪ ﻫﺎ ﺑﺎز ﺑﺸﻦ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﺑﯿﺎي دﻓﺘﺮ و ﺑﺎﻫﺎش ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﯽ‪.‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬اﻣﺎ ﺷﺎﯾﺪ ﺗﺎ اون ﻣﻮﻗﻊ دﯾﺮ ﺑﺸﻪ‪...‬ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﯿﻢ ﻓﺮدا ﺑﺮﯾﻢ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺗﺎ ﻣﻦ ﺑﺎ ﭘﺮﻓﺴﻮر ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻢ‪.‬‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﺳﺮش رو ﺗﮑﺎن داد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ ﭘﺎﺗﺮ‪...‬ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻪ ﺑﺪون اﺟﺎزه رﺋﯿﺲ‬

‫ﻣﺤﻔﻞ و وزﯾﺮ وارد ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺑﺸﻪ‪.‬‬

‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺘﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻬﺘﺮه ﺑﺮﮔﺮدي ﺧﻮﻧﻪ ﻫﺮي‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ از ﺑﺎﻏﭽﻪ ﮔﺬﺷﺖ‪.‬در و ﺑﺎز ﮐﺮد و وارد ﺧﺎﻧﻪ ﺷﺪ‪...‬ﻧﻤﯽ دوﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﮐﻼس رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﯽ‬

‫ﺗﻤﻮم ﻣﯽ ﺷﻪ ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ دﻟﯿﻞ ﺑﻪ آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ رﻓﺖ و ﻧﺸﺴﺖ‪.‬‬

‫ﻫﺮي ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺘﯽ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﻮﻧﺪ وﻟﯽ از رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺧﺒﺮي ﻧﺸﺪ‪...‬او از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﺑﺎﻻ رﻓﺖ و وارد اﺗﺎق ﺧﻮدش و‬

‫رون ﺷﺪ‪.‬روي ﺗﺨﺖ ﻧﺸﺴﺖ و ﮐﺘﺎب رو ﺑﺮداﺷﺖ و ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺧﻮاﻧﺪن ﮐﺮد‪...‬ﻫﺮ از ﮔﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻧﮑﺘﻪ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ اﺳﻨﯿﭗ‬

‫در ﮐﻼﺳﯽ ﮐﻪ ﺳﺎل ﭘﻨﺠﻢ داﺷﺘﻨﺪ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ اﺷﺎره ﻣﯽ ﮐﺮد ﺑﺮ ﻣﯽ ﺧﻮرد‪...‬ﺑﻌﺪ از اﯾﻨﮑﻪ ﭼﻨﺪ ﺻﻔﺤﻪ رو ﺧﻮﻧﺪ ورق‬
‫ﮐﺎﻏﺬي از ﻻي ﮐﺘﺎب روي زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد ‪...‬ﻫﺮي ﺧﻢ ﺷﺪ و ﮐﺎﻏﺬ را ﺑﺮداﺷﺖ‪...‬روي ﮐﺎﻏﺬ وردﻫﺎﯾﯽ رو دﯾﺪ ﮐﻪ از‬

‫ﮐﺘﺎب ﺷﺎﻫﺰاده ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﻮد‪...‬اون ﺑﻪ ﮐﻠﯽ ﮐﺘﺎب رو ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﺮد و ﻣﺸﻐﻮل ﺣﻔﻆ ﮐﺮدن وردﻫﺎ ﺷﺪ ﺗﺎ اﮔﻪ‬

‫ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮﻧﺪ روي آﻧﻬﺎ اﻣﺘﺤﺎن ﮐﻨﻪ‪...‬در ﻋﺮض ﺑﯿﺴﺖ دﻗﯿﻘﻪ ﺗﻮﻧﺴﺘﻪ ﺑﻮد ‪ 15‬ﺗﺎ از ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎ رو ﮐﺎﻣﻼ ﺑﻪ‬
‫ﺣﺎﻓﻈﺶ ﺑﺴﭙﺎره‪....‬داﺷﺖ ﻣﯽ رﻓﺖ ﺳﺮاغ ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎي ﺑﺎﻗﯽ ﻣﻮﻧﺪه ﮐﻪ در ﺑﺎز ﺷﺪ و رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن وارد ﺷﺪﻧﺪ‪.‬ﻫﺮي‬
‫ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﮐﺎﻏﺬ رو ﻻي ﮐﺘﺎب ﮔﺬاﺷﺖ‪....‬‬

‫رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن روﺑﻪ روي ﻫﺮي ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ‪.‬رون ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬اﯾﻦ ﻣﻮدي ﻫﻢ ﻋﺠﺐ آدﻣﯿﻪ‪...‬داره ﭘﺪرﻣﻮﻧﻮ در‬

‫ﻣﯿﺎره‪..‬‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﻣﯿﺸﻪ اﯾﻨﻘﺪر ﻏﺮﻧﺰﻧﯽ رون‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﻮداﺷﺘﯽ ﭼﯽ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﺮدي؟‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪81‬‬


‫ﻫﺮي ﮐﺘﺎب رو ﺟﻠﻮي ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬داﺷﺘﻢ اﯾﻦ رو ﻣﯽ ﺧﻮﻧﺪم‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬از ﮐﯽ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﮐﺘﺎب رو ﺑﺮﻋﮑﺲ ﻣﯽ ﺧﻮﻧﻦ؟‬
‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﮐﺘﺎب ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪...‬ﺣﻖ ﺑﺎ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻮد ﮐﺘﺎب رو ﺑﺮﻋﮑﺲ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪....‬ﺑﺎ ﺧﻮدش ﮔﻔﺖ‪:‬ﻋﺠﺐ ﺷﺎﻧﺴﯽ‬

‫دارم ﻣﻦ‪.‬‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﻣﻨﺘﻈﺮم‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﻫﻮﻓﯽ ﮐﺸﯿﺪ و ورق ﮐﺎﻏﺬ را از ﻻي ﮐﺘﺎب ﺑﺮداﺷﺖ و ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن داد و ﮔﻔﺖ‪:‬داﺷﺘﻢ اﯾﻦ وردﻫﺎ رو ﺣﻔﻆ‬

‫ﻣﯽ ﮐﺮدم‪.‬‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ وردﻫﺎ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬از ﮐﺘﺎب ﺷﺎﻫﺰاده ﻧﻮﺷﺘﯽ ﻧﻪ؟‬
‫ﻫﺮي ‪:‬اره‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﭼﯿﺰي ﺑﮕﻪ ﮐﻪ ﻫﺮي اداﻣﻪ داد‪:‬ﺗﻮ ﮔﻔﺘﯽ ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺑﺎ ورداي ﺳﺎده ﺑﺎ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ‬

‫ﻣﺒﺎرزه ﮐﻨﻢ‪...‬ﭘﺲ ﻣﻨﻢ رﻓﺘﻢ ﺳﺮاغ اﯾﻦ وردﻫﺎ‪...‬‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬اﻣﺎ ﻫﺮي ﺗﻮ ﻧﻤﯽ دوﻧﯽ اﯾﻦ وردﻫﺎ ﭼﻪ ﻃﻮر ﻋﻤﻞ ﻣﯽ ﮐﻨﻦ؟‬
‫ﻫﺮي ﻟﺒﺨﻨﺪي زد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻗﺮاره روي ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ آزﻣﺎﯾﺸﺸﻮن ﮐﻨﻢ‪.‬‬
‫رون ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺤﺚ ﺑﯿﻦ ﻫﺮﻣﯿﻮن و ﻫﺮي ﺗﻤﻮم ﺑﺸﻪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﮔﯿﺮ ﻧﺪه ﻫﺮﻣﯿﻮن‪....‬ﺑﻼﺧﺮه ﻫﺮي ﯾﻪ ﺟﺮي ﺑﺎﯾﺪ‬

‫ﺑﻔﻬﻤﻪ ﮐﻪ اﯾﻦ وردﻫﺎ ﭼﯽ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﻦ ﯾﺎ ﻧﻪ؟‪...‬ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ روي ﻣﺮگ ﺧﻮارﻫﺎ آزﻣﺎﯾﺸﺸﻮن ﮐﻨﻪ‪...‬ﻫﺎ؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻬﺘﺮه ﺑﺮﯾﻢ ﭘﺎﯾﯿﻦ ‪....‬دﯾﮕﻪ وﻗﺖ ﺷﺎﻣﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﻟﺒﺨﻨﺪي ﺑﻪ رون زد و ﻫﺮ دو ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﻫﺮﻣﯿﻮن ار اﺗﺎق ﺑﯿﺮون رﻓﺘﻨﺪ‪.‬‬

‫*****************************************************************‬

‫*************************‬

‫ﺳﺎﻋﺖ ﯾﮏ وﻧﯿﻢ ﺷﺐ ﻣﻮدي ﺟﻠﻮي ﺧﺎﻧﻪ وﯾﺰﻟﯽ ﻫﺎ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ و ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﺑﻪ آزﮐﺎﺑﺎن ﺣﻤﻠﻪ ﺷﺪه رﯾﻤﻮس ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪82‬‬


‫رﯾﻤﻮس ﺳﺮاﺳﯿﻤﻪ ﺑﻪ ﻃﺮف ﻣﻮدي رﻓﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﯽ؟‬
‫ﺑﻪ آزﮐﺎﺑﺎن ﺣﻤﻠﻪ ﺷﺪه ﻣﺎ ﺑﻪ ﻧﯿﺮوي ﮐﻤﮑﯽ ﻧﯿﺎز دارﯾﻢ‪....‬ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻌﺪادي از اﻓﺮاد ﺑﺮن اوﻧﺠﺎ‪...‬‬‫اﻣﺎ ‪...‬‬‫ﻣﻮدي ﺳﺮاﺳﯿﻤﻪ وﺑﺎ ﺑﯽ ﻗﺮاري ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﺎ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﯿﻢ ﺑﺎ اون اﻓﺮاد ﺟﻠﻮي ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ رو ﺑﮕﯿﺮﯾﻢ‪.‬‬
‫ﺑﺴﯿﺎر ﺧﻮب‪...‬‬‫ﻣﻮدي ﺑﺎ ﺗﻌﺪادي از ﮐﺎراﮔﺎﻫﺎن ﻏﯿﺐ ﺷﺪ‪....‬درﺳﺖ ﺑﻌﺪ از ‪ 50‬ﺛﺎﻧﯿﻪ از رﻓﺘﻦ آﻧﻬﺎ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮدﻧﺪ‪...‬‬
‫ﻧﺼﻒ اﻓﺮاد ﻫﻤﺮاه ﻣﻮدي رﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ و ﺗﻌﺪاد ﻣﺮگ ﺧﻮارﻫﺎ ﻫﻢ زﯾﺎد ﺑﻮد ‪....‬‬
‫ﻫﺮي و رون ﺑﺎ ﺻﺪاي اﻧﻔﺠﺎر از ﺧﻮاب ﺑﯿﺪار ﺷﺪﻧﺪ‪...‬ﻫﺮ دو ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ ﺑﻪ ﻃﺮف ﭘﻨﺠﺮه رﻓﺘﻨﺪ و از دﯾﺪن ﺻﺤﻨﻪ رو‬

‫ﺑﻪ روﯾﺸﺎن ﺧﺸﮑﺸﺎن زد‪....‬ﻧﺼﻒ ﺑﺎﻏﭽﻪ داﺷﺖ در آﺗﺶ ﻣﯽ ﺳﻮﺧﺖ و‪ ....‬اﻓﺮاد وزارت ﺧﺎﻧﻪ و ﻣﺮگ ﺧﻮارﻫﺎ ﺑﻪ‬

‫ﺳﺨﺘﯽ در ﺣﺎل ﻣﺒﺎرزه ﺑﻮدﻧﺪ ‪...‬رﯾﻤﻮس داﺷﺖ ﺑﺎ دو ﻣﺮگ ﺧﻮار ﻣﺒﺎرزه ﻣﯽ ﮐﺮد و ﻓﺮد و ﺟﺮج ﻫﻢ در ﮔﻮﺷﻪ اي‬

‫ﮔﯿﺮ اﻓﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ و ﭼﻬﺎر ﻣﺮگ ﺧﻮار آن دو را ﻣﺤﺎﺻﺮه ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ‪....‬ﺣﺪود ﻫﺸﺖ ﻧﻔﺮ از ﮐﺎرآﮔﺎﻫﺎن روي زﻣﯿﻦ‬
‫اﻓﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ و ﻣﻌﻠﻮم ﻧﺒﻮد ﮐﻪ زﻧﺪه اﻧﺪ ﯾﺎ ﻣﺮده‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﭼﻬﺮه رﻧﮓ ﭘﺮﯾﺪه رون ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬زود ﺑﺎش ﺑﺮﯾﻢ ﭘﺎﯾﯿﻦ‪....‬‬
‫ﻫﺮي ﭼﻮب دﺳﺘﯽ اش را از روي ﻣﯿﺰ ﻗﺎﭘﯿﺪ و ﺑﻪ رون ﮐﻪ ﻫﻨﻮز اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺮاي ﭼﯽ‬

‫اﯾﺴﺘﺎدي؟‬

‫رون ﺑﺎ ﻓﺮﯾﺎد ﻫﺮي ﺑﻪ ﺧﻮدش آﻣﺪ و او ﻫﻢ ﭼﻮب دﺳﺘﯽ اش را از روي ﻣﯿﺰ ﺑﺮداﺷﺖ‪....‬ﻫﺮي ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز ﻗﻼﺑﯽ‬

‫و ﻧﺎﻣﻪ را ﻫﻢ ﺗﻮي ﺟﯿﺒﺶ ﮔﺬاﺷﺖ وﮐﺎﻏﺬي را ﻫﻢ ﮐﻪ وردﻫﺎي ﺷﺎﻫﺰاده رو ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﻮد ﺑﻪ رون داد‪.‬‬

‫اﮔﻪ ﻻزم ﺷﺪ از اﯾﻦ وردﻫﺎ اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻦ ‪...‬اﯾﻨﺎ ﻗﻮﯾﺘﺮ از ورد ﻫﺎﯾﯿﻦ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل از اوﻧﺎ اﺳﺘﻔﺎده ﮐﺮدﯾﻢ‪...‬‬‫رون و ﻫﺮي ﭘﻠﻪ ﻫﺎ را دو ﺗﺎ ﺳﻪ ﺗﺎ ﭘﺎﯾﯿﻦ رﻓﺘﻨﺪ و وارد آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬ﻫﺮﻣﯿﻮن و ﺟﻨﯽ زودﺗﺮ از آن دو ﭘﺎﯾﯿﻦ‬

‫آﻣﺪه ﺑﻮدﻧﺪ و داﺷﺘﻨﺪ ﻫﻤﺮاه ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ از داﺧﻞ ﺑﻪ ﻣﺮگ ﺧﻮارﻫﺎي ﺑﯿﺮون ﻃﻠﺴﻢ ﻣﯽ ﻓﺮﺳﺘﺎدﻧﺪ‪...‬ﻫﺮي و رون در‬

‫ﮐﻨﺎر ﭘﻨﺠﺮه دﯾﮕﺮ آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ اﯾﺴﺘﺎدﻧﺪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪83‬‬


‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﺗﺮس ﮔﻔﺖ‪:‬اوﺿﺎع ﺑﯿﺮون ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺪه‪....‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺑﯿﺮون ﻧﮕﺎﻫﯽ ﻣﯽ اﻧﺪاﺧﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﭼﺮا اﻓﺮاد وزارﺗﺨﺎﻧﻪ ﮐﻢ ﺷﺪﻧﺪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﺑﯿﺮون ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪...‬ﺣﺎﻻ ﮐﻪ داﺷﺖ از ﻧﺰدﯾﮏ ﺑﻪ درﮔﯿﺮي ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد ﻣﯽ دﯾﺪ ﮐﻪ ﺣﻖ ﺑﺎ‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮﻧﻪ‪....‬اوﺿﺎع ﺑﺪﺗﺮ ﺑﻮد‪...‬ﺗﻌﺪاد ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ زﯾﺎد ﺑﻮد و اﻓﺮاد وزارﺗﺨﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ ﺑﺎ آﻧﻬﺎ ﻣﺒﺎرزه ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﻪ ﻃﺮف ﻣﺮﮔﺨﻮاري ﮐﻪ داﺷﺖ آرام آرام ﺑﻪ ﻃﺮف ﺧﺎﻧﻪ ﻣﯽ آﻣﺪ ﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬
‫‪-‬ﺳﻮراﻧﺪو!‬

‫ﻣﺮگ ﺧﻮار ﮐﻪ ﺣﻮاﺳﺶ ﺑﻪ ﻃﻠﺴﻤﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻓﺮﺳﺘﺎده ﺑﻮد ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺮي ﻧﺸﺪ و ﻃﻠﺴﻤﯽ ﺑﻪ رﻧﮓ‬

‫آﺑﯽ ﺑﻪ ﺳﯿﻨﻪ اش ﺧﻮرد‪...‬ﺑﺮاي ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ ﻧﯿﻔﺘﺎد وﻟﯽ ﺑﻌﺪ ﻣﺮگ ﺧﻮار روي زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد و از ﮔﻮش و دﻫﺎن و‬

‫ﺑﯿﻨﯽ اش ﺧﻮن ﺟﺎري ﺷﺪ‪...‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد وﻟﯽ ﭼﯿﺰي ﻧﮕﻔﺖ‪....‬ﻫﺮي دوﺑﺎره ﺑﻪ ﺑﯿﺮون ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪...‬ﯾﮑﯽ‬

‫از ﻣﺮﮔﺨﻮار ﻫﺎﯾﯽ رو ﮐﻪ داﺷﺖ ﺑﺎ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻣﺒﺎرزه ﻣﯽ ﮐﺮد ﻧﺸﺎﻧﻪ ﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬
‫‪-‬ﻣﻠﯿﺎﻧﺎ!‬

‫ﻃﻠﺴﻢ ﺑﻪ ﻣﺮگ ﺧﻮار ﺧﻮرد و او را ﭼﻨﺪ ﻣﺘﺮي ﺑﻪ ﻋﻘﺐ ﭘﺮﺗﺎپ ﮐﺮد‪....‬‬
‫ﻣﺮﮔﺨﻮار ﻃﻠﺴﻤﯽ را ﮐﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ ﻃﺮﻓﺶ ﻓﺮﺳﺘﺎده ﺑﻮد دﻓﻊ ﮐﺮد‪...‬ودر ﻋﻮض ﻃﻠﺴﻤﯽ ﺳﯿﺎه ﺑﻪ ﻃﺮف ﺧﺎﻧﻪ‬

‫ﻓﺮﺳﺘﺎد‪...‬ﻃﻠﺴﻢ ﺑﻪ ﻗﺪري ﺳﺮﻋﺖ داﺷﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻣﺠﺒﻮر ﺷﺪ ﺧﻮدش و ﺟﯿﻨﯽ را روي زﻣﯿﻦ ﺑﯿﻨﺪازد‪....‬ﻃﻠﺴﻢ از‬
‫ﺑﺎﻻي ﺳﺮﺷﺎن ﮔﺬﺷﺖ و ﺑﻪ ﻗﻔﺴﻪ ﭘﺸﺖ ﺳﺮﺷﺎن ﺧﻮرد و آن را ﻣﻨﻔﺠﺮ ﮐﺮد‪....‬ﻫﺮي و رون ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺸﺎن را ﺑﺴﺘﻨﺪ و‬

‫وﻗﺘﯽ دوﺑﺎره ﺑﻪ آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧﺪ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ را ﮔﺮد و ﺧﺎك ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد و ﭼﯿﺰي دﯾﺪه ﻧﻤﯽ ﺷﺪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺟﻨﯽ ؟ﻫﺮﻣﯿﻮن؟‬
‫ﺻﺪاي ﺳﺮﻓﻪ اي ﺑﻪ ﮔﻮش رﺳﯿﺪ و ﺳﭙﺲ ﻫﺮي و رون ﺻﺪاي ﻫﺮﻣﯿﻮن را ﺷﻨﯿﺪﻧﺪ‪...‬‬
‫‪-‬ﻣﺎ ﺧﻮﺑﯿﻢ ‪...‬ﭼﯿﺰي ﻧﯿﺴﺖ‪..‬‬

‫ﻫﺮي و رون ﻧﻔﺴﯽ از آﺳﻮدﮔﯽ ﮐﺸﯿﺪﻧﺪ ‪....‬ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ را ﺻﺪا ﮐﺮد‪:‬ﻣﺎﻣﺎن ؟‪....‬ﻣﺎﻣﺎن؟‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪84‬‬


‫وﻟﯽ از ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺮﻟﯽ ﺧﺒﺮي ﻧﺸﺪ‪...‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﻃﻠﺴﻤﯽ ﮔﺮد و ﺧﺎك ﻫﻮا را از ﺑﯿﻦ ﺑﺮد و آﻧﻬﺎ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ را‬

‫دﯾﺪﻧﺪ ﮐﻪ در ﮔﻮﺷﻪ اي اﻓﺘﺎده‪...‬‬

‫ﺟﻨﯽ ﻓﺮﯾﺎدي ﮐﺸﯿﺪ و ﻗﺒﻞ از ﻫﻤﻪ ﺧﻮدش را ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ رﺳﺎﻧﺪ‪....‬‬
‫ﻣﺎﻣﺎن!‬‫رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن و ﻫﺮي ﺧﻮدﺷﺎن را ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ رﺳﺎﻧﺪﻧﺪ‪...‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﺒﺾ او را ﮔﺮﻓﺖ و ﺳﭙﺲ ﺑﺎ ﺷﺎدي‬

‫ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﺒﻀﺶ ﺧﻮب ﻣﯽ زﻧﻪ‪...‬‬

‫رون دﺳﺖ ﻣﺎدرش را ﮔﺮﻓﺖ وﻟﯽ ﭼﯿﺰي ﻧﮕﻔﺖ‪....‬ﺟﯿﻨﯽ اﺷﮏ ﻫﺎﯾﺶ را ﭘﺎك ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺎﯾﺪ از اﯾﻦ ﺟﺎ‬

‫ﺑﺒﺮﯾﻤﺶ‪...‬‬

‫رون‪:‬ﭼﻄﻮري؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﭼﻮﺑﺶ را ﺑﻪ ﻃﺮف ﻗﻔﺴﻪ ﺳﯿﻨﻪ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬رﻧﺮوﯾﺖ!!‬
‫ﺑﺮي ﻟﺤﻈﻪ اي ﻫﺮ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧﺪ وﻟﯽ ﻫﯿﭻ اﺗﻔﺎﻗﯽ ﻧﯿﻔﺘﺎد‪...‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﭘﺲ ﭼﺮا ﺑﻪ ﻫﻮش ﻧﯿﻮﻣﺪ ﺗﻮ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﯽ ﻧﺒﻀﺶ ﺧﻮب ﻣﯽ زﻧﻪ؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﺟﯿﻨﯽ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪...‬اﮔﺮ اﺗﻔﺎﻗﯽ ﺑﺮاﯾﺶ ﻣﯽ اﻓﺘﺎد ﻫﺮي ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﺧﻮدش را ﻧﻤﯽ‬

‫ﺑﺨﺸﯿﺪ‪...‬‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﺗﺮس ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﭼﯽ ﮐﺎر ﮐﻨﯿﻢ‪...‬ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﻃﻠﺴﻢ ﺿﺪ آﭘﺎرات ﮔﺬاﺷﺘﻦ‪...‬ودر ﺿﻤﻦ ﻧﻤﯽ‬

‫ﺗﻮﻧﯿﻢ از ﭘﻮدر ﻓﻠﻮ ﻫﻢ اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﯿﻢ‪...‬‬

‫ﻧﺎﮔﻬﺎن آﺗﺸﯽ در وﺳﻂ اﺗﺎق روﺷﻦ ﺷﺪ و ﻓﻮﮐﺲ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﻓﻮﮐﺲ!!‬
‫ﻓﻮﮐﺲ دور اﺗﺎق ﭘﺮواز ﮐﺮد و ﺳﭙﺲ ﮐﻨﺎر ﻫﺮي ﻧﺸﺴﺖ‪....‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪85‬‬


‫ﻫﺮي دﺳﺘﺶ رو روي ﺳﺮ ﻓﻮﮐﺲ ﮐﺸﯿﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬اوﻣﺪي ﺑﻪ ﻣﺎ ﮐﻤﮏ ﮐﻨﯽ؟‬
‫ﻓﻮﮐﺲ آوازي ﺧﻮاﻧﺪ و ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪...‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬اول ﺑﺎﯾﺪ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ رو ﺑﺒﺮي ﯾﻪ ﺟﺎي اﻣﻦ ‪...‬‬
‫ﻓﻮﮐﺲ ﭘﺮﻫﺎﯾﺶ را ﺑﺎز ﮐﺮد و روي ﺷﺎﻧﻪ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﻧﺸﺴﺖ و ﺑﻌﺪ در آﺗﺸﯽ ﻏﯿﺐ ﺷﺪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻃﺮف ﭘﻨﺠﺮه ﻣﯽ رﻓﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻌﺪ از اﯾﻦ ﮐﻪ ﻓﻮﮐﺲ ﺑﺮﮔﺸﺖ ﻧﻮﺑﺖ ﺟﯿﻨﯿﻪ و ﺑﻌﺪ ﻫﺮﻣﯿﻮن و‬

‫رون‪...‬‬

‫ﺟﯿﻨﯽ‪:‬ﭘﺲ ﺗﻮ ﭼﯽ؟‬
‫ﻫﺮي ﮐﻪ داﺷﺖ ﺑﻪ ﺑﯿﺮون ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻨﻢ ﺑﻌﺪ از ﺷﻤﺎ ﻣﯿﺎم‪...‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ‪:‬اول ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻮ ﺑﺮي‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﻧﻤﯽ ﺧﻮام ﮐﺴﯽ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﮐﻨﻪ‪...‬‬
‫ﻓﻮﮐﺲ دوﺑﺎره ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬اﻓﺮﯾﻦ رﻓﯿﻖ‪...‬ﺣﺎﻻ ﻧﻮﺑﺖ ﺟﯿﻨﯿﻪ‪.‬‬
‫ﻓﻮﮐﺲ روي ﺷﺎﻧﻪ ﺟﯿﻨﯽ ﻧﺸﺴﺖ‪...‬ﻫﺮي ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ﻣﻌﺼﻮم ﺟﯿﻨﯽ ﮐﺮد‪...‬ﺷﺎﯾﺪ اﯾﻦ آﺧﺮﯾﻦ ﺑﺎري ﺑﻮد ﮐﻪ‬

‫داﺷﺖ ﺑﻬﺶ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد‪....‬ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺟﯿﻨﯽ و ﻓﻮﮐﺲ ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪﻧﺪ‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﺑﯿﺮون ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪...‬ﺟﻨﮓ ﻫﻨﻮز اداﻣﻪ داﺷﺖ‪...‬ﮐﺎرآﮔﺎﻫﺎن داﺷﺘﻨﺪ ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﻧﯿﺮو ﻣﯽ ﺟﻨﮕﯿﺪﻧﺪ اﻣﺎ ﺗﻌﺪاد‬

‫ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ زﯾﺎد ﺑﻮد‪....‬‬

‫ﻫﺮي ﻃﻠﺴﻤﯽ ﺑﻪ ﻃﺮف ﻣﺮگ ﺧﻮاري ﮐﻪ داﺷﺖ ﺑﺎ ﻓﺮد ﻣﺒﺎرزه ﻣﯽ ﮐﺮد ﻓﺮﺳﺘﺎد اﻣﺎ ﻣﺮﮔﺨﻮار زود ﻋﮑﺲ اﻟﻌﻤﻞ‬

‫ﻧﺸﻮن داد و ﻃﻠﺴﻢ رو دﻓﻊ ﮐﺮد‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﻪ رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ﮐﻪ ﮐﻨﺎر ﻫﻢ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ و او را ﺗﻤﺎﺷﺎ ﻣﯽ ﮐﺮدن‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪86‬‬


‫ﻓﻮﮐﺲ ﺑﻌﺪ از ﺣﺪود ﯾﮏ دﻗﯿﻘﻪ در ﻣﯿﺎن آﺗﺸﯽ ﺳﺮخ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ‪....‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﺣﺎﻻ ﻧﻮﺑﺖ رون و ﻫﺮﻣﯿﻮﻧﻪ‪...‬ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﺒﺮﯾﺸﻮن؟‬
‫ﻓﻮﮐﺲ ﭼﺮﺧﯽ ﺑﺎﻻي ﺳﺮ رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن زد و آوازي ﺧﻮاﻧﺪ و ﻫﺮي ﻣﻨﻈﻮر ﻓﻮﮐﺲ رو ﻓﻬﻤﯿﺪ‪...‬‬
‫دﺳﺖ ﻫﻤﺪﯾﮕﺮ رو ﺑﮕﯿﺮﯾﺪ ﺗﺎ ﻓﻮﮐﺲ ﻫﺮ دوﺗﺎ ﺗﻮﻧﻮ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﺒﺮه‪.‬‬‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪':‬ﻧﻪ ﻫﺮي‪...‬اول ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻮ ﺑﺮي‪.‬‬
‫ﻫﺮي ‪:‬داري ﺑﺎ اﯾﻦ ﮐﺎرا وﻗﺘﻮ ﻃﻠﻒ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﻫﺮﻣﯿﻮن‪...‬ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎش ﻓﻮﮐﺲ دﻧﺒﺎل ﻣﻦ ﻣﯿﺎد‪...‬وﻗﺘﯽ دﯾﺪ ﻫﯿﭻ ﮐﺪام‬

‫ﮐﺎري ﻧﮑﺮدﻧﺪ اداﻣﻪ داد‪:‬ﺧﻮاﻫﺶ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﻫﺮﻣﯿﻮن دارﯾﻢ زﻣﺎن رو از دﺳﺖ ﻣﯽ دﯾﻢ‪...‬‬

‫رون دﺳﺖ ﻫﺮﻣﯿﻮن را ﮔﺮﻓﺖ‪...‬ﻫﺮي اﺷﺎره اي ﺑﻪ ﻓﻮﮐﺲ ﮐﺮد و ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺘﻮاﻧﺪ دوﺑﺎره ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ‬
‫ﮐﻨﺪ ﻓﻮﮐﺲ آﻧﻬﺎ را ﻏﯿﺐ ﮐﺮد‪....‬‬
‫ﻫﺮي ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن از آﻧﺠﺎ ﻏﯿﺐ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪...‬ﺳﭙﺲ دوﺑﺎره ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ‬

‫ﺑﯿﺮون اﻧﺪاﺧﺖ‪....‬دو ﺗﺎ از ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ داﺷﺘﻨﺪ ﺑﻪ ﻃﺮف ﺧﺎﻧﻪ ﻣﯽ آﻣﺪﻧﺪ‪....‬ﻫﺮي ﯾﮑﯽ از ﻣﺮگ ﺧﻮارﻫﺎ را ﻧﺸﺎﻧﻪ‬

‫ﮔﺮﻓﺖ‪..‬‬

‫اﺳﮑﺘﻮ ﺳﻤﭙﺮا!‬‫ﻣﺮگ ﺧﻮار آن را دﻓﻊ ﮐﺮد و ﻃﻠﺴﻤﯽ ﺑﻪ رﻧﮓ آﺑﯽ ﻓﺮﺳﺘﺎد‪...‬ﻫﺮي ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ ﻃﻠﺴﻢ رو ﺑﺮﮔﺮدوﻧﺪ و ﺑﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﮐﻪ‬

‫ﻃﻠﺴﻤﯽ ﺑﻪ ﻃﺮف ﻣﺮگ ﺧﻮار دﯾﮕﺮ ﻓﺮﺳﺘﺎد ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪...‬ﻣﺮگ ﺧﻮار اﯾﺴﺘﺎد و ﺷﺮوع ﺑﻪ ﻣﺒﺎرزه ﺑﺎ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﮐﺮد اﻣﺎ‬

‫ﻣﺮگ ﺧﻮار دﯾﮕﺮ ﻫﻤﭽﻨﺎن ﺑﻪ ﻃﺮف ﺧﺎﻧﻪ ﻣﯽ آﻣﺪ‪....‬‬
‫‪-‬اﯾﻤﭙﮑﺘﻮ!‬

‫ﻣﺮگ ﺧﻮار ﺑﻪ آﺳﺎﻧﯽ ﻃﻠﺴﻢ را دﻓﻊ ﮐﺮد ‪....‬ﻫﺮي دوﺑﺎره ﺑﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ﮐﻪ داﺷﺖ ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ ﺑﺎ ﻣﺮگ ﺧﻮار‬

‫ﻣﺒﺎرزه ﻣﯽ ﮐﺮد و اﯾﻦ ﺑﺮاي ﻣﺮﮔﺨﻮاردوم ﮐﺎﻓﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ از ﻏﻔﻠﺖ ﻫﺮي اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﻪ و ﻃﻠﺴﻤﯽ ﺑﻪ ﻃﺮف اون‬

‫ﺑﻔﺮﺳﺘﻪ‪...‬‬

‫ﻃﻠﺴﻢ آﺑﯽ رﻧﮕﯽ ﺑﻪ ﺳﯿﻨﻪ ﻫﺮي ﺑﺮ ﺧﻮرد ﮐﺮد و اوﻧﻮ ﺑﻪ ﻋﻘﺐ ﭘﺮﺗﺎپ ﮐﺮد‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪87‬‬


‫ﻫﺮي روي زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد‪....‬ﻗﺴﻤﺘﯽ از ﺳﯿﻨﺶ ﮐﻪ ﻃﻠﺴﻢ ﺑﻪ اﻧﺠﺎ ﺑﺮ ﺧﻮرد ﮐﺮده ﺑﻮد ﺑﻪ ﺷﺪت درد ﻣﯽ ﮐﺮد‪...‬ﺑﺪﻧﺶ‬

‫ﺳﺴﺖ ﺷﺪه ﺑﻮد و ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﺴﺖ از ﺟﺎش ﺑﻠﻨﺪ ﺑﺸﻪ و ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺳﯿﺎﻫﯽ ﻣﯽ رﻓﺖ‪...‬ﺻﺪاي ﻣﻨﻔﺠﺮ ﺷﺪن در ﺑﻪ ﮔﻮﺷﺶ‬
‫رﺳﯿﺪ و ﻫﺮي ﺑﺎ ﺗﻼش زﯾﺎد ﺑﻪ ﭘﺸﺖ ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﺑﻪ در ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪....‬ﻣﺮﮔﺨﻮاري داﺷﺖ آرام آرام ﺑﻪ ﻃﺮﻓﺶ ﻣﯽ‬
‫آﻣﺪ‪...‬ﺑﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ در دﺳﺘﺶ ﺑﻮد وﻟﯽ ﺗﻮاﻧﺎي ﻃﻠﺴﻢ ﻓﺮﺳﺘﺎدن را ﻧﺪاﺷﺖ‪....‬‬

‫ﺣﺎﻻ ﻣﺮگ ﺧﻮار ﺑﺎﻻي ﺳﺮش اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد و داﺷﺖ ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد‪....‬ﺟﻠﻮي ﭼﺸﻤﺎن ﻫﺮي ﮐﻢ ﮐﻢ ﺗﺎر ﺷﺪ‬

‫و ﺑﻌﺪ ﺑﯿﻬﻮش ﺷﺪ‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪88‬‬


‫ﻓﺼﻞ دﻫﻢ‬
‫ﻣﺮﮔﺨﻮار ﺧﻮب‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻣﺘﻮﺟﻪ دو ﻣﺮﮔﺨﻮاري ﺷﺪ ﮐﻪ داﺷﺘﻨﺪ ﺑﻪ ﻃﺮف ﺧﺎﻧﻪ ﻣﯽ رﻓﺘﻨﺪ‪.‬ﺑﺮاي ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ آن دو ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﺑﻪ‬

‫ﺳﺮﻋﺖ از ﭘﺸﺖ ﺑﻪ ﻃﺮف ﯾﮑﯽ از ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﻃﻠﺴﻤﯽ ﻓﺮﺳﺘﺎد‪...‬ﻣﺮﮔﺨﻮار ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻃﻠﺴﻢ ﺷﺪ و ﺑﺮﮔﺸﺖ و آﻧﺮا دﻓﻊ‬

‫ﮐﺮد‪....‬ﻟﻮﭘﯿﻦ و ﻣﺮﮔﺨﻮار ﻣﺸﻐﻮل ﻣﺒﺎرزه ﺷﺪﻧﺪ و ﻣﺮﮔﺨﻮار دوم ﻃﻠﺴﻤﯽ ﺑﻪ ﻃﺮف ﻫﺮي ﻓﺮﺳﺘﺎد‪...‬ﻃﻠﺴﻢ ﺑﻪ ﺳﯿﻨﻪ‬

‫ﻫﺮي ﺧﻮرد و ﻟﻮﭘﯿﻦ دﯾﮕﺮ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺖ او را ﺑﺒﯿﻨﺪ‪...‬‬
‫‪-‬ﻫﺮي!!‬

‫ﻓﺮﯾﺎد رﯾﻤﻮس ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﺗﺎ ﻋﺪه اي ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ و ﻣﺮﮔﺨﻮار ﻧﮕﺎه ﮐﻨﻨﺪ وﻟﯽ اوﺿﺎع اوﻧﻘﺪر ﺑﺪ ﺑﻮد ﮐﻪ اﯾﻦ ﺗﻮﺟﻪ‬

‫ﺑﯿﺶ از ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﻃﻮل ﻧﮑﺸﯿﺪ ‪...‬‬

‫ﻣﺮﮔﺨﻮار وارد ﺧﺎﻧﻪ ﺷﺪ‪....‬ﺑﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ داﺷﺖ ﺑﺎ ﻣﺮﮔﺨﻮار ﻣﯽ ﺟﻨﮕﯿﺪ اﻣﺎ ﺗﻤﺎم ﺣﻮاﺳﺶ ﺑﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮار دﯾﮕﺮي‬

‫ﺑﻮد ﮐﻪ وارد ﺧﺎﻧﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد‪...‬ﻟﻮﭘﯿﻦ از ﺳﺮ راه ﻃﻠﺴﻢ ﻣﺮگ ﮐﻨﺎر رﻓﺖ ‪...‬ﺗﻤﺎم ﺗﻤﺮﮐﺰش را ﺟﻤﻊ ﮐﺮد و ﻃﻠﺴﻤﯽ را‬

‫ﺑﻪ ﻃﺮف ﻣﺮﮔﺨﻮار ﻓﺮﺳﺘﺎد‪.‬اﻣﺎ ﻣﺮﮔﺨﻮار ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺮﯾﻊ و ﺑﺎ ﯾﮏ ﺣﺮﮐﺖ ﻃﻠﺴﻢ را ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﮐﺮد‪...‬رﯾﻤﻮس دوﺑﺎره‬
‫ﻃﻠﺴﻤﯽ ﻓﺮﺳﺘﺎد وﻟﯽ ﻣﺮﮔﺨﻮار ﭼﺮﺧﯽ زد و در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻃﻠﺴﻢ را دﻓﻊ ﻣﯽ ﮐﺮد ﻫﻤﺰﻣﺎن ﻃﻠﺴﻤﯽ ﺳﯿﺎه را‬

‫ﻓﺮﺳﺘﺎد‪.‬رﯾﻤﻮس ﺳﭙﺮي ﺟﻠﻮﯾﺶ ﺳﺎﺧﺖ ‪...‬ﻃﻠﺴﻢ ﺑﻪ ﺳﭙﺮ ﺧﻮر وﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪ‪....‬‬

‫ﻣﺮﮔﺨﻮاري ﮐﻪ وارد ﺧﺎﻧﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد ﺑﯿﺮون آﻣﺪ و ﻃﻠﺴﻤﯽ را اﻧﺠﺎم داد و ﺳﭙﺲ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺮدﯾﻢ ﻗﺮارﮔﺎه‪.‬‬
‫ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﺑﺎ ﺷﻨﯿﺪن اﯾﻦ ﺣﺮف ﯾﮏ ﺑﻪ ﯾﮏ ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪﻧﺪ‪....‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻪ ﻃﺮف ﺧﺎﻧﻪ دوﯾﺪ‪....‬‬
‫ﻫﺮي!!!‬‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪89‬‬


‫وارد آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺷﺪ و ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﻫﺮي ﮔﺸﺖ‪.....‬وﻟﯽ اﺛﺮي از ﻫﺮي ﭘﯿﺪا ﻧﮑﺮد‪...‬‬
‫ﻫﺮي!!!‪...‬رون!!‪...‬ﻫﺮﻣﯿﻮن!!‪..‬ﺟﯿﻨﯽ!!‪..‬ﻣﺎﻟﯽ!!‬‫ﻫﻤﺎن ﻃﻮر ﮐﻪ اﺳﻢ اﻧﻬﺎ را ﻓﺮﯾﺎد ﻣﯽ زد ﺑﻪ اﺗﺎق ﻧﺸﯿﻨﻤﻦ رﻓﺖ وﻟﯽ ﺑﺎز ﻫﻢ ﻧﻪ ﺧﺒﺮي از ﻫﺮي ﺑﻮد ﻧﻪ‬

‫دﯾﮕﺮان‪...‬رﯾﻤﻮس از ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺎرج ﺷﺪ و ﺑﻪ اﻃﺮاف ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪...‬ﺟﻨﮓ ﺳﺨﺘﯽ را ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﻧﯿﻤﯽ‬

‫از اﻓﺮاد وزارﺗﺨﺎﻧﻪ روي زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ و زﻣﯿﻦ ﭘﺮ از ﭼﺎﻟﻪ ﻫﺎي ﺧﻮن ﺑﻮد‪...‬ﻗﺴﻤﺘﯽ از ﺑﺎﻏﭽﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎن داﺷﺖ ﻣﯽ‬

‫ﺳﻮﺧﺖ و ﺗﻌﺪادي از ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﻫﻢ روي زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ‪...‬ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﻫﻢ روي زﻣﯿﻦ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ و اوﻧﻘﺪر‬

‫ﺧﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﻧﺎي ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺮدن رو ﻧﺪاﺷﺘﻦ ﺗﺎ ﺑﻪ زﺧﻤﯽ ﻫﺎ ﮐﻤﮏ ﮐﻨﻦ‪...‬اﻣﺎ ﺗﻌﺪادي ﻫﻢ ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ داﺷﺘﻨﺪ ﺑﺎ‬

‫ﻋﺠﻠﻪ ﺑﻪ زﺧﻤﯽ ﻫﺎ ﻣﯽ رﺳﯿﺪﻧﺪ ﮐﻪ آﻧﻬﺎ ﻫﻢ ﺑﯿﺶ از ‪ 5‬ﻧﻔﺮ ﻧﺒﻮدن‪...‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻫﻤﺎن ﻃﻮر ﮐﻪ داﺷﺖ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ‬

‫ﮐﺮد‪....‬ﺟﺮج را ﮐﻪ در ﻧﺰدﯾﮑﯽ ﯾﮑﯽ از ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ روي زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد دﯾﺪ‪...‬ﺑﻪ ﻃﺮﻓﺶ رﻓﺖ‪....‬او را ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ‬
‫‪....‬ﻓﺮد در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻧﻔﺲ ﻧﻔﺲ ﻣﯽ زد ﮐﻨﺎر ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﺸﺴﺖ و ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﺑﻪ ﺟﺮج ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺣﺎﻟﺶ ﭼﻄﻮره؟‬
‫‪-‬ﺧﻮﺑﻪ ‪...‬ﭼﯿﺰ ﻣﻬﻤﯽ ﻧﯿﺴﺖ‪.‬‬

‫ﺻﺪاي ﭘﺎﻗﯽ آﻣﺪ‪...‬ﻟﻮﭘﯿﻦ و ﺟﺮج ﻫﺮ دو ﺑﻪ ﺳﻤﺘﯽ ﮐﻪ ﺻﺪا آﻣﺪه ﺑﻮد ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧﺪ‪...‬ﻣﻮدي و اﺑﺮﻓﻮرث و ﺗﺎﻧﮑﺲ‬

‫در ﻧﺰدﯾﮑﯽ آﻧﻬﺎ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ و داﺷﺘﻨﺪ ﺑﻪ ﻃﺮف آﻧﻬﺎ ﻣﯽ آﻣﺪﻧﺪ‪....‬‬
‫رﯾﻤﻮس ﻗﺒﻞ از رﺳﯿﺪﻧﺸﺎن ﺧﻮدش را ﺑﻪ آﻧﻬﺎ رﺳﺎﻧﺪ‪....‬‬

‫رﯾﻤﻮس ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺮﯾﻊ و ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﮔﻔﺖ ‪:‬ﻧﻪ از ﻫﺮي ﺧﺒﺮﯾﻪ ﻧﻪ از ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ و ﺑﭽﻪ ﻫﺎ‪...‬‬
‫اﺑﺮﻓﻮرث‪:‬آروم ﺗﺮ رﯾﻤﻮس ‪...‬از اول ﺗﻮﺿﯿﺢ ﺑﺪه ‪...‬ﻣﻦ ﮐﻪ‪...‬‬
‫رﯾﻤﻮس ﻣﯿﺎن ﺣﺮف اﺑﺮﻓﻮرث ﭘﺮﯾﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﯾﮑﯽ از ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﻃﻠﺴﻤﯽ ﺑﻪ ﻃﺮف ﻫﺮي ﻓﺮﺳﺘﺎد و ﻃﻠﺴﻢ ﺑﻪ‬
‫ﻫﺮي ﺧﻮرد و ﻣﻦ دﯾﮕﻪ ﻧﺘﻮﻧﺴﺘﻢ ﻫﺮي رو ﺑﺒﯿﻨﻢ‪ ...‬ﺳﭙﺲ ﻣﺮﮔﺨﻮار وارد ﺧﻮﻧﻪ ﺷﺪ‪....‬ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﯿﺮون اوﻣﺪ و‬
‫ﻃﻠﺴﻢ ﺿﺪ آﭘﺎرات رو ﺑﺮداﺷﺖ و ﺑﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮرﻫﺎ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﮔﺮدن ﻗﺮار ﮔﺎه‪...‬ﻣﻦ رﻓﺘﻢ دﻧﺒﺎل ﻫﺮي وﻟﯽ ﭘﯿﺪاش‬

‫ﻧﮑﺮدم‪...‬ﺣﺘﯽ از ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ و ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﻫﻢ ﺧﺒﺮي ﻧﺒﻮد‪...‬‬

‫رﯾﻤﻮس ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﻪ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ ﮐﻪ ﭼﻬﺮه ﻧﮕﺮان ﺑﻪ ﺧﻮد ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪...‬‬
‫ﺗﺎﻧﮑﺲ ﺑﻪ داﻣﺒﻠﺪور ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﯾﻌﻨﯽ اوﻧﺎ رو ﻣﻨﺘﻘﻞ ﮐﺮده ﺑﻪ ﭘﺎﯾﮕﺎﻫﺸﻮن؟‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪90‬‬


‫رﯾﻤﻮس‪:‬وﻗﺘﯽ ﺑﯿﺮون اوﻣﺪ ﻃﻠﺴﻢ ﺿﺪ آﭘﺎرات رو ﺑﺮداﺷﺖ‪...‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور‪:‬ﻣﯽ دوﻧﯽ ﭼﻪ ﻃﻠﺴﻤﯽ ﺑﻪ ﻫﺮي ﺧﻮرد؟‬
‫رﯾﻤﻮس‪:‬ﻧﻪ‪...‬ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل ﻫﻤﭽﯿﻦ ﻃﻠﺴﻤﯽ رو ﻧﺪﯾﺪه ﺑﻮدم‪...‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﮐﻤﯽ ﻓﮑﺮ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻢ ﺗﻮﻧﺴﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﺑﺎ ‪ 5‬ﻧﻔﺮ ﻣﺒﺎرزه ﮐﻨﻪ‪....‬ﺷﺎﯾﺪ ﻣﺎﻟﯽ و ﺑﭽﻪ ﻫﺎ‬

‫ﯾﻪ راﻫﯽ ﺑﺮاي ﻓﺮار ﭘﯿﺪا ﮐﺮدن‪...‬‬

‫رﯾﻤﻮس ﺑﺎ ﺑﯽ ﻗﺮاري ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﻄﻮري؟‪...‬ﻃﻠﺴﻢ ﺿﺪ آﭘﺎرات ﻫﻨﻮز ﺑﺮداﺷﺘﻪ ﻧﺸﺪه ﺑﻮد ‪...‬در ﺿﻤﻦ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﺴﺘﻦ از‬

‫ﭘﻮدر ﻓﻠﻮر ﻫﻢ اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﻦ‪...‬‬

‫ﻣﻮدي ﮐﻪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل ﭼﯿﺰي ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺷﺎﯾﺪ ﯾﻪ اﺗﻔﺎق دﯾﮕﻪ اي اﻓﺘﺎده‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﺜﻼ؟‬
‫ﻣﻮدي‪:‬ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ رﯾﻤﻮس ‪...‬اﻣﺎ ﻣﺮﮔﺨﻮار ﺑﺮاي ﺑﺮدن اوﻧﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﻃﻠﺴﻢ رو ﺑﺮﻣﯽ داﺷﺖ ﮐﻪ ﺧﻮدت ﮔﻔﺘﯽ وﻗﺘﯽ از‬

‫داﺧﻞ ﺧﻮﻧﻪ ﺑﯿﺮون اوﻣﺪ اﯾﻦ ﮐﺎر رو ﮐﺮد‪...‬‬

‫ﺑﺮاي ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﭼﯿﺰي ﻧﮕﻔﺖ‪...‬ﺗﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﻫﻤﻪ ﺑﺎ ﺻﺪاي ﭘﺎﻗﯽ دﯾﮕﺮ ازﺟﺎﯾﺸﺎن ﭘﺮﯾﺪﻧﺪ‪...‬ﭘﺮﻓﺴﻮر ﻣﮏ‬

‫ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ در ﮔﻮﺷﻪ اي ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺎ دﯾﺪن اوﺿﺎع ﭼﻬﺮه اش را درﻫﻢ ﮐﺸﯿﺪ ﺳﭙﺲ ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ آﻧﻬﺎ آﻣﺪ‬

‫و ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻓﻮﮐﺲ ﻣﺎﻟﯽ و ﺑﭽﻪ ﻫﺎ رو اورده ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ‪...‬ﺣﺎل ﻫﻤﺸﻮن ﺧﻮﺑﻪ‪...‬ﻓﻘﻂ ﻣﻮﻧﺪه ﻫﺮي ﮐﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻣﯽ ﮔﻔﺖ‬
‫ﺧﻮﻧﺴﺖ‪...‬‬

‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ﺑﺎ دﯾﺪن ﻗﯿﺎﻓﻪ ﻫﺎي آﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎده؟‬
‫رﯾﻤﻮس‪:‬ﺧﺒﺮي از ﻫﺮي ﻧﯿﺴﺖ ﻣﯿﻨﺮوا‪...‬‬
‫ﭼﯽ؟‪...‬ﭼﻪ ﻃﻮر ﻣﻤﮑﻨﻪ؟‬‫داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻪ ﺗﺎﻧﮑﺲ و ﻣﻮدي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺷﻤﺎ دو ﻧﻔﺮ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻤﻮﻧﯿﺪ و ﺑﻪ اوﺿﺎع ﺑﺮﺳﯿﺪ‪..‬ﻣﻦ و رﯾﻤﻮس ﻣﯽ‬

‫رﯾﻢ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪91‬‬


‫ﻣﮏ ﮐﻮﻧﺎﮔﻞ‪:‬وﻟﯽ اﺑﺮﻓﻮرث ﺧﻮدت ﻣﯽ دوﻧﯽ ﮐﻪ ﮐﺴﯽ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻪ ﺑﺪون اﺟﺎزه رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ وارد ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ‬

‫ﺑﺸﻪ‪.‬‬

‫اﺑﺮﻓﻮرث‪:‬اون ﻓﻮﮐﺲ رو ﻓﺮﺳﺘﺎده دﻧﺒﺎل ﻣﺎﻟﯽ و ﺑﭽﻪ ﻫﺎ…‪ .‬ﭘﺲ ﻣﯽ دوﻧﻪ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻣﯽ رم ﺗﺎ ﺑﺎﻫﺎﺷﻮن ﺣﺮف‬

‫ﺑﺰﻧﻢ‪..‬‬

‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ‪:‬ﺑﺴﯿﺎر ﺧﻮب ﭘﺲ ﺑﺮﯾﻢ‪.‬‬
‫آﻧﻬﺎ ﻏﯿﺐ ﺷﺪﻧﺪ و ﺑﯿﺮون از دروازه ﻫﺎ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪﻧﺪ‪...‬ﺑﺎ ﻗﺪم ﻫﺎي ﺳﺮﯾﻊ ﺑﻪ ﻃﺮف دروازه رﻓﺘﻨﺪ‪...‬وﻗﺘﯽ ﺟﻠﻮي‬

‫دروازه رﺳﯿﺪﻧﺪ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ﭼﻮﺑﺶ را ﺑﯿﺮون اورد و ﺿﺮﺑﻪ اي ﺑﻪ در زد ﮐﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ زﻧﺠﯿﺮﻫﺎ ﺑﻪ ﺻﺪا درآﯾﻨﺪ و‬

‫در ﺑﺎز ﺷﻮد‪...‬‬

‫آﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ از ﺣﯿﺎط ﻣﺪرﺳﻪ ﮔﺬﺷﺘﻨﺪ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ در ﻣﺎﻧﮕﺎه رﻓﺘﻨﺪ‪....‬‬
‫وﻗﺘﯽ وارد درﻣﺎﻧﮕﺎه ﺷﺪﻧﺪ ﺟﯿﻨﯽ و رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﻨﺎر ﺗﺨﺖ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺗﺎ آﻧﻬﺎ را دﯾﺪ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﺑﺎ ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺶ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﻫﺮي ﮔﺸﺖ وﻗﺘﯽ او را ﻧﺪﯾﺪ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﭘﺲ ﻫﺮي‬

‫ﮐﺠﺎﺳﺖ؟‬

‫ﺣﺎﻻ ﺟﯿﻨﯽ و رون ﻫﻢ ﮐﻨﺎر ﻫﺮﻣﯿﻮن اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ و ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺟﻮاب ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫رﯾﻤﻮس‪:‬از ﻫﺮي ﺧﺒﺮي ﻧﯿﺴﺖ‪...‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ‪:‬ﭼﯽ؟‬
‫رﯾﻤﻮس ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﺘﻮﻧﺴﺘﯿﻢ ﻫﺮي رو ﭘﯿﺪا ﮐﻨﯿﻢ‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬وﻟﯽ ﻓﻮﮐﺲ ﺑﺮﮔﺸﺖ ﺗﺎ ﻫﺮي رو ﺑﯿﺎره‪...‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ اﺷﮏ ﻣﯽ رﯾﺨﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ اوﻧﻮ ﮔﺮﻓﺘﻦ؟‬
‫داﻣﺒﻠﺪور‪:‬ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﯿﻢ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺶ‪...‬‬
‫رون‪:‬ﭘﺲ ﮐﺠﺎﺳﺖ؟‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪92‬‬


‫رﯾﻤﻮس‪:‬ﻧﻤﯽ دوﻧﯿﻢ‪....‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور‪:‬ﻣﯽ ﺧﻮام ﺑﺪوﻧﻢ ﺗﻮ ﺧﻮﻧﻪ ﭼﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎد؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺗﻤﺎم ﻣﺎﺟﺮا را ﺑﺎ ﺟﺰﺋﯿﺎﺗﺶ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﺮد‪.‬‬
‫‪...‬در آﺧﺮ ﻫﻢ وﻗﺘﯽ ﻓﻮﮐﺲ ﻣﺎ رو اﯾﻨﺠﺎ اورد ﺑﺮﮔﺸﺖ ﺗﺎ ﻫﺮي رو ﺑﯿﺎره ‪...‬وﻟﯽ‪...‬‬‫داﻣﺒﻠﺪور‪:‬ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ ﻫﺮﻣﯿﻮن‪....‬ﺣﺎﻻ ﻣﯽ ﻣﻮﻧﻪ دو ﺗﺎ اﺣﺘﻤﺎل ‪...‬ﯾﮑﯽ اﯾﻨﮑﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮار ﻫﺮي رو ﺑﺮده ﺑﺎﺷﻪ ﮐﻪ اﯾﻦ‬

‫ﺑﻌﯿﺪه‪...‬دوﻣﯽ ﻫﻢ اﯾﻨﮑﻪ ﻫﺮي ﭘﯿﺶ رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ ﺑﺎﺷﻪ‪..‬‬

‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ‪:‬اﮔﻪ اﯾﻦ ﻃﻮر ﺑﻮد ﺑﺎ ﻓﻮﮐﺲ ﺧﺒﺮي ﺑﻪ ﻣﺎ ﻣﯽ داد‪...‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﻟﺤﻈﻪ اي ﻓﮑﺮ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺷﺎﯾﺪ ﻣﺸﮑﻠﯽ ﭘﯿﺶ اوﻣﺪه‪...‬ﻣﺎ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﯿﻢ از ﭼﯿﺰي ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎﺷﯿﻢ‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﯾﻌﻨﯽ ﻣﻤﮑﻨﻪ ﺑﺮاي ﻫﺮي اﺗﻔﺎق ﺑﺪي اﻓﺘﺎده ﺑﺎﺷﻪ؟‬
‫ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﺑﻪ ﺳﻮال ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺟﻮاب ﻧﺪاد و اﯾﻦ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﮐﻪ ﮔﺮﯾﻪ ﺟﯿﻨﯽ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺷﻮد‪...‬ﺟﯿﻨﯽ از درﻣﺎﻧﮕﺎه ﺧﺎرج‬

‫ﺷﺪ و ﺻﺪاي ﺣﻖ ﺣﻖ ﮔﺮﯾﺶ ﺗﻮ راﻫﺮو ﭘﯿﭽﯿﺪ‪...‬رون ﮐﻨﺎر ﺗﺨﺖ ﻣﺎدرش ﻧﺸﺴﺖ و ﺑﺎ ﺑﻐﺾ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﻘﺼﯿﺮﻣﻨﻪ‪....‬اﮔﻪ‬

‫ﻣﻦ ﺑﻪ ﺣﺮف ﻫﺮي ﮔﻮش ﻧﻤﯿﺪادم و ﻣﺠﺒﻮرش ﻣﯽ ﮐﺮدم ﮐﻪ زودﺗﺮ از ﻣﺎ ﻫﻤﺮاه ﻓﻮﮐﺲ ﺑﺮه اﯾﻦ ﻃﻮر ﻧﻤﯽ ﺷﺪ‪.‬‬
‫رون ﺳﺮش را ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ ﺗﺎ ﮐﺴﯽ ﭼﻬﺮه او را ﻧﺒﯿﻨﺪ‪.‬‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن دﺳﺘﺶ را روي ﺷﺎﻧﻪ رون ﮔﺬاﺷﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬اﺷﺘﺒﺎه ﻣﯽ ﮐﻨﯽ رون‪...‬اون ﺑﻪ ﻫﺮ ﺻﻮرت ﻣﺎ رو زودﺗﺮ از‬

‫ﺧﻮدش ﻣﯽ ﻓﺮﺳﺘﺎد‪...‬ﻫﺮي رو ﮐﻪ ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺳﯽ؟‬

‫رون ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺮف ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﻤﯽ آرام ﺷﺪ وﻟﯽ ﺑﺎز ﻫﻢ ﺧﻮدش را ﻣﻘﺼﺮ ﻣﯽ داﻧﺴﺖ‪.‬‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ﺑﺮاي اﯾﻨﮑﻪ ﻣﻮﺿﻮع را ﻋﻮض ﮐﻨﺪ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺣﺎل ﻣﺎﻟﯽ ﭼﻄﻮره؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﻣﺎدام ﭘﺎﻣﻔﺮي ﮔﻔﺖ ﺧﻮﺑﻪ‪...‬‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ اﻃﺮاف ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﭘﺲ ﭘﺎﻣﻔﺮي ﮐﺠﺎﺳﺖ؟‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪93‬‬


‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬رﻓﺖ ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﻣﻌﺠﻮن ﺑﯿﺎره‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن دﺳﺘﺶ را از روي ﺷﺎﻧﻪ رون ﺑﺮداﺷﺖ و در ﻃﺮف دﯾﮕﺮ ﺗﺨﺖ ﻧﺸﺴﺖ و اول ﺑﻪ رون و ﺳﭙﺲ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻢ‬

‫وﯾﺰﻟﯽ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪.‬‬

‫داﻣﺒﻠﺪور‪:‬اﮔﻪ ﻫﺮي ﭘﯿﺶ وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﺎﺷﻪ ﺣﺘﻤﺎ ﺧﺒﺮﻫﺎﯾﯽ ﻣﯽ ﺷﻪ‪...‬و اﮔﻪ ﭘﯿﺶ رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ ﺑﺎﺷﻪ ﺣﺘﻤﺎ از ﻃﺮﯾﻖ‬

‫ﻓﻮﮐﺲ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺧﺒﺮﻣﯿﺪه‪...‬او رو ﺑﻪ رﯾﻤﻮس ﮐﺮد و اداﻣﻪ داد‪:‬ﺑﺮو ﺑﺒﯿﻦ ﺑﯿﺮون ﭼﻪ ﺧﺒﺮﻫﺎﯾﯿﻪ‪..‬‬

‫رﯾﻤﻮس ﺑﺪون ﻫﯿﭻ ﺣﺮﻓﯽ از درﻣﺎﻧﮕﺎه ﺧﺎرج ﺷﺪ ‪...‬داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻪ ﻣﯿﻨﺮوا ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﯽ ﺧﻮام ﺑﺎ آﻟﺒﻮس‬

‫ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻢ ﻣﯿﻨﺮوا‪...‬ﻣﯿﺸﻪ ﻣﻨﻮ ﺑﺒﺮي ﺑﻪ دﻓﺘﺮ ﻣﺪﯾﺮ؟‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ‪:‬اﻟﺒﺘﻪ‪.‬‬

‫داﻣﺒﻠﺪور و ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ﻫﺮ دو از درﻣﺎﻧﮕﺎه ﺧﺎرج ﺷﺪﻧﺪ و رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن را در ﮐﻨﺎر ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺗﻨﻬﺎ‬

‫ﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ‪.‬‬

‫رون ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﯽ ﺷﻪ ﺑﺮي دﻧﺒﺎل ﺟﯿﻨﯽ‪...‬ﻣﯽ ﺗﺮﺳﻢ اﺗﻔﺎﻗﯽ ﺑﺮاش ﺑﯿﻔﺘﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﺑﺎﺷﻪ‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ دوﺳﺘﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﺑﻌﺪﻫﻢ از درﻣﺎﻧﮕﺎه ﺧﺎرج ﺷﺪ و ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﺟﯿﻨﯽ ﮔﺸﺖ‪...‬او اول ﺑﻪ‬

‫ﺑﺮج ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور رﻓﺖ و در راه ﺗﻤﺎم راﻫﺮو ﻫﺎ را ﮔﺸﺖ وﻟﯽ ﺟﯿﻨﯽ را ﭘﯿﺪا ﻧﮑﺮد‪....‬وﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﺟﻠﻮي ﺑﺎﻧﻮي ﭼﺎق رﺳﯿﺪ‬

‫ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺑﺮم ﺗﻮ‪...‬‬

‫ﺑﺎﻧﻮي ﭼﺎق ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﻨﻮز ﮐﻪ ﺳﺎل ﺗﺤﺼﯿﻠﯽ ﺷﺮوع ﻧﺸﺪه‪...‬ﭘﺲ ﺗﻮ اﯾﻨﺠﺎ ﭼﯽ ﮐﺎر ﻣﯽ‬

‫ﮐﻨﯽ؟‬

‫ﺑﻪ ﺧﻮﻧﻪ دوﺳﺘﻢ ﺣﻤﻠﻪ ﺷﺪه و ﻣﺎدرش زﺧﻤﯽ ﺷﺪه ‪....‬ﻣﺎ ﻫﻢ اوﻣﺪﯾﻢ اﯾﻨﺠﺎ ﺗﺎ ﻣﺎدام ﭘﺎﻣﻔﺮي ﮐﻤﮑﻤﻮن ﮐﻨﻪ‪.‬‬‫ﺣﺎﻻ ﺑﺮاي ﭼﯽ ﻣﯽ ﺧﻮاي ﺑﺮي ﺗﻮ؟‬‫ﯾﮑﯽ از دوﺳﺘﺎم از درﻣﺎﻧﮕﺎه ﺧﺎرج ﺷﺪه و ﻣﻦ دﻧﺒﺎﻟﺶ ﻣﯽ ﮔﺮدم‪...‬ﻓﮑﺮ ﮐﺮدم ﺷﺎﯾﺪ اوﻣﺪه ﺑﺎﺷﻪ اﯾﻨﺠﺎ‪.‬‬‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪94‬‬


‫ﺑﻬﺖ اﻃﻤﯿﻨﺎن ﻣﯽ دم ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ وارد ﺑﺮج ﮔﺮﯾﻔﯿﻨﺪور ﻧﺸﺪه‪.‬‬‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﺷﮏ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﻣﻄﻤﺌﻨﯿﺪ؟‬
‫ﺑﺎ ﻧﻮي ﭼﺎق ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻌﻠﻮﻣﻪ ﮐﻪ ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ از ﺑﺎﻧﻮي ﭼﺎق دور ﺷﺪ و ﺑﻪ ﮔﺸﺘﻦ ﺗﻮ راﻫﺮو ﻫﺎ اداﻣﻪ داد‪...‬وﻟﯽ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺖ ﺟﯿﻨﯽ را ﭘﯿﺪا‬

‫ﮐﻨﺪ‪....‬ﻫﺮﻣﯿﻮن داﺷﺖ ﺑﻪ ﻧﺰدﯾﮑﯽ دﺳﺘﺸﻮﯾﯽ ﻣﯿﺮﺗﻞ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ ﮐﻪ ﺻﺪاي ﮔﺮﯾﻪ ﺟﯿﻨﯽ را از دﺳﺘﺸﻮﯾﯽ ﺷﻨﯿﺪ‪...‬ﺑﺎ‬

‫ﻋﺠﻠﻪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ دﺳﺘﺸﻮﯾﯽ رﻓﺖ و وﻗﺘﯽ وارد ﺷﺪ ﺟﯿﻨﯽ را دﯾﺪ ﮐﻪ در ﮔﻮﺷﻪ اي ﻧﺸﺴﺘﻪ و دارد ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ‪...‬ﺑﻪ‬
‫ﻃﺮف ﺟﯿﻨﯽ رﻓﺖ و ﮐﻨﺎرش ﻧﺸﺴﺖ‪...‬‬

‫ﺑﺎ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﺮدن ﭼﯿﺰي درﺳﺖ ﻧﻤﯽ ﺷﻪ ﺟﯿﻨﯽ‪...‬‬‫ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺎ ﭼﺸﻤﻬﺎي ﻗﺮﻣﺰ ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬اﮔﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ ﺑﺮاي ﻫﺮي ﺑﯿﻔﺘﻪ ﻣﻦ ﭼﯽ ﮐﺎر ﮐﻨﻢ ﻫﺮﻣﯿﻮن؟ﻣﻦ‬

‫ﺑﺪون اون ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ زﻧﺪﮔﯽ ﮐﻨﻢ‪.‬‬

‫ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎش ﺣﺎل اون ﺧﻮﺑﻪ ‪...‬‬‫ﺗﻮ از ﮐﺠﺎ ﻣﯽ دوﻧﯽ؟‬‫ﭼﻮن ﻫﺮي ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل ﻣﺸﮑﻼت زﯾﺎدي رو ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ‪...‬اون ﻗﻮﯾﻪ‪...‬‬‫اﻣﺎ اﮔﻪ دﺳﺖ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ اﻓﺘﺎده ﺑﺎﺷﻪ ﭼﯽ؟‬‫دﯾﺪي ﮐﻪ ﭘﺮﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪور ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯿﮑﻨﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺶ‪.‬‬‫ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬وﻟﯽ اون ﻓﻘﻂ ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﻪ ‪...‬‬
‫‪-‬ﺑﺒﯿﻦ ﺟﯿﻨﯽ ﻓﻮﮐﺲ ﻧﻤﯽ زاره ﺑﺮاي ﻫﺮي اﺗﻔﺎﻗﯽ ﺑﯿﻔﺘﻪ‪...‬اﺻﻼ ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺧﺎﻃﺮ دﻧﺒﺎﻟﻤﻮن اوﻣﺪ‪...‬اون ﻫﺮﺟﺎ ﺑﺎﺷﻪ‬

‫ﻓﻮﮐﺲ ﺑﻪ ﮐﻤﮑﺶ ﻣﯿﺮه‪.‬‬

‫‪...‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ ﺣﺮﻓﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد اﻣﯿﺪوار ﺑﻮد و ارزو ﻣﯽ ﮐﺮد ﮐﻪ ﻫﻤﺎن ﻃﻮر ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ ‪...‬‬
‫ﻣﯽ ﺗﺮﺳﻢ اوﻧﻮ از دﺳﺖ ﺑﺪم ‪...‬‬‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪95‬‬


‫‪-‬ﻗﺒﻼ ﻫﻢ اﯾﻨﻮ ﺑﻬﺖ ﮔﻔﺘﻢ ﺟﯿﻨﯽ‪...‬اون ﺗﻮ رو دوﺳﺖ داره و ﻧﻤﯽ ﺧﻮاد اﺗﻔﺎﻗﯽ ﺑﺮات ﺑﯿﻔﺘﻪ‪...‬ﻫﺮي ﺳﺎﻟﻢ ﺑﺮ ﻣﯽ‬

‫ﮔﺮده ﻣﻦ اﯾﻨﻮ ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ‪....‬اون ﺑﻪ زودي ﺑﺮﻣﯿﮕﺮده و اﮔﻪ ﺗﻮ رو ﺗﻮ اﯾﻦ وﺿﻊ ﺑﺒﯿﻨﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﻧﺎراﺣﺖ ﻣﯽ ﺷﻪ‪....‬‬

‫ﺟﯿﻨﯽ ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪ ...‬ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﺪون اﯾﻨﮑﻪ ﺣﺮﻓﯽ ﺑﺰﻧﻨﺪ ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ‪....‬ﺟﯿﻨﯽ دﯾﮕﺮ ﮔﺮﯾﻪ ﻧﻤﯽ ﮐﺮد و ﺑﻪ‬

‫ﻓﮑﺮ ﻓﺮو رﻓﺘﻪ ﺑﻮد و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻓﮑﺮ ﮐﺮد ﮐﻪ ﺷﺎﯾﺪ دارد ﺑﻪ ﺣﺮﻓﻬﺎﯾﺶ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ‪...‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺘﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و‬
‫دﯾﺪ ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ وﻗﺘﻪ ﮐﻪ رون رو در درﻣﺎﻧﮕﺎه ﺗﻨﻬﺎ ﮔﺬاﺷﺘﻪ‪...‬‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﺣﺎﻻ ﭘﺎﺷﻮ ﺑﺮﯾﻢ درﻣﺎﻧﮕﺎه‪....‬ﺗﻮ ﺑﻪ اﺳﺘﺮاﺣﺖ ﻧﯿﺎز داري‪.‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ و ﻫﺮﻣﯿﻮن از دﺳﺘﺸﻮﯾﯽ ﺧﺎرج ﺷﺪﻧﺪ و در راﻫﺮو ﺑﻪ راه اﻓﺘﺎدﻧﺪ‪...‬وﻗﺘﯽ وارد درﻣﺎﻧﮕﺎه ﺷﺪﻧﺪ رون ﺑﻪ آﻧﻬﺎ‬

‫ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﺑﺎ دﻟﺨﻮري ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﮐﺠﺎ ﺑﻮدﯾﺪ؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬داﺷﺘﯿﻢ ﺣﺮف ﻣﯽ زدﯾﻢ‪.‬‬

‫رون ‪:‬ﻣﺎﻣﺎن ﺑﻪ ﻫﻮش اوﻣﺪه ﺑﻮد و ﺳﺮاغ ﺷﻤﺎ و ﻫﺮي رو ﮔﺮﻓﺖ‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن و ﺟﻨﯽ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﮐﻪ ﺧﻮاب ﺑﻮد ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧﺪ ‪....‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﺗﻮ ﭼﯽ ﮔﻔﺘﯽ؟‬
‫رون‪:‬ﺧﺐ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﯽ ﭼﯽ ﺑﮕﻢ‪....‬ﮔﻔﺘﻢ ﺷﻤﺎ رﻓﺘﯿﺪ ﯾﻪ ﮔﺸﺘﯽ ﺗﻮ ﻣﺪرﺳﻪ ﺑﺰﻧﯿﺪ‪...‬رون ﺑﻪ ﻣﺎدرش ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و‬

‫اداﻣﻪ داد‪:‬ﺑﻌﺪ ﻣﺎدام ﭘﺎﻣﻔﺮي اوﻣﺪ و ﺑﻪ ﻣﺎﻣﺎن ﻣﻌﺠﻮن ﺧﻮاب ﺑﺪون روﯾﺎ داد‪...‬‬

‫ﺻﺪاي ﻣﺎدام ﭘﺎﻣﻔﺮي ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﮐﻪ رون ﺣﺮﻓﺶ را اداﻣﻪ ﻧﺪﻫﺪ‪...‬ﻫﻤﮕﯽ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺻﺪا ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧﺪ‪...‬‬
‫ﻣﺎدام ﭘﺎﻣﻔﺮي در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ داﺷﺖ ﺑﻪ ﺗﺨﺖ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﻧﺰدﯾﮏ ﻣﯽ ﺷﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺷﻤﺎ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ ﻫﻢ ﺑﻪ اﺳﺘﺮاﺣﺖ ﻧﯿﺎز‬

‫دارﯾﺪ‪....‬ﻫﺮ ﮐﺪوم ﯾﻪ ﻟﯿﻮان از ﻣﻌﺠﻮن ﺧﻮاب ﺑﺪون روﯾﺎ ﺑﺮداري و ﺑﺨﻮرﯾﺪ‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﻣﺎ ﭼﯿﺰﯾﻤﻮن ﻧﯿﺴﺖ ﻣﺎدام ﭘﺎﻣﻔﺮي‪.‬‬

‫ﻣﺎدام ﭘﺎﻣﻔﺮي ﺑﺎ ﺻﺪاي ﺑﻠﻨﺪي ﮔﻔﺖ‪:‬ﯾﺎ ﻫﻤﯿﻦ اﻻن ﻣﯽ رﯾﺪ ﺗﻮ ﺗﺨﺘﻬﺎ و ﻣﻌﺠﻮن رو ﻣﯽ ﺧﻮرﯾﺪ ﯾﺎ ﺑﻪ زور و ﺧﻮدم‬

‫اﯾﻦ ﮐﺎ رو ﻣﯽ ﮐﻨﻢ‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪96‬‬


‫رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن و ﺟﯿﻨﯽ ﻧﮕﺎﻫﯽ رد و ﺑﺪل ﮐﺮدﻧﺪ و ﭼﻮن دﯾﺪن ﭼﺎره اي ﻧﺪارن ﻫﺮﮐﺪام ﺗﻮي ﯾﮑﯽ از ﺗﺨﺘﻬﺎ‬

‫رﻓﺘﻨﺪ‪...‬‬

‫ﻣﺎدام ﭘﺎﻣﻔﺮي ﺑﻪ ﻫﺮﮐﺪام ﯾﮏ ﻟﯿﻮان ﭘﺮ از ﻣﻌﺠﻮن رو داد و ﺗﺎ وﻗﺘﯽ ﮐﻪ آﻧﻬﺎ ﺗﻤﺎم ﻣﻌﺠﻮن را ﻧﺨﻮردﻧﺪ و ﺑﻪ‬

‫ﺧﻮاب ﻧﺮﻓﺘﻨﺪ از ﮐﻨﺎرﺷﺎن ﺗﮑﺎن ﻧﺨﻮرد‪.‬‬
‫*******‬

‫وﻗﺘﯽ اﺑﺮﻓﻮرث ﻫﻤﺮا ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ از دﻓﺘﺮ ﻣﺪﯾﺮ ﺧﺎرج ﺷﺪ رو ﺑﻪ ﻣﯿﻨﺮوا ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻪ اﻋﻀﺎي ﻗﺎﺑﻞ اﻋﺘﻤﺎد و‬

‫ﻗﺪﯾﻤﯽ ﺑﮕﻮ ﺑﯿﺎن اﯾﻨﺠﺎ‪...‬ﯾﻪ ﺟﻠﺴﻪ ﻓﻮري ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﮔﺰار ﮐﻨﯿﻢ‪...‬‬

‫ﻣﯿﻨﺮوا ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﭼﯿﺰي ﺑﮕﻪ ﮐﻪ داﻣﺒﻠﺪور ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﯿﺪوﻧﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاي ﺑﮕﯽ ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻪ ﺑﺪون اﺟﺎزه‬

‫رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ ﺑﯿﺎد اﯾﻨﺠﺎ‪...‬وﻟﯽ ﻣﻦ ﻫﻢ دارم ﮐﺎرﻫﺎي رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ رو اﻧﺠﺎم ﻣﯽ دم و ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﺟﺰ اﯾﻨﺠﺎ ﺟﺎﯾﯽ رو‬
‫ﻧﺪارﯾﻢ ﺗﺎ ﺟﻠﺴﻪ رو اوﻧﺠﺎ ﺑﺮﮔﺰار ﮐﻨﯿﻢ‪...‬‬

‫ﻣﯿﻨﺮوا‪:‬ﻣﯿﺨﻮاي ﮔﻢ ﺷﺪن ﻫﺮي رو ﺑﻬﺸﻮن ﺑﮕﯽ؟‬
‫داﻣﺒﻠﺪور‪:‬اره‪...‬ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺪوﻧﻦ‪.‬‬
‫ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﺑﺮاي ﻫﺮي ﭼﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎده؟‬‫داﻣﺒﻠﺪور ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﻣﯿﻨﺮوا‪...‬ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ‪.‬‬
‫ﻣﯿﻨﺮوا در ﺣﺎﻟﯽ ﻧﮕﺮاﻧﯽ و ﻧﺎراﺣﺘﯽ در ﭼﻬﺮه اش ﻣﻮج ﻣﯽ زد ﮔﻔﺖ‪:‬اون ﭘﺴﺮ ﺑﻪ ﻗﺪر ﮐﺎﻓﯽ ﺳﺨﺘﯽ‬

‫ﮐﺸﯿﺪه‪...‬اﻣﯿﺪوارم ﺣﺎﻟﺶ ﺧﻮب ﺑﺎﺷﻪ و اﺗﻔﺎﻗﯽ ﺑﺮاش ﻧﯿﻔﺘﺎده ﺑﺎﺷﻪ‪.‬‬

‫ﻫﺮي راه ﺳﺨﺘﺮي در ﭘﯿﺶ داره‪...‬ﻣﻦ ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ از ﭘﺲ ﻫﻤﻪ ﻣﺸﮑﻼﺗﺶ ﺑﺮ ﻣﯿﺎد‪.‬‬‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ﭼﯿﺰي ﻧﮕﻔﺖ و ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﮐﺎري ﮐﻪ اﺑﺮﻓﻮرث ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد رﻓﺖ‪...‬ﺑﻌﺪ از ﺣﺪود ﯾﮏ ﺳﺎﻋﺖ ﻫﻤﻪ در‬

‫دﻓﺘﺮ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ﺟﻤﻊ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ و ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺷﺮوع ﺷﺪن ﺟﻠﺴﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪....‬‬

‫اﺑﺮﻓﻮرث‪:‬ﺧﺐ دوﺳﺘﺎن ﭼﯿﺰي ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺷﻤﺎ از اون ﺑﯽ ﺧﺒﺮﯾﺪ‪....‬ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮕﻢ ﮐﻪ ﻣﺎ از ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ‬

‫ﻫﯿﭻ ﺧﺒﺮي ﻧﺪارﯾﻢ و ﻧﻤﯽ دوﻧﯿﻢ ﮐﺠﺎﺳﺖ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪97‬‬


‫ﺑﺎ ﮔﻔﺘﻦ اﯾﻦ ﺣﺮف زﻣﺰﻣﻪ ﻫﺎﯾﯽ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و داﻣﺒﻠﺪور ﺣﺮﻓﺶ را ﻧﯿﻤﻪ ﺗﻤﺎم ﮔﺬاﺷﺖ‪...‬ﻫﻤﻪ داﺷﺘﻨﺪ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺣﺮف‬

‫ﻣﯽ زدﻧﺪ و ﺗﻌﺪادي ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ و ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﺑﻪ اﺑﺮﻓﻮرث و ﺑﻌﻀﯽ ﻫﺎ ﻫﻢ ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ‪...‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور‪:‬ﻟﻄﻔﺎ اﺟﺎزه ﺑﺪﯾﺪ‪....‬‬
‫زﻣﺰﻣﻪ ﻫﺎ ﻓﺮوﮐﺶ ﮐﺮد و ﻫﻤﻪ ﺳﺮﻫﺎ ﺑﻪ ﻃﺮف داﻣﺒﻠﺪور ﭼﺮﺧﯿﺪ‪...‬‬

‫‪-‬ﻫﻤﻮن ﻃﻮر ﮐﻪ ﻣﯽ دوﻧﯿﺪ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﻫﻤﺰﻣﺎن ﺑﻪ دو ﺟﺎ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮدﻧﺪ و ﻧﻘﺸﻪ ﯾﺸﺎن را ﻋﻤﻠﯽ‬

‫ﮐﺮدﻧﺪ‪....‬اﺑﺮﻓﻮرث ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ و اداﻣﻪ داد‪:‬اوﻧﺎ ﺑﺎ اﯾﺠﺎد اﯾﻦ اﺣﺘﻤﺎل ﮐﻪ ﻗﺮاره ﺑﻪ ﺑﺎرو ﺣﻤﻠﻪ ﮐﻨﻨﺪ ﻣﺎ رو‬

‫ﻓﺮﯾﺐ دادﻧﺪ و ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪن ﮐﻪ ﺗﻤﺎم ﻧﯿﺮوﻫﺎﻣﻮﻧﻮ روي ﺑﺎرو ﻣﺘﻤﺮﮐﺰ ﮐﻨﯿﻢ و از ﺟﺎﻫﺎي دﯾﮕﻪ ﻏﺎﻓﻞ ﺑﺸﯿﻢ‪....‬و اﯾﻦ‬

‫ﻓﺮﺻﺖ ﻣﻨﺎﺳﺒﯽ ﺑﻪ اوﻧﺎ داد ﺗﺎ ﺑﻪ آزﮐﺎﺑﺎن ﺣﻤﻠﻪ ﮐﻨﻨﺪ وﻗﺘﯽ ﻣﺎ ﻗﺴﻤﺘﯽ از ﻧﯿﺮوﻫﺎﻣﻮﻧﻮ ﺑﻪ آزﮐﺎﺑﺎن ﻓﺮﺳﺘﺎدﯾﻢ ﺑﻪ ﺑﺎرو‬
‫ﺣﻤﻠﻪ ﮐﻨﻨﺪ‪...‬اوﻧﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮب ﻧﻘﺸﻪ ﺣﻤﻠﻪ ﻫﺎﺷﻮﻧﻮ ﮐﺸﯿﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪...‬‬
‫ﻣﺮدي ﻣﯿﺎن ﺳﺎل ﺑﺎ ﭼﺸﻤﻬﺎي ﻗﻬﻮه اي و ﺻﻮرت ﮐﺸﯿﺪه از ﻣﯿﺎن ﺟﻤﻊ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺣﺎﻻ ﭘﺎﺗﺮ دﺳﺖ وﻟﺪﻣﻮرﺗﻪ؟‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﺳﺮي ﺗﮑﺎن داد وﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﻪ‪...‬ﯾﻌﻨﯽ اﯾﻦ اﺣﺘﻤﺎل ﺧﯿﻠﯽ ﮐﻤﻪ‪...‬ﻣﺎ ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﯿﻢ ﻫﺮي ﭘﯿﺶ رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ‬

‫ﺑﺎﺷﻪ‪...‬‬

‫ﺗﺎﻧﮑﺲ‪:‬ﭘﺲ ﭼﺮا ﺧﺒﺮي ﻧﻤﯽ ده اﺑﺮﻓﻮرث؟‬
‫ﺗﻌﺪادي ﺳﺮي ﺑﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻣﻮاﻓﻘﺖ ﺗﮑﺎن دادﻧﺪ وﺑﻪ داﻣﺒﻠﺪور ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧﺪ‪...‬‬
‫‪-‬ﺧﺐ‪...‬ﺷﺎﯾﺪ ﻣﺸﮑﻠﯽ ﭘﯿﺶ اوﻣﺪه و اون ﻣﺠﺒﻮر ﺷﺪه ﮐﻪ ﻓﻮﮐﺲ رو ﻧﮕﻬﺪاره‪....‬ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ ﻣﻦ ﻓﻮﮐﺲ رو ﺻﺪا‬

‫ﮐﺮدم وﻟﯽ ﻧﯿﻮﻣﺪ‪...‬‬

‫ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺮف دوﺑﺎره زﻣﺰﻣﻪ ﻫﺎ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﻫﻤﻪ ﻣﺸﻐﻮل ﺻﺤﺒﺖ ﺷﺪﻧﺪ‪....‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺣﺮﻓﯽ ﻧﺰد ‪....‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور‪:‬ﺧﺐ‪....‬ﻧﺒﺎﯾﺪ اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﮐﻪ ﻫﺮي ﮔﻢ ﺷﺪه ﺑﯿﺮون ﭘﺨﺶ ﺑﺸﻪ‪....‬از ﻫﻤﻪ ﻣﯽ ﺧﻮام ﮐﻪ ﺣﻮاﺳﺸﻮن رو‬

‫ﺟﻤﻊ ﮐﻨﻨﺪ و ﻫﺮ ﺧﺒﺮي ﺷﻨﯿﺪن ﺑﻪ ﻣﻦ اﻃﻼع ﺑﺪن‪....‬ﺳﭙﺲ رو ﺑﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﮐﺮد و اداﻣﻪ داد‪:‬ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ رو از دﺳﺖ دادﯾﻢ؟‬

‫رﯾﻤﻮس‪:‬ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ ﻣﺎ ‪ 34‬ﻧﻔﺮ از اﻓﺮادﻣﻮن رو از دﺳﺖ دادﯾﻢ و ‪ 23‬ﻧﻔﺮ ﻫﻢ زﺧﻤﯽ دارﯾﻢ ﮐﻪ ﺣﺎل ﭼﻬﺎر ﻧﻔﺮﺷﻮن‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪98‬‬


‫ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺪه‪ 10 ...‬ﺗﺎ از ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ و ‪ 6‬ﺗﺎﺷﻮﻧﻮ دﺳﺘﮕﯿﺮ ﮐﺮدﯾﻢ ‪...‬در ﺿﻤﻦ ‪ 20‬ﻧﻔﺮ از ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﻫﻢ از‬
‫آزﮐﺎﺑﺎن ﻓﺮار ﮐﺮدن ﮐﻪ ﻣﺎﻟﻔﻮي ﻫﻢ ﺟﺰ اوﻧﺎ ﺑﻮده‪...‬‬

‫ﻫﻤﻪ ﺑﺎ اﻧﺪوه ﻫﻤﺪﯾﮕﺮ را ﻧﮕﺎه ﮐﺮدن‪...‬داﻣﺒﻠﺪور ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺶ را ﺑﺴﺖ‪....‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻪ ﺗﮏ ﺗﮏ اﻓﺮاد ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﺎ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻧﯿﺮوﻫﺎﻣﻮﻧﻮ از دﺳﺖ دادﯾﻢ و اﯾﻦ زﻧﮓ ﺧﻄﺮي ﺑﺮاي‬

‫ﻣﺎﺳﺖ‪...‬اﮔﻪ وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﺘﻮﻧﻪ وزارﺗﺨﻮﻧﻪ رو ﺗﺼﺮف ﮐﻨﻪ ﻣﺎ دﯾﮕﻪ ﺑﺮاي ﺷﮑﺴﺘﺶ ﺷﺎﻧﺴﯽ ﻧﺨﻮاﻫﯿﻢ داﺷﺖ ‪....‬و ﮐﻢ‬
‫ﺷﺪن اﻓﺮادﻣﻮن ﺑﺎﻋﺚ ﻣﯽ ﺷﻪ اون ﺑﻪ ﻓﮑﺮ وزارﺗﺨﻮﻧﻪ ﺑﯿﻔﺘﻪ‪...‬‬
‫ﺗﺎﻧﮑﺲ‪:‬ﻣﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﭼﯽ ﮐﺎر ﮐﻨﯿﻢ؟‬
‫ﻣﻮدي‪:‬ﭼﻪ ﻃﻮره اﻓﺮاد ﺟﺪﯾﺪ اﺳﺘﺨﺪام ﮐﻨﯿﻢ و آﻣﻮزﺷﺸﻮن ﺑﺪﯾﻢ‪...‬‬
‫ﺗﺎﻧﮑﺲ‪:‬وﻟﯽ اﯾﻦ ﺟﻮري ﻣﺮدم وﺣﺸﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﻦ‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬ﻣﺮدم اﻻن ﻫﻢ وﺣﺸﺖ ﮐﺮدن‪...‬ﻣﺎ ﺑﻪ ﻧﯿﺮوي ﺟﺪﯾﺪ ﻧﯿﺎز دارﯾﻢ ﺗﺎ ﺑﺘﻮﻧﯿﻢ ﺑﺎ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﺑﺠﻨﮕﯿﻢ‪....‬ﻣﺮدم ﻫﻢ‬

‫ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻬﻤﻮن ﮐﻤﮏ ﮐﻨﻦ‪...‬‬

‫ﻣﺮدي ﮐﻪ ﮐﻨﺎر ﻣﻮدي ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪:‬ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﻋﺪه اي ﺣﺎﺿﺮ ﺑﺸﻦ ﺑﺮاي ﻣﺒﺎرزه ﺑﺎ اﺳﻤﺸﻮ ﻧﺒﺮ ﺑﻬﻤﻮن ﮐﻤﮏ‬

‫ﮐﻨﻦ‪.‬‬

‫داﻣﺒﻠﺪور ‪:‬ﻣﻨﻢ ﻫﻤﯿﻦ ﻃﻮر ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ‪....‬اﻣﺎ اﯾﻦ ﮐﺎر ﻣﻌﺎﯾﺒﯽ ﻫﻢ داره‪...‬اﯾﻦ ﮐﺎر ﺑﺎﻋﺚ ﻣﯽ ﺷﻪ وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﻔﻬﻤﻪ‬

‫ﻣﺎ ﻧﯿﺮو ﮐﻢ دارﯾﻢ‪....‬‬

‫ﻫﻤﻪ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧﺪ و ﻟﻮﭘﯿﻦ ﮔﻔﺖ‪:‬درﺳﺘﻪ‪...‬‬
‫ﺗﺎﻧﮑﺲ‪:‬ﭼﻄﻮره از اون اﻓﺮادي ﺷﺮوع ﮐﻨﯿﻢ ﮐﻪ ﻣﯽ دوﻧﯿﻢ ﺣﺎﺿﺮ ﻣﯽ ﺷﻦ ﺑﺎﻫﺎﻣﻮن ﻫﻤﮑﺎري ﮐﻨﻦ و ﺳﺎﺑﻘﻪ اي ﻫﻢ‬

‫ﺗﻮ ﻣﺎﺑﺎرزه ﺑﺎ اﺳﻤﺸﻮ ﻧﺒﺮ دارن‪...‬‬

‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬ﯾﻌﻨﯽ ﺗﮏ ﺗﮏ ﺑﺮﯾﻢ ﺳﺮاﻏﺸﻮن؟‬
‫داﻣﺒﻠﺪور‪ :‬ﭼﺎره اي ﻧﺪارﯾﻢ‪ ...‬ﺑﺮاي ﻣﺪﺗﯽ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﺰارﯾﻢ وﻟﺪﻣﻮرت از اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع آﮔﺎه ﺑﺸﻪ‪....‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪99‬‬


‫رﯾﻤﻮس‪:‬ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮن دﻧﺒﺎل ﺳﻮاﺑﻖ اﻓﺮادي ﮐﻪ ﻗﺒﻼ ﺑﺎ اﺳﻤﺸﻮ ﻧﺒﺮ ﻣﺒﺎرزه ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور‪:‬ﮐﺴﯽ ﺑﺮاي اﯾﻦ ﮐﺎر داوﻃﻠﺐ ﻫﺴﺖ؟‬
‫ﭼﻬﺎر ﻧﻔﺮ دﺳﺘﺸﺎن را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮدﻧﺪ ‪...‬داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻓﺮدا ﺻﺒﺢ ﻧﺘﺎﯾﺞ ﮐﺎرﺗﻮﻧﻮ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﺪﯾﺪ‪.‬‬
‫ﭼﻬﺎر ﻧﻔﺮ ﺳﺮﺷﺎن را ﺗﮑﺎن دادﻧﺪ و ﯾﮑﯽ از اوﻧﺎ ﮐﻪ ﺟﻮان ﺗﺮ ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪:‬ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﺪ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺗﺮﺳﺸﻮﻧﻮ ﮐﻨﺎر‬

‫ﺑﺰارن و ﺑﻪ ﻣﺎ ﮐﻤﮏ ﮐﻨﻦ؟‬

‫داﻣﺒﻠﺪور‪:‬ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺑﺎﺷﻦ ﻓﻌﻼ ﺑﻬﺸﻮن ﻧﯿﺎز دارﯾﻢ‪....‬اﺑﺮﻓﻮرث ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺘﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و اداﻣﻪ داد‪:‬ﺧﺐ‪...‬اﮔﻪ‬

‫ﮐﺴﯽ ﺣﺮف ﯾﺎ ﭘﯿﺸﻨﻬﺎدي ﻧﺪاره ﺟﻠﺴﻪ رو ﺗﻤﻮم ﮐﻨﯿﻢ‪.‬‬

‫ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﺣﺮﻓﯽ ﻧﺰد و داﻣﺒﻠﺪور ﻫﻢ ﭘﺎﯾﺎن ﺟﻠﺴﻪ رو اﻋﻼم ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ از اﯾﻨﮑﻪ ﺟﻠﺴﻪ ﺗﻤﺎم ﺷﺪ و ﻫﻤﻪ رﻓﺘﻨﺪ ﻟﻮﭘﯿﻦ رو ﺑﻪ ﺗﺎﻧﮑﺲ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬از ﺟﺮج ﭼﻪ ﺧﺒﺮ؟‬
‫ﺗﺎﻧﮑﺲ‪:‬ﺧﻮﺑﻪ‪ ...‬ﺗﺎ ﺻﺒﺢ ﻫﻢ از ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن ﻣﺮﺧﺺ ﻣﯽ ﺷﻪ‪.....‬ﻓﺮد ﻣﻮﻧﺪ ﭘﯿﺸﺶ‪...‬‬
‫ﻣﻮدي ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﮐﺎش ﻣﯽ دوﻧﺴﺘﯿﻢ ﺣﺎل ﭘﺎﺗﺮ ﭼﻄﻮره‪.‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور‪:‬اﻣﯿﺪوارم اﺗﻔﺎق ﺑﺪي ﺑﺮاي ﻫﺮي ﻧﯿﻔﺘﺎده ﺑﺎﺷﻪ‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﮐﺎش ﭘﯿﺶ رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ ﺑﺎﺷﻪ‪....‬ﻻاﻗﻞ ﺟﺎش اوﻧﺠﺎ اﻣﻨﻪ‪.‬‬
‫ﺑﺮاي ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﺣﺮﻓﯽ ﻧﺰد ﺗﺎ اﯾﻨﮑﻪ داﻣﺒﻠﺪور ﺳﮑﻮت را ﺷﮑﺴﺖ‪:‬ﺑﻬﺘﺮه ﻣﺎ ﻫﻢ ﺑﺮﯾﻢ ﻣﯿﻨﺮوا‪....‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﺗﺎﻧﮑﺲ و ﻟﻮﭘﯿﻦ و ﻣﻮدي ﻫﻢ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور اداﻣﻪ داد‪:‬ﻣﺎ ﻣﯽ رﯾﻢ وزارﺗﺨﻮﻧﻪ اﮔﻪ ﻣﺸﮑﻠﯽ ﭘﯿﺶ اوﻣﺪ ﺑﯿﺎ اوﻧﺠﺎ‪...‬‬
‫ﻣﯿﻨﺮوا‪:‬ﺑﺎﺷﻪ‪...‬‬
‫******‬
‫ﺻﺒﺢ روز ﺑﻌﺪ رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن و ﺟﻨﯽ ﺑﺎ ﺻﺪاي ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ از ﺧﻮاب ﺑﯿﺪار ﺷﺪﻧﺪ‪....‬ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺑﺎﻻي ﺳﺮ‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪100‬‬


‫آﻧﻬﺎ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد ‪...‬ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺎ دﯾﺪن او ﻓﺮﯾﺎدي ﮐﺸﯿﺪ و از ﺗﺨﺘﺶ ﺑﯿﺮون آﻣﺪ و ﻣﺎدرش را در آﻏﻮش ﮐﺸﯿﺪ‪...‬ﺧﺎﻧﻢ‬

‫وﯾﺰﻟﯽ ﻫﻢ ﺑﻪ ﮔﺮﻣﯽ دﺧﺘﺮش را در آﻏﻮش ﮐﺸﯿﺪ و او را ﺑﻮﺳﯿﺪ‪.‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ‪:‬ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ ﻣﺎﻣﺎن؟‬

‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن را ﻫﻢ در آﻏﻮﺷﺶ ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺧﻮﺑﻢ ‪...‬ﺷﻤﺎ ﭼﻪ ﻃﻮرﯾﺪ؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﺧﻮﺑﯿﻢ‪...‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﭘﺲ ﻫﺮي ﮐﺠﺎﺳﺖ؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻣﻦ ﻣﻨﯽ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬راﺳﺘﺶ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ‪....‬ﻣﺎ ﺧﺒﺮي از ﻫﺮي ﻧﺪارﯾﻢ‪...‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﭼﯽ؟‬
‫ﺟﯿﻨﯽ‪:‬ﺑﺒﯿﻦ ﻣﺎﻣﺎن ﻣﺎ ﻧﻤﯽ دوﻧﯿﻢ ﻫﺮي ﮐﺠﺎﺳﺖ؟‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ روي ﺗﺨﺖ ﻧﺸﺴﺖ وﻟﯽ ﭼﯿﺰي ﻧﮕﻔﺖ‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺗﻤﺎم ﻣﺎﺟﺮا را ﺑﺮاي ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﭘﺲ اﺑﺮﻓﻮرث ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﻪ ﻫﺮي ﭘﯿﺶ رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻠﻪ‪...‬‬‫ﺟﯿﻨﯽ‪:‬آره ﻣﺎﻣﺎن‪.‬‬
‫در درﻣﺎﻧﮕﺎه ﺑﺎز ﺷﺪ و آﻗﺎي وﯾﺰﻟﯽ و ﻓﺮد و ﺟﺮج وارد درﻣﺎﻧﮕﺎه ﺷﺪﻧﺪ‪...‬ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﻓﺮد و ﺟﺮج را در آﻏﻮش‬

‫ﮔﺮﻓﺖ و در آﺧﺮ ﻧﻮﺑﺖ ﺑﻪ ﻫﻤﺴﺮش رﺳﯿﺪ‪...‬او را ﻧﯿﺰ در آﻏﻮش ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﻮﺳﻪ اي از ﻟﺒﺎﻧﺶ ﺑﺮداﺷﺖ‪....‬‬
‫آﻗﺎي وﯾﺰﻟﯽ‪:‬ﺧﯿﻠﯽ ﻧﮕﺮاﻧﺖ ﺑﻮدم ﻋﺰﯾﺰم‪...‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ‪:‬ﻣﻦ ﺧﻮﺑﻢ آرﺗﻮر‪...‬‬
‫آﻗﺎي وﯾﺰﻟﯽ‪:‬ﺟﺮج ﻫﻢ ﻫﻤﯿﻦ اﻻن ﻣﺮﺧﺺ ﺷﺪه؟‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪101‬‬


‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺑﺎ ﻧﮕﺮاي ﺑﻪ ﺟﺮج ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﺎزه ﻣﺮﺧﺺ ﺷﺪه؟‬
‫آﻗﺎي وﯾﺰﻟﯽ ﺑﺎ دﺳﺖ ﭘﺎﭼﮕﯽ ﮔﻔﺖ ‪:‬ﯾﻪ ﻃﻠﺴﻢ ﺳﺎده ﺑﻬﺶ ﺧﻮرده ﺑﻮد‪...‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺑﻪ وارﺳﯽ ﺟﺮج ﭘﺮداﺧﺖ و ﺗﺎ وﻗﺘﯽ ﮐﻪ از ﺳﻼﻣﺘﯿﺶ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﻧﺸﺪ او را رﻫﺎ ﻧﮑﺮد‪.‬‬
‫ﺟﺮج‪:‬ﻣﺎﻣﺎن ﺑﺎور ﮐﻦ ﺣﺎﻟﻢ ﺧﻮﺑﻪ اﮔﻪ اﯾﻦ ﻃﻮر ﻧﺒﻮد ﻣﺮﺧﺼﻢ ﻧﻤﯽ ﮐﺮدن‪.‬‬
‫ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺮف ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﮐﻮﺗﺎه آﻣﺪ و ﺑﻪ ﻫﻤﺴﺮش ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬از ﻫﺮي ﭼﻪ ﺧﺒﺮ؟‬
‫آﻗﺎي وﯾﺰﻟﯽ ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن داد و ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﻨﻮز ﻫﯿﭽﯽ‪.‬‬
‫ﯾﻌﻨﯽ ﻧﻤﯽ دوﻧﯿﺪ ﮐﺠﺎﺳﺖ؟‬‫ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﯿﻢ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺶ‪...‬اﻣﯿﺪوارﯾﻢ ﺗﺎ ﻋﺼﺮ ﺧﺒﺮي ﺑﺸﻪ‪..‬‬‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﺑﻪ ﻫﻤﺴﺮش ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﻮﻧﻤﻮن ﭼﯽ ﺷﺪ آرﺗﻮر؟‬
‫ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ ﻋﺰﯾﺰم ‪...‬دﯾﮕﻪ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﯿﻢ ﺑﺮﯾﻢ اون ﺧﻮﻧﻪ‪..‬‬‫ﯾﻌﻨﯽ ﺧﯿﻠﯽ داﻏﻮن ﺷﺪه؟‬‫ﻧﻪ ﺧﯿﻠﯽ‪...‬اﻣﺎ دﯾﮕﻪ اﻣﻨﯿﺖ ﻧﺪاره‪....‬ﺑﺎﯾﺪ ﺟﺎﯾﯽ ﺑﺮﯾﻢ ﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮ ﮐﺴﯽ از اوﻧﺠﺎ ﺑﺎﺧﺒﺮ ﺑﺎﺷﻪ‪...‬‬‫ﮐﺠﺎ؟‬‫آﻗﺎي وﯾﺰﻟﯽ ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﻣﺎﻟﯽ‪...‬‬

‫ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺗﺎ ﻋﺼﺮ ﺑﻠﮑﻪ ﺳﻪ روز ﻫﻢ از ﮔﻢ ﺷﺪن ﻫﺮي ﻣﯽ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮد اﻣﺎ ﻫﯿﭻ ﺧﺒﺮي از ﻫﺮي ﻧﺸﺪه ﺑﻮد‪...‬ﺣﺘﯽ‬

‫ﻓﻮﮐﺲ ﻫﻢ ﺧﺒﺮي از رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ ﻧﯿﺎورده ﺑﻮد‪...‬ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﻫﻢ از ﭘﯿﺪا ﻧﺸﺪن ﻫﺮي ﻗﺪر ﻧﺎراﺣﺖ ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ دو‬

‫روز ﻧﻪ ﭼﯿﺰي ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد و ﻧﻪ ﻏﺬا ﺧﻮرده ﺑﻮد‪...‬ﺟﯿﻨﯽ ﻫﻢ دﺳﺖ ﮐﻤﯽ از ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﻧﺪاﺷﺖ اﻣﺎ ﺣﺮف ﻫﺎي‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﮐﻤﯽ از ﻧﺎراﺣﺘﯽ و اﻓﺴﺮدﮔﯽ ﺟﯿﻨﯽ ﮐﻢ ﺑﺸﻪ‪...‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻫﻢ روز ﺑﻪ روز اﻓﺴﺮده ﺗﺮ و ﻧﮕﺮان‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪102‬‬


‫ﺗﺮ ﻣﯽ ﺷﺪ و ﺗﻼﺷﺶ ﺑﺮاي ﭘﯿﺪا ﮐﺮدن ﯾﺎ ﻓﻬﻤﯿﺪن ﺧﺒﺮي از ﻫﺮي ﺑﯿﻬﻮده ﺑﻮد و ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﭼﯿﺰي ﭘﯿﺪا‬
‫ﮐﻨﺪ‪....‬‬

‫ﺣﺪود ﺳﺎﻋﺖ ‪ 10‬ﺻﺒﺢ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﻤﮕﯽ در دﻓﺘﺮ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ﺟﻤﻊ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ و داﺷﺘﻨﺪ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯽ‬

‫ﮐﺮدﻧﺪ‪...‬‬

‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻣﺸﺘﺶ را روي ﻣﯿﺰ زد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﯿﭻ ﺧﺒﺮي ﭘﯿﺪا ﻧﮑﺮدﯾﻢ‪...‬‬
‫ﺗﺎﻧﮑﺲ دﺳﺘﺶ را روي ﺷﺎﻧﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﮔﺬاﺷﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬آروم ﺑﺎش رﯾﻤﻮس ‪...‬ﻻاﻗﻞ اﯾﻦ ﯾﻪ ﺧﺒﺮ ﺧﻮﺑﻪ‪.‬‬
‫رﯾﻤﻮس ﺑﺎ ﻓﺮﯾﺎد ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﺒﺮ ﺧﻮب؟‬
‫داﻣﺒﻠﺪور‪:‬اره‪...‬اﮔﻪ دﺳﺖ وﻟﺪﻣﻮرت اﻓﺘﺎده ﺑﻮد ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﺧﺒﺮ دار ﻣﯽ ﺷﯿﺪﯾﻢ‪....‬اﯾﻦ ﺧﺒﺮ ﺧﻮﺑﯿﻪ ﮐﻪ اﻻن ﻣﻄﻤﺌﻨﯿﻢ‬

‫ﮐﻪ ﻫﺮي ﭘﯿﺶ رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻠﻪ‪.‬‬

‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬وﻟﯽ ﻫﻨﻮز ﻧﻤﯽ دوﻧﯿﻢ ﺣﺎﻟﺶ ﭼﻪ ﻃﻮره؟‬
‫ﻣﻮدي ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺣﺮﻓﯽ ﺑﺰﻧﻪ اﻣﺎ ﺑﺪون ﮔﻔﺘﻦ ﮐﻠﻤﻪ اي دﻫﺎﻧﺶ را ﺑﺴﺖ و ﺑﻪ داﻣﺒﻠﺪور ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪.‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور‪:‬ﻧﮕﺮان ﻧﺒﺎش ﻣﺎﻟﯽ‪...‬ﺟﺎي ﻫﺮي ﭘﯿﺶ رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ اﻣﻨﻪ‪...‬‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ‪:‬آﻟﺒﻮس ﻫﻢ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻫﺮي ﭘﯿﺶ رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻠﻪ ‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﭘﺮﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪور؟‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ‪:‬آه‪...‬ﻣﻨﻈﻮرم ﺗﺎﺑﻠﻮﯾﯽ ﮐﻪ ﺗﻮ دﻓﺘﺮ ﻣﺪﯾﺮ از ﭘﺮﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪور وﺟﻮد داره دوﺷﯿﺰه ﮔﺮﯾﻨﺠﺮ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﻪ ﺣﺎﻻ از ﻣﻮﺿﻮع ﺳﺮ درآورده ﺑﻮد ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬وﻟﯽ اﯾﺸﻮن از ﮐﺠﺎ ﻣﯽ دوﻧﻦ؟‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻪ ﺟﺎي ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ﺟﻮاب داد‪:‬اﻟﺒﻮس ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻪ ﮐﻪ اون ﻃﻠﺴﻤﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻫﺮي ﺧﻮرده ﺧﯿﻠﯽ ﻗﻮي‬

‫ﺑﻮده و روي ﻫﺮي ﺗﺎﺛﯿﺮ ﺑﺪي ﮔﺬاﺷﺘﻪ‪ ...‬رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ ﻫﻢ ﻣﺠﺒﻮر ﺷﺪه ﻫﺮي رو ﭘﯿﺶ ﺧﻮدش ﻧﮕﻪ داره ﺗﺎ اون‬

‫ﺳﻼﻣﺘﯿﺸﻮ ﺑﻪ ﻃﻮر ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻪ دﺳﺖ ﺑﯿﺎره‪...‬‬

‫ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬وﻟﯽ اﯾﻨﺎ ﻫﻤﺶ ﺣﺪس‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪103‬‬


‫ﻓﺮد وﺟﺮج ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺧﻮاﻫﺮﺷﺎن ﮐﺮدﻧﺪ ‪..‬ﻓﺮد ﺑﺮاي دﻟﺪاري دادن دﯾﮕﺮان ﮔﻔﺖ‪:‬ﺣﺪﺳﯿﺎت ﭘﺮﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪور‬

‫ﻫﻤﯿﺸﻪ درﺳﺖ از آب دراوﻣﺪه‪...‬‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﺧﻮد زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪:‬ﻧﻪ ﻫﻤﯿﺸﻪ‪...‬‬
‫ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﺟﺰ رون ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﺣﺮف ﻫﺮﻣﯿﻮن رو ﻧﺸﻨﯿﺪ‪....‬‬
‫ﺟﺮج ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ دﻧﺒﺎﻟﻪ ﺣﺮف ﺑﺮادرش رو ﺑﮕﯿﺮه ﮐﻪ آﺗﺶ ﺳﺮﺧﯽ در وﺳﻂ ﻣﯿﺰ ﺷﻌﻠﻪ ور ﺷﺪ و ﻓﻮﮐﺲ ﺑﺎ ﻧﺎﻣﻪ‬

‫اي ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ‪...‬ﻓﻮﮐﺲ ﻧﺎﻣﻪ را ﺟﻠﻮي داﻣﺒﻠﺪور اﻧﺪاﺧﺖ و ﺑﺎ آوازي ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪ‪...‬داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﻧﺘﻤﻪ رو‬

‫ﺑﺮداﺷﺖ و آن را ﺑﺎز ﮐﺮد و ﺧﻮاﻧﺪ‪...‬دﯾﮕﺮان ﻫﻢ ﻧﮕﺮان و ﮐﻨﺠﮑﺎو ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧﺪ و ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻮدﻧﺪ ﺗﺎ ﺧﺒﺮي از‬

‫ﺳﻼﻣﺘﯽ ﻫﺮي ﺑﺸﻨﻮﻧﺪ‪------------------------------------------------------------- .‬‬
‫‪--‬‬‫ﻫﺮي ﺑﻪ آراﻣﯽ ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺶ را ﺑﺎز ﮐﺮد‪...‬ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ اﻃﺮاﻓﺶ اﻧﺪاﺧﺖ و ﺧﻮدش را در اﺗﺎﻗﯽ زﯾﺒﺎ وﺗﻤﯿﺰ‬

‫دﯾﺪ‪...‬ﺗﺨﺖ ﺑﺎ ﻓﺎﺻﻠﻪ ي ﮐﻤﯽ از ﭘﻨﺠﺮه ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد و ﻫﺮي ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺟﻨﮕﻞ رو ﺑﻪ روﯾﺶ را ﺑﺒﯿﻨﺪ‪...‬ﻫﺮي‬

‫ﻟﺤﻈﻪ اي ﻓﮑﺮ ﮐﺮد و آﺧﺮﯾﻦ اﺗﻔﺎﻗﯽ را ﮐﻪ در ﺧﺎﻧﻪ وﯾﺰﻟﯽ ﻫﺎ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد ﺑﻪ ﯾﺎد آورد‪...‬او رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن را ﻣﺠﺒﻮر‬
‫ﮐﺮده ﺑﻮد ﮐﻪ زودﺗﺮ از او ﺑﺮوﻧﺪ‪...‬ﺳﭙﺲ ﺧﻮدش ﻫﻢ ﺗﺎ آﻣﺪن ﻓﻮﮐﺲ ﻣﺸﻐﻮل ﺟﻨﮕﯿﺪن ﺑﺎ ﻣﺮﮔﺨﻮاري ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ‬
‫داﺷﺖ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﻧﺰدﯾﮏ ﻣﯽ ﺷﺪ‪...‬ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺣﻮاﺳﺶ ﺑﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ رﻓﺖ و ﻃﻠﺴﻢ ﻣﺮﮔﺨﻮار ﺑﻪ ﺳﯿﻨﻪ اش ﺧﻮرد و ﺑﻪ‬

‫ﻋﻘﺐ ﭘﺮﺗﺎپ ﺷﺪ‪....‬ﺑﻌﺪ ﻣﺮ ﮔﺨﻮاري را دﯾﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻻي ﺳﺮش اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد و داﺷﺖ ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد‪....‬از‬

‫ﯾﺎدآوري آﺧﺮﯾﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﺗﺮﺳﯽ وﺟﻮدش را ﻓﺮا ﮔﺮﻓﺖ و ﻗﻠﺒﺶ ﺑﻪ ﺷﺪت ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺗﭙﯿﺪن ﮐﺮد‪....‬وﻗﺘﯽ دوﺑﺎره ﺑﻪ‬

‫اﻃﺮاﻓﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ﮐﻤﯽ از ﺗﺮﺳﺶ ﮐﺎﺳﺘﻪ ﺷﺪ ﭼﻮن اﮔﺮ دﺳﺖ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﺑﻮد ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﺗﻮ اﯾﻦ اﺗﺎق ﻧﺒﻮد‪...‬ﯾﺎ‬

‫ﺗﺎﺣﺎﻻ ﻣﺮده ﺑﻮد و ﯾﺎ در ﺟﺎي دﯾﮕﺮي ﺑﻮد ﮐﻪ اﯾﻨﻘﺪر ﺗﻤﯿﺰ ﻧﺒﻮد‪...‬‬

‫ﻧﺎﮔﻬﺎن در ﺑﺎز ﺷﺪ و ﻣﺮدي در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻓﻮﮐﺲ روي ﺷﺎﻧﻪ اش ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد وارد اﺗﺎق ﺷﺪ‪....‬‬
‫ﻫﺮي ﮐﻤﯽ در ﺟﺎﯾﺶ ﺟﺎﺑﻪ ﺟﺎ ﺷﺪ و ﺧﻮدش را ﺑﺎﻻ ﮐﺸﯿﺪ ﺗﺎ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﻣﺮد را ﺑﺒﯿﻨﺪ و ﺑﺎ اﯾﻦ ﮐﺎرﻗﺴﻤﺘﯽ از‬

‫ﺳﯿﻨﺶ ﮐﻪ ﻃﻠﺴﻢ ﺑﻪ اوﻧﺠﺎ ﺧﻮرده ﺑﻮد درد ﮔﺮﻓﺖ و ﻫﺮي دﺳﺘﺶ را روي ﺳﯿﻨﻪ اس ﮔﺬاﺷﺖ و ﻓﺸﺮد‪....‬ﻣﺮد ﻣﺎﺳﮑﯽ‬
‫را روي ﺻﻮرﺗﺶ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ دﻟﯿﻞ ﺻﻮرﺗﺶ دﯾﺪه ﻧﻤﯽ ﺷﺪ‪....‬ﻣﺎﺳﮏ ﻣﺮد ﺷﺒﯿﻪ ﻣﺎﺳﮏ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﺑﻮد‬

‫وﻗﺖ ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺶ دﯾﺪه ﻣﯽ ﺷﺪ اﻣﺎ ﺧﻮﺷﻨﺖ آﻧﻬﺎ را ﻧﺪاﺷﺖ‪....‬ﻣﺮدﮐﻨﺎر ﭘﻨﺠﺮه اﯾﺴﺘﺎد و ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻫﺮي ﮐﺮد و ﺑﺎ‬

‫ﺻﺪاي ﻧﺨﺮاﺷﯿﺪه اي ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻼﺧﺮه ﺑﯿﺪار ﺷﺪي ‪...‬ﮐﻢ ﮐﻢ داﺷﺘﻢ ﻧﮕﺮاﻧﺖ ﻣﯽ ﺷﺪم ﺑﺎﯾﺪ زودﺗﺮ از اﯾﻨﺎ ﺑﯿﺪار ﻣﯽ‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪104‬‬


‫ﺷﺪي‪....‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﻣﺮد ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺷﻤﺎ رﺋﯿﺲ ﺟﺪﯾﺪ ﻣﺤﻔﻞ ﻫﺴﺘﯿﺪ؟‬
‫ﺑﻠﻪ‪....‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮕﻢ دوﺳﺘﻬﺎي ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮﺑﯽ داري‪...‬ﺗﻮ اﯾﻦ ﻣﺪت ﺧﯿﻠﯽ ﻧﮕﺮاﻧﺖ ﺷﺪه ﺑﻮدن‪.‬‬‫ﻣﮕﻪ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻋﺘﻪ اﯾﻨﺠﺎم؟‬‫ﻣﺮد ﺑﺎ ﺗﻤﺴﺨﺮ ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻋﺖ؟ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮕﻢ ﺳﻪ روزه ﮐﻪ ﺑﯿﻬﻮﺷﯽ‪.‬‬
‫ﻫﺮي از ﺷﻨﯿﺪن اﯾﻦ ﺧﺒﺮ ﺑﻪ ﺷﺪت ﺷﮑﻪ ﺷﺪ‪....‬ﻣﺮد وﻗﺘﯽ ﻗﯿﺎﻓﻪ ﻫﺮي رو دﯾﺪ اداﻣﻪ داد‪:‬اون ﻃﻠﺴﻢ ﻗﻮﯾﺘﺮ از اوﻧﯽ‬

‫ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﻦ ﺗﺼﻮر ﮐﺮده ﺑﻮدم‪...‬ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ دﺳﺖ ﻫﺮي ﮐﻪ ﻫﻨﻮز روي ﺳﯿﻨﻪ اس ﺑﻮد ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺟﺎش درد ﻣﯽ‬

‫ﮐﻨﻪ؟‬

‫ ﯾﻪ ﮐﻢ ‪....‬ﺷﻤﺎ ﻣﯽ دوﻧﯿﺪ ﭼﻪ ﮐﺴﯽ اون ﻃﻠﺴﻢ رو ﺑﻪ ﻃﺮف ﻣﻦ ﻓﺮﺳﺘﺎد؟‬‫ﺑﻠﻪ‪....‬وﻗﺘﯽ ﻣﻮﻗﺶ ﺑﺮﺳﻪ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ رو ﺑﻬﺖ ﻣﯽ ﮔﻢ‪.‬‬‫ﻫﺮي دﯾﮕﻪ ﭼﯿﺰي ﻧﮕﻔﺖ و ﺑﻪ ﻣﺮد ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪...‬ﺧﯿﻠﯽ دﻟﺶ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﻔﻬﻤﺪ اﯾﻦ ﻣﺮد ﮐﯿﺴﺖ‪...‬رﻓﺘﺎر ﻣﺮد‬

‫ﮐﻤﯽ ﺑﺮاﯾﺶ آﺷﻨﺎ ﺑﻮد اﻣﺎ ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺖ ﭼﺮا‪....‬‬

‫ﻣﺮد ﮐﻪ اﻧﮕﺎر ﻓﮑﺮ ﻫﺮي رو ﺧﻮﻧﺪه ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﻤﻮن ﻃﻮر ﮐﻪ ﺗﻮ ﻧﺎﻣﻪ ﺑﻬﺘﻮن ﮔﻔﺘﻢ آﻗﺎي ﭘﺎﺗﺮ ﺗﺎ زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﭼﻔﺖ‬

‫ﺷﺪﮔﯽ رو ﺑﻪ ﻃﻮر ﮐﺎﻣﻞ ﯾﺎد ﻧﮕﺮﻓﺘﯿﺪ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﻫﻮﯾﺘﻤﻮ ﺑﺮات ﻓﺎش ﮐﻨﻢ‪....‬ﻣﻦ اﻣﺮوز ﺻﺒﺢ ﺑﺮاي اﺑﺮﻓﻮرث ﻧﺎﻣﻪ‬

‫ﻓﺮﺳﺘﺎدم و ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ و ﻋﺼﺮ ﺑﺮ ﻣﯽ ﮔﺮدي‪...‬و در ﺿﻤﻦ آﻣﻮزﺷﺘﻮ ﺑﺮاي ﭼﻔﺖ ﺷﺪﮔﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﺧﯿﻠﯽ زود‬

‫ﺗﺮ ﺷﺮوع ﮐﻨﯽ‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﻣﯽ داﻧﺴﺖ ﮐﻪ دارد ﺳﻮال اﺣﻤﻘﺎﻧﻪ اي ﻣﯽ ﮐﻨﺪ وﻟﯽ ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺷﻤﺎ‪...‬ﺷﻤﺎ از ﻣﻮﺿﻮع ﺟﺎوداﻧﻪ‬

‫ﺳﺎزﻫﺎ ﺧﺒﺮ داري؟‬

‫ﻣﺮد ﺑﻪ ﻫﺮي ﺧﯿﺮه ﺷﺪ وﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ از ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﺧﺒﺮ دارم‪....‬ﺣﺘﯽ ﻣﯽ دوﻧﻢ ﮐﻪ اون ﺷﺐ ﺑﺎ آﻟﺒﻮس رﻓﺘﻪ ﺑﻮدﯾﺪ‬

‫ﺳﺮاغ ﯾﮑﯽ از ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ‪....‬‬

‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﯾﺎد ﻧﺎﻣﻪ وﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز ﺗﻘﻠﺒﯽ اﻓﺘﺎد ﮐﻪ ﻫﻨﮕﺎم ﺧﺎرج ﺷﺪن از اﺗﺎق در ﺟﯿﺒﺶ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد‪...‬دﺳﺘﺶ را در‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪105‬‬


‫ﺟﯿﺒﺶ ﻓﺮو ﺑﺮد و آﻧﻬﺎ را ﺑﯿﺮون آورد‪.....‬‬
‫اون ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎزي ﮐﻪ ﻣﻨﻮ ﭘﺮﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪور رﻓﺘﯿﻢ ﺳﺮاﻏﺶ ﺗﻘﻠﺒﯽ ﺑﻮد‪....‬‬‫ﻣﺮد ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻫﺮي اوﻣﺪ و ﻧﺎﻣﻪ و ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز را ﮔﺮﻓﺖ‪...‬وﻗﺘﯽ ﺧﻮاﻧﺪن ﻧﺎﻣﻪ را ﺗﻤﺎم ﮐﺮد ﻫﺮي ﻟﺮزﺷﯽ را در‬

‫دﺳﺘﺎن ﻣﺮد دﯾﺪ اﻣﺎ ﻣﺮد ﺧﯿﻠﯽ زود ﺑﻪ ﺧﻮدش ﻣﺴﻠﻂ ﺷﺪ‪...‬‬
‫‪-‬آﻟﺒﻮس اﯾﻨﺒﺎر رو اﺷﺘﺒﺎه ﮐﺮد‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﻣﺮد ﻧﮕﺎه ﮐﺮد وﮔﻔﺖ‪:‬ﺷﻤﺎ ﻣﯽ دوﻧﯿﺪ اﯾﻦ ر‪.‬ا‪.‬ب ﮐﯿﻪ؟‬
‫ﻧﻪ‪...‬‬‫ﭘﺮﻓﺴﻮر در ﻣﻮرد اون اﺳﻨﯿﭗ ﻋﻮﺿﯽ ﻫﻢ اﺷﺘﺒﺎه ﮐﺮد‪...‬‬‫ﻣﺮد ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﻮ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺘﯽ از اون ﻣﺘﻨﻔﺮ ﺑﺎﺷﯽ‪..‬ﻧﻪ؟‬
‫ﻫﺮي ﭼﯿﺰي ﻧﮕﻔﺖ وﻟﯽ از ﺧﺸﻢ و ﻧﻔﺮﺗﯽ ﮐﻪ در ﭼﺸﻤﻬﺎي ﻫﺮي ﻣﻮج ﻣﯿﺰد ﻣﺮد ﺟﻮاب ﺳﻮاﻟﺸﻮ ﮔﺮﻓﺖ‪...‬‬
‫ﻣﺮد‪:‬ﻣﻦ دﻧﺒﺎل اﯾﻦ ر‪.‬ا‪.‬ب ﻣﯽ ﮔﺮدم‪...‬ﺗﻮ ﻫﻢ ﺗﻼﺷﺘﻮ ﺑﮑﻦ‪...‬ﻣﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز اﺻﻠﯽ رو ﭘﯿﺪا و ﻧﺎﺑﻮد ﮐﻨﯿﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﻣﯽ دوﻧﯿﺪ ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎي ﺑﻌﺪي ﭼﯿﻦ ﯾﺎ ﮐﺠﺎن؟‬
‫ﻫﻨﻮز ﻧﻪ‪...‬‬‫ﻓﻮﮐﺲ از روي ﺷﺎﻧﻪ ﻣﺮد ﭘﺮواز ﮐﺮد و ﺟﻠﻮي ﻫﺮي ﻧﺸﺴﺖ‪....‬ﻣﺮد در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻃﺮف در ﻣﯽ رﻓﺖ‬

‫ﮔﻔﺖ‪:‬ﻓﻮﮐﺲ ﺗﻮ رو ﻣﯽ ﺑﺮه ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ‪....‬‬

‫‪-------------------------------------------------------------------‬‬‫ﻫﻤﻪ در دﻓﺘﺮ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ﺟﻤﻊ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ و ﻣﻨﺘﻈﺮﻫﺮي ﺑﻮدﻧﺪ‪...‬ﻟﻮﭘﯿﻦ در اﺗﺎق ﻗﺪم ﻣﯽ زد و ﻫﺮ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻪ‬
‫ﺳﺎﻋﺖ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد‪...‬رون و ﺟﯿﻨﯽ و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﻢ در ﮔﻮﺷﻪ اي ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ و ﮔﺎﻫﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ‬
‫ﮐﺮدﻧﺪ‪....‬ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ و داﻣﺒﻠﺪور ﻫﻢ در ﮐﻨﺎرﺧﺎﻧﻢ و آﻗﺎي وﯾﺰﻟﯽ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪106‬‬


‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ‪:‬ﻣﯽ ﺷﻪ ﺑﺸﯿﻨﯽ رﯾﻤﻮس ‪...‬ﺳﺮم ﮔﯿﺞ رﻓﺖ‪.‬‬
‫رﯾﻤﻮس از ﻗﺪم زدن اﯾﺴﺘﺎد و دوﺑﺎره ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺖ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﯿﺪ دﯾﺮ ﮐﺮده؟‬
‫داﻣﺒﻠﺪور‪:‬ﻧﻪ رﯾﻤﻮس‪...‬‬
‫آﺗﺸﯽ ﺳﺮخ رﻧﮓ ﺷﻌﻠﻪ ور ﺷﺪ و ﻫﺮي ﻫﻤﺮاه ﻓﻮﮐﺲ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ‪....‬ﻓﻮﮐﺲ دور اﺗﺎق ﭼﺮﺧﯽ زد واوازي ﺳﺮ داد‬

‫و ﺳﭙﺲ ﻧﺎ ﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪ‪...‬‬
‫‪-‬ﻫﺮي!!‬

‫ﺟﻠﻮي دﯾﺪ ﻫﺮي ﺑﺎ ﻣﻮﻫﺎي ﻗﺮﻣﺰ رﻧﮕﯽ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪ‪....‬ﺟﯿﻨﯽ ﺧﻮد را در آﻏﻮش ﻫﺮي اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺑﻮد‪....‬ﻫﻤﻪ ﺑﻪ اﯾﻦ‬

‫ﺻﺤﻨﻪ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ‪...‬‬

‫ﺟﯿﻨﯽ ﻫﻤﻪ دارن ﺑﻪ ﻣﺎ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬‫ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺮف ﺟﯿﻨﯽ ﺧﻮدش را از ﻫﺮي ﺟﺪا ﮐﺮد و ﻫﺮ دو ﻧﻔﺮ ﺳﺮخ ﺷﺪﻧﺪ‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﯿﻠﯽ ﻧﮕﺮاﻧﺖ ﺷﺪه ﺑﻮدﯾﻢ ﻫﺮي‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻫﺮي را در آﻏﻮش ﮔﺮﻓﺖ‪...‬و ﺑﻌﺪ ﻧﻮﺑﺖ دﯾﮕﺮان ﺑﻮد‪....‬‬
‫ﺑﻼﺧﺮه ﺑﻌﺪ از ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺖ اﺣﻮال ﭘﺮﺳﯽ ﻫﻤﻪ ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ و ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺷﺪﻧﺪ ﺗﺎ ﻫﺮي ﻣﺎﺟﺮا را ﺑﺮاي آﻧﻬﺎ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﻨﺪ‪...‬‬
‫‪...-‬وﻗﺘﯽ اون ﻃﻠﺴﻢ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺧﻮرد ﭘﺮت ﺷﺪم ﻋﻘﺐ‪...‬ﺑﺪﻧﻢ ﺳﺴﺖ ﺷﺪه ﺑﻮد و ﺑﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ داﺷﺘﻢ اﻣﺎ ﻧﻤﯽ‬

‫ﺗﻮﻧﺴﺘﻢ ازش اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﻢ‪ ...‬ﻣﺮﮔﺨﻮار ﺑﺎﻻي ﺳﺮم اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد و ﺑﻌﺪ دﯾﮕﻪ ﭼﯿﺰي ﻧﻔﻬﻤﯿﺪم‪...‬‬
‫رﯾﻤﻮس ﺑﻪ داﻣﺒﻠﺪور ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﯾﻌﻨﯽ ﻣﺮﮔﺨﻮار ﺑﻪ ﻫﺮي ﮐﻤﮏ ﮐﺮده؟‬
‫داﻣﺒﻠﺪور‪:‬اﯾﻦ ﻃﻮر ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯿﺎد‪...‬‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ‪:‬اﮔﻪ ﻃﺮف اﺳﻤﺸﻮ ﻧﺒﺮﺑﻮد ﺣﺘﻤﺎ ﻫﺮي رو ﻣﯽ ﺑﺮد ﭘﯿﺶ اون‪.‬‬
‫رون‪:‬ﭼﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮار ﺧﻮﺑﯽ ﺑﻮده‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪107‬‬


‫داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﮐﺠﺎ ﺑﻮدي ﻫﺮي؟‬
‫ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﻗﺮﺑﺎن‪...‬ﻣﻦ ﺳﻪ روز ﺑﯿﻬﻮش ﺑﻮدم ‪...‬وﻗﺘﯽ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻫﻮش اوﻣﺪم ﺗﻮي ﯾﮏ اﺗﺎق ﺑﻮدم‪.‬‬‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ رو دﯾﺪي؟‬
‫ﺧﻮب اون ﻣﺎﺳﮏ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد ﻧﺘﻮﻧﺴﺘﻢ ﺻﻮرﺗﺸﻮ ﺑﺒﯿﻨﻢ‪.‬‬‫داﻣﺒﻠﺪور‪:‬رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاد ﺑﻔﻬﻤﯿﻢ ﮐﯿﻪ‪..‬‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ‪:‬اﻣﺎ ﭼﺮا؟‬
‫ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﺟﻮاﺑﯽ ﻧﺪاد‪.......‬ﻫﻤﻪ ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﻓﺮو رﻓﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﺷﺎﯾﺪ ﻋﻠﺖ اﯾﻦ ﮐﺎ رو ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ اﻣﺎ ﻫﯿﭻ ﮐﺪام ﺑﻪ ﻧﺘﯿﺠﻪ اي‬

‫ﻧﺮﺳﯿﺪﻧﺪ‪.....‬‬

‫داﻣﺒﻠﺪور‪:‬ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺷﺪﯾﻢ ﺣﺎل ﻫﺮي ﺧﻮﺑﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﯾﻢ‪...‬ﺗﻮ وزارﺗﺨﻮﻧﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﮐﺎر دارﯾﻢ‪.‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور و ﻟﻮﭘﯿﻦ و آﻗﺎي وﯾﺰﻟﯽ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪﻧﺪ و از اﺗﺎق ﺑﯿﺮون رﻓﺘﻨﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﻣﺎ ﮐﺠﺎ ﻣﯽ رﯾﻢ؟‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ‪:‬ﺷﻤﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﺪﺗﯽ ﻫﻤﺮاه ﺧﺎﻧﻮاده وﯾﺰﻟﯽ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻤﻮﻧﯿﺪ‪.‬‬
‫رون‪:‬دﯾﮕﻪ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﯿﻢ ﺑﺮﮔﺮدﯾﻢ ﺑﺎرو‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ﻧﺎراﺣﺖ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ رو ﻓﻬﻤﯿﺪ‪.....‬ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻌﺬرت ﻣﯽ ﺧﻮام ﺧﺎﻧﻢ‬

‫وﯾﺰﻟﯽ‪...‬ﺷﻤﺎ ﺧﻮﻧﺘﻮﻧﻮ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻣﻦ از دﺳﺖ دادﯾﻦ‪.‬‬

‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ‪:‬اﯾﻦ ﭼﻪ ﺣﺮﻓﯿﻪ ﻣﯽ زﻧﯽ ﻫﺮي‪....‬اون ﺧﻮﻧﻪ دﯾﮕﻪ ﻋﻤﺮ ﺧﻮدﺷﻮ ﮐﺮده ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ‪:‬درﺳﺘﻪ ﻫﺮي‪...‬ﺗﻮ ﻫﻢ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺧﻮدﺗﻮ ﻧﺎراﺣﺖ ﮐﻨﯽ‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﻫﺮي ﭘﺎﺷﻮ ﺑﺮﯾﻢ ﯾﻪ ﮔﺸﺘﯽ ﺗﻮ ﺣﯿﺎط ﻣﺪرﺳﻪ ﺑﺰﻧﯿﻢ‪.‬‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪108‬‬


‫ﻫﺮي و رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن و ﺟﯿﻨﯽ از دﻓﺘﺮ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ﺧﺎرج ﺷﺪﻧﺪ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺣﯿﺎط ﻣﺪرﺳﻪ ﺑﻪ را اﻓﺘﺎدﻧﺪ‪....‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﮐﺎش ﻣﯽ ﻓﻬﻤﯿﺪﯾﻢ رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ ﮐﯿﻪ؟‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﻣﯽ دوﻧﯿﺪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ رﻓﺘﺎرش ﯾﮑﻢ ﺑﺮام آﺷﻨﺎ ﺑﻮد‪...‬‬
‫رون‪:‬ﺷﺎﯾﺪ ﮐﺴﯿﻪ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺳﯿﻤﺶ!!‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻬﺖ ﭼﯿﺰي ﻧﮕﻔﺖ ﻫﺮي؟‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﻧﻪ‪...‬ﻓﻘﻂ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﻮﻗﺶ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ رو ﺑﻬﻢ ﻣﯽ ﮔﻪ‪.‬‬
‫ﺣﺎﻻ ﺑﻪ ﺣﯿﺎت رﺳﯿﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪...‬روي ﯾﮑﯽ از ﻧﯿﻤﮑﺖ ﻫﺎ ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ‪....‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺟﺎﺳﻮﺳﻮ ﭘﯿﺪا ﮐﺮدن؟‬
‫رون‪:‬ﻧﻪ ‪...‬ﻫﺮﮐﯽ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ ﺧﻮب داره ﻧﻘﺸﺶ رو ﺑﺎزي ﻣﯽ ﮐﻨﻪ‪.‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ‪:‬ﺑﺎﺑﺎ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ دارن ﻫﻤﻪ رو ﺑﺮرﺳﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﻦ اﻣﺎ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﺑﻪ ﻧﺘﯿﺠﻪ اي ﻧﺮﺳﯿﺪن‪....‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻟﺒﺨﻨﺪي ﺷﯿﻄﻨﺖ آﻣﯿﺰ ﺑﻪ ﺟﯿﻨﯽ زد ﮐﻪ از دﯾﺪ ﻫﺮي ﻣﺨﻔﯽ ﻧﻤﻮﻧﺪ‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن دﺳﺖ رون رو ﮐﺸﯿﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﮐﻼﺳﻤﻮن ﺗﺎ ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ دﯾﮕﻪ ﺑﺎ ﭘﺮﻓﺴﻮر ﻣﻮدي ﺷﺮوع ﻣﯿﺸﻪ ﻣﺎﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﯾﻢ‪.‬‬
‫رون ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﮐﺪوم ﮐﻼس؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن دﺳﺖ رون رو ﮐﺸﯿﺪ و از روي ﻧﯿﻤﮑﺖ ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﯿﺎ ﺑﺮﯾﻢ رون‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن و رون از ﺣﯿﺎط ﮔﺬﺷﺘﻨﺪ و وارد ﯾﮑﯽ از راﻫﺮو ﻫﺎ ﺷﺪﻧﺪ‪....‬‬
‫ﻫﺮي و ﺟﯿﻨﯽ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧﺪ‪....‬ﻫﺮي ﺣﺎﻻ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﻘﺸﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن و ﺟﯿﻨﯽ ﺷﺪه ﺑﻮد‪...‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﯿﻠﯽ ﻧﮕﺮاﻧﺖ ﺷﺪه ﺑﻮدم ﻫﺮي‪...‬ﻣﯽ ﺗﺮﺳﯿﺪم اﺗﻔﺎﻗﯽ ﺑﺮات اﻓﺘﺎده ﺑﺎﺷﻪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ‪:‬ﻣﯽ ﺧﻮام ﯾﻪ اﻋﺘﺮاﻓﯽ ﮐﻨﻢ ﺟﯿﻨﯽ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪109‬‬


‫ﺟﯿﻨﯽ ﻣﺸﺘﺎﻗﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪...‬‬
‫‪...‬وﻗﺘﯽ ﻓﻬﻤﯿﺪم ﮐﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮدﻧﺪ ﺧﯿﻠﯽ ﺗﺮﺳﯿﺪم‪....‬ﺗﺮﺳﯿﺪم اﺗﻔﺎﻗﯽ ﺑﺮات ﺑﯿﻔﺘﻪ‪...‬ﯾﺎ دﺳﺖ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ‬

‫ﺑﯿﻔﺘﯽ‪...‬‬

‫ﺟﯿﻨﯽ اﺷﮑﻬﺎﯾﺶ را ﭘﺎك ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻨﻢ ﻫﻤﯿﻦ ﻃﻮر ﻫﺮي‪....‬‬
‫ﻫﺮي ﻟﺒﺨﻨﺪي زد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺣﺎﻻ ﭼﺮا داري ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﺧﻮدش را روي ﻫﺮي اﻧﺪاﺧﺖ و ﺷﺮوع ﺑﻪ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﺮدن ﮐﺮد‪....‬‬
‫ﻫﺮي ﺟﯿﻨﯽ را ﻧﻮازش ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ ﮐﻪ ﻃﻮرﯾﻢ ﻧﺸﺪه‪...‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ‪:‬ﻣﻦ ﺗﺮﺳﯿﺪم از دﺳﺘﺖ ﺑﺪم ﻫﺮي‪....‬ﻣﻦ ﺑﺪون ﺗﻮ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ زﻧﺪﮔﯽ ﮐﻨﻢ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﺟﯿﻨﯽ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و اﺷﮑﻬﺎي ﺟﯿﻨﯽ را از روي ﮔﻮﻧﻪ ﻫﺎﯾﺶ ﭘﺎك ﮐﺮد و ﺑﻮﺳﻪ اي از ﻟﺒﻬﺎي ﺟﯿﻨﯽ‬

‫ﺑﺮداﺷﺖ‪....‬‬

‫ﻣﻦ ﻫﻢ ﻫﻤﯿﻦ ﻃﻮر‪....‬در ﺿﻤﻦ اون ﭼﻪ ﮐﺎري ﺑﻮد ﮐﻪ ﮐﺮدي؟‬‫ﮐﺪوم ﮐﺎر؟‬‫ﻫﻤﻮن ﮐﻪ ﺟﻠﻮي اون ﻫﻤﻪ آدم ﭘﺮﯾﺪي ﺗﻮ ﺑﻐﻠﻢ؟‬‫ﺟﯿﻨﯽ ﺳﺮش را ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬وﻗﺘﯽ دﯾﺪﻣﺖ اون ﻗﺪر ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺷﺪم ﮐﻪ ﻧﺪوﻧﺴﺘﻢ ﭼﯽ ﮐﺎر ﮐﺮدم‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﻟﺒﺨﻨﺪي زد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﺐ ‪...‬ﭘﺎﺷﻮ ﺑﺮﯾﻢ دﻧﺒﺎل اون دو ﻧﻔﺮ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮام ﺑﻪ ﺣﺴﺎب ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺮﺳﻢ‪.‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ و ﻫﺮي ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪﻧﺪ وﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﻫﺮﻣﯿﻮن و رون رﻓﺘﻨﺪ‪....‬‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪110‬‬


‫ﻓﺼﻞ ﯾﺎزدﻫﻢ‬
‫ﺷﺮوع آﻣﻮزش‬
‫ﯾﮏ روزﺑﻌﺪ از آﻣﺪن ﻫﺮي ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮد ‪...‬رون وﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ را ﺑﺮاي ﻫﺮي ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ ‪.....‬ﻫﺮي‬

‫از ﺷﻨﯿﺪن اﯾﻦ ﮐﻪ ﺧﻮاﺑﺶ ﻓﺮﯾﺒﯽ ﺑﯿﺶ ﻧﺒﻮده ﻧﺎراﺣﺖ ﺷﺪ و ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺖ ﭼﻔﺖ ﺷﺪﮔﯽ را ﺳﺮﯾﻊ ﺗﺮ ﯾﺎد‬
‫ﺑﮕﯿﺮه‪......‬ﺗﺎ ﺣﺎﻻ از ﻓﻮﮐﺲ ﻫﻢ ﺧﺒﺮي ﻧﺸﺪه ﺑﻮد و ﻫﯿﭻ ﭘﯿﺎﻣﯽ از رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ ﻧﯿﺎورده ﺑﻮد‪...‬‬

‫ﻋﺼﺮ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن وارد ﺑﺮج ﮔﺮﯾﻔﯿﻨﺪور ﺷﺪ‪....‬ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﺳﺎل ﺗﺤﺼﯿﻠﯽ ﺷﺮوع ﻧﺸﺪه ﺑﻮد ﺧﯿﻠﯽ راﺣﺖ ﻣﯽ‬

‫ﺗﻮﻧﺴﺘﻦ ﺑﺪون رﻣﺰ وارد ﺑﺮج ﺑﺸﻦ‪...‬ﻫﺮي و رون ﻣﺸﻐﻮل ﺑﺎزي ﺷﻄﺮﻧﺞ ﺑﻮدﻧﺪ و ﻣﺘﻮﺟﻪ ورود ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﺸﺪﻧﺪ‪....‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﺑﺰﻧﺶ‪....‬زود ﺑﺎش!!!‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد رو ﺑﻪ ﻫﺮي ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﭘﺮﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪور ﻣﯽ ﺧﻮاد ﺑﺒﯿﻨﺘﺖ ﻫﺮي‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﺣﻮاس ﭘﺮﺗﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺮاي ﭼﯽ؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﻮﻓﯽ ﮐﺸﯿﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﯽ ﺧﻮاد آﻣﻮزش ﭼﻔﺖ ﺷﺪﮔﯽ رو ﺷﺮوع ﮐﻨﻪ‪....‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎه ﮐﺮد وﮔﻔﺖ‪:‬اه‪...‬اﺻﻼ ﺣﻮاﺳﻢ ﻧﺒﻮد‪...‬‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن رو ﺑﻪ رون ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﭘﺮﻓﺴﻮر ﻣﻮدي ﮔﻔﺖ ﺗﺎ ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺖ دﯾﮕﻪ ﮐﻼس ﻣﺎ ﻫﻢ ﺷﺮوع ﻣﯿﺸﻪ رون‪....‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﻪ رون ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻘﯿﻪ ﺑﺎزي ﺑﻤﻮﻧﻪ ﺑﺮاي ﺑﻌﺪ‪.....‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﻓﮑﺮ ﻧﮑﯽ ﮐﻨﻢ ﺑﻌﺪ از ﮐﻼس ﺣﺎﻟﯽ ﺑﺮاﺗﻮن ﻣﻮﻧﺪه ﺑﺎﺷﻪ ﮐﻪ ﺑﺨﻮاﯾﻦ ﺑﺎزي ﮐﻨﯿﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪111‬‬


‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﻪ رون ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪...‬‬
‫رون‪:‬ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺣﻖ ﺑﺎ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎﺷﻪ ﻫﺮي‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ازآﻧﻬﺎ ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ ﮐﺮد‪...‬ﻫﻨﻮز ﺑﻪ در ﻧﺮﺳﯿﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﻓﻬﻤﯿﺪ ﻧﻤﯽ داﻧﺪ ﮐﺠﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮود ‪...‬ﺑﺮﮔﺸﺖ‬

‫وﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪:‬ﺗﻮ ﺑﻬﻢ ﻧﮕﻔﺘﯽ ﮐﺠﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮم؟‬

‫ﭘﺮﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪور ﮔﻔﺖ ﺑﺮي ﮐﻼس دﻓﺎع در ﺑﺮاﺑﺮ ﺟﺎدوي ﺳﯿﺎه‪.‬‬‫از ﺳﺎﻟﻦ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﺧﺎرج ﺷﺪ و ﺑﻪ ﻃﺮف ﮐﻼس دﻓﺎع در ﺑﺮاﺑﺮ ﺟﺎدوي ﺳﯿﺎه رﻓﺖ‪...‬وﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﺟﻠﻮي در رﺳﯿﺪ ﻧﻔﺲ‬

‫ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ و در زد‪...‬‬
‫‪-‬ﺑﯿﺎ ﺗﻮ ﻫﺮي!‬

‫ﻫﺮي در را ﺑﺎز ﮐﺮد و وارد ﺷﺪ‪....‬ﮐﻼس ﻫﻤﻮن ﻃﻮري ﺑﻮد ﮐﻪ ﺳﺎل ﭘﯿﺶ دﯾﺪه ﺑﻮد و ﻫﯿﭻ ﺗﻐﯿﯿﺮي ﻧﮑﺮده ﺑﻮد‪...‬‬

‫ﻓﻘﻂ دو ﺗﺎ از ﭘﻨﺠﺮه ﻫﺎ ﺑﺎز ﺑﻮد و ﻧﺴﯿﻢ ﻣﻼﯾﻤﯽ وارد ﮐﻼس ﻣﯽ ﺷﺪ‪...‬داﻣﺒﻠﺪور ﭘﺸﺖ ﻣﯿﺰ ﻣﻌﻠﻢ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﺑﺎ ورود‬

‫ﻫﺮي ﺳﺮش را از روي ﮐﺎﻏﺬ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺟﻠﻮﯾﺶ ﺑﻮد ﺑﺮداﺷﺖ و ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪....‬‬

‫ﻓﮑﺮ ﮐﺮدم اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺮاي ﺑﺮﮔﺰار ﮐﺮدن ﮐﻼﺳﻤﻮن ﺧﻮب ﺑﺎﺷﻪ‪...‬ﻧﻈﺮ ﺗﻮ ﭼﯿﻪ ﻫﺮي؟‬‫ﻣﻨﻢ ﻣﻮاﻗﻔﻢ ﻗﺮﺑﺎن‪...‬‬‫ﻓﻘﻂ ﺑﺎﯾﺪ ﭼﻨﺪ ﺗﺎ از ﻧﯿﻤﮑﺖ ﻫﺎ رو ﺟﺎﺑﻪ ﺟﺎ ﮐﻨﯿﻢ ﺗﺎ ﮐﻤﯽ ﺟﺎ ﺑﺎز ﺑﺸﻪ‪...‬داﻣﺒﻠﺪور ﭼﻮﺑﺶ را ﺑﯿﺮون اورد و ﺑﻪ ﭼﻨﺪ‬

‫ﺗﺎ از ﻧﯿﻤﮑﺖ ﻫﺎي ﺟﻠﻮي ﮐﻼس اﺷﺎره ﮐﺮد‪...‬ﻧﯿﻤﮑﺘﻬﺎ ﺑﻪ ﭘﺮواز دراوﻣﺪن و در ﮔﻮﺷﻪ اي از ﮐﻼس ﮐﻪ ﺧﺎﻟﯽ ﺑﻮد‬

‫ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ‪...‬‬

‫ﺣﺎﻻ ﺑﻬﺘﺮ ﺷﺪ‪...‬او ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و اداﻣﻪ داد‪:‬ﭼﺮا ﻫﻨﻮز اوﻧﺠﺎ اﯾﺴﺘﺎدي ؟‬‫ﻫﺮي ﮐﻤﯽ ﺟﻠﻮﺗﺮ رﻓﺖ و روﺑﻪ روي داﻣﺒﻠﺪور و ﺟﻠﻮي ﻣﯿﺰ اﯾﺴﺘﺎد‪....‬‬
‫ﺧﺐ ﻫﺮي‪....‬ﻣﯽ دوﻧﻢ ﮐﻪ ﺳﺎل ﭘﻨﺠﻢ ﺑﺎ اﺳﻨﯿﭗ ﮐﻼس ﺧﺼﻮﺻﯽ داﺷﺘﯽ‪...‬‬‫ﻫﺮي ﺳﺮش را ﺑﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺗﺎﯾﯿﺪ ﺗﮑﺎن داد‪....‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪112‬‬


‫‪...‬ﻫﻤﻮن ﻃﻮر ﮐﻪ ﻣﯽ دوﻧﯽ اﺳﻨﯿﭗ ﺗﻮ ﭼﻔﺖ ﺷﺪﮔﯽ و ذﻫﻦ روﺑﯽ اﺳﺘﺎده ‪....‬داﻣﺒﻠﺪور ﻟﺤﻈﻪ‬‫اي ﻣﮑﺚ ﮐﺮد ‪....‬ﺣﺘﻤﺎ ﺑﻬﺖ در ﻣﻮرد ﭼﻔﺖ ﺷﺪﮔﯽ ﺗﻮﺿﯿﺤﺎﺗﯽ داده‪...‬درﺳﺘﻪ؟‬
‫ﺑﻠﻪ ﭘﺮﻓﺴﻮر‪...‬‬‫ﻣﯽ ﺧﻮام ﺑﺪوﻧﻢ ﭼﻨﺪ ﺻﻔﺤﻪ از اون ﮐﺘﺎب رو ﺧﻮﻧﺪه ﺑﻮدي؟‬‫ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﻧﺼﻔﺶ رو ﺧﻮﻧﺪه ﺑﻮدم‪....‬‬‫‪-‬ﺧﻮﺑﻪ‪...‬ﺑﺒﯿﻦ ﻫﺮي ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﺧﻮام وﻗﺖ ﮐﻼﺳﺘﻮ ﺑﺮاي ﺗﻮﺿﯿﺤﺎت ﺗﮑﺮاري ﻫﺪر ﺑﺪم‪....‬ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﻧﺼﻒ اون‬

‫ﮐﺘﺎب رو ﺧﻮﻧﺪي ﮐﺎرﻣﻮن آﺳﻮﻧﺘﺮ ﺷﺪه‪....‬ازت ﻣﯽ ﺧﻮام ﺗﻤﺎم ﺗﻼﺷﺘﻮ ﺑﮑﻨﯽ ﺗﺎ ﭼﻔﺖ ﺷﺪﮔﯽ رو ﺧﯿﻠﯽ زود ﯾﺎد‬
‫ﺑﮕﯿﺮي ‪...‬‬

‫ﭼﺸﻢ ﭘﺮﻓﺴﻮر‪.‬‬‫داﻣﺒﻠﺪور ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻫﺮي اﻧﺪاﺧﺖ‪...‬اﻧﮕﺎر داﺷﺖ ﻣﯿﺰان ارده اش را ﻣﯽ ﺳﻨﺠﯿﺪ‪.‬ﻟﺤﻈﻪ اي ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﻣﻨﻮال‬

‫ﮔﺬاﺷﺖ‪...‬داﻣﺒﻠﺪوراز ﺻﻨﺪﻟﯽ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﺑﺎ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﮐﻤﯽ از ﻫﺮي اﯾﺴﺘﺎد‪....‬‬

‫‪-‬ﺧﺐ ﻫﺮي‪....‬ﺗﻮ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺘﻮﻧﯽ ﺑﺎ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯿﺖ ﺟﻠﻮي ﻣﻨﻮ ﺑﮕﯿﺮي ‪...‬ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ از ﻫﺮ ﻃﻠﺴﻤﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاي اﺳﺘﻔﺎده‬

‫ﮐﻨﯽ‪....‬ﺑﻌﺪ از اﯾﻨﮑﻪ اﯾﻦ ﮐﺎر رو ﯾﺎد ﮔﺮﻓﺘﯽ ﭼﻮب دﺳﺘﯽ رو ﮐﻨﺎر ﻣﯽ زارﯾﻢ و ﺗﻮ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ ذﻫﻨﺖ ﺟﻠﻮي ﻣﻨﻮ‬
‫ﺑﮕﯿﺮي‪...‬ﺣﺎﻻ ﺑﺎﯾﺪ ﺷﺮوع ﮐﻨﯿﻢ‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﯿﺮون اورد و دو ﻣﺮد روﺑﻪ روي ﻫﻢ اﯾﺴﺘﺎدﻧﺪ‪...‬‬
‫ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮب‪...‬ﺷﺮوع ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ ﻫﺮي‪...‬ﻟﻪ ﺟﯽ ﻟﯽ ﻣﻨﺲ!!!‬‫دوﺑﺎره ﻫﻤﺎن اﺣﺴﺎس آﺷﻨﺎ ﺑﻪ ﺳﺮاﻏﺶ اﻣﺪ‪....‬ﮐﻼس داﺷﺖ دور ﺳﺮش ﻣﯽ ﭼﺮﺧﯿﺪ وﺻﺤﻨﻪ روﺑﻪ روﯾﺶ ﺗﺎر‬
‫ﻣﯽ ﺷﺪ وﺧﺎﻃﺮات ﺟﺎي آﻧﻬﺎ را ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺖ‪....‬‬
‫ﻫﺮي ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻟﻪ ﺑﻮد و دادﻟﯽ داﺷﺖ ﮐﺘﺎب ﻣﺪرﺳﻪ اش را ﭘﺎره ﻣﯽ ﮐﺮد‪....‬او ﻧﻪ ﺳﺎﻟﻪ ﺑﻮد و داﺷﺖ ﮐﻒ‬

‫آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ را ﺗﻤﯿﯿﺰ ﻣﯽ ﮐﺮد و دادﻟﯽ ﻫﻢ در ﮔﻮﺷﻪ اي اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد و ﻣﯽ ﺧﻨﺪﯾﺪ و ﺑﺮاﯾﺶ ادا در ﻣﯽ آورد‪...‬ﺣﺎﻻ‬
‫در ﻗﺒﺮﺳﺘﺎن ﺑﻮد و وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﺎﻻي ﺳﺮش اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد ‪....‬‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪113‬‬


‫داﻣﺒﻠﺪورﻃﻠﺴﻢ را ﻗﻄﻊ ﮐﺮد‪....‬ﻫﺮي روي زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد و ﺑﺎ دﺳﺘﺎﻧﺶ ﺳﺮش را ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد و ﻋﺮق ﺻﻮرﺗﺶ را‬

‫ﭘﻮﺷﺎﻧﺪه ﺑﻮد‪....‬‬

‫داﻣﺒﻠﺪور‪:‬ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ؟‬
‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ‪...‬ﭼﻬﺮه زﺷﺖ وﻟﺪﻣﻮرت را ﻫﻨﻮز ﻫﻢ ﺟﻠﻮي ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺶ ﻣﯽ دﯾﺪ‪....‬‬
‫ﺑﻠﻪ‪.‬‬‫ﻫﯿﭻ ﺗﻼﺷﯽ ﺑﺮاي ﻣﺘﻮﻗﻒ ﮐﺮدن ﻣﻦ ﻧﮑﺮدي‪...‬ﻣﻦ ﺧﯿﻠﯽ راﺣﺖ داﺷﺘﻢ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮاﺗﺖ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮدم‪...‬‬‫ﻫﺮي ﺳﺮش را ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ و ﭼﯿﺰي ﻧﮕﻔﺖ‪.‬‬
‫‪...‬ﺑﺎﯾﺪ ﺟﻠﻮي ﻣﻨﻮ ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺘﯽ‪...‬ﺣﺎﻻ دوﺑﺎره ﺷﺮوع ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ‪...‬اﯾﻨﺒﺎر ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐﻦ ﺳﺮدرد را ﻫﻢ ﻓﺮاﻣﻮش‬‫ﮐﻦ‪....‬ﻟﻪ ﺟﯽ ﻟﯽ ﻣﻨﺲ!!‬
‫ﺻﺤﻨﻪ روﺑﻪ روﯾﺶ دوﺑﺎره ﺗﺎر ﺷﺪ و ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎ ي دﯾﮕﺮﺟﻠﻮي ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺶ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪﻧﺪ ‪....‬‬
‫روز ﺗﻮﻟﺪ داﻟﯽ ﺑﻮد و ﮐﻮﻫﯽ از ﻫﺪﯾﻪ ﺟﻠﻮي دادﻟﯽ ﺑﻮد و او داﺷﺖ ﯾﮑﯽ ﯾﮑﯽ آﻧﻬﺎ را ﺑﺎز ﻣﯽ ﮐﺮد و ﻫﺮي ﻫﻢ ﺑﺎ‬

‫ﺣﺴﺮت ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد و آرزو ﻣﯽ ﮐﺮد ﮐﻪ ﯾﮑﯽ از آﻧﻬﺎ را روز ﺗﻮﻟﺪش ﺑﺮاﯾﺶ ﺑﺨﺮﻧﺪ‪....‬دوﺳﺘﺎن دادﻟﯽ‬

‫داﺷﺘﻨﺪ او را ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻟﺒﺎﺳﺶ ﻣﺴﺨﺮه ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ و ﻣﯽ ﺧﻨﺪﯾﺪﻧﺪ‪...‬ﺳﯿﺮﯾﻮس ﭘﺸﺖ ﭘﺮده اﻓﺘﺎد و ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪ‬

‫ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪ‪...‬‬

‫ﺳﯿﺮﯾﻮس!!!‬‫ﻓﺮﯾﺎد ﻫﺮي در اﺗﺎق ﭘﯿﭽﯿﺪ وداﻣﺒﻠﺪور ﭼﻮﺑﺶ را ﭘﺎﯾﯿﻦ اورد و ﻃﻠﺴﻢ را ﻗﻄﻊ ﮐﺮد‪.....‬ﻫﺮي دوﺑﺎره روي‬

‫زاﻧﻮﻫﺎﯾﺶ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد داﺷﺖ ﻧﻔﺲ ﻧﻔﺲ ﻣﯽ زد ‪....‬‬

‫ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮدم اﯾﻦ دﻓﻌﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺗﻼش ﮐﻨﯽ ﻫﺮي‪...‬‬‫ﻫﺮي از روي زﻣﯿﻦ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و اﯾﺴﺘﺎد و ﺑﻪ داﻣﺒﻠﺪور ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪...‬‬
‫‪...‬ﯾﻪ ﺑﺎر دﯾﮕﻪ اﻣﺘﺤﺎن ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ‪...‬ذﻫﻨﺖ رو ﺧﺎﻟﯽ ﮐﻦ ﻫﺮي‪....‬ﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐﻦ وﺗﺎ ﻣﻦ وارد ذﻫﻨﺖ ﺷﺪم ﻃﻠﺴﻤﻢ‬‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪114‬‬


‫ﮐﻦ ‪ ...‬ﺑﻬﻢ اﺟﺎزه ﻧﺪه ﺟﻠﻮﺗﺮ ﺑﺮم و ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮﺗﺖ دﺳﺖ ﭘﯿﺪا ﮐﻨﻢ‪....‬وﻗﺘﯽ زﯾﺮ ﻃﻠﺴﻢ ﻓﺮﻣﺎن ﻫﺴﺘﯽ ﭼﻄﻮري ﻋﻤﻞ ﻣﯽ‬

‫ﮐﻨﯽ؟اﯾﻨﻢ ﻣﺜﻞ اوﻧﻮ ﻓﻘﻂ ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐﻨﯽ و ﺑﺨﻮاي ﮐﻪ ذﻫﻨﺖ رو ﺑﺒﻨﺪي‪...‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﭼﻮﺑﺶ را ﺑﻪ ﻃﺮف ﻫﺮي ﮔﺮﻓﺖ و ﻫﺮي ﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐﺮد‪....‬‬
‫‪-‬ﻟﻪ ﺟﯽ ﻟﯽ ﻣﻨﺲ!!!‬

‫ﺟﻨﯿﻨﯽ در ﺗﺎﻻر اﺳﺮار ﺑﻮد و رﯾﺪل ﺑﺎﻻي ﺳﺮش اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد‪...‬ﻫﺮي و ﺳﯿﺮﯾﻮس ﮐﻨﺎر درﯾﺎﭼﻪ ﺑﻮدﻧﺪ و ﺻﺪﻫﺎ‬

‫دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎز ﺑﻪ ﻃﺮف آﻧﻬﺎ ﻣﯽ آﻣﺪ‪....‬‬

‫ﺻﺪاﯾﯽ را ﮐﻪ وﻗﺘﯽ زﯾﺮ ﻃﻠﺴﻢ ﻓﺮﻣﺎن ﺑﻮد ﻣﯽ ﺷﻨﯿﺪ دوﺑﺎره در ذﻫﻨﺶ ﺷﻨﯿﺪ‪:‬ﺟﻠﺸﻮ ﺑﮕﯿﺮ‪.....‬‬
‫ﭘﺮﺗﮕﻮ!!!‬‫ﻫﺮي اﺣﺴﺎس ﮐﺮد ﮐﻪ ﻓﺸﺎر ازروي ذﻫﻨﺶ ﺑﺮداﺷﺘﻪ ﺷﺪه ‪...‬ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺶ را ﺑﺎزﮐﺮد و ﺑﻪ داﻣﺒﻠﺪور ﮐﻪ ﻟﺒﺨﻨﺪي‬

‫ﺑﻪ ﻟﺐ داﺷﺖ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪...‬‬

‫ﮐﻤﯽ دﯾﺮ ﻋﻤﻞ ﮐﺮدي وﻟﯽ ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل ﺗﻮﻧﺴﺘﯽ ﺟﻠﻮﻣﻮ ﺑﮕﯿﺮي‪...‬‬‫ﻧﺎﮔﻬﺎن در ﺑﺎز ﺷﺪ و ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ﺳﺮاﺳﯿﻤﻪ وارد ﺷﺪ و ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬وزﯾﺮ ﻫﻤﯿﻦ اﻻن ﭘﯿﻐﺎم داد ﺑﺮي‬

‫وزراﺗﺨﻮﻧﻪ‪ ....‬ﻣﻮﺿﻮع ﻣﻬﻤﯽ ﭘﯿﺶ اوﻣﺪه اﺑﺮﻓﻮرث‪.‬‬

‫داﻣﺒﻠﺪور ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻫﺮي ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻓﺮدا ﻫﻤﯿﻦ ﺳﺎﻋﺖ ﺑﯿﺎ اﯾﻨﺠﺎ ﻫﺮي‪.‬‬
‫ﺑﺎﺷﻪ‪...‬‬‫داﻣﺒﻠﺪور ﻫﻤﺮاه ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ از ﮐﻼس ﺧﺎرج ﺷﺪﻧﺪ‪...‬ﻫﺮي ﺑﺎ ﺧﻮدش ﻓﮑﺮ ﮐﺮد‪:‬ﯾﻌﻨﯽ ﭼﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎده؟‪...‬آﯾﺎ‬

‫ﺑﺮاي ﮐﺴﯽ اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎده؟‪...‬ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﺑﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮدن؟‪..‬‬

‫ﻫﺮي از ﮐﻼس ﺧﺎرج ﺷﺪ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺑﺮج ﮔﺮﯾﻔﯿﻨﺪور رﻓﺖ ﺗﺎ ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺘﻮاﻧﺪ رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن را ﭘﯿﺪا ﮐﻨﺪ‪...‬ﻫﻨﻮز ﺑﻪ‬

‫ﺑﺎﻧﻮي ﭼﺎق ﻧﺮﺳﯿﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﮐﺴﯽ او را از ﭘﺸﺖ ﺻﺪا ﮐﺮد‪...‬‬
‫ﻫﺮي!!‬‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪115‬‬


‫او ﺑﺮﮔﺸﺖ و رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن را دﯾﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ ﺑﻪ ﻃﺮﻓﺶ ﻣﯽ آﻣﺪﻧﺪ‪...‬رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺟﻠﻮي ﻫﺮي اﯾﺴﺘﺎدﻧﺪ و‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﯽ دوﻧﯽ ﭼﯽ ﺷﺪه؟‬
‫‪-‬ﻧﻪ‪...‬ﭼﻪ ﻃﻮر ﻣﮕﻪ؟‬

‫رون‪:‬ﻟﻮﭘﯿﻦ اوﻣﺪ و ﺑﻪ ﻣﻮدي ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮن وزارﺗﺨﻮﻧﻪ‪...‬اﻧﮕﺎر ﻣﺸﮑﻠﯽ ﭘﯿﺶ اوﻣﺪه‪.‬‬
‫ﻫﺮي ‪:‬ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ﻫﻢ اوﻣﺪ و ﺑﻪ داﻣﺒﻠﺪور ﮔﻔﺖ ﮐﻪ وزﯾﺮ ﭘﯿﻐﺎم ﻓﺮﺳﺘﺎده ﮐﻪ ﺑﺮه وزارﺗﺨﻮﻧﻪ‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺣﺘﻤﺎ اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎده‪...‬‬
‫رون‪:‬ﮐﺎش ﻓﺮد و ﺟﺮج ﺑﯿﺎن ﺗﺎ از اوﻧﻬﺎ ﺳﻮال ﮐﻨﯿﻢ‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ رون ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬اوﻧﺎ ﺑﻪ ﻣﺎ ﭼﯿﺰي ﻧﻤﯽ ﮔﻦ‪.‬‬
‫رون‪:‬ﭼﺮا؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﺻﺪاي ﺑﻠﻨﺪي ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﻮن ﺣﺘﻤﺎ داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻬﺸﻮن ﻣﯿﮕﻪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﺎ ﭼﯿﺰي ﻧﮕﻦ‪.‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬اﮔﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاﯾﻦ ﺑﺎزﻫﻢ دﻋﻮا ﮐﻨﯿﺪ ﻣﻦ ﺑﺮم‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن آﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪ و ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن داد و ﭼﯿﺰي ﻧﮕﻔﺖ‪.‬‬
‫ﻫﺮﺳﻪ ﺑﺪون ﮔﻔﺘﻦ ﺣﺮﻓﯽ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺑﺎﻧﻮي ﭼﺎق رﻓﺘﻨﺪ‪...‬از ﺗﺎﺑﻠﻮ ﻋﺒﻮر ﮐﺮدﻧﺪ و وارد ﺳﺎﻟﻦ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﺷﺪﻧﺪ و روي‬

‫ﻣﺒﻠﻬﺎ ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ‪....‬ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﺣﺮﻓﯽ ﻧﺰد و ﻣﺪﺗﯽ ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﻓﺮو رﻓﺘﻨﺪ ﺗﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﺑﺎ ﺻﺪاي ﭘﺎﻗﯽ از ﺟﺎ ﭘﺮﯾﺪﻧﺪ‪....‬داﺑﯽ ﺑﺎ‬
‫ﭼﺸﻤﻬﺎي ﺳﺒﺰ ﺑﺰرﮔﺶ رو ﺑﻪ روي آﻧﻬﺎ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد و ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد‪....‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬داﺑﯽ!!!‬
‫داﺑﯽ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬داﺑﯽ از دﯾﺪن ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻪ‪...‬‬
‫رون‪:‬ﺗﻮ اﯾﻨﺠﺎ ﭼﯽ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟‬
‫اوﻣﺪم ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ رو ﺑﺒﯿﻨﻢ‪...‬داﺑﯽ ﺑﺎ ﭼﺸﻤﻬﺎي ﭘﺮ از اﺷﮏ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و اداﻣﻪ داد‪:‬داﺑﯽ از ﻣﺮگ ﭘﺮﻓﺴﻮر‬‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪116‬‬


‫داﻣﺒﻠﺪور ﺧﯿﻠﯽ ﻧﺎراﺣﺖ ﺷﺪ‪....‬اﻣﺎ داﺑﯽ ﻣﯽ دوﻧﻪ ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻪ ﻫﻤﻮﻧﻮ ﮐﻪ ﻣﯽ دوﻧﯽ رو ﻧﺎﺑﻮد ﮐﻨﻪ‪....‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬اﻣﯿﺪوارم داﺑﯽ‪..‬‬
‫داﺑﯽ‪:‬ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺪوﻧﻪ ﮐﻪ ﺟﻦ ﻫﺎي ﺧﻮﻧﮕﯽ از اﯾﺸﻮن ﺣﻤﺎﯾﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ و ﻫﺮ وﻗﺖ ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ ﺑﻪ ﮐﻤﮏ ﻧﯿﺎز‬

‫داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ داﺑﯽ و دوﺳﺘﺎﻧﺶ ﺑﻪ ﮐﻤﮑﺸﻮن ﻣﯿﺎن‪...‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ داﺑﯽ‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﺑﻪ داﺑﯽ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد وﻧﺎﮔﻬﺎن ﻓﮑﺮي ﺑﻪ ذﻫﻨﺶ رﺳﯿﺪ‪...‬‬
‫داﺑﯽ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﺑﺮام ﯾﻪ ﮐﺎر ﺑﮑﻨﯽ؟‬‫داﺑﯽ ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬داﺑﯽ از اﯾﻨﮑﻪ ﺑﺮاي ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ ﮐﺎري ﺑﮑﻨﻪ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﻣﯽ ﺷﻪ‪...‬‬
‫ﯾﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎده ﮐﻪ ﻣﺎ از اون ﺑﯽ ﺧﺒﺮﯾﻢ‪...‬ﻣﯽ ﺧﻮام ﺑﻔﻬﻤﯽ ﭼﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎده و ﺑﯿﺎي ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﮕﯽ‪.‬‬‫ﻫﺮﻣﯿﻮن اﻋﺘﺮاض ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﺮي ﺗﻮ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﯽ اﯾﻦ ﮐﺎر رو ﺑﮑﻨﯽ‪...‬‬
‫رون‪:‬ﻣﯽ ﺷﻪ ﺑﮕﯽ ﭼﺮا؟‬
‫ﭼﻮن اﮔﻪ ﻻزم ﺑﻮد ﺧﻮدﺷﻮن ﺑﻬﺖ ﻣﯽ ﮔﻔﺘﻦ‪...‬‬‫ﻫﺮي ﺑﺪون ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن رو ﺑﻪ داﺑﯽ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﺰار ﮐﺴﯽ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺑﺸﻪ ﮐﻪ داري ﭼﯽ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﯽ‪.‬‬
‫داﺑﯽ ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن داد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﺸﻢ ﻗﺮﺑﺎن‪.‬‬
‫داﺑﯽ ﺑﺎ ﺻﺪاي ﭘﺎﻗﯽ ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪ ‪....‬‬
‫رون رو ﺑﻪ ﻫﺮي ﮐﺮد و ﺑﺮاي اﯾﻦ ﮐﻪ ﺑﺤﺚ رو ﻋﻮض ﮐﻨﻪ ﮔﻔﺖ‪:‬راﺳﺘﯽ ﮐﻼﺳﺖ ﭼﻪ ﻃﻮر ﺑﻮد؟‬
‫ﺧﻮب ﺑﻮد‪...‬ﺑﻬﺘﺮ از ﮐﻼﺳﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎ اون ﻋﻮﺿﯽ داﺷﺘﻢ‪.‬‬‫رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﻨﻈﻮر ﻫﺮي ﺷﺪﻧﺪ و ﻫﯿﭻ ﮐﺪام ﺣﺮﻓﯽ ﻧﺰدﻧﺪ‪....‬ﻫﺮي ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﺑﻪ ﻃﺮف در رﻓﺖ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪117‬‬


‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﮐﺠﺎ ﻣﯽ ري؟‬
‫ﻫﺮي ﺑﺪون اﯾﻦ ﮐﻪ ﺑﺮﮔﺮدد ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﯿﺮم ﻗﺪم ﺑﺰﻧﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮي از ﺳﺎﻟﻦ ﻋﻮﻣﯽ ﺧﺎرج ﺷﺪ‪....‬ﻓﮑﺮش اوﻧﻘﺪر ﻣﺸﻐﻮل ﺑﻮد ﮐﻪ ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺖ ﮐﺠﺎ دارد ﻣﯽ رود‪ ....‬از را ﻫﺮو‬

‫ﻫﺎ ﻣﯽ ﮔﺬﺷﺖ ﺑﺪون اﯾﻨﮑﻪ ﺑﺪاﻧﺪ ﻣﻘﺼﺪش ﮐﺠﺎﺳﺖ‪...‬اﻓﮑﺎرش او را راﻫﺖ ﻧﻤﯽ ﮔﺬاﺷﺖ‪...‬ﺑﻪ داﻣﺒﻠﺪور ﻓﮑﺮ ﻣﯽ‬
‫ﮐﺮد ﮐﻪ ﭼﺮا ﺑﻪ اﺳﻨﯿﭗ اﻋﺘﻤﺎد ﮐﺮده ﺑﻮد در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﯽ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻣﻮاﻇﺐ اون ﺑﺎﺷﺪ‪....‬ﺑﻘﯿﻪ ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز ﻫﺎ ﮐﺠﺎ‬
‫ﺑﻮدﻧﺪ و ر‪.‬ا‪.‬ب ﮐﯽ ﺑﻮد؟‪..‬اﯾﺎ ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﻗﺎب آوﯾﺰ را ﻧﺎﺑﻮد ﮐﻨﺪ؟‪...‬آﯾﺎ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﻘﯿﻪ ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز ﻫﺎ را‬

‫ﭘﯿﺪا و ﻧﺎﺑﻮد ﮐﻨﺪ؟‪...‬آﯾﺎ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺧﻮد وﻟﺪﻣﻮرت را ﻧﺎﺑﻮد ﮐﻨﺪ؟‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﻧﺎﺧﻮداﮔﺎه اﯾﺴﺘﺎد و ﺧﻮدش را ﺑﯿﺮون از ﻣﺤﻮﻃﻪ ﻗﻠﻌﻪ دﯾﺪ‪...‬اﺻﻼ ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﭼﻪ ﻃﻮر اﯾﻨﺠﺎ آﻣﺪه‪....‬ﺑﻪ‬
‫آراﻣﯽ ﺑﻪ ﻃﺮف ﻣﻘﺒﺮه ﺳﻔﯿﺪ ﺑﻪ راه اﻓﺘﺎد‪...‬وﻗﺘﯽ داﺷﺖ ﺑﻪ ﻣﻘﺒﺮه ﻧﺰدﯾﮏ ﻣﯽ ﺷﺪ اﺣﺴﺎس ﻋﺠﯿﺒﯽ داﺷﺖ‪...‬اون ﻧﻤﯽ‬

‫ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﻪ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺑﯿﺎد وﻟﯽ ﺣﺎﻻ آﻣﺪه ﺑﻮد و ﮐﻨﺎر ﻣﻘﺒﺮه اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد‪....‬ﺧﻮرﺷﯿﺪ روي ﻣﻘﺒﺮه ﻣﯽ ﺗﺎﺑﯿﺪ و‬
‫درﺧﺸﺸﯽ ﺧﺎص ﺑﻪ آن ﻣﯽ داد‪...‬ﻫﺮي ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ ﻣﻘﺒﺮه ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪....‬ﺑﺎور ﻧﻤﯽ ﮐﺮد اﯾﻦ ﻗﺒﺮ ﺑﺰرﮔﺘﺮﯾﻦ ﺟﺎدوﮔﺮ‬

‫دﻧﯿﺎ ﺑﺎﺷﻪ‪...‬ﻗﺒﺮ آﻟﺒﻮس داﻣﺒﻠﺪور‪...‬اﺷﮏ از ﭼﺸﻤﻬﺎي ﺳﺒﺰش ﺟﺎري ﺷﺪ و از ﮔﻮﻧﻪ ﻫﺎﯾﺶ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻟﻐﺰﯾﺪ ‪...‬ﮐﻨﺎر ﻗﺒﺮ‬
‫ﻧﺸﺴﺖ و اﺷﮑﻬﺎﯾﺶ ﺷﺪت ﯾﺎﻓﺖ‪....‬او ﺗﻤﺎم ﺣﺎﻣﯿﺎﻧﺶ را از دﺳﺖ داده ﺑﻮد‪....‬ﭘﺪروﻣﺎدرش ‪...‬ﺳﯿﺮﯾﻮس‪...‬و در آﺧﺮ‬

‫داﻣﺒﻠﺪور‪...‬ﺣﺎﻻ او ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻮد و ﺑﺎﯾﺪ ﺧﻮدش راه ﺳﺨﺘﯽ را ﮐﻪ در ﭘﯿﺶ داﺷﺖ ﻣﯽ رﻓﺖ‪....‬ﻫﺮي ﺑﻪ اﺳﻢ داﻣﺒﻠﺪور‬

‫روي ﺳﻨﮓ ﻗﺒﺮ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪...‬‬

‫‪-‬ﭼﺮا؟‪...‬ﭼﺮا ﺑﻪ اون اﻋﺘﻤﺎد ﮐﺮدي؟ﻣﻦ ﮐﻪ داﺋﻢ داﺷﺘﻢ ﺑﻬﺖ ﻫﺸﺪار ﻣﯽ دادم‪...‬ﭼﺮا ﺑﻪ اون ﻋﻮﺿﯽ اﻋﺘﻤﺎد‬

‫ﮐﺮدي؟‪..‬ﭼﺮا ﺑﻪ ﺣﺮﻓﻢ ﮔﻮش ﻧﺪادي؟‪...‬ﭼﺮا ﻣﻨﻮ ﺗﻨﻬﺎ ﮔﺬاﺷﺘﯽ ؟ﭼﺮا؟ﭼﺮا؟‪...‬‬

‫ﺑﺎ ﻫﺮ ﺟﻤﻠﻪ اﺷﮑﻬﺎي ﺑﯿﺸﺘﺮي از ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺶ ﺳﺮازﯾﺮ ﻣﯽ ﺷﺪ وﻟﯽ ﻫﯿﭻ ﺗﻼﺷﯽ ﺑﺮاي ﻣﺘﻮﻗﻒ ﯾﺎ ﭘﺎك ﮐﺮدن آﻧﻬﺎ‬

‫ﻧﻤﯽ ﮐﺮد‪...‬ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﮔﺬﺷﺖ‪...‬ﻫﺮي ﻫﻤﺎن ﻃﻮر ﺑﻪ ﻗﺒﺮ ﺧﯿﺮه ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد‪...‬دﯾﮕﺮ ﮔﺮﯾﻪ ﻧﻤﯽ ﮐﺮد و اﺷﮑﻬﺎﯾﺶ‬

‫ﺧﺸﮏ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪.....‬ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﭼﻪ ﻣﺪت اﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﻨﺎر ﻗﺒﺮ ﻧﺸﺴﺘﻪ‪...‬ﺧﻮرﺷﯿﺪ داﺷﺖ ﻏﺮوب ﻣﯽ ﮐﺮد و‬
‫آﺳﻤﺎن ﺑﻪ رﻧﮓ ﺳﺮخ درآﻣﺪه ﺑﻮد ‪....‬ﻫﺮي ﺑﻪ آﺳﻤﺎن ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﺑﺎ دﯾﺪن ﻏﺮوب ﺧﻮرﺷﯿﺪ ﻓﻬﻤﯿﺪ ﮐﻪ ﻣﺖ زﯾﺎدﯾﻪ‬

‫ﮐﻪ ﺑﯿﺮون اوﻣﺪه‪....‬‬
‫‪-‬ﻫﺮي!!!‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪118‬‬


‫ﻫﺮي ﺑﺮﮔﺸﺖ و رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن و ﺟﯿﻨﯽ را دﯾﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻃﺮﻓﺶ ﻣﯽ آﻣﺪﻧﺪ‪...‬ﻫﺮي ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﺑﻪ ﭼﻬﺮه‬

‫دوﺳﺘﺎﻧﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪...‬ﻫﺮﺳﻪ ﻧﮕﺮان ﺑﻮدﻧﺪ وﺑﺎﻧﺎراﺣﺘﯽ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ‪....‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﯿﭻ ﻣﻌﻠﻮم ﻫﺴﺖ ﮐﺠﺎﯾﯽ؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﺟﯿﻨﯽ ﮔﻔﺖ‪....:‬ﻣﯽ دوﻧﯽ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻋﺘﻪ دﻧﺒﺎﻟﺖ ﻣﯽ ﮔﺮدﯾﻢ؟‬

‫ﻫﺮي‪:‬ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﻧﮕﺮاﻧﺘﻮن ﮐﻨﻢ‪....‬وﻗﺘﯽ از ﺳﺎﻟﻦ ﺧﺎرج ﺷﺪم ﻓﮑﺮم اوﻧﻘﺪر ﻣﺸﻐﻮل ﺑﻮد ﮐﻪ ﻧﻤﯽ دوﻧﺴﺘﻢ ﮐﺠﺎ‬

‫ﻣﯽ رم‪ ...‬وﻗﺘﯽ ﺑﻪ دورو ﺑﺮم ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم ﺧﻮدﻣﻮ اﯾﻨﺠﺎ دﯾﺪم‪....‬‬

‫رون‪:‬ﺧﯿﻠﯽ ﻧﮕﺮاﻧﺖ ﺑﻮدﯾﻢ رﻓﯿﻖ ‪...‬ﻓﮑﺮ ﮐﺮدﯾﻢ اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎده‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ‪:‬ﺗﻮ ﭼﻄﻮري از ﻗﻠﻌﻪ اوﻣﺪي ﺑﯿﺮون؟‬
‫ﻫﺮي ﻓﮑﺮ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ در ﺑﺎز ﺑﻮد‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬وﻟﯽ ﭘﺮﻓﺴﻮر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﺑﻪ ﺟﺰ اون ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻪ درﻫﺎ رو ﺑﺎز‬

‫ﮐﻨﻪ‪...‬‬

‫ﻫﺮي‪:‬ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ اوﻣﺪه؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﻧﻪ‪...‬ﻫﻨﻮز ﮐﺴﯽ ﻧﯿﻮﻣﺪه‪.‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ‪:‬ﺷﺎﯾﺪ ﻣﻮﻗﻊ رﻓﺘﻦ در رو ﺑﺎز ﮔﺬاﺷﺘﻦ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬وﻟﯽ ﻣﺎ ﻧﻤﯽ دوﻧﯿﻢ ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ از ﻗﻠﻌﻪ ﺑﯿﺮون رﻓﺘﻨﺪ ﺗﺎ اﭘﺎرات ﮐﻨﻦ‪....‬ﺷﺎﯾﺪ از ﭘﻮدر ﻓﻠﻮ اﺳﺘﻔﺎده ﮐﺮده ﺑﺎﺷﻦ‪.‬‬
‫رون‪:‬ﺑﺲ ﮐﻦ ﻫﺮﻣﯿﻮن‪...‬دﯾﮕﻪ دارم ﻣﻄﻤﺌﻦ ﻣﯽ ﺷﻢ ﮐﻪ ﻣﻮدي روت ﺗﺎﺛﯿﺮ ﮔﺬاﺷﺘﻪ‪....‬داري ﻣﺜﻞ اون ﺣﺮف م‬

‫زﻧﯽ‪.‬‬

‫ﺟﯿﻨﯽ و ﻫﺮي ﺧﻨﺪﯾﺪﻧﺪ و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﻢ ﻟﺒﺨﻨﺪي زد‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﻓﻘﻂ ﻧﮕﺮاﻧﻢ ﮐﻪ ﻧﮑﻨﻪ ﮐﺲ دﯾﮕﻪ اي وارد ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺷﺪه ﺑﺎﺷﻪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪119‬‬


‫ﻫﺮي‪:‬ﺧﻮدت اﻻن ﮔﻔﺘﯽ ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﺑﻪ ﺟﺰ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻪ در رو ﺑﺎز ﮐﻨﻪ‪....‬اﯾﻨﻢ ﺑﻬﺖ ﺑﮕﻢ ﮐﻪ ﻫﯿﭻ‬

‫ﮐﺲ ﺑﺪون اﺟﺎزه وزﯾﺮ و رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻪ وارد ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺑﺸﻪ‪....‬‬

‫رون ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ دورو ﺑﺮ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﻮا داره ﺗﺎرﯾﮏ ﻣﯽ ﺷﻪ‪...‬ﺑﯿﺎﯾﻦ ﺑﺮﯾﻢ ‪.‬‬
‫ﻫﺮﭼﻬﺎر ﻧﻔﺮ ﺑﻪ ﻃﺮف ﻗﻠﻌﻪ راه اﻓﺘﺎدﻧﺪ ‪....‬‬
‫*****************************************************************‬

‫*******‬

‫ﺻﺒﺢ روز ﺑﻌﺪ وﻗﺘﯽ داﺷﺘﻨﺪ ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ﻣﯽ ﺧﻮردﻧﺪ ﻓﺮد و ﺟﺮج وارد ﺑﺮج ﺷﺪﻧﺪ‪....‬‬
‫ﻓﺮد‪:‬ﺳﻼم ‪...‬‬
‫رون ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺷﻤﺎ اﯾﻦ ﺟﺎ ﭼﯽ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﯿﺪ؟‬
‫ﻓﺮد‪:‬ﺗﻮ ﻫﻨﻮز ﯾﺎد ﻧﮕﺮﻓﺘﯽ ﺟﻮاب ﺳﻼم رو ﺑﺪي؟‬
‫رون ﺑﻪ ﺑﺮادرﻫﺎﯾﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﺐ‪..‬ﺳﻼم‪.‬‬
‫ﻫﺮي و ﺟﯿﻨﯽ و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﻢ ﺑﺎ دوﻗﻠﻮﻫﺎ اﺣﻮال ﭘﺮﺳﯽ ﮐﺮدﻧﺪ‪...‬ﻓﺮد و ﺟﺮج ﮐﻨﺎر ﻫﺮي ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ و ﻟﻘﻤﻪ اي ﺑﺮ‬

‫داﺷﺘﻨﺪ‪....‬‬

‫ﺟﺮج‪:‬اوﻣﺪﯾﻢ ﺷﻤﺎ ﻫﺎ رو ﺑﺒﯿﻨﯿﻢ‪....‬ﻋﯿﺒﯽ داره؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن اﺑﺮوﻫﺎﯾﺶ را ﺑﺎﻻ ﺑﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬واﻗﻌﺎ؟‬
‫ﻓﺮد و ﺟﺮج ﺟﻮاﺑﯽ ﻧﺪادﻧﺪ‪.....‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺣﺘﻤﺎ ﻣﺤﻔﻞ ﺟﻠﺴﻪ ﮔﺬاﺷﺘﻪ‪...‬ﺑﺮاي ﻫﻤﻮن اﺗﻔﺎﻗﯽ ﮐﻪ دﯾﺮوز اﻓﺘﺎده؟‬
‫رون ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﯿﺸﻪ ﺑﮕﯿﻦ ﭼﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎده؟‬
‫ﻓﺮد ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﻮ ﻫﻤﯿﺸﻪ از ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ اﻃﻼع داري‪...‬ﻧﻪ؟‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪120‬‬


‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﻣﻦ ﻓﻘﻂ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ‪...‬ﻫﻤﯿﻦ‪.‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ‪:‬ﭘﺲ ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ دﻟﯿﻞ ﻣﺎﻣﺎن ﺻﺒﺤﺎﻧﺸﻮ ﺧﯿﻠﯽ زود ﺧﻮرد و ﮔﻔﺖ داره ﻣﯽ ره ﭘﯿﺶ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ‪.‬‬
‫رون ﺑﺎ ﺑﯿﻘﺮاري دوﺑﺎره ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺑﮕﯿﻦ ﭼﯽ ﺷﺪه؟‪....‬ﭼﺮا ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ و ﻣﻮدي و داﻣﺒﻠﺪور دﯾﺮوز ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ ﺑﻪ‬
‫وزارﺗﺨﻮﻧﻪ رﻓﺘﻨﺪ؟‬
‫ﻫﺮي ﻣﺸﺘﺎﻗﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﻓﺮد و ﺟﺮج ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺟﻮاب ﺷﺪ و اﻣﯿﺪوار ﺑﻮد ﮐﻪ از ﻣﻮﺿﻮع ﺳﺮ در ﺑﯿﺎورد‪....‬‬
‫ﻓﺮد ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن داد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﯿﻢ ﺑﮕﯿﻢ‪...‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ‪:‬ﭼﺮا؟‬
‫ﻓﺮد و ﺟﺮج زﯾﺮ ﭼﺸﻤﯽ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧﺪ و ﻫﻤﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ اﯾﻦ ﻧﮕﺎه ﺧﺎص ﺷﺪﻧﺪ‪...‬‬
‫ﺟﺮج‪:‬داﻣﺒﻠﺪور ﮔﻔﺘﻪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﻮﻗﺶ ﺷﻤﺎ ﻫﻢ ﻣﯽ ﻓﻬﻤﯿﺪ‪.‬‬
‫ﻓﺮد و ﺟﺮج ﻫﺮ دو ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪﻧﺪ ‪....‬ﻓﺮد‪:‬ﻣﺎ دﯾﮕﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﯾﻢ‪....‬ﺑﻌﺪا ﻣﯽ ﺑﯿﻨﯿﻤﺘﻮن‪.‬‬
‫ﻓﺮد و ﺟﺮج ﺑﻪ ﺳﻤﺖ در رﻓﺘﻨﺪ و ﻫﺮي ﺗﺎ ﺧﺎرج ﺷﺪﻧﺸﺎن آﻧﻬﺎ را ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺶ دﻧﺒﺎل ﮐﺮد‪....‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﯾﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎده ﮐﻪ ﻧﻤﯽ ﺧﻮان ﻣﻦ ﺑﺪوﻧﻢ‪....‬ﯾﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﻨﻢ ﻣﺮﺑﻮط ﻣﯽ ﺷﻪ‪....‬اﯾﻨﻮ ﺣﺲ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ‪.‬‬
‫ﺳﻪ ﻧﻔﺮ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧﺪ و ﻫﻤﻪ ﻣﯽ دوﻧﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺣﻖ ﺑﺎ اوﻧﻪ‪....‬‬
‫ﺑﻌﺪ از اﯾﻦ ﮐﻪ ﻫﺮي ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ اش را ﺗﻤﺎم ﮐﺮد ﺑﻪ دوﺳﺘﺎﻧﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﻄﻮره ﺑﺮﯾﻢ اﺗﺎق ﻧﯿﺎزﻣﻨﺪي ﻫﺎ؟!‬
‫رون‪:‬ﺑﺮاي ﭼﯽ؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﯽ ﺧﻮاي دوﺑﺎره ﺑﻬﻤﻮن آﻣﻮزش ﺑﺪي؟‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﻧﻪ‪...‬ﻓﻘﻂ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ ‪...‬ﻫﻤﯿﻦ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﭘﺲ ﺑﺮﯾﻢ‪....‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪121‬‬


‫رون ﺑﺎ اﻋﺘﺮاض ﮔﻔﺖ‪:‬وﻟﯽ ﻣﻦ ﻫﻨﻮز ﺻﺒﺤﺎﻧﻤﻮ ﺗﻤﻮم ﻧﮑﺮدم‪...‬‬
‫رون ﺑﺎ ﻧﮕﺎه ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺣﺮﻓﺸﻮ ﻗﻄﻊ ﮐﺮد و ﺑﺎ ﻧﺎرﺿﺎﯾﺘﯽ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪...‬‬
‫ﻫﻤﮕﯽ از ﺳﺎﻟﻦ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﺧﺎرج ﺷﺪﻧﺪ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻃﺒﻘﻪ ﻫﻔﺘﻢ ﺑﻪ راه اﻓﺘﺎدﻧﺪ‪....‬وﻗﺘﯽ ﺟﻠﻮي ﺗﺎﺑﻠﻮ ﻓﺮﺷﯽ ﮐﻪ ﻏﻮﻟﻬﺎ‬

‫ﻣﺸﻐﻮل رﻗﺼﯿﺪن ﺑﻮدﻧﺪ رﺳﺪﻧﺪ ﻫﺮي ﺟﻠﻮي دﯾﻮار ﺑﺪون ﻗﺎب اﯾﺴﺘﺎد و ﺷﺮوع ﺑﻪ راه رﻓﺘﻦ ﮐﺮد‪....‬‬

‫‪-‬ﻣﺎ ﺑﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﺑﺮاي ﯾﺎدﮔﯿﺮي ﻣﺒﺎرزه و ﯾﻪ ﺑﺎﻗﺎت ﺑﻪ ﺷﮑﻞ دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎز ﻧﯿﺎز دارﯾﻢ ‪....‬ﻣﺎ ﺑﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﺑﺮاي ﯾﺎدﮔﯿﺮي‬

‫ﻣﺒﺎرزه و ﯾﻪ ﺑﺎﻗﺎت ﺑﻪ ﺷﮑﻞ دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎزﻧﯿﺎز دارﯾﻢ‪....‬ﻣﺎ ﺑﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﺑﺮاي ﯾﺎد ﮔﯿﺮي ﻣﺒﺎرزه و ﯾﻪ ﺑﺎﻗﺎت ﺑﻪ ﺷﮑﻞ دﯾﻮاﻧﻪ‬

‫ﺳﺎز ﻧﯿﺎز دارﯾﻢ‪...‬‬

‫ﺑﻌﺪ از ﺳﻪ ﺑﺎر ﻗﺪم زدن اﯾﺴﺘﺎد‪...‬رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن و ﺟﯿﻨﯽ ﮐﻨﺎر ﻫﺮي اﯾﺴﺘﺎدﻧﺪ و ﺑﻪ در ﺑﺰرگ ﺑﻘﺮاق ﻧﮕﺎه‬

‫ﮐﺮدﻧﺪ‪....‬ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﺟﻠﻮ رﻓﺖ در رو ﺑﺎز ﮐﺮد و زودﺗﺮ از ﺑﻘﯿﻪ وارد ﺷﺪ‪......‬ﻫﺮي و رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ‬

‫دﻧﺒﺎل ﺟﯿﻨﯽ وارد ﺷﺪﻧﺪ‪.......‬اﺗﺎق ﺑﻪ ﻫﻤﺎن ﺷﮑﻠﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺳﺎل ﭘﻨﺠﻢ دﯾﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪.......‬ﻓﻀﺎي ﺑﺰرگ اﺗﺎق ﺑﺎ ﻣﺸﻌﻞ‬

‫ﻫﺎﯾﯽ روﺷﻦ ﺷﺪه ﺑﻮد و دور ﺗﺎدوراﺗﺎق ﻗﻔﺴﺎ ﻫﺎﯾﯽ از ﮐﺘﺎب وﺟﻮد داﺷﺖ و روي زﻣﯿﻦ ﮐﻮﺳﻦ ﻫﺎي ﺑﺰرﮔﯽ ﺑﻪ‬

‫ﭼﺸﻢ ﻣﯽ ﺧﻮرد‪ ....‬ﻓﻘﻂ ﯾﻪ ﮐﻤﺪ ﮐﻬﻨﻪ ﺑﻪ وﺳﺎﯾﻞ اﺗﺎق اﺿﺎﻓﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد و درﺳﺖ ﮐﻨﺎر دﯾﻮار و روﺑﻪ روﯾﺸﺎن ﻗﺮار‬
‫داﺷﺖ‪...‬‬

‫ﺟﯿﻨﯽ روي ﯾﮑﯽ از ﮐﻮﺳﻦ ﻫﺎ ﻧﺸﺴﺖ و ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬دﻟﻢ ﺑﺮاي اﯾﻨﺠﺎ ﺗﻨﮓ ﺷﺪه ﺑﻮد‪....‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﻢ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻗﻔﺴﻪ ﮐﺘﺎب ﻫﺎ رﻓﺖ و در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﮐﺘﺎﺑﯽ ﺑﻪ ﺟﻠﺪ ﺳﯿﺎه را ﺑﺮ ﻣﯽ داﺷﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻨﻢ ﻫﻤﯿﻦ‬

‫ﻃﻮر‪...‬او ﮐﺘﺎب را ﺑﺎز ﮐﺮد و اداﻣﻪ داد‪:‬ﻣﺎ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯿﻢ از اﯾﻦ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﯿﻢ‪....‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬اول ﻣﯽ ﺧﻮام ﺷﻤﺎ روي ﻃﻠﺴﻢ ﭘﺎﺗﺮﻧﻮس ﮐﺎر ﮐﻨﯿﺪ‪.‬‬
‫رون ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬وﻟﯽ ﻣﺎ اﯾﻨﻮ ﺳﺎل ﭘﻨﺠﻢ ﯾﺎدﮔﺮﻓﺘﯿﻢ‪.‬‬

‫ﻫﺮي‪:‬ﺷﻤﺎ اﻧﺠﺎم ﻃﻠﺴﻢ رو ﯾﺎد ﮔﺮﻓﺘﯿﺪ‪....‬ﻣﻌﻠﻮم ﻧﯿﺴﺖ وﻗﺘﯽ ﺑﺎ ﯾﻪ دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎز ﻣﻮاﺟﻪ ﺷﯿﺪ ﭼﻪ ﻗﺪر دوام ﻣﯿﺎرﯾﺪ‪..‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺳﺮش را از روي ﮐﺘﺎب ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺣﻖ ﺑﺎ ﻫﺮﯾﻪ‪....‬وﻟﯽ ﺗﻮ ﭼﻪ ﻃﻮر ﻣﯽ ﺧﻮاي ‪....‬‬
‫ﻫﺮي ﺣﺮف ﻫﺮﻣﯿﻮن را ﻗﻄﻊ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ ﺑﺮاﺗﻮن ﯾﻪ دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎز واﻗﻌﯽ ﻣﯿﺎرم‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪122‬‬


‫ﺟﯿﻨﯽ‪:‬ﭼﯽ؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﻣﻌﻠﻮم ﻫﺴﺖ ﭼﯽ ﻣﯽ ﮔﯽ؟‬
‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﮐﻤﺪ ﮐﻬﻨﻪ اﺷﺎره ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﻮ اون ﮐﻤﺪ ﯾﻪ دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎز واﻗﻌﯿﻪ‪...‬‬
‫اﯾﻨﺒﺎر ﻫﺮ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ ﺑﺎ ﻓﺮﯾﺎد ﮔﻔﺘﻨﺪ‪:‬ﭼﯽ؟‬
‫ﻫﺮي ﮔﻮﺷﻬﺎﯾﺶ را ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﻪ ﺧﺒﺮﺗﻮﻧﻪ‪...‬ﯾﻪ ﮐﻢ آروم ﺗﺮ‪....‬وﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﭼﻬﺮه دوﺳﺘﺎﻧﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ﺧﻨﺪه‬

‫اش ﮔﺮﻓﺖ اﻣﺎ ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﻧﺨﻨﺪد و ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺖ ﺟﺪي ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﻮ اون ﮐﻤﺪ ﯾﻪ ﺑﺎﻗﺎت ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺷﮑﻞ دﯾﻮاﻧﻪ‬

‫ﺳﺎزه‪...‬وﻗﺘﯽ داﺷﺘﻢ ﺳﻪ ﺑﺎر ﻗﺪم ﻣﯽ زدم اﯾﻨﻮ ﻫﻢ ﺧﻮاﺳﺘﻢ‪....‬‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﯾﻌﻨﯽ ﺧﻮاﺳﺘﯽ ﯾﻪ ﺑﺎﻗﺎت ﺑﻪ ﺷﮑﻞ دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎز ﺧﻮاﺳﺘﯽ؟‬
‫‪-‬آره‪...‬ﻫﻤﻮن ﻃﻮر ﮐﻪ رﯾﻤﻮس ﻃﻠﺴﻢ رو ﺑﻪ ﯾﻪ ﺑﺎﻗﺎرت ﯾﺎدم داد ﻣﻨﻢ ﻫﻤﯿﻦ ﻃﻮر ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﯾﺎد ﻣﯽ دم‪...‬دﯾﺸﺐ‬

‫ﺧﯿﻠﯽ ﻓﮑﺮ ﮐﺮدم و ﺑﻪ اﯾﻦ ﻧﺘﯿﺠﻪ رﺳﯿﺪم ﮐﻪ ﺗﺎ ﻣﺎ ﭼﻔﺖ ﺷﺪﮔﯽ رو ﯾﺎد ﺑﮕﯿﺮﯾﻢ ﯾﻪ ﻣﺪت ﻃﻮل ﻣﯽ ﮐﺸﻪ‪ ...‬و ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ‬

‫ﮐﻪ ﺧﻮدﻣﻮن ﺗﻮ اﯾﻦ ﻣﺪت ﺗﻤﺮﯾﻦ ﮐﻨﯿﻢ‪....‬‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬و اوﻟﯿﻦ ﭼﯿﺰم ﮐﻪ ﺑﻪ ذﻫﻨﺖ رﺳﯿﺪ ﻃﻠﺴﻢ ﭘﺎﺗﺮﻧﻮس و ﯾﻪ دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎز ﺑﻮد‪...‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬آره‪...‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﭘﺲ ﺑﻬﺘﺮه ﺷﺮوع ﮐﻨﯿﻢ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﻣﻘﺎﺑﻞ ﮐﻤﺪ اﯾﺴﺘﺎد ‪...‬ﭼﻮﺑﺶ را ﮐﺸﯿﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬اول ﻣﻦ ﺷﺮوع ﻣﯽ ﮐﻨﻢ‪....‬رو ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﺮد و اداﻣﻪ‬

‫داد‪:‬در ﮐﻤﺪ رو ﺑﺎز ﮐﻦ‪...‬‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﭼﻮﺑﺶ را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﮐﻤﺪ ﮔﺮﻓﺖ ‪:‬آﻻ ﻫﻮ ﻣﻮرا!!!‬
‫در ﮐﻤﺪ ﺑﺎز ﺷﺪ و دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎز ﺑﯿﺮون آﻣﺪ‪....‬ﺑﺎ ﺑﯿﺮون آﻣﺪن دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎز دﻣﺎي اﺗﺎق ﮐﻢ ﺷﺪ و ﻫﻤﻪ اﺣﺴﺎس ﮐﺮدن‬

‫ﮐﻪ ﺷﺎدي ﻫﻢ از وﺟﻮدﺷﺎن ﺑﯿﺮون رﻓﺖ‪...‬ﻫﺮي ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﺧﺎﻃﺮه ﺷﺎد ﮔﺸﺖ و اوﻟﯿﻦ ﺑﻮﺳﻪ اش را ﺑﺎ ﺟﯿﻨﯽ ﺑﻪ ﯾﺎد‬
‫آورد‪....‬‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪123‬‬


‫اﮐﺴﭙﮑﺘﻮﭘﺎﺗﺮوﻧﻮم!!!‬‫ﻓﺮﯾﺎد ﻫﺮي در اﺗﺎق ﭘﯿﭽﯿﺪ و ﻗﻮزﻧﯽ ﺑﺰرگ از ﭼﻮﺑﺶ ﺧﺎرج ﺷﺪ و ﺑﻪ ﻃﺮف دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎز رﻓﺖ و آن را دوﺑﺎره‬

‫ﺗﻮي ﮐﻤﺪ ﭘﺮﺗﺎپ ﮐﺮد‪...‬در ﮐﻤﺪ ﺧﻮد ﺑﻪ ﺧﻮد ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪ‪...‬وﻗﺘﯽ ﻫﺮي ﺑﻪ دوﺳﺘﺎﻧﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد رﻧﮓ آﻧﻬﺎ ﭘﺮﯾﺪه ﺑﻮد و‬

‫ﺗﺮس در ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺸﺎن ﻣﻮج ﻣﯽ زد‪...‬‬

‫رون ﻣﻦ ﻣﻦ ﮐﻨﺎن ﮔﻔﺖ‪:‬م‪...‬ﻣﻦ‪...‬ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻢ ﺑﺘﻮﻧﻢ از ﻋﻬﺪه ‪...‬اﯾﻦ ﮐﺎر ‪...‬ﺑﺮﺑﯿﺎم‪...‬‬
‫رون آب دﻫﺎﻧﺶ را ﻗﻮرت داد و ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن و ﺟﯿﻨﯽ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪....‬آن دو ﻫﻢ دﺳﺖ ﮐﻤﯽ از رون ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ و‬

‫ﺗﺮس در ﭼﻬﺮه ﻫﺎﯾﺸﺎن دﯾﺪه ﻣﯽ ﺷﺪ‪....‬‬

‫ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺎ اﻋﺘﻤﺎد ﺑﻪ ﻧﻔﺲ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻤﮑﻨﻪ ﮐﺎر ﺳﺨﺘﯽ ﺑﺎﺷﻪ وﻟﯽ ﻣﻦ ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ از ﭘﺴﺶ ﺑﺮ ﻣﯿﺎﯾﻢ‪...‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪....‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﻣﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺘﻮﻧﯿﻢ از ﺧﻮدﻣﻮن در ﻣﻘﺎﺑﻞ دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ ﮐﻨﯿﻢ‪...‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﺟﻠﻮﺗﺮ آﻣﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﯽ ﺧﻮام اﻣﺘﺤﺎن ﮐﻨﻢ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﺮاي دﻟﮕﺮﻣﯽ دادن ﻟﺒﺨﻨﺪي زد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﯾﮏ ﺧﺎﻃﺮه ﺷﺎد ﻓﮑﺮ ﮐﻦ‪...‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن داد ‪...‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﮐﺸﯿﺪو ﻣﻘﺎﺑﻞ ﮐﻤﺪ اﯾﺴﺘﺎد‪...‬ﻫﺮي در ﮐﻤﺪ را ﺑﺎز ﮐﺮد‪...‬ﺑﺎ ﺑﯿﺮون‬

‫آﻣﺪن دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎز دوﺑﺎره اﺗﺎق ﺳﺮد ﺷﺪ و ﻧﻮر ﻫﻢ ﮐﻤﺘﺮ ﺷﺪ‪....‬‬

‫ﺟﯿﻨﯽ ﺑﯽ ﺣﺮﮐﺖ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد و ﺑﻪ دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎز ﮐﻪ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﻧﺰدﯾﮑﺘﺮ ﻣﯽ ﺷﺪ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد‪....‬‬
‫ﻫﺮي ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﺟﯿﻨﯽ ﺑﻪ ﯾﻪ ﺧﺎﻃﺮه ﺷﺎد ﻓﮑﺮ ﮐﻦ‪...‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺶ را ﺑﺴﺖ و وﻗﺘﯽ دو ﺑﺎره آﻧﻬﺎ را ﺑﺎز ﮐﺮد ﭼﻮﺑﺶ را ﺑﻪ ﻃﺮف دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎز ﮔﺮﻓﺘﻪ‬

‫ﺑﻮد‪...‬‬

‫اﮐﺴﭙﮑﺘﻮ ﭘﺎﺗﺮوﻧﻮم!!!‬‫ﺑﺨﺎر ﻧﻘﺮه اي رﻧﮕﯽ از ﭼﻮب دﺳﺘﯽ اش ﺑﯿﺮو آﻣﺪ اﻣﺎ ﺟﻠﻮي دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎز را ﻧﮕﺮﻓﺖ و ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﺨﺎر ﻫﻢ‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪124‬‬


‫ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪ‪....‬ﺟﯿﻨﯽ ﺗﺤﺖ ﺗﺎﺛﯿﺮ دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎز ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد و ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ اﻣﮑﺎن داﺷﺖ ﮐﻪ روي زﻣﯿﻦ ﺑﯿﻔﺘﺪ‪...‬‬
‫اﮐﺴﭙﮑﺘﻮﭘﺎﺗﺮوﻧﻮم!!‬‫ﻗﻮزن ﻫﺮي ﻣﺜﻞ دﻓﻌﻪ ﻗﺒﻞ ﺑﻪ دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎز ﺧﻮرد و اوﻧﻮ ﺗﻮ ﮐﻤﺪ ﭘﺮﺗﺎپ ﮐﺮد‪....‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﻮدش آﻣﺪه ﺑﻮد ﺑﻪ ﻃﺮف ﺟﯿﻨﯽ رﻓﺖ و ﺑﻪ او ﮐﻤﮏ ﮐﺮد ﺗﺎ روي ﯾﮑﯽ از ﮐﻮﺳﻦ ﻫﺎ‬

‫ﺑﻨﺸﯿﻨﺪ‪....‬ﻫﺮي و رون ﻫﻢ ﮐﻨﺎر ﺟﯿﻨﯽ ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ؟‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺎ ﺧﻨﺪه ﮔﻔﺖ‪:‬اره‪....‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﮐﺎش ﺷﮑﻼت ﯾﺎ ﺷﯿﺮﻧﯽ داﺷﺘﯿﻢ‪...‬‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن دﺳﺘﺶ را در ﺟﯿﺒﺶ ﻓﺮو ﺑﺮد و ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﺷﮑﻼت ﺑﯿﺮون اورد‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬از دﯾﺮوز ﺗﻮ ﺟﯿﺒﻢ ﻣﻮﻧﺪه‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﯾﮑﯽ از ﺷﮑﻼت ﻫﺎ را ﺑﻪ ﺟﯿﻨﯽ داد‪...‬ﺟﯿﻨﯽ ﺷﮑﻼت را ﮔﺮﻓﺖ و در دﻫﺎﻧﺶ ﮔﺬاﺷﺖ‪...‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﺣﺎﻻ ﺣﺎﻟﺖ ﭼﻄﻮره؟‬
‫ﺟﯿﻨﯽ‪:‬ﺑﻬﺘﺮم‪...‬از اون ﭼﯿﺰي ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮدم ﺳﺨﺘﺮ ﺑﻮد‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﭼﻮﺑﺶ را ﺑﯿﺮون اورد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺣﺎﻻ ﻣﻦ ﻣﯽ ﺧﻮام اﻣﺘﺤﺎن ﮐﻨﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﻣﻘﺎﺑﻞ ﮐﻤﺪ اﯾﺴﺘﺎد و ﺑﻌﺪ از ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﺑﻪ ﻫﺮي ﮐﻪ ﺑﺎ ﮐﻤﯽ ﻓﺎﺻﻠﻪ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و‬

‫ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن داد‪...‬ﻫﺮي در ﮐﻤﺪ را ﺑﺎز ﮐﺮد‪...‬‬

‫دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎز ﺑﯿﺮون آﻣﺪ و ﺑﻪ ﻃﺮف ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ راه اﻓﺘﺎد‪....‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﻪ از ﺳﺮﻣﺎ و ﺗﺮس دﺳﺘﺎﻧﺶ ﻣﯽ ﻟﺮزﯾﺪ ﺑﺎ‬
‫ﺻﺪاي ﺑﻠﻨﺪي ﮔﻔﺖ‪:‬اﮐﺴﭙﮑﺘﻮ ﭘﺎﺗﺮوﻧﻮم!!!‬
‫ﺳﻤﻮر درﯾﺎﯾﯽ ﻧﻘﺮه اي از ﭼﻮب دﺳﺘﯽ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﯿﺮون اﻣﺪ اﻣﺎ اوﻧﻘﺪر ﻗﻮي ﻧﺒﻮد ﮐﻪ ﺑﺘﻮﻧﻪ ﺟﻠﻮي دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎز را ﺑﻪ‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪125‬‬


‫ﻃﻮر ﮐﺎﻣﻞ ﺑﮕﯿﺮه‪...‬دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎز ﮐﻤﯽ ﺳﺮﻋﺘﺶ را ﮐﻢ ﮐﺮد وﻟﯽ وﻗﺘﯽ ﭘﺸﺘﯿﺒﺎن از ﺑﯿﻦ رﻓﺖ دوﺑﺎره ﺣﺮﮐﺖ‬

‫ﮐﺮد‪.....‬اﯾﻨﺒﺎر ﻫﻢ ﻫﺮي دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎز را ﺑﻪ ﮐﻤﺪ ﺑﺮ ﮔﺮدوﻧﺪ‪...‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ ﮐﻤﮏ رون روي ﯾﮑﯽ از ﮐﻮﺳﻦ ﻫﺎ ﻧﺸﺴﺖ‬
‫و ﺗﮑﻪ اي از ﺷﮑﻼت را در دﻫﺎﻧﺶ ﮔﺬاﺷﺖ و ﺑﻌﺪ از اﯾﻨﮑﻪ ﺣﺎﻟﺶ ﺑﻬﺘﺮ ﺷﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬وﺣﺸﺘﻨﺎﮐﻪ‪...‬‬

‫ﻫﺮي‪:‬اﮔﻪ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﮐﻨﯿﺪ ﮐﺎر راﺣﺘﯿﻪ‪....‬او رو ﺑﻪ رون ﮐﺮد و اداﻣﻪ داد‪:‬ﺗﻮ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاي اﻣﺘﺤﺎن ﮐﻨﯽ رون؟‬
‫رون ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن داد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﻪ رﻓﯿﻖ‪...‬ﻣﻦ ﻫﻨﻮز ﺗﻮ درﺳﺖ ﮐﺮدن ﭘﺸﺘﯿﺒﺎﻧﻢ ﻣﺸﮑﻞ دارم ‪....‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ‪:‬ﻣﻦ ﻣﯽ ﺧﻮام ﯾﻪ ﺑﺎر دﯾﮕﻪ اﻣﺘﺤﺎن ﮐﻨﻢ‪...‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﺑﻬﺘﺮه ﺑﻤﻮﻧﻪ ﺑﺮاي ﻓﺮدا ﺻﺒﺢ‪...‬ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺘﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و اداﻣﻪ داد‪:‬ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ اﻻﻧﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﻠﺴﻪ ﺗﻤﻮم ﺑﺸﻪ‬

‫‪...‬ﺑﺮﯾﻢ ﺗﻮ ﺑﺮج ﺑﺒﯿﻨﯿﻢ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯿﻢ ﭼﯿﺰي ﺑﻔﻬﻤﯿﻢ‪...‬‬

‫آﻧﻬﺎ وﻗﺘﯽ وارد ﺑﺮج ﺷﺪﻧﺪ ﺗﻤﺎم ﺧﺎﻧﻮاده وﯾﺰﻟﯽ ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﻟﻮﭘﯿﻦ و ﺗﺎﻧﮑﺲ و ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ و ﮔﺮم‬

‫ﺣﺮف زدن ﺑﻮدﻧﺪ‪....‬ﺑﺎ ورود آﻧﻬﺎ ﺳﺮﻫﺎ ﺑﻪ ﻃﺮﻓﺸﺎن ﭼﺮﺧﯿﺪ‪....‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺷﻤﺎ ﮐﺠﺎ ﺑﻮدﯾﺪ؟‬

‫ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺎ ﺧﻨﺪه ﮔﻔﺖ‪:‬رﻓﺘﻪ ﺑﻮدﯾﻢ ﺟﻨﮕﯿﺪن ﺑﺎ ﯾﻪ دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎز واﻗﻌﯽ رو ﯾﺎد ﺑﮕﯿﺮﯾﻢ‪.‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﻓﺮﯾﺎدي زد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﯽ؟‬
‫ﻫﺮي ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺳﺮزﻧﺶ ﺑﺎر ﺑﻪ ﺟﯿﻨﯽ اﻧﺪاﺧﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺟﯿﻨﯽ داره ﺷﻮﺧﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﻪ‪....‬ﻣﺎ ﻓﻘﻂ رﻓﺘﯿﻢ ﺑﺎ ﯾﻪ دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎز‬

‫ﻗﻼﺑﯽ ﻣﺒﺎرزه ﮐﻨﯿﻢ ‪.‬‬

‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﮔﻔﺖ‪:‬ﯾﻪ دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎز ﻗﻼﺑﯽ؟‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﯾﻪ ﺑﺎﻗﺎت ﭘﺮﻓﺴﻮر‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎي ﻓﻬﻤﯿﺪن ﻣﻮﺿﻮع ﻟﺒﺨﻨﺪي زد ‪...‬وﻟﯽ ﺑﻌﺪ ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪ :‬ﭼﻪ ﻃﻮري ﭘﯿﺪاش ﮐﺮدي؟‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻣﺎﮔﻞ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺣﺘﻤﺎ رﻓﺘﻪ ﺑﻮدﯾﺪ اﺗﺎق ﻧﯿﺎزﻣﻨﺪي ﻫﺎ‪...‬درﺳﺘﻪ؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﺑﻠﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪126‬‬


‫آﻗﺎي وﯾﺰﻟﯽ ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬اﺗﺎق ﻧﯿﺎزﻣﻨﺪي ﻫﺎ دﯾﮕﻪ ﭼﯿﻪ؟‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ‪:‬ﻫﻤﻮن اﺗﺎق ﻣﺨﻔﯿﻪ ﮐﻪ ﭘﺎﺗﺮ ﺳﺎل ﭘﻨﺠﻢ ﺑﻪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ در اون آﻣﻮزش ﻣﯽ داد‪...‬‬
‫ﻫﺮي و رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن و ﺟﯿﻨﯽ ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ ‪...‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﻣﯿﺸﻪ ﺑﮕﯿﻦ ﭼﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎده؟‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ‪:‬اﺗﻔﺎق ﺧﺎﺻﯽ ﻧﯿﻔﺘﺎده‪.‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬درﺳﺘﻪ ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﭼﯽ ﺷﺪه اﻣﺎ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺑﻔﻬﻤﻢ ﮐﻪ اﺗﻔﺎق ﯾﺎ ﻣﻮﺿﻮﻋﯽ ﭘﯿﺶ اوﻣﺪه ﮐﻪ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﯾﻦ ﻣﻦ‬

‫ﺑﺪوﻧﻢ و ﺳﻌﯽ دارﯾﻦ ﻣﻦ ﻧﻔﻬﻤﻢ‪.‬‬

‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ و ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧﺪ‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬اﮔﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ ﺗﻮ رﺑﻂ داﺷﺖ ﺣﺘﻤﺎ ﺑﻬﺖ ﻣﯽ ﮔﻔﺘﯿﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ ﺧﻮدم ﻣﯽ ﻓﻬﻤﻢ ﮐﻪ ﭼﯽ ﺷﺪه رﯾﻤﻮس‪...‬اﯾﻨﻮ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎش‪.‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﻣﺜﻞ اﯾﻨﮑﻪ ﭼﯿﺰي ﯾﺎدش اوﻣﺪه ﺑﺎﺷﻪ ﺑﻪ ﭘﺮﻓﺴﻮر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬راﺳﺘﯽ ﻣﯿﻨﺮوا ﺑﭽﻪ‬

‫ﻫﺎ ﻣﯿﮕﻦ دﯾﺮوز در ﻗﻠﻌﻪ ﺑﺎز ﺑﻮده‪.‬‬

‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ‪ :‬راﺳﺘﺶ ﻣﺎ اوﻧﻘﺪر ﻋﺠﻠﻪ داﺷﺘﯿﻢ ﮐﻪ از ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪن در ﻣﻄﻤﺌﻦ ﻧﺸﺪﯾﻢ‪...‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ‪:‬ﺷﻤﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﺮاﻗﺐ ﺑﻮدﯾﺪ‪...‬ﻣﻤﮑﻦ ﺑﻮد ﮐﺴﯽ وارد ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺑﺸﻪ‪.‬‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ‪:‬ﻗﺒﻼ ﻫﻢ ﺑﻬﺖ ﮔﻔﺘﻢ ﻣﺎﻟﯽ ﺑﻪ ﺟﺰ اﻋﻀﺎي ﺧﺎص ﻣﺤﻔﻞ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ دﯾﮕﻪ اي ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻪ ﺗﺎ ﯾﮏ‬

‫ﮐﯿﻠﻮﻣﺘﺮي ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ آﭘﺎرات ﮐﻨﻪ و ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﻫﻢ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻪ وارد ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺑﺸﻪ‪.‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﭼﯿﺰي ﻧﮕﻔﺖ‪....‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﭼﺮا از ﭘﻮدر ﻓﻠﻮ اﺳﺘﻔﺎده ﻧﻤﯽ ﮐﻨﯿﻦ؟‬

‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ دﺳﺘﻮر داده ﺗﻤﺎم ﺷﻮﻣﯿﻨﻪ ﻫﺎي ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ رو ﺑﺒﻨﺪﯾﻢ و ﺧﻮدﻣﻮن ﻫﻢ ﺑﺮاي رﻓﺖ و آﻣﺪ‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪127‬‬


‫آﭘﺎرات ﮐﻨﯿﻢ‪....‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ ﻧﮕﻔﺘﻪ ﭼﺮا از ﺣﻤﻠﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﺑﻪ آزﮐﺎﺑﺎن ﺧﺒﺮي ﻧﺪاده؟‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬ﻧﻪ‪....‬‬
‫*****************************************************************‬

‫************‬

‫ﺑﻌﺪ از اﯾﻨﮑﻪ ﻫﻤﻪ رﻓﺘﻨﺪ ﻫﺮﻣﯿﻮن رو ﺑﻪ ﻫﺮي ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﺮا ﺟﯿﻨﯽ رو ﻫﻢ ﺑﺮدي اﺗﺎق ﻧﯿﺎزﻣﻨﺪي ﻫﺎ؟‪..‬ﺗﻮ ﮐﻪ ﻣﯽ‬

‫ﮔﻔﺘﯽ اﮔﻪ ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺎﻫﺎت ﺑﺎﺷﻪ ﻣﻤﮑﻨﻪ ﺑﺮاش اﺗﻔﺎﻗﯽ ﺑﯿﻔﺘﻪ‪.‬‬

‫ﻫﺮي ﺑﻪ رون و ﺟﯿﻨﯽ ﮐﻪ داﺷﺘﻨﺪ ﺷﻄﺮﻧﺞ ﺑﺎزي ﻣﯽ ﮐﺮدن ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬راﺳﺘﺶ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻣﻦ ﻓﮑﺮ ﮐﺮدم اﮔﻪ‬

‫ﺑﺘﻮﻧﻢ ﯾﻪ ﭼﯿﺰﻫﺎﯾﯽ ﺑﻬﺶ ﯾﺎد ﺑﺪم ﮐﻪ ﺑﺘﻮﻧﻪ از ﺧﻮدش ﻣﺮاﻗﺒﺖ ﮐﻨﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﻬﺘﺮ از اﯾﻦ ﺑﺎﺷﻪ ﮐﻪ اوﻧﻮ از ﺧﻮدم‬

‫ﺑﺮوﻧﻢ‪....‬اﻣﺎ ﺑﻪ اﯾﻦ ﻣﻌﻨﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﭼﯽ رو ﺑﻬﺶ ﺑﮕﻢ ﯾﺎ اوﻧﻮ ﺑﺎ ﺧﻮدم ﻫﻤﺮا ه ﮐﻨﻢ‪...‬ﻓﻘﻂ ﺑﻬﺶ ﯾﺎد ﻣﯽ دم ﮐﻪ‬

‫از ﺧﻮدش در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ دﻓﺎع ﮐﻨﻪ‪....‬‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻟﺒﺨﻨﺪي زد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻨﻢ ﮐﺎر درﺳﺘﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ‪....‬اﮔﻪ ﺑﺘﻮﻧﻪ از ﺧﻮدش ﻣﺮاﻗﺒﺖ ﮐﻨﻪ ﺗﻮ ﻫﻢ ﮐﻤﺘﺮ‬

‫ﻧﮕﺮاﻧﺶ ﻣﯿﺸﯽ‪.....‬راﺳﺘﯽ ﻫﺮي ﭼﺮا ﻧﻤﯽ ري ﺑﺎ ﭘﺮﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪور ﺣﺮف ﺑﺰﻧﯽ؟‬
‫ﻫﺮي ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮر ﻫﺮﻣﯿﻮن رو ﻧﻔﻬﻤﯿﺪه ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪:‬در ﻣﻮرد ﭼﯽ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻢ؟‬

‫ﺑﺒﯿﻦ ﻫﺮي ﻣﻨﻈﻮرم اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﺎﺑﻠﻮي داﻣﺒﻠﺪور ﮐﻪ ﺗﻮي دﻓﺘﺮ ﻣﺪﯾﺮه ﺣﺮف ﺑﺰﻧﯽ‪.‬‬‫ﻫﺮي از وﻗﺘﯽ ﮐﻪ آﻣﺪه ﺑﻮد ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ اﯾﻦ ﮐﺎر رو ﺑﮑﻨﻪ اﻣﺎ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻣﻨﺼﺮف ﻣﯽ ﺷﺪ‪...‬ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﺮد ﮐﻪ‬

‫آﻣﺎدﮔﯽ اﯾﻦ ﮐﺎر رو داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ‪...‬‬

‫ﻣﻦ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ اﯾﻦ ﮐﺎر رو ﺑﮑﻨﻢ ﻫﺮﻣﯿﻮن اﻣﺎ ‪...‬‬‫ﻫﺮي ﺣﺮﻓﺶ رو اداﻣﻪ ﻧﺪاد و ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪...‬‬
‫‪-‬ﺗﻮ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ ﭘﺮﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪور ﺣﺮف ﺑﺰﻧﯽ ﻫﺮي‪...‬ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺘﻮﻧﻪ ﮐﻤﮑﻤﻮن ﮐﻨﻪ‪...‬ﻋﺼﺮ از اﺑﺮﻓﻮرث ﺧﻮاﻫﺶ ﮐﻦ ﮐﻪ‬

‫ﺑﻌﺪ از ﮐﻼس ﺗﻮ رو ﺑﻪ دﻓﺘﺮ ﻣﺪﯾﺮ ﺑﺒﺮه‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪128‬‬


‫ﻫﺮي‪:‬ﺑﺎﺷﻪ‪....‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﻌﺪ از ﻧﻬﺎر ﻣﺸﻐﻮل ﺧﻮاﻧﺪن ﮐﺘﺎﺑﯽ ﺑﻪ ﻧﺎم دﻓﺎع در ﺑﺮاﺑﺮ ﺟﺎدوي ﺳﯿﺎه ﺷﺪ و ﺗﺎ زﻣﺎن ﮐﻼﺳﺶ ﮐﺘﺎب رو‬

‫زﻣﯿﻦ ﻧﺬاﺷﺖ‪....‬وﻗﺘﯽ ‪ 10‬دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻪ ﺷﺮوع ﮐﻼﺳﺶ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد ﮐﺘﺎب را ﺗﺎﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺧﻮاﻧﺪه ﺑﻮد ﻋﻼﻣﺖ ﮔﺬاري‬

‫ﮐﺮد و ﺑﻌﺪ از ﺑﺮج ﮔﺮﯾﻔﯿﻨﺪور ﺧﺎرج ﺷﺪ‪....‬وﻗﺘﯽ ﺟﻠﻮي ﮐﻼس رﺳﯿﺪ در زد و وارد ﺷﺪ‪....‬داﻣﺒﻠﺪور اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد و‬
‫ﻣﻌﻠﻮم ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻫﺮﯾﻪ ﺗﺎ ﻫﺮﭼﻪ زودﺗﺮ ﮐﻼس را ﺷﺮوع ﮐﻨﻪ‪....‬‬

‫ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮب ﻫﺮي‪...‬اﻣﺮوز ﻫﻢ ﻣﻦ وارد ذﻫﻨﺖ ﻣﯽ ﺷﻢ و ﺗﻮ ﺑﺎﯾﺪ ﺟﻠﻮي ﻣﻨﻮ ﺑﮕﯿﺮي‪...‬‬‫ﻫﺮي ﺟﻠﻮي داﻣﺒﻠﺪور اﯾﺴﺘﺎد و ﻫﺮ دو ﻣﺮد ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯿﻬﺎﯾﺸﺎن رو ﺑﻪ ﻃﺮف ﻫﻤﺪﯾﮕﻪ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ‪....‬‬
‫ﻟﻪ ﺟﯽ ﻟﯽ ﻣﻨﺲ!!!‬‫ﻫﺮي ﺑﺮاي اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﺳﻮار ﺟﺎروي ﭘﺮﻧﺪه ﺷﺪه ﺑﻮد و داﺷﺖ دﻧﺒﺎل ﻣﺎﻟﻔﻮي ﮐﻪ ﮔﻮي ﻧﻮﯾﻞ رو ﺑﺮداﺷﺘﻪ ﺑﻮد ﻣﯽ‬

‫رﻓﺖ‪ ....‬در دﻓﺘﺮ داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻮد و داﺷﺖ ﻓﺮﯾﺎد ﻣﯽ زد ﮐﻪ ﭼﺮا ﺑﻪ اﺳﻨﯿﭗ اﺟﺎزه داده ﮐﻪ ﺗﻮ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺑﻤﻮﻧﻪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ وﺟﻮد ﺳﺮ درد زﯾﺎدي ﮐﻪ داﺷﺖ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐﺮد‪...‬‬
‫ﺻﺪاﯾﯽ در ذﻫﻨﺶ ﮔﻔﺖ‪:‬اﯾﻦ ﺧﺎﻃﺮات ﻣﺎل ﺗﻮ ﻫﺴﺘﻦ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﺰاري ﮐﺴﯽ ﺑﻬﺸﻮن ﻧﮕﺎه ﮐﻨﻪ‪...‬‬
‫اﮐﺴﭙﻠﯿﺎرﻣﻮس!!‬‫ﻫﺮي ﺑﻪ داﻣﺒﻠﺪور ﮐﻪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش ﮐﻤﯽ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺑﺎﻻ ﮐﺞ ﺷﺪه ﺑﻮد ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪....‬‬

‫‪-‬ﺧﻮب ﺑﻮد ﻫﺮي‪....‬اﻣﺮوز ﺗﻮ اوﻟﯿﻦ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﺟﻠﻮي ﻣﻨﻮ ﮔﺮﻓﺘﯽ‪...‬داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و اداﻣﻪ داد‪:‬ﭼﺮا از‬

‫دﺳﺖ اﺳﻨﯿﭗ اوﻧﻘﺪر ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺑﻮدي؟‬

‫ﭼﻮن اون ﮐﺴﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﭘﯿﺸﮕﻮﯾﯽ رو ﺑﻪ وﻟﺪﻣﻮرت ﮔﻔﺖ‪....‬اون ﭘﺸﺖ در اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد و وﻗﺘﯽ ﭘﯿﺸﮕﻮي رو‬‫ﺷﻨﯿﺪ رﻓﺖ ﺑﻪ وﻟﺪﻣﻮرت ﮔﻔﺖ‪...‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪورﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﭼﯿﺰي ﻧﮕﻔﺖ‪....‬‬
‫ﺧﺐ ﻫﺮي‪...‬دوﺑﺎره اﻣﺘﺤﺎن ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ‪...‬‬‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪129‬‬


‫ﺗﺎ ﺗﻤﺎم ﺷﺪن ﮐﻼس ﻫﺮي ﺳﻪ ﺑﺎر ﺗﻮﻧﺴﺖ داﻣﺒﻠﺪور رو از ذﻫﻨﺶ ﺑﯿﺮون ﮐﻨﻪ‪...‬ﺑﺮﺧﻼف ﺿﻌﯿﻒ ﺑﻮدﻧﺶ ﺗﻮ‬

‫ﮐﻼس اﺳﻨﯿﭗ ﺣﺎﻻ ﺗﻮﻧﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﺟﻠﻮي ورود داﻣﺒﻠﺪورﺑﻪ ذﻫﻨﺶ رو ﺑﮕﯿﺮه‪...‬ﺷﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺗﻨﻔﺮي ﮐﻪ از اﺳﻨﯿﭗ‬
‫داﺷﺖ ﺳﻌﯽ ﻧﻤﯽ ﮐﺮد ﺗﺎ ﭼﻔﺖ ﺷﺪﮔﯽ رو از اون ﯾﺎد ﺑﮕﯿﺮه ‪....‬‬

‫وﻗﺘﯽ ﮐﻪ داﻣﺒﻠﺪور ﭘﺎﯾﺎن ﮐﻼﺳﺸﻮ اﻋﻼم ﮐﺮد ﻫﺮي ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺧﻮاﻫﺸﯽ ازﺗﻮن ﺑﮑﻨﻢ ﭘﺮﻓﺴﻮر‪...‬ﻣﯽ‬

‫ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﺒﯿﻨﻢ اﮔﻪ اﻣﮑﺎن داره ﻣﺘﻮﻧﯿﺪ ﻣﻨﻮ ﺑﻪ دﻓﺘﺮ ﻣﺪﯾﺮ ﺑﺒﺮﯾﺪ ﺗﺎ ﺑﺎ ﭘﺮﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪور ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻢ‪...‬‬

‫داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬اﻻن ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮم وزارﺗﺨﻮﻧﻪ اﻣﺎ ﻓﺮدا ﺑﻌﺪ از ﮐﻼس ﻣﯽ ﺑﺮﻣﺖ‪...‬اوﻧﻢ دوﺳﺖ‬

‫داره ﺗﻮ رو ﺑﺒﯿﻨﻪ ﻫﺮي‪.‬‬
‫‪-‬ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ ﭘﺮﻓﺴﻮر‪.‬‬

‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ از ﮐﻼس ﺧﺎرج ﺷﺪ و ﺑﻪ ﻃﺮف ﺑﺮج ﮔﺮﯾﻔﯿﻨﺪور ﺑﻪ راه اﻓﺘﺎد‪....‬وﻗﺘﯽ وارد ﺑﺮج ﺷﺪ داﺑﯽ رو دﯾﺪ‬

‫ﮐﻪ ﺟﻠﻮي رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن و ﺟﯿﻨﯽ اﯾﺴﺘﺎده‪....‬داﺑﯽ ﺑﺎ دﯾﺪن ﻫﺮي ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬داﺑﯽ ﻓﻬﻤﯿﺪ ﭼﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎده‬
‫ﻗﺮﺑﺎن‪....‬‬

‫ﻫﺮي ﮐﻨﺎر ﺟﯿﻨﯽ ﻧﺸﺴﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﺐ ﺑﮕﻮ زود ﺑﺎش‪....‬‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪130‬‬


‫ﻓﺼﻞ دوازدﻫﻢ‬
‫دو ﻣﺮﮔﺨﻮار‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﻓﺮﯾﺎدي از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪...‬ﭼﻨﺎن ﺑﻠﻨﺪ ﻓﺮﯾﺎد ﮐﺸﯿﺪ ﮐﻪ داﺑﯽ و دوﺳﺘﺎﻧﺶ از ﺟﺎﯾﺸﺎن ﭘﺮﯾﺪﻧﺪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬راﺳﺖ ﻣﯿﮕﯽ داﺑﯽ؟‬
‫داﺑﯽ ﺑﺎ ﺗﮑﺎن ﺳﺮش ﺟﻮاب ﻫﺮي را داد‪.‬ﻫﺮي ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻪ ﻃﺮف در رﻓﺖ‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﮐﺠﺎ ﻣﯽ ري ﻫﺮي؟‬
‫ﻣﯽ ﺧﻮام ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ رو ﺑﺒﯿﻨﻢ‪.‬‬‫رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن وﺟﯿﻨﯽ وﻗﺘﯽ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﻫﺮي را دﯾﺪﻧﺪ ﭼﯿﺰي ﻧﮕﻔﺘﻨﺪ و ﻓﻘﻂ ﺑﻪ دﻧﺒﺎﻟﺶ رﻓﺘﻨﺪ‪...‬ﻫـﺮي ﺷـﺮوع ﺑـﻪ‬

‫دوﯾﺪن ﮐﺮد و ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺟﻠﻮي دﻓﺘﺮ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ رﺳﯿﺪ و ﺑﺪون اﯾﻨﮑﻪ در ﺑﺰﻧﺪ وارد ﺷﺪ‪.‬‬
‫‪-‬اﯾﻦ واﻗﻌﯿﺖ داره؟‬

‫ﻟﻮﭘﯿﻦ و ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ﺑﺎ ورود ﻫﺮي از ﺟﺎﯾﺸﺎن ﭘﺮﯾﺪﻧﺪ و ﻫﺮ دو ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧﺪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪131‬‬


‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ‪ :‬اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎده آﻗﺎي ﭘﺎﺗﺮ؟‬
‫ﻫﺮي در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ دﺳﺘﻬﺎﯾﺶ را ﻣﺸﺖ ﮐﺮده ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ رو ﻣﯽ دوﻧﻢ ﭘﺮﻓﺴﻮر‪...‬‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ و ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻫﻢ ﮐﺮدﻧﺪ‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﻫﺮي رو آروم ﮐﻨﻪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺒﯿﻦ ﻫﺮي ﻣﺎ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺣﺮف رﯾﻤﻮس را ﻗﻄﻊ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﻤﯽ ﺧﻮاد ﮐﺎرﺗﻮن رو ﺗﻮﺟﯿﻪ ﮐﻨﯿﺪ‪...‬ﻓﻘﻂ ﻣﯽ ﺧﻮام ﺑﺪوﻧﻢ دﻗﯿﻘﺎ ﭼـﻪ‬

‫اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎده؟‬

‫رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن و ﺟﯿﻨﯽ ﻧﻔﺲ زﻧﺎن از راه رﺳﯿﺪﻧﺪ و ﮐﻨﺎر ﻫﺮي اﯾﺴﺘﺎدﻧﺪ‪...‬‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ﺑﻪ ﺻﻨﺪﻟﯽ ﻫﺎ ي ﺟﻠﻮي ﻣﯿﺰش اﺷﺎره ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺸﯿﻨﯿﺪ‪.‬‬
‫آﻧﻬﺎ ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ و ﻫﺮي ﺑﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد وﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﯽ ﺧﻮام ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ رو ﺑﻬﻢ ﺑﮕﯽ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻪ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ﺳﭙﺲ رو ﺑﻪ ﻫﺮي ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬دﯾﺮوز ﺑﻮد ﮐﻪ اﺳﻨﯿﭗ و دراﮐﻮ ﻣﺎﻟﻔﻮي ﺟﻠﻮي‬

‫وزارﺗﺨﻮﻧﻪ ﺑﺎ ﻟﺒﺎس ﻫﺎي ﭘﺎره ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪﻧﺪ‪....‬ﻣﺎﻣﻮران وزارﺗﺨﻮﻧﻪ اوﻧﺎرو دﺳﺘﮕﯿﺮ ﮐﺮدن و ﺑﻪ ﻣﺎ ﺧﺒﺮ دادن‪....‬‬
‫ﻫﺮي ‪:‬ﻓﻬﻤﯿﺪﯾﻦ ﮐﻪ اون داﻣﺒﻠﺪور رو ﮐﺸﺘﻪ‪...‬درﺳﺘﻪ؟‬
‫ﻧﻪ‪...‬‬‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﻓﺮﯾﺎد ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﯽ؟‬
‫ﺑﺒﯿﻦ ﻫﺮي ﻣﺎ ذﻫﻦ ﻫﺮ دو ﺷﻮﻧﻮ ﺑﺮرﺳﯽ ﮐﺮدﯾﻢ وﻟﯽ ﭼﯿﺰي ﭘﯿﺪا ﻧﮑﺮدﯾﻢ‪.‬‬‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬اﺳﻨﯿﭗ ﭼﻔﺖ ﮐﻨﻨﺪه ﻣﺎﻫﺮﯾﻪ‪....‬اون ﺷﻤﺎ رو ﻗﻮل زده‪.‬‬
‫ﻣﺎ از ﻣﻌﺠﻮن راﺳﺖ ﮔﻮﯾﯽ ﻫﻢ اﺳﺘﻔﺎده ﮐﺮدﯾﻢ اﻣﺎ ﺑﯽ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﺑﻮدﯾﺪ‪.‬‬‫ﻫﺮي‪:‬ﯾﻌﻨﯽ ﺷﻤﺎ ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﭘﯿﺪا ﻧﮑﺮدﯾﺪ؟‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪132‬‬


‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ‪:‬ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ ﻧﻪ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬ﺑﺒﯿﻦ ﻫﺮي اﺳـﻨﯿﭗ ﺑﻬﻤـﻮن ﮔﻔـﺖ ﮐـﻪ داﺷـﺘﻪ ﻣـﯽ رﻓﺘـﻪ دﻧﺒـﺎل ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫـﺎ ﮐـﻪ اوﻧـﺎ رو ﺑﮕﯿـﺮه ‪....‬وﻗﺘـﯽ‬

‫ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ آﭘﺎرات ﻣﯿﮑﻨﻨﺪ اون ﻫﻢ دﻧﺒﺎﻟﺸﻮن ﻣﯿﺮه وﻟﯽ ﺗﻌﺪاد اوﻧﺎ زﯾﺎد ﺑﻮده و ﮔﯿﺮ ﻣﯿﻔﺘﻪ‪...‬ﺗﻮ اﯾﻦ ﯾﻪ ﻣﺎﻫﻮ ﻧﯿﻤﯽ ﻫﻢ‬
‫ﮐﻪ دﺳﺖ اوﻧﺎ ﺑﻮده ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻦ اﻃﻼﻋﺎﺗﯽ در ﻣﻮرد ﻣﺤﻔﻞ ازش ﺑﮕﯿـﺮن‪....‬اﻣـﺎ اﺳـﻨﯿﭗ ﭼﯿـﺰي‬
‫ﺑﻬﺸﻮن ﻧﻤﯽ ﮔﻪ ﯾﻌﻨﯽ ﻗﺴﻢ ﺧﻮرده ﺑﻮد ﮐﻪ از ﮐﺎرﻫﺎي ﻣﺤﻔﻠﯽ ﺑﻪ ﮐﺴﯽ ﭼﯿﺰي ﻧﮕﻪ‪ ...‬اون ﺗﻮ ﯾﻪ ﻣﻮﻗﻌﯿﺖ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﮐﻪ‬
‫ﺗﻌﺪادﺷﻮن ﮐﻢ ﺑﻮده ﻫﻤﺮاه دراﮐﻮ ﮐﻪ اون ﻣﻮﻗﻊ زﯾﺮ ﻃﻠﺴﻢ ﻓﺮﻣﺎن ﺑﻮده و ﻧﻤﯽ دوﻧﺴﺘﻪ داره ﭼﯽ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﻨـﻪ ﻓـﺮار‬

‫ﻣﯽ ﮐﻨﻪ و ﺟﻠﻮي وزارﺗﺨﻮﻧﻪ ﻣﯿﺎد‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺘﯽ ﻣﻨﮓ ﺑﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ﮔﻔﺖ‪:‬وﺷﻤﺎ ﺣﺮﻓﻬﺎي اوﻧﻮ ﺑﺎور ﻣﯽ ﮐﻨﯿﺪ؟‬
‫ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ ﺗﻤﺎم ﺷﻮاﻫﺪ و ﺧﺎﻃﺮاﺗﯽ ﮐﻪ داﺷﺘﻦ اﯾﻨﻮ ﻧﺸﻮن ﻣﯿﺪه‪.‬‬‫ﻫﺮ ﭼﻬﺎر ﻧﻔﺮ ﺑﺎ دﻫﻦ ﺑﺎز ﺑﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ و ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬‬
‫رون‪:‬ﭼﺮا اﺳﻤﺸﻮﻧﺒﺮ اوﻧﻮ ﻧﮑﺸﺘﻪ؟‪...‬اﺻﻼ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﺴﺘﻦ ﺑﺎ ﻣﻌﺠﻮن راﺳﺘﮕﻮﯾﯽ ﯾﺎ ﺷﮑﻨﺠﻪ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ رو ﺑﻔﻬﻤﻦ‪.‬‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ‪:‬داﻣﺒﻠﺪور ﻓﮑﺮ ﻫﻤﻪ ﺟﺎﺷﻮ ﮐﺮده ﺑﻮد‪....‬اون ﭘﯿﻤﺎﻧﯽ رو ﺑﺎ اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ اون ﻫﯿﭻ وﻗـﺖ ﻧﻤـﯽ‬

‫ﺗﻮﻧﺴﺖ ﭼﯿﺰي ﺑﻪ ﮐﺴﯽ ﺑﮕﻪ ﺣﺘﯽ اﮔﻪ ﺧﻮدش ﻫﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ اﯾﻨﻢ ﻧﻘﺸﻪ وﻟﺪﻣﻮرﺗﻪ‪.‬‬

‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ‪:‬ﻣﺎ ﻫﻢ ﻫﻤﯿﻦ ﻃﻮر ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ اﻣﺎ ﻫﯿﭻ ﻣﺪرﮐﯽ ﺑﺮاي اﺛﺒﺎﺗﺶ ﺗﻮ دادﮔﺎه ﻧﺪارﯾﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﯾﻌﻨﯽ ﻣﻤﮑﻨﻪ ﻫﺮ دوﺷﻮن ﺗﺒﺮﻋﻪ ﺑﺸﻦ و ﺑﺮﮔﺮدن ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻠﻪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬وﻟﯽ‪...‬وﻟﯽ اوﻧﺎ ﻣﺮﮔﺨﻮارن‪....‬ﺷﻤﺎ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﺰارﯾﺪ اﯾﻦ اﺗﻔﺎق ﺑﯿﻔﺘﻪ‪.‬‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ‪:‬اوﻧﺎ ﺟﺮﻣﯽ ﻣﺮﺗﮑﺐ ﻧﺸﺪن و از ﻧﻈﺮ دادﮔﺎه ﻫﯿﭻ ﻣﺸﮑﻠﯽ ﺑﺮاي ﺑﺮﮔﺸﺘﻦ اوﻧﺎ ﺑﻪ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﻧﺨﻮاﻫـﺪ‬

‫ﺑﻮد‪.‬‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪133‬‬


‫رون‪:‬رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ ﭼﯽ ﮔﻔﺘﻪ؟‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬اون ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺰارﯾﻢ ﺑﺮﮔﺮدن ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ‪.‬‬
‫ﻫﺮ ﭼﻬﺎر ﻧﻔﺮ ﺑﺎ ﻫﻢ ﮔﻔﺘﻦ‪:‬ﭼﯽ؟‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬ﻣﺎ از دﻟﯿﻞ اﯾﻦ ﮐﺎرش ﭼﯿﺰي ﻧﻤﯽ دوﻧﯿﻢ‪...‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﻣﻦ اوﻧﻮ دﯾﺪم ﮐﻪ داﻣﺒﻠﺪور رو ﮐﺸﺖ‪...‬رون و ﻧﻮﯾﻞ و ﺟﯿﻨﯽ ﻫﻢ دﯾﺪن ﮐـﻪ ﻣـﺎﻟﻔﻮي ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫـﺎ رو وارد‬

‫ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﮐﺮده‪.‬‬

‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬ﻫﺮي ﺗﻮ زﯾﺮ ﺳﻦ ﻗﺎﻧﻮﻧﯽ ﻫﺴﺘﯽ و ﺷﻬﺎدﺗﺖ ﺗﻮ دادﮔﺎه اﻋﺘﺒﺎر ﻧﺪاره و ﻣﺎﻟﻔﻮي ﻫﻢ زﯾﺮ ﻃﻠﺴﻢ ﻓﺮﻣﺎن ﺑﻮده‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬وﻟﯽ اون داﻣﺒﻠﺪور رو ﮐﺸﺖ اون ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﯾﻦ ﮐﺎرش ﻣﺠﺎزات ﺑﺸﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮي در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ اﺷﮏ در ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺣﻠﻘﻪ زده ﺑﻮد اداﻣﻪ داد‪:‬اون ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺧﯿﻠﯽ از ﮐﺎرﻫﺎي دﯾﮕﻪ اي ﻫﻢ‬

‫ﮐﻪ ﮐﺮده ﻣﺠﺎزات ﺑﺸﻪ‪....‬‬

‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ‪:‬ﻣﺎ ﺗﻤﻮم ﺗﻼﺷﻤﻮﻧﻮ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ ﻫﺮي وﻟﯽ در ﺻﺪ ﻣﻮﻓﻘﯿﺘﻤﻮن ﺧﯿﻠﯽ ﭘﺎﯾﯿﻨﻪ‪.‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ‪:‬اوﻧﺎ ﺑﺮاي ﺟﺎﺳﻮﺳﯽ ﻣﯿﺎن ‪..‬ﻧﻪ؟‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ‪:‬ﺑﻠﻪ‪...‬اﻣﺎ ﻣﻤﮑﻨﻪ ﺟﺎﺳﻮس ﻫﺎي دﯾﮕﻪ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﻦ ﮐﻪ ﻣﺎ ازﺷﻮن ﺑﯽ ﺧﺒﺮﯾﻢ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﮐﺎش ﻣﯽ ﺗﻮﻧﺴﺘﯿﻢ از ورودﺷﻮن ﺑﻪ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺟﻠﻮﮔﯿﺮي ﮐﻨﯿﻢ‪....‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬ﮐﺎش ﻣﯽ ﺗﻮﻧﺴﺘﯿﻢ ﻫﺮي‪...‬اﻣﺎ ﻣﺪرﮐﯽ ﺑﺮاي اﯾﻦ ﮐﺎر ﻧﺪارﯾﻢ‪.‬‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ‪:‬راﺳﺘﯽ ﻫﺮي وزﯾﺮ ازت ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﻓﺮدا ﺑﺮي وزارﺗﺨﻮﻧﻪ ﺗﺎ ﺑﺎﻫﻢ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﯿﺪ‪...‬ﺑﻪ ﺧـﺎﻃﺮ اون اوﺿـﺎع‬

‫دﯾﮕﻪ ﻧﺘﻮﻧﺴﺖ ﺑﻪ دﯾﺪﻧﺖ ﺑﯿﺎد‪.‬‬

‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﺗﮑﺎن دادن ﺳﺮش اﮐﺘﻔﺎ ﮐﺮد و ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﺎ دﯾﮕﻪ ﻣﺰاﺣﻤﺘﻮن ﻧﻤﯿﺸﯿﻢ‪.‬‬
‫وﻗﺘﯽ ﻫﺮي وارد اﺗﺎق ﻧﯿﺎزﻣﻨﺪي ﻫﺎﺷﺪ ﺿﺮﺑﻪ اي از ﺳﺮ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﺑﻪ ﮐﻤﺪ زد ‪....‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪134‬‬


‫ﺟﯿﻨﯽ‪:‬اﯾﻦ ﻗﺪر ﺧﻮدﺗﻮ ﻧﺎراﺣﺖ ﻧﮑﻦ ﻫﺮي‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﻓﺮﯾﺎد ﮔﻔﺖ‪:‬اون ﻋﻮﺿﯽ داره ﺑﺮ ﻣﯽ ﮔﺮده ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ‪...‬داﻣﺒﻠﺪور رو ﮐﺸﺘﻪ اﻣﺎ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻪ اﯾﻦ رو‬

‫ﺛﺎﺑﺖ ﮐﻨﻪ‪...‬‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﻣﻦ واﻗﻌﺎ در ﺗﻌﺠﺒﻢ ﮐﻪ اوﻧﺎ ﭼﻪ ﻃﻮر اﯾﻦ ﮐﺎر رو ﮐﺮدن‪...‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬از وﻟﺪﻣﻮرت ﻫﺮ ﮐﺎري ﺑﮕﯽ ﺑﺮ ﻣﯿﺎد‪...‬‬
‫رون‪:‬ﺳﺎل ﺑﻌﺪ ﺳﺎل ﺳﺨﺘﯽ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد‪...‬ﭼﻮن ﻣﺎ دوﺗﺎ ﻣﺮﮔﺨﻮار ﺗﻮ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ دارﯾﻢ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﺮاﻗﺒﺸﻮن ﺑﺎﺷﯿﻢ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬و ﻣﻦ ﻫﻢ ﻣﺠﺒﻮرم ﺑﺮﮔﺮدم اﯾﻨﺠﺎ ‪...‬اوﻧﻢ ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ دو ﺗﺎ ﻋﻮﺿﯽ‪...‬‬
‫ﻣﺪﺗﯽ ﺳﮑﻮت ﺑﯿﻨﺸﺎن ﺣﺎﮐﻢ ﺷﺪ و ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﺣﺮﻓﯽ ﻧﺰد‪....‬‬
‫ﻫﺮي رو ﺑﻪ ﺟﯿﻨﯽ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﯿﺸﻪ ﻣﺎ رو ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺬاري ﺟﯿﻨﯽ؟!!‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد اﻣﺎ ﭼﯿﺰي ﻧﮕﻔﺖ و از اﺗﺎق ﺧﺎرج ﺷﺪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﻣﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﻫﺮ ﭼﻪ زودﺗﺮ ﺑﻔﻬﻤﯿﻢ اﯾﻦ ر‪.‬ا‪.‬ب ﮐﯽ ﺑﻮده و ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز رو ﭼﯽ ﮐـﺎر ﮐـﺮده‪...‬ﻣـﺎ ﺗـﻮ اﯾـﻦ ﻣـﺪت‬

‫ﮐﺎري ﻧﮑﺮدﯾﻢ اﮔﻪ اﯾﻨﺠﻮري ﭘﯿﺶ ﺑﺮﯾﻢ ﻣﻌﻠﻮم ﻧﯿﺴﺖ ﭘﯿﺪا ﮐﺮدﻧﺸﻮن ﺗﺎ ﮐﯽ ﻃﻮل ﻣﯿﮑﺸﻪ‪.‬‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬درﺳﺘﻪ ﻫﺮي ﻣﺎ وﻇﯿﻔﻪ اﺻﻠﯿﻤﻮﻧﻮ ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﺮدﯾﻢ‪.....‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ و اداﻣﻪ داد‪:‬ﻣﻦ ﺗﻮ اﯾـﻦ‬

‫ﻣﺪت ﺧﯿﻠﯽ ﻓﮑﺮ ﮐﺮدم اﻣﺎ ﺑﻪ ﻧﺘﯿﺠﻪ اي ﻧﺮﺳﯿﺪم‪....‬‬

‫ﻫﺮي اﻧﻘﺪر ﻧﺎﻣﻪ را ﺧﻮاﻧﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ دﯾﮕﺮ ﺣﻔﻆ ﺷﺪه ﺑﻮد ‪....‬ﻧﺎﻣﻪ را ﺑـﺎر دﯾﮕـﺮ در ذﻫـﻨﺶ ﻣـﺮور ﮐـﺮد و ﻣﺘﻮﺟـﻪ‬

‫ﭼﯿﺰي ﺷﺪ ﮐﻪ ﻗﺒﻞ از اﯾﻦ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻪ آن ﻓﮑﺮ ﻧﮑﺮده ﺑﻮد‪...‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﻟﺮد ﺳﯿﺎه‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪...‬‬

‫ﻫﺮي‪:‬ﭼﻪ ﮐﺴﺎﯾﯽ وﻟﺪﻣﻮرت رو ﻟﺮد ﺳﯿﺎه ﺻﺪا ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪135‬‬


‫رون دﻫﺎﻧﺶ را ﮐﻪ از ﺗﻌﺠﺐ ﺑﺎز ﻣﻮﻧﺪه ﺑﻮد ﺑﺴﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻪ ﺟﺰ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ‪...‬‬
‫ﻫﺮ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧﺪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﯾﻌﻨﯽ ﯾﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮار ﺑﻪ ارﺑﺎﺑﺶ ﺧﯿﺎﻧﺖ ﮐﺮده؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﮐﻪ اﯾﻦ ﻃﻮر ﻣﯿﺎد‪...‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﻣﺎ ﺑﺎﯾﺪ دﻧﺒﺎل ﮐﺴﯽ ﺑﺎﺷﯿﻢ ﮐﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮار ﺑﻮده ‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺘﻮﻧﯿﻢ از ﺷﻤﺎره ﻫﺎي ﻗﺪﯾﻤﯽ ﭘﺮاﻓﯿﺖ دﯾﻠﯽ ﭼﯿﺰي ﺑﻔﻬﻤﯿﻢ‪...‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯿﻢ ﺑﺮﯾﻢ ﮐﺘﺎب ﺧﻮﻧﻪ؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﺧﺐ‪....‬اوﻧﺠﺎ ﮐﺴﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﺮاﻗﺐ ﺑﺎﺷﻪ‪...‬ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯿﻢ ﺷﺐ ﺑﺮﯾﻢ و ﺑﮕﺮدﯾﻢ‪...‬ﺑﺪون اﯾﻨﮑﻪ ﮐﺴـﯽ ﭼﯿـﺰي‬

‫ﺑﻔﻬﻤﻪ‪...‬ﭼﻮن روز ﻣﻤﮑﻨﻪ ﮐﺴﯽ ﺑﻔﻬﻤﻪ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺑﻪ ﮐﺘﺎﺑﺨﻮﻧﻪ رﻓﺘﻪ ﺑﻮدﯾﻢ ‪...‬‬
‫رون‪:‬ﭼﺮا ﻧﻤﯽ ري از ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ اﺟﺎزه ﺑﮕﯿﺮي؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﭼﻮن ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮕﯿﻢ ﺑﺮاي ﭼﯽ ﻣﯽ رﯾﻢ‪....‬‬
‫رون‪:‬ﺧﺐ ﻣﯽ ﮔﯿﻢ ﺗﺎ ﮐﺘﺎب ﺑﺨﻮﻧﯿﻢ‪...‬‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬رون ﯾﮑﻢ ﻓﮑﺮ ﮐﻦ‪....‬ﻣﺎ ﺗﮑﻠﯿﻒ ﻧﺪارﯾﻢ ﺗﺎ ﺑﻪ ﮐﺘﺎب ﻫﻢ ﻧﯿﺎز داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯿﻢ‪...‬اﮔﻪ ﺑﮕﯿﻢ ﻣﯽ ﺧـﻮاﯾﻢ ﻣﻄﺎﻟﻌـﻪ‬

‫اﺿﺎﻓﯽ داﺷﺘﻪ ﺑﺸﯿﻢ ﯾﺎ ﻣﯽ ﺧﻮاﯾﻢ ﻃﻠﺴﻢ ﯾﺎد ﺑﮕﯿﺮﯾﻢ ﻣﻤﮑﻨﻪ ﺧﻮدش ﺑﮕﻪ ﮐﻪ ﺑﻬﻤـﻮن ﭼﻨـﺪ ﺗـﺎ ﮐﺘـﺎب ﺧـﻮب ﻣـﯽ ده‬
‫‪...‬ﻫﻤﻮن ﻃﻮر ﮐﻪ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﮐﺘﺎب ﺑﻬﻢ داده‪...‬‬

‫ﻫﺮي‪:‬ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮب‪...‬ﺷﺐ ﻣﯽ رﯾﻢ ‪....‬ﮐﺴﯽ ﻫﻢ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﻤﯿﺸﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮب‪....‬ﭘﺲ ﺳﺎﻋﺖ ‪1‬ﺗﻮ ﺳﺎﻟﻦ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﻣﻨﺘﻈﺮﺗﻮﻧﻢ‪....‬ﺑﻬﺘﺮه ﺷﻨﻞ ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ رو ﻫﻢ ﺑﺮداري ﺷﺎﯾﺪ ﻻزم‬

‫ﺑﺸﻪ‪.‬‬

‫ﻫﺮي و رون ﺳﺮﺷﺎن را ﺗﮑﺎن دادﻧﺪ‪....‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪136‬‬


‫ﻫﺮي‪:‬ﺑﺎﯾﺪ ﯾﻪ ﻓﮑﺮي ﻫﻢ ﺑﺮاي اﺳﻨﯿﭗ و ﻣﺎﻟﻔﻮي ﮐﻨﯿﻢ ‪....‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﻧﮕـﺮان اوﻧـﺎ ﻧﺒـﺎش ‪..‬ﻣﺤﻔـﻞ ﻓﮑـﺮي ﺑـﻪ ﺣﺎﻟﺸـﻮن ﻣـﯽ ﮐﻨـﻪ‪....‬ﭼﻄـﻮره ارﺗـﺶ داﻣﺒﻠـﺪور رو دوﺑـﺎره راه‬

‫ﺑﻨﺪازﯾﻢ‪...‬او ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯿﻢ ﺧﻮدﻣﻮن ﺗﺎ ﺑﺎز ﺷﺪن ﻣﺪرﺳﻪ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﮐﻨﯿﻢ و ﺑﻌﺪ ﺑﻪ اوﻧﻬـﺎ ﻫـﻢ ﯾـﺎد‬
‫ﺑﺪﯾﻢ‪.‬‬

‫ﻫﺮي‪:‬ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺑﺮ ﻣﯽ ﮔﺮدن ﻣﺪرﺳﻪ؟‬
‫ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎش ﺗﻌﺪاد زﯾﺎدي از داﻧﺶ آﻣﻮزان ﺑﺮ ﻣﯽ ﮔﺮدن‪...‬‬‫****‬
‫ﺳﺎﻋﺖ ‪1‬ﻧﯿﻤﻪ ﺷﺐ ﻫﺮي و رون از ﺧﻮاﺑﮕﺎﻫﺸﻮن ﺑﯿﺮون اوﻣﺪﻧﺪ و در ﺳﺎﻟﻦ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ‪....‬ﺑﻌـﺪ‬

‫ازﯾﮏ دﻗﯿﻘﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﻢ از ﺧﻮاﺑﮕﺎﻫﺶ ﺑﯿﺮو اﻣﺪ و ﺑﻪ آن دو ﭘﯿﻮﺳﺖ‪...‬آﻧﻬﺎ از ﺗﺎﺑﻠﻮي ﺑﺎﻧﻮي ﭼﺎق ﮔﺬﺷـﺘﻨﺪ و وارد‬

‫راﻫﺮوي ﻧﯿﻤﻪ ﺗﺎرﯾﮏ ﺷﺪﻧﺪ‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺮﯾﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮﺳﻪ ﻧﻔﺮ ﺑﻪ راه اﻓﺘﺎدﻧﺪ‪...‬ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ از راﻫﺮوﻫـﺎي ﺧـﺎﻟﯽ ﮔﺬﺷـﺘﻨﺪ‪...‬ﺑـﻪ ﻧﺰدﯾﮑـﯽ ﮐﺘﺎﺑﺨﻮﻧـﻪ رﺳـﯿﺪه ﺑﻮدﻧـﺪ ﮐـﻪ‬

‫ﺻﺪاﯾﯽ از ﭘﺸﺖ ﺳﺮﺷﺎن آﻧﻬﺎ را ﻣﺘﻮﻗﻒ ﮐﺮد‪...‬‬
‫‪-‬ﺷﻤﺎ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ اﯾﻨﺠﺎ ﭼﯽ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﯿﺪ؟‬

‫آﻧﻬﺎ ﺑﺮﮔﺸﺘﻨﺪ و ﻟﻮﭘﯿﻦ و ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ را دﯾﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﻤﺘﺸﺎن ﻣﯽ آﻣﺪﻧﺪ‪....‬‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ‪:‬ﭘﺮﺳﯿﺪم ﺷﻤﺎ اﯾﻨﺠﺎ ﭼﯽ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﯿﺪ؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن زﯾﺮ ﭼﺸﻤﯽ ﺑﻪ ﻫﺮي و رون ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﺧﺐ‪...‬ﻣﺎ‪...‬ﻣﺎ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﯿﻢ ﺑﺮﯾﻢ ﮐﺘﺎب ﺧﻮﻧﻪ‪.‬‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ‪:‬ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻢ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاﯾﻦ ﺑﺮﯾﻦ ﮐﺘﺎب ﺧﻮﻧﻪ‪....‬وﻟﯽ ﭼﺮا ﻧﯿﻤﻪ ﻫﺎي ﺷﺐ؟‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﮐﺎري داﺷﺘﯿﻢ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﯿﻮﻣﺪﯾﻢ ﮐﺘﺎﺑﺨﻮﻧﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪137‬‬


‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬ﭼﻪ ﮐﺎري؟‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ ﮐﺎري ﻣﯿﺸﻪ ﮐﻪ ﭘﺮﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪور ازم ﺧﻮاﺳﺘﻪ اﻧﺠﺎم ﺑﺪم‪...‬‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ‪:‬ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﺴﺘﯿﺪ روز اﯾﻦ ﮐﺎر رو ﺑﮑﻨﯿﺪ آﻗﺎي ﭘﺎﺗﺮ؟‬
‫ﻫﺮي ﺟﻮاب ﻧﺪاد و ﺑﻪ آن دو ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺘﯿﻢ ﮐﺴﯽ ﺑﻔﻬﻤﻪ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻓﺮدا ﺑﻌﺪ از اﯾﻨﮑﻪ ﺻﺒﺤﺎﻧﺘﻮ ﺧﻮردي ﺑﯿﺎ دﻓﺘﺮ ﭘﺮﻓﺴﻮر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ﻫﺮي‪.‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﭼﺸﻢ ﭘﺮﻓﺴﻮر‪.‬‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ‪:‬ﻣﺎ ﻣﯿﺮﯾﻢ ﺷﻤﺎ ﻫﻢ ﺑﺮﯾﺪ ﺑﻪ ﮐﺎرﺗﻮن ﺑﺮﺳﯿﺪ‪.‬‬
‫وﻗﺘﯽ ﻫﺮﻣﯿﻮن از دور ﺷﺪن ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ و ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺷﺪ رو ﺑﻪ ﻫﺮي و رون ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬از ﮐﺠﺎ ﻓﻬﻤﯿـﺪن‬

‫ﻣﺎ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻮدﯾﻢ؟‬

‫ﻫﺮي‪:‬ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ‪....‬ﺣﺎﻻ ﺑﻬﺘﺮه ﺑﺮﯾﻢ ﮐﺘﺎﺑﺨﻮﻧﻪ ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﻃﻠﺴﻢ در ﮐﺘﺎﺑﺨﻮﻧﻪ رو ﺑﺎز ﮐﺮد و وارد ﺷﺪ‪...‬رون و ﻫﺮي ﻫـﻢ ﺑـﻪ دﻧﺒـﺎﻟﺶ داﺧـﻞ ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧـﻪ ﺗﺎرﯾـﮏ‬

‫ﺷﺪﻧﺪ‪....‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﻮك ﭼﻮﺑﺶ را روﺷﻦ ﮐﺮد ‪...‬روي دﯾﻮار ﻣﺸﻌﻞ ﻫﺎﯾﯽ دﯾﺪه ﻣﯽ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺧﺎﻣﻮش ﺑﻮدﻧﺪ ‪..‬ﻫﺮﻣﯿﻮن‬

‫ﺑﻪ ﻃﺮف ﻣﺸﻌﻞ ﻫﺎ رﻓﺖ و آﻧﻬﺎ را روﺷﻦ ﮐﺮد‪....‬ﺑﺎ روﺷﻦ ﺷﺪن ﻣﺸﻌﻞ ﻫﺎ ﻓﻀﺎي ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ ﻫﻢ روﺷﻦ ﺷﺪ‪....‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﺷﻤﺎ ﺑﺸﯿﻨﯿﺪ ﻣﻦ ﻣﯽ رم روزﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎ رو ﻣﯿﺎرم‪.‬‬

‫ﻫﺮي و رون در ﻧﺰدﯾﮏ ﺗﺮﯾﻦ ﺻﻨﺪﻟﯽ ﻫﺎ ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ وﻣﻨﺘﻈﺮ ﻫﺮﻣﯿـﻮن ﺷـﺪﻧﺪ‪....‬ﻫﺮﻣﯿـﻮن ﭘﺸـﺖ ﻗﻔﺴـﻪ ﻫـﺎي ﮐﺘـﺎب‬

‫ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪ و ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﻫﻤﺮاه ﭼﻨﺪ ﺑﺴﺘﻪ روزﻧﺎﻣـﻪ ﻗـﺪﯾﻤﯽ ﺑﺮﮔﺸـﺖ‪....‬ﻫﺮﻣﯿـﻮن روزﻧﺎﻣـﻪ ﻫـﺎ را روي ﻣﯿـﺰ و‬
‫ﺟﻠﻮي رون و ﻫﺮي ﮔﺬاﺷﺖ‪...‬‬

‫رون‪:‬ﻣﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﻫﻤﻪ اﯾﻨﻬﺎ ﻧﮕﺎه ﮐﻨﯿﻢ؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﺑﻠﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪138‬‬


‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﺸﺴﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ دﻗﺖ ﻧﮕﺎه ﮐﻨﯿﻢ ‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﯾﮑﯽ از روزﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎ را ﺑﺮداﺷﺖ ‪...‬رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﻢ ﻫﺮ ﮐﺪام ﯾﮑﯽ از روزﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎ را ﺑﺮداﺷﺘﻨﺪ و ﺷـﺮوع‬

‫ﺑــﻪ ﺧﻮاﻧــﺪن ﮐﺮدﻧــﺪ‪....‬ﺑﻌــﺪ از دو ﺳــﺎﻋﺖ رون روزﻧﺎﻣــﻪ اي را ﮐــﻪ در دﺳــﺘﺶ داﺷــﺖ را روي ﻣﯿــﺰ ﮔﺬاﺷــﺖ و‬

‫ﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﯿﭽﯽ ﻧﯿﺴﺖ‪....‬‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ ‪30‬ﺗﺎ از روزﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎ ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﻨﻮز ﻣﻮﻧﺪه رون‪....‬ﺷﺎﯾﺪ ﺗﻮ اوﻧﺎ ﭼﯿﺰي ﭘﯿﺪا‬

‫ﮐﺮدﯾﻢ‪.‬‬

‫ﻫﺮي روزﻧﺎﻣﻪ را ﻃﺮف دﯾﮕﺮ ﻣﯿﺰ ﮔﺬاﺷﺖ و ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺶ را ﻣﺎﻟﯿﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ ﮐـﻪ ﺧﺴـﺘﻪ ﺷـﺪم از ﺑـﺲ ﺑـﻪ اﯾـﻦ‬

‫روزﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﺗﻨﺒﻠﯽ ﯾﮑﯽ دﯾﮕﻪ از روزﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎ را ﺑﺮداﺷﺖ و ﺑﻪ ﺻﻔﺤﻪ اول آن ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪....‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﭘﯿﺪاش ﮐﺮدم‪...‬‬
‫رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﺮ دو روي روزﻧﺎﻣﻪ ﺧﻢ ﺷﺪﻧﺪ و ﺑﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻫﺮي اﺷﺎره ﻣﯽ ﮐﺮد ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧﺪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﺻﺪاي آرام ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺧﻮاﻧﺪن ﮐﺮد‪:‬دﯾﺸﺐ ﺟﺴﺪ ﯾﮑﯽ از ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﭘﯿﺪا ﺷﺪ‪...‬ﻣﺮﮔﺨـﻮار ﮐـﻪ راﺑـﺮت‬

‫آﻟﻦ ﺑﺮاﺗﺴﻮن ﻧﺎم دارد ﭘﺸﺖ ﺧﺎﻧﻪ اي در ﺣﺎﺷﯿﻪ ﻟﻨﺪن ﭘﯿﺪا ﺷﺪه و ﻫﻨﻮز از ﻫﻮﯾﺖ واﻗﻌﯿﺶ اﻃﻼﻋﯽ در دﺳﺖ ﻧﯿﺴـﺖ‬
‫‪....‬و ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﻣﻌﻠﻮم ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ دﺳﺖ ﭼﻪ ﮐﺴﯽ ﯾﺎ ﭼﻪ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪه ‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﺻﻔﺤﻪ دﯾﮕﺮ را ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ ﺗﺎ اداﻣﻪ ﺧﺒﺮ را ﺑﺨﻮاﻧﺪ اﻣﺎ ﭼﯿﺰي ﭘﯿﺪا ﻧﮑﺮد‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن روزﻧﺎﻣﻪ را از دﺳﺖ ﻫﺮي ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪ و ﻣﺸﻐﻮل ﮔﺸﺘﻦ ﺷﺪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﯾﻌﻨﯽ ﺧﻮدﺷﻪ؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺻﻔﺤﻪ ﻫﺎي روزﻧﺎﻣﻪ را ورق ﻣﯽ زد ﮔﻔﺖ‪:‬ﺷﺎﯾﺪ‪...‬‬
‫رون‪:‬ﮐﺎش ﻣﯽ ﺗﻮﻧﺴﺘﯿﻢ ﺑﻔﻬﻤﯿﻢ اون ﺧﻮﻧﻪ ﮐﺠﺎﺳﺖ ‪...‬اﮔﻪ ﻣﯽ ﻓﻬﻤﯿﺪﯾﻢ ﮐﺠﺎﺳﺖ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﺴﺘﯿﻢ ﺑﺮﯾﻢ و ﯾﻪ ﻧﮕـﺎﻫﯽ‬

‫ﺑﻬﺶ ﺑﻨﺪازﯾﻢ‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪139‬‬


‫ﻫﺮﻣﯿﻮن روزﻧﺎﻣﻪ را روي ﻣﯿﺰ ﮔﺬاﺷﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﯿﺰ دﯾﮕﻪ اي ﻧﯿﺴﺖ‪...‬او روزﻧﺎﻣﻪ را از ﺑﻘﯿﻪ ﺟﺪا ﮔﺬاﺷﺖ و اداﻣﻪ‬

‫داد‪:‬ﺑﻬﺘﺮه ﺑﻪ ﺑﻘﯿﺸﻢ ﻧﮕﺎه ﮐﻨﯿﻢ‪.‬‬

‫ﺑﻌﺪ از ﯾﮏ ﺳﺎﻋﺖ دﯾﮕﻪ ﮐﻪ ﺗﻤـﺎم روزﻧﺎﻣـﻪ ﻫـﺎ ﺗﻤـﺎم ﺷـﺪ رون ﺧﻤﯿـﺎزه اي ﮐﺸـﯿﺪ و ﮔﻔـﺖ‪:‬ﺑﺎﯾـﺪ ﺑﻔﻬﻤـﯿﻢ اون‬

‫ﻣﺮﮔﺨﻮار ﮐﺠﺎ ﭘﯿﺪا ﺷﺪه‪...‬ﺷﺎﯾﺪ اﯾﻨﺠﻮري ﺑﺘﻮﻧﯿﻢ ﭼﯿﺰﻫﺎﯾﯽ ﺑﻔﻬﻤﯿﻢ‪.‬‬

‫ﻫﺮي‪:‬ﻗﺒﻞ از اون ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻔﻬﻤﯿﻢ ﮐﯽ ﺑﻮده و ﭼﻪ ﮐﺴﯽ اوﻧﻮ ﮐﺸﺘﻪ‪....‬راﺳﺘﯽ ﺗﺎرﯾﺦ اون روزﻧﺎﻣﻪ ﻣﺎل ﮐﯿﻪ؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﺣﺪود ‪ 15‬ﺳﺎل ﭘﯿﺶ‪.‬‬
‫رون‪:‬ﭼﻄﻮره از داﻣﺒﻠﺪورو ﻟﻮﭘﯿﻦ ﮐﻤﮏ ﺑﮕﯿﺮﯾﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﭼﻄﻮره ﺑﺮﯾﻢ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ رو ﺑﻬﺸﻮن ﺑﮕﯿﻢ‪.‬‬
‫رون ﮐﻪ ﻣﺘﺠﻪ ﻃﻌﻨﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺷﺪه ﺑﻮد اﺧﻢ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬وﻟﯽ ﻣـﺎ ﺑـﺮاي ﭘﯿـﺪا ﮐـﺮدن اون ﺧﻮﻧـﻪ ﺑـﻪ ﮐﻤـﮏ اوﻧـﺎ‬

‫اﺣﺘﯿﺎج دارﯾﻢ‪...‬‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﭘﺸﯿﻤﺎﻧﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬درﺳﺘﻪ‪...‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮاي ﭘﯿﺪا ﮐﺮدن ﻫﻮﯾﺖ اﺻـﻠﯽ اون ﻣﺮﮔﺨـﻮار و ﺧﻮﻧـﻪ ازﺷـﻮن ﮐﻤـﮏ‬

‫ﺑﮕﯿﺮﯾﻢ‪....‬ﻣﻦ ﻣﺘﺠﺒﻢ ﮐﻪ ﭼﺮا اداﻣﻪ ﺧﺒﺮ را ﻧﻨﻮﺷﺘﻪ!!!‬
‫رون‪:‬ﮐﯽ ﺑﻪ ﻣﺮگ ﯾﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮار اﻫﻤﯿﺖ ﻣﯿﺪه؟‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﻤﯽ ﻓﮑﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺷﺎﯾﺪ ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز رو ﺗﻮي ﺧﻮﻧﻪ ﻣﺨﻔﯽ ﮐﺮده ﺑﺎﺷﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮ ﺳﻪ ﻓﺮ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧﺪ‪....‬‬
‫رون‪:‬اﻣﺎ ﻣﺎ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﻧﯿﺴﺘﯿﻢ ﮐﻪ اﯾﻦ ﻫﻤﻮن ﺷﺨﺼﯿﻪ ﮐﻪ دﻧﺒﺎﻟﺶ ﻣﯽ ﮔﺮدﯾﻢ ﯾﺎ ﻧﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﭼﻪ ﮐﺴﯽ ﻣﻤﮑﻨﻪ ﯾﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮار رو ﮐﺸﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ؟‪...‬اﮔﻪ ﻣﺎﻣﻮران وزارﺗﺨﻮﻧﻪ اﯾﻦ ﮐﺎر رو ﮐﺮده ﺑـﻮدن ﺗـﻮي‬

‫روزﻧﺎﻣﻪ ﻣﯽ ﻧﻮﺷﺖ‪...‬ﺣﺘﻤﺎ ﮐﺎر ﯾﻪ ﻧﻔﺮ دﯾﮕﺴﺖ‪...‬‬

‫رون ﺧﻤﯿﺎزه اي ﮐﺸﯿﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺳﺎﻋﺖ از ﭼﻬﺎر ﻫﻢ ﮔﺬﺷﺘﻪ ‪...‬ﻣﻦ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮاﺑﻢ ﻣﯿﺎد‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﻢ ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺶ را ﻣﺎﻟﯿﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻬﺘﺮه ﺑﺮﮔﺮدﯾﻢ ﺑﺮج‪...‬او رو ﺑﻪ ﻫﺮي ﮐـﺮد و اداﻣـﻪ داد‪:‬ﻓـﺮدا ﺻـﺒﺢ ﮐـﻪ‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪140‬‬


‫داري ﻣﯿﺮي دﻓﺘﺮ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ در اﯾﻦ ﻣﻮرد ﺑﺎﻫﺎﺷﻮن ﺣﺮف ﺑﺰن‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺳﺮس ﺗﮑﺎن داد و روزﻧﺎﻣﻪ را ﮐﻪ در آن ﺧﺒﺮ ﻗﺘﻞ ﻣﺮﮔﺨﻮار ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﻮد ﺑﺮداﺷﺖ‪...‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻘﯿﻪ روزﻧﺎﻣﻪ ﻫـﺎ‬

‫را ﻣﺮﺗﺐ ﮐﺮد و ﺳﺮ ﺟﺎﯾﺸﺎن ﮔﺬاﺷﺖ و ﻣﺸﻌﻞ ﻫﺎ را ﺧﺎﻣﻮش ﮐﺮد‪...‬ﺑﻌﺪ ﻫﺮﺳﻪ ﻧﻔﺮ از ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ ﺧﺎرج ﺷﺪﻧﺪ‪...‬‬
‫****‬

‫ﻓﺮدا ﺻﺒﺢ ﻫﺮي ﺑﻪ ﻣﺤﺾ اﯾﻦ ﮐﻪ ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ اش را ﺗﻤﺎم ﮐﺪ از ﺑﺮج ﮔﺮﯾﻔﯿﻨﺪور ﺧﺎرج ﺷﺪ و ﺑﻪ ﻃﺮف دﻓﺘـﺮ ﻣـﮏ‬

‫ﮔﻮﻧﮕﻞ ﺑﻪ راه اﻓﺘﺎد‪...‬در راه ﺑﻪ اﯾﻦ ﻓﮑﺮ ﮐﺮد ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ در ﻣـﻮرد اﯾﻨﮑـﻪ از ﮐﺠـﺎ ﻣﻮﺿـﻮع اﺳـﻨﯿﭗ رو ﻓﻬﻤﯿـﺪه ازش‬

‫ﺳﻮال ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ و اون ﺑﺎﯾﺪ ﺟﻮاﺑﯽ ﺑﺪه‪...‬وﻗﺘﯽ ﺟﻠﻮي دﻓﺘﺮ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ رﺳﯿﺪ ﺿﺮﺑﻪ اي ﺑﻪ در زد‪...‬‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ‪:‬ﺑﯿﺎ ﺗﻮ ﭘﺎﺗﺮ!‬

‫ﻫﺮي در را ﺑﺎز ﮐﺮد و وارد ﺷﺪ‪...‬ﻟﻮﭘﯿﻦ و داﻣﺒﻠﺪور و ﻣﮓ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ و ﺑـﺎ ورود ﻫـﺮي ﻫﺮﺳـﻪ ﺑـﻪ او‬

‫ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧﺪ‪...‬‬

‫داﻣﺒﻠﺪور‪:‬ﺑﺸﯿﻦ ﻫﺮي‪...‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻪ ﺻﻨﺪﻟﯽ ﺧﺎﻟﯽ ﮐﻨﺎر ﻟﻮﭘﯿﻦ اﺷﺎره ﮐﺮد‪...‬ﻫﺮي ﺑﺎ ﻗﺪم ﻫﺎي آرام ﺑﻪ ﻃﺮف ﺻﻨﺪﻟﯽ رﻓﺖ و ﻧﺸﺴﺖ‪...‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﯿﻨﺮوا و رﯾﻤﻮس ﻣﯿﮕﻦ ﺗﻮ از ﻣﻮﺿﻮع اﺳﻨﯿﭗ و ﻣﺎﻟﻔﻮي ﺑﺎ ﺧﺒﺮي‪.‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﺑﻠﻪ ﻗﺮﺑﺎن ‪..‬ﻣﻦ ﻣﯽ دوﻧﻢ‪...‬‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ‪:‬وﻟﯽ ﭼﻪ ﻃﻮري؟ﺗﻨﻬﺎ اﻋﻀﺎي ﻣﺤﻔﻞ از اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﺑﻮدن و اوﻧﻬـﺎ ﻫـﻢ ﮐـﻪ ﻧﻤـﯽ ﺗﻮﻧﺴـﺘﻨﺪ‬

‫ﭼﯿﺰي ﺑﻪ ﺗﻮ ﺑﮕﻦ‪....‬‬

‫ﻫﺮي ﭼﯿﺰي ﻧﮕﻔﺖ و ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﺎﻧﺪ‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬ﺗﻮ ﭼﻪ ﻃﻮري ﻓﻬﻤﯿﺪي؟‪..‬ﭼﻪ ﮐﺴﯽ ﺑﻬﺖ ﮔﻔﺘﻪ؟‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺑﮕﻢ ﮐﻪ ﮐﯽ ﺑﻬﻢ ﮔﻔﺘﻪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﻓﮑﺮ ﮐﺮد ﮐﻪ اﮔﻪ ﺑﮕﻪ داﺑﯽ ﺑﻬﺶ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻤﮑﻨﻪ اون ﺗﻮ دردﺳﺮ ﺑﯿﻔﺘﻪ و ﺑﻪ ﻫﻤـﯿﻦ دﻟﯿـﻞ ﺗﺼـﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓـﺖ ﮐـﻪ‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪141‬‬


‫ﭼﯿﺰي ﻧﮕﻪ‪..‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور‪:‬وﻟﯽ ﻣﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺪوﻧﯿﻢ ﮐﯽ اﯾﻦ ﺧﺒﺮ رو ﺑﻪ ﺗﻮ داده!!‬
‫ﻫﺮي ﻣﻨﻈﻮر داﻣﺒﻠﺪور رو ﻓﻬﻤﯿﺪ وﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎﺷﯿﺪ اون ﺟﺎﺳﻮﺳﯽ ﻣﺤﻔﻞ رو ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻪ‪..‬اون دﻓﻌـﻪ ﻫـﻢ ﭼـﻮن‬

‫ﻣﻦ ﺧﻮاﺳﺘﻢ اﯾﻦ ﮐﺎر رو ﮐﺮد‪.‬‬

‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ و ﻟﻮﭘﯿﻦ و داﻣﺒﻠﺪور ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻫﻢ ﮐﺮدﻧﺪ وﻟﯽ ﭼﯿﺰي ﻧﮕﻔﺘﻨﺪ‪....‬اﻃﻤﯿﻨﺎﻧﯽ در ﺻﺪاي ﻫﺮي ﺑﻮد ﮐﻪ‬

‫آﻧﻬﺎ دﯾﮕﺮ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻦ ﺣﺮﻓﯽ ﺑﺰﻧﻨﺪ‪...‬‬

‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ‪:‬دﯾﺸﺐ ﭼﯿﺰي رو ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﯿﺪ ﺗﻮ ﮐﺘﺎﺑﺨﻮﻧﻪ ﭘﯿﺪا ﮐﺮدﯾﺪ؟‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﺑﻠﻪ ‪...‬اﻣﺎ ﯾﻪ ﻣﺸﮑﻠﯽ دارﯾﻢ‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬ﻣﺸﮑﻠﺘﻮ ﺑﮕﻮ ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺘﻮﻧﯿﻢ ﮐﻤﮑﺘﻮن ﮐﻨﯿﻢ‪...‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬راﺳﺘﺶ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﯿﻢ ﺷﻤﺎ ﮐﻤﮑﻤﻮن ﮐﻨﯿﺪ ﺗﺎ ﯾﻪ ﺟﺎﯾﯽ رو ﭘﯿﺪا ﮐﻨﯿﻢ‪....‬ﺣﺪود ‪ 15‬ﺳﺎل ﭘﯿﺶ‬
‫ﺟﺴﺪ ﯾﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮار ﺑﻪ ﻧﺎم راﺑﺮت آﻟﻦ ﺑﺮاﺗﺴﻮن ﭘﺸﺖ ﯾﻪ ﺧﻮﻧﻪ ﭘﯿﺪا ﺷﺪه‪....‬ﻣﺎ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﯿﻢ ﺑﺪوﻧﯿﻢ اون ﮐﯿﻪ‪...‬ﯾﻌﻨﯽ‬

‫ﻓﺎﻣﯿﻼش ﮐﯿﺎ ﺑﻮدن و اون ﺧﻮﻧﻪ اي ﮐﻪ ﺗﻮش ﭘﯿﺪا ﺷﺪه ﮐﺠﺎﺳﺖ‪....‬‬
‫ﻫﺮ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ ﺑﺎ ﺗﻌﺐ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧﺪ‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬اﻣﺎ ﺑﺮاي ﭼﯽ؟‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ دﻟﯿﻠﺸﻮ ﺑﮕﻢ ‪..‬اﻣﺎ ﺑﺪوﻧﯿﺪ ﺧﯿﻠﯽ ﻣﻬﻤﻪ‪...‬‬

‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ‪:‬ﺣﺘﻤﺎ ﺑﻪ اون ﮐﺎري ﻣﺮﺑﻮط ﻣﯿﺸﻪ ﮐﻪ اﻟﺒﻮس ازت ﺧﻮاﺳﺘﻪ اﻧﺠﺎم ﺑﺪي‪...‬ﻧﻪ؟‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﺑﻠﻪ‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬ﻣﻦ ﻣﯽ ﮔﺮدم ﺑﺒﯿﻨﻢ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﭼﯿﺰي ﭘﯿﺪا ﮐﻨﻢ‪...‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ رﯾﻤﻮس‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪142‬‬


‫داﻣﺒﻠﺪور‪:‬ﺧﯿﻠﯽ ﺧﺐ ﻫﺮي‪...‬ﻫﻤﺎن ﻃﻮر ﮐﻪ ﻣﯿﻨـﺮوا ﺑﻬـﺖ ﮔﻔﺘـﻪ اﻣـﺮوز ﻗـﺮاره ﺑـﺮﯾﻢ وزارﺗﺨﻮﻧـﻪ‪....‬او ﻧﮕـﺎﻫﯽ ﺑـﻪ‬

‫ﺳﺎﻋﺘﺶ ﮐﺮد و اداﻣﻪ داد‪:‬واﻻن ﻫﻢ وﻗﺘﺸﻪ‪....‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬آﭘﺎرات ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ؟‬

‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬ﻧﻪ‪...‬وزﯾﺮ ﺑﺮاي رﻓﺘﻨﺖ ﯾﮑﯽ از ﺷﻮﻣﯿﻨﻪ ﻫﺎي ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ رو ﺑﺎز ﮐﺮده ﺗﺎ ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده از ﭘـﻮدر ﻓﻠـﻮ ﺑـﺮي‪...‬ﻓﻘـﻂ‬

‫ﺗﻌﺪاد ﮐﻤﯽ از اﻓﺮاد ﻣﯽ دوﻧﻦ ﮐﻪ ﺗﻮ ﻗﺮاره ﺑﺮي وزارﺗﺨﻮﻧﻪ‪....‬‬

‫داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﺑﻪ ﻃﺮف ﺷﻮﻣﯿﻨﻪ دﻓﺘﺮ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ رﻓﺖ‪...‬‬
‫ﺗﺎ دو دﻗﯿﻘﻪ دﯾﮕﻪ راه ﺑﺎز ﻣﯽ ﺷﻪ و ﻣﺎ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯿﻢ ﺑﺮﯾﻢ‪....‬‬‫ﻫﺮي ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﮐﻨﺎر داﻣﺒﻠﺪور اﯾﺴﺘﺎد‪...‬ﺑﻌﺪ از دو دﻗﯿﻘﻪ داﻣﺒﻠﺪور ﻇﺮﻓﯽ رو ﮐﻪ ﭘﻮدر ﻓﻠﻮ در اون ﺑﻮد ﺑـﻪ ﻃـﺮف‬

‫ﻫﺮي ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻓﻘﻂ ﮐﺎﻓﯿﻪ ﭘﻮدر ﻓﻠﻮ رو ﺑﺮﯾﺰي‪...‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﻧﺒﺎﯾﺪ ﻣﻘﺼﺪﻣﻮ ﺑﮕﻢ؟‬
‫داﻣﺒﻠﺪور‪:‬ﻧﻪ‪..‬‬

‫ﻫﺮي ﻣﺸﺘﯽ از ﭘﻮدر ﻓﻠﻮ رو ﺑﺮداﺷﺖ و داﺧﻞ ﺷﻮﻣﯿﻨﻪ رﻓﺖ و ﭘﻮدر ﻓﻠﻮ رو ﭘﺎﺷﯿﺪ‪....‬ﺷﻌﻠﻪ ﺳﺒﺰ رﻧﮕﯽ اﻓﺮوﺧﺘﻪ ﺷﺪ‬

‫و اﺣﺴﺎس ﻓﺸﺮدﮔﯽ و اﺳﺮ ﺷﺪن در ﮔﺮداب ﺑﻪ ﺳﺮاغ ﻫﺮي آﻣﺪ‪...‬ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﺮي از ﺷﻮﻣﯿﻨﻪ دﯾﮕﺮي ﺑﯿـﺮون‬
‫آﻣﺪ‪...‬ﻫﺮي از روي زﻣﯿﻦ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﻟﺒﺎﺳﻬﺎﯾﺶ را ﮐﻪ ﮔﺮد و ﺧﺎﮐﯽ ﺷﺪه ﺑﻮد ﺗﻤﯿﺰ ﮐﺮد و ﺑﻌﺪ ﺑﻪ اﻃـﺮاﻓﺶ ﻧﮕـﺎﻫﯽ‬

‫اﻧﺪاﺧﺖ‪....‬اﺗﺎق ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﺧﺎﻟﯽ ﺑﻮد و ﻓﻘﻂ ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﺻﻨﺪﻟﯽ ﺷﮑﺴﺘﻪ و ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﮐﺎرﺗﻮن در ﯾﮏ ﻃﺮف روي ﻫﻢ ﮔﺬاﺷﺘﻪ‬
‫ﺑﻮدﻧﺪ‪...‬دﯾﻮار اﺗﺎق ﺑﻪ رﻧﮓ آﺑﯽ ﺑﻮد و ﺷﻮﻣﯿﻨﻪ اي م ﮐﻪ از آن ﺑﯿﺮون آﻣﺪه ﺑﻮد ﮐﻬﻨﻪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ و ﻣﻌﻠﻮم ﺑـﻮد‬

‫ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻬﺎﺳﺖ از آن اﺳﺘﻔﺎده ﻧﺸﺪه‪....‬‬

‫ﺳﻘﻒ ﭘﺮ از ﺗﺎرﻫﺎي ﻋﻨﮑﺒﻮت ﺑﻮد و اﺗﺎق ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﻪ ﯾﮏ اﻧﺒﺎري ﺷﺒﺎﻫﺖ داﺷﺖ‪....‬ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ داﻣﺒﻠﺪور ﻫـﻢ‬

‫رﺳﯿﺪ و ﻫﺮ دو از اﺗﺎق ﺑﯿﺮون رﻓﺘﻨﺪ‪...‬راﻫﺮوﯾﯽ ﮐﻪ وارد آن ﺷﺪه ﺑﻮدﻧـﺪ در ﻫـﺮ ﻃـﺮﻓﺶ اﺗـﺎق ﻫـﺎي زﯾـﺎدي وﺟـﻮد‬
‫داﺷﺖ ﮐﻪ روي آﻧﻬﺎ ﺷﻤﺎره ﻫﺎﯾﯽ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪....‬داﻣﺒﻠﺪورﺑﻪ ﻃﺮف ﺑﺎﻻي راﻫﺮو ﺑﻪ راه اﻓﺘﺎد و ﻫﺮي ﻫﻢ ﺑﻪ دﻧﺒـﺎﻟﺶ‬

‫رﻓﺖ‪....‬‬

‫ﻫﺮي‪:‬ﻣﯽ رﯾﻢ دﻓﺘﺮ وزﯾﺮ؟‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪143‬‬


‫ﺑﻠﻪ‪.‬‬‫داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻪ ﺳﻤﺖ اﺗﺎﻗﯽ ﮐﻪ در اﻧﺘﻬﺎي راﻫﺮو ﺑﻮد رﻓﺖ‪...‬ﻫﺮي ﻧﻮﺷﺘﻪ روي در را ﺧﻮاﻧﺪ‪...‬‬
‫اﺗﺎق ‪135‬‬
‫" دﻓﺘﺮوزﯾﺮ ﺟﺎدوﮔﺮي"‬
‫داﻣﺒﻠﺪور در را ﺑﺎز ﮐﺮد و وارد ﺷﺪ‪....‬ﻫﺮي ﻫﻢ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل او داﺧﻞ دﻓﺘﺮ وزﯾﺮ ﺷﺪ‪....‬ﻣﯿﺰ ﻣﻨﺸﯽ درﺳﺖ روﺑﻪ روي‬

‫در ورودي ﻗﺮار داﺷﺖ و زﻧﯽ ﺑﺎ ﻣﻮﻫﺎي ﻃﻼﯾﯽ ﭘﺸﺖ آن ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪...‬در دﯾﮕﺮي ﻧﯿﺰ ﮐﻨﺎر ﻣﯿﺰ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫـﺮي ﻓﮑـﺮ‬

‫ﮐﺮد ﮐﻪ اﺗﺎق اﺻﻠﯽ وزﯾﺮ اوﻧﺠﺎﺳﺖ و ﺑﺎ ﯾﻪ دﯾﻮار اوﻧﻮ از اﺗﺎق ﻣﻨﺸﯽ ﺟﺪا ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ‪...‬ﻣﻨﺸﯽ ﺑﺎ دﯾﺪن داﻣﺒﻠـﺪور و‬

‫ﻫﺮي ازﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪....‬‬

‫ﺧﻮش اوﻣﺪﯾﺪ آﻗﺎي داﻣﺒﻠﺪور ‪....‬‬‫او ﺑﺎ ﭼﺸﻤﻬﺎي ﺳﯿﺎﻫﺶ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺷﻤﺎ ﻫﻢ ﺧﻮش اوﻣﺪﯾﺪ آﻗﺎي ﭘﺎﺗﺮ‪...‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور‪:‬ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ ﮐﺮﯾﺴﺘﯿﻨﺎ‪....‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﻪ اﻃﺮاف ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪....‬ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﺗﺎﺑﻠﻮ روي دﯾﻮار ﻧﺼﺐ ﺷﺪه ﺑﻮد‪....‬ﯾﮑﯽ از ﺗﺎﺑﻠﻮﻫﺎ اﺑﺸﺎر ﺑﺰرﮔﯽ را ﻧﺸﺎن ﻣﯽ‬

‫داد ﮐﻪ از ﮐﻮﻫﯽ ﺳﺮازﯾﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد‪....‬ﯾﮑﯽ دﯾﮕﺮ ﮐﻪ روي دﯾﻮاري ﮐﻨﺎر ﻣﯿﺰ ﺑﻮد ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﭘﺮواﻧﻪ را ﻧﺸﺎن ﻣﯽ داد ﮐـﻪ‬
‫در آﺳﻤﺎن ﭘﺮواز ﻣﯽ ﮐﺮد‪...‬ﺗﻮﺟﻪ ﻫﺮي روي ﻣﯿﺰ ﺟﻠﺐ ﺷﺪ‪....‬روي ﻣﯿﺰ ﭘﺮ ﺑﻮد از ﭘﻮﺷﻪ ﻫﺎي رﻧﮕﯽ ﮐـﻪ ﮐﺎﻏـﺬﻫﺎﯾﯽ‬

‫در آﻧﻬﺎ ﻗﺮار داﺷﺖ‪....‬روي ﻓﻠﺰي ﺧﺎﮐﺴﺘﺮي ﺑﺎ ﺣﺮوف ﻃﻼﯾﯽ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد‪:‬‬
‫ﮐﺮﯾﺴﺘﯿﻨﺎ ﻣﻮﻧﺮو‬
‫"ﻣﻨﺸﯽ وزﯾﺮ"‬
‫ﺧﺎﻧﻢ ﻣﻮﻧﺮو‪:‬آﻗﺎي وزﯾﺮ ﻣﻨﺘﻈﺮﺗﻮن ﻫﺴﺘﻦ‪....‬‬

‫داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻪ ﺳﻤﺖ دري ﮐﻪ ﮐﻨﺎر ﻣﯿﺰ ﻣﻨﺸﯽ ﺑﻮد رﻓﺖ‪....‬ﻫﺮي و داﻣﺒﻠﺪور وارد دﻓﺘﺮ ﺷﺪﻧﺪ‪....‬اﺗﺎق ﺑﺮﺧﻼف اﺗﺎق‬

‫دﯾﮕﺮ ﺑﺰرگ ﺑﻮد و ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺗﺎﺑﻠﻮﻫﺎﯾﯽ از اﻓﺮادي ﮐﻪ ﻫﺮي ﻧﻤﯿﺸﻨﺎﺧﺖ روي دﯾﻮار ﺑﻮد‪....‬در ﮔﻮﺷﻪ اﺗﺎق ﻣﯿﺰ‬
‫ﺑﺰرگ ﻣﺴﺘﻄﯿﻠﯽ ﺷﮑﻞ ﺑﺰرﮔﯽ ﻗﺮار داﺷﺖ ﮐﻪ دور آن ﺑﯿﺴﺖ ﺗﺎ ﺻﻨﺪﻟﯽ ﮔﺬاﺷـﺘﻪ ﺑﻮدﻧـﺪ‪....‬در ﮔﻮﺷـﻪ دﯾﮕـﺮ اﺗـﺎق‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪144‬‬


‫ﮔﻠﺪاﻧﯽ ﺑﺰگ ﺑﻮد ﮐﻪ ﮔﻞ داﺧﻞ آن ﺑﻪ ﺳﻘﻒ ﻫﻢ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ‪...‬ﻣﯿﺰ وزﯾﺮ در ﮔﻮﺷﻪ دﯾﻮار و ﮐﻨﺎر ﺗﺎﺑﻠﻮﻫﺎ ﻗﺮار داﺷـﺖ‬

‫و وزﯾﺮ ﭘﺸﺖ آن ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﺑﺎ ورود آﻧﻬﺎ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪....‬‬
‫ﺳﻼم آﻗﺎي داﻣﺒﻠﺪور و آﻗﺎي ﭘﺎﺗﺮ‪....‬‬‫داﻣﺒﻠﺪور‪:‬ﺳﻼم آﻗﺎي وزﯾﺮ‪...‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﺳﻼم آﻗﺎي وزﯾﺮ‪...‬‬
‫وزﯾﺮ‪:‬ﻟﻄﻔﺎ ﺑﺸﯿﻨﯿﺪ‪...‬‬

‫وزﯾﺮ ﺑﻪ ﺻﺪﻟﯽ ﻫﺎي ﺟﻠﻮي ﻣﯿﺰش اﺷﺎره ﮐﺮد ‪...‬ﻫﺮي و داﻣﺒﻠﺪور ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ‪....‬‬
‫وزﯾﺮ ﻧﺸﺴﺖ و ادﻣﻪ داد‪:‬از اﯾﻦ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻤﺘﻮن ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻢ آﻗﺎي ﭘﺎﺗﺮ‪...‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﻣﻨﻢ ﻫﻤﯿﻦ ﻃﻮر آﻗﺎي وزﯾﺮ‪...‬‬
‫وزﯾﺮ ﮐﻤﯽ ﻓﮑﺮ ﮐﺮد‪...‬اﻧﮕﺎر دﻧﺒﺎل ﺟﻤﻠﻪ اي ﻣﯽ ﮔﺸﺖ ﮐﻪ ﺳﺮ ﺻﺤﺒﺖ رو ﺑﺎز ﮐﻨﻪ‪...‬اﺳﮑﺮﯾﻤﺠﯿﻮر ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ ﻣﯽ‬

‫ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﺎﻫﺎﺗﻮن ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻢ آﻗﺎي ﭘﺎﺗﺮ و ﺑﮕﻢ ﮐﻪ اوﺿﺎع ﺑﺎ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻓﺮق ﮐﺮده و ﻣﻦ ﺗﺼﻤﯿﻤﻢ رو ﻋﻮض ﮐﺮدم‪...‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻢ ﮐﻪ اﯾﻦ رو ﻣﯽ ﺷﻨﻮم آﻗﺎي وزﯾﺮ‪.‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور‪:‬ﻣﻦ اﻣﯿﺪوارم ﮐﻪ ﺗﺎ آﺧﺮ ﭘﺎي اﯾﻦ ﺗﺼﻤﯿﻤﺘﻮن ﺑﻤﻮﻧﯿﺪ‪...‬‬

‫وزﯾﺮ ﻟﺒﺨﻨﺪي زد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﻮي ﻧﺎﻣﻪ اي ﮐﻪ از رﺋﯿﺲ ﻧﺎﺷﻨﺎس ﻣﺤﻔﻞ درﯾﺎﻓﺖ ﮐﺮدم ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷـﺪه ﺑـﻮد ﮐـﻪ ﺑـﺪون‬

‫ﮐﻤﮏ ﺷﻤﺎ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﯿﻢ ﺗﻮي اﯾﻦ ﺟﻨﮓ ﭘﯿﺮوز ﺑﺸﯿﻢ ‪...‬‬

‫وزﯾﺮ ﮐﻤﯽ ﻣﮑﺚ ﮐﺮد و ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪...‬وﻟﯽ ﻫﺮي ﭼﯿﺰي ﻧﮕﻔﺖ‪...‬‬
‫‪...‬و اون ﭘﯿﺸﮕﻮﯾﯽ در ﻣﻮرد ﺷﻤﺎ ﺣﻘﯿﻘﺖ داره ‪...‬‬‫داﻣﺒﻠﺪور‪:‬ﻣﮕﻪ ﺷﻤﺎ ﺷﮏ داﺷﺘﯿﺪ؟‬
‫وزﯾﺮ‪:‬ﻧﻪ ‪...‬ﻧﻪ‪...‬وﻟﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﺮدم ﻫﻢ اﯾﻨﻮ ﺑﺎور ﮐﻨﻦ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪145‬‬


‫ﻫﺮي‪:‬اﮔﻪ ﺷﻤﺎ اﯾﻨﻮ ﺑﺎور ﮐﻨﯿﺪ ﻣﺮدم ﻫﻢ ﺑﺎور ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ‪...‬‬
‫وزﯾﺮ‪:‬ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ ﻣﻦ اﯾﻨﻮ ﺑﺎور دارم اﻣﺎ ﯾﮑﯽ ﺑﺎﯾﺪ اﯾﻨﻮ ﺑﺮاي ﻣﺮدم ﺑﮕﻪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﮐﻪ ﺣﺎﻻ از ﻣﻮﺿﻮع ﺳﺮ در آورده ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪:‬ﺷﻤﺎ ﺑﺎز ﻫﻢ ﻣﺨﻮاﯾﻦ از ﻣﻦ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﯾﻪ وﺳﯿﻠﻪ اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﯿﺪ؟‬
‫وزﯾﺮ‪:‬ﻧﻪ آﻗﺎي ﭘﺎﺗﺮ ‪...‬ﺷﻤﺎ ﻣﻨﻈﻮر ﻣﻨﻮ اﺷﺘﺒﺎه ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪﯾﺪ‪...‬ﻣﻦ ﻣﯽ ﺧﻮام ﺷﻤﺎ ﻣﺼـﺎﺣﺒﻪ اي ﺑـﺎ ﭘﯿـﺎم اﻣـﺮوز داﺷـﺘﻪ‬

‫ﺑﺎﺷﯿﺪ و ﺑﻌﻀﯽ از ﻣﺴﺎﺋﻞ را روﺷﻦ ﮐﻨﯿﺪ‪...‬ﻓﻘﻂ ﻫﻤﯿﻦ‪...‬‬

‫داﻣﺒﻠﺪور‪:‬ﺷﻤﺎ ﻣﯽ ﺧﻮاﯾﻦ ﻫﺮي ﭼﯿﺰﻫﺎﯾﯽ رو ﺑﮕﻪ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺑﻬﺶ ﻣﯽ ﮔﯿﻦ ‪..‬ﻧﻪ؟‬
‫وزﯾﺮ ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن داد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﻪ‪...‬ﻣﻦ اﺻﻼ ﭼﻨﯿﻦ ﻗﺼﺪي ﻧﺪارم‪....‬ﻓﻘﻂ ﻣﯽ ﺧﻮام ﺣﻘﺎﯾﻖ رو ﺑﮕﻦ ﺗﺎ از ﺗـﺮس‬

‫ﻣﺮدم ﮐﺎﺳﺘﻪ ﺑﺸﻪ‪...‬اﮔﻪ ﺣﺮﻓﻬﺎ رو از دﻫﻦ ﺧﻮد آﻗﺎي ﭘﺎﺗﺮ ﺑﺸﻨﻮﻧﺪ ﺑﺎور ﮐﺮدن آﻧﻬﺎ ﺑﺮاﯾﺸﺎن آﺳﺎﻧﺘﺮ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد‪...‬‬
‫ﻫﺮي در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد ﺧﻮﻧﺴﺮد ﺑﺎﺷﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺷﻤﺎ ﻣﯽ ﺧﻮاﯾﻦ ﻣﻦ ﭼﯽ ﺑﮕﻢ؟‬

‫وزﯾﺮ‪:‬در ﻣﻮرد ﭘﯿﺸﮕﻮﯾﯽ ﺑﮕﯿﻦ ‪...‬اﻟﺘﻪ ﻧﻪ ﻫﻤﻪ اوﻧﻮ‪...‬ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﯾﯽ رو ﮐﻪ ﺧﻮدﺗﻮن ﺳﻼح ﻣﯽ دوﻧﯿﺪ ‪...‬ﺑﮕﯿﻦ ﮐﻪ ﻣـﯽ‬

‫ﺧﻮاﯾﻦ ﺑﺮاي ﺳﺎل ﺑﻌﺪ ﺑﺮﮔﺮدﯾﻦ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ‪...‬‬

‫ﻫﺮي‪:‬ﺷﻤﺎ از ﮐﺠﺎ ﻣﯽ دوﻧﯿﺪ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻣﯽ ﺧﻮام ﺑﺮﮔﺮدم ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ؟‬
‫وزﯾﺮ ﺑﺎ داﻣﺒﻠﺪور ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬آﻗﺎي داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺘﻦ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ از ﻣﻮﺿﻮع اﺳﻨﯿﭗ و ﻣﺎﻟﻔﻮي ﺑـﺎﺧﺒﺮﯾﻦ‬

‫و ﻣﻦ ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اوﻧﻬﺎ ﺑﺮ ﻣﯽ ﮔﺮدﯾﻦ‪....‬‬

‫ﻫﺮي از ﺷﻨﯿﺪن ﻧﺎم اﺳﻨﯿﭗ و ﻣﺎﻟﻔﻮي ﺧﺸﻤﮕﯿﻦ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺷﻤﺎ ﺗﺼﻤﯿﻢ دارﯾﻦ دو ﺗﺎ از ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ رو ﺑﻔﺮﺳﺘﯿﻦ‬

‫ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ؟‬

‫وزﯾﺮ ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ اﯾﻦ ﺗﺼـﻤﻢ رو ﻧـﺪارم‪....‬اﻣـﺎ ﻣﺘﺎﺳـﻔﺎﻧﻪ ﻣـﺪارﮐﯽ ﺑـﺮاي ﺟﻠـﻮﮔﯿﺮي از ورود اوﻧﻬـﺎ ﺑـﻪ‬
‫ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﻧﯿﺴﺖ‪...‬آﻗﺎي ﻣﺎﻟﻔﻮي داﻧﺶ آﻣﻮز ﻫﺴﺘﻦ و ﻗﺎﻧﻮن ﺷﮑﻨﯽ ﮐﺮدن ﺗﺎ از ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ اﺧﺮاج ﺑﺸﻦ‪...‬اﯾﺸﻮن زﯾـﺮ‬
‫ﻃﻠﺴﻢ ﻓﺮﻣﺎن ﺑﻮدن و ﻧﻤﯽ دوﻧﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﭼﯽ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﻦ‪.....‬و ﭘﺮﻓﺴﻮر اﺳﻨﯿﭗ ﻫﻢ اﺳﺘﺎد ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﻫﺴﺘﻦ ‪...‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﯾﻌﻨﯽ ﺷﻤﺎ ﻣﯽ ﺧﻮاﯾﻦ اون دوﺑﺎره دﻓﺎع در ﺑﺮاﺑﺮ ﺟﺎدوي ﺳﯿﺎه رو ﺗﺪرﯾﺲ ﮐﻨﻪ؟‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪146‬‬


‫داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﻪ ﻫﺮي‪...‬اون دوﺑﺎره ﻣﻌﺠﻮن ﺳﺎزي رو درس ﻣﯽ ده‪...‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﭘﺲ ﭘﺮﻓﺴﻮر اﺳﻼﮔﻬﻮرن ﭼﯽ ﻣﯿﺸﻦ؟‬
‫داﻣﺒﻠﺪور‪:‬ﭘﺮﻓﺴﻮر اﺳﻼﮔﻬﻮرن از ﮐﺸﻮر ﺧﺎرج ﺷﺪه و ﮐﺴﯽ ﻧﻤﯽ دوﻧﻪ ﮐﺠﺎﺳﺖ‪...‬‬
‫ﻫﺮي از ﺷﻨﯿﺪن اﯾﻦ ﺧﺒﺮ ﺗﻌﺠﺐ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﭘﺲ ﭼﻪ ﮐﺴﯽ ﻗﺮاره دﻓﺎع در ﺑﺮاﺑﺮ ﺟﺎدوي ﺳﯿﺎه رو ﺗﺪرﯾﺲ ﮐﻨﻪ؟‬
‫وزﯾﺮ‪:‬ﺑﺮاي اﯾﻦ ﮐﺎر ﺷﺨﺺ ﻣﻨﺎﺳﺒﯽ رو در ﻧﻈﺮ دارﯾﻢ و ﺑﻪ ﻣﻮﻗﺶ ﺷﻤﺎ ﻫﻢ ﻣﯽ ﻓﻬﻤﯿﺪ ﮐﯽ ﻫﺴﺖ‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﮐﻤﯽ ﻓﮑﺮ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺷﻤﺎ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﺪ اﮔﻪ ﻣﻦ ﺑﮕﻢ ﻣﯽ ﺧﻮام ﺑﺮﮔﺮدم ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﻣـﺮدم ﺑﭽـﻪ ﻫﺎﺷـﻮﻧﻮ‬

‫ﻣﯽ ﻓﺮﺳﺘﻦ؟‬

‫وزﯾﺮ‪:‬اوﻧﺎ ﻣﯽ دوﻧﻦ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺷﻤﺎ ﻫﻢ ﺷﺪه ﻣﺎ اﻣﻨﯿﺖ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ رو ﺗﺎﻣﯿﻦ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ‪...‬اﻻن ﺣـﺪود ﺷﺼـﺖ ﻧﻔـﺮ‬
‫دارن ﺑﺮاي ﻣﺮاﻗﺒﺖ ﺷﺒﺎﻧﻪ روزي از ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ آﻣﻮزش ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻨﺪ و ده ﺗـﺎ از ﺑﻬﺘـﺮﯾﻦ ﮐﺎراﮔﺎﻫـﺎن وزارﺗﺨﻮﻧـﻪ ﻫـﻢ در‬

‫ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺣﻀﻮر ﺧﻮاﻫﻨﺪ داﺷﺖ‪...‬وﺗﺪاﺑﯿﺮ اﻣﻨﯿﺘﯽ ﺷﺪﯾﺪ ﺗﻮ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺑﺮﻗﺮار ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ و ﻻزم ﻧﯿﺴﺖ ﺷـﻤﺎ ﻧﮕـﺮان‬
‫آﻗﺎي ﻣﺎﻟﻔﻮي و اﺳﻨﯿﭗ ﯾﺎ ﻫﺮ ﺟﺎﺳﻮس دﯾﮕﻪ اي ﺑﺎﺷﯿﺪ‪...‬‬
‫ﺑﺮاي ﻟﺤﻈﻪ اي ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﺣﺮﻓﯽ ﻧﺰد‪....‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﻣﻦ در اﯾﻦ ﻣﻮرد ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ و ﺟﻮاﺑﺸﻮ ﺗﺎ ﻓﺮدا ﺑﻬﺘﻮن ﻣﯽ دم ﺟﻨﺎب وزﯾﺮ‪...‬‬
‫وزﯾﺮ‪:‬ﻋﺎﻟﯿﻪ‪...‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور‪:‬ﺧﺐ اﮔﻪ ﺣﺮف دﯾﮕﻪ اي ﻧﺴﺖ ﻣﺎ از ﺧﺪﻣﺘﻮن ﻣﺮﺧﺺ ﺑﺸﯿﻢ‪....‬‬
‫وزﯾﺮ‪:‬ﻧﻪ‪..‬ﻓﻘﻂ اﻣﯿﺪوارم آﻗﺎي ﭘﺎﺗﺮ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﺗﺼﻤﯿﻢ رو ﺑﮕﯿﺮن‪....‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﺣﺘﻤﺎ ﺟﻨﺎب وزﯾﺮ‪...‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور و ﻫﺮي ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪﻧﺪ‪....‬وزﯾﺮ ﻫﻢ از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و اﻧﻬﺎ را ﺗﺎ دم در ﻫﻤﺮاﻫﯽ ﮐﺮد‪...‬ﻫﺮي و اﺑﺮﻓﻮرث از‬

‫دﻓﺘﺮ وزﯾﺮ ﺧﺎرج ﺷﺪﻧﺪ‪....‬‬

‫ﻫﺮي‪:‬ﺷﻤﺎ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﺪ ﺣﺮﻓﺎﻫﺎي آﻗﺎي وزﯾﺮ ﺻﺎدﻗﺎﻧﻪ ﺑﻮد؟‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪147‬‬


‫داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻌﺪ از ﮐﻤﯽ ﻣﮑﺚ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ آﻗﺎي وزﯾﺮ ﻣﺘﻮﺟﻪ اوﺿـﺎع ﻫﺴـﺘﻦ و ﻣـﯽ ﺧـﻮان ﺑـﺎ ﻣﺤﻔـﻞ‬

‫ﻫﻤﮑﺎري ﮐﻨﻨﺪ‪...‬‬

‫داﺷﺘﻨﺪ ﺑﻪ ﻧﺰدﯾﮑﯽ اﺗﺎﻗﯽ ﮐﻪ از آن آﻣﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ﻣﯽ رﺳﯿﺪﻧﺪ ﮐﻪ دراﺗﺎﻗﯽ در اﻧﺘﻬﺎي ﺳـﺎﻟﻦ ﺑـﺎز ﺷـﺪ و دو ﻧﻔـﺮ در‬

‫ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﺎزوﻫﺎي اﺳﻨﯿﭗ را ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ﻫﻤﺮاه ﻣﻮدي از اﺗﺎق ﺧﺎرج ﺷﺪﻧﺪ‪...‬ﻫﺮي ﺑـﺎ دﯾـﺪن اﺳـﻨﯿﭗ ﺧﺸـﻢ ﺳـﺮﺗﺎ‬
‫ﭘﺎﯾﺶ را ﮔﺮﻓﺖ و دﺳﺘﻬﺎﯾﺶ را ﻣﺸﺖ ﮐﺮد‪...‬ﻣﻮﻫﺎي ﭼﺮب اﺳﻨﯿﭗ روي ﺻﻮرﺗﺶ رﯾﺨﺘﻪ ﺑـﻮد و ﻫﻤـﺎن رداي ﺳـﯿﺎه‬
‫ﻫﻤﯿﺸﮕﯿﺶ در ﺗﻨﺶ ﺑﻮد‪...‬اﺳﻨﯿﭗ ﻣﺘﻮﺟﻪ دو ﻧﻔﺮ ﮐﻪ در ﻣﻘﺎﺑﻠﺶ ﺑﻮدﻧﺪ ﺷﺪ و ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﮐـﺮد‪...‬ﺑـﺎ دﯾـﺪن ﻫـﺮي‬

‫اﺑﺮوﻫﺎﯾﺶ را ﺑﺎﻻ ﺑﺮد و ﺑﺎ ﭼﺸﻤﻬﺎي ﺳﯿﺎﻫﺶ ﺑﻪ او ﺧﯿﺮه ﺷﺪ‪....‬‬
‫‪-‬ﺳﻮروس ﺧﻮاﻫﺶ ﻣﯿﮑﻨﻢ‪...‬‬

‫اﺳﻨﯿﭗ ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ داﻣﺒﻠﺪور ﺑﺪون ﭼﻮب ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﺑﻌﺪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﻪ ﻃﺮف او ﮔﺮﻓﺖ‪..‬‬
‫آواداﮐﺪاوارا!!‬‫اﯾﻦ ﺻﺤﻨﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﯾﮏ ﻓﯿﻠﻢ از ﺟﻠﻮي ﭼﺸﻤﺎن ﻫﺮي ﮔﺬﺷﺖ و ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺘﺶ را ﺑﯿﺸـﺘﺮ ﮐـﺮد‪....‬دوﻧﻔـﺮ ﮐـﻪ اﺳـﻨﭗ را‬

‫ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ او را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺑﺎﻻي راﻫﺮو ﻫﻞ دادﻧﺪ‪....‬وﻗﺘﯽ داﺷﺘﻨﺪ از ﺟﻠﻮي ﻫﺮي و داﻣﺒﻠﺪور ﻣﯽ ﮔﺬﺷﺘﻨﺪ ﻫـﺮي دﯾﮕـﺮ‬
‫ﻃﺎﻗﺖ ﻧﯿﺎورد و ﺟﻠﻮي اﺳﻨﯿﭗ اﯾﺴﺘﺎد‪....‬ﻫﺮي ﺑﻪ ﭼﺸﻤﻬﺎي ﺳﯿﺎه اﺳﻨﯿﭗ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﻧﻔﺮت ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﯽ دوﻧﻢ ﮐﻪ‬

‫اﯾﻦ ﻧﻘﺸﻪ اون ارﺑﺎب اﺣﻤﻘﺘﻪ اﺳﻨﯿﭗ‪...‬اﻣﺎ ﺑﺪون ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ذارم ﺗﻮ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﻫﺮ ﻏﻠﺘﯽ ﮐﻪ ﺧﻮاﺳﺘﯽ ﺑﮑﻨﯽ‪....‬ﻣـﻦ وﻗﺘـﯽ‬
‫ﺗﻮ داﻣﺒﻠﺪور رو ﮐﺸﺘﯽ اوﻧﺠﺎ ﺑﻮدم و ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ رو دﯾﺪم ﭘﺲ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﻣﻨﻮ ﻓﺮﯾﺐ ﺑﺪي‪...‬ﻫﺮي دﺳﺘﺶ را دراز ﮐﺮده‬
‫ﺑﻮد ﺗﺎ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﺮدارد اﻣﺎ داﻣﺒﻠﺪور دﺳﺖ ﻫﺮي رو ﮔﺮﻓﺖ ‪...‬اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺎ ﭼﺸﻤﻬﺎي ﮔﺮد ﺷﺪه ﺑﻪ ﻫـﺮي ﺧﯿـﺮه‬
‫ﺷﺪه ﺑﻮد ‪...‬ﺷﺎﯾﺪ ﺧﺸﻢ و ﻧﻔﺮت ﻫﺮي اوﻧﻘﺪر زﯾﺎد ﺑﻮد ﮐﻪ او ﻫﻢ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷـﺪه ﺑـﻮد‪....‬داﻣﺒﻠـﺪور ﻫـﺮي را از ﺳـﺮ راه‬

‫اﺳﻨﯿﭗ ﮐﻨﺎر زد و روﺑﻪ دو ﻧﻔﺮ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺒﺮﯾﺘﺶ‪...‬‬
‫دو ﻧﻔﺮ اﻃﺎﻋﺖ ﮐﺮدﻧﺪ‪....‬ﻣﻮدي رو ﺑﻪ ﻫﺮي ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻬﺘﺮه ﺧﻮدﺗﻮ ﮐﻨﺘﺮل ﮐﻨﯽ ﭘﺎﺗﺮ‪...‬‬
‫ﻣﻮدي اﯾﻦ را ﮔﻔﺖ و رﻓﺖ‪.....‬داﻣﺒﻠﺪور دﺳﺘﺶ را روي ﺷﺎﻧﻪ ﻫﺮي ﮔﺬاﺷﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﺒﺎﯾﺪ اﯾـﻦ ﻃـﻮري ﺑﺎﻫـﺎش‬

‫ﺣﺮف ﻣﯽ زدي‪....‬اون ﺳﺎل ﺑﻌﺪ اﺳﺘﺎدت ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد و ﻣﻤﮑﻨﻪ ﺑﺮاي اﯾﻦ ﺣﺮﻓﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﻬﺶ زدي اذﯾﺘﺖ ﮐﻨﻪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﮐﻪ ﮐﻤﯽ آرام ﺷﺪه ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪:‬اﺷﮑﺎﻟﯽ ﻧﺪاره ﻗﺮﺑﺎن‪...‬ﻣﻦ ﺑﻪ رﻓﺘﺎرش ﻋﺎدت ﮐﺮدم‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪148‬‬


‫******‬
‫وﻗﺘﯽ ﻫﺮي ﺑﻪ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺑﺮﮔﺸﺖ ﺗﻤﺎم اﺗﻔﺎﻗﺎت و ﺣﺮﻓﻬﺎي زده ﺷﺪه رو ﺑﺮاي رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﺮد‪....‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن وﻗﺘﯽ ﻣﺎﺟﺮاي اﺳﻨﯿﭗ را ﺷﻨﯿﺪ اﺧﻤﯽ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﻮ ﻧﺒﺎﯾﺪ اﯾﻦ ﻃﻮر ﺑﺎﻫﺎش ﺣﺮف ﻣﯽ زدي ﻫﺮي؟‬
‫رون‪:‬ﻫﺮﻣﯿﻮن راﺳﺖ ﻣﯽ ﮔﻪ رﻓﯿﻖ‪...‬وﻗﺘﯽ ﺑﺮﮔﺮده ﻃﻼﻓﯿﺸﻮ ﺳﺮت در ﻣﯿﺎره‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺎﯾﺪ ﻣﺮاﻗﺐ ﺣﺮﻓﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ زﻧﯽ ﺑﺎﺷﯽ‪...‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﻣﻦ اون ﻣﻮﻗﻊ ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺑﻮدم‪...‬و دﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺎ دﺳﺖ ﻫﺎي ﺧﻮدم ﺑﮑﺸﻤﺶ و اﺻﻼ ﻫـﻢ از ﮔﻔـﺘﻦ اون‬

‫ﺣﺮﻓﻬﺎ ﭘﺸﯿﻤﻮن ﻧﯿﺴﺘﻢ ‪...‬و دﯾﮕﻪ ﻧﻤﯽ ﺧﻮام ﭼﯿﺰي در اﯾﻦ ﻣﻮرد ﺑﺸﻨﻮم‪....‬‬
‫رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﭼﯿﺰي ﻧﮕﻔﺘﻨﺪ و ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻫﻢ اﻧﺪاﺧﺘﻨﺪ‪...‬‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺻﺪاﯾﺶ را ﺻﺎف ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﻪ ﺗﺼﻤﯿﻤﯽ در ﺑﺎره ﭘﯿﺸﻨﻬﺎد وزﯾﺮ ﮔﺮﻓﺘﯽ؟‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﻫﻨﻮز ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ‪....‬ﺷﺎﯾﺪ ﻗﺒﻮل ﮐﺮدم‪...‬‬
‫ﺗﺎﺑﻠﻮي ﺑﺎﻧﻮي ﭼﺎق ﮐﻨﺎر رﻓﺖ و ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ و ﺟﯿﻨﯽ وارد ﺳﺎﻟﻦ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﺷﺪﻧﺪ‪....‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ‪:‬ﺷﻤﺎ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﯾﻦ ﻧﻬﺎر ﺑﺨﻮرﯾﻦ؟‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﻣﻦ ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﮔﺮﺳﻨﻤﻪ‪...‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ‪:‬راﺳﺘﯽ ﻫﺮي‪...‬اﺑﺮﻓﻮرث ﮔﻔﺖ ﺑﻌﺪ از اﯾﻨﮑـﻪ ﻏـﺬات رو ﺧـﻮردي ﺑـﺮي ﮐـﻼس ‪...‬اﻣـﺮوز ﮐﻼﺳـﺖ‬

‫زودﺗﺮ ﺷﺮوع ﻣﯽ ﺷﻪ‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﺑﻌﺪ از اﯾﻨﮑﻪ ﻏﺬاﯾﺶ را ﺧﻮرد ﺑﻪ ﻃﺮف ﮐﻼس راه اﻓﺘﺎد ‪...‬اﻣﺮوز ﻗﺮار ﺑﻮد ﺑﻌﺪ از ﮐﻼﺳﺶ ﻫﻤﺮاه اﺑﺮﻓﻮرث‬

‫ﺑﻪ دﯾﺪن ﺗﺎﺑﻠﻮي داﻣﺒﻠﺪور ﺑﺮه‪....‬ﻧﻤﯽ دوﻧﺴﺖ ﭼﯽ ﺑﮕﻪ‪....‬ﻗﺒﻼ ﺣﺮﻓﻬﺎﯾﺶ را آﻣﺎده ﮐﺮده ﺑﻮد وﻟﯽ ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﻣـﯽ‬

‫ﮐﺮد ﭼﯿﺰي ﯾﺎدش ﻧﻤﯽ آﻣﺪ‪...‬وﻗﺘﯽ ﺟﻠﻮي در ﮐﻼس رﺳﯿﺪ از اﻓﮑﺎرش ﺧﺎرج ﺷﺪ‪...‬در زد و وارد ﺷﺪ‪....‬‬

‫داﻣﺒﻠﺪور ﮐﻪ در ﺟﺎي ﻫﻤﯿﺸﮕﯽ اش ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد روﺑﻪ ﻫﺮي ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﺐ ﻫﺮي‪....‬دﯾﺮوز ﮐﻪ ﮐـﺎرت ﺧـﻮب‬

‫ﺑﻮد ﺑﺒﯿﻨﻢ اﻣﺮوز ﭼﯽ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﯽ‪....‬ﻓﻘﻂ ﺣﺮﻓﻬﺎﯾﯽ رو ﮐﻪ ﺑﻬﺖ زدم ﻓﺮاﻣﻮش ﻧﮑﻦ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪149‬‬


‫ﻫﺮي‪:‬ﭼﺸﻢ ﭘﺮﻓﺴﻮر‪...‬‬
‫دوﺑﺎره دو ﻣﺮد روﺑﻪ روي ﻫﻢ اﯾﺴﺘﺎدﻧﺪ ‪...‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور‪:‬آﻣﺎده ﺑﺎش‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐﺮد و ﺑﻪ ذﻫﻨﺶ ﻧﻈﻢ داد‪...‬‬
‫ﻟﻪ ﺟﯽ ﻟﯽ ﻣﻨﺲ!!!‬‫ﻫﺮي ﻓﺸﺎري رو در ذﻫﻨﺶ اﺣﺴﺎس ﮐﺮد و ﺑﺎ وﺟﻮد ﺳﺮ دردي ﮐﻪ داﺷﺖ ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐﻨﺪ‪....‬‬
‫ﻫﺮي در ﮔﻮﺷﻪ اي از ﺧﯿﺎﺑﺎن اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد و ﺑﻪ دادﻟﯽ و دوﺳﺘﺎﻧﺶ ﮐﻪ داﺷﺘﻨﺪ ﭘﺴﺮ ﺑﭽﻪ اي را اذﯾـﺖ ﻣـﯽ ﮐﺮدﻧـﺪ‬

‫ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد‪....‬ﮐﻨﺎر رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﺑﻪ ﮐﺎﻟﺴﮑﻪ اي ﮐﻪ ﺗﺎﺑﻮت داﻣﺒﻠﺪور رو ﺣﻤﻞ ﻣﯽ ﮐﺮد ﻧﮕـﺎه ﻣـﯽ‬
‫ﮐﺮد‪....‬‬
‫اﮐﺴﭙﻠﯿﺎرﻣﻮس!!‬‫ﺑﺎ ﻗﻄﻊ ﺷﺪن ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺮي اﺣﺴﺎس ﮐﺮد ﮐﻪ ﻓﺸﺎر ﻫﻢ از روي زﻫﻨﺶ ﺑﺮداﺷﺘﻪ ﺷﺪه‪....‬او ﺑﻪ داﻣﺒﻠﺪور ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪...‬‬
‫‪-‬دﯾﺮ ﺑﻮد وﻟﯽ ﺗﻮﻧﺴﺘﯽ ﺟﻠﻮﻣﻮ ﺑﮕﯿﺮي‪...‬ﺑﻌﺪ از اﯾﻨﮑﻪ ﻫﺮي ﭼﯿﺰي ﻧﮕﻔﺖ داﻣﺒﻠﺪور اداﻣﻪ داد‪:‬دوﺑـﺎره ﺷـﺮوع ﻣـﯽ‬

‫ﮐﻨﯿﻢ‪....‬ﻟﻪ ﺟﯽ ﻟﯽ ﻣﻨﺲ!‬

‫ﻫﺮي اﯾﻨﺒﺎر زودﺗﺮ از اﯾﻨﮑﻪ داﻣﺒﻠﺪور دﯾﺪن ﺧﺎﻃﺮه اش را ﺗﻤﺎم ﮐﻨﺪ ارﺗﺒﺎط را ﺑﺎ ﻃﻠﺴﻤﯽ ﻗﻄﻊ ﮐﺮد‪...‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور‪:‬ﺣﺎﻻ ﺑﻬﺘﺮ ﺷﺪ ﻫﺮي‪...‬‬
‫ﻫﺮي در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻧﻔﺲ ﻧﻔﺲ ﻧﻔﺲ ﻣﯽ زد ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن داد‪....‬‬
‫ﺧﺐ‪....‬آﻣﺎده ﺑﺎش ﺗﺎ دوﺑﺎره اﻣﺘﺤﺎن ﮐﻨﯿﻢ‪.....‬ﻟﻪ ﺟﯽ ﻟﯽ ﻣﻨﺲ!‬‫ﻫﺮي ﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐﺮد و ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪ در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﻧﺼﻒ ﺧﺎﻃﺮه ﻫﻢ ﺗﻤﺎم ﻧﺸﺪه ﺑﻮد ﺟﻠﻮي داﻣﺒﻠﺪور رو ﺑﮕﯿﺮه‪...‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪي ﮔﻔﺖ‪:‬ﭘﯿﺸﺮﻓﺘﺖ ﺗﻮي ﭼﻔﺖ ﺷﺪﮔﯽ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮﺑﻪ‪...‬ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﺗﺎ ﺷﺮوع ﻣﺪرﺳﻪ ﺑﻪ ﻃﻮر ﮐﺎﻣـﻞ‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪150‬‬


‫ﺑﺘﻮﻧﯽ از ذﻫﻨﺖ ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ ﮐﻨﯽ‪...‬‬
‫ﯾﻌﻨﯽ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺑﺪون ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻫﻢ ﻧﺬارم ﮐﺴﯽ وارد ذﻫﻨﻢ ﺑﺸﻪ‪...‬‬‫داﻣﺒﻠﺪور ﮐﻤﯽ ﻓﮑﺮ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﻪ ﺑﻪ ﻃﻮر ﮐﺎﻣﻞ‪....‬وﻟﯽ ﺑﻌﺪ از ﺷﺮوع ﻣﺪرﺳﻪ ﻫﻢ ﺑﺎ ﻫﻢ ﮐﺎر ﻣـﯽ ﮐﻨـﯿﻢ ﺗـﺎ ﺗـﻮ‬

‫اوﻧﻮ ﻫﻢ ﯾﺎد ﺑﮕﯿﺮي‪...‬ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮب‪...‬آﻣﺎده ﺑﺎش‪..‬ﻟﻪ ﺟﯽ ﻟﯽ ﻣﻨﺲ!!‬

‫ﺑﻌﺪ از اﯾﻨﮑﻪ ﮐﻼس ﺗﻤﺎم ﺷﺪ ﻫﺮي ﺑﻪ داﻣﺒﻠﺪور ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻗﺮﺑﺎن اﻣﺮوز ﻗـﺮار ﺑـﻮد ﺑـﺮﯾﻢ ﺗـﺎ ﻣـﻦ ﭘﺮﻓﺴـﻮر‬

‫داﻣﺒﻠﺪور رو ﺑﺒﯿﻨﻢ‪...‬ﺷﻤﺎ ﮐﻪ ﻓﺮاﻣﻮش ﻧﮑﺮدﯾﻦ؟‬

‫ﻫﻨﻮز اوﻧﻘﺪر ﭘﯿﺮ ﻧﺸﺪم ﮐﻪ ﻓﺮاﻣﻮﺷﯽ ﺑﮕﯿﺮم ﻫﺮي‪...‬‬‫داﻣﺒﻠﺪور ﻟﺒﺨﻨﺪي زد و اداﻣﻪ داد‪:‬ﺧﺐ‪..‬ﺑﺮﯾﻢ‪.‬‬
‫آﻧﻬﺎ از ﮐﻼس ﺧﺎرج ﺷﺪﻧﺪ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ دﻓﺘﺮ ﻣﺪﯾﺮ رﻓﺘﻨﺪ‪....‬وﻗﺘﯽ ﺟﻠﻮي ﻣﺠﺴﻤﻪ رﺳﯿﺪﻧﺪ داﻣﺒﻠﺪور ﮔﻔﺖ‪:‬اﻟﺒﻮس‬

‫ازم ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﻫﺎش ﺣﺮف ﺑﺰﻧﯽ و ﮐﺲ دﯾﮕﻪ اي ﻫﻢ ﺗﻮ دﻓﺘﺮ ﻧﺒﺎﺷﻪ‪....‬‬
‫او رو ﺑﻪ ﻣﺠﺴﻤﻪ ﮐﺮد و رﻣﺰ را ﮔﻔﺖ‪:‬داﻣﺒﻠﺪور‪...‬‬

‫ﻣﺠﺴﻤﻪ ﺟﺎن ﮔﺮﻓﺖ و ﭘﻠﻪ ﻫﺎي ﻣﺎرﭘﯿﭽﯽ ﭘﺸﺖ آن آﺷﮑﺎر ﺷﺪ‪...‬ﻫﺮي روي ﯾﮑﯽ از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﻗﺪم ﮔﺬاﺷـﺖ ‪...‬ﺑﻌـﺪ‬

‫از ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﺮي روﺑﻪ روي در دﻓﺘﺮ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد‪...‬دﺳﺘﺶ را دراز ﮐﺮد و در را ﺑﺎز ﮐﺮد و وارد ﺷـﺪ‪...‬اﺗـﺎق ﻫـﯿﭻ‬

‫ﻓﺮﻗﯽ ﻧﮑﺮده ﺑﻮدو ﻓﻘﻂ ﯾﮏ ﺗﺎﺑﻠﻮ ﺑﻪ ﺗﺎﺑﻠﻮﻫﺎ اﺿﺎﻓﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد‪...‬داﻣﺒﻠﺪور ﻣﺎﻧﻨﺪ اﻓﺮادي ﮐﻪ در ﺗﺎﺑﻠﻮﻫﺎي دﯾﮕـﺮ ﺑﻮدﻧـﺪ‬
‫ﺧﻮاﺑﯿﺪه ﺑﻮد‪...‬‬

‫ﭘﺮﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪور‪...‬‬‫داﻣﺒﻠﺪور ﺗﮑﺎﻧﯽ ﺧﻮرد و ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺶ را ﺑﺎز ﮐﺮد و ﺑﻪ ﻫـﺮي ﻧﮕـﺎه ﮐـﺮد‪:‬آه ﻫـﺮي‪...‬ﺧﻮﺷـﺤﺎﻟﻢ ﮐـﻪ ﻣـﯽ ﺑﯿﻨﻤـﺖ‬

‫ﭘﺴﺮم‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﺑﻐﺾ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻨﻢ ﻫﻤﯿﻦ ﻃﻮر ﻗﺮﺑﺎن‪...‬‬
‫ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮدم زودﺗﺮ از اﯾﻨﺎ ﺑﻪ دﯾﺪﻧﻢ ﺑﯿﺎي‪...‬‬‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪151‬‬


‫ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﯿﺎم ‪...‬اﻣﺎ ﻗﺪرﺗﺸﻮ ﻧﺪاﺷﺘﻢ‪...‬‬‫ﻣﯽ دوﻧﻢ ﺑﺮات ﺳﺨﺖ ﺑﻮده اﻣﺎ اﯾﻦ ﮐﺎر ﺑﺮاي ﻧﺎﺑﻮدي وﻟﺪﻣﻮرت ﻻزم ﺑﻮد و ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﯽ ﻣﺮدم‪...‬‬‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﺑﻪ ﺗﺎﺑﻠﻮي داﻣﺒﻠﺪور ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ ‪:‬ﺷﻤﺎ ﺑﯿﺨﻮدي ﻣﺮدﯾﺪ اون ﻗﺎب آوﯾﺰ ﺗﻘﻠﺒﯽ ﺑﻮد‪...‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﮐﻤﯽ در ﺟﺎﯾﺶ ﺟﺎﺑﻪ ﺟﻪ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﻘﻠﺒﯽ ﺑﻮد؟‬
‫ﺑﻠﻪ‪...‬ﻗﺒﻞ از ﻣﺎ ﯾﻪ ﻧﻔﺮ دﯾﮕﻪ اوﻧﻮ ﺑﺮداﺷﺘﻪ‪....‬‬‫ﻫﺮي ﻣﺎﺟﺮاي ﻧﺎﻣﻪ و ﻣﺮﮔﺨﻮار را ﺑﺮاي داﻣﺒﻠﺪور ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﺮد‪...‬‬
‫اﯾﻨﻮ ﺑﻪ رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ ﮔﻔﺘﯽ؟‬‫ﻓﻘﻂ ﺗﻘﻠﺒﯽ ﺑﻮدن ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز رو ﮔﻔﺘﻢ ‪...‬ﺷﻤﺎ رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ رو ﻣﯿﺸﻨﺎﺳﯽ؟‬‫ﺑﻠﻪ‪...‬ﺑﺎﯾﺪ ﻗﺎب آوﯾﺰ اﺻﻠﯽ رو ﭘﯿﺪا ﮐﻨﯽ ﻫﺮي‪...‬‬‫ﻣﻦ ﺗﻤﺎم ﺗﻼﺷﻤﻮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﭘﺮﻓﺴﻮر‪...‬ﺷﻤﺎ ﻣﯽ دوﻧﯿﺪ ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز ﻫﺎي دﯾﮕﻪ ﮐﺠﺎن؟‬‫ﻧﻪ‪.‬ﻣﻦ ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ‪ ...‬اﻣﺎ رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻪ در ﭘﯿﺪا ﮐﺮدﻧﺶ ﺑﻬﺖ ﮐﻤﮏ ﮐﻨﻪ‪.‬‬‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﭼﺮا ﺑﻪ اﺳﻨﯿﭗ اﻋﺘﻤﺎد ﮐﺮدﯾﺪ؟‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﺑﺎ ﭼﺸﻤﻬﺎي آﺑﯿﺶ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ دﻟﯿﻞ اﯾﻦ ﮐﺎرﻣﻮ ﺑﻬﺖ ﻣﯽ ﮔﻪ ﻫﺮي‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﮐﻤﯽ ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﺮا اون؟ﭼﺮا ﺧﻮدﺗﻮن ﻫﻤﻪ ﭼﯽ رو ﺑﻬﻢ ﻧﻤﯽ ﮔﯿﻦ؟‬
‫‪-‬ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﻫﺮي‪...‬وﻗﺘﯽ رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ رو دﯾﺪي ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ رو ﺑﺮات ﺗﻮﺿﯿﺢ ﻣﯿﺪه‪...‬ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ رو‪...‬ﺣﺎﻻ ﻫﻢ ﺑﻬﺘﺮه‬

‫ﺑﺮي‪...‬ﭼﻮن ﻣﻦ ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪم و ﻣﯽ ﺧﻮام ﺑﺨﻮاﺑﻢ‪...‬از ﯾﻪ ﺗﺎﺑﻠﻮ ﺑﯿﺶ از اﯾﻦ اﻧﺘﻈﺎر ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎش ﭘﺴﺮم‪...‬‬

‫ﻫﺮي از رﻓﺘﺎر داﻣﺒﻠﺪور ﺗﻌﺠﺐ ﮐﺮد وﻟﯽ ﭼﯿﺰي ﻧﮕﻔﺖ و از دﻓﺘﺮ ﺧﺎرج ﺷـﺪ‪....‬وﻗﺘـﯽ وارد ﺳـﺎﻟﻦ ﻋﻤـﻮﻣﯽ ﺷـﺪ‬

‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ و ﺑﯿﻞ را دﯾﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺣﺮف ﻣﯽ زﻧﻨﺪ‪...‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻫﻢ در ﮔﻮﺷﻪ اي ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪152‬‬


‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﻃﺮف ﻟﻮﭘﯿﻦ رﻓﺖ و ﮐﻨﺎرش ﻧﺸﺴﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎده؟‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻮﺿﻮع ﻋﺮوﺳﯽ ﺑﯿﻠﻪ‪...‬ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﻣﯽ ﮔﻪ ﺣﺎﻻ ﻧﻤـﯽ ﺗـﻮﻧﻦ ﻋﺮوﺳـﯽ رو ﺑﮕﯿـﺮن ﭼـﻮن‬

‫ﺟﺎﯾﯽ رو ﻧﺪارن‪...‬‬

‫ﻫﺮي‪:‬ﯾﻌﻨﯽ ﺟﺎي دﯾﮕﻪ اي ﻧﯿﺴﺖ؟‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬ﻧﻪ‪..‬‬
‫ﻫﺮي ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﻓﮑﺮ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﻤﯽ ﺷﻪ ﺑﺮﯾﻢ ﮔﺮﯾﻤﻮﻟﺪ؟‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬ﺗﻮ اﺟﺎزه ﻣﯿﺪي؟‬
‫ﻣﻌﻠﻮﻣﻪ ﮐﻪ اﺟﺎزه ﻣﯽ دم‪....‬‬‫ﻫﺮي از دﺳﺖ ﺧﻮدش ﻧﺎراﺣﺖ ﺑﻮد ﮐﻪ ﭼﺮا ﻗﺒﻞ از اﯾﻦ ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﮔﺮﯾﻤﻮﻟﺪ ﻧﯿﻔﺘﺎده ﺑﻮد‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬اﻣﺎ ﺑﺎﯾﺪ از اﻣﻨﯿﺘﺶ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺸﯿﻢ‪...‬ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻫﻤﯿﻦ ﻫﻢ ﺗﻮ اﯾﻦ ﻣﺪت ﺑﻪ اوﻧﺠﺎ ﻧﺮﻓﺘﯿﻢ‪...‬‬
‫‪-‬ﺷﻤﺎ ﮔﻔﺘﯿﻦ ﮐﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﻗﺴﻢ ﺧﻮرده ﺑﻮد ﮐﻪ از ﮐﺎرﻫﺎي ﻣﺤﻔﻞ ﭼﯿﺰي ﺑﻪ ﮐﺴﯽ ﻧﮕﻪ‪...‬ﺷﺎﯾﺪ ﻧﺘﻮﻧﻪ ﻣﺤﻞ ﻣﺤﻔﻞ رو‬

‫ﻟﻮ ﺑﺪه‪...‬‬

‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬ﺷﺎﯾﺪ‪...‬ﺗﻮ ﺑﺎﯾﺪ ﯾﻪ رازدار ﺟﺪﯾﺪ اﻧﺘﺨﺎب ﮐﻨﯽ ﻫﺮي‪...‬ﯾﻪ ﻧﻔﺮ ﮐﻪ ﺑﻬﺶ اﻃﻤﯿﻨﺎن داري‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﻓﮑﺮ ﮐﺮد و ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻗﺒﻮل ﻣﯽ ﮐﻨﯽ راز دار ﺧﻮﻧﻪ ﻣﻦ ﺑﺸﯽ؟‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ؟ﻣﻄﻤﺌﻨﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاي اﯾﻨﮑﺎر رو ﻣﻦ ﺑﮑﻨﻢ؟‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﻣﻌﻠﻮﻣﻪ ﮐﻪ ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮب‪...‬ﺣﺎﻻ ﮐﻪ اﯾﻦ ﻃﻮر ﻣﯽ ﺧﻮاي ﻣﻨﻢ ﻗﺒﻮل ﻣﯽ ﮐﻨﻢ‪...‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬از اون ﻣﺮگ ﺧﻮار ﭼﯿﺰي ﭘﯿﺪا ﮐﺮد؟‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪153‬‬


‫‪-‬ﯾﺎدم رﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﺑﻬﺖ ﺑﮕﻢ‪...‬اون ﻣﺮﮔﺨﻮار ﮐﻪ اﺳﻤﺶ راﺑﺮت اﻟﻦ ﺑﺮاﺗﺴﻮن ﺑﻮد‪...‬ﺗﻮي ﯾﻪ ﺧﻮﻧﻪ ﺗـﻮ ﺟﻨـﻮﺑﯽ ﺗـﺮﯾﻦ‬

‫ﻗﺴﻤﺖ ﻟﯿﻮرﭘﻮل ﭘﯿﺪا ﺷﺪه‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﭘﺮﺳﺪ‪:‬ﻓﻬﻤﯿﺪي اون ﮐﯽ ﺑﻮده؟ﻣﻨﻈﻮرم ﻓﺎﻣﯿﻼﺷﻦ؟‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬اون ﺑﺮادر ﻧﺎﺗﻨﯽ ﻣﺎﻟﻔﻮي ﺑﻮده‪.....‬‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪154‬‬


‫ﻓﺼﻞ ﺳﯿﺰدﻫﻢ‬
‫ﺑﺎزﮔﺸﺖ‬
‫رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن و ﻫﺮي در ﮔﻮﺷﻪ اي ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ و ﻫﺮي ﺗﻤﺎم ﺣﺮﻓﻬﺎﯾﯽ رو ﮐﻪ ﺑﺎ ﻟﻮﭘﯿﻦ زده ﺑﻮد ﺑﺮاي آﻧﻬﺎ‬

‫ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﺮده ﺑﻮد‪...‬ﺑﺮاي ﻟﺤﻈﻪ اي ﺳﮑﻮت ﺑﯿﻨﺸﺎن ﺣﺎﮐﻢ ﺷﺪ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﺣﺮﻓﯽ ﻧﺰد ﺗﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺳﮑﻮت را‬
‫ﺷﮑﺴﺖ‪...‬‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﯾﻌﻨﯽ اون ﺑﺮادرﻟﻮﺳﯿﻮس ﻣﺎﻟﻔﻮي ﺑﻮده؟‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﺑﺮادر ﻧﺎﺗﻨﯿﺶ‪...‬‬
‫رون‪:‬وﻟﯽ ﭼﻄﻮري؟‬
‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﻣﺒﻞ ﺗﮑﯿﻪ داد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ دﻗﯿﻘﺎ ﻧﻤﯽ دوﻧﻪ ﭼﯽ ﺷﺪه اﻣﺎ اﻧﮕﺎر ﻣﺎدر ﻣﺎﻟﻔﻮي از ﻫﻤﺴﺮش‬

‫ﺟﺪا ﻣﯽ ﺷﻪ و ﺑﺎ ﯾﻪ ﻧﻔﺮ دﯾﮕﻪ ازدواج ﻣﯿﮑﻨﻪ‪...‬‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬و ﺑﺮاﺗﺴﻮن ﻫﻢ ﻧﺎم ﻓﺎﻣﯿﻠﯽ ﻫﻤﺴﺮ ﺟﺪﯾﺪ ﻣﺎدر ﻣﺎﻟﻔﻮي ﺑﻮده‪...‬‬
‫ﺑﺮاي ﻟﺤﻈﻪ اي ﻫﯿﭻ ﮐﺪام ﺣﺮﻓﯽ ﻧﺰدﻧﺪ‪...‬‬
‫رون‪:‬واﻗﻌﺎ ﺟﺎﻟﺒﻪ!!‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﭼﯿﺶ ﺟﺎﻟﺒﻪ رون؟‬
‫رون ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪي ﮔﻔﺖ‪:‬دو ﺑﺮادر ﮐﻪ ﯾﮑﯿﺶ ﺑﻪ اﺳﻤﺸﻮ ﻧﺒﺮ وﻓﺎداره و دﯾﮕﺮي ﺑﻬﺶ ﺧﯿﺎﻧﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﻪ و ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز‬

‫ارﺑﺎﺑﺶ رو ﺑﺮ ﻣﯽ داره‪...‬‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬آدﻣﺎ ﺑﺎ ﻫﻢ ﻓﺮق ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ رون‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و اداﻣﻪ داد‪:‬راﺳﺘﯽ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻓﻬﻤﯿﺪه اون ﺧﻮﻧﻪ ﮐﺠﺎﺳﺖ؟‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪155‬‬


‫ﺗﻮ ﺟﻨﻮﺑﯽ ﺗﺮﯾﻦ ﻗﺴﻤﺖ ﻟﯿﻮرﭘﻮل‪...‬‬‫رون‪:‬ﺣﺎﻻ ﭼﻪ ﻃﻮري ﻣﯽ رﯾﻢ اوﻧﺠﺎ؟‬
‫ﻫﺮي ﻟﺤﻈﻪ اي ﻓﮑﺮ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ‪...‬وﻟﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﻫﺮﭼﻪ زودﺗﺮ ﺑﺮﯾﻢ اوﻧﺠﺎ‪....‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬اﻣﺎ رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﭼﯽ ﻓﻬﻤﯿﺪي ﺑﻪ اون ﺑﮕﯽ و ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ دﻧﺒﺎﻟﺶ ﻧﺮي‪...‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﻣﻦ اﻻن رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ رو ﭼﻪ ﻃﻮري ﭘﯿﺪا ﮐﻨﻢ؟اﺻﻼ ﭼﻪ ﻃﻮري ﺑﻬﺶ ﺑﮕﻢ؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻓﮑﺮ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺎﯾﺪ ﺻﺒﺮ ﮐﻨﯿﻢ‪...‬ﻣﺎ ﻧﺎﻣﻪ اي ﻣﯽ ﻧﻮﯾﺴﻢ و ﺑﻪ ﭘﺮﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪور ﻣﯽ ﮔﯿﻢ ﮐﻪ وﻗﺘﯽ‬

‫ﻓﻮﮐﺲ اوﻣﺪ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺧﺒﺮ ﺑﺪه ﺗﺎ ﻧﺎﻣﻪ رو ﺑﺮاي رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ ﺑﻔﺮﺳﺘﯿﻢ‪...‬‬

‫ﻫﺮي‪:‬وﻟﯽ ﻣﻌﻠﻮم ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﻓﻮﮐﺲ ﮐﯽ ﺑﯿﺎد‪...‬ﺷﺎﯾﺪ ﭼﻨﺪ ﻫﻔﺘﻪ ﻫﺎ ﻃﻮل ﺑﮑﺸﻪ!!ﻣﺎ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﯿﻢ ﺻﺒﺮ ﮐﻨﯿﻢ‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﺗﻮ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﻋﺠﻠﻪ ﮐﻨﯽ ﻫﺮي‪...‬ﻣﺎ ﻧﻤﯽ دوﻧﯿﻢ اﮔﻪ ﺑﺮﯾﻢ ﺑﺎ ﭼﯽ ﻣﻮاﺟﻪ ﻣﯽ ﺷﯿﻢ‪...‬‬
‫رون‪:‬ﭼﻄﻮره از ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺨﻮاﯾﻢ ﻣﺎ رو ﺑﺒﺮه اوﻧﺠﺎ‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬اون وﻗﺖ ﻧﻤﯽ ﮔﻪ ﺑﺮاي ﭼﯽ ﻣﯽ ﺧﻮاي ﺑﺮﯾﻢ؟اوﻧﺠﺎ ﭼﯽ ﮐﺎر دارﯾﻢ؟‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﻻزم ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﭼﯿﺰي ﺑﻬﺸﻮن ﺑﮕﯿﻢ‪...‬اوﻧﺎ از ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز ﻫﺎ ﮐﻪ ﭼﯿﺰي ﻧﻤﯽ دوﻧﻦ‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬درﺳﺘﻪ ﮐﻪ ﭼﯿﺰي ﻧﻤﯽ دوﻧﻦ اﻣﺎ اﯾﻦ دﻟﯿﻞ ﻧﻤﯽ ﺷﻪ ﮐﻪ ﻣﺎ ﮐﺎري ﮐﻨﯿﻢ ﮐﻪ اوﻧﺎ ﺑﻬﻤﻮن ﻣﺸﮑﻮك‬

‫ﺑﺸﻦ‪...‬اﺻﻼ ﭼﻪ ﻃﻮري ﻣﯿﺨﻮاي ﺑﺪون ﺟﻠﺐ ﺗﻮﺟﻪ دﻧﺒﺎل ﻗﺎب آوﯾﺰ ﺑﮕﺮدي؟‬

‫ﻫﺮي و رون ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧﺪ ‪...‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﯾﮑﯽ از ﭘﺎﯾﺶ را روي ﭘﺎي دﯾﮕﺮش اﻧﺪاﺧﺖ و اداﻣﻪ داد‪....:‬ﺣﺘﻤﺎ‬

‫ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﻫﻤﺮاﻫﻤﻮن ﻣﯿﺎن و ﺑﺎ وﺟﻮد اوﻧﺎ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﯿﻢ ﮐﺎري ﮐﻨﯿﻢ‪...‬اﮔﻪ ﻗﺎب آوﯾﺰ رو ﺑﺒﯿﻨﻨﺪ از ﯾﻪ ﭼﯿﺰﻫﺎﯾﯽ ﺑﻮ ﻣﯽ‬

‫ﺑﺮن‪....‬ﻫﺮﻣﯿﻮن آﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪ و اداﻣﻪ داد‪:‬ﻣﺎ ﻧﺒﺎﯾﺪ در ﻣﻮرد راﺑﺮت ﻫﻢ ﺑﻬﺸﻮن ﻣﯽ ﮔﻔﺘﯿﻢ‪...‬ﺑﻬﺘﺮه ﮐﺎرﻫﺎﻣﻮن ﻣﺨﻔﯽ‬
‫ﺑﻤﻮﻧﻪ ﺗﺎ ﮐﻤﺘﺮ ﺳﻮال ﭘﯿﭽﻤﻮن ﮐﻨﻦ‪...‬‬

‫رون‪:‬وﻟﯽ ﺧﻮدت ﮔﻔﺘﯽ ﮐﻪ ﻗﻀﯿﻪ اون ﻣﺮﮔﺨﻮار رو ﺑﮕﯿﻢ!‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﭼﻮن ﭼﺎره اي ﻧﺪاﺷﺘﯿﻢ‪...‬ﻣﺎ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﺴﺘﯿﻢ ﺑﻪ ﭘﺮوﻧﺪه اون ﺗﻮ وزارﺗﺨﻮﻧﻪ دﺳﺘﺮﺳﯽ ﭘﯿﺪا ﮐﻨﯿﻢ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪156‬‬


‫ﻫﺮي ﻓﮑﺮ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﻤﯽ ذارﯾﻢ ﺑﯿﺎن داﺧﻞ ﺧﻮﻧﻪ‪....‬ﻓﻘﻂ ﻣﺎ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ ﻣﯿﺮﯾﻢ و ﻣﯽ ﮔﺮدﯾﻢ‪....‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻓﮑﺮﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻗﺒﻮل ﮐﻨﻪ؟‬
‫ﻫﺮي‪:‬اون ﺑﺎ ﻣﻦ‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﭼﯿﺰي ﻧﮕﻔﺖ و ﻟﺤﻈﻪ اي ﻓﮑﺮ ﮐﺮد‪....‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬وﻟﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﭼﻨﺪ روزي رو ﺻﺒﺮ ﮐﻨﯿﻢ اﮔﻪ ﻓﻮﮐﺲ ﻧﯿﻮﻣﺪ اون وﻗﺖ ﺧﻮدﻣﻮن ﻣﯽ رﯾﻢ اﻟﺒﺘﻪ ﺑﺎ ﯾﻪ ﻧﻘﺸﻪ‬

‫درﺳﺖ و ﺣﺴﺎﺑﯽ‪...‬‬

‫ﻫﺮي‪:‬ﻓﻘﻂ ﭼﻨﺪ روز ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﯾﮏ دﻓﻌﻪ از ﺟﺎﯾﺶ ﭘﺮﯾﺪ و ﺑﺎ اﺷﺘﯿﺎق ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺑﺎ ﺗﺎﺑﻠﻮي ﭘﺮﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪور ﺣﺮف زدي؟‬
‫ﻫﺮي‪:‬اره‪...‬‬
‫رون‪:‬ﺧﻮب ﭼﯽ ﮔﻔﺖ؟‬
‫ﻫﺮي آﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪ وﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﯿﭽﯽ‪...‬ﮔﻔﺖ وﻗﺘﯽ رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ رو ﺑﺒﯿﻨﻢ اون ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ رو ﺑﺮام ﺗﻮﺿﯿﺢ ﻣﯽ ده‪...‬‬
‫رون‪:‬داﻣﺒﻠﺪور رﺋﺲ ﻣﺤﻔﻞ رو ﻣﯿﺸﻨﺎﺳﻪ؟‬
‫ﻫﺮي‪:‬اره‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﻣﻦ ﮐﻪ اﺻﻼ ﻧﻤﯽ ﻓﻬﻤﻢ ﭼﺮا اون ﻣﯽ ﺧﻮاد ﮐﺴﯽ ﻧﺸﻨﺎﺳﺘﺶ!!‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﻣﻨﻢ ﻫﻤﯿﻦ ﻃﻮر‪...‬‬
‫ﺗﺎﺑﻠﻮي ﺑﺎﻧﻮي ﭼﺎق ﮐﻨﺎر رﻓﺖ و ﻟﻮﭘﯿﻦ وارد ﺳﺎﻟﻦ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﺷﺪ‪ ....‬ﻫﺮي وﻫﺮﻣﯿﻮن ﺻﺤﺒﺘﺸﺎن را ﻗﻄﻊ ﮐﺮدﻧﺪ و ﻫﺮ‬

‫ﺳﻪ ﻧﻔﺮ ﺑﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧﺪ‪...‬‬

‫ﻫﺮي‪:‬اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎده رﯾﻤﻮس؟‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪157‬‬


‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻟﺒﺨﻨﺪي ﺑﻪ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ زد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﻪ‪...‬ﻓﻘﻂ اوﻣﺪم ﺑﻬﺖ ﺑﮕﻢ ﮐﻪ اﺑﺮﻓﻮرث ﻗﺒﻮل ﮐﺮد ﮐﻪ ﺑﺮﯾﻢ‬

‫ﮔﺮﯾﻤﻮﻟﺪ‪....‬اﻟﺒﺘﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﯾﻪ راز دار ﺟﺪﯾﺪ اﻧﺘﺨﺎب ﮐﻨﯽ‪...‬‬
‫رون‪:‬ﻣﯽ ﺧﻮاﯾﻢ ﺑﺮﮔﺮدﯾﻢ ﮔﺮﯾﻤﻮﻟﺪ؟‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬وﻟﯽ ﻣﻤﮑﻨﻪ اﺳﻨﯿﭗ در ﻣﻮرد اوﻧﺠﺎ ﺑﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬اﮔﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﺗﺎ ﺣﺎﻻ اوﻧﺠﺎ ﻣﯽ رﻓﺘﻦ‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬اﺑﺮﻓﻮرث ﻣﯽ ﺧﻮاد ﺑﺮﯾﻢ اوﻧﺠﺎ ﻫﺮي‪...‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬اﻻن؟‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬ﻧﻤﯽ ﺧﻮاي ﺑﺮﯾﻢ؟‬
‫ﻫﺮي ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬اﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮام‪...‬‬
‫رون وﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﻢ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪﻧﺪ ‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﻣﺎ ﻫﻢ ﻣﯿﺎﯾﻢ‪...‬‬

‫آﻧﻬﺎ ﺟﻠﻮي ﮔﺮﯾﻤﻮﻟﺪ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪﻧﺪ‪...‬ﺑﺮﺧﻼف دﻓﻌﻪ ﻗﺒﻞ ﮐﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﻣﺨﻔﯽ ﺑﻮد ﺣﺎﻻ در ﮐﻬﻨﻪ و دﯾﻮارﻫﺎي ﺳﯿﺎه آن‬

‫ﻣﻌﻠﻮم ﺑﻮد‪...‬‬

‫ﻫﺮي‪:‬ﻣﺸﻨﮕﻬﺎ ﻫﻢ اﯾﻨﺠﺎ رو ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻦ‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬داﻣﺒﻠﺪور رازدار اﯾﻦ ﺧﻮﻧﻪ ﺑﻮد ‪...‬اﻣﺎ ﺑﺎ ﻣﺮگ اون دﯾﮕﻪ ﺧﻮﻧﻪ ﻣﺨﻔﯽ ﻧﯿﺴﺖ و ﺟﺎدو ﮔﺮ ﻫﺎ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻦ اﯾﻨﺠﺎ‬

‫را ﺑﺒﯿﻨﻦ‪...‬‬

‫رون‪:‬ﭘﺲ ﭼﺮا ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل ﻧﯿﻮﻣﺪن؟‬
‫داﻣﺒﻠﺪور‪:‬ﭼﻮن ﺑﻪ ﺟﺰ اﻋﻀﺎي ﻣﺤﻔﻞ ﮐﺴﯽ آدرس اﯾﻨﺠﺎ رو ﻧﺪاره و ﻫﯿﭻ ﮐﺲ از وﺟﻮد اﯾﻦ ﺧﻮﻧﻪ ﺧﺒﺮ ﻧﺪاره‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪158‬‬


‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬ﺑﻬﺘﺮه ﺑﺮﯾﻢ ﺗﻮ ﺧﻮﻧﻪ‪...‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺮو در رو ﺑﺎز ﮐﻦ ﻫﺮي‪...‬ﺗﻮ ﺻﺎﺣﺐ ﺧﻮﻧﻪ ﻫﺴﺘﯽ‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﻮن ﺑﺎ ﺗﺮس ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﻣﻤﮑﻨﻪ ﮐﺴﯽ ﺗﻮ ﺧﻮﻧﻪ ﺑﺎﺷﻪ‪...‬ﺑﻬﺘﺮ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﺲ دﯾﮕﻪ اي ﺑﺮه‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬ﻫﯿﭻ ﮐﺲ وارد اﯾﻦ ﺧﻮﻧﻪ ﻧﺸﺪه ﻫﺮﻣﯿﻮن‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﻪ آراﻣﯽ از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﺑﺎﻻ رﻓﺖ و و ﺑﻘﯿﻪ ﻫﻢ ﺟﻠﻮي ﭘﻠﻪ ﻫﺎ اﯾﺴﺘﺎدﻧﺪ ﺗﺎ ﻫﺮي در را ﺑﺎز ﮐﻨﺪ‪...‬ﻫﺮي ﺑﻪ آراﻣﯽ‬

‫دﺳﺘﮕﯿﺮه در را ﭼﺮﺧﺎﻧﺪ و در ﺑﺎ ﺻﺪاي ﺗﻖ ﻣﻼﯾﻤﯽ ﺑﺎز ﺷﺪ‪...‬ﻫﺮي ﻗﺪﻣﯽ ﺑﻪ ﺟﻠﻮ ﺑﺮداﺷﺖ و ﺑﺎ ورودش ﻻﻣﭙﻬﺎي‬
‫ﻗﺪﯾﻤﯽ روﺷﻦ ﺷﺪﻧﺪ و ﻧﻮر ﻟﺮزان ﭼﺮاغ ﻫﺎ در راﻫﺮو ﭘﺨﺶ ﺷﺪ‪...‬ﺧﺎﻧﻪ ﮐﻬﻨﻪ ﺗﺮ از ﻗﺒﻞ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ و ﺗﺎرﻫﺎي‬

‫ﻋﻨﮑﺒﻮت ﺳﺮاﺳﺮ دﯾﻮارﻫﺎي راﻫﺮو را ﭘﻮﺷﺎﻧﺪه ﺑﻮدﻧﺪ و ﭘﺮده اي ﮐﻪ روي ﺗﺎﺑﻠﻮي ﻣﺎدر ﺳﯿﺮﯾﻮس ﮐﺸﯿﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‬

‫ﺧﺎك ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد و رﻧﮓ آن ﻗﻬﻮه اي ﺷﺪه ﺑﻮد‪...‬ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﻋﻨﮑﺒﻮت ﻫﻢ روي ﭘﺮده ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ روﺷﻦ ﺷﺪن ﭼﺮاغ ﻫﺎ‬

‫ﻓﺮار ﮐﺮدﻧﺪ‪....‬‬

‫داﻣﺒﻠﺪور ﺑﺎ ﺻﺪاي آﻫﺴﺘﻪ اي ﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﺮي ‪..‬ﻣﯿﺸﻪ ﮐﻤﯽ ﺟﻠﻮﺗﺮ ﺑﺮي ﺗﺎ ﻣﺎ ﻫﻢ ﺑﯿﺎﯾﻢ ﺗﻮ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺮف ﺑﻪ ﺧﻮدش آﻣﺪ و ﭼﻨﺪ ﻗﺪﻣﯽ ﺟﻠﻮ ﺗﺮ رﻓﺖ‪....‬ﺑﻘﯿﻪ ﻫﻢ داﺧﻞ ﺧﺎﻧﻪ ﺷﺪﻧﺪ و ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻪ آراﻣﯽ در‬

‫را ﭘﺸﺖ ﺳﺮﺷﺎن ﺑﺴﺖ‪...‬رون ﮐﻪ ﮐﻨﺎر ﻫﺮي اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد ﺑﺎ دﯾﺪن ﻋﻨﮑﺒﻮت ﻫﺎ ﺗﺮﺳﯿﺪ و ﻫﺮي ﻟﺮزش ﺑﺪﻧﺶ را‬

‫اﺣﺴﺎس ﮐﺮد‪...‬‬

‫داﻣﺒﻠﺪور‪:‬ﺧﯿﻠﯽ ﺧﺐ ‪...‬ﺑﺮﯾﻢ ‪...‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﺟﻠﻮﺗﺮ از ﻫﻤﻪ ﺑﻪ راه اﻓﺘﺎد و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ رﻓﺖ‪....‬ﺑﺎﻫﺮ ﻗﺪﻣﯽ ﮐﻪ ﺑﺮ ﻣﯽ داﺷﺘﻨﺪ ﮔﺮد و ﺧﺎك‬

‫ﺑﯿﺸﺘﺮي از روي زﻣﯿﻦ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽ ﺷﺪ و وﻗﺘﯽ از ﮐﻨﺎر ﺗﺎرﻫﺎي ﻋﻨﮑﺒﻮت روي دﯾﻮار رد ﻣﯽ ﺷﺪﻧﺪ آﻧﻬﺎ ﺣﺮﮐﺖ ﻣﯽ‬

‫ﮐﺮدﻧﺪ و ﻋﻨﮑﺒﻮت ﻫﺎ ﻫﻢ ﻓﺮار ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ‪...‬ﻫﺮي ﭼﻨﺪﯾﻦ ﺑﺎر ﺻﺪاي ﺣﺒﺲ ﺷﺪن ﻧﻔﺲ رون را ﮐﻪ در ﮐﻨﺎرش راه‬

‫ﻣﯽ رﻓﺖ ﺷﻨﯿﺪ وﻟﯽ ﭼﯿﺰي ﻧﮕﻔﺖ‪...‬وﻗﺘﯽ ﺑﻪ آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ رﺳﯿﺪﻧﺪ اول داﻣﺒﻠﺪور و ﺑﻌﺪ ﻫﺮي و دﯾﮕﺮان وارد‬
‫ﺷﺪﻧﺪ‪...‬آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ را ﻫﻢ ﮔﺮد و ﺧﺎك ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد و روي وﺳﺎﯾﻞ آن ﺗﺎرﻫﺎي ﻋﻨﮑﺒﻮت دﯾﺪه ﻣﯽ ﺷﺪ‪...‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور‪:‬اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻪ ﯾﻪ ﺗﻤﯿﺰ ﮐﺎري اﺳﺎﺳﯽ ﻧﯿﺎز داره‪....‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن اﻧﮕﺸﺘﺶ را روي ﻣﯿﺰ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﻪ ﺧﺎك آن ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬اوﻧﻢ ﭼﻪ ﺗﻤﯿﺰ ﮐﺎرﯾﯽ!!‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪159‬‬


‫ﻫﺮي در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ اﻃﺮاﻓﺶ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد ﮔﻔﺖ‪:‬ﯾﻌﻨﯽ ﺗﻮ اﯾﻦ ﻣﺪت اﯾﻨﺠﺎ اﯾﻦ ﻃﻮري ﺷﺪه؟‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬از ﭼﻨﺪ ﻣﺎه ﻗﺒﻞ از ﻣﺮگ اﻟﺒﻮس ﻣﺎ اﯾﻨﺠﺎ ﻧﻤﯽ ﯾﻮﻣﺪﯾﻢ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﭙﺮﺳﻪ ﮐﻪ ﭼﺮا‪...‬اﻣﺎ ﻣﻨﺼﺮف ﺷﺪ و دوﺑﺎره ﺑﻪ اﻃﺮاﻓﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪...‬ﺑﻪ ﻫﺮ ﻃﺮف ﮐﻪ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ‬

‫ﮐﺮد ﺳﺮﯾﻮس را ﻣﯿﺪﯾﺪ‪...‬ﺧﺎﻃﺮاﺗﯽ ﮐﻪ ﺗﻮ اﯾﻦ ﺧﻮﻧﻪ ﺑﺎ ﺳﺮﯾﻮس داﺷﺖ ﺑﻪ ﯾﺎدش ﻣﯽ آﻣﺪ و ﺑﺎﻋﺚ ﻣﯽ ﺷﺪ ﻫﺮي دو‬
‫ﺑﺎره ﺟﺎي ﺧﺎﻟﯽ اوﻧﻮ ﺑﯿﺸﺘﺮ اﺣﺴﺎس ﮐﻨﻪ‪...‬اﻧﮕﺎر ﻫﻤﯿﻦ دﯾﺮوز ﺑﻮد ﮐﻪ اﺳﻨﯿﭗ آﻣﺪه ﺑﻮد ﺗﺎ ﺑﻪ ﻫﺮي ﺑﮕﻪ ﮐﻪ ﻗﺮاره ﺑﻌﺪ‬

‫از ﮐﺮﯾﺴﻤﺲ ﮐﻼس ﺧﺼﻮﺻﯽ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻦ و ﺳﺮﯾﻮس ﻫﻢ اوﻧﻮ ﺗﻬﺪﯾﺪ ﮐﺮده ﺑﻮد ﮐﻪ ﺣﻖ ﻧﺪاره ﻫﺮي رو اذﯾﺖ‬

‫ﮐﻨﻪ‪...‬‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﻪ ﺑﻪ ﻫﺮي ﮐﻪ ﺑﻪ ﯾﮏ ﺟﺎ ﺧﯿﺮه ﺷﺪه ﺑﻮد ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد وﮔﻔﺖ‪:‬ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ ﻫﺮي؟‬
‫ﻫﺮي از اﻓﮑﺎرش ﺧﺎرج ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﻮﺑﻢ‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬ﻣﻦ ﻣﯽ رم ﺑﻪ ﻃﺒﻘﻪ ﺑﺎﻻ ﯾﻪ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻨﺪازم ‪...‬وﻗﺘﯽ ﻧﮕﺎه ﻫﺮﻣﯿﻮن را دﯾﺪ اداﻣﻪ داد‪:‬ﻓﻘﻂ ﺑﺮاي اﺣﺘﯿﺎط‪...‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور‪:‬ﮐﺎر ﺧﻮﺑﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﻪ رﯾﻤﻮس‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ از آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺑﯿﺮون رﻓﺖ و داﻣﺒﻠﺪور ﭼﻮﺑﺶ را ﮐﺸﯿﺪ و ﮔﺮد و ﺧﺎك ﻣﯿﺰ و ﺻﻨﺪﻟﯽ ﻫﺎ را ﺗﻤﯿﺰ ﮐﺮد و‬

‫ﮔﻔﺖ‪:‬ﺣﺎﻻ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯿﻢ ﺑﺸﯿﻨﯿﻢ‪...‬‬

‫ﻫﺮي و رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن در ﯾﮏ ﻃﺮف و داﻣﺒﻠﺪور ﻫﻢ در ﻃﺮف دﯾﮕﺮ ﻧﺸﺴﺖ‪...‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﻪ ﺗﺼﻤﯿﻤﯽ در ﻣﻮرد ﭘﯿﺸﻨﻬﺎد وزﯾﺮ ﮔﺮﻓﺘﯽ؟‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﻣﻦ ﭘﯿﺸﻨﻬﺎد وزﯾﺮ رو ﺑﻪ دو ﺷﺮط ﻗﺒﻮل ﻣﯽ ﮐﻨﻢ‪...‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺷﺮط؟‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﺑﻠﻪ‪....‬اول ﺑﺎﯾﺪ اﺳﺘﻦ رو آزاد ﮐﻨﻦ و دوم ﺑﮕﻦ ﮐﻪ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﯽ ﮔﻨﺎه ﺑﻮده و ﭘﺘﯽ ﮔﺮو ﻫﻨﻮز زﻧﺪﺳﺖ‪....‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور‪:‬ﻣﻦ اﯾﻨﺎ رو ﺑﻪ وزﯾﺮ ﻣﯽ ﮔﻢ ﻫﺮي‪....‬اﻣﯿﺪوارم ﻗﺒﻮل ﮐﻨﻪ‪...‬داﻣﺒﻠﺪور ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺳﮑﻮت ﮐﺮد و ﺑﻌﺪ اداﻣﻪ‬

‫داد‪:‬ﺑﻬﺘﺮه از ﻃﻠﺴﻢ رازداري ﺣﺮف ﺑﺰﻧﯿﻢ ﻫﺮي‪....‬اﺟﺮاي ﻃﻠﺴﻢ رازداري ﮐﻤﯽ ﺳﺨﺘﻪ و ﻧﯿﺮوي زﯾﺎدي ﻣﯽ ﺧﻮاد‪....‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪160‬‬


‫ﻫﺮي‪:‬ﭼﻪ ﻃﻮري اﻧﺠﺎﻣﺶ ﻣﯽ دن؟‬
‫داﻣﺒﻠﺪور‪:‬ﺗﻮ و رﯾﻤﻮس رو ﺑﻪ روي ﻫﻢ ﻣﯽ اﯾﺴﺘﯿﺪ و ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻫﺎﯾﺘﺎن را ﺑﻪ ﻃﺮف ﻫﻢ ﻣﯽ ﮔﯿﺮﯾﺪ‪...‬ﻣﻦ ﺳﻮاﻻﺗﯽ‬

‫ﻣﯽ ﭘﺮﺳﻢ و ﺗﻮ ﻫﻢ ﺟﻮاﺑﺸﻮ ﻣﯽ ﮔﯽ‪...‬ﺑﻌﺪ در آﺧﺮ ﺗﻮ ورد ﻟﯿﻤﺎﭘﺎﺗﻮﻟﯿﺎ رو ﻣﯿﮕﯽ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬اﺗﻔﺎﻗﯽ ﮐﻪ ﺑﺮاي ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﻤﯽ اﻓﺘﻪ؟‬

‫داﻣﺒﻠﺪور ﻟﺒﺨﻨﺪي زد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﻪ‪...‬اﻣﺎ ﺷﻤﺎ دو ﻧﻔﺮ اﺣﺴﺎس ﺧﺴﺘﮕﯽ زﯾﺎدي ﻣﯽ ﮐﻨﯿﺪ و ﺑﺎﯾﺪ اﺳﺘﺮاﺣﺖ ﮐﻨﯿﺪ‪...‬‬
‫ﺻﺪاي ﻗﺪم ﻫﺎﯾﯽ ﺑﻪ ﮔﻮش رﺳﯿﺪ و ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ وارد آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺷﺪ‪...‬ﺑﺎ آﻣﺪن ﻟﻮﭘﯿﻦ داﻣﺒﻠﺪور از‬

‫ﺟﺎﯾﺶ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻬﺘﺮه ﺷﺮوع ﮐﻨﯿﻢ‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﻫﻤﺎن ﻃﻮر ﮐﻪ داﻣﺒﻠﺪور ﮔﻔﺖ ﺑﻮد ﺟﻠﻮي ﻟﻮﭘﯿﻦ اﯾﺴﺘﺎد‪....‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻟﺒﺨﻨﺪي زد و ﮔﻔﺖ‪:‬اﻣﯿﺪوارم‬

‫از ﻋﻬﺪش ﺑﺮ ﺑﯿﺎم ﻫﺮي‪.‬‬

‫ﻫﺮي ﻫﻢ ﻟﺒﺨﻨﺪي زد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ از ﭘﯿﺶ ﺑﺮ ﻣﯿﺎي‪...‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬آﻣﺎده ﺑﺎﺷﯿﺪ ﺷﺮوع ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ‪...‬‬
‫رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن از ﺟﺎﯾﺸﺎن ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪﻧﺪ و ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﺑﻪ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧﺪ‪....‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﭼﻮﺑﺶ را اول ﺑﻪ ﻃﺮف ﻫﺮي ﮔﺮﻓﺖ و ﭼﯿﺰي را زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪....‬ﻧﻮري ﻗﺮﻣﺰ رﻧﮓ از ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش‬

‫ﺧﺎرج ﺷﺪ و ﺑﻪ ﭼﻮب ﻫﺮي ﻣﺘﺼﻞ ﺷﺪ‪...‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻫﺮي ﻣﯽ ﻟﺮزﯾﺪ و او ﻣﺠﺒﻮر ﺷﺪ ﺑﺎ دو دﺳﺘﺶ آن را‬
‫ﺑﮕﯿﺮد‪....‬ﻫﺮي اﺣﺴﺎس ﻓﺸﺎر زﯾﺎدي ﻣﯽ ﮐﺮد‪...‬اﻧﮕﺎرﺗﻮي ﯾﮏ ﮔﺮدﺑﺎد ﮔﺮﻓﺘﺎر ﺷﺪه ﺑﻮد‪....‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور‪:‬آﯾﺎ ﺗﻮ ﺑﻪ رﯾﻤﻮس ﻟﻮﭘﯿﻦ اﻋﺘﻤﺎد داري؟‬
‫ﺑﻠﻪ‪...‬‬‫از ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻫﺮي ﻧﻮر ﻗﺮﻣﺰ دﯾﮕﺮي ﺧﺎرج ﺷﺪ و ﺑﻪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻣﺘﺼﻞ ﺷﺪ‪...‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور‪:‬آﯾﺎ ﺗﻮ ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ‪،‬رﯾﻤﻮس ﻟﻮﭘﯿﻦ را ﺑﻪ ﻋﻨﻮان رازدار ﺧﻮﻧﺖ اﻧﺘﺨﺎب ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟‬
‫ﺑﻠﻪ‪...‬‬‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪161‬‬


‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪...‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ او ﻫﻢ ﻣﯽ ﻟﺮزﯾﺪ و ﻣﻌﻠﻮم ﺑﻮد ﮐﻪ زﯾﺮ ﻓﺸﺎر اﺳﺖ و از ﻓﺸﺎر زﯾﺎد ﭼﻬﺮه اش‬

‫را در ﻫﻢ ﮐﺸﯿﺪه ﺑﻮد‪...‬ﺷﺪت ﻧﻮر ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺷﺪ و ﻧﮕﻪ داﺷﺘﻦ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻫﻢ ﺑﺮاي ﻫﺮي ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﺷﺪ‪...‬‬

‫داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬آﯾﺎ ﺗﻮ رﯾﻤﻮس ﻟﻮﭘﯿﻦ‪،‬ﻗﺒﻮل ﻣﯽ ﮐﻨﯽ رازدار ﺧﻮﻧﻪ ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ ﺑﺎﺷﯽ؟‬
‫ﺑﻠﻪ‪...‬‬‫ﻧﻮر ﺑﻪ رﻧﮓ ﻃﻼﯾﯽ در آﻣﺪ‪.....‬داﻣﺒﻠﺪور ﻃﻠﺴﻢ ﺑﯿﻦ ﺧﻮدش و ﻫﺮي را ﻗﻄﻊ ﮐﺮد و ﻓﻘﻂ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻫﺎي ﻟﻮﭘﯿﻦ و‬

‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﻫﻢ ﻣﺘﺼﻞ ﺑﻮدﻧﺪ‪...‬ﺷﺪت ﻧﻮر ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﯽ ﺷﺪ‪.....‬اﻣﺎ ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪ از ﺷﺪت ﻧﻮر ﮐﺎﺳﺘﻪ ﺷﺪ و‬
‫ﻟﺮزش ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻫﺮي و ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻫﻢ ﮐﻤﺘﺮ ﺷﺪ‪...‬‬

‫داﻣﺒﻠﺪور‪:‬ﺣﺎﻻ وﻗﺘﺸﻪ ﮐﻪ ورد رو ﺑﮕﯽ ﻫﺮي‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن داد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻟﯿﻤﺎﭘﺎﺗﻮﻟﯿﺎ!‬
‫ﻧﻮر ﺑﻪ رﻧﮓ ﻧﻘﺮه اي در آﻣﺪ وﺑﻌﺪ از ‪ 30‬ﺛﺎﻧﯿﻪ ﻃﻠﺴﻢ ﺑﯿﻦ ﻟﻮﭘﯿﻦ و ﻫﺮي ﻗﻄﻊ ﺷﺪ و ﻫﺮ دو ﻧﻔﺮ روي زﻣﯿﻦ‬

‫اﻓﺘﺎدﻧﺪ‪ ...‬داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻪ ﻃﺮف ﻟﻮﭘﯿﻦ ورون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﻢ ﺑﻪ ﻃﺮف ﻫﺮي رﻓﺘﻨﺪ‪...‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻪ ﮐﻤﮏ داﻣﺒﻠﺪور از ﺟﺎﯾﺶ‬
‫ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و روي ﺻﻨﺪﻟﯽ ﻧﺸﺴﺖ‪....‬داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻪ ﻃﺮف ﻫﺮي رﻓﺖ و ﮐﻨﺎرش ﻧﺸﺴﺖ‪....‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﺑﯿﻬﻮش ﺷﺪه ﭘﺮﻓﺴﻮر‪...‬‬

‫داﻣﺒﻠﺪور‪:‬ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮدم اﯾﻦ ﻃﻮري ﺑﺸﻪ‪...‬ﻫﺮي ﻓﺸﺎر زﯾﺎدي رو ﺗﺤﻤﻞ ﮐﺮده‪...‬او ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و‬

‫اداﻣﻪ‪:‬ﻣﯿﺸﻪ ﺑﺮي ﻃﺒﻘﻪ ﺑﺎﻻ و دو ﺗﺎ ﺗﺨﺖ ﺧﻮاب آﻣﺎده ﮐﻨﯽ‪...‬‬
‫رون‪:‬ﭼﺮا ﺑﺮ ﻧﻤﯽ ﮔﺮدﯾﻢ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ؟‬

‫داﻣﺒﻠﺪور‪:‬دﻟﯿﻠﯽ ﻧﺪاره ﮐﻪ ﺑﺮﮔﺮدﯾﻢ‪....‬ﺷﻤﺎ ﻫﻤﯿﻦ ﺟﺎ ﻣﯽ ﻣﻮﻧﯿﺪ و ﻣﻦ ﻣﯽ رم ﺗﺎ ﻣﺎﻟﯽ رو ﺑﯿﺎرم اﯾﻨﺠﺎ‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺪون ﮔﻔﺘﻦ ﺣﺮﻓﯽ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﺑﻪ ﻃﺒﻘﻪ ﺑﺎﻻ رﻓﺖ ‪....‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬ﻣﻦ ﭼﯿﺰﯾﻢ ﻧﯿﺴﺖ اﺑﺮﻓﻮرث‪...‬ﺑﻬﺘﺮه ﺑﺮ ﮔﺮدم وزارﺗﺨﻮﻧﻪ‪...‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﻮ ﺑﺎﯾﺪ اﺳﺘﺮاﺣﺖ ﮐﻨﯽ‪....‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎﻟﺖ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﺑﺮي وزارﺗﺨﻮﻧﻪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪162‬‬


‫ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن وارد آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬آﻣﺎده ﮐﺮدم ﻗﺮﺑﺎن‪...‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﻫﺮي را از روي زﻣﯿﻦ ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد و ﺑﺪون اﯾﻨﮑﻪ ﺑﻪ رون ﻧﮕﺎه ﮐﻨﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬رون ﻣﯿﺸﻪ ﺑﻪ رﯾﻤﻮس ﮐﻤﮏ‬

‫ﮐﻨﯽ ﺗﺎﺑﯿﺎد ﻃﺒﻘﻪ ﺑﺎﻻ‪...‬‬

‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻪ ﮐﻤﮏ رون ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ وﻫﻤﮕﯽ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻪ ﻃﺒﻘﻪ دوم رﻓﺘﻨﺪ‪...‬‬
‫*********‬
‫ﻫﺮي ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺶ را ﺑﺎز ﮐﺮد و ﺧﻮدش را در اﺗﺎق آﺷﻨﺎﯾﯽ دﯾﺪ‪...‬ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﻃﻮل ﮐﺸﯿﺪ ﺗﺎ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ را ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ‬

‫آورد‪...‬ﻫﺮي روي ﺗﺨﺖ ﻧﺸﺴﺖ و ﻋﯿﻨﮑﺶ را ﺑﺮداﺷﺖ و ﺑﻪ اﺗﺎﻗﯽ ﮐﻪ ﺧﻮدش و رون وﻗﺘﯽ در ﮔﺮﯾﻤﻮﻟﺪ ﺑﻮدﻧﺪ در‬

‫اون ﻣﯽ ﺧﻮاﺑﯿﺪﻧﺪ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪...‬اﺗﺎق ﻫﻤﻮن ﻃﻮري ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﺮي دﯾﺪه ﺑﻮد و ﺑﺮﺧﻼف ﺟﺎﻫﺎي دﯾﮕﺮ ﮐﻪ ﮐﺜﯿﻒ و‬

‫ﮔﺮد ﺧﺎﮐﯽ ﺑﻮدﻧﺪ اﺗﺎق ﮐﺎﻣﻼ ﺗﻤﯿﯿﺰ ﺑﻮد ‪...‬ﻫﺮي از ﺗﺨﺖ ﭘﺎﯾﯿﻦ آﻣﺪ و از اﺗﺎق ﺧﺎرج ﺷﺪ‪...‬از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ي ﺗﻤﯿﺰ ﭘﺎﯾﯿﻦ‬
‫رﻓﺖ و وارد آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺷﺪ‪...‬ﻫﺮي از ﺗﻌﺠﺐ ﺧﺸﮑﺶ زد و ﺑﻪ آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺗﻤﯿﺰ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪...‬اﻧﮕﺎر ﻫﻤﻮن آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ‬

‫ﮔﺮد و ﺧﺎﮐﯽ ﻗﺒﻞ ﻧﺒﻮد‪...‬ﻫﯿﭻ ﺗﺎر ﻋﻨﮑﺒﻮﺗﯽ روي وﺳﺎﯾﻞ دﯾﺪه ﻧﻤﯽ ﺷﺪ و ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ از ﺗﻤﯿﺰي ﺑﺮق ﻣﯽ زد‪..‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺑﺎ دﯾﺪن ﻫﺮي ﺑﻪ ﻃﺮﻓﺶ آﻣﺪ و او را در آﻏﻮش ﮔﺮﻓﺖ‪:‬اه‪..‬ﻫﺮي‪...‬ﻋﺰﯾﺰم‪،‬ﺣﺎﻟﺖ ﭼﻄﻮره؟‬
‫ﻫﺮي در ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ازآﻏﻮش ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺑﯿﺮون ﻣﯽ اﻣﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﻮﺑﻢ‪...‬‬

‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ اﺷﮑﻬﺎﯾﺶ را ﭘﺎك ﻣﯽ ﮐﺮد ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﭼﻪ ﻃﻮري ازت ﺗﺸﮑﺮ ﮐﻨﻢ‪...‬ﻣﺎ ﺟﺎي‬

‫دﯾﮕﻪ اي رو ﻧﺪاﺷﺘﯿﻢ ﺗﺎ ﺑﺮﯾﻢ‪....‬‬

‫ﻫﺮي از اﯾﻦ ﺣﺮف ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﻧﺎراﺣﺖ ﺷﺪ ﭼﻮن ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮد ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اون ﺧﺎﻧﻮاده وﯾﺰﻟﯽ ﺧﺎﻧﻪ ﯾﺸﺎن را از‬

‫دﺳﺖ داده اﻧﺪ‪...‬‬

‫ﺗﺸﮑﺮ ﻻزم ﻧﯿﺴﺖ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ‪....‬اﯾﻨﺠﺎ ﺧﻮﻧﻪ ﺧﻮدﺗﻮﻧﻮ و ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯿﺪ ﺗﺎ ﻫﺮ وﻗﺖ ﮐﻪ ﺧﻮاﺳﺘﯿﺪ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻤﻮﻧﯿﺪ‪...‬‬‫ﭘﺲ ﺑﻼﺧﺮه ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ ﺗﺸﺮﯾﻒ اوردن‪...‬‬‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﭘﺸﺖ ﺳﺮش ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن و ﺟﯿﻨﯽ را دﯾﺪ ﮐﻪ در آﺳﺘﺎﻧﻪ در اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ‪...‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ‪:‬اﯾﻦ ﭼﻪ ﺟﻮر ﺣﺮف زدﻧﯽ ﺟﯿﻨﯽ!‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪163‬‬


‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﺟﯿﻨﯽ ﻧﺎراﺣﺘﻪ ﮐﻪ ﭼﺮا ﻣﺎ اوﻧﻮ ﻫﻢ ﻧﯿﺎوردﯾﻢ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﺟﯿﻨﯽ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﭼﺸﻤﮑﯽ زد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺣﺎﻻ ﮐﻪ اﯾﻨﺠﺎﯾﯽ‪...‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﭼﯿﺰي ﺑﮕﻪ اﻣﺎ ﻣﻨﺼﺮف ﺷﺪ و ﺑﺪون ﮔﻔﺘﻦ ﮐﻠﻤﻪ اي دﻫﺎﻧﺶ را ﺑﺴﺖ ‪.‬‬
‫اﯾﻨﺠﺎ ﭼﺮا اﯾﻨﻘﺪر ﺗﻤﯿﺰ ﺷﺪه‪...‬‬‫ﺟﯿﻨﯽ‪:‬اﺷﮑﺎﻟﯽ داره‪...‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﻧﻪ‪...‬وﻟﯽ ﭼﻄﻮري ﺑﻪ اﯾﻦ زودي اﯾﻨﺠﺎ رو ﺗﻤﯿﺰ ﮐﺮدﯾﺪ؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻟﺒﺨﻨﺪي زد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻪ اﯾﻦ زودي؟ﻣﯽ دوﻧﯽ ﺳﺎﻋﺖ ﭼﻨﺪه؟‬
‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺘﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪...‬ﺳﺎﻋﺖ ‪ 9‬ﺷﺐ ﺑﻮد ‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﺟﻨﺎب ﻋﺎﻟﯽ ‪ 5‬ﺳﺎﻋﺘﻪ ﮐﻪ ﺧﻮاب ﺑﻮدﯾﺪ و ﻣﺎ ﺗﻮ اﯾﻦ ﻣﺪت ﺧﻮﻧﻪ رو ﺗﻤﯿﺰ ﻣﯽ ﮐﺮدﯾﻢ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪...‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺎ ﺧﺴﺘﮕﯽ ﺧﻮدش را روي ﺻﻨﺪﻟﯽ اﻧﺪاﺧﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ ﮐﻪ دارم از ﺧﺴﺘﮕﯽ ﻣﯽ ﻣﯿﺮم‪...‬‬
‫رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﻢ ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ و ﺑﻪ ﺑﺪﻧﺸﺎن ﮐﺶ و ﻗﻮﺳﯽ دادﻧﺪ‪....‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻃﺮف ﻇﺮﻓﺸﻮﯾﯽ ﻣﯽ رﻓﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﺎ ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺖ دﯾﮕﻪ ﺑﻘﯿﻪ ﻣﯿﺎن و اون وﻗﺖ ﻣﯽ‬

‫ﺗﻮﻧﯿﻢ ﺷﺎم ﺑﺨﻮرﯾﻢ و ﺷﻤﺎ ﻫﻢ ﺑﻌﺪ از ﺷﺎم ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯿﺪ ﺑﺮﯾﺪ و ﺑﺨﻮاﺑﯿﺪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﮐﻨﺎر ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﺸﺴﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎد؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬وﻗﺘﯽ ﻃﻠﺴﻢ ﺑﯿﻦ ﺗﻮ و ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻗﻄﻊ ﺷﺪ ﺗﻮ ﺑﯿﻬﻮش ﺷﺪي‪...‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﺑﺮاي ﻟﻮﭘﯿﻦ ﮐﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ ﻧﯿﻔﺘﺎد؟‬

‫رون‪:‬ﻧﻪ‪...‬اون ﺳﻪ ﺳﺎﻋﺖ ﭘﯿﺶ رﻓﺖ‪....‬داﻣﺒﻠﺪور ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ اﺳﺘﺮاﺣﺖ ﮐﻨﻪ و ﺑﻌﺪ ﺑﺮه‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪164‬‬


‫ﻫﺮي‪:‬راﺳﺘﯽ ﻋﺮوﺳﯽ ﺑﯿﻞ ﭼﯽ ﺷﺪ؟‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻗﺮاره ﯾﮏ ﻫﻔﺘﻪ دﯾﮕﻪ ﺟﺸﻦ ﻋﺮوﺳﯿﺸﻮﻧﻮ ﺑﮕﯿﺮﯾﻢ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﮔﻔﺖ‪:‬دو ﯾﮏ ﯾﮕﻪ؟‬
‫ﺟﯿﻨﯽ‪:‬ﺑﻠﻪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﮐﯽ ﻣﯿﺮﯾﻢ ﺧﺮﯾﺪ؟‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ‪:‬ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ ﺧﺮﯾﺪي در ﮐﺎر ﻧﯿﺴﺖ‪...‬‬
‫ﻫﺮﺳﻪ ﻧﻔﺮ ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﮔﻔﺘﻨﺪ‪:‬ﭼﯽ؟‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ‪:‬ﺗﻮ اﯾﻦ اوﺿﺎع ﺑﯿﺮون رﻓﺘﻦ ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﻪ و ﻣﺎ ﺑﻪ اﯾﻦ ﻧﺘﯿﺠﻪ رﺳﯿﺪﯾﻢ ﮐﻪ ﯾﻪ ﻧﻔﺮ ﻫﺮ ﭼﯽ رو ﮐﻪ ﻻزم‬

‫درﯾﻢ ﺑﺮه ﺑﺨﺮه‪...‬‬

‫ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬اﻣﺎ ﻣﻦ ﻣﯽ ﺧﻮام ﺧﻮدم ﻟﺒﺎﺳﻤﻮ اﻧﺘﺨﺎب ﮐﻨﻢ‪....‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ‪:‬ﻗﺮاره ﻓﺮد و ﺟﺮج ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﻟﺒﺎس ﺑﯿﺎرن ﺗﺎ ﺷﻤﺎ ﻫﺮ ﮐﺪوم رو ﮐﻪ دوﺳﺖ داﺷﺘﯿﺪ ﺑﺮدارﯾﺪ‪...‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﺑﻪ ﻣﺎدرش ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬اﻣﺎ اﯾﻦ ﻃﻮري ﮐﻪ ﻧﻤﯿﺸﻪ‪....‬ﺷﺎﯾﺪ ﻣﻦ ﻫﯿﭻ ﮐﺪوﻣﺸﻮﻧﻮ دوﺳﺖ‬

‫ﻧﺪاﺷﺘﻢ‪...‬‬

‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ‪:‬ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎش ﺑﺮادرات اوﻧﻘﺪر ﻟﺒﺎس ﻣﯿﺎرن ﺗﺎ ﺗﻮ ﺑﺘﻮﻧﯽ از ﺑﯿﻨﺸﻮن ﯾﮑﯽ رو اﻧﺘﺨﺎب ﮐﻨﯽ‪....‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﻢ ﺷﺎﻧﻪ ﻫﺎﯾﺶ را ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ‪...‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﭘﺲ ﮐﺎدوي ﻋﺮوﺳﯽ ﭼﯽ ﻣﯿﺸﻪ؟‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ‪:‬اوﻧﺎ رو ﻫﻢ ارﺗﻮر ﻣﯿﮕﯿﺮه‪...‬ﻫﺮﭼﯽ ﺧﻮاﺳﺘﯽ ﺑﻬﺶ ﺑﮕﻮ ﺗﺎ ﺑﺨﺮه‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﻪ رون ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﺑﻪ آراﻣﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﻪ ﻋﺮوﺳﯽ ﺑﺸﻪ!‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪165‬‬


‫******‬
‫ﻫﺮي و رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن دراﺗﺎق ﺧﻮاب رون و ﻫﺮي ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ و ﺟﺮ و ﺑﺤﺚ ﺷﺪﯾﺪي ﺑﯿﻦ ﻫﺮي و ﻫﺮﻣﯿﻮن‬

‫ﺷﺮوع ﺷﺪه ﺑﻮد‪....‬‬

‫ﻫﺮي‪:‬ﺑﺒﯿﻦ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﭼﻬﺎر روز ﮔﺬﺷﺘﻪ و از ﻓﻮﮐﺲ ﺧﺒﺮي ﻧﯿﺴﺖ‪...‬ﻣﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺧﻮدﻣﻮن ﺑﺮﯾﻢ‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬اﻣﺎ رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ ‪...‬‬
‫ﻫﺮي از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﺣﺮف ﻫﺮﻣﯿﻮن رو ﻗﻄﻊ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ‪....‬رﺋﯿﺲ‬

‫ﻣﺤﻔﻞ‪...‬ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪم از ﺑﺲ ﮔﻔﺘﯽ رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ اﯾﻨﻮ ﮔﻔﺘﻪ اوﻧﻮ ﮔﻔﺘﻪ‪....‬‬
‫رون ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﻮ ﺣﻖ ﻧﺪاري ﺳﺮ ﻫﺮﻣﯿﻮن داد ﺑﺰﻧﯽ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﻪ رون ﻧﮕﺎه ﮐﺮد وﻟﯽ ﭼﯿﺰي ﻧﮕﻔﺖ‪.....‬‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﺑﻐﺾ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ ﻓﻘﻂ ﻣﯽ ﮔﻢ ﭼﻮن اون ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺮﭼﯽ ﻓﻬﻤﯿﺪﯾﻢ ﺑﻬﺶ ﺑﮕﯿﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﺻﺒﺮ ﮐﻨﯿﻢ ﺗﺎ ﻓﻮﮐﺲ‬

‫ﺑﯿﺎد و ﺑﺮاش ﺗﻮ ﻧﺎﻣﻪ ﺑﻨﻮﯾﺴﯿﻢ ﮐﻪ ﭼﯽ ﺷﺪه‪...‬‬

‫ﻫﺮي در اﺗﺎق ﺷﺮوع ﺑﻪ ﻗﺪم زدن ﮐﺮد و ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻖ ﮐﺸﯿﺪ‪...‬‬
‫ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ ﮐﻪ داد زدم‪....‬‬‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ اﯾﻦ را ﮔﻔﺖ و از ﻗﺪم زدن اﯾﺴﺘﺎد و ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن و رون ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪...‬‬
‫‪...‬ﻣﻦ ﻓﻘﻂ ﻣﯽ ﺧﻮام اون ﮔﺮدﻧﺒﻨﺪ رو ﻧﺎﺑﻮد ﮐﻨﻢ ‪....‬‬‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬اﮔﻪ ﮔﺮدﻧﺒﻨﺪ رو ﭘﯿﺪا ﮐﻨﯿﻢ ﭼﻪ ﻃﻮري ﻣﯽ ﺧﻮاي ﻧﺎﺑﻮدش ﮐﻨﯽ؟‬
‫ﻫﺮي ﮐﻨﺎر رون ﻧﺸﺴﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ‪....‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ دودﻟﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺣﺘﻤﺎ رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ ﻣﯽ دوﻧﻪ ‪....‬ﻧﻪ؟‬
‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬اﻣﯿﺪوارم‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪166‬‬


‫در ﺑﺎز ﺷﺪ و ﺟﯿﻨﯽ داﺧﻞ اﺗﺎق آﻣﺪ و ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪.....‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ‪:‬ﺷﻤﺎ ﻫﻢ ﻫﺮ وﻗﺖ وﻗﺖ ﮔﯿﺮ اوردﯾﻦ ﺑﯿﺎن اﯾﻨﺠﺎ‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎده؟‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﺎ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻋﺖ دﯾﮕﻪ ﻣﻬﻤﻮﻧﺎ ﻣﯿﺎن و ﻣﺎﻣﺎن ﻫﻢ داره دﻧﺒﺎل ﺷﻤﺎ ﻣﯽ ﮔﺮده ﺗﺎ ﺑﺮﯾﺪ و ﭼﻨﺪ‬

‫ﺗﺎ از اﺗﺎق ﻫﺎ رو ﺗﻤﯿﺰ ﮐﻨﯿﺪ‪...‬‬

‫رون‪:‬وﻟﯽ ﻣﺎ ﻫﻤﯿﻦ دﯾﺮوز ﭼﻬﺎر ﺗﺎ از اﺗﺎق ﻫﺎ رو ﺗﻤﯿﺰ ﮐﺮدﯾﻢ‪...‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﻓﮑﺮ ﻧﮑﻨﻢ دﯾﮕﻪ اﺗﺎﻗﯽ ﻣﻮﻧﺪه ﺑﺎﺷﻪ ﮐﻪ ﺗﻤﯿﯿﺰ ﻧﺸﺪه‪.‬‬
‫‪...‬ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﮐﺠﺎﯾﯿﻦ؟‬‫اﯾﻦ ﻓﺮﯾﺎد ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﮐﺎﻓﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ از اﺗﺎق ﺧﺎرج ﺑﺸﻦ‪....‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺑﺎ دﯾﺪن آﻧﻬﺎ ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﻫﯿﭻ ﻣﻌﻠﻮﻣﻪ ﮐﺠﺎﯾﯿﻦ؟‬
‫رون‪:‬ﻣﺎﻣﺎن ﮐﺎري ﻧﻤﻮﻧﺪه ﮐﻪ اﻧﺠﺎم ﺑﺪﯾﻢ‪...‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ‪:‬اﺗﺎﻗﻬﺎ رو آﻣﺎده ﮐﺮدﯾﻦ؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﺑﻠﻪ‪...‬اﮔﻪ ‪150‬ﻧﻔﺮﻫﻢ ﺑﺎﺷﻦ اﺗﺎق ﺗﻤﯿﺰ دارﯾﻢ‪...‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺖ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻓﺮد و ﺟﺮج و ﺑﯿﻞ ﻧﯿﻢ ﻣﯿﺎن‪....‬ﻣﻬﻤﻮﻧﺎ ﻫﻢ ﺗﺎ ﯾﮏ ﺳﺎﻋﺖ و ‪ 40‬دﻗﯿﻘﻪ‬

‫دﯾﮕﻪ ﻣﯽ رﺳﻦ‪....‬او ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن و ﺟﯿﻨﯽ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و اداﻣﻪ داد‪:‬ﺷﻤﺎ ﻫﻢ ﺑﯿﺎن ﺗﻮدرﺳﺖ ﮐﺮدن ﺷﺎم ﺑﻬﻢ ﮐﻤﮏ‬
‫ﮐﻨﯿﻦ‪...‬زود ﺑﺎﺷﯿﺪ‪...‬‬

‫ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺎ ﺑﯽ ﻣﯿﻠﯽ از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﺑﻪ ﻃﺮف ﺳﯿﺐ زﻣﯿﻨﯽ ﻫﺎ رﻓﺖ‪....‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﻢ ﺑﻪ او ﻣﻠﻬﻖ ﺷﺪ و ﻫﺮ دو ﺑﻪ‬

‫ﺗﻤﯿﺰ ﮐﺮدن آﻧﻬﺎ ﻣﺸﻐﻮل ﺷﺪﻧﺪ‪...‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﺟﺎدو ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺮﯾﻊ ﺳﯿﺐ زﻣﯿﻨﯽ ﻫﺎرو ﭘﻮﺳﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ اﻣﺎ ﺟﯿﻨﯽ ﻣﺠﺒﻮر‬
‫ﺑﻮد ﺑﺎ دﺳﺘﺶ اﯾﻦ ﮐﺎر رو ﺑﮑﻨﻪ‪...‬‬

‫ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﺎﻣﺎن ﻧﻤﯽ ﺷﻪ ﻣﻨﻢ ﺑﺎ ﺟﺎدو اﯾﻦ ﮐﺎ رو ﺑﮑﻨﻢ؟‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪167‬‬


‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ‪:‬ﻧﻪ‪...‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ‪:‬اﻣﺎ ﻣﻦ وﻗﺘﯽ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮدن از ﺟﺎدو اﺳﺘﻔﺎده ﮐﺮدم‪...‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ‪:‬اوﻧﺠﺎ ﻣﺠﺒﻮر ﺑﻮدي ‪....‬‬
‫ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ ﺟﯿﻨﯽ ﺣﺮف دﯾﮕﻪ اي ﺑﺰﻧﻪ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ از آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺑﯿﺮون رﻓﺖ‪...‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﻫﻮﻓﯽ ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﺑﻪ ﮐﺎرش اداﻣﻪ داد‪...‬‬
‫ﻫﻤﺎن ﻃﻮر ﮐﻪ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﻓﺮد و ﺟﺮج و ﺑﯿﻞ ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ آﻣﺪﻧﺪ ‪...‬‬
‫ﺑﯿﻞ‪:‬واﻗﻌﺎ ازت ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ ﻫﺮي‪....‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﺧﻮام ازم ﺗﺸﮑﺮ ﮐﻨﯽ ﺑﯿﻞ‪...‬اﯾﻨﺠﺎ ﺧﻮﻧﻪ ﺷﻤﺎ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ و ﺗﺎ ﻫﺮوﻗﺖ ﮐﻪ ﺑﺨﻮاي‬

‫ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯿﺪ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻤﻮﻧﯿﺪ‪....‬‬

‫ﻓﺮد‪:‬ﺗﻮ ﻣﯽ ﺧﻮاي ﻋﺮوﺳﯿﺖ رو ﮐﺠﺎ ﺑﮕﯿﺮي ﻫﺮي؟‬
‫ﻓﺮد و ﺟﺮج ﺑﻪ ﻫﺮي ﭼﺸﻤﮑﯽ زدﻧﺪ و ﺧﻨﺪﯾﺪﻧﺪ‪....‬‬
‫ﻫﺮي دﺳﺖ ﭘﺎﭼﻪ ﺷﺪ وﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﺐ‪....‬ﺗﻮ ﺧﻮﻧﻪ ﭘﺪر و ﻣﺎدرم‪....‬‬
‫ﺑﯿﻞ‪:‬ﺣﺎﻻ اون دﺧﺘﺮ ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ﮐﯽ ﻫﺴﺖ؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺳﺮﻓﻪ اي ﮐﺮد و ﻫﺮي ﺳﺮش را ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ‪...‬‬
‫ﻓﺮد ﺑﺎ ﺷﯿﻄﻨﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬اﮔﻪ ﺑﺪوﻧﯽ ﺷﺎخ در ﻣﯿﺎري‪...‬‬
‫رون‪:‬ﻣﯿﺸﻪ ﺑﺤﺚ رو ﻋﻮض ﮐﻨﯿﻢ‪...‬‬
‫ﺑﯿﻞ‪:‬اﻣﺎ ﻣﻦ ﻣﯽ ﺧﻮام ﺑﺪوﻧﻢ ﻫﺮي ﮐﯽ رو دوﺳﺖ داره‪...‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﮐﻪ وارد آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻪ ﺷﻤﺎ رﺑﻄﯽ ﻧﺪاره ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﮐﻪ ﻫﺮي ﮐﯽ رو دوﺳﺖ داره‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪168‬‬


‫ﺟﺮج‪:‬ﻣﺎ ﻣﯽ دوﻧﻢ‪...‬‬
‫ﺟﺮج ﭼﺸﻤﮏ دﯾﮕﺮي ﺑﻪ ﻫﺮي زد‪....‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺑﺎ ﮐﻨﺠﮑﺎوي ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺷﻤﺎ ﻣﯽ دوﻧﯿﺪ؟‬
‫ﻓﺮد‪:‬ﺑﻠﻪ‪...‬ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﺷﻤﺎ ﻫﻢ ﺑﺪوﻧﯿﺪ‪..‬ﻧﻪ؟‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ اﺑﺮوﻫﺎﯾﺶ را ﺑﺎﻻ ﺑﺮد و اول ﺑﻪ ﻫﺮي و ﺳﭙﺲ ﺑﻪ ﺟﯿﻨﯽ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪....‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﺳﺮش را ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺑﻮد و ﺧﻮدش را ﻣﺸﻐﻮل ﭘﺎك ﮐﺮدن ﺳﯿﺐ زﻣﯿﻨﯽ ﻧﺸﻮن ﻣﯽ داد‪...‬اﻣﺎ ﻫﺮي ﻣﯽ‬

‫داﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺗﻤﺎم ﺣﻮاﺳﺶ ﺑﻪ آﻧﻬﺎﺳﺖ‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﺑﺮاي اﯾﻨﮑﻪ ﺑﻪ ﺑﺤﺚ ﺧﺎﺗﻤﻪ دﻫﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻌﺪ از اﯾﻨﮑﻪ ﮐﺎر وﻟﺪﻣﻮرت رو ﺗﻤﻮم ﮐﺮدم ﺧﻮدم ﺑﻬﺘﻮن ﻣﯽ ﮔﻢ‪...‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺖ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻬﺘﺮه ﺑﺮﯾﺪ اﺗﺎق ﻧﺸﯿﻨﻤﻦ‪...‬ﻣﻬﻤﻮﻧﺎ ﺗﺎ ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺖ دﯾﮕﻪ ﻣﯿﺎن‪...‬‬
‫ﻫﺮي از اﯾﻦ ﮐﻪ ﺑﺤﺜﺸﻮن ﺗﻤﻮم ﺷﺪه ﺑﻮد ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺷﺪ و از آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺧﺎرج ﺷﺪ‪....‬ﻫﺮي و رون روي ﻣﺒﻞ‬

‫ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ و ﺑﻪ ﻓﺮد و ﺑﯿﻞ و ﺟﺮج ﮐﻪ روﺑﻪ روﯾﺸﺎن اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧﺪ‪....‬‬
‫رون‪:‬ﺷﻤﺎ ﻣﯽ ﺧﻮاﯾﻦ ﻫﻤﯿﻦ ﻃﻮري ﺑﺎﯾﺴﺘﯿﺪ؟‬
‫ﺑﯿﻞ‪:‬ﻣﻦ ﮐﻪ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺑﺸﯿﻨﻢ‪....‬‬

‫ﻓﺮد و ﺟﺮج ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ اﻣﺎ ﺑﯿﻞ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﻗﺪم زدن ﮐﺮد و ﻣﻌﻠﻮم ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﻀﻄﺮب اﺳﺖ و دﺳﺖ و ﭘﺎي ﺧﻮدش را‬

‫ﮔﻢ ﮐﺮده‪...‬‬

‫ﻓﺮد‪:‬ﭼﺮا اﯾﻨﻘﺪر ﻣﻀﻄﺮﺑﯽ ﺑﯿﻞ؟‬
‫ﺑﯿﻞ‪:‬ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﭼﻪ ﻃﻮر ﺑﺎﻫﺎم ﺑﺮﺧﻮرد ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﻫﻤﯿﻦ ﮐﻪ ﻓﻠﻮر ﺗﻮ رو دوﺳﺖ داره ﮐﺎﻓﯿﻪ‪...‬‬
‫ﺑﯿﻞ ﭼﯿﺰي ﻧﮕﻔﺖ و ﻓﻘﻂ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﮐﻢ رﻣﻘﯽ زد‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪169‬‬


‫ﻓﺮد ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬راﺳﺘﯽ ﻟﺒﺎﺳﻬﺎ ﺧﻮب ﺑﻮدن؟‬
‫ﻓﺮد و ﺟﺮج دﯾﺸﺐ ﺑﯿﺴﺖ دﺳﺖ ﻟﺒﺎس آورده ﺑﻮدﻧﺪ و رون و ﻫﺮي ﺗﺎ ﻧﺼﻔﻪ ﻫﺎي ﺷﺐ داﺷﺘﻨﺪ آﻧﻬﺎ را اﻣﺘﺤﺎن‬

‫ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ‪...‬ﻫﺮي ﺑﺎ ﺑﻪ ﯾﺎدآوردن اﯾﻦ ﮐﺎر ﻟﺒﺨﻨﺪي زد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻌﺪ از ﺳﺎﻋﺖ ﻫﺎ ﺗﻮﻧﺴﺘﯿﻢ ﯾﮑﯽ رو اﻧﺘﺨﺎب ﮐﻨﯿﻢ‪...‬‬
‫ﺟﺮج‪:‬ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﻫﺮﻣﯿﻮن وﺟﯿﻨﯽ ﻫﻢ ﻣﺜﻞ ﺷﻤﺎ ﺑﻮدن‪...‬ﻧﻪ؟‬
‫رون ﺧﻨﺪﯾﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬اوﻧﺎ ﺗﺎ ﺻﺒﺢ داﺷﺘﻨﺪ ﻟﺒﺎس ﻫﺎ رو اﻣﺘﺤﺎن ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ‪....‬ﺻﺪاﺷﻮن ﻧﺬاﺷﺖ ﻣﺎ ﺑﺨﻮاﺑﯿﻢ‪...‬‬
‫ﻓﺮد‪:‬ﺣﺘﻤﺎ داﺷﺘﻨﺪ ﺑﺎ ﻫﻢ دﻋﻮا ﻣﯽ ﮐﺮدن‪...‬‬
‫رون‪:‬ﻧﻪ ﺑﺎﺑﺎ‪...‬‬

‫ﺟﺮج‪:‬ﻧﮑﻨﻪ روي ﯾﻪ ﻟﺒﺎس دﻋﻮا ﻣﯽ ﮐﺮدن‪...‬ﺟﯿﻨﯽ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ﻣﻦ اﯾﻨﻮ ﻣﯽ ﺧﻮام ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ﻧﻪ ﻣﻦ اﯾﻨﻮ ﻣﯽ‬
‫ﺧﻮام‪...‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﮐﻨﺎر در اﯾﺴﺘﺎد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻬﻤﻮﻧﺎ دارن ‪...‬‬
‫ﺑﯿﻞ از ﻧﺸﯿﻨﻤﻦ ﺑﯿﺮون رﻓﺖ و ﻫﻤﺮاه ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ در راﻫﺮوي ورودي اﯾﺴﺘﺎد‪....‬رون و ﻫﺮي ‪،‬ﻓﺮد و ﺟﺮج ﻫﻤﺮاه‬

‫ﺟﯿﻨﯽ و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺟﻠﻮي در اﺗﺎق ﻧﺸﯿﻨﻤﻦ اﯾﺴﺘﺎدﻧﺪ و ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﻬﻤﺎن ﻫﺎ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ‪....‬ﺻﺪاي ﺑﺎز ﺷﺪن در ﺑﻪ ﮔﻮش رﺳﯿﺪ و‬
‫آﻧﻬﺎ ﺻﺪاي ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ و ﺑﯿﻞ را ﺷﻨﯿﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﻬﻤﺎن ﻫﺎ اﺣﻮال ﭘﺮﺳﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد ‪....‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ‪:‬ﺧﻮش اﻣﺪﯾﺪ‪...‬ﻟﻄﻔﺎ از اﯾﻦ ﻃﺮف‪....‬‬
‫ﻣﻬﻤﺎﻧﻬﺎ ﺑﺎ راﻫﻨﻤﺎﯾﯽ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ وارد اﺗﺎق ﺷﺪﻧﺪ‪....‬اول ﻣﺮد و زﻧﯽ ﻣﯿﺎﻧﺴﺎل ﮐﻪ ﻫﺮي ﻓﮑﺮ ﮐﺮد ﭘﺪر و ﻣﺎدر ﻓﻠﻮر‬

‫ﺑﺎﺷﻦ وارد ﺷﺪﻧﺪ‪...‬آﻗﺎي دﻻﮐﻮر ﻗﺪ ﺑﻠﻨﺪ ﺑﻮد و ﻣﻮﻫﺎﯾﺶ ﺑﻮر ﺑﻮدﻧﺪ و رداﯾﯽ ﻣﺸﮑﯽ ﭘﻮﺷﯿﺪه ﺑﻮد‪...‬ﺧﺎﻧﻢ دﻻﮐﻮرﻫﻢ‬

‫ﻣﺜﻞ ﻫﻤﺴﺮش ﻗﺪ ﺑﻠﻨﺪ ﺑﻮد و ﻣﻮﻫﺎ و ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺶ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻓﻠﻮر ﺑﻮد و اﻧﺪام ﻇﺮﯾﻔﯽ داﺷﺖ‪....‬آﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ دﺳﺖ دادن و‬
‫وﻗﺘﯽ ﻧﻮﺑﺖ ﺑﻪ ﻫﺮي ﮐﻪ در آﺧﺮ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد رﺳﯿﺪ آﻗﺎي دﻻﮐﻮرﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ و ﺷﮕﻔﺘﯽ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫ﺷﻤﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ ﺑﺎﺷﯿﺪ‪...‬درﺳﺘﻪ؟‬

‫ﻫﺮي در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ دﺳﺖ او را ﻣﯽ ﻓﺸﺮد ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻠﻪ آﻗﺎ‪....‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ دﻻﮐﻮر ﻫﻢ ﺑﻪ ﮔﺮﻣﯽ ﺑﺎ او دﺳﺖ داد و ﮔﻔﺖ‪:‬از اﯾﻦ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ رو ﻣﯽ ﺑﺒﯿﻨﻢ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻢ آﻗﺎي ﭘﺎﺗﺮ‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪170‬‬


‫ﻫﺮي‪:‬ﻣﻨﻢ ﻫﻤﯿﻦ ﻃﻮر‪.‬‬
‫ﻓﻠﻮر و ﮔﺎﺑﺮﯾﻞ ﻫﻢ ﺑﺎ ﻫﺮي دﺳﺖ دادن‪....‬‬
‫ﻓﻠﻮر‪:‬ﺣﺎﻟﺖ ﭼﻄﻮره ﻫﺮي؟‬
‫ﺧﻮﺑﻢ‪...‬‬‫ﻓﻠﻮر دو ﺧﺎﻟﻪ و ﺳﻪ ﻋﻤﻮ داﺷﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﮐﺪوم از اوﻧﻬﺎ ﻫﻢ ﺳﻪ ﭼﻬﺎر ﺗﺎ دﺧﺘﺮ و ﭘﺴﺮ داﺷﺘﻨﺪ‪...‬ﺑﻌﺪ از اﯾﻨﮑﻪ اﺣﻮال‬

‫ﭘﺮﺳﯽ و ﻣﺮاﺳﻢ آﺷﻨﺎﯾﯽ ﺗﻤﺎم ﺷﺪ ﻫﻤﮕﯽ ﺑﻪ آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ رﻓﺘﻨﺪ و ﺷﺎم را ﺧﻮردﻧﺪ و ﺑﻌﺪ ﺑﻪ اﺗﺎق ﻧﺸﯿﻨﻤﻦ ﺑﺮﮔﺸﺘﻨﺪ‪...‬‬

‫دو ﺗﺎ از ﭘﺴﺮ ﻋﻤﻮﻫﺎي ﻓﻠﻮر ﺑﺎ ﻓﺮد و ﺟﺮج ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ و ﺑﺎﻫﻢ ﺣﺮف ﻣﯽ زدﻧﺪ‪...‬و دﺧﺘﺮﻫﺎ ﻫﻢ در ﮔﻮﺷﻪ اي ﺑﺎ‬

‫ﻫﻢ ﺣﺮف ﻣﯽ زدﻧﺪ و ﻣﯽ ﺧﻨﺪﯾﺪﻧﺪ‪...‬آﻗﺎي وﯾﺰﻟﯽ و ﻟﻮﭘﯿﻦ و ﺑﯿﻞ و ﭘﺪر و ﻋﻤﻮﻫﺎي ﻓﻠﻮر ﻫﻢ ﺑﺎﻫﻢ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯽ‬
‫ﮐﺮدﻧﺪ‪...‬‬

‫رون و ﻫﺮي ﺗﻨﻬﺎ در ﮔﻮﺷﻪ اي ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ و ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ‪...‬‬
‫رون‪:‬ﻣﻦ از اون ﭘﺲ ﻋﻤﻮي ﻓﻠﻮر اﺻﻼ ﺧﻮﺷﻢ ﻧﯿﻮﻣﺪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﮐﺪوﻣﺸﻮن؟‬
‫‪-‬ﻫﻤﻮن ﮐﻪ ﭘﯿﺮاﻫﻦ ﺗﻮﺳﯽ رﻧﮓ ﭘﻮﺷﯿﺪه‪...‬ﻣﻮﻫﺎش ﻫﻢ ﻣﺸﮑﯿﻪ‪ ...‬ﺑﻪ آدم ﯾﻪ ﺟﻮري ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﻨﻪ‪...‬اﺳﻤﺶ‬

‫ﻫﻢ‪..‬ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ‪...‬اﯾﻮان ﺑﻮد‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﭘﺴﺮ ﺟﻮاﻧﯽ ﮐﻪ رون اﺷﺎره ﻣﯽ ﮐﺮد ﻧﮕﺎﻫﯽ اﻧﺪاﺧﺖ‪...‬او ﻣﺸﻐﻮل ﺻﺤﺒﺖ ﺑﺎ ﭘﺴﺮ ﻋﻤﻮﻫﺎي دﯾﮕﺮش ﺑﻮد‬

‫و ﻣﻐﺮور ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ‪...‬‬

‫ﺷﺎﯾﺪ اﮔﻪ ﺑﺎﻫﺎش ﺣﺮف ﺑﺰﻧﯿﻢ ﻧﻈﺮت در ﻣﻮردش ﻋﻮض ﺑﺸﻪ‪....‬‬‫ﭘﺴﺮي ﮐﻪ اﯾﻮان ﻧﺎم داﺷﺖ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﺑﻪ ﻃﺮف آﻧﻬﺎ اﻣﺪ‪....‬رون ﺑﺎ آرﻧﺠﺶ ﺑﻪ ﭘﻬﻠﻮي ﻫﺮي زد‪....‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﭼﯿﻪ؟‬
‫رون ﺑﻪ اﯾﻮان اﺷﺎره ﮐﺮد‪:‬داره ﻣﯿﺎد اﯾﻦ ﻃﺮف‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪171‬‬


‫اﯾﻮان ﺟﻠﻮي آﻧﻬﺎ ﻧﺸﺴﺖ و ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪....‬‬
‫اﯾﻮان‪:‬ﺗﻮ ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮي؟‬
‫رون‪:‬ﺑﻠﻪ‪...‬‬
‫اﯾﻮان ﺑﻪ رون ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ ﺑﺎ ﺗﻮ ﻧﺒﻮدم ﻣﻮ ﻗﺮﻣﺰ‪...‬‬
‫رون از ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ دﺳﺘﻬﺎﯾﺶ را ﻣﺸﺖ ﮐﺮد ‪...‬ﻫﺮي دﺳﺘﺶ را روي ﺷﺎﻧﻪ رون ﮔﺬاﺷﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﮐﺎري داﺷﺘﯽ‪...‬‬
‫اﯾﻮان‪:‬ﻧﻪ‪....‬ﻓﻘﻂ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﺒﯿﻨﻢ ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ ﭼﻪ ﺷﮑﻠﯿﻪ ﮐﻪ ﻓﻠﻮر ﻫﻤﺶ ازش ﺗﻌﺮﯾﻒ ﻣﯿﮑﻨﻪ‪...‬او ﺑﻪ ﻣﺒﻞ ﺗﮑﯿﻪ داد‬

‫و ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﻪ ﻃﻮري از دﺳﺖ اﺳﻤﺸﻮ ﻧﺒﺮ ﻓﺮار ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟‬

‫رون ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﻪ ﻫﺮي و ﺑﻌﺪ ﺑﻪ اﯾﻮان ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻪ ﺗﻮ رﺑﻄﯽ ﻧﺪاره‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺣﺮف رون را ﻗﻄﻊ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ اﯾﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﺧﻮدم ﻣﺮﺑﻮط ﺑﺸﻪ ‪...‬‬
‫اﯾﻮان‪:‬ﺗﻮ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺟﺎن ﺳﺎﻟﻢ ﺑﻪ در ﻣﯽ ﺑﺮي‪...‬ﭼﻪ ﻃﻮري ﺑﺎ اﺳﻤﺸﻮ ﻧﺒﺮ ﻗﺪرﺗﻤﻨﺪﺗﺮﯾﻦ ﺟﺎدوﮔﺮ ﻗﺮن ﻣﺒﺎرزه ﻣﯿﮑﻨﯽ ؟‬
‫ﻫﺮي ﺑﻪ اﯾﻮان ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬اون ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﯾﻪ ﻗﺎﺗﻞ ﻧﯿﺴﺖ‪...‬از ﻧﻈﺮ ﻣﻦ وﻟﺪﻣﻮرت ﯾﻪ ﺣﯿﻮﻧﻪ‪...‬‬
‫اﯾﻮان اﺑﺮوﻫﺎﯾﺶ را ﺑﺎﻻ ﺑﺮد و ﺑﺎ ﭼﻤﻬﺎي ﺳﯿﺎﻫﺶ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪...‬‬
‫رون‪:‬اون ﯾﻪ ﻋﻮﺿﯿﻪ‪...‬‬
‫اﯾﻮان ﺑﻪ رون ﻧﮕﺎه ﮐﺮد وﻟﯽ ﭼﯿﺰي ﻧﮕﻔﺖ‪...‬او ﺳﺮش را ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ واول ﺑﻪ ﺟﺎي زﺧﻢ ﻫﺮي و ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺶ‬

‫ﻧﮕﺎﻫﯽ اﻧﺪاﺧﺖ‪....‬‬

‫اﯾﻮان ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪي ﮐﻪ ﺣﺎﮐﯽ از ﺗﻤﺴﺨﺮ ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮﻣﻦ ﺗﻮ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺷﺎﻧﺲ ﻣﯿﺎري‪...‬ﻧﻪ؟‬
‫رون ﮐﻪ از ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﺳﺮخ ﺷﺪه ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﯿﺸﻪ ﺑﭙﺮﺳﻢ اﯾﻦ ﺳﻮاﻟﻬﺎ ﺑﺮاي ﭼﯿﻪ؟‬
‫‪-‬ﻓﻘﻂ از روي ﮐﻨﺠﮑﺎوي دارم ﻣﯽ ﭘﺮﺳﻢ‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪172‬‬


‫رون‪:‬آره ﺟﻮن ﺧﻮدت‪...‬‬
‫اﯾﻮان‪:‬اﮔﻪ ﺑﺮادرت ﻫﻢ ﻣﺜﻞ ﺗﻮ ﺑﺎﺷﻪ واي ﺑﻪ ﺣﺎل ﻓﻠﻮر‪....‬‬
‫رون ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﺮز اﻧﻔﺠﺎر رﺳﯿﺪه ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻪ ﺗﻮ رﺑﻄﯽ ﻧﺪاره ﺑﺮادر ﻣﻦ ﭼﻄﻮرﯾﻪ‪...‬ﻓﻠﻮر اوﻧﻮ دوﺳﺖ داره و ﺗﻮ ﻫﻢ‬

‫ﺑﻬﺘﺮه ﺳﺮت ﺑﻪ ﮐﺎر ﺧﻮدت ﺑﺎﺷﻪ و دﯾﮕﻪ‪....‬‬

‫اﯾﻮان ﺑﺪون ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ رون ﺣﺮﻓﺶ را ﻗﻄﻊ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺷﻨﯿﺪم ﯾﻪ ﺑﺎر اﺳﻤﺸﻮ ﻧﺒﺮ ﺗﻮ رو ﺗﺴﺨﯿﺮ ﮐﺮده‬

‫ﺑﻮد‪...‬درﺳﺘﻪ؟‬

‫ﻫﺮي ﻫﻢ ﮐﻪ ﻣﺜﻞ رون ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺷﺪه ﺑﻮد ﺑﺎ ﺻﺪاي ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺑﻠﻨﺪي ﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﻤﻮن ﻃﻮر ﮐﻪ دوﺳﺘﻢ ﺑﻬﺖ ﮔﻔﺖ ﺑﻬﺘﺮه‬

‫ﺳﺮت ﺑﻪ ﮐﺎر ﺧﻮدت ﺑﺎﺷﻪ‪...‬‬

‫دﺳﺖ رون روي دﺳﺘﻪ ﭼﻮﺑﺶ ﻣﺤﮑﻢ ﮔﺮه ﺧﻮرده ﺑﻮد و ﻫﺮي ﻓﮑﺮ ﮐﺮد ﻫﺮ آن ﻣﻤﮑﻨﻪ رون ﺑﻪ اﯾﻮان ﺣﻤﻠﻪ‬

‫ﮐﻨﻪ‪...‬اﯾﻮان ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻫﺮي و رون اﻧﺪاﺧﺖ‪....‬ﺳﭙﺲ ﺑﺪون ﮔﻔﺘﻦ ﮐﻠﻤﻪ اي ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و رﻓﺖ‪...‬‬
‫رون ﻧﻔﺴﯽ ﮐﺸﯿﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬اﮔﻪ ﻧﻤﯽ رﻓﺖ ﺣﺘﻤﺎ ﯾﻪ ﺑﻼﯾﯽ ﺳﺮش ﻣﯿﻮردم‪...‬‬
‫رون دﺳﺘﺶ را از روي ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش ﺑﺮداﺷﺖ و ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪....‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﯿﺶ و ﮐﻨﺎﯾﻪ ﻫﺎش ﺷﺪي؟‬
‫‪-‬ﻣﻌﻠﻮﻣﻪ ﮐﻪ ﺷﺪم‪....‬ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﯽ ﻃﺮف اﺳﻤﺸﻮ ﺑﺎﺷﻪ؟‬

‫ﻫﺮي ﻟﺤﻈﻪ اي ﻓﮑﺮ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ‪....‬وﻟﯽ وﻗﺘﯽ از وﻟﺪﻣﻮرت ﺣﺮف ﻣﯽ زد ﯾﻪ ﺟﻮر ﺣﺲ ﻏﺮور ﺗﻮ‬

‫ﺻﺪاش ﺑﻮد‪...‬ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ اوﻧﺠﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﮔﻔﺖ ﻗﺪرﺗﻤﻨﺪﺗﺮﯾﻦ ﺟﺎدوﮔﺮ ﻗﺮن‪...‬‬
‫ﻫﺮي و رون ﺑﻪ ﻫﻢ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧﺪ‪....‬‬

‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﯽ دوﻧﻢ ﮐﻪ ﺧﺴﺘﻪ اﯾﺪ ﭘﺲ ﺑﻬﺘﺮه ﺑﺮﯾﺪ و اﺳﺘﺮاﺣﺖ ﮐﻨﯿﺪ‪...‬‬
‫ﺟﯿﻨﯿﻮ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪﻧﺪ وﻣﻬﻤﺎﻧﻬﺎ را ﺗﺎ اﺗﺎﻗﺸﺎن راﻫﻨﻤﺎﯾﯽ ﮐﺮدﻧﺪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي رو ﺑﻪ رون ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﻤﯿﻨﺠﺎ واﺳﺘﺎ ﺗﺎ ﺑﯿﺎم‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪173‬‬


‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﻃﺮف ﻟﻮﭘﯿﻦ رﻓﺖ‪...‬ﻟﻮﭘﯿﻦ داﺷﺖ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻮاده دﻻﮐﻮر ﮐﻪ داﺷﺘﻨﺪ اﺗﺎق ﻧﺸﯿﻨﻤﻦ رو ﺗﺮك ﻣﯽ ﮐﺮدن ﻧﮕﺎه‬

‫ﻣﯽ ﮐﺮد‪...‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻣﺘﻮﺟﻪ آﻣﺪن ﻫﺮي ﺷﺪ و ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪...‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﭼﯿﺰي ازت ﺑﭙﺮﺳﻢ رﯾﻤﻮس‪...‬‬
‫‪-‬ﺧﺐ ﺑﭙﺮس‪..‬‬

‫ﻣﯽ ﺧﻮام ﺑﺪوﻧﻢ وﻗﺘﯽ ﺧﺎﻧﻮاده دﻻﮐﻮر از اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺮن آدرس ﺧﻮﻧﻪ از ذﻫﻨﺸﻮن ﭘﺎك ﻣﯿﺸﻪ؟‬‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﻣﺸﮑﻮﮐﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﻫﺮي اﻧﺪاﺧﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎده؟‬
‫ﻧﻪ‪....‬ﻓﻘﻂ ﻧﻤﯽ ﺧﻮام ﮐﺴﯽ آدرس اﯾﻦ ﺧﻮﻧﻪ رو ﺑﺪوﻧﻪ‪...‬‬‫ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎش ﺑﻌﺪ از اﯾﻨﮑﻪ ﭘﺎﺷﻮﻧﻮ از اﯾﻦ ﺧﻮﻧﻪ ﺑﯿﺮون ﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ آدرس از ذﻫﻨﺸﻮن ﭘﺎك ﻣﯿﺸﻪ‪.‬‬‫ﺧﻮﺑﻪ‪...‬‬‫راﺳﺘﯽ ﻫﺮي ﯾﻪ ﺧﺒﺮي ﺑﺮات داﺷﺘﻢ‪....‬‬‫ﻫﺮي ﻣﺸﺘﺎﻗﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪...‬‬
‫‪...‬ﯾﻪ راﻫﯽ ﺑﺮاي اﺛﺒﺎت اﯾﻨﮑﻪ ﺳﻮروس آﻟﺒﻮس رو ﮐﺸﺘﻪ ﭘﯿﺪا ﮐﺮدﯾﻢ‪...‬‬‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬واﻗﻌﺎ؟وﻟﯽ ﭼﻄﻮري؟‬
‫ﻓﻘﻂ ﮐﺎﻓﯿﻪ ﺗﻮ اون ﺧﺎﻃﺮه ﺗﻮي ﺑﺮج رو ﺑﻪ ﻣﺎ ﻧﺸﻮن ﺑﺪي‪....‬ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺘﻮﻧﯿﻢ ﺗﻮي دادﮔﺎه از اون اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﯿﻢ‪....‬‬‫اون وﻗﺖ ﻫﻤﻪ ﻣﯽ ﻓﻬﻤﻦ ﮐﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﭘﺮﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪور رو ﮐﺸﺘﻪ‪....‬‬‫‪-‬ﺑﻠﻪ‪...‬در ﺿﻤﻦ ﮐﻼﺳﺖ ﺑﺎ اﺑﺮﻓﻮرث ﺑﻌﺪ از ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ﺷﺮوع ﻣﯿﺸﻪ‪...‬وﻗﺘﯽ ﮐﻼﺳﺖ ﺗﻤﻮم ﺷﺪ ﻣﻦ ﻗﺪح اﻧﺪﯾﺸﻪ رو‬

‫ﻣﯿﺎرم ﺗﺎ ﺧﺎﻃﺮه ﺗﻮ رو ﺑﺒﯿﻨﯿﻢ‪....‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﺑﺎﺷﻪ‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪174‬‬


‫***********‬
‫وﻗﺘﯽ ﺻﺒﺢ ﻣﺎﺟﺮا را ﺑﺮاي ﺟﯿﻨﯽ و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﺮد ﻫﺮ دو ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺷﺪﻧﺪ ‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬واﻗﻌﺎ ﻋﺎﻟﯿﻪ‪....‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ‪:‬اون وﻗﺖ دﯾﮕﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﮔﯿﺮ ﻣﯿﻮﻓﺘﻪ و ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﻪ ﺑﺮﮔﺮده ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ‪...‬‬
‫رون‪:‬و ﻣﺎﻟﻔﻮي ﻫﻢ ﻫﻤﯿﻦ ﻃﻮر‪...‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬و ﻧﻘﺸﻪ وﻟﺪﻣﻮرت ﻫﻢ ﻧﻘﺶ ﺑﺮ آب ﻣﯿﺸﻪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﯽ ﺧﺒﺮ از ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﻫﻤﺮاه اﺑﺮﻓﻮرث ﺑﻪ اﺗﺎق ﺧﻮاب ﺧﻮدش و رون رﻓﺖ ﺗﺎ ﺑﻌﺪ از ﺗﻤﻮم ﺷﺪن ﮐﻼﺳﺶ‬

‫ﺧﺎﻃﺮه رو ﻧﺸﻮن ﺑﺪه‪....‬‬

‫اﺑﺮﻓﻮرث‪:‬ﺧﯿﻠﯽ ﺧﺐ ﻫﺮي‪...‬ﭘﯿﺸﺮﻓﺘﺖ ﺧﻮب ﺑﻮده‪....‬ﺣﺎﻻ ﻣﻦ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻫﻢ ﺑﻪ ذﻫﻨﺖ ﺣﻤﻠﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ و ﺗﻮ ﺑﺎﯾﺪ‬

‫ﺟﻠﻮي ﻣﻨﻮ ﺑﮕﯿﺮي‪...‬‬

‫ﻫﺮي‪:‬ﭼﺸﻢ ﻗﺮﺑﺎن‪....‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﭼﻮﺑﺶ را ﺑﻪ ﻃﺮف ﻫﺮي ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﯾﮏ ‪...‬دو‪...‬ﺳﻪ‪....‬ﻟﻪ ﺟﯽ ﻟﯽ ﻣﻨﺲ!‬
‫ﻫﺮي ﻣﺜﻞ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐﺮد و ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ذﻫﻨﺶ را ﺑﺒﻨﺪد‪...‬داﻣﺒﻠﺪور داﺷﺖ ﺧﺎﻃﺮه اي را در ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﻣﯿﺪﯾﺪ‬

‫ﮐﻪ ﻫﺮي او را از ذﻫﻨﺶ ﺑﯿﺮون راﻧﺪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬اﮐﺴﭙﻠﯿﺎرﻣﯿﺲ!‬

‫داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻪ ﻫﺮي ﻓﺮﺻﺖ ﻧﺪاد و دوﺑﺎره ﺑﻪ ذﻫﻨﺶ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮد‪....‬‬
‫ﻟﻪ ﺟﯽ ﻟﯽ ﻣﻨﺲ!‬‫ﻫﺮي ﺳﻌﯽ ﮐﺮد دوﺑﺎره ﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐﻦ اﻣﺎ اﯾﻦ ﮐﺎر ﺳﺨﺖ ﺗﺮ از ﻗﺒﻞ ﺷﺪه ﺑﻮد‪....‬ﺑﻼﺧﺮه وﻗﺘﯽ داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻪ وﺳﻂ‬

‫ﻫﺎي ﺧﺎﻃﺮه رﺳﯿﺪ ﻫﺮي ﺗﻮﻧﺴﺖ ذﻫﻨﺶ رو ﺑﺒﻨﺪه‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪175‬‬


‫ﻫﺮي در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻧﻔﺲ ﻧﻔﺲ ﻣﯽ زد ﺑﻪ داﻣﺒﻠﺪور ﮐﻪ آﻣﺎده ﺣﻤﻠﻪ دﯾﮕﻪ ﺑﻮد ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪....‬‬
‫ﻟﻪ ﺟﯽ ﻟﯽ ﻣﻨﺲ!‬‫ﻫﺮي ﺗﻤﺎم ﺳﻌﯿﺶ را ﮐﺮد ﺗﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐﻨﺪ و داﻣﺒﻠﺪور را از ذﻫﻨﺶ ﺑﯿﺮون ﮐﻨﺪ‪....‬‬
‫ﭘﺮوﺗﮕﻮ!‬‫داﻣﺒﻠﺪور‪:‬ﺧﻮب ﺑﻮد ﻫﺮي ‪....‬ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ اﺳﺘﺮاﺣﺖ ﮐﻦ ﺑﻌﺪ دوﺑﺎره ﺷﺮوع ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ‪....‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﭼﻨﺪﯾﻦ ﺑﺎر و ﭘﯿﺎﭘﯽ ﺑﻪ ذﻫﻦ ﻫﺮي ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮد و ﻫﺮي ﺗﻮﻧﺴﺖ ﺑﻪ ﺟﺰ ﻫﻔﺖ ﺑﺎر ﮐﻪ ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد ﺟﻠﻮي‬

‫اوﻧﻮ ﺑﮕﯿﺮه‪....‬داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻌﺪ از ﯾﮏ و ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺖ ﭘﺎﯾﺎن ﮐﻼس رو اﻋﻼم ﮐﺮد و ﻫﺮي ﺑﺎ ﺧﺴﺘﮕﯽ روي ﺗﺨﺘﺶ‬
‫ﻧﺸﺴﺖ‪....‬ﺑﻌﺪ از ﭼﻦ دﻗﯿﻘﻪ ﺿﺮﺑﻪ اي ﺑﻪ در زده ﺷﺪ و ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﻗﺪح اﻧﺪﯾﺸﻪ داﺧﻞ اﺗﺎق آﻣﺪ‪...‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور‪:‬ﺧﺐ وﻗﺘﺶ رﺳﯿﺪه ﮐﻪ ﺧﺎﻃﺮه رو ﺑﺒﯿﻨﯿﻢ‪....‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﮐﻨﺎر ﻗﺪح اﻧﺪﯾﺸﻪ اﯾﺴﺘﺎد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ ﭼﻪ ﻃﻮري ﺧﺎﻃﺮه رو از ذﻫﻨﻢ ﺑﯿﺮون ﺑﯿﺎرم‪...‬‬
‫ﻫﺮي دﯾﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ داﻣﺒﻠﺪور ﭼﻮﺑﺶ را در ﻧﺰدﯾﮑﯽ ﺷﻘﯿﻘﻪ اش ﻣﯽ ذاﺷﺖ و ﺧﺎﻃﺮه رو ﺑﯿﺮون ﻣﯿﺎورد اﻣﺎ دﻗﯿﻘﺎ‬

‫ﻧﻤﯽ دوﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﭼﻪ ﻃﻮري اﯾﻦ ﮐﺎر رو ﻣﯽ ﮐﺮد‪....‬‬

‫داﻣﺒﻠﺪور‪:‬ﻓﻘﻂ ﮐﺎﻓﯿﻪ روي ﺧﺎﻃﺮه اي ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاي ﻓﮑﺮ ﮐﻨﯽ و ﺑﺨﻮاي ﮐﻪ از ذﻫﻨﺖ ﺑﯿﺮون ﺑﯿﺎد‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭼﻮﺑﺶ را روي ﺷﻘﯿﻘﻪ اش ﮔﺬاﺷﺖ و روي ﺧﺎﻃﺮه اش ﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐﺮد‪....‬‬
‫رﺷﺘﻪ ﻧﻘﺮه اي ﻏﻠﯿﻈﯽ از ﺷﻘﯿﻘﻪ ﻫﺮي ﺑﯿﺮون آﻣﺪ‪.....‬ﻫﺮي ﺧﺎﻃﺮه اش را ﺑﻪ اراﻣﯽ ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪ و رﺷﺘﻪ ﻧﻮري را‬

‫ﮐﻪ از ذﻫﻨﺶ ﺧﺎرج ﺷﺪه ﺑﻮد درون ﺟﺎم رﯾﺨﺖ‪....‬‬

‫داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد وﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﯿﻠﯽ‪...‬ﺧﺐ رﯾﻤﻮس‪...‬ﺑﺮﯾﻢ‪.‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور و ﻟﻮﭘﯿﻦ روي ﻗﺪح اﻧﺪﯾﺸﻪ ﺧﻢ ﺷﺪﻧﺪ ‪....‬ﻫﺮي روي ﺗﺨﺘﺶ ﻧﺸﺴﺖ و ﻣﻨﺘﻈﺮ آﻧﻬﺎ ﻣﺎﻧﺪ‪ ....‬ﻫﻨﻮز ‪ 30‬ﺛﺎﻧﯿﻪ‬

‫ﻧﮕﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ آﻧﻬﺎ از ﻗﺪح اﻧﺪﯾﺸﻪ ﺑﯿﺮون آﻣﺪﻧﺪ‪...‬ﻫﺮي ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﻣﺸﮑﻠﯽ ﭘﯿﺶ اوﻣﺪه؟ﭼﺮا زود ﺑﺮﮔﺸﺘﯿﺪ؟‬
‫داﻣﺒﻠﺪور‪:‬ﺗﻮ ﺧﺎﻃﺮه ﻫﯿﭽﯽ ﻧﺒﻮد‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪176‬‬


‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﯽ؟ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬ﺧﺎﻃﺮه ﺳﯿﺎه ﺑﻮد‪....‬اﺻﻼ ﭼﯿﺰي ﻧﺒﻮد ﺗﺎ ﻣﺎ ﺑﺒﯿﻨﯿﻢ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ روي ﻗﺪح ﺧﻢ ﺷﺪ و اﺣﺴﺎس ﮐﺮد ﮐﻪ ﭘﺎﻫﺎﯾﺶ از روي زﻣﯿﻦ ﮐﻨﺪه ﺷﺪﻧﺪ‪....‬ﻫﺮي در ﻓﻀﺎﯾﯽ‬

‫ﮐﺎﻣﻼ ﺗﺎرﯾﮏ ﻓﺮود آﻣﺪ‪....‬ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ دﯾﺪه ﻧﻤﯽ ﺷﺪو ﻫﯿﭻ ﺻﺪاﯾﯽ ﻫﻢ ﻧﻤﯽ آﻣﺪ‪....‬ﻫﺮي آن ﻗﺪر ﻣﺤﻮ ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﺷﺪه‬
‫ﺑﻮد ﮐﻪ ﺣﻀﻮر داﻣﺒﻠﺪور را در ﮐﻨﺎرش ﻧﻔﻬﻤﯿﺪ‪....‬‬

‫داﻣﺒﻠﺪور ﺷﺎﻧﻪ ﻫﺮي را ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﯿﺎ ﺑﺮﯾﻢ ﻫﺮي‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﮐﻪ ﺣﺎﻻ ﻣﺘﻮﺟﻪ داﻣﺒﻠﺪور ﺷﺪه ﺑﻮد ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن داد‪....‬آﻧﻬﺎ از ﻗﺪح ﺑﯿﺮون آﻣﺪﻧﺪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﻪ داﻣﺒﻠﺪور ﻧﮕﺎه ﮐﺮد وﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﺮا اﯾﻨﻄﻮر ﺑﻮد ﻗﺮﺑﺎن؟‬
‫داﻣﺒﻠﺪور‪:‬ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﻫﺮي‪....‬واﻗﻌﺎ ﻋﺠﯿﺒﻪ‪...‬ﺧﺎﻃﺮه ﻫﺎي دﺳﺘﮑﺎري ﺷﺪه رو دﯾﺪه ﺑﻮم اﻣﺎ اﯾﻦ ‪....‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﺣﺮﻓﺶ را اداﻣﻪ ﻧﺪاد و ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﻓﺮو رﻓﺖ‪....‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﯽ ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ اون ﻃﻠﺴﻤﯽ ﺑﺎﺷﻪ ﮐﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮار ﺑﻪ ﻫﺮي زده ﺑﻮد‪...‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬اﺣﺘﻤﺎﻟﺶ ﻫﺴﺖ‪...‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬وﻟﺪﻣﻮرت ﻓﮑﺮ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ رو ﮐﺮده‪....‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪرو‪:‬ﺑﻠﻪ‪...‬اون ﮐﺎري ﮐﺮده ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﻣﺪرﮐﯽ ﻋﻠﯿﻪ اﺳﻨﯿﭗ و ﻣﺎﻟﻔﻮي ﻧﺒﺎﺷﻪ‪....‬او ﺑﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد واداﻣﻪ‬

‫داد‪:‬ﺑﯿﺎ ﺑﺮﯾﻢ رﯾﻤﻮس ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ آﻟﺒﻮس ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻢ‪....‬‬

‫ﻟﻮﭘﯿﻦ رو ﺑﻪ ﻫﺮي ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻌﺪا ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻤﺖ ﻫﺮي‪...‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﺧﺪاﺣﺎﻓﻆ‪...‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور و ﻟﻮﭘﯿﻦ از اﺗﺎق ﺧﺎرج ﺷﺪﻧﺪ و ﻫﺮي روي ﺗﺨﺘﺶ ﻧﺸﺴﺖ‪....‬اﺻﻼ ﺑﺎور ﻧﻤﯽ ﮐﺮد ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ اﻣﯿﺪش از‬

‫ﺑﯿﻦ رﻓﺘﻪ‪....‬ﻫﺮي ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﺷﺮوع ﺑﻪ ﻗﺪم زدن در اﺗﺎق ﮐﺮد‪....‬ﻧﻤﯽ ﻓﻬﻤﯿﺪ ﭼﺮا وﻗﺘﯽ ﭘﯿﺶ رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ ﺑﻮد اون‬

‫اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع رو ﺑﻬﺶ ﻧﮕﻔﺘﻪ‪....‬ﻧﺎﮔﻬﺎن در ﺑﺎز ﺷﺪ و رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن وارد اﺗﺎق ﺷﺪﻧﺪ‪.....‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن در را ﺑﺴﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﯽ ﺷﺪ ﻫﺮي؟‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪177‬‬


‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﺎﻃﺮه اي وﺟﻮد ﻧﺪاﺷﺖ ﺗﺎ اوﻧﺎ ﺑﺒﯿﻨﻦ‪...‬‬
‫رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻓﺮﯾﺎد زدﻧﺪ‪:‬ﭼﯽ؟‬
‫ﺧﺎﻃﺮه ﮐﺎﻣﻼ ﺗﺎرﯾﮏ ﺑﻮد‪...‬ﭼﯿﺰي ﺑﺮاي دﯾﺪن ﻧﺒﻮد‪....‬‬‫رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ دﻫﺎن ﺑﺎزﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ و ﻣﻌﻠﻮم ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎورﺷﺎن ﻧﺸﺪه‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬وﻟﯽ ﭼﻪ ﻃﻮري؟‬
‫ﻫﺮي روي ﺗﺨﺘﺶ ﻧﺸﺴﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻪ ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ ﻃﻠﺴﻤﯽ ﺑﺎﺷﻪ ﮐﻪ ﺑﻬﻢ ﺧﻮرده‪....‬‬
‫رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن روﺑﻪ روي ﻫﺮي ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ و ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧﺪ‪...‬‬
‫رون ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻋﺠﺐ ﺷﺎﻧﺴﯽ دارﯾﻢ‪....‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬اﺳﺘﻦ رو آزاد ﮐﺮدن ﻫﺮي‪....‬‬
‫واﻗﻌﺎ؟‬‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬آره‪...‬ﺗﻮ روزﻧﺎﻣﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ اﺳﺘﻦ ﺑﯽ ﮔﻨﺎه ﺑﻮده و دﯾﺮوز آزاد ﺷﺪه‪...‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬از ﺳﯿﺮﯾﻮس ﭼﯿﺰي ﻧﻨﻮﺷﺘﻪ ﺑﻮد؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﻪ‪...‬ﻓﻘﻂ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺷﺼﺖ ﮐﺎراﮔﺎه دارن ﺑﺮاي ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ از ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ آﻣﻮزش ﻣﯽ‬

‫ﺑﯿﻨﻨﺪ‪...‬‬

‫ﺑﺮاي ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﯿﭻ ﮐﺪام ﺣﺮﻓﯽ ﻧﺰدﻧﺪ‪....‬ﻫﺮي ﺳﺮش را ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺑﻮد و رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﻢ ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﻣﯽ‬

‫ﮐﺮدﻧﺪ‪...‬‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺮاي اﯾﻨﮑﻪ ﻣﻮﺿﻮع رو ﻋﻮض ﮐﻨﻪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻓﺮدا ﻋﺮوﺳﯽ ﺑﺮﮔﺰار ﻣﯿﺸﻪ ‪....‬ﻓﻠﻮر واﻗﻌﺎ ﻫﯿﺠﺎن‬
‫زدﺳﺖ‪....‬آﻗﺎي وﯾﺰﻟﯽ ﺑﺎ ﯾﮏ ﻃﻠﺴﻢ ﺑﺰرگ ﮐﻨﻨﺪه اﺗﺎق ﻧﺸﯿﻨﻤﻦ رو ﺳﻪ ﺑﺮاﺑﺮ ﮐﺮده و ﺟﯿﻨﯽ و ﻓﻠﻮر و ﮔﺎﺑﺮﯾﻞ دارن‬

‫اوﻧﺠﺎ رو ﺗﺰﺋﯿﻦ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ‪....‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪178‬‬


‫ﻫﺮي ﭼﯿﺰي ﻧﮕﻔﺖ و ﺣﺘﯽ ﺳﺮش را ﻫﻢ ﺑﺎﻻ ﻧﯿﺎورد‪...‬‬
‫رون‪:‬اﯾﻦ ﻗﺪر ﻧﺎراﺣﺖ ﻧﺒﺎش ﻫﺮي‪...‬ﺑﻼﺧﺮه ﺛﺎﺑﺖ ﻣﺸﻪ ﮐﻪ اون ﻋﻮﺿﯽ ﭘﺮﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪور رو ﮐﺸﺘﻪ‪...‬‬
‫روز ﺑﻌﺪ ‪،‬ﺣﺪود ﺳﺎﻋﺖ ﭼﻬﺎر ﻫﺮي و رون وارد اﺗﺎﻗﺸﺎن ﺷﺪﻧﺪ ﺗﺎ ﻟﺒﺎس ﺑﭙﻮﺷﻨﺪ و ﺑﻪ اﺗﺎق ﻧﺸﯿﻨﻤﻦ ﺑﺮوﻧﺪ‪....‬ﻫﺮي‬

‫ﻟﺒﺎﺳﺶ را ﮐﻪ رداي ﺳﯿﺎه ﺑﺮاﻗﯽ ﺑﻮد را ﭘﻮﺷﯿﺪ و ﻣﻮﻫﺎش را ﻫﻢ ﻣﺮﺗﺐ ﮐﺮد و ﻣﻨﺘﻈﺮ رون ﺷﺪ‪....‬ﻟﺒﺎس رون ﺳﯿﺎه‬
‫وﭼﺮﻣﯽ ﺑﻮد و ﯾﮏ ﻧﻮار ﻗﻬﻮه اي از ﺳﺮ ﺷﺎﻧﻪ ﺗﺎ ﻧﯿﻢ ﺗﻨﻪ ﮐﺸﯿﺪه ﺷﺪه ﺑﻮد ‪...‬ﺑﻌﺪ از اﯾﻨﮑﻪ ﺣﺎﺿﺮ ﺷﺪﻧﺪ از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﭘﺎﯾﯿﻦ‬
‫رﻓﺘﻨﺪ و وارد اﺗﺎق ﻧﺸﯿﻨﻤﻦ ﺷﺪﻧﺪ‪...‬اﺗﺎق ﺑﻪ ﻃﺮز زﯾﺒﺎﯾﯽ ﺗﺰﺋﯿﻦ ﺷﺪه ﺑﻮد و ارﮐﺴﺘﺮ ﻣﺸﻐﻮل ﻧﻮاﺧﺘﻦ آﻫﻨﮓ ﺑﻮد‪....‬در‬

‫ﻫﺮ ﻃﺮف اﺗﺎق ﭘﺮﻧﺪه ﻫﺎي ﮐﻮﭼﮏ درﺧﺸﺎن ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﻣﯽ ﺧﻮرد ﮐﻪ ﺑﺎ ﻃﻨﺎب ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ از ﺳﻘﻒ آوﯾﺰان ﺷﺪه‬

‫ﺑﻮدﻧﺪ‪...‬ﮐﺎﻏﺬﻫﺎي رﻧﮕﯽ ﺑﻪ ﺷﮑﻞ ﻋﺮوس و داﻣﺎد ﮐﻪ در ﺣﺎل رﻗﺺ ﺑﻮدﻧﺪ روي دﯾﻮاري ﮐﻪ ﻗﺮار ﺑﻮد ﺑﯿﻞ و ﻓﻠﻮر‬

‫ﮐﻨﺎر آن ﺑﺎﯾﺴﺘﻨﺪ ﭼﺴﺒﺎﻧﺪه ﺷﺪه ﺑﻮد‪...‬ﻣﺒﻞ ﻫﺎي ﮐﻬﻨﻪ ﻧﻮ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ و ﭼﻨﺪﯾﻦ ﺳﺘﺎره روي آﻧﻬﺎ ﻣﯽ درﺧﺸﯿﺪ‪...‬روي‬

‫ﯾﮏ ﻗﺴﻤﺖ از دﯾﻮارﺑﺎ ﮐﺎﻏﺬﻫﺎي رﻧﮕﯽ ﭼﻨﺪﯾﻦ ﺷﮑﻞ ﻗﻠﺐ ﭼﺴﺒﺎﻧﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ رﻧﮕﻬﺎي ﺻﻮرﺗﯽ و ﻗﺮﻣﺰ و ﺗﻐﯿﯿﺮ‬
‫ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ و ﺟﻤﻠﻪ دوﺳﺘﺖ دارم ﻫﻢ روي ﻗﻠﺒﻬﺎ ﻏﯿﺐ و ﻇﺎﻫﺮ ﻣﯽ ﺷﺪ‪......‬‬
‫ﻫﺮي!‪...‬رون!‬‫ﻫﺮي و رون ﺑﺮﮔﺸﺘﻨﺪ و ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن و ﺟﯿﻨﯽ ﮐﻪ در ﮔﻮﺷﻪ اي از اﺗﺎق اﯾﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧﺪ‪...‬ﻫﺮ دو واﻗﻌﺎ زﯾﺒﺎ‬

‫ﺷﺪه ﺑﻮدن‪...‬ﻟﺒﺎس ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ رﻧﮓ ﺑﻨﻔﺶ ﺑﻮد و ﻣﻮﻫﺎﯾﺶ را ﻫﻢ ﻣﺜﻞ ﺟﺸﻦ ﺳﺎل ﭼﻬﺎرم درﺳﺖ ﮐﺮده ﺑﻮد ﺑﺎ اﯾﻦ‬

‫ﺗﻔﺎوت ﮐﻪ ﺳﺘﺎره ﻫﺎي ﮐﻮﭼﮑﯽ ﻫﻢ روي ﻣﻮﻫﺎﯾﺶ ﻣﯽ درﺧﺸﯿﺪﻧﺪ‪...‬ﻟﺒﺎس ﺟﯿﻨﯽ ﺑﻪ رﻧﮓ آﺑﯽ آﺳﻤﺎﻧﯽ ﺑﻮد‬
‫وﻣﻮﻫﺎي ﺳﺮﺧﺶ را روي ﺷﺎﻧﻪ ﻫﺎﯾﺶ رﯾﺨﺘﻪ ﺑﻮد و زﯾﺒﺎﺗﺮ از ﻫﻤﺸﻪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﭼﻄﻮرﯾﻢ؟‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﻓﻮق اﻟﻌﺎده‪....‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ‪:‬راﺳﺘﯽ ﻫﺮي ﻣﺎ ﯾﻪ ﭼﯿﺰي ﻓﻬﻤﯿﺪﯾﻢ‪....‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬اون ﭘﺴﺮه ﮐﻪ اﺳﻤﺶ اﯾﻮاﻧﻪ ﺧﻮاﺳﺘﮕﺎر ﻓﻠﻮر ﺑﻮده اﻣﺎ ﻓﻠﻮر ﺑﻬﺶ ﺟﻮاب رد ﻣﯽ ده‪...‬‬
‫ﻫﺮي و رون ﺑﻪ ﻫﻢ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧﺪ‪....‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ‪:‬وﻗﺘﯽ رون رﻓﺘﺎر اﯾﻮان رو ﺑﺎ ﺷﻤﺎ دوﺗﺎ ﺑﺮاي ﻣﻦ و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﺮد ﯾﻪ ﮐﻢ ﭘﺮس و ﺟﻮ ﮐﺮدﯾﻢ و اﯾﻨﻮ‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪179‬‬


‫ﻓﻬﻤﯿﺪﯾﻢ‪...‬راﺳﺘﺶ اون از ﻣﻦ ﺑﺮاي رﻗﺺ دﻋﻮت ﮐﺮد وﻟﯽ ﻣﻦ ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ ‪....‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﺳﺮخ ﺷﺪ و ﺣﺮﻓﺶ را ﻗﻄﻊ ﮐﺮد‪...‬‬
‫رون ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬اون ﺑﻪ ﭼﻪ ﺟﺮﻋﺘﯽ اﯾﻨﻮ ازت ﺧﻮاﺳﺘﻪ‪....‬اﻻن ﻣﯽ رم و ﺑﻪ ﺣﺴﺎﺑﺶ ﻣﯽ رﺳﻢ‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن دﺳﺖ رون را ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﯽ ﺧﻮاي دﻋﻮا راه ﺑﻨﺪازي‪...‬ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ اوﻧﻢ دﻧﺒﺎل ﺑﻬﺎﻧﺴﺖ ﺗﺎ ﻋﺮوﺳﯽ رو‬

‫ﺧﺮاب ﮐﻨﻪ‪....‬‬

‫رون ﮐﻤﯽ آرام ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﯿﻠﯽ ﺧﺐ‪....‬ﮐﺎري ﺑﺎﻫﺎش ﻧﺪارم‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن دﺳﺖ رون را رﻫﺎ ﮐﺮد و در ﻫﻤﯿﻦ ﻫﻨﮕﺎم ﭼﻨﺪ ﺟﺎدوﮔﺮ ﻫﻤﺮا ﺑﯿﻞ وارد اﺗﺎق ﻧﺸﯿﻨﻤﻦ ﺷﺪﻧﺪ و ﺑﻪ‬

‫ﺟﺎﯾﮕﺎﻫﯽ ﮐﻪ ﻗﺮار ﺑﻮد ﻓﻠﻮر و ﺑﯿﻞ اوﻧﺠﺎ ﺑﺎﯾﺴﺘﻨﺪ رﻓﺘﻨﺪ ‪ ....‬ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ و ﻣﺎدام دﻻﮐﻮر‪ ،‬آﻗﺎي وﯾﺰﻟﯽ و ﺑﺮادر ﻫﺎي‬

‫ﺑﯿﻞ ﻫﻢ در ﻧﺰدﯾﮑﯽ آﻧﻬﺎ اﯾﺴﺘﺎدﻧﺪ‪....‬ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪ ﻓﻠﻮر ﻫﻤﺮاه ﭘﺪرش وارد ﺷﺪ‪....‬ﻓﻠﻮر ﻟﺒﺎس زﯾﺒﺎﯾﯽ از ﺣﺮﯾﺮ‬
‫ﭘﻮﺷﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﯽ درﺧﺸﯿﺪ ‪...‬ﺗﺎج ﻋﻤﻪ ﻣﻮرﯾﻞ ﻫﻢ روي ﺳﺮش درﺧﺸﺶ ﺧﺎﺻﯽ داﺷﺖ‪...‬آﻗﺎي دﻻﮐﻮر در ﺣﺎﻟﯽ‬

‫ﮐﻪ رداي ﻣﺠﻠﺴﯽ ﭘﻮﺷﯿﺪه ﺑﻮد و ﻟﺒﺨﻨﺪي ﺑﻪ ﻟﺐ داﺷﺖ دﺧﺘﺮش را ﺗﺎ ﺟﺎﯾﮕﺎه ﻫﻤﺮاﻫﯽ ﮐﺮد‪....‬ﻓﻠﻮر و ﺑﯿﻞ رو ﺑﻪ‬

‫روي ﻫﻢ اﯾﺴﺘﺎدﻧﺪ‪....‬ﯾﮑﯽ از ﺟﺎدوﮔﺮان ﮐﻪ ﮐﻮﺗﺎه ﻗﺪ ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﺎﻧﻢ ﻫﺎ و آﻗﺎﯾﺎن ﻣﺎ اﻣﺮوز اﯾﻨﺠﺎ ﺟﻤﻊ ﺷﺪﯾﻢ ﺗﺎ‬
‫ﭘﯿﻮﻧﺪ دو ﺟﻮان ﻋﺎﺷﻖ را ﺑﺒﯿﻨﯿﻢ‪...‬او رو ﺑﻪ ﺑﯿﻞ ﮐﺮد و اداﻣﻪ داد‪:‬آﯾﺎ ﺗﻮ ﺑﯿﻞ ارﺗﻮر وﯾﺰﻟﯽ ﻓﻠﻮر دﻻﮐﻮر را ﺑﺮاي زﻧﺪﮔﯽ‬

‫اﻧﺘﺨﺎب ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟‬
‫‪-‬ﺑﻠﻪ‪...‬‬

‫آﯾﺎ ﻗﻮل ﻣﯽ دﻫﯽ در ﺗﻤﺎم ﻟﺤﻈﺎت در ﮐﻨﺎر او ﺑﺎﺷﯽ؟‬
‫ﺑﻠﻪ‪...‬‬‫آﯾﺎ ﻗﻮل ﻣﯽ دﻫﯽ ﮐﻪ ﻫﻤﯿﺸﻪ و در ﻫﻤﻪ ﺣﻞ ﻣﺮاﻗﺐ او ﺑﺎﺷﯽ؟‬
‫ﺑﻠﻪ‪...‬‬‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ و ﻣﺎدام دﻻﮐﻮر ﻫﺮدو ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ‪...‬ﻫﺮي و ﺟﯿﻨﯽ و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪..‬ﭼﺸﻤﻬﺎي آﻧﻬﺎ ﻫﻢ ﭘﺮ‬

‫از اﺷﮏ ﺷﺪه ﺑﻮد‪...‬ﻫﺮي ارزو ﻣﯽ ﮐﺮد ﮐﻪ روزي ﺧﻮدش و ﺟﯿﻨﯽ در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻫﻢ ﺑﺎﯾﺴﺘﻨﺪ ‪...‬ﻫﺮي ﺑﻪ ﺟﯿﻨﯽ ﻧﮕﺎه‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪180‬‬


‫ﮐﺮد‪...‬ﯾﺎد آن روزﻫﺎﯾﯽ اﻓﺘﺎد ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﻮدﻧﺪ ‪...‬‬
‫‪...‬ﭘﺲ ﻣﻦ ﺷﻤﺎ را زن و ﺷﻮﻫﺮ اﻋﻼم ﻣﯽ ﮐﻨﻢ‪.....‬‬‫ﺻﺪاي دﺳﺖ زدن ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﭘﺮﻧﺪه ﻫﺎ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﭘﺮواز در اﺗﺎق ﮐﺮدﻧﺪ‪....‬‬
‫ﻫﺮي ﮐﺎدوﯾﺶ را ﮐﻪ ﺑﺎ رون ﺷﺮﯾﮏ ﺑﻮد از ﺟﯿﺒﺶ ﺑﯿﺮون آورد ﺗﺎ ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎم ﺗﺒﺮﯾﮏ ﮔﻔﺘﻦ ﺑﻪ ﻓﻠﻮر و ﺑﯿﻞ آن را‬

‫ﺑﺪﻫﺪ‪...‬ﻫﺮﻣﯿﻮن و ﺟﯿﻨﯽ ﻫﻢ ﺑﺎ ﻫﻢ ﮐﺎدو ﺧﺮﯾﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪...‬ﮐﺎدوي ﻫﺮي و رون دو ﺗﺎ اﻧﮕﺸﺘﺮ ﻧﮕﯿﻦ دار و ﮐﺎدوي‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن و ﺟﯿﻨﯽ ﻫﻢ دو ﺗﺎ ﺳﺎﻋﺖ ﻃﻼﯾﯽ رﻧﮓ ﺑﻮد‪...‬‬
‫*************‬

‫دو ﻫﻔﺘﻪ از ﻋﺮوﺳﯽ ﻣﯽ ﮔﺬﺷﺖ ودر اﯾﻦ ﻣﺪت ﻓﻮﮐﺲ ﯾﮏ ﻧﺎﻣﻪ ﺑﺮاي ﻫﺮي آورده ﺑﻮد‪...‬رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ ﻧﻮﺷﺘﻪ‬

‫ﺑﻮد ﮐﻪ اﮔﺮ ﭼﯿﺰي ﻓﻬﻤﯿﺪه ﺑﻪ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﭼﯿﺰي ﻧﮕﻪ ﺗﺎ ﺑﻪ وﻗﺘﺶ ﻓﻮﮐﺲ ﺑﯿﺎد دﻧﺒﺎﻟﺶ‪...‬ﻫﺮي ﻫﻢ ﺗﻤﺎم ﻣﺎﺟﺮا را در‬

‫ﻧﺎﻣﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪ و ﺑﺮاي رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ ﻓﺮﺳﺘﺎده ﺑﻮد‪....‬ﻫﺮي روز ﺗﻮﻟﺪش ﺧﯿﻠﯽ زود از ﺧﻮاب ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪...‬اﺣﺴﺎس ﻋﺠﯿﺒﯽ‬

‫داﺷﺖ‪...‬ﺣﺎﻻ دﯾﮕﺮ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﯿﺮون از ﻣﺪرﺳﻪ ﺟﺎدو ﮐﻨﺪ‪...‬اﻣﺮوز ﻗﺮارﺑﻮد ﺑﺮاي اﻣﺘﺤﺎن آﭘﺎرات و ﻣﺼﺎﺣﺒﻪ ﺑﻪ‬

‫وزارﺗﺨﻮﻧﻪ ﺑﺮود‪...‬ﻫﺮي ﺑﻪ رون ﮐﻪ ﺧﻮاﺑﯿﺪه ﺑﻮد ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪...‬رون اﻣﺘﺤﺎن آﭘﺎراﺗﺶ را داده ﺑﻮد و ﻗﺒﻮل ﻫﻢ ﺷﺪه ﺑﻮد‬
‫و ﺣﺎﻻ ﻓﻘﻂ ﻫﺮي ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد‪...‬ﻫﺮي ﻟﺒﺎﺳﺶ را ﻋﻮض ﮐﺮد و ﺑﻌﺪ ﻋﯿﻨﮏ و ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﺮداﺷﺖ و ﺑﻪ آراﻣﯽ از‬

‫اﺗﺎق ﺧﺎرج ﺷﺪ‪...‬وﻗﺘﯽ وارد آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺷﺪ ﭘﺮﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪور و ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ و ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪....‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﺳﻼم‪...‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ‪:‬ﺳﻼم ﻋﺰﯾﺰم‪...‬ﭼﯽ ﻣﯽ ﺧﻮري ﺑﺮات ﺑﯿﺎرم‪...‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﭼﯿﺰي ﺑﺨﻮرم ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ‪...‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ‪:‬اﻣﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﯾﻪ ﭼﯿﺰي ﺑﺨﻮري‪...‬اﯾﻦ ﻃﻮري ﺿﻌﻒ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ‪...‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ‪ ...‬وﻟﯽ ﻣﯿﻞ ﻧﺪارم‪.‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﭘﺲ ﺑﺮﯾﻢ‪....‬‬

‫آﻧﻬﺎ از ﻃﺮﯾﻖ ﺷﻮﻣﯿﻨﻪ آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺑﻪ وزارﺗﺨﺎﻧﻪ رﻓﺘﻨﺪ ‪...‬اول ﺑﻪ ﻃﺒﻘﻪ دوم ﮐﻪ اﻣﺘﺤﺎن آﭘﺎرات در آﻧﺠﺎ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻣﯽ‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪181‬‬


‫ﺷﺪ رﻓﺘﻨﺪ‪...‬وﻗﺘﯽ ﺟﻠﻮي اﺗﺎﻗﯽ ﮐﻪ اﻣﺘﺤﺎن در آن ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻣﯽ ﺷﺪ رﺳﯿﺪﻧﺪ داﻣﺒﻠﺪور ﮔﻔﺖ‪:‬ﻓﻘﻂ ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐﻨﯽ‬

‫ﻫﺮي‪...‬‬

‫ﻫﺮي‪:‬ﺑﺎﺷﻪ‪...‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور در را ﺑﺎز ﮐﺮد‪...‬آﻧﻬﺎ وارد اﺗﺎق ﺑﺰﮔﯽ ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻼ روﺷﻦ ﺑﻮد و ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ در اون وﺟﻮد ﻧﺪاﺷﺖ ﺑﻪ‬

‫ﺟﺰ ﯾﮏ ﻣﯿﺰ ﻗﺪﯾﻤﯽ ﮐﻪ در ﮔﻮﺷﻪ اي ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ وﯾﮏ ﻣﺮد ﻣﯿﺎﻧﺴﺎل ﭘﺸﺖ آن ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪...‬ﻣﺮد ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ وﺑﻪ‬
‫ﻃﺮف آﻧﻬﺎ آﻣﺪ ‪...‬‬

‫ﻣﺮد دﺳﺘﺶ را داراز ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ ﺟﺎن ﮔﯿﺒﺴﻮن ﻫﺴﺘﻢ اﻗﺎي داﻣﺒﻠﺪور‪...‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﺑﺎ ﻣﺮد دﺳﺖ داد و ﺳﭙﺲ ﻧﻮﺑﺖ ﺑﻪ ﻫﺮي رﺳﯿﺪ‪...‬‬
‫ﮔﯿﺒﺴﻮن‪:‬از اﯾﻦ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ رو اﯾﻨﺠﺎ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻢ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻢ اﻗﺎي ﭘﺎﺗﺮ‪...‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ آﻗﺎي ﮔﯿﺒﺴﻮن‪...‬‬
‫ﮔﯿﺒﺴﻮن‪:‬ﻣﻦ ﻣﺴﻮل ﮔﺮﻓﺘﻦ اﻣﺘﺤﺎن از ﺷﻤﺎ ﻫﺴﺘﻢ‪....‬ﻻزم ﻧﯿﺴﺖ ﮐﺎري ﺑﮑﻨﯿﺪ‪...‬ﻓﻘﻂ روي اون داﯾﺮه ﻫﺎي ﻗﺮﻣﺰ‬

‫رﻧﮕﯽ ﮐﻪ روي زﻣﯿﻦ ﮐﺸﯿﺪه ﺷﺪه ﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐﻨﯿﺪ‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﮔﻮﺷﻪ اي از اﺗﺎق ﮐﻪ ﻣﺮد اﺷﺎره ﻣﯽ ﮐﺮد ﻧﮕﺎه ﮐﺮد وﭼﻨﺪﯾﻦ داﯾﺮه ﻗﺮﻣﺰ رﻧﮓ دﯾﺪ ﮐﻪ ﺷﻤﺎرﻫﺎﯾﯽ ﻫﻢ‬

‫در داﺧﻞ آﻧﻬﺎ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد‪...‬‬

‫ﻟﻄﻔﺎ ﺑﻪ اﻧﺘﻬﺎي ﺳﺎﻟﻦ ﺑﺮﯾﺪ و ﻫﺮ ﺷﻤﺎره اي ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻢ روي اون داﯾﺮه ﻇﺎﻫﺮ ﺑﺸﯿﺪ‪...‬‬‫ﻫﺮي ﺑﻪ اﻧﺘﻬﺎي ﺳﺎﻟﻦ رﻓﺖ و ﻣﻨﺘﻈﺮﻣﺎﻧﺪ‪...‬‬
‫آﻗﺎي ﭘﺎﺗﺮ ﻟﻄﻔﺎ ﺑﺎ ﺷﻤﺎرش ﻣﻦ روي داﯾﺮه ﺷﻤﺎره ﭼﻬﺎر ﻇﺎﻫﺮ ﺑﺸﯿﺪ‪...‬‬‫ﻫﺮي ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ داﯾﺮه ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﺑﻌﺪ ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺶ را ﺑﺴﺖ و ﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐﺮد و ﺗﻤﺎم ﺣﺮﻓﻬﺎي دﯾﺸﺐ ﻫﺮﻣﯿﻮن را‬

‫در ﻣﻮرد ﺳﻪ ﺗﺎ »ت« ﺑﻪ ﯾﺎد اورد‪...‬‬
‫ﯾﮏ‪...‬دو‪...‬ﺳﻪ‪...‬‬‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪182‬‬


‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﺷﻤﺎره ﺳﻪ ﻏﯿﺐ و در داﯾﺮه ﺷﻤﺎره ﭼﻬﺎر ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ‪....‬‬
‫آﻗﺎي ﮔﯿﺒﺴﻮن‪:‬ﺧﻮب ﺑﻮد آﻗﺎي ﭘﺎﺗﺮ‪....‬ﺣﺎﻻ ﺑﺮﮔﺮدﯾﺪ ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﺮﮔﺸﺖ و دوﺑﺎره در اﻧﺘﻬﺎي ﺳﺎﻟﻦ اﯾﺴﺘﺎد‪...‬‬
‫در داﯾﺮه ﺷﻤﺎره ﯾﮏ‪..‬‬‫ﻫﺮي ﻣﺜﻞ ﻗﺒﻞ ﺑﻪ داﯾﺮه ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪...‬‬
‫ﯾﮏ‪...‬دو‪...‬ﺳﻪ‪...‬‬‫ﻫﺮي ﻏﯿﺐ و در داﯾﺮه ﺷﻤﺎره ﭼﻬﺎر ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ‪...‬ﺑﻌﺪ از اﯾﻨﮑﻪ دو ﺑﺎر دﯾﮕﺮ اﯾﻦ ﮐﺎر را ﺗﮑﺮار ﮐﺮدﻧﺪ اﻗﺎي ﮔﯿﺒﺴﻮن‬

‫ﭘﺎﯾﺎن اﻣﺘﺤﺎن را اﻋﻼم ﮐﺮد‪.....‬‬

‫ﺷﻤﺎ ﻗﺒﻮل ﺷﺪﯾﺪ آﻗﺎي ﭘﺎﺗﺮ‪....‬‬‫ﮔﯿﺒﺴﻮن ﺑﻪ ﻃﺮف ﻣﯿﺰش رﻓﺖ وﺗﮑﻪ ﮐﺎﻏﺬ ﻗﻬﻮه اي رﻧﮕﯽ را اﻣﻀﺎ ﮐﺮد و ﺳﭙﺲ آن را ﺑﻪ ﻫﺮي داد‪....‬‬
‫اﯾﻨﻢ ﻣﺪرﮐﺘﻮن‪...‬‬‫ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ آﻗﺎي ﮔﯿﺒﺴﻮن‪....‬‬‫__________________________________________________‬
‫‪ 19‬روز ﻗﺒﻞ‬
‫ﭘﺎﯾﮕﺎه وﻟﺪﻣﻮرت‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﺟﻠﻮي وﻟﺪﻣﻮرت زاﻧﻮ زده ﺑﻮد وآﻣﺎده ﺷﻨﯿﺪن دﺳﺘﻮرات ارﺑﺎﺑﺶ ﺑﻮد‪...‬وﻟﺪﻣﻮرت روي ﺗﺨﺘﺶ ﻧﺸﺴﺘﻪ‬

‫ﺑﻮد و ﺑﺎ ﭼﺸﻤﻬﺎي ﺳﺮﺧﺶ ﺑﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﺧﯿﺮه ﺷﺪه ﺑﻮد‪...‬‬

‫وﻟﺪﻣﻮرت‪:‬ﻣﻦ ﻣﯽ ﺧﻮام ﺗﻮ و دراﮐﻮ ﺑﺮ ﮔﺮدﯾﻦ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ‪...‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ از ﺷﻨﯿﺪن اﯾﻦ ﺣﺮف ﺷﮑﻪ ﺷﺪ وﻟﯽ ﭼﯿﺰي ﻧﮕﻔﺖ و ﻣﻨﺘﻈﺮ اداﻣﻪ ﺣﺮف ارﺑﺎﺑﺶ ﺷﺪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪183‬‬


‫وﻟﺪﻣﻮرت‪:‬ﻣﯽ دوﻧﻢ ﮐﻪ از ﺷﻨﯿﺪن اﯾﻦ ﺣﺮف ﺗﻌﺠﺐ ﮐﺮدي ‪....‬و ﻣﯽ ﺧﻮاي ﺑﺪوﻧﯽ ﭼﺮا ﻣﻦ ﻫﻤﭽﯿﻦ ﭼﯿﺰي ﻣﯽ‬

‫ﺧﻮام‪...‬‬

‫اﺳﻨﯿﭗ ﻫﻤﺎن ﻃﻮر ﮐﻪ زاﻧﻮ زده ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪:‬ارﺑﺎب‪...‬ﻣﻦ ﻫﺮ دﺳﺘﻮري ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺑﮕﯿﻦ اﺟﺮا ﻣﯽ ﮐﻨﻢ‪...‬وﻟﯽ ﺷﻤﺎ ﭼﻪ‬

‫ﻃﻮري ﻣﯽ ﺧﻮاﯾﻦ ﻣﻦ ﺑﺮﮔﺮدم در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﭘﺎﺗﺮ ﺑﻪ اﻋﻀﺎي ﻣﺤﻔﻞ ﮔﻔﺘﻪ ﮐﻪ ﻣﻦ داﻣﺒﻠﺪور رو ﮐﺸﺘﻢ‪...‬‬

‫وﻟﺪﻣﻮرت‪:‬اوﻧﺎ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻦ ﭼﯿﺰي رو ﺛﺎﺑﺖ ﮐﻨﻦ‪...‬ﻣﻦ ﻃﻮري ذﻫﻦ ﺷﻤﺎ رو ﺗﻐﯿﺮ ﻣﯽ دم ﮐﻪ ﺑﻪ ﺟﺰ ﺧﻮدﺗﻮن ﻫﯿﭻ‬

‫ﮐﺲ ﻧﺘﻮﻧﻪ ﺑﻪ اون ﺧﺎﻃﺮات دﺳﺖ ﭘﯿﺪا ﮐﻨﻪ‪...‬ﺣﺘﯽ ﺑﺎ ذﻫﻦ ﺧﻮاﻧﯽ و ﻣﻌﺠﻮن ﺣﻘﯿﻘﺖ‪...‬‬

‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﻪ وﻟﺪﻣﻮرت ﻧﮕﺎه ﮐﺮد وﮔﻔﺖ‪:‬وﻟﯽ اﮔﻪ ﺧﺎﻃﺮه ﭘﺎﺗﺮ رو ﺑﺒﯿﻨﻦ ﭼﯽ؟‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت‪:‬اون ﻃﻠﺴﻤﯽ رو ﮐﻪ وﻗﻨﺶ آﺳﯿﺐ ﺑﺒﯿﻨﻪ‪....‬ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﺧﻮام ﺑﺮاش اﺗﻔﺎﻗﯽ ﺑﯿﻔﺘﻪ‪...‬اﻟﺒﺘﻪ ﻧﻪ ﺣﺎﻻ‪...‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ‪:‬رﻓﺘﺎر ﺷﻤﺎ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﭘﺎﺗﺮ ﻋﻮض ﺷﺪه ارﺑﺎب‪...‬‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﺧﻨﺪﯾﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﻮ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺎ ﻫﻮﺷﯽ ﺳﻮروس‪....‬اﮔﻪ ﮐﺲ دﯾﮕﻪ اي ﻫﻢ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﺸﻪ ﺗﻮ ﻣﯽ ﻓﻬﻤﯽ‪...‬‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و اداﻣﻪ داد‪:‬ﺑﻪ ﻣﻮﻗﺶ ﻣﯽ ﻓﻬﻤﯽ ﭼﻪ ﭼﯿﺰي ﺑﯿﻦ ﻣﻦ و ﻫﺮﯾﻪ‪...‬ﺑﻪ ﻣﻮﻗﺶ ﻫﻤﻪ ﻣﯽ ﻓﻬﻤﻦ ﺣﺘﯽ‬

‫ﺧﻮدش‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪184‬‬


‫ﻓﺼﻞ ﭼﻬﺎردﻫﻢ‬
‫ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ‬
‫وﻗﺘﻲ ھﺮي و داﻣﺒﻠﺪور ﺟﻠﻮي در دﻓﺘﺮ وزﯾﺮ رﺳﯿﺪﻧﺪ داﻣﺒﻠﺪور ﻧﮕﺎھﻲ ﺑﮫ ھﺮي اﻧﺪاﺧﺖ و‬
‫ﮔﻔﺖ‪:‬ﺣﺮﻓﮭﺎﯾﺖ رو آﻣﺎده ﻛﺮدي؟‬
‫ھﺮي‪:‬ﺑﻠﮫ ﻗﺮﺑﺎن‪...‬‬
‫ ﻣﻮاﻇﺐ ﺑﺎش ﭼﯿﺰ اﺿﺎﻓﻲ ﻧﮕﻲ‪...‬‬‫ ﭼﺸﻢ‪...‬‬‫داﻣﺒﻠﺪور در را ﺑﺎز ﻛﺮد و ھﺮ دو ﻧﻔﺮ وارد اﺗﺎق ﺷﺪﻧﺪ‪....‬ﺧﺎﻧﻢ ﻣﻮﻧﺮو ﺑﮫ ﻣﺤﺾ دﯾﺪن آﻧﮭﺎ از ﺟﺎﯾﺶ‬
‫ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺳﻼم آﻗﺎي داﻣﺒﻠﺪورو آﻗﺎي ﭘﺎﺗﺮ‪...‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور‪:‬ﺳﻼم‪ ...‬آﻗﺎي وزﯾﺮ ﺗﺸﺮﯾﻒ دارن؟‬
‫ﺧﺎﻧﻢ ﻣﻮﻧﺮو‪:‬ﺑﻠﮫ‪...‬ھﻤﺮاه ﺧﺒﺮﻧﮕﺎر ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺷﻤﺎ ھﺴﺘﻦ‪....‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ ﻣﻮﻧﺮو در را ﺑﺎز ﻛﺮد و ھﺮي و داﻣﺒﻠﺪور وارد ﺷﺪﻧﺪ‪....‬وزﯾﺮ ﭘﺸﺖ ﻣﯿﺰش ﻧﺸﺴﺘﮫ ﺑﻮد و ﻣﺮدي‬
‫ﺟﻮان ھﻢ رو ﺑﮫ روﯾﺶ ﻧﺸﺴﺘﮫ ﺑﻮد‪...‬ﻣﺮد ﺳﻲ و ﭘﻨﺞ ﺳﺎﻟﮫ ﺑﮫ ﻧﻈﺮ ﻣﻲ رﺳﯿﺪ و ﻣﻮھﺎﯾﺶ ﺑﻮر ﺑﻮد‪ ...‬ﯾﻚ‬
‫رداي رﺳﻤﻲ ﭘﻮﺷﯿﺪه ﺑﻮد و ﻛﺎﻏﺬ و ﻗﻠﻤﻲ در دﺳﺖ داﺷﺖ‪ ....‬ﺑﺎ ورود آﻧﮭﺎ وزﯾﺮ و ﺧﺒﺮﻧﮕﺎر از ﺟﺎﯾﺸﺎن‬
‫ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪﻧﺪ‪...‬‬
‫وزﯾﺮ‪:‬ﺣﺎﻟﺘﻮن ﭼﻄﻮره آﻗﺎي داﻣﺒﻠﺪور؟‬
‫داﻣﺒﻠﺪور‪:‬ﺧﻮﺑﻢ آﻗﺎي وزﯾﺮ‪...‬‬
‫وزﯾﺮ ﺑﮫ ھﺮي ﻧﮕﺎه ﻛﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻢ ﻛﮫ ﭘﯿﺸﻨﮭﺎد ﻣﻦ رو ﻗﺒﻮل ﻛﺮدﯾﺪ‪...‬‬
‫ھﺮي‪:‬اﻣﯿﺪوارم ﭘﺸﯿﻤﻮن ﻧﺸﻢ‪...‬‬
‫وزﯾﺮ ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﮫ ﺑﮫ ھﺮي ﻧﮕﺎه ﻛﺮد و ﺳﭙﺲ ﺑﮫ ﻣﺮدي ﻛﮫ ﻛﻨﺎرش اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد اﺷﺎره ﻛﺮد وﮔﻔﺖ‪:‬اﯾﺸﻮن‬
‫آﻗﺎي ﺟﻚ ﻣﻮرﮔﺎن ھﺴﺘﻨﺪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪185‬‬


‫ﻣﻮرﮔﺎن ﺑﺎ داﻣﺒﻠﺪور دﺳﺖ داد و ﮔﻔﺖ‪:‬از دﯾﺪن ﺷﻤﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻢ آﻗﺎي داﻣﺒﻠﺪور‪...‬‬
‫ﻣﻮرﮔﺎن ﺑﺎ ھﺮي ھﻢ دﺳﺖ داد و ﮔﻔﺖ‪:‬ھﻤﯿﺸﮫ دوﺳﺖ داﺷﺘﻢ ﺑﺎ ﺷﻤﺎ ﻣﺼﺎﺣﺒﮫ اي داﺷﺘﮫ ﺑﺸﻢ آﻗﺎي ﭘﺎﺗﺮ‪...‬‬
‫ھﺮي‪:‬ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ آﻗﺎي ﻣﻮرﮔﺎن‪...‬اﻣﯿﺪوارم ﺣﻘﯿﻘﺖ رو ﺑﻨﻮﯾﺴﯿﺪ‪...‬‬
‫ﻣﻮرﮔﺎن‪:‬ﺣﺘﻤﺎ‪...‬‬
‫وزﯾﺮ ﭘﺸﺖ ﻣﯿﺰش ﻧﺸﺴﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﮭﺘﺮه ﺷﺮوع ﻛﻨﯿﻢ‪...‬‬
‫ھﺮي و داﻣﺒﻠﺪور رو ﺑﮫ روي ﻣﻮرﮔﺎن ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ وﻣﻮرﮔﺎن ﻗﻠﻢ و ﻛﺎﻏﺬش را از روي ﻣﯿﺰ ﺑﺮداﺷﺖ‪...‬‬
‫ﻣﺮﮔﺎن‪:‬ﺧﺐ‪....‬ﻣﯿﺮم ﺳﺮاغ ﺳﻮاﻟﮭﺎﯾﻲ ﻛﮫ ذھﻦ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﺮدم رو ﺑﮫ ﺧﻮدش ﻣﺸﻐﻮل ﻛﺮده‪...‬او ﺑﮫ ھﺮي‬
‫ﻧﮕﺎه ﻛﺮد و اداﻣﮫ داد‪:‬آﯾﺎ اون ﭘﯿﺸﮕﻮﯾﻲ در ﻣﻮرد ﺷﻤﺎ و اﺳﻤﺸﻮﻧﺒﺮ ﺣﻘﯿﻘﺖ داره؟‬
‫ ﺑﻠﮫ‪..‬اون ﭘﯿﺸﮕﻮﯾﻲ وﺟﻮد داره‪...‬‬‫ ﻣﯿﺸﮫ در ﻣﻮرد اون ﺗﻮﺿﯿﺢ ﺑﺪﯾﻦ‪...‬‬‫ھﺮي ﻧﻔﺴﻲ ﻛﺸﯿﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬اون ﭘﯿﺸﮕﻮﯾﻲ ﻗﺒﻞ از ﺗﻮﻟﺪم ﮔﻔﺘﮫ ﺷﺪه ﺑﻮد و ﺟﺰ ﭘﺮﻓﺴﻮر آﻟﺒﻮس داﻣﺒﻠﺪور ﻛﺲ‬
‫دﯾﮕﮫ اي از ھﻤﮫ ﺟﺰﺋﯿﺎت اون ﺧﺒﺮ ﻧﺪاﺷﺖ‪...‬ﻣﻨﻢ دوﺳﺎل ﭘﯿﺶ ھﻤﮫ ﭼﯿﺰ رو ﻓﮭﻤﯿﺪم‪...‬‬
‫ اﻣﺎ ﻣﻦ ﺷﻨﯿﺪم ﻛﮫ ﺟﺎﺳﻮس اﺳﻤﺸﻮ ﻧﺒﺮ ھﻢ اوﻧﻮ ﺷﻨﯿﺪه‪...‬‬‫ ﻧﮫ ھﻤﮫ اوﻧﻮ‪...‬اون ﻓﻘﻂ ﻗﺴﻤﺘﻲ از ﭘﯿﺸﮕﻮﯾﻲ رو ﺷﻨﯿﺪه‪...‬‬‫ ﺷﻤﺎ ﻣﻲ دوﻧﯿﺪ ﺟﺎﺳﻮس ﻛﻲ ﺑﻮده؟‬‫ھﺮي ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻠﮫ ﻣﻲ دوﻧﻢ‪...‬‬
‫ﻣﻮرﮔﺎن ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻮد ﻛﮫ ھﺮي اداﻣﮫ ﺣﺮﻓﺶ رو ﺑﮕﮫ اﻣﺎ ھﺮي ﭼﯿﺰ دﯾﮕﮫ اي ﻧﮕﻔﺖ‪...‬‬
‫ ﻧﻤﻲ ﺧﻮاﯾﺪ اﺳﻤﺶ رو ﺑﮕﯿﺪ؟‬‫ھﺮي ﻣﻲ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﮕﮫ ﻛﮫ اﺳﻨﯿﭗ اﯾﻦ ﻛﺎر رو ﻛﺮده اﻣﺎ ﻧﮕﺎه داﻣﺒﻠﺪور اوﻧﻮ از ﮔﻔﺘﻦ ﺣﻘﯿﻘﺖ ﻣﻨﺼﺮف‬
‫ﻛﺮد‪....‬‬
‫ اﯾﻨﻮ ﺑﻌﺪا ﻣﻲ ﮔﻢ‪...‬‬‫ ﺧﯿﻠﻲ ﺧﻮب‪...‬ﺷﻤﺎ ﻣﻲ ﺧﻮاﯾﻦ ﺑﺮﮔﺮدﯾﻦ ھﺎﮔﻮارﺗﺰ؟‬‫ ﻣﻌﻠﻮﻣﮫ ﻛﮫ ﻣﻲ ﺧﻮام ﺑﺮﮔﺮدم‪...‬ﻣﻦ و دوﺳﺘﺎم ﺑﺮاي ﺳﺎل ﺑﻌﺪ در ھﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺧﻮاھﯿﻢ ﺑﻮد‪...‬‬‫ ﺷﻤﺎ از اﻣﻨﯿﺖ ھﺎﮔﻮارﺗﺰ اﻃﻤﯿﻨﺎن دارﯾﺪ؟ﻣﻨﻈﻮرم اﯾﻨﻜﮫ ﻣﻤﻜﻨﮫ اﺳﻤﺸﻮ ﻧﺒﺮ ﺑﮫ ھﺎﮔﻮاﺗﺰ ﺣﻤﻠﮫ ﻛﻨﮫ‪...‬‬‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪186‬‬


‫ ھﻤﻮن ﻃﻮر ﻛﮫ ﻣﻲ دوﻧﯿﺪ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﺣﺪود ‪ ٦٠‬ﻧﻔﺮ ﺑﺮاي ﺣﻔﺎﻇﺖ از ھﺎﮔﻮارﺗﺰ آﻣﻮزش دﯾﺪن و ﻃﺒﻖ‬‫ﮔﻔﺘﮫ ﺧﻮد وزﯾﺮ ‪ ١٠‬ﻧﻔﺮ از ﺑﮭﺘﺮﯾﻦ ﻛﺎراﮔﺎھﺎن وزارﺗﺨﻮﻧﮫ درھﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺣﻀﻮر ﺧﻮاھﻨﺪ داﺷﺖ‪....‬و در‬
‫ﺿﻤﻦ اﻋﻀﺎي ﻣﺤﻔﻞ ھﻢ ﺑﺮاي ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ از ﻣﺪرﺳﮫ ﻣﯿﺎن‪...‬‬
‫ ﺣﺎﻻ ﻛﮫ ﺣﺮف از ﻣﺤﻔﻞ ﺷﺪ‪ ...‬آﯾﺎ ﺷﻤﺎ رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ رو ﻣﻲ ﺷﻨﺎﺳﯿﺪ؟‬‫ ﻧﮫ‪....‬ھﯿﭻ ﻛﺲ ﻧﻤﻲ دوﻧﮫ اﯾﺸﻮن ﻛﻲ ھﺴﺘﻦ و دﻟﯿﻞ اﯾﻦ ﻛﺎرﺷﻮﻧﻮ ھﻢ ﻧﻤﻲ دوﻧﯿﻢ‪...‬‬‫ﻣﻮرﮔﺎن ﻛﻤﻲ ﻓﻜﺮ ﻛﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺷﻤﺎ ﻣﻲ ﮔﻔﺘﯿﻦ اﺳﻨﯿﭗ داﻣﺒﻠﺪور رو ﻛﺸﺘﮫ‪....‬‬
‫ ﺑﻠﮫ‪...‬‬‫ ﭘﺲ ﭼﺮا ھﯿﭻ ﻣﺪرﻛﻲ ﺑﺮاي اﺛﺒﺎت اﯾﻦ ادﻋﺎي ﺷﻤﺎ ﭘﯿﺪا ﻧﺸﺪه؟‬‫ اﯾﻦ رو ﺑﺎﯾﺪ از ﺟﻨﺎب وزﯾﺮ ﺑﭙﺮﺳﯿﺪ‪ ...‬ھﺮي ﺑﮫ ﺻﻨﺪﻟﻲ ﺗﻜﯿﮫ داد و اداﻣﮫ داد‪ :‬ﻣﻦ ﺧﻮدم دﯾﺪم ﻛﮫ اﺳﻨﯿﭗ‬‫ﭘﺮﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪور رو ﻛﺸﺖ‪...‬‬
‫ آﻗﺎي اﺳﻨﯿﭗ و ﻣﺎﻟﻔﻮي ﺗﺒﺮﺋﮫ ﺷﺪن وﺑﺮ ﻣﻲ ﮔﺮدن ھﺎﮔﻮارﺗﺰ‪....‬ﺷﻤﺎ ﭼﮫ ﻃﻮر ﺑﺎھﺎﺷﻮن ﺑﺮﺧﻮرد ﻣﻲ‬‫ﻛﻨﯿﺪ؟‬
‫ھﺮي ﻓﻜﺮ ﻛﺮد‪...‬ﺟﻮاب دادن ﺑﮫ اﯾﻦ ﺳﻮال ﺳﺨﺖ ﺑﻮد‪...‬ﺧﻮدش ھﻢ ﺟﻮاب رو ﻧﻤﻲ دوﻧﺴﺖ‪...‬‬
‫ ﻧﻤﻲ دوﻧﻢ‪....‬‬‫ آﯾﺎ ﺷﻤﺎ ﺑﺮاي ﻣﺒﺎرزه ﺑﺎ اﺳﻤﺸﻮ ﻧﺒﺮ آﻣﺎده ھﺴﺘﯿﺪ؟‬‫ھﺮي ﻓﻜﺮ ﻛﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬دارم ﺧﻮدﻣﻮ آﻣﺎده ﻣﻲ ﻛﻨﻢ‪...‬ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎﺷﯿﺪ ﻣﻦ ﺗﺎ ﭘﺎي ﻣﺮگ ﺑﺎھﺎش ﻣﺒﺎرزه ﻣﻲ‬
‫ﻛﻨﻢ‪...‬‬
‫ آﻗﺎي ﭘﺎﺗﺮ ﻣﺎ ﯾﻚ ﻋﺬر ﺧﻮاھﻲ ھﻢ ﺑﮫ ﺷﻤﺎ ﺑﺪھﻜﺎرﯾﻢ‪...‬وﻗﺘﻲ ﺷﻤﺎ ﺳﻌﻲ ﻛﺮدﯾﻦ ﺑﮫ ﻣﺎ ﺑﮕﯿﻦ ﻛﮫ اﺳﻤﺸﻮ‬‫ﻧﺒﺮ ﺑﺮﮔﺸﺘﮫ ﻣﺎ ھﯿﭻ ﺗﻮﺟﮭﻲ ﻧﻜﺮدﯾﻢ‪...‬ﻣﻦ از ﻃﺮف ﺗﻤﺎم ﺧﺒﺮﻧﮕﺎران و ﺟﺎﻣﻌﮫ ﺟﺎدوﮔﺮي از ﺷﻤﺎ‬
‫ﻣﻌﺬرت ﻣﻲ ﺧﻮام‪...‬‬
‫ اﮔﮫ اون ﻣﻮﻗﻊ ﺑﮫ ﺟﺎي اﯾﻨﻜﮫ ﻣﻨﻮ دﯾﻮوﻧﮫ ﺧﻄﺎب ﻛﻨﯿﺪ ﺣﺮﻓﻢ رو ﺑﺎور ﻣﻲ ﻛﺮدﯾﺪ ﺷﺎﯾﺪ اوﺿﺎع ﯾﮫ ﺟﻮر‬‫دﯾﮕﮫ اي ﺑﻮد‪...‬ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺮاي ﺟﻨﮓ آﻣﺎده ﺗﺮ ﺑﻮدﯾﻢ‪..‬‬
‫ ﻧﻤﻲ ﺧﻮاﯾﺪ ﭼﯿﺰ دﯾﮕﮫ اي ﺑﮫ ﻣﺮدم ﺑﮕﯿﺪ؟‬‫ ﻣﻲ ﺧﻮام ﺑﮕﻢ ﻛﮫ ﻣﺎ ﺑﺮاي ﻧﺎﺑﻮدي وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﺎﯾﺪ ﻣﺘﺤﺪ ﺑﺸﯿﻢ‪...‬ﻣﺮدم ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮭﻤﻮن ﻛﻤﻚ ﻛﻨﻦ‪...‬ﻣﺎ ﺑﺪون‬‫ﻛﻤﻚ ﻣﺮدم ﻧﻤﻲ ﺗﻮﻧﯿﻢ ﺗﻮ اﯾﻦ ﺟﻨﮓ ﭘﯿﺮوز ﺑﺸﯿﻢ‪...‬‬
‫وﻗﺘﻲ ھﺮي و داﻣﺒﻠﺪور ﺑﮫ ﮔﺮﯾﻤﻮﻟﺪ ﺑﺮﮔﺸﺘﻨﺪ ھﺮي ﻣﻲ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﮫ اﺗﺎﻗﺶ ﺑﺮود اﻣﺎ داﻣﺒﻠﺪور ﺟﻠﻮي او را‬
‫ﮔﺮﻓﺖ‪.......‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪187‬‬


‫داﻣﺒﻠﺪور‪ :‬ﻣﯿﺸﮫ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﯿﺎي اﺗﺎق ﻧﺸﯿﻨﻤﻦ؟‬
‫ھﺮي ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﮫ او ﻧﮕﺎه ﻛﺮد وﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻠﮫ‪...‬‬
‫وﻗﺘﻲ وارد اﺗﺎق ﺷﺪ ﭘﺮﻧﺪه ھﺎﯾﻲ ﻃﻼﯾﻲ رﻧﮓ ﺑﮫ ﻃﺮﻓﺶ آﻣﺪﻧﺪ و ﺻﺪاي دﺳﺖ زدن و ﺗﺮﻛﯿﺪن ﺑﺎدﻛﻨﻚ‬
‫ﻓﻀﺎي اﺗﺎق را ﭘﺮ ﻛﺮد‪....‬ﺗﻤﺎم ﺧﻮاﻧﻮاده وﯾﺰﻟﻲ ھﻤﺮا ﺑﺎ ﻟﻮﭘﯿﻦ و ﺗﺎﻧﻜﺲ و ﻣﻮدي و ﻣﻮﻛﮕﻮﻧﺎﮔﻞ در اﺗﺎق‬
‫ﺟﻤﻊ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪....‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ اوﻟﯿﻦ ﻧﻔﺮي ﺑﻮد ﻛﮫ ﺑﮫ ﻃﺮف ھﺮي آﻣﺪ و ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﻮﻟﺪت ﻣﺒﺎرك ھﺮي‪....‬‬
‫ھﺮي ﺷﻜﮫ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ ...‬اﺻﻼ ﭼﻨﯿﻦ ﭼﯿﺰي رو اﻧﺘﻈﺎر ﻧﺪاﺷﺖ‪...‬‬
‫ھﺮي‪:‬ﻣﻦ واﻗﻌﺎ ﻧﻤﻲ دوﻧﻢ ﭼﻲ ﺑﮕﻢ‪...‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﻲ‪:‬ﻻزم ﻧﯿﺴﺖ ﭼﯿﺰي ﺑﮕﻲ ھﺮي‪....‬ھﺮ ﺟﺎدوﮔﺮي ﯾﻚ ﺑﺎر ﺑﮫ ﺳﻦ ‪ ١٧‬ﺳﺎﻟﮕﻲ ﻣﯿﺮﺳﮫ‪...‬‬
‫ﻣﻚ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ‪:‬ﺗﻮ ﺑﮫ ﺳﻦ ﻗﺎﻧﻮﻧﻲ رﺳﯿﺪي و ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮات ﺟﺸﻦ ﺗﻮﻟﺪ ﻣﻲ ﮔﺮﻓﺘﯿﻢ‪...‬‬
‫ھﺮي ﺑﮫ ﻛﯿﻚ ﺑﺰرﮔﻲ ﻛﮫ روي ﻣﯿﺰ ﺑﻮد ﻧﮕﺎه ﻛﺮد‪...‬روي ﻛﯿﻚ ﻧﻮﺷﺘﮫ ﺷﺪه ﺑﻮد"ﺗﻮﻟﺪت ﻣﺒﺎرك ھﺮي"و ﺑﮫ‬
‫ﻃﺮز زﯾﺒﺎﯾﻲ ﺗﺰﺋﯿﻦ ﺷﺪه ﺑﻮد و ﻛﺎدوھﺎﯾﻲ ھﻢ ﻛﻨﺎر اون ﮔﺬاﺷﺘﮫ ﺑﻮدن‪...‬‬
‫ﺗﺎﻧﻜﺲ‪:‬ﻧﻤﻲ ﺧﻮاي ﻛﯿﻚ رو ﺑﺒﺮي؟‬
‫ھﺮي ﺑﮫ ﺳﻤﺖ ﻛﯿﻚ رﻓﺖ‪ ...‬ﭼﺎﻗﻮ را ﺑﺮداﺷﺖ و ﺷﺮوع ﺑﮫ ﺑﺮﯾﺪن ﻛﯿﻚ ﻛﺮد‪....‬ﺑﻌﺪ از اﯾﻨﻜﮫ ﺧﻮردن ﻛﯿﻚ‬
‫ﺗﻤﻮم ﺷﺪ ھﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﺻﺪاي ﺑﻠﻨﺪي ﮔﻔﺖ‪:‬ﺣﺎﻻ ﻧﻮﺑﺖ ﻛﺎدوھﺎﺳﺖ‪.....‬‬
‫ﺟﯿﻨﻲ ﺟﻠﻮ ﭘﺮﯾﺪ و ﯾﻜﻲ از ھﺪﯾﮫ ھﺎ را ﺑﺮداﺷﺖ و ﺑﮫ ﻧﻮﺷﺘﮫ روي آن ﻧﮕﺎه ﻛﺮد‪....‬‬
‫ﺟﯿﻨﻲ‪:‬اﯾﻦ از ﻃﺮف ﭘﺮﻓﺴﻮر ﻣﻚ ﮔﻮﻧﺎﮔﻠﮫ‪...‬‬
‫ﺟﯿﻨﻲ ھﺪﯾﮫ را ﺑﮫ ﻃﺮف ھﺮي ﮔﺮﻓﺖ و اداﻣﮫ داد ‪:‬ﺑﺎزش ﻛﻦ ھﺮي‪...‬‬
‫ھﺮي ھﺪﯾﮫ را ﮔﺮﻓﺖ و آن را ﺑﺎز ﻛﺮد‪...‬ھﺪﯾﮫ ﻣﻚ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ﯾﻚ ﻛﺘﺎب ﺑﺎ ﻋﻨﻮان دﻓﺎع در ﺑﺮاﺑﺮ ﺟﺎدوي‬
‫ﺳﯿﺎه ﺑﻮد‪...‬‬
‫ھﺮي‪:‬ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ ﭘﺮﻓﺴﻮر‪...‬‬
‫ﻣﻚ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ‪:‬ﻓﻜﺮ ﻛﺮدم اﯾﻦ ﺑﮫ دردت ﻣﻲ ﺧﻮره‪...‬اﻣﯿﺪوارم ﺑﮫ ﺧﻮﺑﻲ ازش اﺳﺘﻔﺎده ﻛﻨﻲ‪...‬‬
‫ﺟﯿﻨﻲ ھﺪﯾﮫ دﯾﮕﺮي را در دﺳﺖ ھﺮي ﮔﺬاﺷﺖ ﻛﮫ از ﻃﺮف ﻟﻮﭘﯿﻦ و ﺗﺎﻧﻜﺲ ﺑﻮد‪....‬ھﺮي ﮔﻮي ﻧﻘﺮه اي‬
‫رﻧﮓ را از داﺧﻞ ﺟﻌﺒﮫ ﻗﮭﻮه اي رﻧﮓ ﺑﯿﺮون آورد‪...‬‬
‫ﺟﯿﻨﻲ ﺑﮫ ﮔﻮي ﻧﮕﺎه ﻛﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬واي ﭼﮫ ﻗﺪر ﻗﺸﻨﮕﮫ‪...‬او ﺑﮫ ﻟﻮﭘﯿﻦ و ﺗﺎﻧﻜﺲ ﻧﮕﺎه ﻛﺮد و اداﻣﮫ داد‪:‬ﺑﮫ ﭼﮫ‬
‫دردي ﻣﻲ ﺧﻮره؟‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪188‬‬


‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﮫ ﮔﻮي ﻛﮫ ﻣﻲ درﺧﺸﯿﺪ ﻧﮕﺎه ﻛﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬اﮔﮫ در ﺟﺎﯾﻲ از ﺟﺎدوي ﺳﯿﺎه اﺳﺘﻔﺎده ﺷﺪه ﺑﺎﺷﮫ اﯾﻦ‬
‫ﮔﻮي ﺑﮭﺖ ﻧﺸﻮن ﻣﻲ ده‪...‬وﻗﺘﻲ رﻧﮕﺶ ﻗﺮﻣﺰ ﺑﺸﮫ ﻣﯿﻔﮭﻤﻲ ﻛﮫ از ﺟﺎدوي ﺳﯿﺎه در اون ﻣﻜﺎن اﺳﺘﻔﺎده‬
‫ﺷﺪه‪...‬‬
‫ﺗﺎﻧﻜﺲ‪:‬ﻓﻜﺮ ﻛﺮدﯾﻢ ﺗﻮ ﻣﺎﻣﻮرﯾﺘﻲ ﻛﮫ آﻟﺒﻮس ﺑﺮات ﮔﺬاﺷﺘﮫ ﺑﮫ دردت ﺑﺨﻮره‪..‬‬
‫ھﺮﻣﯿﻮن ﺑﮫ ھﺮي ﻧﮕﺎه ﻛﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬واﻗﻌﺎ ﻋﺎﻟﻲ ﺷﺪ‪...‬‬
‫ھﺮي‪:‬ازﺗﻮن ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ‪...‬اﯾﻦ ﺧﯿﻠﻲ ﻛﻤﻜﻢ ﻣﻲ ﻛﻨﮫ‪...‬‬
‫ھﺮي ﮔﻮي را در ﺟﻌﺒﮫ اش ﻗﺮار داد و روي ﻣﯿﺰ ﮔﺬاﺷﺖ و ﯾﻜﻲ دﯾﮕﺮ از ھﺪﯾﮫ ھﺎ را ﺑﺮداﺷﺖ‪....‬ھﺪﯾﮫ‬
‫ﻣﺎل ﻓﺮد و ﺟﺮج ﺑﻮد‪...‬ھﺮي ھﺪﯾﮫ را ﺑﺎز ﻛﺮد‪...‬‬
‫رون ﺑﮫ ﻛﺎﻏﺬي ﻛﮫ در دﺳﺖ ھﺮي ﺑﻮد ﻧﮕﺎه ﻛﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬اﯾﻦ دﯾﮕﮫ ﭼﯿﮫ؟‬
‫ﻓﺮد‪:‬اﺧﺘﺮاع ﺧﻮدﻣﻮﻧﮫ‪...‬‬
‫ھﺮي ﺑﮫ ﻛﺎﻏﺬ ﻧﮕﺎه ﻛﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﺜﻞ ﻧﻘﺸﮫ ي ﻏﺎرﺗﮕﺮه؟‬
‫ﺟﺮج‪:‬ﯾﮫ ﺟﻮراﯾﻲ‪...‬‬
‫ھﺮي ﺗﺎ ﺧﻮاﺳﺖ ﻛﺎﻏﺬ را ﺑﺎز ﻛﻨﮫ ﻛﺎﻏﺬ از دﺳﺘﺶ ﺧﺎرج ﺷﺪ و روي دﯾﻮار ﭼﺴﺒﯿﺪ و ﺷﺮوع ﺑﮫ ﺑﺎز ﺷﺪن‬
‫ﻛﺮد‪....‬ھﻤﮫ ﺟﺎي ﮔﺮﯾﻤﻮﻟﺪ روي ﻧﻘﺸﮫ ﻛﺸﯿﺪه ﺷﺪه ﺑﻮد‪...‬ھﺮي ﺑﮫ اﺗﺎق ﻧﺸﯿﻨﻤﻦ ﻧﮕﺎه ﻛﺮد و اﺳﻢ ﺧﻮدش و‬
‫ھﻤﮫ ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﮫ در اوﻧﺠﺎ ﺑﻮدن دﯾﺪ‪...‬‬
‫ﺟﯿﻨﻲ‪:‬اﯾﻦ‪ ...‬اﯾﻦ‪...‬ﺷﮕﻔﺖ اﻧﮕﯿﺰه !!!‬
‫رون‪:‬ﭼﮫ ﻃﻮري اﯾﻦ ﻛﺎر رو ﻛﺮدﯾﺪ؟‬
‫ﺟﺮج ﭼﺸﻤﻜﻲ ﺑﮫ ھﺮي زد و ﮔﻔﺖ‪:‬از ﻧﻘﺸﮫ ﺗﻮ ﻛﻤﻚ ﮔﺮﻓﺘﯿﻢ‪...‬اﻟﺒﺘﮫ اﯾﻦ ﻧﻘﺸﮫ ﻛﻤﻲ ﻣﺘﻔﺎوﺗﮫ‪...‬‬
‫ﻓﺮد‪:‬ﯾﻜﻲ از ﻗﺎﺑﻠﯿﺘﮭﺎش اﯾﻨﻜﮫ ﺗﻮ ھﺮﺟﺎ ﻛﮫ ﺑﺎﺷﻲ ﻣﻲ ﺗﻮﻧﮫ اوﻧﺠﺎ رو ھﻢ ﻧﺸﻮن ﺑﺪه‪...‬‬
‫ﺟﺮج‪:‬و در ﻋﯿﻦ ﺣﺎل ﻣﻲ ﺗﻮﻧﮫ ﺟﺎي دﯾﮕﮫ رو ھﻢ ﻧﺸﻮن ﺑﺪه و در ﻣﻮﻗﻊ ورود ﻣﺮگ ﺧﻮارھﺎ ﺑﮭﺖ ﺧﺒﺮ‬
‫ﺑﺪه‪...‬‬
‫ﻓﺮد‪:‬ﻣﺎ اﯾﻨﻮ ﻓﻘﻂ ﺑﺮاي ﻣﺤﻔﻞ درﺳﺖ ﻛﺮده ﺑﻮدﯾﻢ‪...‬وﻟﻲ ﯾﻜﻲ ھﻢ ﺑﺮاي ﺗﻮ ﺳﺎﺧﺘﯿﻢ‪...‬‬
‫ھﺮي‪:‬ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ‪...‬ﺣﺎﻻ ﭼﮫ ﻃﻮري از دﯾﻮار ﺟﺪاش ﻛﻨﻢ؟‬
‫ﻓﺮد ﺑﺎ ﻧﻮك ﭼﻮﺑﺶ ﺑﮫ ﻧﻘﺸﮫ ﺿﺮﺑﮫ اي زد و ﻧﻘﺸﮫ از دﯾﻮار ﺟﺪا ﺷﺪ و در دﺳﺘﺎن ھﺮي ﺟﺎي ﮔﺮﻓﺖ‪....‬‬
‫ﺟﺮج‪:‬ﻓﻘﻂ ﻛﺎﻓﯿﮫ ﺑﺎ ﭼﻮﺑﺖ ﺑﮭﺶ ﺿﺮﺑﮫ ﺑﺰﻧﻲ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪189‬‬


‫ھﺮي ﻧﻘﺸﮫ را روي زﻣﯿﻦ ﮔﺬاﺷﺖ و ﻣﻲ ﺧﻮاﺳﺖ ھﺪﯾﮫ ھﺮﻣﯿﻮن و رون را ﺑﺎز ﻛﻨﺪ ﻛﮫ ﻧﺎﮔﮭﺎن ﻓﻮﻛﺲ ﺑﺎ‬
‫ﻧﺎﻣﮫ اي ﻇﺎھﺮ ﺷﺪ‪....‬ﻓﻮﻛﺲ ﻧﺎﻣﮫ را ﺟﻠﻮي ھﺮي ﮔﺬاﺷﺖ و درون ﺷﻌﻠﮫ ﺳﺮخ ﻏﯿﺐ ﺷﺪ‪...‬ھﺮي ﺑﮫ‬
‫آراﻣﻲ ﻧﺎﻣﮫ را ﺑﺮداﺷﺖ‪...‬روي ﻧﺎﻣﮫ ﭼﯿﺰي ﻧﻮﺷﺘﮫ ﻧﺸﺪه ﺑﻮد‪...‬‬
‫ھﺮي‪:‬ﻣﻌﺬرت ﻣﻲ ﺧﻮام‪...‬‬
‫ھﺮي ﺑﮫ ﺳﺮﻋﺖ از ﭘﻠﮫ ھﺎ ﺑﺎﻻ رﻓﺖ و داﺧﻞ اﺗﺎق ﺧﻮاﺑﺶ ﺷﺪ‪...‬روي ﺗﺨﺖ ﻧﺸﺴﺖ و ﻧﺎﻣﮫ را ﺑﺎز‬
‫ﻛﺮد‪...‬‬
‫"ﻣﻲ دوﻧﻢ ﻛﮫ ﻣﻲ ﺧﻮاي ﺑﺪوﻧﻲ ﻣﻦ ﻛﯿﻢ‪...‬اﻣﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺗﺎ ﺷﺮوع ﻣﺪرﺳﮫ ﺻﺒﺮ ﻛﻨﻲ‪...‬اﺑﺮﻓﻮرث ﺑﮭﻢ ﮔﻔﺘﮫ ﻛﮫ‬
‫ﺗﻮي ﭼﻔﺖ ﺷﺪﮔﻲ ﺧﯿﻠﻲ ﺧﻮب ﺷﺪي اﻣﺎ ھﻨﻮز ﺑﺎﯾﺪ روي اون ﻛﺎر ﻛﻨﻲ‪...‬ﻣﻨﻢ ﺑﮫ ﻧﻮﺑﮫ ﺧﻮدم ﺗﻮﻟﺪﺗﺖ رو‬
‫ﺑﮭﺖ ﺗﺒﺮﯾﻚ ﻣﻲ ﮔﻢ و اﻣﯿﺪوارم ﺑﺘﻮﻧﻲ ﺗﻮي اﯾﻦ ﺟﻨﮓ ﭘﯿﺮوز ﺑﺸﻲ‪ ...‬اﻟﺒﻮس ﻗﺒﻼ ﺑﮫ ھﻢ ﯾﻚ ﻧﺎﻣﮫ داده ﺑﻮد‬
‫ﺗﺎ ھﻨﮕﺎم ﺗﻮﻟﺪﺗﺖ ﺑﮭﺖ ﺑﺪم"‪...‬‬
‫ھﺮي درون ﭘﺎﻛﺖ ﻧﺎﻣﮫ را ﻧﮕﺎه ﻛﺮد و ﻧﺎﻣﮫ ي دﯾﮕﺮي را در آن دﯾﺪ‪...‬ھﺮي ﻧﺎﻣﮫ را ﺑﺎز ﻛﺮد‪...‬‬
‫"ﺳﻼم ھﺮي ﻋﺰﯾﺰم‪...‬‬
‫ﻣﻲ دوﻧﻢ ﻛﮫ از ﻣﺮگ ﻣﻦ ﺧﯿﻠﻲ ﻧﺎراﺣﺖ ﺷﺪي اﻣﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺪوﻧﻲ ﻛﮫ اﯾﻦ ﻛﺎر ﻻزم ﺑﻮد و ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﻲ‬
‫ﻣﺮدم‪...‬وﻇﯿﻔﮫ ﺳﺨﺘﻲ رو دوﺷﺖ ﮔﺬاﺷﺘﻢ ﻛﮫ ﺑﺪون ﻛﻤﻚ رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ ﻧﻤﻲ ﺗﻮﻧﻲ اﻧﺠﺎﻣﺶ ﺑﺪي‪...‬ﺑﮫ ﻣﻮﻗﺶ‬
‫ﻣﻲ ﻓﮭﻤﻲ ﻛﯿﮫ‪...‬ازت ﻣﻲ ﺧﻮام ﺑﮫ ﺣﺮﻓﮭﺎش ﮔﻮش ﺑﺪي و ﺑﮭﺶ اﻋﺘﻤﺎد ﻛﻨﻲ‪...‬ﺑﮭﺖ ﯾﮫ ﺗﻮﺻﯿﮫ اي ﻣﻲ‬
‫ﻛﻨﻢ ھﺮي ‪،‬ﻧﺬار ﻧﻔﺮت ﺗﻮ وﺟﻮدت رﯾﺸﮫ دار ﺑﺸﮫ‪...‬ﺑﺎ ﻧﻔﺮت ﻧﻤﻲ ﺗﻮﻧﻲ ﻛﺎري از ﭘﯿﺶ ﺑﺒﺮي‪...‬ھﻤﯿﻦ‬
‫ﻧﻔﺮت ﺑﻮد ﻛﮫ ﺗﺎم رو اﯾﻦ ﻃﻮر ﻛﺮده‪...‬ﯾﺎد ﺑﮕﯿﺮ ھﻤﯿﺸﮫ ﺑﺒﺨﺸﻲ و از ﮔﻨﺎه دﯾﮕﺮان ﺑﮕﺬري‪....‬ازت ﻣﻲ‬
‫ﺧﻮام ﺑﮫ دﯾﮕﺮان ﻓﺮﺻﺘﻲ ﺑﺮاي ﺟﺒﺮان اﺷﺘﺒﺎھﺎت ﮔﺬﺷﺘﮫ ﺑﺪي‪...‬و در آﺧﺮ ﻣﻲ ﮔﻢ اﻣﯿﺪوارم ﺗﻮ ﻣﺒﺎرزت‬
‫ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺸﻲ"‪...‬‬
‫اﺷﻚ ھﺎي ھﺮي ﺑﮫ آراﻣﻲ روي ﻛﺎﻏﺬ ﻣﻲ اﻓﺘﺎد وﻟﻲ ھﺮي ھﯿﭻ ﺗﻼﺷﻲ ﺑﺮاي ﭘﺎك ﻛﺮدن آﻧﮭﺎ ﻧﻤﻲ‬
‫ﻛﺮد‪...‬ھﺮي ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﮫ ﺑﮫ ﻧﺎﻣﮫ ﻧﮕﺎه ﻛﺮد‪...‬‬
‫ھﺮي در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﮫ اﺷﻜﮭﺎﯾﺶ را ﭘﺎك ﻣﻲ ﻛﺮد ﮔﻔﺖ‪:‬ھﯿﭻ وﻗﺖ ھﻤﮫ ﭼﯿﺰ رو ﺑﮭﻢ ﻧﮕﻔﺘﻲ‪....‬‬
‫*****‬
‫ھﺮي دو ﻣﺎه ﺗﻤﻮم ﭼﻔﺖ ﺷﺪﮔﻲ ﻛﺎر ﻛﺮده ﺑﻮد و ﺣﺎﻻ ﻣﻲ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﮫ راﺣﺘﻲ ﺣﻤﻠﮫ ھﺎي ﭘﯿﺎﭘﻲ داﻣﺒﻠﺪور‬
‫رو دﻓﻊ ﻛﻨﮫ و ﺣﺘﻲ ﭼﮭﺎر ﺑﺎر ھﻢ ﺗﻮﻧﺴﺘﮫ ﺑﻮد ﺑﺪون ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﻲ اﯾﻦ ﻛﺎر رو ﺑﻜﻨﮫ‪...‬ھﻤﮫ از ﭘﯿﺸﺮﻓﺖ ھﺮي‬
‫ﺗﻌﺠﺐ ﻛﺮده ﺑﻮدﻧﺪ‪...‬ھﺮﻣﯿﻮن و رون ھﻢ ﻣﺜﻞ ھﺮي ﭘﯿﺸﺮﻓﺘﺸﺎن ﺧﻮب ﺑﻮد‪...‬ﺟﯿﻨﻲ و رون و ھﺮﻣﯿﻮن و‬
‫ھﺮي ﻣﻮاﻗﻊ ﺑﻲ ﻛﺎري ﻃﻠﺴﻢ ھﺎي ﺑﻲ ﻛﻼم و ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﻃﻠﺴﻢ دﯾﮕﺮ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﻛﺮده ﺑﻮدﻧﺪ و ﺣﺎﻻﻣﻲ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻨﺪ‬
‫ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻃﻠﺴﻢ ھﺎ رو ﺑﺪون ﮔﻔﺘﻦ اﻧﺠﺎم ﺑﺪن‪...‬اﻟﺒﺘﮫ ھﺮﻣﯿﻮن ﻗﺒﻼ ھﻢ ﻣﻲ ﺗﻮاﻧﺴﺖ اﯾﻦ ﻛﺎر را اﻧﺠﺎم دھﺪ‬
‫‪...‬ھﺮي ﺑﯿﺸﺘﺮ از دﯾﮕﺮان ﺗﻤﺮﯾﻦ ﻣﻲ ﻛﺮد زﯾﺮا ﻛﺎر او ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﺑﻮد و ﺑﺎﯾﺪ ﺧﻮدش را آﻣﺎده ﻣﻲ‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪190‬‬


‫ﻛﺮد‪...‬ﺻﺒﺢ روز رﻓﺘﻦ ﺑﮫ ﻣﺪرﺳﮫ ھﺮي و رون ﺳﺎﻋﺖ ھﺸﺖ وﻧﯿﻢ از ﺧﻮاب ﺑﯿﺪار ﺷﺪﻧﺪ و ﺑﮫ آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﮫ‬
‫رﻓﺘﻨﺪ و ﺑﻌﺪ از ﺻﺒﺤﺎﻧﮫ ﺧﻮردن ﺑﮫ اﺗﺎﻗﺸﺎن ﺑﺮﮔﺸﺘﻨﺪ و ﺑﮫ ﺑﺴﺘﻦ وﺳﺎﯾﻠﻲ ﻛﮫ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد ﻣﺸﻐﻮل ﺷﺪﻧﺪ‪...‬‬
‫رون‪:‬ھﻲ رﻓﯿﻖ اﯾﻦ ﻗﺪر ﻧﺎراﺣﺖ ﻧﺒﺎش‪...‬‬
‫ھﺮي ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﻲ ﮔﻔﺖ‪:‬داﻣﺒﻠﺪور ﺑﮭﻢ ﮔﻔﺘﮫ ﺑﻮد ﺑﻌﺪ از روز ﺗﻮﻟﺪﺗﺖ ﻣﻲ ﺗﻮاﻧﻲ ﻋﻀﻮ ﻣﺤﻔﻞ ﺷﻮي وﻟﻲ‬
‫ﺣﺎﻻ ﻣﻲ ﮔﮫ رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ ﮔﻔﺘﮫ ھﻨﻮز زوده‪...‬‬
‫رون ﺑﮫ دوﺳﺘﺶ ﻧﮕﺎه ﻛﺮد وﻟﻲ ﭼﯿﺰي ﻧﮕﻔﺖ و دوﺑﺎره ﻣﺸﻐﻮل ﺑﺴﺘﻦ وﺳﺎﯾﻠﺶ ﺷﺪ‪...‬‬
‫ھﺮي‪:‬ﺣﺘﻲ اﺟﺎزه ﻧﺪادن ﺑﺮاي ﺧﺮﯾﺪ ﻛﺘﺎﺑﮭﺎي ﻣﺪرﺳﮫ ﺑﯿﺮون ﺑﺮم‪...‬ﻣﻨﻮ اﯾﻨﺠﺎ زﻧﺪاﻧﻲ ﻛﺮدن‪...‬درﺳﺖ ﻣﺜﻞ‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس‪...‬‬
‫رون‪:‬ﺑﺲ ﻛﻦ ھﺮي‪...‬از ﺻﺒﺢ ﻣﻐﺰ ﻣﻨﻮ ﺧﻮردي ھﺎ !!!‬
‫ رون‪...‬ھﺮي !!ﺑﯿﺎﯾﻦ ﭘﺎﯾﯿﻦ‪...‬دارﯾﻢ ﻣﯿﺮﯾﻢ‪...‬زود ﺑﺎﺷﯿﺪ‪...‬‬‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﻲ اﯾﻦ ﺟﻤﻼت رو ﺑﺎ ﻓﺮﯾﺎد ﮔﻔﺘﮫ ﺑﻮد و ھﺮي و رون ھﻢ ﺑﮫ ﻣﺤﺾ ﺷﻨﯿﺪن آﻧﮭﺎ وﺳﺎﯾﻞ ﺑﺎﻗﻲ‬
‫ﻣﺎﻧﺪه را ﺟﻤﻊ ﻛﺮدﻧﺪ و ﺑﻌﺪ از ﺑﯿﺴﻦ دﻗﯿﻘﮫ ﺟﻠﻮي در ﺧﺮوﺟﻲ ﺑﮫ ﺟﯿﻨﻲ و ھﺮﻣﯿﻮن ﻣﻠﺤﻖ ﺷﺪﻧﺪ‪...‬‬
‫رون وﻗﺘﻲ ﺟﺰ آن دو ﻧﻔﺮ ﻛﺴﻲ را ﻧﺪﯾﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﻨﮭﺎ ﻣﻲ رﯾﻢ‪...‬‬
‫ﺟﯿﻨﻲ‪:‬ﻧﮫ ﺧﯿﺮ‪...‬ﺑﻘﯿﮫ ھﻢ دارن ﻣﯿﺎن‪...‬‬
‫ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﮫ از ﺣﺮف ﺟﯿﻨﻲ ﻧﮕﺬﺷﺘﮫ ﺑﻮد ﻛﮫ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﻲ ھﻤﺮاه ﻟﻮﭘﯿﻦ و ﺗﺎﻧﻜﺲ و ﻣﻮدي ‪،‬ﺑﯿﻞ و ﭼﺎرﻟﻲ‬
‫آﻣﺪ‪...‬‬
‫رون‪:‬ﭼﮫ ﺧﺒﺮه ‪!!...‬اﯾﻨﮭﻤﮫ آدم ﻣﻲ ﺧﻮاﯾﻦ ﻣﺎ رو ﺑﺮﺳﻮﻧﯿﻦ اﯾﺴﺘﮕﺎه‪...‬‬
‫ﺗﺎﻧﻜﺲ‪:‬ﻣﺎ ﺗﺎ ھﺎﮔﻮارﺗﺰ ھﻤﺮاھﺘﻮن ﻣﯿﺎﯾﻢ‪...‬‬
‫ھﺮي‪:‬ﭼﻲ؟‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬ﻧﺎﺳﻼﻣﺘﻲ ﻗﺮاره ﻣﺎ ھﻢ ﺗﻮ ھﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺑﺎﺷﯿﻢ ھﺎ !!!!‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﭼﺸﻤﻜﻲ زد و ﺑﮫ ﻃﺮف در رﻓﺖ‪...‬‬
‫ﻣﻮدي‪:‬ﻣﺎﺷﯿﻦ ھﺎي وزارﺗﺨﻮﻧﮫ اوﻣﺪن ﺗﺎ ﻣﺎ رو ﺑﮫ اﯾﺴﺘﮕﺎه ﺑﺒﺮن‪...‬‬
‫ھﺮﻣﯿﻮن‪:‬ھﻤﮫ ﻣﺎ رو؟‬
‫ﺗﺎﻧﻜﺲ‪:‬ﺑﻠﮫ‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪191‬‬


‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﻜﮫ در را ﺑﺎز ﻛﻨﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺳﮫ ﺗﺎ ﭘﺎﺷﯿﻦ ھﺴﺖ‪...‬ھﺮي و رون و ﻣﻦ و ﻣﺪي ﺗﻮي ﯾﻚ‬
‫ﻣﺎﺷﯿﻦ‪...‬ﺑﯿﻞ و ھﺮﻣﯿﻮن و ﺟﯿﻨﻲ ھﻢ ﺗﻮي ﯾﻚ ﻣﺎﺷﯿﻦ و ﭼﺎرﻟﻲ و ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﻲ و ﺗﺎﻧﻜﺲ ھﻢ ﺗﻮي ﯾﻚ‬
‫ﻣﺎﺷﯿﻦ ﻣﻲ ﺷﯿﻨﻦ‪...‬‬
‫ھﺮي ﻧﮕﺎھﻲ ﺑﮫ دوﺳﺘﺎﻧﺶ اﻧﺪاﺧﺖ‪...‬آﻧﮭﺎ ھﻢ ﺑﮫ او ﻧﮕﺎه ﻛﺮدﻧﺪ‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬ﻣﺸﻜﻠﻲ ھﺴﺖ؟‬
‫ھﺮي‪:‬ﻧﮫ‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﭘﺲ ﺑﺮﯾﻢ‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ در را ﺑﺎز ﻛﺮد و ھﻤﮫ از ﺧﺎﻧﮫ ﺧﺎرج ﺷﺪﻧﺪ‪...‬ھﻤﮫ ﻃﺒﻖ ﮔﻔﺘﮫ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺳﻮار ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺷﺪﻧﺪ‪...‬وﻗﺘﻲ ﺑﮫ‬
‫اﯾﺴﺘﮕﺎه رﺳﯿﺪﻧﺪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﯿﻠﻲ ﺳﺮﯾﻊ وﺳﺎﯾﻠﺘﻮﻧﻮ ﺑﺮدارﯾﺪ ﺗﺎ ﺑﺮﯾﻢ‪...‬‬
‫ھﺮي ﭼﻤﺪان و ﻗﻔﺲ ھﺪوﯾﻚ را ﺑﺮداﺷﺖ و دﻧﺒﺎل ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﮫ راه اﻓﺘﺎد‪...‬ﻣﺎﻣﻮران وزارﺗﺨﻮﻧﮫ ھﻢ ﺧﻮدﺷﺎن‬
‫را ﺑﮫ آﻧﮭﺎ رﺳﺎﻧﺪﻧﺪ و آﻧﮭﺎ را ﺗﺎ ﺳﻜﻮي ﻧﮫ و ﺳﮫ ﭼﮭﺎرم ھﻤﺮاھﻲ ﻛﺮدﻧﺪ‪...‬وﻗﺘﻲ ﺟﻠﻮي ﻗﻄﺎر رﺳﯿﺪﻧﺪ‬
‫ﺳﺎﻋﺖ ھﻨﻮز ده و ﻧﯿﻢ ﺑﻮد و ھﺮي از اﯾﻨﻜﮫ اوﻧﮭﻤﮫ ﻛﺎراﮔﺎه دورو ﺑﺮش ﺑﺎﺷﻦ ﻧﺎراﺣﺖ ﺑﻮد‪....‬ھﺮﻣﯿﻮن و‬
‫رون ﺧﻮدﺷﺎن را ﺑﮫ ھﺮي رﺳﺎﻧﺪﻧﺪ‪....‬‬
‫ھﺮﻣﯿﻮن‪:‬واﻗﻌﺎ وزﯾﺮ درﺳﺖ ﻣﻲ ﮔﻔﺖ‪....‬‬
‫رون ﻛﮫ ﺑﮫ ﻛﺎراﮔﺎھﺎن ﻧﮕﺎه ﻣﻲ ﻛﺮد ﮔﻔﺖ‪:‬ﻗﺮاره اﯾﻨﮭﺎ ﺑﮫ ھﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺑﯿﺎن؟‬
‫ھﺮي‪:‬ﻓﻜﺮ ﻣﻲ ﻛﻨﻢ رون‪...‬‬
‫ھﺮﻣﯿﻮن ﻧﻈﺮش ﺑﮫ ﯾﻚ ﭼﯿﺰ دﯾﮕﺮ ﺟﻠﺐ ﺷﺪ و ﺑﺎزوي ھﺮي را ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﯿﺎﯾﻦ ﺑﺮﯾﻢ اون ﻃﺮف‪...‬‬
‫رون‪:‬ﺑﺮاي ﭼﻲ؟‬
‫ھﺮﻣﯿﻮن‪:‬اﯾﻨﺠﺎ ﺷﻠﻮﻏﮫ‪...‬‬
‫رون ھﻢ ﻣﺘﻮﺟﮫ ﻣﻮﺿﻮع ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﯿﺎﯾﻦ ﺑﺮﯾﻢ‪...‬‬
‫ھﺮي ﺑﮫ دﻧﺒﺎل رون و ھﺮﻣﯿﻮن ﺑﮫ ﺳﻤﺘﻲ ﻛﮫ ﻛﻤﻲ آراﻣﺘﺮ ﺑﻮد رﻓﺖ‪...‬ھﺮي ﺳﺮش را ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪه ﺑﻮد ﺗﺎ‬
‫ﻧﮕﺎھﻲ ﺑﮫ ﭘﺸﺖ ﺳﺮش ﺑﯿﺎﻧﺪازد اﻣﺎ رون ﺑﺎزوي او را ﻛﺸﯿﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﯿﺎ رﻓﯿﻖ‪...‬‬
‫ھﺮي ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﻲ ﺑﮫ رون ﻧﮕﺎه ﻛﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﻮدم ﻣﻲ ﺗﻮﻧﻢ ﺑﯿﺎم رون‪...‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﮫ ھﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎه ﻛﺮد و‬
‫ﺳﺮش را ﺗﻜﺎن داد‪...‬‬
‫ھﺮﻣﯿﻮن‪ :‬ھﻤﯿﻦ ﺟﺎ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﻲ ﻣﻮﻧﯿﻢ ﺗﺎ اﺳﻤﻤﻮﻧﻮ ﺻﺪا ﻛﻨﻦ‪...‬‬
‫ھﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﻓﻜﺮ ﻛﻨﻢ ﺑﯿﺸﺘﺮ داﻧﺶ آﻣﻮزان ﺑﺮﮔﺸﺘﻦ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪192‬‬


‫رون‪:‬ﺑﺎ اون ﻣﺼﺎﺣﺒﮫ اي ﻛﮫ ھﺮي ﻛﺮد ﺣﺘﻤﺎ ﻣﯿﻮﻣﺪن‪...‬‬
‫ﻗﺮار ﺑﻮد ﺗﻤﺎم داﻧﺶ آﻣﻮزان ﺗﻮﺳﻂ ﻛﺎراﮔﺎھﺎن ﺑﺎزرﺳﻲ ﺑﺸﻦ و ﺑﻌﺪ ﺳﻮار ﻗﻄﺎر ﺷﻮﻧﺪ‪...‬‬
‫ﺻﺪاي دورﮔﮫ اي در اﯾﺴﮕﺎه ﻃﻨﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ‪:‬داﻧﺶ آﻣﻮزان ﺗﻮﺟﮫ ﻛﻨﯿﺪ‪...‬ﻟﻄﻔﺎ ھﺮ وﻗﺖ اﺳﻤﺘﺎن ﺧﻮاﻧﺪه ﺷﺪ‬
‫ھﻤﺮاه وﺳﺎﯾﻠﺘﺎن ﺑﮫ ﯾﻜﻲ از ﻛﺎراﮔﺎھﺎﻧﻲ ﻛﮫ ﺟﻠﻮي درھﺎي ﻗﻄﺎر اﯾﺴﺘﺎده اﻧﺪ ﻣﺮاﺟﻌﮫ ﻛﻨﯿﺪ‪...‬‬
‫ھﺮي ﺑﮫ اﻃﺮاف ﻧﮕﺎه ﻛﺮد‪...‬ﻧﺎﮔﮭﺎن ﺧﺸﻜﺶ زد و ﺑﮫ ﻧﻘﻄﮫ اي ﺧﯿﺮه ﻣﺎﻧﺪ‪...‬ھﺮﻣﯿﻮن و رون ھﻢ ﺑﮫ ھﺮي‬
‫ﻧﮕﺎه ﻛﺮدﻧﺪ‪...‬‬
‫ھﺮي ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬اون دو ﺗﺎ ﻋﻮﺿﻲ اﯾﻦ ﺟﺎ ﭼﻲ ﻛﺎر ﻣﻲ ﻛﻨﻦ؟‬
‫ھﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﺧﺐ‪...‬ﻗﺮاره ﺑﺎ ﻗﻄﺎر ﺑﺮن ھﺎﮔﻮارﺗﺰ‪...‬ﻓﻜﺮ ﻛﻨﻢ وزﯾﺮ دﺳﺘﻮر داده ﺗﺎ ﻣﺮاﻗﺒﺸﻮن ﺑﺎﺷﻦ‪...‬‬
‫ھﺮي ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ و از ﻣﯿﺎن دﻧﺪاﻧﮭﺎي ﺑﮭﻢ ﻓﺸﺮده ﮔﻔﺖ‪:‬ﻟﻌﻨﺘﻲ‪...‬اون دو ﻧﻔﺮ ﺧﻮب ﻧﻘﺸﺸﻮن رو ﺑﺎزي‬
‫ﻣﻲ ﻛﻨﻨﺪ‪...‬‬
‫ﻣﺎﻟﻔﻮي و اﺳﻨﯿﭗ ﺳﻮار ﻗﻄﺎر ﺷﺪﻧﺪ‪...‬ﺗﻌﺪادي از داﻧﺶ آﻣﻮزان ھﻢ ﺟﻠﻮي در ھﺎي ﻗﻄﺎر اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ و‬
‫ﻛﺎراﮔﺎھﺎن آﻧﮭﺎ را ﺑﺎ دﺳﺘﮕﺎه ﺑﺎزرﺳﻲ ﻣﻲ ﻛﺮدﻧﺪ‪...‬‬
‫ﺻﺪا‪:‬آﻗﺎي ھﺮي ﭘﺎﺗﺮ!‬
‫ھﺮي ﺑﮫ رون و ھﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎه ﻛﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﻮ ﻗﻄﺎر ﻣﻲ ﺑﯿﻨﻤﺘﻮن‪...‬‬
‫رون و ھﺮﻣﯿﻮن ﺳﺮﺷﺎن را ﺗﻜﺎن دادﻧﺪ و ھﺮي از آﻧﮭﺎ ﺟﺪا ﺷﺪ و ﺑﮫ ﻃﺮف دري ﻛﮫ اﺳﻨﯿﭗ و ﻣﺎﻟﻔﻮي‬
‫از آن وارد ﻗﻄﺎر ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ رﻓﺖ‪...‬‬
‫ﻛﺎراﮔﺎه ﺟﻮان ﻧﮕﺎھﻲ ﺑﮫ ھﺮي اﻧﺪاﺧﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬آﻗﺎي؟‬
‫ ھﺮي ﭘﺎﺗﺮ‪...‬‬‫ﻣﺮد دوﺑﺎره ﻧﮕﺎھﻲ ﺑﮫ ھﺮي ﻛﺮد وﻟﻲ ﭼﯿﺰي ﻧﮕﻔﺖ‪...‬ﻣﺮد ﺟﻮان ﯾﻚ دﺳﺘﮕﺎه ﻛﻮﭼﻚ را اول ﺑﮫ ﻃﺮف‬
‫ﭼﻤﺪان و ﺑﻌﺪ ﺑﮫ ﻃﺮف ﺧﻮد ھﺮي ﮔﺮﻓﺖ‪...‬‬
‫ﺷﻤﺎ ﻣﻲ ﺗﻮﻧﯿﺪ ﺳﻮار ﺑﺸﯿﺪ‪...‬‬‫ھﺮي ﺳﻮار ﻗﻄﺎر ﺷﺪ و ﺑﮫ دﻧﺒﺎل ﻛﻮﭘﮫ ﺧﺎﻟﻲ ﮔﺸﺖ‪...‬ھﻤﺎن ﻃﻮر ﻛﮫ ﺑﮫ دﻧﺒﺎل ﻛﻮﭘﮫ ﻣﻲ ﮔﺸﺖ اﺳﻨﯿﭗ و‬
‫ﻣﺎﻟﻔﻮي ھﻤﺮاه ﺳﮫ ﻛﺎراﮔﺎه درون ﻛﻮﭘﮫ اي دﯾﺪ ﻛﮫ ﻧﺸﺴﺘﮫ‬
‫ﺑﻮدﻧﺪ‪...‬ھﺮي ﺑﮫ اﺳﻨﯿﭗ ﻛﮫ ﻛﻨﺎر ﭘﻨﺠﺮه ﻧﺸﺴﺘﮫ ﺑﻮد ﻧﮕﺎه ﻛﺮد‪...‬اﺳﻨﯿﭗ ﻣﺘﻮﺟﮫ ھﺮي ﺷﺪ و ﺳﺮش را‬
‫ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ و ﺑﺎ ﭼﺸﻤﮭﺎي ﺳﯿﺎھﺶ ﺑﮫ او ﻧﮕﺎه ﻛﺮد‪...‬ھﺮي از ﺧﺸﻢ دﺳﺘﮭﺎﯾﺶ را ﻣﺸﺖ ﻛﺮد و ﺑﺎ ﻧﻔﺮت‬
‫ﺗﻤﺎم ﺑﮫ اﺳﻨﯿﭗ ﺧﯿﺮه ﻣﺎﻧﺪ‪......‬ﻛﺴﻲ دﺳﺘﺶ را روي ﺷﺎﻧﮫ ھﺮي ﮔﺬاﺷﺖ‪...‬ھﺮي ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﻟﻮﭘﯿﻦ را‬
‫دﯾﺪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪193‬‬


‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬ﺑﮭﺘﺮه ﺑﺮﯾﻢ ﺑﮫ ﯾﻚ ﻛﻮﭘﮫ ﺧﺎﻟﻲ‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ھﺮي را ﺑﮫ ﺟﻠﻮ ھﻞ داد ﺗﺎ اﯾﻨﻜﮫ ﺑﮫ ﯾﻚ ﻛﻮﭘﮫ ﺧﺎﻟﻲ رﺳﯿﺪﻧﺪ‪...‬ھﺮي ﭼﻤﺪاﻧﺶ را ﻛﺸﺎن ﻛﺸﺎن درون‬
‫ﻛﻮﭘﮫ ﮔﺬاﺷﺖ و ﻛﻨﺎر ﭘﻨﺠﺮه ﻧﺸﺴﺖ‪....‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬ﻣﻲ دوﻧﻢ ﺑﺮات ﺳﺨﺘﮫ ﻛﮫ اوﻧﺎ رو اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺒﯿﻨﻲ اﻣﺎ‪...‬‬
‫ھﺮي ﺑﮫ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻛﮫ روﺑﮫ روﯾﺶ ﻧﺸﺴﺘﮫ ﺑﻮد ﻧﮕﺎه ﻛﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬از اﯾﻦ ﻧﺎراﺣﺘﻢ ﻛﮫ ﻧﺘﻮﺳﺘﻢ ﺛﺎﺑﺖ ﻛﻨﻢ ﻛﮫ اون‬
‫ﭘﺮﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪور رو ﻛﺸﺘﮫ‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬ﺗﻮ ﺗﻤﺎم ﺳﻌﯿﺖ رو ﻛﺮدي ھﺮي‪...‬ﻣﺎ ھﻢ ھﻤﯿﻦ ﻃﻮر‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮم ھﺮي‪...‬ﺑﻌﺪا ﻣﻲ ﺑﯿﻨﻤﺖ‪...‬‬
‫ھﺮي ﺳﺮش را ﺗﻜﺎن داد و ﺑﮫ ﺑﯿﺮون ﻧﮕﺎه ﻛﺮد‪...‬ﭼﯿﺰي ﺑﮫ ﺣﺮﻛﺖ ﻗﻄﺎر ﻧﻤﺎﻧﺪه ﺑﻮد و ﺑﯿﺸﺘﺮ داﻧﺶ‬
‫آﻣﻮزان ﺳﻮار ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪...‬در ﻛﻮﭘﮫ ﺑﺎز ﺷﺪ و ﺟﯿﻨﻲ و رون و ھﺮﻣﯿﻮن وارد ﺷﺪﻧﺪ‪...‬‬
‫ﺟﯿﻨﻲ‪:‬ﯾﻚ ﺳﺎﻋﺘﮫ ﻛﮫ دﻧﺒﺎﻟﺖ ﻣﻲ ﮔﺮدﯾﻢ‪...‬‬
‫ھﺮﻣﯿﻮن ﺑﮫ ﭼﮭﺮه ﻧﺎراﺣﺖ ھﺮي ﻧﮕﺎه ﻛﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬اﺗﻔﺎﻗﻲ اﻓﺘﺎده؟‬
‫ھﺮي در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﮫ ﺑﮫ ﺑﯿﺮون ﺧﯿﺮه ﺷﺪه ﺑﻮد ﺑﺎ ﺻﺪاي آھﺴﺘﮫ اي ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﮫ‪...‬‬
‫ﺳﮫ دوﺳﺖ ﺑﮫ ھﻢ ﻧﮕﺎه ﻛﺮدﻧﺪ‪...‬‬
‫ھﺮﻣﯿﻮن دﺳﺖ رون را ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ و رون ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﯾﻢ‪ ...‬ﺑﻌﺪا ﻣﻲ ﺑﯿﻨﯿﻤﺘﻮن‪ ...‬ﺟﯿﻨﻲ ﻧﺸﺴﺖ و ﺑﮫ‬
‫ھﺮي ﻧﮕﺎه ﻛﺮد‪...‬وﻗﺘﻲ دﯾﺪ ﻛﮫ ھﺮي ﺗﻮي ﻓﻜﺮه ﭼﯿﺰي ﻧﮕﻔﺖ ‪....‬‬
‫ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﮫ ﺑﻌﺪ ﻗﻄﺎر ﺗﻜﺎن ﺧﻮرد و ﺣﺮﻛﺖ ﻛﺮد‪...‬ﺟﯿﻨﻲ ﻛﮫ ﺧﺴﺘﮫ ﺷﺪه ﺑﻮد از ﻛﻮﭘﮫ ﺑﯿﺮون رﻓﺖ و ھﺮي‬
‫را ﺗﻨﮭﺎ ﮔﺬاﺷﺖ‪...‬ھﺮي ھﻤﺎن ﻃﻮر ﺑﮫ ﺑﯿﺮون ﻧﮕﺎه ﻣﻲ ﻛﺮد ﺧﻮاﺑﺶ ﺑﺮد‪....‬‬
‫ھﺮﻣﯿﻮن‪:‬ھﺮي !!!‬
‫ھﺮي ﭼﺸﻤﮭﺎﯾﺶ را ﺑﺎز ﻛﺮد‪...‬ھﻮا ﺗﺎرﯾﻚ ﺷﺪه ﺑﻮد و ھﺮﻣﯿﻮن و رون و ﺟﯿﻨﻲ در ﻛﻮﭘﮫ ﻧﺸﺴﺘﮫ ﺑﻮدﻧﺪ‪...‬‬
‫رون‪:‬ﭼﮫ ﻗﺪر ﻣﻲ ﺧﻮاﺑﻲ !!‬
‫ھﺮي‪:‬رﺳﯿﺪﯾﻢ؟‬
‫ھﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﻧﮫ ھﻨﻮز‪...‬ﻣﺎ ﻟﺒﺎﺳﺎﻣﻮﻧﻮ ﻋﻮض ﻛﺮدﯾﻢ ﻓﻘﻂ ﺗﻮ ﻣﻮﻧﺪي ھﺮي‪...‬‬
‫ھﺮي ﺑﮫ رداھﺎي آﻧﮭﺎ ﻧﮕﺎه ﻛﺮد وﺑﺎ ﺗﻨﺒﻠﻲ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و در ﭼﻤﺪاﻧﺶ را ﺑﺎز ﻛﺮد و رداﯾﺶ را ﺑﯿﺮون‬
‫آورد‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪194‬‬


‫رون ﺑﮫ ھﺮي ﻧﮕﺎه ﻛﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬اﺗﻔﺎﻗﻲ اﻓﺘﺎده ھﺮي؟‬
‫ھﺮي ﺟﻮاﺑﻲ ﻧﺪاد‪...‬‬
‫ھﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﺗﻮ‪...‬اﺳﻨﯿﭗ و ﻣﺎﻟﻔﻮي رو دﯾﺪي؟‬
‫ ﺑﻠﮫ‪...‬‬‫ھﺮﻣﯿﻮن ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﻲ ﻛﺸﯿﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ھﺮي‪...‬ﺗﻮ ﻧﺒﺎﯾﺪ‪...‬‬
‫ھﺮي ﺣﺮف ھﺮﻣﯿﻮن را ﻗﻄﻊ ﻛﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﻤﻲ ﺧﻮام ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻢ ھﺮﻣﯿﻮن‪...‬‬
‫ھﺮي رداﯾﺶ را ﭘﻮﺷﯿﺪ و ﻧﺸﺴﺖ و دوﺑﺎره ﺑﮫ ﺑﯿﺮون ﻧﮕﺎه ﻛﺮد‪...‬ﻧﻤﻲ دوﻧﺴﺖ ﭼﺮا اﯾﻨﻘﺪر دﻟﺶ‬
‫ﮔﺮﻓﺘﮫ‪...‬اﺣﺴﺎس ﻣﻲ ﻛﺮد ﻛﮫ ھﻮاﯾﻲ ﺑﺮاي ﺗﻨﻔﺲ وﺟﻮد ﻧﺪاره‪...‬ﺑﻌﺪ از ﯾﻚ ﺳﺎﻋﺖ ﻗﻄﺎر اﯾﺴﺘﺎد و ھﺮي‬
‫ﺑﺪون ﮔﻔﺘﻦ ﻛﻠﻤﮫ اي از ﻛﻮﭘﮫ ﺧﺎرج ﺷﺪ‪...‬ھﺮي از ﻗﻄﺎر ﺑﯿﺮون رﻓﺖ و ﺑﺎ ﭼﺸﻤﮭﺎﯾﺶ دﻧﺒﺎل ھﺎﮔﺮﯾﺪ‬
‫ﮔﺸﺖ‪...‬ھﺎﮔﺮﯾﺪ ﻛﻨﺎر ﺟﺎده اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد و ﻃﺒﻖ ﻣﻌﻤﻮل ﺳﺎل اوﻟﻲ ھﺎ را ﺻﺪا ﻣﻲ ﻛﺮد‪....‬ھﺮي ﺑﮫ ﻃﺮف‬
‫ھﺎﮔﺮﯾﺪ رﻓﺖ‪...‬‬
‫ ﺳﻼم ھﺎﮔﺮﯾﺪ‪...‬‬‫ اوه ھﺮي‪...‬‬‫او ﻣﺤﻜﻢ ھﺮي را در آﻏﻮش ﮔﺮﻓﺖ و وﻗﺘﻲ ھﺮي را رھﺎ ﻛﺮد‪...‬ھﺮي ﻧﻔﺴﻲ ﻛﺸﯿﺪ‪...‬‬
‫ ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ ھﺮي‪...‬وﻟﻲ ﺧﯿﻠﻲ دﻟﻢ ﻣﻲ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺒﯿﻨﻤﺖ‪...‬‬‫ ﻣﻨﻢ ھﻤﯿﻦ ﻃﻮر‪....‬ھﺮي ﺑﮫ درﯾﺎﭼﮫ ﻧﮕﺎه ﻛﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﺮا ﺳﺎل اوﻟﻲ ھﺎ رو از راه درﯾﺎﭼﮫ ﻧﻤﻲ ﺑﺮﯾﺪ؟‬‫ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺘﮫ ﺷﺪ ﻛﮫ ھﻤﮫ داﻧﺶ آﻣﻮزان ﺑﺎ ﻛﺎﻟﺴﻜﮫ ﺑﺮن ﺗﺎ ﻣﺮاﻗﺒﺖ ازﺷﻮن راﺣﺖ ﺗﺮ ﺑﺎﺷﮫ‪...‬‬‫ھﺮﻣﯿﻮن و رون و ﺟﯿﻨﻲ ﺧﻮدﺷﺎن را ﺑﮫ آﻧﮭﺎ رﺳﺎﻧﺪﻧﺪ‪...‬‬
‫ھﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﺳﻼم ھﺎﮔﺮﯾﺪ‪..‬‬
‫ ﺳﻼم ﺑﭽﮫ ھﺎ‪...‬‬‫ھﺮي‪:‬ﺗﻮ اﯾﻦ ﻣﺪت ﻛﺠﺎ ﺑﻮدي؟ﭼﺮا ﺑﺮاي ﻋﺮوﺳﻲ ﻧﯿﻮﻣﺪي؟‬
‫ھﺎﮔﺮﯾﺪ‪:‬ﻧﻤﻲ ﺗﻮﻧﻢ ﺑﮭﺘﻮن ﺑﮕﻢ‪...‬ھﺎﮔﺮﯾﺪ ﺑﮫ ﻛﺎﻟﺴﻜﮫ ھﺎ ﻧﮕﺎه ﻛﺮد و اداﻣﮫ داد‪:‬ﺑﮭﺘﺮه ﺳﻮار ﺷﯿﺪ و ﺑﺮﯾﺪ‪...‬‬
‫ھﺎﮔﺮﯾﺪ از آﻧﮭﺎ ﺟﺪا ﺷﺪ و ﺑﮫ ﻃﺮف ﺳﺎل اوﻟﻲ ھﺎ ﻛﮫ در ﻛﻨﺎر ﻗﻄﺎر اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ رﻓﺖ‪...‬‬
‫ھﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﺑﯿﺎﯾﻦ ﺑﺮﯾﻢ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪195‬‬


‫وﻗﺘﻲ ﺑﮫ ﺗﺎﻻر رﺳﯿﺪﻧﺪ ﺑﮫ ﻃﺮف ﻣﯿﺰ ﮔﺮﯾﻔﯿﻨﺪور رﻓﺘﻨﺪ و ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ‪...‬ﺳﯿﻤﻮس و دﯾﻦ و ﻧﻮﯾﻞ ھﻢ ﻛﻨﺎر آﻧﮭﺎ‬
‫آﻣﺪﻧﺪ و ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ‪...‬‬
‫ﻧﻮﯾﻞ ﺑﮫ ھﺮي ﻧﮕﺎه ﻛﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬واﻗﻌﺎ اﺳﻨﯿﭗ و ﻣﺎﻟﻔﻮي اوﻣﺪن ھﺎﮔﻮارﺗﺰ؟‬
‫ھﺮﻣﯿﻮن‪:‬آره‪...‬‬
‫ﺳﯿﻤﻮس‪:‬ﻋﺠﺐ ﺷﺎﻧﺴﻲ‪..‬‬
‫ھﺮي‪:‬ﻣﻦ ﻣﻲ ﺧﻮام اﻟﻒ‪.‬دال رو دوﺑﺎره راه ﺑﻨﺪازم ﺑﭽﮫ ھﺎ‪...‬‬
‫ﻧﻮﯾﻞ ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻲ‪:‬ﻣﻲ دوﻧﺴﺘﻢ ﻛﮫ اﯾﻦ ﻛﺎر رو ﻣﻲ ﻛﻨﻲ‪...‬‬
‫ھﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﺑﺎﯾﺪ ﻣﺮاﻗﺐ اﺳﻨﯿﭗ و ﻣﺎﻟﻔﻮي ﺑﺎﺷﯿﻢ‪...‬‬
‫دﯾﻦ‪:‬ﻓﻜﺮ ﻣﻲ ﻛﻨﯿﺪ ﺑﭽﮫ ھﺎ ﺑﺮ ﻣﻲ ﮔﺮدن؟‬
‫ھﯿﭻ ﻛﺪوم ﺣﺮﻓﻲ ﻧﺰدﻧﺪ‪...‬ھﺮي ﺑﮫ ﻣﯿﺰ ﻣﻌﻠﻤﮭﺎ ﻧﮕﺎه ﻛﺮد‪...‬ھﻤﮫ ﻣﻌﻠﻤﮭﺎ ﺳﺮﺟﺎﯾﺸﺎن ﻧﺸﺴﺘﮫ ﺑﻮدﻧﺪ و ﻓﻘﻂ‬
‫ﺻﻨﺪﻟﻲ ﻣﺪﯾﺮ و ﻣﻚ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ و ﻣﻌﺠﻮن ﺳﺎزي و دﻓﺎع در ﺑﺮاﺑﺮ ﺟﺎدوي ﺳﯿﺎه ﺧﺎﻟﻲ ﺑﻮد‪...‬ﯾﻚ ﺻﻨﺪﻟﻲ‬
‫ﺧﺎﻟﻲ ھﻢ وﺟﻮد داﺷﺖ ﻛﮫ ھﺮي ﻧﻤﻲ داﻧﺴﺖ ﻣﺎل ﭼﮫ ﻛﺴﻲ ھﺴﺖ‪...‬وﻗﺘﻲ ﺑﮫ ﺻﻨﺪﻟﻲ ﺧﺎﻟﻲ داﻣﺒﻠﺪور ﻧﮕﺎه‬
‫ﻣﻲ ﻛﺮد اﺣﺴﺎس ﻧﻔﺮت و اﻧﺘﻘﺎم در او ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﻲ ﺷﺪ‪ ...‬ﭘﺮﻓﺴﻮر ﻣﻚ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ھﻤﺮاه اﺳﻨﯿﭗ و ﻣﺎﻟﻔﻮي و‬
‫ﯾﻚ ﻣﺮد ﺟﻮان و داﻣﺒﻠﺪور وارد ﺗﺎﻻر ﺷﺪﻧﺪ‪...‬ﻣﺎﻟﻔﻮي از آﻧﮭﺎ ﺟﺪا ﺷﺪ و ﺑﮫ ﻃﺮف ﻣﯿﺰ اﺳﻠﯿﺘﺮﯾﻦ رﻓﺖ و‬
‫ﻛﻨﺎر ﻛﺮاب و ﮔﻮﯾﻞ ﻧﺸﺴﺖ‪...‬ﺑﻘﯿﮫ ھﻢ ﺑﮫ ﻃﺮف ﻣﯿﺰ ﻣﻌﻠﻤﮭﺎ رﻓﺘﻨﺪ‪...‬وﻗﺘﻲ آﻧﮭﺎ ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ ﺗﺎﻧﻜﺲ ھﻤﺮاه ﺑﺎ‬
‫ﺳﺎل اوﻟﻲ ھﺎ وارد ﺷﺪ‪...‬‬
‫ھﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﺗﺎﻧﻜﺲ اوﻧﺎ رو اورده‪...‬‬
‫ﺟﯿﻨﻲ ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﮫ او ﻧﮕﺎه ﻛﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﯾﻌﻨﻲ اون ﻣﻌﻠﻢ ﺷﺪه؟‬
‫ﻣﻚ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ﻛﮫ ﺣﺎﻻ در ﺟﺎي ﻣﺪﯾﺮ ﻧﺸﺴﺘﮫ ﺑﻮد ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪...‬ﺗﻤﺎم داﻧﺶ آﻣﻮزان ﺳﺎﻛﺖ ﺷﺪﻧﺪ و ﺑﮫ او ﻧﮕﺎه‬
‫ﻛﺮدﻧﺪ‪...‬‬
‫ﻣﻚ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ‪:‬ﺷﺮوع ﺳﺎل ﺗﺤﺼﯿﻠﻲ رو ﺑﮫ ھﻤﮫ ﺷﻤﺎ ﺗﺒﺮﯾﻚ ﻣﻲ ﮔﻢ‪...‬ﻣﺎ ﺳﺎل ﭘﯿﺶ ﻣﺮدي رو از دﺳﺖ‬
‫دادﯾﻢ ﻛﮫ ﺑﺮاي ﻧﺎﺑﻮدي ﺳﯿﺎھﻲ ھﺮ ﻛﺎري رو ﻛﮫ ﻣﻲ ﺗﻮﻧﺴﺖ اﻧﺠﺎم داد‪...‬ﻣﺮدي ﻛﮫ ﺑﮫ ﺟﺮﺋﺖ ﻣﻲ ﺗﻮﻧﻢ‬
‫ﺑﮕﻢ ﻛﮫ ﻗﺪرﺗﻤﻨﺪﺗﺮﯾﻦ ﺟﺎدوﮔﺮي ﺑﻮد ﻛﮫ ﻣﻦ ﺗﺎ ﺑﮫ ﺣﺎل دﯾﺪه ﺑﻮدم‪...‬ﻣﻚ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ﻟﺤﻈﮫ اي ﺳﻜﻮت‬
‫ﻛﺮد‪...‬ﺗﻤﺎم ﺳﺎﻟﻦ در ﺳﻜﻮت ﻓﺮو رﻓﺘﮫ ﺑﻮد و ھﻤﮫ ﺑﮫ ﻣﻚ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ﻧﮕﺎه ﻣﻲ ﻛﺮدﻧﺪ‪...‬ﭼﺸﻤﮭﺎي ھﺮي ﭘﺮ از‬
‫اﺷﻚ ﺷﺪه ﺑﻮد و ﭼﮭﺮه ﻣﻚ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ را ﺗﺎر ﻣﻲ دﯾﺪ‪...‬‬
‫ ھﻤﮫ ﻣﺎ ﺑﺎﯾﺪ راه اوﻧﻮ اداﻣﮫ ﺑﺪﯾﻢ‪...‬ﻣﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﻧﺸﻮن ﺑﺪﯾﻢ ﻛﮫ ﻣﺮگ ﭘﺮﻓﺴﻮر آﻟﺒﻮس داﻣﺒﻠﺪور ﺑﯿﮭﻮده‬‫ﻧﻤﺮده‪...‬ﻣﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮاي ﻧﺎﺑﻮدي وﻟﺪﻣﻮرت ﺗﻼش ﻛﻨﯿﻢ‪...‬ﺣﺎﻻ ﺑﺮاي اﺣﺘﺮام ﺑﮫ اﯾﺸﻮن ﯾﻚ دﻗﯿﻘﮫ ﺳﻜﻮت ﻣﻲ‬
‫ﻛﻨﯿﻢ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪196‬‬


‫ھﻤﮫ داﻧﺶ آﻣﻮزان و ﻣﻌﻠﻤﮭﺎ از ﺟﺎﯾﺸﺎن ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪﻧﺪ و ﯾﻚ دﻗﯿﻘﮫ ﺳﻜﻮت ﻛﺮدﻧﺪ‪...‬وﻗﺘﻲ ﯾﻚ دﻗﯿﻘﮫ ﺗﻤﺎم ﺷﺪ‬
‫ھﻤﮫ اﺳﻢ داﻣﺒﻠﺪور رو ﻓﺮﯾﺎد زدﻧﺪ و ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ‪....‬‬
‫ﻣﻚ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ‪:‬ﺑﻘﯿﮫ ﺣﺮﻓﮭﺎ ﻣﻲ ﻣﻮﻧﮫ ﺑﻌﺪ از ﻣﺮاﺳﻢ ﮔﺮوه ﺑﻨﺪي و ﺷﺎم‪...‬‬
‫ﻣﻚ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ﻧﺸﺴﺖ‪...‬ﺗﺎﻧﻜﺲ ﻛﻼه را از روي ﭼﮭﺎر ﭘﺎﯾﮫ ﺑﺮداﺷﺖ و ﻛﺎﻏﺬي را ﻛﮫ در دﺳﺖ داﺷﺖ ﺑﺎز‬
‫ﻛﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬اﺳﻢ ھﺮ ﻛﺲ رو ﻛﮫ ﺧﻮﻧﺪم روي ﭼﮭﺎر ﭘﺎﯾﮫ ﻣﯿﺸﯿﻨﮫ و ﻣﻦ ﻛﻼه رو روي ﺳﺮش ﻣﻲ ذارم و‬
‫ﮔﺮوھﺶ ﻣﻌﻠﻮم ﻣﯿﺸﮫ‪...‬‬
‫ ارﯾﻚ ﮔﺮﯾﺘﺴﻮن‬‫ھﺮي ﺑﮫ دوﺳﺘﺎﻧﺶ ﻧﮕﺎه ﻛﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬اﯾﻦ ﻃﻮر ﻛﮫ ﺑﮫ ﻧﻈﺮ ﻣﯿﺎد ﺗﺎﻧﻜﺲ ﻣﻌﻠﻢ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺷﻜﻞ ﺷﺪه‪...‬‬
‫ھﺮﻣﯿﻮﻧﺪ‪:‬آره‪..‬‬
‫ﺟﯿﻨﻲ‪:‬ﺧﯿﻠﻲ ﺧﻮب ﺷﺪ‪...‬‬
‫ ﮔﺮﯾﻔﯿﻨﺪور‪...‬‬‫ﭘﺴﺮ ﻛﻮﭼﻚ ﻛﮫ ارﯾﻚ ﻧﺎم داﺷﺖ از روي ﭼﮭﺮ ﭘﺎﯾﮫ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و در ﻣﯿﺎن ﺗﺸﻮﯾﻖ داﻧﺶ آﻣﻮزان ﺳﺮ ﻣﯿﺰ‬
‫ﮔﺮﯾﻔﯿﻨﺪور ﻧﺸﺴﺖ‪...‬‬
‫ ﭘﯿﺘﺮ دﯾﻨﺴﻮن‪...‬‬‫ھﺮي‪:‬ﻣﻲ ﺑﯿﻨﯿﺪ اﺳﻨﯿﭗ ﭼﮫ راﺣﺖ ﻧﺸﺴﺘﮫ‪...‬‬
‫رون‪:‬اﮔﮫ ﻣﻌﻠﻢ ﻧﺒﻮد ﺑﺎ ھﻤﯿﻦ دﺳﺘﺎم ﻣﻲ ﻛﺸﺘﻤﺶ‪...‬‬
‫ رﯾﻮﻧﻜﻼو‪...‬‬‫ھﺮي ﺑﮫ اﺳﻨﭗ ﻧﮕﺎه ﻛﺮد‪ ...‬وﻗﺘﻲ اﺳﻨﯿﭗ ﺳﺮش را ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ ﺗﺎ ھﺮي را ﻧﮕﺎه ﻛﻨﺪ ھﺮي ﺧﯿﻠﻲ ﺳﺮﯾﻊ ﺑﮫ‬
‫ﺟﺎي دﯾﮕﺮي ﻧﮕﺎه ﻛﺮد‪...‬ﺑﻌﺪ از اﯾﻨﻜﮫ ﻣﺮاﺳﻢ ﮔﺮوه ﺑﻨﺪي و ﺷﺎم ﺗﻤﺎم ﺷﺪ ﻣﻚ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‬
‫‪...‬‬
‫ اﻣﺴﺎل دو ﻣﻌﻠﻢ ﺟﺪﯾﺪ در ھﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺧﻮاھﯿﻢ داﺷﺖ‪ ...‬ﭘﺮﻓﺴﻮر ﺗﺎﻧﻜﺲ اﺳﺘﺎد ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺷﻜﻞ و ﺳﺮﭘﺮﺳﺖ‬‫ﮔﺮوه ﮔﺮﯾﻔﯿﻨﺪور‪...‬‬
‫ﺗﺎﻧﻜﺲ از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﺻﺪاي دﺳﺖ زدن ﺳﺎﻟﻦ را ﭘﺮ ﻛﺮد‪ ...‬رون و ھﺮﻣﯿﻮن و ﺟﯿﻨﻲ ﺷﺪﯾﺪﺗﺮ از‬
‫دﯾﮕﺮا دﺳﺖ ﻣﻲ زدﻧﺪ‪...‬‬
‫ و ﭘﺮﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪور اﺳﺘﺎد دﻓﺎع در ﺑﺮاﺑﺮ ﺟﺎدوي ﺳﯿﺎه‪...‬‬‫داﻣﺒﻠﺪور ﻧﯿﺰ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ وداﻧﺶ آﻣﻮزان ﺑﺮاي او ھﻢ دﺳﺖ زدﻧﺪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪197‬‬


‫ ھﻤﻮن ﻃﻮر ﻛﮫ ﺗﻮي روزﻧﺎﻣﮫ ﭘﯿﺎم اﻣﺮوز ﺧﻮﻧﺪﯾﺪ‪،‬ﭘﺮﻓﺴﻮر اﺳﻨﯿﭗ و آﻗﺎي ﻣﺎﻟﻔﻮي ﺑﯿﮕﻨﺎه ھﺴﺘﻨﺪ و ھﺮ‬‫ﮔﻮﻧﮫ ﺗﻮھﯿﻨﻲ ﺑﺎ ﺗﻨﺒﯿﮫ ھﻤﺮاه ھﺴﺖ‪...‬او ﺑﮫ اﺳﻨﯿﭗ ﻧﮕﺎه ﻛﺮد و اداﻣﮫ داد‪:‬ﭘﺮﻓﺴﻮر اﺳﻨﯿﭗ ﻣﻌﺠﻮن ﺳﺎزي‬
‫را ﺗﺪرﯾﺲ ﺧﻮاھﻨﺪ ﻛﺮد و ﺷﻤﺎ ﻣﺜﻞ ﺑﻘﯿﮫ ﻣﻌﻠﻤﮭﺎ ﺑﺎ اﯾﺸﻮن رﻓﺘﺎر ﻣﻲ ﻛﻨﯿﺪ‪...‬ﻣﻚ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ دوﺑﺎره ﺑﮫ داﻧﺶ‬
‫آﻣﻮزان ﻧﮕﺎه ﻛﺮد‪:‬ھﻤﻮن ﻃﻮر ﻛﮫ ﻣﻲ دوﻧﯿﺪ اﻣﺴﺎل ﺗﺪاﺑﯿﺮ اﻣﻨﯿﺘﻲ ﺷﺪﯾﺪي در ھﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺑﺮﻗﺮاره‪...‬ﻣﺎ در‬
‫دوران ﺳﺨﺘﻲ ﻗﺮار دارﯾﻢ و ﺑﺎﯾﺪ ﺧﻮدﻣﻮﻧﻮ ﺑﺮاي ﺟﻨﮓ آﻣﺎده ﻛﻨﯿﻢ‪...‬ﺑﮫ ھﻤﯿﻦ دﻟﯿﻞ ﻣﺎ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺘﯿﻢ‬
‫ﺑﺎزﯾﮭﺎي ﻛﻮﺋﯿﺪﯾﭻ رو ﻟﻐﻮ ﻛﻨﯿﻢ‪...‬‬
‫ھﻤﮭﻤﮫ اي ﺗﺎﻻر را ﻓﺮا ﮔﺮﻓﺖ و ھﻤﮫ ﺷﺮوع ﺑﮫ اﻋﺘﺮاض ﻛﺮدﻧﺪ‪...‬‬
‫ ﻟﻄﻔﺎ ﺳﺎﻛﺖ‪...‬‬‫ﺑﺎ ﻓﺮﯾﺎد ﻣﻚ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ھﻤﮫ ﺳﻜﻮت ﻛﺮدﻧﺪ‪...‬‬
‫ و ﺑﮫ ﺳﺎﻋﺖ ھﺎي درﺳﯿﺘﻮن اﺿﺎﻓﮫ ﻛﻨﯿﻢ‪....‬ﺷﻤﺎ ھﺮ روز ‪ ٤‬ﺳﺎﻋﺖ دﻓﺎع در‬‫ﺑﺮاﺑﺮ ﺟﺎدوي ﺳﯿﺎه رو ﺧﻮاھﯿﺪ داﺷﺖ و ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻮي اﯾﻦ ﻛﻼس ﺗﻼش ﻛﻨﯿﺪ ﺗﺎ ھﻤﮫ ﭼﯿﺰ رو ﺑﮫ ﺧﻮﺑﻲ ﯾﺎد‬
‫ﺑﮕﯿﺮﯾﺪ‪...‬ھﯿﭻ ﻛﺲ ﺣﻖ ﺧﺮوج از ﻗﻠﻌﮫ رو ﻧﺪاره و ﺑﻌﺪ از ﺳﺎﻋﺖ ‪ ٨‬ﺷﺐ ھﻢ ھﯿﭻ ﻛﺲ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺗﻮ‬
‫راھﺮوھﺎ ﺑﺎﺷﮫ‪...‬او ﺑﮫ ﻣﺮد ﺟﻮان ﻧﮕﺎه ﻛﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻛﺎراﮔﺎه ﻣﺎﯾﻜﻞ ﻓﺎﺳﺘﺮ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺗﻮﺿﯿﺢ ﻣﻲ دن‪...‬‬
‫ﻛﺎراﮔﺎه ﺟﻮان ﻛﮫ ﯾﻚ رداي رﺳﻤﻲ ﭘﻮﺷﯿﺪه ﺑﻮد وﻣﻮھﺎي ﻣﺸﻜﯿﺶ را ﺑﮫ ﯾﻚ ﻃﺮف ﺷﺎﻧﮫ ﻛﺮده ﺑﻮد ﺑﻠﻨﺪ‬
‫ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻤﻨﻮم ﭘﺮﻓﺴﻮر ﻣﻚ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ‪...‬ﺗﻤﺎم ﻣﺴﺎﺋﻠﻲ رو ﻛﮫ ﻻزم ﺑﻮد ﭘﺮﻓﺴﻮر ﻣﻚ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ﮔﻔﺘﻦ ﻓﻘﻂ‬
‫ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﻣﻮﺿﻮع ﻣﻮﻧﺪه ﻛﮫ ﻣﻲ ﮔﻢ‪...‬ھﻤﻮن ﻃﻮر ﻛﮫ ﮔﻔﺘﻦ ھﯿﭻ ﻛﻲ ﻧﻤﻲ ﺗﻮﻧﮫ از ﻣﺪرﺳﮫ ﺧﺎرج ﺑﺸﮫ ﺣﺘﻲ‬
‫ﻣﻌﻠﻤﮭﺎ و ﺟﺰ اﺳﺘﺎداﻧﻲ ﻛﮫ ﻣﺎ ﻣﻌﯿﻦ ﻣﻲ ﻛﻨﯿﻢ ھﯿﭻ اﺳﺘﺎد دﯾﮕﺮي ھﻢ ﺣﻖ ﻧﺪاره ﺑﻌﺪ از ﺳﺎﻋﺖ ‪ ٨‬ﺷﺐ‬
‫ﺗﻮي راھﺮو ھﺎ ﺑﺎﺷﮫ‪....‬‬
‫ھﻤﮫ ﺑﮫ ھﻢ ﻧﮕﺎه ﻛﺮدﻧﺪ و ھﺮي ﺑﮫ ﺧﻮﺑﻲ ﻓﮭﻤﯿﺪ ﻛﮫ اﯾﻨﮭﺎ ﻓﻘﻂ ﺑﮫ ﺧﺎﻃﺮ اﺳﻨﯿﭙﮫ‪...‬‬
‫ در ﺗﻤﺎم ﻣﺪت ﻛﺎراﮔﺎھﺎن در راھﺮو ھﺎ و ﺑﯿﺮون ﻗﻠﻌﮫ ﻧﮕﮭﺒﺎﻧﻲ ﻣﻲ دن و اﮔﮫ‬‫ﻛﺴﻲ ﺑﺨﻮاد ﻧﻈﻢ رو ﺑﮭﻢ ﺑﺰﻧﮫ ﺗﻨﺒﯿﮫ ﺳﺨﺘﻲ در اﻧﺘﻈﺎرش ﺧﻮاھﺪ ﺑﻮد‪...‬و اﯾﻨﻮ ھﻢ ﺑﮕﻢ ﻛﮫ اﯾﻦ ﻣﻘﺮات‬
‫ﺑﺮاي ھﻤﮫ ھﺴﺖ و اﺳﺘﺜﻨﺎﯾﻲ وﺟﻮد ﻧﺪاره‪...‬در ﺿﻤﻦ ﺗﻤﺎم ﺑﺴﺘﮫ ھﺎ و ﻧﺎﻣﮫ ھﺎﯾﻲ ﻛﮫ ﺑﮫ ھﺎﮔﻮارﺗﺰ ﻣﯿﺎن‬
‫اول ﺑﺮﺳﻲ ﻣﻲ ﺷﻦ و ﺑﻌﺪ ﺑﮫ دﺳﺖ ﺷﻤﺎ ﻣﯿﺮﺳﻦ‪....‬ﺧﺐ‪...‬ﺣﺮف دﯾﮕﮫ اي ﻧﻤﻮﻧﺪه‪...‬‬
‫ﺗﺎﻻر در ﺳﻜﻮت ﻣﻄﻠﻖ ﻓﺮو رﻓﺘﮫ ﺑﻮد و ھﯿﭻ ﻛﺲ ﺣﺮﻓﻲ ﻧﻤﻲ زد‪...‬‬
‫ﻣﻚ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ‪:‬ﺧﺐ‪...‬ﺧﻮاب ﺧﻮﺑﻲ داﺷﺘﮫ ﺑﺎﺷﺪ‪...‬‬
‫ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﮫ ھﻤﮫ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﮫ ﺧﻮاﺑﮕﺎھﺸﺎن ﺑﺮوﻧﺪ‪...‬رون و ھﺮﻣﯿﻮن ھﻢ رﻓﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﺳﺎل اوﻟﻲ ھﺎ‬
‫را راھﻨﻤﺎﯾﻲ ﻛﻨﻨﺪ‪....‬‬
‫ ھﺮي !!‬‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪198‬‬


‫ھﺮي ﺻﺪاي ﺗﺎﻧﻜﺲ ﻛﮫ او را ﺻﺪا ﻣﻲ ﻛﺮد رو ﺷﻨﯿﺪ و ﺑﺮﮔﺸﺖ‪...‬ﺗﺎﻧﻜﺲ ﺧﻮدش را از ﻣﯿﺎن ﺧﯿﻞ داﻧﺶ‬
‫آﻣﻮزان ﺑﮫ ھﺮي رﺳﺎﻧﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﯾﮫ دﻗﯿﻘﮫ ﻣﻲ ﺗﻮﻧﻲ ﺑﯿﺎي‪...‬‬
‫ ﺑﺎﺷﮫ‪...‬‬‫ھﺮي ﺑﮫ دﻧﺒﺎل ﺗﺎﻧﻜﺲ ﺑﮫ راه اﻓﺘﺎد‪...‬ھﺮي ﺟﻠﻮي ﻣﯿﺰ ﻣﻌﻠﻤﮭﺎ اﯾﺴﺘﺎد‪...‬ﺗﺎﻧﻜﺲ ھﻢ در ﻧﺰدﯾﻜﻲ ﻣﻚ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ‬
‫اﯾﺴﺘﺎد‪...‬‬
‫ھﺮي ﺑﮫ ﻣﻚ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ و ﺳﭙﺲ ﺑﮫ اﺳﻨﯿﭗ و ﻛﺎراﮔﺎه ﻧﮕﺎه ﻛﺮد‪...‬ﻛﺎراﮔﺎه ﺟﻠﻮ آﻣﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬از دﯾﺪﻧﺘﻮن‬
‫ﺧﻮﺷﺤﺎل آﻗﺎي ﭘﺎﺗﺮ‪...‬‬
‫ھﺮي‪:‬ﻣﻨﻢ ھﻤﯿﻦ ﻃﻮر‪...‬‬
‫ ﻣﻦ ﺷﻨﯿﺪم ﻛﮫ ﺷﻤﺎ ﺷﺒﮭﺎ ﺗﻮ راھﺮوھﺎ زﯾﺮ ﺷﻨﻞ ﻧﺎﻣﺮﺋﻲ ﭘﺮﺳﮫ ﻣﻲ زﻧﯿﺪ‪....‬درﺳﺘﮫ؟‬‫ھﺮي ﺑﮫ ﻛﺎراﮔﺎه ﻧﮕﺎه ﻛﺮد وﻟﻲ ﺣﺮﻓﻲ ﻧﺰد‪...‬ﻛﺎراﮔﺎه ﺟﻠﻮي ھﺮي اﯾﺴﺘﺎد و ﮔﻔﺖ‪:‬اﮔﮫ ﺑﻔﮭﻤﻢ ﻛﮫ ﺷﺒﮭﺎ ﺑﻌﺪ‬
‫از ﺳﺎﻋﺖ ﻣﻘﺮر در راھﺮو ھﺎ ﻣﻲ ﮔﺮدﯾﻦ ﺑﮫ ﺷﺪت ﺗﻨﺒﯿﮫ ﺧﻮاھﯿﺪ ﺷﺪ‪...‬ﻗﻮاﻧﯿﻨﻲ ﻛﮫ ﮔﻔﺘﮫ ﺷﺪه ﺑﺮاي ھﻤﮫ‬
‫اﺳﺖ‪...‬ﻓﮭﻤﯿﺪﯾﺪ؟‬
‫ھﺮي‪:‬ﺑﻠﮫ ﻗﺮﺑﺎن‪...‬‬
‫ھﺮي اﺳﻨﯿﭗ را دﯾﺪ ﻛﮫ ﭘﻮزﺧﻨﺪي زد‪...‬ﻣﻚ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﮫ ﻛﺎراﮔﺎه ﻧﮕﺎه ﻣﻲ ﻛﺮد‪...‬‬
‫ﻛﺎراﮔﺎه‪:‬ﻣﻲ ﺗﻮﻧﯿﺪ ﺑﺮﯾﺪ آﻗﺎي ﭘﺎﺗﺮ‪...‬‬
‫ھﺮي ﺑﮫ ﭘﺮﻓﺴﻮر ﻣﻚ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ﻧﮕﺎه ﻛﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ ﭘﺮﻓﺴﻮر ﻣﯿﺸﮫ رﻣﺰ ورود رو ﺑﮕﯿﺪ‪...‬‬
‫ﻣﻚ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ‪:‬رﻣﺰ ﭘﯿﺮوزﯾﮫ‪...‬‬
‫ھﺮي‪:‬ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ‪...‬‬
‫ھﺮي ﺑﮫ ﺳﺮﻋﺖ از ﺗﺎﻻر ﺧﺎرج ﺷﺪ و ﺑﮫ ﻃﺮف ﺑﺮج ﮔﺮﯾﻔﯿﻨﺪور رﻓﺖ‪...‬وﻗﺘﻲ ﺟﻠﻮي در رﺳﯿﺪ رﻣﺰ را‬
‫ﮔﻔﺖ و وارد ﺷﺪ‪...‬‬
‫ﺗﻌﺪاد ﻛﻤﻲ از داﻧﺶ آﻣﻮزان در ﺳﺎﻟﻦ ﻋﻤﻮﻣﻲ ﻧﺸﺴﺘﮫ ﺑﻮدﻧﺪ‪...‬ھﺮي ﺑﮫ راﺣﺘﻲ رون و ھﺮﻣﯿﻮن را ﻛﮫ‬
‫در ﮔﻮﺷﮫ اي ﻧﺸﺴﺘﮫ ﺑﻮدﻧﺪ ﭘﯿﺪا ﻛﺮد ‪...‬ھﺮي ﻛﻨﺎر رون ﻧﺸﺴﺖ و ھﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎﻓﻼﺻﻠﮫ ﺷﺮوع ﺑﮫ ﺳﻮال‬
‫ﻛﺮدن ﻛﺮد‪....‬‬
‫ ﭼﻲ ﻛﺎرت داﺷﺘﻦ؟‬‫ ﻛﺎراﮔﺎه ﺑﮭﻢ ﮔﻔﺖ ﻛﮫ ﺣﻖ ﻧﺪارم ﺗﻮ راھﺮو ھﺎ ﭘﺮﺳﮫ ﺑﺰﻧﻢ‪...‬‬‫ھﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﭼﻲ؟‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪199‬‬


‫رون‪:‬ﻟﻌﻨﺘﻲ‪....‬‬
‫ھﺮﻣﯿﻮن‪:‬راﺳﺘﻲ اﻟﻒ دال ﭼﻲ ﻣﯿﺸﮫ؟‬
‫ھﺮي‪:‬ﻧﻤﻲ دوﻧﻢ‪...‬‬
‫رون‪:‬ﺑﮭﺘﺮه ﻓﺮدا ﺑﺮي ﺑﺎ ﻣﻚ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻲ‪...‬ﺷﺎﯾﺪ اون ﺑﺘﻮﻧﮫ ﻛﻤﻜﻤﻮن ﻛﻨﮫ‪...‬‬
‫ھﺮﻣﯿﻮن ﺑﮫ رون ﻧﮕﺎه ﻛﺮد‪...‬‬
‫ھﺮي‪:‬اﻣﺘﺤﺎﻧﺶ ﺿﺮري ﻧﺪاره‪...‬‬
‫رون ﺧﻤﯿﺎزه ﻛﺸﯿﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺮﯾﻢ ﺑﺨﻮاﺑﯿﻢ‪ ...‬ﻓﺮدا ﺑﺒﯿﻨﯿﻢ ﭼﻲ ﻣﯿﺸﮫ‪...‬‬
‫ھﺮي ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻓﺮدا ﻣﻲ رم ﭘﯿﺶ ﻣﻚ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ و ازش ﻣﻲ ﺧﻮام از ﻛﺎرﮔﺎه ﻓﺎﺳﺘﺮ ﺑﺮاﻣﻮن اﺟﺎزه‬
‫ﺑﮕﯿﺮه‪...‬‬
‫ﻓﺮدا ﺑﻌﺪ از ﺻﺒﺤﺎﻧﮫ وﻗﺘﻲ ﺑﺮﻧﺎﻣﮫ ﻛﻼس ھﺎ ﺑﮫ دﺳﺘﺸﺎن رﺳﯿﺪ ھﺮﻣﯿﻮن ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬اوﻟﯿﻦ ﻛﻼﺳﻤﻮن‬
‫ﻣﻌﺠﻮن ﺳﺎزﯾﮫ‪...‬اوﻧﻢ ﺑﺎ اﺳﻠﯿﺘﺮﯾﻦ ھﺎ !!!‬
‫ھﺮي ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﻲ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﮭﺘﺮه ﺗﺎ دﯾﺮ ﻧﺸﺪه ﺑﺮﯾﻢ‪...‬‬
‫ھﺮي ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪه ﺑﻮد ﻛﮫ ﺑﺮود‪...‬ھﺮﻣﯿﻮن ﺟﻠﻮي ھﺮي اﯾﺴﺘﺎد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﺒﺎﯾﺪ ﻋﺼﺒﺎﻧﻲ ﺑﺸﻲ‪ ...‬اون ﺣﺘﻤﺎ‬
‫ﻛﺎري ﻣﻲ ﻛﻨﮫ ﻛﮫ ﺗﻮ رو ﺗﺤﺮﯾﻚ ﻛﻨﮫ‪..‬‬
‫رون ھﻢ ﻛﮫ ﺣﺎﻻ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪:‬درﺳﺘﮫ ھﺮي‪...‬ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﮫ ﺣﺮﻓﮭﺎش ﺗﻮﺟﮫ ﻛﻨﻲ‪...‬‬
‫ھﺮي‪:‬ﺑﺎﺷﮫ‪...‬‬
‫ﺑﻌﺪ از اﯾﻨﻜﮫ ﻛﺘﺎﺑﮭﺎﯾﺸﺎن را ﺑﺮداﺷﺘﻨﺪ ﺑﮫ ﻃﺮف دﺧﻤﮫ اﺳﻨﯿﭗ رﻓﺘﻨﺪ‪...‬داﻧﺶ آﻣﻮزان ﺟﻠﻮي ﻛﻼس ﻣﻨﺘﻈﺮ‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻮدﻧﺪ‪...‬ھﺮي ﻣﺎﻟﻔﻮي را دﯾﺪ ﻛﮫ ﻣﺸﻐﻮل ﺻﺤﺒﺖ ﺑﺎ ﮔﻮﯾﻞ و ﻛﺮاب ھﺴﺖ‪...‬ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﮫ‬
‫ﺻﺪاي ﺳﺮد اﺳﻨﯿﭗ را از ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺷﻨﯿﺪﻧﺪ‪....‬‬
‫ ﺑﺮﯾﺪ داﺧﻞ!‬‫ھﺮي و رون و ھﺮﻣﯿﻮن وارد ﻛﻼس ﺷﺪﻧﺪ و در آﺧﺮﯾﻦ ﺻﻨﺪﻟﻲ ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ‪...‬اﺳﻨﯿﭗ در ﻛﻼس را ﺑﺴﺖ و‬
‫ﻣﻘﺎﺑﻞ داﻧﺶ آﻣﻮزان اﯾﺴﺘﺎد‪...‬‬
‫ ﻣﻦ ﻧﻤﻲ دوﻧﻢ ﭼﮫ ﻃﻮر ﺑﻌﻀﻲ از ﺷﻤﺎ ﺗﺎ اﯾﻨﺠﺎ اوﻣﺪﯾﺪ‪....‬‬‫ﭼﺸﻤﮭﺎﯾﺶ رو ھﺮي ﺛﺎﺑﺖ ﻣﺎﻧﺪ‪...‬‬
‫ اﻣﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺪوﻧﯿﺪ ﻛﮫ اﮔﮫ ﻣﻦ ﺑﻮدم ﻧﻤﻲ ﺗﻮﻧﺴﺘﯿﺪ ﺗﺎ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﯿﺎﯾﻦ‪...‬‬‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪200‬‬


‫اﺳﻨﯿﭗ ﻧﮕﺎھﺶ را از ھﺮي ﺑﺮداﺷﺖ و ﺑﮫ دﯾﮕﺮان ﻧﮕﺎه ﻛﺮد‪....‬‬
‫ اﻣﺴﺎل ﺳﻄﻮح ﻋﺎﻟﻲ ﺟﺎدﮔﺮي رو ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻣﻲ ذارﯾﺪ‪...‬ﭘﺲ ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻤﺎم ﺗﻼﺷﺘﻮﻧﻮ ﺑﻜﻨﯿﺪ ﺗﺎ در اﻣﺘﺤﺎﻧﺎت‬‫ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺸﯿﺪ‪...‬اﻣﺎ ھﻤﯿﺸﮫ اﻓﺮاد ﻛﻮدﻧﻲ ھﺴﺘﻦ ﻛﮫ ﻗﺒﻮل ﻧﻤﻲ ﺷﻦ‪...‬‬
‫ﻣﺎﻟﻔﻮي ﭘﻮزﺧﻨﺪي زد و اﺳﻨﯿﭗ دوﺑﺎره ﺑﮫ ھﺮي ﻧﮕﺎه ﻛﺮد‪...‬‬
‫ھﺮي اﺣﺴﺎس ﻣﻲ ﻛﺮد ﻛﮫ اﺳﻨﯿﭗ ﻗﺼﺪ داره ﺑﮫ ذھﻨﺶ ﻧﻔﻮذ ﻛﻨﮫ‪...‬ﺗﻤﺎم ﺗﻼﺷﺸﻮ ﻛﺮد ﺗﺎ ﺟﻠﻮي اﺳﻨﯿﭗ رو‬
‫ﺑﮕﯿﺮه‪...‬‬
‫ھﺮﻣﯿﻮن ﻛﮫ ﻣﺘﻮﺟﮫ اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﺷﺪه ﺑﻮد ﺳﻌﻲ ﻛﺮد ﺣﻮاس اﺳﻨﯿﭗ رو ﭘﺮت ﻛﻨﮫ‪...‬‬
‫ھﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﺑﺨﺸﯿﺪ ﭘﺮﻓﺴﻮر‪...‬ﻧﻤﻲ ﺧﻮاﯾﺪ ﺑﮕﯿﺪ درس اﻣﺮوزﻣﻮن ﭼﯿﮫ؟‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﻧﮕﺎھﺶ را از روي ھﺮي ﺑﺮداﺷﺖ و ﺑﮫ ھﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎه ﻛﺮد‪...‬‬
‫ درس اﻣﺮوزﻣﻮن در ﻣﻮرد ﻣﻌﺠﻮن راﺳﺖ ﮔﻮﯾﻲ ھﺴﺖ‪...‬‬‫ھﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﮫ ھﺮي؟‬
‫ ﺧﻮﺑﻢ‪...‬‬‫رون ﻛﮫ ﺳﺮش را ﺑﮫ آﻧﮭﺎ ﻧﺰﯾﻚ ﻣﻲ ﻛﺮد ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﻲ ﻛﺎر ﻛﺮدي؟‬
‫ ﺟﻠﻮﺷﻮ ﮔﺮﻓﺘﻢ‪...‬‬‫ اﯾﻦ ﻣﻌﺠﻮن رو ﺑﮫ ﺧﺎﻃﺮ ﺷﺮاﯾﻄﻲ ﻛﮫ دارﯾﻢ ﯾﺎد ﻣﻲ ﮔﯿﺮﯾﺪ‪...‬ﺑﮭﺘﺮه ﺑﺎ اﯾﻦ ﻣﻌﺠﻮن آﺷﻨﺎ ﺑﺸﯿﺪ‪...‬ﻣﻮاد‬‫ﻣﻮرد ﻧﯿﺎزﺗﻮن رو روي ﺗﺨﺘﮫ ﻧﻮﺷﺘﻢ‪...‬ﻛﺎرﺗﻮن رو ﺷﺮوع ﻛﻨﯿﺪ‪...‬‬
‫ھﺮﻣﯿﻮن از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﺑﮫ ﻃﺮف ﻗﻔﺴﮫ ھﺎ رﻓﺖ‪...‬ﺑﻘﯿﮫ ﻛﻼس ھﻢ از ﺟﺎﯾﺸﺎن ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪﻧﺪ‪...‬‬
‫وﻗﺘﻲ رون و ھﺮﻣﯿﻮن ﺳﺮ ﺟﺎﯾﺸﺎن ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ ھﺮي ﮔﻔﺖ‪:‬وﻗﺘﻲ ﺗﻮي ﺗﺎﻻر ﺑﻮدﯾﻢ ﺳﮫ ﺑﺎر ﺳﻌﻲ ﻛﺮد وارد‬
‫ذھﻨﻢ ﺑﺸﮫ‪...‬‬
‫ھﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﭼﻲ؟‬
‫ھﺮي‪:‬ﻣﻦ ﺟﻠﻮﺷﻮ ﮔﺮﻓﺘﻢ ھﺮﻣﯿﻮن‪...‬‬
‫رون‪:‬اﯾﻨﻮ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮫ ﯾﻜﻲ ﺑﮕﻲ‪..‬‬
‫ھﺮﻣﯿﻮن ﻧﺎﮔﮭﺎن ﺑﮫ ﻛﯿﻒ ھﺮي ﻧﮕﺎه ﻛﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻛﺘﺎب ﺷﺎھﺰاده رو ﻛﮫ ﻧﯿﻮردي؟‬
‫ھﺮي‪:‬ﻣﮕﮫ ﺑﭽﻢ‪ ...‬وﻟﻲ ﻃﺮﯾﻘﮫ ﺳﺎﺧﺖ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﻌﺠﻮن ھﺎش رو ﺣﻔﻆ ﻛﺮدم‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪201‬‬


‫ھﺮي ﻟﺒﺨﻨﺪي زد و ﺑﮫ رون و ھﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎه ﻛﺮد‪...‬ھﺮي ﻣﻌﺠﻮﻧﺶ رو ﺑﮫ روﺷﻲ ﻛﮫ ﺷﺎھﺰاده ﮔﻔﺘﮫ ﺑﻮد‬
‫درﺳﺖ ﻛﺮد‪ ...‬وﻗﺘﻲ اﺳﻨﯿﭗ ﺑﮫ ھﺮي رﺳﯿﺪ اول ﺑﮫ ﻣﻌﺠﻮن و ﺳﭙﺲ ﺑﮫ او ﻧﮕﺎه ﻛﺮد‪...‬‬
‫ ﺧﻮدت ﺗﻨﮭﺎﯾﻲ اﯾﻦ ﻣﻌﺠﻮن رو درﺳﺖ ﻛﺮدي ﭘﺎﺗﺮ؟‬‫ھﺮي ﺑﮫ اﺳﻨﯿﭗ ﻧﮕﺎه ﻛﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻠﮫ ﭘﺮﻓﺴﻮر‪..‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻛﯿﻔﺖ رو ﺧﺎﻟﻲ ﻛﻦ ﭘﺎﺗﺮ‪...‬‬
‫ﺑﺎ ﻓﺮﯾﺎد اﺳﻨﯿﭗ ھﻤﮫ ﺑﮫ ﺳﻤﺖ آﻧﮭﺎ ﺑﺮﮔﺸﺘﻨﺪ‪....‬‬
‫ھﺮي ﺑﮫ آراﻣﻲ ﻛﯿﻔﺶ را ﺑﺮداﺷﺖ و ﺗﻤﺎم ﻛﺎﺑﮭﺎﯾﺶ را روي ﻣﯿﺰ ﮔﺬاﺷﺖ‪...‬اﺳﻨﯿﭗ ھﻤﮫ ﻛﺘﺎﺑﮭﺎ را ﺑﺮرﺳﻲ‬
‫ﻛﺮد و وﻗﺘﻲ ﭼﯿﺰي ﭘﯿﺪا ﻧﻜﺮد ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬ﯾﻚ ﺷﯿﺸﮫ از ﻣﻌﺠﻮﻧﺘﻮن رو روي ﻣﯿﺰم ﺑﺬارﯾﺪ‪...‬‬
‫وﻗﺘﻲ اﺳﻨﯿﭗ از ﻣﯿﺰ اوﻧﮭﺎ دور ﺷﺪ رون ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ ﻛﮫ داﺷﺘﻢ ﻣﯿﻤﺮدم‪...‬‬
‫ھﺮﻣﯿﻮن ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﻲ ﻛﺸﯿﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺣﺎﻟﺶ ﮔﺮﻓﺘﮫ ﺷﺪ‪..‬‬
‫ھﺮي‪:‬اوﻧﻢ ﺑﺪﺟﻮري‪...‬‬
‫وﻗﺘﻲ زﻧﮓ ﺧﻮرد ھﺮي ﻛﯿﻔﺶ را ﺑﺮداﺷﺖ و ھﻤﺮاه رون و ھﺮﻣﯿﻮن از ﻛﻼس‬
‫ﺧﺎرج ﺷﺪ‪...‬آﻧﮭﺎ ﺑﮫ ﻃﺮف ﻛﻼس دﻓﺎع در ﺑﺮاﺑﺮ ﺟﺎدوي ﺳﯿﺎه رﻓﺘﻨﺪ و در ﺟﻠﻮﺗﺮﯾﻦ ﺻﻨﺪﻟﻲ‬
‫ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ‪...‬ھﻤﮫ وﻗﺘﻲ وارد ﻛﻼس ﻣﻲ ﺷﺪﻧﺪ ﺗﻌﺠﺐ ﻣﻲ ﻛﺮدﻧﺪ‪...‬ﭼﻮن ﻛﻼس ﻧﺴﺒﺖ ﺑﮫ ﺳﺎل ﻗﺒﻞ ﺧﯿﻠﻲ‬
‫ﺑﺰرﮔﺘﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد‪...‬داﻣﺒﻠﺪور وارد ﻛﻼس ﺷﺪ و در را ﺑﺴﺖ‪....‬‬
‫ از اﯾﻨﻜﮫ ﺷﻤﺎ رو در اﯾﻦ ﻛﻼس ﻣﻲ ﺑﯿﻨﻢ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻢ‪...‬اﻣﯿﺪوارم ﺳﺎل ﺧﻮﺑﻲ رو ﺑﺎ ھﻢ داﺷﺘﮫ ﺑﺎﺷﯿﻢ‪ ...‬ﺗﻮ‬‫اﯾﻦ ﻛﻼس ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻛﺎرھﺎي ﻋﻤﻠﻲ ﻣﻲ ﻛﻨﯿﻢ و ﺟﺎدوھﺎﯾﻲ رو ﻛﮫ ﺑﺮاﺗﻮن ﻻزﻣﮫ ﯾﺎد ﻣﻲ ﮔﯿﺮﯾﺪ ‪...‬اﻣﺮوز‬
‫ﻃﻠﺴﻢ ﭘﺎﺗﺮوﻧﻮس را ﯾﺎد ﻣﻲ ﮔﯿﺮﯾﺪ‪...‬ﺑﺎ ﺷﺮاﯾﻄﻲ ﻛﮫ دارﯾﻢ اﯾﻦ ﻃﻠﺴﻢ ﻣﮭﻤﺘﺮ از ﺑﻘﯿﺴﺖ‪...‬‬
‫اﻓﺮادي ﻛﮫ ﻗﺒﻼ ﻋﻀﻮ اﻟﻒ‪.‬دال ﺑﻮدن ﺑﮫ ھﻢ ﻧﮕﺎه ﻛﺮدﻧﺪ و ﻟﺒﺨﻨﺪي زدﻧﺪ‪...‬‬
‫ ﺣﺎﻻ ﻃﻠﺴﻢ رو ﺑﻌﺪ از ﻣﻦ ﺗﻜﺮار ﻛﻨﯿﺪ‪...‬اﻛﺴﭙﻜﺘﻮﭘﺎﺗﺮوﻧﻮم‪...‬‬‫ اﻛﺴﭙﻜﺘﻮ ﭘﺎﺗﺮوﻧﻮم‪...‬‬‫ ﺧﯿﻠﻲ ﺧﻮب‪...‬ﺣﺎﻻ ﺑﻠﻨﺪ ﺑﺸﯿﺪ و ﺑﯿﺎﯾﺪ ﺟﻠﻮي ﻛﻼس‪...‬‬‫ھﻤﮫ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪﻧﺪ ﺑﮫ ﺟﻠﻮي ﻛﻼس رﻓﺘﻨﺪ‪...‬‬
‫ ﺣﺎﻻ ﻛﻲ ﻣﻲ ﺗﻮﻧﮫ در ﻣﻮرد ﻃﻠﺴﻢ ﭘﺎﺗﺮوﻧﻮس ﺗﻮﺿﯿﺢ ﺑﺪه؟‬‫ﻃﺒﻖ ﻣﻌﻤﻮل ھﻤﮫ ﺑﮫ ھﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎه ﻛﺮدﻧﺪ‪...‬اﻣﺎ ھﺮﻣﯿﻮن ﺑﮫ ھﺮي ﻧﮕﺎه ﻛﺮد‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪202‬‬


‫ ﭼﯿﮫ؟‬‫ ﺷﻤﺎ ﻣﻲ ﺧﻮاﯾﻦ ﭼﯿﺰي ﺑﮕﯿﻦ آﻗﺎي ﭘﺎﺗﺮ؟‬‫ھﺮي ﺑﮫ داﻣﺒﻠﺪور ﻧﮕﺎه ﻛﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﺐ‪...‬ﻃﻠﺴﻢ ﭘﺎﺗﺮوﻧﻮس ﺑﺮاي ﻣﻘﺎﺑﻠﮫ ﺑﺎ دﯾﻮاﻧﮫ ﺳﺎز ھﺎ ﺑﮫ ﻛﺎر‬
‫ﻣﯿﺮه‪...‬ھﻤﻮن ﻃﻮر ﻛﮫ ﻣﻲ دوﻧﯿﻢ وﻗﺘﻲ دﯾﻮاﻧﮫ ﺳﺎزي در ﺟﺎﯾﻲ ﺑﺎﺷﮫ ھﯿﭻ اﺣﺴﺎس ﺷﺎدي وﺟﻮد ﻧﺨﻮاھﺪ‬
‫داﺷﺖ‪....‬ﭘﺲ ﺷﺨﺼﻲ ﻛﮫ ﻣﻲ ﺧﻮاد ﺑﺎ دﯾﻮاﻧﮫ ﺳﺎزھﺎ ﻣﺒﺎرزه ﻛﻨﮫ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ اﺣﺴﺎس ﻧﺎﻣﯿﺪي ﻣﺒﺎرزه ﻛﻨﮫ ﺗﺎ‬
‫ﺑﺘﻮﻧﮫ ﭘﺸﺘﯿﺒﺎن ﺧﻮدﺷﻮ ﺑﺴﺎزه‪..‬ﺑﺮاي اﯾﻦ ﻛﺎر ﺑﺎﯾﺪ ﯾﻚ ﺧﺎﻃﺮه ﺷﺎد ﺑﺎﺷﮫ‪...‬ﯾﻚ ﺧﺎﻃﺮه اي ﻛﮫ ﺑﺘﻮﻧﮫ ﭘﺸﺘﯿﺒﺎن‬
‫رو ﺑﺴﺎزه و از اون ﺣﻤﺎﯾﺖ ﻛﻨﮫ‪....‬‬
‫وﻗﺘﻲ ھﺮي ﺣﺮﻓﺶ را ﺗﻤﺎم ﻛﺮد ﺑﮫ دورو ﺑﺮش ﻧﮕﺎه ﻛﺮد و دﯾﺪ ھﻤﮫ دارن ﺑﮫ او ﻧﮕﺎه ﻣﻲ ﻛﻨﻨﺪ‪...‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور‪:‬ﻛﺎﻣﻞ ﺗﺮﯾﻦ و ﻣﻔﯿﺪﺗﺮﯾﻦ ﺗﻮﺿﯿﺢ ‪ ١٠....‬اﻣﺘﯿﺎز ﺑﺮاي ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور‪...‬‬
‫ھﺮﻣﯿﻮن و رون ﻟﺒﺨﻨﺪي زدﻧﺪ‪...‬ﺗﺎ ﺗﻤﻮم ﺷﺪن ﻛﻼس ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﭽﮫ ھﺎ ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪن ﺑﺨﺎر ﻧﻘﺮه اي رﻧﮕﻲ رو‬
‫درﺳﺖ ﻛﻨﻨﺪ و داﻣﺒﻠﺪور ﺑﮫ ھﺮي و ھﺮﻣﯿﻮن و ﺟﯿﻨﻲ ‪ ١٠‬اﻣﺘﯿﺎز دﯾﮕﮫ ﺑﮫ ﺧﺎﻃﺮ ﭘﺸﺘﯿﺒﺎﻧﻲ ﻛﮫ درﺳﺖ‬
‫ﻛﺮده ﺑﻮدن داد و وﻗﺘﻲ زﻧﮓ ﺧﻮرد داﻣﺒﻠﺪور ﺑﮫ ھﺮي ﮔﻔﺖ ﻛﮫ ﺳﺎﻋﺖ ﺷﺸﻮ ﻧﯿﻢ ﺑﮫ ﻛﻼس ﺑﯿﺎد ﺗﺎ ﭼﻔﺖ‬
‫ﺷﺪﮔﻲ رو ﺗﻤﺮﯾﻦ ﻛﻨﻨﺪ‪......‬ﺑﻌﺪ از ﺗﻤﻮم ﺷﺪن ﻛﻼس ھﺮي رﻓﺖ ﺗﺎ ﭘﯿﺶ از ﻧﮭﺎر ﺑﺎ ﻣﻚ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ﺣﺮف‬
‫ﺑﺰﻧﺪ‪...‬وﻗﺘﻲ ﺟﻠﻮي ﻣﺠﺴﻤﮫ رﺳﯿﺪ ﻣﻚ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ از اﺗﺎﻗﺶ ﺧﺎرج ﺷﺪه ﺑﻮد داﺷﺖ ﺑﮫ اﻧﺘﮭﺎي راھﺮو ﻣﻲ‬
‫رﺳﯿﺪ‪...‬‬
‫ھﺮي‪:‬ﭘﺮﻓﺴﻮر ﻣﻚ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ !!‬
‫ﻣﻚ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ اﯾﺴﺘﺎد و ﺑﺮﮔﺸﺖ‪...‬ھﺮي ﺧﻮدش را ﺑﮫ او رﺳﺎﻧﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻲ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﺎھﺎﺗﻮن ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻢ‪...‬‬
‫ در ﻣﻮرد ﭼﻲ ﭘﺎﺗﺮ؟‬‫ ﺧﺐ‪...‬راﺳﺘﺶ ﭘﺮﻓﺴﻮر ﻣﻦ ﻣﻲ ﺧﻮام ﺑﺎ ﺑﭽﮫ ھﺎ ﻛﺎر ﻛﻨﻢ‪..‬ﻣﻨﻈﻮرم اﯾﻨﻜﮫ‪...‬‬‫ ﻣﻲ ﺧﻮاي اون ﮔﺮوھﺘﻮ دوﺑﺎه راه ﺑﻨﺪازي؟‬‫ ﺑﻠﮫ‪...‬‬‫ﻣﻚ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻲ ﮔﻔﺖ‪:‬اﯾﻦ ﻋﺎﻟﯿﮫ‪...‬ﺣﺎﻻ ﭼﮫ ﻣﺸﻜﻠﻲ داري؟‬
‫ ﺑﮭﺘﺮﯾﻦ زﻣﺎن ﺑﻌﺪ از ﺳﺎﻋﺖ ‪ ٩‬ﺷﺒﮫ ﻛﮫ ھﻢ ﺑﭽﮫ ھﺎ ﺑﺘﻮﻧﻦ ﺑﮫ ﺗﻜﺎﻟﯿﻔﺸﻮن ﺑﺮﺳﻦ و ھﻢ ﻛﺴﻲ ﺑﺎ ﺧﺒﺮ‬‫ﻧﺸﮫ‪...‬اﻣﺎ‪...‬‬
‫ ﻣﻲ دوﻧﻢ‪...‬ﻛﺴﻲ ﺣﻖ ﻧﺪاره ﺑﻌﺪ از ﺳﺎﻋﺖ ‪ ٨‬ﺷﺐ ﺗﻮ راھﺮو ھﺎ ﺑﺎﺷﮫ‪...‬‬‫ ﻣﺎ ﻓﻜﺮ ﻛﺮدﯾﻢ ﺷﻤﺎ ﺑﺎ ﻛﺎرﮔﺎه ﻓﺎﺳﺘﺮ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﯿﺪ و ازﺷﻮن اﺟﺎزه ﺑﮕﯿﺮﯾﺪ‪...‬‬‫ﻣﻚ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ﻓﻜﺮ ﻛﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺳﺎﻋﺖ ﺷﺶ ﻋﺼﺮ ﺑﯿﺎ ﺑﮫ دﻓﺘﺮم ﭘﺎﺗﺮ‪...‬ﺑﺒﯿﻨﻢ ﭼﻲ ﻛﺎر ﻣﻲ ﺗﻮﻧﻢ ﺑﻜﻨﻢ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪203‬‬


‫ ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ ﭘﺮﻓﺴﻮر‪...‬اﻣﺎ ﻣﻦ رﻣﺰ رو ﻧﻤﻲ دوﻧﻢ‪...‬‬‫ آه‪..‬درﺳﺘﮫ‪...‬رﻣﺰ آﻟﺒﻮس داﻣﺒﻠﺪوره‪...‬‬‫وﻗﺘﻲ ھﺮي ﺳﺎﻋﺖ ﺷﺶ ﻋﺼﺮ وارد دﻓﺘﺮ ﺷﺪ ﻣﻚ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ و ﻛﺎراﮔﺎه را دﯾﺪ ﻛﮫ رو ﺑﮫ روي ھﻢ ﻧﺸﺴﺘﮫ‬
‫اﻧﺪ و ﻣﺸﻐﻮل ﺻﺤﺒﺖ ھﺴﺘﻨﺪ‪...‬‬
‫ﻣﻚ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ‪:‬ﻟﻄﻔﺎ ﺑﺸﯿﻦ ﭘﺎﺗﺮ‪...‬‬
‫ھﺮي ﻛﻨﺎر ﻣﻚ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ﻧﺸﺴﺖ و ﺑﮫ ﻛﺎراﮔﺎه ﻧﮕﺎه ﻛﺮد‪...‬‬
‫ﻛﺎراﮔﺎه‪:‬ﻣﻲ ﺧﻮام ﺧﻮدت در ﻣﻮرد ﮔﺮوھﺖ ﺗﻮﺿﯿﺢ ﺑﺪي آﻗﺎي ﭘﺎﺗﺮ‪...‬‬
‫ ﺧﺐ‪...‬ﻣﺎ اﯾﻦ ﮔﺮوه رو ﺑﺮاي ﻣﺒﺎرزه ﺑﺎ وﻟﺪﻣﻮرت درﺳﺖ ﻛﺮدﯾﻢ‪...‬‬‫ﻛﺎراﮔﺎه ﺣﺮف ھﺮي را ﻗﻄﻊ ﻛﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺮاي ﭼﻲ ﻣﻲ ﺧﻮاي ھﻤﭽﯿﻦ ﮔﺮوھﻲ رو دوﺑﺎره راه ﺑﻨﺪازي؟‬
‫ ﻣﻌﻠﻮﻣﮫ ﺑﺮاي ﭼﻲ‪...‬ﺑﺮاي اﯾﻨﻜﮫ ﺑﮫ دوﺳﺘﺎﻧﻢ ﻛﻤﻚ ﮔﻨﻢ ﻛﮫ از ﺧﻮدﺷﻮن و ﺧﺎﻧﻮداﺷﻮن در ﻣﻘﺎﺑﻞ اون‬‫ﻋﻮﺿﻲ ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ ﻛﻨﻨﺪ‪...‬‬
‫ﻛﺎراﮔﺎه ﺧﻨﺪﯾﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﯾﻌﻨﻲ ﻣﻲ ﺗﻮﻧﻦ ﺟﻠﻮي ﻣﺮﮔﺨﻮارھﺎ ﺑﺎﯾﺴﺘﻦ‪...‬اوﻧﻢ ﺑﺎ ﺑﺎ اﯾﻦ ﻃﻠﺴﻢ ھﺎ‪...‬‬
‫ھﺮي‪:‬وﻟﻲ اوﻧﺎ ﺗﻮﻧﺴﺘﻦ ﺳﺎل ﭘﻨﺠﻢ ﺗﻮي وزارﺗﺨﻮﻧﮫ دو ﺳﺎﻋﺖ ﺑﺎ ﻣﺮﮔﺨﻮارھﺎ ﺑﺠﻨﮕﻦ‪...‬‬
‫ﻛﺎراﮔﺎه ﻓﻜﺮ ﻛﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺣﺎﻻ ﻛﮫ ﺧﻮدت ﻣﻲ ﺧﻮاي اﺷﻜﺎﻟﻲ ﻧﺪاره‪...‬اﺳﻢ اون ﻛﺴﺎﯾﻲ رو ﻛﮫ ﻣﻲ ﺧﻮان‬
‫ﺗﻮ ﮔﺮوھﺖ ﺑﺎﺷﻦ ﺑﮫ ﻣﻦ ﺑﺪه‪...‬ھﺮ ﻛﺪوم از اوﻧﺎ ﯾﻚ اﺟﺎزه ﻧﺎﻣﮫ از ﻣﻦ ﻣﻲ ﮔﯿﺮن‪ ...‬اﻣﺎ ﯾﺎدت ﺑﺎﺷﮫ اﯾﻦ‬
‫اﺟﺎزه ﻧﺎﻣﮫ ﻓﻘﻂ ﺑﺮاي ﮔﺮوه ﺗﻮ ﺧﻮاھﺪ ﺑﻮد و ﺗﻮي اوﻧﻢ ذﻛﺮ ﺧﻮاھﺪ ﺷﺪ ﻛﮫ اﻋﺘﺒﺎرش از ﺳﺎﻋﺖ ‪ ٩‬ﺗﺎ ده و‬
‫ﻧﯿﻤﮫ‪...‬در ﺿﻤﻦ ﭼﻨﺪ روز در ھﻔﺘﮫ اﺳﺖ؟‬
‫ ﺳﮫ روز‪...‬ﺷﻨﺒﮫ ھﺎ‪،‬ﺳﮫ ﺷﻨﺒﮫ ھﺎ و ﭘﻨﺠﺸﻨﺒﮫ ھﺎ‪....‬‬‫ھﺮﻣﯿﻮن وﻗﺘﻲ اﯾﻦ ﺧﺒﺮ را ﺷﻨﯿﺪ از ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻲ ﻓﺮﯾﺎد ﻛﺸﯿﺪ‪...‬‬
‫ اﯾﻦ ﻋﺎﻟﯿﮫ‪...‬‬‫ھﺮي‪:‬ﻣﯿﺸﮫ ﯾﻜﻢ آروم ﺑﺎﺷﻲ‪...‬‬
‫ﺗﻤﺎم اﻓﺮادي ﻛﮫ در ﺳﺎﻟﻦ ﻋﻤﻮﻣﻲ ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور ﺑﻮدﻧﺪ ﺑﺎ اﯾﻦ ﻓﺮﯾﺎد ھﺮﻣﯿﻮن ﺑﮫ آﻧﮭﺎ ﻧﮕﺎه ﻛﺮدﻧﺪ‪...‬‬
‫ھﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﺣﺎﻻ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮭﺸﻮن ﺑﮕﯿﻢ‪...‬‬
‫ﺟﯿﻨﻲ‪:‬ﻓﻜﺮ ﻣﻲ ﻛﻨﯿﺪ ﻣﯿﺎن؟‬
‫رون‪:‬ﺗﻌﺪادﯾﺸﻮن ﻧﻤﯿﺎن‪...‬ﻣﻦ اﯾﻨﻮ ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪204‬‬


‫ھﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﺑﺮﻋﻜﺲ ﻣﻦ ﻓﻜﺮ ﻣﻲ ﻛﻨﻢ ﺗﻌﺪاد ﺑﯿﺸﺘﺮي ﺑﯿﺎن‪...‬ﺣﺎﻻ ھﻤﮫ ﻣﻲ دوﻧﻦ ﻛﮫ ھﺮي درﺳﺖ ﻣﻲ‬
‫ﮔﻔﺘﮫ‪...‬اوﻧﺎ ﻣﯿﺎن ﺗﺎ ھﺮي ﺑﮭﺸﻮن ﯾﺎد ﺑﺪه ﻛﮫ ﭼﮫ ﻃﻮر ﺑﺎ ﻣﺮﮔﺨﻮارھﺎ ﺑﺠﻨﮕﻨﺪ‪..‬‬
‫ھﺮي ﺑﮫ ھﺮﻣﯿﻮن و ﺟﯿﻨﻲ ﻧﮕﺎه ﻛﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺎﺧﺒﺮ ﻛﺮدن دﯾﮕﺮان ﺑﺎ ﺷﻤﺎ‪...‬ﻓﻘﻂ ﺑﮫ ﻛﺴﺎﯾﻲ ﺑﮕﯿﻦ ﻛﮫ‬
‫اﻋﺘﻤﺎد دارﯾﻦ و ﺑﮭﺸﻮن ﺑﮕﯿﻦ ﻛﮫ ﺗﺎﭘﺲ ﻓﺮدا ﻓﺮﺻﺖ دارن ﻛﮫ ﺗﺼﻤﯿﻤﺸﻮﻧﻮ ﺑﮕﯿﺮن‪...‬ﭼﻮن ﻣﻦ ﭘﺲ ﻓﺮدا‬
‫ﺑﺎﯾﺪ اﺳﺎﻣﯿﺸﻮﻧﻮ ﺑﮫ ﻛﺎراﮔﺎه ﺑﺪم‪...‬‬
‫******‬
‫دو روز ﺑﻌﺪ ھﺮﻣﯿﻮن ﻟﯿﺴﺘﻲ ﺑﮫ دﺳﺖ ھﺮي داد و ﮔﻔﺖ ‪ ٤٠:‬ﻧﻔﺮ ﮔﻔﺘﻦ ﻛﮫ ﻣﻲ ﯾﺎن‪...‬‬
‫ھﺮي ﺑﮫ ﻟﯿﺴﺖ ﻧﮕﺎه ﻛﺮد و اﺳﻢ ھﺎي آﺷﻨﺎي زﯾﺎي دﯾﺪ‪...‬‬
‫رون ‪ ٤٠:‬ﻧﻔﺮ؟‬
‫ھﺮي‪:‬اﯾﻦ ﺑﯿﺸﺘﺮ از اون ﭼﯿﺰي ﺑﻮد ﻛﮫ اﻧﺘﻈﺎرش رو داﺷﺘﻢ‪...‬‬
‫ﺟﯿﻨﻲ‪:‬ﻣﺎ ھﻢ ھﻤﯿﻦ ﻃﻮر‪...‬راﺳﺘﺶ اﻓﺮاد ﺑﯿﺸﺘﺮي ﻛﮫ ﻣﻲ ﺷﻨﯿﺪن ﻣﻲ ﺧﻮاﺳﺘﻦ ﺑﯿﺎن‪...‬‬
‫ھﺮي ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻲ رم ﺑﮫ دﻓﺘﺮ ﻛﺎراﮔﺎه ﺗﺎ اﯾﻨﺎ رو ﺑﮭﺶ ﺑﺪم‪...‬‬
‫ھﺮي ﺑﮫ ﻃﺒﻘﮫ ﺳﻮم ﺟﺎﯾﻲ ﻛﮫ دﻓﺘﺮ ﻛﺎراﮔﺎه در اوﻧﺠﺎ ﺑﻮد رﻓﺖ‪...‬وﻗﺘﻲ ﺟﻠﻮي دﻓﺘﺮرﺳﯿﺪ در را زد‪...‬‬
‫ ﺑﯿﺎ ﺗﻮ!‬‫ھﺮي وارد دﻓﺘﺮ ﺷﺪ و در را ﺑﺴﺖ‪...‬دﻓﺘﺮ ﻛﺎراﮔﺎه ﺳﺎه ﺑﻮد‪...‬ﻛﻨﺎر ﭘﻨﺠﺮه ﯾﻚ ﻣﯿﺰ ﮔﺬاﺷﺘﮫ ﺑﻮدﻧﺪ و ﺟﻠﻮي‬
‫آن ھﻢ ﺳﮫ ﺗﺎ ﺻﻨﺪﻟﻲ ﺑﻮد‪...‬روي دﯾﻮار ﻋﻜﺲ ھﺎﯾﻲ از ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﻣﺮﮔﺨﻮار ﭼﺴﺒﺎﻧﺪه ﺑﻮدﻧﺪ و ﯾﻚ ﮔﻠﺪان ھﻢ‬
‫در ﮔﻮﺷﮫ اﺗﺎق ﮔﺬاﺷﺘﮫ ﺑﻮدﻧﺪ‪...‬ﭘﺮده ھﺎ ﻛﺸﯿﺪه ﺷﺪه ﺑﻮد و ﻧﻮر ﺧﻮرﺷﯿﺪ اﺗﺎق را روﺷﻦ ﻛﺮده‬
‫ﺑﻮد‪...‬ﻛﺎراﮔﺎه ﺟﻮان ﭘﺸﺖ ﻣﯿﺰش ﻧﺸﺴﺘﮫ ﺑﻮد و ﺟﻠﻮﯾﺶ ﭼﻨﺪﺗﺎ ﭘﺮوﻧﺪه ﺑﻮد‪...‬‬
‫ﻛﺎراﮔﺎه ﺑﮫ ھﺮي ﻧﮕﺎه ﻛﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺸﯿﻨﯿﺪ آﻗﺎي ﭘﺎﺗﺮ‪..‬‬
‫ھﺮي در دوﻣﯿﻦ ﺻﻨﺪﻟﻲ ﻧﺸﺴﺖ و از ﻛﯿﻔﺶ ﻟﯿﺴﺖ را ﺑﺮداﺷﺖ و روي ﻣﯿﺰ ﮔﺬاﺷﺖ‪...‬‬
‫ اﯾﻨﺎ اﺳﻢ ﻛﺴﺎﯾﯿﮫ ﻛﮫ ﻋﻀﻮ ﺷﺪن‪...‬‬‫ﻛﺎراﮔﺎه ﻟﯿﺴﺖ را ﺑﺮداﺷﺖ و ﺑﮫ آن ﻧﮕﺎه ﻛﺮد‪....‬‬
‫‪ ٤٠‬ﻧﻔﺮ‪...‬ﺧﺐ ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﮫ ﺻﺒﺮ ﻛﻦ ﺗﺎ اﺟﺎزه ﻧﺎﻣﮫ ھﺎ را ﺣﺎﺿﺮ ﻛﻨﻢ‪...‬‬‫ﻛﺎراﮔﺎه ﺗﻌﺪاد زﯾﺎدي ﻛﺎﻏﺬ از داﺧﻞ ﻣﯿﺰش ﺑﯿﺮون آورد و ﮔﻔﺖ ‪:‬ﻟﯿﺴﺖ رو ﺑﺮدار و اﺳﻤﮭﺎ رو ﺑﺨﻮن‪...‬‬
‫ھﺮي ﻟﯿﺴﺖ را ﺑﺮداﺷﺖ‪...‬اوﻟﯿﻦ اﺳﻢ ‪،‬اﺳﻢ ﺧﻮدش ﺑﻮد‪....‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪205‬‬


‫ ھﺮي ﭘﺎﺗﺮ‪...‬ﺟﯿﻨﻲ وﯾﺰﻟﻲ‪...‬ھﺮﻣﯿﻮن ﮔﺮاﻧﺠﺮ‪...‬ﻧﻮﯾﻞ ﻻﻧﮕﺒﺎﺗﻮم‪...‬رون وﯾﺰﻟﻲ‪...‬‬‫ھﺮ اﺳﻤﻲ را ﻛﮫ ﻣﻲ ﺧﻮاﻧﺪ ﻛﺎراﮔﺎه آن را روي ﺗﻜﮫ ﻛﺎﻏﺬ ﻣﻲ ﻧﻮﺷﺖ و ﻛﻨﺎر ﻣﻲ ﮔﺬاﺷﺖ‪...‬ﺑﻌﺪ از ﻧﯿﻢ‬
‫ﺳﺎﻋﺖ اﺳﻢ ھﺎ ﺗﻤﺎم ﺷﺪ و ھﺮي ﻧﻔﺲ راﺣﺘﻲ ﻛﺸﯿﺪ‪...‬‬
‫ اﯾﻨﺎ ھﻢ از اﺟﺎزه ﻧﺎﻣﮫ ھﺎ‪....‬‬‫ ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ آﻗﺎي ﻓﺎﺳﺘﺮ‪...‬‬‫ھﺮي اﺟﺎزه ﻧﺎﻣﮫ ھﺎ را ﺑﺮداﺷﺖ و از دﻓﺘﺮ ﺧﺎرج ﺷﺪ‪...‬ﺟﯿﻨﻲ و ھﺮﻣﯿﻮن ﻗﺒﻮل ﻛﺮدﻧﺪ ﺗﺎ اﺟﺎزه ﻧﺎﻣﮫ ھﺎ‬
‫را ﺑﮫ ﺑﭽﮫ ﺑﺪن و ﭼﻮن اون روز ﺷﻨﺒﮫ ﺑﻮد ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺘﻦ اوﻟﯿﻦ ﺟﻠﺴﮫ رو ھﻢ ﺷﺐ ﺑﺮﮔﺬار ﻛﻨﻨﺪ‪...‬ھﺮي‬
‫ودوﺳﺘﺎﻧﺶ ﺳﺎﻋﺖ ‪ 9‬ﺷﺐ از ﺳﺎﻟﻦ ﻋﻤﻮﻣﻲ ﺧﺎرج ﺷﺪن و ﺑﮫ ﻃﺒﻘﮫ ھﻔﺘﻢ رﻓﺘﻨﺪ‪...‬در راه ﭼﻨﺪ ﺑﺎر ﺗﻮﺳﻂ‬
‫ﻛﺎراﮔﺎھﺎن ﻣﺘﻮﻗﻒ ﺷﺪﻧﺪ وﻟﻲ وﻗﺘﻲ اﺟﺎزه ﻧﺎﻣﮫ ھﺎ را ﻧﺸﺎن دادﻧﺪ ھﯿﭻ ﻛﺲ ﺟﻠﻮي آﻧﮭﺎ را ﻧﮕﺮﻓﺖ‪...‬آﻧﮭﺎ‬
‫ﺟﻠﻮي اﺗﺎق ﻧﯿﺎزﻣﻨﺪي ھﺎ اﯾﺴﺘﺎدﻧﺪ و ھﺮي ﺳﮫ ﺑﺎر ﺟﻠﻮي ﻗﺴﻤﺖ ﺧﺎﻟﻲ دﯾﻮار ﻗﺪم زد‪...‬ﺑﺎز ھﻢ اﺗﺎق ﺑﮫ‬
‫ھﻤﺎن ﺻﻮرﺗﻲ ﺑﻮد ﻛﮫ ﺗﺎﺑﺴﺘﺎن دﯾﺪه ﺑﻮدﻧﺪ و ﻓﻘﻂ اﺗﺎق ﺑﺰرﮔﺘﺮ از ﻗﺒﻞ ﺷﺪه ﺑﻮد‪...‬ﺑﻌﺪ از ده دﻗﯿﻘﮫ ھﺮ‬
‫‪٤٠‬ﻧﻔﺮ آﻣﺪﻧﺪ و ﺟﻠﻮي ھﺮي ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ‪....‬‬
‫ھﺮي ﺑﮫ آﻧﮭﺎ ﻧﮕﺎه ﻛﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬از اﯾﻨﻜﮫ اوﻣﺪﯾﻦ ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ‪....‬اﻣﺴﺎل ﺳﺎل ﺳﺨﺘﻲ ﺧﻮاھﯿﻢ‬
‫داﺷﺖ‪....‬ﻣﺮﮔﺨﻮارھﺎي وﻟﺪﻣﻮرت دارن زﯾﺎد ﻣﯿﺸﻦ‪...‬ﻣﺎ ﺑﺎﯾﺪ اوﻧﻘﺪر ﺗﻤﺮﯾﻦ ﻛﻨﯿﻢ ﺗﺎ ﺑﺘﻮﻧﯿﻢ ﺟﻠﻮي اوﻧﺎرو‬
‫ﺑﮕﯿﺮﯾﻢ‪....‬اﯾﻦ ﻛﺎر ﺳﺎده ﻧﯿﺴﺖ‪ ...‬ﻣﻨﻈﻮرم اﯾﻨﻜﮫ ﻣﺒﺎرزه ﻛﺮدن ﺑﺎ ﻣﺮﮔﺨﻮارھﺎ اﺻﻼ ﺳﺎده‬
‫ﻧﯿﺴﺖ‪...‬ﺑﻌﻀﻲ وﻗﺘﮭﺎ ﻣﻦ ﺧﻮدم ﻣﺮگ رو ﺟﻠﻮي ﭼﺸﺎم دﯾﺪم‪...‬وﻗﺘﻲ داري ﻣﺒﺎرزه ﻣﻲ ﻛﻨﻲ‪...‬وﻗﺘﻲ ﻛﺴﻲ‬
‫ﻧﯿﺴﺖ ﻛﮫ ﻛﻤﻜﺖ ﻛﻨﮫ‪ ...‬وﻗﺘﻲ ﻓﻘﻂ ﺧﻮدﺗﻲ و ﺧﻮدت‪...‬ﻣﺒﺎرزه ﺧﯿﻠﻲ ﺳﺨﺘﮫ‪...‬ﻣﺪام اﺣﺴﺎس ﻣﻲ ﻛﻨﻲ ﻛﮫ‬
‫ھﺮ ﻟﺤﻈﮫ ﻣﻤﻜﻨﮫ ﺑﻤﯿﺮي و ھﯿﭻ ﻛﺲ ﻧﯿﺴﺖ ﻛﮫ ﻛﻤﻜﺖ ﻛﻨﮫ و از اون ﻣﻨﺠﻼﺑﻲ ﻛﮫ ﮔﺮﻓﺘﺎرش ﺷﺪي رھﺎت‬
‫ﻛﻨﮫ‪...‬‬
‫ھﺮي ﻟﺤﻈﮫ اي ﻣﻜﺚ ﻛﺮد و ﺑﮫ ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﮫ رو ﺑﮫ روﯾﺶ ﻧﺸﺴﺘﮫ ﺑﻮدﻧﺪ ﻧﮕﺎه ﻛﺮد‪...‬ھﻤﮫ داﺷﺘﻦ ﺑﮫ او ﻧﮕﺎه‬
‫ﻣﻲ ﻛﺮدﻧﺪ و ھﯿﭻ ﻛﺪام ﺣﺮﻓﻲ ﻧﻤﻲ زد‪...‬‬
‫ ﻣﻦ ھﻤﮫ اﯾﻨﺎرو اﺣﺴﺎس ﻛﺮدم‪...‬وﻗﺘﻲ ﻗﺒﻮل ﻛﻨﯿﺪ ﻛﮫ ھﻤﺮاه ﻣﻦ ﺑﺎﺷﯿﺪ دﯾﮕﮫ راه ﺑﺮﮔﺸﺘﻲ ﻧﺨﻮاھﯿﺪ‬‫داﺷﺖ‪....‬ﺷﻤﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺷﺐ و روز ﺗﻤﺮﯾﻦ ﻛﻨﯿﺪ ﺗﺎ آﻣﺎده ﺑﺸﯿﺪ‪...‬ﺑﺮاي ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ از ﺧﻮدﺗﻮن‪،‬ﺧﺎﻧﻮادﺗﻮن‪،‬و‬
‫دوﺳﺘﺎﻧﺘﻮن‪...‬اﮔﮫ ﻛﺴﻲ ﻧﻤﻲ ﺧﻮاد ﻣﻲ ﺗﻮﻧﮫ ھﻤﯿﻦ اﻻن ﺑﺮه‪....‬‬
‫ھﯿﭻ ﻛﺲ ﺣﺮﻓﻲ ﻧﺰد‪....‬‬
‫ﻟﻮﻧﺎ‪:‬ﻣﺎ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﺧﻮدﻣﻮﻧﻮ ﮔﺮﻓﺘﯿﻢ ھﺮي‪...‬‬
‫ﻧﻮﯾﻞ‪:‬درﺳﺘﮫ ھﺮي‪...‬ﻣﺎ ھﻤﮫ ﺧﻄﺮات رو ﻣﻲ دوﻧﯿﻢ‪...‬‬
‫ﺳﯿﻤﻮس‪:‬ﻣﺎ ھﻤﯿﺸﮫ ﻛﻨﺎرت ﺧﻮاھﯿﻢ ﺑﻮد ھﺮي‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪206‬‬


‫ھﺮي ﺑﮫ ھﻤﮫ اوﻧﮭﺎ ﻧﮕﺎه ﻛﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ‪...‬‬
‫ھﺮﻣﯿﻮن ﺑﮫ ﺳﺎﻋﺘﺶ ﻧﮕﺎه ﻛﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬اﻣﺮوز ﻧﻤﻲ ﺗﻮﻧﯿﻢ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﻛﻨﯿﻢ‪...‬وﻟﻲ از دوﺷﻨﺒﮫ ﻛﺎرﻣﻮن ﺷﺮوع‬
‫ﻣﯿﺸﮫ‪...‬‬
‫*****‬
‫دو ھﻔﺘﮫ از ﺷﺮوع ﻣﺪرﺳﮫ ﮔﺬﺷﺘﮫ ﺑﻮد و ﺗﻮ اﯾﻦ ﻣﺪت ھﺮي ﺧﯿﻠﻲ ﭼﯿﺰھﺎ ﯾﺎد ﮔﺮﻓﺘﮫ ﺑﻮد‪...‬ﺳﮫ روز در‬
‫ھﻔﺘﮫ ﺑﺎ ﺑﭽﮫ ھﺎ ﻛﺎر ﻣﻲ ﻛﺮد و ھﻤﮫ ﭼﯿﺰ رو ﻛﮫ ﻣﻲ دوﻧﺴﺖ ﺑﮫ اوﻧﮭﺎ ﯾﺎد ﻣﻲ داد‪....‬ﺗﻮي اﯾﻦ دو ھﻔﺘﮫ‬
‫ھﺮي ﺗﻮي ﭼﻔﺖ ﺷﺪﮔﻲ ھﻢ ﭘﯿﺸﺮﻓﺖ ﻛﺮده ﺑﻮد و ﺑﮫ راﺣﺘﻲ و ﺑﺪون ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﻲ ﻣﻲ ﺗﻮﻧﺴﺖ ﺟﻠﻮي‬
‫داﻣﺒﻠﺪور رو ﺑﮕﯿﺮه‪...‬اﺳﻨﯿﭗ ھﻢ در ﻛﻼس ﻣﻌﺠﻮن ﺳﺎزي ﺳﻌﻲ ﻣﻲ ﻛﺮد ﺑﮫ ذھﻦ ھﺮي ﻧﻔﻮذ ﻛﻨﮫ اﻣﺎ ﻧﻤﻲ‬
‫ﺗﻮاﻧﺴﺖ‪...‬ھﺮﻣﯿﻮن ھﻢ ﻣﻲ ﮔﻔﺖ ﻛﮫ ﺑﺎﯾﺪ اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع رو ﺑﮫ داﻣﺒﻠﺪور ﺑﮕﻦ اﻣﺎ ھﺮي ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻣﻲ ﻛﺮد‬
‫‪...‬ﺳﺎﻋﺖ ‪ ١١‬ﺷﺐ ﺑﻮد‪ ...‬ھﺮي و رون و ھﺮﻣﯿﻮن ﻧﺸﺴﺘﮫ ﺑﻮدﻧﺪ و داﺷﺘﻨﺪ ﺗﻜﺎﻟﯿﻔﻲ ﻛﮫ اﺳﻨﯿﭗ داده ﺑﻮد‬
‫رو اﻧﺠﺎم ﻣﻲ دادﻧﺪ ﻛﮫ ﻓﻮﻛﺲ ﻇﺎھﺮ ﺷﺪ‪...‬ﻓﻮﻛﺲ ﺟﻠﻮي ھﺮي ﻧﺸﺴﺖ و ﻧﺎﻣﮫ را ﺟﻠﻮي ھﺮي ﮔﺬاﺷﺖ‪...‬‬
‫ھﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﺑﺨﻮن ﺑﺒﯿﻨﯿﻢ ﭼﻲ ﻧﻮﺷﺘﮫ‪...‬‬
‫ھﺮي ﻧﺎﻣﮫ را ﺑﺎز ﻛﺮد و ﺷﺮوع ﺑﮫ ﺧﻮاﻧﺪن ﻛﺮد‪...‬‬
‫"آﻗﺎي ﭘﺎﺗﺮ وﻗﺘﺶ رﺳﯿﺪه ﻛﮫ ﺑﺪوﻧﯿﺪ ﻣﻦ ﻛﯿﻢ‪....‬ﻓﻮﻛﺲ ﺷﻤﺎ رو ﭘﯿﺶ ﻣﻦ ﻣﯿﺎره"‪...‬‬
‫رون‪:‬ﭘﺲ ﺑﻼﺧﺮه ﻣﻲ ﺧﻮاد ﺑﮕﮫ ﻛﯿﮫ‪...‬‬
‫ھﺮي ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﮫ ھﯿﭻ ﻛﺲ ﭼﯿﺰي ﻧﮕﯿﻦ ﺗﺎ ﺑﺮﮔﺮدم‪...‬‬
‫ﻓﻮﻛﺲ روي ﺷﺎﻧﮫ ھﺮي ﻧﺸﺴﺖ و ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﮫ ھﺮ دو در آﺗﺸﻲ ﺳﺮخ ﻏﯿﺐ ﺷﺪﻧﺪ‪...‬‬
‫ھﺮي در اﺗﺎﻗﻲ زﯾﺒﺎﯾﻲ ﻇﺎھﺮ ﺷﺪ‪...‬ھﻤﮫ ﭼﯿﺰ از ﺗﻤﯿﺰي ﻣﻲ درﺧﺸﯿﺪ‪...‬ھﺮي ﺑﮫ ﻣﺒﻞ ھﺎي ﻗﮭﻮه اي‬
‫رﻧﮕﻲ ﻛﮫ ﻛﻨﺎرﺷﺎن اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد ﻧﮕﺎه ﻛﺮد‪...‬ﻣﻌﻠﻮم ﺑﻮد ﻛﮫ ﻣﺒﻠﮭﺎ ﺧﯿﻠﻲ ﮔﺮان ﻗﯿﻤﺖ ھﺴﺘﻨﺪ‪...‬ﯾﻚ ﭘﻠﮫ ﻛﺎن ﺑﮫ‬
‫ﺻﻮرت ﻣﺎرﭘﯿﭽﻲ ھﻢ وﺟﻮد داﺷﺖ ﻛﮫ آﻧﺠﺎ را ﺑﮫ ﻃﺒﻘﮫ دوم وﺻﻞ ﻣﻲ ﻛﺮد‪...‬ﺳﮫ در ھﻢ رو ﺑﮫ روي‬
‫ھﺮي ﺑﻮد‪...‬روي دﯾﻮارﺗﺎﺑﻠﻮھﺎي ﻧﻘﺎﺷﻲ زﯾﺎدي از ﺟﻨﮕﻞ و درﯾﺎ وﺟﻮد داﺷﺖ ﻛﮫ ھﺮي از دﯾﺪن آﻧﮭﺎ‬
‫ﺗﻌﺠﺐ ﻛﺮد‪...‬وﻗﺘﻲ ھﺮي ﺑﺮﮔﺸﺖ ﺗﺎ ﺑﮫ ﭘﺸﺖ ﺳﺮش ھﻢ ﻧﮕﺎه ﻛﻨﺪ ﺧﺸﻜﺶ زد‪...‬ﺑﮫ ﺟﺎي دﯾﻮار ﺷﯿﺸﮫ‬
‫ﮔﺬاﺷﺘﮫ ﺑﻮدﻧﺪ و ﺑﯿﺮون ﺑﮫ ﻃﻮر ﻛﺎﻣﻞ دﯾﺪه ﻣﻲ ﺷﺪ‪...‬ھﻤﮫ ﺟﺎ ﭘﺮ از درﺧﺖ ﺑﻮد و ﭼﻤﻦ ﺳﺒﺰي ھﻢ روي‬
‫زﻣﯿﻦ دﯾﺪه ﻣﯿﺸﺪ‪....‬ﺟﻨﮕﻞ ﭼﻨﺪ ﻣﺘﺮي ﺑﺎ ﺧﺎﻧﮫ ﻓﺎﺻﻠﮫ داﺷﺖ اﻣﺎ ﯾﻜﻲ دو درﺧﺖ درﺳﺖ ﭘﺸﺖ ﺷﯿﺸﮫ ﺑﻮدﻧﺪ‬
‫و ﺷﺎﺧﮫ ھﺎﯾﺸﺎن ﺑﮫ آن ﭼﺴﺒﯿﺪه ﺑﻮد‪...‬‬
‫ ﭘﺎﺗﺮ !!‬‫ھﺮي ﺑﺎ ﺻﺪاي آﺷﻨﺎﯾﻲ ﺑﺮﮔﺸﺖ‪...‬از ﻣﺮدي ﻛﮫ رو ﺑﮫ روﯾﺶ ﻣﯿﺪﯾﺪ ﺧﺸﻜﺶ زده ﺑﻮد‪...‬ﺣﺘﻲ ﺗﻮاﻧﻲ ﺑﺮاي‬
‫ﺑﯿﺮون ﻛﺸﯿﺪن ﭼﻮب دﺳﺘﯿﺶ ﻧﺪاﺷﺖ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪207‬‬


‫ ﺗﻮ؟‬‫ ﺑﻠﮫ ﻣﻦ‪...‬‬‫ھﺮي ھﻨﻮز ﺑﮫ ﻣﺮد رو ﺑﮫ روﯾﺶ ﺧﯿﺮه ﺷﺪه ﺑﻮد‪....‬اﺻﻼ ﺑﺎور ﻧﻤﻲ ﻛﺮد ﻛﮫ‪....‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺎ ھﻤﺎن رداي ﺳﯿﺎه ھﻤﯿﺸﮕﻲ و ﻣﻮھﺎي ﭼﺮﺑﻲ اش در ﭼﻨﺪ ﻣﺘﺮي ھﺮي اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد و ﺑﺎ‬
‫ﭼﺸﻤﮭﺎي ﺳﯿﺎھﺶ ﺑﮫ او ﻧﮕﺎه ﻣﻲ ﻛﺮد‪...‬‬
‫ ﻓﻜﺮ ﻧﻤﻲ ﻛﺮدي ﻣﻦ ﺑﺎﺷﻢ؟‬‫ ھﺮي ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﻲ اش را ﺑﯿﺮون ﻛﺸﯿﺪ و ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﺗﻮ داﻣﺒﻠﺪور رو ﻛﺸﺘﻲ‪...‬‬‫ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﻲ ھﺮي در دﺳﺘﺎﻧﺶ ﻣﻲ ﻟﺮزﯾﺪ و ﺟﺮﻗﮫ ھﺎي ﻗﺮﻣﺰ رﻧﮕﻲ از ﻧﻮك آن ﺧﺎرج ﻣﻲ ﺷﺪ‪.. ...‬اﺳﻨﯿﭗ‬
‫ﺑﺪون اﯾﻨﻜﮫ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﻲ اش را ﺑﯿﺮون ﺑﻜﺸﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬اوﻧﻮ ﺑﺬار ﻛﻨﺎر ﭘﺎﺗﺮ‪...‬‬
‫ھﺮي ﺧﻮدش را آﻣﺎده ﻛﺮد ﺗﺎ ﻃﻠﺴﻤﻲ ﺑﮫ ﻃﺮف اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻔﺮﺳﺘﺪ‪...‬ﻓﻮﻛﺲ ﭘﺮواز ﻛﻨﺎن ﭘﯿﺪاﯾﺶ ﺷﺪ و ﺑﺎ‬
‫ﭼﻨﮕﺎﻟﮭﺎﯾﺶ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﻲ ھﺮي را از دﺳﺘﺎﻧﺶ ﺧﺎرج ﻛﺮد‪...‬‬
‫ ﻓﻮﻛﺲ !!‬‫ھﺮي ﺑﺎ ﺧﺸﻢ و ﻧﻔﺮت ﺑﮫ اﺳﻨﯿﭗ ﻧﮕﺎه ﻛﺮد‪...‬‬
‫ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮫ ﺣﺮﻓﺎم ﮔﻮش ﻛﻨﻲ ﭘﺎﺗﺮ‪...‬‬‫ ھﺮي در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﮫ از ﺷﺪت ﺧﺸﻢ ﻧﻔﺲ ﻧﻔﺲ ﻣﻲ زد ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ ﻧﻤﻲ ﺧﻮام ﺑﮫ ﺣﺮﻓﺎت ﮔﻮش ﺑﺪم‪....‬ﻣﻦ‬‫ﻓﻘﻂ ﻣﻲ ﺧﻮام از اﯾﻦ ﺟﺎ ﺑﺮم‪...‬ﻧﻤﻲ ﺧﻮام ﺑﺒﯿﻨﻤﺖ اﺳﻨﯿﭗ‪...‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﺣﺘﻲ ﺑﺎ وﺟﻮد ﻓﻮﻛﺲ ھﻢ ﻧﻤﻲ ﺧﻮاي ﻓﻜﺮ ﻛﻨﻲ ﺷﺎﯾﺪ ﻣﻦ ﺑﮫ اون اﻧﺪازه ھﻢ ﮔﻨﺎھﻜﺎر‬
‫ﻧﯿﺴﺘﻢ‪.....‬ﺗﻮ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺘﻲ از ﻣﻦ ﻣﺘﻨﻔﺮ ﺑﺎﺷﻲ ھﺮي‪...‬‬
‫ھﺮي ﺑﮫ ﻓﻮﻛﺲ ﻛﮫ ﺣﺎﻻ روي ﺷﺎﻧﮫ اﺳﻨﯿﭗ ﻧﺸﺴﺘﮫ ﺑﻮد ﻧﮕﺎه ﻛﺮد‪...‬اﺳﻨﯿﭗ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﻲ ھﺮي را در رداﯾﺶ‬
‫ﮔﺬاﺷﺖ و ﺑﮫ دوﺑﺎره ﺑﮫ او ﻧﮕﺎه ﻛﺮد‪...‬‬
‫ھﺮي ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﺗﻮ داﻣﺒﻠﺪور رو ﻛﺸﺘﻲ‪...‬ﻣﻦ ﺧﻮدم دﯾﺪم‪...‬‬
‫ اﮔﮫ ﻣﻦ ﻧﻤﻲ ﻛﺸﺘﻢ ﭼﻨﺪﺗﺎ ﻣﺮﮔﺨﻮار دﯾﻮاﻧﮫ ھﻢ ﺑﻮدن ﻛﮫ اوﻧﻮ ﻣﻲ ﻛﺸﺘﻦ‪...‬‬‫ اﮔﮫ ﺗﻮ ﻛﻤﻜﺶ ﻣﻲ ﻛﺮدي‪...‬‬‫اﺳﻨﯿﭗ ﺣﺮف ھﺮي را ﻗﻄﻊ ﻛﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ ﻧﻤﻲ ﺗﻮﻧﺴﺘﻢ ﻛﻤﻜﺶ ﻛﻨﻢ‪...‬ﻣﻲ ﻓﮭﻤﻲ؟‬
‫ھﺮي‪:‬ﻧﮫ‪...‬ﻧﮫ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪208‬‬


‫ھﺮي دﺳﺘﮭﺎﯾﺶ را ﻣﺸﺖ ﻛﺮده ﺑﻮد و ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﻓﺮﯾﺎد ﻣﻲ زد‪...‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ دوﺑﺎره ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﻣﺜﻞ ﭘﺪرﺗﻲ ھﺮي‪...‬ﻟﺠﺒﺎز‪...‬ﻓﻜﺮ ﻣﻲ ﻛﻨﻲ ﻓﻘﻂ ﺣﺮف ﺧﻮدت درﺳﺘﮫ‪....‬‬
‫ ﺗﻮ اون ﭘﯿﺸﮕﻮﯾﻲ رو ﺑﮫ وﻟﺪﻣﻮرت ﮔﻔﺘﻲ‪....‬ﻣﻦ ﻣﻲ دوﻧﻢ‪...‬‬‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﮫ ھﺮي ﻧﮕﺎه ﻛﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻛﻲ ﻓﮭﻤﯿﺪي؟‬
‫ ﭘﺎرﺳﺎل‪...‬اﺻﻼ ﭼﮫ اھﻤﯿﺘﻲ داره؟‬‫اﺳﻨﯿﭗ ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﻲ ﻛﺸﯿﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ‪...‬‬
‫ھﺮي ﺑﺎ ﻓﺮﯾﺎدي ﺣﺮف اوﻧﻮ ﻗﻄﻊ ﻛﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬اﺷﺘﺒﺎه ﻛﺮدي‪...‬ﻣﻲ ﺧﻮاي اﯾﻨﻮ ﺑﮕﻲ؟ ﺗﻮ از ﭘﺪرم ﻣﺘﻨﻔﺮ‬
‫ﺑﻮدي‪...‬ﻣﺎدرﻣﻢ ھﻢ ﯾﮫ ﻣﺸﻨﮓ زاده ﺑﻮد‪...‬ﭼﮫ ارزﺷﻲ داﺷﺖ‪...‬ﺑﮭﺘﺮ ﺑﻮد ﻛﮫ ﻣﯿﻤﺮد‪...‬‬
‫وﻗﺘﻲ ھﺮي اﯾﻦ ﺣﺮﻓﮭﺎ را ﻣﻲ زد اﺷﻚ در ﭼﺸﻤﮭﺎﯾﺶ ﺣﻠﻘﮫ زده ﺑﻮد‪...‬‬
‫ ﺗﻮ ھﻤﻮن ﻃﻮر ﻛﮫ از ﭘﺪرم ﻣﺘﻨﻔﺮ ﺑﻮدي از ﻣﻦ ﻣﺘﻨﻔﺮي‪...‬ﺳﻌﻲ ﻛﺮدي اﻧﺘﻘﺎم اوﻧﻮاز ﻣﻦ ﺑﮕﯿﺮي‪...‬‬‫ ﺑﺒﯿﻦ ھﺮي‪...‬ﻓﻮﻛﺲ ﺛﺎﺑﺖ ﻣﻲ ﻛﻨﮫ ﻛﮫ ﻣﻦ ﻃﺮف داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻮدم و ھﺴﺘﻢ‪...‬او‬‫ﭘﻮزﺧﻨﺪي زد و اداﻣﮫ داد‪:‬ﭘﺲ ﺑﺠﺎي اﯾﻨﻜﮫ داد و ﻓﺮﯾﺎد ﻛﻨﻲ ﺑﺸﯿﻦ ﺗﺎ ھﻤﮫ ﭼﯿﺰ رو ﺑﮭﺖ ﺑﮕﻢ‪...‬‬

‫ﻓﺼﻞ ﭘﺎﻧﺰدﻫﻢ‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ‪ ،‬ﺣﻘﺎﯾﻖ‬
‫اﺳﻨﯿﭗ روي ﻣﺒﻞ ﻧﺸﺴﺖ ‪...‬ﻫﺮي ﺑﻪ ﻓﻮﮐﺲ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪...‬ﻗﺒﻮل اﯾﻨﮑﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﺑﯿﮕﻨﺎه ﺑﺎﺷﻪ ﺑﺮاش ﺳﺨﺖ ﺑﻮد اﻣﺎ ﺑﺎ‬

‫وﺟﻮد ﻓﻮﮐﺲ ﻣﺠﺒﻮر ﺑﻮد ﮐﻪ ﻗﺒﻮل ﮐﻨﻪ‪...‬وﻟﯽ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﺴﺖ ﻧﻔﺮﺗﺶ رو ﻣﺨﻔﯽ ﮐﻨﻪ ‪....‬ﻫﺮي ﺑﻌﺪ از ﮐﻤﯽ ﻣﮑﺚ رو‬

‫ﺑﻪ روي او ﻧﺸﺴﺖ و ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﺎﻧﺪ ﺗﺎ اﺳﻨﯿﭗ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ رو ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﻨﻪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪209‬‬


‫‪-‬ﺧﺐ ﺣﺎﻻ وﻗﺘﺸﻪ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ رو ﺑﻬﺖ ﺑﮕﻢ‪...‬ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻣﯽ دوﻧﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﻫﻤﭽﯿﻦ روزي ﭘﯿﺶ ﻣﯿﺎد و ﻣﻦ ﻣﺠﺒﻮر‬

‫ﻣﯿﺸﻢ ﮐﻪ ﺧﻮدم ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ رو ﺑﻬﺖ ﺑﮕﻢ‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﯿﺸﻪ اﺻﻞ ﻣﻄﻠﺐ رو ﺑﮕﯽ؟‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻫﺮي اﻧﺪاﺧﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﯿﻠﯽ ﺧﺐ‪...‬وﻗﺘﯽ اون ﭘﯿﺸﮕﻮﯾﯽ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪ ﻣﻦ ﭘﺸﺖ در اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮدم و‬

‫ﮔﻮش ﻣﯽ ﮐﺮدم‪...‬اﺻﻼ ﻧﻤﯽ دوﻧﺴﺘﻢ ﮐﻪ اون ﺑﻪ ﺟﯿﻤﺰ و ﻟﯿﻠﯽ ﻣﺮﺑﻮط ﻣﯿﺸﻪ‪...‬‬
‫‪-‬اﯾﻨﺎرو ﺧﻮدم ﻣﯽ دوﻧﻢ‪...‬‬

‫اﺳﻨﯿﭗ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﭼﯿﺰي ﺑﮕﻪ وﻟﯽ ﺑﺪون ﮔﻔﺘﻦ ﮐﻠﻤﻪ اي دﻫﺎﻧﺶ را ﺑﺴﺖ‪...‬ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ ﻣﻮﻓﻖ‬

‫ﻧﺸﺪم ﺗﻤﺎم ﭘﯿﺸﮕﻮﯾﯽ رو ﺑﺸﻨﻮم اﻣﺎ ﺗﺎ اوﻧﺠﺎﯾﯽ ﻫﻢ ﮐﻪ ﺷﻨﯿﺪه ﺑﻮدم ﺧﻮدش ﺧﯿﻠﯽ ﺑﻮد‪...‬ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ و ﺗﻤﺎم‬

‫ﻣﺎﺟﺮا را ﺑﻪ ﻟﺮد ﺳﯿﺎه ﮔﻔﺘﻢ‪...‬ﻟﺮد ﺳﯿﺎه اوﻧﻘﺪر ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﻬﻢ ﺟﺎﯾﺰه داد‪...‬ﺑﻌﺪ ﻣﻦ ﺑﺎ ﻧﻘﺸﻪ ﻟﺮد ﺳﯿﺎه ﺑﺮاي‬

‫ﺟﺎﺳﻮﺳﯽ رﻓﺘﻢ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ‪...‬اوﻧﺠﺎ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻓﻬﻤﯿﺪم اون ﭘﯿﺸﮕﻮﯾﯽ ﺑﻪ ﻟﯿﻠﯽ و ﺟﻤﯿﺰ ﻣﺮﺑﻮط ﻣﯿﺸﻪ‪...‬اﻟﺒﺘﻪ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﻻﻧﮕﺒﺎﺗﻮم‬

‫ﻫﺎ را ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﻨﯿﻢ‪ ...‬وﻟﺪﻣﻮرت ﺗﻮ رو اﻧﺘﺨﺎب ﮐﺮد ﭼﻮن ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮد ﺗﻮ ﻣﺜﻞ ﺧﻮدﺷﯽ و داﻣﺒﻠﺪور ﻫﻢ ﺑﻪ ﻟﯿﻠﯽ و‬
‫ﺟﯿﻤﺰ ﺧﯿﻠﯽ اﻫﻤﯿﺖ ﻣﯿﺪه‪...‬واﻗﻌﺎ ﻫﻢ ﻫﻤﯿﻦ ﻃﻮر ﺑﻮد‪...‬آﻟﺒﻮس ﺑﺮاي ﻣﺨﻔﯽ ﮐﺮدن ﺟﯿﻤﺰ و ﻟﯿﻠﯽ ﺧﯿﻠﯽ زﺣﻤﺖ ﮐﺸﯿﺪ‬
‫اﻣﺎ ‪...‬‬

‫ﺗﻮ اﯾﻨﺎ رو ﺑﻪ وﻟﺪﻣﻮرت ﮔﻔﺘﯽ؟‬‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺎ ﺻﺪاي آﻫﺴﺘﻪ اي ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻠﻪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي دﯾﮕﺮ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﺟﻠﻮي اﺷﮑﻬﺎش رو ﺑﮕﯿﺮه‪...‬‬
‫وﻗﺘﯽ ﻓﻬﻤﯿﺪم ﮐﻪ ﻟﺮد ﺳﯿﺎه ﻣﯽ ﺧﻮاد ﺑﯿﺎد و ﺗﻮ رو ﺑﮑﺸﻪ ﺧﻮدم و ﺑﺎﺧﺘﻢ‪...‬ﻣﻦ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﺎ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎن ﻟﺮد ﺳﯿﺎه ﻣﺒﺎرزه‬‫ﮐﺮده ﺑﻮدم و ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﻫﯿﭻ ﮐﺪوﻣﺸﻮن رو ﻧﮑﺸﺘﻪ ﺑﻮدم‪...‬اﻣﺎ ﺗﻮ ﯾﻪ ﺑﭽﻪ ﯾﻪ ﺳﺎﻟﻪ ﺑﻮدي‪...‬ﺗﻮ ﺣﺘﯽ ﺗﻮان ﺟﻨﮕﯿﺪن و‬
‫دﻓﺎع از ﺧﻮدت رو ﻫﻢ ﻧﺪاﺷﺘﯽ‪...‬درﺳﺖ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﻦ و ﺟﯿﻤﺰ راﺑﻄﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﺑﺎ ﻫﻢ ﻧﺪاﺷﺘﯿﻢ اﻣﺎ راﺿﯽ ﺑﻪ ﻣﺮگ‬
‫ﻫﻤﺪﯾﮕﻪ ﻫﻢ ﻧﺒﻮدﯾﻢ‪،‬ﻣﻦ ﺑﻪ ﺟﯿﻤﺰ ﺑﺪﻫﮑﺎر ﺑﻮدم‪ .....‬ﻣﯽ دوﻧﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﭘﺘﯽ ﮔﺮو ﯾﻪ ﺧﯿﺎﻧﺖ ﮐﺎره‪...‬رﻓﺘﻢ ﭘﯿﺶ داﻣﺒﻠﺪور و‬

‫ﻫﻤﻪ ﭼﯽ رو ﺑﺮاش ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﺮدم‪...‬اﻣﺎ دﯾﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد‪...‬درﺳﺖ اون ﺷﺒﯽ ﮐﻪ ﻣﻦ ﭘﯿﺶ داﻣﺒﻠﺪور رﻓﺘﻪ ﺑﻮدم ﻟﺮد ﺳﯿﺎه‬
‫ﻫﻢ ﺑﻪ ﺧﻮﻧﻪ ﺟﯿﻤﺰ و ﻟﯿﻠﯽ رﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪210‬‬


‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ‪:‬اﮔﻪ ﺗﻮ از ﮐﺎرت ﭘﺸﯿﻤﻮن ﺑﻮدي ﭘﺲ ﭼﺮا ﺗﻮ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺳﺎل ﺑﺎ ﻣﻦ اﯾﻦ ﻃﻮر رﻓﺘﺎر ﮐﺮدي؟‬
‫اﺳﻨﯿﭗ اﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻌﻀﯽ ﭼﯿﺰ ﻫﺎ رو ﻧﻤﯿﺸﻪ ﻋﻮض ﮐﺮد‪...‬ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ ﺑﯿﺎي ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ آﻟﺒﻮس و ﻣﻦ‬

‫ﺣﺮف زدﯾﻢ و ﻗﺮار ﺷﺪ ﻣﻦ ﺑﻬﺖ ﻧﺰدﯾﮏ ﻧﺸﻢ و ﮐﻤﯽ ﺳﺮد ﺑﺎﻫﺎت رﻓﺘﺎر ﮐﻨﻢ‪...‬اﻣﺎ وﻗﺘﯽ ﺗﻮ رو دﯾﺪم ﯾﺎد ﭘﺪرت و‬

‫رﻓﺘﺎرﻫﺎش ﺑﺎ ﺧﻮدم اﻓﺘﺎدم و‪ 11....‬ﺳﺎل از ﻣﺮگ اوﻧﺎ ﻣﯽ ﮔﺬﺷﺖ و ﻣﻦ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ رو ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﺮده‬

‫ﺑﻮدم‪....‬آﻟﺒﻮس ﻫﻢ از رﻓﺘﺎر ﻣﻦ راﺿﯽ ﺑﻮد‪...‬ﭼﻮن ﻣﯽ دوﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﻼﺧﺮه ﯾﻪ روزي ﻟﺮد ﺳﯿﺎه ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺮده و وﻗﺘﯽ‬

‫ﻣﻦ ﭘﯿﺸﺶ ﺑﺮم ﺣﺘﻤﺎ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ رﻓﺘﺎر ﺧﻮﺑﻢ ﺑﺎ ﺗﻮ ﺑﺎزﺧﻮاﺳﺖ ﻣﯽ ﺷﻢ‪...‬‬
‫ﭼﺮا داﻣﺒﻠﺪور رو ﮐﺸﺘﯽ؟‬‫ﭼﻮن ﺧﻮدش ﺧﻮاﺳﺖ‪....‬‬‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪...‬‬
‫‪...‬دﺳﺖ ﺳﯿﺎﻫﺶ رو دﯾﺪه ﺑﻮدي؟‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﮐﻤﯽ ﻣﮑﺚ ﺟﻮاب داد‪:‬ﺑﻠﻪ‪...‬‬

‫‪-‬دﺳﺖ آﻟﺒﻮس ﺑﺎ ﯾﻪ ﺟﺎدوي ﺳﯿﺎه ﻗﻮي اون ﻃﻮر ﺷﺪه ﺑﻮد و ﻣﻦ ﻫﺮ ﮐﺎري ﮐﻪ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﺴﺘﻢ ﺑﺮاش ﮐﺮدم‬

‫وﻟﯽ‪....‬اون ﺑﯿﺶ از ﯾﮏ ﺳﺎل ﻓﺮﺻﺖ ﻧﺪاﺷﺖ‪....‬آﻟﺒﻮس ﺑﻬﻢ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﻦ اوﻧﻮ ﺑﮑﺸﻢ ﺗﺎ ﭘﯿﺶ ﻟﺮد ﺳﯿﺎه ﺟﺎﯾﮕﺎه‬
‫ﺧﻮﺑﯽ ﭘﯿﺪا ﮐﻨﻢ‪....‬ﻣﻦ واﻗﻌﺎ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ اﻟﺒﻮس رو ﺑﮑﺸﻢ اﻣﺎ ﻗﺴﻢ ﺧﻮرده ﺑﻮدم ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺎري ﮐﻪ ﮔﻔﺖ اﻧﺠﺎم ﺑﺪم‬
‫و ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ دﻟﯿﻞ ﻫﻢ ﻣﺠﺒﻮر ﺷﺪم اﯾﻦ ﮐﺎر رو اﻧﺠﺎم ﺑﺪم‪...‬وﻗﺘﯽ آﻟﺒﻮس رو روي ﺑﺮج دﯾﺪم ﻓﻬﻤﯿﺪم ﮐﻪ وﻗﺘﺶ‬

‫رﺳﯿﺪه‪...‬ﻗﺒﻼ ﺗﻤﺎم ﺣﺮﻓﻬﺎﻣﻮﻧﻮ زده ﺑﻮدﯾﻢ و دﯾﮕﻪ ﭼﯿﺰي ﻧﻤﻮﻧﺪه ﺑﻮد ‪...‬وﻗﺘﯽ ﺗﻮ اون ﻣﻮﻗﻌﯿﺖ ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدم ﮐﺎر‬

‫ﺑﺮام ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد‪...‬ورد رو ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﺴﺘﻢ ﺑﮕﻢ‪...‬وﻟﯽ وﻗﺘﯽ آﻟﺒﻮس ازم ﺧﻮاﻫﺶ ﮐﺮد‪....‬ازش ﻣﺘﻨﻔﺮ ﺷﺪم‬
‫و ‪...‬‬

‫اﺳﻨﯿﭗ ﺳﺮش را ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺑﻮد و ﺻﻮرت ﻫﺮي از اﺷﮏ ﺧﯿﺲ ﺷﺪه ﺑﻮد‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﻪ آراﻣﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﭘﺲ اون ازت ﺧﻮاﻫﺶ ﮐﺮد ﺗﺎ ﺑﮑﺸﯿﺶ؟‬
‫ﺑﻠﻪ‪...‬‬‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪211‬‬


‫اﯾﻦ ﺻﺪاي آرام و ﭘﺮ از ﺑﻐﺾ اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﺮي ﻣﯽ ﺷﻨﯿﺪ‪...‬ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﺮد اﯾﻦ ﻣﺮد رو در اﯾﻦ‬

‫ﺷﺮاﯾﻂ ﺑﺒﯿﻨﻪ‪...‬‬

‫ﻣﯽ دوﻧﻢ ﻗﺒﻮل ﮐﺮدﻧﺶ ﺑﺮات ﺳﺨﺘﻪ اﻣﺎ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﺑﺮي و ﺧﻮدت از ﺗﺎﺑﻠﻮش ﺑﭙﺮﺳﯽ‪...‬‬‫ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺳﮑﻮت ﻫﺮي ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﺮا ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل اﯾﻨﺎر و ﺑﻬﻢ ﻧﮕﻔﺘﯽ؟‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺎﯾﺪ ﭼﻔﺖ ﺷﺪﮔﯽ رو ﯾﺎد ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺘﯽ‪...‬ﭼﻮن اﮔﻪ ﯾﻪ وﻗﺖ وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﻪ‬

‫ذﻫﻨﺖ ﻧﻔﻮذ ﻣﯽ ﮐﺮد و ﻣﯽ ﻓﻬﻤﯿﺪ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺧﯿﺎﻧﺘﮑﺎرم دﯾﮕﻪ ﺷﺎﻧﺴﯽ ﺑﺮاي ﭘﯿﺪا ﮐﺮدن ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ ﻧﺪاﺷﺘﯽ‪...‬ﺣﺎﻻ‬

‫ﮐﻪ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺷﺪم ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻪ وارد ذﻫﻨﺖ ﺑﺸﻪ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﺑﺎﻫﺎت ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻢ‪...‬‬
‫‪-‬ﭘﺲ ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ دﻟﯿﻞ ﺗﻮ ﮐﻼس ﻫﯽ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﯽ ذﻫﻨﻢ رو ﺑﺨﻮﻧﯽ‪...‬‬

‫اﺳﻨﯿﭗ ﭘﻮزﺧﻨﺪي زد و ﮔﻔﺖ‪:‬واﻗﻌﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﮐﺮده ﺑﻮدم‪...‬ﺗﻮ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮب ﺟﻠﻮي ﻣﻨﻮ ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺘﯽ‪...‬ﮔﺬﺷﺘﻪ از اون‬

‫دﻓﻌﻪ اي ﮐﻪ دوﺷﯿﺰه ﮔﺮاﻧﺠﺮ ﮐﻤﮑﺖ ﮐﺮد‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﻓﻮﮐﺲ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﻮ از ﻓﻮﮐﺲ ﺧﻮاﺳﺘﯽ ﺑﯿﺎد ﺗﺎ ﻣﺎ رو از ﺑﺎرو ﺑﺒﺮه؟ﭼﺮا از ﻧﻘﺸﻪ وﻟﺪﻣﻮرت ﺧﺒﺮ‬

‫ﻧﺪادي؟‬

‫‪-‬از ﻧﻘﺸﻪ ﻟﺮد ﺳﯿﺎه ﻓﻘﻂ ﻣﻦ ﺧﺒﺮ داﺷﺘﻢ‪...‬اﮔﻪ ﻣﯽ ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ اون ﻣﯽ ﺧﻮاد ﻫﻤﺰﻣﺎن ﺑﻪ ﺑﺎرو و آزﮐﺎﺑﺎن ﺣﻤﻠﻪ ﮐﻨﻪ‬

‫ﺑﻬﻢ ﻣﺸﮑﻮك ﻣﯽ ﺷﺪ‪...‬‬

‫درﺳﺘﻪ‪...‬اون ﻃﻠﺴﻢ رو ﮐﯽ ﺑﻬﻢ زد؟‬‫ﻣﻦ اﯾﻦ ﮐﺎر رو ﮐﺮدم‪....‬‬‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪...‬‬
‫‪...‬ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ دوﻧﺴﺘﻪ ﺑﺎﺷﯽ ﮐﻪ اون ﻃﻠﺴﻢ ﭼﯽ ﮐﺎر ﮐﺮده‪....‬‬
‫آره‪...‬ﺧﺎﻃﺮه ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ ﺑﺮج رو دﯾﮕﻪ ﮐﺴﯽ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻪ ﺑﺒﯿﻨﻪ‪...‬‬‫ﻟﺮد ﺳﯿﺎه ﺧﻮدش اون ﻃﻠﺴﻢ رو ﺳﺎﺧﺘﻪ‪....‬‬‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪212‬‬


‫وﻟﺪﻣﻮرت ﺗﻮ و ﻣﺎﻟﻔﻮي رو ﺑﺮاي ﺟﺎﺳﻮﺳﯽ ﻓﺮﺳﺘﺎده؟‬‫‪-‬ﻧﻤﯿﺸﻪ ﮔﻔﺖ ﻓﻘﻂ ﺑﺮاي ﺟﺎﺳﻮﺳﯽ‪...‬ﻫﻤﻮن ﻃﻮر ﮐﻪ ﻣﯽ دوﻧﯽ ﺗﻤﺎم ﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎ ﺗﻮﺳﻂ ﮐﺎ راﮔﺎه ﻫﺎ ﺑﺮرﺳﯽ ﻣﯽ ﺷﻦ‬

‫ﭘﺲ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﯿﻢ ﻧﺎﻣﻪ ﺑﻨﻮﯾﺴﯿﻢ‪...‬‬

‫ﭘﺲ ﭼﺮا اوﻣﺪﯾﻦ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ؟‬‫ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ‪...‬‬‫ﭼﯽ؟‬‫اﺳﻨﯿﭗ ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺎور ﮐﻦ ﺧﻮدم ﻫﻢ ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ‪...‬ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﭼﯽ ﺗﻮ ﺳﺮ ﻟﺮد ﺳﯿﺎﻫﻪ‪....‬او ﺑﻪ‬

‫ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و اداﻣﻪ داد‪:‬رﻓﺘﺎرش ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻋﻮض ﺷﺪه‪...‬‬
‫‪-‬ﻣﻨﻈﻮرت ﭼﯿﻪ؟‬

‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻪ ﻫﺮي ﺧﯿﺮه ﺷﺪ ‪...‬ﻫﺮي اﺑﺮوﻫﺎﯾﺶ را ﺑﺎﻻ ﺑﺮده ﺑﻮد و ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻮد ﺗﺎ اﺳﻨﯿﭗ ﺟﻮاب ﺳﻮاﻟﺶ رو‬

‫ﺑﮕﻪ‪...‬اﺳﻨﯿﭗ ﻓﮑﺮ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﯾﻪ ﭼﯿﺰي ﺑﯿﻦ ﺗﻮن ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﻟﺮد ﺳﯿﺎه ﺗﺎزه ﻓﻬﻤﯿﺪه‪....‬‬
‫‪-‬ﭼﻪ ﭼﯿﺰي؟‬

‫اﺳﻨﯿﭗ ﭘﻮزﺧﻨﺪي زد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻟﺮد ﺳﯿﺎه اﺳﺮارﺷﻮ ﺑﻪ ﮐﺴﯽ ﻧﻤﯽ ﮔﻪ ﭘﺎﺗﺮ‪....‬ﺑﺎﯾﺪ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻤﻮﻧﯿﻢ ‪...‬‬
‫ﻫﺮي از ﻓﺮﺻﺖ اﺳﺘﻔﺎده ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﯽ دوﻧﻢ‪...‬اﻣﺎ رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ ﺑﺎﯾﺪ از ﮐﺎر وﻟﺪﻣﻮرت ﺳﺮ در ﺑﯿﺎره‪...‬ﻧﻪ؟‬
‫وﮔﺮﻧﻪ وﺟﻮدش ﺑﻪ ﭼﻪ دردي ﻣﯽ ﺧﻮره‪...‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻬﺘﺮه ﻣﻮاﻇﺐ ﺣﺮف زدﻧﺖ ﺑﺎﺷﯽ‪...‬ﺗﻮ ﻣﺪرﺳﻪ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺑﻪ ﺣﺴﺎﺑﺖ ﺑﺮﺳﻢ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺣﺮﻓﯽ را ﮐﻪ ﻣﺪﺗﻬﺎ ﺑﻮد ﺑﺮاي ﮔﻔﺘﻨﺶ اﻧﺘﻈﺎر ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ ﺑﻼﺧﺮه ﮔﻔﺖ ‪:‬ﺷﺎﯾﺪ درﻣﺮگ ﭘﺮﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪور‬

‫ﺑﯿﮕﻨﺎه ﺑﻮدي اﻣﺎ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪن ﭘﺪر و ﻣﺎدرم و ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺗﻘﺼﯿﺮه ﺗﻮﺳﺖ‪...‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس؟‬‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪213‬‬


‫ﺑﻠﻪ‪...‬اﮔﻪ اوﻧﻘﺪر ﺑﺎ ﻃﻌﻨﻪ ﮐﻨﺎﯾﻪ ﻫﺎت اذﯾﺘﺶ ﻧﻤﯽ ﮐﺮدي و ﻧﻤﯽ ﮔﻔﺘﯽ ﮐﻪ ﺗﺮﺳﻮﺳﺖ ‪..‬‬‫اﺳﻨﯿﭗ ﺣﺮف ﻫﺮي رو ﻗﻄﻊ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪن ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻓﻘﻂ ﺗﻘﺼﯿﺮ ﺗﻮ ﺑﻮد ﭘﺎﺗﺮ‪...‬اﮔﻪ ﺗﻮ ﮐﻼﺳﻬﺎي‬

‫ﭼﻔﺖ ﺷﺪﮔﯽ ﺑﻪ ﺣﺮﻓﻬﺎم ﮔﻮش ﻣﯽ دادي و ﯾﺎد ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺘﯽ ﮐﻪ ﭼﻪ ﻃﻮر ذﻫﻨﺖ رو ﺑﺒﻨﺪي ﺷﺎﯾﺪ اﻻن ﭘﺪر ﺧﻮﻧﺪت‬
‫زﻧﺪه ﺑﻮد‪...‬‬

‫ﭼﻪ ﻃﻮر ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﯽ ازت ﯾﺎد ﺑﮕﯿﺮم در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﻣﺴﺨﺮه و ﺗﺤﻘﯿﺮم ﻣﯽ ﮐﺮدي؟‬‫ﻫﺮي اﯾﻦ را ﻣﯽ داﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪن ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻓﻘﻂ ﺗﺨﺼﯿﺮ ﺧﻮدش اﺳﺖ اﻣﺎ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﻗﺒﻮل ﮐﻨﺪ ﮐﻪ‬

‫اﺳﻨﯿﭗ در آن ﻧﻘﺸﯽ ﻧﺪار‪...‬از ﻧﻈﺮ ﻫﺮي اﺳﻨﯿﭗ ﻫﻤﺎن ﻃﻮر ﮐﻪ ﭘﺪرش ﻣﺘﻨﻔﺮ ﺑﻮد ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻫﻢ ﻫﻤﯿﻦ‬

‫اﺣﺴﺎس را داﺷﺖ و ﺑﺮاي ﻫﺮي ﻫﻤﯿﻦ ﮐﺎﻓﯽ ﺑﻮد‪...‬ﺑﺮاي ﻟﺤﻈﻪ اي ﻫﯿﭻ ﮐﺪام ﺣﺮﻓﯽ ﻧﺰدﻧﺪ ‪...‬ﻓﻮﮐﺲ ﺻﺪاﯾﯽ از‬

‫روي ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮐﺮد و ﻫﺮي ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻓﻮﮐﺲ اﻧﺪاﺧﺖ‪...‬ﻓﻮﮐﺲ ﺑﺎﻧﺎراﺣﺘﯽ ﻫﺮي را ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﻫﺮي ﻣﻨﻈﻮر اوﻧﻮ‬

‫ﻓﻬﻤﯿﺪ‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﺎ ﺧﻮدش ﮐﻠﻨﺠﺎر رﻓﺖ و ﺑﻌﺪ ﺑﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮب‪...‬ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺣﺮﻓﻬﺎم‬

‫ﻣﻌﺬرت ﻣﯽ ﺧﻮام‪....‬او ﺑﻪ ﻓﻮﮐﺲ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و اداﻣﻪ داد‪:‬ﺣﺎﻻ ﺧﻮب ﺷﺪ؟‬
‫ﻓﻮﮐﺲ ﺑﺎ آوازي ﮐﻪ ﺳﺮ داد رﺿﺎﯾﺘﺶ را از ﮐﺎر ﻫﺮي اﻋﻼم ﮐﺮد‪...‬‬
‫‪-‬از ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ ﭼﯿﺰي ﻓﻬﻤﯿﺪي؟‬

‫ﭼﻨﺪﺑﺎر ﺑﻪ اون ﺧﻮﻧﻪ اي ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮدي ﺳﺮ زدم ﺗﺎ ﺑﺒﯿﻨﻢ ﮐﺴﯽ ازش ﻣﺮاﻗﺒﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﻪ ﯾﺎ ﻧﻪ‪...‬‬‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﺑﯽ ﻃﺎﻗﺘﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺧﺐ ﭼﯽ ﺷﺪ؟‬‫‪-‬اﮔﻪ ﺣﺮﻓﻢ رو ﻗﻄﻊ ﻧﮑﻨﯽ ﻣﯽ ﮔﻢ‪....‬داﺷﺘﻢ ﻣﯽ ﮔﻔﺘﻢ ‪...‬ﮐﺴﯽ از اون ﺧﻮﻧﻪ ﻣﺮاﻗﺒﺖ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻪ‪...‬در ﺿﻤﻦ ﻓﮑﺮ‬

‫ﮐﻨﻢ ﯾﻪ دوﻧﻪ دﯾﮕﻪ از ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز ﻫﺎ رو ﭘﯿﺪا ﮐﺮدم‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﮐﺠﺎﺳﺖ؟‬
‫ﺧﻮﻧﻪ ﻫﯿﭙﺰﯾﺒﺎ اﺳﻤﯿﺖ‪..‬‬‫وﻟﯽ ﭼﺮا اوﻧﺠﺎ؟‬‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪214‬‬


‫‪-‬اوﻧﺠﺎ ﺟﺎي ﺧﻮﺑﯽ ﺑﺮاي ﻣﺨﻔﯽ ﮐﺮدن اﺷﯿﺎﯾﯽ ﻣﺜﻞ ﺟﺎم و ﮔﺮدﻧﺒﺪه‪...‬ﺗﺎ اوﻧﺠﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻓﻬﻤﯿﺪم ﺑﻌﺪ از ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪن‬

‫ﺳﺎﺣﺮه ﭘﯿﺮ ﺧﻮﻧﻪ ﺑﻪ ﻃﻮر ﮐﺎﻣﻞ ﺗﺨﻠﯿﻪ ﻣﯿﺸﻪ ‪...‬وﻟﯽ ﻟﺮد ﺳﯿﺎه ﺑﻌﺪ از ﻣﺪﺗﯽ ﺟﺎم رو ﺗﻮي زﯾﺮزﻣﯿﻦ اون ﺧﻮﻧﻪ ﭘﻨﻬﻮن ﻣﯽ‬
‫ﮐﻨﻪ‪....‬اﻟﺒﺘﻪ ﻫﻤﻪ اﯾﻨﺎ ﺣﺪﺳﯿﺎت ﻣﻨﻪ ‪...‬‬
‫‪-‬ﯾﻌﻨﯽ ﺟﺎم اوﻧﺠﺎﺳﺖ؟‬

‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬اﺣﺘﻤﺎﻟﺶ ﻫﺴﺖ‪...‬ﻟﺮد ﺳﯿﺎه ﺗﻮ ﻫﻤﻪ ﺟﺎﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﮐﺴﯽ رو ﮐﺸﺘﻪ ﯾﻪ ﭼﯿﺰي از‬

‫ﺧﻮدش ﺑﻪ ﺟﺎ ﮔﺬاﺷﺘﻪ‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﺑﺎ دو دﻟﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻤﮑﻨﻪ ﺗﻮ ﺧﻮﻧﻪ ﻣﺎد رو ﭘﺪرﻣﻢ ﻫﻢ ‪....‬‬‫ﻫﺮي ﺣﺮﻓﺶ رو اداﻣﻪ ﻧﺪاد و ﺑﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪...‬‬
‫ﻧﻪ‪...‬اون ﻓﺮﺻﺘﯽ ﺑﺮاي درﺳﺖ ﮐﺮدن ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز ﻧﺪاﺷﺘﻪ‪...‬‬‫ﻫﺮي ﮐﻪ ﮐﻤﯽ آروم ﺷﺪه ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪:‬ﮐﯽ ﻣﯿﺮﯾﻢ‪...‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﭘﻮزﺧﻨﺪي زد و ﮔﻔﺖ‪:‬اﻧﮕﺎر ﺧﯿﻠﯽ ﻋﺠﻠﻪ داري‪...‬‬
‫ﻫﺮي اﺧﻢ ﮐﺮد ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﺎ ﻫﻨﻮز ﻫﯿﭻ ﮐﺪوﻣﺸﻮن رو ﭘﯿﺪا ﻧﮑﺮدﯾﻢ‪...‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﭼﯿﺰي ﻧﮕﻔﺖ و ﺑﻪ ﻣﺒﻞ ﺗﮑﯿﻪ ﮐﺮد‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﮐﻪ در ﺣﺎل ﻓﮑﺮ ﺑﻮد ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬داري ﺑﻪ ﭼﯽ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟‬
‫دارم ﺑﻪ اﯾﻦ ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﮐﻪ ﭼﻪ ﻃﻮر ﺑﻬﺖ آﻣﻮزش ﺑﺪم‪....‬‬‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬آﻣﻮزش؟‬
‫ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﺑﻪ اﻧﺪازه اي ﯾﺎدﮔﻔﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﻧﯽ ﺑﺎ ﻟﺮد ﺳﯿﺎه ﻣﺒﺎرزه ﮐﻨﯽ؟‬‫ﻫﺮي ﺻﺎدﻗﺎﻧﻪ ﺟﻮاب داد‪:‬ﻧﻪ‪...‬وﻟﯽ ﭘﺮﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪور دارن ﺑﻬﻢ آﻣﻮزش ﻣﯽ دن‪...‬در ﺿﻤﻦ ﺧﻮدم ﻫﻢ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﻣﯽ‬

‫ﮐﻨﻢ‪..‬‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪215‬‬


‫اﺳﻨﯿﭗ ﭘﻮزﺧﻨﺪي زد و ﮔﻔﺖ‪:‬اوﻧﺎ ﮐﺎﻓﯽ ﻧﯿﺴﺖ ‪...‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﯿﺸﺘﺮ از اﯾﻨﺎ ﯾﺎدﺑﮕﯿﺮي‪...‬ﭼﯿﺰﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﮐﻢ ﺗﺮ ﮐﺴﯽ از اوﻧﺎ‬

‫ﺑﺎﺧﺒﺮه‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ او ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ ﺑﻪ ﺟﺰ ﺷﻨﺒﻪ ﻫﺎ‪،‬ﺳﻪ ﺷﻨﺒﻪ ﻫﺎ و ﭘﻨﺠﺸﻨﺒﻪ ﻫﺎ از ﺳﺎﻋﺖ ‪ 8‬ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ﺑﯽ ﮐﺎرم‪...‬وﻟﯽ‬

‫ﭼﻪ ﻃﻮري‪...‬‬

‫اﺳﻨﯿﭗ ﺣﺮف ﻫﺮي و ﻗﻄﻊ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻌﺪ از ﺳﺎﻋﺖ ‪ 8‬ﺷﺐ ﮐﺴﯽ ﺣﻖ ﻧﺪاره ﺑﯿﺮون ﺑﺎﺷﻪ‪...‬از ﺷﻨﻞ ﻧﺎﻣﺮﺋﯿﺖ ﻫﻢ‬

‫ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﯽ اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﯽ‪...‬ﭼﻮن ﻧﻘﺸﻪ اي ﮐﻪ وﯾﺰﻟﯽ ﻫﺎ اﺧﺘﺮاع ﮐﺮدن ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ رو ﻧﺸﻮن ﻣﯿﺪه‪...‬در ﺿﻤﻦ اﮔﻪ ﺑﯿﺎي‬

‫دﻓﺘﺮم ﻫﻤﻪ ﻣﺸﮑﻮك ﻣﯿﺸﻦ‪...‬‬

‫ﻧﻤﯿﺸﻪ ﻓﻮﮐﺲ رو ﺑﻔﺮﺳﺘﯿﻦ دﻧﺒﺎﻟﻢ‪....‬‬‫‪-‬ﻧﻪ‪...‬ﭼﻮن ﺣﺘﻤﺎ اﻓﺮادي ﻫﺴﺘﻦ ﮐﻪ ﺑﯿﺪارن و ﺗﻮ ﺳﺎﻟﻦ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﯾﺎ ﺧﻮاﺑﮕﺎه ﻧﺸﺴﺘﻦ‪...‬ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺟﻠﻮي اوﻧﺎ ﻓﻮﮐﺲ‬

‫رو ﺑﻔﺮﺳﺘﻢ‪...‬ﻧﺒﺎﯾﺪ ﮐﺴﯽ ﺑﺪوﻧﻪ ﮐﻪ ﺗﻮ ﻣﻨﻮ ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺳﯽ ﯾﺎ ﭘﯿﺸﻢ ﻣﯿﺎي‪...‬‬
‫‪-‬ﺧﺐ ﺑﻌﺪ از ﺳﺎﻋﺖ دوازده ﺑﻔﺮﺳﺖ‪...‬اون وﻗﺖ ﺳﺎﻟﻦ ﺧﻠﻮﺗﻪ‪...‬‬

‫‪-‬ﺷﺎﯾﺪ ﺗﺎ دو ﺳﻪ ﺳﺎﻋﺖ ﺑﯿﺪار ﺑﻤﻮﻧﯽ‪...‬ﺑﺎ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ اي ﮐﻪ دارﯾﻦ ﮐﺎر ﺑﺮات ﺳﺨﺖ ﻣﯿﺸﻪ‪...‬ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﺧﻮب‬

‫اﺳﺘﺮاﺣﺖ ﮐﻨﯽ‪...‬ﺑﺎﯾﺪ ﯾﮏ ﻓﮑﺮ درﺳﺖ و ﺣﺴﺎﺑﯽ ﮐﻨﯿﻢ‪...‬‬
‫‪-‬اﻣﺎ راه دﯾﮕﻪ اي ﻧﯿﺴﺖ‪...‬‬

‫‪-‬اون ﻧﻘﺸﻪ ﮐﺎر رو ﺧﺮاب ﻣﯽ ﮐﻨﻪ‪...‬داﻣﺒﻠﺪور از ﻣﺰاﯾﺎي اون ﻧﻘﺸﻪ ﺑﺮام ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﻮد‪...‬اون ﻧﻘﺸﻪ ﻫﻤﻪ اﻓﺮاد رو ﻧﺸﻮن‬

‫ﻣﯽ ده ﺣﺘﯽ اﮔﻪ زﯾﺮ ﺷﻨﻞ ﺑﺎﺷﻦ‪...‬وﻗﺘﯽ ﻫﻢ ﮐﻪ ﮐﺴﯽ ﺑﺨﻮاد از ﻗﻠﻌﻪ ﺑﯿﺮون ﺑﺮه ﻫﺸﺪار ﻣﯽ ده‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﯾﻌﻨﯽ ﻣﻤﮑﻨﻪ اﻻن ﻓﻬﻤﯿﺪه ﺑﺎﺷﻦ ﻣﺎ ﺗﻮ ﻗﻠﻌﻪ ﻧﯿﺴﺘﯿﻢ‪...‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ﻧﮕﺮان ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﻪ‪...‬ﻓﻮﮐﺲ ﺗﺮﺗﯿﺐ اﯾﻦ ﮐﺎر رو داده‪....‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﻣﮑﺜﯽ ﮐﺮد و اداﻣﻪ داد‪:‬ﺑﻌﺪا ﯾﮏ ﻓﮑﺮي ﻣﯽ ﮐﻨﻢ‪...‬ﺣﺎﻻ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﮔﺮدﯾﻢ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺘﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪...‬ﺳﺎﻋﺖ ﻧﺰدﯾﮏ ‪ 2‬ﺷﺪه ﺑﻮد‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪216‬‬


‫‪-‬ﺑﻘﯿﻪ ﺣﺮﻓﻬﺎ ﺑﻤﻮﻧﻪ ﺑﺮاي ﯾﻪ وﻗﺘﻪ دﯾﮕﻪ‪...‬ﻓﻘﻂ ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﻣﻄﻠﺐ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻬﺖ ﺑﮕﻢ‪...‬ﺑﻪ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﻧﺒﺎﯾﺪ در‬

‫ﻣﻮرد ﻣﻦ ﺑﮕﯽ ﺣﺘﯽ وﯾﺰﻟﯽ و ﮔﺮاﻧﺠﺮ‬
‫‪-‬ﺑﺎﺷﻪ‪..‬‬

‫ﻫﺮي ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪...‬اﺳﻨﯿﭗ ﭼﻮب ﻫﺮي را از رداﯾﺶ ﺑﯿﺮون اورد و ﺑﻪ ﻃﺮف ﻫﺮي ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬اﯾﻨﻢ ﭼﻮب‬

‫دﺳﺘﯿﺖ‪...‬‬

‫ﻓﻮﮐﺲ ﭘﺮواز ﮐﺮد و روي ﺷﺎﻧﻪ ﻫﺮي ﻧﺸﺴﺖ و ﻫﺮ دو در آﺗﺸﯽ ﺳﺮخ ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪن‪....‬وﻗﺘﯽ ﻫﺮي در ﺳﺎﻟﻦ‬

‫ﻋﻤﻮﻣﯽ ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ ﻋﻼوه ﺑﺮ ﻫﺮﻣﯿﻮن و رون داﻣﺒﻠﺪور و ﻟﻮﭘﯿﻦ و ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ را دﯾﺪ‪...‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻓﺮﯾﺎدي‬

‫ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻫﺮي دوﯾﺪ‪...‬‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻫﺮي را رﻫﺎ ﻣﯽ ﮐﺮد ﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﯿﭻ ﻣﻌﻠﻮﻣﻪ ﮐﺠﺎﯾﯽ‪...‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ رو دﯾﺪي؟‬
‫ﺑﻠﻪ‪...‬دﯾﺪم‪..‬‬‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﮐﻨﺠﮑﺎو ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺧﺐ؟‬
‫ﺑﻬﻢ ﮔﻔﺘﻪ ﻧﮕﻢ ﮐﯿﻪ‪...‬‬‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ‪:‬اﯾﻦ ﻫﻤﻪ وﻗﺖ ﭼﯽ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﺮدﯾﻦ؟‬
‫ﺣﺮف ﻣﯽ زدﯾﻢ‪...‬‬‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﮔﻔﺖ‪:‬در ﻣﻮرد ﭼﯽ؟‬
‫ﺧﺐ‪...‬اوﻧﻢ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺑﮕﻢ‪...‬‬‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ داﻣﺒﻠﺪور ﮐﺮد‪...‬اﻧﮕﺎر ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻮد ﺗﺎ اﺑﺮﻓﻮرث ﭼﯿﺰي ﺑﮕﻪ‪...‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور‪:‬ﺗﻮ ﭼﻪ ﻃﻮر از ﻗﻠﻌﻪ ﺧﺎرج ﺷﺪي در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ اﺳﻤﺖ روي ﻧﻘﺸﻪ ﺑﻮد و ﻧﺸﻮن ﻣﯽ داد ﮐﻪ ﺗﻮ ﺳﺎﻟﻦ‬

‫ﻋﻤﻮﻣﯽ ﻧﺸﺴﺘﯽ؟‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪217‬‬


‫‪-‬رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ ﺑﻬﻢ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻓﻮﮐﺲ اﯾﻦ ﮐﺎر رو ﮐﺮده‪...‬ﻗﺮار ﺑﻮد ﮐﺴﯽ از اﯾﻦ اﺗﻔﺎﻗﯽ ﺧﺒﺮ ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ‪....‬ﻫﺮي‬

‫ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ رون و رﻫﻤﯿﻮن اﻧﺪاﺧﺖ و اداﻣﻪ داد‪:‬وﻟﯽ رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ رو ﺧﺮاب ﮐﺮدن‪...‬‬
‫رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﺷﺮﻣﻨﺪﮔﯽ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧﺪ‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬وﻟﯽ ﻣﺎ ﻧﮕﺮاﻧﺖ ﺷﺪﯾﻢ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﺻﺪاي ﺑﻠﻨﺪي ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ ﺑﻬﺘﻮن ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮدم ﮐﻪ ﺑﻪ ﮐﺴﯽ ﻧﮕﯿﻦ ﺗﺎ ﺑﺮﮔﺮدم‪...‬‬
‫رون‪:‬وﻟﯽ ﺑﺮﮔﺸﺘﻦ ﺗﻮ ﻃﻮل ﮐﺸﯿﺪ‪...‬ﻣﺎ ﻓﮑﺮ ﮐﺮدﯾﻢ ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻨﻪ ﺑﺮات اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎده ﺑﺎﺷﻪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮدﯾﻢ ﭼﯽ ﺷﺪ؟ﺷﻤﺎ‪...‬‬

‫ﻟﻮﭘﯿﻦ اﺟﺎزه ﻧﺪاد ﻫﺮي ﺣﺮﻓﺶ رو اداﻣﻪ ﺑﺪه ‪:‬ﺑﺲ دﯾﮕﻪ‪...‬اﯾﻦ ﻗﺪر ﺑﻬﻢ ﻧﭙﺮﯾﺪ‪...‬رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﮐﺎر رو‬
‫ﮐﺮدن و ﺗﻮ ﻫﻢ ﻧﺒﺎﯾﺪ اﯾﻦ ﻃﻮر ﺑﺎﻫﺎﺷﻮن ﺣﺮف ﺑﺰﻧﯽ ﻫﺮي‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺳﺮش را ﺑﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺗﺎﯾﯿﺪ ﺣﺮف ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺗﮑﺎن داد‪...‬اﻣﺎ ﻫﻨﻮز در ﻗﻠﺒﺶ از دﺳﺖ رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ‬

‫ﺑﻮد‪...‬او ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ ﮐﺴﯽ ﭼﯿﺰي ﻧﮕﻦ ﺗﺎ ﺑﺮﮔﺮده‪...‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور‪:‬دﯾﺮوﻗﺘﻪ‪...‬ﺑﻬﺘﺮه ﺑﺮﯾﻢ‪...‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﺷﺐ ﺑﺨﯿﺮ‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬ﺷﺐ ﺑﺨﯿﺮ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ‪.‬‬

‫ﺑﺎ ﺑﯿﺮون رﻓﺘﻦ داﻣﺒﻠﺪور و ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ و ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻫﺮي روي ﻧﺰدﯾﮏ ﺗﺮﯾﻦ ﻣﺒﻞ ﻧﺸﺴﺖ‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﻣﺎ واﻗﻌﺎ ﻣﺘﺎﺳﻔﯿﻢ ﻫﺮي‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﮐﻪ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﻫﺮﻣﯿﻮن رو دﯾﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬اﺷﮑﺎﻟﯽ ﻧﺪاره‪...‬‬
‫رون در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﮐﻨﺎر ﻫﺮي ﻣﯽ ﻧﺸﺴﺖ ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺮﯾﻊ ﮔﻔﺖ‪:‬رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ رو دﯾﺪي؟‪.‬ﮐﯽ ﺑﻮد؟‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﯾﻬﻢ ﮔﻔﺖ ﺑﻪ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﻧﮕﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪218‬‬


‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﻨﺎر رون ﻧﺸﺴﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺣﺘﯽ ﻣﺎ؟‬
‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ﮔﺮﻓﺘﻪ دوﺳﺘﺎﻧﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺣﺘﯽ ﺷﻤﺎ‪...‬ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﺪوﻧﻪ ﮐﯿﻪ‪...‬‬
‫رون ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬وﻟﯽ ﻣﺎ ﭼﻔﺖ ﺷﺪﮔﯽ رو ﮐﻪ ﯾﺎد ﮔﺮﻓﺘﯿﻢ؟‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﺑﻪ ﻣﻮﻗﺶ ﻣﯽ ﻓﻬﻤﯿﺪ ‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬در ﻣﻮرد ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ ﭼﯿﺰي ﻧﮕﻔﺖ؟‬
‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﻪ ﻣﺸﺘﺎق ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻗﺮاره ﺑﺮﯾﻢ اون ﺧﻮﻧﻪ اي ﮐﻪ ﻣﺮگ ﺧﻮار ﭘﯿﺪا‬

‫ﺷﺪه‪...‬رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻪ ﯾﮑﯽ دﯾﮕﻪ از ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ رو ﭘﯿﺪا ﮐﺮده‪.‬‬
‫رون‪:‬ﮐﺠﺎ؟‬

‫ﻫﺮي‪:‬اون ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻪ وﻟﺪﻣﻮرت ﺟﺎم رو ﺗﻮ ﺧﻮﻧﻪ ﻫﯿﭙﺰﯾﺒﺎ اﺳﻤﯿﺖ ﻣﺨﻔﯽ ﮐﺮده‪...‬‬
‫ﺑﺮاي ﻟﺤﻈﻪ اي ﻫﯿﭻ ﮐﺪام ﺣﺮﻓﯽ ﻧﺰدﻧﺪ‪...‬ﻧﺎﮔﻬﺎن ﻫﺮي ﭼﯿﺰي ﯾﺎدش آﻣﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺷﻤﺎ ﭼﻪ ﻃﻮر اوﻧﻬﺎ رو ﺧﺒﺮ‬

‫ﮐﺮدﯾﺪ؟‪...‬ﺷﻤﺎ رو ﻧﮕﺮﻓﺘﻦ؟‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﺑﻪ ﮐﺎراﮔﺎﻫﺎ ﮔﻔﺘﯿﻢ ﻣﺸﮑﻠﯽ ﭘﯿﺶ اوﻣﺪه و ﺑﺎﯾﺪ ﭘﺮﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪور رو ﺑﺒﯿﻨﯿﻢ‪...‬‬
‫رون‪:‬ﺷﺎﻧﺲ اوردﯾﻢ ﮐﻪ ﮐﺎراﮔﺎه ﻓﺎﺳﺘﺮ ﻧﺒﻮد‪...‬‬
‫ﻫﺮي از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻬﺘﺮه ﺑﺮﯾﻢ ﺑﺨﻮاﺑﯿﻢ ‪...‬دﯾﺮ وﻗﺘﻪ‪..‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺷﺐ ﺑﻪ ﺧﯿﺮ‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺪون ﻫﯿﭻ ﺣﺮف دﯾﮕﻪ اي ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺧﻮاﺑﮕﺎﻫﺶ رﻓﺖ ﮐﻪ اﯾﻦ از ﻧﻈﺮ ﻫﺮي ﻋﺠﯿﺐ ﺑﻮد‪...‬رﻓﺘﺎر رون و‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﯾﻪ ﺟﻮراﯾﯽ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﮐﺮده ﺑﻮد و ﻫﺮي ﻋﻠﺘﺶ را ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺖ‪ ....‬رون ﺟﻠﻮﺗﺮ از ﻫﺮي ﺑﻪ راه اﻓﺘﺎد و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ‬

‫ﺧﻮاﺑﮕﺎه رﻓﺖ‪..‬رون ﺧﯿﻠﯽ زود ﻟﺒﺎﺳﺶ را ﻋﻮض ﮐﺮد و ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺻﺪاي ﺧﺮﺧﺮش ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪...‬ﻫﺮي‬

‫ﺑﺮﺧﻼف رون ﺧﻮاﺑﺶ ﻧﻤﯽ ﺑﺮد‪...‬داﺷﺖ ﺑﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮد‪...‬ﺑﻪ ﺣﺮﻓﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﯿﻨﺸﺎن زده ﺷﺪه ﺑﻮد‪...‬ﺗﻨﻔﺮ ﻫﺮي‬

‫از اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻪ ﻫﻤﺎن ﺷﺪت ﺑﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد و ﻫﺮي ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ از آن ذره اي ﻫﻢ ﮐﻢ ﮐﻨﺪ‪...‬اﻣﺎ اﯾﻦ ﺗﻨﻔﺮ ﺑﯿﺶ ﺗﺮ ﺑﻪ‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪219‬‬


‫ﺿﺮر ﺧﻮدش ﺑﻮد‪...‬اون ﺑﺮاي از ﺑﯿﻦ ﺑﺮدن ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ ﺑﻪ ﮐﻤﮏ اﺳﻨﯿﭗ ﻧﯿﺎز داﺷﺖ‪،‬ﭘﺲ ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻐﯿﯿﺮاﺗﯽ در‬
‫رﻓﺘﺎرش ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ او اﯾﺠﺎد ﻣﯽ ﮐﺮد ‪...‬ﺑﻌﺪ از ﯾﮏ ﺳﺎﻋﺖ ﻓﮑﺮ ﮐﺮدن ﺑﻼﺧﺮه ﻫﺮي ﻫﻢ ﺧﻮاﺑﯿﺪ‪.....‬‬

‫ﺻﺒﺢ روز ﺑﻌﺪ ﻫﺮ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ ﺑﺎ ﺑﯽ ﺣﺎﻟﯽ ﺳﺮ ﻣﯿﺰ ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ و ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ﻣﯽ ﺧﻮردﻧﺪ‪...‬‬
‫رون ﺧﻤﯿﺎزه ﮐﺸﯿﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﮐﺎش ﻣﯽ ﺗﻮﻧﺴﺘﯿﻢ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﺨﻮاﺑﯿﻢ‪...‬ﻣﻦ ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮاﺑﻢ ﻣﯿﺎد‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺶ را ﮐﻪ ﮐﻤﯽ ﭘﻒ ﮐﺮده ود ﻣﺎﻟﯿﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬اﻣﺮوز ﺧﯿﻠﯽ ﮐﺎر دارﯾﻢ‪...‬ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﻣﻘﺎﻟﻪ ﻣﻮﻧﺪه ﮐﻪ‬

‫ﻫﻨﻮز ﻧﻨﻮﺷﺘﯿﻢ و ﺑﺎﯾﺪ ﺗﺎ ﻓﺮدا ﺗﻤﻮﻣﺸﻮن ﮐﻨﯿﻢ‪...‬ﺑﻪ ﻋﻼوه اﻣﺮوز ﺑﺎ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﻫﻢ ﮐﻼس دارﯾﻢ‪...‬‬
‫رون ﺑﻪ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ اﺷﺎره ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬داره ﻣﯿﺎد اﯾﻨﺠﺎ‪...‬‬

‫ﻫﺮي و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﻢ ﺑﻪ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧﺪ‪...‬ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ﺟﻠﻮي اﻧﻬﺎ اﯾﺴﺘﺎد وﻧﺎﻣﻪ اي را ﺑﻪ ﻫﺮي داد‬

‫وﮔﻔﺖ‪:‬اﯾﻦ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺟﺪﯾﺪ ﺷﻤﺎو ﮔﺮوﻫﺘﻮﻧﻪ اﻗﺎي ﭘﺎﺗﺮ ﮐﻪ از ﭘﺲ ﻓﺮدا ‪،‬دوﺷﻨﺒﻪ ﺷﺮوع ﻣﯿﺸﻪ‪...‬‬
‫رون‪:‬ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺟﺪﯾﺪ؟‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ‪:‬ﺑﻠﻪ آﻗﺎي وﯾﺰﻟﯽ‪...‬وﻗﺘﯽ ﺑﺨﻮﻧﯿﺪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﯽ ﺷﯿﺪ‪...‬‬

‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﯿﺰ اﺳﺎﺗﯿﺪ ﺑﺮﮔﺸﺖ‪...‬ﻫﺮﺳﻪ ﻧﻔﺮ ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧﺪ‪...‬ﻫﺮي ﻧﺎﻣﻪ را ﺑﺎز ﮐﺮد و‬

‫ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺧﻮاﻧﺪن ﮐﺮد‪...‬‬

‫آﻗﺎي ﭘﺎﺗﺮ ﺑﻨﺎﺑﺮ ﺑﻪ در ﺧﻮاﺳﺖ رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ ﺷﻤﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﻋﻼوه ﺑﺮ ﮐﻼس اﺿﺎﻓﻪ اي ﮐﻪ ﺑﺎ ﭘﺮﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪور دارﯾﺪ‬

‫ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ رﯾﻤﻮس ﻟﻮﭘﯿﻦ و اﻟﺴﺘﻮر ﻣﻮدي ﻫﻢ ﮐﻼس ﺟﺪاﮔﺎﻧﻪ اي داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯿﺪ‪...‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﺎ ﻫﻢ اﯾﻦ ﮐﺎر ﺑﺮاي آﻣﺎدﮔﯽ‬
‫ﺷﻤﺎ ﺑﺮاي ﻣﺒﺎرزه ﺿﺮورﯾﻪ و ﻃﺒﻖ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ اي ﮐﻪ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ دادﯾﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﮐﻼس ﻫﺎ ﺑﯿﺎﯾﯿﺪ‪.‬‬

‫ﺑﺮاي آﻣﺎدﮔﯽ ﮔﺮوه ﺗﻮن ﻫﻢ ﭘﺮﻓﺴﻮر ﺗﺎﻧﮑﺲ ﻗﺒﻮل ﮐﺮدن ﮐﻪ ﺑﻪ اﻋﻀﺎ ﮔﺮوﻫﺘﻮن آﻣﻮزش ﺑﺪن و داﻧﺶ آﻣﻮزان‬

‫ﻫﺮ روز ﺑﺎﯾﺪ در ﺳﺎﻋﺖ ‪ 8‬ﺷﺐ در اﺗﺎق ﺿﺮورﯾﺎت ﺣﺎﺿﺮ ﺑﺎﺷﻦ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬اﯾﻦ ﻋﺎﻟﯿﻪ!‬
‫رون‪:‬ﺣﺎﻻ ﻣﺎ ﯾﮏ اﺳﺘﺎد دارﯾﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪220‬‬


‫روز‬

‫ﺳﺎﻋﺖ‬

‫اﺳﺘﺎد‬

‫ﺷﻨﺒﻪ ﻫﺎ‬

‫از ‪11/15‬ﺗﺎ‪1‬‬

‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‬

‫ﺷﻨﺒﻪ ﻫﺎ‬

‫از‪16/10‬ﺗﺎ‪18/15‬‬

‫ﻣﻮدي‬

‫ﯾﮑﺸﻨﺒﻪ ﻫﺎ‬

‫از‪15‬ﺗﺎ ‪17‬‬

‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‬

‫دوﺷﻨﺒﻪ ﻫﺎ‬

‫از‪10‬ﺗﺎ‪12/30‬و‪15‬ﺗﺎ‪18‬‬

‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‬

‫ﺳﻪ ﺷﻨﺒﻪ ﻫﺎ‬

‫از‪11‬ﺗﺎ‪1‬‬

‫ﻣﻮدي‬

‫ﺳﻪ ﺷﻨﺒﻪ ﻫﺎ‬

‫از ‪16/30‬ﺗﺎ ‪18‬‬

‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‬

‫ﭼﻬﺎر ﺷﻨﺒﻪ ﻫﺎ‬

‫از ‪8‬ﺗﺎ‪10‬‬

‫ﻣﻮدي‬

‫ﻫﺮي ﮐﺎﻏﺬ دﯾﮕﺮي را از ﭘﺎﮐﺖ ﺑﯿﺮون آورد‪...‬‬
‫ﭼﻬﺎر ﺷﻨﺒﻪ ﻫﺎ‬

‫از‪17‬ﺗﺎ‪18 /30‬‬

‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‬

‫ﭘﻨﺠﺸﻨﺒﻪ ﻫﺎ‬

‫از‪16/45‬ﺗﺎ‪18/15‬‬

‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‬

‫ﺟﻤﻌﻪ ﻫﺎ‬

‫از‪9/30‬ﺗﺎ‪11 /45‬‬

‫ﻣﻮدي‬

‫ﺟﻤﻌﻪ ﻫﺎ‬

‫از‪17‬ﺗﺎ ‪18‬‬

‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‬

‫اﯾﻦ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺑﺎ زﻣﺎن درﺳﯽ ﺷﻤﺎ ﺗﺪاﺧﻞ ﻧﺪارد و ﺷﻤﺎ از اﻧﺠﺎم ﺗﮑﺎﻟﯿﻒ ﻣﺒﺮا ﻫﺴﺘﯿﺪ)اﻟﺒﺘﻪ ﺑﻪ اﺳﺘﺜﻨﺎي ﺗﮑﺎﻟﯿﻔﯽ ﮐﻪ‬
‫اﺳﺘﺎدان ﺷﺨﺼﺎ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﻫﻢ ﻣﺘﺬﮐﺮ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ(‪.‬ﮐﻼﺳﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﭘﺮﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪور دارﯾﺪ از اﻣﺮوز ﻫﺮ روز‬
‫ﺳﺎﻋﺖ‪18/45‬ﺷﺮوع ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‪.‬‬

‫ﻫﺮ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ ﺳﺮﺷﺎن را از روي ﮐﺎﻏﺬ ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮدﻧﺪ‪...‬ﻫﺮي آب دﻫﺎﻧﺶ را ﻗﻮرت داد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺣﺎﻻ دﯾﮕﻪ وﻗﺖ‬

‫اﺿﺎﻓﻪ ﻫﺎم ﻫﻢ ﭘﺮ ﺷﺪ‪...‬‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﭼﺮا ﻫﻤﺶ ﺻﺒﺢ ﯾﺎ ﺑﻌﺪازﻇﻬﺮ؟ﻣﻨﻈﻮرم اﯾﻨﮑﻪ ﭼﺮا ﺑﻌﺪ از ﺳﺎﻋﺖ ﺳﺎﻋﺖ ‪8‬ﯾﺎ‪9‬ﺷﺐ ﮐﻼس ﻧﺪاري؟‬
‫ﻫﺮي ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﻋﻠﺖ اﯾﻦ اﻣﺮ را ﻣﯽ دوﻧﺴﺖ ﭼﯿﺰي ﻧﮕﻔﺖ‪...‬‬
‫رون ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺘﺶ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬دﯾﺮ ﺷﺪه‪...‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﯾﻢ ﮐﻼس اﺳﻨﯿﭗ‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪221‬‬


‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﺷﻨﯿﺪن ﻧﺎم اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻪ ﯾﺎد ﻣﻘﺎﻟﻪ ﻣﻌﺠﻮن ﺗﺎزه اي ﮐﻪ اﺳﻨﯿﭗ درس داده ﺑﻮد اﻓﺘﺎد‪...‬دﯾﺸﺐ وﻗﺘﯽ ﻓﻮﮐﺲ ﺑﻪ‬

‫دﻧﺒﺎﻟﺶ اﻣﺪ ﻣﻘﺎﻟﻪ ﻧﺎ ﺗﻤﻮم ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد و ﺑﺎﯾﺪ اﻣﺮوز ﺑﻌﺪ از ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﮐﻼس ﻣﯽ رﻓﺖ آن را ﺑﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﺗﺤﻮﯾﻞ ﻣﯽ‬
‫داد‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﻓﺮﯾﺎدي ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻘﺎﻟﻢ!!!‬
‫ﺑﯿﺸﺘﺮ اﻓﺮاد ﺳﺮﺷﺎن را ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪﻧﺪ و ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧﺪ‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﭼﯽ ﺷﺪه؟‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﻣﻦ ﻣﻘﺎﻟﻪ اي رو ﮐﻪ اﺳﻨﯿﭗ ازﻣﻮن ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺑﻮ ﻧﻨﻮﺷﺘﻢ‪...‬ﯾﻌﻨﯽ ﻓﻘﻂ ﯾﮏ ﺻﻔﺤﻪ ﻧﻮﺷﺘﻢ‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﺑﻬﺖ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮدم ﮐﻪ ﺑﻨﻮﯾﺴﯿﺶ‪...‬ﯾﺎدﺗﻪ ﭘﺮﯾﺮوز ﺑﻬﺖ ﮔﻔﺘﻢ‪..‬‬
‫رون‪:‬ﻫﺮي وﻗﺖ ﻧﺪاﺷﺖ ﺑﻨﻮﯾﺴﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن‪...‬ﺧﻮﺑﻪ ﮐﻪ ﺧﻮدت ﻫﻢ اﯾﻨﻮ ﻣﯽ دوﻧﯽ‪...‬‬
‫رون دﺳﺘﺶ را روي ﺷﺎﻧﻪ ﻫﺮي ﮔﺬاﺷﺖ‪...‬ﻫﺮي ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺘﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻬﺘﺮه ﺗﺎ دﯾﺮ ﻧﺸﺪه ﺑﺮﯾﻢ‪...‬‬
‫وﻗﺘﯽ ﻫﻤﻪ داﻧﺶ آﻣﻮزان ﺳﺮ ﺟﺎﯾﺸﺎن ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺎ ﺻﺪاي ﺑﻠﻨﺪي ﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﻤﻪ ﻣﻘﺎﻟﻪ ﻫﺎﺷﻮن رو ﺑﺬارن روي‬

‫ﻣﯿﺰ‪...‬‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن و رون ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪﻧﺪ و ﻣﻘﺎﻟﻪ ﻫﺎﯾﺸﺎن را روي ﻣﯿﺰ اﺳﻨﯿﭗ ﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ‪...‬اﺳﻨﯿﭗ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻫﺮي ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﻧﺸﺴﺘﻪ‬

‫ﺑﻮد ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﻮ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاي ﻣﻘﺎﻟﺘﻮ ﺗﺤﻮﯾﻞ ﺑﺪي ﭘﺎﺗﺮ‪...‬‬
‫‪-‬ﻣﻦ ﻧﻨﻮﺷﺘﻢ ﻗﺮﺑﺎن‪...‬‬

‫اﺳﻨﯿﭗ ﭘﻮزﺧﻨﺪي زد و ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻧﺸﻨﯿﺪم ﭼﯽ ﮔﻔﺘﯽ ﭘﺎﺗﺮ‪...‬ﯾﮑﻢ ﺑﻠﻨﺪ ﺗﺮ ﺑﮕﻮ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﺻﺪاي ﺑﻠﻨﺪي ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ ﻣﻘﺎﻟﻤﻮ ﻧﻨﻮﺷﺘﻢ‪...‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﺟﻠﻮي ﻫﺮي اﯾﺴﺘﺎد و ﮔﻔﺖ‪:‬اﯾﻦ دوﻣﯿﻦ ﺑﺎره ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻟﻪ اي رو ﮐﻪ ازت ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺑﻮدم ﻧﻨﻮﺷﺘﯽ‪...‬ده اﻣﺘﯿﺎز از‬

‫ﮔﺮوﻫﺖ ﮐﻢ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ و ﺗﺎ ﯾﮏ ﻫﻔﺘﻪ ﺑﺎزداﺷﺘﯽ‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬اﻣﺎ ﭘﺮﻓﺴﻮر ﻣﻦ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪222‬‬


‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﻤﯿﻦ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻢ ﭘﺎﺗﺮ‪...‬ﺷﺎﯾﺪ از اﯾﻦ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ﯾﺎد ﺑﮕﯿﺮي ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻟﯿﻔﺘﻮ اﻧﺠﺎم ﺑﺪي‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﻧﻔﺮت ﺑﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪...‬‬
‫‪...‬ﺣﺎﻻ ﺻﻔﺤﻪ ‪ 135‬ﮐﺘﺎﺑﺘﻮ ﺑﺎز ﮐﻦ و ﺑﺨﻮن‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﮐﺘﺎش رو ﺑﺎز ﮐﺮد‪...‬ﺑﻪ ﺟﺎي ﺧﻮاﻧﺪن ﮐﺘﺎب ﺑﺎ ﺧﻮدش ﻓﮑﺮ ﮐﺮد‪:‬اﯾﻦ ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ ﻧﯿﺴﺖ‪...‬اﮔﻪ ﻓﻮﮐﺲ‬

‫ﻧﻤﯽ ﯾﻮﻣﺪ ﻣﻦ ﻣﻘﺎﻟﻪ رو ﻣﯽ ﻧﻮﺷﺘﻢ‪....‬‬
‫رون‪:‬ﻧﺎراﺣﺖ ﻧﺒﺎش ﻫﺮي‪...‬‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬اﯾﻦ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﻓﺮﺻﺖ ﺑﺮاي اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻮد ﺗﺎ ﺗﻮ رو اذﯾﺖ ﮐﻨﻪ‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﺘﺎﺑﺶ را ﺟﻠﻮ ﮐﺸﯿﺪ و ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺧﻮاﻧﺪن ﮐﺮد‪...‬اﻣﺎ ﻫﺮي ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﮐﻠﻤﺎت ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد‪....‬‬
‫ﺗﺎ ﭘﺎﯾﺎن زﻧﮓ ﻫﺮي ﻫﯿﭻ ﺣﺮﻓﯽ ﻧﺰد و وﻗﺘﯽ زﻧﮓ ﺧﻮرد ﺧﯿﻠﯽ زود وﺳﺎﯾﻠﺶ را ﺟﻤﻊ ﮐﺮد و ﻗﺒﻞ از رون و‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن از ﺻﻨﺪﻟﯽ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﺧﻮاﺳﺖ از ﮐﻼس ﺑﯿﺮون ﺑﺮود‪...‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ‪:‬ﺑﻤﻮن ﭘﺎﺗﺮ ﺑﺎﻫﺎت ﮐﺎر دارم‪....‬‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن وﻗﺘﯽ از ﮐﻨﺎرش ﻣﯽ ﮔﺬﺷﺖ زﯾﺮ ﻟﺐ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻮاﻇﺐ ﺣﺮﻓﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ زﻧﯽ ﺑﺎش ﻫﺮي‪...‬‬
‫رون ﮔﻔﺖ‪:‬ﮐﺎري ﻧﮑﻦ ﮐﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺗﻨﺒﯿﻬﺖ ﮐﻨﻪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن داد‪...‬وﻗﺘﯽ ﻫﻤﻪ از ﮐﻼس ﺑﯿﺮون رﻓﺘﻨﺪ اﺳﻨﯿﭗ از ﭘﺸﺖ ﻣﯿﺰش ﺑﯿﺮون آﻣﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﺮ روز‬

‫از ﺳﺎﻋﺖ‪8‬ﺷﺐ ﻣﻨﺘﻈﺮت ﻫﺴﺘﻢ ﭘﺎﺗﺮ‪...‬ﯾﺎدت ﺑﺎﺷﻪ دﯾﺮ ﻧﮑﻨﯽ‪...‬‬

‫وﻟﯽ ﭘﺮﻓﺴﻮر ﺷﻤﺎ ﮐﻪ ﻣﯽ دوﻧﯿﺪ ﺑﻌﺪ از ﺳﺎﻋﺖ ‪8‬ﮐﺴﯽ ﺣﻖ ﻧﺪاره ﺑﯿﺮون ﺑﺎﺷﻪ‪.‬‬‫ﻣﻦ ﺑﺎ ﮐﺎراﮔﺎه ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ‪....‬ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﺑﺮي‪.‬‬‫ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻪ ﻃﺮف ﮐﻼس ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺷﮑﻞ رﻓﺖ‪...‬رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺟﻠﻮي ﮐﻼس اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ و ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻮدﻧﺪ ﺗﺎ‬

‫ﻫﺮي ﺑﺮﺳﺪ‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪223‬‬


‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﭼﯽ ﺷﺪ؟‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺎﯾﺪ ﻫﺮ روز از ﺳﺎﻋﺖ ‪8‬ﺷﺐ ﺑﺮم دﻓﺘﺮ اﺳﻨﯿﭗ‪...‬‬
‫رون‪:‬ﻣﯽ دوﻧﺴﺘﻢ اﯾﻦ ﻃﻮر ﻣﯿﺸﻪ‪...‬اون ﻋﻮﺿﯽ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻓﺮﺻﺖ ﺑﻮد‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﺑﻬﺘﺮه ﺑﺮﯾﻢ ﮐﻼس‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن داد و ﺟﻠﻮﺗﺮ از رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن وارد ﮐﻼس ﺷﺪ‪...‬آﻧﻬﺎ در ﭼﻬﺎرﻣﯿﻦ ردﯾﻒ ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ‪...‬ﺑﻌﺪ از‬

‫ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺗﺎﻧﮑﺲ ﮐﻪ ﻣﻮﻫﺎﯾﺶ را ﺻﻮرﺗﯽ روﺷﻦ ﮐﺮده ﺑﻮد و ﺷﺎدﺗﺮ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ وارد ﮐﻼس ﺷﺪ و ﺑﻌﺪ از‬

‫اﯾﻨﮑﻪ ﭘﺸﺖ ﻣﯿﺰش اﯾﺴﺘﺎد ﮔﻔﺖ‪:‬ﺳﻼم ﺑﭽﻪ ﻫﺎ‪...‬‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﺰدﯾﮏ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬اﻣﺮوز ﺣﺎﻟﺶ ﺧﻮب ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ رﺳﻪ‪.‬‬
‫رون‪:‬ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﻣﺸﮑﻞ ﺗﺎﻧﮑﺲ و ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺣﻞ ﺷﺪه؟‬
‫‪...‬اﻣﺮوز ﻣﯽ ﺧﻮاﯾﻢ‪...‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﺷﺎﯾﺪ‪...‬ﻣﻦ ﮐﻪ‪...‬‬
‫ﺗﺎﻧﮑﺲ ﺣﺮﻓﺶ را ﻗﻄﻊ ﮐﺮد و ﺑﻪ رون و ﻫﺮي و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﻪ ﻣﺸﻐﻮل ﺻﺤﺒﺖ ﺑﻮدﻧﺪ ﻧﮕﺎه‬

‫ﮐﺮد‪:‬ﭘﺎﺗﺮ‪،‬وﯾﺰﻟﯽ‪،‬ﮔﺮاﻧﺠﺮ ﻣﯿﺸﻪ ﺣﻮاﺳﺘﻮن اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺎﺷﻪ و ﺣﺮﻓﺎﺗﻮﻧﻮ ﺑﺮاي ﺑﻌﺪ ﺑﺬارﯾﺪ؟‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ ﭘﺮﻓﺴﻮر‪..‬‬

‫ﺗﺎﻧﮑﺲ ﻟﺒﺨﻨﺪي زد و اداﻣﻪ داد‪:‬اﻣﺮوز ﻣﯽ ﺧﻮاﯾﻢ روي ﻃﻠﺴﻢ ﭼﻨﺠﻤﺎرو ﺗﻤﺮﯾﻦ ﮐﻨﯿﻢ‪...‬اﯾﻦ ﻃﻠﺴﻢ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﮐﻤﮏ‬

‫ﻣﯽ ﮐﻨﻪ ﺗﺎ اﺷﯿﺎ رو ﺑﻪ ﭼﯿﺰي ﮐﻪ اﺣﺘﯿﺎج دارﯾﺪ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﮐﻨﯿﺪ‪...‬ﺗﺎﻧﮑﺲ در ﻣﯿﺎن ﻣﯿﺰﻫﺎ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﻗﺪم زدن ﮐﺮد و اداﻣﻪ‬

‫داد‪:‬ﺑﺮاي اﯾﻦ ﮐﺎر ﺑﺎﯾﺪ ﺷﮑﻞ ﭼﯿﺰي رو ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاﯾﻦ ﺗﻮي ذﻫﻨﺘﻮن ﻣﺠﺴﻢ ﮐﻨﯿﺪ و ﺑﻌﺪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯿﺘﻮﻧﻮ ﺑﻪ ﻃﺮف ﺷﯽ‬
‫ﻣﻮرد ﻧﻈﺮ ﺑﮕﯿﺮﯾﺪو ورد رو ﺑﮕﯿﺪ‪...‬ﺗﺎﻧﮑﺲ ﺟﻠﻮي ﻣﯿﺰش اﯾﺴﺘﺎد و ﮐﺘﺎﺑﯽ رو ﺑﺮداﺷﺖ و ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﻪ ﻃﺮف‬

‫ان ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﻨﺠﻤﺎرو!‬

‫ﮐﺘﺎب ﺑﻪ ﮐﻠﺪان ﻃﻼﯾﯽ رﻧﮓ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺷﺪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪224‬‬


‫ﺗﺎﻧﮑﺲ دوﺑﺎره ﺑﻪ داﻧﺶ آﻣﻮزان ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺷﺮوع ﮐﻨﯿﺪ‪...‬‬
‫در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻫﺮي ﻫﻨﻮز ﮐﺘﺎﺑﺶ را ﺑﺮﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﻮد‪،‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻣﺸﻐﻮل ﺗﻤﺮﯾﻦ ﺷﺪه ﺑﻮد‪...‬‬
‫اﯾﻨﻢ ﺷﺪ ﮐﺎر؟‬‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﻪ در ﺻﺪاي ﻫﻤﻬﻤﻪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺣﺮف رون رو ﺷﺪه ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪:‬اﮔﻪ ﺑﻪ ﺟﺎي اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﻏﺮﻏﺮ ﮐﺮدن و ﺗﻨﺒﻠﯽ‬

‫ﻓﮑﺮت رو ﺑﻪ ﮐﺎر ﻣﯽ اﻧﺪاﺧﺘﯽ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻮد رون‪.‬‬

‫رون ﺑﺎ دﻟﺨﻮري ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﯿﺸﻪ ﺗﻮ ﻫﻢ اﯾﻨﻘﺪر ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﮕﯿﺮ ﻧﺪي؟‬
‫ﺑﺴﻪ دﯾﮕﻪ‪...‬ﺷﻤﺎﻫﺎ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﯾﻦ دﺳﺖ از اﯾﻦ رﻓﺘﺎرﻫﺎي ﺑﭽﻪ ﮔﺎﻧﺘﻮن ﺑﺮدارﯾﺪ؟‬‫ﻫﺮﻣﯿﻮن آﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪ و ﻣﺸﻐﻮل ﮐﺎرش ﺷﺪ‪....‬رون ﻫﻢ ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﮐﺘﺎﺑﯽ را روي ﻣﯿﺰش ﮔﺬاﺷﺖ‪...‬ﻫﺮي ﺑﻪ‬
‫ﮐﺘﺎب روي ﻣﯿﺰش ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﺷﮑﻞ ﯾﮏ ﮔﻠﺪان آﺑﯽ رﻧﮓ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐﺮد و ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﻪ ﻃﺮف‬
‫ﮐﺘﺎب ﮔﺮﻓﺖ و زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪:‬ﭼﻨﺠﻤﺎرو!‬

‫ﻫﺮي ﻧﺎ اﻣﯿﺪاﻧﻪ ﺑﻪ ﮐﺘﺎب رو ﺑﻪ روﯾﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪...‬ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﻣﻨﻮال ﮔﺬﺷﺖ و ﻫﻨﻮز ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﻣﻮﻓﻖ‬

‫ﻧﺸﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ اﯾﻦ ﮐﺎر رو اﻧﺠﺎم دﻫﺪ‪...‬‬
‫ﺗﺎﻧﮑﺲ‪:‬ﮔﻮش ﮐﻨﯿﺪ‪..‬‬

‫ﻫﻤﻪ دﺳﺖ از ﮐﺎر ﮐﺸﯿﺪﻧﺪ و ﺑﻪ ﺗﺎﻧﮑﺲ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧﺪ‪...‬‬
‫‪-‬ﻣﺸﮑﻞ ﮐﺎر ﺷﻤﺎ اﯾﻨﻪ ﮐﻪ درﺳﺖ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﯿﺪ‪...‬ﺑﺎﯾﺪ روي ﭼﯿﺰي ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاﯾﻦ ﺧﻮب ﺗﻤﺮﮐﺰ‬

‫ﮐﻨﯿﺪ‪...‬اوﻧﻬﻢ ﺑﺎ ﻫﻤﻪ ﺟﺰﺋﯿﺎﺗﺶ‪...‬ﺑﻌﺪ ﺑﺎﯾﺪ ﻃﻠﺴﻢ رو ﺑﮕﯿﺪ‪...‬ﻫﺮي ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﻪ ﻧﺎراﺣﺖ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪..‬‬
‫ﺗﺎﻧﮑﺲ ﭘﺸﺖ ﻣﯿﺰش اﯾﺴﺘﺎد و ﮔﻔﺖ‪:‬اﯾﻦ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺷﮑﻞ ﺳﺨﺘﻪ و ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﮐﻨﯿﺪ‪...‬ﺣﺎﻻ دوﺑﺎره ﺷﺮوع ﮐﻨﯿﺪ‪....‬‬

‫ﻫﻤﻬﻤﻪ دوﺑﺎره ﺷﺮوع ﺷﺪ‪...‬ﻫﺮي ﺑﻪ ﮐﺘﺎﺑﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﭼﺸﻢ ﻫﺎﯾﺶ را ﺑﺴﺖ و ﺷﮑﻞ ﯾﮏ ﮔﻠﺪان آﺑﯽ رﻧﮓ را‬

‫در ذﻫﻨﺶ ﻣﺠﺴﻢ ﮐﺮد‪..‬ﺑﻌﺪ روي ﮐﺘﺎب ﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐﺮد و ورد‬

‫را ﮔﻔﺖ‪...‬وﻗﺘﯽ ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺶ را ﺑﺎز ﮐﺮد ﺗﻌﺠﺐ ﮐﺮد‪...‬ﮔﻠﺪان آﺑﯽ رﻧﮓ روي ﻣﯿﺰش‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪225‬‬


‫ﺑﻮد وﻟﯽ ﺗﻪ آن ﻫﻨﻮز ﮐﺘﺎب ﻗﺮﻣﺰ رﻧﮕﯽ دﯾﺪه ﻣﯽ ﺷﺪ‪..‬‬
‫رون ﺑﺎ دﯾﺪن آن ﺧﻨﺪﯾﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﮔﻠﺪاﻧﯽ ﮐﻪ ﮐﺘﺎب ﺧﻮاﻧﻪ‪...‬اﮔﻪ ﻣﺎل ﻫﺮﻣﯿﻮن اﯾﻦ ﻃﻮر ﻣﯽ ﺷﺪ ﺟﺎي ﺗﻌﺠﺐ‬

‫ﻧﺒﻮد‪...‬ﭼﻮن ﺧﻮدش ﻋﺎﺷﻖ ﮐﺘﺎﺑﻪ وﻟﯽ ﺗﻮ ﻫﺮي‪...‬‬

‫رون ﺑﺎ ﻧﮕﺎه ﺳﺮزﻧﺶ ﺑﺎر ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺣﺮﻓﺶ را ﻗﻄﻊ ﮐﺮد‪...‬ﺗﺎﻧﮑﺲ ﺑﻪ ﻣﯿﺰ آﻧﻬﺎ ﻧﺰدﯾﮏ ﺷﺪ و ﺑﺎ دﯾﺪن ﮔﻠﺪان ﻫﺮي‬

‫ﻟﺒﺨﻨﺪي زد و ﮔﻔﺖ‪5:‬اﻣﺘﯿﺎز ﺑﺮاي ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور‪...‬ﮐﺎرت ﺧﻮب ﺑﻮد ﻫﺮي‪،‬وﻟﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﮐﻨﯽ‪...‬‬
‫‪-‬ﺑﺎﺷﻪ‪...‬‬

‫ﺗﺎﻧﮑﺲ دوﺑﺎره در ﻣﯿﺎن ﻣﯿﺰﻫﺎ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﻗﺪم زدن ﮐﺮد‪...‬ﻫﺮي ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ﮔﺮﻓﺘﻪ و ﻧﺎراﺣﺖ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و‬

‫ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﻮ ﺑﻬﺘﺮ از ﻣﻦ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ اﯾﻦ ﮐﺎر رو ﺑﮑﻨﯽ ‪،‬ﻓﻘﻂ ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐﻨﯽ‪..‬‬

‫ﺗﻮ ﺑﻬﺘﺮ از ﻣﻨﯽ ﻫﺮي‪،‬اﯾﻨﻮ ﻗﺒﻼ ﻫﻢ ﺑﻬﺖ ﮔﻔﺘﻢ‪...‬ﻣﻦ ﻓﻘﻂ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ ر ﺣﻔﻆ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ‪،‬وﻟﯽ ﺗﻮ‪..‬‬‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ ﮐﺘﺎﺑﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪...‬ﻣﯽ داﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﻋﻠﺖ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻓﻘﻂ اﯾﻦ ﻧﯿﺴﺖ‪...‬او ﻣﯽ داﻧﺴﺖ ﮐﻪ رون و‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﻫﻢ ﻣﺸﮑﻞ دارن و ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ از ﻫﺮي ﻣﺨﻔﯽ ﮐﻨﻨﺪ‪...‬ﻫﺮي ﻣﺪﺗﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮ ﺑﺎ رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺗﻨﻬﺎ‬

‫ﻣﯿﺸﺪ‪...‬در ﻃﻮل روز ﮐﻪ ﮐﻼس داﺷﺘﻨﺪ و ﺑﻌﺪ از ﮐﻼس ﻫﺮي ﺑﺎﯾﺪ ﻃﻠﺴﻤﻬﺎﯾﯽ رو ﮐﻪ داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻬﺶ ﯾﺎد ﻣﯿﺪاد رو‬

‫ﺗﻤﺮﯾﻦ ﻣﯽ ﮐﺮد‪...‬ﻓﻘﻂ ﺑﻌﻀﯽ وﻗﺘﻬﺎ ﺑﻌﺪ از ﮐﻼﺳﺶ ﺑﺎ داﻣﺒﻠﺪور وﻗﺖ داﺷﺖ ﮐﻪ اون ﻫﻢ اﺳﻨﯿﭗ ازش‬

‫ﮔﺮﻓﺖ‪...‬ﻫﺮي ﻣﺠﺒﻮر ﺑﻮد ﺑﯿﺸﺘﺮ از رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺗﻤﺮﯾﻦ ﮐﻨﻪ‪...‬ﭘﺮﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪور ﻃﻠﺴﻤﻬﺎﯾﯽ ﺑﻪ ﻫﺮي ﯾﺎد ﻣﯽ داد‬

‫ﮐﻪ اﻧﺠﺎﻣﺸﻮن ﭼﻨﺪ روز ﺗﻤﺮﯾﻦ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ و ﻫﺮي ﻫﺮ وﻗﺖ ﺑﯽ ﮐﺎر ﻣﯽ ﺷﺪ ﺑﻪ اﺗﺎق ﺿﺮورﯾﺎت ﻣﯽ رﻓﺖ و آﻧﻬﺎ را‬

‫ﺗﻤﺮﯾﻦ ﻣﯽ ﮐﺮد و ﭼﻨﺪﺗﺎ ﻃﻠﺴﻢ ﻫﻢ از ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﻣﯽ ﮐﺮد‪...‬ﻫﺮي ﻣﺘﻮﺟﻪ رﻓﺘﺎرﻫﺎي ﺳﺮد رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﻫﻢ‬
‫ﺷﺪه ﺑﻮد‪...‬اﻧﻬﺎ ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ ﺟﻠﻮي ﻫﺮي اﯾﻦ ﻃﻮر واﻧﻤﻮد ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﺜﻞ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ وﻟﯽ ﻫﺮي ﺑﺎ اﯾﻦ ﮐﺎرﻫﺎ‬

‫ﻗﻮل ﻧﻤﯽ ﺧﻮرد‪...‬ﺑﻌﺪ از ﺗﻤﺎم ﺷﺪن ﮐﻼس ﺑﻪ ﺳﺎﻟﻦ ﻋﻤﻮﻣﯽ رﻓﺘﻨﺪ‪...‬ﺟﯿﻨﯽ ﮐﻨﺎر ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﺸﺴﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ ﺑﻌﺪ از‬

‫ﻧﻬﺎر ﺑﯽ ﮐﺎرم ﺷﻤﺎ ﭼﯽ؟‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪ :‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﯾﻢ ﮐﻼس دﻓﺎع در ﺑﺮاﺑﺮ ﺟﺎدوي ﺳﯿﺎه‪....‬و ﺑﻌﺪش ﻫﻢ ﻫﺮي ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮه ﭘﯿﺶ ﻟﻮﭘﯿﻦ‪...‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺮاي ﭼﯽ؟‬
‫ﻫﺮي ﻧﺎﻣﻪ را از ﺟﯿﺒﺶ ﺑﯿﺮون اورد ﺑﻪ دﺳﺖ ﺟﯿﻨﯽ داد‪:‬ﺑﺨﻮﻧﺶ‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪226‬‬


‫ﺟﯿﻨﯽ ﺑﻪ ﺗﻨﺪي ﻧﺎﻣﻪ را ﺧﻮاﻧﺪ و وﻗﺘﯽ ﺟﺪول ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺮي را دﯾﺪ ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪....‬‬
‫اﯾﻦ ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ ﻧﯿﺴﺖ ‪...‬ﻣﺎ ﻫﺮي رو ﮐﻢ ﻣﯽ دﯾﺪﯾﻢ‪...‬ﺣﺎﻻ ﺑﺎ اﯾﻦ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ‪...‬‬‫رون ﺣﺮف ﺟﯿﻨﯽ رو اداﻣﻪ داد‪:‬ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ اﺻﻼ ﻧﺘﻮﻧﯿﻢ ﺑﺒﯿﻨﯿﻢ‪...‬اﻟﺒﺘﻪ ﺑﻪ ﺟﺰ ﻣﻮﻗﻊ ﻏﺬا ﺧﻮردن‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﺟﯿﻨﯽ ﺑﻪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺑﮕﻮ ﻫﺮوز ﺳﺮ ﺳﺎﻋﺖ ‪ 8‬ﺗﻮ اﺗﺎق ﺿﺮورﯾﺎت ﺑﺎﺷﻦ و ﺑﮕﻮ ﻣﻌﻠﻢ ﺗﺎزه اي ﭘﯿﺪا ﮐﺮدﯾﻢ‪...‬‬
‫ﺑﺎﺷﻪ‪...‬راﺳﺘﯽ ﻓﺮدا ﻣﯿﺎﯾﻦ ﻫﺎﮔﺰﻣﯿﺪ؟‬‫ﻫﺮي‪:‬اﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ ﻣﯿﺎﯾﻢ‪...‬ﺑﻌﺪ از اﯾﻦ ﻫﻤﻪ درس ﯾﻪ اﺳﺘﺮاﺣﺖ ﺿﺮورﯾﻪ‪..‬‬
‫ﻫﺮي ﻧﺎﻣﻪ را از ﺟﯿﻨﯽ ﮔﺮﻓﺖ و در ﺟﯿﺒﺶ ﮔﺬاﺷﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﯿﺸﻪ ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﯿﺎي ﺟﯿﻨﯽ‪...‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﻮ ﺗﺎﻻر ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻤﺘﻮن‪...‬‬
‫وﻗﺘﯽ از ﺳﺎﻟﻦ ﺧﺎرج ﺷﺪﻧﺪ ﻫﺮي ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﯽ دوﻧﯽ ﺑﯿﻦ رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﭼﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎده؟‬
‫ﻧﻪ‪...‬ﻫﺮ ﮐﺎري ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻬﻢ ﻧﻤﯽ ﮔﻪ‪....‬‬‫ﻫﻤﺎن ﻃﻮر ﮐﻪ داﺷﺘﻨﺪ ﺑﻪ ﻃﺮف ﺗﺎﻻر ﻣﯽ رﻓﺘﻨﺪ ﻫﺮي ﮔﻔﺖ‪:‬ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺑﺎ ﻫﻢ ﻣﺸﮑﻞ ﭘﯿﺪا ﮐﺮدن‪...‬ﻫﻤﻮن رون‬

‫و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻗﺒﻞ ﻧﯿﺴﺘﻦ‪...‬‬
‫‪-‬درﺳﺘﻪ‪...‬‬

‫ﮐﺎش ﻣﯽ ﺗﻮﻧﺴﺘﻢ ﮐﻤﮑﺸﻮن ﮐﻨﻢ‪...‬ﻧﺎﺳﻼﻣﺘﯽ ﻣﻦ دوﺷﺘﺸﻮن ﻫﺴﺘﻢ وﻟﯽ اوﻧﻘﺪر از ﺷﻮن ﻓﺎﺻﻠﻪ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﮐﻪ‪...‬‬‫ﺟﯿﻨﯽ ﺣﺮف ﻫﺮي را ﻗﻄﻊ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬اوﻧﺎ ﺑﭽﻪ ﻧﯿﺴﺘﻦ ﻫﺮي‪...‬ﺧﻮدﺷﻮن ﺑﺎﯾﺪ ﻣﺸﮑﻠﺸﻮﻧﻮ ﺣﻞ ﮐﻨﻦ و ﺗﻮ ﻫﻢ‬

‫ﺗﻘﺼﯿﺮي ﻧﺪاري‪...‬ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺘﻮﻧﯿﻢ ﻓﺮدا ﺗﻮ ﻫﺎﮔﺰﻣﯿﺪ آﺷﺘﯿﺸﻮن ﺑﺪﯾﻢ‪...‬‬

‫ﻫﺮي و ﺟﯿﻨﯽ ﻣﺸﻐﻮل ﺻﺤﺒﺖ ﺑﻮدﻧﺪ و داﺷﺘﻨﺪ ﺑﻪ ﺗﺎﻻر ﻣﯽ رﺳﯿﺪﻧﺪ‪...‬‬
‫‪-‬ﺑﻪ ﺑﻪ‪..‬ﭘﺎﺗﺮ و وﯾﺰﻟﯽ‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪227‬‬


‫ﻫﺮي و ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺎ ﺻﺪاي ﻣﺎﻟﻔﻮي ﺳﺮ ﺟﺎﯾﺸﺎن اﯾﺴﺘﺎدﻧﺪ‪...‬‬
‫ﮐﻢ ﭘﯿﺪا ﺷﺪي ﭘﺎﺗﺮ‪....‬داري ﭼﯽ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟‬‫ﺟﯿﻨﯽ‪:‬ﺑﻪ ﺗﻮ رﺑﻄﯽ ﻧﺪاره ﻫﺮي داره ﭼﯽ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﻪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﺟﯿﻨﯽ!‬
‫ﻫﺮي‪:‬در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﭘﻮزﺧﻦ ﻣﺎﻟﻔﻮي ﮔﻔﺖ‪:‬اﯾﻦ ﮐﺜﺎﻓﺖ ارزش ﻧﺪاره ﮐﻪ ﺑﺎﻫﺎش ﺣﺮف ﺑﺰﻧﯽ‪...‬‬
‫ﻣﺎﻟﻔﻮي ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ ﺟﻠﻮي ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺘﺶ را ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ زوج ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﯽ ﺑﺸﯿﺪ‪...‬اﻟﺒﺘﻪ اﮔﻪ زﻧﺪه ﺑﻤﻮﻧﯿﺪ‪.‬‬
‫ﻣﺎﻟﻔﻮي اﯾﻦ ﺣﺮﻓﺶ را ﺑﺎ ﺗﻤﺴﺨﺮ ﮔﻔﺖ و ﺧﻨﺪﯾﺪ‪...‬ﮐﺮاب و ﮔﻮﯾﻞ ﻫﻢ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺧﻨﺪﯾﺪن ﮐﺮدن‪...‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﺑﻬﺘﺮه ﺧﻔﻪ ﺷﯽ ﻣﺎﻟﻔﻮي وﮔﺮﻧﻪ‪...‬‬
‫ﻣﺎﻟﻔﻮي‪:‬ﺗﻮ ﻣﯿﻤﯿﺮي‪...‬ﺗﻮ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﺟﻠﻮي ﻟﺮد ﺳﯿﺎه ﺑﺎﯾﺴﺘﯽ‪...‬ﺗﻮ و ﻫﻤﻪ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﻮ ﻫﺴﺘﻦ ﻣﯽ ﻣﯿﺮن‪...‬او ﺑﻪ‬

‫ﺟﯿﻨﯽ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و اداﻣﻪ داد‪:‬ﺑﻪ ﺧﺼﻮص اﯾﻦ وﯾﺰﻟﯽ‪...‬ﺷﺎﯾﺪ ﻗﺒﻞ از ﻣﺮﮔﺖ ﻣﺮگ اوﻧﻮ ﺑﺒﯿﻨﯽ‪....‬‬
‫ﻫﺮي ازﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ دﻧﺪاﻧﻬﺎﯾﺶ راﺑﻪ ﻫﻢ ﻣﯽ ﻓﺸﺮد و دﺳﺘﻬﺎﯾﺶ را ﻫﻢ ﻣﺸﺖ ﮐﺮده ﺑﻮد‪.‬‬

‫ﻣﺎﻟﻔﻮي دوﺑﺎره ﭘﻮزﺧﻨﺪي زد و ﮔﻔﺖ‪:‬راﺳﺘﯽ ﻣﺤﺎﻓﻈﺎت ﮐﺠﺎن ﭘﺎﺗﺮ؟‪...‬آه ﯾﺎدم رﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ رون و وﯾﺰﻟﯽ‬

‫رواﺑﻄﺸﻮن ﺑﻬﻢ ﺧﻮرده‪....‬‬

‫ﻫﺮي ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﮐﺸﯿﺪو ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ ﻣﺎﻟﻔﻮي ﺑﺘﻮﻧﻪ ﻋﮑﺲ اﻟﻌﻤﻠﯽ ﻧﺸﻮن ﺑﺪه اوﻟﯿﻦ ﻃﻠﺴﻤﯽ رو ﮐﻪ ﺑﻪ‬

‫ذﻫﻨﺶ رﺳﯿﺪ ﺑﻪ ﻃﺮف ﻣﺎﻟﻔﻮي ﻓﺮﺳﺘﺎد‪....‬ﻣﺎﻟﻔﻮي ﺑﺎ ﭼﻨﺎن ﻗﺪرﺗﯽ ﺑﻪ ﻋﻘﺐ ﭘﺮﺗﺎپ ﺷﺪ ﮐﻪ ﻫﺮي ﺧﻮدش ﻫﻢ ﺗﻌﺠﺐ‬

‫ﮐﺮد‪...‬اﻣﺎ از ﺷﺎﻧﺲ ﺑﺪ ﻫﺮي ﮐﺎراﮔﺎه ﻓﺎﺳﺘﺮ ﻫﻤﺮاه دو ﮐﺎراﮔﺎه دﯾﮕﻪ ﮐﻪ ﺑﺮاي ﻧﻬﺎر ﻣﯽ رﻓﺘﻦ ﮐﺎر ﻫﺮي رو دﯾﺪﻧﺪ و‬
‫ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻪ ﻃﺮف آﻧﻬﺎ آﻣﺪﻧﺪ‪.....‬‬

‫ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺎ دﯾﺪن آﻧﻬﺎ ﮔﻔﺖ‪:‬واي‪...‬‬
‫ﯾﮑﯽ از ﮐﺎراﮔﺎﻫﺎن ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﺎﻟﻔﻮي رﻓﺖ و ﮐﺎراﮔﺎه ﻓﺎﺳﺘﺮ ﻫﻢ ﻧﺰدﯾﮏ ﻫﺮي اﯾﺴﺘﺎد‪...‬ﮐﺎراﮔﺎﻫﯽ ﮐﻪ داﺷﺖ‬

‫ﻣﺎﻟﻔﻮي رو ﻣﻌﺎﯾﻨﻪ ﻣﯽ ﮐﺮد ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺟﺎدوي ﺳﯿﺎﻫﻪ ﻗﺮﺑﺎن‪...‬ﺑﺎﯾﺪ ﻫﺮﭼﻪ زودﺗﺮ ﺑﺮه درﻣﻮﻧﮕﺎه‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪228‬‬


‫ﻓﺎﺳﺘﺮ‪:‬ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮي ﺑﺒﺮﯾﺪش‪.‬‬
‫ﯾﮑﯽ از ﮐﺎراﮔﺎﻫﺎن ﭼﻮﺑﺶ را ﺑﻪ ﻃﺮف ﻣﺎﻟﻔﻮي ﮔﺮﻓﺖ و اورا از زﻣﯿﻦ ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد و ﺑﻪ ﻃﺮف درﻣﺎﻧﮕﺎه ﺑﺮد‪...‬‬
‫ﻓﺎﺳﺘﺮ ﺑﻪ ﮐﺎراﮔﺎه دﯾﮕﺮ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺮو ﺑﻪ ﻣﺪﯾﺮ ﺧﺒﺮ ﺑﺪه‪.‬‬
‫ﮐﺎراﮔﺎه اﻃﺎﻋﺖ ﮐﺮد و رﻓﺖ‪.‬‬
‫ﻓﺎﺳﺘﺮ ﺑﻪ ﮐﺮاب و ﮔﻮﯾﻞ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺷﻤﺎ ﻫﻢ ﺑﺮﯾﺪ‪...‬او ﺑﻪ ﺟﯿﻨﯽ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪:‬ﺗﻮ ﻫﻢ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﺑﺮي دوﺷﯿﺰه‬

‫وﯾﺰﻟﯽ‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﺟﯿﻨﯽ ﻧﮕﺎه ﮔﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺮو ﺟﯿﻨﯽ‪.‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ از ﻫﺮي ﺟﺪا ﺷﺪ و ﺑﻪ ﻃﺮف ﺗﺎﻻر رﻓﺖ‪...‬‬
‫ﻓﺎﺳﺘﺮ ﺑﺎ ﺧﺸﻢ دﺳﺖ ﻫﺮي را ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﯿﺎﯾﺪ آﻗﺎي ﭘﺎﺗﺮ‪...‬‬
‫ﻫﺮي از ﮐﺎري ﮐﻪ ﮐﺮده ﺑﻮد ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺑﻮد و اﺣﺴﺎس ﭘﺸﯿﻤﺎﻧﯽ ﻧﻤﯽ ﮐﺮد‪.‬از ﻧﻈﺮ او ﻣﺎﻟﻔﻮي ﺣﻘﺶ ﺑﻮد‪...‬ﺑﺎﯾﺪ اﯾﻦ‬

‫ﮐﺎر را ﻣﯽ ﮐﺮد‪،‬او ﻣﺴﺒﺐ ﻣﺮگ داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻮد و ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻘﺎص ﮐﺎرﻫﺎﯾﺶ را ﻣﯽ دﻫﺪ‪....‬وﻗﺘﯽ ﺟﻠﻮي دﻓﺘﺮ ﮐﺎراﮔﺎه‬

‫رﺳﯿﺪﻧﺪ ﻫﺮي از اﻓﮑﺎرش ﺑﯿﺮون اﻣﺪ‪...‬ﮐﺎراﮔﺎه ﺟﻮان در دﻓﺘﺮ را ﺑﺎز ﮐﺮد و ﺑﻌﺪ از ﻫﺮي وارد ﺷﺪ‪...‬ﮐﺎراﮔﺎه ﭘﺸﺖ‬

‫ﻣﯿﺰش ﻧﺸﺴﺖ و ﻫﺮي ﺟﻠﻮي او اﯾﺴﺘﺎد‪...‬‬

‫ﺷﻤﺎ ﻗﻮاﻧﯿﻦ وزارﺗﺨﻮﻧﻪ رو زﯾﺮ ﭘﺎ ﮔﺬاﺷﺘﯿﺪ آﻗﺎي ﭘﺎﺗﺮ‪...‬ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﻫﺸﺪار داده ﺑﻮدم ﮐﻪ ﻣﻮاﻇﺐ رﻓﺘﺎرﺗﻮن ﺑﺎﺷﯿﺪ‪...‬‬‫ﻫﺮي ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل ﻓﻬﻤﯿﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﻓﺎﺳﺘﺮ ﺑﺎ ﺑﻘﯿﻪ ﮐﺎراﮔﺎﻫﻬﺎ ﻓﺮق داره ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺧﺎﻃﺮ ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﮐﻠﻤﺎﺗﺶ رو ﺑﻪ دﻗﺖ‬

‫اﻧﺘﺨﺎب ﮐﻨﺪ‪...‬‬

‫ﺑﺮاي ﭼﯽ اﯾﻦ ﮐﺎر رو ﮐﺮدي؟‬‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﮐﻤﯽ ﻣﮑﺚ ﮔﻔﺖ‪:‬اون ﺣﺮﻓﻬﺎﯾﯽ زد ﮐﻪ ﻣﻦ ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺷﺪم‪...‬‬
‫ﻓﺎﺳﺘﺮ ﺑﺎ ﺻﺪاي ﺑﻠﻨﺪي ﮔﻔﺖ‪:‬و ﺗﻮ ﻫﻢ ﺑﺎﺟﺎدوي ﺳﯿﺎه ﻃﻠﺴﻤﺶ ﮐﺮدي‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﯾﺎد ﻃﻠﺴﻤﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻃﺮف ﻣﺎﻟﻔﻮي ﻓﺮﺳﺘﺎده اﻓﺘﺎد‪...‬اون ﯾﮑﯽ از ﻃﻠﺴﻤﻬﺎي ﺷﺎﻫﺰاده ﺑﻮد و ﻫﺮي ﻋﻮاﻗﺐ آن‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪229‬‬


‫را ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺖ‪...‬‬
‫‪-‬اون ﻃﻠﺴﻢ ﺳﯿﺎه را از ﮐﺠﺎ ﯾﺎد ﮔﺮﻓﺘﯽ؟ﻣﻄﻤﺌﻨﺎ ﭘﺮﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻬﺖ ﮔﻔﺘﻪ ﮐﻪ ﺣﻖ ﻧﺪاري از اون ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎ ﯾﯽ‬

‫ﮐﻪ ﯾﺎدت ﻣﯽ ده در ﻣﺪرﺳﻪ اﺳﺘﻔﺎه ﮐﻨﯽ؟اوﻧﻮ داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻬﺖ ﯾﺎد داده؟‬
‫ﻫﺮي ﺻﺎﻗﺎﻧﻪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﻪ‪...‬‬
‫ﮐﺎراﮔﺎه از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﭘﺲ اوﻧﻮ از ﮐﺠﺎ ﯾﺎد ﮔﺮﻓﺘﯽ؟‬

‫ﻫﺮي ﺟﻮاﺑﯽ ﻧﺪاد‪...‬ﻣﻄﻤﺌﻨﺎﮔﻔﺘﻦ ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺑﻪ ﺿﺮرﺧﻮدش وﺑﻪ ﺧﺼﻮص اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻮد‪...‬‬
‫ﻓﺎﺳﺘﺮ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﺰدﯾﮏ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺪوﻧﻢ از ﮐﺠﺎ اﯾﻦ رو ﯾﺎد ﮔﺮﻓﺘﯽ‪....‬از ﮐﺪوم ﮐﺘﺎب‪...‬از ﯾﮏ‬

‫ﮐﺘﺎب؟‬

‫وزرﺗﺨﺎﻧﻪ اﺳﺘﻔﺎده از ﻫﺮ ﻧﻮع ﮐﺘﺎب ﺟﺎدوي ﺳﯿﺎه ﺑﻪ ﺟﺰ ﮐﺘﺎب درﺳﯽ رو ﺑﺮاي ﻫﻤﻪ ﺷﺎﮔﺮدان ﻣﻤﻨﻮع ﮐﺮده‬

‫ﺑﻮد‪...‬داﻧﺶ آﻣﻮزان ﻓﻘﻂ ﺣﻖ داﺷﺘﻨﺪ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎي دﻓﺎﻋﯽ رو ﺑﺨﻮﻧﻨﺪ‪...‬ﺑﺎ ﯾﺎد آوري اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﻗﻠﺐ ﻫﺮي ﻓﺮو رﯾﺨﺖ‬

‫و ﺑﻪ ﺧﻮدش ﻟﻌﻨﺘﯽ ﻓﺮﺳﺘﺎد‪....‬‬

‫ﻓﺎﺳﺘﺮ ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﺠﺒﻮرم ﻧﮑﻦ از روﺷﻬﺎي دﯾﮕﻪ اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﻢ‪....‬ﺗﻮ دوﺗﺎ ﻗﺎﻧﻮن را ﻧﺎدﯾﺪه ﮔﺮﻓﺘﯽ‪...‬اوﻟﯽ‬

‫اﺳﺘﻔﺎده از ﺟﺎدوي ﺳﯿﺎه و دوﻣﯽ ﺣﻤﻠﻪ ﺑﻪ ﯾﮏ داﻧﺶ آﻣﻮزش‪...‬‬
‫اون ﯾﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮاره‪...‬‬‫ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ اﯾﻦ رو ﺛﺎﺑﺖ ﮐﻨﯽ؟‬‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﻪ‪.‬‬

‫ﻓﺎﺳﺘﺮ ﭘﻮزﺧﻨﺪي زد و ﮔﻔﺖ‪:‬وﻗﺘﯽ ﻣﺪرﮐﯽ ﺑﺮاي اﺛﺒﺎت ﺣﺮﻓﺖ ﻧﺪاري ﭘﺲ اون ﯾﻪ داﻧﺶ آﻣﻮزه و ﺗﻮ ﻫﻢ ﺑﺎ‬
‫ﺟﺎدوي ﺳﯿﺎه اوﻧﻮ ﻃﻠﺴﻢ ﮐﺮدي‪...‬ﻓﮑﺮ ﻧﮑﻦ ﭼﻮن ﻓﺮد ﺑﺮﮔﺰﯾﺪه ﻫﺴﺘﯽ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ درﺑﺮي‪...‬ﺷﺎﯾﺪ ﮐﻤﯽ ﺑﺮات ﺗﺨﻔﯿﻔﯽ‬
‫ﺑﺪن وﻟﯽ‪....‬‬

‫ﻧﺎﮔﻬﺎن در ﺑﺎز ﺷﺪ و ﭘﺮﻓﺴﻮرﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ و اﺳﻨﯿﭗ وارد دﻓﺘﺮ ﺷﺪﻧﺪ‪...‬اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻫﺮي‬

‫اﻧﺪاﺧﺖ‪...‬ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ﻫﻢ ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ در را ﺑﺴﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ازﺷﻤﺎ اﻧﺘﻈﺎر ﻧﺪاﺷﺘﻢ ﮐﻪ اﯾﻦ ﮐﺎر رو ﺑﮑﻨﯿﺪ آﻗﺎي ﭘﺎﺗﺮ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪230‬‬


‫ﻫﺮي ﺳﺮش را ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ‪...‬‬
‫ﻓﺎﺳﺘﺮ‪:‬ﺣﺎل آﻗﺎي ﻣﺎﻟﻔﻮر ﭼﻄﻮره؟‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ زﯾﺮ ﭼﺸﻤﯽ ﺑﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺎ ﮐﻤﮏ ﭘﺮﻓﺴﻮر اﺳﻨﯿﭗ ﺣﺎﻟﺸﻮن ﺧﻮﺑﻪ‪...‬ﺗﺎ ﺳﻪ روز روز‬

‫دﯾﮕﻪ از درﻣﺎﻧﮕﺎه ﻣﺮﺧﺺ ﻣﯽ ﺷﻦ‪.‬‬

‫ﺧﻮﺑﻪ‪...‬از ﺗﻮن ﻣﻤﻨﻮم ﭘﺮﻓﺴﻮر اﺳﻨﯿﭗ‪.‬‬‫اﺳﻨﯿﭗ ﻓﻘﻂ ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن داد و دوﺑﺎره ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﻓﺎﺳﺘﺮ دوﺑﺎره ﭘﺶ ﻣﯿﺰش ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺣﺎﻻ ﻣﯽ ﻣﻮﻧﻪ ﺗﻨﺒﯿﻪ آﻗﺎي ﭘﺎﺗﺮ‪...‬ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﯾﻨﮑﻪ دو ﺗﺎ از ﻗﻮاﻧﯿﻦ ﻣﺪرﺳﻪ‬

‫و وزارﺗﺨﻮﻧﻪ رو ﺷﮑﺴﺘﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻨﺒﯿﻪ ﺳﺨﺘﯽ ﺑﺸﻦ ﺗﺎ ﺑﺮاي ﺑﻘﯿﻪ داﻧﺶ آﻣﻮزان ﻫﻢ درس ﻋﺒﺮﺗﯽ ﺑﺸﻪ‪...‬‬
‫ﻓﺎﺳﺘﺮ ﻟﺤﻈﻪ اي ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺷﻤﺎ؟‬
‫اﺳﻨﯿﭗ‪:‬ﺑﻠﻪ‪...‬ﻣﺎﻟﻔﻮي ﺗﻮ ﮔﺮوه ﻣﻨﻪ‪...‬ﭘﺲ ﻣﻦ ﺣﻖ دارم ﮐﻪ ﺗﻨﺒﯿﻪ ﮐﻨﻨﺪه ﻣﺠﺮم ﺑﺎﺷﻢ‪...‬‬

‫ﻓﺎﺳﺘﺮ ﻟﺤﻈﻪ اي ﻓﮑﺮ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮب‪...‬ﻣﻦ اﯾﻦ ﮐﺎر رو ﺑﻪ ﻋﻬﺪه ي ﺷﻤﺎ ﻣﯽ ذارم اﻣﺎ ﺧﻮدم ﻫﻢ ﺗﻨﺒﯿﻪ‬

‫ﺟﺪاﮔﺎﻧﻪ اي ﺑﺮاي آﻗﺎي ﭘﺎﺗﺮ در ﻧﻈﺮ ﻣﯽ ﮔﯿﺮم‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪...‬‬

‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ﺑﺎ ﺟﺪﯾﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺗﻨﺒﯿﻬﯽ ﮐﻪ ﭘﺮﻓﺴﻮر اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺮاي ﭘﺎﺗﺮ در ﻧﻈﺮ ﻣﯽ ﮔﯿﺮن ﮐﺎﻓﯽ‬

‫ﺑﺎﺷﻪ‪...‬ﺑﺮاي ﭘﺎﺗﺮ وﻗﺖ آزادي ﻧﻤﯽ ﻣﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﻫﻢ اوﻧﻮ ﺗﻨﺒﯿﻪ ﮐﻨﯿﺪ‪...‬‬

‫ﻓﺎﺳﺘﺮ‪:‬ﻣﻦ از ﻃﺮف وزارﺗﺨﻮﻧﻪ ﻣﺎﻣﻮرم ﺗﺎ ﺑﺮﻗﺮار ﮐﻨﻨﺪه ﻧﻈﻢ و اﻣﻨﯿﺖ در ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺑﺎﺷﻢ و ﺣﻖ دارم ﮐﻪ ﺑﺎ داﻧﺶ‬

‫آﻣﻮزان ﺧﻼف ﮐﺎر ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﻨﻢ‪...‬‬

‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ‪:‬وﻟﯽ ﻣﻦ ﻣﺪﯾﺮ اﯾﻦ ﻣﺪرﺳﻪ ﻫﺴﺘﻢ ﻧﻪ ﺷﻤﺎ‪....‬‬
‫ﻓﺎﺳﺘﺮ ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮب‪...‬وﻟﯽ ﻣﻦ اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع رو ﺑﻪ آﻗﺎي وزﯾﺮ ﮐﺰارش ﻣﯽ دم و اﻣﯿﺪوار ﻧﺒﺎﺷﯿﺪ‬

‫ﮐﻪ اﯾﺸﻮن ﻫﻢ ﻧﻈﺮ ﺷﻤﺎ را داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻦ ﭘﺮﻓﺴﻮر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪231‬‬


‫ﻓﺎﺳﺘﺮ ﻧﺸﺴﺖ و ﻗﻠﻢ و ﮐﺎﻏﺬ را ﺑﺮداﺷﺖ و ﺷﺮوع ﺑﻪ ﻧﻮﺷﺘﻦ ﮐﺮد‪...‬ﻓﺎﺳﺘﺮ ﺑﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﻨﺪ ﻫﻔﺘﻪ؟‬
‫اﺳﻨﯿﭗ‪2:‬ﻣﺎه؟‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﮔﻔﺖ‪2:‬ﻣﺎه!؟وﻟﯽ اﯾﻦ ﺧﯿﻠﯽ زﯾﺎده‪.‬‬
‫ﻓﺎﺳﺘﺮ‪:‬اﻣﺎ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻦ ﮐﻢ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ‪2...‬ﺗﺎ از ﻗﻮاﻧﯿﻦ رو زﯾﺮ ﭘﺎﮔﺬاﺷﺘﯽ و ﺑﺪون ﻣﺪرك آﻗﺎي ﻣﺎﻟﻔﻮي رو ﻣﺘﻬﻢ‬

‫ﮐﺮدي‪...‬ﺷﺎﻧﺲ اوردي ﮐﻪ اﺧﺮاج ﻧﺸﺪي‪.‬‬

‫ﻓﺎﺳﺘﺮ ﮐﺎﻏﺬ را اﻣﻀﺎ ﮐﺮد و ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و آن را ﺑﻪ ﻫﺮي داد و ﺧﻮدش ﻫﻢ ﮐﻨﺎر او اﯾﺴﺘﺎد‪...‬‬
‫ﻓﺎﺳﺘﺮ‪:‬ﺣﺎﻻ ﯾﮏ ﭼﯿﺰ ﻣﯽ ﻣﻮﻧﻪ‪.‬‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ‪:‬ﭼﯽ؟‬
‫ﻫﺮﯾﺒﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬اﯾﻨﮑﻪ آﻗﺎي ﭘﺎﺗﺮ اﯾﻦ ﻃﻠﺴﻢ رو از ﮐﺠﺎ ﯾﺎد ﮔﺮﻓﺘﻦ‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﻧﮕﺎه ﻧﮑﺮد‪...‬ﻣﯽ دوﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﻓﻬﻤﯿﺪه ازﻃﻠﺴﻤﻬﺎي ﺧﻮدش ﺑﻮده‪.‬‬
‫ﻫﺮي آب دﻫﺎﻧﺶ را ﻗﻮرت داد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ اﯾﻦ ﻃﻠﺴﻢ رو ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ ﺑﯿﺎم ﺑﻪ ﻣﺪرﺳﻪ در ﯾﮏ ﮐﺘﺎب ﺧﻮﻧﺪم‪.‬‬
‫ﻓﺎﺳﺘﺮ ﺑﺎ ﺷﮏ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﯿﺸﻪ ﻧﺎم ﮐﺘﺎب رو ﺑﻬﻢ ﺑﮕﯿﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﻟﺤﻈﻪ اي ﻓﮑﺮ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬اﺳﻤﺶ ﯾﺎدم ﻧﯿﺴﺖ‪...‬ﭼﻮن وﻗﺘﯽ ﺗﻮ ﺧﻮﻧﻪ ﺧﺎﻟﻢ ﺑﺪم اﯾﻦ ﮐﺘﺎب رو ﻣﯽ‬

‫ﺧﻮﻧﺪم‪...‬‬

‫ﻓﺎﺳﺘﺮ ﭘﻮزﺧﻨﺪي زد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺣﺘﻤﺎ اون ﮐﺘﺎب رو ﺑﺎ ﺧﻮدﺗﻮن ﺑﻪ ﻣﺪرﺳﻪ اوردﯾﺪ‪...‬ﻧﻪ؟‬
‫ﻫﺮي اﺣﺴﺎس ﮐﺮد ﻣﺎري در دروﻧﺶ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺧﺰﯾﺪن ﮐﺮده‪...‬‬
‫ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﺧﻮدﺷﻮ آروم ﮐﻨﻪ‪...‬‬
‫ﺑﺎ ﺻﺪاي ﻣﺤﮑﻤﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ‪...‬ﺷﺎﯾﺪ ﺗﻮ ﮔﺮﯾﻤﻮﻟﻨﺪ ﻣﻮﻧﺪه ﯾﺎ ﺷﺎﯾﺪ ﻫﻢ ﺗﻮ ﺑﺎرو‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪232‬‬


‫ﻓﺎﺳﺘﺮ ﺑﺎ ﺻﺪاي ﺑﻠﻨﺪي ﮔﻔﺖ‪:‬ﻓﮑﺮ ﻧﮑﻦ ﻣﻦ ﺣﺮﻓﺎت رو ﺑﺎور ﮐﺮدم‪...‬ﻣﻦ در اﯾﻦ ﻣﻮرد ﺗﺤﻘﯿﻖ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ و اﮔﻪ ﯾﮏ‬

‫ﺑﺎر دﯾﮕﻪ از ﺟﺎدوي ﺳﯿﺎه اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﯽ از ﻣﺪرﺳﻪ اﺧﺮاج ﻣﯽ ﺷﯿﺪ‪...‬ﺣﺎﻻ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯿﺪ ﺑﺮﯾﺪ‪...‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﻫﻢ ﻫﻤﺮاه ﻫﺮي ﺑﯿﺮون آﻣﺪ وﻟﯽ ﭘﺮﻓﺴﻮر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ در دﻓﺘﺮ ﻣﺎﻧﺪ‪...‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ‪:‬ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﯿﺎ ﭘﺎﺗﺮ!‬

‫ﻫﺮي ﭼﯿﺰي ﻧﮕﻔﺖ و دﻧﺒﺎل اﺳﻨﯿﭗ راه اﻓﺘﺎد‪...‬ﻫﯿﭻ ﮐﺪام در ﻃﻮل ﻣﺴﯿﺮ ﺣﺮﻓﯽ ﻧﺰدﻧﺪ‪...‬وﻗﺘﯽ ﺟﻠﻮي دﻓﺘﺮ رﺳﯿﺪﻧﺪ‬

‫اﺳﻨﯿﭗ در را ﺑﺎز ﮐﺮد و ﻫﺮي ﺑﻌﺪ از او وارد ﺷﺪ‪...‬اﺳﻨﯿﭗ ﺟﻠﻮي ﻣﯿﺰش اﯾﺴﺘﺎد و ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﺑﺎ ﺻﺪاي‬
‫ﺑﻠﻨﺪي ﮔﻔﺖ‪:‬اﯾﻦ ﭼﻪ ﮐﺎري ﺑﻮد ﮐﻪ ﮐﺮدي؟ﻣﻤﮑﻦ ﺑﻮد ﺑﺎ اﯾﻦ ﮐﺎرت از ﻣﺪرﺳﻪ اﺧﺮاج ﺑﺸﯽ‪.‬‬
‫ﺻﺪاي اﺳﻨﯿﭗ اوﻧﻘﺪر ﺑﻠﻨﺪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﺮي ﯾﮑﻪ ﺧﻮرد‪...‬‬
‫اﻣﺎ اون ﺣﻘﺶ ﺑﻮد‪...‬‬‫‪-‬ﻣﻦ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮدم ﻋﺎﻗﻞ ﺗﺮ ﺷﺪ‪100...‬اﻣﺘﯿﺎز ازت ﮐﻢ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ‪...‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﮐﺎرت ﻣﻤﮑﻦ ﺑﻮد ﻫﻢ ﺧﻮدت ﺗﻮ دردﺳﺮ‬

‫ﺑﯿﻔﺘﯽ ﻫﻢ ﻣﻦ‪...‬ﺗﻮ ﺑﺎﯾﺪ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ و ﺧﺸﻤﺖ رو ﮐﻨﺘﺮل ﮐﻨﯽ‪.‬‬

‫ﻫﺮي ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ از ﮐﺎرم ﭘﺸﯿﻤﻮن ﻧﯿﺴﺘﻢ ﻗﺮﺑﺎن‪...‬ﺷﺎﻧﺲ اورد ﮐﻪ ﻃﻠﺴﻢ ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﯽ اﺳﺘﻔﺎده‬

‫ﻧﮑﺮدم‪.‬‬

‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺎ ﻓﺮﯾﺎد ﮔﻔﺖ‪:‬ﻃﻠﺴﻢ ﺧﻄﺮﻧﺎك؟اﮔﻪ ﻣﻦ اﯾﻨﺠﺎ ﻧﺒﻮدم ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﺴﺖ ﮐﻤﮑﺶ ﮐﻨﻪ‪...‬ﻣﯽ دوﻧﯽ اﯾﻦ‬

‫ﻃﻠﺴﻢ ﭼﯽ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﻪ؟‬

‫ﻫﺮي ﺳﺮش را ﺑﻪ ﻋﻼﻣﺖ ﻧﻪ ﺗﮑﺎن داد‪...‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﻤﯽ دوﻧﯽ؟‪..‬ﭘﺲ ﭼﺮا اﺳﺘﻔﺎده ﮐﺮدي؟‬
‫ﭼﻮن اوﻟﯿﻦ ﻃﻠﺴﻤﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ ذﻫﻨﻢ رﺳﯿﺪ‪.‬‬‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺎ ﭼﺸﻤﻬﺎي ﺳﯿﺎﻫﺶ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬اون ﻃﻠﺴﻢ ﻓﺮد رو ﺑﻪ ﺧﻮاب ﻋﻤﯿﻘﯽ ﻓﺮو ﻣﯽ ﺑﺮه و ﺗﺎ‬

‫وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺿﺪ ﻃﻠﺴﻤﺶ اﺟﺮا ﻧﺸﻪ ﻓﺮد از ﺧﻮاب ﺑﯿﺎر ﻧﻤﯿﺸﻪ‪...‬ﯾﻪ ﺟﻮر ﺑﯿﻬﻮﺷﯽ وﻟﯽ ﺑﺎ اﯾﻦ ﺗﻔﺎوت ﮐﻪ ﻓﺮد ﺣﺮﻓﻬﺎي‬

‫دﯾﮕﺮان رو ﻣﯿﺸﻨﻮه و ﻓﻘﻂ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻪ ﺟﻮاب ﺑﺪه و ﺗﮑﻮن ﺑﺨﻮره‪...‬ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ ﺟﺰ ﻣﻦ ﮐﺴﯽ ﺿﺪ ﻃﻠﺴﻢ رو ﻧﻤﯽ دوﻧﻪ و‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪233‬‬


‫ﺗﻮ ﻫﻢ ﺷﺎﻧﺲ اوردي ﮐﻪ ﻣﻦ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻮدم و ﺑﻪ دادت رﺳﯿﺪم‪...‬اﺳﻨﯿﭗ ﻟﺤﻈﻪ اي ﻓﮑﺮ ﮐﺮد و اداﻣﻪ داد‪:‬اﻟﺒﺘﻪ زﯾﺎد ﻫﻢ‬

‫ﺑﺪ ﻧﺸﺪ‪...‬دو ﻣﺎه ﻓﺮﺻﺖ زﯾﺎده ‪...‬ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﺑﻪ راﺣﺘﯽ ﺑﻪ دﻓﺘﺮم ﺑﯿﺎي و ﮐﺴﯽ ﻫﻢ ﮐﺠﮑﺎو ﻧﻤﯽ ﺷﻪ‪...‬ﻓﺮدا ﻓﻘﻂ ﺻﺒﺢ‬

‫ﭼﻬﺎر ﺳﺎﻋﺖ دﻓﺎع در ﺑﺮاﺑﺮ ﺟﺎدوي ﺳﯿﺎه دارﯾﺪ‪..‬دﺳﺘﻪ؟‬

‫ﺑﻠﻪ‪...‬ﺑﻌﺪ از ﻇﻬﺮ ﻫﻢ ﻗﺮاره ﺗﻌﺪادي از ﺳﺎل ﺷﺸﻤﯽ ﻫﺎ و ﻫﻔﺘﻤﯽ ﻫﺎ ﺑﺮن ﻫﺎﮔﺰﻣﯿﺪ‪...‬‬‫ﻓﺮدا ﺳﺎﻋﺖ ‪ 4/30‬ﺑﻌﺪ از ﻇﻬﺮ ﻣﻨﺘﻈﺮﺗﻢ‪...‬‬‫اﻣﺎ ﻗﺮار ﺑﻮد ﻣﻨﻢ ﺑﺮم‪.‬‬‫ﺗﻤﺮﯾﻨﺖ ﻣﻬﻤﺘﺮه ﭘﺎﺗﺮ‪...‬ﺣﺎﻻ ﺑﺮو ﮐﻼﺳﺖ‪.‬‬‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺮﮔﺸﺖ ﭘﺸﺖ ﻣﯿﺰش و ﻣﺸﻐﻮل ﻣﺮﺗﺐ ﮐﺮدن ﮐﺎﻏﺬ ﻫﺎي روي ﻣﯿﺰش ﺷﺪ‪...‬وﻗﺘﯽ دﯾﺪ ﻫﺮي ﻫﻤﻮن ﺟﻮر‬

‫اﯾﺴﺘﺎده دﺳﺖ از ﮐﺎرش ﮐﺸﯿﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﺸﻨﯿﺪي ﭼﯽ ﮔﻔﺘﻢ ﭘﺎﺗﺮ؟‬
‫‪-‬اﻣﺎ ﻣﻦ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﺮم ﻫﺎﮔﺰﻣﯿﺪ‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ اي ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎ ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺮاي آﺷﺘﯽ دادن رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن رﯾﺨﺘﻪ ﺑﻮد‪...‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﮐﺎر اﺳﻨﯿﭗ‬

‫ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﺑﻬﻢ ﻣﯽ ﺧﻮرد‪...‬‬

‫‪ 20‬اﻣﺘﯿﺎز دﯾﮕﻪ ازت ﮐﻢ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﭘﺎﺗﺮ‪...‬ﺗﺎ ﯾﺎد ﺑﮕﯿﺮي روي ﺣﺮف ﻣﻦ ﺣﺮف ﻧﺰﻧﯽ‪..‬‬‫ﻫﺮي داﺷﺖ از ﮐﻮره در ﻣﯽ رﻓﺖ ‪...‬‬
‫ﺣﺎﻻ اﮔﻪ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاي اﻣﺘﯿﺎز ﺑﯿﺸﺘﺮي رو از دﺳﺖ ﺑﺪي از اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺮو‪.‬‬‫ﻫﺮي ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ ﺑﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺪ وﺑﯽ راﺑﮕﻪ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ از ﮐﻼس ﺧﺎرج ﺷﺪ و در را ﻣﺤﮑﻢ ﺑﺴﺖ‪...‬وﻗﺘﯽ ﺑﻪ‬

‫ﺳﺎﻋﺘﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد دﯾﺪ‪ 10‬دﻗﯿﻘﻪ از وﻗﺖ ﮐﻼﺳﺶ ﮔﺬﺷﺘﻪ‪...‬در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺘﺶ ﻓﺮو ﮐﺶ ﻧﮑﺮده ﺑﻮد ﺑﻪ‬
‫ﻃﺮف ﮐﻼﺳﺶ رﻓﺖ‪...‬وﻗﺘﯽ ﺟﻠﻮي در رﺳﯿﺪ در را زد و وارد ﺷﺪ‪...‬‬
‫ﻫﻤﻪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﮐﻪ در ﺣﺎل ﺗﻤﺮﯾﻦ ﺑﻮدﻧﺪ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧﺪ و داﻣﺒﻠﺪور ﻫﻢ ﮐﻪ در ﮔﻮﺷﻪ اي اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد‬

‫ﺗﻮﺟﻬﺶ ﺑﻪ ﻫﺮي ﺟﻠﺐ ﺷﺪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪234‬‬


‫دﯾﺮ ﮐﺮدي ﭘﺎﺗﺮ؟‬‫ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ ﭘﺮﻓﺴﻮر‪...‬‬‫‪ 5‬اﻣﺘﯿﺎز ازت ﮐﻢ ﻣﯿﺸﻪ‪...‬‬‫داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻪ داﻧﺶ آﻣﻮزان ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻪ ﮐﺎرﺗﻮن ﺑﺮﺳﯿﺪ‪.‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻪ ﻃﺮف ﻫﺮي آﻣﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﯿﭻ ﻣﻌﻠﻮﻣﻪ داري ﭼﯽ ﮐﺎر ﻣﯿﮑﻨﯽ؟‬
‫ﯾﻪ ﻧﻔﺮ ﺑﺎﯾﺪ ﺣﺴﺎب اون ﺧﺎﺋﻦ رو ﻣﯿﺮﺳﯿﺪ ﻗﺮﺑﺎن‪...‬‬‫داﻣﺒﻠﺪور ﺑﺎ ﺻﺪاي ﺑﻠﻨﺪي ﮐﻪ ﻫﺮي ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل آن را ﻧﺸﻨﯿﺪه ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪:‬اﻣﺎ اون ﻧﻔﺮ ﺗﻮ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﻣﯽ ﺑﻮدي‪...‬‬
‫ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﻫﻤﻪ داﻧﺶ آﻣﻮزان ﺑﻪ ﻫﺮي و داﻣﺒﻠﺪور ﺟﻠﺐ ﺷﺪ‪...‬رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﻢ ﻣﺜﻞ ﺑﻘﯿﻪ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ‬

‫ﮐﺮدﻧﺪ و از ﺷﻨﯿﺪن ﻓﺮﯾﺎد داﻣﺒﻠﺪور ﺑﺮ ﺳﺮ ﻫﺮي ﺗﻌﺠﺐ ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ‪...‬‬

‫داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻪ داﻧﺶ آﻣﻮزان ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺳﺮﺗﻮن ﺑﻪ ﮐﺎر ﺧﻮدﺗﻮن ﺑﺎﺷﻪ‪.‬‬
‫‪-‬ﭼﺮا ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﯿﺴﺘﯽ ﻫﺮي‪،‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﮐﺎرت ﻣﻤﮑﻦ ﺑﻮد از ﻣﺪرﺳﻪ اﺧﺮاج ﺑﺸﯽ‪...‬ﻣﯽ دوﻧﯽ اﯾﻦ ﮐﺎرت ﻣﻤﮑﻨﻪ ﻋﻠﯿﻪ‬

‫ﺧﻮدت اﺳﺘﻔﺎده ﺑﺸﻪ‪...‬ﺗﻮ ﯾﻪ داﻧﺶ آﻣﻮز رو ﺑﺎ ﺟﺎدوي ﺳﯿﺎه ﻃﻠﺴﻢ ﮐﺮدي ﻫﺮي‪...‬اﯾﻦ ﮔﻨﺎﻫﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺸﻪ ازش ﺑﻪ‬

‫راﺣﺘﯽ ﮔﺬﺷﺖ‪...‬‬

‫اﻣﺎ ﺷﻤﺎ ﮐﻪ ﻣﯽ دوﻧﯿﻦ اون ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎرو ﺑﻪ ﻗﻠﻌﻪ اورده ﺑﻮد ﭼﺮا اﯾﻦ ﻃﻮر ﺣﺮف ﻣﯽ زﻧﯿﺪ؟‬‫‪-‬ﻣﻦ ﻣﯽ دوﻧﻢ‪...‬وﻟﯽ ﺑﻘﯿﻪ ﭼﯽ؟اون در ﻧﻈﺮ ﻫﻤﻪ ﺑﯿﮕﻨﺎﻫﻪ‪...‬اون ﺗﺒﺮﺋﻪ ﺷﺪه‪..‬ﺣﺎﻻ ﺑﺮو ﺳﺮ ﺗﻤﺮﯾﻨﺖ ﺑﻌﺪا ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺣﺮف‬

‫ﻣﯽ زﻧﯿﻢ‪.‬‬

‫ﻫﺮي ﮐﻨﺎر رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن رﻓﺖ و ﺗﺎ ﺗﻤﺎم ﺷﺪن ﮐﻼس ﺣﺮﻓﯽ ﻧﺰد و ﺑﻌﺪ از ﺗﻤﺎم ﺷﺪن ﮐﻼس ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ از‬

‫ﮐﻼس ﺑﯿﺮون رﻓﺖ‪.‬‬

‫رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﻢ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﻫﺮي راه اﻓﺘﺎدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﻫﯿﭻ ﻣﯽ دوﻧﯽ ﭼﯽ ﮐﺎر ﮐﺮدي؟‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪235‬‬


‫ﻫﺮي‪:‬ﺧﻮاﻫﺶ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺗﻮ دﯾﮕﻪ ﺷﺮوع ﻧﮑﻦ‪....‬ﻣﻦ ﺑﻪ اﻧﺪازه ﮐﺎﻓﯽ ﺷﻨﯿﺪم‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺳﮑﻮت ﮐﺮد و دﯾﮕﻪ ﭼﯿﺰي ﻧﮕﻔﺖ‪.‬‬
‫ﻫﺮي و رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ رﻓﺘﻨﺪ و در ﺳﮑﻮت ﺑﻪ ﻧﻮﺷﺘﻦ ﺗﺤﻘﯿﻘﺸﺎن ﻣﺸﻐﻮل ﺷﺪﻧﺪ ﺗﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﻫﺮي ﺳﺎﻋﺖ‬

‫‪ 18/30‬ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﺑﻪ ﮐﻼﺳﺶ ﺑﺎ داﻣﺒﻠﺪور رﻓﺖ‪.‬‬

‫داﻣﺒﻠﺪور‪:‬وزﯾﺮ ﻧﺎﻣﻪ اي ﺑﺮاي ﻣﺪﯾﺮ ﻓﺮﺳﺘﺎده و ﮔﻔﺘﻪ اﮔﻪ ﯾﮏ ﺑﺎر دﯾﮕﻪ اﯾﻦ اﺗﻔﺎق ﺑﯿﻔﺘﻪ ﺟﺎي ﻫﯿﭻ ﺑﺨﺸﺸﯽ ﻧﯿﺴﺖ‪.‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬دﯾﮕﻪ ﺗﮑﺮار ﻧﻤﯿﺸﻪ ﻗﺮﺑﺎن‪.‬‬
‫‪-‬اﻣﯿﺪوارم ﻫﺮي‪...‬اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﻣﻬﻤﻪ ﮐﻪ ﺗﻮ دوﺑﺎره اﯾﻦ ﮐﺎر رو اﻧﺠﺎم ﻧﺪي‪...‬ﻣﺎﻟﻔﻮي ﯾﻪ داﻧﺶ آﻣﻮزه و ﺗﻮ ﺣﻖ‬

‫ﻧﺪاري ﺑﺮاي ﻃﻠﺴﻢ ﮐﺮدﻧﺶ ازﺟﺎدوﻫﺎي ﺳﯿﺎه ﺧﻄﺮﻧﺎك اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﯽ‪...‬اﮔﻪ ﻃﻠﺴﻤﻬﺎي ﻣﻌﻤﻮﻟﯽ ﺑﻮد ﻓﺮق ﻣﯽ‬

‫ﮐﺮد‪...‬وﻟﯽ ﺟﺎدوي ﺳﯿﺎه ﻋﻠﯿﻪ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺣﺘﯽ ﭼﻮﺑﺶ رو درﻧﯿﺎورده ﯾﻪ ﻣﺴﺌﻠﻪ دﯾﮕﺴﺖ‪....‬ﻣﯽ ﺧﻮام ﻗﻮل ﺑﺪي ﮐﻪ‬
‫ﻫﯿﭻ وﻗﺖ اﯾﻦ ﮐﺎر رو ﺗﮑﺮار ﻧﻤﯽ ﮐﻨﯽ؟‬
‫ﺑﺎﺷﻪ‪...‬‬‫ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎش ﻫﺮي ﯾﻪ روزي ﻣﯽ رﺳﻪ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﺑﻪ ﺣﺴﺎﺑﺶ ﺑﺮﺳﯽ‪...‬ﺗﺎ اون روز ﺑﺎﯾﺪ ﺻﺒﺮ ﮐﻨﯽ‪.‬‬‫**************‬
‫ﻓﺮدا ﺳﺎﻋﺖ ‪3/30‬ﻫﺮﻣﯿﻮن و ﺟﯿﻨﯽ ﻫﻤﺮاه ﺗﻌﺪادي از داﻧﺶ اﻣﻮزان ﺑﻪ ﻫﺎﮔﺰﻣﯿﺪ رﻓﺘﻨﺪ وﻟﯽ رون ﺑﺎ آوردن ﺑﻬﺎﻧﻪ ﺑﺎ‬

‫آﻧﻬﺎ ﻧﺮﻓﺖ و در ﻋﻮض ﻫﻤﺮاه ﻫﺮي ﺑﻪ ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ رﻓﺖ‪.‬ﻫﺮي ده دﻗﯿﻘﻪ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻪ زﻣﺎن ﺗﻨﺒﯿﻬﺶ ﺑﺎ اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و از‬

‫رون ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ ﮐﺮد و ﺑﻪ ﻃﺮف دﻓﺘﺮ اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻪ راه اﻓﺘﺎد‪.‬راﻫﺮوﻫﺎ را ﯾﮑﯽ ﯾﮑﯽ رد ﺷﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ دﻓﺘﺮ اﺳﻨﯿﭗ رﺳﯿﺪ و‬
‫در را زد‪.‬‬

‫ﺑﯿﺎ ﺗﻮ ﭘﺎﺗﺮ‪.‬‬‫ﻫﺮي وارد اﺗﺎق ﺷﺪ و در را ﭘﺸﺖ ﺳﺮش ﺑﺴﺖ‪.‬اﺳﻨﯿﭗ ﻃﺒﻖ ﻣﻌﻤﻮل ﭘﺸﺖ ﻣﯿﺰش ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﺗﺤﻘﯿﻖ داﻧﺶ‬

‫آﻣﻮزان را ﺑﺮرﺳﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد‪.‬ﻫﺮي ﺟﻠﻮي ﻣﯿﺰ او اﯾﺴﺘﺎد و ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﺎﻧﺪ ﺗﺎ اﺳﻨﯿﭗ دﺳﺖ از ﮐﺎرش ﺑﮑﺸﺪ‪.‬‬
‫ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺻﺒﺮ ﮐﻦ ‪...‬ﮐﺎرم داره ﺗﻤﻮم ﻣﯿﺸﻪ‪.‬‬‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪236‬‬


‫ﻫﺮي ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﺮد روزي ﺑﺮﺳﻪ ﮐﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻪ ﻫﺮي ﺟﺎدوي ﺳﯿﺎه رو ﯾﺎد ﺑﺪه ﺗﺎ ﺑﺎ وﻟﺪﻣﻮرت ﻣﺒﺎرزه‬

‫ﮐﻨﻪ‪...‬از ﻧﻈﺮ ﻫﺮي اﯾﻦ ﻏﯿﺮ ﻣﻤﮑﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﻗﺒﻮل ﮐﻨﻪ ﮐﻪ ﭘﺪر ﺧﻮﻧﺪه ﻫﺮي ﺑﺸﻪ‪...‬اﮔﻪ رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن اﯾﻦ را‬
‫ﻣﯽ ﻓﻬﻤﯿﺪن ﺣﺘﻤﺎ از ﺗﻌﺠﺐ ﺷﺎخ در ﻣﯽ اوردن‪.‬‬

‫اﺳﻨﯿﭗ ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ دﺳﺖ از ﮐﺎرش ﮐﺸﯿﺪ و ﮐﺎﻏﺬ ﻫﺎ را ﻣﺮﺗﺐ ﮐﺮد و ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﺧﺐ‪...‬اﯾﻨﺠﺎ ﻧﻤﯿﺸﻪ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﮐﺮد ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ دﻟﯿﻞ ﻣﯿﺮﯾﻢ ﯾﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻓﻀﺎي ﮐﺎﻓﯽ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ و ‪..‬‬‫ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ ﺣﺮف اﺳﻨﯿﭗ ﺗﻤﻮم ﺑﺸﻪ ﻧﺎﮔﻬﺎن در ﺑﺎز ﺷﺪ و رون ﺳﺮاﺳﯿﻤﻪ وارد ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﺑﻪ ﻫﺎﮔﺰﻣﯿﺪ ﺣﻤﻠﻪ ﺷﺪه‪...‬ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺗﻮ ﺧﻄﺮن‪...‬ﺗﻌﺪادﺷﻮن ﺧﯿﻠﯽ زﯾﺎده‪.‬‬‫ﻫﺮي و اﺳﻨﯿﭗ ﻫﺮ دو ﺳﺮ ﺟﺎﯾﺸﺎن ﺧﺸﮑﺸﺎن زد‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﻓﮑﺮ دوﺳﺘﺎﻧﺶ اﻓﺘﺎد‪...‬ﺟﯿﻨﯽ و ﻫﺮﻣﯿﻮن و ﺧﯿﻠﯽ دﯾﮕﻪ از دوﺳﺘﺎش ﺗﻮ دﻫﮑﺪه ﺑﻮدن‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻪ ﻃﺮف در رﻓﺖ‪...‬وﻟﯽ اﺳﻨﯿﭗ دﺳﺖ او را ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﻮ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﺮي ﭘﺎﺗﺮ‪...‬‬
‫رون ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﻪ ﺻﺤﻨﻪ رو ﺑﻪ روﯾﺶ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد‪...‬‬
‫اﻣﺎ دوﺳﺘﺎي ﻣﻦ اوﻧﺠﺎن‪...‬ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻬﺸﻮن ﮐﻤﮏ ﮐﻨﻢ‪...‬‬‫اﻋﻀﺎي ﻣﺤﻔﻞ اوﻧﺠﺎن‪...‬‬‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﻓﺮﯾﺎد ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻤﻮﻧﻢ‪...‬ﻣﯽ ﻓﻬﻤﯽ؟‬
‫ﺗﻮ ﺑﺮاي ﻣﺒﺎرزه ﻫﻨﻮز آﻣﺎده ﻧﯿﺴﺘﯽ‪...‬ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻮ ﻗﻠﻌﻪ ﺑﻤﻮﻧﯽ‪.‬‬‫ﻣﻦ اﯾﻨﺠﺎ ﻧﻤﯿﺸﯿﻨﻢ ﺗﺎ ﺟﺴﺪ دوﺳﺘﺎﻣﻮ ﺑﯿﺎرن‪...‬در ﺿﻤﻦ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺑﺎ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﺑﺠﻨﮕﻢ‪...‬‬‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﮔﻔﺖ‪:‬اﮔﻪ ﻟﺮد ﺳﯿﺎه ﺑﯿﺎد ﭼﯽ؟‬
‫ﻫﺮي دﺳﺘﺶ را از دﺳﺖ اﺳﻨﯿﭗ ﺧﻼص ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺎﻫﺎش ﻣﺒﺎرزه ﻣﯽ ﮐﻨﻢ‪.‬‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪237‬‬


‫ﻫﺮي رون را ﮐﻪ ﻣﺎت و ﻣﺒﻬﻮت ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد ﮐﻨﺎر زد و از ﮐﻼس ﺧﺎرج ﺷﺪ‪...‬رون ﺑﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‬

‫و ﺑﻌﺪ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﻫﺮي رﻓﺖ‪.‬‬

‫رون ﺧﻮدش را ﺑﻪ ﻫﺮي رﺳﺎﻧﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ ﺑﻪ ﺗﻌﺪادي از اﻋﻀﺎي اﻟﻒ دال ﮐﻪ در ﻗﻠﻌﻪ ﺑﻮدن ﺧﺒﺮ دادم ﺗﺎ ﺟﻠﻮي‬

‫دروازه ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﺎﺷﻦ ﺗﺎ ﻣﺎ ﺑﺮﺳﯿﻢ‪.‬‬

‫‪ 10‬ﻧﻔﺮ از اﻋﻀﺎي ﺳﺎل ﺷﺸﻤﯽ و ﻫﻔﺘﻤﯽ اﻟﻒ دال ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﺟﻠﻮي دروازه اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ‪...‬ﺑﻪ ﻣﺤﺾ رﺳﯿﺪن‬

‫ﻫﺮي ﻫﻤﻪ ﺑﻪ ﻃﺮف دﻫﮑﺪه را اﻓﺘﺎدﻧﺪ‪...‬ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ از ﺗﭙﻪ ﻫﺎ ﭘﺎﯾﯿﻦ رﻓﺘﻨﺪ و ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ وارد دﻫﮑﺪه ﺷﺪﻧﺪ‪...‬در‬
‫ﮔﯿﺮي ﺗﺎ اﻧﺘﻬﺎي ﺧﯿﺎﺑﺎن ﻫﻢ رﺳﯿﺪه ﺑﻮد و ﺗﻌﺪاد ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ زﯾﺎدﺗﺮ از اوﻧﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﺮي ﻓﮑﺮش را ﻣﯽ ﮐﺮد‪....‬ﻫﺮي‬
‫در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻃﺮف ﮐﺎﻓﻪ ﺳﻪ دﺳﺘﻪ ﺟﺎرو ﻣﯽ رﻓﺖ ﻣﺮﮔﺨﻮاري را ﮐﻪ ﻣﺸﻐﻮل ﻣﺒﺎرزه ﺑﺎ ﻧﻮﯾﻞ ﺑﻮد از ﭘﺸﺖ ﺳﺮ‬

‫ﻃﻠﺴﻢ ﮐﺮد‪...‬ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺑﻪ ﮐﻤﮏ ﺑﻘﯿﻪ اﻟﻒ داﻟﯿﻬﺎ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﻣﺒﺎرزه ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ رﻓﺘﻨﺪ و ﺑﻘﯿﻪ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﻫﺮي ﺑﻪ‬

‫ﺳﻤﺖ ﮐﺎﻓﻪ رﻓﺘﻨﺪ‪...‬ﻫﺮي ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺟﯿﻨﯽ وﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﻪ در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﮐﺎﻓﻪ ﻣﺒﺎرزه ﻣﯽ ﮐﺮدن دوﯾﺪ‪...‬ﺷﯿﺸﻪ ﻫﺎي در‬
‫ﻫﻤﮕﯽ ﺷﮑﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ و ﭼﻨﺪ ﺟﺎ از دﯾﻮارﻫﻢ ﻓﺮورﯾﺨﺘﻪ ﺑﻮد‪....‬ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ روي زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﺮي در ﻣﯿﺎن‬

‫آﻧﻬﺎ دﯾﻦ و ﺳﻮزان را ﺷﻨﺎﺧﺖ‪...‬ﺗﺮس ﺳﺮاﺳﺮ وﺟﻮدش را ﻓﺮا ﮔﺮﻓﺖ‪...‬در ﺟﻠﻮي ﮐﺎﻓﻪ در ﮔﯿﺮي ﮐﻢ ﺗﺮ ﺑﻮد و‬

‫ﮐﺎراﮔﺎه در ﮔﯿﺮي را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ اﻧﺘﻬﺎي ﺧﯿﺎﺑﺎن ﮐﺸﺎﻧﺪه ﺑﻮدﻧﺪ و داﻧﺶ آﻣﻮزان را در ﮐﺎﻓﻪ ﻧﮕﻪ داﺷﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ و ﻓﻘﻂ‬

‫اﻋﻀﺎي اﻟﻒ دال ﺑﯿﺮون ﺑﻮدﻧﺪ‪...‬ﻫﺮي و رون دو ﺗﺎ از ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ را ﻃﻠﺴﻢ ﮐﺮدﻧﺪ و ﺧﻮدﺷﺎن را ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن و‬

‫ﺟﯿﻨﯽ رﺳﺎﻧﺪﻧﺪ‪...‬‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﻓﺮﯾﺎد ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﻮ اﯾﻨﺠﺎ ﭼﯽ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ رون ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﭘﺲ ﭘﯿﻐﺎﻣﻢ ﺑﻪ دﺳﺘﺖ رﺳﯿﺪ‪...‬ﻣﻦ ﺑﻬﺖ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮدم ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﯽ‪.‬‬
‫رون‪:‬ﺧﻮدت اﺧﻼق ﻫﺮي رو ﮐﻪ ﻣﯽ دوﻧﯽ‪...‬اﮔﻪ ﺑﻬﺶ ﻧﻤﯽ ﮔﻔﺘﻢ‪..‬‬
‫ﻫﺮي ﺣﺮف رون رو اداﻣﻪ داد و ﮔﻔﺖ‪:‬دﯾﮕﻪ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﺑﺎﻫﺎﺗﻮن ﺣﺮف ﻧﻤﯽ زدم‪.‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ‪:‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻟﻮﭘﯿﻦ رو ﻣﺘﻘﺎﻋﺪ ﮐﺮد ﮐﻪ ﺑﺎ ﮐﻤﮏ اﻋﻀﺎي اﻟﻒ دال ﮐﻪ ﺗﻮ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﻫﺴﺘﻦ ﻣﯿﺸﻪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ رو ﺑﻪ‬

‫ﻗﻠﻌﻪ اورد‪...‬رون ﻗﺮار ﺑﻮد ﺑﺎ ﺑﭽﻪ ﺑﯿﺎد ﺗﺎ داﻧﺶ آﻣﻮزان رو ﺑﺮﮔﺮدوﻧﻪ ﻗﻠﻌﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﻪ دﯾﻦ و ﺳﻮزان ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺎﯾﺪ اوﻧﺎ را ﺑﺒﺮﯾﻢ ﻗﻠﻌﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪238‬‬


‫در ﻫﻤﯿﻦ زﻣﺎن ﻃﻠﺴﻤﯽ از ﺑﺎﻻي ﺳﺮ ﻫﺮي ﻋﺒﻮر ﮐﺮد و ﺑﻪ دﯾﻮار ﭘﺸﺖ ﺳﺮش ﺧﻮرد و آن را ﻣﻨﻔﺠﺮ ﮐﺮد‪...‬ﻫﺮي‬

‫و رون ﮐﻪ از ﺷﺪت اﻧﻔﺠﺎر روي زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ ﺑﺎ ﮐﻤﮏ ﻫﺮﻣﯿﻮن و ﺟﯿﻨﯽ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪﻧﺪ‪...‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ‪:‬ﺣﺎﻟﺘﻮن ﺧﻮﺑﻪ؟‬
‫ﻫﺮي‪:‬اره‪...‬او ﺑﻪ رون ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺮو اﻋﻀﺎي اﻟﻒ دال رو ﺑﯿﺎر اﯾﻨﺠﺎ‪.‬‬
‫ﺑﺎﺷﻪ‪...‬‬‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﺟﯿﻨﯽ و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ ‪:‬ﺑﺎﯾﺪ زﺧﻤﯽ ﻫﺎ رو ﺑﯿﺎرﯾﻢ اﯾﻨﺠﺎ‪.‬‬

‫‪10‬دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ رون ﺑﺎ ﺗﻤﺎم اﻋﻀﺎي اﻟﻒ دال ﺟﻠﻮي ﮐﺎﻓﻪ اﯾﺴﺘﺎه ﺑﻮد و ﻫﺮﻣﯿﻮن و ﻫﺮي و ﺟﯿﻨﯽ ﻫﻢ ﺗﺎ ﺣﺪ اﻣﮑﺎن‬

‫زﺧﻤﯽ ﻫﺎ را داﺧﻞ ﮐﺎﻓﻪ ﺑﺮده ﺑﻮدن‪.‬‬

‫ﻫﺮي ﺑﻪ دوﺳﺘﺎﻧﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﺎ ﺑﺎﯾﺪ داﻧﺶ آﻣﻮزان رو ﺑﻪ ﻗﻠﻌﻪ ﺑﺮﮔﺮدوﻧﯿﻢ‪...‬اﮔﻪ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻤﻮﻧﻦ ﺧﻄﺮ‬

‫ﺑﯿﺸﺘﺮي ﺗﻬﺪﯾﺪ ﺷﻮن ﻣﯽ ﮐﻨﻪ‪.‬‬

‫ﻧﻮﯾﻞ‪:‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ دﺳﺘﻪ ﻫﺎي ‪ 5‬ﻧﻔﺮي ﺗﻘﺴﯿﻢ ﺑﺸﯿﻢ‪،‬اﯾﻨﺠﻮري ﺑﺮدﻧﺸﻮن آﺳﻮﻧﺘﺮه‪.‬‬
‫ﻫﺮي رو ﺑﻪ داﻧﺶ آﻣﻮزان ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻪ دﺳﺘﻪ ﻫﺎي ‪5‬ﻧﻔﺮي ﺗﻘﺴﯿﻢ ﺑﺸﯿﺪ‪...‬ﺳﭙﺲ ﺑﻪ دوﺳﺘﺎﻧﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و اداﻣﻪ‬

‫داد‪:‬ﺑﺮاي ﻫﺮ ﮔﺮوه ﺳﻪ ﻧﻔﺮ ﻫﻤﺮاﻫﺸﻮن ﻣﯽ رن و ﺗﻌﺪادي ﻫﻢ‪...‬‬

‫رون ﺣﺮف ﻫﺮي و ﻗﻄﻊ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪ 5:‬ﺗﺎ از ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ دارن ﻣﯿﺎن اﯾﻦ ﻃﺮف‪...‬‬
‫ﻫﻤﻪ ﺑﻪ ﺑﯿﺮون ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧﺪ‪...‬ﺣﻖ ﺑﺎ رون ﺑﻮد‪...‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﻧﻮﯾﻞ‪،‬ﻟﻮﻧﺎ‪،‬ﺳﯿﻤﻮس از ﭘﺸﺖ در ﺳﺮﺷﻮﻧﻮ ﮔﺮم ﮐﻨﯿﺪ‪.‬‬
‫آﻧﻬﺎ اﻃﺎﻋﺖ ﮐﺮدﻧﺪ و ﻣﺸﻐﻮل ﻓﺮﺳﺘﺎدن ﻃﻠﺴﻢ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮب‪...‬ﺟﯿﻨﯽ دﺳﺘﻪ اول را آﻣﺎده ﮐﻦ و ﺳﻪ ﻧﻔﺮ رو ﺑﺮاي ﻣﺤﺎﻓﻈﺘﺸﻮن اﻧﺘﺨﺎب ﮐﻨﻢ‪...‬ﻫﺮي ﺑﻪ داﻧﺶ‬

‫آﻣﻮزان ﻧﮕﺮان ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و اداﻣﻪ داد‪:‬ﺷﻤﺎ ﻫﻢ ﺑﺎﯾﺪ از ﺧﻮدﺗﻮن دﻓﺎع ﮐﻨﯿﺪ‪...‬ﻫﺮﭼﯽ ﮐﻪ در ﮐﻼس دﻓﺎع در ﺑﺮاﺑﺮ‬

‫ﺟﺎوي ﺳﯿﺎه ﯾﺎد ﮔﺮﻓﺘﯿﻦ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻪ دردﺗﻮن ﻣﯽ ﺧﻮره‪...‬ﻣﺮاﻗﺐ اﻃﺮاﻓﺘﻮن ﺑﺎﺷﯿﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪239‬‬


‫ﻧﻮﯾﻞ و ﺳﯿﻤﻮس و ﻟﻮﻧﺎ ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ از ﻋﻬﺪه ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﺑﺮ اوﻣﺪه ﺑﻮدن و ﻫﺮي از اﯾﻦ ﺑﺎﺑﺖ اﺣﺴﺎس اﻓﺘﺨﺎر ﻣﯽ‬

‫ﮐﺮد‪...‬اﻟﺒﺘﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﻢ ﺑﻪ ﮐﻤﮑﺸﻮن رﻓﺘﻪ ﺑﻮد و ﺗﻮﻧﺴﺘﻪ ﺑﻮد دو ﺗﺎ از ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎرو از ﭘﺎ درﺑﯿﺎره‪.‬‬

‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﺮﻣﯿﻮن و ﺟﯿﻨﯽ ﻫﻤﯿﻦ ﺟﺎ ﺑﻤﻮﻧﯿﺪ و ﺑﭽﻪ ﻫﺎ را ﺑﻔﺮﺳﺘﯿﺪ‪....‬رون و ﻧﻮﯾﻞ و ﺳﯿﻤﻮس و ﻟﻮﻧﺎ ﺷﻤﺎ‬

‫ﻫﻢ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﯿﺎﯾﻦ‪.‬‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﮐﺠﺎ ﻣﯿﺮي؟‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﺑﺎﯾﺪ ﺟﻠﻮي ﮐﺎﻓﻪ اﻣﻦ ﺑﺎﺷﻪ ﮐﻪ ﻻاﻗﻞ ﺑﺘﻮﻧﯿﺪ از ﮐﺎﻓﻪ ﺧﺎرج ﺑﺸﯿﺪ ﯾﺎ ﻧﻪ؟‬
‫ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺣﺮف دﯾﮕﻪ اي ﺑﺰﻧﻪ ﻫﺮي از ﮐﺎﻓﻪ ﺧﺎرج ﺷﺪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺎﯾﺪ ﺗﺎ ﺣﺪ اﻣﮑﺎن ﺟﻠﻮي ﮐﺎﻓﻪ و راه ﻋﺒﻮرﺷﻮن رو اﻣﻦ ﮐﻨﯿﻢ‪...‬اﮔﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﺑﻪ ﻃﺮف‬

‫ﮐﺎﻓﻪ اوﻣﺪن ﺑﺎ ﻫﺮ ﻃﻠﺴﻤﯽ ﮐﻪ ﺑﻠﺪﯾﻦ ﺟﻠﺸﻮﻧﻮ ﺑﮕﯿﺮﯾﻦ‪...‬ﺣﺘﯽ ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎي ﺳﯿﺎﻫﯽ ﮐﻪ ﺧﻮدﻣﻮن ﺗﻤﺮﯾﻦ ﮐﺮه ﺑﻮدﯾﻢ‪.‬‬
‫ﻣﻦ و رون ﮐﻤﯽ ﺟﻠﻮﺗﺮ ﻣﯽ رﯾﻢ ﺷﻤﺎ ﻫﻢ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻤﻮﻧﯿﺪ ‪...‬ﯾﺎدﺗﻮن ﺑﺎﺷﻪ از ﻫﻢ ﺟﺪا ﻧﺸﯿﺪ‪.‬‬
‫ﻧﻮﯾﻞ‪:‬ﻧﮕﺮان ﻧﺒﺎش ﻫﺮي ﻣﺎ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯿﻢ ﺣﺴﺎﺑﺸﻮن رو ﺑﺮﺳﯿﻢ‪...‬ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﻫﻢ ﺧﻮدﻣﻮن ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﻫﺎﺷﻮن ﺟﻨﮕﯿﺪﯾﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮي و رون ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺑﺎﻻي ﺧﯿﺎﺑﺎن رﻓﺘﻨﺪ ‪...‬درﮔﯿﺮي ﺷﺪت ﯾﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮد و ﻫﻤﻪ ﻣﺸﻐﻮل ﻣﺒﺎرزه ﺑﻮدن‪.‬‬
‫ﻣﺮاﻗﺐ ﺧﻮدت ﺑﺎش رون‪.‬‬‫‪-‬ﺗﻮ ﻫﻢ ﻫﻤﯿﻦ ﻃﻮر‪.‬‬

‫ﯾﮑﯽ از ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﺑﺎ دﯾﺪن ﻫﺮي ﻃﻠﺴﻤﯽ ﺳﯿﺎه رﻧﮓ را ﺑﻪ ﻃﺮف او ﻓﺮﺳﺘﺎد‪...‬ﻫﺮي ﺑﻪ راﺣﺘﯽ آن را دﻓﻊ ﮐﺮد و‬

‫ﯾﮑﯽ از ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎﯾﯽ را ﮐﻪ داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻬﺶ ﯾﺎد داده ﺑﻮد ﻓﺮﺳﺘﺎد‪...‬ﻣﺮﮔﺨﻮار ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ از ﺟﻠﻮي ﻃﻠﺴﻢ ﮐﻨﺎر رﻓﺖ و‬
‫ﺑﺎﺧﺸﻢ ﻃﻠﺴﻤﺲ دﯾﮕﺮ را ﻓﺮﺳﺘﺎد‪...‬ﻫﺮي ﻃﻠﺴﻢ را ﺑﻪ ﻃﺮف ﻣﺮﮔﺨﻮار ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ‪...‬ﯾﮑﯽ دﯾﮕﺮ از ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ داﺷﺖ‬

‫از ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﺰدﯾﮏ ﻣﯿﺸﺪ ﮐﻪ رون ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ و ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﻣﻮاﻇﺐ ﭘﺸﺖ ﺳﺮت ﺑﺎش ﻫﺮي!!‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ ﺧﻮدش را روي زﻣﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ و ﻫﺮ دو ﻃﻠﺴﻢ از روي ﺳﺮش ﻋﺒﻮر ﮐﺮد ‪...‬‬
‫ﻟﻌﻨﺘﯽ!‬‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪240‬‬


‫ﻫﺮي ﻫﻤﺎن ﻃﻮر ﮐﻪ روي زﻣﯿﻦ ﺑﻮد ﻃﻠﺴﻤﯽ ﺑﻪ ﻃﺮف ﻣﺮﮔﺨﻮار رو ﺑﻪ روﯾﺶ ﻓﺮﺳﺘﺎد‪...‬ﻣﺮﮔﺨﻮارﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ‬

‫ﮐﺮد ﻃﻠﺴﻤﺶ ﺑﻪ ﻫﺮي ﺧﻮرده ﻧﺘﻮﻧﺴﺖ ﺑﻪ ﻣﻮﻗﻊ ﻋﮑﺲ اﻟﻌﻤﻞ ﻧﺸﻮن ﺑﺪه و ﻃﻠﺴﻢ ﺑﻪ ﺳﯿﻨﻪ اش ﺑﺨﻮرد ﮐﺮد‪...‬ﮐﺴﯽ‬
‫دﺳﺖ ﻫﺮي را ﮔﺮﻓﺖ و او را از روي زﻣﯿﻦ ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﻮ اﯾﻨﺠﺎ ﭼﯽ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟‬
‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﭼﻬﺮه زﺧﻢ آﻟﻮد و ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬اوﻣﺪم داﻧﺶ آﻣﻮزان رو ﺑﺮﮔﺮدوﻧﻢ ﻗﻠﻌﻪ‪.‬‬
‫رون ﮐﻪ ﺗﻮﻧﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﻣﺮﮔﺨﻮار رو از ﭘﺎ درﺑﯿﺎره ﺧﻮدﺷﻮ ﺑﻪ ﻫﺮي رﺳﻮﻧﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﻬﺎر ﮔﺮوه رﻓﺘﻦ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻪ رون ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻌﺪا ﺑﻪ ﺣﺴﺎﺑﺘﻮن ﻣﯽ رﺳﻢ‪...‬‬
‫ﺻﺪاﯾﯽ از ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻫﺮي ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﯽ ﺧﻮاي ﭘﺎﺗﺮ رو ﻫﻤﻮن ﺟﻮري ﻧﮕﻪ داري؟‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﮐﻪ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻫﺮي اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻪ ﺗﻮ رﺑﻄﯽ ﻧﺪاره اﺳﻨﯿﭗ‪...‬اﺻﻼ ﺑﺮاي ﭼﯽ‬

‫اوﻣﺪي اﯾﻨﺠﺎ؟‬

‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺎ ﻫﻤﺎن ﭘﻮزﺧﻨﺪ ﻫﻤﯿﺸﮕﯽ اش ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ ﺑﻪ درﺧﻮاﺳﺖ ﭘﺮﻓﺴﻮر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ اوﻣﺪم ﺗﺎ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﮐﻤﮏ‬

‫ﮐﻨﻢ‪.‬‬

‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎزوي ﻫﺮي را رﻫﺎ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﯽ ﺧﻮام ﻫﻤﯿﻦ اﻻن ﺑﺮﮔﺮدي ﻗﻠﻌﻪ‪.‬‬
‫اﻣﺎ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﻫﻨﻮز ﺗﻮ ﮐﺎﻓﻦ‪.‬‬‫ﻣﯽ دوﻧﻢ‪...‬ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ دارن ﻓﺮار ﻣﯽ ﮐﻨﻦ‪...‬ﺗﻌﺪاد ﮐﻤﯿﺸﻮن ﻣﻮﻧﺪه‪.‬‬‫ﻫﺮي و رون ﺑﻪ اﻃﺮاﻓﺸﺎن ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧﺪ‪...‬ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﻓﺮار ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ و ﺑﻘﯿﻪ ﻫﻢ داﺷﺘﻨﺪ ﻓﺮار ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﻣﻦ اﯾﻨﺠﺎ ﻣﯽ ﻣﻮﻧﻢ رﯾﻤﻮس‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬وﻟﯽ‪...‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ‪:‬ﺧﻮدت ﻣﯽ ﮔﯽ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ دارن ﻓﺮار ﻣﯽ ﮐﻨﻦ‪...‬ﭘﺲ ﺧﻄﺮي ﻧﯿﺴﺖ‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪241‬‬


‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺟﻠﻮي اﺳﻨﯿﭗ اﯾﺴﺘﺎد و ﯾﻘﻪ او را ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺮو ﻗﻠﻌﻪ اﺳﻨﯿﭗ وﮔﺮﻧﻪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﻟﻮﭘﯿﻦ را ﻋﻘﺐ ﮐﺸﯿﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻬﺘﺮ ﻧﯿﺴﺖ ﺑﻪ ﺟﺎي ان ﺣﺮﻓﻬﺎ ﺑﻪ زﺧﻤﯽ ﻫﺎ ﺑﺮﺳﯽ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺮو ﺑﻘﯿﻪ داﻧﺶ آﻣﻮزان رو ﺑﻔﺮﺳﺖ ﻗﻠﻌﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮي و رون ﺑﻪ ﻃﺮف ﮐﺎﻓﻪ رﻓﺘﻨﺪ وﻗﺘﯽ ﺟﻠﻮي ﮐﺎﻓﻪ رﺳﯿﺪﻧﺪ ﻧﻮﯾﻞ و ﺳﯿﻤﻮس و ﻟﻮﻧﺎ ﺟﻠﻮي ﮐﺎﻓﻪ اﯾﺴﺘﺎده‬

‫ﺑﻮدﻧﺪ‪....‬و ﮔﺮوه دﯾﮕﺮي از داﻧﺶ آﻣﻮزان در ﺣﺎل ﺧﺎرج ﺷﺪن از ﮐﺎﻓﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن و ﺟﯿﻨﯽ ﻧﺰدﯾﮏ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬زود ﻫﻤﻪ رو ﺑﻔﺮﺳﺘﯿﺪ‪...‬‬

‫داﻧﺶ آﻣﻮزاﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ از ﮐﺎﻓﻪ ﺧﺎرج ﺷﺪﻧﺪ و ﻫﻤﺮاه اﻋﻀﺎي اﻟﻒ دال و زﺧﻤﯽ ﻫﺎ ﺑﻪ‬

‫ﻃﺮف ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ رﻓﺘﻨﺪ و ﻓﻘﻂ ﻫﺮي و رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن و ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ‪.‬آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺑﺎﻻي ﺧﯿﺎﺑﺎن رﻓﺘﻨﺪ‪...‬اﻓﺮاد‬

‫وزارﺗﺨﺎﻧﻪ و ﻣﺤﻔﻠﯽ ﻫﺎ داﺷﺘﻨﺪ ﺑﻪ زﺧﻤﯽ ﻫﺎ ﻣﯽ رﺳﯿﺪﻧﺪ‪...‬‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬اﮔﻪ ﮐﺎراﮔﺎه ﻫﺎ و ﻣﺤﻔﻠﯽ ﻫﺎ ﻧﺒﻮدن ﻫﻤﻪ ﻣﻮن ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﮐﺸﺘﻪ ﻣﯽ ﺷﺪﯾﻢ‪.‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ‪:‬اوﻟﺶ واﻗﻌﺎ وﺣﺸﺘﻨﺎك ﺑﻮد وﻟﯽ وﻗﺘﯽ ﮐﺎراﮔﺎه ﻫﺎ اوﻣﺪن ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﮐﻢ اوردن‪...‬ﻣﻦ دﯾﺪم ﮐﻪ ﭼﻪ ﻃﻮر‬

‫داﺷﺘﻦ ﻓﺮار ﻣﯽ ﮐﺮدن‪.‬‬

‫ﻫﺮي‪:‬ﮐﯽ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮدن‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬درﺳﺖ ده دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ از اﯾﻨﮑﻪ ﻣﺎ رﺳﯿﺪﯾﻢ‪.‬‬
‫آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﻃﺮف ﻟﻮﭘﯿﻦ ﮐﻪ ﮐﻨﺎر اﺳﻨﯿﭗ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد رﻓﺘﻨﺪ‪...‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ‪:‬اﺳﻨﯿﭗ اﯾﻨﺠﺎ ﭼﯽ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﻪ؟‬
‫رون ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد وﻟﯽ ﭼﯿﺰي ﻧﮕﻔﺖ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ دﯾﺪن ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮔﻔﺖ‪:‬واﻗﻌﺎ ازت اﻧﺘﻈﺎر ﻧﺪاﺷﺘﻢ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻫﻢ ﺑﮕﯽ‪.‬‬
‫رون‪:‬اﻣﺎ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺗﻘﺼﯿﺮي ﻧﺪاره‪...‬ﻣﻦ ﺑﻪ ﻫﺮي ﮔﻔﺘﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪242‬‬


‫اﺳﻨﯿﭗ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺻﻮرت زﺧﻤﯽ ﻫﺮي ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺷﻤﺎ ﭼﺮا ﺑﺮﻧﮕﺸﺘﯿﻦ ﻗﻠﻌﻪ؟‬
‫ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ ﮐﺴﯽ ﺑﻪ ﺳﻮال اﺳﻨﯿﭗ ﺟﻮاب دﻫﺪ ﺻﺪاي ﭘﺎﻗﯽ ﻫﻤﻪ را از ﺟﺎ ﭘﺮاﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﺮﮔﺸﺖ و وﻟﺪﻣﻮرت و ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ را ﮐﻪ ﭘﺸﺖ او اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ دﯾﺪ‪...‬ﻫﻤﻪ از ﭼﯿﺰي ﮐﻪ ﻣﯽ دﯾﺪن ﺷﮑﻪ‬

‫ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ وﺳﺮ ﺟﺎﯾﺸﺎن ﺧﺸﮑﺸﺎن زده ﺑﻮد‪...‬ﺑﺎ آﻣﺪن وﻟﺪﻣﻮرت ﺳﺮﻣﺎ و ﺗﺮس ﻋﺠﯿﺒﯽ ﻓﻀﺎ را ﭘﺮ ﮐﺮد‪...‬ﮐﺎراﮔﺎﻫﻬﺎ‬

‫و اﻋﻀﺎي ﻣﺤﻔﻞ ﻫﻤﻪ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻟﻮﭘﯿﻦ اﯾﺴﺘﺎدﻧﺪ‪...‬ﺑﺎ آﻣﺪن وﻟﺪﻣﻮرت ﺟﺎي زﺧﻢ ﻫﺮي ﻫﻢ ﺑﻪ ﺳﻮزش اﻓﺘﺎد و ﻫﺮي ﺑﺎ‬
‫ﺗﻤﺎم ﺗﻮاﻧﺶ ذﻫﻨﺶ را ﺑﺴﺖ‪.‬‬

‫وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺎز ﻫﻢ ﻫﻤﺪﯾﮕﺮو دﯾﺪﯾﻢ ﻫﺮي‪...‬ﻣﻦ ﮐﻪ از دﯾﺪﻧﺖ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﺻﺪاي ﻣﺤﮑﻤﯽ ﺟﻮاب داد‪:‬اﻣﺎ ﻣﻦ ﻧﯿﺴﺘﻢ‪...‬اﯾﻦ از ﺑﺪﺷﺎﻧﺴﯽ ﻣﻨﻪ ﮐﻪ ﻫﺮﺟﺎ ﻣﯽ رم ﺗﻮ ﺟﻠﻮم ﺳﺒﺰ ﻣﯿﺸﯽ‪.‬‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﭼﯿﺰي ﺷﺒﯿﻪ ﻟﺒﺨﻨﺪ زد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ اوﻣﺪم اﯾﻨﺠﺎ ﺗﺎ ﺣﻘﯿﻘﺘﯽ رو ﺑﻬﺖ ﺑﮕﻢ ﻫﺮي‪.‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﺣﻘﯿﻘﺖ؟ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﺮدم ﺗﻮ ﻏﯿﺮ ار دروغ ﺣﺮف دﯾﮕﻪ اي ﺑﻠﺪ ﺑﺎﺷﯽ‪.‬‬
‫ﺷﺎﯾﺪ اﯾﻦ ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺑﺮات ﺗﻠﺦ ﺑﺎﺷﻪ‪.‬‬‫ﻫﺮي ﮐﻪ اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﺮد اﺗﻔﺎﻗﯽ داره ﻣﯿﻔﺘﻪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﯽ ﻣﯽ ﺧﻮاي ﺑﮕﯽ؟‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﻪ ﺗﮏ ﺗﮏ اﻓﺮاد ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﺳﭙﺲ ﻧﮕﺎﻫﺶ روي ﻫﺮي ﺛﺎﺑﺖ ﻣﺎﻧﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﯽ ﺧﻮام ﺑﻬﺖ ﺑﮕﻢ ﮐﻪ‬

‫ﻣﻦ و ﺗﻮ ﻧﺴﺒﺖ ﺧﺎﻧﻮادﮔﯽ دارﯾﻢ ﻫﺮي‪.‬‬

‫ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺮف ﻫﻤﻪ ﺧﺸﮑﺸﺎن زد و ﻫﺮي ﺣﺒﺲ ﺷﺪن ﻧﻔﺲ ﻫﺎس زﯾﺎدي رو ﺷﻨﯿﺪ‪.....‬‬
‫ﻫﺮي ﺧﻨﺪﯾﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺷﻮﺧﯽ ﺧﻮﺑﯽ ﻧﺒﻮد‪...‬ﻣﻦ و ﺗﻮ‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﺣﺮف ﻫﺮي رو ﻗﻄﻊ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ ﺑﺎ ﺗﻮ ﺷﻮﺧﯽ ﻧﺪارم ﻫﺮي‪...‬ﻣﻦ داﯾﯽ ﺗﻮ ﻫﺴﺘﻢ‪.‬‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪243‬‬


‫ﻓﺼﻞ ﺷﺎﻧﺰدﻫﻢ‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﺣﺮف ﻫﺮي رو ﻗﻄﻊ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ ﺑﺎ ﺗﻮ ﺷﻮﺧﯽ ﻧﺪارم ﻫﺮي‪...‬ﻣﻦ داﯾﯽ ﺗﻮ ﻫﺴﺘﻢ‪.‬‬
‫ﺑﺎ ﺷﻨﯿﺪن اﯾﻦ ﺣﺮف رﻧﮓ از روي ﺻﻮرت ﻫﺮي ﭘﺮﯾﺪ‪...‬درﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ ﻧﻔﺲ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ ﻟﺮزان‬

‫ﮔﻔﺖ‪:‬داري دروغ ﻣﯽ ﮔﯽ‪...‬اﯾﻦ اﻣﮑﺎن ﻧﺪاره‪...‬اﯾﻦ‪..‬اﯾﻦ‪..‬‬

‫وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﺎ ﭼﺸﻤﻬﺎي ﻗﺮﻣﺰش ﻫﺮي را ﺑﺮﻧﺪاز ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﯿﺎزي ﻧﯿﺴﺖ ﻣﻦ دروغ ﺑﮕﻢ ﻫﺮي‪.‬‬
‫ﻫﻤﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ و اﻋﻀﺎي ﻣﺤﻔﻞ و ﺗﻤﺎم ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ اوﻧﺠﺎ ﺑﻮدن ﻫﻨﻮز در ﺑﻬﺖ ﺷﻨﯿﺪن اﯾﻦ ﺧﺒﺮ ﺑﻮدﻧﺪ و ﻫﻤﻪ‬

‫ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮدن اﯾﻦ دروﻏﯽ ﺑﯿﺶ ﻧﯿﺴﺖ‪.‬‬

‫ﮔﻠﻮي ﻫﺮي ﺧﺸﮏ ﺷﺪه ﺑﻮد‪...‬ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ آب دﻫﺎﻧﺶ را ﻗﻮرت داد و ﺑﺎ دﺳﺘﺎﻧﯽ ﻟﺮزان ﭼﻮﺑﺶ را در دﺳﺘﺶ‬

‫ﻓﺸﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﻮ داري دروغ ﻣﯽ ﮔﯽ‪...‬اﯾﻦ ﻧﻘﺸﻪ ﺟﺪﯾﺪﺗﻪ‪...‬ﺗﻮ ﻣﯽ ﺧﻮاي‪..‬‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪244‬‬


‫وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﺎ ﺧﻨﺪه اي ﺣﺮف ﻫﺮي را ﻗﻄﻊ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﺮي‪...‬ﻫﺮي ‪...‬ﻫﺮي‪...‬ﯾﻪ ﮐﻢ ﻓﮑﺮ ﮐﻦ‪...‬ﻣﻦ اﻻن ﺟﻠﻮي‬

‫ﺗﻮ اﯾﺴﺘﺎدم و ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺑﺎ ﯾﮏ ﺣﺮﮐﺖ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﺗﻮ و ﻫﻤﻪ اﯾﻦ اﻓﺮاد رو ﺑﮑﺸﻢ‪...‬وﻟﯽ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﯽ ﮐﻪ ﺣﺘﯽ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯿﻢ‬

‫رو ﻫﻢ در ﻧﯿﺎوردم‪.‬‬

‫وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﻟﺒﺨﻨﺪي زد‪...‬ﺷﺎﯾﺪ داﺷﺖ از ﺗﻌﺠﺐ و ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﻫﺮي ﻟﺬت ﻣﯽ ﺑﺮد‪...‬ﭼﻨﺪ‬

‫ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ ﺟﺎي زﺧﻢ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و اﯾﻦ ﮐﺎر ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ زﺧﻢ ﻫﺮي ﺑﯿﺸﺘﺮ درد ﺑﮕﯿﺮه‪...‬ﻫﺮي دﺳﺘﺶ را روي‬
‫زﺧﻤﺶ ﻓﺸﺮد ﺗﺎ ﺷﺎﯾﺪ دردش ﮐﻢ ﺗﺮ ﺑﺸﻪ وﻟﯽ ﺗﺎ وﻗﺘﯽ وﻟﺪﻣﻮرت ﻧﮕﺎﻫﺶ را از زﺧﻤﺶ ﺑﺮﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﻮد ﺑﻪ ﺷﺪت‬

‫اﺣﺴﺎس ﺳﻮزش ﻣﯽ ﮐﺮد‪...‬ﺳﺮاﻧﺠﺎم وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﻪ ﭼﺸﻤﻬﺎي ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﻟﺒﺨﻨﺪي زد‪.‬‬
‫‪-‬ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮﺑﻪ ﻫﺮي‪...‬ﺗﺤﺖ ﺗﺎﺛﯿﺮ ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻢ‪....‬ﺗﻮي ﭼﻔﺖ ﺷﺪﮔﯽ اﺳﺘﺎد ﺷﺪي‪.‬‬

‫وﻟﺪﻣﻮرت ﺟﻠﻮي ﻣﺮگ ﺧﻮارﻫﺎ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﻗﺪم زدن ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﯽ دوﻧﻢ ﺑﺎور اﯾﻦ ﻣﺴﺌﻠﻪ ﺑﺮات ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺨﺘﻪ‬

‫وﻟﯽ اﯾﻦ ﺣﻘﯿﻘﺘﯿﻪ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎور ﮐﻨﯽ‪...‬ﻣﻦ ﺑﺮادر ﻣﺎدر ﺗﻮ ﻫﺴﺘﻢ‪.‬‬

‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬اﻣﮑﺎن ﻧﺪاره ﯾﻪ ﺣﯿﻮوﻧﯽ ﻣﺜﻞ ﺗﻮ ﺑﺮادر ﻣﺎدر ﻣﻦ ﺑﺎﺷﻪ‪.‬‬
‫ﯾﮑﯽ از ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﺧﻔﻪ ﺷﻮ ﭘﺎﺗﺮ‪...‬ﭼﻪ ﻃﻮر ﺟﺮﺋﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﺑﺎ ﻟﺮد ﺳﯿﺎه اﯾﻦ ﻃﻮر ﺣﺮف ﺑﺰﻧﯽ‪.‬‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺘﺶ را ﭘﻨﻬﺎن ﮐﻨﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬آه ﺟﯿﺴﻮن اروم ﺑﺎش‪...‬ﻫﺮي دﭼﺎر ﺷﮏ‬

‫ﺷﺪه‪،‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻬﺶ ﻓﺮﺻﺖ ﺑﺪﯾﻢ‪...‬ﺧﺐ ﻫﺮي ﺑﺬار ﺑﺮات ﺗﻮﺿﯿﺢ ﺑﺪم اﻣﺎ ﻗﺒﻞ از اﯾﻦ‪...‬وﻟﺪﻣﻮرت ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را‬

‫ﺑﯿﺮون اورد و اداﻣﻪ داد‪:‬اﯾﻦ ﺑﯿﻦ ﻣﻨﻮ ﻫﺮي ﻣﯽ ﻣﻮﻧﻪ‪...‬وﻟﺪﻣﻮرت ﻃﻠﺴﻤﯽ را اﻧﺠﺎم داد و ﮔﻔﺖ‪...:‬ﻫﻤﻮن ﻃﻮر ﮐﻪ‬

‫داﺳﺘﺎن زﻧﺪﮔﯽ ﻣﻨﻮ ﻣﯽ دوﻧﯽ‪...‬ﻣﺎدرم ﺗﻮ ﭘﺮورﺷﮕﺎه ﻣﻨﻮ ﺑﻪ دﻧﯿﺎ اورد‪...‬ﻫﻤﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮدن اون ﻣﺮده وﻟﯽ اﯾﻦ ﻃﻮر‬
‫ﻧﺒﻮد‪...‬اون ﺑﺎ ﺟﺎدوﯾﯽ ﮐﻪ اﻧﺠﺎم ﻣﯿﺪه ﺑﺎﻋﺚ ﻣﯿﺸﻪ ﻫﻤﻪ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻦ ﻣﺮده و از ﭘﺮورﺷﮕﺎه ﻓﺮار ﻣﯽ ﮐﻨﻪ‪...‬ﻣﺎدرم دﭼﺎر‬

‫آﺳﯿﺐ روﺣﯽ و رواﻧﯽ ﺷﺪه ﺑﻮد و ﭼﻮن ﻣﺸﻨﮕﻬﺎ ﺗﻮ ﺧﯿﺎﺑﻮن ﭘﯿﺪاش ﻣﯽ ﮐﻨﻦ اوﻧﻮ ﺑﻪ ﺗﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن ﻣﯽ ﺑﺮن‪...‬ﺑﯿﺶ از ‪8‬‬

‫ﺳﺎل در ﺗﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن ﻧﮕﻬﺪاري ﻣﯿﺸﻪ و ﺑﻌﺪ از اﯾﻨﮑﻪ ﺣﺎﻟﺶ ﺧﻮب ﻣﯿﺸﻪ از ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن ﺑﯿﺮون ﻣﯿﺎد و ﺑﺎ ﭘﻮل ﮐﻤﯽ ﮐﻪ از‬

‫ﮐﺎر ﺗﻮ ﺗﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن ﺑﻪ دﺳﺖ آورده ﺑﻮد ﻟﻮازم ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ ﻣﻌﺠﻮن ﺳﺎزي رو ﻣﯽ ﺧﺮه وﺑﺎ ﻣﻌﺠﻮﻧﯽ ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﺧﺎﻧﻮاده‬

‫ﺳﺎﻻزار از اون آﮔﺎﻫﺎﻧﺪ ﺧﻮدﺷﻮ ﺟﻮان ﻣﯿﮑﻨﻪ و ﺑﻌﺪ از ﻣﺪﺗﯽ ﺳﺮﮔﺮداﻧﯽ ﻣﯿﺮه ﺗﻮي ﯾﻪ ﻣﻐﺎزه ﮐﺎر ﻣﯿﮑﻨﻪ و ﺑﻌﺪ از ‪7‬‬

‫ﺳﺎل ﮐﻪ در ﻣﻐﺎزه ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﺮده ﺑﺎ ﯾﻪ ﻣﺮد آﺷﻨﺎ ﻣﯿﺸﻪ و ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺷﺮاﯾﻂ ﻣﺎﻟﯽ آﻗﺎي اﯾﻮاﻧﺰ ﺑﻌﺪ از ﺣﺪود ‪ 4‬ﺳﺎل‬

‫ﺑﻼﺧﺮه ﺗﺼﻤﯿﻢ ﻣﯽ ﮔﯿﺮن ﺑﺎ ﻫﻢ ﻋﺮوﺳﯽ ﮐﻨﻨﺪ و ﻣﺎدر ﻣﻦ ﻫﻢ ﻣﯿﺸﻪ ﻣﺎدر دﺧﺘﺮ ﺳﻪ ﯾﺎ ﭼﻬﺎر ﺳﺎﻟﻪ اﯾﻮاﻧﺰ‪....‬و ﺑﻌﺪ از ‪3‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪245‬‬


‫ﺳﺎل ﻟﯿﻠﯽ ﺑﻪ دﻧﯿﺎ ﻣﯿﺎد‪...‬اﯾﻦ ﺧﻼﺻﻪ اي از ﻣﻄﺎﻟﺒﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﯽ دوﻧﺴﺘﯽ‪...‬اﻟﺒﺘﻪ اﮔﻪ وﻗﺖ ﺑﻮد ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﺟﺰﺋﯿﺎت‬
‫ﺑﺮات ﺗﻌﺮﯾﻒ ﻣﯽ ﮐﺮدم‪....‬‬

‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﻧﺎﺑﺎوري ﮔﻔﺖ‪:‬وﻟﯽ اﯾﻨﻬﺎ رو از ﮐﺠﺎ ﻣﯽ دوﻧﯽ؟‬
‫‪-‬ﻣﻦ ﭘﺪر ﺧﺎﻟﻪ ﻣﺸﻨﮕﺘﻮ ﭘﯿﺪا ﮐﺮدم و ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ رو ازش ﭘﺮﺳﯿﺪم ‪...‬ﻣﺎدرم در اﺧﺮﯾﻦ ﻟﺤﻈﺎت ﻣﺮﮔﺶ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ رو‬

‫ﺑﻪ اون ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد‪...‬اون ﺣﺘﯽ ﺑﻌﺪ از ازدواج دﻧﺒﺎل ﻣﻨﻢ اوﻣﺪه ﺑﻮد وﻟﯽ ﭼﻮن ﭘﺮورﺷﮕﺎه ﺟﺎﺷﻮ ﺗﻐﯿﯿﺮ داده ﺑﻮد ﻧﺘﻮﻧﺴﺘﻪ‬
‫ﺑﻮد ﻣﻨﻮ ﭘﯿﺪا ﮐﻨﻪ‪ ...‬ﺑﻌﺪ ﺧﻮدم ﺑﻪ ﺳﺮاغ رﺋﯿﺲ ﭘﺮورﺷﮕﺎه رﻓﺘﻢ و ﻃﻠﺴﻢ رو از ﺑﯿﻦ ﺑﺮدم و ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ رو ﻓﻬﻤﯿﺪم‪.‬‬
‫ﭘﺲ ﭼﺮا ﭘﺮﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪور ﭼﯿﺰي ﺑﻬﻢ ﻧﮕﻔﺖ؟‬‫ﭼﻮن اون ﻧﻤﯽ دوﻧﺴﺖ‪...‬اون ﻓﻘﻂ ﺣﺮﻓﻬﺎ رو ﺷﻨﯿﺪه ﺑﻮد اﻣﺎ ﻣﻦ ذﻫﻨﺎﺷﻮﻧﻮ ﺑﺮرﺳﯽ ﮐﺮدم‪.‬‬‫ﺧﺎﻟﻢ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ در ﻣﻮرد ﭘﺪرش ﺣﺮﻓﯽ ﻧﻤﯽ زد‪...‬ﭼﻪ ﻃﻮر ‪..‬‬‫وﻟﺪﻣﻮرت ﮐﻪ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﻗﺪم ﻣﯽ زد ﺳﺮ ﺟﺎﯾﺶ اﯾﺴﺘﺎد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﻮن اون از اﯾﻦ ﮐﺸﻮر رﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪...‬ﺑﻌﺪ از ﻣﺮگ‬

‫ﻣﺎدرم اون ﺑﻪ اﺳﭙﺎﻧﯿﺎ رﻓﺘﻪ ﺑﻮد و ﻫﯿﭻ ﮐﺲ از اون ﺧﺒﺮي ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﺧﻮﻧﺴﺮدي ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺗﻮ اﯾﻨﺎ رو از ﮐﺠﺎ ﻓﻬﻤﯿﺪي؟‬

‫وﻟﺪﻣﻮرت ﮐﻪ ﻧﺸﻮن ﻣﯽ داد از ﺳﻮال ﻫﺎي ﻫﺮي ﮐﻼﻓﻪ ﺷﺪه ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻪ وﺳﯿﻠﻪ ﯾﮏ ﻧﺎﻣﻪ ‪...‬ﺑﺒﯿﻦ ﻫﺮي ﻣﻦ ﺗﻤﺎم روز‬

‫وﻗﺖ ﻧﺪارم ﮐﻪ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺎﯾﺴﺘﻢ و ﺑﻪ ﺳﻮال ﻫﺎي ﺗﻮ ﺟﻮاب ﺑﺪم‪...‬ﺑﺬار ﯾﻪ ﭼﯿﺰي ازت ﺑﭙﺮﺳﻢ‪...‬ﺗﻮ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﻓﮑﺮ ﮐﺮدي‬

‫ﭼﺮا ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﺑﻪ زﺑﺎن ﻣﺎرﻫﺎ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﯽ؟‬

‫ﻫﺮي ﺑﺎ اﻃﻤﯿﻨﺎن ﮔﻔﺖ‪:‬ﭘﺮﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻬﻢ ﮔﻔﺘﻪ‪....‬‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﺎ ﺑﯽ ﺻﺒﺮي ﺣﺮف ﻫﺮي را ﻗﻄﻊ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬داﻣﺒﻠﺪور‪..‬داﻣﺒﻠﺪور‪...‬ﺑﻬﺘﺮه داﻣﺒﻠﺪور رو ﻓﺮاﻣﻮش‬

‫ﮐﻨﯽ‪...‬اون ﯾﻪ ﭘﯿﺮﻣﺮد ﺑﻮد ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﺣﺪس ﻣﯽ زد‪...‬ﺗﻮ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﺑﻪ زﺑﺎن ﻣﺎرﻫﺎ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﯽ ﭼﻮن ﺧﻮن ﺳﺎﻻزار‬
‫ﺑﺰرگ رو داري‪...‬ﮐﺴﺎﻧﯽ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻦ ﺑﻪ زﺑﺎن ﻣﺎرﻫﺎ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻦ ﮐﻪ از ﻧﺴﻞ ﺳﺎﻻزار ﺑﺎﺷﻦ‪...‬اﯾﻦ ﻗﺪرت رو ﻧﻤﯿﺸﻪ ﺑﻪ‬

‫ﮐﺴﯽ اﻧﺘﻘﺎل داد‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪246‬‬


‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﯾﺎد ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪن ﺷﻤﺸﯿﺮ ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور اﻓﺘﺎد‪...‬ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﺎدرم ﺗﻮ ﮔﺮﯾﻔﯿﻨﺪور ﺑﻮده‪...‬در ﺿﻤﻦ‬

‫ﻣﻦ ﺷﻤﺸﯿﺮ ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور رو از ﮐﻼه ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪم‪...‬اﮔﻪ‪...‬‬

‫وﻟﺪﻣﻮرت اﯾﻦ ﺑﺎر ﻫﻢ ﺣﺮف ﻫﺮي رو ﻗﻄﻊ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺟﻤﯿﺰ ﭘﺎﺗﺮ از ﺧﺎﻧﻮاده اﺻﯿﻞ ﺑﻮده ﻫﺮي‪...‬ﺑﺬار ﯾﻪ ﺳﻮال‬

‫دﯾﮕﻪ ازت ﺑﭙﺮﺳﻢ‪...‬وﻗﺘﯽ ﮐﻼه ﮔﺮوه ﺑﻨﺪي رو روي ﺳﺮت ﮔﺬاﺷﺘﯽ ﮐﻼه ﺑﻬﺖ ﭼﯽ ﮔﻔﺖ؟آﯾﺎ ﺑﻬﺖ ﭘﯿﺸﻨﻬﺎد ﻧﺪاد‬

‫ﮐﻪ ﺑﺮي ﺗﻮ ﮔﺮوه اﺳﻠﯿﺘﺮﯾﻦ؟آﯾﺎ ﺑﻬﺖ ﻧﮕﻔﺖ ﮐﻪ ﺗﻮ اﺳﻠﯿﺘﺮﯾﻦ ﺑﻬﺘﺮ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﺧﻮدﺗﻮ ﻧﺸﻮن ﺑﺪي؟‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت داﺷﺖ ﺟﻤﻼت ﮐﻼه رو ﺑﺮاي ﻫﺮي ﺗﮑﺮار ﻣﯽ ﮐﺮد ‪...‬‬
‫اﯾﻦ اﺗﻔﺎق ﻣﻤﮑﻨﻪ ﺑﺮاي ﻟﯿﻠﯽ ﻫﻢ اﻓﺘﺎده ﺑﺎﺷﻪ ﻫﺮي‪....‬‬‫‪-‬ﭘﺲ اون ﭘﯿﺸﮕﻮﯾﯽ ﭼﯽ؟‬

‫‪-‬ﻣﯽ ﺧﻮام اﻋﺘﺮاﻓﯽ ﺑﮑﻨﻢ ﻫﺮي‪...‬ﻣﻦ ﺑﺎ ﭘﺬﯾﺮﻓﺘﻦ اون ﭘﯿﺸﮕﻮﯾﯽ اﺷﺘﺒﺎه ﺑﺰرﮔﯽ ﮐﺮدم‪...‬ﺣﺎﻻ اون ﭘﯿﺸﮕﻮﯾﯽ ﺑﺮاي‬

‫ﻣﻦ ﻫﯿﭻ اﻫﻤﯿﺘﯽ ﻧﺪاره‪...‬ﺣﺎﻻ ﺗﻮ ﺑﺮام ﻣﻬﻤﯽ‪...‬‬

‫وﻟﺪﻣﻮرت دوﺑﺎره ﭼﻮﺑﺶ را ﺗﮑﺎن داد و ﻃﻠﺴﻢ را از ﺑﯿﻦ ﺑﺮد‪.‬‬
‫‪-‬ﻗﻮل ﻣﯽ دم اﮔﻪ ﺑﻪ ﻃﺮف ﻣﻦ ﺑﯿﺎي ﻫﯿﭻ ﮐﺲ آﺳﯿﺒﯽ ﻧﻤﯽ ﺑﺒﯿﻨﻪ وﻟﯽ اﮔﻪ ﺑﺎز ﻫﻢ از ﻣﻦ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﮕﯿﺮي ﺧﻮدم ﻫﻤﻪ‬

‫رو ﺟﻠﻮي ﭼﺸﺎت ﻣﯽ ﮐﺸﻢ‪...‬ﺗﺼﻤﯿﻢ ﺑﺎ ﺧﻮدﺗﻪ ﻫﺮي‪..‬وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎﯾﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺮﻣﯽ‬

‫ﮔﺮدﯾﻢ‪....‬ﻗﺒﻞ از رﻓﺘﻦ دوﺑﺎره ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻫﺮي ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬اﯾﻦ آﺧﺮﯾﻦ ﻓﺮﺻﺖ ﻣﻦ ﺑﻪ ﺗﻮﺳﺖ‪...‬ﺗﺎ ‪ 5‬روز‬

‫ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻧﺎﻣﻪ ات ﻫﺴﺘﻢ ﻫﺮي‪.....‬وﻟﺪﻣﻮرت ﻫﻤﺮاه ﻣﺮﮔﺨﻮاراﻧﺶ ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪ‪.‬‬

‫ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﭼﻪ ﺣﺮﻓﻬﺎﯾﯽ ﺑﯿﻦ ﻫﺮي و وﻟﺪﻣﻮرت زده ﺷﺪه وﻟﯽ از ﭼﻬﺮه رﻧﮓ ﭘﺮﯾﺪه ﻫﺮي ﻣﯽ‬

‫ﺗﻮاﻧﺴﺘﻨﺪ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ ﮐﻪ ﺣﺮﻓﻬﺎي وﻟﺪﻣﻮرت ﺣﻘﯿﻘﺖ داﺷﺘﻪ‪....‬ﻟﻮﭘﯿﻦ و ﻫﺮﻣﯿﻮن و رون و اﺳﻨﯿﭗ ﺑﯿﺸﺘﺮ از دﯾﮕﺮان ﺗﻌﺠﺐ‬
‫ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ و ﻫﻨﻮز ﻫﯿﭻ ﮐﺪام از آﻧﻬﺎ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻠﻤﻪ اي ﺑﻪ زﺑﺎن ﺑﯿﺎورﻧﺪ ‪...‬اﻧﮕﺎر ﻫﻤﻪ ﺑﻪ ﻧﻮﻋﯽ ﺧﻠﺼﻪ ﻓﺮو رﻓﺘﻪ‬
‫ﺑﻮدﻧﺪ‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﻫﻤﺎن ﻃﻮر ﺑﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻗﺒﻼ وﻟﺪﻣﻮرت اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد ﺧﯿﺮه ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد و اﺷﮑﻬﺎﯾﺶ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ از ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺶ‬

‫ﺳﺮازﯾﺮ ﻣﯿﺸﺪ‪.‬ﻫﺮي دﺳﺘﺶ را روي ﺷﺎﻧﻪ رون ﮔﺬاﺷﺖ ﺗﺎ از اﻓﺘﺎدﻧﺶ ﺟﻠﻮﮔﯿﺮي ﮐﻨﻪ‪.‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ ﺧﻮدش آﻣﺪ و‬
‫دﺳﺖ دﯾﮕﺮ ﻫﺮي را ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﺮي ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ؟‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪247‬‬


‫ﻫﺮي ﺑﻪ زور ﺟﻮاب داد‪:‬ﻧﻪ‪...‬اﺻﻼ ﺧﻮب ﻧﯿﺴﺘﻢ‪...‬‬
‫رون‪:‬اون داﺷﺖ دروغ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ‪...‬اون ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺗﻮ رو ﻓﺮﯾﺐ ﺑﺪه‪.‬‬
‫رون ﺑﺮاي ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺗﺎﯾﯿﺪ ﺣﺮﻓﺶ ﺑﻪ ﻫﺮي و ﺳﭙﺲ ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎه ﮐﺮد وﻟﯽ وﻗﺘﯽ از ﻫﺮي و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﭼﯿﺰي ﻧﺸﻨﯿﺪ‬

‫اﻣﯿﺪش ﺑﻪ ﯾﺎس ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺷﺪ‪...‬‬

‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﮐﻪ ﺗﺎﺣﺎﻻ ﺣﺮﻓﯽ ﻧﺰده ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﻪ ﻃﻮر ﻣﻤﮑﻨﻪ؟ﭼﻪ ﻃﻮر؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﺑﺮو ﺑﺎ ﺗﺎﺑﻠﻮي ﭘﺮﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪور ﺣﺮف ﺑﺰن؟‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﻓﺮﯾﺎد ﮔﻔﺖ‪:‬اون ﯾﻪ ﺗﺎﺑﻠﻮﺳﺖ ﻫﺮﻣﯿﻮن‪...‬اون ﻓﻘﻂ ﯾﻪ ﺗﺎﺑﻠﻮﺳﺖ‪...‬اون ﻫﯿﭽﯽ ﻧﻤﯽ دوﻧﻪ‪...‬ﻫﯿﭽﯽ‪..‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ‪:‬ﺑﻬﺘﺮه ﺑﺮﮔﺮدﯾﻢ ﻗﻠﻌﻪ‪...‬اﯾﻨﺠﺎ ﺟﺎي ﻣﻨﺎﺳﺒﯽ ﺑﺮاي ﺣﺮف زدن ﻧﯿﺴﺖ‪.‬‬
‫وﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﻗﻠﻌﻪ ﺑﺎزﮔﺸﺘﻨﺪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻪ زور آﻧﻬﺎ را ﺑﻪ دﻓﺘﺮ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ﺑﺮد ﺗﺎ ﻫﺮي ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ رو ﺑﺮاي آﻧﻬﺎ ﺗﻌﺮﯾﻒ‬

‫ﮐﻨﻪ‪.‬‬

‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ و داﻣﺒﻠﺪور در اﺗﺎق ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ و ﻇﺎﻫﺮا ﻫﯿﭻ ﮐﺪام از ﻣﻮﺿﻮع ﺧﺒﺮي ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ‪...‬‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ‪:‬ﭘﺎﺗﺮ ﺗﻮ اوﻧﺠﺎ ﭼﯽ ﮐﺎر‪...‬‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ﺑﺎ دﯾﺪن ﻗﯿﺎﻓﻪ آﻧﻬﺎ ﺣﺮﻓﺶ را ﻗﻄﻊ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎده؟‬
‫ﻫﺮي و رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن در ﯾﮏ ﻃﺮف ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ و ﻟﻮﭘﯿﻦ و اﺳﻨﯿﭗ در ﮔﻮﺷﻪ اي اﯾﺴﺘﺎدﻧﺪ‪...‬اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺎ وﺟﻮد‬

‫ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻫﺎي ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎ آﻧﻬﺎ ﺑﻪ دﻓﺘﺮ ﻣﺪﯾﺮ ﺑﺮود‪...‬‬

‫وﻗﺘﯽ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻣﻮﺿﻮع را ﮔﻔﺖ‪،‬داﻣﺒﻠﺪور و ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ﺧﺸﮑﺸﺎن زد‪...‬ﺣﺘﯽ ﺗﺎﺑﻠﻮﻫﺎ ﻫﻢ ﺑﺎ ﭼﺸﻢ ﻫﺎي ﮔﺮد ﺷﺪه‬

‫ﺑﻪ ﻫﺮي ﺧﯿﺮي ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪...‬‬

‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ‪:‬اﯾﻦ ﺧﻨﺪه داره رﯾﻤﻮس‪...‬ﭼﻪ ﻃﻮر ﻣﻤﮑﻨﻪ ؟‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻪ ﻫﺮي ﮐﻪ ﻫﻤﺎن ﻃﻮر ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و زﻣﯿﻦ ﺧﯿﺮه ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬اﯾﻨﻮ ﺑﺎﯾﺪ ﻫﺮي ﺑﻪ ﻣﺎ ﺑﮕﻪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪248‬‬


‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﻫﺮي ﻣﯿﺸﻪ ﺑﮕﯽ وﻟﺪﻣﻮرت ﭼﯽ ﺑﻬﺖ ﮔﻔﺖ؟‬
‫ﻫﺮي ذﻫﻨﺶ ﺑﻪ ﺷﺪت ﻣﺸﻐﻮل ﺑﻮد از ﺻﺤﺒﺘﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ در اﻃﺮاﻓﺶ ﻣﯽ ﺷﺪ ﺧﺒﺮي ﻧﺪاﺷﺖ‪...‬داﺷﺖ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ‬

‫ﮐﺮد‪...‬ﺑﻪ ﺣﺮﻓﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ وﻟﺪﻣﻮرت زده ﺑﻮد‪...‬ﺑﻪ ﺣﺮﻓﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻬﺶ زده ﺑﻮد‪...‬‬
‫ﻫﺮي!‪...‬ﻫﺮي!‬‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﺗﮑﺎن رون از اﻓﮑﺎرش ﺧﺎرج ﺷﺪ و ﺑﻘﯿﻪ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪...‬‬
‫رون‪:‬ﭼﺖ ﺷﺪه رﻓﯿﻖ؟‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﺧﻮﺑﻢ‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬ﺑﮕﻮ وﻟﺪﻣﻮرت ﭼﯽ ﺑﻬﺖ ﮔﻔﺖ ﻫﺮي؟‬

‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ دﺳﺘﻬﺎﯾﺶ را روي ﺻﻮرﺗﺶ ﮔﺬاﺷﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﯿﺰﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﻧﻤﯽ دوﻧﺴﺖ ﺣﺘﯽ‬

‫ﭘﺮﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪور‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﺗﻤﺎم ﺣﺮﻓﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﯿﻦ ﺧﻮدش و وﻟﺪﻣﻮرت زده ﺷﺪه ﺑﻮد رو ﮔﻔﺖ‪...‬ﺑﺎ ﻫﺮ ﮐﻼم ﺗﻌﺠﺐ اﻓﺮاد ﺑﯿﺸﺘﺮ‬

‫ﻣﯿﺸﺪ‪...‬ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺣﺮﻓﻬﺎي وﻟﺪﻣﻮرت رو ﺑﺎور ﮐﻨﻪ‪...‬ﻫﺮي ﻫﻨﻮز ﺧﻮدش ﻫﻢ ﺑﺎور ﻧﮑﺮده ﺑﻮد‪ 5....‬دﻗﯿﻘﻪ‬

‫از ﺗﻤﺎم ﺷﺪن ﺣﺮﻓﻬﺎي ﻫﺮي ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮد وﻟﯽ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺣﺮﻓﯽ ﺑﺰﻧﺪ‪....‬‬
‫ﺳﺮاﻧﺠﺎم داﻣﺒﻠﺪور ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﺑﺎﯾﺪ اﯾﻦ رو ﺑﺎور ﮐﻨﻢ ﯾﺎ ﻧﻪ‪...‬‬

‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﻣﺎت و ﻣﺒﻬﻮت ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪:‬اﯾﻦ ﭼﻪ ﻃﻮر اﻣﮑﺎن داره‪...‬ﭼﺮا اﻟﺒﻮس ﭼﯿﺰي ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺑﻮد؟‬
‫ﺑﻪ ﺟﺰ ﻫﺮي ﻫﻤﻪ ﺑﻪ ﺗﺎﺑﻠﻮي داﻣﺒﻠﺪور ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧﺪ‪...‬‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ‪:‬اﻟﺒﻮس ﺗﻮ اﯾﻦ رو ﻣﯽ دوﻧﺴﺘﯽ؟‬
‫داﻣﺒﻠﺪور در ﺟﺎﯾﺶ ﺟﺎﺑﻪ ﺟﺎ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻠﻪ ﻣﯿﻨﺮوا ‪...‬ﻣﻦ ﻣﯽ دوﻧﺴﺘﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﺮاي اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر از زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ وارد دﻓﺘﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد ﺑﻪ داﻣﺒﻠﺪور ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪..‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪249‬‬


‫ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ ﭘﺴﺮم‪...‬ﻣﻦ ﻧﺘﻮﻧﺴﺘﻢ ﺣﻘﯿﻘﺖ رو ﺑﻬﺖ ﺑﮕﻢ‪...‬ﻓﮑﺮ ﮐﺮدم اﮔﻪ ﻧﺪوﻧﯽ ﺑﺮات ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺎﺷﻪ‪...‬‬‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬وﻟﯽ اﯾﻦ ﭼﻪ ﻃﻮر ﻣﻤﮑﻨﻪ اﻟﺒﻮس؟‬
‫‪-‬ﺗﻤﺎم ﺣﺮﻓﻬﺎي ﺗﺎم درﺳﺘﻪ‪...‬راﺳﺘﺶ ﻣﻦ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﺑﻪ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ اﯾﻦ رو ﻧﮕﻔﺘﻢ ﮐﻪ ﺑﻪ ﮐﻼه ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮدم ﻟﯿﻠﯽ رو ﺑﻪ‬

‫ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور ﺑﻔﺮﺳﺘﻪ‪...‬اﻟﺒﺘﻪ ﻟﯿﻠﯽ ﺧﻮدش ﻫﻢ ﻫﻤﯿﻨﻮ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺑﻮد‪...‬اون ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﻪ ﻫﺮ ﮔﺮوﻫﯽ ﺑﺮه ﺑﻪ ﺟﺰ‬

‫اﺳﻠﯿﺘﺮﯾﻦ و ﮐﻼه ﻫﻢ ﻃﺒﻖ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻦ اوﻧﻮ ﯾﻪ ﮔﺮﯾﻔﻨﺪوري اﻋﻼم ﮐﺮد وﻟﯽ ﻫﺮي ﺧﻮدش اﯾﻦ رو اﻧﺘﺨﺎب ﮐﺮد‪...‬ﯾﺎدﺗﻪ‬

‫ﺑﻬﺖ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮدم ﻫﺮي اﯾﻦ اﻧﺘﺨﺎﺑﻬﺎي ﻣﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﺸﻮن ﻣﯿﺪه ﻣﺎ ﮐﯽ ﻫﺴﺘﯿﻢ ﻧﻪ ﺗﻮاﻧﺎﯾﯽ ﻫﺎي ﻣﺎ‪...‬ﺗﻮ و ﻣﺎدرت اﻧﺘﺨﺎب‬

‫ﮐﺮدﯾﻦ ﮐﻪ راه وﻟﺪﻣﻮرت رو اداﻣﻪ ﻧﺪﯾﻦ‪...‬‬

‫ﻫﺮي از ﺟﺎش ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﭼﺮا ﺑﻬﻢ ﻧﮕﻔﺘﯿﺪ؟ﭼﺮا ﻓﮑﺮ ﮐﺮدﯾﻦ اﮔﻪ اﯾﻨﻮ از ﻣﻦ ﭘﻨﻬﺎن ﮐﻨﯿﺪ ﺑﺮام ﺧﻮﺑﻪ؟ﻣﻦ‬
‫ﻧﻤﯽ ﺧﻮام ﮐﺴﯽ ﺣﻘﯿﻘﺖ رو ازم ﭘﻨﻬﺎن ﮐﻨﻪ؟ﭼﺮا ؟‬
‫‪-‬داﻣﺒﻠﺪور اﺷﮑﻬﺎﯾﺶ را ﭘﺎك ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻨﻮ ﺑﺒﺨﺶ ﭘﺴﺮم‪....‬ﻣﻦ اﻣﯿﺪوار ﺑﻮدم ﮐﻪ وﻟﺪﻣﻮرت ﻫﯿﭻ وﻗﺖ اﯾﻦ‬

‫ﻣﻮﺿﻮع رو ﻧﻔﻬﻤﻪ اﻣﺎ‪ ....‬ﻣﻦ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﯿﺪم ﺑﺎ رﻓﺘﻦ ﻣﺎدرت ﺑﻪ اﺳﻠﯿﺘﺮﯾﻦ ﯾﻪ وﻟﺪﻣﻮرت دﯾﮕﻪ اي ﺑﻪ وﺟﻮد ﺑﯿﺎد‪...‬ﻣﻦ ﻣﯽ‬

‫ﺗﺮﺳﯿﺪم ﺗﻮ ﻣﺜﻞ اون ﺑﺸﯽ‪...‬اﯾﻦ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ راه ﺑﻮد‪...‬ﺑﺎ ازدواج ﻟﯿﻠﯽ و ﺟﯿﻤﺰ ﺧﯿﺎﻟﻢ راﺣﺖ ﺷﺪ ﭼﻮن ﺧﺎﻧﻮاده ﭘﺎﺗﺮ ﻫﻤﮕﯽ‬
‫ﺗﻮ ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور ﺑﻮدن‪...‬اﻣﺎ ﺑﺎز ﻫﻢ ﻧﮕﺮان ﺑﻮدم‪...‬ﻣﯽ دوﻧﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﺗﻮ ﯾﺎ ﺑﻪ اﺳﻠﯿﺘﺮﯾﻦ ﻣﯽ ري ﯾﺎ ﺑﻪ ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور‪.....‬وﻗﺘﯽ‬

‫ﮐﻼه ﺑﻬﻢ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺗﻮ رو در ﮔﺮوه اﺳﻠﯿﺘﺮﯾﻦ ﺑﻨﺪازه وﻟﯽ ﻗﺒﻮل ﻧﮑﺮدي ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺷﺪم‪....‬ﺗﻮ اﺳﻠﯿﺘﺮﯾﻦ‬

‫رو اﻧﺘﺨﺎب ﻧﮑﺮده ﺑﻮدي ‪....‬ﺗﻮ اﻧﺘﺨﺎب ﮐﺮده ﺑﻮدي ﮐﻪ ﯾﻪ ﮔﺮﯾﻔﻨﺪوري ﺑﺎﺷﻪ‪....‬ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﺑﺎ وﻟﺪﻣﻮرت ﺷﺒﺎﻫﺖ ﻫﺎﯾﯽ‬
‫داري وﻟﯽ ﺗﻮ راه اوﻧﻮ اﻧﺘﺨﺎب ﻧﮑﺮدي‪.....‬اﻣﯿﺪوارم ﻣﻦ و ﺑﺒﺨﺸﯽ ﻫﺮي‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﺧﺸﻢ از دﻓﺘﺮ ﺑﯿﺮون رﻓﺖ‪.....‬ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ در راﻫﺮو ﻫﺎ ﺑﻮدن ﺑﺎ دﯾﺪن ﻗﯿﺎﻓﻪ ﻫﺮي ﺗﻌﺠﺐ ﻣﯽ ﮐﺮدن ﭼﻮن‬
‫ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﻫﺮي را اﯾﻦ ﻃﻮر ﻧﺎراﺣﺖ و ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﻧﺪﯾﺪه ﺑﻮدن‪...‬ﻫﺮي از ﻗﻠﻌﻪ ﺧﺎرج ﺷﺪ و ﺑﻪ ﻃﺮف درﯾﺎﭼﻪ رﻓﺖ و‬

‫ﮐﻨﺎر درﺧﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن روزي در آﻧﺠﺎ ﻣﯽ ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ ﻧﺸﺴﺖ‪...‬ﻓﻘﻂ آراﻣﺸﯽ ﮐﻪ آﻧﺠﺎ ﺑﻮد ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ‬

‫ﻫﺮي را آرام ﮐﻨﺪ‪...‬اﺷﮏ ﻫﺎ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ از ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺶ ﺳﺮازﯾﺮ ﻣﯿﺸﺪ و ﻫﺮي ﮔﺮﻣﺎي ﺗﮏ ﺗﮏ آن ﻫﺎ را ﺣﺲ ﻣﯽ‬
‫ﮐﺮد وﻟﯽ ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل ﻫﯿﭻ ﺗﻼﺷﯽ ﺑﺮاي ﭘﺎك ﮐﺮدن ﯾﺎ ﻣﺘﻮﻗﻒ ﮐﺮدن آﻧﻬﺎ ﻧﻤﯽ ﮐﺮد‪...‬ﻧﯿﺎز داﺷﺖ ﺗﺎ ﺧﻮدش را‬

‫ﺧﺎﻟﯽ ﮐﻨﺪ‪...‬ﺑﻐﻀﯽ ﮐﻪ ﻣﺪت ﻫﺎ ﮔﻠﻮﯾﺶ را ﻣﯽ ﻓﺸﺮد اﻣﺮوز ﺷﮑﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪...‬ﻫﺮي ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ را ﺗﺤﻤﻞ ﮐﺮده ﺑﻮد وﻟﯽ‬
‫اﯾﻦ ﯾﮑﯽ ﺑﺮاﯾﺶ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﺑﻮد‪..‬ﭼﯿﺰي ﮐﻪ ﺣﺘﯽ ﻓﮑﺮش را ﻫﻢ ﻧﻤﯽ ﮐﺮد‪...‬اﯾﻦ ﺧﺎرج از ﺗﺤﻤﻞ ﻫﺮي ﺑﻮد‪....‬ﻣﺮدي‬

‫ﮐﻪ ﭘﺪر و ﻣﺎدرش را ﮐﺸﺘﻪ ﺑﻮد ﻣﺮدي ﮐﻪ ﻋﺰﯾﺰﺗﺮﯾﻦ ﮐﺴﺎﻧﺶ را از او ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪...‬ﺳﯿﺮﯾﻮس‪،‬داﻣﺒﻠﺪور‪...‬ﻣﺮدي ﮐﻪ‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪250‬‬


‫ازش ﻣﺘﻨﻔﺮ ﺑﻮد و ﺑﺮاي ﮐﺸﺘﻨﺶ ﻫﺮ ﮐﺎري ﻣﯽ ﮐﺮد‪...‬ﺣﺎﻻ ﺑﺮادر ﻣﺎدرش ﺷﺪه ﺑﻮد و اﻣﯿﺪ اﻧﺪﮐﯽ ﻫﻢ ﮐﻪ ﺑﺮاي‬

‫دروغ ﺑﻮدن ﺣﺮﻓﻬﺎي وﻟﺪﻣﻮرت داﺷﺖ ﺑﺎ ﺣﺮﻓﻬﺎي داﻣﺒﻠﺪور از ﺑﯿﻦ رﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪...‬وﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﯾﺎد ﺣﺮف اﺧﺮ وﻟﺪﻣﻮرت‬

‫اﻓﺘﺎد ﺗﺮس ﺑﯿﺸﺘﺮي وﺟﻮدش را ﻓﺮا ﮔﺮﻓﺖ‪....‬‬

‫"‪ ....‬ﺣﺎﻻ ﻫﺮي ﻣﻦ ﯾﻪ ﻓﺮﺻﺘﯽ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻣﯿﺪم ﮐﻪ ﺧﻮدت ﺗﺼﻤﯿﻢ ﺑﮕﯿﺮي‪....‬ﺑﻬﺖ ﻗﻮل ﻣﯽ دم اﮔﻪ ﺑﻪ ﻃﺮف ﻣﻦ ﺑﯿﺎي‬

‫ﻫﯿﭻ ﮐﺲ آﺳﯿﺒﯽ ﻧﻤﯽ ﺑﺒﯿﻨﻪ وﻟﯽ اﮔﻪ ﺑﺎز ﻫﻢ از ﻣﻦ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﮕﯿﺮي ﺧﻮدم ﻫﻤﻪ رو ﺟﻠﻮي ﭼﺸﺎت ﻣﯽ ﮐﺸﻢ‪...‬ﺗﺼﻤﯿﻢ‬
‫ﺑﺎ ﺧﻮدﺗﻪ ﻫﺮي‪ .....‬اﯾﻦ آﺧﺮﯾﻦ ﻓﺮﺻﺖ ﻣﻦ ﺑﻪ ﺗﻮﺳﺖ‪".....‬‬

‫ﻫﺮي ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﻪ ﺧﻮدش ﻣﺴﻠﻂ ﺷﺪ‪...‬اﺷﮑﻬﺎﯾﺶ را ﭘﺎك ﮐﺮد‪...‬اون ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺗﺴﻠﯿﻢ ﻣﯿﺸﺪ‪...‬ﻧﺒﺎﯾﺪ‬

‫دوﺳﺘﻬﺎﯾﺶ را ﻧﺎﻣﯿﺪ ﻣﯽ ﮐﺮد‪...‬ﺳﯿﺮﯾﻮس و ﭘﺪروﻣﺎدرش ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اون ﻣﺮدن ‪...‬ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﯾﻨﮑﻪ اون زﻧﺪه ﺑﻤﻮﻧﻪ و‬

‫ﺣﺴﺎب وﻟﺪﻣﻮرت رو ﺑﺮﺳﻪ و اﻧﺘﻘﺎم ﻫﻤﻪ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ دﺳﺖ اون ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪن رو ﺑﮕﯿﺮه‪....‬ﻫﺮي دوﺑﺎره ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ‬
‫ﮐﺸﯿﺪ‪...‬وﻟﺪﻣﻮرت ﻫﺮ ﻧﺴﺒﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﺎﻫﺎش داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ ﻫﯿﭻ ﻓﺮﻗﯽ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻪ‪....‬ﻫﺮي ﺑﺎﯾﺪ اوﻧﻮ ﻣﯽ ﮐﺸﺖ و ﻗﺒﻞ از اون‬

‫ﺑﺎﯾﺪ ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز ﻫﺎ رو ﻧﺎﺑﻮد ﻣﯽ ﮐﺮد‪ ....‬ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻋﺖ ﻧﺸﺴﺘﻦ ﺑﻼﺧﺮه ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﺑﻪ ﻃﺮف ﺑﺮج ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور‬

‫رﻓﺖ‪...‬ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ اﻓﺮاد زﯾﺎدي ﺗﻮ راﻫﺮوﻫﺎ ﻧﺒﻮدن و ﻫﺮي از ﻧﮕﺎه ﻫﺎي ﺧﯿﺮه اﻓﺮاد زﯾﺎد در اﻣﺎن ﺑﻮد‪....‬اﮔﻪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ‬

‫ﻣﻮﺿﻮع رو ﻣﯽ ﻓﻬﻤﯿﺪن ﭼﯽ؟اﯾﻦ ﻓﮑﺮي ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﺜﻞ ﺑﺮق از ذﻫﻦ ﻫﺮي ﮔﺬﺷﺖ‪ ....‬اون وﻗﺖ آﯾﺎ ﮐﺴﯽ ﺑﻪ اون‬

‫اﻋﺘﻤﺎد ﻣﯽ ﮐﺮد؟ﻫﻤﻪ ﻫﺮي رو ﻫﻤﺪﺳﺖ وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﻪ ﺣﺴﺎب ﻣﯿﺎوردن‪ ...‬وﺣﺸﺖ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻋﺖ ﭘﯿﺶ دوﺑﺎره ﺑﻪ‬
‫وﺟﻮدش ﺑﺮﮔﺸﺖ‪...‬ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ وارد ﺑﺮج ﺷﺪ‪...‬ﺑﺎ ورود ﻫﺮي ﺑﯿﺸﺘﺮ اﻓﺮادي ﮐﻪ اوﻧﺠﺎ ﺑﻮدن ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه‬

‫ﮐﺮدﻧﺪ‪...‬ﻫﺮي رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن را ﮐﻪ در ﮔﻮﺷﻪ اي ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ﭘﯿﺪا ﮐﺮد‪...‬ﻧﮕﺎه رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ ﻫﺮي ﺗﻐﯿﯿﺮ ﮐﺮده‬
‫ﺑﻮد و ﻫﺮي اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع رو ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﻓﻬﻤﯿﺪه ﺑﻮد‪...‬ﯾﻪ ﻧﻮع ﺗﺮس ﭘﻨﻬﺎن را اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﺮد‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﻪ دوﺳﺘﺎﻧﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺷﻤﺎ از ﻣﻦ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﯿﺪ؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ دﺳﺖ ﭘﺎﭼﮕﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﻪ ﻫﺮي‪...‬اﯾﻦ ﭼﻪ ﺣﺮﻓﯿﻪ‪...‬‬
‫رون‪:‬ﻣﺎ ﻓﻘﻂ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﯿﻢ ﺗﻮ ﺣﺮف آﺧﺮ وﻟﺪﻣﻮرت رو ﺟﺪي ﺑﮕﯿﺮي و‪....‬‬
‫ﻫﺮي ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﺣﺴﺎس اﺣﻤﻘﺎﻧﻪ اش ﺧﺠﺎﻟﺖ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﮕﺮان ﻧﺒﺎﺷﯿﺪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ‪...‬ﻣﻦ ﺗﺎ آﺧﺮش اداﻣﻪ ﻣﯽ‬

‫دم‪....‬ﻣﻦ ﺗﺎ اوﻧﻮ ﻧﺎﺑﻮد ﻧﮑﻨﻢ راﺣﺖ ﻧﻤﯽ ﺷﯿﻨﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن و رون ﻟﺒﺨﻨﺪي زدﻧﺪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪251‬‬


‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﯽ دوﻧﺴﺘﻢ ﺗﻮ اﯾﻦ ﮐﺎر رو ﻣﯽ ﮐﻨﯽ‪....‬ﺑﺎ ﺻﺪاي آﻫﺴﺘﻪ اي اداﻣﻪ داد‪:‬اون ﻫﺮ ﮐﺴﯽ‬

‫رو ﮐﻪ ﺑﺎﻫﺎش ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺑﺎﺷﻪ ﻣﯿﮑﺸﻪ‪...‬ﺗﻮ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺗﺴﻠﯿﻢ ﺑﺸﯽ‪...‬ﺑﺎﯾﺪ ﻧﺎﺑﻮدش ﮐﻨﯽ ‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ اﻃﺮاف را ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮐﻤﯽ ﺑﻪ رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﺰدﯾﮏ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﮐﺴﯽ ﮐﻪ در ﻣﻮرد راﺑﻄﻪ‬

‫ﻣﻦ و وﻟﺪﻣﻮرت ﻧﻤﯽ دوﻧﻪ؟‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ‪:‬ﻧﻪ‪...‬ﻓﻘﻂ ﻣﻦ و رون ﻣﯽ دوﻧﯿﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﺧﻮﺑﻪ‪...‬ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ اﮔﻪ ﺑﻔﻬﻤﻦ ﭼﻪ ﻋﮑﺲ اﻟﻌﻤﻠﯽ ﻧﺸﻮن ﻣﯽ دن‪.‬‬
‫رون‪:‬ﻓﮑﺮ ﻧﮑﻨﻢ ﺧﻮب ﺑﺎﺷﻪ‪.‬‬
‫رون ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬راﺳﺘﯽ ﻫﺮي ﺗﻮ اﯾﻦ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻋﺖ ﮐﺠﺎ ﺑﻮدي؟‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﻣﻦ ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﻧﯿﺎز داﺷﺘﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﺗﮑﻠﯿﻒ ﺧﻮدﻣﻮ ﺑﺎ ﺧﻮدم ﻣﺸﺨﺺ ﻣﯽ ﮐﺮدم‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﻣﯽ دوﻧﯽ ﺑﺎورش ﺑﺮام ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺨﺘﻪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﻣﻦ ﺧﯿﻠﯽ ﺷﺒﯿﻪ وﻟﺪﻣﻮرت ﻫﺴﺘﻢ‪...‬‬
‫رون‪:‬اﯾﻦ ﻃﻮر ﻧﯿﺴﺖ ﻫﺮي‪...‬اون ﯾﻪ ﻗﺎﺗﻠﻪ وﻟﯽ ﺗﻮ‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬رون درﺳﺖ ﻣﯿﮕﻪ‪...‬ﺗﻮ راه ﺧﻮدﺗﻮ از اون ﺟﺪا ﮐﺮدي و اﯾﻦ ﺑﺰرﮔﺘﺮﯾﻦ ﺗﻔﺎوت ﺗﻮ و اوﻧﻪ‪...‬‬
‫رون ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﮐﯽ ﻣﯽ ﺧﻮاي ﻧﺎﻣﻪ رو ﺑﺮاش ﺑﻔﺮﺳﺘﯽ؟‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ‪...‬‬
‫رون‪:‬راﺳﺘﯽ ﻫﺮي ‪،‬ﭘﺮﻓﺴﻮر اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻬﻤﻮن ﮔﻔﺖ وﻗﺘﯽ ﺑﺮﮔﺸﺘﯽ ﺑﻬﺖ ﺑﮕﯿﻢ ﺑﺮي دﻓﺘﺮش‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﮐﻠﯽ اﺳﻨﯿﭗ رو ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﺮده ﺑﻮد‪...‬ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺮدم‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﮐﺠﺎ ﻣﯽ ري؟‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪252‬‬


‫ﻫﺮي‪:‬ﯾﻪ ﮐﺎري دارم ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ اﻧﺠﺎﻣﺶ ﺑﺪم‪.‬‬
‫ﻫﺮي وﻗﺘﯽ ﺟﻠﻮي در دﻓﺘﺮ اﺳﻨﯿﭗ رﺳﯿﺪ ﺑﺪون اﯾﻨﮑﻪ در ﺑﺰﻧﻪ وارد ﺷﺪ‪...‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﮐﻪ ﻣﺸﻐﻮل ﺗﻬﯿﻪ ﻣﻌﺠﻮن ﺑﻮد ﺑﺪون اﯾﻨﮑﻪ ﺳﺮش رو ﺑﻠﻨﺪ ﮐﻨﻪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻬﺖ ﯾﺎد ﻧﺪادن اول در ﺑﺰﻧﯽ و ﺑﻌﺪ‬

‫وارد ﺑﺸﯽ ﭘﺎﺗﺮ‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﺑﺪون ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺣﺮف اﺳﻨﯿﭗ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺎﯾﺪ ﻫﺮﭼﻪ زودﺗﺮ ﺑﺮﯾﻢ ﺳﺮاغ ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ‪....‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﺷﻌﻠﻪ آﺗﺶ را ﮐﻢ ﮐﺮد و ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬اﯾﻦ ﺑﭽﻪ ﺑﺎزي ﻧﯿﺴﺖ ﭘﺎﺗﺮ‪...‬ﺗﻮ ﻫﻨﻮز آﻣﺎده ﻧﯿﺴﺘﯽ‪...‬‬
‫ﺑﺲ ﮐﻦ دﯾﮕﻪ‪....‬ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ رو ﻓﻬﻤﯿﺪم ﻣﯽ ﺧﻮام زودﺗﺮ ﺗﻤﻮﻣﺶ ﮐﻨﻢ‪.‬‬‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺎ دﻗﺖ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﺮدم ﺗﺎ ﭼﻨﺪ روز ﺣﺎﻟﺖ ﺳﺮ ﺟﺎش ﺑﯿﺎد‪....‬ﻣﺎ ﻫﻤﻪ ﻣﻮن ﻫﻨﻮز‬
‫ﺗﻮي ﺷﮏ ﺷﻨﯿﺪن اﯾﻦ ﺧﺒﺮ ﻫﺴﺘﯿﻢ‪...‬‬
‫‪-‬ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ در ﻣﻮرد اﯾﻦ راﺑﻄﻪ ﻟﻌﻨﺘﯽ ﮐﺎري ﺑﮑﻨﻢ اﻣﺎ ﻻاﻗﻞ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺑﺮاي ﻧﺎﺑﻮدي اون ﻫﺮ ﮐﺎري ﮐﻪ از‬

‫دﺳﺘﻢ ﺑﺮ ﻣﯿﺎد اﻧﺠﺎم ﻣﯽ دم‪....‬ﻣﻦ ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺳﺎﮔﯽ ﺗﺴﻠﯿﻢ ﻧﻤﯽ ﺷﻢ‪....‬ﻣﻦ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ درد و ﺗﺤﻤﻞ ﻧﮑﺮدم ﮐﻪ آﺧﺮش‬
‫ﺗﺴﻠﯿﻢ اون ﺑﺸﻢ‪...‬‬

‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻪ ﻃﺮف ﻫﺮي اوﻣﺪ و دﺳﺘﺶ را روي ﺷﺎﻧﻪ ﻫﺮي ﮔﺬاﺷﺖ و ﺑﺎ ﻟﺤﻦ ﺟﺪﯾﺪي ﮐﻪ ﺑﺮاي ﻫﺮي ﻋﺠﯿﺐ و‬

‫ﺗﻌﺠﺐ آور ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺪون ﭘﺪرو ﻣﺎدرت ‪ ،‬ﺳﯿﺮﯾﻮس و داﻣﺒﻠﺪور و ﻫﻤﻪ ﻣﺎ ﺑﻬﺖ اﻓﺘﺨﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ‪...‬ﻣﻦ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان‬
‫ﭘﺪر ﺧﻮﻧﺪت ﺗﺎ آﺧﺮ ﻣﺒﺎرزه ﻣﺮده ﯾﺎ زﻧﺪه ﮐﻨﺎرت ﻫﺴﺘﻢ ﻫﺮي‪.‬‬

‫اﯾﻦ اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﺮي اﯾﻦ ﺳﺨﻨﺎن را از اﺳﻨﯿﭗ ﻣﯿﺸﻨﯿﺪ‪...‬ﻫﺮي ﻟﺒﺨﻨﯽ زد و ﺑﺎ ﺧﻮدش ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺷﺎﯾﺪ اﯾﻦ‬

‫اوﻟﯿﻦ و آﺧﺮﯾﻦ ﺑﺎري ﺑﺎﺷﻪ ﮐﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺎﻫﺎش اﯾﻦ ﻃﻮر ﺣﺮف ﻣﯽ زﻧﻪ‪...‬‬

‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻪ ﻃﺮف ﻣﻌﺠﻮﻧﺶ ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﺷﻌﻠﻪ آن را ﺧﺎﻣﻮش ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻓﺎﮐﺲ! ﻓﺎﮐﺲ در آﺗﺸﯽ ﺳﺮخ ﻇﺎﻫﺮ‬

‫ﺷﺪ و ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ ﺑﺎر ﭼﺮخ زدن روي ﺳﺮ اﺳﻨﯿﭗ روي ﺷﺎﻧﻪ او ﻧﺸﺴﺖ‪....‬اﺳﻨﯿﭗ ﺷﻨﻠﺶ را ﭘﻮﺷﯿﺪ و ﮐﻼه آن را‬

‫روي ﺳﺮش ﮐﺸﯿﺪ‪.‬‬

‫ﺧﺐ ‪...‬ﺣﺎﻻ ﮐﻪ اﯾﻦ ﻃﻮر ﻣﯽ ﺧﻮاي ﭘﺲ ﺑﺮﯾﻢ‪.‬‬‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪253‬‬


‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﻃﺮف اﺳﻨﯿﭗ رﻓﺖ ‪...‬اﺳﻨﯿﭗ دﺳﺖ او را ﮔﺮﻓﺖ و ﻫﺮ دو در آﺗﺸﯽ ﺳﺮخ و دﻟﻨﺸﯿﻦ ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪﻧﺪ‪....‬آﻧﻬﺎ‬

‫در ﺧﯿﺎﺑﺎﻧﯽ ﮐﺜﯿﻒ ﺑﺎ ﺧﺎﻧﻪ ﻫﺎي ﻗﺪﯾﻤﯽ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪﻧﺪ‪...‬اﻧﺘﻬﺎي ﺧﯿﺎﺑﺎن ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻣﻪ ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ دﯾﺪه ﻧﻤﯽ ﺷﺪ‪....‬ﻫﻮاي‬

‫ﺑﺎﻻي ﺳﺮﺷﺎن ﺑﻮي ﮔﺮد و ﻏﺒﺎر ﻣﯿﺪاد و ﻣﻌﻠﻮم ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﺪﺗﻬﺎﺳﺖ ﮐﺴﯽ ﺑﻪ آﻧﺠﺎ ﻧﯿﺎﻣﺪه‪....‬ﺑﻌﻀﯽ از ﺧﺎﻧﻪ ﻫﺎ ﺑﻪ ﮐﻠﯽ‬

‫ﺧﺮاب ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ‪...‬درﺧﺖ ﻫﺎ ﻫﻢ ﺧﺸﮑﯿﺪه ﺑﻮدﻧﺪ و ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﺷﺎدي وﺟﻮد ﻧﺪاﺷﺖ‪...‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻪ آراﻣﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬از ﻣﻦ ﺟﺪا ﻧﺸﻮ و ﻫﻤﺮاه ﻣﻦ ﺑﯿﺎ‪...‬‬

‫ﻫﺮي از اﺳﻨﯿﭗ اﻃﺎﻋﺖ ﮐﺮد و در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ آراﻣﯽ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺑﺎﻻي ﺧﯿﺎﺑﺎن ﻣﯽ رﻓﺘﻨﺪ اﺳﻨﯿﭗ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻌﺪ از‬

‫ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪن اون ﻣﺮﮔﺨﻮار ﻫﻤﻪ ﻣﺮدم اﯾﻦ دﻫﮑﺪه رو ﺗﺮك ﮐﺮدن و اﯾﻨﺠﺎ ﻣﺘﺮوﮐﻪ ﺷﺪ‪.‬ﻣﻦ ﺧﯿﻠﯽ دﻧﺒﺎل اﯾﻦ ﺟﺎ‬
‫ﮔﺸﺘﻢ ﺗﺎ ﺑﻼﺧﺮه ﺗﻮﻧﺴﺘﻢ ﭘﯿﺪاش ﮐﻨﻢ‪.‬‬
‫اون ﺧﻮﻧﻪ ﮐﺠﺎﺳﺖ؟‬‫درﺳﺖ ﮐﻨﺎر اون درﺧﺖ ﺳﻮﺧﺘﻪ‪.‬‬‫ﺑﻪ آراﻣﯽ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﻧﺰدﯾﮏ ﺷﺪﻧﺪ‪...‬ﻓﺎﮐﺲ از روي ﺷﺎﻧﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﭘﺮواز ﮐﺮد و روي ﺷﺎﺧﻪ ﺳﻮﺧﺘﻪ درﺧﺖ‬

‫ﻧﺸﺴﺖ‪.‬ﺑﺎﻏﭽﻪ اﻃﺮاف ﺧﺎﻧﻪ ﮐﺎﻣﻼ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ و ﭼﻨﺪ ﺟﺎ از ﺧﺎﻧﻪ ﻫﻢ ﻓﺮو رﯾﺨﺘﻪ ﺑﻮد ‪...‬‬
‫ﻣﻮاﻇﺐ ﺑﺎش ﭘﺎﺗﺮ‪...‬ﺑﻪ وﺳﺎﯾﻞ ﺑﺎ اﺣﺘﯿﺎط دﺳﺖ ﺑﺰن‪.‬‬‫‪-‬ﺑﺎﺷﻪ‪...‬‬

‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻪ آراﻣﯽ در را ﺑﺎز ﮐﺮد و وارد ﺷﺪ‪...‬ﻫﺮي ﻧﯿﺰ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل او داﺧﻞ ﺧﺎﻧﻪ رﻓﺖ‪...‬ﻫﻤﻪ ﺟﺎ را ﮔﺮد و ﻏﺒﺎر‬

‫ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪...‬ﺧﺎﻧﻪ زﯾﺎد ﺑﺰرگ ﻧﺒﻮد‪...‬ﯾﮏ ﭘﺬﯾﺮاﯾﯽ ﻣﺘﻮﺳﻂ و ﯾﮏ آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ داﺷﺖ ﮐﻪ ﻫﺮي را ﺑﻪ ﯾﺎد ﺧﺎﻧﻪ دارﺳﻠﯽ‬

‫ﻫﺎ اﻧﺪاﺧﺖ‪ ....‬ﻓﺮﺷﻬﺎي زﯾﺮ ﭘﺎﯾﺸﺎن ﭘﻮﺳﯿﺪه ﺑﻮد و ﺑﯿﺸﺘﺮ وﺳﺎﯾﻞ ﺧﺎﻧﻪ ﺷﮑﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ ...‬ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﻫﻢ در ﭼﻨﺪ ﺟﺎ‬
‫ﺷﮑﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪...‬روي دﯾﻮار در ﭼﻨﺪ ﺟﺎ آﺛﺎر ﺳﻮﺧﺘﯽ دﯾﺪه ﻣﯿﺸﺪ‪....‬ﺗﺎﺑﻠﻮﻫﺎي ﻋﮑﺲ روي زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد و ﻓﻘﻂ‬

‫ﭼﻨﺪ ﺗﺎ روي دﯾﻮار ﺑﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪...‬ﻫﺮي ﺑﻪ اوﻟﯿﻦ ﺗﺎﺑﻠﻮي ﻋﮑﺲ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪...‬دو ﭘﺴﺮ ﺑﭽﻪ ﮐﻨﺎر ﻫﻢ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ‬

‫و داﺷﺘﻨﺪ ﻣﯽ ﺧﻨﺪﯾﺪﻧﺪ‪...‬ﭘﺴﺮ ﺑﭽﻪ اول ﺑﯿﺸﮏ ﻟﻮﺳﯿﻮس ﻣﺎﻟﻔﻮي ﺑﻮد و ﭘﺴﺮ ﺑﭽﻪ دوم ﻫﻢ ﺑﺮادر ﻧﺎﺗﻨﯽ اش راﺑﺮت آﻟﻦ‬
‫ﺑﺮاﺗﺴﻮن ﺑﻮد‪....‬‬

‫ﻣﯽ ﺧﻮاي ﺗﻤﺎم روز ﺑﻪ ﻋﮑﺲ ﻫﺎ ﻧﮕﺎه ﮐﻨﯽ ﭘﺎﺗﺮ؟‬‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪254‬‬


‫ﻧﻪ‪...‬‬‫ﭘﺲ دﻧﺒﺎﻟﻢ ﺑﯿﺎ‪....‬‬‫ﻫﺮي زﯾﺮ ﻟﺐ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻋﺠﺐ آدﻣﯿﻪ!‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﮐﻪ اﻧﮕﺎر ﺣﺮف ﻫﺮي رو ﺷﻨﯿﺪه ﺑﻮد ﮐﻼه ﺷﻨﻠﺶ را ﭘﺎﯾﻦ ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﺎ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﮐﻪ ﻫﻤﯿﺸﻪ وﻗﺘﯽ ﻣﭻ ﻫﺮي را‬

‫ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺖ ﺑﻬﺶ ﻣﯽ ﮐﺮد ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪:‬ﻫﺮﭼﯽ ﻣﯽ ﺧﻮاي ﺑﮕﯽ ﺑﻠﻨﺪ ﺑﮕﻮ‪.‬‬

‫ﺧﯿﻠﯽ ﺧﺐ‪...‬ﻓﻘﻂ اون ﺟﻮري ﻧﮕﺎم ﻧﮑﻦ ﭼﻮن اﺻﻼ از ﻧﮕﺎت ﺧﻮﺷﻢ ﻧﻤﯿﺎد‪.‬‬‫اﺳﻨﯿﭗ دوﺑﺎره ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬اول اﯾﻨﺠﺎ رو ﻣﯽ ﮔﺮدﯾﻢ‪...‬ﺑﻌﺪ ﻣﯽ رﯾﻢ ﻃﺒﻘﻪ ﺑﺎﻻ‪...‬ﯾﺎدت ﺑﺎﺷﻪ اﮔﻪ ﭘﯿﺪاش‬

‫ﮐﺮدي ﺑﻬﺶ دﺳﺖ ﻧﻤﯽ زﻧﯽ‪....‬‬
‫‪-‬ﺑﺎﺷﻪ‪...‬‬

‫ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺖ ﺑﻌﺪ ﻫﺮي دﺳﺖ از ﺟﺴﺘﺠﻮ ﮐﺮدن ﮐﺸﯿﺪ و ﮔﻔﺖ‪ :‬اﯾﻨﺠﺎ ﻧﯿﺴﺖ‪.‬‬
‫ﺑﺮﯾﻢ ﻃﺒﻘﻪ ﺑﺎﻻ‪.‬‬‫ﺑﻪ آراﻣﯽ از ﭘﻠﻪ ﻫﺎي درﺑﻮ داﻏﺎن ﺑﺎﻻ رﻓﺘﻦ‪....‬در ﻃﺒﻘﻪ ﺑﺎﻻ ﻓﻘﻂ دو اﺗﺎق ﺧﻮاب وﺟﻮد داﺷﺖ و اﯾﻦ ﮐﺎرﺷﺎن را‬

‫راﺣﺖ ﮐﺮده ﺑﻮد‪...‬‬

‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻪ ﻃﺮف اﺗﺎق اوﻟﯽ رﻓﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ اﯾﻨﺠﺎ رو ﻣﯽ ﮔﺮدم ﺗﻮ ﻫﻢ ﺑﺮو اﺗﺎق دﯾﮕﻪ‪.‬‬
‫ﺑﻪ ﻣﺤﺾ ﻧﺰدﯾﮏ ﺷﺪن ﺑﻪ اﺗﺎق اﺣﺴﺎس ﻋﺠﯿﺒﯽ ﺑﻪ ﻫﺮي دﺳﺖ داد‪....‬اﻧﮕﺎر ﺧﻮد ﻟﺮد ﺳﯿﺎه در اﺗﺎق ﺑﻮد‪....‬‬
‫ﻫﺮي ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﭘﺮﻓﺴﻮر!‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺎ ﻓﺮﯾﺎد ﻫﺮي از اﺗﺎق ﺧﺎرج ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﯽ ﺷﺪه؟‬
‫‪-‬ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ اﯾﻨﺠﺎﺳﺖ‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪255‬‬


‫اﺳﻨﯿﭗ ﻫﺮي را ﮐﻨﺎر زد و ﺑﻪ آراﻣﯽ در را ﺑﺎز ﮐﺮد ‪...‬ﺑﻪ ﻣﺤﺾ ﺑﺎز ﺷﺪن در ﺳﺮﻣﺎي زﯾﺎدي وارد راﻫﺮو ﺷﺪ ﮐﻪ‬

‫ﻫﺮي را ﻟﺮزاﻧﺪ‪...‬‬

‫دو دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎز ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻫﺮي آﻣﺪﻧﺪ‪...‬ﻫﺮي ﺑﺎ دﯾﺪن دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ زود ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪ‬

‫‪:‬اﮐﺴﭙﮑﺘﻮ ﭘﺎﺗﺮوﻧﻮم‪.‬‬

‫ﮔﻮزﻧﯽ ﻧﻘﺮﻫﺎي از ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻫﺮي ﺑﯿﺮون آﻣﺪ وﻟﯽ ﺗﺎﺛﯿﺮي روي دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ ﻧﺪاﺷﺖ‪...‬ﭼﯿﺰي در دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎز ﻫﺎ‬

‫ﺗﻐﯿﯿﺮ ﮐﺮده ﺑﻮد‪...‬آﻧﻬﺎ ﺑﺎ اﺳﻨﯿﭗ ﮐﺎري ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ و ﺳﺮﻣﺎﯾﺸﺎن ﺑﯿﺸﺘﺮ از دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎﯾﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل دﯾﺪه ﺑﻮد‪....‬‬
‫ﺻﺪاي ﻓﺮﯾﺎد ﻣﺎدرش دوﺑﺎره در ﺳﺮش ﭘﯿﭽﯿﺪ و روي زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد‪...‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﭼﻮﺑﺶ را ﮐﺸﯿﺪ و ﻃﻠﺴﻤﯽ ﻃﻮﻻﻧﯽ را زﯾﺮ ﻟﺐ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪...‬‬
‫ﻟﯿﻠﯽ ‪،‬ﻫﺮي و ﺑﺮدار و ﺑﺮو‪...‬‬‫‪-‬ﻧﻪ ﻧﻪ‪...‬ﺧﻮاﻫﺶ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ‪...‬ﻫﺮي رو ﻧﻪ‪...‬‬

‫ﺻﺪاي ﺧﻨﺪه اي ﺷﯿﻄﺎﻧﯽ در ﺳﺮش ﭘﯿﭽﯿﺪ‪ ....‬ﻫﺮي روي زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد و از درد ﺑﻪ ﺧﻮدش ﻣﯽ ﭘﯿﭽﯿﺪ ‪...‬از‬

‫ﻻﺑﻪ ﻻي ﭘﻠﮏ ﻫﺎﯾﺶ ﻧﻮر ﻧﻘﺮه اي رﻧﮕﯽ را دﯾﺪ ﮐﻪ دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ را ﺑﻪ ﻋﻘﺐ ﭘﺮﺗﺎپ ﮐﺮد‪ ...‬ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺶ‬

‫را ﺑﺎز ﮐﺮد و در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻧﻔﺲ ﻧﻔﺲ ﻣﯿﺰد ﺑﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﮐﻪ داﺷﺖ ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ ﺑﻪ ﻃﺮف ﻣﯽ آﻣﺪ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪...‬‬
‫‪-‬ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ؟‬

‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﮐﻤﮏ اﺳﻨﯿﭗ ﻧﺸﺴﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬آره ﺧﻮﺑﻢ‪...‬ﻫﺮي ﻋﺮق روي ﭘﯿﺸﺎﻧﯿﺶ را ﭘﺎك ﮐﺮد و اداﻣﻪ داد‪:‬اوﻧﺎ‬

‫دﯾﮕﻪ ﭼﻪ ﺟﻮر دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎزي ﺑﻮدن؟‬

‫‪-‬اوﻧﺎ اﺧﺘﺮاع ﺧﻮد ﻟﺮد ﺳﯿﺎﻫﻪ‪...‬ﭘﺎﺗﺮوﻧﻮس روﺷﻮن ﻫﯿﭻ ﺗﺎﺛﯿﺮي ﻧﺪاره ‪ ...‬ﻣﺜﻞ دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎز ﻫﺎ ﻫﺴﺘﻦ وﻟﯽ روح رو‬

‫ﻧﻤﯽ ﻣﮑﻦ‪...‬در ﻋﻮض ﻗﺪرﺗﺸﻮن از دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎز ﻫﺎ ﺑﯿﺸﺘﺮه‪...‬ﺗﻤﺎم ﻧﯿﺮوي ﻓﺮد رو ﻣﯽ ﮔﯿﺮن ﺗﺎ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﯿﻬﻮش‬

‫ﻣﯿﺸﻪ‪...‬‬

‫‪-‬وﻟﺪﻣﻮرت ﻣﯽ دوﻧﻪ ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز اﯾﻦ ﺟﺎﺳﺖ‪...‬ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻫﻤﯿﻦ اوﻧﺎ رو اﯾﻨﺠﺎ ﮔﺬاﺷﺘﻪ‪...‬ﻫﺮي ﺑﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‬

‫‪...‬ﭘﺲ ﭼﺮا ﺑﻪ ﺗﻮ ﺣﻤﻠﻪ ﻧﮑﺮدن؟‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪256‬‬


‫ﺷﺎﯾﺪ ﭼﻮن ﻣﻦ ﻋﻼﻣﺖ ﺷﻮم دارم‪...‬‬‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﮐﻤﮏ اﺳﻨﯿﭗ اﯾﺴﺘﺎد ‪...‬ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻫﺮي دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ ﺗﻮي ﯾﮏ ﮔﻮي ﻧﻘﺮه اي ﺑﺎ ﻓﺎﺻﻠﻪ زﯾﺎدي از زﻣﯿﻦ‬

‫زﻧﺪاﻧﯽ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ‪...‬ﻫﺮي ﺑﺎ دﯾﺪن اﯾﻦ ﻣﻨﻈﺮه ﺗﻌﺠﺐ ﮐﺮد‪...‬ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل ﭼﻨﯿﻦ ﭼﯿﺰي رو ﻧﺪﯾﺪه ﺑﻮد‪...‬‬
‫راﻫﯽ ﺑﺮاي ﻧﺎﺑﻮد ﮐﺮدن اوﻧﻬﺎ وﺟﻮد ﻧﺪاره؟‬‫ﻧﻪ‪...‬ﯾﻌﻨﯽ ﻫﻨﻮز ﻧﺘﻮﻧﺴﺘﻢ ﭘﯿﺪا ﮐﻨﻢ‪...‬ﺑﺎﯾﺪ از اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺮﯾﻢ‪...‬دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎز ﻫﺎ ﺗﺎ اﺑﺪ اوﻧﺠﺎ ﻧﻤﯽ ﻣﻮﻧﻦ‪...‬‬‫ﭼﯽ؟‬‫ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮب ﻧﯿﺴﺖ‪...‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﮔﺮدﯾﻢ‪....‬ﻧﻤﯽ دوﻧﯿﻢ ﭘﯿﺪا ﮐﺮدﻧﺶ ﭼﻪ ﻗﺪر ﻃﻮل ﻣﯿﮑﺸﻪ‪...‬‬‫‪-‬اﻣﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﻗﺎب آوﯾﺰ رو ﭘﯿﺪا ﮐﻨﯿﻢ‪...‬‬

‫‪-‬ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎﻟﺖ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﮐﺎري ﺑﮑﻨﯽ‪...‬اوﻧﺎ ﻧﯿﺮوت رو ازت ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺑﺎﯾﺪ اﺳﺘﺮاﺣﺖ ﮐﻨﯽ‪...‬اﮔﻪ‬

‫رﻫﺎت ﮐﻨﻢ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﺑﺎﯾﺴﺘﯽ؟‬

‫ﻫﺮي ﻣﯽ داﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺣﻖ ﺑﺎ اﺳﻨﯿﭗ اﺳﺖ‪...‬ﺑﺮاي ﻫﺮي ﻧﯿﺮوي ﻧﻤﺎﻧﺪه ﺑﻮد ﺗﺎ ﺑﺎﯾﺴﺘﺪ و اﮔﺮ اﺳﻨﯿﭗ دﺳﺖ او را رﻫﺎ‬

‫ﻣﯽ ﮐﺮد ﻣﻄﻤﺌﻨﺎ روي زﻣﯿﻦ ﻣﯽ اﻓﺘﺎد وﻟﯽ ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل ﮐﻮﺗﺎه ﻧﯿﺎﻣﺪ‪...‬‬

‫اﮔﻪ ﺑﺮﮔﺮدﯾﻢ ﻣﻤﮑﻨﻪ وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﯿﺎد و ﺑﺮﺷﺪاره‪...‬ﻣﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﭘﯿﺪاش ﮐﻨﯿﻢ‪...‬‬‫اﺳﻨﯿﭗ در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺳﺮﺳﺨﺘﯽ ﻫﺮي ﺗﺴﻠﯿﻢ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻓﻘﻂ اﻣﯿﺪوارم ﻣﺠﺒﻮر ﻧﺸﯿﻢ ﻫﻤﯿﻦ ﺟﺎ ﻧﺎﺑﻮدش ﮐﻨﯿﻢ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮر اﺳﻨﯿﭗ رو ﻧﻔﻬﻤﯿﺪه ﺑﻮد ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺑﺎﯾﺪ اﯾﻨﺠﺎ ﻧﺎﺑﻮدش ﮐﻨﯿﻢ؟‬
‫ﺑﺴﺘﮕﯽ ﺑﻪ ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز داره‪...‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺒﯿﻨﻢ‪....‬‬‫ﻫﺮي ﺗﻤﺎم ﻧﯿﺮوي ﺑﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪه اش رو ﺟﻤﻊ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺎ ﻫﻢ ﭘﯿﺪاش ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ‪....‬‬
‫ﻫﺮي از اﺳﻨﯿﭗ ﺟﺪا ﺷﺪ و در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ دﺳﺘﺶ را ﺑﺮاي ﺟﻠﻮﮔﯿﺮي از اﻓﺘﺎدﻧﺶ روي دﯾﻮار ﻓﺸﺎر ﻣﯽ داد ﺑﻪ‬

‫ﻃﺮف اﺗﺎق رﻓﺖ‪...‬اﺳﻨﯿﭗ ﮐﻪ از ﮐﻠﻪ ﺷﻘﯽ ﻫﺮي ﻋﺼﺎﻧﯽ ﺷﺪه ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪:‬درﺳﺖ ﻋﯿﻦ ﭘﺪرﺗﯽ‪...‬ﻟﺠﺒﺎز و ﮐﻠﻪ ﺷﻖ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪257‬‬


‫ﻫﺮي ﮐﻪ ﺧﻨﺪه اش ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﮔﻔﺖ ‪:‬اﯾﻨﻮ ﻗﺒﻼ ﻫﻢ ﺑﻬﻢ ﮔﻔﺘﯽ‪...‬ﻣﯽ ﺧﻮاي ﭘﯿﺪاش ﮐﻨﯽ ﯾﺎ اوﻧﺠﺎ ﺑﺎﯾﺴﺘﯽ و ﻏﺮ‬

‫ﺑﺰﻧﯽ؟‬

‫اﺳﻨﯿﭗ ﭼﺸﻢ ﻏﺮه اي ﺑﻪ ﻫﺮي رﻓﺖ و ﭘﺸﺖ ﺳﺮ او وارد اﺗﺎق ﺷﺪ‪...‬ﺧﻮرﺷﯿﺪ داﺷﺖ ﻏﺮوب ﻣﯽ ﮐﺮد اﻣﺎ ﻫﻨﻮز‬

‫داﺧﻞ اﺗﺎق ﺑﻪ اﻧﺪازه ﮐﺎﻓﯽ روﺷﻦ ﺑﻮد و ﻧﯿﺎزي ﺑﻪ ﻧﻮر ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻧﺒﻮد‪....‬اﺗﺎق ﺑﺰرگ ﺑﻮد و ﺑﯿﺸﺘﺮ وﺳﺎﯾﻞ آن داﻏﻮن‬
‫ﺷﺪه ﺑﻮد‪...‬ﺗﺨﺖ ﺧﻮاب ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ ﺑﻮد و از ﭼﻨﺪ ﺟﺎ ﺷﮑﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪...‬آﯾﻨﻪ اي ﮐﻪ ﮐﻨﺎر ﺗﺨﺖ ﺑﻮد ﺧﺮد ﺷﺪه ﺑﻮد و ﺗﮑﻪ‬

‫ﻫﺎي آن روي زﻣﯿﻦ ﭘﺨﺶ و ﭘﻼ ﺷﺪه ﺑﻮد و ﻗﺴﻤﺘﯽ از دﯾﻮار ﺑﻪ رﻧﮓ ﺳﯿﺎﻫﯽ درآﻣﺪه ﺑﻮد‪....‬‬

‫ﻫﺮي ﺑﻪ آراﻣﯽ ﺑﻪ دﯾﻮار ﺗﮑﯿﻪ داد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز اﯾﻨﺠﺎﺳﺖ‪...‬ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺣﺴﺶ ﮐﻨﻢ‪...‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬اﻣﯿﺪوارم زود ﭘﯿﺪاش ﮐﻨﯿﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮي اﺣﺴﺎس ﺑﺪي داﺷﺖ‪...‬ﺑﺎ دﺳﺖ دﯾﮕﺮش زﺧﻢ روي ﭘﯿﺸﺎﻧﯿﺶ را ﻓﺸﺎر داد‪...‬دردش ﺧﯿﻠﯽ ﮐﻢ ﺗﺮ از زﻣﺎﻧﯽ‬

‫ﺑﻮد ﮐﻪ ﺧﻮد وﻟﺪﻣﻮرت رو ﻣﯽ دﯾﺪ‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﮐﻤﺪي رﻓﺖ ﮐﻪ در ﮔﻮﺷﻪ اﺗﺎق ﺑﻮد‪...‬ﯾﮏ ﻗﺴﻤﺖ ﮐﻤﺪ ﮐﺎﻣﻼ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﺑﻮد وﻟﯽ ﻗﺴﻤﺖ دﯾﮕﺮ آن‬

‫ﺳﺎﻟﻢ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد‪...‬ﻫﺮي دﺳﺘﺶ را دراز ﮐﺮد ﺗﺎ در آن را ﺑﺎز ﮐﻨﺪ ‪...‬‬
‫آخ‪...‬‬‫ﻫﺮي ﭼﻨﺪ ﻣﺘﺮي ﺑﻪ ﻋﻘﺐ ﭘﺮﺗﺎپ ﺷﺪ و روي زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد‪...‬‬
‫‪-‬ﻟﻌﻨﺘﯽ‪...‬‬

‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻪ ﻃﺮف ﻫﺮي دوﯾﺪ و او را ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ‪...‬ﭘﯿﺸﺎﻧﯽ ﻫﺮي در اﺛﺮ ﺑﺮﺧﻮرد ﺑﺎ ﺷﯿﺸﻪ ﻫﺎي روي زﻣﯿﻦ زﺧﻤﯽ‬

‫ﺷﺪه ﺑﻮد ‪...‬ﻫﺮي ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺶ را ﺑﺎز ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ دﺳﺘﻢ ﺑﯽ ﺣﺲ ﺷﺪه‪...‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻬﺖ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮدم ﻫﻨﻮز آﻣﺎده ﻧﯿﺴﺘﯽ‪...‬وﻟﯽ ﺗﻮ‪..‬‬
‫ﻫﺮي ﺣﺮف اﺳﻨﯿﭗ رو ﻗﻄﻊ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻬﻢ ﮐﻤﮏ ﮐﻦ ﺗﺎ ﺑﺎﯾﺴﺘﻢ‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﮐﻤﮏ اﺳﻨﯿﭗ اﯾﺴﺘﺎد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﺮا ﻫﺮ ﭼﯽ اﺗﻔﺎق ﺑﺪه ﺑﺮاي ﻣﻦ ﻣﯽ اﻓﺘﻪ؟‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪258‬‬


‫اﺳﻨﯿﭗ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ دﺳﺖ ﻫﺮي ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﯿﺰي ﻧﺸﺪه‪...‬ﺑﻪ زودي ﺧﻮب ﻣﯿﺸﻪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﻪ در ﮐﻤﺪ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻻ اﻗﻞ ﺟﺎﺷﻮ ﭘﯿﺪا ﮐﺮدﯾﻢ‪...‬‬
‫ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﺧﻮدت ﺑﺎﯾﺴﺘﯽ؟‬‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﻋﻼﻣﺖ ﺑﻠﻪ ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن داد‪...‬اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻪ ﻃﺮف در ﮐﻤﺪ رﻓﺖ و ﭼﻮﺑﺶ را ﺑﻪ ﻃﺮف آن ﮔﺮﻓﺖ‪...‬‬
‫اﯾﻨﮕﺘﻮ!‬‫ﻫﯿﭻ اﺗﻔﺎﻗﯽ ﻧﯿﻔﺘﺎد‪...‬اﺳﻨﯿﭗ دوﺑﺎره اﻣﺘﺤﺎن ﮐﺮد وﻟﯽ ﺑﺎز ﻫﻢ در ﺑﺎز ﻧﺸﺪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﮐﻨﺎر اﺳﻨﯿﭗ اﯾﺴﺘﺎد و ﺑﻪ ﻗﻔﻞ در ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪...‬روي ﻗﻔﻞ در ﺟﺎي ﺧﺎﻟﯽ ﮐﻮﭼﮑﯽ وﺟﻮد داﺷﺖ ﮐﻪ ﻫﺮي را‬

‫ﯾﺎد ﭼﯿﺰي اﻧﺪاﺧﺖ‪...‬‬

‫‪-‬وﻗﺘﯽ ﻫﻤﺮاه ﭘﺮﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪور رﻓﺘﻪ ﺑﻮدﯾﻢ ﻏﺎر ﺑﺮاي ورود ﻣﺠﺒﻮر ﺷﺪﯾﻢ ﺧﻮن ﺑﺮﯾﺰﯾﻢ‪...‬ﺷﺎﯾﺪ اﯾﻨﺠﺎ ﻫﻢ ﺑﺎﯾﺪ‬

‫ﻫﻤﯿﻦ ﮐﺎ ر رو ﺑﮑﻨﯿﻢ‪.‬‬

‫ﻧﻪ ‪...‬ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻢ ﻟﺮد ﺳﯿﺎه از ﯾﻪ ﻧﻘﺸﻪ دو ﺑﺎر اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﻪ‪...‬اون دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺣﻤﻠﻪ ﻧﮑﺮدن ﭘﺲ ‪...‬‬‫اﺳﻨﯿﭗ آﺳﺘﯿﻦ ﻟﺒﺎﺳﺶ را ﺗﺎ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻋﻼﻣﺖ ﺷﻮم روي دﺳﺘﺶ دﯾﺪه ﺑﺸﻪ ﺑﺎﻻ آورد‪...‬اﺳﻨﯿﭗ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﮐﻪ‬

‫ﺳﺮ ﻣﺎر روي دﺳﺘﺶ را در ﺟﺎي ﺧﺎﻟﯽ ﻗﻔﻞ در ﺑﮕﺬارد ﮐﻪ ﻫﺮي ﻣﺎﻧﻊ ﺷﺪ‪...‬ﻫﺮي دﺳﺖ اﺳﻨﯿﭗ را ﮔﺮﻓﺖ و‬

‫ﮔﻔﺖ‪:‬اﯾﻦ ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﻪ‪...‬اﮔﻪ در ﺑﺎز ﺑﺸﻪ و وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﯿﺎد ﺑﺒﯿﻨﻪ ﺣﺘﻤﺎ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﯿﺸﻪ ﮐﻪ ﯾﮑﯽ از ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎش ﺑﻬﺶ‬
‫ﺧﯿﺎﻧﺖ ﮐﺮده‪...‬‬

‫وﻟﯽ راه دﯾﮕﻪ اي ﻧﯿﺴﺖ‪...‬ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ اﯾﻦ ﮐﺎر رو ﺑﮑﻨﻢ‪...‬ﻣﻦ ﺗﻮ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﻫﺴﺘﻢ اون ﺑﻪ ﻣﻦ ﺷﮏ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻪ‪...‬‬‫اﮔﻪ ﺑﻬﺖ ﺑﮕﻪ ﻧﻘﺸﺶ ﻋﻮض ﺷﺪه و ﺗﻮ ﺑﺎﯾﺪ از ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺧﺎرج ﺑﺸﯽ ﭼﯽ؟اﮔﻪ ﻣﻦ ﻣﻮﻓﻖ ﻧﺸﺪم ﭼﯽ؟وﻟﺪﻣﻮرت‬‫ﻧﺒﺎﯾﺪ در ﻣﻮرد ﺗﻮ ﭼﯿﺰي ﺑﻔﻬﻤﻪ‪...‬ﺑﺎﯾﺪ ﯾﮏ ﻧﻔﺮ ﺑﺎﺷﻪ ﺗﺎ ﺟﻠﻮش ﺑﺎﯾﺴﺘﻪ‪....‬ﻫﻮﯾﺖ واﻗﻌﯿﺖ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﻓﺎش ﺑﺸﻪ‪...‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮر ﻫﺮي را ﻓﻬﻤﯿﺪه ﺑﻮد دﺳﺘﺶ را ﭘﺎﯾﯿﻦ آورد‪....‬‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪259‬‬


‫ﻫﺮي اداﻣﻪ داد‪:‬اﮔﻪ ﺧﻮدش ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺮداره ﭼﯽ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﺮد؟اون ﮐﻪ ﻋﻼﻣﺖ ﺷﻮم ﻧﺪاره‪...‬ﻣﻦ ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ اون‬

‫اﯾﻦ ﮐﺎ رو ﮐﺮده ﺗﺎ اﮔﻪ ﯾﻪ وﻗﺖ ﺧﻮدش ﻧﺘﻮﻧﺴﺖ ﺑﯿﺎد دﻧﺒﺎل ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز ﻫﺎ ﯾﮑﯽ از ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎﺷﻮ ﺑﻔﺮﺳﺘﻪ‪....‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﮐﻤﯽ ﻓﮑﺮ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺎﯾﺪ ﯾﻪ راﻫﯽ ﺑﺎﺷﻪ‪...‬‬
‫ﭼﻪ ﻃﻮره ﮐﻤﺪ رو ﻣﻨﻔﺠﺮ ﮐﻨﯿﻢ؟‬‫ﻫﺮي اﯾﻦ را ﻫﻤﻮن ﻃﻮر ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد و از ﻧﮕﺎه اﺳﻨﯿﭗ ﻓﻬﻤﯿﺪ ﮐﻪ ﭘﯿﺸﻨﻬﺎد ﻣﺰﺧﺮﻓﯽ داده‪...‬‬
‫ﭘﯿﺸﻨﻬﺎد اﺣﻤﻘﺎﻧﻪ اي ﺑﻮد‪...‬ﻣﯽ دوﻧﻢ‪...‬‬‫اﺳﻨﯿﭗ ﻟﺤﻈﻪ اي ﻓﮑﺮ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬درﺳﺘﻪ‪...‬ﺑﺎﯾﺪ ﻣﻨﻔﺠﺮش ﮐﻨﯿﻢ‪...‬‬
‫‪-‬ﻣﻨﻢ ﮐﻪ اﻻن ﻫﻤﯿﻨﻮ ﮔﻔﺘﻢ‪...‬‬

‫‪-‬ﻃﻠﺴﻢ ﺳﺎده ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻪ اﯾﻦ در رو ﺑﺎز ﮐﻨﻪ‪....‬ﯾﻪ ﻃﻠﺴﻢ ﻗﻮي ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﺧﻮدش ﺗﺮﮐﯿﺒﯽ از ﻃﻠﺴﻢ ﺳﯿﺎه و ﭼﻨﺪﺗﺎ‬

‫ﻃﻠﺴﻢ دﯾﮕﻪ ﺳﺖ ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻪ اﯾﻦ در رو ﺑﺎز ﮐﻨﻪ‪...‬در واﻗﻊ اون ﻃﻠﺴﻢ رو ﻫﻢ ﺧﻮد ﻟﺮد ﺳﯿﺎه ﺳﺎﺧﺘﻪ‪....‬او ﺑﻪ‬

‫ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪...‬ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﺑﺘﻮﻧﯽ ﺟﺎدو ﮐﻨﯽ؟‬
‫‪-‬آره‪...‬ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﺑﺘﻮﻧﻢ‪.‬‬

‫ﻫﺮي و اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺎ ﻓﺎﺻﻠﻪ زﯾﺎد و در ﺟﻬﺖ ﻫﺎي ﻣﺨﺘﻠﻒ رو ﺑﻪ روي ﮐﻤﺪ اﯾﺴﺘﺎدﻧﺪ‪...‬‬
‫ﺑﺎ ﺷﻤﺎره ﺳﻪ‪....‬ﯾﮏ‪...‬دو‪...‬ﺳﻪ‪...‬‬‫ﻫﺮ دو ﻧﻔﺮ ﺑﺎ ﻫﻢ ﻃﻠﺴﻢ را ﻓﺮﯾﺎد زدﻧﺪ‪....‬‬
‫ا‪‬ﺳﯿﮑﺘﻮﻣﺎ ﻓﻠﻮرﯾﺎ ﻧﻮر!!‬‫از ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻫﺮ دو ﻧﻮري ﺳﯿﺎه ﺑﯿﺮون آﻣﺪ و ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻪ ﻃﺮف ﮐﻤﺪ رﻓﺖ و آن را در ﯾﮏ ﭼﺸﻢ ﺑﻪ ﻫﻢ زدن‬

‫ﻣﻨﻔﺠﺮ ﮐﺮد‪....‬ﺑﺎ ﻣﻨﻔﺠﺮ ﺷﺪن ﮐﻤﺪ ﻫﺮي دو ﺷﯽ را دﯾﺪ ﮐﻪ از ﻣﯿﺎن ﮔﺮد و ﻏﺒﺎر ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻪ ﻃﺮﻓﺶ ﻣﯽ‬
‫آﻣﺪﻧﺪ‪...‬اﯾﻦ ﺣﺎدﺛﻪ اوﻧﻘﺪر ﺳﺮﯾﻊ اﺗﻔﺎق اﻓﺘﺎد ﮐﻪ ﻫﺮي ﻓﻘﻂ ﺗﻮاﻧﺴﺖ از ﺟﻠﻮي ﯾﮑﯽ از آﻧﻬﺎ ﮐﻨﺎر ﺑﺮورد‪.....‬‬
‫آخ‪...‬‬‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪260‬‬


‫ﭼﯿﺰي ﻧﻮك ﺗﯿﺰ ﺑﻪ ﺷﻮﻧﻪ ﻫﺮي ﺧﻮرد و او روي زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد‪....‬‬
‫ﻟﻌﻨﺖ ﺑﻪ ﺗﻮ وﻟﺪﻣﻮرت‪....‬اﻧﮕﺎر اﻣﺮوز اﺻﻼ ﺷﺎﻧﺲ ﻧﯿﻮردم‪...‬‬‫ﻫﺮي در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ ﻧﻔﺲ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ ﺑﻪ اﻃﺮاف ﻧﮕﺎه ﮐﺮد وﻟﯽ ﻏﺒﺎر ﺑﻪ اﻧﺪازه اي ﺑﻮد ﮐﻪ ﭼﯿﺰي ﻧﻤﯽ‬

‫دﯾﺪ‪...‬‬

‫ﭘﺮﻓﺴﻮر!!‪....‬ﺳﻮروس!!‬‫وﻗﺘﯽ ﺟﻮاﺑﯽ ﻧﺸﻨﯿﺪ دوﺑﺎره ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﺳﻮروس!‬
‫ﻫﺮي ﺣﺘﯽ ﺗﻮان ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪن را ﻫﻢ ﻧﺪاﺷﺖ‪....‬ﭼﻨﺪ ﺗﻼش ﮐﺮد ﺗﺎ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﻮد وﻟﯽ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺖ‪...‬ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ از‬

‫ﻣﯿﺎن ﮔﺮد و ﻏﺒﺎر اﺳﻨﯿﭗ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ و ﺑﺎ ﭼﻬﺮه اي ﺧﻮن آﻟﻮد ﮐﻨﺎر ﻫﺮي ﻧﺸﺴﺖ‪....‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ؟‬

‫ﻣﺠﺒﻮر ﺷﺪم ﺧﻮدﻣﻮ ﭘﺮت ﮐﻨﻢ ﺗﺎ اﯾﻦ ﭼﺎﻗﻮ ﻫﺎ ﺑﻬﻢ ﻧﺨﻮرن‪....‬اﻓﺘﺎدم روي ﮐﻠﯽ ﺧﺮﺗﻮ ﭘﺮت‪....‬‬‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻪ ﺧﻨﺠﺮ ﻓﺮو رﻓﺘﻪ در ﺷﻮﻧﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﺑﯿﺸﺘﺮي ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺎﯾﺪ درش ﺑﯿﺎرم‪...‬وﮔﺮﻧﻪ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ‬

‫ﺟﻠﻮي ﺧﻮن رﯾﺰي رو ﺑﮕﯿﺮم‪...‬‬

‫در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺗﺮس و ﻧﮕﺮاﻧﯽ در ﭼﻬﺮه اش ﻣﻮج ﻣﯽ زد ﭼﻮﺑﺶ را ﺑﻪ ﻃﺮف ﭼﺎﻗﻮ ﮔﺮﻓﺖ‪...‬ﺑﺎ ﺑﯿﺮون آﻣﺪن ﺧﻨﺠﺮ‬

‫ﻫﺮي ﻓﺮﯾﺎدي از درد ﮐﺸﯿﺪ‪....‬‬

‫آروم ﺑﺎش‪...‬ﺑﺎﯾﺪ ﮐﻤﯽ ﺗﺤﻤﻞ ﮐﻨﯽ‪...‬‬‫اﺳﻨﯿﭗ دوﺑﺎره ﭼﻮﺑﺶ را روي زﺧﻢ ﻫﺮي ﮔﺮﻓﺖ و ﻣﺸﻐﻮل زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮدن ﻃﻠﺴﻢ ﺷﺪ‪....‬ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ دﺳﺖ‬

‫از ﮐﺎرش ﮐﺸﯿﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺟﻠﻮي ﺧﻮن رﯾﺰﯾﺸﻮ ﮔﺮﻓﺘﻢ وﻟﯽ ﺑﺮاي اﯾﻨﮑﻪ ﮐﺎﻣﻼ ﺧﻮب ﺑﺸﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﻌﺠﻮن ﺑﺨﻮري‪...‬‬
‫‪-‬ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز ﭼﯽ ﺷﺪ؟‬

‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﺑﻪ ﻃﺮف ﮐﻤﺪ رﻓﺖ و ﻗﺎب آوﯾﺰ رو ﺑﺮداﺷﺖ و دوﺑﺎره ﮐﻨﺎر ﻫﺮي ﺑﺮﮔﺸﺖ‪....‬ﻫﺮي ﺑﺎ دﯾﺪن‬

‫ﻗﺎب آوﯾﺰ ﻟﺒﺨﻨﺪي زد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺣﺎﻻ ﺑﺎﯾﺪ ﻧﺎﺑﻮدش ﮐﻨﯿﻢ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪261‬‬


‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺎ ﺗﻤﺴﺨﺮ ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺗﻮ داري ﺣﺘﻤﺎ ﻧﺎﺑﻮدش ﻣﯽ ﮐﻨﯽ‪...‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز رو ﺑﺮرﺳﯽ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﻮﺑﻪ‪....‬ﺷﺎﻧﺲ اوردﯾﻢ ﮐﻪ ﻻزم ﻧﯿﺴﺖ ﻫﻤﯿﻦ ﺟﺎ ﻧﺎﺑﻮدش ﮐﻨﯿﻢ‪....‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ دﺳﺖ ﻫﺮي را روي ﺷﺎﻧﻪ اش اﻧﺪاﺧﺖ و ﻗﺎب آوﯾﺰ را در ﺟﯿﺒﺶ ﮔﺬاﺷﺖ و از ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺎرج ﺷﺪن و وارد‬

‫ﺧﯿﺎﺑﺎن ﻧﯿﻤﻪ ﺗﺎرﯾﮏ ﺷﺪﻧﺪ‪.......‬‬

‫آﻧﻬﺎ در ﻗﺼﺮي ﮐﻪ ﻫﺮي دوﺑﺎر ﺗﻮﺳﻂ ﻓﺎﮐﺲ ﺑﻪ آﻧﺠﺎ آورده ﺷﺪه ﺑﻮد ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪﻧﺪ‪...‬اﺳﻨﯿﭗ ﻫﺮي را ﮐﻪ در‬

‫آﺳﺘﺎﻧﻪ ﺑﯿﻬﻮﺷﯽ ﺑﻮد روي ﺗﺨﺖ ﺧﻮاﺑﺎﻧﺪ و ﺧﻮدش ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ از اﺗﺎق ﺑﯿﺮون رﻓﺖ و ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﺎ دو ﺷﯿﺸﻪ‬

‫ﺳﺮخ و ﺳﺒﺰ رﻧﮕﯽ ﺑﺮﮔﺸﺖ‪...‬ﻟﯿﻮاﻧﯽ ﻇﺎﻫﺮ ﮐﺮد و ﻧﺼﻒ ﻣﻌﺠﻮن ﺳﺮخ و ‪ 5‬ﻗﻄﺮه از ﻣﻌﺠﻮن ﺳﺒﺰ رﻧﮓ را در ﻟﯿﻮان‬

‫رﯾﺨﺖ و ﭼﻨﺪ ﺑﺎر ﻫﻢ زد ‪...‬ﺳﺮ ﻫﺮي را ﮐﻤﯽ ﺑﺎﻻ آورد و آن را ﺑﻪ دﻫﺎن ﻫﺮي ﻧﺰدﯾﮏ ﮐﺮد‪...‬‬
‫‪-‬اﯾﻨﻮ ﺑﺨﻮر ﻫﺮي‪...‬‬

‫ﻣﺰه ﻣﻌﺠﻮن ﺣﺎﻟﺶ را ﺑﻪ ﻫﻢ زد وﻟﯽ ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﺷﺪن آن اﺣﺴﺎس ﮐﺮد ﮔﺮﻣﺎي ﻋﺠﯿﺒﯽ در ﺑﺪش ﺑﻪ ﺟﺮﯾﺎن‬

‫اﻓﺘﺎده‪...‬ﮔﺮﻣﺎﯾﯽ ﮐﻪ آراﻣﺶ ﺑﺨﺶ ﺑﻮد‪...‬ﺧﺴﺘﮕﯽ اش از ﺑﯿﻦ رﻓﺖ و ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﺧﻮاب ﻧﯿﺎز داﺷﺖ ﺗﺎ ﻧﯿﺮوي از دﺳﺖ‬

‫رﻓﺘﻪ اش را دوﺑﺎره ﺑﻪ دﺳﺖ آورد‪...‬ﺳﯿﺎﻫﯽ ﺟﻠﻮي ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺶ رﻓﺘﻪ رﻓﺘﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺷﺪ و ﺑﻪ ﺧﻮاب رﻓﺖ‪.....‬‬
‫********‬

‫ﺑﯿﺶ از ﺳﻪ ﺳﺎﻋﺖ از رﻓﺘﻦ ﻫﺮي ﻣﯽ ﮔﺬﺷﺖ و ﻫﻨﻮز ﻫﯿﭻ ﺧﺒﺮي ازش ﻧﺸﺪه ﺑﻮد‪....‬رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن و ﺟﯿﻨﯽ‬

‫ﺗﻤﺎم ﻗﻠﻌﻪ رو دﻧﺒﺎل ﻫﺮي ﮔﺸﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ و ﺣﺎﻻ ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ در ﺳﺎﻟﻦ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫رون‪:‬ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﯽ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺎﺷﻪ ﺑﻪ ﭘﺮﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪور ﺑﮕﯿﻢ‪....‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﻧﺪﯾﺪي ﮐﻪ دﻓﻌﻪ ﻗﺒﻞ ﭼﻪ ﻗﺪر از دﺳﺘﻤﻮن ﻧﺎراﺣﺖ ﺷﺪ‪...‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ‪:‬ﺷﺎﯾﺪ ﺗﻮ دﻓﺘﺮ اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺎﺷﻪ‪.‬‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺘﺶ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻢ ‪...‬اﮔﻪ ﺑﺮاي ﺗﻨﺒﯿﻪ ﻧﮕﻬﺶ داﺷﺘﻪ ﺑﻮد ﺗﺎ ﺣﺎﻻ‬

‫ﻣﯿﻮﻣﺪ‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪262‬‬


‫ﺟﯿﻨﯽ‪:‬وﻟﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪﻧﺶ ﮐﻪ اﺷﮑﺎﻟﯽ ﻧﺪاره‪.‬‬
‫رون ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ ﮐﻪ اﺻﻼ دﻟﻢ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاد ﺑﺎ اﺳﻨﯿﭗ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺷﻤﺎ ﻫﻤﯿﻦ ﺟﺎ ﺑﻤﻮﻧﯿﺪ‪...‬ﻣﻦ ﻣﯿﺮم ﺑﺒﯿﻨﻢ اوﻧﺠﺎﺳﺖ ﯾﺎ ﻧﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ از ﺳﺎﻟﻦ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﺧﺎرج ﺷﺪ و ﺑﻪ ﻃﺮف دﻓﺘﺮ اﺳﻨﯿﭗ راه اﻓﺘﺎد‪...‬وﻗﺘﯽ ﺟﻠﻮي در رﺳﯿﺪ در را‬

‫زد‪...‬‬

‫ﺑﯿﺎ ﺗﻮ‪...‬‬‫ﻫﺮﻣﯿﻮن وارد دﻓﺘﺮ اﺳﻨﯿﭗ ﺷﺪ و در اول ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ اﻃﺮاف ﮐﺮد‪...‬‬‫اﺳﻨﯿﭗ ﮐﻪ داﺷﺖ ﺑﺎ ﺷﯿﺸﻪ ﻫﺎي ﻣﻌﺠﻮﻧﺶ ور ﻣﯽ رﻓﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬ﮐﺎري داﺷﺘﯿﺪ دوﺷﯿﺰه ﮔﺮﯾﻨﺠﺮ؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻣﻮدﺑﺎﻧﻪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ ﭘﺮﻓﺴﻮر ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﺪوﻧﻢ ﻫﺮي اﯾﻨﺠﺎﺳﺖ ﯾﺎ ﻧﻪ؟‬
‫‪-‬ﻫﻤﻮن ﻃﻮر ﮐﻪ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﯿﺪ اﯾﻦ ﺟﺎ ﻧﯿﺴﺖ‪....‬در ﺿﻤﻦ ﺑﻬﺘﺮه زودﺗﺮ ﺑﺮﮔﺮدﯾﺪ ﺑﺮﺟﺘﻮن‪ 13 ...‬دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ ﺳﺎﻋﺖ‬

‫ﻫﺸﺖ ﻣﯿﺸﻪ‪.‬‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ از دﻓﺘﺮ ﺑﯿﺮون آﻣﺪ و ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ ﺑﻪ ﺑﺮج ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور رﻓﺖ‪ ...‬ﻫﻨﻮز ﺑﻪ ﺑﺮج ﻧﺮﺳﯿﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﻗﻘﻨﻮس‬

‫ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ و ﻧﺎﻣﻪ اي را روي ﺳﺮش اﻧﺪاﺧﺖ و دوره ﻏﯿﺐ ﺷﺪ‪....‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ ﻧﺎﻣﻪ را ﺑﺎز ﮐﺮد و ﺧﻮاﻧﺪ‪:‬‬

‫"دوﺷﯿﺰه ﮔﺮاﻧﺠﺮ ﻣﯽ دوﻧﻢ ﮐﻪ ﻫﻤﮕﯽ ﻧﮕﺮان ﻫﺮي ﻫﺴﺘﯿﺪ ‪.‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺪوﻧﯿﺪ ﮐﻪ اون ﭘﯿﺶ ﻣﻨﻪ و ﺣﺎﻟﺶ ﺧﻮﺑﻪ‪...‬وﻟﯽ‬

‫ﭼﻮن در ﭘﯿﺪا ﮐﺮدن ﻫﻤﻮن ﭼﯿﺰي ﮐﻪ ﻣﯽ دوﻧﯿﺪ ﮐﻤﯽ آﺳﯿﺐ دﯾﺪه ﻓﻌﻼ داره اﺳﺘﺮاﺣﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﻪ و ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ دﻟﯿﻞ‬
‫ﻧﺘﻮﻧﺴﺖ ﺧﻮدش ﺑﺮاﺗﻮن ﺑﻨﻮﯾﺴﻪ‪....‬ﻟﻄﻔﺎ ﻧﮕﺮاﻧﺶ ﻧﺒﺎﺷﯿﺪ و ﺑﻪ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﺟﺰ آﻗﺎي وﯾﺰﻟﯽ ﻧﮕﯿﺪ ﮐﻪ اون ﭘﯿﺶ‬

‫ﻣﻨﻪ‪...‬ﻓﺮدا ﺻﺒﺢ ﻫﺮي در ﺑﺮج ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد‪....‬ﻟﻄﻔﺎ ﺑﻌﺪ از ﺧﻮاﻧﺪن ﻧﺎﻣﻪ آن را ﻧﺎﺑﻮد ﮐﻨﯿﺪ"‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻌﺪ از اﯾﻨﮑﻪ ﭼﻨﺪ ﺑﺎر ﻧﺎﻣﻪ را از اول ﺗﺎ آﺧﺮ ﺧﻮاﻧﺪ آن را ﺗﺎ ﮐﺮد و در ﺟﯿﺒﺶ ﮔﺬاﺷﺖ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺑﺮج‬

‫دوﯾﺪ‪....‬وﻗﺘﯽ رون ﻧﺎﻣﻪ را ﺧﻮاﻧﺪ ﺑﺎ آﺳﻮدﮔﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﯿﺎﻟﻢ راﺣﺖ ﺷﺪ‪...‬‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﺎﻣﻪ را از ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ آﺗﺶ زد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺎﯾﺪ ﯾﻪ ﺟﻮري ﺑﻪ ﺟﯿﻨﯽ ﺑﻔﻬﻤﻮﻧﯿﻢ ﮐﻪ ﺣﺎل ﻫﺮي ﺧﻮﺑﻪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪263‬‬


‫دﺧﺘﺮا ﺣﺮف ﻫﻤﺪﯾﮕﻪ رو ﺑﻬﺘﺮ ﻣﯽ ﻓﻬﻤﻦ ‪ ...‬ﺧﻮدت ﯾﻪ ﺟﻮري ﺣﺎﻟﯿﺶ ﮐﻦ ﮐﻪ ﺣﺎل ﻫﺮي ﺧﻮﺑﻪ ‪.‬‬‫********‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﺗﻨﺒﻠﯽ ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺶ را ﺑﺎز ﮐﺮد‪....‬ﻋﯿﻨﮑﺶ را ﭘﯿﺪا ﮐﺮد و روي ﭼﺸﻤﺶ ﮔﺬاﺷﺖ‪...‬وﻗﺘﯽ ﺑﻪ اﻃﺮاف ﻧﮕﺎه‬

‫ﮐﺮد اﺳﻨﯿﭗ را دﯾﺪ ﮐﻪ روي ﺻﻨﺪﻟﯽ ﮐﻨﺎر ﻫﺮي ﺧﻮاﺑﯿﺪه ﺑﻮد ‪...‬ﻫﺮي ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﺮد ﮐﻪ ﺗﺎ اﯾﻦ اﻧﺪازه اﺳﻨﯿﭗ ﺗﻐﯿﯿﺮ‬
‫ﮐﺮده ﺑﺎﺷﻪ‪...‬وﻗﺘﯽ ﭼﺎﻗﻮ را از ﺷﺎﻧﻪ ﻫﺮي ﺑﯿﺮون ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ ﻧﮕﺮاﻧﯽ در ﭼﻬﺮه اش ﻣﻮج ﻣﯿﺰد‪...‬ﺷﺎﯾﺪ ﻣﺮگ داﻣﺒﻠﺪور‬
‫ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ اﺳﻨﯿﭗ اﯾﻦ ﻗﺪر ﻋﻮض ﺑﺸﻪ‪...‬ﻫﺮي ﺑﻪ آراﻣﯽ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪...‬ﺑﺎ ﺗﮑﺎن ﺧﻮردﻧﺶ زﺧﻢ ﺷﺎﻧﻪ اش درد‬

‫ﮔﺮﻓﺖ‪...‬‬

‫آخ‪...‬ﻟﻌﻨﺘﯽ‪...‬‬‫ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﺶ اﺳﻨﯿﭗ ﺑﯿﺪار ﺷﺪ‪...‬وﻗﺘﯽ ﻫﺮي را دﯾﺪ ﻟﺒﺨﻨﺪي زد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻢ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻢ ﻫﻨﻮز ﺳﺮت رو‬

‫ﮔﺮدﻧﺘﻪ‪...‬‬

‫ﺑﻪ اﯾﻦ زودي از دﺳﺖ ﻣﻦ راﺣﺖ ﻧﻤﯽ ﺷﯽ‪.‬‬‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻪ دﺳﺖ ﻫﺮي ﮐﻪ روي زﺧﻤﺶ ﺑﻮد ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬زﺧﻤﺖ ﭼﻪ ﻃﻮره؟درد داره؟‬
‫ﻧﻪ زﯾﺎد‪...‬ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺗﺤﻤﻠﺶ ﮐﻨﻢ‪...‬‬‫اون ﯾﻪ زﺧﻢ ﻣﻌﻤﻮﻟﯽ ﻧﺒﻮد‪...‬ﯾﻪ ﻧﻮع ﺟﺎدوي ﺳﯿﺎه ﺑﺎ ﭼﺎﻗﻮﻫﺎ آﻣﯿﺨﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد‪...‬‬‫ﺟﺎدوي ﺳﯿﺎه؟وﻟﯽ ﭼﻪ ﻃﻮري؟اوﻧﺎ ﻓﻘﻂ ﺧﻨﺠﺮ ﺑﻮدن‪.‬‬‫ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ‪...‬وﻟﯽ ﺟﺎدوي ﺳﯿﺎﻫﯽ ﮐﻪ ﭼﺎﻗﻮ داﺷﺖ ﺑﺎﻋﺚ ﻣﯿﺸﻪ ﺧﻮب ﺷﺪن زﺧﻤﺖ ﻣﺪﺗﯽ ﻃﻮل ﺑﮑﺸﻪ‪...‬‬‫ﻗﺎب اوﯾﺰ ﮐﺠﺎﺳﺖ؟‬‫‪-‬ﺟﺎش اﻣﻨﻪ‪...‬ﻧﮕﺮان ﻧﺒﺎش‪...‬اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺘﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪... :‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﮔﺮدﯾﻢ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ‪...‬ﻣﻦ ﺑﻪ دوﺷﯿﺰه ﮔﺮاﻧﺠﺮ‬

‫ﮔﻔﺘﻢ ﺗﻮ ﺻﺒﺢ ﺗﻮي ﺑﺮج ﻫﺴﺘﯽ‪...‬ﻓﻮﮐﺲ!‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪264‬‬


‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﻓﻮﮐﺲ ﮐﻪ ﺗﺎزه ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪه ﺑﻮده روي ﺷﺎﻧﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﻧﺸﺴﺖ‪...‬ﻫﺮي ﻫﻢ از ﺗﺨﺖ ﺑﯿﺮون آﻣﺪ و‬

‫ﻫﻤﺮاه اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻪ ﻗﻠﻌﻪ ﺑﺮﮔﺸﺘﻨﺪ‪...‬آﻧﻬﺎ در دﻓﺘﺮ اﺳﻨﯿﭗ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪﻧﺪ‪...‬‬

‫‪-‬ﻓﻮﮐﺲ ﺗﻮ رو ﻣﯽ ﺑﺮه ﺑﺮج‪...‬ﺳﺎﻋﺖ ‪ 8‬ﺷﺐ ﻣﻨﺘﻈﺮت ﻫﺴﺘﻢ و در ﺿﻤﻦ ﺗﺎ ﯾﺎدم ﻧﺮﻓﺘﻪ ﺑﻬﺖ ﺑﮕﻢ ﮐﻪ ﻣﺠﺒﻮر ﺷﺪم‬

‫ذﻫﻦ آﻗﺎي وﯾﺰﻟﯽ رو ﮐﻤﯽ اﺻﻼح ﮐﻨﻢ‪...‬‬
‫‪-‬ﭼﯽ؟ذﻫﻦ رون رو اﺻﻼح ﮐﺮدي؟‬

‫ﻣﺠﺒﻮر ﺷﺪم‪...‬اون ﺻﺤﺒﺘﯿﻤﻮن رو در ﻣﻮرد رﻓﺘﻨﺖ ﺑﻪ ﻫﺎﮔﺰﻣﯿﺪ ﺷﻨﯿﺪه ﺑﻮد‪.‬‬‫ﺣﺎﻟﺶ ﺧﻮﺑﻪ؟‬‫ﻣﻌﻠﻮﻣﻪ ﮐﻪ ﺧﻮﺑﻪ‪...‬ﻓﻘﻂ ﺣﺮﻓﻬﺎي ﻣﺎ ﯾﺎدش ﻧﻤﯿﺎد‪.‬‬‫ﻓﺎﮐﺲ ﻫﺮي را ﺑﻪ ﺑﺮج ﺑﺮد و ﺑﻌﺪ ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪ‪....‬ﻫﺮي ﺧﻮدش را روي ﻣﺒﻞ اﻧﺪاﺧﺖ‪...‬آرزو ﮐﺮد ﮐﺎش ﻣﯽ‬

‫ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﺨﻮاﺑﺪ‪...‬وﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺘﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ﻓﻬﻤﯿﺪ ﮐﻪ ﺗﺎ ﯾﮏ رﺑﻊ دﯾﮕﺮ ﻫﻤﻪ ﺑﺮاي ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ﻣﯽ روﻧﺪ‪...‬ﺑﺎ ﻧﺎ‬

‫اﻣﯿﺪي ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺶ را ﺑﺴﺖ‪...‬‬
‫‪-‬ﻫﺮي!‬

‫ﻓﺮﯾﺎد ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﺮي را از ﺟﺎ ﭘﺮاﻧﺪ‪...‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﻣﻮﻫﺎي ژوﻟﯿﺪه ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻫﺮي دوﯾﺪ‪...‬‬
‫ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ؟‬‫آره ﺧﻮﺑﻢ‪...‬‬‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﺮي را ﺑﺮرﺳﯽ ﮐﺮد و وﻗﺘﯽ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺣﺎﻟﺶ ﮐﺎﻣﻼ ﺧﻮب اﺳﺖ اﺟﺎزه داد ﺗﺎ دوﺑﺎره‬

‫ﺑﺸﯿﻨﺪ‪...‬ﻫﺮي ﺧﻮﺷﺎﻧﺲ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ زﺧﻢ ﺷﻮﻧﺶ ﻧﺸﺪ‪...‬‬
‫‪-‬ﭼﯽ ﺷﺪ ﻫﺮي؟ﭘﯿﺪاش ﮐﺮدﯾﻦ؟‬

‫آروم ﺗﻮ ﻫﺮﻣﯿﻮن‪...‬ﺑﺬار رون ﻫﻢ ﺑﯿﺎد ﺑﻌﺪ‪...‬ﻣﻦ ﺣﻮﺻﻠﻪ ﻧﺪارم دوﺑﺎر ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﻨﻢ‪...‬‬‫ﺑﺎﺷﻪ‪...‬ﭘﺲ ﺑﻌﺪ از ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ وﻗﺖ دارﯾﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ رو ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﻨﯽ‪.‬‬‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪265‬‬


‫ﺑﻌﺪ از ﯾﮏ رﺑﻊ رون و ﺟﯿﻨﯽ ﻫﻢ ﭘﯿﺪاﯾﺸﺎن ﺷﺪ‪...‬ﺟﯿﻨﯽ ﺧﻮدش را در آﻏﻮش ﻫﺮي اﻧﺪاﺧﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﯿﻠﯽ‬

‫ﻧﮕﺮاﻧﺖ ﺑﻮدم‪.‬‬

‫ﻣﻦ ﺧﻮﺑﻢ ﺟﯿﻨﯽ‪...‬‬‫رون ﺿﺮﺑﻪ اي ﺑﻪ ﺷﺎﻧﻪ ﻫﺮي زد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﯽ دوﻧﺴﺘﻢ ﭼﯿﺰﯾﺖ ﻧﻤﯿﺸﻪ‪...‬‬
‫از ﺑﺪﺷﺎﻧﺴﯽ ﻫﺮي رون درﺳﺖ ﺑﻪ ﺷﺎﻧﻪ آﺳﯿﺐ دﯾﺪه اش ﺿﺮﺑﻪ زده ﺑﻮد و ﺷﺪت ﺿﺮﺑﻪ ﺑﻪ ﻗﺪري ﺑﻮد ﮐﻪ ﻧﻔﺲ‬

‫ﻫﺮي ﺑﺮاي ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻨﺪ آﻣﺪ‪...‬‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﭼﯽ ﺷﺪ ﻫﺮي ؟ ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ؟‬
‫آره ﺧﻮﺑﻢ‪...‬ﻓﻘﻂ ﺷﻮﻧﻢ ﮐﻤﯽ آﺳﯿﺐ دﯾﺪه‪.‬‬‫رون‪:‬ﻣﻐﺬرت ﻣﯽ ﺧﻮام رﻓﯿﻖ‪.‬‬
‫اﺷﮑﺎﻟﯽ ﻧﺪاره رون‪....‬ﺗﻮ ﮐﻪ ﻧﻤﯽ دوﻧﺴﺘﯽ‪.‬‬‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﭼﯽ زﺧﻤﯿﺖ ﮐﺮده؟‬
‫ﻫﺮ ﺳﻪ دوﺳﺖ ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧﺪ‪...‬ﻫﺮي ﺧﻮدش را ﮐﻤﯽ ﺟﺎﺑﻪ ﺟﺎ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺑﺎ ﯾﻪ ﺧﻨﺠﺮ ﮐﻪ‬

‫ﺟﺎدوي ﺳﯿﺎه داﺷﺘﻪ‪.....‬ﯾﻪ ﺟﺎدوي ﺳﯿﺎه ﭘﯿﺸﺮﻓﺘﻪ‪...‬‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﻓﺮﯾﺎد ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﻮ ﭼﻪ ﻃﻮر زﻧﺪه ﻣﻮﻧﺪي؟‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﮐﻪ از ﺣﺮف ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ ﺷﺪت ﻧﺎراﺣﺖ ﺷﺪه ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﮑﻨﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﯽ ﻫﺮي ﺑﻤﯿﺮه؟‬
‫‪-‬ﻧﻪ‪...‬ﻧﻪ‪...‬ﻣﻨﻈﻮرم اﯾﻨﮑﻪ ‪...‬ﻣﻦ ﮐﻤﯽ دو ﻣﻮرد اﯾﻦ ﻧﻮع ﺟﺎدو ﺧﻮﻧﺪم وﻟﯽ ﺑﺮاي اﯾﻨﮑﻪ ﺟﻮاﺑﻢ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎﺷﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮم‬

‫ﮐﺘﺎﺑﺨﻮﻧﻪ‪...‬‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﺑﻪ ﻃﺮف ﺧﻮاﺑﮕﺎه دﺧﺘﺮان رﻓﺖ‪...‬‬
‫رون‪:‬ﺑﺎزم ﺷﺮوع ﺷﺪ‪...‬اﻻن ﻣﯿﺮه ﮐﺘﺎﺑﺨﻮﻧﻪ رو زﯾﺮو رو ﻣﯿﮑﻨﻪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪266‬‬


‫ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ رداي ﻣﺪرﺳﻪ از ﭘﻠﮑﺎن ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻣﺪ‪...‬‬
‫ﺧﯿﻠﯽ زود ﺑﺮ ﻣﯽ ﮔﺮدم‪...‬‬‫وﻗﺘﯽ رون و ﻫﺮي و ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺮاي ﺧﻮردن ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﺳﺮ ﻣﯿﺰ ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور رﻓﺘﻨﺪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﻢ ﭘﯿﺪاش ﺷﺪ‪...‬ﻫﺮﻣﯿﻮن‬

‫ﮐﻨﺎر رون ﻧﺸﺴﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﯽ دوﻧﺴﺘﻢ ﮐﻪ اﺷﺘﺒﺎه ﻧﮑﺮدم‪...‬ﺗﻮ ﺧﯿﻠﯽ ﺷﺎﻧﺲ اوردي ﻫﺮي‪.‬‬
‫ﺑﺎ ﺣﻮادﺛﯽ ﮐﻪ دﯾﺮوز ﺑﺮاﯾﺶ اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد ﻫﺮي ﺑﺎ ﻧﻈﺮ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻣﻮاﻓﻖ ﻧﺒﻮد‪...‬‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن آﻧﻬﺎ را ﻣﺠﺒﻮر ﮐﺮد ﺗﺎ ﺧﯿﻠﯽ زود ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ﯾﺸﺎن را ﺑﺨﻮرﻧﺪ و ﺑﻪ اﺗﺎق ﺿﺮورﯾﺎت ﺑﺮوﻧﺪ ﺗﺎ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ‬

‫ﺣﺮف آﻧﻬﺎ را ﻧﺸﻨﻮد‪....‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺟﯿﻨﯽ را ﻣﺘﻘﺎﻋﺪ ﮐﺮد ﮐﻪ ﻫﻤﺎن ﺟﺎ ﺑﻤﺎﻧﺪ و ﺑﻌﺪا ﺧﻮدش ﻫﺮ ﭼﯽ ﮐﻪ ﻻزم ﺑﺎﺷﻪ ﺑﻪ‬

‫ﺟﯿﻨﯽ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﺪ‪...‬‬

‫رون‪:‬ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮب ﻫﺮي‪...‬ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﻦ‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬اول ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﮕﻪ ﭼﯽ ﭘﯿﺪا ﮐﺮده‪....‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ رون و ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬اﯾﻦ ﯾﻪ ﻃﻠﺴﻤﻪ ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﯿﻪ‪...‬اﻓﺮاد ﮐﻤﯽ از اﯾﻦ ﻃﻠﺴﻢ آﮔﺎﻫﻨﺪ‪...‬اول ﯾﻪ‬

‫ﻣﻌﺠﻮن درﺳﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ‪،‬ﻣﻌﺠﻮﻧﯽ ﮐﻪ ﺧﻮدش ﻫﻢ ﺳﯿﺎﻫﻪ‪،‬ﺳﯿﺎه ﺗﺮﯾﻦ و ﮐﺸﻨﺪه ﺗﺮﯾﻦ ﻣﻌﺠﻮﻧﯽ ﮐﻪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل ﺳﺎﺧﺘﻪ‬
‫ﺷﺪه‪...‬درﺳﺖ ﮐﺮدن اﯾﻦ ﻣﻌﺠﻮن دو ﻣﺎه ﻃﻮل ﻣﯽ ﮐﺸﻪ و ﺑﻌﺪ از اﯾﻦ ﮐﻪ ﻣﻌﺠﻮن آﻣﺎده ﺷﺪ ﺧﻨﺠﺮ ﯾﺎ ﺷﻤﺸﯿﺮ رو‬

‫ﺑﺮاي ﯾﮏ ﻫﻔﺘﻪ داﺧﻞ ﻣﻌﺠﻮن ﻗﺮار ﻣﯽ دﻫﻨﺪ و ﺑﻌﺪ از ﯾﮏ ﻫﻔﺘﻪ اوﻧﻮ در ﻣﯿﺎرن و روش ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﻃﻠﺴﻢ اﻧﺠﺎم ﻣﯽ‬
‫دن‪...‬درﻣﺎﻧﺶ ﻫﻢ ﮐﺎر ﻫﺮ ﮐﺴﯽ ﻧﯿﺴﺖ‪....‬ﯾﻌﻨﯽ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ از ﺟﺎوي ﺳﯿﺎه و ﻣﻌﺠﻮن ﺳﺎزي ﺳﺮ در ﻧﯿﺎره ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻪ‬

‫ﮐﺎري ﺑﮑﻨﻪ‪.‬‬

‫رون ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﮐﯽ ﻧﺠﺎﺗﺖ داد ﻫﺮي؟‬
‫رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ‪.‬‬‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬اﮔﻪ دﯾﺪﯾﺶ ازش ﺗﺸﮑﺮ ﮐﻦ ﻫﺮي‪...‬اﮔﻪ اون ﻧﺒﻮد ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﻣﺮده ﺑﻮدي‪.‬‬
‫رون‪:‬ﺣﺎﻻ ﻧﻮﺑﺖ ﺗﻮﺋﻪ ‪...‬زود ﺑﺎش ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﻦ‪.‬‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪267‬‬


‫ﻫﺮي ﺗﻤﺎم ﻣﺎﺟﺮا را از اول ﺗﺎ اﺧﺮ ﺑﺮاﯾﺸﺎن ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﺮد‪...‬رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ دﻫﺎن ﺑﺎز ﺑﻪ ﺣﺮﻓﻬﺎي ﻫﺮي ﮔﻮش ﻣﯽ‬

‫دادﻧﺪ و ﺑﻌﺪ از ﺗﻤﺎم ﺷﺪن ﺣﺮﻓﻬﺎي ﻫﺮي ﻫﺮﻣﯿﻮن آب دﻫﺎﻧﺶ را ﻗﻮرت داد و ﮔﻔﺖ‪:‬اﻧﮕﺎر زﯾﺎد ﺷﺎﻧﺲ‬
‫ﻧﯿﻮردي‪...‬درﺳﺘﻪ؟‬

‫آره‪...‬ﭼﻨﺪ ﺑﺎر ﻧﺰدﯾﮏ ﺑﻮد ﺑﻤﯿﺮم‪...‬وﻟﺪﻣﻮرت ﺧﯿﻠﯽ زرﻧﮕﻪ‪.‬‬‫رون‪:‬ﮐﯽ ﻧﺎﺑﻮدش ﻣﯽ ﮐﻨﯿﺪ؟‬
‫ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ‪...‬ﻓﮑﺮ ﻧﮑﻨﻢ رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ ﺑﻬﻢ اﺟﺎزه ﺑﺪه‪...‬ﻣﯿﮕﻪ ﻫﻨﻮز آﻣﺎده ﻧﯿﺴﺘﻢ‪.‬‬‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ اون ﻣﻌﺠﻮن رو درﺳﺖ ﮐﻨﯽ ﻫﺮﻣﯿﻮن؟‬
‫‪-‬دﯾﻮوﻧﻪ ﺷﺪي ﻫﺮي؟درﺳﺖ ﮐﺮدن اون ﻣﻌﺠﻮن ﮐﺎر ﻣﻦ ﯾﺎ ﺗﻮ ﻧﯿﺴﺖ‪...‬در ﺿﻤﻦ ﻫﯿﭻ ﺟﺎ دﺳﺘﻮر اﻟﻌﻤﻞ ﺳﺎﺧﺘﺸﻮ‬

‫ﻧﻨﻮﺷﺘﻪ‪.‬‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﯾﻢ ﮐﻼس وردﻫﺎي ﺟﺎدوﯾﯽ ‪...‬زود ﺑﺎﺷﯿﺪ‪.‬‬
‫در راه ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﺎﻏﺬي رو از ﺟﯿﺒﺶ در اورد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﻮن ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﮐﻼس دﻓﺎع در ﺑﺮاﺑﺮ ﺟﺎدوي ﺳﯿﺎه ﺗﻐﯿﯿﺮ‬

‫ﮐﺮده ‪،‬زﻣﺎن ﮐﻼﺳﺎت ﻫﻢ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﮐﺮده‪.‬‬

‫ﻫﺮي ﮐﺎﻏﺬ را ﮔﺮﻓﺖ و ﺧﻮﻧﺪ‪:‬ﭼﻮن از اﯾﻦ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ﮐﻼس دﻓﺎع در ﺑﺮاﺑﺮ ﺟﺎدوي ﺳﯿﺎه دوﺷﻨﺒﻪ ﻫﺎ از ﺳﺎﻋﺖ ‪ 9‬ﺗﺎ‬

‫‪ 11/45‬ﺑﺮ ﮔﺰار ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺷﻤﺎ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﯾﺎﻓﺘﻪ اﺳﺖ‪...‬‬
‫ﯾﮏ ﺷﻨﺒﻪ ﻫﺎ‬

‫‪9‬ﺗﺎ ‪11‬‬

‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‬

‫ﯾﮏ ﺷﻨﺒﻪ ﻫﺎ‬

‫‪ 15‬ﺗﺎ ‪17‬‬

‫ﻣﻮدي‬

‫دو ﺷﻨﺒﻪ ﻫﺎ‬

‫‪12‬ﺗﺎ ‪1‬‬

‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‬

‫دوﺷﻨﺒﻪ ﻫﺎ‬

‫‪ 17‬ﺗﺎ ‪18‬‬

‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‬

‫ﻫﺮي آﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬اﻧﮕﺎر اﺳﺘﺮاﺣﺘﯽ در ﮐﺎر ﻧﯿﺴﺖ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬اﯾﻨﺎ ﺑﺮاي ﺧﻮدﺗﻪ ﻫﺮي‪.‬‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪268‬‬


‫رون‪:‬ﻣﯽ ﺧﻮان ﺑﺮاي ﺳﺎل اول ﺗﺎ ﺳﻮم ﮐﻼس اﺿﺎﻓﯽ ﺑﺰارن‪...‬ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ دﻟﯿﻞ ﻫﺮ ﭼﻬﺎر ﺳﺎﻋﺖ رو ﺻﺒﺢ دارﯾﻢ و‬

‫ﺑﻌﺪ از ﻧﻬﺎر ﻫﻢ ﮐﻪ ﯾﮏ ﺳﺎﻋﺖ ﺑﯽ ﮐﺎر ﺑﻮدﯾﻢ ﺑﺎ ﮐﻼس ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺷﮑﻞ ﭘﺮ ﺷﺪ‪....‬ﻫﻤﻪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺷﺎﮐﯽ ﺷﺪه ﺑﻮدن‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺣﺎل زﺧﻤﯽ ﻫﺎ ﭼﻪ ﻃﻮره؟دﯾﻦ و ﺳﻮزان ﭼﻪ ﻃﻮرن؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﺣﺎﻟﺸﻮن ﺧﻮﺑﻪ‪...‬ﻓﺮدا ﻣﺮﺧﺺ ﻣﯿﺸﻦ‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﻧﻔﺲ راﺣﺘﯽ ﮐﺸﯿﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﻮﺑﻪ‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ از ﮐﻼس ووردﻫﺎي ﺟﺎدوﯾﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﮐﻼس دﻓﺎع در ﺑﺮاﺑﺮ ﺟﺎدوي‬

‫ﺳﯿﺎه ﻣﯽ رﻓﺘﻦ‪...‬ﻃﯽ اﯾﻦ ﭼﻨﺪ ﻫﻔﺘﻪ اي ﮐﻪ از ﺷﺮوع ﮐﻼس ﻫﺎ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮد ﻫﻤﻪ داﻧﺶ آﻣﻮزان ﺗﻮﻧﺴﺘﻪ ﺑﻮدن‬

‫ﭘﺎﺗﺮﻧﻮس ﺑﺴﺎزن و ﻗﺮار ﺑﻮد ﺑﻌﺪ از اﯾﻦ روي اﻓﺴﻮن ﺑﯽ ﮐﻼم ﺗﻤﺮﯾﻦ ﺑﯿﺸﺘﺮي ﮐﻨﻨﺪ‪...‬‬

‫ﻣﺎﻟﻔﻮي ﺑﺎ دﯾﺪن ﻫﺮي ﭘﻮزﺧﻨﺪي زد و ﺑﺎ ﻃﻌﻨﻪ اي ﮐﻪ ﺑﻪ رون زد ﺟﻠﻮﺗﺮ از اوﻧﻬﺎ وارد ﮐﻼس ﺷﺪ‪...‬‬
‫رون‪:‬ﭼﯽ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟‬
‫ﻣﺎﻟﻔﻮي ﺑﺎ ﻓﺮﯾﺎد رون ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﺘﻪ وﯾﺰﻟﯽ؟ﺑﺎ ﺧﻮن ﻟﺠﻨﯽ ﻣﺸﮑﻞ داري ﭼﺮا ﺳﺮ ﻣﻦ داد ﻣﯽ زﻧﯽ‪...‬‬
‫ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺟﻠﻮي رون و ﻫﺮي را ﺑﮕﯿﺮد ﻫﺮ دو ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﺎﻟﻔﻮي ﻫﺠﻮم ﺑﺮدن‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﻧﻪ‪...‬رون !ﻫﺮي !‬
‫ﻫﺮي ﭼﻮب دﺳﺘﯽ اش را ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪه ﺑﻮد و ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﻃﻠﺴﻤﯽ را ﺑﻪ ﻃﺮف ﻣﺎﻟﻔﻮي ﺑﻔﺮﺳﺘﺪ‪...‬اﻣﺎ رون‬

‫زودﺗﺮ از او ﻣﺸﺘﯽ را ﺑﻪ ﺻﻮرت ﻣﺎﻟﻔﻮي زده ﺑﻮد‪....‬ﻧﻮﯾﻞ و ﺳﯿﻤﻮس رون را ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ و او را ﻋﻘﺐ ﮐﺸﯿﺪﻧﺪ ‪...‬‬
‫اﮐﺴﭙﻠﯿﺎرﻣﻮس!‬‫ﻫﺮي ﻫﻨﻮز ﻃﻠﺴﻢ را ﺗﻤﺎم ﻧﮑﺮده ﺑﻮد ﮐﻪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ از دﺳﺘﺎﻧﺶ ﺧﺎرج ﺷﺪ‪...‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﻤﻪ ﺑﺮﯾﻦ داﺧﻞ‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪269‬‬


‫ﻣﺎﻟﻔﻮي ﺑﺎ ﮐﻤﮏ ﮐﺮاب و ﮔﻮﯾﻞ از روي زﻣﯿﻦ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺧﻮن ﺑﯿﻨﯽ اش را ﺗﻤﯿﺰ ﻣﯽ ﮐﺮد ﻧﮕﺎه‬

‫ﺧﺼﻤﺎﻧﻪ اي ﺑﻪ رون و ﻫﺮي ﮐﺮد و ﺑﻪ ﮐﻼس رﻓﺖ‪ ...‬ﻫﺮي ﻫﻢ ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﻧﻔﺮت ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﻫﻤﺮاه ﻫﺮﻣﯿﻮن و‬
‫رون ﺳﺮ ﻣﯿﺰﺷﺎن ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ‪...‬‬

‫داﻣﺒﻠﺪور در ﮐﻼس را ﺑﺴﺖ‪...‬ﻫﻤﻪ ﺳﮑﻮت ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ و ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺻﺤﺒﺖ داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻮدن‪...‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻪ وﺳﻂ ﮐﻼس رﻓﺖ و ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪:‬ازﺗﻮن ﻧﺎﻣﯿﺪ ﺷﺪم آﻗﺎي ﭘﺎﺗﺮ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺳﺮش را ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ‪...‬‬
‫و ﻫﻤﯿﻦ ﻃﻮر ﺷﻤﺎ آﻗﺎي وﯾﺰﻟﯽ‪.‬‬‫ﻫﺮي ﺳﺮش را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬وﻟﯽ ﺷﻤﺎ ﻧﺸﻨﯿﺪﯾﻦ ﮐﻪ اون ﭼﯽ ﮔﻔﺖ ﭘﺮﻓﺴﻮر؟‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ ﻫﺮﭼﯽ ﮐﻪ ﻻزم ﺑﻮد دﯾﺪم‪...‬‬
‫رون ﺑﺎ ﺷﺠﺎﻋﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﺮي درﺳﺖ ﻣﯿﮕﻪ‪...‬اﮔﻪ ﺷﻤﺎ ﺑﻮدﯾﻦ‪...‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﺣﺮف رون رو ﻗﻄﻊ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻌﺪ از ﮐﻼس ﺑﺎ ﻫﻢ ﺣﺮف ﻣﯽ زﻧﯿﻢ‪...‬اﻣﺎ ﻓﻌﻼ از ﻫﺮ ﮐﺪوﻣﺘﻮن ‪20‬‬

‫اﻣﺘﯿﺎز ﮐﻢ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ‪.‬‬

‫داﻣﺒﻠﺪور ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻫﺮي را ﭘﺲ داد و ﮔﻔﺖ‪:‬اﻣﺮوز ﻣﯽ ﺧﻮاﯾﻢ روي ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎي ﺑﯽ ﮐﻼم ﺗﻤﺮﯾﻦ‬

‫ﮐﻨﯿﻢ‪...‬ﭘﺎرﺳﺎل ﺗﻤﺮﯾﻨﺎﺗﯽ داﺷﺘﯿﺪ و اﻣﺴﺎل ﻣﯽ ﺧﻮاﯾﻢ اوﻧﻬﺎ رو ﺗﮑﻤﯿﻞ ﮐﻨﯿﻢ و ﺗﺎ ﭘﺎﯾﺎن ﮐﻼس ﺑﺎﯾﺪ ﻫﻤﺘﻮن ﺑﺘﻮﻧﯿﺪ‬

‫ﺣﺪاﻗﻞ ﯾﮏ ﻃﻠﺴﻢ رو ﺑﯽ ﮐﻼم اﺟﺮا ﮐﻨﯿﺪ‪...‬وﮔﺮﻧﻪ از ﮔﺮوﻫﺘﻮن اﻣﺘﯿﺎز ﮐﻢ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ‪...‬‬

‫ﻫﻤﻪ ﺑﻪ ﮔﺮوه ﻫﺎي دو ﺗﺎﯾﯽ ﺗﻘﺴﯿﻢ ﺷﺪﻧﺪ‪...‬اﻋﻀﺎي اﻟﻒ دال اون ﻗﺪر ﺗﻤﺮﯾﻦ ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﺴﺘﻨﺪ ﺑﯿﺸﺘﺮ‬

‫ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎ رو ﺑﺪون ﮐﻼم اﺟﺮا ﮐﻨﻨﺪ ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﻫﯿﭻ ﻣﺸﮑﻠﯽ ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ‪...‬اوﻧﺎ ﺗﻮﻧﺴﺘﻦ ‪ 40‬اﻣﺘﯿﺎز از دﺳﺖ رﻓﺘﻪ ﺷﺎن را‬

‫ﺧﯿﻠﯽ زود ﭘﺲ ﺑﮕﯿﺮن ﮐﻪ ﻫﺮي از اﯾﻦ ﺑﺎﺑﺖ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺑﻮد‪...‬ﺑﻌﺪ از ﺗﻤﺎم ﺷﺪن ﮐﻼس رون و ﻫﺮي ﻣﺠﺒﻮر ﺷﺪن در‬
‫ﮐﻼس ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ ﺑﻪ ﺳﺮزﻧﺶ ﻫﺎي داﻣﺒﻠﺪور ﮔﻮش دﻫﻨﺪ‪...‬‬

‫‪-‬دﻓﻌﻪ ﻗﺒﻞ ﺑﻬﺖ اﺧﻄﺎر داده ﺑﻮدم ﻫﺮي‪....‬ﺗﻮ ﺑﻬﻢ ﻗﻮل دادي ﮐﻪ دﯾﮕﻪ اﯾﻦ ﮐﺎر رو ﻧﮑﻨﯽ‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪270‬‬


‫‪-‬اﻣﺎ ﭘﺮﻓﺴﻮر‪...‬ﺷﻤﺎ ﺑﻪ ﺟﺎي اﯾﻨﮑﻪ ﻣﺎﻟﻔﻮي رو ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺣﺮﻓﺶ ﺑﺎزﺧﻮاﺳﺖ ﮐﻨﯿﺪ دارﯾﻦ ﻣﺎ رو ﺳﺮزﻧﺶ ﻣﯽ‬

‫ﮐﻨﯿﺪ‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﻓﻬﻤﯿﺪ ﮐﻪ زﯾﺎده روي ﮐﺮده ‪..‬ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﺎ ﯾﮏ اﺳﺘﺎد اﯾﻦ ﻃﻮر ﺣﺮف ﻣﯽ زد‪...‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ‬

‫ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻌﺬرت ﻣﯽ ﺧﻮام ﻗﺮﺑﺎن‪ ...‬ﻧﻔﻬﻤﯿﺪم ﭼﯽ ﮔﻔﺘﻢ‪.‬‬

‫رون ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬اون ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺗﻮﻫﯿﻦ ﮐﺮد ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻫﻤﯿﻦ ﻣﻦ و ﻫﺮي ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺷﺪﯾﻢ ‪...‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﻧﮕﺎه دﻗﯿﻘﯽ ﺑﻪ ﻫﺮي و رون ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬وﻟﯽ اﯾﻦ ﺑﺎﻋﺚ ﻧﻤﯿﺸﻪ ﺑﻬﺶ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﻨﯿﺪ‪...‬ﻣﻦ ازﺗﻮن ﻧﺎﻣﯿﺪ‬

‫ﺷﺪم ‪...‬ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ ﺗﻮ ﻫﺮي‪...‬ﻧﺒﺎﯾﺪ زﯾﺮ ﻗﻮﻟﯽ ﻣﯽ زدي‪...‬‬
‫‪-‬ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ ﻗﺮﺑﺎن‪...‬‬

‫‪-‬آﻗﺎي وﯾﺰﻟﯽ آﺧﺮ ﻫﻔﺘﻪ ﻫﺎ ﺳﺎﻋﺖ ‪ 12‬ﻇﻬﺮ ﻣﻨﺘﻈﺮﺗﻮن ﻫﺴﺘﻢ‪...‬او ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪...‬و ﺗﻮ ﻫﺮي‪...‬ﻣﻦ اﯾﻦ ﺟﺮﯾﺎن‬

‫را ﺑﻪ ﭘﺮﻓﺴﻮر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ﻣﯽ ﮔﻢ ﺗﺎ اﯾﺸﻮن ﺗﻨﺒﯿﻪ ﻣﻨﺎﺳﺒﯽ ﺑﺮات در ﻧﻈﺮ ﺑﮕﯿﺮن‪...‬ﺷﺎﻧﺲ آوردي ﮐﻪ ﻗﺒﻞ از ﻃﻠﺴﻢ‬

‫ﮐﺮدن ﺟﻠﻮﺗﻮ ﮔﺮﻓﺘﻢ وﮔﺮﻧﻪ از ﻣﺪرﺳﻪ اﺧﺮاج ﻣﯿﺸﺪي‪...‬ﺣﺎﻻ ﺑﺮﯾﺪ‪.‬‬

‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ ﺑﻪ ﻃﺮف اﺗﺎق ﺿﺮورﯾﺎت رﻓﺖ‪...‬دو دﻗﯿﻘﻪ از زﻣﺎن ﮐﻼﺳﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻟﻮﭘﯿﻦ داﺷﺖ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮد‪...‬ﻫﺮي‬

‫در را ﺑﺎز ﮐﺮد و وارد ﺷﺪ‪ ...‬در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ از ﺷﺪت دوﯾﺪن ﻧﻔﺲ ﻧﻔﺲ ﻣﯿﺰد ﺑﺮﯾﺪه ﺑﺮﯾﺪه ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ‪ ...‬ﭘﺮﻓﺴﻮر‪...‬‬

‫ﮐﻪ دﯾﺮ ‪...‬اوﻣﺪم‪.‬‬

‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪي ﮔﻔﺖ‪:‬اﺷﮑﺎﻟﯽ ﻧﺪاره‪...‬زﯾﺎد دﯾﺮ ﻧﮑﺮدي‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﮐﻪ روي ﺻﻨﺪﻟﯽ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﺻﻨﺪﻟﯽ را ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﯽ ﺧﻮام اون ﭼﻪ رو ﮐﻪ ﺗﻮ اﯾﻦ‬

‫ﻫﻤﻪ ﺳﺎل ﯾﺎد ﮔﺮﻓﺘﻢ ﺑﻬﺖ ﯾﺎد ﺑﺪم ﻫﺮي‪...‬ﺷﺎﯾﺪ ﺳﺨﺖ ﺑﺎﺷﻪ وﻟﯽ ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﯾﺎد ﺑﮕﯿﺮي‪...‬ﻣﻦ و ﻣﻮدي‬
‫درس ﻫﺎﻣﻮن رو از ﻫﻢ ﺟﺪا ﮐﺮدﯾﻢ‪....‬ﻣﻦ ﻃﺮز دوﺋﻞ ﮐﺮدن و اﺳﺘﻔﺎده از ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎي ﺗﺮﮐﯿﺒﯽ و ﺳﺎﺧﺘﻦ ﺳﭙﺮﻫﺎ رو‬

‫ﺑﻬﺖ ﯾﺎد ﻣﯽ دم ‪....‬و ﻣﻮدي ﻫﻢ ﺟﺎدوي ﺳﯿﺎه و ﻧﻮع ﺧﺎﺻﯽ از ﺳﭙﺮﻫﺎي دﻓﺎﻋﯽ و ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎي ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﯽ‪.‬‬
‫‪-‬اﻣﺎ ﭘﺮﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪور داره ﺑﻬﻢ ﺟﺎدوي ﺳﯿﺎه ﯾﺎد ﻣﯿﺪه‪.‬‬

‫‪-‬ﺟﺎدوي ﺳﯿﺎه ﺧﯿﻠﯽ وﺳﯿﻌﻪ ﻫﺮي‪...‬داﺧﻞ ﺟﺎدوي ﺳﯿﺎه ﻫﻢ ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎﯾﯽ وﺟﻮد داره ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ اون ﻫﺎ رو از ﻫﻢ‬

‫ﺟﺪا ﮐﺮد‪...‬اﺑﺮﻓﻮرث ﯾﮏ ﻗﺴﺖ و ﻣﻮدي ﻫﻢ ﻗﺴﻤﺖ دﯾﮕﻪ اي از ﺟﺎدوي ﺳﯿﺎه رو ﯾﺎدت ﻣﯿﺪن‪...‬ﺑﻌﺪا ﺧﻮدت ﻣﺘﻮﺟﻪ‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪271‬‬


‫ﻣﯿﺸﯽ‪.....‬ﺣﺎﻻ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﺗﻮ ﺑﺰار ﮔﻮﺷﻪ اي و ﻓﻘﻂ ﯾﮏ ﻗﻠﻢ و ﮐﺎﻏﺬ رو دم دﺳﺘﺖ ﺑﺬار ﺗﺎ ﺑﺘﻮﻧﯽ ﻫﺮ ﭼﯽ ﻣﯽ ﮔﻢ‬
‫ﯾﺎدداﺷﺖ ﮐﻨﯽ ‪.‬‬

‫ﻫﺮي ﮐﯿﻔﺶ را ﮔﻮﺷﻪ اي ﮔﺬاﺷﺖ و ﻗﻠﻢ و ﮐﺎﻏﺬ را ﻧﯿﺰ روي ﮐﯿﻔﺶ ﻗﺮار داد و ﺑﺮﮔﺸﺖ و رو ﺑﻪ روي ﻟﻮﭘﯿﻦ‬

‫اﯾﺴﺘﺎد‪...‬‬

‫‪-‬اول از ﺳﭙﺮﻫﺎي دﻓﺎﻋﯽ ﺷﺮوع ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ‪....‬ﺳﺎﺧﺘﻦ ﺳﭙﺮ در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎ ﺑﺨﺼﻮص ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎي ﺳﯿﺎه ﺧﯿﻠﯽ‬

‫ﻣﻬﻤﻪ ‪....‬ﭼﻮن ﺳﭙﺮ ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎي ﻣﻌﻤﻮﻟﯽ ﺑﺎ ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎي ﺳﯿﺎه ﻓﺮق ﻣﯽ ﮐﻨﻪ و ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮاﺳﺎس رﻧﮓ و ﻧﻮع ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎ‬
‫ﺳﭙﺮت رو اﻧﺘﺨﺎب ﮐﻨﯽ‪...‬ﭼﻮﺑﺖ رو درﺑﯿﺎر و ﯾﻪ ﻃﻠﺴﻢ ﺳﯿﺎه ﺑﻪ ﻃﺮﻓﻢ ﺑﻔﺮﺳﺖ‪....‬‬

‫ﻫﺮي ﭼﻮﺑﺶ را ﺑﯿﺮون آورد و ﯾﮑﯽ از ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎي ﺷﺎﻫﺰاده رو ﻓﺮﺳﺘﺎد‪.‬ﻃﻠﺴﻢ ﺳﯿﺎه رﻧﮓ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻪ ﻃﺮف‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ رﻓﺖ ‪....‬او ﺳﭙﺮي ﻃﻼﯾﯽ رﻧﮓ در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺧﻮدش ﺳﺎﺧﺖ و ﻃﻠﺴﻢ ﺑﺎ ﺑﺮﺧﻮرد ﺑﻪ آن از ﺑﯿﻦ رﻓﺖ‪...‬‬
‫ﺑﻬﺘﺮه اﯾﻦ ﭼﯿﺰا رو ﮐﻪ ﻣﯽ ﮔﻢ ﯾﺎدداﺷﺖ ﮐﻨﯽ‪....‬‬‫ﻫﺮي ﻗﻠﻢ و ﮐﺎﻏﺬش را ﺑﺮداﺷﺖ و ﻣﺸﻐﻮل ﻧﻮﺷﺘﻦ ﺣﺮﻓﻬﺎي ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺷﺪ‪..‬‬
‫‪.....-‬ﺑﺎﯾﺪ اﯾﻨﻮ ﺑﺪوﻧﯽ ﮐﻪ ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎي ﺳﯿﺎه ‪ 4‬رﻧﮓ دارن‪...‬ﯾﻌﻨﯽ ﻫﺮ ﺟﻮر ﻃﻠﺴﻢ ﺳﯿﺎﻫﯽ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﻪ ﯾﮑﯽ از اﯾﻦ‬

‫رﻧﮕﻬﺎ را ﺧﻮاﻫﺪ داﺷﺖ‪...‬ﺳﯿﺎه‪،‬آﺑﯽ ﺗﯿﺮه‪،‬ﻗﻬﻮه اي ﺗﯿﺮه و ﺑﻨﻔﺶ‪...‬ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺪوم از اﯾﻦ ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎ ﺳﭙﺮ ﻣﺨﺼﻮص‬

‫ﺧﻮدﺷﻮن رو دارن‪...‬ﺳﭙﺮﻫﺎي ﻃﻼﯾﯽ رﻧﮓ در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎي ﺳﯿﺎه ﮐﻪ وردش اﯾﻨﻪ اﺳﺘﺎﻟﺘﻮ ﺷﯿﻠﺘﻮ‪....‬ﺳﭙﺮﻫﺎي آﺑﯽ‬

‫در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎي ﻗﻬﻮه اي ﺗﯿﺮه ﮐﻪ وردش اﯾﻨﻪ اوﻟﯿﻤﯿﻨﺘﻮ ﺷﯿﻠﺘﻮ‪.....‬ﺳﭙﺮﻫﺎي ﻧﻘﺮه اي در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎي ﺑﻨﻔﺶ‬

‫ﮐﻪ وردش اﯾﻨﻪ ﻟﯿﺎﺗﻨﻤﻮ ﺷﯿﻠﺘﻮ و ﺳﭙﺮﻫﺎي زرد در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎي آﺑﯽ روﺷﻦ ﮐﻪ وردش اﯾﻨﻪ ﮐﯿﻠﯿﻨﯿﺎرو‬
‫ﺷﯿﻠﺘﻮ‪....‬ﺣﺎﻻ اوﻧﺎ رو ﮐﻨﺎر ﺑﺬار ﺗﺎ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﮐﻨﯿﻢ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﭼﻮﺑﺶ را ﺗﮑﺎن داد‪:‬اﺳﺘﺎﻟﺘﻮ ﺷﯿﻠﺘﻮ!‬
‫ﺳﭙﺮ ﻃﻼﯾﯽ رﻧﮓ دوﺑﺎره ﺟﻠﻮﯾﺶ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ‪...‬‬
‫ﻫﺮﭼﻪ ﺳﭙﺮ ﻗﻮي ﺗﺮ ﺑﺎﺷﻪ درﺧﺸﺶ و ﺷﻔﺎﻓﯿﺘﺶ ﺑﯿﺸﺘﺮه‪....‬‬‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﭼﻮﺑﺶ را ﺗﮑﺎن داد و ﻃﻠﺴﻢ ﻗﻄﻊ ﺷﺪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪272‬‬


‫اﻣﺘﺤﺎن ﮐﻦ ﻫﺮي‪...‬‬‫ﻫﺮي ﭼﻮﺑﺶ را ﺑﺎﻻ آورد‪:‬اﺳﺘﺎﻟﺘﻮ ﺷﯿﻠﺘﻮ!‬
‫وﻗﺘﯽ اﺗﻔﺎﻗﯽ ﻧﯿﻔﺘﺎد ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻟﺒﺨﻨﺪي زد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﻤﯿﺸﻪ ﮐﻪ ﭼﻮﺑﺖ رو ﺑﻠﻨﺪ ﮐﻨﯽ و ﻫﻤﯿﻦ ﻃﻮري اﻓﺴﻮن رو‬

‫ﺑﮕﯽ‪...‬ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐﻨﯽ‪...‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺨﻮاي ﺗﺎ ﺳﭙﺮ درﺳﺖ ﺑﺸﻪ‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﺗﻤﺎم ﺣﻮاﺳﺶ را ﺟﻤﻊ ﮐﺮد و دوﺑﺎره اﻣﺘﺤﺎن ﮐﺮد‪....‬اﻣﺎ ﺑﺎز ﻫﻢ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺖ‪....‬ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ ﺑﺎر ﺑﻼﺧﺮه‬

‫ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﻪ ﺻﻮرت ﺟﺰﺋﯽ و ﺑﺮاي ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺳﭙﺮ را ﺑﺴﺎزد‪....‬ﺑﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﺗﺎ ﯾﮏ ﺳﺎﻋﺖ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﮐﺮده ﺑﻮد وﻟﯽ ﻫﻨﻮز‬

‫ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﯾﮑﯽ از ﺳﭙﺮﻫﺎ را ﺑﺴﺎز‪...‬‬

‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬ﺳﺎﺧﺘﻦ اﯾﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﺳﭙﺮﻫﺎ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﻣﯽ ﺧﻮاد ﻫﺮي‪...‬ﯾﮑﯽ دو ﺳﺎﻋﺖ ﮐﺎﻓﯽ ﻧﯿﺴﺖ‪....‬ﺳﺎﻋﺖ ‪ 4‬ﺑﻌﺪ ازﻇﻬﺮ‬

‫ﻣﻨﺘﻈﺮﺗﻢ ﻫﺮي‪.‬‬

‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﺷﺪت اﺣﺴﺎس ﺧﺴﺘﮕﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد‪...‬درد زﺧﻤﺶ ﮐﻼﻓﺶ ﮐﺮده ﺑﻮد‪...‬از زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ رون ﺿﺮﺑﻪ زده ﺑﻮد‬

‫دردش ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد و ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ دﻟﯿﻞ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ اون ﻃﻮر ﮐﻪ ﺧﻮدش ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﮐﺎر ﮐﻨﺪ‪...‬ﺣﺎﻟﺶ ﻫﻨﻮز‬

‫ﮐﺎﻣﻼ ﺧﻮب ﻧﺸﺪه ﺑﻮد ﺗﺎ ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎي ﻗﻮي را اﻧﺠﺎم دﻫﺪ‪....‬ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺟﺎدوي ﺳﯿﺎﻫﯽ ﮐﻪ در ﺧﻨﺠﺮ ﺑﻮد‬

‫ﻧﯿﺮوﯾﺶ را از دﺳﺖ داده ﺑﻮد‪....‬‬

‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ﺳﻔﯿﺪ و ﻋﺮق ﮐﺮده ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ ﻫﺮي؟‬
‫ﺧﻮﺑﻢ‪...‬‬‫‪-‬وﻟﯽ ﻣﻦ اﯾﻦ ﻃﻮر ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻢ‪...‬ﻣﻦ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﻮدم ﺗﻮ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﺗﺎ ﯾﮏ ﺳﺎﻋﺖ ﯾﮑﯽ از اﯾﻦ ﺳﭙﺮﻫﺎ رو‬

‫ﺑﺴﺎزي‪...‬اﻣﺎ ﺗﻮ ﻫﻨﻮز ﻧﺘﻮﻧﺴﺘﯽ‪...‬و اﯾﻦ ﺑﺮام ﺟﺎي ﺗﻌﺠﺐ داره‪...‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻪ دﻗﺖ ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و اداﻣﻪ‬
‫داد‪:‬ﻣﺸﮑﻠﯽ ﮐﻪ ﻧﺪاري؟‬
‫ﻫﺮي ﺑﻪ آراﻣﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ ﻣﺸﮑﻠﯽ ﻧﺪارم‪....‬اﮔﻪ ﻓﮑﺮ ﮐﺮدﯾﻦ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻓﻬﻤﯿﺪن راﺑﻄﻢ ﺑﺎ وﻟﺪﻣﻮرت اﯾﻦ ﻃﻮر‬

‫ﺷﺪم اﺷﺘﺒﺎه ﻣﯽ ﮐﻨﯿﺪ‪...‬‬

‫‪-‬ﻧﻪ ﻫﺮي‪...‬ﻣﻦ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ اﯾﻦ ﻓﮑﺮ رو ﻧﮑﺮدم و ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻢ‪....‬ﻣﻦ ﺗﻮ رو ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮب ﻣﯿﺸﻨﺎﺳﻢ و ﻣﯽ دوﻧﻢ ﺑﺮاي‬

‫ﻧﺎﺑﻮدي وﻟﺪﻣﻮرت ﻫﺮ ﮐﺎري ﮐﻪ ﺑﺘﻮﻧﯽ اﻧﺠﺎم ﻣﯽ دي‪...‬ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﮐﻪ اون ﻧﺴﺒﺘﯽ ﺑﺎﻫﺎت داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪273‬‬


‫ﻫﺮي ﻟﺒﺨﻨﺪي زد و از اﺗﺎق ﺿﺮورﯾﺎت ﺧﺎرج ﺷﺪ‪...‬ﺑﺎ ﺧﻮدش ﻓﮑﺮ ﮐﺮد ﺷﺎﯾﺪ ﮐﻤﯽ ﻏﺬا و ﻧﻮﺷﯿﺪﻧﯽ ﺣﺎﻟﺶ رو‬

‫ﺟﺎ ﺑﯿﺎره‪...‬رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن را در ﺗﺎﻻر ﭘﯿﺪا ﮐﺮد و ﮐﻨﺎرﺷﺎن ﻧﺸﺴﺖ‪....‬‬
‫رون ‪:‬ﻗﯿﺎﻓﺖ اﻓﺘﻀﺎﺣﻪ‪.‬‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻟﯿﻮاﻧﯽ از ﻧﻮﺷﯿﺪﻧﯽ را ﺑﻪ دﺳﺖ ﻫﺮي داد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اون ﺧﻨﺠﺮه‪...‬ﺗﺎ ﭼﻨﺪ روز اﺣﺴﺎس ﺿﻌﻒ‬

‫ﻣﯽ ﮐﻨﯽ‪...‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﻪ ﺧﻮدت ﺑﺮﺳﯽ‪.‬‬

‫ﻫﺮي ﻧﻮﺷﯿﺪﻧﯽ را ﯾﮑﺠﺎ ﺳﺮ ﮐﺸﯿﺪ‪...‬رون ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﻧﻔﺲ ﻫﻢ ﺑﮑﺸﯽ‪...‬‬
‫آﻧﻬﺎ ﻏﺬاﯾﺸﺎن را در ﺳﮑﻮت ﺧﻮردﻧﺪ و ﻓﻘﻂ ﭼﻨﺪ ﺑﺎر ﻧﻮﯾﻞ و دﯾﻦ از ﻫﺮي ﭘﺮﺳﯿﺪﻧﺪ ﮐﻪ آﯾﺎ ﺣﺎﻟﺶ ﺧﻮب اﺳﺖ‬

‫ﯾﺎ ﻧﻪ‪....‬ﻫﺮي ﺑﻌﺪ از ﮐﻼس ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺷﮑﻞ دوﺑﺎره ﺑﻪ اﺗﺎق ﺿﺮورﯾﺎت رﻓﺖ و ﻣﺸﻐﻮل ﺗﻤﺮﯾﻦ ﺑﺎ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺷﺪ‪...‬ﻫﺮي ﺗﺎ‬

‫ﭘﺎﯾﺎن ﮐﻼس ﺗﻮﻧﺴﺘﻪ ﺑﻮد دو ﺗﺎ از ﺳﭙﺮﻫﺎ را ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﺑﺴﺎزد و از اﯾﻦ ﺑﺎﺑﺖ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺑﻮد‪....‬وﻗﺘﯽ ﻫﺮي ﺧﻮاﺳﺖ از‬
‫اﺗﺎق ﺿﺮورﯾﺎت ﺑﯿﺮون ﺑﺮود ﻟﻮﭘﯿﻦ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﯾﻢ دﻓﺘﺮ ﻣﺪﯾﺮ‪...‬ﺑﺎﯾﺪ در ﻣﻮرد ﻣﻄﺎﻟﺒﯽ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﯿﻢ‪.‬‬

‫ﻫﻤﻮن ﻃﻮر ﮐﻪ ﻫﺮي ﺣﺪس زده ﺑﻮد ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ و داﻣﺒﻠﺪور در دﻓﺘﺮ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ‪ ....‬ﺑﺎ ورود آﻧﻬﺎ‬

‫ﺻﺤﺒﺘﺸﺎن را ﻗﻄﻊ ﮐﺮدﻧﺪ‪....‬‬

‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ و ﺑﺎ ﭼﺸﻤﻬﺎي ﭘﺮ از ﺧﺸﻢ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮدم‬

‫ﺗﻨﺒﯿﻪ ﭘﺮﻓﺴﻮر اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺮات ﻣﻮﺛﺮ واﻗﻊ ﺑﺸﻪ ﺗﺎ دﯾﮕﻪ اﯾﻦ ﮐﺎر رو ﻧﮑﻨﯽ‪...‬‬

‫داﻣﺒﻠﺪور‪:‬ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﭘﺮﻓﺴﻮر اﺳﻨﯿﭗ ﺑﮕﯿﻢ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺎت ﺗﻨﺒﯿﻪ ﻫﺮي اﺿﺎﻓﻪ ﮐﻨﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬اﺷﺘﺒﺎه ﮐﺮدم ﻣﯽ دوﻧﻢ‪....‬ﺣﺎﺿﺮم ﺗﻨﺒﯿﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮي از اون ﭼﻪ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺑﺮام در ﻧﻈﺮ ﻣﯽ‬

‫ﮔﯿﺮﯾﻦ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ اﻣﺎ ﻓﻘﻂ اﺳﻨﯿﭗ ﻧﺒﺎﺷﻪ‪...‬ﺧﻮاﻫﺶ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ‪.‬‬

‫ﻫﺮي اﻣﯿﺪوار ﺑﻮد در اﯾﻦ ﺑﺎره ﺑﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﭼﯿﺰي ﻧﮕﻦ‪...‬ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﻮد اﯾﻦ ﺑﺎر اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻪ ﺳﺎدﮔﯽ از اﺷﺘﺒﺎﻫﺶ ﻧﻤﯽ‬

‫ﮔﺬﺷﺖ‪....‬‬

‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ‪:‬ﻣﻦ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ اﮔﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﺗﻨﺒﯿﻪ ﮐﻨﻨﺪه ﻫﺮي ﺑﺎﺷﻪ ﺑﻬﺘﺮه‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﻧﺎﺑﺎوري ﺑﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬وﻟﯽ ﭘﺮﻓﺴﻮر‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪274‬‬


‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﯽ دوﻧﻢ ﭼﻪ اﺣﺴﺎﺳﯽ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻬﺶ داري‪...‬ﺷﺎﯾﺪ اﯾﻦ ﺑﺘﻮﻧﻪ ﮐﻤﮑﺖ ﮐﻨﻪ ﺗﺎ ﺧﺸﻤﺖ رو‬

‫ﮐﻨﺘﺮل ﮐﻨﯽ‪.‬‬

‫ﻓﺼﻞ ﻫﻔﺪﻫﻢ‬
‫ﻧﺎﻣﻪ وﻟﺪﻣﻮرت‬
‫ﻫﺮي ﺧﻮدش را ﺑﺮاي ﺳﺮزﻧﺶ ﻫﺎي اﺳﻨﯿﭗ آﻣﺎده ﮐﺮده ﺑﻮد ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﺑﯽ آن ﮐﻪ ﺧﻮدش را ﺑﺒﺎزد در را زد‪....‬‬
‫ﺑﯿﺎ ﺗﻮ!‬‫ﻫﺮي ﺑﻪ آراﻣﯽ در را ﺑﺎز ﮐﺮد و وارد ﺷﺪ‪....‬ﻫﻤﯿﻦ ﮐﻪ وارد ﺷﺪ اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺎ ﻓﺮﯾﺎدي ﮔﻔﺖ‪:‬اﮔﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاي از‬

‫ﻣﺪرﺳﻪ اﺧﺮاج ﺑﺸﯽ ﻻزم ﻧﯿﺴﺖ اﯾﻦ ﮐﺎر ﻫﺎ رو ﺑﮑﻨﯽ‪....‬‬

‫ﻫﺮي ﮐﻪ ﺣﺮف ﻫﺎﯾﺶ را اﻣﺎده ﮐﺮده ﺑﻮد ﻣﺤﮑﻢ ﮔﻔﺖ‪:‬اون ﻋﻮﺿﯽ داﺷﺖ ﺑﻪ دوﺳﺖ ﻣﻦ ﺗﻮﻫﯿﻦ ﻣﯽ ﮐﺮد‪...‬ﺑﻪ‬

‫اﻧﺪازه ﮐﺎﻓﯽ ﺣﺮﻓﺎش رو ﻧﺸﻨﯿﺪه ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدم‪....‬دﯾﮕﻪ ﻧﻤﯽ ذارم ﻫﺮ ﭼﯽ دﻟﺶ ﻣﯽ ﺧﻮاد ﺑﮕﻪ‪...‬‬

‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬وﻟﺪﻣﻮرت ﻧﻘﻄﻪ ﺿﻌﻒ ﺗﻮ رو ﻓﻬﻤﯿﺪه‪...‬ﯾﻌﻨﯽ از وﻗﺘﯽ ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ‬

‫ﻓﻬﻤﯿﺪه‪...‬ﻣﯽ دوﻧﯽ ﻧﻘﻄﻪ ﺿﻌﻒ ﭼﯿﻪ؟‬

‫ﻫﺮي ﺑﻪ آراﻣﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻠﻪ ﻣﯽ دوﻧﻢ ‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪275‬‬


‫‪-‬ﺧﻮﺑﻪ ﮐﻪ ﻻاﻗﻞ اﯾﻨﻮ ﻣﯽ دوﻧﯽ‪....‬ﻣﺎﻟﻔﻮي داره از اﯾﻦ ﻧﻘﻄﻪ ﺿﻌﻒ ﻋﻠﯿﻬﺖ اﺳﺘﻔﺎده ﻣﯿﮑﻨﻪ‪....‬ﺗﺎ وﻗﺘﯽ اﯾﻨﺠﺎﯾﯽ‬

‫دﺳﺖ ﻟﺮد ﺳﯿﺎه ﺑﻬﺖ ﻧﻤﯽ رﺳﻪ وﻟﯽ اﮔﻪ اﺧﺮاج ﺑﺸﯽ ﺧﯿﻠﯽ راﺣﺖ ﻣﯿﺘﻮﻧﻪ ﮔﯿﺮت ﺑﻨﺪازه‪....‬ﺣﺘﻤﺎ اﯾﻦ ﻧﻘﺸﻪ ﻟﺮد‬

‫ﺳﯿﺎﻫﻪ‪...‬اﮔﻪ روزﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎي ﻃﺮﻓﺪار ﻟﺮد ﺳﯿﺎه ﺑﺪوﻧﻦ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺑﺎ ﺟﺎدوي ﺳﯿﺎه ﯾﮑﯽ از داﻧﺶ آﻣﻮزان را ﺟﺎدو ﮐﺮدي‬
‫ﺳﺎﮐﺖ ﻧﻤﯽ ﺷﯿﻨﻨﺪ و وزﯾﺮ را ﻣﺠﺒﻮر ﻣﯽ ﮐﻨﻦ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻗﻮاﻧﯿﻨﯽ ﮐﻪ ﺧﻮدش وﺿﻊ ﮐﺮده ﻋﻤﻞ ﮐﻨﻪ و اون وﻗﺖ ﺗﻮ از‬
‫ﻣﺪرﺳﻪ اﺧﺮاج ﻣﯿﺸﯽ‪...‬ﺗﻮ ﻧﺒﺎﯾﺪ اﯾﻦ ﻓﺮﺻﺖ رو ﺑﻬﺸﻮن ﺑﺪي ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﺑﻪ اﯾﻨﺎ ﻓﮑﺮ ﻧﮑﺮده ﺑﻮدم‪...‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن داد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻌﻠﻮﻣﻪ‪....‬اﮔﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮدي دﯾﮕﻪ اﯾﻦ ﮐﺎرﻫﺎ رو اﻧﺠﺎم ﻧﻤﯽ‬

‫دادي‪....‬ﻣﺎﻟﻔﻮﯾﯽ ﮐﻪ ﺣﺎﻻ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﯽ ﺑﺎ ﻣﺎﻟﻔﻮي ﭘﺎرﺳﺎﻟﯽ ﺧﯿﻠﯽ ﻓﺮق داره‪...‬ﺑﻌﺪ از اﯾﻨﮑﻪ ﺗﻮﻧﺴﺖ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ رو وارد‬

‫ﻗﻠﻌﻪ ﮐﻨﻪ ﺟﺎﯾﮕﺎﻫﺶ ﮐﻤﯽ ﺑﻬﺘﺮ ﺷﺪه‪....‬درﺳﺘﻪ ﮐﻪ ﻧﺘﻮﻧﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﻣﺎﻣﻮرﯾﺘﺶ را ﺑﻪ ﻃﻮر ﮐﺎﻣﻞ اﻧﺠﺎم ﺑﺪه اﻣﺎ ﻟﺮد ﺳﯿﺎه ﺑﻌﺪ‬

‫از ﺗﻨﺒﯿﻪ ﺳﺨﺘﯽ ﺑﺨﺸﯿﺪش ‪...‬اون ﺗﻮﺳﻂ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ آﻣﻮزش دﯾﺪه‪....‬ﻣﺮاﻗﺒﺶ ﺑﺎش ﻫﺮي‪ ....‬درﺳﺘﻪ ﮐﻪ ﻧﺎﻣﻪ‬

‫ﻫﺎ ﺑﺮرﺳﯽ ﻣﯽ ﺷﻦ وﻟﯽ ﻫﻤﯿﺸﻪ راه ﻫﺎﯾﯽ ﺑﺮاي ﻣﺨﻔﯽ ﮐﺮدن ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎ وﺟﻮد داره‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﻮ ﭼﯿﺰي ﻣﯽ دوﻧﯽ؟‬

‫‪-‬ﻓﻘﻂ اﯾﻨﻮ ﻣﯽ دوﻧﻢ ﮐﻪ از دﯾﺮوز از ﻃﺮف ﻟﺮد ﺳﯿﺎه داره ﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎﯾﯽ ﺑﻪ ﻣﺎﻟﻔﻮي ﻓﺮﺳﺘﺎده ﻣﯿﺸﻪ‪...‬در واﻗﻊ ﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎ‬

‫ﺑﺮاي ﻫﺮ دوي ﻣﺎﺳﺖ وﻟﯽ ﮐﺴﯽ ﺑﻪ ﻣﺎﻟﻔﻮي ﻣﺸﮑﻮك ﻧﻤﯿﺸﻪ ﭼﻮن ﻇﺎﻫﺮا ﻣﺎدرش داره ﻣﯽ ﻧﻮﯾﺴﻪ‪...‬ﻟﺮد ﺳﯿﺎه ﺗﻮي‬

‫ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ دﻧﺒﺎل ﯾﻪ ﭼﯿﺰﯾﻪ‪....‬ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﭼﯿﻪ وﻟﯽ ﻫﺮ ﭼﯽ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ ﺧﯿﻠﯽ ﻣﻬﻤﻪ‪....‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﻧﮑﻨﻪ ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز ﺑﺎﺷﻪ؟‬

‫ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻢ ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز ﺑﺎﺷﻪ ‪ ...‬ﻟﺮد ﺳﯿﺎه ﺑﺎﻫﻮش ﺗﺮ از اﯾﻨﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﯿﺰ ﺑﻪ اﯾﻦ ﻣﻬﻤﯽ رو از ﻣﺎﻟﻔﻮي ﺑﺨﻮاد‪...‬‬‫اﻣﺎ ﺧﻮدت ﮔﻔﺘﯽ ﭼﯿﺰ ﻣﻬﻤﯿﻪ‪...‬ﺑﺮاي ﻟﺮد ﺳﯿﺎه ﭼﻪ ﭼﯿﺰي ﻣﻬﻤﺘﺮ از ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز وﺟﻮد داره؟‬‫اﺳﻨﯿﭗ ﻟﺤﻈﻪ اي ﻓﮑﺮ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬وﻗﺘﯽ ﺗﺎزه ﺑﻪ ﻟﺮد ﺳﯿﺎه ﻣﻠﺤﻖ ﺷﺪه ﺑﻮدم ﻫﻤﯿﺸﻪ از ﯾﮏ ﮐﺘﺎب ﮔﻢ ﺷﺪه‬

‫ﺳﺎﻻزار اﺳﻠﯿﺘﺮﯾﻦ ﺣﺮف ﻣﯽ زد‪....‬ﮐﺘﺎﺑﯽ ﮐﻪ ﺑﺮاي ﻧﻮاده اش ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد و ﻓﻘﻂ ﻧﻮاده واﻗﻌﯽ ﺳﺎﻻزار ﻣﯽ ﺗﻮﻧﺴﺖ‬

‫اون رو ﺑﺨﻮﻧﻪ‪....‬ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ داره دﻧﺒﺎل اون ﮐﺘﺎب ﻣﯽ ﮔﺮده ‪....‬ﻣﻦ ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﻣﺎﻟﻔﻮي ﺗﺤﺖ ﻧﻈﺮم ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ دﻟﯿﻞ ﻧﻤﯽ‬

‫ﺗﻮﻧﻢ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺟﺎﻫﺎ ﺑﺮم اﻣﺎ اون ﯾﻪ داﻧﺶ آﻣﻮزه‪...‬ﻟﺮد ﺳﯿﺎه ﻣﯽ دوﻧﻪ ﮐﻪ از دﺳﺖ ﻣﻦ ﮐﺎر زﯾﺎدي ﺑﺮ ﻧﻤﯿﺎد اﻣﺎ ﻣﺎﻟﻔﻮي ﺑﻪ‬

‫راﺣﺘﯽ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻪ ﺗﻮي ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﮔﺸﺖ ﺑﺰﻧﻪ‪....‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪276‬‬


‫ﭼﺮا ﺑﻪ ﻣﺤﻔﻞ ﻧﮕﻔﺘﯽ؟‬‫‪-‬ﭼﻮن ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﺑﻪ ﺟﺰ ﻣﻦ و ﻣﺎﻟﻔﻮي ﻧﻤﯽ دوﻧﻪ‪....‬اﮔﻪ ﺑﮕﻢ ﻟﺮد ﺳﯿﺎه ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﺸﮑﻮك ﻣﯿﺸﻪ‪....‬وﻟﯽ ﺗﻮ و‬

‫ﮔﺮوﻫﺖ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯿﺪ ﻣﺮاﻗﺐ ﻣﺎﻟﻔﻮي ﺑﺎﺷﯿﺪ‪....‬‬

‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻓﻬﻤﯿﺪن ﻣﻮﺿﻮع ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن داد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ ﺑﻪ ﺗﻌﺪادي از ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﻣﯽ ﮔﻢ ﻃﻮري ﻣﺮاﻗﺐ‬

‫رﻓﺖ و آﻣﺪ ﻣﺎﻟﻔﻮي ﺑﺎﺷﻦ ﮐﻪ ﺣﺘﯽ ﺧﻮدش ﻫﻢ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﺸﻪ‪...‬‬

‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺳﮑﻮت ﺑﺎ ﺻﺪاي آراﻣﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﻗﻀﯿﻪ رو ﻓﻬﻤﯿﺪي ﺑﯿﺸﺘﺮ‬

‫ﻣﺮاﻗﺐ رﻓﺘﺎرات ﺑﺎش و ﻧﺬار ﻟﺮد ﺳﯿﺎه ﺑﻪ ﻫﺪﻓﺶ ﺑﺮﺳﻪ‪....‬ﺑﺎﯾﺪ ﯾﻪ ﭼﯿﺰ دﯾﮕﻪ ﻫﻢ ﺑﻬﺖ ﺑﮕﻢ‪....‬‬

‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ﻧﮕﺮان ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و اداﻣﻪ داد‪:‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ در ﻣﻮرد راﺑﻄﺖ ﺑﺎ ﻟﺮد ﺳﯿﺎه ﺑﺎ ﮔﺮوﻫﺖ‬

‫ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﯽ‪...‬ﭼﻮن ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻢ ﻟﺮد ﺳﯿﺎه ﺳﺎﮐﺖ ﺑﺸﯿﻨﻪ‪....‬اون ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﻪ ﮐﺎري ﮐﻨﻪ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺑﺪوﻧﻦ‪...‬اﮔﻪ از‬
‫زﺑﻮن ﺧﻮدت ﺑﺸﻨﻮن ﺑﻬﺘﺮه‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬از ﮔﻔﺘﻨﺶ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﻢ‪...‬وﻟﯽ ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺧﻮدم ﺑﻬﺸﻮن ﺑﮕﻢ‪....‬ﺑﻼﺧﺮه ﯾﻪ روزي ﻫﻤﻪ‬

‫ﻣﯽ ﻓﻬﻤﻦ‪.‬‬

‫راﺳﺘﯽ از آﻣﻮزﺷﺖ ﻟﺬت ﻣﯿﺒﺮي؟‬‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﭘﻮزﺧﻨﺪي ﮔﻔﺖ‪:‬اﻟﺒﺘﻪ‪....‬وﻟﯽ اون ﺟﺎدوي ﺳﯿﺎﻫﯽ ﮐﻪ ﺧﻨﺠﺮ داﺷﺖ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪه زود ﺧﺴﺘﻪ ﺑﺸﻢ‪...‬ﻟﻮﭘﯿﻦ‬

‫ﺷﮏ ﮐﺮده ﺑﻮد وﻟﯽ ﺑﻬﺶ ﭼﯿﺰي ﻧﮕﻔﺘﻢ‪...‬‬
‫‪-‬ﺗﺎ ﭼﻨﺪ روز ﺧﻮب ﻣﯿﺸﯽ‪....‬‬

‫‪-‬ﻫﺮﻣﯿﻮن در ﻣﻮرد ﺟﺎدوي ﺧﻨﺠﺮ ﺑﻬﻢ ﮔﻔﺖ‪....‬ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺷﺎﻧﺲ اوردم زﻧﺪه ﻣﻮﻧﺪم‪...‬اﮔﻪ ﺷﻤﺎ ﻧﺒﻮدﯾﺪ ﻣﻦ‬

‫ﻣﺮده ﺑﻮدم‪...‬ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ازﺗﻮن ﺗﺸﮑﺮ ﮐﻨﻢ‪....‬‬

‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﮔﻔﺘﻦ اﯾﻦ ﺣﺮف اﺣﺴﺎس ﮐﺮد ﺑﺎري از دوﺷﺶ ﺑﺮداﺷﺘﻪ ﺷﺪ‪...‬ﺳﺮش راﺑﺎﻻ اورد و ﺑﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪...‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﻫﻢ ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد‪....‬اﻧﮑﺎر ﻧﻤﯽ ﮐﺮد ﮐﻪ از ﻫﺮي ﻣﺘﻨﻔﺮ ﺑﻮده اﻣﺎ از ﻣﺮگ آﻟﺒﻮس ﺑﻪ ﺑﻌﺪ‬

‫و ﺑﺎ ﭘﺬﯾﺮﻓﺘﻦ اﯾﻨﮑﻪ ﭘﺪر ﺧﻮﻧﺪه ﻫﺮي ﺑﺎﺷﻪ اﺣﺴﺎﺳﺶ ﻫﻢ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﮐﺮده ﺑﻮد ‪...‬دﯾﮕﻪ ﻣﺜﻞ ﻗﺒﻞ ازش ﻣﺘﻔﺮ ﻧﺒﻮد و ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪277‬‬


‫ﻗﻮﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ آﻟﺒﻮس داده ﺑﻮد ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ رﻓﺘﺎرش رو ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻫﺮي ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺑﺪه اﻣﺎ ﺑﻪ زﻣﺎن ﻧﯿﺎز داﺷﺖ‪.....‬آﻟﺒﻮس‬

‫ﮐﺎر ﺑﺰرﮔﯽ رو روي دوﺷﺶ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ اﻧﺠﺎﻣﺶ ﻣﯽ داد‪...‬‬

‫ﺣﺎﻻ ﻣﻮﻗﻊ اﯾﻦ ﺣﺮﻓﻬﺎ ﻧﯿﺴﺖ‪....‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﯾﻢ‪....‬اﺳﻨﯿﭗ در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻃﺮف ﻫﺮي ﻣﯽ اوﻣﺪ اداﻣﻪ داد‪:‬ﻓﺎﮐﺲ!‬‫ﺑﺎ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪن ﻗﻘﻨﻮس اﺳﻨﯿﭗ دﺳﺖ ﻫﺮي را ﮔﺮﻓﺖ و ﻫﺮ دو در اﺗﺸﯽ ﺳﺮخ ﻏﯿﺐ ﺷﺪﻧﺪ‪....‬آﻧﻬﺎ در ﺟﻠﻮي ﻗﺼﺮي‬

‫زﯾﺒﺎ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪﻧﺪ‪...‬ﻫﺮي ﺑﺎ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدن ﺑﻪ ﻗﺼﺮ ﺑﻪ ﯾﺎد ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ اﻓﺘﺎد ‪،‬در واﻗﻊ ﻗﺼﺮ ﻣﺪل ﮐﻮﭼﮏ ﺷﺪه ﻣﺪرﺳﻪ‬

‫ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺑﻮد‪...‬دور ﺗﺎ دور ﻗﺼﺮ را درﺧﺘﺎن ﺗﻨﻮﻣﻨﺪ اﺣﺎﻃﻪ ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ و ﻓﻘﻂ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ آﻧﻬﺎ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ ﻣﺴﻄﺢ‬

‫و ﺑﻮدن درﺧﺖ ﺑﻮد‪....‬وﻗﺘﯽ ﻫﺮي ﺑﺮﮔﺸﺖ ﺗﺎ ﭘﺸﺖ ﺳﺮش را ﻧﮕﺎه ﮐﻨﺪ ﺗﻌﺠﺒﺶ ﭼﻨﺪ ﺑﺮاﺑﺮ ﺷﺪ‪...‬ﭼﻨﺪ ﻣﺘﺮ آن ﻃﺮﻓﺘﺮ‬
‫آﺑﺸﺎري ﺑﺰرگ ﻗﺮار داﺷﺖ‪...‬ﻫﺮي آن ﻗﺪر ﻣﺤﻮ ﺗﻤﺎﺷﺎ اﻃﺮاف ﺑﻮد ﮐﻪ ﺣﺘﯽ ﺻﺪاي اﺑﺸﺎر را ﻫﻢ ﻧﺸﻨﯿﺪه ﺑﻮد‪...‬‬
‫ﻣﯽ ﺧﻮام ﺑﺪوﻧﻢ ﭼﻪ ﻗﺪر ﯾﺎد ﮔﺮﻓﺘﯽ‪....‬ﺑﻬﺘﺮه ﺑﺎ ﻫﻢ ﻣﺒﺎرزه ﮐﻨﯿﻢ‪.‬‬‫ﻫﺮي ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﺑﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﮐﻤﯽ از او اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺎﺷﻪ‪...‬‬
‫اوﻟﯿﻦ ﻃﻠﺴﻢ را اﺳﻨﯿﭗ ﻓﺮﺳﺘﺎد‪....‬ﻫﺮي ﺑﺪون ﻫﯿﭻ ﺗﺎﻣﻠﯽ ﻃﻠﺴﻢ را در ﻣﯿﺎﻧﻪ راه دﻓﻊ ﮐﺮد و ﯾﮑﯽ از ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎﯾﯽ‬

‫ﮐﻪ اﺑﺮﻓﻮرث ﺑﻬﺶ ﯾﺎد داده ﺑﻮد رو ﻓﺮﺳﺘﺎد‪...‬اﺳﻨﯿﭗ از راه ﻃﻠﺴﻢ ﮐﻨﺎر رﻓﺖ‪....‬اﺳﻨﯿﭗ دو ﻃﻠﺴﻢ را ﻫﻢ زﻣﺎن ﻃﺮف‬
‫ﻫﺮي ﻓﺮﺳﺘﺎد‪....‬ﻫﺮي ﺧﻮدش را روي زﻣﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ و ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎ از روي ﺳﺮش رد ﺷﺪﻧﺪ‪...‬ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و‬
‫ﯾﮑﯽ از ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎي ﺷﺎﻫﺰاده رو ﻓﺮﺳﺘﺎد‪...‬اﯾﻦ ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺮي ﺧﯿﻠﯽ ﭘﺮ ﻗﺪرت ﺑﻮد و اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺎ دﯾﺪن آن ﺗﻌﺠﺐ ﮐﺮد‬

‫وﻟﯽ ﺧﯿﻠﯽ زود ﺑﺎ درﺳﺖ ﮐﺮدن ﺳﭙﺮ دﻓﺎﻋﯽ آن را ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﮐﺮد‪...‬اﺳﻨﯿﭗ ﻃﻠﺴﻤﯽ ﺳﯿﺎه رﻧﮓ ﺑﻪ ﻃﺮف ﻫﺮي ﻓﺮﺳﺘﺎد‬

‫ﮐﻪ در ﻣﯿﺎﻧﻪ راه ﭼﻨﺪ ﺷﺎﺧﻪ ﺷﺪ‪..‬‬

‫ﻫﺮي ﭼﻮن ﻫﻨﻮز ﻧﺘﻮﻧﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﺑﺪون ﮐﻼم ﺳﭙﺮﻫﺎ رو ﺑﺴﺎزد ﻓﺮﯾﺎد زد‪ :‬اﺳﺘﺎﻟﺘﻮ ﺷﯿﻠﺘﻮ!‬
‫ﻫﺮي ﺳﭙﺮي ﻃﻼﯾﯽ رﻧﮓ ﺟﻠﻮي ﺧﻮدش ﺳﺎﺧﺖ‪...‬وﻗﺘﯽ ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎ ﺑﻪ دﯾﻮاره ﺳﭙﺮ ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﺮدﻧﺪ ﺻﺪاﯾﯽ ﺑﻠﻨﺪ‬

‫ﺷﺪ و ﻫﺮي از ﻓﺸﺎر زﯾﺎد روي زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد‪...‬‬

‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد وﻟﯽ ﺑﻌﺪ ﭘﻮزﺧﻨﺪي زد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﻤﯿﻦ ﻗﺪر ﺑﻠﺪي؟‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪278‬‬


‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ از روي زﻣﯿﻦ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﻃﻠﺴﻤﯽ ﻓﺮﺳﺘﺎد‪...‬ﻃﻠﺴﻢ ﻫﻨﻮز ﺑﻪ ﻣﯿﺎﻧﻪ راه ﻧﺮﺳﯿﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﻃﻠﺴﻢ‬

‫دﯾﮕﺮي را ﻫﻢ ﻓﺮﺳﺘﺎد‪...‬دو ﻃﻠﺴﻢ ﺑﻪ ﻫﻢ ﭘﯿﻮﺳﺘﻨﺪ و ﺑﺎ ﻗﺪرت ﺑﻪ ﻃﺮف اﺳﻨﯿﭗ رﻓﺘﻨﺪ‪...‬ﻫﺮي اﯾﻦ ﻃﻠﺴﻢ را ﻓﻘﻂ دوﺑﺎر‬

‫ﺗﻤﺮﯾﻦ ﮐﺮده ﺑﻮد و ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﺮد ﮐﻪ ﺑﺘﻮﻧﻪ اﯾﻦ ﮐﺎر رو اﻧﺠﺎم ﺑﺪه‪....‬اﺳﻨﯿﭗ ﺟﻠﻮي ﺧﻮدش ﺳﭙﺮي ﺳﺎﺧﺖ و ﺑﻪ‬

‫ﺳﺨﺘﯽ ﻃﻠﺴﻢ را دﻓﻊ ﮐﺮد‪...‬ﺑﺎ اﯾﻨﮑﻪ زﺧﻢ ﺷﺎﻧﻪ اش ﻫﻨﻮز ﺧﻮب ﻧﺸﺪه ﺑﻮد ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل ﻫﺮي ﺳﺮﺳﺨﺘﺎﻧﻪ ﻣﺒﺎرزه ﻣﯽ‬

‫ﮐﺮد‪...‬ﺑﻌﺪ از ‪ 8‬دﻗﯿﻘﻪ ﻣﺒﺎرزه ﺑﻼﺧﺮه اﺳﻨﯿﭗ ازﺧﺴﺘﮕﯽ ﻫﺮي اﺳﺘﻔﺎده ﮐﺮد و در ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﻏﻔﻠﺖ ﻃﻠﺴﻤﺶ ﺑﻪ ﺳﯿﻨﻪ‬

‫ﻫﺮي ﺧﻮرد و او را ﺑﻪ ﻋﻘﺐ ﭘﺮﺗﺎپ ﮐﺮد‪...‬ﻫﺮي در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻧﻔﺲ ﻧﻔﺲ ﻣﯽ زد ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪...‬ﺑﺎ‬
‫دﺳﺘﺶ زﺧﻤﺶ را ﻓﺸﺎر داد‪ ...‬اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻪ ﻃﺮف ﻫﺮي آﻣﺪ و ﺷﯿﺸﻪ اي ﮐﻮﭼﮏ را از ﺟﯿﺒﺶ ﺑﯿﺮون آورد و‬

‫ﮔﻔﺖ‪:‬اﯾﻨﻮ ﺑﺨﻮر‪...‬ﺣﺎﻟﺖ رو ﺑﻬﺘﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻪ‪.‬‬

‫ﻫﺮي ﺷﯿﺸﻪ را ﮔﺮﻓﺖ و ﺳﺮ ﮐﺸﯿﺪ‪...‬ﺑﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﻣﻌﺠﻮن ﻣﺰه ﺧﺎﺻﯽ ﻧﺪاﺷﺖ اﻣﺎ ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ اﺣﺴﺎس ﮐﺮد ﮐﻪ ﺧﺴﺘﮕﯽ‬

‫اش از ﺑﯿﻦ رﻓﺘﻪ‪...‬اﺳﻨﯿﭗ ﺷﯿﺸﻪ را ﮔﺮﻓﺖ‬
‫و در ﺟﯿﺒﺶ ﮔﺬاﺷﺖ‪...‬‬
‫‪-‬ﭼﻪ ﻃﻮر ﺑﻮدم؟‬

‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﭘﺎرﺳﺎل ﺧﯿﻠﯽ ﺑﻬﺘﺮ ﺷﺪي‪...‬ﻫﻢ ﻗﺪرت ﻃﻠﺴﻤﺎت ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺷﺪه ﻫﻢ‬

‫ﻋﮑﺲ اﻟﻌﻤﻠﺖ ‪...‬ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ اﮔﻪ زﺧﻢ ﺷﻮﻧﺖ ﻧﺒﻮد ﺑﻬﺘﺮ از اﯾﻦ ﻫﻢ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﺴﺘﯽ ﻣﺒﺎرزه ﮐﻨﯽ‪...‬‬
‫ﻫﺮي از ﺗﻌﺮﯾﻒ اﺳﻨﯿﭗ ﺟﺎ ﺧﻮرد وﻟﯽ ﺑﻪ روي ﺧﻮدش ﻧﯿﺎورد‪...‬‬
‫ﺗﻮ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﺑﺎ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﻣﺒﺎرزه ﮐﻨﯽ وﻟﯽ ﺑﺮاي ﻣﺒﺎرزه ﺑﺎ ﻟﺮد ﺳﯿﺎه ﻫﻨﻮز آﻣﺎده ﻧﯿﺴﺘﯽ‪...‬‬‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﺻﺪاي آراﻣﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬اﯾﻨﻮ ﺧﻮدم ﻣﯽ دوﻧﻢ‪...‬‬

‫‪-‬ﻣﻦ ﻣﯽ ﺧﻮام ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎﯾﯽ رو ﮐﻪ از ﻟﺮد ﺳﯿﺎه ﯾﺎد ﮔﺮﻓﺘﻢ ﺑﻬﺖ ﯾﺎد ﺑﺪم‪....‬ﻣﯽ ﺧﻮام ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎﯾﯽ رو ﯾﺎدت ﺑﺪم‬

‫ﮐﻪ اﻓﺮاد ﮐﻤﯽ ازﺷﻮن آﮔﺎﻫﻨﺪ‪...‬‬

‫اﺳﻨﯿﭗ در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺟﺎي ﻗﺒﻠﯿﺶ ﺑﺮ ﻣﯽ ﮔﺸﺖ اداﻣﻪ داد‪:‬ﺑﺮاي ﺷﺮوع ﻫﻢ ﺑﺎ ﻃﻠﺴﻢ اﯾﻨﮑﺎرك ﺷﺮوع ﻣﯽ‬

‫ﮐﻨﯿﻢ‪....‬اﯾﻦ ورد ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎ رو ﺑﻪ ﭼﻬﺎر ﺷﺎﺧﻪ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﮐﻨﻪ‪...‬ﻫﻤﻮن ﻃﻮر ﮐﻪ دﯾﺪي ﻣﻦ ازش اﺳﺘﻔﺎده‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪279‬‬


‫ﮐﺮدم‪...‬اﻟﺒﺘﻪ اﮔﻪ ﺑﺨﻮاي ﻃﻠﺴﻤﻬﺎت ﺑﻪ ﺟﺎﻫﺎي ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺑﺮن ﺑﺎﯾﺪ از ورد اﯾﻨﮑﺎراك اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﯽ‪ ...‬اﯾﻨﮑﺎرك‬
‫آﮐﺴﭙﻠﯿﺎرﻣﻮس!‬

‫ﻃﻠﺴﻢ اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻪ ﭼﻬﺎر ﺷﺎﺧﻪ ﺗﻘﺴﯿﻢ ﺷﺪ‪...‬‬
‫اﯾﻨﮑﺎراك اﮐﺴﭙﻠﯿﺎرﻣﻮس!‬‫اﯾﻦ ﺑﺎر ﻃﻠﺴﻢ ﻋﻼوه ﺑﺮ اﯾﻨﮑﻪ ﺑﻪ ﭼﻬﺎر ﺷﺎﺧﻪ ﺗﻘﺴﯿﻢ ﺷﺪ ﺷﺎﺧﻪ ﻫﺎ از ﻫﻢ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ و ﻫﺮ ﮐﺪام ﺑﻪ ﺟﺎﻫﺎي‬

‫ﻣﺨﺘﻠﻒ رﻓﺘﻨﺪ‪...‬‬

‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺷﺮوع ﮐﻦ‪.‬‬
‫ﺳﺎﻋﺖ ﻧﻪ و ﻧﯿﻢ ﺷﺪه ﺑﻮد اﻣﺎ اﺳﻨﯿﭗ ﻫﻨﻮز دﺳﺖ از ﺗﻤﺮﯾﻦ ﺑﺮﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﻮد و ﺗﺎ زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻫﺮي ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﻃﻠﺴﻢ‬

‫را ﺑﻪ ﻃﻮر ﮐﺎﻣﻞ اﻧﺠﺎم دﻫﺪ ﺑﻪ ﺗﻤﺮﯾﻦ اداﻣﻪ داد‪...‬در آﻏﺎز ﺗﻤﺮﯾﻦ ﯾﮑﯽ دو ﺗﺎ از ﺷﺎﺧﻪ ﻫﺎي ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺮي در ﻣﯿﺎﻧﻪ راه‬

‫از ﺑﯿﻦ ﻣﯽ رﻓﺖ و او ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﻪ ﻃﻮر ﮐﺎﻣﻞ آن را اﻧﺠﺎم دﻫﺪ وﻟﯽ ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪﯾﻦ ﺑﺎر ﺗﻤﺮﯾﻦ ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪ‪...‬ﺑﻌﺪ از‬

‫اﯾﻨﮑﻪ ﺳﻪ ﺑﺎر ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻫﻢ ﻃﻠﺴﻢ را ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ اﺟﺮا ﮐﺮد اﺳﻨﯿﭗ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺮاي اﻣﺸﺐ ﮐﺎﻓﯿﻪ‪...‬ﻓﺮدا ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﮐﻨﯽ ﺗﺎ‬
‫ﯾﺎد ﺑﮕﯿﺮي ﺑﯽ ﮐﻼم اﺟﺮاش ﮐﻨﯽ‪...‬ﻓﻘﻂ ﯾﮏ ﭼﯿﺰ ﻣﻮﻧﺪه ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻬﺖ ﺑﮕﻢ‪.‬‬
‫ﭼﯽ؟‬‫‪-‬ﺗﻮ در ﺣﺎل ﻣﺒﺎرزه ﺑﺎﯾﺪ ﺧﺸﻤﺖ رو ﮐﻨﺘﺮل ﮐﻨﯽ‪....‬ﺧﺸﻢ زﯾﺎدي ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻪ روي ﺗﻤﺮﮐﺰت ﺗﺎﺛﯿﺮ ﻣﻨﻔﯽ‬

‫ﺑﺬاره‪....‬ﺧﺸﻢ ﺑﻪ اﻧﺪازه ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻪ ﻣﻔﯿﺪ ﺑﺎﺷﻪ اﻣﺎ اﮔﻪ از ﺣﺪش ﺑﮕﺬره ﻣﻤﮑﻨﻪ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﻣﻌﮑﻮس ﺑﺪه‪...‬‬
‫ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺧﺸﻤﻢ رو ﮐﻨﺘﺮل ﮐﻨﻢ‪.‬‬‫ﺳﻌﯽ ﮐﺮدن ﮐﺎﻓﯽ ﻧﯿﺴﺖ‪...‬ﺗﻮ ﺧﯿﻠﯽ زود و ﺑﺎ ﯾﮏ ﺣﺮف ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﻣﯿﺸﯽ ‪...‬اﯾﻦ ﺑﻪ ﺿﺮرﺗﻪ‪...‬‬‫وﻗﺘﯽ ﺑﻪ دﻓﺘﺮ اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺮﮔﺸﺘﻨﺪ ﻫﺮي ﺑﺎ ﺧﺴﺘﮕﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺷﺐ ﺑﻪ ﺧﯿﺮ ﭘﺮﻓﺴﻮر‪...‬‬

‫ﻫﻨﻮز ﭼﻨﺪ ﻗﺪم ﺑﻪ ﻃﺮف در ﻧﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ اﺳﻨﯿﭗ او را ﻣﺘﻮﻗﻒ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺻﺒﺮ ﮐﻦ ﻫﺮي‪...‬ﻫﻨﻮز ﺗﻨﺒﯿﻬﺖ‬

‫ﻣﻮﻧﺪه‪.‬‬

‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ و ﺣﯿﺮت ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺗﻨﺒﯿﻪ؟‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪280‬‬


‫ﺑﻠﻪ‪...‬‬‫اﻣﺎ ﭘﺮﻓﺴﻮر‪...‬‬‫اﺳﻨﯿﭗ ﺣﺮف ﻫﺮي را ﻗﻄﻊ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺎﯾﺪ ﮐﺮم ﻫﺎي ﺧﻮب ﻓﺎﻧﭽﯽ را ﺑﺮاي ﻣﻌﺠﻮن ﺳﺎزي ﺟﺪا ﮐﻨﯽ‪...‬ﺑﺪون‬

‫ﺟﺎدو‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﺧﺸﻢ و ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﺑﻪ ﻃﺮف ﻇﺮﻓﯽ ﮐﻪ در ﮔﻮﺷﻪ اﺗﺎق ﺑﻮد رﻓﺖ‪...‬ﮐﻨﺎر ﻇﺮف دﺳﺖ ﮐﺸﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﺮي‬

‫آن را ﺑﺮداﺷﺖ اﻣﺎ ﻫﻤﯿﻦ ﮐﻪ ﺧﻮاﺳﺖ آن را دﺳﺘﺶ ﮐﻨﺪ دﺳﺘﮑﺶ ﻫﺎ از دﺳﺘﺎﻧﺶ ﺧﺎرج ﺷﺪ و ﺑﻪ ﻃﺮف اﺳﻨﯿﭗ‬

‫رﻓﺖ‪...‬‬

‫اﺳﻨﯿﭗ دﺳﺘﮑﺶ ﻫﺎ را ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﻔﺖ ‪ :‬و ﺑﺪون دﺳﺖ ﮐﺶ‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﮔﻔﺖ‪:‬اﻣﺎ اﯾﻦ ﮐﺮم ﻫﺎ ﮔﺎز ﻣﯽ ﮔﯿﺮن‪...‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺎ ﭘﻮزﺧﻨﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺮاي ﻫﻤﯿﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺪون دﺳﺘﮑﺶ اﯾﻦ ﮐﺎر رو اﻧﺠﺎم ﺑﺪي ﺗﺎ ﯾﺎد ﺑﮕﺮي وﻗﺘﯽ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ‬

‫ﺗﻮ دﺳﺘﺎﺗﻪ و ﻣﯽ ﺧﻮاي ﮐﺴﯽ رو ﻃﻠﺴﻢ ﮐﻨﯽ اول ﻓﮑﺮ ﮐﻨﯽ ﺑﻌﺪ‪...‬اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺪون ﺣﺮف دﯾﮕﻪ اي ﭘﺸﺖ ﻣﯿﺰش ﻧﺸﺴﺖ‬

‫و ﻫﺮي ﮐﻪ ﺑﺤﺚ را ﺑﯽ ﻓﺎﯾﺪه ﻣﯽ داﻧﺴﺖ ﺑﺪون ﺣﺮف دﯾﮕﻪ اي ﺳﺮاغ ﮐﺮم ﻫﺎ رﻓﺖ‪....‬‬

‫درون ﻇﺮف ﭘﺮ از ﮐﺮم ﻫﺎﯾﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﻢ اﻧﺪازه و ﻫﻢ رﻧﮕﺸﻮن ﺑﺎ ﮐﺮم ﻫﺎي ﻣﻌﻤﻮﻟﯽ ﻓﺮق داﺷﺖ‪...‬ﻫﺮﮐﺴﯽ ﮐﻪ‬

‫ﺑﻪ اوﻧﻬﺎ دﺳﺖ ﻣﯿﺰد ﺑﻪ وﺳﯿﻠﻪ ﺧﻮد ﮐﺮم ﯾﺎ ﮐﺮم ﻫﺎي دﯾﮕﻪ ﮔﺎز ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻣﯽ ﺷﺪ‪...‬ﻫﺮي دﺳﺘﺶ را ﺑﻪ آراﻣﯽ ﺑﻪ ﻃﺮف‬
‫ﯾﮑﯽ از ﮐﺮم ﻫﺎ ﺑﺮد ﻫﻨﻮز ﺑﻪ ﻧﺰدﯾﮑﯽ ﮐﺮم ﻫﻢ ﻧﺮﺳﯿﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﯾﮑﯽ دﯾﮕﺮ از آﻧﻬﺎ ﺧﻮدش را ﺑﺮاي ﮔﺎز ﮔﺮﻓﺘﻦ‬

‫دﺳﺖ ﻫﺮي ﭘﺮﺗﺎپ ﮐﺮد‪...‬ﻫﺮي ﺳﻮزﺷﯽ را در دﺳﺘﺶ اﺣﺴﺎس ﮐﺮد و ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ ﮐﺮم را از اﻧﮕﺸﺘﺶ ﺟﺪا ﮐﺮد و‬

‫ﺑﻪ درون ﻇﺮف دﯾﮕﺮي اﻧﺪاﺧﺖ‪....‬ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﮐﺮم ﮔﺎز ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﻗﺮﻣﺰ ﺷﺪه ﺑﻮد و ﻫﺮي ﺑﺎ ﺧﻮدش ﻓﮑﺮ ﮐﺮد اﮔﻪ‬
‫ﮐﻤﯽ ﻋﻤﯿﻖ ﺗﺮ ﮔﺎز ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﺣﺘﻤﺎ از اﻧﮕﺸﺘﺶ ﺧﻮن ﻣﯽ آﻣﺪ‪...‬ﺗﺎ ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺖ ﮐﺎرش ﺷﺪه ﺑﻮد ﺟﻤﻊ ﮐﺮدن ﮐﺮم‬

‫ﻫﺎ‪...‬دﺳﺖ راﺳﺘﺶ ﺑﯿﺴﺖ و دو ﺑﺎر و دﺳﺖ ﭼﭙﺶ ‪ 6‬ﺑﺎر ﮔﺎز ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد و ﺟﺎي ﮔﺎزﮔﺮﻓﺘﮕﯽ ﻫﺎ روي دﺳﺘﺶ‬

‫ﻣﻌﻠﻮم ﺑﻮد‪...‬ﻫﺮ ﺑﺎر ﮐﻪ دﺳﺘﺶ ﮔﺎز ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻣﯽ ﺷﺪ در دﻟﺶ ﺑﻪ وﻟﺪﻣﻮرت و ﺧﻮدش و اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺪ و ﺑﯽ را ﻣﯽ‬

‫ﮔﻔﺖ‪ ....‬در اﯾﻦ ﻣﺪت اﺳﻨﯿﭗ ﻫﯿﭻ ﺣﺮﻓﯽ ﻧﺰده ﺑﻮد و ﻓﻘﻂ ﮔﺎﻫﯽ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻣﯽ اﻧﺪاﺧﺖ و دوﺑﺎره ﻣﺸﻐﻮل‬
‫ﮐﺎرش ﻣﯿﺸﺪ‪....‬ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﺳﺎﻋﺖ ‪10/35‬ﺷﺐ اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻪ ﻫﺮي اﺟﺎزه رﻓﺘﻦ داد‪....‬‬
‫ﮐﺎﻓﯿﻪ‪...‬اﯾﻨﻮ ﺑﺮدار و ﺑﺮو‪.‬‬‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪281‬‬


‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﺷﯿﺸﻪ ﮐﻮﭼﮏ ﺳﺮخ رﻧﮓ روي ﻣﯿﺰ اﺳﻨﯿﭗ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﯿﻪ؟‬
‫‪-‬ﻧﺼﻒ ﻟﯿﻮان را ﭘﺮ از آب ﮐﻦ و ‪ 5‬ﻗﻄﺮه از اﯾﻦ رو ﺗﻮش ﺑﺮﯾﺰ و ﻫﺮ ﺷﺐ ﻗﺒﻞ از ﺧﻮاب ﺑﺨﻮرش ‪...‬ﺑﻪ ﺧﻮب‬

‫ﺷﺪن زﺧﻤﺖ ﮐﻤﮏ ﻣﯽ ﮐﻨﻪ‪.‬‬
‫‪-‬ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﺷﯿﺸﻪ را ﺑﺮداﺷﺖ و از ﮐﻼس ﺧﺎرج ﺷﺪ‪...‬در راﻫﺮو ﻫﺎ ﺑﻪ ﮐﺎراﮔﺎه ﻫﺎ ﺑﺮﺧﻮرد ﻣﯽ ﮐﺮد وﻟﯽ ﻫﯿﭻ ﮐﺪام‬

‫ﮐﺎري ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ و ﺣﺘﯽ ﺳﻮاﻟﯽ ﻫﻢ ازش ﻧﻤﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪﻧﺪ‪...‬وﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﺑﺎﻧﻮي ﭼﺎق رﺳﯿﺪ رﻣﺰ را ﮔﻔﺖ و وارد‬
‫ﺷﺪ‪...‬در ﺗﺎﻻر ﻋﻤﻮﻣﯽ اﻓﺮاد زﯾﺎدي ﻧﺒﻮدﻧﺪ و ﺑﯿﺸﺘﺮﺷﻮن اﻋﻀﺎي اﻟﻒ دال ﺑﻮدﻧﺪ‪...‬ﻫﺮي ﺑﻪ ﺳﻤﺖ رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن و‬

‫ﺟﯿﻨﯽ ﮐﻪ ﮐﻨﺎر ﺷﻮﻣﯿﻨﻪ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ رﻓﺖ و ﮐﻨﺎر رون ﻧﺸﺴﺖ و اﻣﯿﺪوار ﺑﻮد ﮐﻪ ﮐﺴﯽ دﺳﺘﻬﺎﯾﺶ را ﻧﺒﯿﻨﻨﺪ‪...‬‬
‫رون ﮐﻪ ﺧﺴﺘﻪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ ﺗﻮ ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﻣﺎ ﺣﺎﻟﺖ ﮔﺮﻓﺘﺲ ﻫﺮي‪...‬ﻧﻪ؟‬
‫ﻫﺮي وﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﯾﺎد ﮔﺎز ﮔﺮﻓﺘﻦ ﮐﺮم ﻫﺎ اﻓﺘﺎد ﮔﻔﺖ‪:‬آره‪...‬‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ راﺿﯽ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﺎﻧﮑﺲ ﮐﺎرش ﻓﻮق اﻟﻌﺎدﺳﺖ‪...‬درﺳﺘﻪ ﮐﻤﯽ ﺳﺨﺖ ﻣﯽ ﮔﯿﺮه وﻟﯽ ﺑﺎ‬

‫اﯾﻦ ﺣﺎل ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮب آﻣﻮزش ﻣﯿﺪه‪.‬‬

‫رون ﺑﺎ دﻟﺨﻮري ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﮐﻤﯽ ﺳﺨﺖ ﻣﯽ ﮔﯿﺮه؟‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﺎﻧﮑﺲ ﺑﻪ رون اﺟﺎزه اﺳﺘﺮاﺣﺖ ﻧﺪاد ﭼﻮن ﻧﺘﻮﻧﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﻃﻠﺴﻢ دﻓﺎﻋﯽ رو ﺧﻮب‬

‫اﺟﺮا ﮐﻨﻪ‪...‬رون ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ دﻟﯿﻞ ﻧﺎراﺣﺘﻪ‪...‬‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن دﻧﺒﺎﻟﻪ ﺣﺮف ﺟﯿﻨﯽ رو ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬اﯾﺸﻮن وﻗﺘﯽ ﺗﺎﻧﮑﺲ داﺷﺖ ﺗﻮﺿﯿﺢ ﻣﯽ داد داﺷﺘﻨﺪ ﺑﺎ ﻧﻮﯾﻞ‬

‫ﺣﺮف ﻣﯽ زدن ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ دﻟﯿﻞ ﺗﺎﻧﮑﺲ ﻫﺮ دو ﻧﻔﺮﺷﻮن را ﺗﺎ ﺑﯿﺴﺖ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ از ﮐﻼس ﻧﮕﻪ داﺷﺖ‪.‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ‪:‬ﺗﻮ ﭼﯽ ﮐﺎر ﮐﺮدي ﻫﺮي؟‬

‫ﻫﺮي ﮔﻔﺖ‪:‬داﺷﺘﻢ ﺑﻘﯿﻪ ﻓﺎﯾﻞ ﻫﺎي ﮐﻬﻨﻪ اي رو ﮐﻪ از ﭘﺎرﺳﺎل ﻧﯿﻤﻪ ﮐﺎره ﻣﻮﻧﺪه ﺑﻮد ﺗﻤﯿﺰ ﻣﯽ ﮐﺮد و‪....‬‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪282‬‬


‫ﻫﺮي ﻣﯽ داﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ زودي آﻧﻬﺎ دﺳﺘﻬﺎﯾﺶ را ﺧﻮاﻫﻨﺪ دﯾﺪ و ﻧﯿﺎزي ﺑﻪ ﻣﺨﻔﯽ ﮐﺎري ﻧﯿﺴﺖ ﭼﻮن زﺧﻢ‬

‫دﺳﺘﺎش اون ﻗﺪر ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺸﻪ از دور ﻫﻢ اوﻧﻬﺎ رو دﯾﺪ‪ ...‬ﻫﺮي دﺳﺘﻬﺎﯾﺶ را ﻧﺸﺎن داد و اداﻣﻪ داد‪:‬ﮐﺮم ﻫﺎي ﺧﻮب‬

‫ﻓﺎﻧﭽﯽ رو ﺟﺪا ﻣﯽ ﮐﺮدم‪.‬‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ دﯾﺪن دﺳﺘﻬﺎي ﻫﺮي ﻓﺮﯾﺎدي ﮐﺸﯿﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬دﺳﺘﺎت ﭼﺮا اﯾﻦ ﺟﻮري ﺷﺪه؟ﻧﮑﻨﻪ ﺗﻮ‪...‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬درﺳﺘﻪ‪.....‬ﺑﺪون دﺳﺘﮑﺶ اﯾﻦ ﮐﺎر رو ﮐﺮدم‪.‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ و رون ﻫﻢ ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﺑﻪ دﺳﺘﻬﺎي ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ‪...‬‬
‫رون ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﮕﯽ‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬اوﻧﺎ ﺧﻮدﺷﻮن ﻣﻨﻮ ﻓﺮﺳﺘﺎدن دﻓﺘﺮ اﺳﻨﯿﭗ‪....‬ﻓﮑﺮ ﻧﮑﻨﻢ ازم دﻓﺎع ﮐﻨﻦ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﻪ ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬اﺳﻨﯿﭗ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﺎﻫﺎت ﻫﻤﭽﯿﻦ ﮐﺎري ﻣﯽ ﮐﺮد‪...‬‬
‫‪-‬اﺳﻨﯿﭗ ﮔﻔﺖ اﯾﻦ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﯾﻨﻪ ﮐﻪ ﯾﺎد ﺑﮕﯿﺮم وﻗﺘﯽ ﭼﻮب دﺳﺘﯽ ﺗﻮي دﺳﺘﺎﻣﻪ و ﻣﯽ ﺧﻮاي ﮐﺴﯽ رو ﻃﻠﺴﻢ‬

‫ﮐﻨﯽ اول ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ‪...‬‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﻪ ﮐﻤﯽ راﺿﯽ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ و ﮐﻤﯽ از ﺧﻤﺸﺶ ﮐﺎﺳﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﺐ‪..‬ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ اﯾﻦ دﻓﻌﻪ درﺳﺖ‬

‫ﮔﻔﺘﻪ‪.‬‬

‫رون و ﺟﯿﻨﯽ ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧﺪ‪...‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺎ دﻟﺨﻮري ﮔﻔﺖ‪:‬ﯾﻌﻨﯽ ﺗﻮ ﺧﻮﺷﺖ اوﻣﺪه اﺳﻨﯿﭗ اﯾﻦ ﮐﺎر رو ﺑﺎ ﻫﺮي ﮐﺮده‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﻧﻪ‪....‬وﻟﯽ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﺑﺮاي ﻫﺮي درس ﺧﻮﺑﯽ ﺑﺸﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﭼﯿﺰي ﻧﮕﻔﺖ و ﺑﻪ دﺳﺘﻬﺎﯾﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪...‬ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﻫﻤﻪ ﺟﺎي دﺳﺖ راﺳﺘﺶ زﺧﻤﯽ ﺷﺪه ﺑﻮد و ﺑﻪ رﻧﮓ ﻗﺮﻣﺰ‬

‫درآﻣﺪه ﺑﻮد‪...‬‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ رون و ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻬﺘﺮه ﺑﺮﯾﻢ ﺑﺨﻮاﺑﯿﻢ‪....‬ﻓﺮدا‬
‫ﺻﺒﺢ ‪7/30‬ﮐﻼس دﻓﺎع در ﺑﺮاﺑﺮ ﺟﺎدوي ﺳﯿﺎه ﺷﺮوع ﻣﯿﺸﻪ ﺑﻌﺪﺷﻢ ﮔﯿﺎه ﺷﻨﺎﺳﯽ دارﯾﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪283‬‬


‫رون‪:‬و ﺑﻌﺪﺷﻢ ﮐﻪ ﺑﯽ ﮐﺎرﯾﻢ‪....‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﻧﻪ ﺧﯿﺮم‪...‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﯾﻢ ﮐﺘﺎﺑﺨﻮﻧﻪ در ﻣﻮرد اﻓﺴﻮن ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺷﮑﻞ ﺗﺤﻘﯿﻖ ﮐﻨﯿﻢ و ﻫﺮي ﻫﻢ ﺑﺎ ﭘﺮﻓﺴﻮر ﻣﻮدي‬

‫ﮐﻼس داره‪....‬ﺗﺎزه ﺑﻌﺪ از ﻧﻬﺎر ﻫﻢ دوﺑﺎره ﮐﻼس دﻓﺎع در ﺑﺮاﺑﺮ ﺟﺎدوي ﺳﯿﺎه و ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎ رو دارﯾﻢ‪ ...‬و ﺑﻌﺪﺷﻢ ﻫﺮي‬
‫ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮه ﺑﺎ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﮐﻨﻪ و ﺑﻌﺪ از ﺷﺎم ﻫﻢ ﺑﺎ ﭘﺮﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪور و ﺑﻌﺪش ﻫﻢ ﺑﺮه دﻓﺘﺮ اﺳﻨﯿﭗ ‪....‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ دﻫﺎن ﺑﺎز ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و آب دﻫﺎﻧﺶ را ﻗﻮرت داد‪....‬‬
‫رون ﻏﺮ ﻏﺮ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﻪ ﻃﻮر اﯾﻨﺎ رو اﯾﻨﻘﺪر ﺳﺮﯾﻊ ﺣﻔﻆ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ‪...‬ﻣﻦ ﺣﺎﺿﺮم ﺷﺮط ﺑﺒﻨﺪم ﻫﺮي ﻫﻨﻮز‬

‫ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺗﺎزﺷﻮ ﺣﻔﻆ ﻧﯿﺴﺖ‪...‬‬

‫رون ﺑﺮاي ﺗﺎﯾﯿﺪ ﺣﺮﻓﺶ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪....‬‬
‫ﻧﻪ‪...‬ﻣﻦ ﻫﻨﻮز ﺣﻔﻆ ﻧﯿﺴﺘﻢ‪...‬‬‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ ‪:‬ﺷﺐ ﺑﻪ ﺧﯿﺮ‪...‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ‪:‬ﺷﺐ ﺑﻪ ﺧﯿﺮ‪....‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﻫﻢ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ ﺧﻮاﺑﮕﺎه دﺧﺘﺮان رﻓﺖ و رون و ﻫﺮي ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ‪.‬ﻫﺮي ﺑﻪ رون ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و‬

‫ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ درﺑﺎره ﭼﯿﺰي ﺑﺎﻫﺎت ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻢ رون‪.‬‬

‫رون ﺧﻤﯿﺎزه اي ﮐﺸﯿﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬زود ﺑﮕﻮ ‪...‬ﭼﻮن ﺧﻮاﺑﻢ ﻣﯿﺎد‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﺳﻤﺖ رون ﺧﻢ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﻮ ﭼﻪ ﻣﺸﮑﻠﯽ ﺑﺎ ﻫﺮﻣﯿﻮن داري؟‬
‫رون ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ ﻣﯿﺮم ﺑﺨﻮاﺑﻢ‪.‬‬
‫وﻟﯽ ﺗﻮ ﺑﻪ ﺳﻮال ﻣﻦ ﺟﻮاب ﻧﺪادي‪.‬‬‫رون ﺑﺪون ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺣﺮف ﻫﺮي ﺑﻪ ﻃﺮف ﺧﻮاﺑﮕﺎه رﻓﺖ‪...‬‬
‫رون!‬‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪284‬‬


‫ﻫﺮي ﺑﻪ دﻧﺒﺎل رون رﻓﺖ و ﭘﺎي ﭘﻠﻪ ﻫﺎ دﺳﺖ او را ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﺖ ﺷﺪه؟‬
‫رون دﺳﺘﺶ را رﻫﺎ ﮐﺮد و ﺑﺎ ﻟﺤﻦ ﺧﺸﻨﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻪ ﺗﻮ رﺑﻄﯽ ﻧﺪاره ﻫﺮي‪.‬‬
‫ﻫﺮي از اﯾﻦ ﺣﺮف رون ﺟﺎ ﺧﻮرد‪....‬اﻧﺘﻈﺎر ﻧﺪاﺷﺖ رون ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ دوﺳﺘﺶ ﺑﺎﻫﺎش اﯾﻦ ﻃﻮر ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﻓﺮﯾﺎدي ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻌﻠﻮﻣﻪ ﭼﻪ ﻣﺮﮔﺖ ﺷﺪه؟ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﮐﻨﺎر ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎﺷﯽ داري اﯾﻦ ﻃﻮر رﻓﺘﺎر ﻣﯽ‬

‫ﮐﻨﯽ؟‬

‫رون ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﮔﻔﺖ‪:‬ﭘﺲ ﭼﺮا ﺧﻮدت ﺑﺎ ﺟﯿﻨﯽ اون ﻃﻮر رﻓﺘﺎر ﻣﯽ ﮐﺮدي؟‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻮﺿﻮع ﻣﻦ و ﺟﻨﯽ ﻓﺮق ﻣﯽ ﮐﺮد‪.‬‬
‫رون ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﺎ ﺧﻮدﻣﻮن ﻣﺸﮑﻠﻤﻮن رو ﺣﻞ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ‪.‬‬
‫رون ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺮف از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﺑﺎﻻ رﻓﺖ و وارد ﺧﻮاﺑﮕﺎه ﺷﺪ‪...‬ﻫﺮي ﻧﺎﻣﯿﺪاﻧﻪ ﺑﻪ در ﺧﻮاﺑﮕﺎه ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد‪...‬اﻣﯿﺪوار‬

‫ﺑﻮد ﺑﻌﺪ از ﻣﺎﺟﺮاي زدن ﻣﺎﻟﻔﻮي راﺑﻄﻪ رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﻢ ﺧﻮب ﺷﻮد اﻣﺎ اﻧﮕﺎر راﺑﻄﻪ ﯾﺸﺎن ﻫﯿﭻ ﺗﻐﯿﯿﺮي ﻧﮑﺮده‬
‫ﺑﻮد‪...‬ﻫﺮي ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﺑﻪ ﺧﻮاﺑﮕﺎﻫﺶ رﻓﺖ‪...‬ﻓﺮدا ﮐﺎر ﻣﻬﻤﯽ داﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ اﻧﺠﺎم ﻣﯽ داد‪.‬‬
‫********‬
‫ﻓﺮدا ﺻﺒﺢ ﻫﺮي زود ﺗﺮ از ﺑﻘﯿﻪ از ﺧﻮاب ﺑﯿﺪار ﺷﺪ و ﺑﻌﺪ از اﯾﻨﮑﻪ ﻧﺎﻣﻪ اي را ﻧﻮﺷﺖ ﻟﺒﺎﺳﺶ را ﭘﻮﺷﯿﺪ و از ﺑﺮج‬

‫ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور ﺧﺎرج ﺷﺪ و ﺑﻪ ﻃﺮف ﺟﻐﺪوﻧﯽ رﻓﺖ‪....‬ﻫﺪوﯾﮏ ﺑﺎ دﯾﺪن ﻫﺮي ﻫﻮﻫﻮﯾﯽ ﺳﺮ داد‪...‬‬
‫‪-‬ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ ﻫﺪوﯾﮏ اﯾﻦ ﻧﺎﻣﻪ رو ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﺑﺒﺮي‪....‬‬

‫ﻫﺪوﯾﮏ از ﺳﺮ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﺻﺪاﯾﯽ ﺳﺮ داد و ﺟﻠﻮي ﭘﻨﺠﺮه ﻧﺸﺴﺖ و ﺑﻪ ﻫﺮي ﺧﯿﺮه ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﯾﮑﯽ از ﺟﻐﺪﻫﺎ را اﻧﺘﺨﺎب ﮐﺮد و ﻧﺎﻣﻪ را ﺑﻪ ﭘﺎﯾﺶ ﺑﺴﺖ‪...‬ﺟﻐﺪ ﻫﻮﻫﻮﯾﯽ ﮐﺮد و از ﺟﻐﺪاﻧﯽ ﺧﺎرج‬

‫ﺷﺪ‪....‬ﻫﺮي ﺟﻐﺪ را در آﺳﻤﺎن دﻧﺒﺎل ﮐﺮد ﺗﺎ اﯾﻨﮑﻪ دﯾﮕﺮ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺖ او را ﺑﺒﯿﻨﺪ‪...‬از اﯾﻨﮑﻪ رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ دﺳﺘﻮر داده‬

‫ﺑﻮد ﺗﺎ ﮐﺴﯽ ﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎي ﻫﺮي رو ﻧﺨﻮﻧﻪ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺑﻮد‪...‬ﺣﺎﻻ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻏﯿﺮ از ﺧﻮدش ﻫﯿﭻ ﮐﺲ از ﻣﺤﺘﻮاي‬

‫ﻧﺎﻣﻪ ﺧﺒﺮ ﻧﺪارد‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪285‬‬


‫ﺳﺮ ﻣﯿﺰ ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﻢ آﻣﺪﻧﺪ‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﮐﺠﺎ رﻓﺘﻪ ﺑﻮدي؟‬
‫ﺟﻐﺪوﻧﯽ‪.‬‬‫ﺟﻐﺪوﻧﯽ؟‬‫رون اﯾﻦ را ﮔﻔﺖ و ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪...‬ﭼﻮن ﺑﻪ ﺟﺰ ﺳﯿﺮﯾﻮس دﯾﮕﻪ ﮐﺴﯽ ﻧﺒﻮد ﺗﺎ ﻫﺮي ﺑﺮاﯾﺶ ﻧﺎﻣﻪ‬

‫ﺑﻨﻮﯾﺴﺪ‪....‬‬

‫ﻧﺎﻣﻪ واﺟﺒﯽ داﺷﺘﻢ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﯽ ﻓﺮﺳﺘﺎدم‪...‬‬‫رون ﮐﻪ ﺣﺎﻻ از ﻣﻮﺿﻮع ﺳﺮ در آورده ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪:‬آﻫﺎن!‬
‫ﻣﻌﻠﻮم ﺑﻮد ﻫﺮﻣﯿﻮن دﻟﺶ ﻣﯽ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﺪاﻧﺪ ﻫﺮي ﭼﻪ ﭼﯿﺰي در ﻧﺎﻣﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪ وﻟﯽ ﺟﻠﻮي ﺑﻘﯿﻪ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﭼﯿﺰي‬

‫ﺑﭙﺮﺳﺪ ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﺳﺮاغ ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ اش رﻓﺖ‪...‬ﺑﻌﺪ از اﯾﻨﮑﻪ ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ﺗﻤﺎم ﺷﺪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﭘﻤﺎدي را از ﺟﯿﺐ ﺷﻨﻠﺶ ﺑﯿﺮون‬
‫آورد و ﺟﻠﻮي ﻫﺮي ﮔﺬاﺷﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬اﯾﻨﻮ از ﻣﺎدام ﭘﺎﻣﻔﺮي ﮔﺮﻓﺘﻢ‪...‬ﮔﻔﺖ اﮔﻪ ﺳﻪ روز ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻫﻢ ﺑﻪ دﺳﺘﺎت‬

‫ﺑﻤﺎﻟﯽ زﺧﻤﺎت ﺧﻮب ﻣﯿﺸﻪ‪....‬‬
‫‪-‬ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ ﻫﺮﻣﯿﻮن‪.‬‬

‫ﻫﺮي ﻇﺮف ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﭘﻤﺎد را روي زﺧﻤﺎش ﻣﺎﻟﯿﺪ و ﺑﻌﺪ ﻫﻤﺮاه رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ ﮐﻼس دﻓﺎع در ﺑﺮاﺑﺮ‬

‫ﺟﺎدوي ﺳﯿﺎه رﻓﺖ‪ ....‬ﻫﺮي در راه در ﻣﻮرد ﻗﺼﺪ ﻣﺎﻟﻔﻮي از اﻧﺠﺎم اﯾﻦ ﮐﺎرﻫﺎ و ﺗﺤﺮﯾﮏ ﮐﺮدﻧﺶ ﺑﻪ رون و‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮔﻔﺖ و آﻧﻬﺎ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﺟﻮاب ﻣﺎﻟﻔﻮي رو ﺑﻪ ﺻﻮرت دﯾﮕﺮ ﺑﺪﻫﻨﺪ‪....‬وﻗﺘﯽ ﺳﺮ ﺟﺎﯾﺸﺎن ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ‬
‫ﻣﺎﻟﻔﻮي ﻫﻢ وارد ﮐﻼس ﺷﺪ‪...‬ﮐﺮاب و ﮔﻮﯾﻞ ﻣﺜﻞ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﮐﻨﺎر ﻣﺎﻟﻔﻮي ﺑﻮدﻧﺪ و ﻫﻤﻪ ﺟﺎ او را ﻫﻤﺮاﻫﯽ ﻣﯽ ﮐﺮدن‪...‬‬
‫ﻣﺎﻟﻔﻮي ﺑﺎ ﭘﻮزﺧﻨﺪي ﮔﻔﺖ‪:‬ﻓﺮد ﺑﺮﮔﺰﯾﺪه ﻫﺮ ﺷﺐ ﺗﻨﺒﯿﻪ ﻣﯿﺸﻪ‪...‬‬
‫اﮔﻪ ﻣﺎﻣﺎﻧﺶ ﺑﺪوﻧﻪ‪....‬ﯾﺎدم رﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﻃﻔﻠﮑﯽ ﭘﺎﺗﺮ ﻣﺎدر و ﭘﺪر ﻧﺪاره‪...‬‬
‫ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺮف اﺳﻠﺘﺮﯾﻨﯽ ﻫﺎ ﺧﻨﺪﯾﺪﻧﺪ ‪...‬رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧﺪ و ﻫﺮﻣﯿﻮن دﺳﺖ ﻫﺮي را‬

‫ﮔﺮﻓﺖ‪...‬ﻧﻮﯾﻞ و ﺳﯿﻤﻮس و دﯾﻦ ﻫﻢ ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﺑﻪ ﻣﺎﻟﻔﻮي ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪286‬‬


‫ﺑﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﻫﺮي داﺷﺖ از ﺧﺸﻢ و ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﻣﻨﻔﺠﺮ ﻣﯽ ﺷﺪ ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل ﻟﺒﺨﻨﺪي زد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﭘﺪر و ﻣﺎدر ﻣﻦ ﻣﺜﻞ‬

‫واﻟﺪﯾﻦ ﺗﻮ ﻧﻮﮐﺮ وﻟﺪﻣﻮرت ﻧﺒﻮدن‪....‬‬

‫ﻫﺮي اﺳﻢ وﻟﺪﻣﻮرت را ﺑﺎ ﺗﺤﻘﯿﺮ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺗﻤﺎم ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ دﻟﯿﻞ ﺑﯿﺸﺘﺮ اﺳﻠﺘﺮﯾﻨﯽ ﻫﺎ ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه‬

‫ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ‪...‬‬

‫ﻣﺎﻟﻔﻮي ﺑﺎ ﻧﻔﺮت ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﯿﺰي ﻧﻤﻮﻧﺪه ﮐﻪ ﺗﻮ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ اوﻧﺎ دﭼﺎر ﺑﺸﯽ ﭘﺎﺗﺮ‪...‬‬
‫ﺳﯿﻤﻮس ﺑﺎ ﺷﺠﺎﻋﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎش ﻫﺮي ﺣﺴﺎب وﻟﺪﻣﻮرت رو ﻣﯿﺮﺳﻪ‪...‬ﻣﺎ ﻫﻤﻪ ﭘﺸﺖ ﻫﺮي اﯾﺴﺘﺎدﯾﻢ‪...‬‬
‫ﻣﺎﻟﻔﻮي ﭘﻮزﺧﻨﺪي زد و ﮔﻔﺖ‪:‬واي ﻧﮕﻮ ﺗﺮﺳﯿﺪم!!!‬
‫ﻣﺎﻟﻔﻮي ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺧﻨﺪﯾﺪن ﮐﺮد‪...‬ﺑﻘﯿﻪ اﺳﻠﺘﺮﯾﻨﯽ ﻫﺎ ﻫﻢ ﺧﻨﺪﯾﺪﻧﺪ‪...‬ﻧﻮﯾﻞ از ﻫﺮي ﻫﻢ ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺗﺮ ﺑﻮد‪...‬ﻫﺮي دﺳﺖ‬

‫ﻧﻮﯾﻞ را ﮐﻪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬اون ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻫﻤﯿﻨﻪ ﻧﻮﯾﻞ‪...‬اون ﻣﯽ ﺧﻮاد ﻣﺎرو ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﮐﻨﻪ‪...‬‬

‫ﺑﺎ آﻣﺪن داﻣﺒﻠﺪور ﺑﺤﺚ آﻧﻬﺎ ﻫﻢ ﺗﻤﺎم ﺷﺪ و ﻫﺮي ﻫﻢ دﺳﺖ ﻧﻮﯾﻞ را رﻫﺎ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻪ ﻣﻮﻗﺶ ﺑﻪ ﺣﺴﺎﺑﺶ ﻣﯽ‬

‫رﺳﯿﻢ ﻧﻮﯾﻞ‪.‬‬

‫اﻣﺮوز ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻤﺎم ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎﯾﯽ رو ﮐﻪ ﺑﻠﺪﯾﺪ ﺑﺪون ﮐﻼم اﺟﺮا ﮐﻨﯿﺪ‪...‬ﺣﺎﻻ دو ﻧﻔﺮي ﺗﻤﺮﯾﻦ رو ﺷﺮوع ﮐﻨﯿﺪ‪...‬‬‫ﻫﻤﻪ داﻧﺶ آﻣﻮزان از ﺟﺎﯾﺸﺎن ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪﻧﺪ ‪...‬داﻣﺒﻠﺪور در ﻣﯿﺎن داﻧﺶ آﻣﻮزان راه ﻣﯽ رﻓﺖ و ﮐﺎرﺷﺎن را ﺑﺮرﺳﯽ‬

‫ﻣﯽ ﮐﺮد‪...‬ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ رون و ﻫﺮي و اﻋﻀﺎي اﻟﻒ دال ﻣﺸﮑﻠﯽ ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ و ﺧﯿﻠﯽ راﺣﺖ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﺴﺘﻨﺪ ﻫﻤﻪ ورد ﻫﺎ‬
‫رو ﺑﺪون ﮐﻼم اﺟﺮا ﮐﻨﻨﺪ اﻣﺎ ﺑﻘﯿﻪ داﻧﺶ آﻣﻮزان ﻫﻨﻮز ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ﺑﻪ ﻃﻮر ﮐﺎﻣﻞ ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎ را اﻧﺠﺎم دﻫﻨﺪ‪...‬‬

‫ﺑﻌﺪ از ﺗﻤﺎم ﺷﺪن ﮐﻼس ﻫﺎ ﻫﺮي ﺳﺮ ﺳﺎﻋﺖ ‪ 11‬وارد اﺗﺎق ﺿﺮورﯾﺎت ﺷﺪ‪...‬ﻣﻮدي ﮐﻪ در وﺳﻂ اﺗﺎق اﯾﺴﺘﺎده‬

‫ﺑﻮد ﺑﺎ ﻫﺮ دو ﭼﺸﻤﺶ ﻫﺮي را ﺑﺮاﻧﺪاز ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺣﺘﻤﺎ ﺑﻬﺖ ﮔﻔﺘﻪ ﮐﻪ ﻗﺮاره ﭼﯽ ﺑﻬﺖ ﯾﺎد ﺑﺪم‪...‬‬
‫‪-‬ﺑﻠﻪ ﭘﺮﻓﺴﻮر‪.‬‬

‫‪-‬ﭘﺲ ﻣﯽ رﯾﻢ ﺳﺮ ﺗﻤﺮﯾﻨﻤﻮن‪...‬ﻣﯽ ﺧﻮام از ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎي ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﯽ ﺷﺮوع ﮐﻨﻢ ﭼﻮن ﻫﻢ وﻗﺖ ﺑﯿﺸﺘﺮي ﻣﯽ ﺧﻮاد و‬

‫ﻫﻢ ﻗﺪرت ﺑﯿﺸﺘﺮي‪...‬ﻣﯿﺸﻪ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎي ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﯽ از ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎ ﺳﯿﺎه ﻫﻢ ﭘﺮ ﻗﺪرت ﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ اﻟﺒﺘﻪ ﺑﺮاي ﮐﺴﯽ‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪287‬‬


‫ﮐﻪ ﺗﺴﻠﻂ ﮐﺎﻣﻞ داره‪....‬اﮔﻪ اوﺿﺎع اﯾﻦ ﻃﻮر ﻧﺒﻮد ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ ﺧﻮﻧﺪن ﮐﺘﺎب ﺷﺮوع ﻣﯽ ﮐﺮدﯾﻢ وﻟﯽ اﻻن وﻗﺖ ﮐﺎﻓﯽ‬
‫ﺑﺮاي اﯾﻦ ﮐﺎرﻫﺎ ﻧﺪارﯾﻢ‪...‬وﻟﯽ اﮔﻪ ﺑﺘﻮﻧﯽ ﭼﻨﺪ ﺗﺎ از ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ رو ﺑﺨﻮﻧﯽ ﮐﺎرﻣﻮن آﺳﺎﻧﺘﺮ ﻣﯿﺸﺪ‪...‬‬
‫ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﺑﺘﻮﻧﻢ ﺑﺨﻮﻧﻢ ﯾﮑﯽ دو ﺗﺎ ﺷﻮ ﺑﺨﻮﻧﻢ‪...‬‬‫ﻣﻮدي ﺑﺎ دﻗﺖ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻄﻤﺌﻨﯽ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﺑﺨﻮﻧﯽ؟‬
‫ﻫﺮي ﺑﺪون ﺗﺮدﯾﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻠﻪ‪...‬‬
‫‪-‬ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎي ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﯽ ﺟﺰ ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎي ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﻓﺮاﻣﻮش ﺷﺪه ﻫﺴﺘﻨﺪ‪...‬ﺑﻌﻀﯽ اﻓﺮاد ﻓﻘﻂ ﺗﺎ ﺣﺪودي اﯾﻦ ﻗﺴﻤﺖ از‬

‫ﺟﺎدو رو ﺑﻠﺪن و ﺑﯿﺸﺘﺮ اﻓﺮاد ﻫﻢ ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﻧﻤﯽ دوﻧﻦ‪...‬اﻣﺎ وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﺎ ﺑﻘﯿﻪ ﻓﺮق ﻣﯽ ﮐﻨﻪ‪...‬و ﺗﻮ ﻫﻢ ﺑﺮاي اﯾﻨﮑﻪ‬

‫ﺑﺘﻮﻧﯽ ﺑﺎﻫﺎش ﻣﺒﺎرزه ﺑﮑﻨﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﻗﺪرﺗﺘﻮ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﮐﻨﯽ‪...‬اﺟﺮاي ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎي ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﯽ ﻗﺪرت زﯾﺎدي ﻣﯽ ﺧﻮاد و ﮐﺴﯽ ﮐﻪ‬
‫ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎ رو اﻧﺠﺎم ﻣﯽ ده ﺑﺎﯾﺪ ﺣﻮاﺳﺶ ﺟﻤﻊ ﺑﺎﺷﻪ ‪....‬‬
‫ﻣﻮدي ﭼﻮﺑﺶ را ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪ‪:‬اﺳﮑﯿﺎدو!‬
‫ﻃﻠﺴﻤﯽ ﻗﺮﻣﺰ رﻧﮓ از ﭼﻮب دﺳﺘﯽ ﻣﻮدي ﺑﯿﺮون آﻣﺪ‪....‬ﻫﺮي ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﻪ ﻃﻠﺴﻢ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪...‬ﻃﻠﺴﻢ ﺑﻪ ﺻﻮرت‬

‫زﯾﮕﺰاگ ﻣﯿﺮﻓﺖ و ﻗﺪرت و ﺳﺮﻋﺘﺶ ﻫﻢ ﺧﯿﻠﯽ زﯾﺎد ﺑﻮد‪...‬‬

‫‪-‬اﯾﻨﻮ ﻫﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺪوﻧﯽ ﭘﺎﺗﺮ ﻫﻤﻪ اﻓﺮاد ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻦ ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎي ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﯽ رو اﻧﺠﺎم ﺑﺪن‪...‬ﭘﺲ اﻧﺘﻈﺎر ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎش ﺑﺘﻮﻧﯽ‬

‫ﺗﻮي ﯾﮏ ﻫﻔﺘﻪ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ رو ﯾﺎد ﺑﮕﯿﺮي‪...‬‬

‫اون ﻃﻠﺴﻤﯽ ﮐﻪ اﺟﺮا ﮐﺮدﯾﻦ ﭼﯽ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﺮد؟‬‫ﻣﻮدي ﺑﺎ ﭼﺸﻢ ﻣﺼﻨﻮﻋﯽ اش ﻫﺮي را ﺑﺮاﻧﺪاز ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬اون ﻃﻠﺴﻢ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻪ اﻓﺮاد رو ﺑﺮاي ‪ 5‬روز ﻓﻠﭻ‬

‫ﮐﻨﻪ‪....‬ﻧﻪ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻪ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻪ ‪...‬ﻧﻪ راه ﺑﺮه ‪...‬ﻧﻪ ﺑﺸﻨﻮه‪...‬ﺑﻪ ﻋﺒﺎرت دﯾﮕﻪ ﻫﻤﻪ ﺟﺎي ﺑﺪن رو از ﮐﺎر ﻣﯽ ﻧﺪازه‪....‬‬
‫ﻫﺮي ﻣﺸﺘﺎﻗﺎﻧﻪ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﻣﯿﺸﻪ ﺟﻠﻮي ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎي ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﯽ ﺳﭙﺮ ﺳﺎﺧﺖ؟‬

‫‪-‬ﻣﻌﻠﻮﻣﻪ ﮐﻪ ﻣﯿﺸﻪ‪...‬اﻣﺎ ﻧﻪ ﺳﭙﺮ ﻫﺎي ﻣﻌﻤﻮﻟﯽ ﯾﺎ ﺳﭙﺮ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺟﻠﻮي ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎي ﺳﯿﺎه ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻣﯿﺸﻪ‪....‬ﺑﺮاي ﻃﻠﺴﻢ‬

‫ﻫﺎي ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﯽ ﻓﻘﻂ ﯾﮏ ﻧﻮع ﺳﭙﺮ وﺟﻮد داره ﮐﻪ ﺳﺎﺧﺘﻦ اون ﻫﻢ ﻫﻔﺘﻪ ﻫﺎ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﻣﯽ ﺧﻮاد‪...‬ﺣﺎﻻ ﭼﻮﺑﺖ رو در ﺑﯿﺎر‬
‫ﺗﺎ ﺷﺮوع ﮐﻨﯿﻢ‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪288‬‬


‫وﻗﺘﯽ ﻫﺮي ﭼﻮﺑﺶ را درآورد ﻣﻮدي ﮔﻔﺖ‪:‬ﻃﻠﺴﻢ ﻓﯿﻨﺎرو ﻃﻠﺴﻤﯿﻪ ﮐﻪ ﻣﯿﺘﻮﻧﯽ وﻗﺘﯽ ﺑﯿﻦ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﮔﯿﺮ اﻓﺘﺎدي‬

‫ازش اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﯽ‪....‬اﯾﻦ ﻃﻠﺴﻢ ﺑﺎﻋﺚ اﯾﺠﺎد ﻧﻮري ﺷﺪﯾﺪ ﻣﯿﺸﻪ و ﺑﻪ ﺗﻮ ﻓﺮﺻﺖ ﻓﺮار ﻣﯿﺪه‪...‬اﻟﺒﺘﻪ ﺗﻮي ﺟﺎدوي ﺳﯿﺎه‬

‫ﻫﻢ ﻫﻤﭽﯿﻦ ﻃﻠﺴﻤﯽ ﻫﺴﺖ اﻣﺎ ﻗﺪرﺗﺶ ﮐﻤﺘﺮه‪...‬وردش ﻫﻢ اﯾﻨﻪ ﺗﻨﺎروﻧﻮرا!‬

‫اﮔﻪ ﻧﻮر ﺷﺪﯾﺪي اﯾﺠﺎد ﻣﯽ ﮐﻨﻪ ﭘﺲ ﺑﺮاي ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﻃﻠﺴﻢ رو ﻓﺮﺳﺘﺎده‪....‬‬‫ﻣﻮدي ﺣﺮف ﻫﺮي را ﻗﻄﻊ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﯽ دوﻧﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاي ﭼﯽ ﺑﮕﯽ‪....‬ﻃﻠﺴﻢ روي ﺧﻮد ﻓﺮد اﺛﺮ ﻧﺪاره و ﻣﯽ‬

‫ﺗﻮﻧﻪ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ رو ﺑﺒﯿﻨﻪ‪....‬ﺑﺮو ﭘﺸﺖ ﻗﻔﺴﻪ ﻫﺎي ﮐﺘﺎب‪...‬‬

‫ﻫﺮي اﻃﺎﻋﺖ ﮐﺮد و ﭘﺸﺖ ﻗﻔﺴﻪ ﻫﺎي ﮐﺘﺎب اﯾﺴﺘﺎد‪.‬‬
‫ﺣﺎﻻ ﺧﻮب ﻧﮕﺎه ﮐﻦ‪...‬ﻓﯿﻨﺎرو!‬‫ﮔﻮي ﮐﻮﭼﮏ ﻧﻮراﻧﯽ از ﭼﻮب دﺳﺘﯽ ﻣﻮدي ﺑﯿﺮون اﻣﺪ ‪....‬ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﻧﻮري ﺷﺪﯾﺪ از ﮔﻮي ﺧﺎرج ﺷﺪ و‬

‫اﻃﺮاف ﻣﻮدي را اﺣﺎﻃﻪ ﮐﺮد ﺑﻪ ﻃﻮري ﮐﻪ ﻫﺮي دﯾﮕﺮ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ او را ﺑﺒﯿﻨﺪ‪...‬ﻧﻮر رﻓﺘﻪ رﻓﺘﻪ ﺷﺪﯾﺪﺗﺮ ﺷﺪ ﺑﻪ‬

‫ﻃﻮري ﮐﻪ ﻫﺮي ﻣﺠﺒﻮر ﺷﺪ ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺶ را ﺑﺒﻨﺪد ﺗﺎ از ﺳﻮزش ﺑﯿﺸﺘﺮ آﻧﻬﺎ ﺟﻠﻮﮔﯿﺮي ﮐﻨﺪ‪....‬وﻗﺘﯽ اﺣﺴﺎس ﮐﺮد ﻧﻮر‬

‫از ﺑﯿﻦ رﻓﺘﻪ ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺶ را ﺑﺎز ﮐﺮد و از ﭘﺸﺖ ﻗﻔﺴﻪ ﻫﺎ ﺑﯿﺮون اوﻣﺪ‪...‬‬

‫‪-‬دﯾﺪي ﭼﻪ ﻗﺪر ﻧﻮرش ﺷﺪدﯾﺪ ﺑﻮد‪...‬ﻃﻠﺴﻤﯽ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺟﺎدوي ﺳﯿﺎه ﻫﺴﺖ ﻧﻪ ﻣﺜﻞ اﯾﻦ ﻃﻠﺴﻢ ﭘﺮ ﻗﺪرﺗﻪ و ﻧﻪ‬

‫دواﻣﺶ ﻣﺜﻞ اﯾﻨﻪ‪...‬و از ﻫﻤﻪ ﻣﻬﻤﺘﺮ اﯾﻨﮑﻪ ﻃﻠﺴﻢ ﻓﯿﻨﺎرو ﺑﻪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻣﺘﺼﻞ ﻧﯿﺴﺖ و ﻟﯽ ﻃﻠﺴﻢ ﺗﻨﺎروﻧﻮرا ﺑﻪ ﭼﻮب‬

‫دﺳﺘﯽ ﻣﺘﺼﻠﻪ و اﮔﻪ ﻃﻠﺴﻢ رو ﻗﻄﻊ ﮐﻨﯽ ﻧﻮر ﻫﻢ ﻗﻄﻊ ﻣﯿﺸﻪ‪....‬ﺷﺮوع ﮐﻦ ﭘﺎﺗﺮ‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﭼﻮب دﺳﺘﯽ اش را ﺑﺎﻻ آورد ‪:‬ﻓﯿﻨﺎ رو!‬
‫ﻫﯿﭻ اﺗﻔﺎﻗﯽ ﻧﯿﻔﺘﺎد‪...‬‬
‫‪-‬دوﺑﺎره ﺳﻌﯽ ﮐﻦ‪...‬اول ﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐﻦ ﺑﻌﺪ‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐﺮد و دوﺑﺎره ﻃﻠﺴﻢ را ﮔﻔﺖ وﻟﯽ ﺑﺎز ﻫﻢ ﻫﯿﭻ اﺗﻔﺎﻗﯽ ﻧﯿﻔﺘﺎد‪...‬ﺑﺮاي ﺳﻮﻣﯿﻦ ﺑﺎر‪...‬ﭼﻬﺎرﻣﯿﻦ ﺑﺎر‬

‫‪...‬ﭘﻨﺠﻤﯿﻦ ‪...‬ﺷﺸﻤﯿﻦ‪...‬دﻫﻤﯿﻦ و ﺑﯿﺴﺘﻤﯿﻦ ﺑﺎر ﻃﻠﺴﻢ را ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد وﻟﯽ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﻃﻠﺴﻢ را اﺟﺮا ﮐﻨﺪ‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪289‬‬


‫ﻣﻮدي ﺑﺎ ﺳﺮﺳﺨﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﻨﺒﻞ ﻧﺒﺎش ﭘﺎﺗﺮ‪....‬ﻣﺸﮑﻞ ﺗﻮ اﯾﻨﻪ ﮐﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﯽ‪...‬ﺑﺎﯾﺪ ﺣﻮاﺳﺖ رو ﺟﻤﻊ ﮐﻨﯽ‬

‫‪....‬دوﺑﺎره اﻣﺘﺤﺎن ﮐﻦ‪.‬‬

‫ﻫﺮي دو ﺑﺎره ﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐﺮد و ورد را ﮔﺮﻓﺖ وﻟﯽ اﯾﻦ ﺑﺎر ﻫﻢ ﺑﯽ ﻓﺎﯾﺪه ﺑﻮد‪...‬‬
‫ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻢ ﺑﺘﻮﻧﻢ ﯾﺎد ﺑﮕﯿﺮم‪...‬‬‫اﯾﻦ ﻃﻮر ﻧﯿﺴﺖ ﭘﺎﺗﺮ‪...‬ﺗﻮ ﺗﻮﻧﺴﺘﯽ ﺳﺎل ﺳﻮم ﭘﺎﺗﺮوﻧﻮس ﺑﺴﺎزي‪...‬اﯾﻦ ﮐﺎر‬‫از ﻫﺮ داﻧﺶ آﻣﻮزي ﺑﺮ ﻧﻤﯿﺎد‪...‬ﻗﺒﻼ ﻫﻢ ﺑﻬﺖ ﮔﻔﺘﻢ ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎي ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﯽ ﻧﯿﺎز ﺑﻪ ﺗﻤﺮﯾﻦ داره ‪...‬ﺑﺎﯾﺪ ﺻﺒﻮر ﺑﺎﺷﯽ‪.‬‬
‫وﻗﺘﯽ ﻫﺮي ﺳﺮ ﻣﯿﺰ ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور ﻧﺸﺴﺖ ﺑﺎ اﯾﻦ ﮐﻪ ﻧﺘﻮﻧﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﻃﻠﺴﻢ رو اﺟﺮا ﮐﻨﻪ وﻟﯽ ﺧﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪...‬ﮐﺘﺎﺑﯽ را ﮐﻪ‬

‫ﻣﻮدي ﺑﺮاي ﺧﻮﻧﺪن ﺑﻬﺶ داده ﺑﻮد رو روي ﻣﯿﺰ ﮔﺬاﺷﺖ و ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن در ﻣﻮرد ﮐﻼﺳﺶ ﺳﻮال ﮐﻨﻪ‬

‫ﮔﻔﺖ‪:‬رون ﻣﯿﺸﻪ ﯾﻪ ﻟﯿﻮان از ﻧﻮﺷﯿﺪﻧﯽ ﺑﻬﻢ ﺑﺪي‪...‬‬

‫رون ﻟﯿﻮان را ﭘﺮ ﮐﺮد و ﺑﻪ دﺳﺖ او داد‪...‬ﻫﺮي ﻧﺼﻒ ﻧﻮﺷﯿﺪﻧﯽ را ﺧﻮرد و ﻟﯿﻮان را روي ﻣﯿﺰ ﮔﺬاﺷﺖ‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﭼﯽ ﮐﺎر ﮐﺮدي؟‬
‫ﻫﯿﭽﯽ‪...‬ﻧﺘﻮﻧﺴﺘﻢ ﻃﻠﺴﻢ رو اﺟﺮا ﮐﻨﻢ‪...‬‬‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪ :‬اﻧﺠﺎم ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎي ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﯽ ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺨﺘﻪ ‪ ....‬وﻟﯽ ﺗﻮ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﻧﺎﻣﯿﺪ ﺑﺸﯽ‪...‬ﻣﻦ ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ ﺗﻮ‬

‫ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ اﺟﺮاﺷﻮن ﮐﻨﯽ‪...‬ﻓﻘﻂ دﻗﺖ و ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻣﯽ ﺧﻮاد و ﮐﻤﯽ ﻫﻢ اﻋﺘﻤﺎد ﺑﻪ ﻧﻔﺲ‪...‬‬

‫رون در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﻫﺮي رو دﻟﺪاري ﺑﺪه ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﻮ ﭼﻨﺪ ﺑﺎر از دﺳﺖ وﻟﺪﻣﻮرت ﻓﺮار ﮐﺮدي‪...‬ﻓﮑﺮ‬

‫ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻢ اﺟﺮاي اﯾﻦ ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎ ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ ﻓﺮار از دﺳﺖ اون ﻋﻮﺿﯽ ﺑﺎﺷﻪ‪....‬ﻧﻪ؟‬
‫ﻫﺮي ﺗﺎﯾﯿﺪ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻧﻪ‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﻧﮕﺮان ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻬﺘﺮه ﻏﺬات رو ﺑﺨﻮري‪.‬‬

‫‪--------------------------------------------------------------------------‬‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪290‬‬


‫وﻟﺪﻣﻮرت روي ﺗﺨﺘﺶ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﻧﺎﺟﯿﻨﯽ ﻫﻢ ﮐﻨﺎر ﺗﺨﺘﺶ ﺧﻮاﺑﯿﺪه ﺑﻮد‪...‬ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻧﺎﻣﻪ ﺧﻮاﻫﺮ زاده اش‬

‫ﺑﻮد‪....‬اﻣﯿﺪوار ﺑﻮد ﻫﺮي ﺑﻬﺶ ﻣﻠﺤﻖ ﺷﻮد ﺗﺎ ﻣﺠﺒﻮر ﻧﺒﺎﺷﺪ از را ﻫﺎي دﯾﮕﺮ اﻗﺪام ﮐﻨﺪ‪...‬از اﯾﻨﮑﻪ ﺧﻮاﻫﺮش را ﮐﺸﺘﻪ‬

‫ﺑﻮد ﻣﺘﺎﺳﻒ ﺑﻮد‪...‬درﺳﺘﻪ ﺳﻌﯽ ﮐﺮده ﺑﻮد ﻫﺮي را ﻫﻢ ﺑﮑﺸﺪ وﻟﯽ ﺣﺎﻻ ﺗﺼﻤﯿﻤﺶ ﻋﻮض ﺷﺪه ﺑﻮد‪...‬او ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﯿﺎز‬

‫داﺷﺖ ﺗﺎ ‪......‬‬

‫ﺟﯿﺴﻮن ﻣﺮﮔﺨﻮار ﺟﺪﯾﺪ و ﺑﺎ ﻫﻮش وﻟﺪﻣﻮرت وارد ﺗﺎﻻر ﺷﺪ و ﺟﻠﻮي او زاﻧﻮ زد و ﻧﺎﻣﻪ اي را ﮐﻪ در دﺳﺖ‬

‫داﺷﺖ رو ﺑﻪ وﻟﺪﻣﻮرت ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺳﺮورم اﯾﻦ ﻧﺎﻣﻪ ﻫﻤﯿﻦ اﻻن رﺳﯿﺪ‪...‬‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﻧﺎﻣﻪ را ﮔﺮﻓﺖ‪...‬آن را ﺑﺎز ﮐﺮد و ﺧﻮاﻧﺪ‪....‬‬

‫"ﺑﺮاي ﻣﻦ ﻓﺮﻗﯽ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻪ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺑﺎ ﻫﺎم ﭼﻪ ﻧﺴﺒﺘﯽ داري وﻟﺪﻣﻮرت‪.‬اﯾﻦ رو ﺑﺪون ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﺧﻮدﻣﻮ ﺗﺴﻠﯿﻢ ﯾﻪ‬

‫ﻗﺎﺗﻞ ﻣﺜﻞ ﺗﻮ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻢ و ﺗﺎ آﺧﺮﯾﻦ ﻟﺤﻈﻪ زﻧﺪﮔﯿﻢ ﺑﺎﻫﺎت ﻣﺒﺎرزه ﻣﯽ ﮐﻨﻢ‪.‬اﮔﻪ ﻣﺎدرم زﻧﺪه ﺑﻮد ﺧﺠﺎﻟﺖ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ‬

‫ﮐﻪ ﺑﮕﻪ ﺗﻮ ﺑﺮادرش ﻫﺴﺘﯽ و ﻣﻦ ﻫﻢ ﺧﺠﺎﻟﺖ ﻣﯽ ﮐﺸﻢ ﮐﻪ ﺑﮕﻢ ﺑﺎ ﺗﻮ راﺑﻄﻪ اي دارم‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ"‬

‫وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﻧﺎﻣﻪ را ﮐﻨﺎر ﮔﺬاﺷﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﭘﺴﺮه اﺣﻤﻖ‪...‬ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻪ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻪ ﺟﻠﻮي ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺴﺘﻪ‪...‬ﻫﺮ‬

‫ﮐﺲ دﯾﮕﻪ اي ﺑﻮد ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﺗﺴﻠﯿﻢ ﻣﯽ ﺷﺪ‪....‬‬

‫ﺟﯿﺴﻮن ﮐﻪ ﺣﺎﻻ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد ﺗﻌﻈﯿﻤﯽ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺳﺮورم ﺑﻬﺘﺮ ﻧﯿﺴﺖ ﯾﮑﯽ از ﻧﺰدﯾﮑﺎﻧﺸﻮ ﺑﮕﯿﺮﯾﻢ‪....‬ﻣﺜﻞ وﯾﺰﻟﯽ‬

‫ﻫﺎ ﯾﮑﯽ از دوﺳﺘﺎش‪...‬ﺷﺮط ﻣﯽ ﺑﻨﺪم ﺑﺮاي ﻧﺠﺎت اوﻧﺎ ﻫﺮ ﮐﺎري ﺑﮕﯿﻦ ﻣﯽ ﮐﻨﻪ‪....‬ﻫﻤﻪ ﻧﻘﻄﻪ ﺿﻌﻔﺸﻮ ﻣﯽ دوﻧﻦ‪.‬‬

‫وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮارش ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺑﯿﻪ وﻟﯽ ﯾﻪ ﻣﺸﮑﻞ داره‪...‬ﻣﺎ ﻧﻤﯽ دوﻧﯿﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﻫﺎ ﮐﺠﺎن و‬

‫اﮔﻪ ﻫﻢ ﺟﺎﺷﻮﻧﻮ ﺑﻔﻬﻤﯿﻢ ﺣﺘﻤﺎ ازﺷﻮن ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ ﻣﯿﺸﻪ‪....‬ﺑﻪ ﻗﺪر ﮐﺎﻓﯽ اﻓﺮادﻣﻮ از دﺳﺖ دادم‪...‬‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﺎ ﺧﺸﻢ اداﻣﻪ داد‪:‬ﺑﺎﯾﺪ ﯾﮏ راه دﯾﮕﻪ ﭘﯿﺪا ﮐﻨﯿﻢ‪...‬‬

‫ﻣﺮﮔﺨﻮار از ﺗﺮس ﺑﺮ ﺧﻮدش ﻟﺮزﯾﺪ وﻟﯽ ﺑﺎ ﺻﺪاي ﻣﺤﮑﻤﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺳﺮورم‪...‬ﺑﻪ ﻣﻦ ﺧﺒﺮ دادن ﮐﻪ ﭼﺎرﻟﯽ وﯾﺰﻟﯽ‬

‫و ﺑﯿﻞ وﯾﺰﻟﯽ ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ ﻫﻔﺘﻪ ﻣﯽ رن ﻣﺎﻣﻮرﯾﺖ‪....‬ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺘﻮﻧﯿﻢ ﮔﯿﺮﺷﻮن ﺑﻨﺪازﯾﻢ‪....‬‬

‫وﻟﺪﻣﻮرت ﺧﻨﺪﯾﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮﺑﻪ‪...‬ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮب‪....‬وﻟﯽ ﻣﻦ ﯾﻪ ﻓﮑﺮ دﯾﮕﻪ دارم‪....‬ﺗﯿﺘﺮ روزﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎي ﻓﺮدا‬

‫ﺑﺎﯾﺪ ﺧﻮﻧﺪﻧﯽ ﺑﺎﺷﻪ‪...‬اﯾﻦ ﻃﻮر ﻓﮑﺮ‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪291‬‬


‫ﻧﻤﯽ ﮐﻨﯽ ﺟﯿﺴﻮن؟‬
‫ﻣﺮﮔﺨﻮار ﺑﺎ ﻓﻬﻤﯿﺪن ﻣﻨﻈﻮر وﻟﺪﻣﻮرت ﻟﺒﺨﻨﺪي زد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻠﻪ ﺳﺮورم‪...‬ﻫﻤﻮن ﻃﻮره ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﻣﯽ ﮔﯿﻦ‪....‬‬
‫‪-‬ﻣﺎ ﺑﺎﯾﺪ اوﺿﺎع رو ﺑﺮاي ﻫﺮي ﺳﺨﺖ ﮐﻨﯿﻢ‪...‬اﮔﻪ ﻣﺮدم ﺑﻔﻬﻤﻨﻦ ﭼﻪ ﻧﺴﺒﺘﯽ ﺑﺎ ﻣﻦ داره ﻋﮑﺲ اﻟﻌﻤﻞ ﺧﻮﺑﯽ‬

‫ﻧﺨﻮاﻫﻨﺪ داﺷﺖ و اﻣﯿﺪﺷﻮن رو ازدﺳﺖ ﻣﯽ دن‪....‬اون وﻗﺖ ﻣﺮدم دﯾﮕﻪ ﺑﻬﺶ ﻧﻤﯽ ﮔﻦ ﻓﺮد ﺑﺮﮔﺰﯾﺪه‪...‬ﻫﺮي ﺑﺎﯾﺪ‬

‫ﺑﻔﻬﻤﻪ ﺑﺎ ﮐﯽ دراﻓﺘﺎده‪.‬‬

‫‪---------------------------------------------------------------------‬‬‫ﻫﺮي از اﺗﺎق ﺿﺮورﯾﺎت ﺑﯿﺮون آﻣﺪ و ﺑﺮاي ﺷﺎم ﺧﻮردن ﺑﻪ ﻃﺮف ﺗﺎﻻر رﻓﺖ‪...‬در ﻣﺪﺗﯽ ﮐﻪ ﻃﻮل ﮐﺸﯿﺪ ﺑﻪ ﺗﺎﻻر‬

‫ﺑﺮﺳﺪ ﻫﻤﺶ در ﻓﮑﺮ ﺑﻮد ﮐﻪ ﭼﻪ ﻃﻮر ﺑﺎ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﺪ‪...‬ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺖ ﻋﮑﺲ اﻟﻌﻤﻠﺸﺎن ﭼﻪ ﻃﻮر ﺧﻮاﻫﺪ‬
‫ﺑﻮد‪...‬ﻃﺒﻖ ﻣﻌﻤﻮل ﺑﺎ ﻧﺸﺴﺘﻦ ﻫﺮي ﺳﻮال ﮐﺮدن ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺷﺮوع ﺷﺪ‪....‬‬
‫ﭼﯽ ﮐﺎر ﮐﺮدي؟‬‫رون ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺲ ﮐﻦ ﻫﺮﻣﯿﻮن‪...‬ﻫﺮ وﻗﺖ ﻫﺮي از ﮐﻼس ﺑﯿﺮون ﻣﯿﺎد ﺳﻮال ﭘﯿﭽﺶ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﺑﺮاي اﯾﻨﮑﻪ ﻣﯿﺎن ان دو ﺑﺤﺚ ﺷﺮوع ﻧﺸﻮد ﮔﻔﺖ‪:‬اﺷﮑﺎﻟﯽ ﻧﺪاره رون‪...‬اون ﻧﮕﺮان ﻣﻨﻪ‪...‬او ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎه‬

‫ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪم ﺳﻪ ﺗﺎ از ﺳﭙﺮﻫﺎ رو ﺑﺪون ﮐﻼم و ﺧﻮب اﺟﺮا ﮐﻨﻢ‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮﺑﻪ ﻫﺮي‪...‬‬

‫رون ﮐﻪ ﺑﺸﻘﺎب ﭘﺮ از ﻏﺬا را ﺟﻠﻮﯾﺶ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻏﺬات رو ﺑﺨﻮر ﻫﺮي‪ ...‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺧﻮدت ﺑﺮﺳﯽ‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺧﻮردن ﻏﺬا ﮐﺮد و ﺑﻌﺪ از اﯾﻨﮑﻪ ﻏﺬاﯾﺶ ﺗﻤﺎم ﺷﺪ رو ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺑﮕﻮ ﺗﻮ‬

‫اﺗﺎق ﺿﺮورﯾﺎت ﺑﻤﻮﻧﻦ‪....‬ﻣﯽ ﺧﻮام ﺑﺎﻫﺎﺷﻮن ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺗﻌﺠﺐ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬در ﻣﻮرد ﭼﯽ؟‬

‫رون ﻫﻢ ﺧﻮدش را ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﺰدﯾﮏ ﮐﺮده ﺑﻮد ﺗﺎ از ﻣﻮﺿﻮع ﺳﺮ در ﺑﯿﺎورد‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﻪ آراﻣﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﯽ ﺧﻮام ﺧﻮدم در ﻣﻮرد راﺑﻄﻢ ﺑﺎ وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﻬﺸﻮن ﺑﮕﻢ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪292‬‬


‫رون ﺑﺎ ﻓﺮﯾﺎد ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﻮ دﯾﻮاﻧﻪ ﺷﺪي؟‬
‫ﺑﯿﺸﺘﺮ اﻓﺮاد ﺣﺎﺿﺮ در ﺗﺎﻻر ﺑﺮﮔﺸﺘﻨﺪ و ﺑﻪ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧﺪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﺻﺪاي آرام ﺗﺮي ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻼﺧﺮه ﻣﯽ ﻓﻬﻤﻦ‪...‬ﯾﻌﻨﯽ ﻫﻤﻪ ﻣﯽ ﻓﻬﻤﻦ‪...‬ﻣﯽ ﺧﻮام ﺧﻮدم ﺑﻬﺸﻮن ﺑﮕﻢ‪...‬ﻫﻤﯿﻦ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ اﻋﺘﺮاﺿﯽ ﺑﮑﻨﻪ ﮐﻪ ﺟﻐﺪي ﭘﺮواز ﮐﻨﺎن وارد ﺗﺎﻻر ﺷﺪ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﯿﺰ ﮔﺰﯾﻔﻨﺪور اﻣﺪ‪...‬ﻫﻤﻪ‬

‫ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﻪ ﺟﻐﺪ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮدن ﭼﻮن ﺳﺎﺑﻘﻪ ﻧﺪاﺷﺖ اﯾﻦ وﻗﺖ ﺑﺮاي ﮐﺴﯽ ﻧﺎﻣﻪ ﺑﯿﺎد‪...‬‬

‫ﺟﯿﻨﯽ در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺟﻐﺪ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﮑﻨﻪ ﻣﺎﻣﺎن ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﮐﺎرت ﺑﺮات ﻧﺎﻣﻪ ﻓﺮﯾﺎد ﮐﺶ ﻓﺮﺳﺘﺎده‬

‫رون؟‬

‫رون ﺑﺎ ﭼﻬﺮه رﻧﮓ ﭘﺮﯾﺪه ﮔﻔﺖ‪:‬اون‪...‬اوﻧﮑﻪ ﺟﻐﺪ ﻣﺎ ﻧﯿﺴﺖ‪.‬‬
‫ﺟﻐﺪ ﻧﺎﻣﻪ را ﺟﻠﻮي ﻫﺮي اﻧﺪاﺧﺖ و از ﺗﺎﻻر ﺑﯿﺮون رﻓﺖ‪....‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﺷﮏ ﮔﻔﺖ‪:‬روش ﮐﻪ ﭼﯿﺰي ﻧﻨﻮﺷﺘﻪ‪...‬ﻧﻮﺷﺘﻪ؟‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﮐﺖ ﻧﺎﻣﻪ را ﺑﺮداﺷﺖ و ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪...‬ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ روي آن ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻧﺸﺪه ﺑﻮد‪ ...‬ﺑﻪ آراﻣﯽ ﻧﺎﻣﻪ را از دورن‬

‫ﭘﺎﮐﺖ ﺑﯿﺮون آورد و ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺧﻮاﻧﺪن ﮐﺮد‪...‬‬

‫"اﯾﻦ اﺧﺮﯾﻦ ﻓﺮﺻﺖ ﻣﻦ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺑﻮد ﻫﺮي‪.‬وﻟﯽ ﺗﻮ دﺳﺖ ﻣﻦ رو رد ﮐﺮدي و ﺑﻪ ﺟﺎي اﯾﻨﮑﻪ در ﮐﻨﺎرم ﺑﺎﺷﯽ ﺑﻬﻢ‬

‫ﭘﺸﺖ ﮐﺮدي‪...‬اﺷﺘﺒﺎه ﺑﺰرﮔﯽ ﮐﺮدي ﻫﺮي‪...‬اﯾﻦ رو ﺑﺪون ﺗﻮ ﻫﯿﭻ ﺷﺎﻧﺴﯽ در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻣﻦ ﻧﺪاري ‪...‬ﻫﯿﭻ ﺷﺎﻧﺴﯽ‪...‬ﻫﻤﻪ‬
‫ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﻮ ﻫﺴﺘﻦ ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﻣﺮد و ﺗﻮ ﻫﻢ ﺑﺮاي اﯾﻨﮑﻪ زﻧﺪه ﺑﻤﻮﻧﯽ ﺑﻬﻢ اﻟﺘﻤﺎس ﺧﻮاﻫﯽ ﮐﺮد‪.‬‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت"‬
‫ﻫﺮي ﺧﺸﻢ را در ﻧﺎﻣﻪ وﻟﺪﻣﻮرت اﺣﺴﺎس ﮐﺮده ﺑﻮد‪...‬ﻫﺮي آب دﻫﺎﻧﺶ را ﻗﻮرت داد و ﺑﻪ دوﺳﺘﺎﻧﺶ ﻧﮕﺎه‬
‫ﮐﺮد‪...‬رﻧﮓ رون از ﻗﺒﻞ ﻫﻢ ﭘﺮﯾﺪه ﺗﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﻢ دﺳﺖ ﮐﻤﯽ از او ﻧﺪاﺷﺖ‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﺗﺮس ﻏﯿﺮ ﻗﺎﺑﻞ اﻧﮑﺎري ﮐﻪ در ﺻﺪاﯾﺶ ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪:‬ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ اﯾﻦ ﯾﻪ ﺗﻬﺪﯾﺪ ﺟﺪي ﺑﻮد‪...‬‬
‫رون ﺑﺎ ﻣﻦ ﻣﻦ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ‪...‬ﻧﻤﯽ‪ ...‬دوﻧﻢ‪..‬چ‪...‬ﭼﯽ‪ ...‬ﺑﺎﯾﺪ‪...‬ﺑﮕﻢ‪..‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪293‬‬


‫ﺑﯿﺸﺘﺮ اﺳﺘﺎدان ﻫﻢ ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ‪...‬اﻋﻀﺎي اﻟﻒ دال ﻫﻢ ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﺑﻪ رون و ﻫﺮي و‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ و ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ ﺑﺪاﻧﻨﺪ ﭼﻪ ﭼﯿﺰي در ﻧﺎﻣﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪه ﮐﻪ آﻧﻬﺎ را آن ﻗﺪر ﺗﺮﺳﺎﻧﺪه‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﻧﺎﻣﻪ را در ﺟﯿﺒﺶ ﭼﭙﺎﻧﺪ و ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻨﺘﻈﺮم ﺑﻤﻮﻧﯿﺪ ﺗﺎ ﺑﯿﺎم‪...‬در ﻣﻮرد ﻧﺎﻣﻪ ﻫﻢ ﭼﯿﺰي ﺑﻪ‬

‫ﺑﭽﻪ ﻧﮕﻮ‪....‬ﺧﻮدم ﺑﻬﺸﻮن ﻣﯽ ﮔﻢ‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و از ﺗﺎﻻر ﺑﯿﺮون رﻓﺖ‪...‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﮐﻼﺳﺶ ﺑﺎ ﭘﺮﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪور ﻣﯽ رﻓﺖ‪....‬ﻫﻨﻮز ده دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻪ وﻗﺖ‬

‫ﮐﻼﺳﺶ ﺑﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد‪...‬ﺑﻪ آراﻣﯽ در راﻫﺮوﻫﺎ ﻗﺪم زﻧﺎن ﺑﻪ ﻃﺮف ﮐﻼس رﻓﺖ و در اﯾﻦ ﻣﺪت ﺑﻪ ﻧﺎﻣﻪ وﻟﺪﻣﻮرت‬

‫ﻓﮑﺮ ﮐﺮد و ﺣﺮﻓﻬﺎﯾﺶ را ﻫﻢ ﺑﺮاي ﮔﻔﺘﻦ ﺑﻪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ آﻣﺎده ﮐﺮد‪...‬ﺳﺮ ﺳﺎﻋﺖ ﺟﻠﻮي ﮐﻼس رﺳﯿﺪ‪...‬در را زد و وارد‬
‫ﺷﺪ‪...‬‬

‫ﺧﺐ ﻫﺮي ﺗﺎ اﯾﻨﺠﺎ ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮب ﺑﻮدي‪....‬ﻣﯽ ﺧﻮام ﻓﺮدا رو ﺑﻬﺖ اﺳﺘﺮاﺣﺖ ﺑﺪم‪...‬ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﺑﺮات ﻻزﻣﻪ‪...‬‬‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ ﻗﺮﺑﺎن‪....‬وﻟﯽ ﺧﯿﻠﯽ زود ﭘﺸﯿﻤﺎن ﺷﺪ‪....‬ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ ﭘﺮﻓﺴﻮر‪...‬وﻟﯽ ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻢ ﺑﻪ‬

‫اﺳﺘﺮاﺣﺖ ﻧﯿﺎزي داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ‪...‬‬

‫‪-‬ﺑﺎﺷﻪ ‪...‬ﻫﺮ ﺟﻮر ﮐﻪ راﺣﺘﯽ‪....‬ﺣﺎﻻ ﺑﺮﺳﯿﻢ ﺑﻪ ﺗﻤﺮﯾﻨﻤﻮن‪...‬اﻟﺴﺘﻮر ﺑﻬﻢ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺗﻮ ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎي ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﯽ ﻣﺸﮑﻞ‬

‫داري ﻓﮑﺮ ﮐﺮدم ﺑﻬﺘﺮه روي اوﻧﺎ ﮐﺎر ﮐﻨﯿﻢ‪....‬روي ﻃﻠﺴﻢ ﻓﯿﺎﻧﻮرو‪.‬‬

‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ ﺟﻠﻮي اﻋﺘﺮاﺿﺶ را ﮔﺮﻓﺖ‪...‬از ﺑﺲ اون ﻃﻠﺴﻢ را ﺗﻤﺮﯾﻦ ﮐﺮده ﺑﻮد ﮐﻪ ﺣﺎﻟﺶ ازش ﺑﻬﻢ ﻣﯽ‬

‫ﺧﺮد‪...‬‬

‫‪...‬ﺗﻮ ﮐﻪ اﻋﺘﺮاﺿﯽ ﻧﺪاري ﻫﺮي؟‬‫ﻧﻪ ﻗﺮﺑﺎن‪....‬ﻓﻘﻂ اﻧﺠﺎﻣﺸﻮن ﺑﺮام ﺳﺨﺘﻪ‪.‬‬‫داﻣﺒﻠﺪور ﻟﺒﺨﻨﺪي زد وﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﻮ از ﭘﺴﺶ ﺑﺮ ﻣﯿﺎي‪...‬ﺣﺎﻻ ﺷﺮوع ﮐﻦ‪...‬ﻓﻘﻂ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐﻦ و ﻃﻠﺴﻢ رو از وﺟﻮدت‬

‫ﺑﮕﻮ‪.‬‬

‫ﻫﺮي ﺗﺎ ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺖ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﮐﺮد وﻟﯽ ﻧﺘﯿﺠﻪ اي ﻧﮕﺮﻓﺖ‪...‬ﻫﻨﻮز ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﻃﻠﺴﻢ را اﺟﺮا ﮐﻨﺪ‪....‬ﺑﺎ وﺟﻮد ﻧﺎﮐﺎﻣﯽ‬

‫ﻫﺮي داﻣﺒﻠﺪور او را ﺗﺸﻮﯾﻖ ﻣﯽ ﮐﺮد‪....‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪294‬‬


‫در آﺧﺮﯾﻦ ﻟﺤﻈﺎت ﺗﻤﺮﯾﻦ ﻫﺮي ﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐﺮد‪...‬اﯾﻦ ﺑﺎر ﺗﻤﺎم ﺣﻮاﺳﺶ را ﺟﻤﻊ ﮐﺮده ﺑﻮد و ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﻃﻠﺴﻢ را‬

‫اﺟﺮا ﮐﻨﺪ‪...‬ﻫﻤﻪ ﻧﯿﺮوﯾﺶ را ﺟﻤﻊ ﮐﺮد و ﺑﺎ ﺻﺪاي ﺑﻠﻨﺪي ﮔﻔﺖ‪:‬ﻓﯿﺎﻧﻮرو!‬

‫ﮔﻮﯾﯽ ﮐﻮﭼﮏ از ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش ﺑﯿﺮون آﻣﺪ وﻟﯽ ﺑﻪ ﻫﻤﺎن ﺳﺮﻋﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ وﺟﻮد آﻣﺪه ﺑﻮد ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪ و ﻟﺒﺨﻨﺪ‬

‫روي ﺻﻮرت ﻫﺮي ﻫﻢ از ﺑﯿﻦ رﻓﺖ‪...‬‬

‫داﻣﺒﻠﺪور ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮب ﺑﻮد ﻫﺮي‪...‬ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮب‪...‬ﺑﻼﺧﺮه ﺗﻮﻧﺴﺘﯽ اﻧﺠﺎﻣﺶ ﺑﺪي‪...‬‬
‫ﻫﺮي آﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬وﻟﯽ ﭘﺮﻓﺴﻮر اون از ﺑﯿﻦ رﻓﺖ‪...‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪي ﮔﻔﺖ‪:‬اون ﮔﻮي ﻧﺸﻮن داد ﮐﻪ ﻧﺼﻒ راه رو رﻓﺘﯽ و ﻓﻘﻂ ﻧﺼﻒ دﯾﮕﺶ ﻣﻮﻧﺪه ﮐﻪ اون ﻫﻢ‬

‫ﮐﻤﯽ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﻣﯽ ﺧﻮاد‪...‬ﺣﺎﻻ ﺑﺮو ﮐﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﻣﻨﺘﻈﺮﺗﻪ‪.‬‬

‫ﻫﺮي از ﮐﻼس ﺑﯿﺮون آﻣﺪ‪...‬در راه ﺷﺮوع ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﮐﺮدن ﮐﺮد‪...‬از وﻗﺘﯽ وﻟﺪﻣﻮرت را ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺑﻮد ﻫﻤﯿﺸﻪ از آﺧﺮ‬

‫ﮐﺎر ﻣﯽ ﺗﺮﺳﯿﺪ و ﺣﺎﻻ ﻫﻢ ﮐﻪ ﺑﻪ ﭘﺎﯾﺎن ﻣﺒﺎرزه ﻧﺰدﯾﮏ ﺗﺮ ﻣﯿﺸﺪ ﺗﺮس ﺑﯿﺸﺘﺮي داﺷﺖ‪...‬ﺗﺮس از ﺷﮑﺴﺖ‪...‬ﺗﺮس از‬

‫ﻣﺮگ دوﺳﺘﺎﻧﺶ‪...‬ﺗﺮس از دﺳﺖ دادن آﻧﻬﺎ‪....‬ﻣﯽ داﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺷﮑﺴﺖ دادن وﻟﺪﻣﻮرت ﮐﺎر راﺣﺘﯽ ﻧﯿﺴﺖ اون ﻫﻢ‬

‫ﺑﺮاي ﯾﻪ داﻧﺶ آﻣﻮز ﺳﺎل ﻫﻔﺘﻢ‪....‬ﺷﺎﯾﺪ اﮔﻪ داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻮد اوﺿﺎع ﻓﺮق ﻣﯽ ﮐﺮد‪...‬‬
‫وﻗﺘﯽ ﺟﻠﻮي در رﺳﯿﺪ از اﻓﮑﺎرش ﺑﯿﺮون آﻣﺪ و در را زد‪...‬‬
‫‪-‬ﺑﯿﺎ ﺗﻮ ﭘﺎﺗﺮ!‬

‫ﻫﺮي وارد دﻓﺘﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﺷﺪ‪...‬ﻓﺎﮐﺲ روي ﻣﯿﺰ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪...‬اﻧﮕﺎر ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻫﺮي ﺑﻮد ﭼﻮن ﺑﺎ ورودش ﺷﺮوع‬

‫ﺑﻪ اواز ﺧﻮاﻧﺪن ﮐﺮد‪...‬‬

‫اﺳﻨﯿﭗ ﻓﻮﮐﺲ را ﻧﻮازش ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻓﺎﮐﺲ ﻫﻢ ﻧﮕﺮاﻧﺘﻪ ‪...‬‬
‫‪-‬ﻣﻦ ﺧﻮﺑﻢ‪...‬ﯾﻌﻨﯽ ﺑﻪ ﺗﻬﺪﯾﺪﻫﺎ ﻋﺎدت ﮐﺮدم‪...‬ﻫﺮي ﺳﻮاﻟﯽ را ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ وﻗﺖ ﺑﻮد ذﻫﻨﺶ را ﻣﺸﻐﻮل ﮐﺮده ﺑﻮد ﺑﺎ‬

‫ﺻﺪاي ﺑﻠﻨﺪي ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﭼﺮا ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز رو ﻧﺎﺑﻮد ﻧﻤﯽ ﮐﻨﯿﻢ‪...‬ﯾﺎ ﻧﻤﯽ رﯾﻢ دﻧﺒﺎل ﯾﮑﯽ دﯾﮕﻪ؟‬

‫‪-‬ﭼﻮن ﻫﻨﻮز وﻗﺘﺶ ﻧﺮﺳﯿﺪه‪...‬ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ دارم ﭼﯽ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﻢ؟ﻫﺮ روز ﺑﻪ اون ﺧﻮﻧﻪ ﺳﺮ ﻣﯿﺰﻧﻢ ﺗﺎ ﺑﺒﯿﻨﻢ ﮐﺴﯽ‬

‫دور و اﻃﺮاﻓﺶ ﮐﺸﯿﮏ ﻣﯽ ده ﯾﺎ ﻧﻪ‪....‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪295‬‬


‫ﭼﺮا اﯾﻦ ﻗﺪر ﻃﻮﻟﺶ ﻣﯽ دي؟‬‫‪-‬ﭼﻮن ﺑﺎﯾﺪ ﻣﺮاﻗﺐ ﺑﺎﺷﯿﻢ ﮐﻪ ﮐﺴﯽ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﺸﻪ‪...‬ﻣﯽ دوﻧﯽ اﮔﻪ ﮐﺴﯽ ﺑﻔﻬﻤﻪ و ﺑﻪ ﻟﺮد ﺳﯿﺎه ﺧﺒﺮ ﺑﺪه ﭼﯽ‬

‫ﻣﯿﺸﻪ؟‪...‬اﮔﻪ ﺷﺎﻧﺲ ﺑﯿﺎرﯾﻢ و ﻓﺮار ﮐﻨﯿﻢ دﯾﮕﻪ دﺳﺘﻤﻮن ﺑﻪ دو ﺗﺎ دﯾﮕﻪ از ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز ﻫﺎ ﻧﻤﯽ رﺳﻪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭼﯿﺰي ﻧﮕﻔﺖ‪...‬اﺳﻨﯿﭗ رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ ﺑﻮد و ﻫﺮي ﻣﺠﺒﻮر ﺑﻮد ﺑﻪ ﺣﺮﻓﻬﺎﯾﺶ ﮔﻮش دﻫﺪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﯾﮏ ﺑﺎره ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ ﻣﯽ ﺧﻮام ﻋﻀﻮ ﻣﺤﻔﻞ ﺑﺸﻢ‪.‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﻮ ﻫﻨﻮز آﻣﺎده ﻧﯿﺴﺘﯽ‪.‬‬

‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﻮﻫﻢ ﻫﻤﺶ ﻣﯽ ﮔﯽ آﻣﺎده ﻧﯿﺴﺘﯽ‪...‬ﻣﻦ ﻧﺼﻒ روز رو دارم آﻣﻮزش ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻢ اون وﻗﺖ‬

‫ﻣﯽ ﮔﯽ آﻣﺎده ﻧﯿﺴﺘﯽ‪...‬ﻣﻦ ﺑﻪ ﺳﻦ ﻗﺎﻧﻮﻧﯽ رﺳﯿﺪم‪...‬‬

‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪...‬ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﻮد اﮔﻪ ﻫﺮي ﻋﻀﻮ ﻣﺤﻔﻞ ﻣﯿﺸﺪ ﻣﺮگ ﺧﻮارﻫﺎ ﺑﻪ ﻫﺮ ﺟﺎ ﺣﻤﻠﻪ ﻣﯽ ﮐﺮدن‬

‫ﻫﺮي دﯾﮕﺮان را ﻣﺠﺒﻮر ﻣﯽ ﮐﺮد ﮐﻪ ﭼﻮن ﻋﻀﻮ ﻣﺤﻔﻠﻪ اوﻧﻮ ﻫﻢ ﺑﺎ ﺧﻮدﺷﻮن ﺑﺒﺮن‪...‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻌﺪ از ﮐﻤﯽ ﻓﮑﺮ ﮐﺮدن ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺎﯾﺪ در ﻣﻮردش ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ‪...‬ﺣﺎﻻ ﺑﺮﯾﻢ‪....‬‬
‫********‬

‫ﺑﻌﺪ از دو ﺳﺎﻋﺖ ﺗﻤﺮﯾﻦ و ﯾﺎد ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺳﻪ ﺗﺎ ﻃﻠﺴﻢ ﺟﺪﯾﺪ ﺑﻪ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺑﺮﮔﺸﺘﻨﺪ‪ ...‬ﻫﺮي دوان دوان ﺧﻮدش را ﺑﻪ‬

‫اﺗﺎق ﺿﺮورﯾﺎت رﺳﺎﻧﺪ‪....‬ﻫﻤﻪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ روي ﮐﻮﺳﻦ ﻫﺎ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ‪....‬ﻫﺮي و ﻫﺮﻣﯿﻮن و رون ﻫﻢ رو ﺑﻪ روﯾﺸﺎن‬
‫ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ‪ ....‬ﺑﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﻫﺮي ﺣﺮﻓﻬﺎﯾﺶ را ﻗﺒﻼ آﻣﺎده ﮐﺮده ﺑﻮد وﻟﯽ ﺣﺎﻻ ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﯾﺎدش ﻧﻤﯽ آﻣﺪ و ﮔﻠﻮﯾﺶ ﻫﻢ‬

‫ﺧﺸﮏ ﺷﺪه ﺑﻮد‪...‬ﮔﻔﺘﻦ ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ از اون ﭼﯿﺰي ﺑﻮد ﮐﻪ ﺗﺼﻮرش رو ﻫﻢ ﻣﯽ ﮐﺮد‪...‬اﻋﻀﺎي اﻟﻒ‬
‫دال ﻣﺸﺘﺎﻗﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ و ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻮدﻧﺪ ﻫﺮي ﺻﺤﺒﺘﺶ را ﺷﺮوع ﮐﻨﺪ‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﻤﯽ ﺧﻮاي ﺷﺮوع ﮐﻨﯽ؟‬

‫ﻫﺮي ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺮف ﺑﻪ ﺧﻮدش آﻣﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﺐ‪...‬راﺳﺘﺶ ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﺣﻘﯿﻘﺘﯽ رو ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﺑﮕﻢ‪....‬ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﭼﻪ‬

‫ﻃﻮري ﺑﮕﻢ‪...‬ﻫﺮي ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺳﮑﻮت اداﻣﻪ داد‪:‬اول ﻣﯽ ﺧﻮام ﺑﻬﻢ ﻗﻮل ﺑﺪﯾﻦ ﻫﯿﭻ‬

‫ﮐﺲ از اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﻧﺸﻪ‪....‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪296‬‬


‫ﻟﻮﻧﺎ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻗﻮل ﻣﯽ دﯾﻢ ﻫﺮي‪...‬‬
‫ﺑﻘﯿﻪ اﻓﺮاد ﻫﻢ ﺑﺎ ﺳﺮﺷﻮن ﺣﺮف ﻟﻮﻧﺎ را ﺗﺎﯾﯿﺪ ﮐﺮدﻧﺪ‪....‬‬
‫وﻗﺘﯽ ﻣﺎ داﺷﺘﯿﻢ از ﻫﺎﮔﺰﻣﯿﺪ ﺑﺮ ﻣﯽ ﮔﺸﺘﯿﻢ وﻟﺪﻣﻮرت ﻫﻤﺮاه ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎﯾﺶ دوﺑﺎره ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ‪...‬‬‫ﻧﻮﯾﻞ ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﭘﺲ ﭼﺮا ﮐﺴﯽ ﭼﯿﺰي ﺑﻬﻤﻮن ﻧﮕﻔﺖ؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﻟﻄﻔﺎ ﮐﺴﯽ ﺣﺮف ﻫﺮي رو ﻗﻄﻊ ﻧﮑﻨﻪ‪...‬ﺑﻌﺪا ﺑﻪ ﺳﻮال ﻫﺎ ﺟﻮاب ﻣﯿﺪﯾﻢ‪...‬‬
‫ﻫﺮي اداﻣﻪ داد‪:‬وﻟﺪﻣﻮرت ﺣﺮف ﻫﺎﯾﯽ ﺑﻪ ﻣﻦ زد ﮐﻪ ﺑﺎورﺷﻮن ﺳﺨﺘﻪ‪...‬اﻣﺎ ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ ﺣﻘﯿﻘﺖ داره‪....‬‬
‫ﻫﺮي ﺗﻤﺎم ﺣﺮﻓﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﯿﻦ ﺧﻮدش و ﻟﺪﻣﻮرت زده ﺷﺪه ﺑﻮد رو ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﺮد‪ ....‬ﺑﯿﺸﺘﺮ اﻓﺮاد ﺑﺎ دﻫﺎن ﺑﺎز ﺑﻪ‬

‫ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ و ﺑﻌﻀﯽ ﻫﺎ ﻫﻢ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ اﯾﻦ ﯾﻪ ﺷﻮﺧﯿﻪ‪....‬ﺑﺮاي ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﺣﺮﻓﯽ‬
‫ﻧﺰد‪...‬اﻧﮕﺎر ﻫﻤﻪ داﺷﺘﻦ‬
‫ﻣﻮﺿﻮع را در ذﻫﻨﺸﺎن ﺑﺮرﺳﯽ ﻣﯽ ﮐﺮدن‪...‬‬
‫ﻧﻮﯾﻞ ﺑﻪ زور ﻟﺒﺨﻨﺪي زد و ﮔﻔﺖ‪:‬اﯾﻦ دﯾﮕﻪ ﭼﻪ ﺷﻮﺧﯿﻪ؟‬
‫ﻫﺮي از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﮐﻤﯽ از آﻧﻬﺎ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬اﯾﻦ ﺣﻘﯿﻘﺘﻪ ﻧﻮﯾﻞ‪...‬ﺣﻘﯿﻘﺘﯽ ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﻧﻤﯽ‬

‫دوﻧﺴﺖ‪.‬‬

‫ﺳﯿﻤﻮس ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ و ﺣﯿﺮت ﮔﻔﺖ‪:‬وﻟﯽ اﯾﻦ ﺑﺎور ﻧﮑﺮدﻧﯿﻪ؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﭘﺬﯾﺮﻓﺘﻦ اﯾﻨﮑﻪ وﻟﺪﻣﻮرت داﯾﯽ ﻫﺮي ﺑﺎﺷﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺨﺘﻪ‪....‬ﻣﯽ دوﻧﻢ‪.‬‬
‫‪-‬ﺷﺎﯾﺪ ﺑﻪ زودي اﯾﻦ ﻣﻄﻠﺐ رو ﺗﻮ روزﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎ ﺑﻨﻮﯾﺴﻦ‪....‬ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ اوﻧﺎ ﺑﻨﻮﯾﺴﻦ ﺧﻮدم ﺑﻬﺘﻮن‬

‫ﺑﮕﻢ‪...‬ﻣﻦ واﻗﻌﺎ ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ‪.‬‬

‫ﻧﻮﯾﻞ ﻣﺤﮑﻢ ﮔﻔﺖ‪:‬اﮔﻪ اون آﺷﻐﺎل داﯾﯿﺘﻪ ﺗﻮ ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻫﯽ ﻧﺪاري ‪....‬‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪297‬‬


‫ﺟﯿﻨﯽ ﺣﺮف ﻧﻮﯾﻞ را ﺗﺎﯾﯿﺪ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬درﺳﺘﻪ‪...‬ﻣﺎ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﺗﻮ رو ﺧﻮب ﺷﻨﺎﺧﺘﯿﻢ ﻫﺮي‪...‬ﻫﻤﻪ ﻣﯽ دوﻧﯿﻢ ﮐﻪ اﯾﻦ‬

‫راﺑﻄﻪ ﺗﺎﺛﯿﺮي رو ﻫﺪف ﺗﻮ ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﮔﺬاﺷﺖ‪...‬اون ﻋﻮﺿﯽ ﭘﺪر و ﻣﺎر ﺗﻮ و ﺧﯿﻠﯽ از اﻓﺮاد ﺑﯽ ﮔﻨﺎه رو ﮐﺸﺘﻪ ﻣﻦ‬
‫ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ ﺗﻮ اﻧﺘﻘﺎم اوﻧﺎ رو ﻣﯽ ﮔﯿﺮي‪...‬‬

‫ﻫﺮ ﻣﯿﻮن ﺑﺎ اﻓﺘﺨﺎر ﮔﻔﺖ‪:‬وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﻪ ﻫﺮي ‪ 5‬روز ﻓﺮﺻﺖ داده ﺑﻮد ﮐﻪ ﺗﺴﻠﯿﻢ ﺑﺸﻪ‪....‬وﻟﯽ ﻫﺮي ﺗﻮ ﻧﺎﻣﻪ اي ﺑﺮاش‬

‫ﻧﻮﺷﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺗﺴﻠﯿﻤﺶ ﻧﻤﯿﺸﻪ و ﺗﺎ آﺧﺮﯾﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﺎﻫﺎش ﻣﺒﺎرزه ﻣﯽ ﮐﻨﻪ‪....‬‬
‫دﯾﻦ‪:‬ﭘﺲ اون ﻧﺎﻣﻪ اي ﮐﻪ ﺳﺮ ﺷﺎم ﺑﺮات اوﻣﺪ از ﻃﺮف اون ﺑﻮد‪....‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬آره‪...‬ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ اﺷﺘﺒﺎه ﺑﺰرﮔﯽ ﮐﺮدم ﮐﻪ ﺑﻬﺶ ﻣﻠﺤﻖ ﻧﺸﺪم ‪...‬‬

‫ﺳﻮزان ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬رﻧﮓ ﺗﻮن ﻣﺜﻞ ﮔﭻ ﺷﺪه ﺑﻮد‪...‬ﻣﺎ ﻓﮑﺮ ﮐﺮدﯾﻢ ﺷﺎﯾﺪ اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎده ﮐﻪ ﺷﻤﺎ اﯾﻦ ﻗﺪر‬

‫ﺗﺮﺳﯿﺪﯾﺪ‪...‬‬

‫رون ﺑﺎ ﭘﻮزﺧﻨﺪي ﮔﻔﺖ‪:‬اﺗﻔﺎﻗﯽ از اﯾﻦ ﺑﺪ ﺗﺮ ﮐﻪ وﻟﺪﻣﻮرت ﺧﻮدش ﺷﺨﺼﺎ ﺑﺮات ﻧﺎﻣﻪ ﺑﻨﻮﯾﺴﻪ و ﺗﻬﺪﯾﺪت ﮐﻨﻪ‪....‬‬
‫ﻧﻮﯾﻞ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﺎ ﺑﻪ ﺗﻮ اﻋﺘﻤﺎد دارﯾﻢ ﻫﺮي و ﺗﺎ آﺧﺮ ﮐﻨﺎرت ﺧﻮاﻫﯿﻢ ﺑﻮد‪...‬‬
‫ﺑﻘﯿﻪ ﻫﻢ از ﺟﺎﺷﻮن ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪﻧﺪ و ﺣﺮف ﻧﻮﯾﻞ را ﺗﺎﯾﯿﺪ ﮐﺮدﻧﺪ‪...‬‬
‫دﻧﯿﺲ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ ﻣﯽ دوﻧﻢ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺗﺎ ﭘﺎي ﻣﺮگ ﺑﺎﻫﺎش ﻣﺒﺎرزه ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﻫﺮي‪....‬‬
‫ﻣﺎرﺗﯿﻦ داﻧﺶ آﻣﻮز ﻫﺎﻓﻞ ﭘﺎﻓﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ و دوﺳﺘﺎم ﺑﻬﺖ اﻋﺘﻤﺎد دارﯾﻢ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ اﻋﺘﻤﺎد ﺑﻪ ﻧﻔﺶ ﺑﯿﺸﺘﺮي ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ دوﺳﺘﺎن‪...‬ﻣﻦ ﻫﻤﻪ ﺗﻼﺷﻤﻮ ﺑﺮاي ﻧﺎﺑﻮدي اون ﻋﻮﺿﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ‪...‬اﮔﻪ‬

‫ﻗﺮار ﺑﺎﺷﻪ ﺑﻤﯿﺮم وﻟﺪﻣﻮرت رو ﻫﻢ ﻣﯽ ﮐﺸﻢ‪.‬‬

‫رون‪:‬اﮔﻪ ﺣﺮﻓﻬﺎ ﺗﻤﻮم ﺷﺪ ﺑﺮﮔﺮدﯾﻢ ﺑﺮج‪...‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﻧﻪ ﻫﻨﻮز ﯾﻪ ﭼﯿﺰ ﻣﻮﻧﺪه‪....‬ﻣﺎﻟﻔﻮي داره دﻧﺒﺎل ﯾﻪ ﭼﯿﺰ ﺗﻮ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﻣﯽ ﮔﺮده‪...‬ﺷﻤﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﺮاﻗﺒﺶ ﺑﺎﺷﯿﺪ و اﮔﻪ‬

‫ﺧﻮاﺳﺖ ﭼﯿﺰي رو ﺑﻔﺮﺳﺘﻪ ﺑﯿﺮون ﺟﻠﻮش رو ﺑﮕﯿﺮﯾﺪ و ﺑﻪ ﻣﻦ ﺧﺒﺮ ﺑﺪﯾﺪ‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬اﻣﺎ ﮐﺎراﮔﺎه ﻫﺎ ﻫﻤﻪ ﭘﺴﺘﻬﺎ را ﺑﺮرﺳﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﻦ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪298‬‬


‫‪-‬ﻣﻦ از ﺗﻮ ﺗﻌﺠﺐ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﻫﺮﻣﯿﻮن‪...‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺗﻮ راﻫﯽ وﺟﻮد ﻧﺪاره ﮐﻪ ﺣﺘﯽ ﮐﺎراﮔﺎه ﻫﻢ ﻧﺘﻮﻧﻦ ﻧﺎﻣﻪ رو درﺳﺖ‬

‫ﺑﺨﻮﻧﻦ‪...‬اوﻧﻢ ﺑﺮاي وﻟﺪﻣﻮرت‪....‬ﻣﻦ ﻓﺮدا ﺑﺮاي ﻓﺮد و ﺟﺮج ﻧﺎﻣﻪ ﻣﯽ ﻓﺮﺳﺘﻢ و ازﺷﻮن ﻣﯽ ﺧﻮام ﺑﺮاﻣﻮن ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﻧﻘﺸﻪ‬

‫ﺑﻔﺮﺳﺘﻦ‪...‬ﺗﺎ وﻗﺘﯽ ﻧﻘﺸﻪ ﻫﺎ ﻣﯿﺮﺳﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﻫﻤﯿﻦ ﺟﻮري ﻣﺮاﻗﺐ ﻣﺎﻟﻔﻮي ﺑﺎﺷﯿﺪ‪....‬ﺑﻪ ﻧﻮﺑﺖ اﯾﻦ ﮐﺎر رو ﺑﮑﻨﯿﺪ ﺗﺎ ﮐﺴﯽ‬
‫ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﺸﻪ‪....‬‬

‫ﻓﺼﻞ ﻫﺠﺪﻫﻢ‬
‫ﺟﺎم‬
‫ﻓﺮدا ﺻﺒﺢ ﻫﺮي ﺑﺮاي ﻓﺮﺳﺘﺎدن ﻧﺎﻣﻪ زودﺗﺮ از دﯾﮕﺮان از ﺧﻮاب ﺑﯿﺪار ﺷﺪ‪...‬ﻟﺒﺎﺳﺶ را ﭘﻮﺷﯿﺪ و ﺑﺮج ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور‬

‫ﺧﺎرج ﺷﺪ‪...‬ﺑﻌﺪ از اﯾﻨﮑﻪ ﻧﺎﻣﻪ را ﻓﺮﺳﺘﺎد ﺑﺮاي ﺧﻮردن ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﺗﺎﻻر ﺑﺮﮔﺸﺖ‪...‬ﻫﻤﻪ داﻧﺶ آﻣﻮزان در ﺗﺎﻻر ﻧﺸﺴﺘﻪ‬
‫ﺑﻮدﻧﺪ و ﺑﯿﺸﺘﺮ آﻧﻬﺎ روزﻧﺎﻣﻪ اي در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺧﻮد داﺷﺘﻨﺪ‪...‬ﺑﺎ ورود ﻫﺮي ﻫﻤﻪ ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧﺪ و ﭘﭻ ﭘﭻ ﻫﺎ ﺷﺪت‬

‫ﮔﺮﻓﺖ‪...‬ﻫﺮي ﮐﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ اﯾﻦ وﺿﻊ ﺷﺪه ﺑﻮد ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﺧﻮد را ﺑﻪ رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن رﺳﺎﻧﺪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪299‬‬


‫ﺻﺒﺢ ﺑﻪ ﺧﯿﺮ‪....‬ﭼﯿﺰي ﺷﺪه؟‬‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﻪ ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد روزﻧﺎﻣﻪ را ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ ﺑﺒﻨﺪد ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﻪ‪...‬‬
‫رون ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﺮي ﺧﻨﮓ ﻧﯿﺴﺖ ﻫﺮﻣﯿﻮن‪...‬ﺑﻬﺘﺮه ﺑﻬﺶ ﺑﮕﯽ‪...‬‬
‫ﻫﺮي روزﻧﺎﻣﻪ را از دﺳﺖ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮔﺎﭘﯿﺪ و ﺑﻪ ﺻﻔﺤﻪ اول آن ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪....‬ﻋﮑﺲ ﺑﺰرﮔﯽ از ﻫﺮي ﭼﺎپ ﮐﺮده‬

‫ﺑﻮدن و زﯾﺮ آن ﺑﺎ ﺧﻂ درﺷﺘﯽ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد‪:‬‬

‫ﭘﺎﺗﺮ ﺧﻮاﻫﺮ زاده ﺟﺎدوﮔﺮ ﺳﯿﺎه‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ ‪،‬ﻓﺮد ﺑﺮﮔﺰﯾﺪه ﺑﺎ ﺗﺎرﯾﮏ ﺗﺮﯾﻦ ﺟﺎدوﮔﺮ ﻗﺮن راﺑﻄﻪ ﺧﻮﻧﯽ دارد‪...‬‬

‫ﻫﺮي روي ﺻﻨﺪﻟﯽ ﻧﺸﺴﺖ و ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﭘﺲ ﺑﻼﺧﺮه ﮐﺎر ﺧﻮدﺷﻮ ﮐﺮد‪....‬‬
‫ﻫﺮي روزﻧﺎﻣﻪ را روي ﻣﯿﺰ ﮔﺬاﺷﺖ ‪...‬ﻋﻼﻗﻪ اي ﺑﻪ ﺧﻮاﻧﺪن ﺑﻘﯿﻪ ﻣﻄﻠﺐ ﻧﺪاﺷﺖ‪...‬ﻣﯽ داﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﭼﻪ ﭼﯿﺰﻫﺎﯾﯽ‬

‫ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪه‪...‬‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن روزﻧﺎﻣﻪ را از ﺟﻠﻮي ﻫﺮي ﺑﺮداﺷﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺰرﮔﺶ ﮐﺮدن‪...‬ﻫﺮﭼﻪ دﻟﺸﻮن ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺑﻬﺖ ﻧﺴﺒﺖ‬

‫دادن‪...‬‬

‫رون درﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﻫﺎي ﺧﯿﺮه داﻧﺶ آﻣﻮزان ﻧﮕﺎه ﻣﯿﮑﺮد ﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﻤﻪ اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع رو ﻓﻬﻤﯿﺪن‪...‬ﯾﻪ‬

‫ﺟﻮراﯾﯽ ﻫﻢ ﺗﺮﺳﯿﺪن‪...‬‬

‫ﺧﻮب در ﻧﻈﺮ اوﻧﻬﺎ ﺗﻮ ﻣﺜﻞ وﻟﺪﻣﻮرت ﻫﺴﺘﯽ‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﻪ ﻃﻮر ﻫﻤﭽﯿﻦ ﭼﯿﺰي ﻣﯽ ﮔﯽ رون؟‬
‫اﯾﻨﺎرو از ﺧﻮدم ﻧﮕﻔﺘﻢ ﻫﺮﻣﯿﻮن‪....‬ﺧﻮدم ﺷﻨﯿﺪم‪...‬‬‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺣﺘﻤﺎ اﯾﻨﻢ ﺗﻮ روزﻧﺎﻣﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪ‪ ...‬ﻧﻪ؟‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪300‬‬


‫‪-‬ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ ﻫﺮي‪....‬اوﻧﺎ ﺧﯿﻠﯽ زود ﻗﻀﺎوت ﮐﺮدن‪...‬ﻧﻮﺷﺘﻦ ﺗﻮ از اﺳﻤﺸﻮ ﻧﺒﺮ ﺣﻤﺎﯾﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ و ﭼﻨﺪ ﺗﺎ اراﺟﯿﻒ‬

‫ﻣﺰﺧﺮف دﯾﮕﻪ‪..‬‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﺧﺸﻢ اﯾﻦ را ﮔﻔﺖ و ﺑﻪ داﻧﺶ آﻣﻮزان ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪...‬اﻋﻀﺎي اﻟﻒ دال ﻫﻢ ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﻣﯽ‬

‫ﮐﺮدﻧﺪ‪....‬وﻗﺘﯽ ﻫﺮي ﺑﻪ ﻣﯿﺰ ﻣﻌﻠﻤﺎن ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ﻫﯿﭻ اﺳﺘﺎدي را ﻧﺪﯾﺪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﻣﻌﻠﻤﺎ ﮐﺠﺎن!!!؟‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﺟﻠﺴﻪ ﮔﺬاﺷﺘﻦ‪...‬اﻋﻀﺎي ﻣﺤﻔﻞ ﻫﻢ اوﻣﺪن‪...‬ﮐﻼس ﻫﺎ ﻫﻢ ﺗﺎ ﺳﺎﻋﺖ‪ 10‬ﺗﻌﻄﯿﻠﻪ‪.‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﮐﻨﺎر ﻫﺮي ﻧﺸﺴﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﻤﻪ دارن از ﺗﻮ ﺣﺮف ﻣﯽ زﻧﻦ‪...‬اﺣﻤﻖ ﻫﺎ ﻫﺮﭼﯽ ﺗﻮ روزﻧﺎﻣﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﻮد رو‬

‫ﺑﺎور ﮐﺮدن‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﯾﺎد ﮐﻼﺳﺶ ﺑﺎ ﭘﺮﻓﺴﻮر ﻣﻮدي اﻓﺘﺎد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﭘﺲ ﮐﻼس ﻣﻦ ﺑﺎ ﻣﻮدي ﭼﯽ ﻣﯿﺸﻪ؟‬
‫رون‪:‬ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ اوﻧﻢ ﮐﻨﺴﻠﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﮐﻪ ﻧﮕﺎه ﻫﺎي ﺑﺴﯿﺎري رو روي ﺧﻮدش اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﺮد ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ دﯾﮕﻪ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺸﯿﻨﻢ‪...‬ﺑﯿﺎﯾﻦ‬

‫ﺑﺮﯾﻢ‪...‬‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﭘﺮﻓﺴﻮر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻤﻮﻧﯿﻢ‪.‬‬
‫ﺑﺮاي ﭼﯽ؟‬‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺷﺎﻧﻪ ﻫﺎﯾﺶ را ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ و ﮔﻔﺖ ‪:‬ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ‪...‬ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﺑﻌﺪ از ﺟﻠﺴﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاد ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻪ‪....‬‬
‫رون ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﻮﺑﻪ ﮐﻪ اﻣﺮوز دو ﺳﺎﻋﺖ ﮐﻼس دﻓﺎع درﺑﺮاﺑﺮ ﺟﺎدوي ﺳﯿﺎه دارﯾﻢ‪...‬وﮔﺮﻧﻪ ﺷﺎﯾﺪ‬

‫ﻣﺠﺒﻮر ﻣﯿﺸﺪﯾﻢ ﺗﻮ ﮐﻼس ﺟﺒﺮاﻧﯽ ﺷﺮﮐﺖ ﮐﻨﯿﻢ‪...‬‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﭼﺸﻢ ﻏﺮه اي ﺑﻪ رون رﻓﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﻮ ﻫﻢ ﻓﻘﻂ دﻧﺒﺎل ﺧﻮاب و اﺳﺘﺮاﺣﺘﯽ!ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و‬

‫اداﻣﻪ داد‪:‬ﻧﻤﯽ ﺧﻮاي ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ﺑﺨﻮري؟‬

‫ﻫﺮي ﮐﻪ ﮔﺮﺳﻨﮕﯿﺶ از ﯾﺎدش رﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﻪ‪...‬دﯾﮕﻪ ﮔﺮﺳﻨﻪ ﻧﯿﺴﺘﻢ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪301‬‬


‫ﺟﯿﻨﯽ ﻟﻘﻤﻪ اي ﮔﺮﻓﺖ و در دﺳﺖ ﻫﺮي ﮔﺬاﺷﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﻤﯿﺸﻪ ﮐﻪ ﭼﯿﺰي ﻧﺨﻮري‪...‬اﯾﻨﻮ ﺑﺨﻮر واﻻ ﺿﻌﻒ ﻣﯽ‬

‫ﮐﻨﯽ‪.‬‬

‫ﻫﺮي ﮐﻪ دﻟﺶ ﻧﯿﺎﻣﺪ دﺳﺖ ﺟﯿﻨﯽ را ﭘﺲ ﺑﺰﻧﺪ ﻟﻘﻤﻪ را دﻫﺎﻧﺶ ﮔﺬاﺷﺖ و ﺑﺎ ﺑﯽ ﻣﯿﻠﯽ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺧﻮردن آن‬

‫ﮐﺮد‪...‬‬

‫ﻧﻮﯾﻞ و ﺳﯿﻤﻮس و دﯾﻦ ﮐﻨﺎر آﻧﻬﺎ آﻣﺪﻧﺪ‪...‬دﯾﻦ ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬اﻧﮕﺎر اوﺿﺎع ﺑﺪﺗﺮ از اوﻧﯽ ﺷﺪه ﮐﻪ ﻣﺎ ﺗﺼﻮرش‬

‫را ﻣﯽ ﮐﺮدﯾﻢ‪...‬‬

‫ﻧﻮﯾﻞ در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺣﺮف دﯾﻦ را ﺗﺎﯾﯿﺪ ﻣﯽ ﮐﺮد ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺗﺮﺳﯿﺪن‪...‬ﻣﯽ ﮔﻦ ﻫﺮي ﺑﺎﯾﺪ از ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺑﺮه‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﯽ؟اﯾﻦ‪...‬اﯾﻦ اﺣﻤﻘﺎﻧﻪ ﺗﺮﯾﻦ‪...‬ﺣﺮﻓﻪ ‪...‬‬
‫ﺳﯿﻤﻮس ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻌﻀﯿﺎ ﻫﻢ ﻣﯽ ﮔﻦ ﻫﺮي ﺧﻮدش ﺳﺪرﯾﮏ رو ﮐﺸﺘﻪ‪....‬ﻣﯽ ﮔﻦ اﯾﻨﺎ ﻫﻤﺶ ﻧﻘﺸﻪ ﺑﻮده ﺗﺎ‬

‫داﻣﺒﻠﺪور رو ﺑﮑﺸﻦ‪......‬ﺑﻌﺪ ﻣﯽ ﺧﻮان از ﺷﺮ وزارﺗﺨﻮﻧﻪ راﺣﺖ ﺑﺸﻦ‪...‬ﺣﺎﻻ ﻫﻢ ﻫﺮي داره ﻣﺨﻔﯿﺎﻧﻪ راه رو ﺑﺮاي‬

‫ورود اﺳﻤﺸﻮ ﻧﺒﺮ ﺑﻪ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺑﺎز ﻣﯽ ﮐﻨﻪ‪....‬‬

‫رون در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ دﺳﺘﻬﺎﯾﺶ را ﻣﺸﺖ ﮐﺮده ﺑﻮد ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬واﻗﻌﺎ اﺣﻤﻘﻦ‪...‬ﭼﻪ ﻃﻮر ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻦ ﻫﻤﭽﯿﻦ ﭼﯿﺰاﯾﯽ‬

‫ﺑﮕﻦ‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ آﺧﺮﯾﻦ ﻟﻘﻤﻪ را ﻗﻮرت داد‪...‬اﻧﺘﻈﺎر اﯾﻦ ﺣﺮف ﻫﺎ را داﺷﺖ اﻣﺎ ﺧﻮدش را ﺑﺮاي ﺷﻨﯿﺪﻧﺶ آﻣﺎده‬

‫ﻧﮑﺮده ﺑﻮد‪...‬ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﺮد ﺑﻪ اﯾﻦ زودي اﺗﻔﺎق ﺑﯿﻔﺘﺪ‪...‬ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺖ ﭼﻪ ﮐﺎري ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮑﻨﺪ‪...‬ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﺑﻬﻢ ﺧﻮرده ﺑﻮد‬

‫و ﺗﺮس ﺳﺮاﭘﺎي ﻫﺮي را ﻓﺮاﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪...‬‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ ﻫﺮي؟‬
‫ﻫﺮي ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن داد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﻪ‪...‬ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﭼﯽ ﮐﺎر ﮐﻨﻢ‪....‬‬
‫ﺑﺮاي ﻣﺪﺗﯽ ﻃﻮﻻﻧﯽ ﻫﻤﻪ ﺳﮑﻮت ﮐﺮدﻧﺪ‪....‬ﻧﺎﮔﻬﺎن رون ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﺎﻧﮑﺲ داره ﻣﯿﺎد اﯾﻦ ﻃﺮف‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﺳﺮش را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد و ﺑﻪ ﺗﺎﻧﮑﺲ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪...‬ﺗﺎﻧﮑﺲ ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ از ﮐﻨﺎر ﻣﯿﺰﻫﻬﺎ رد ﺷﺪ و ﺟﻠﻮي ﻫﺮي اﯾﺴﺘﺎد و‬

‫ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﯿﺎ ﻫﺮي‪.‬‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪302‬‬


‫ﻫﺮي ﺑﻪ رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻤﺘﻮن‪.‬‬
‫از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﺗﺎﻧﮑﺲ از ﺗﺎﻻر ﺧﺎرج ﺷﺪ‪....‬ﻫﻤﻪ داﻧﺶ آﻣﻮزان ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ و در‬

‫ﮔﻮش ﻫﻢ ﭼﯿﺰﻫﺎﯾﯽ ﻣﯽ ﮔﻔﺘﻦ‪....‬ﺗﺎ رﺳﯿﺪن ﺑﻪ دﻓﺘﺮ ﻣﺪﯾﺮ ﻫﯿﭻ ﮐﺪام ﺣﺮﻓﯽ ﻧﺰدﻧﺪ‪....‬ﻫﻤﻪ اﺳﺘﺎدان و اﻋﻀﺎي ﻣﺤﻔﻞ‬

‫در دﻓﺘﺮ ﻣﺪﯾﺮ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ و ﺑﺎ ورود ﻫﺮي ﺻﺤﺒﺘﺸﺎن را ﻗﻄﻊ ﮐﺮدﻧﺪ‪....‬ﻫﺮي ﺑﺎ دﯾﺪن وزﯾﺮ در دﻓﺘﺮ ﺗﻌﺠﺐ‬

‫ﮐﺮد‪...‬ﺑﯿﺸﺘﺮ اﻓﺮادي ﮐﻪ ﻫﺮي آﻧﻬﺎ را ﻣﯿﺸﻨﺎﺧﺖ ﺣﺎﻻ در آﻧﺠﺎ ﺟﻤﻊ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪...‬اﺳﻨﯿﭗ ﻫﻢ در ﮔﻮﺷﻪ اي ﺗﻨﻬﺎ‬
‫اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد‪...‬‬

‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﺐ آﻗﺎي ﭘﺎﺗﺮ‪...‬ﻣﯽ دوﻧﯽ ﮐﻪ ﭼﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎده؟‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﺻﺪاي آرام وﮔﺮﻓﺘﻪ اي ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻠﻪ ﻗﺮﺑﺎن‪...‬ﻣﯽ دوﻧﻢ‪ ....‬ﺑﻪ اﻓﺮاد ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و اداﻣﻪ داد‪:‬ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﭼﯽ ﺑﺎﯾﺪ‬
‫ﺑﮕﻢ‪...‬‬
‫ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ‪:‬ﺗﻮ ﮐﻪ ﺗﻘﺼﯿﺮي ﻧﺪاري ﻫﺮي‪...‬‬
‫وزﯾﺮ ﺣﺮف ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ را ﻗﻄﻊ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﯿﺸﺘﺮ واﻟﺪﯾﻦ در ﻋﺮض اﯾﻦ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻋﺖ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﺎﻣﻪ ﻧﻮﺷﺘﻦ و ﺧﻮاﺳﺘﻦ‬

‫ﺗﻮ رو از ﻣﺪرﺳﻪ اﺧﺮاج ﮐﻨﻢ‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﻧﺎﺑﺎوري ﺑﻪ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ و ﺳﭙﺲ وزﯾﺮ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬وﻟﯽ اﯾﻦ‪...‬درﺳﺖ ﻧﯿﺴﺖ‪...‬ﻫﻤﻪ ﻣﯽ دوﻧﯿﺪ ﮐﻪ‬

‫ﻣﻦ ﺑﺎ اون ﻓﺮق دارم‪...‬ﻣﻦ ﻣﺜﻞ اون ﻧﯿﺴﺘﻢ‪...‬‬

‫اﺑﺮﻓﻮرث ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﺎ اﯾﻨﻮ ﻣﯽ دوﻧﯿﻢ ﻫﺮي‪...‬وﻟﯽ ﺑﻘﯿﻪ ﻣﺜﻞ ﻣﺎ ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻨﺪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﯾﻌﻨﯽ ﻣﯽ ﺧﻮاﯾﺪ ﻣﻨﻮ واﻗﻌﺎ اﺧﺮاج ﮐﻨﯿﺪ؟‬
‫ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﺣﺮﻓﯽ ﻧﺰد و ﻫﻤﻪ ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧﺪ‪...‬ﻫﺮي ﺑﺎ اﯾﻦ ﺳﮑﻮت ﺟﻮاﺑﺶ را ﮔﺮﻓﺖ‪...‬ﻟﺤﻈﻪ اي‬

‫ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد وﻟﯽ ﭼﯿﺰي از ﻧﮕﺎﻫﺶ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﺸﺪ‪...‬‬

‫ﭘﺲ ﻣﯽ ﺧﻮاﯾﺪ اﺧﺮاﺟﻢ ﮐﻨﯿﺪ‪...‬اﻣﺎ ﺑﺪوﻧﯿﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ اﯾﻦ ﮐﺎرﺗﻮن وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﻪ ﻫﺪﻓﺶ ﻣﯽ رﺳﻪ‪...‬‬‫ﺗﺎﻧﮑﺲ‪:‬اﯾﻨﺎرو رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺮي‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪303‬‬


‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﻮ داري ﺣﺮف ﻫﺎي اوﻧﻮ ﻣﯽ ﮔﯽ‪...‬در ﻋﺮض دو ﺳﺎﻋﺖ ‪ 500‬ﻧﺎﻣﻪ ﺑﻬﻢ رﺳﯿﺪه‬

‫ﮐﻪ ﻫﻤﺸﻮن ﻣﯽ ﮔﻔﺘﻦ ﺗﻮ رو ﺑﺎﯾﺪ اﺧﺮاج ﮐﻨﯿﻢ‪...‬اﯾﻦ ﯾﻌﻨﯽ اﯾﻨﮑﻪ ﻣﺎ ﭼﺎره اي ﺟﺰ اﯾﻦ ﮐﺎر ﻧﺪارﯾﻢ‪...‬‬

‫وزﯾﺮ‪:‬ﻓﻘﻂ ﺑﺮاي ﭼﻨﺪ روز از ﻗﻠﻌﻪ ﺧﺎرج ﻣﯿﺸﯽ‪...‬ﺑﻌﺪ از اﯾﻨﮑﻪ اوﺿﺎع آروم ﺷﺪ و ﻣﺎ ﺑﻪ ﻫﻤﻪ اﯾﻨﻮ ﻓﻬﻤﻮﻧﺪﯾﻢ ﮐﻪ‬

‫ﺗﻮ ﺑﺎ وﻟﺪﻣﻮرت راﺑﻄﻪ اي ﻧﺪاري و ﻣﺜﻞ ﻗﺒﻞ ﺑﺎﻫﺎش ﻣﺒﺎرزه ﺧﻮاﻫﯽ ﮐﺮد ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺮدي ﻗﻠﻌﻪ‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﮔﻔﺖ‪:‬ﭘﺲ ﭼﺮا در ﻣﻮرد ﻣﺎﻟﻔﻮي ﻫﯿﭻ ﮐﺎري ﻧﮑﺮدﯾﻦ‪...‬اﮔﻪ در ﺑﺎره اون ﻫﻢ اﯾﻦ ﻗﺪر ﺳﺨﺖ ﻣﯽ‬

‫ﮔﺮﻓﺘﯿﺪ دﯾﮕﻪ اون ﺗﻮ ﻗﻠﻌﻪ ﻧﺒﻮد‪...‬‬

‫وزﯾﺮ‪:‬ﻣﺎﺟﺮاي آﻗﺎي ﻣﺎﻟﻔﻮي ﻓﺮق ﻣﯽ ﮐﺮد‪....‬ﻣﺎ ﻣﺪرﮐﯽ ﻧﺪاﺷﺘﯿﻢ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺣﺮف وزﯾﺮ را ﻗﻄﻊ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﭘﺲ ﺣﺘﻤﺎ ﻋﻠﯿﻪ ﻣﻦ ﻣﺪرﮐﯽ دارﯾﺪ‪...‬ﻧﻪ؟‬
‫وزﯾﺮ ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﮔﻔﺖ‪:‬اون ﺧﻮاﻫﺮ زاده اﺳﻤﺸﻮ ﻧﺒﺮ ﻧﯿﺴﺖ‪....‬ﻧﻔﺴﯽ ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﺎ ﻟﺤﻦ آرام ﺗﺮي اداﻣﻪ داد‪:‬ﻣﻦ ﻣﯽ‬

‫دوﻧﻢ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺑﯿﺸﺘﺮ از دﯾﮕﺮان از اﺳﻤﺸﻮ ﻧﺒﺮ آﺳﯿﺐ دﯾﺪﯾﻦ‪ ...‬ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ روز ﻣﺮدم اروم ﻣﯿﺸﻦ و اﯾﻦ‬

‫ﻣﻮﺿﻮع رو ﻣﯿﻔﻬﻤﻦ‪...‬‬

‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﮐﻪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل ﭼﯿﺰي ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺑﻮد از روي ﺻﻨﺪﻟﯽ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬اﮔﻪ وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﯿﺎد ﺳﺮاغ ﻫﺮي ﭼﯽ؟در‬

‫ﻣﻮرد اﻣﻨﯿﺘﺶ ﻓﮑﺮي ﮐﺮدﯾﻦ؟‬

‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ‪:‬ﻣﺎ ﻗﺒﻼ در ﻣﻮردش ﺣﺮف زدﯾﻢ رﯾﻤﻮس‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬اوﻧﻬﺎ ﻣﻨﻮ ﻗﺎﻧﻊ ﻧﮑﺮده‪...‬اﮔﻪ ﺧﻮدش ﺑﯿﺎد ﮐﺎراﮔﺎﻫﺎ ﭼﻪ ﻗﺪر ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻦ ﻣﻘﺎوﻣﺖ‬

‫ﮐﻨﻨﺪ‪...‬ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ذارم ﻫﺮي از اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺮه‪.‬‬

‫وزﯾﺮ‪:‬ﺷﻤﺎ در ﻣﻘﺎﻣﯽ ﻧﯿﺴﺘﯿﺪ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﻧﯿﺪ ﻋﻤﻞ ﮐﻨﯿﺪ؟‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺷﻤﺎ ﻣﯽ ﺧﻮاﯾﺪ ﻫﺮي رو دو دﺳﺘﯽ ﺗﻘﺪﯾﻢ وﻟﺪﻣﻮرت ﮐﻨﯿﺪ‪...‬‬
‫وزﯾﺮ از ﺟﺎش ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ دارم ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﮐﺎر رو اﻧﺠﺎم ﻣﯽ دم‪...‬‬
‫رﯾﻤﻮس دﺳﺘﻬﺎﯾﺶ را ﻣﺸﺖ ﮐﺮده ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻌﻠﻮﻣﻪ!‪....‬ﺷﻤﺎﻫﺎ دارﯾﻦ ﺧﻮاﺳﺘﻪ وﻟﺪﻣﻮرت رو اﻧﺠﺎم ﻣﯽ دﯾﻦ ﯾﺎدﺗﻮﻧﻪ‬

‫رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ ﭼﯽ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﻮد‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪304‬‬


‫وزﯾﺮ ﺟﻠﻮي ﻟﻮﭘﯿﻦ اﯾﺴﺘﺎد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺷﻤﺎ ﻫﻢ ﺑﺎ اون رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻠﺘﻮن‪....‬اون ﮐﻪ ﻣﻌﻠﻮم ﻧﯿﺴﺖ ﮐﯿﻪ‪...‬ﻓﻘﻂ داره ﻧﺎﻣﻪ‬

‫ﻣﯽ ﻧﻮﯾﺴﻪ‪...‬اﮔﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﭘﺎﺗﺮ ﺑﺮاش ﻣﻬﻢ ﺑﻮد ﭼﺮا ﺧﻮدش اﯾﻨﺠﺎ ﻧﯿﻮﻣﺪ‪....‬‬

‫ﻫﺮي ﺟﻠﻮي ﺧﻮدش را ﮔﺮﻓﺖ ﺗﺎ ﺑﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﻧﮕﺎه ﻧﮑﻨﺪ وﻟﯽ ﻣﻮﻓﻖ ﻧﺸﺪ و ﺑﺮاي ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﻧﯿﻢ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ او‬

‫ﮐﺮد‪...‬ﻫﻤﻮن ﻃﻮر ﮐﻪ ﻫﺮي ﺣﺪس ﻣﯽ زد ﻫﯿﭻ اﺣﺴﺎﺳﯽ روي ﺻﻮرﺗﺶ ﻣﺸﺎﻫﺪه ﻧﻤﯿﺸﺪ‪...‬ﻫﺮي ﺑﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ و وزﯾﺮ‬
‫ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ از اﯾﻨﺠﺎ ﻣﯽ رم‪...‬ﻫﻤﺎن ﻃﻮر ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﻣﯽ ﺧﻮاﯾﺪ‪.‬‬

‫داﻣﺒﻠﺪور ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن داد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ ﺷﺨﺼﺎ ﺑﺎ ﺧﺎرج ﺷﺪن ﻫﺮي از ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﻣﺨﺎﻟﻔﻢ اﻣﺎ‬

‫ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ ﭼﺎره اي ﻧﯿﺴﺖ‪...‬‬

‫وزﯾﺮ از رﯾﻤﻮس ﻓﺎﺻﻠﻪ ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ اﻣﻨﯿﺖ آﻗﺎي ﭘﺎﺗﺮ رو ﺗﻀﻤﯿﻦ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ‪...‬اﯾﻨﻮ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎﺷﯿﺪ‪.‬‬
‫رﯾﻤﻮس ﭘﻮزﺧﻨﺪي زد و ﮔﻔﺖ‪:‬دارﯾﻦ اﺷﺘﺒﺎه وﺣﺸﺘﻨﺎﮐﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﺪ‪...‬‬
‫وزﯾﺮ ﺑﺪون ﺣﺮﻓﯽ از دﻓﺘﺮ ﺧﺎرج ﺷﺪ‪...‬ﺣﺎﻻ ﻓﻘﻂ اﻋﻀﺎي ﻣﺤﻔﻞ و اﺳﺎﺗﯿﺪ ﺑﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﺮ ﺟﺎ ﻫﺮي ﺑﺮه ﻣﻨﻢ ﻫﻤﺮاﻫﺶ ﻣﯽ رم‪...‬‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ﭘﺸﺖ ﻣﯿﺰش ﻧﺸﺴﺖ و ﺑﻌﺪ از اﯾﻨﮑﻪ ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺎﺷﻪ رﯾﻤﻮس‪...‬ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ از اﻋﻀﺎي‬

‫رو ﻫﻢ اﻧﺘﺨﺎب ﮐﻦ ﺗﺎ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﻮاﻇﺐ ﻫﺮي ﺑﺎﺷﻦ‪...‬ﮐﺎراﮔﺎه ﻫﺎ ﺑﺮاي اﯾﻦ ﮐﺎر ﮐﺎﻓﯽ ﻧﯿﺴﺘﻦ‪...‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﻣﮕﻪ ﻧﻤﯽ رم ﮔﺮﯾﻤﻮﻟﻨﺪ؟‬
‫داﻣﺒﻠﺪور‪:‬ﻧﻪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﯽ؟وﻟﯽ اوﻧﺠﺎ اﻣﻦ ﺗﺮﯾﻦ ﺟﺎﺳﺖ‪.‬‬

‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﮔﻔﺖ‪:‬اﯾﻦ وزﯾﺮ ﭼﺶ ﺷﺪه؟اﺻﻼ ﻣﻌﻠﻮم ﻧﯿﺴﺖ ﻃﺮف ﮐﯽ رو داره ﻣﯿﮕﯿﺮه؟‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ اﻧﮕﺸﺘﺎﻧﺶ را ﺑﻬﻢ ﮔﺮه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﯾﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎده؟‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﭼﺮا ﻧﻤﯿﺮﯾﻢ ﮔﺮﯾﻤﻮﻟﻨﺪ؟‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪305‬‬


‫داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻪ آراﻣﯽ ﺟﻮاب داد‪:‬وزﯾﺮ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻪ ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﻪ‪....‬اون ﻣﯿﮕﻪ ﺑﺮاي ﭼﻨﺪ روز ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮي ﯾﻪ ﺧﻮﻧﻪ‬

‫دﯾﮕﻪ‪....‬‬

‫ﺗﺎﻧﮑﺲ‪:‬درﺳﺘﻪ ﺣﺮﻓﺎش ﻣﻨﻄﻘﯿﻪ اﻣﺎ ﻣﻨﻢ ﺑﺎ ﻣﯿﻨﺮوا ﻣﻮاﻓﻘﻢ‪...‬ﯾﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎده ﮐﻪ ﻣﺎ ازش ﺑﯽ ﺧﺒﺮﯾﻢ‪...‬رﻓﺘﺎر وزﯾﺮ‬

‫ﯾﮑﻢ ﻋﺠﯿﺒﻪ‪...‬‬

‫رﯾﻤﻮس ﺑﺎ ﺟﺪﯾﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﺎ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺣﺮف وزﯾﺮ ﮔﻮش ﮐﻨﯿﻢ‪.‬‬
‫‪-‬ﻣﺎ اﻻن ﻫﻤﯿﻦ رو ﮐﻢ دارﯾﻢ ﮐﻪ ﺑﺎ وزارﺗﺨﻮﻧﻪ ﻫﻢ ﻣﺸﮑﻞ ﭘﯿﺪا ﮐﻨﯿﻢ‪...‬ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﯿﻢ ﺑﯿﻦ ﺧﻮدﻣﻮن دو دﺳﺘﮕﯽ اﯾﻨﺠﺎ‬

‫ﮐﻨﯿﻢ‪...‬اوﻧﻢ ﺣﺎﻻ ﮐﻪ دارﯾﻢ ﻣﯽ ﺟﻨﮕﯿﻢ‪.‬‬
‫رﯾﻤﻮس ‪:‬وﻟﯽ ﻫﺮي ﭼﯽ ﻣﯿﻨﺮوا؟‬

‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ﺣﺮﻓﯽ ﻧﺰد و ﺳﺮش را ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ‪...‬ﻣﻮدي ﻋﺼﺎﯾﺶ را روي زﻣﯿﻦ زد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﺎ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﯿﻢ‬

‫ﭘﺎﺗﺮ رو ﻃﻌﻤﻪ ﻗﺮار ﺑﺪﯾﻢ‪...‬ﻫﻤﻮن ﻃﻮر ﮐﻪ رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ ﮔﻔﺖ اﯾﻦ ﻫﺪف وﻟﺪﻣﻮرﺗﻪ ﮐﻪ ﻫﺮي رو از ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺧﺎرج‬
‫ﮐﻨﻪ‪...‬ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﺟﺎ ﺑﺮاي ﭘﺎﺗﺮ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰه و اﯾﻨﮑﻪ وزﯾﺮ ﭼﯽ ﮔﻔﺘﻪ اﺻﻼ ﻣﻬﻢ ﻧﯿﺴﺖ‪....‬ﻣﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﺟﻮن ﭘﺎﺗﺮ ﺑﺎﺷﯿﻢ ‪...‬‬

‫داﻣﺒﻠﺪور ﺣﺮف ﻣﻮدي رو ﻗﻄﻊ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬آﻟﺴﺘﻮر!‪...‬ﺗﻮ ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮ از ﻣﺎ وﺿﻌﯿﺖ رو ﻣﯽ دوﻧﯽ‪...‬ﻣﯽ ﺧﻮاي‬

‫ﻣﺤﻔﻞ و وزارﺗﺨﻮﻧﻪ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﺠﻨﮕﻨﺪ‪...‬ﻧﺸﻨﯿﺪي وزﯾﺮ ﭼﯽ ﮔﻔﺖ؟‬

‫ﻣﻮدي ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺣﺮف ﻫﺎي وزﯾﺮ رو ﺷﻨﯿﺪم اﺑﺮﻓﻮرث‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﺪون ﻫﯿﭻ ﺣﺮﻓﯽ ﺑﻪ ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ آﻧﻬﺎ ﮔﻮش داده ﺑﻮد‪....‬از ﺳﮑﻮﺗﯽ ﮐﻪ ﺣﺎﮐﻢ ﺷﺪه ﺑﻮد اﺳﺘﻔﺎده ﮐﺮد و‬

‫ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ وزﯾﺮ ﭼﻪ ﺣﺮﻓﻬﺎﯾﯽ زده و ﻣﻨﻈﻮرش از ﮐﺎرﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاد اﻧﺠﺎم ﺑﺪه ﭼﯿﻪ‪...‬وﻟﯽ اﮔﻪ ﺑﺎ‬

‫وﻟﺪﻣﻮرت ﻫﻤﮑﺎري ﮐﻨﻪ ﻣﺎ ﻣﯽ ﻓﻬﻤﯿﻢ‪...‬ﻣﻦ ﺑﻪ ﺧﻮاﺳﺘﻪ اون ﻣﯽ رم ﯾﻪ ﺧﻮﻧﻪ دﯾﮕﻪ‪....‬اﮔﻪ وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﯿﺎد ﻣﻌﻠﻮم ﻣﯿﺸﻪ‬

‫ﮐﻪ وزﯾﺮ ﯾﻪ ﺧﯿﺎﻧﺖ ﮐﺎره‪....‬و اﮔﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ ﻧﯿﻔﺘﺎد ﻣﯿﻔﻤﯿﻢ ﮐﻪ اﺷﺘﺒﺎه ﻓﮑﺮ ﮐﺮدﯾﻢ‪...‬‬
‫رﯾﻤﻮس ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻓﮑﺮ ﻧﮑﻨﻢ ﺑﻌﺪ از اﯾﻨﮑﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ ﺑﺮات ﺑﯿﻔﺘﻪ ﻓﻬﻤﯿﺪن اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﻓﺮﻗﯽ ﺑﮑﻨﻪ‪...‬‬
‫ﺗﺎﻧﮑﺲ ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺲ ﮐﻦ رﯾﻤﻮس‪...‬ﻗﺮار ﻧﯿﺴﺖ اﺗﻔﺎﻗﯽ ﺑﺮاي ﻫﺮي ﺑﯿﻔﺘﻪ‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪306‬‬


‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﻓﺮﯾﺎد ﮔﻔﺖ‪:‬اﮔﻪ دﺳﺘﻢ ﺑﻪ اون رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ ﺑﺮﺳﻪ ﻣﻦ ﻣﯽ دوﻧﻢ و اون‪ ...‬ﻧﺎﺳﻼﻣﺘﯽ ﭘﺪر ﺧﻮﻧﺪه ﻫﺮﯾﻪ وﻟﯽ‬

‫اﻧﮕﺎر اﺻﻼ ﺑﺮاش ﻣﻬﻢ ﻧﯿﺴﺖ‪....‬در اﯾﻦ ﻣﻮرد ﺣﻖ ﺑﺎ وزﯾﺮه‪...‬‬

‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬از دﺳﺖ اون ﻫﻢ ﮐﺎري ﺑﺮ ﻧﻤﯿﺎد رﯾﻤﻮس‪.‬‬
‫ﻫﺮي اﯾﻨﺒﺎر ﺑﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﻧﮕﺎه ﻧﮑﺮد‪...‬ﺑﺎ ﺻﺪاي ﺑﻠﻨﺪي ﮔﻔﺖ‪:‬اون ﻣﯽ دوﻧﻪ ﭼﯽ ﮐﺎر ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮑﻨﻪ‪...‬ﻣﻦ ﺑﻬﺶ اﻋﺘﻤﺎد‬

‫دارم و ﻣﯽ دوﻧﻢ اﮔﻪ ﺧﻄﺮي ﺗﻬﺪﯾﺪم ﮐﻨﻪ ﻓﻮﮐﺲ رو ﻣﯽ ﻓﺮﺳﺘﻪ دﻧﺒﺎﻟﻢ‪...‬‬

‫رﯾﻤﻮس روي ﺻﻨﺪﻟﯽ ﻧﺸﺴﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬اﻣﯿﺪوارم اﯾﻦ ﻃﻮر ﮐﻪ ﻣﯽ ﮔﯽ ﺑﺎﺷﻪ‪.‬‬
‫ﻣﮓ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ‪:‬ﺑﺮو وﺳﺎﯾﻠﺖ رو ﺟﻤﻊ ﮐﻦ ﭘﺎﺗﺮ‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن داد و ﺑﺪون ﺣﺮف دﯾﮕﻪ اي از دﻓﺘﺮ ﺧﺎرج ﺷﺪ‪...‬ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺧﻮدش را ﺑﻪ ﺑﺎﻧﻮي ﭼﺎق رﺳﺎﻧﺪ‬

‫و ﺑﻌﺪ از ﮔﻔﺘﻦ ﮐﻠﻤﻪ رﻣﺰ وارد ﺳﺎﻟﻦ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﺷﺪ‪...‬رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻫﺮي ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ﺑﺎ دﯾﺪن او ﺑﻠﻨﺪ‬
‫ﺷﺪﻧﺪ‪....‬‬

‫ﻫﺮي ﻫﻢ ﻣﻘﺎﺑﻞ آﻧﻬﺎ اﯾﺴﺘﺎد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﻤﯽ ﺧﻮام وﺳﻂ ﺣﺮﻓﻢ ﺑﭙﺮﯾﺪ ﭼﻮن وﻗﺖ ﻧﺪارم‪...‬ﻣﯽ رم ﺳﺮ اﺻﻞ‬

‫ﻣﻄﻠﺐ‪....‬ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ از ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺑﺮم‪...‬ﻓﮑﺮ ﮐﻨﯿﺪ ﯾﻪ ﺟﻮراﯾﯽ اﺧﺮاج ﺷﺪم‪...‬اﻣﺎ ﻓﻘﻂ ﺑﺮاي ﭼﻨﺪ روز ﯾﺎ ﭼﻨﺪ ﻫﻔﺘﻪ‪...‬ﻧﻤﯽ‬

‫دوﻧﻢ ﻗﺮاره ﮐﺠﺎ ﺑﺮم اﻣﺎ ﮐﺎراﮔﺎه ﻫﺎ و اﻋﻀﺎ ﻣﺤﻔﻞ ﺑﺮاي ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ ازم ﻣﯿﺎن‪...‬اﯾﻦ ﻧﻘﺸﻪ وﻟﺪﻣﻮرﺗﻪ و ﻣﺎ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ‬

‫وزﯾﺮ ﺑﺎ وﻟﺪﻣﻮرت ﮐﻨﺎر اوﻣﺪه‪...‬ﻫﺮي ﻧﻔﺴﯽ ﮐﺸﯿﺪ و اداﻣﻪ داد‪:‬ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﺎ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﮐﺎر ﮐﻨﯿﺪ‪...‬ﻫﺮﭼﻪ ﻗﺪر ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯿﺪ‬
‫ﺗﻤﺮﯾﻦ ﮐﻨﯿﺪ‪...‬ﺑﻬﻢ ﻗﻮل ﺑﺪﯾﻦ ﮐﻪ اﺧﺘﻼﻓﺎﺗﻮن رو ﮐﻨﺎر ﻣﯽ ذارﯾﺪ و ﻣﺮاﻗﺐ ﻫﻢ ﻫﺴﺘﯿﺪ‪...‬ﻣﺮاﻗﺐ ﺟﯿﻨﯽ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﯿﺪ‪...‬از‬
‫ﻃﺮف ﻣﻦ ازش ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ ﮐﻨﯿﺪ و ﺑﮕﯿﺪ ‪....‬ﺑﮕﯿﺪ‪...‬دوﺳﺶ دارم‪.‬‬

‫ﻫﺮي اﯾﻦ ﻣﻄﺎﻟﺐ رو ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺮﯾﻊ ﮔﻔﺖ و ﺑﻪ ﻃﺮف ﺧﻮاﺑﮕﺎه رﻓﺖ ﺗﺎ وﺳﺎﯾﻠﺶ را ﺟﻤﻊ ﮐﻨﺪ‪ ...‬ﻫﺮﻣﯿﻮن و رون‬

‫ﺧﺸﮑﺸﺎن زده ﺑﻮد‪...‬ﻫﻨﻮز ﻫﻤﺎن ﻃﻮر اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ‪...‬ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪ رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻬﻢ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧﺪ‪....‬‬
‫رون ﺑﺎ ﺗﺮس ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﻓﻬﻤﯿﺪي ﻫﺮي ﭼﯽ ﮔﻔﺖ؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن آب دﻫﺎﻧﺶ را ﻗﻮرت داد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ‪...‬ﻫﺮي رو اﺧﺮاج ﮐﺮدن؟‬
‫رون ﺑﺎ ﻧﺎﺑﺎوري ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﻪ ﻃﻮر اﯾﻦ ﺗﺼﻤﯿﻢ رو ﮔﺮﻓﺘﻦ؟‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪307‬‬


‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﻣﻦ ﻣﯽ رم ﺑﺎ ﻫﺮي ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺧﻮاﺑﮕﺎه ﭘﺴﺮان رﻓﺖ‪...‬رون ﻫﻢ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﻫﺮﻣﯿﻮن را اﻓﺘﺎد‪...‬ﻫﺮي در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ داﺷﺖ وﺳﺎﯾﻠﺶ‬

‫را ﺟﻤﻊ ﻣﯽ ﮐﺮد ﺑﺎ ﺑﺎز ﺷﺪن در ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﻪ داﺷﺘﻨﺪ وارد ﺧﻮاﺑﮕﺎه ﻣﯿﺸﺪن ﮐﺮد‪...‬‬
‫رون ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬واﻗﻌﺎ داري ﻣﯿﺮي؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬اوﻧﻬﺎ ﭼﺮا اﯾﻦ ﺗﺼﻤﯿﻢ رو ﮔﺮﻓﺘﻦ؟‬

‫ﻫﺮي ﺷﻠﻮارش را در ﭼﻤﺪاﻧﺶ ﮔﺬاﺷﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬واﻟﺪﯾﻦ داﻧﺶ آﻣﻮزان ﻧﺎﻣﻪ ﻧﻮﺷﺘﻦ و ﺧﻮاﺳﺘﻦ ﮐﻪ ﻣﻨﻮ از‬

‫ﻣﺪرﺳﻪ ﺑﯿﺮون ﮐﻨﻦ‪....‬وزﯾﺮ ﻫﻢ ﺧﻮاﺳﺘﻪ اوﻧﻬﺎ رو ﻗﺒﻮل ﮐﺮده‪...‬و ﺑﺮاي اﯾﻨﮑﻪ ﺑﯿﻦ ﻣﺤﻔﻞ و وزارﺗﺨﻮﻧﻪ در ﮔﯿﺮي ﻧﺸﻪ‬

‫اوﻧﻬﺎ ﻫﻢ ﻗﺒﻮل ﮐﺮدن ﮐﻪ ﻣﻦ ﺑﺮم‪...‬‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﯾﻌﻨﯽ رﯾﻤﻮس و رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ ﻗﺒﻮل ﮐﺮده ﮐﻪ ﺗﻮ از اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺮي؟‬
‫‪-‬ﭼﺎره اي ﻧﯿﺴﺖ ﻫﺮﻣﯿﻮن‪....‬ﻣﻦ ﻣﺠﺒﻮرم ﺑﺮم‪...‬اﮔﻪ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻤﻮﻧﻢ ﻣﻤﮑﻨﻪ ﺑﯿﻦ ﻣﺤﻔﻞ و وزارﺗﺨﻮﻧﻪ در ﮔﯿﺮي ﭘﯿﺶ‬

‫ﺑﯿﺎد و اﯾﻦ اوﺿﺎع رو ﺑﺪﺗﺮ ﻣﯿﮑﻨﻪ‪....‬ﻣﺎ ﺑﻪ ﮐﻤﮏ ﻫﻢ ﻧﯿﺎز دارﯾﻢ ﻧﻪ ﺟﻨﮓ‪...‬‬
‫رون ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬وﻟﯽ اﮔﻪ وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﯿﺎد دﻧﺒﺎﻟﺖ ﭼﯽ؟‬
‫ﻫﺮي راﺳﺖ اﯾﺴﺘﺎد و ﮔﻔﺖ‪:‬اون وﻗﺖ ﻣﯽ ﻓﻬﻤﯿﻢ وزﯾﺮ ﺑﺎ ﻣﺎ ﻧﯿﺴﺖ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬وﻟﯽ اﮔﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ ﺑﺮات ﺑﯿﻔﺘﻪ ﭼﯽ؟‬

‫ﻫﺮي ﺑﺎ آراﻣﺶ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ از ﺧﻮدم ﻣﺮاﻗﺒﺖ ﮐﻨﻢ‪...‬ﻧﮕﺮان ﻣﻦ ﻧﺒﺎﺷﯿﺪ و اون ﮐﺎرﻫﺎﯾﯽ رو ﮐﻪ ازﺗﻮن‬

‫ﺧﻮاﺳﺘﻢ اﻧﺠﺎم ﺑﺪﯾﻦ‪....‬ﻓﻘﻂ ﯾﺎدﺗﻮن ﻧﺮه ﻣﺮاﻗﺐ ﻣﺎﻟﻔﻮي ﺑﺎﺷﯿﺪ‪...‬ﺧﯿﻠﯽ زﯾﺎد‪....‬ﻧﻘﺸﻪ ﻫﺎم ﺗﺎ ﻓﺮدا ﻣﯽ رﺳﻦ‪...‬ﻫﺮي روي‬

‫ﺗﺨﺘﺶ اﺷﺎره ﮐﺮد و اداﻣﻪ داد‪:‬ﻣﻦ ﻧﻘﺸﻪ ﻏﺎرﺗﮕﺮ و ﻧﻘﺸﻪ اي رو ﮐﻪ ﻓﺮد و ﺟﺮج ﺑﻬﻢ ﻫﺪﯾﻪ دادن رو ﺑﺮاﺗﻮن‬
‫ﮔﺬاﺷﺘﻢ‪....‬ازﺷﻮن اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﯿﺪ‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﺟﺎروي ﭘﺮﻧﺪه اش را روي ﺷﺎﻧﻪ اش ﮔﺬاﺷﺖ و ﭼﻤﺪان و ﻗﻔﺲ ﻫﺪوﯾﮏ را ﻫﻢ ﺑﺮداﺷﺖ و ﻫﻤﺮاه رون و‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن از ﺑﺮج ﺧﺎرج ﺷﺪ‪...‬در راه داﻧﺶ آﻣﻮزان ﺑﺎ دﯾﺪن ﻫﺮي ﻣﯽ اﯾﺴﺘﺎدﻧﺪ و ﺑﻪ او و وﺳﺎﯾﻠﺶ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ و‬
‫ﺑﺎ ﻫﻢ ﺣﺮف ﻣﯽ زدﻧﺪ‪...‬وﻗﺘﯽ ﺟﻠﻮي دﻓﺘﺮ ﻣﺪﯾﺮ رﺳﯿﺪﻧﺪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻫﺮي اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪308‬‬


‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮب ﻫﺮي‪....‬ﺑﯿﺎ ﺑﺮﯾﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮي!!!‬‫ﻧﻮﯾﻞ و دﯾﻦ و ﺳﯿﻤﻮس و ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ از اﻋﻀﺎي ﻣﺤﻔﻞ ﺟﻠﻮي ﻫﺮي اﯾﺴﺘﺎدﻧﺪ‪...‬‬
‫ﻧﻮﯾﻞ ﺑﺎ ﺧﺸﻢ و ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﻮﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﺮي؟‬
‫دﯾﻦ‪:‬اﯾﻦ درﺳﺖ ﻧﯿﺴﺖ‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﻪ دوﺳﺘﺎﻧﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻤﻮﻧﻢ‪...‬ﺑﺮاي ﻣﺪﺗﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮم وﻟﯽ ﺑﺮ ﻣﯽ ﮔﺮدم‪...‬ﻣﯽ‬

‫ﺧﻮام ﻣﺮاﻗﺐ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﯿﺪ و ﺗﺎ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯿﺪ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﮐﻨﯿﺪ‪...‬رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻘﯿﻪ ﺣﺮﻓﻬﺎ رو ﺑﻬﺘﻮن ﻣﯽ زﻧﻦ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺑﻮد ﮐﻪ ﺟﯿﻨﯽ ﻧﯿﻮﻣﺪه‪...‬ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﻧﺎراﺣﺘﯿﺶ رو ﺑﺒﯿﻨﻪ‪...‬‬
‫‪-‬ﺑﺮﯾﻢ رﯾﻤﻮس‪...‬‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ اﺷﮏ از ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺶ ﻣﯽ رﯾﺨﺖ ﺑﺎ ﺻﺪاي ﮔﺮﻓﺘﻪ اي ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﺪاﺣﺎﻓﻆ‪...‬ﻣﺮاﻗﺐ ﺧﻮدت‬

‫ﺑﺎش‪.‬‬

‫رون دﺳﺘﺶ را روي ﺷﺎﻧﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن اﻧﺪاﺧﺖ‪...‬ﻫﺮي ﺑﺎ دﯾﺪن اﯾﻦ ﺻﺤﻨﻪ ﻟﺒﺨﻨﺪي زد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ ﻣﺮاﻗﺒﻢ‪.‬‬
‫*******‬
‫دو ﺳﺎﻋﺖ از آﻣﺪﻧﺶ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﮐﻮﭼﮑﯽ در ﺣﺎﺷﯿﻪ ﺷﻬﺮ ﻟﻨﺪن ﻣﯽ ﮔﺬﺷﺖ‪...‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ﭘﯿﺶ ﻫﺮي ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد و‬

‫ﺗﻌﺪادي از ﮐﺎراﮔﺎﻫﻬﺎ و اﻋﻀﺎي ﻣﺤﻔﻞ ﺑﯿﺮون از ﺧﺎﻧﻪ ﻣﺮاﻗﺐ ﺑﻮدﻧﺪ‪...‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﺳﯿﻨﯽ ﭼﺎي ﮐﻨﺎر ﻫﺮي ﻧﺸﺴﺖ و‬

‫ﮔﻔﺖ‪:‬ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ؟‬

‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬اﮔﻪ ﻣﻌﻠﻮم ﺑﺸﻪ وزﯾﺮ داره ﺑﻪ وﻟﺪﻣﻮرت ﮐﻤﮏ ﻣﯽ ﮐﻨﻪ ﭼﯽ ﻣﯿﺸﻪ؟‬
‫ﻓﻌﻼ ﭼﯿﺰي ﻣﻌﻠﻮم ﻧﯿﺴﺖ‪...‬‬‫راﺳﺘﯽ ﻟﻮﭘﯿﻦ از ﭘﺮﺳﯽ ﺧﺒﺮي ﻧﺪاري؟‬‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪309‬‬


‫ﻧﻪ‪...‬ﭼﺮا اﯾﻦ ﺳﻮال رو ﭘﺮﺳﯿﺪي؟‬‫ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ‪...‬ﻫﻤﯿﻦ ﺟﻮري ﯾﺎدم اﻓﺘﺎد‪.‬‬‫ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﻓﺮﺻﺖ ﺑﯿﺸﺘﺮي دارﯾﻢ ﺑﻬﺘﺮه ﺑﻪ ﺗﻤﺮﯾﻨﻤﻮن ﺑﺮﺳﯿﻢ‪...‬ﻧﻈﺮ ﺗﻮ ﭼﯿﻪ ﻫﺮي؟‬‫ﺑﺎﺷﻪ‪...‬‬‫ﺑﺎ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪن ﻓﺎﮐﺲ ﻫﺮي ﻓﻨﺠﺎن ﭼﺎﯾﺶ را روي ﻣﯿﺰ ﮔﺬاﺷﺖ‪...‬ﻓﻮﮐﺲ ﻧﺎﻣﻪ را ﺟﻠﻮي ﻫﺮي اﻧﺪاﺧﺖ و ﻏﯿﺐ‬

‫ﺷﺪ‪ ...‬ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ ﻧﺎﻣﻪ را ﺑﺎز ﮐﺮد و ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺧﻮاﻧﺪن ﮐﺮد‪...‬‬

‫اﻣﯿﺪوارم ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮب ﺑﺎﺷﻪ ﻫﺮي‪...‬ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ اﯾﻦ ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﻣﻌﻠﻮم ﻧﯿﺴﺖ ﭼﻪ ﻗﺪر ﺗﻮ اون ﺧﻮﻧﻪ ﺑﻤﻮﻧﯽ ﺗﺼﻤﯿﻢ‬

‫ﮔﺮﻓﺘﻢ ﺑﯿﺎم اوﻧﺠﺎ و ﺑﺎ رﯾﻤﻮس ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻢ‪...‬ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺣﺮﻓﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ در دﻓﺘﺮ وزﯾﺮ زد ﻓﮑﺮ ﮐﺮدم ﺑﻬﺘﺮه رﯾﻤﻮس در‬
‫ﻣﻮرد ﻣﻦ ﺑﺪوﻧﻪ ﺗﺎ ﺑﺘﻮﻧﻪ ﮐﺎرﻫﺎﯾﯽ رو ﮐﻪ ﻣﯽ ﮔﻢ ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ و ﻣﺨﻔﯿﺎﻧﻪ اﻧﺠﺎم ﺑﺪه‪...‬اﮔﻪ اون ﺑﺪوﻧﻪ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻪ ﻧﺬاره‬

‫وﻗﺘﯽ ﺗﻮ از ﺧﻮﻧﻪ ﺧﺎرج ﻣﯿﺸﯽ ﮐﺴﯽ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺑﺸﻪ‪....‬ﺳﺎﻋﺖ ‪ 11‬ﺷﺐ ﻣﻨﺘﻈﺮم ﺑﺎﺷﯿﺪ‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﭼﯽ ﻧﻮﺷﺘﻪ؟‬
‫ﻫﺮي ﺳﺮش را از روي ﻧﺎﻣﻪ ﺑﺮداﺷﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﯽ ﺧﻮاد ﺑﯿﺎد اﯾﻨﺠﺎ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ ﻣﯽ ﺧﻮاد ﺑﯿﺎد اﯾﻨﺠﺎ!!؟‬
‫ﻫﺮي ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن داد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺳﺎﻋﺖ ‪ 11‬ﺷﺐ ﻣﯿﺎد‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﮐﻨﺠﮑﺎوي ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﻤﯽ ﺧﻮاي ﺑﮕﯽ ﮐﯿﻪ؟‬

‫ﻫﺮي ﻓﮑﺮ ﮐﺮد و از ﺗﺼﻮر ﻋﮑﺲ اﻟﻌﻤﻞ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ دﯾﺪن اﺳﻨﯿﭗ ﻟﺒﺨﻨﺪي زد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﯿﺸﻨﺎﺳﯿﺶ‪...‬ﯾﻌﻨﯽ ﻫﻤﻪ‬

‫ﻣﯿﺸﻨﺎﺳﻨﺶ‪...‬وﻗﺘﯽ اوﻣﺪ ﻣﯽ ﻓﻬﻤﯽ‪...‬‬
‫ﺣﺎﻻ ﭼﺮا ﻣﯽ ﺧﻨﺪي؟‬‫‪-‬ﻫﺎ!!‪...‬ﻫﻤﯿﻦ ﺟﻮري‪...‬‬

‫آره ﺟﻮن ﺧﻮدت‪....‬ﺣﺎﻻ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﻮ ﺗﺎ ﺑﺮﯾﻢ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﮐﻨﯿﻢ‪...‬زود ﺑﺎش‪.‬‬‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪310‬‬


‫ﻫﺮي ﺧﻨﺪﯾﺪ و از ﺟﺎش ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪...‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺗﺎ ﺗﻮﻧﺴﺖ از ﻫﺮي ﮐﺎر ﮐﺸﯿﺪ و ﺗﺎ زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻫﺮي ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﺗﻤﺎم‬

‫ﺳﭙﺮﻫﺎ رو ﺑﺪون ﮐﻼم اﺟﺮا ﮐﻨﺪ اﺟﺎزه اﺳﺘﺮاﺣﺖ و ﺣﺘﯽ ﻧﻬﺎر ﺧﻮردن ﻫﻢ ﻧﺪاده ﺑﻮد‪....‬ﺑﺎ وﺟﻮد زﺧﻤﺶ ﻫﺮي ﺗﻤﺎم‬
‫ﺗﻼﺷﺶ را ﻣﯽ ﮐﺮد وﻟﯽ ﺑﻪ اﺳﺘﺮاﺣﺖ ﺑﯿﺸﺘﺮي ﻧﯿﺎز داﺷﺖ‪....‬ﺑﻌﺪ از ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺖ ﻧﻬﺎر دوﺑﺎره ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺗﻤﺮﯾﻦ را ﺷﺮوع‬

‫ﮐﺮد و ﻓﻘﻂ ﯾﮏ ﺳﺎﻋﺖ ﺑﻪ ﻫﺮي زﻣﺎن اﺳﺘﺮاﺣﺖ داد و ﺗﺎ ﺳﺎﻋﺖ ‪ 8‬ﺷﺐ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﮐﺮدﻧﺪ‪...‬ﺑﻌﺪ از ﺧﻮردن ﺷﺎم ﻫﺮي‬
‫ﺧﻮدش را روي ﮐﺎﻧﺎﭘﻪ اﻧﺪاﺧﺖ و ﺑﺎ ﺧﺴﺘﮕﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﮐﻼﺳﻢ ﺑﺎ ﭘﺮﻓﺴﻮر ﻣﻮدي و داﻣﺒﻠﺪور ﭼﯽ ﻣﯿﺸﻪ؟‬
‫ﻣﻮدي ﻓﺮدا ﻣﯿﺎد و اﺑﺮﻓﻮرث ﻫﻢ ﭘﺲ ﻓﺮدا‪...‬ﺑﯿﺸﺘﺮ آﻣﻮزﺷﺖ ﺑﺎ ﻣﻨﻪ‪...‬ﭼﻮن ﻫﻤﯿﺸﻪ اﯾﻨﺠﺎم‪.‬‬‫ﻫﺮي ﻟﺒﺨﻨﺪي زد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﭘﺲ ﻣﺮﻟﯿﻦ ﺑﻪ دادم ﺑﺮﺳﻪ‪...‬اﮔﻪ ﻫﺮروز ﻣﺜﻞ اﯾﻦ ﺑﺎﺷﻪ ﮐﻪ ﻣﻦ از ﭘﺎ ﻣﯽ اﻓﺘﻢ‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺧﻨﺪﯾﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺣﺎﻻ ﮐﺠﺎش رو دﯾﺪي‪...‬اﻣﺮوز ﮐﻤﯽ آﺳﺎن ﮔﺮﻓﺘﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﮐﺘﺎب ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎي ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﯽ را ﺑﺮداﺷﺖ و ﺷﺮوع ﺑﻪ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﮐﺮد‪...‬ﻣﺠﺒﻮر ﺑﻮد ﯾﮏ ﺻﻔﺤﻪ را ﭼﻨﺪﯾﻦ ﺑﺎر‬

‫ﺑﺨﻮاﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﻔﻬﻤﺪ و ﺑﻌﻀﯽ وﻗﺖ ﻫﺎ ﻫﻢ ﮐﻪ اﺻﻼ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﻤﯽ ﺷﺪ از ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺳﻮال ﻣﯽ ﮐﺮد‪...‬وﻗﺘﯽ ‪ 5‬دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻪ ‪ 11‬ﻣﺎﻧﺪه‬
‫ﺑﻮد ﻫﺮي ﮐﺘﺎﺑﺶ را ﺑﺴﺖ و روي ﻣﯿﺰ ﮔﺬاﺷﺖ‪...‬ﻟﻮﭘﯿﻦ از ﻗﺪم زدن اﯾﺴﺘﺎد و ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺖ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮐﻨﺎر ﻫﺮي‬
‫ﻧﺸﺴﺖ‪...‬‬

‫ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮕﻢ از دﯾﺪﻧﺶ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﻧﻤﯿﺸﯽ‪..‬‬‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد وﻟﯽ ﭼﯿﺰي ﻧﮕﻔﺖ‪...‬ﻫﺮي ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺖ ﻧﮕﺎه ‪...‬ﭼﯿﺰي ﺑﻪ ‪ 11‬ﻧﻤﯿﺎﻧﺪه ﺑﻮد‪...‬ﺑﻌﺪ از‬

‫ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﻓﻮﮐﺲ ﻫﻤﺮاه اﺳﻨﯿﭗ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ‪...‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ دﯾﺪن اﺳﻨﯿﭗ ﺧﺸﮑﺶ زد‪...‬ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﻫﻤﺎن ﻃﻮر ﺧﯿﺮه ﺑﻪ‬

‫اﺳﻨﯿﭗ و ﻓﻮﮐﺲ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪...‬ﺳﺮاﻧﺠﺎم از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﮐﺸﯿﺪ و ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﺗﻮ ﮐﯽ ﻫﺴﺘﯽ؟‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺎ ﺑﯽ ﺧﯿﺎﻟﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ ﺳﻮروس اﺳﻨﯿﭗ ﻫﺴﺘﻢ‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬دروغ ﻧﮕﻮ‪...‬اﺳﻨﯿﭗ ﻗﺎﺗﻠﻪ‪...‬ﯾﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮار ﭼﻪ ﻃﻮر ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻪ رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ ﺑﺎﺷﻪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻟﻮﭘﯿﻦ اﯾﺴﺘﺎد و ﮔﻔﺖ‪:‬اون اﺳﻨﯿﭙﻪ رﯾﻤﻮس‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬اون داﻣﺒﻠﺪور رو ﮐﺸﺘﻪ‪...‬ﺧﻮدت اﯾﻨﻮ ﮔﻔﺘﯽ‪...‬‬
‫ﻫﺮي اﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬اﻣﺎ ﻣﻦ ﻓﻘﻂ ﻇﺎﻫﺮ ﻗﻀﯿﻪ رو دﯾﺪم‪....‬اون ﮔﻨﺎﻫﯽ ﻧﺪاره‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪311‬‬


‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎن ﮔﺮد ﺷﺪه ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪:‬اﻧﺘﻈﺎر ﻧﺪاﺷﺘﻢ اﯾﻦ ﻃﻮر درﺑﺎره اﺳﻨﯿﭗ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﯽ‪...‬ﺑﻌﺪ از ﻣﺮگ‬

‫ﺳﯿﺮﯾﻮس و داﻣﺒﻠﺪور ‪....‬‬

‫ﺑﺎ دﻓﺎع ﻫﺮي از اﺳﻨﯿﭗ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻪ آراﻣﯽ ﭼﻮپ دﺳﺘﯽ اش را ﭘﺎﯾﯿﻦ آورد‪...‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺪون ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ اﻧﻬﺎ ﻧﺸﺴﺖ و دﺳﺘﻮر داد‪:‬ﺑﺸﯿﻨﯿﺪ‪..‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ از ﻟﺤﻦ اﺳﻨﯿﭗ ﺧﺸﻤﮕﯿﻦ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬اﯾﻨﺠﺎ ﺧﻮﻧﻪ ﺧﻮدت ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ دﺳﺘﻮر ﺑﺪي‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺮف ﺑﻪ ﯾﺎد ﻣﺸﺎﺟﺮه ﺳﯿﺮﯾﻮس و اﺳﻨﯿﭗ در ﺳﺎل ﭘﻨﺠﻢ اﻓﺘﺎد‪...‬ﻫﻤﺎن زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ اﺳﻨﯿﭗ اﻣﺪه ﺑﻮد ﺗﺎ ﺑﻪ‬

‫ﻫﺮي ﺑﮕﻮﯾﺪ ﺑﻌﺪ از ﮐﺮﯾﺴﻤﺲ ﮐﻼس ﺧﺼﻮﺻﯽ دارد‪...‬‬

‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺎ ﻟﺤﻦ ﺳﺮدش ﮔﻔﺖ‪:‬وﻟﯽ اﻻن رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ ﻫﺴﺘﻢ ﭘﺲ ﻣﻦ دﺳﺘﻮر ﻣﯿﺪم‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﭘﺮﻓﺴﻮر‪...‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻫﺮي ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬اﯾﻦ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻣﺮﺑﻮط ﻧﯿﺴﺖ ﭘﺎﺗﺮ‪....‬ﻫﺮي‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ از ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ دﻧﺪان ﻫﺎﯾﺶ را ﺑﻪ ﻫﻢ ﻣﯿﻔﺸﺮد ﻧﺸﺴﺖ‪...‬اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻪ ﺻﻨﺪﻟﯽ ﮐﻨﺎر ﺧﻮدش اﺷﺎره‬

‫ﮐﺮد‪...‬ﻫﺮي ﺑﺪون ﻫﯿﭻ ﺣﺮﻓﯽ ﮐﻨﺎر اﺳﻨﯿﭗ ﻧﺸﺴﺖ‪...‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ﮐﻪ ﻫﻨﻮز داﺷﺖ ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﺑﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮدروﺑﻪ‬
‫روي اﻧﻬﺎ ﻧﺸﺴﺖ‪...‬‬

‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻪ ﻣﺒﻞ ﺗﮑﯿﻪ داد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﺣﺎﻻ ﻓﻬﻤﯿﺪي ﮐﻪ ﭼﺮا ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﮐﺴﯽ ﻣﻨﻮ ﺑﺸﻨﺎﺳﻪ‬

‫رﯾﻤﻮس؟‪...‬ﻧﻤﯽ ﺧﻮام اﺗﻔﺎﻗﺎت و رواﺑﻂ ﮔﺬﺷﺘﻤﻮن ﻣﺎﻧﻊ ﻫﻤﮑﺎري ﺑﯿﻨﻤﻮن ﺑﺸﻪ‪...‬‬

‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﭘﻮزﺧﻨﺪي زد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺒﯿﻦ ﮐﯽ داره اﯾﻦ ﺣﺮف ﻫﺎ رو ﻣﯽ زﻧﻪ‪...‬زوزروس؟‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺲ ﮐﻦ رﯾﻤﻮس‪...‬ﺑﺬار ﺣﺮﻓﺶ رو ﺑﺰﻧﻪ‪.‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ‪:‬ﮔﻔﺘﻢ ﺗﻮ دﺧﺎﻟﺖ ﻧﮑﻦ‪...‬ﺑﺎﯾﺪ ﺧﻮدﻣﻮن اﺧﺘﻼﻓﺎﺗﻤﻮن رو ﺣﻞ ﮐﻨﯿﻢ‪....‬اﮔﻪ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﺣﺮف ﻧﺰﻧﯽ ﺑﻬﺘﺮي‬

‫ﺑﺮي‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮب‪...‬ﻣﻦ ﺣﺮﻓﯽ ﻧﻤﯽ زﻧﻢ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪312‬‬


‫اﺳﻨﯿﭗ ﻣﺎﺟﺮاي ﮐﺸﺘﻦ داﻣﺒﻠﺪور رو ﻫﻤﻮن ﻃﻮر ﮐﻪ ﺑﺮاي ﻫﺮي ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﺮده ﺑﻮد ﺑﺮاي ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻫﻢ ﺗﻌﺮﯾﻒ‬

‫ﮐﺮد‪...‬وﻗﺘﯽ ﺣﺮف ﻫﺎﯾﺶ ﺗﻤﻮم ﺷﺪ ﻧﻔﺴﯽ از راﺣﺘﯽ ﮐﺸﯿﺪ و ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﺎﻧﺪ ﺗﺎ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﺪ‪...‬‬

‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﻧﺎﺑﺎوري ﺑﻪ اﺳﻨﯿﭗ و ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﻪ ﻃﻮر ﺣﺮﻓﺎت رو ﺑﺎور ﮐﻨﻢ‪...‬از ﮐﺠﺎ ﻣﻌﻠﻮم ﮐﻪ دروغ‬

‫ﻧﻤﯽ ﮔﯽ؟‬

‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻪ ﻓﻮﮐﺲ اﺷﺎره ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬وﺟﻮد ﻓﻮﮐﺲ ﺑﺮاي اﺛﺒﺎت ﺣﺮﻓﻢ ﮐﺎﻓﯽ ﻧﯿﺴﺖ؟‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻪ ﻓﻮﮐﺲ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﺮا ﮐﺎﻓﯿﻪ‪....‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻪ ﺟﺎي ﭘﻮزﺧﻨﺪ ﻫﻤﯿﺸﮕﯽ اش ﻟﺒﺨﻨﺪي زد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﻮﺑﻪ‪...‬ﺣﺎﻻ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯿﻢ راﺣﺖ ﺗﺮ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﯿﻢ‪...‬ﻣﻦ ﺑﻪ‬

‫ﮔﺬﺷﺘﻤﻮن ﮐﺎري ﻧﺪارم‪...‬اﻻن ﺑﺎﯾﺪ اﺧﺘﻼﻓﺎﺗﻤﻮن رو ﮐﻨﺎر ﺑﺬارﯾﻢ و ﻣﺮاﻗﺐ ﻫﺮي ﺑﺎﺷﯿﻢ‪...‬و ﺑﺮاي اﯾﻦ ﮐﺎر ﺑﻪ ﮐﻤﮑﺖ‬

‫ﻧﯿﺎز دارم‪...‬‬

‫اﺳﻨﯿﭗ دﺳﺘﺶ را ﺑﻪ ﻃﺮف ﻟﻮﭘﯿﻦ دراز ﮐﺮد‪...‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ﮐﻪ از ﻟﺤﻦ ﺗﺎزه اﺳﻨﯿﭗ ﺗﻌﺠﺐ ﮐﺮده ﺑﻮد دﺳﺘﺶ را دراز‬

‫ﮐﺮد و ﺑﺎ او دﺳﺖ داد‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﻟﺒﺨﻨﺪي زد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺣﺎﻻ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻢ؟‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ‪:‬اﻟﺒﺘﻪ‪...‬او ﺑﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و اداﻣﻪ داد‪:‬ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﮐﺴﯽ در ﻣﻮرد ﻣﻦ ﺑﺪوﻧﻪ‪...‬اﮔﻪ وﻟﺪﻣﻮرت‬

‫ﺑﻔﻬﻤﻪ ﮐﻪ ﻣﻦ ﮐﯿﻢ دﯾﮕﻪ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ در ﻣﻮرد ﭼﯿﺰي ﮐﻪ داﻣﺒﻠﺪور از ﻣﻦ و ﻫﺮي ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﭘﯿﺪاش ﮐﻨﯿﻢ اﻃﻼﻋﺎﺗﯽ ﺑﻪ‬
‫دﺳﺖ ﺑﯿﺎرم‪...‬اﻣﺎ ﺑﺎ اﯾﻦ وﺿﻊ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﺑﺎ ﺗﻮ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻢ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺑﺮاي ﭼﯽ ﺗﻮ و دراﮐﻮ ﺑﺮﮔﺸﺘﯿﻦ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ؟‬
‫دﻗﯿﻘﺎ ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﺑﺮاي ﭼﯽ‪...‬اﻣﺎ ﻣﺎﻟﻔﻮي وﻣﻦ ﻣﺎﻣﻮر ﺷﺪﯾﻢ ﺗﻮي ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ دﻧﺒﺎل ﭼﯿﺰي ﺑﮕﺮدﯾﻢ‪...‬‬‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﻧﺎراﺣﺖ ﺑﻮد ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﭘﺲ ﭼﺮا اﯾﻨﻮ ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺑﻮدي؟‬
‫ﭼﻮن ﻫﯿﭻ ﮐﺲ از اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﻧﯿﺴﺖ‪...‬ﻧﻤﯽ ﺧﻮام ﻟﺮد ﺳﯿﺎه ﺑﻬﻢ ﻣﺸﮑﻮك ﺑﺸﻪ‪...‬‬‫ﻫﺮي ﺳﺮﯾﻊ اﺿﺎﻓﻪ ﮐﺮد‪:‬ﻣﻦ ﺑﻪ اﻋﻀﺎي اﻟﻒ دال ﮔﻔﺘﻢ ﻣﺮاﻗﺐ ﻣﺎﻟﻔﻮي ﺑﺎﺷﻦ‪...‬ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﻧﻘﺸﻪ از ﻓﺮد و ﺟﺮج‬

‫ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺗﺎ ﺑﻔﺮﺳﺘﻨﺪ‪...‬ﺑﺎ ﻧﻘﺸﻪ ﮐﺎر راﺣﺘﺮه‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪313‬‬


‫اﺳﻨﯿﭗ ﺗﺎﯾﯿﺪ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﻮﺑﻪ ﻫﺮي‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﻧﻈﺮت در ﻣﻮرد ﮐﺎر وزﯾﺮ ﭼﯿﻪ ﮐﻪ ﻫﺮي رو اورده اﯾﻨﺠﺎ؟‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﺳﺮﯾﻊ ﮔﻔﺖ‪:‬اﮔﻪ ﺑﮕﻢ ﺑﻬﺶ ﻣﺸﮑﻮك ﻧﯿﺴﺘﻢ دروغ ﮔﻔﺘﻢ‪....‬اﮔﻪ از ﻃﺮف ﺧﻮد ﻟﺮد ﺳﯿﺎه ﺗﻬﺪﯾﺪ ﺷﺪه ﺑﺎﺷﻪ‬

‫ﻣﯿﺸﻪ دﻟﯿﻞ ﮐﺎرﺷﻮ ﻓﻬﻤﯿﺪ‪.‬‬

‫ﻫﺮي ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﭘﺲ ﭼﺮا ﺗﺎ ﺣﺎﻻ وﻟﺪﻣﻮرت ﻧﯿﻮﻣﺪه؟‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﻟﺤﻈﻪ اي ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﯿﻪ؟دﻟﺖ ﻣﯽ ﺧﻮاد ﺑﺒﯿﻨﯿﺶ؟‬
‫ﻫﺮي اﺧﻢ ﮐﺮد و ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﻪ‪..‬ﻣﻦ ﻓﻘﻂ ‪...‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﻟﺒﺨﻨﺪي زد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﯽ دوﻧﻢ ﭼﯽ ﻣﯽ ﺧﻮاي ﺑﮕﯽ‪...‬ﻣﻦ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ اون ﻣﻨﺘﻈﺮه‪...‬ﻣﻨﺘﻈﺮ ﯾﻪ ﻓﺮﺻﺖ‬
‫ﺧﻮب‪...‬اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و اداﻣﻪ داد‪:‬ﻣﺠﺒﻮرم ﺑﺮاي ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ از ذﻫﻨﺖ ﯾﻪ ﻃﻠﺴﻢ اﻧﺠﺎم ﺑﺪم‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬ﻃﻠﺴﻢ؟‬
‫اﺳﻨﯿﭗ‪:‬آره‪...‬ﺑﺎ اﺟﺮاي اﯾﻦ ﻃﻠﺴﻢ اﮔﻪ ﻟﺮد ﺳﯿﺎه ﯾﺎ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﺑﮕﯿﺮﻧﺖ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻦ ﺑﺎ ﻣﻌﺠﻮن راﺳﺖ ﮔﻮﯾﯽ ﯾﺎ‬

‫ذﻫﻦ روﺑﯽ ﯾﺎ ﺣﺘﯽ ﺷﮑﻨﺠﻪ ﮐﺮدن در ﻣﻮرد ﻣﻦ ﭼﯿﺰي ﺑﻔﻬﻤﻦ‪...‬‬

‫ﻫﺮي‪:‬ﭘﺲ ﭼﺮا از اﯾﻦ ﻃﻠﺴﻢ روي ﻫﻤﻪ اﻋﻀﺎي ﻣﺤﻔﻞ اﺳﺘﻔﺎده ﻧﻤﯽ ﮐﻨﯽ؟‬
‫اﺳﻨﯿﭗ‪:‬ﭼﻮن ﻧﯿﺎزي ﻧﯿﺴﺖ ﻫﻤﻪ در ﻣﻮرد ﻣﻦ ﺑﺪوﻧﻦ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﻟﺠﺎﺟﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬اﻣﺎ اﯾﻦ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﻬﺘﺮه‪...‬ﺑﻪ ﺟﺎي ﻧﻮﺷﺘﻦ ﻧﺎﻣﻪ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﺧﻮدت ﭘﯿﺸﺸﻮن ﺑﺮي‪.‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ‪:‬از دﺳﺖ ﺗﻮ‪...‬اﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪ ‪...‬ﻣﻦ ﻫﻨﻮز آﻣﺎده ﻧﯿﺴﺘﻢ‪...‬ﻣﯽ ﺧﻮام ﺗﻮ ﮐﺮﯾﺴﻤﺲ ﺧﻮدﻣﻮ ﻣﻌﺮﻓﯽ ﮐﻨﻢ‪...‬ﺣﺎﻻ‬

‫راﺣﺖ ﺷﺪي؟‬

‫ﻫﺮي ﻟﺒﺨﻨﺪي زد و ﮔﻔﺖ‪:‬اﯾﻦ ﺷﺪ‪...‬ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ درﮐﺖ ﮐﻨﻢ‪...‬رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ ﺑﯿﺎد و ﻫﻤﻪ ﺑﺒﯿﻨﻦ ﯾﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮاره‪...‬ﻓﮑﺮ‬

‫ﮐﻨﻢ ﻣﻮدي ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﺑﻘﯿﻪ ﺑﻬﺖ ﮔﯿﺮ ﺑﺪه‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪314‬‬


‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺮاي اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﺑﻌﺪ از دﯾﺪن اﺳﻨﯿﭗ ﺧﻨﺪﯾﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺣﺘﻤﺎ ﻣﻦ و ﺗﻮ رو ﻫﻢ ﭼﮏ ﻣﯿﮑﻨﻪ ﺗﺎ ﺑﺒﯿﻨﻪ واﻗﻌﺎ‬

‫ﺧﻮدﻣﻮن ﻫﺴﺘﯿﻢ ﯾﺎ ﻧﻪ‪...‬‬

‫ﻫﺮي دو ﺑﺎره ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﭼﺮا از ﻗﺒﻞ اﯾﻦ ﮐﺎر رو ﻧﮑﺮدي؟‬
‫اﺳﻨﯿﭗ‪:‬از آﻟﺒﻮس ﻫﻢ اﯾﻦ ﻗﺪر ﺳﻮال ﻣﯽ ﮐﺮدي؟‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ‪...‬ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل ﺗﻮ ﭘﺪر ﺧﻮﻧﺪﻣﯽ‪...‬ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﺣﻖ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ ﺳﻮال ﺑﭙﺮﺳﻢ‪...‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺎ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ﻧﺎراﺣﺖ ﻫﺮي ﻟﺒﺨﻨﺪي زد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﮐﺎش ﺗﻮ ﮐﻼس ﻣﻌﺠﻮن ﺳﺎزي ﻫﻢ ﻫﻤﯿﻦ ﻗﺪر‬

‫ﺳﻮال ﻣﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪي‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﺳﺮﯾﻊ ﺟﻮاب داد‪:‬ﺧﻮب اوﻧﺠﺎ ﻓﺮق ﻣﯽ ﮐﻨﻪ‪...‬ﺣﺎﻻ ﻣﯽ ﺧﻮاي ﺟﻮاب ﺑﺪي ﯾﺎ ﻧﻪ؟‬
‫اﺳﻨﯿﭗ‪:‬ﭼﻮن اﯾﻦ ﻃﻠﺴﻢ رو ﺗﺎزه ﺧﻮدم اﺧﺘﺮاع ﮐﺮدم‪....‬اﻟﺒﺘﻪ ﻃﻠﺴﻤﯽ ﻣﺜﻞ اﯾﻦ وﺟﻮد داﺷﺖ اﻣﺎ ﺗﺎﺛﯿﺮش ﮐﻤﺘﺮ‬

‫ﺑﻮد‪...‬ﻣﻦ ﺑﻪ ﻃﻠﺴﻤﯽ ﻧﯿﺎز داﺷﺘﻢ ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﻗﻮي ﺗﺮ ﺑﺎﺷﻪ‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﯾﺎد آوري اﯾﻨﮑﻪ ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎ ﮐﺘﺎب ﺷﺎﻫﺰاده اﺧﺘﺮاع اﺳﻨﯿﭙﻪ ﮔﻔﺖ‪:‬اﯾﻦ ﺟﻮر ﮐﺎرﻫﺎ از ﺷﺎﻫﺰاده ﺑﻌﯿﺪ‬

‫ﻧﯿﺴﺖ‪....‬اﮔﻪ ﻃﻠﺴﻢ اﺧﺘﺮاع ﻧﮑﻨﻪ ﺟﺎي ﺗﻌﺠﺒﻪ‪...‬‬

‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﻫﻤﻮن ﮐﺘﺎﺑﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ازﻣﻦ در ﻣﻮردش ﭘﺮﺳﯿﺪي؟‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪...‬ﻫﺮي ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﺐ‪...‬اون ﮐﺘﺎب ﻣﺎﻟﻪ ﭘﺮﻓﺴﻮر اﺳﻨﯿﭙﻪ‪...‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﭼﻮﺑﺶ را ﮐﺸﯿﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻬﺘﺮه ﺑﻪ ﮐﺎرﻣﻮن ﺑﺮﺳﯿﻢ‪....‬ﻓﻘﻂ ﭼﻨﺪ ﺛﺎﻧﯿﻪ ﻃﻮل ﻣﯿﮑﺸﻪ‪...‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﻃﻠﺴﻤﯽ را زﯾﺮ ﻟﺐ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد وﻗﺘﯽ ﺧﻮاﻧﺪن ﻃﻠﺴﻢ ﺗﻤﺎم ﺷﺪ ﻧﻮري ﻧﻘﺮه اي از ﭼﻮب دﺳﺘﯽ اش ﺧﺎرج‬

‫ﺷﺪ و ﺑﻪ ﻃﺮف ﻟﻮﭘﯿﻦ رﻓﺖ‪....‬ﻧﻮر ﭼﻨﺪ ﺑﺎر دور ﻟﻮﭘﯿﻦ ﭼﺮﺧﯿﺪ و ﻗﺒﻞ از ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪن ﺑﻪ رﻧﮓ ﻃﻼﯾﯽ در آﻣﺪ‪.....‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﺣﺎﻻ ﭼﻪ اﺣﺴﺎﺳﯽ داري رﯾﻤﻮس؟‬
‫ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﻋﺎدﯾﻪ‪...‬‬‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺎ رﺿﺎﯾﺖ ﺳﺮي ﺗﮑﺎن داد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻃﻠﺴﻢ درﺳﺖ اﺟﺮا ﺷﺪه‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪315‬‬


‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﮐﻨﺠﮑﺎوي ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﻣﮕﻪ ﻗﺮار ﺑﻮد درﺳﺖ اﺟﺮا ﻧﺸﻪ؟‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﺐ‪...‬ﻫﻨﻮز از ﮐﺎرﮐﺮدش ﻣﻄﻤﺌﻦ ﻧﺒﻮدم‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﻓﺮﯾﺎد زد ‪:‬ﭘﺲ ﭼﺮا اﺟﺮاش ﮐﺮدي؟اﮔﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ ﺑﺮاي رﯾﻤﻮس ﻣﯽ اﻓﺘﺎد ﭼﯽ؟‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻫﺮي اﻧﺪاﺧﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺣﺎﻻ ﮐﻪ درﺳﺖ اﺟﺮا ﺷﺪه و ﻫﻤﻮن ﻃﻮر ﮐﻪ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﯽ رﯾﻤﻮس ﺳﺎﻟﻢ‬

‫ﺟﻠﻮت ﻧﺸﺴﺘﻪ‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ اﻋﺘﺮاض ﮐﻨﻪ ﮐﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﮔﻔﺖ‪:‬ﮐﺎﻓﯿﻪ ﻫﺮي‪....‬درﺳﺖ ﻧﯿﺴﺖ ﺑﺎ ﭘﺪر ﺧﻮﻧﺪت و رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ‬

‫اﯾﻦ ﻃﻮر ﺣﺮف ﺑﺰﻧﯽ‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﮐﻪ از ﺗﻌﺠﺐ اﺑﺮوﻫﺎﯾﺶ را ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﻮ داري از اون ﺣﻤﺎﯾﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺳﺮﯾﻊ ﺟﻮاب داد‪:‬اﯾﻦ ﺣﻤﺎﯾﺖ ﻧﯿﺴﺖ ﻫﺮي‪...‬ﻣﻦ ﻓﻘﻂ دارم ﻣﯽ ﮔﻢ رﻓﺘﺎرت درﺳﺖ ﻧﯿﺴﺖ‪...‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﻧﮕﺎﻫﺶ را از روي ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺮداﺷﺖ و ﺑﻪ ﻫﺮي ﭼﺸﻢ دوﺧﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬اﮔﻪ ﺗﻮ ﻣﺪرﺳﻪ ﺑﻮدﯾﻢ ﺣﺘﻤﺎ ازت‬

‫اﻣﺘﯿﺎز ﮐﻢ ﻣﯽ ﮐﺮدم‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﮔﻔﺖ‪:‬ﭘﺲ ﺷﺎﻧﺲ اوردم ﮐﻪ ﺗﻮ ﻣﺪرﺳﻪ ﻧﯿﺴﺘﻢ‪...‬ﺑﺎ آورده ﺷﺪن اﺳﻢ ﻣﺪرﺳﻪ ﻫﺮي ﺑﻪ ﯾﺎد دوﺳﺘﺎﻧﺶ اﻓﺘﺎد و‬

‫اداﻣﻪ داد‪:‬اوﺿﺎع ﻣﺪرﺳﻪ ﭼﻪ ﻃﻮره؟‬

‫‪-‬ﺧﻮﺑﻪ‪...‬ﺑﻌﺪ از رﻓﺘﻦ ﺗﻮ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ﺑﺎ داﻧﺶ آﻣﻮزان ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮد و ﺗﺎ ﺣﺪودي ﻗﺎﻧﻌﺸﺎن ﮐﺮد ﮐﻪ راﺑﻄﻪ ﺗﻮ ﺑﺎ‬

‫ﻟﺮد ﺳﯿﺎه ﻫﯿﭻ ﺗﺎﺛﯿﺮي ﻣﻨﻔﯽ رو ﺗﻮ ﻧﺪاره‪....‬ﻗﺮاره ﻓﺮدا ﺻﺒﺢ وزﯾﺮ ﻫﻢ ﻣﺼﺎﺣﺒﻪ اي ﺑﺎ ﺧﺒﺮﻧﮕﺎرﻫﺎ ﺑﮑﻨﻪ‪....‬اﻣﺎ ﻫﻨﻮز‬
‫ﻣﻌﻠﻮم ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺗﻮ ﮐﯽ ﺑﺮﮔﺮدي ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ‪...‬‬

‫رﯾﻤﻮس ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﯿﺮون از ﻗﻠﻌﻪ ﺑﺮاي ﻫﺮي ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﻪ‪...‬‬
‫‪-‬درﺳﺘﻪ‪...‬ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﻟﺮد ﺳﯿﺎه ازراﺑﻄﻪ ﺧﻮﻧﯽ ﺑﯿﻦ ﺧﻮدش و ﻫﺮي ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺷﺪه دﯾﮕﻪ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاد ﻫﺮي رو‬

‫ﺑﮑﺸﻪ‪...‬ﻣﯽ ﺧﻮاد ﻫﺮي ﺑﻬﺶ ﻣﻠﺤﻖ ﺑﺸﻪ‪...‬اون ﺑﻪ ﻗﺪرت ﻫﺮي ﻧﯿﺎز داره‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﺑﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻗﺪرت ﻣﻦ؟‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪316‬‬


‫‪-‬ﺑﻠﻪ‪...‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻦ اون ﻣﯽ ﺧﻮاد ﺗﻮ در ﮐﻨﺎرش ﺑﺎﺷﯽ ﭼﻮن ﺗﻮ از ﻧﻮادﮔﺎن ﺳﺎﻻزار ﻫﺴﺘﯽ و ﺑﻪ اﯾﻦ ﺗﺮﺗﯿﺐ ﻗﺪرت‬

‫وﻟﺪﻣﻮرت ﭼﻨﺪ ﺑﺮاﺑﺮ ﻣﯿﺸﻪ‪...‬اون ﻣﯽ ﺧﻮاد ﺑﻪ زور ﻫﻢ ﮐﻪ ﺷﺪه ﺗﻮ اون رو ﻫﻤﺮاﻫﯽ ﮐﻨﯽ و ﺑﺮاي رﺳﯿﺪن ﺑﻪ ﻫﺪﻓﺶ‬

‫از ﻫﺮ وﺳﯿﻠﻪ اي اﺳﺘﻔﺎده ﻣﯽ ﮐﻨﻪ ﮐﻪ در اﯾﻦ ﺑﯿﻦ دوﺳﺘﺎت از ﻫﻤﻪ ﻣﻬﻢ ﺗﺮﻧﺪ‪...‬‬

‫رﻧﮓ از ﺻﻮرت ﻫﺮي ﭘﺮﯾﺪ و ﺑﺎ ﺻﺪاي ﻟﺮزان ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﺎﻧﻮاده وﯾﺰﻟﯽ ﺗﻮ ﺧﻄﺮن‪...‬وﻟﺪﻣﻮرت ﻣﯽ دوﻧﻪ ﮐﻪ ﻣﻦ ﭼﻪ‬

‫ﻗﺪر ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻮاده وﯾﺰﻟﯽ ﻧﺰدﯾﮑﻢ؟‬

‫اﺳﻨﯿﭗ‪:‬ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ ﻣﯽ دوﻧﻪ و ﻣﻦ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ اون دﻧﺒﺎل راﻫﯽ ﺑﺮاي ﮔﺮﻓﺘﻦ ﯾﮑﯽ از اون ﻫﺎﺳﺖ‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬اون ﮐﻪ ﻧﻤﯽ دوﻧﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﮐﺠﺎﺳﺖ‪...‬ﻧﻪ؟‬
‫اﺳﻨﯿﭗ‪:‬ﻧﻪ ﻧﻤﯽ دوﻧﻪ‪...‬و ﻣﻦ ازاﯾﻦ ﺑﺎﺑﺖ ﺧﯿﺎﻟﻢ راﺣﺘﻪ ﮐﻪ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻪ ﺑﻪ اوﻧﺠﺎ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﻨﻪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﮐﻪ ﺧﯿﺎﻟﺶ راﺣﺖ ﺷﺪه ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﻮﺑﻪ‪...‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ‪:‬ﻓﺮدا ﻃﺒﻖ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻣﻮن ﺳﺎﻋﺖ ‪ 8‬ﺷﺐ ﻣﯿﺎم ﺗﺎ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﮐﻨﯿﻢ‪...‬ﺑﻌﺪ از اون ﻫﻢ ﻣﯽ رﯾﻢ دﻧﺒﺎل اون ﭼﯿﺰي ﮐﻪ‬

‫ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﯽ‪.‬‬

‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻋﺎﻟﯿﻪ‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﮐﻨﺠﮑﺎوي ﮔﻔﺖ‪:‬ﭘﺲ زﻣﺎن ﺗﻨﺒﯿﻪ ﺑﻪ ﻫﺮي آﻣﻮزش ﻣﯽ دادي؟‬
‫اﺳﻨﯿﭗ‪:‬ﺑﻠﻪ‪...‬اﯾﻦ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﻓﺮﺻﺖ ﺑﻮد‪...‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ از ﺟﺎش ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ دﯾﮕﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﮔﺮدم‪...‬او ﺑﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و اداﻣﻪ داد‪:‬ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﻮاﻇﺐ‬

‫ﺑﺎش‪...‬ﺑﻪ آﻟﺴﺘﻮر ﻫﻢ ﺑﮕﻮ ﺑﻪ ﮐﺎراﮔﺎه ﻫﺎ ﺑﮕﻪ ﮐﻪ ﺣﻮاﺳﺸﻮن رو ﺟﻤﻊ ﮐﻨﻦ‪...‬‬
‫‪-‬ﺑﺎﺷﻪ‪...‬ﻣﻦ ﻣﺮاﻗﺐ ﻫﺮي ﻫﺴﺘﻢ‪...‬‬

‫اﮔﻪ ﻣﺸﮑﻠﯽ ﭘﯿﺶ اوﻣﺪ ﻓﻘﻂ ﮐﺎﻓﯿﻪ ﻓﻮﮐﺲ رو ﺻﺪا ﮐﻨﯿﺪ‪...‬اون ﻫﺮي رو ﺟﺎي اﻣﻨﯽ ﻣﯽ ﺑﺮه‪..‬‬‫ﻓﻮﮐﺲ ازروي ﺷﻮﻣﯿﻨﻪ ﭘﺮواز ﮐﺮد و روي ﺷﺎﻧﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﻧﺸﺴﺖ و ﻫﺮ دو در آﺗﺸﯽ ﺳﺮخ ﻏﯿﺐ ﺷﺪﻧﺪ‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬وﻗﺘﯽ دﯾﺪﯾﺶ ﻋﮑﺲ اﻟﻌﻤﻠﺖ ﭼﯽ ﺑﻮد؟‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪317‬‬


‫‪-‬ﺑﻌﺪ از ﻣﺪﺗﯽ داد و ﻫﻮار ﮐﺮدن آروم ﺷﺪم‪...‬ﺑﺎور اﯾﻨﮑﻪ ﺑﯽ ﮔﻨﺎه ﺑﺎﺷﻪ ﺑﺮام ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺨﺖ ﺑﻮد اﻣﺎ ﺑﺎ وﺟﻮد ﻓﻮﮐﺲ‬

‫ﺑﺎور ﮐﺮدم‪...‬‬

‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪي ﮔﻔﺖ‪:‬رﻓﺘﺎرش ﺧﯿﻠﯽ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﮐﺮده‪...‬ﻫﻢ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺗﻮ و ﻫﻢ ﺑﻪ ﻣﻦ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﻟﺒﺨﻨﺪي زد و ﮔﻔﺖ‪:‬اﻣﺎ ﻫﻨﻮز ﻫﻢ ﺑﻌﻀﯽ وﻗﺖ ﻫﺎ ﻃﻌﻨﻪ ﻫﺎﯾﯽ ﻣﯽ زﻧﻪ‪...‬اﻟﺘﺒﻪ ﻣﻨﻢ ﯾﻪ ﭼﯿﺰ ﻫﺎﯾﯽ ﻣﯽ ﮔﻢ‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬ﺧﻮﺑﻪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﻢ ﮐﻨﺎر اوﻣﺪﯾﺪ‪...‬ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل ﭘﺪر ﺧﻮﻧﺪﺗﻪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪي ﮔﻔﺖ‪:‬ﮐﯽ ﺑﺎور ﻣﯽ ﮐﻨﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﭘﺪر ﺧﻮﻧﺪه ﻣﻦ ﺑﺎﺷﻪ‪...‬وﻗﺘﯽ رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻔﻬﻤﻦ ﺧﯿﻠﯽ‬

‫ﺗﻌﺠﺐ ﻣﯽ ﮐﻨﻦ‪...‬‬

‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ وﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺮو ﺑﺨﻮاب ﻫﺮي‪...‬ﻓﺮدا ﺳﺎﻋﺖ ﺷﺶ ﺻﺒﺢ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﯿﺪار ﺑﺸﯽ‪.‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﺷﺶ ﺻﺒﺢ؟آﺧﻪ ﺑﺮاي ﭼﯽ؟‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﻟﺤﻦ ﻣﺤﮑﻤﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺮاي ﺗﻤﺮﯾﻦ‪...‬اﯾﻦ ﻗﺪر ﺗﻨﺒﻞ ﻧﺒﺎش‪.‬‬
‫*****‬
‫ﺳﺎﻋﺖ ﺷﺶ ﺻﺒﺢ ﺻﺪاي ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻫﺮي را از ﺧﻮاب ﺑﯿﺪار ﮐﺮد‪...‬‬
‫ﺑﻠﻨﺪ ﺷﻮ ﻫﺮي‪...‬زود ﺑﺎش‪.‬‬‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﺗﻨﺒﻠﯽ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬اوﻣﺪم‪...‬اﯾﻦ ﻗﺪر داد ﻧﺰن‪....‬‬
‫ﻫﺮي از اﺗﺎﻗﺶ ﺧﺎرج ﺷﺪ و ﺑﻌﺪ از ﺷﺴﺘﻦ ﺻﻮرﺗﺶ ﺑﻪ ﻃﺒﻘﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ رﻓﺖ‪...‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ﻣﻔﺼﻠﯽ ﺑﺮاي او‬

‫ﺗﺪارك دﯾﺪه ﺑﻮد‪...‬‬
‫‪-‬ﺻﺒﺢ ﺑﻪ ﺧﯿﺮ‬

‫ﺻﺒﺢ ﺑﻪ ﺧﯿﺮ ﻫﺮي‬‫ﻫﺮي ﭘﺸﺖ ﻣﯿﺰ ﻧﺸﺴﺖ و ﻣﺸﻐﻮل ﺧﻮردن ﺷﺪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪318‬‬


‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺳﺎﻋﺖ ‪ 11‬ﻣﻮدي ﻣﯿﺎد ﺗﺎ روي ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎي ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﯽ ﮐﺎر ﮐﻨﯿﺪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺑﻌﺪ از ﻧﻬﺎر ﭼﯽ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ؟‬
‫‪-‬ﭼﻮن اﻧﺠﺎم ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎ ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﯽ ﺳﺨﺘﻪ و ﺗﻮ ﺑﻪ اﺳﺘﺮاﺣﺖ ﻧﯿﺎز داري ﺑﻌﺪ از ﻧﻬﺎر ‪ 1‬ﺳﺎﻋﺖ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ اﺳﺘﺮاﺣﺖ‬

‫ﮐﻨﯽ‪...‬‬

‫ﻓﻘﻂ ﯾﮏ ﺳﺎﻋﺖ؟‬‫ﻟﻮﭘﯿﻦ اﺧﻤﯽ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﮐﻤﻪ؟‬
‫ﻧﻪ‪...‬وﻟﯽ ﻣﻦ ﺧﯿﻠﯽ زود ﺧﺴﺘﻪ ﻣﯿﺸﻢ‪...‬ﺧﻮدت ﮐﻪ دﯾﺮوز دﯾﺪي‪...‬‬‫ﭼﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ ﺑﺮات اﻓﺘﺎده ﻫﺮي؟‬‫ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ در ﻣﻮرد اﺳﻨﯿﭗ ﻣﯽ دوﻧﺴﺖ ﻫﺮي ﻫﻢ ﻧﯿﺎزي ﺑﻪ ﻣﺨﻔﯽ ﮐﺎري ﻧﺪاﻧﺴﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ و ﺳﻮروس‬

‫رﻓﺘﻪ ﺑﻮدﯾﻢ دﻧﺒﺎل ﯾﻪ ﭼﯿﺰي‪...‬اوﻧﺠﺎ ﯾﻪ ﺧﻨﺠﺮي ﮐﻪ ﺟﺎدوي ﺳﯿﺎه داﺷﺖ ﺑﻪ ﺷﻮﻧﻢ ﺧﻮرد‪....‬زﺧﻤﻢ ﮐﺎﻣﻼ ﺧﻮب ﻧﺸﺪه‬
‫و ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺟﺎدوي ﺳﯿﺎه اﯾﻦ ﻃﻮر ﺷﺪم‪...‬ﺳﻮروس ﮔﻔﺘﻪ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ روز ﺧﻮب ﻣﯿﺸﻢ‪...‬‬

‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻪ دﺳﺖ ﻫﺮي ﮐﻪ روي زﺧﻤﺶ ﺑﻮد ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﭘﺲ ﭼﺮا ﻧﺮﻓﺘﯽ ﭘﯿﺶ ﻣﺎدام‬

‫ﭘﺎﻣﻔﺮي‪...‬ﻣﻄﻤﺌﻨﺎ اون ﻣﯽ ﺗﻮﻧﺴﺖ ﮐﺎري ﺑﮑﻨﻪ‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﺑﺎ اﻃﻤﯿﻨﺎن ﮔﻔﺖ‪:‬ﺳﻮروس ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﻣﺎدام ﭘﺎﻣﻔﺮي از ﺟﺎدوي ﺳﯿﺎه ﺳﺮ در ﻣﯿﺎره‪...‬ﯾﻪ ﺷﺐ ﺗﻤﺎم ﭘﯿﺶ اون‬

‫ﺑﻮدم‪...‬اﮔﻪ ﺳﻮروس ﺑﻪ دادم ﻧﻤﯽ رﺳﯿﺪ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﻣﺮده ﺑﻮدم‪...‬‬

‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﮐﻪ اﻧﮕﺎر ﭼﯿﺰي ﺗﺎزه ﯾﺎدش اوﻣﺪه ﺑﻮد ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﭘﺲ ﭼﺮا ﻫﯿﭻ ﮐﺲ از ﺧﺮوج ﺗﻮ و اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺎ ﺧﺒﺮ‬

‫ﻧﺸﺪ؟‪...‬رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﻢ ﮐﻪ ﭼﯿﺰي ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺑﻮدن‪....‬دﯾﺮوز ﻫﻢ ﮐﻪ اﺳﻨﯿﭗ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻮد‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﻟﺒﺨﻨﺪي زد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻓﻮﮐﺲ ﮐﺎري ﻣﯽ ﮐﺮد ﮐﻪ ﮐﺴﯽ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﺸﻪ‪...‬ﺳﻮروس ﺑﻪ رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﺎﻣﻪ‬

‫ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻏﯿﺒﺖ ﻣﻨﻮ ﺑﻪ ﮐﺴﯽ ﻧﮕﻦ‪...‬‬

‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﭘﺲ اﯾﻦ ﻃﻮر‪...‬ﯾﺎدم ﺑﺎﺷﻪ وﻗﺘﯽ ﺑﺮﮔﺸﺘﯿﻢ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺧﻮدم ﺑﯿﺎم ﺣﺎﻟﺘﻮ‬

‫ﺑﭙﺮﺳﻢ و ﺑﺒﯿﻨﻢ ﮐﺠﺎﯾﯽ‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪319‬‬


‫ﺑﻌﺪ از ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ﻣﺸﻐﻮل ﺗﻤﺮﯾﻦ ﺷﺪﻧﺪ‪...‬ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﺳﭙﺮﻫﺎ رو ﮐﺎﻣﻼ ﯾﺎد ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد دوﺋﻞ‬

‫ﮐﺮدن رو ﺑﻪ ﻫﺮي ﯾﺎد ﺑﺪه‪...‬‬

‫‪-‬ﺑﺮاي دوﺋﻞ ﮐﺮدن ﺑﺎﯾﺪ ﻋﮑﺲ اﻟﻌﻤﻞ ﺧﻮﺑﯽ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯽ و ﺑﺘﻮﻧﯽ ﺣﺮﮐﺎت ﺣﺮﯾﻔﺖ رو ﺣﺪس ﺑﺰﻧﯽ‪...‬ﺑﺘﻮﻧﯽ‬

‫ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎ رو ﺑﺸﻨﺎﺳﯽ و ﺳﭙﺮ ﻣﻨﺎﺳﺒﺸﻮن رو ﺑﺴﺎزي‪...‬ﺑﺎﯾﺪ ﺣﻮاﺳﺖ ﺑﻪ اﻃﺮاﻓﺖ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﻪ‪...‬‬

‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﭘﻨﺞ ﺗﺎ از ﻣﺠﺴﻤﻪ ﻫﺎ رو ﺟﺎدو ﮐﺮده ﺑﻮد ﺗﺎ ﻫﻨﮕﺎم ﻣﺒﺎرزه ﺧﻮدش ﺑﺎ ﻫﺮي ﺑﻪ ﺳﻤﺘﺶ ﻃﻠﺴﻢ ﺧﻠﻊ ﺻﻼح و‬

‫ﺑﯿﻬﻮﺷﯽ ﺑﻔﺮﺳﺘﻦ‪....‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻫﺮي اﯾﻦ ﮐﺎر ﺧﯿﻠﯽ راﺣﺖ ﺗﺮ از ﺟﻨﮕﯿﺪن ﺑﺎ وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﻮد وﻟﯽ ﺑﺎ ﺷﺮوع ﺗﻤﺮﯾﻦ از ﻓﮑﺮ‬
‫ﺧﻮدش ﭘﺸﯿﻤﺎن ﺷﺪ‪...‬‬

‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻫﺮي اﯾﺴﺘﺎد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮب‪...‬ﺷﺮوع ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ ﻫﺮي‪...‬‬
‫ﺑﺎ ﻓﺮﺳﺘﺎدن اوﻟﯿﻦ ﻃﻠﺴﻢ ﻣﺠﺴﻤﻪ ﻫﺎ ﻫﻢ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﻃﻠﺴﻢ ﻓﺮﺳﺘﺎدن ﮐﺮدﻧﺪ‪...‬ﻫﺮي ﻃﻠﺴﻢ ﻟﻮﭘﯿﻦ را دﻓﻊ ﮐﺮد و دو ﺗﺎ‬

‫دﯾﮕﻪ از ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎي ﺧﻠﻊ ﺻﻼح را ﻫﻢ زﻣﺎن دﻓﻊ ﮐﺮد و از ﺟﻠﻮي ﻃﻠﺴﻢ دﯾﮕﺮ ﺟﺎي ﺧﺎﻟﯽ داد‪...‬ﻃﻠﺴﻢ دﯾﮕﺮ ﻟﻮﭘﯿﻦ‬

‫را ﻫﻢ ﺑﺎ ﺳﭙﺮ دﻓﻊ ﮐﺮد و ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ داﺷﺖ از ﺟﻠﻮي ﻃﻠﺴﻢ ﺑﯿﻬﻮﺷﯽ ﮐﻨﺎر ﻣﯽ رﻓﺖ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﭘﺸﺖ ﺳﺮش ﻧﺸﺪ و‬

‫ﭼﻮب دﺳﺘﯽ اش از دﺳﺘﺎﻧﺶ ﺟﺪا ﺷﺪ و ﭘﺮواز ﮐﻨﺎن ﺑﻪ ﺳﻤﺖ دﯾﮕﺮ اﺗﺎق رﻓﺖ‪...‬ﺑﺎ ﺧﻠﻊ ﺻﻼح ﺷﺪن ﻫﺮي ﻣﺠﺴﻤﻪ‬

‫از ﻃﻠﺴﻢ ﮐﺮدن اﯾﺴﺘﺎدﻧﺪ ‪...‬‬

‫ﻟﻮﭘﯿﻦ در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﭼﻮب ﻫﺮي را از روي زﻣﯿﻦ ﺑﺮ ﻣﯽ داﺷﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﻮب ﺑﻮد‪...‬ﺑﺎﯾﺪ ﺣﻮاﺳﺖ ﺑﻪ ﭘﺸﺖ ﺳﺮت‬

‫ﻫﻢ ﺑﺎﺷﻪ‪...‬‬

‫ﺑﺎﺷﻪ‪..‬‬‫ﺣﺎﻻ دوﺑﺎره ﺷﺮوع ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ‪..‬‬‫ﻫﺮي ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﮔﺮﻓﺖ و آﻣﺎده ﺷﺪ‪...‬ﻫﺮي از ﺟﻠﻮي ﻃﻠﺴﻢ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﮐﻨﺎر رﻓﺖ و ﻃﻠﺴﻤﯽ را ﻫﻢ ﮐﻪ از‬

‫ﻃﺮف راﺳﺖ داﺷﺖ ﺑﻪ ﻃﺮﻓﺶ ﻣﯽ اﻣﺪ را دﻓﻊ ﮐﺮد‪...‬ﻃﻠﺴﻢ زرد رﻧﮓ ﻣﺠﻤﺴﻤﻪ ﭘﺸﺖ ﺳﺮش را ﻫﻢ دﻓﻊ ﮐﺮد وﻟﯽ‬

‫اﯾﻦ ﺑﺎر ﻃﻠﺴﻢ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻪ ﺳﯿﻨﻪ اش ﺧﻮرد و روي زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد‪...‬ﻟﻮﭘﯿﻦ دﺳﺖ ﻫﺮي را ﮔﺮﻓﺖ و او رو از روي زﻣﯿﻦ ﺑﻠﻨﺪ‬

‫ﮐﺮد‪...‬‬

‫ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ؟‬‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪320‬‬


‫آره‪...‬ﺳﺨﺖ ﺗﺮ از اوﻧﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻓﮑﺮش را ﻣﯽ ﮐﺮدم‪...‬‬‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻟﺒﺨﻨﺪي زد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﻫﻢ ﻣﯿﺸﻪ‪...‬‬
‫آﻧﻬﺎ دو ﺑﺎره ﺗﻤﺮﯾﻦ را ﺷﺮوع ﮐﺮدن ﺗﺎ اﯾﻨﮑﻪ ده دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻪ ‪ 11‬ﻣﺎﻧﺪه ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺗﻤﺮﯾﻦ را ﺗﻤﺎم ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺮاي‬

‫اﻣﺮوز ﮐﺎﻓﯿﻪ ﻫﺮي‪...‬ﻋﺼﺮ اداﻣﻪ ﻣﯽ دﯾﻢ‪...‬‬

‫ﻫﺮي از اﺗﺎق ﺗﻤﺮﯾﻦ ﺑﯿﺮون آﻣﺪ و ﺳﻼﻧﻪ ﺳﻼﻧﻪ از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﭘﺎﯾﯿﻦ رﻓﺖ‪...‬ﺧﺴﺘﮕﯽ اش اون ﻗﺪر ﺑﻮد ﮐﻪ ﺣﺎل راه‬

‫رﻓﺘﻦ را ﻫﻢ ﻧﺪاﺷﺖ‪...‬ﺑﺎ اﯾﻨﮑﻪ از ﺻﺒﺢ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ وﻟﯽ ﻫﻨﻮز ﻣﻮﻓﻖ ﻧﺸﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎ را دﻓﻊ ﮐﻨﺪ‬

‫و ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﻣﺒﺎرزه ﻃﻠﺴﻤﯽ ﺑﻬﺶ ﻣﯽ ﺧﻮرد‪...‬ﻫﺮي ﺧﻮدش را روي ﻣﺒﻞ اﻧﺪاﺧﺖ و ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺶ را ﺑﺴﺖ و‬

‫ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻖ ﮐﺸﯿﺪ‪...‬از وﻗﺘﯽ ﺑﻪ راﺑﻄﻪ ﺧﻮﻧﯽ اش ﺑﺎ وﻟﺪﻣﻮرت ﭘﯽ ﺑﺮده ﺑﻮد ﺑﺮاي ﻧﺎﺑﻮد ﮐﺮدﻧﺶ ﻣﺼﻤﻢ ﺗﺮ ﺷﺪه‬
‫ﺑﻮد‪...‬از اﯾﻨﮑﻪ ﺑﺎ وﻟﺪﻣﻮرت ﻧﺼﺒﺖ داﺷﺖ ﺧﺠﺎﻟﺖ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ‪...‬ﻧﺎﺧﻮداﮔﺎه زﺧﻢ ﭘﯿﺸﺎﻧﯿﺶ را ﻟﻤﺲ ﮐﺮد و ﺑﻌﺪ از‬

‫ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ دوﺑﺎره ﻣﻮﻫﺎﯾﺶ را روي زﺧﻢ رﯾﺨﺖ ﺗﺎ دﯾﺪه ﻧﺸﻮد‪...‬ﻫﻤﯿﺸﻪ از اﯾﻨﮑﻪ ﻣﺮدم ﺑﻪ زﺧﻤﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﻨﻨﺪ ﻣﺘﻨﻔﺮ‬
‫ﺑﻮد‪...‬ﺑﺎ اﺣﺴﺎس دردي ﮐﻪ در ﺷﺎﻧﻪ اش ﮐﺮد ﮐﻤﯽ ﺟﺎﺑﻪ ﺟﺎ ﺷﺪ‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ؟‬
‫ﻫﺮي ﮐﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺣﻀﻮر ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﺸﺪه ﺑﻮد ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺶ را ﺑﺎز ﮐﺮد و ﺑﺎ دﯾﺪن او ﻟﺒﺨﻨﺪي زد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﻮﺑﻢ‪...‬ﻫﺮي‬

‫راﺳﺖ ﻧﺸﺴﺖ و اداﻣﻪ داد‪:‬ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻢ ﮐﻪ ﺗﻮ ﻣﻌﻠﻤﻢ ﻫﺴﺘﯽ رﯾﻤﻮس‪...‬‬

‫رﯾﻤﻮس ﺑﺎ اﺣﺴﺎس ﮔﻨﺎه ﮔﻔﺖ‪:‬ﺷﺎﯾﺪ دارم زﯾﺎدي ﺳﺨﺖ ﻣﯽ ﮔﯿﺮم‪...‬‬
‫‪-‬ﻧﻪ اﺻﻼ‪...‬ﻫﺮ ﭼﻪ ﻗﺪر ﺳﺨﺖ ﺑﮕﯿﺮي ﺑﻬﺘﺮه‪...‬اﻟﺒﺘﻪ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﺑﻪ ﭘﺎي ﺳﻮروس ﺑﺮﺳﯽ‪...‬اﮔﻪ زﻣﺎن ﺗﻤﺮﯾﻦ ﺑﺒﯿﻨﯿﺶ‬

‫ﻣﻨﻈﻮرم رو ﻣﯽ ﻓﻬﻤﯽ‪...‬‬

‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻪ زور ﻟﺒﺨﻨﺪي زد و ﮔﻔﺖ‪:‬دﻟﻢ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاد ﺳﺨﺖ ﺑﮕﯿﺮم اﻣﺎ وﻗﺘﯽ ﻓﮑﺮ ﮐﺮدم ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ وﻟﺪﻣﻮرت ﻣﺒﺎرزه‬

‫ﮐﻨﯽ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﺗﻤﺮﯾﻨﺎت رو ﻣﺸﮑﻞ ﮐﻨﻢ ﺗﺎ زود ﺗﺮ آﻣﺎده ﺑﺸﯽ‪...‬ﺳﻮروس ﻫﻢ ﻫﻤﯿﻨﻮ ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺑﻮد‪...‬‬

‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ در ﺧﺮوﺟﯽ رﻓﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎﻟﺖ ﺑﻬﺘﺮه ﮐﻤﯽ ﺑﯿﺸﺘﺮ اﺳﺘﺮاﺣﺖ ﮐﻨﯽ‪...‬ﻣﯽ رم ﺑﻪ آﻟﺴﺘﻮر‬

‫ﺑﮕﻢ دﯾﺮ ﺗﺮ ﺑﯿﺎد‪...‬‬

‫ﺑﺎ ﺑﯿﺮون رﻓﺘﻦ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻫﺮي ﻫﻢ دوﺑﺎره ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺶ را ﺑﺴﺖ ‪...‬ﻧﻔﻬﻤﯿﺪ ﮐﻪ ﭼﻪ ﻃﻮر ﺧﻮاﺑﺶ ﺑﺮد‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪321‬‬


‫ﻫﺮي!‬‫ﺑﻪ آراﻣﯽ ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺶ را ﺑﺎز ﮐﺮد و ﺑﺎ دﯾﺪن ﻟﻮﭘﯿﻦ و ﻣﻮدي ﮐﻪ ﺟﻠﻮﯾﺶ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ ﺗﻌﺠﺐ ﮐﺮد‪...‬‬
‫ﻣﻮدي ﺑﺎ ﺻﺪاي ﺧﺸﻨﺶ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﻮب ﺧﻮاﺑﯿﺪي ﭘﺎﺗﺮ؟‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ ﭘﺮﻓﺴﻮر‪...‬ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﭼﻪ ﻃﻮر ﺧﻮاﺑﻢ ﺑﺮد‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﭘﯿﺶ دﺳﺘﯽ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬اﺷﮑﺎﻟﯽ ﻧﺪاره‪...‬‬
‫ﻣﻮدي ﺣﺮف ﻟﻮﭘﯿﻦ را ﻗﻄﻊ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺖ ﺗﺎﺧﯿﺮ ﺑﺎﯾﺪ ‪ 1‬ﺳﺎﻋﺖ اﺿﺎﻓﯽ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﮐﻨﯽ‪..‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ از ﺷﻨﯿﺪن اﯾﻦ ﺣﺮف ﻧﺎراﺣﺖ ﺷﺪ وﻟﯽ ﭼﯿﺰي ﻧﮕﻔﺖ‪...‬ﺧﻮدش را ﻗﺎﻧﻊ ﮐﺮده ﺑﻮد ﮐﻪ اﯾﻦ ﺳﺨﺖ ﮔﯿﺮي ﻫﺎ‬

‫ﺑﺮاي ﻫﺮي ﻻزﻣﻪ‪...‬‬

‫ﺑﻠﻨﺪ ﺷﻮ ﭘﺎﺗﺮ ‪...‬ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻤﺮﯾﻦ رو ﺷﺮوع ﮐﻨﯿﻢ‪....‬‬‫ﻫﺮي ﮐﻪ ﺣﺎﻟﺶ ﮐﻤﯽ ﺟﺎ آﻣﺪه ﺑﻮد ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻣﻮدي از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﺑﺎﻻ رﻓﺖ و وارد ﮐﻼس ﺷﺪ‪...‬‬
‫ﻣﻮدي ﺑﺎ ﻫﻤﺎن ﺻﺪاي ﺧﺸﻨﺶ ﮔﻔﺖ‪:‬اﺑﺮﻓﻮرث ﺑﻬﻢ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ در آﺧﺮﯾﻦ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﺗﻮﻧﺴﺘﯽ ﮔﻮي رو ﻇﺎﻫﺮ‬

‫ﮐﻨﯽ‪...‬از ﺷﻨﯿﺪﻧﺶ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺷﺪم‪...‬ﺣﺎﻻ ﺑﺎ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﻗﺪرت ﮔﻮي رو ﺑﯿﺸﺘﺮ ﮐﻨﯽ‪...‬ﺷﺮوع ﮐﻦ ﭘﺎﺗﺮ‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﮐﺸﯿﺪ‪...‬ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪﯾﻦ ﺑﺎر ﮔﻔﺘﻦ ورد ﺑﻼﺧﺮه ﺗﻮﻧﺴﺖ دوﺑﺎره ﮔﻮي را ﻇﺎﻫﺮ ﮐﻨﺪ‪...‬‬
‫ﻣﻮدي ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﻮﺑﻪ‪...‬ﺣﺎﻻ روش ﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐﻦ‪...‬ﻗﺪرﺗﺖ رو روي ﮔﻮي ﻣﺘﻤﺮﮐﺰ ﮐﻦ‪...‬‬
‫ﻫﺮي در ﮐﻤﺎل ﻧﺎﺑﺎوري دﯾﺪ ﮐﻪ ﻧﻮر ﮔﻮي ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻗﺒﻞ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺷﺪه‪...‬وﻟﯽ ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪ ﮔﻮي ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪ‪...‬‬
‫‪-‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺗﻼش ﻣﯽ ﮐﺮدي‪...‬ﯾﺎدت ﻧﺮه ﮐﻪ ﺑﺮاي اﯾﻨﮑﻪ ﻧﻮر ﮔﻮي ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﺸﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐﻨﯽ‪...‬ﻓﻘﻂ ﺣﻮاﺳﺖ‬

‫روي ﮔﻮي ﺑﺎﺷﻪ ﻧﻪ ﺟﺎي دﯾﮕﻪ‪...‬ﻓﻬﻤﯿﺪي؟‬
‫‪-‬ﺑﻠﻪ ﭘﺮﻓﺴﻮر‪...‬ﻓﻬﻤﯿﺪم‪...‬‬

‫ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪي‪...‬دوﺑﺎره ﺗﻼش ﮐﻦ‪...‬‬‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪322‬‬


‫ﻫﺮي ﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐﺮد و دوﺑﺎره ﮔﻮي را ﻇﺎﻫﺮ ﮐﺮد‪...‬‬
‫ﺧﻮﺑﻪ‪...‬ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐﻦ ﭘﺎﺗﺮ‪...‬ﺳﻌﯽ ﮐﻦ ﻧﻮراﻧﯽ ﺗﺮش ﮐﻨﯽ‪...‬‬‫ﻫﺮي ﺑﻪ دﺳﺘﻮرات ﻣﻮدي ﮔﻮش ﻣﯽ داد و ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد ﻫﻤﻪ آﻧﻬﺎ را ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ اﻧﺠﺎم دﻫﺪ‪...‬اﯾﻨﺒﺎر ﻧﻮر ﮔﻮي‬

‫ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺷﺪ وﻟﯽ ﻣﺜﻞ ﻗﺒﻞ ﮔﻮي ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪ‪...‬‬
‫ﻣﻮدي‪:‬دوﺑﺎره ﺷﺮوع ﮐﻦ‪...‬زود ﺑﺎش‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن داد و دوﺑﺎره ﺷﺮوع ﮐﺮد‪...‬ﺗﺎ ﺳﺎﻋﺖ ‪ 2‬ﺑﻌﺪ از ﻇﻬﺮ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﮐﺮد و ﺗﺎ وﻗﺘﯽ ﻣﻮﻓﻖ ﻧﺸﺪه ﺑﻮد‬

‫ﮔﻮي را ﺑﺮاي ‪ 3‬دﻗﯿﻘﻪ ﻧﮕﻪ دار ﻣﻮدي اﺟﺎزه ﻧﺪاد اﺗﺎق را ﺗﺮك ﮐﻨﺪ‪...‬ﺑﻌﺪ از ﻧﻬﺎر ﻫﻢ ‪ 1‬ﺳﺎﻋﺖ اﺳﺘﺮاﺣﺖ داﺷﺖ‬

‫وﻟﯽ ﭼﻮن ﻣﻮدي ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺗﺎ ﻓﺮدا ‪ 7‬ﻓﺼﻞ از ﮐﺘﺎب رو ﮐﻨﻪ ﻣﺠﺒﻮر ﺷﺪ ﮐﻪ ﮐﺘﺎب را ﺑﺨﻮاﻧﺪ‪...‬ﺑﻼﺧﺮه‬

‫ﺳﺎﻋﺖ ‪ 7‬ﻋﺼﺮ ﺑﺎ ﺧﺴﺘﮕﯽ ﺧﻮدش رو روي ﻣﺒﻞ اﻧﺪاﺧﺖ‪....‬ﺗﻤﺮﯾﻨﺶ ﺑﺎ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻬﺘﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد و دﻓﻌﺎت ﺑﺮﺧﻮرد‬

‫ﻃﻠﺴﻢ ﻣﺠﺴﻤﻪ ﻫﺎ ﻫﻢ ﮐﻢ ﺗﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد‪...‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﻓﮑﺮ اﺣﺴﺎس ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﮐﺮد‪...‬ﺑﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﺧﺴﺘﻪ ﺑﻮد وﻟﯽ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺖ‬

‫ﺑﺨﻮاﺑﻪ‪...‬ﮐﺎﻏﺬي را از ﺟﯿﺒﺶ ﺑﯿﺮون آورد و ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺧﻮاﻧﺪن ﮐﺮد‪...‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎﯾﯽ رو ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮش‬

‫ﯾﺎدﮔﯿﺮﯾﺸﻮن ﺑﺮاي ﻫﺮي ﻻزم ﺑﻮد از ﮐﺘﺎﺑﻬﺎي اﺗﺎق ﺿﺮورﯾﺎت در آورده و روي ﮐﺎﻏﺬ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﻮد و ﻫﺮي ﻫﺮ وﻗﺖ‬

‫زﻣﺎن ﭘﯿﺪا ﻣﯽ ﮐﺮد آﻧﻬﺎ را ﻣﯽ ﺧﻮاﻧﺪ و ﺗﻤﺮﯾﻦ ﻣﯽ ﮐﺮد‪...‬وﻟﯽ ﺣﺎﻻ ﭼﻮن ﺣﺎل ﺗﻤﺮﯾﻦ ﮐﺮدﻧﺸﺎن را ﻧﺪاﺷﺖ ﻓﻘﻂ‬

‫ورد ﻫﺎ و ﮐﺎرﺷﻮن رو ﺣﻔﻆ ﻣﯽ ﮐﺮد ‪...‬ﻫﺮ از ﮔﺎﻫﯽ ﻫﻢ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺖ ﻣﯽ اﻧﺪاﺧﺖ و دوﺑﺎره ﻣﺸﻐﻮل ﺣﻔﻆ‬

‫ﮐﺮدن ﻣﯿﺸﺪ‪...‬ﺑﺎ ﺑﻪ ﺻﺪا در آﻣﺪن ﺳﺎﻋﺖ ﮐﻪ ﻋﻘﺮﺑﻪ ﻫﺎي آن ‪ 8‬را ﻧﺸﺎن ﻣﯽ داد ﻫﺮي ﮐﺎﻏﺬ را در ﺟﯿﺒﺶ‬
‫ﮔﺬاﺷﺖ‪...‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻫﻢ ﮐﻪ ﻣﺸﻐﻮل ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﮐﺘﺎب ﺑﻮد آن را ﺑﺴﺖ‪...‬ﺑﻌﺪ از ﯾﮏ دﻗﯿﻘﻪ اﺳﻨﯿﭗ در آﺗﺸﯽ ﺳﺮخ ﻇﺎﻫﺮ‬
‫ﺷﺪ‪...‬‬

‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬ﺣﺎﻟﺖ ﭼﻪ ﻃﻮره ﺳﻮروس؟‬
‫اﺳﻨﯿﭗ درﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺟﻠﻮي ﻫﺮي ﻣﯽ ﻧﺸﺴﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﻮﺑﻢ‪...‬ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﻣﺮﺗﺒﻪ؟‬
‫آره‪...‬ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﻏﯿﺮ ﻋﺎدي ﻧﯿﺴﺖ‪.‬‬‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻤﺮﯾﻨﻤﻮن رو ﺷﺮوع ﮐﻨﯿﻢ‪...‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﺑﺎﺷﻪ‪...‬ﻃﺒﻘﻪ ﺑﺎﻻ ﯾﻪ اﺗﺎق رو ﺑﺮاي ﺗﻤﺮﯾﻦ آﻣﺎده ﮐﺮدﯾﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪323‬‬


‫ﺑﺎ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪن اﺳﻨﯿﭗ ﻫﺮي ﻫﻢ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﻫﺮ دو از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﺑﺎﻻ رﻓﺘﻨﺪ‪...‬ﻫﺮي در اﺗﺎق را ﺑﺎز ﮐﺮد و ﺑﻌﺪ از داﺧﻞ‬

‫رﻓﺘﻦ اﺳﻨﯿﭗ ﺧﻮدش ﻫﻢ وارد اﺗﺎق ﺷﺪ و در را ﺑﺴﺖ‪...‬‬

‫اﺳﻨﯿﭗ ﮐﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺧﺴﺘﮕﯽ ﻫﺮي ﺷﺪه ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪:‬ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ؟‬
‫آره ﺧﻮﺑﻢ‪...‬‬‫اون ﻣﻌﺠﻮﻧﻬﺎﯾﯽ رو ﮐﻪ ﺑﻬﺖ دادم ﻗﺒﻞ از ﺧﻮاب ﻣﯽ ﺧﻮري؟‬‫ﻫﺮي ﯾﺎدش رﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ دﯾﺸﺐ آﻧﻬﺎ را ﺑﺨﻮرد وﻟﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻠﻪ‪...‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺶ را ﺗﻨﮓ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺎرﻫﺎ ﺑﻬﺖ ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ ﺑﻬﻢ دروغ ﻧﮕﯽ‪...‬ﻣﻦ ﺧﯿﻠﯽ زود ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﯿﺸﻢ‪..‬ﺑﻪ‬

‫ﺧﺼﻮص اﮔﻪ ﺗﻮ ﺑﻬﻢ دروغ ﺑﮕﯽ‪..‬‬

‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻓﻘﻂ دﯾﺸﺐ ﻧﺨﻮردم‪...‬ﯾﺎدم رﻓﺖ‪...‬‬
‫اﮔﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاي ﻫﺮ ﭼﻪ زود ﺗﺮ ﺧﻮب ﺑﺸﯽ ﺑﻬﺘﺮه ﻓﺮاﻣﻮﺷﺸﻮن ﻧﮑﻨﯽ‪..‬‬‫ﻫﺮي ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن داد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺎﺷﻪ‪...‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ‪:‬ﻣﯽ ﺧﻮام ﻃﻠﺴﻤﯽ رو ﺑﻬﺖ ﯾﺎد ﺑﺪم ﮐﻪ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻪ ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎت رو ﻫﻢ ﻗﻮي ﮐﻨﻪ و ﻫﻢ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ رو ﺑﺎ ﻫﻢ از‬

‫ﭘﺎ در ﺑﯿﺎره‪...‬اﺳﻨﯿﭗ ﭼﻮب دﺳﺘﯽ اش را ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﻪ ﻃﺮف ﻣﺠﺴﻤﻪ ﻫﺎ ﮔﺮﻓﺖ و اداﻣﻪ داد‪:‬دورا ﻣﻠﯿﺎﺗﺎ!‬

‫ﻃﻠﺴﻤﯽ ﭘﺮ ﻗﺪرت از ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اﺳﻨﯿﭗ ﺧﺎرج ﺷﺪ و ﺑﻪ ﻃﺮف ﻣﺠﺴﻤﻪ اول رﻓﺖ و ان را ﻣﻨﻔﺠﺮ ﮐﺮد‪....‬ﺑﺎ‬

‫ﺣﺮﮐﺖ ﭼﻮب دﺳﺘﯽ ﻃﻠﺴﻢ ﺑﻪ ﻃﺮف ﻣﺠﺴﻤﻪ دوم و ﺑﻌﺪ ﺳﻮم رﻓﺖ و آﻧﻬﺎ را ﻧﯿﺰ ﻣﻨﻔﺠﺮ ﮐﺮد‪...‬اﺳﻨﯿﭗ دو ﺑﺎره‬
‫ﻣﺠﺴﻤﻪ ﻫﺎ را درﺳﺖ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﺎ زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻧﺘﻮﻧﯽ اﯾﻦ ﮐﺎر رو ﺑﮑﻨﯽ از اﯾﻦ اﺗﺎق ﺧﺎرج ﻧﻤﯽ ﺷﯽ‪...‬‬

‫اﺳﻨﯿﭗ اﯾﻦ را ﮔﻔﺖ و ﺑﺮاي ﺧﻮدش ﺻﻨﺪﻟﯽ ﻇﺎﻫﺮ ﮐﺮد و در ﮔﻮﺷﻪ اﺗﺎق ﻧﺸﺴﺖ‪...‬ﻫﺮي ﭼﻮب دﺳﺘﯽ اش را‬
‫ﮐﺸﯿﺪ و ﮐﺎرش را ﺷﺮوع ﮐﺮد‪...‬ﺑﻌﺪ از دو ﺳﺎﻋﺖ ﺗﻤﺮﯾﻦ و ﺳﺨﺘﮕﯿﺮي ﻫﺎي اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻼﺧﺮه ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪ ﮐﻪ ﻃﻠﺴﻢ را‬

‫ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ اﻧﺠﺎم دﻫﺪ‪...‬‬

‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪي از روي رﺿﺎﯾﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﻮب ﺑﻮد ﻫﺮي‪...‬اﻧﺘﻈﺎر ﻧﺪاﺷﺘﻢ ﺗﻮي دو ﺳﺎﻋﺖ ﺑﺘﻮﻧﯽ اﯾﻦ ﻃﻠﺴﻢ رو‬

‫ﯾﺎد ﺑﮕﯿﺮي‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪324‬‬


‫ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ ﭘﺮﻓﺴﻮر‪...‬‬‫ﺑﺮﯾﻢ ﭘﺎﯾﯿﻦ‪...‬ﺑﻌﺪ از اﯾﻨﮑﻪ ﮐﻤﯽ اﺳﺘﺮاﺣﺖ ﮐﺮدي ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﯾﻢ دﻧﺒﺎل ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز‪..‬‬‫وﻗﺖ اﺳﻨﯿﭗ و ﻫﺮي در اﺗﺎق ﻧﺸﯿﻤﻦ ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻟﯿﻮان ﻫﺎي ﺷﺮﺑﺖ را ﺟﻠﻮي اﻧﻬﺎ ﮔﺬاﺷﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﻤﺮﯾﻨﺘﻮن‬

‫ﭼﻪ ﻃﻮر ﺑﻮد؟‬

‫اﺳﻨﯿﭗ ‪:‬ﺧﻮب ﺑﻮد‪...‬وﻟﯽ اﮔﻪ ﻫﺮي ﺑﻪ ﺣﺮﻓﺎم ﮔﻮش ﺑﺪه ﺑﻬﺘﺮ ﻫﻢ ﻣﯿﺸﻪ‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻫﺮي اﻧﺪاﺧﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬وﻟﯽ ﻫﺮي ﺑﻪ ﺣﺮﻓﻬﺎي ﻣﻦ ﮔﻮش ﻣﯽ ده‪...‬‬
‫ﺑﺮاي ﺧﻮب ﺷﺪن زﺧﻤﺶ ﻣﻌﺠﻮن ﺑﻬﺶ داده ﺑﻮدم ﺗﺎ ﻗﺒﻞ از ﺧﻮاب ﺑﺨﻮره وﻟﯽ دﯾﺸﺐ ﯾﺎدش رﻓﺘﻪ‪...‬‬‫ﻫﺮي از ﺧﻮدش دﻓﺎع ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻓﻘﻂ ﯾﻪ ﺑﺎر ﺑﻮد‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬از اﯾﻦ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ﻣﻦ ﯾﺎدش ﻣﯽ اﻧﺪازم‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺷﺮﺑﺘﺶ را ﻧﻮﺷﯿﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ رﯾﻤﻮس‪...‬ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﮐﺮد و اداﻣﻪ داد‪:‬ﻧﻤﯽ ﺧﻮاي ﺑﺮﯾﻢ‪...‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﻟﯿﻮاﻧﺶ را روي ﻣﯿﺰ ﮔﺬاﺷﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﺮا‪...‬اﮔﻪ آﻣﺎده اي ﺑﺮﯾﻢ‪..‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ آﻣﺎده ام‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪:‬ﺑﺬارﯾﺪ ﻣﻨﻢ ﺑﺎﻫﺎﺗﻮن ﺑﯿﺎم‪...‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﮐﻪ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪه ﺑﻮدﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﻪ رﯾﻤﻮس‪...‬ﻧﻤﯿﺸﻪ‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﭘﺲ ﻣﺮاﻗﺐ ﻫﺮي ﺑﺎش‪...‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ دﺳﺘﺶ را روي ﺷﺎﻧﻪ ﻫﺮي ﮔﺬاﺷﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﮕﺮان ﻧﺒﺎش‪...‬‬
‫ﻓﻮﮐﺲ روي ﺷﺎﻧﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﻧﺸﺴﺖ و ﻫﺮ دو را در ﺧﯿﺎﺑﺎﻧﯽ ﺑﺰرگ و ﺟﻠﻮي ﺧﺎﻧﻪ اي ﻗﺪﯾﻤﯽ اﻣﺎ اﺷﺮاﻓﯽ و ﺑﺰرگ‬

‫ﻇﺎﻫﺮ ﮐﺮد‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪325‬‬


‫دﻧﺒﺎﻟﻢ ﺑﯿﺎ ﻫﺮي‪..‬‬‫اﺳﻨﯿﭗ و ﻫﺮي از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﺑﺎﻻ رﻓﺘﻨﺪ‪...‬اﺳﻨﯿﭗ ﭼﻮب دﺳﺘﯽ اش را ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪ و در را ﺑﺎز ﮐﺮد‪...‬ﻫﺮ دو وارد ﺧﺎﻧﻪ‬

‫ﺗﺎرﯾﮏ ﺷﺪﻧﺪ‪...‬اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺎ ﭼﻮب دﺳﺘﯽ اش ﻓﻀﺎي ﺗﺎرﯾﮏ را روﺷﻦ ﮐﺮد و ﺑﻪ ﻫﺮي ﻫﺮي ﻫﻢ ﮔﻔﺖ ﺗﺎ اﯾﻦ ﮐﺎر را‬
‫ﺑﮑﻨﺪ‪...‬ﻫﺮ دو ﺑﺮاي ﭘﯿﺪا ﮐﺮدن ﺟﺎم راه اﻓﺘﺎدﻧﺪ‪....‬‬

‫ﻓﺼﻞ ﻧﻮزدﻫﻢ‬
‫ﺧﯿﺎﻧﺖ‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﮐﻪ ﺟﻠﻮﺗﺮ از ﻫﺮي داﺷﺖ راﻫﺮو ﻧﯿﻤﻪ ﺗﺎرﯾﮏ را ﻣﯽ ﭘﯿﻤﻮد ﮔﻔﺖ‪:‬ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﺑﺎﯾﺪ اول ﺑﺮﯾﻢ زﯾﺮ زﻣﯿﻦ رو‬

‫ﺑﮕﺮدﯾﻢ‪...‬ﺷﺎﯾﺪ اوﻧﺠﺎ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﺟﺎ ﺑﺮاي ﻣﺨﻔﯽ ﮐﺮدن ﺑﺎﺷﻪ‪....‬‬
‫ﻫﺮي ‪:‬ﺑﺎﺷﻪ‪...‬ﺑﺮﯾﻢ‪.‬‬

‫ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺰرگ ﺑﻮد و ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ اﺷﺮاف ﺷﺒﺎﻫﺖ ﺑﯿﺸﺘﺮي داﺷﺖ‪...‬ﺑﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ وﺳﺎﯾﻞ ﺧﺎﻧﻪ را ﺑﺮده ﺑﻮدﻧﺪ وﻟﯽ ﺑﻌﻀﯽ‬

‫از ﺗﺎﺑﻮﻫﺎ ﯾﺎ ﻣﺒﻞ ﻫﺎ ﻫﻨﻮز ﺑﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ روي آﻧﻬﺎ ﻫﻢ ﭘﺮ از ﮔﺮد و ﻏﺒﺎر ﺑﻮد‪...‬زﯾﺮ ﭘﺎﯾﺸﺎن ﻫﻢ اون ﻗﺪر ﮔﺮد و‬
‫ﻏﺒﺎر داﺷﺖ ﮐﻪ رد ﮐﻔﺸﺸﺎن ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ روي زﻣﯿﻦ دﯾﺪه ﻣﯿﺸﺪ‪...‬درﺳﺖ زﯾﺮ ﭘﻠﻪ ﻫﺎ دري وﺟﻮد داﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮد‬

‫‪...‬‬

‫اﺳﻨﯿﭗ ﻣﻘﺎﺑﻞ در اﯾﺴﺘﺎد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺣﺎﻻ اﯾﻨﻮ ﭼﻪ ﻃﻮر ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎز ﮐﻨﯿﻢ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﮐﻪ ﺧﺎﻃﺮه دﻓﻌﻪ ﭘﯿﺶ را ﺑﻪ ﯾﺎد داﺷﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬اﮔﻪ ﻣﺜﻞ اون ﯾﮑﯽ ﺑﺎﺷﻪ ﭼﯽ ﮐﺎر ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮑﻨﯿﻢ؟‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺎ اﺣﺘﯿﺎط دﺳﺘﺶ را روي دﺳﺘﮕﯿﺮه در ﮐﺸﯿﺪ و ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻗﺒﻼ ﻫﻢ ﺑﻬﺖ ﮔﻔﺘﻢ ﻫﺮي‪...‬ﻟﺮد ﺳﯿﺎه از ﯾﻪ ﺣﻘﻪ دو‬

‫ﺑﺎر اﺳﺘﻔﺎده ﻧﻤﯿﮑﻨﻪ‪...‬اﯾﻨﺒﺎر ﺑﺎ ﭼﯿﺰ ﺟﺪﯾﺪي روﺑﻪ رو ﺧﻮاﻫﯿﻢ ﺷﺪ‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﮐﻪ دﯾﺪ ﺑﺮاي اﺳﻨﯿﭗ اﺗﻔﺎﻗﯽ ﻧﯿﻔﺘﺎد ﺑﻪ آراﻣﯽ دﺳﺘﺶ را روي دﺳﺘﮕﯿﺮه ﮔﺬاﺷﺖ‪...‬وﻗﺘﯽ دﯾﺪ ﺑﺮاي ﺧﻮدش‬

‫ﻫﻢ اﺗﻔﺎﻗﯽ ﻧﯿﻔﺘﺎد دﺳﺘﮕﯿﺮه را ﺑﻪ آراﻣﯽ ﭼﺮﺧﺎﻧﺪ اﻣﺎ در ﺑﺎز ﻧﺸﺪ‪...‬اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺎ دﯾﺪن دود ﮐﻪ روي در داﺷﺖ ﺷﮑﻞ ﻣﯽ‬

‫ﮔﺮﻓﺖ ﻫﺮي را ﻋﻘﺐ ﮐﺸﯿﺪ‪...‬ﻫﺮي و اﺳﻨﯿﭗ ﻫﺮ دو ﭼﻨﺪ ﻗﺪم ﻋﻘﺐ رﻓﺘﻨﺪ و ﺑﻪ دود ﻧﮕﺎه ﮔﺮدﻧﺪ‪....‬دود ﺳﯿﺎه رﻧﮓ‬
‫ﭼﻨﺪ ﺑﺎر دور در ﭼﺮخ زد و ﺑﻌﺪ در وﺳﻂ اﯾﺴﺘﺎد‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪326‬‬


‫ﻫﺮي‪:‬اﯾﻦ دﯾﮕﻪ ﭼﯿﻪ؟‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻪ دود ﮐﻪ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺳﯿﺎه ﺗﺮ ﻣﯽ ﺷﺪ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ‪...‬‬
‫دود ﻫﻤﻪ ﺟﺎي در را ﻓﺮا ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﻣﺮدي ﺟﻮان و ﺧﻮﺷﻘﯿﺎﻓﻪ روي در ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ‪...‬ﻫﺮي ﺑﺎ‬

‫ﺗﻌﺠﺐ ﺑﻪ ﻣﺮد ﺟﻮان ﮐﻪ رداﯾﯽ ﻧﯿﻠﯽ رﻧﮓ ﺑﻪ ﺗﻦ داﺷﺖ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﻮ ﮐﯽ ﻫﺴﺘﯽ؟‬
‫ﻣﺮد ﺟﻮان ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪي ﻣﺮﻣﻮز ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ ﻣﺎﻣﻮر اﯾﻦ در ﻫﺴﺘﻢ‪...‬و ﺷﻤﺎ؟‬

‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺎ ﭼﺸﻤﻬﺎي ﺳﯿﺎﻫﺶ ﺑﻪ ﺟﻮان ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﺎ ﻣﯽ ﺧﻮاﯾﻢ از اﯾﻦ در ﺑﺮﯾﻢ ﺗﻮ‪...‬‬
‫ﻟﺒﺨﻨﺪ روي ﭼﻬﺮه ﺟﻮان ﭘﻬﻦ ﺗﺮ ﺷﺪ و ﮔﻒ‪:‬ﮐﻪ اﯾﻦ ﻃﻮر‪...‬ﺷﻤﺎ ﻣﯽ ﺧﻮاﯾﺪ از اﯾﻦ در رد ﺑﺸﯿﺪ‪...‬اﮔﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاﯾﺪ‬

‫ﺑﺮﯾﺪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﻣﻌﻤﺎﻫﺎي ﻣﻦ ﺟﻮاب ﺑﺪﯾﺪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﻣﻌﻤﺎ؟‬

‫ﺑﻠﻪ‪ 3 ...‬ﺗﺎ ﻣﻌﻤﺎ‪...‬اﮔﻪ ﺑﺘﻮﻧﯿﺪ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺳﻮال ﻫﺎ ﺟﻮاب ﺑﺪﯾﺪ ﻣﻦ ﮐﻠﯿﺪ اﯾﻦ در رو ﺑﻬﺘﻮن ﻣﯽ دم ﺗﺎ رد ﺑﺸﯿﺪ‪...‬‬‫اﺳﻨﯿﭗ ‪:‬اﮔﻪ ﺟﻮاب اﺷﺘﺒﺎه دادﯾﻢ ﭼﯽ؟‬
‫اون وﻗﺖ ﺑﺎﯾﺪ ﺟﺮﯾﻤﻪ ﺑﺸﯿﺪ‪...‬‬‫ﻫﺮي ﺑﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬اﮔﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻮد ﻣﯽ ﺗﻮﻧﺴﺖ ﮐﻤﮏ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮﺑﯽ ﺑﺮاﻣﻮن ﺑﺎﺷﻪ‪...‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺎ ﺷﻨﯿﺪن اﯾﻦ ﺣﺮف اﺑﺮوﻫﺎﯾﺶ را ﺑﺎﻻ ﺑﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﮔﺮاﻧﺠﺮ؟‬
‫ﺧﻮدت ﻣﯽ دوﻧﯽ ﮐﻪ ﭼﻪ ﻗﺪر ﺑﺎﻫﻮﺷﻪ‪...‬ﻣﻄﻤﺌﻨﺎ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﻌﻤﺎ ﻫﺎ رو ﺣﻞ ﮐﻨﻪ‪...‬‬‫اﺳﻨﯿﭗ‪:‬ﺑﻬﺘﺮه ﺧﻮدت ﻣﻐﺬرت رو ﺑﻪ ﮐﺎر ﺑﻨﺪازي‪...‬‬
‫ﻣﺮد ﺟﻮان ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ ﺑﯿﻦ ﻫﺮي و اﺳﻨﯿﭗ را ﻗﻄﻊ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﯽ ﺧﻮاﯾﺪ ﺷﺮوع ﮐﻨﯿﻢ ﯾﺎ ﻧﻪ؟‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﻧﮕﺎﻫﺶ را دوﺑﺎره روي ﺟﻮان اﻧﺪاﺧﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﮕﻮ‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪327‬‬


‫ﻣﺮد ﺟﻮان ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪي دﯾﮕﺮ ﮐﻪ ﻫﺮي را ﻣﯽ ﺗﺮﺳﺎﻧﺪ ﺷﺮوع ﮐﺮد‪:‬ﺧﺐ‪..‬ﺑﺬار ﺑﺒﯿﻨﻢ ﮐﺪوم ﻣﻌﻤﺎ رو ﺑﮕﻢ‪...‬آﻫﺎن‪...‬‬

‫ﺑﻬﻢ ﺟﻮاب اﯾﻦ ﻣﻌﻤﺎ رو ﺑﮕﯿﺪ‪ ....‬ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺣﺮف ﻣﻦ ﺑﺮ ﺳﺮ زﺑﺎﻧﻬﺎﺳﺖ‪،‬ﻫﺮﮔﺰ دﯾﺪه ﻧﻤﯽ ﺷﻮم‪،‬ﻫﻤﯿﺸﻪ در ﺣﺎل‬

‫آﻣﺪﻧﻢ‪،‬ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺒﻮده ام ‪،‬ﻫﺮ روز ﺑﻪ دﻧﺒﺎﻟﻢ ﻣﯽ ﮔﺮدﻧﺪ‪،‬ﻫﺮ ﮔﺰ اﯾﻨﺠﺎ ﻧﯿﺴﺘﻢ‪،‬ﺑﺎ اﯾﻦ وﺟﻮد در ﺣﺎل رﺳﯿﺪن و ﻧﺰدﯾﮏ‬

‫ﺷﺪﻧﻢ ‪ .‬ﻫﺰاران ﻫﺰار ﻧﻔﺮ ﻣﻨﺘﻈﺮ دﯾﺪارم ﻫﺴﺘﻨﺪ‪،‬اﻣﺎ اﻓﺴﻮس از ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﺸﺎن‪،‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﮐﻪ آﻧﻬﺎ ﻣﻨﺘﻈﺮ آﻣﺪن ﻣﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ‬

‫‪،‬ﻫﺮﮔﺰ ﻣﺮا اﯾﻨﺠﺎ ﻧﻤﯽ ﯾﺎﺑﻨﺪ ‪ .‬ﻣﻦ ﭼﯽ ﻫﺴﺘﻢ ؟‬

‫ﻫﺮي آب دﻫﻨﺎﻧﺶ را ﻗﻮرت داد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﯿﺸﻪ ﯾﻪ ﺑﺎر دﯾﮕﻪ از اول ﺑﮕﯽ؟‬
‫ﻣﺮد ﺟﻮان ﻣﻌﻤﺎ را ﯾﮏ ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﮔﻔﺖ و در آﺧﺮ اﺿﺎﻓﻪ ﮐﺮد‪:‬ﻣﻦ ﻓﻘﻂ ﻣﯽ ﺗﻮن ﺳﻪ ﺑﺎر ﺗﮑﺮار ﮐﻨﻢ‪...‬ﭘﺲ دﻗﺖ‬

‫ﮐﻨﯿﺪ‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﮐﻪ ﺑﺎ دﻗﺖ ﺑﯿﺸﺘﺮي ﮔﻮش داده ﺑﻮد ﻣﻌﻤﺎ را ﺗﮑﺮار ﮐﺮد‪ :‬ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺣﺮف ﻣﻦ ﺑﺮ ﺳﺮ زﺑﺎﻧﻬﺎﺳﺖ‪.....‬ﻫﺮﮔﺰ دﯾﺪه‬

‫ﻧﻤﯽ ﺷﻮم‪،‬ﻫﻤﯿﺸﻪ در ﺣﺎل آﻣﺪﻧﻢ‪،.....‬ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺒﻮده ام ‪،‬ﻫﺮ روز ﺑﻪ دﻧﺒﺎﻟﻢ ﻣﯽ ﮔﺮدﻧﺪ‪.....‬ﻫﺮ ﮔﺰ اﯾﻨﺠﺎ ﻧﯿﺴﺘﻢ‪،‬ﺑﺎ اﯾﻦ‬

‫وﺟﻮد در ﺣﺎل رﺳﯿﺪن و ﻧﺰدﯾﮏ ﺷﺪﻧﻢ ‪.....‬ﺑﻘﯿﺶ ﭼﯽ ﺑﻮد؟‬

‫اﺳﻨﯿﭗ اداﻣﻪ داد‪ :‬ﻫﺰاران ﻫﺰار ﻧﻔﺮ ﻣﻨﺘﻈﺮ دﯾﺪارم ﻫﺴﺘﻨﺪ‪،‬اﻣﺎ اﻓﺴﻮس از ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﺸﺎن‪....‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﮐﻪ آﻧﻬﺎ ﻣﻨﺘﻈﺮ آﻣﺪن‬

‫ﻣﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ ‪،‬ﻫﺮﮔﺰ ﻣﺮا اﯾﻨﺠﺎ ﻧﻤﯽ ﯾﺎﺑﻨﺪ ‪ .‬ﻣﻦ ﭼﯽ ﻫﺴﺘﻢ ؟‬
‫اﺳﻨﯿﭗ و ﻫﺮي ﻟﺤﻈﻪ اي ﺑﻪ ﻫﻢ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧﺪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﺟﻮاﺑﺶ ﭼﯽ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻪ ﺑﺎﺷﻪ؟‬

‫اﺳﻨﯿﭗ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﻗﺪم زدن ﮐﺮد و ﻫﺮي ﻣﻌﻤﺎ را ﭼﻨﺪﯾﻦ ﺑﺎر ﺑﺮاي ﺧﻮدش ﺗﮑﺮار ﮐﺮد‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﯽ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻪ ﻫﻤﯿﺸﻪ در ﺣﺎل آﻣﺪن ﺑﺎﺷﻪ‪...‬ﻫﻤﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮش ﺑﺎﺷﻦ اﻣﺎ ﭘﯿﺪاش‬
‫ﻧﮑﻨﻦ؟‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﮐﻪ از ﻗﺪم زدن اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﺮﮔﺰ ﻫﻢ دﯾﺪه ﻧﺸﻪ و ﻫﺮ روز ﺑﻪ دﻧﺒﺎﻟﺶ ﺑﮕﺮدن؟‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬آﯾﻨﺪه‪...‬ﺟﻮاب آﯾﻨﺪﺳﺖ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﻟﺒﺨﻨﺪي زد و ﮔﻔﺖ‪:‬درﺳﺘﻪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪328‬‬


‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ ﺟﻠﻮي ﻣﺮد ﺟﻮان اﯾﺴﺘﺎد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﺎ ﺟﻮاب رو ﭘﯿﺪا ﮐﺮدﯾﻢ‪.‬‬
‫ﻣﻨﺘﻈﺮم ﺑﺸﻨﻮم‪...‬‬‫درﺳﺖ ﻟﺤﻈﻪ اي ﮐﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﻣﯿﺨﻮاﺳﺖ ﺟﻮاب رو ﺑﮕﻪ ﻫﺮي ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﺻﺒﺮ ﮐﻦ!‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺎ ﮐﻨﺠﮑﺎوي ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﯽ ﺷﺪه؟‬
‫ﺟﻮاب درﺳﺖ ﻓﺮداﺳﺖ‪...‬‬‫اﺳﻨﯿﭗ ﻟﺤﻈﻪ اي ﻓﮑﺮ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻤﮑﻨﻪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﻓﺮداﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﺮ ﺳﺮ زﺑﺎن ﻫﺎﺳﺖ‪...‬ﻫﻤﻪ دﻧﺒﺎﻟﺸﻦ وﻟﯽ ﭼﻮن ﻣﯽ ﮔﺬره ﭘﯿﺪاش ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻦ و دوﺑﺎره‬

‫ﻣﻨﺘﻈﺮش ﻣﯿﺸﻦ‪....‬‬

‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺟﻮر در ﻣﯿﺎد‪...‬او ﭼﺮﺧﯿﺪ و رو ﺑﻪ روي در اﯾﺴﺘﺎد و‬

‫ﮔﻔﺖ‪:‬ﺟﻮاب ﻓﺮداﺳﺖ‪...‬‬

‫ﻣﺮد ﺟﻮان ﺑﺎ ﺷﻨﯿﺪن ﺟﻮاب اﺧﻤﯽ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬درﺳﺘﻪ‪...‬ﺟﻮاب ﻓﺮداﺳﺖ‪..‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ و ﻫﺮي ﻫﺮ دو ﻧﻔﺲ راﺣﺘﯽ ﮐﺸﯿﺪﻧﺪ‪...‬اﺳﻨﯿﭗ دﺳﺘﺶ را روي ﺷﺎﻧﻪ ﻫﺮي ﮔﺬاﺷﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻋﺎﻟﯽ ﺑﻮد‬

‫ﻫﺮي‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن داد و ﺑﻪ ﻣﺮد ﺟﻮان ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻌﻤﺎي ﺑﻌﺪي رو ﺑﮕﻮ‪...‬‬
‫ﺟﻮان ﺑﻌﺪ از ﻟﺤﻈﻪ ﻓﮑﺮ ﮐﺮدن ﮔﻔﺖ‪ :‬دو ﻣﺮد ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻫﻢ‪ ،‬داﯾﯽ وﺧﻮاﻫﺮ زاده اﻧﺪ‪ .‬ﯾﻌﻨﯽ اوﻟﯽ داﯾﯽ دوﻣﯽ و‬

‫ﺧﻮاﻫﺮ زاده اوﺳﺖ‪ ،‬دوﻣﯽ ﻧﯿﺰ داﺋﯽ اوﻟﯽ و ﺧﻮاﻫﺮزاده وي ﻣﯽ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﭼﻄﻮر ﭼﻨﯿﻦ ﭼﯿﺰي ﻣﻤﮑﻦ اﺳﺖ؟‬

‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﺷﻨﯿﺪن اﯾﻦ ﺣﺮف ﺗﻌﺠﺐ ﮐﺮد‪...‬ﻣﻌﻤﺎﯾﯽ اﯾﻦ ﭼﻨﯿﻦ از وﻟﺪﻣﻮرت ﻏﯿﺮ ﻣﻤﮑﻦ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ‪...‬ﺑﺎ ﻧﮕﺎه‬

‫ﮐﺮدن ﺑﻪ ﭼﻬﺮه اﺳﻨﯿﭗ ﻓﻬﻤﯿﺪ ﮐﻪ او ﻫﻢ ﺗﻌﺠﺐ ﮐﺮده اﺳﺖ‪...‬ﻣﺮد ﺟﻮان ﻟﺒﺨﻨﺪي زد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻌﻤﺎي راﺣﺘﯿﻪ‪.‬‬

‫اﺳﻨﯿﭗ ﭼﻮﺑﺶ را ﮐﺸﯿﺪ و دو ﺗﺎ ﺻﻨﺪﻟﯽ راﺣﺘﯽ ﻇﺎﻫﺮ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﻓﻌﻼ اﯾﻨﺠﺎ ﻣﻮﻧﺪﻧﯽ ﻫﺴﺘﯿﻢ‪..‬ﭘﺲ‬

‫ﺑﻬﺘﺮه ﺑﺸﯿﻨﯿﻢ‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪329‬‬


‫وﻗﺘﯽ ﻫﺮ دو ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ ﻫﺮي ﮔﻔﺖ‪:‬ﮐﺎش ﻣﯽ ﺗﻮﻧﺴﺘﯿﻢ از ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﻢ ﮐﻤﮏ ﺑﮕﯿﺮﯾﻢ‪...‬اﯾﻨﺠﻮري زودﺗﺮ ﺗﻮ ﻣﯽ‬

‫رﻓﺘﯿﻢ‪...‬‬

‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎﻫﯽ اﻧﺪاﺧﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻪ ﺟﺎي ﻏﺮ زدن ﻓﮑﺮ ﮐﻦ ﺗﺎ ﺟﻮاب ﻣﻌﻤﺎ را ﭘﯿﺪا ﮐﻨﯽ‪...‬‬
‫ﺧﻮدﺗﻢ ﻣﯽ دوﻧﯽ ﮐﻪ اﯾﻦ ﻣﻌﻤﺎ ﺳﺨﺘﺮ از ﻗﺒﻠﯿﻪ‪....‬اﮔﻪ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﺧﻮدت ﺟﻮاﺑﺶ رو ﭘﯿﺪا ﮐﻦ‪...‬‬‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬اﮔﻪ ﺣﺮف ﻧﺰﻧﯽ و ﺑﺰاري ﮐﻤﯽ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺟﻮاﺑﺶ رو ﭘﯿﺪا‬

‫ﮐﻨﻢ‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﺣﺮﻓﯽ ﻧﺰد و ﺧﻮدش ﻫﻢ ﺑﺮاي ﭘﯿﺪا ﮐﺮدن ﺟﻮاب دﺳﺖ ﺑﻪ ﮐﺎر ﺷﺪ‪...‬ﻫﺮ ﭼﻪ ﻗﺪر ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮد ﺑﯿﺸﺘﺮ‬

‫ﮔﯿﺞ ﻣﯽ ﺷﺪ‪...‬ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﭼﻨﯿﻦ ﻣﻌﻤﺎﯾﯽ رو ﻧﺸﻨﯿﺪه ﺑﻮد‪...‬ﺑﻌﺪ از ﭘﺎﻧﺰده دﻗﯿﻘﻪ وﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﻧﺘﯿﺠﻪ اي ﻧﺮﺳﯿﺪ ﺑﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﻧﮕﺎه‬

‫ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ ﮐﻪ ﭼﯿﺰي ﻧﻔﻬﻤﯿﺪم‪ ...‬ﺗﻮ ﭼﯽ؟‬

‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن داد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺳﺨﺘﺮ از اوﻧﯿﻪ ﮐﻪ ﻓﮑﺮش را ﻣﯽ ﮐﺮدم‪...‬اﻣﺎ ﻣﻦ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺑﺮاي‬

‫اﯾﻨﮑﻪ ﻫﻤﭽﯿﻦ راﺑﻄﻪ اي ﭘﯿﺶ ﺑﯿﺎد ﺑﺎﯾﺪ ﯾﻪ ﻧﻔﺮدو ﺑﺎر ازدواج ﮐﺮده ﺑﺎﺷﻪ‪...‬اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻌﺪ از ﮐﻤﯽ ﻓﮑﺮ ﮐﺮدن اداﻣﻪ‬
‫داد‪:‬اﮔﻪ زن ﻣﺮدي ﻣﺮده ﺑﺎﺷﻪ و دﺧﺘﺮي ﻫﻢ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ و ﻣﺮدي ﻫﻢ درﺳﺖ ﺑﺎ اﯾﻦ ﺷﺮاﯾﻂ ﺑﺎﺷﻪ و اﯾﻦ ﻣﺮدﻫﺎ ﺑﺎ دﺧﺘﺮ‬
‫ﻃﺮف ﻣﻘﺎﺑﻞ ازدواج ﮐﻨﻦ و ﻫﺮ ﮐﺪوم ﺻﺎﺣﺐ ﭘﺴﺮي ﺑﺸﻦ اون وﻗﺖ ﻫﺮ ﮐﺪوم از ﭘﺴﺮﻫﺎ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ دﯾﮕﺮ ﻫﻢ داﺋﯽ و‬

‫ﻫﻢ ﺧﻮاﻫﺮ زاده ﺣﺴﺎب ﻣﯿﺸﻪ‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪...‬ﺑﺎ ﮐﻤﯽ ﺑﺮرﺳﯽ ﻓﻬﻤﯿﺪ ﮐﻪ ﭘﺪر ﺧﻮاﻧﺪه اش ﺟﻮاب درﺳﺖ را داده‪...‬ﺑﺎ‬

‫ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻨﻢ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺟﻮاب ﻫﻤﯿﻨﻪ‪...‬‬

‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﺟﻠﻮي در اﯾﺴﺘﺎد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺟﻮاب رو ﭘﯿﺪا ﮐﺮدﯾﻢ‪...‬‬
‫ﺑﮕﻮ‪..‬‬‫اﺳﻨﯿﭗ ﺟﻮاب را ﻫﻤﺎن ﻃﻮر ﮐﻪ ﺑﺮاي ﻫﺮي ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﺑﺮاي ﻣﺮد ﺟﻮان ﻫﻢ ﮔﻔﺖ‪.‬‬
‫ﻣﺮد ﺟﻮان ﺑﺎ ﺷﻨﯿﺪن ﺟﻮاب دوﺑﺎره اﺧﻢ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺟﻮاب درﺳﺘﻪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺣﺎﻻ ﻓﻘﻂ ﯾﻪ ﻣﻌﻤﺎ ﻣﻮﻧﺪه‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪330‬‬


‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻪ ﻣﺮد ﺟﻮان ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻌﻤﺎي آﺧﺮ ﭼﯿﻪ؟‬
‫ﻣﺮد ﺟﻮان ﺑﺸﮑﻨﯽ زد و ﺟﺪوﻟﯽ ﮐﻨﺎرش ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ‪...‬‬

‫ﺑﻬﻢ ﺑﮕﯿﺪ ﺑﻪ ﺟﺎي ﻋﻼﻣﺖ ﺳﻮال ﭼﻪ ﺷﮑﻠﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺬارم؟‬‫ﻫﺮي ﮐﻨﺎر اﺳﻨﯿﭗ اﯾﺴﺘﺎد و ﺑﻪ ﺟﺪول و ﻋﻼﻣﺖ ﻫﺎ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪...‬‬
‫ﻧﻈﺮي ﻧﺪاري؟‬‫اﺳﻨﯿﭗ ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن داد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻓﻌﻼ ﻧﻪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ دﻗﺖ ﺑﻪ ﻋﻼﻣﺖ ﻫﺎ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬اﯾﻨﺎ ﻗﺮﯾﻨﻪ ﺷﺪن‪...‬اﯾﻦ ﻃﻮر ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﯽ؟‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻌﺪ از ﮐﻤﯽ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدن ﮔﻔﺖ‪:‬درﺳﺘﻪ‪...‬ﻧﮕﺎه اﺳﻨﯿﭗ روي ﭼﻬﺎرﻣﯿﻦ ﺷﮑﻞ ﺛﺎﺑﺖ ﻣﺎﻧﺪ و زﯾﺮ ﻟﺐ‬

‫ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﻬﺎر‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﮐﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﺸﺪه ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﯽ؟‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬اﯾﻦ ﻫﺎ اﻋﺪادن ‪...‬ﻫﻤﻮن ﻃﻮر ﮐﻪ ﮔﻔﺘﯽ ﺑﻪ ﺻﻮرت ﻗﺮﯾﻨﻪ ﮐﻨﺎر ﻫﻢ ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻦ و ﺟﺎي‬

‫ﻋﻼﻣﺖ ﺳﻮال ﻫﻢ‪...‬‬

‫ﻫﺮي اداﻣﻪ داد‪:‬ﻋﺪد ﺷﺶ ﺑﻪ ﺻﻮرت ﻗﺮﯾﻨﻪ ﮐﻨﺎر ﻫﻢ ﻗﺮار ﻣﯽ ﮔﯿﺮه‪...‬‬
‫ﻣﺮد ﺟﻮان ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬درﺳﺘﻪ‪...‬ﺑﺸﮑﻨﯽ زد و ﮐﻠﯿﺪي ﮐﻮﭼﮏ در دﺳﺘﺎن اﺳﻨﯿﭗ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ‪...‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ‪:‬ﺣﺎﻻ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯿﻢ ﺑﺮﯾﻢ‪...‬‬
‫اﻟﺒﺘﻪ‪...‬‬‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪331‬‬


‫وﻗﺘﯽ اﺳﻨﯿﭗ ﮐﻠﯿﺪ را درون ﻗﻔﻞ ﭼﺮﺧﺎﻧﺪ در ﺑﺎ ﺻﺪاي ﻣﻼﯾﻤﯽ ﺑﺎز ﺷﺪ ‪...‬ﭘﻠﮑﺎﻧﯽ ﺗﺎرﯾﮏ ﮐﻪ درﺳﺖ ﺑﻪ زﯾﺮ ﺧﺎﻧﻪ‬

‫ﻣﻨﺘﻬﯽ ﻣﯽ ﺷﺪدر ﻣﻘﺎﺑﻞ اﻧﻬﺎ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ‪...‬ﻫﺮي ﺑﻪ ﭘﻠﻪ ﻫﺎي ﺗﺎرﯾﮏ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد وﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺮﯾﻢ‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﭼﻮﺑﺶ را روﺷﻦ ﮐﺮد وﻫﻤﺮاه اﺳﻨﯿﭗ ﭘﺎﯾﺶ را روي اوﻟﯿﻦ ﭘﻠﻪ ﮔﺬاﺷﺖ‪...‬ﻫﺮ دو ﺑﺎ ﭼﻮب دﺳﺘﯽ ﻫﺎﯾﺸﺎن‬

‫راه رو روﺷﻦ ﮐﺮدﻧﺪ و ﺑﻪ آراﻣﯽ از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﻧﻢ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ رﻓﺘﻨﺪ‪....‬ﺑﺎ ﻫﺮ ﻗﺪﻣﯽ ﮐﻪ ﺑﺮ ﻣﯽ داﺷﺘﻨﺪ ﺻﺪاي ﺟﯿﺮ ﺟﯿﺮ‬

‫ﭘﻠﻪ ﻫﺎي ﮐﻬﻨﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﯿﺸﺪ‪....‬وﻗﺘﯽ ﭘﺎ روي زﻣﯿﻦ ﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ ﻧﻔﺲ راﺣﺘﯽ ﮐﺸﯿﺪﻧﺪ و ﺑﻪ اﻃﺮاﻓﺸﺎن ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧﺪ‪...‬اﺗﺎق‬

‫ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺑﺰرگ ﺑﻮد و ﭘﺮ از ﺧﺮت و ﭘﺮت و وﺳﺎﯾﻞ ﺷﮑﺴﺘﻪ و ﮐﻬﻨﻪ ﺑﻮد‪...‬ﻟﻮﺳﺘﺮ ﻫﺎي ﺷﮑﺴﺘﻪ در ﯾﮏ ﻃﺮف و ﻣﺒﻞ‬

‫ﻫﺎي ﮐﻬﻨﻪ و ﺧﺎك ﮔﺮﻓﺘﻪ در ﯾﮏ ﻃﺮف روي ﻫﻢ اﻧﺒﺎﺷﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﺻﺪاي آراﻣﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﺐ‪...‬ﺣﺎﻻ ﺑﺎﯾﺪ ﭼﯽ ﮐﺎر ﮐﻨﯿﻢ‪.‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﭘﻮزﺧﻨﺪي زد و ﮔﻔﺖ‪:‬اﯾﻦ ﮐﻪ ﭘﺮﺳﯿﺪن ﻧﺪاره ﭘﺴﺮ‪...‬‬

‫ﻫﺮي اﺧﻢ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﻮ ﮐﯽ ﻣﯽ ﺧﻮاي دﺳﺖ از اﯾﻦ اﺧﻼق ﺑﺪت ﺑﺮداري؟‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻫﺮي اﻧﺪاﺧﺖ وﻟﯽ ﻫﺮي از ﻧﮕﺎه ﮐﺮدن ﺑﻪ او ﺧﻮدداري ﮐﺮد‪...‬ﻫﺮي ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺎ ﺧﻮدش ﮐﻠﻨﺠﺎر‬

‫رﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ رﻓﺘﺎرش را ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ اﺳﻨﯿﭗ درﺳﺖ ﮐﻨﻪ اﻣﺎ ﻫﻨﻮز ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻪ ﺑﻮد او را ﺑﺒﺨﺸﺪ و ﺷﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ دﻟﯿﻞ ﭘﺪر‬

‫ﺧﻮاﻧﺪه اش را ﺟﺰ ﭼﻨﺪ ﻣﻮرد ﺑﺎ اﺳﻢ ﮐﻮﭼﮏ ﺻﺪا ﻧﺰده ﺑﻮد‪...‬اﻧﮑﺎر ﻧﻤﯽ ﮐﺮد ﮐﻪ رﻓﺘﺎر اﺳﻨﯿﭗ ﻫﻢ ﺧﯿﻠﯽ ﺗﻐﯿﯿﺮ‬

‫ﮐﺮده ﺑﻮد اﻣﺎ ﻫﻨﻮز راﺑﻄﻪ ي ﺧﻮﺑﯽ ﺑﺎ ﻫﻢ ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ‪...‬ﻣﺜﻞ راﺑﻄﻪ اي ﮐﻪ ﺑﺎ ﺳﯿﺮﯾﻮس داﺷﺖ ﻧﺒﻮد و ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﺮد ﮐﻪ‬
‫ﮐﺴﯽ ﺑﺘﻮﻧﻪ ﺑﺮاش ﻣﺜﻞ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﺎﺷﻪ‪...‬ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﺑﺮاي او ﺟﺎي ﺧﺎﻟﯽ ﺳﯿﺮﯾﻮس را ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﭘﺮ ﮐﻨﺪ‪...‬ﻫﯿﭻ‬

‫ﮐﺲ‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﺻﺪاي ﮔﺮﻓﺘﻪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻨﻈﻮرم اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﯿﻦ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺧﺮت و ﭘﺮت از ﮐﺠﺎ ﺷﺮوع ﮐﻨﯿﻢ؟‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﮐﻪ ﻫﻨﻮز داﺷﺖ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد ﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﺮ ﮐﺪوﻣﻤﻮن از ﯾﻪ ﮔﻮﺷﻪ ﺷﺮوع ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ‪...‬ﺗﻮ ﺑﺮو ﺳﻤﺖ‬

‫راﺳﺖ‪...‬ﻣﻨﻢ ﻣﯽ رم ﭼﭗ‪...‬‬

‫ﻫﺮي از دﺳﺘﻮر اﺳﻨﯿﭗ اﻃﺎﻋﺖ ﮐﺮد و ﺑﺪون ﻧﮕﺎه ﮐﺮدن ﺑﻪ او ﺑﻪ ﺳﻤﺖ راﺳﺖ اﺗﺎق راه اﻓﺘﺎد و ﻣﺸﻐﻮل ﮐﺎرش‬

‫ﺷﺪ‪...‬ﺗﻤﺎم وﺳﺎﯾﻞ رو زﯾﺮ و رو ﮐﺮد‪...‬ﻫﺮ ﭼﯿﺰي را ﮐﻪ ﻣﯽ دﯾﺪ ﺑﺮرﺳﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد‪...‬درون ﺟﻌﺒﻪ ﻫﺎي ﮐﻮﭼﮏ و‬

‫ﺧﺎﻟﯽ را ﮐﻪ دوروﻧﺸﺎن ﭘﺮ از وﺳﺎﯾﻞ ﺷﮑﺴﺘﻪ ﺑﻮد رو ﺧﺎﻟﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد و ﻫﻤﻪ ﺟﺎ را ﺑﻪ دﻗﺖ ﻣﯽ ﮔﺸﺖ‪....‬وﻗﺘﯽ در‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪332‬‬


‫اﻧﺘﻬﺎي اﺗﺎق ﺑﺮرﺳﯽ آﺧﺮﯾﻦ ﺟﻌﺒﻪ را ﺗﻤﺎم ﮐﺮد ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪... ..‬ﮔﺮدﻧﺶ را ﮐﻪ از ﺧﻢ ﮐﺮدن زﯾﺎد درد ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﻣﺎﻟﺶ‬
‫داد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﯿﺴﺖ‪...‬‬

‫اﺳﻨﯿﭗ از ﭘﺸﺖ وﺳﺎﯾﻞ ﺑﺎ رداﯾﯽ ﺧﺎﮐﯽ ﺑﯿﺮون اﻣﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬اﯾﻨﺠﺎ ﻫﻢ ﻧﯿﺴﺖ‪...‬‬
‫‪-‬ﺷﺎﯾﺪ ﺟﺎدوش ﮐﺮده ﮐﻪ دﯾﺪه ﻧﺸﻪ ﯾﺎ ﯾﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﺗﻮ ﻫﻤﯿﻦ اﺗﺎق ﻣﺨﻔﯿﺶ ﮐﺮده‪...‬ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﻧﯿﺮوي ﺟﺎدوي‬

‫ﺳﯿﺎه رو ﭘﯿﺪا ﮐﻨﯿﻢ‪...‬درﺳﺖ ﻫﻤﻮن ﮐﺎري ﮐﻪ ﭘﺮﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪور در ﻏﺎر ﮐﺮد‪...‬ﻫﺮ ﺟﺎدوﯾﯽ ﯾﻪ اﺛﺮي از ﺧﻮدش ﺑﻪ ﺟﺎ‬
‫ﻣﯽ ذاره‪...‬‬

‫اﺳﻨﯿﭗ از ﺷﻨﯿﺪن اﯾﻦ ﺣﺮﻓﻬﺎ از ﻫﺮي اﺑﺮوﻫﺎﯾﺶ را ﺑﺎﻻ ﺑﺮد‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ دﯾﺪن ﻗﯿﺎﻓﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﯿﻪ؟ﺑﻬﻢ ﻧﻤﯿﺎد اﯾﻦ ﻃﻮري ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻢ؟‬
‫ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮕﻢ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺑﯿﺸﺘﺮ از اﻧﺘﻈﺎر ﻣﻦ ﭘﯿﺸﺮﻓﺖ ﮐﺮدي ﻫﺮي‪...‬‬‫ﻫﺮي ﮔﻮي ﮐﻮﭼﮑﯽ را از ﺟﯿﺒﺶ ﺑﯿﺮون آورد و ﮔﻔﺖ‪:‬اﯾﻨﻮ ﻟﻮﭘﯿﻦ وﺗﺎﻧﮑﺲ ﺑﻬﻢ دادن‪..‬ﻫﺮ ﺟﺎ ﺟﺎدوي ﺳﯿﺎه‬

‫اﻧﺠﺎم ﺷﺪه ﺑﺎﺷﻪ رﻧﮓ ﮔﻮي ﻗﺮﻣﺰ ﻣﯿﺸﻪ‪...‬ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ ﺑﯿﺎم ﺑﺮش داﺷﺘﻢ‪..‬ﻓﮑﺮ ﮐﺮدم ﺑﻪ دردﻣﻮن ﺑﺨﻮره‪...‬‬

‫ﻫﺮي از ﮐﻨﺎر دﯾﻮار ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺮد و اﺳﻨﯿﭗ ﻫﻢ ﮐﻨﺎرش ﺑﻪ راه اﻓﺘﺎد‪...‬دور ﺗﺎ دور اﺗﺎق را ﮔﺸﺘﻨﺪ وﻟﯽ‬

‫ﭼﯿﺰي ﭘﯿﺪا ﻧﮑﺮدﻧﺪ‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ ﭼﯿﺰي اﺣﺴﺎس ﻧﮑﺮدم‪...‬ﺗﻮ ﻗﺒﻠﯽ زﺧﻤﻢ ﻣﯽ ﺳﻮﺧﺖ وﻟﯽ ﺣﺎﻻ ﻫﯿﭻ اﺣﺴﺎﺳﯽ‬

‫ﻧﺪاﺷﺘﻢ‪...‬ﺷﺎﯾﺪ ﺟﺎدو ﻗﻮي ﺗﺮ از اوﻧﯿﻪ ﮐﻪ ﻣﺎ ﯾﺎ اﯾﻦ ﮔﻮي ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺑﺸﯿﻢ‪...‬‬
‫‪-‬ﻫﻨﻮز ﯾﻪ ﺟﺎ ﻣﻮﻧﺪه‪...‬‬

‫اﺳﻨﯿﭗ ﮔﻮي را از ﻫﺮي ﮔﺮﻓﺖ و ﻧﺸﺴﺖ و ان را ﻧﺰدﯾﮏ ﺳﻄﺢ زﻣﯿﻦ ﮔﺮﻓﺖ‪ ...‬وﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﮔﻮﺷﻪ ﺗﺎرﯾﮏ اﺗﺎق‬

‫رﺳﯿﺪﻧﺪ رﻧﮓ ﮔﻮي ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﮐﺮدن ﮐﺮد ﺗﺎ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻼ ﺑﻪ رﻧﮓ ﻗﺮﻣﺰ درآﻣﺪ‪...‬اﺳﻨﯿﭗ ﮔﻮي را ﺑﻪ ﻫﺮي‬

‫ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﭘﯿﺪاش ﮐﺮدﯾﻢ‪...‬ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺟﺎدوي ﺳﯿﺎه رو اﯾﻨﺠﺎ ﺣﺲ ﮐﻨﻢ‪...‬‬

‫ﻫﺮي در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﮔﻮي را در ﺟﯿﺒﺶ ﻣﯽ ﮔﺬاﺷﺖ ﺑﺎ ﺻﺪاي ﺑﻠﻨﺪي ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﻪ ﻃﻮري ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ دﺳﺘﺶ ﺑﯿﺎرﯾﻢ‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪333‬‬


‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و در ﻣﺘﺪاد ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد ﺑﻪ دﯾﻮار ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪...‬ﻫﺮي ﮐﻨﺎر ﭘﺪر ﺧﻮاﻧﺪه اش اﯾﺴﺘﺎد و ﺑﻪ‬

‫ﺳﻮراﺧﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ اﻧﺪازه ﻗﻠﻢ ﺑﻮد ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪...‬ﮐﻨﺎر ﺳﻮراخ ﻓﻠﺸﯽ وﺟﻮد داﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻋﻘﺮﺑﻪ ﻫﺎي ﺳﺎﻋﺖ اﺷﺎره‬
‫ﻣﯽ ﮐﺮد‪......‬اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ ﮐﻠﯿﺪي را ﮐﻪ ﺑﺎ ﺟﻮاب دادن ﻣﻌﻤﺎﻫﺎ ﺑﻪ دﺳﺖ آورده ﺑﻮدﻧﺪ ﺑﯿﺮون آورد‪ ....‬اﻧﺘﻬﺎي آن‬

‫را ﮐﻪ درﺳﺖ ﺷﺒﯿﻪ و اﻧﺪازه ﺳﻮراخ دﯾﻮار ﺑﻮد ﺑﻪ آراﻣﯽ داﺧﻞ ﺳﻮراخ ﮔﺬاﺷﺖ و ﺑﻪ ﺳﻤﺘﯽ ﮐﻪ ﻓﻠﺶ ﻧﺸﺎن ﻣﯿﺪاد‬

‫ﭼﺮﺧﺎﻧﺪ‪...‬ﭘﻨﺞ ﺗﺎ از آﺟﺮ ﻫﺎي دﯾﻮار ﮐﻨﺎر رﻓﺖ و ﻫﺮي ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺟﺎم را درون دﯾﻮار ﺑﺒﯿﻨﺪ‪...‬اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺎ اﺣﺘﯿﺎط دﺳﺘﺶ‬
‫را دراز ﮐﺮد و ﺟﺎم را ﺑﺮداﺷﺖ و ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻼﺧﺮه ﭘﯿﺪاش ﮐﺮدﯾﻢ‪...‬‬
‫ﻫﺮي زﺧﻤﺶ را ﻓﺸﺎر داد و ﮔﻔﺖ‪:‬آره‪...‬اﯾﻦ دﯾﮕﻪ ﺗﻘﻠﺒﯽ ﻧﯿﺴﺖ‪...‬‬
‫ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺟﻮ اﺗﺎق ﺗﻐﯿﯿﺮ ﮐﺮد و وﺣﺸﺘﯽ ﺑﯽ ﭘﺎﯾﺎن ﻓﻀﺎ را ﭘﺮ ﮐﺮد‪...‬‬
‫ﭼﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ داره ﻣﯿﻔﺘﻪ؟‬‫اﺳﻨﯿﭗ ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﯾﻢ‪...‬زود ﺑﺎش‪...‬ﻓﻮﮐﺲ!!!‬
‫ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ ﻓﻮﮐﺲ ﻇﺎﻫﺮ ﺑﺸﻪ ﺟﺎﻧﻮري ﺑﺰرگ دﯾﻮار ﭘﺸﺖ ﺳﺮﺷﺎن را ﺑﺎ ﭘﺎﻫﺎي ﺑﺰرﮔﺶ ﻧﺎﺑﻮد ﮐﺮد و وارد‬

‫زﯾﺮزﻣﯿﻦ ﺷﺪ‪...‬ﺑﺎ ﺷﮑﺴﺘﻦ دﯾﻮار ﮔﺮد و ﻏﺒﺎر ﻫﻤﻪ ﺟﺎ را ﭘﺮ ﮐﺮد ‪....‬ﺟﺎﻧﻮري ﺷﺒﯿﻪ اﺧﺘﺎﭘﻮس از ﻣﯿﺎن ﮔﺮد و ﻏﺒﺎر‬
‫ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ‪...‬اﺧﺘﺎﭘﻮس ﻧﯿﺸﯽ ﺷﺒﯿﻪ ﻣﺎر داﺷﺖ و ﺧﻮدش را آﻣﺎده ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮده ﺑﻮد ﺑﻮد‪...‬ﯾﮑﯽ از ﭘﺎﻫﺎﯾﺶ را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد‬

‫و آﻣﺎده ﺷﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﻨﺪ‪...‬اﺳﻨﯿﭗ ﻫﺮي را ﺑﻪ ﻃﺮف ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻫﻞ داد و ﺧﻮدش ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﮐﺸﯿﺪ و‬

‫ﻃﻠﺴﻤﯽ ﺑﻪ ﻃﺮف ﺟﺎﻧﻮر ﺑﺰرگ ﻓﺮﺳﺘﺎد‪...‬ﺑﺎ ﺑﺮﺧﻮرد ﻃﻠﺴﻢ ﺟﺎﻧﻮر ﻓﺮﯾﺎدي ﺳﺮ داد و ﺑﺎ ﭼﺸﻤﻬﺎي ﺳﯿﺎه ﺑﺰرﮔﺶ ﺑﻪ‬

‫اﺳﻨﯿﭗ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪....‬ﻫﺮي ﭼﻮﺑﺶ را ﺑﻪ ﻃﺮف اﺧﺘﺎﭘﻮس ﮔﺮﻓﺖ و ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﺳﮑﺘﻮم ﺳﻤﭙﺮا!‬

‫ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺮي اﺛﺮي روي ﺟﺎﻧﻮر ﻧﺪاﺷﺖ و ﻓﻘﻂ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﺑﯿﺶ از ﭘﯿﺶ ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺷﻮد‪...‬ﻫﺮي ﻣﺠﺒﻮر ﺷﺪ ﺧﻮدش‬

‫را ﭼﻨﺪ ﻣﺘﺮ آن ﻃﺮف ﺗﺮ ﭘﺮت ﮐﻨﺪ ﺗﺎ ﭘﺎﯾﺶ از اﺻﺎﺑﺖ ﭘﺎي اﺧﺘﺎﭘﻮس در آﻣﺎن ﺑﻤﺎﻧﺪ‪...‬در ﻫﻤﯿﻦ زﻣﺎن ﻓﻮﮐﺲ در‬
‫آﺗﺸﯽ ﺳﺮخ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ‪...‬‬
‫ﺑﯿﺎ اﯾﻨﺠﺎ ﻫﺮي!‬‫ﻓﺮﯾﺎد اﺳﻨﯿﭗ در اﺗﺎق ﭘﯿﭽﯿﺪ و ﻫﺮي از روي زﻣﯿﻦ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪...‬اﺧﺘﺎﭘﻮس درﺳﺖ در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻫﺮي و اﺳﻨﯿﭗ ﻗﺮار‬

‫ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد و ﭘﺎﻫﺎﯾﺶ ﻣﺮﺗﺐ اﯾﻦ ﻃﺮف و آن ﻃﺮف ﻣﯽ رﻓﺖ و راه را ﺑﺮاي ﻋﺒﻮر ﻫﺮي ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪334‬‬


‫ﻫﺮي ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﺗﻮ ﺑﺮو‪...‬ﻓﻮﮐﺲ ﺑﺮ ﻣﯽ ﮔﺮده و ﻣﻨﻮ ﻫﻢ ﻣﯿﺎره‪...‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﻃﻠﺴﻤﯽ ﺑﻪ ﻃﺮف ﭼﺸﻤﻬﺎي ﺟﺎﻧﻮر ﻓﺮﺳﺘﺎد و ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻧﻪ!‪...‬اول ﺗﻮ ﻣﯽ ري‪....‬‬
‫ﻫﺮي ﻧﺎ ﺧﻮداﮔﺎه ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ ﺑﺪون ﺗﻮ ﻧﻤﯽ رم‪...‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬اﺣﻤﻖ ﻧﺒﺎش ﭘﺎﺗﺮ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺣﺮف اﺳﻨﯿﭗ را ﻗﻄﻊ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺎ ﻫﻢ ﻣﯽ رﯾﻢ‪...‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﻃﻠﺴﻢ دﯾﮕﺮي ﺑﻪ ﻃﺮف ﺟﺎﻧﻮر ﻓﺮﺳﺘﺎد‪...‬ﻃﻠﺴﻤﯽ ﺑﻪ ﭼﺸﻤﻬﺎي اﺧﺘﺎﭘﻮس ﺧﺮد ﺑﺎﻋﺚ ﮔﯿﺞ ﺷﺪﻧﺶ ﺷﺪ و‬

‫ﻫﺮي ﻫﻢ از اﯾﻦ ﻓﺮﺻﺖ اﺳﺘﻔﺎده ﮐﺮد و از ﻣﯿﺎن ﭘﺎﻫﺎي اﺧﺘﺎﭘﻮس ﮐﻪ وﺣﺸﯿﺎﻧﻪ ﺗﮑﺎن ﻣﯽ ﺧﻮرد ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ رد ﺷﺪ و‬
‫ﺑﺮاي اﯾﻨﮑﻪ ﭘﺎﻫﺎي ﺟﺎﻧﻮر ﺑﻬﺶ ﻧﺨﻮره ﻣﺠﺒﻮر ﺑﻪ ﻃﻠﺴﻢ ﮐﺮدن ﺷﺪ‪....‬‬
‫ﮐﯿﻨﺎرو!‬‫ﯾﮑﯽ از ﭘﺎﻫﺎي اﺧﺘﺎﭘﻮس از ﺣﺮﮐﺖ اﯾﺴﺘﺎد‪...‬اﺳﻨﯿﭗ ﻫﻢ ﺑﺎ ﻃﻠﺴﻤﺶ ﯾﮑﯽ دﯾﮕﺮ از ﭘﺎﻫﺎي ﺟﺎﻧﻮر را ﺑﯽ ﺣﺮﮐﺖ‬

‫ﮐﺮد ‪...‬اﻣﺎ در ﻣﯿﺎﻧﻪ راه ﯾﮑﯽ از ﭘﺎﻫﺎي اﺧﺘﺎﭘﻮس ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﺣﺮﮐﺖ ﻣﯽ ﮐﺮد ﺑﻪ ﺷﮑﻢ ﻫﺮي ﺧﻮرد و ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ او را‬
‫ﺑﻪ ﺳﻤﺖ اﺳﻨﯿﭗ ﭘﺮﺗﺎپ ﮐﺮد‪...‬ﺑﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﺿﺮﺑﻪ ﺷﺪﯾﺪ ﺑﻮد ﻫﺮي ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﺑﺪون ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ دردش‬
‫ﭼﻨﺪ ﻣﺘﺮ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻣﺎﻧﺪه را دوﯾﺪ‪...‬‬

‫وﻗﺘﯽ ﺧﻮدش را ﺑﻪ اﺳﻨﯿﭗ رﺳﺎﻧﺪ دﺳﺖ او را ﮔﺮﻓﺖ و ﻫﺮ دو ﻏﯿﺐ ﺷﺪﻧﺪ‪...‬در اﺗﺎق ﻧﺸﯿﻤﻦ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻧﺸﺴﺘﻪ‬

‫ﺑﻮد و ﻋﺼﺒﯽ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ‪...‬ﺑﺎ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪن اﺳﻨﯿﭗ ﻫﺮي ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و وﻗﺘﯽ ﻫﺮي را دﯾﺪ از‬

‫ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﻓﺮﯾﺎدي ﮐﺸﯿﺪ‪...‬‬
‫‪-‬ﻫﺮي!!!‬

‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﮐﻤﮏ اﺳﻨﯿﭗ ﻧﺸﺴﺖ و ﺑﺎ ﭘﺸﺖ دﺳﺘﺶ ﺧﻮﻧﯽ را ﮐﻪ از ﮐﻨﺎر ﻟﺒﺶ در ﺟﺮﯾﺎن ﺑﻮد را ﭘﺎك ﮐﺮد و‬

‫ﮔﻔﺖ‪:‬ﺿﺮﺑﻪ اش ﺧﯿﻠﯽ ﺷﺪﯾﺪ ﺑﻮد‪.‬‬

‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮر ﻫﺮي را ﻧﻔﻬﻤﯿﺪه ﺑﻮد ﺑﻪ اﺳﻨﯿﭗ و ﺟﺎم ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪ :‬ﭼﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎد ﺳﻮروس؟‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪335‬‬


‫اﺳﻨﯿﭗ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺎ ﯾﻪ ﺟﺎﻧﻮر ﺷﺒﯿﻪ اﺧﺘﺎﭘﻮس ﻣﻮاﺟﻪ ﺷﺪﯾﻢ ‪...‬اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و اداﻣﻪ داد‪:‬ﺷﺎﻧﺲ اوردﯾﻢ ﮐﻪ ﻧﯿﺶ‬

‫ﻧﺰد‪....‬ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮم ﺑﺮاي ﻫﺮي دارو ﺑﯿﺎرم‪....‬‬

‫ﺑﺎ ﻏﯿﺐ ﺷﺪن اﺳﻨﯿﭗ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﮐﻨﺎر ﻫﺮي ﻧﺸﺴﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺮاي ﭘﯿﺪا ﮐﺮدن ﺟﺎم اﯾﻦ ﻃﻮري ﺷﺪي؟ﯾﻌﻨﯽ اون ﻗﺪر‬

‫ﻣﻬﻢ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮش ﺟﻮﻧﺖ رو ﺑﻪ ﺧﻄﺮ ﺑﻨﺪازي؟‬

‫ﻫﺮي ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﻮاﻫﺶ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ رﯾﻤﻮس!‪...‬از ﻣﻦ ﺳﻮال ﻧﮑﻦ ﺗﺎ ﻣﺠﺒﻮر ﻧﺸﻢ ﺑﻬﺖ دروغ‬

‫ﺑﮕﻢ‪...‬‬

‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﺻﺪاي ﺑﻠﻨﺪي ﮔﻔﺖ ‪ :‬اﯾﻦ ﺟﻮاب ﺳﻮال ﻣﻦ ﻧﺒﻮد ﻫﺮي‪...‬‬
‫ﻣﻦ ﺣﺎﻟﻢ ﺧﻮﺑﻪ‪...‬‬‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﭘﻮزﺧﻨﺪي زد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻌﻠﻮﻣﻪ!‬
‫ﺑﺎ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪن اﺳﻨﯿﭗ ﻫﺮي ﻧﻔﺲ راﺣﺘﯽ ﮐﺸﯿﺪ‪...‬اﺳﻨﯿﭗ ﺟﺎﻣﯽ ﻇﺎﻫﺮ ﮐﺮد و ﻣﻌﺠﻮن ﺳﺒﺰ رﻧﮕﯽ را داﺧﻞ آن‬

‫رﯾﺨﺖ و ﺑﻪ دﺳﺖ ﻫﺮي داد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺨﻮرش‪.‬‬

‫ﻣﻌﺠﻮن ﺑﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﺑﻮي ﺧﻮﺑﯽ ﻧﺪاﺷﺖ اﻣﺎﻫﺮي ﺗﻮﺟﻬﯽ ﻧﮑﺮد و ﯾﮑﺒﺎره ﺳﺮ ﮐﺸﯿﺪ‪...‬‬
‫ﺗﺎ ﻓﺮدا ﺣﺎﻟﺖ ﮐﺎﻣﻼ ﺧﻮب ﻣﯿﺸﻪ‪...‬ﻣﻦ دﯾﮕﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮم‪.‬‬‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ ﻣﯽ ﺧﻮام ﺑﺎﻫﺎت ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻢ‪...‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ازﺷﻨﯿﺪن ﻟﺤﻦ ﺟﺪي و ﺧﺸﻦ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺗﻌﺠﺐ ﮐﺮد و اﺑﺮوﻫﺎﯾﺶ را ﺑﺎﻻ ﺑﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬در ﻣﻮرد ﭼﯽ؟‬
‫در ﻣﻮرد ﻫﺮي‪...‬ﻣﻦ دﯾﮕﻪ اﺟﺎزه ﻧﻤﯽ دم ﻫﺮي رو ﺑﺎ ﺧﻮدت ﺑﺒﺮي‪...‬‬‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺎ ﻟﺤﻦ ﺳﺮدش ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻠﻢ‪...‬ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﻪ ﻧﮑﺮدي؟‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﺻﺪاي ﺑﻠﻨﺪي ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺮام ﻓﺮﻗﯽ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻪ ﮐﻪ ﺗﻮﮐﯽ ﻫﺴﺘﯽ‪...‬ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ذارم ﻫﺮي رو ﺑﺎ ﺧﻮدت ﺑﺒﺮي و‬

‫دﻓﻌﻪ ﺑﻌﺪ ﺟﻨﺎزش رو ﺑﯿﺎري‪...‬‬

‫اﺳﻨﯿﭗ ﻫﻢ ﺻﺪاﯾﺶ را ﺑﺎﻻﺑﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ ﭘﺪرﺧﻮﻧﺪﺷﻢ و ﻫﺮ ﺟﺎ دﻟﻢ ﺑﺨﻮاد ﻣﯽ ﺑﺮﻣﺶ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪336‬‬


‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﭘﻮزﺧﻨﺪي زد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﭘﺪر ﺧﻮﻧﺪه؟ﺗﻮ از ﺟﯿﻤﺰ ﻣﺘﻨﻔﺮي‪...‬و از ﻫﺮي ﻫﻢ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﯾﻨﮑﻪ ﭘﺴﺮ ﺟﯿﻤﺰه اﻧﺘﻘﺎم‬

‫ﻣﯽ ﮔﯿﺮي و اذﯾﺘﺶ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ‪...‬ﺗﻮ از ﻫﺮي ﻫﻢ ﻣﺘﻨﻔﺮي‪...‬‬
‫ﻫﺮي دﺧﺎﻟﺖ ﮐﺮد وﮔﻔﺖ‪:‬رﯾﻤﻮس ﺑﺲ ﮐﻦ!!‬

‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺳﺎﮐﺖ ﺑﺎش ﻫﺮي‪...‬‬
‫ﻣﻦ از ﻫﺮي ﻣﺘﻨﻔﺮ ﻧﯿﺴﺘﻢ‪...‬ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﻗﺒﻼ در ﻣﻮرد اﯾﻦ ﺑﺎ ﻫﻢ ﻗﺒﻼ ﺣﺮف زدﯾﻢ‪...‬‬‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬اﻻن اوﺿﺎع ﻓﺮق ﻣﯿﮑﻨﻪ‪...‬ﺗﻮ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﻣﺮاﻗﺐ ﻫﺮي ﺑﺎﺷﯽ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﮐﻪ از دﺳﺖ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺷﺪه ﺑﻮد ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮم‪...‬ﺑﺮاي ﻧﺎﺑﻮدي وﻟﺪﻣﻮرت ﻻزﻣﻪ‪...‬اﮔﻪ‬

‫اﯾﻦ ﮐﺎر رو ﻧﮑﻨﻢ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ وﻟﺪﻣﻮرت رو ﺷﮑﺴﺖ ﺑﺪم‪...‬اﯾﻦ رو ﺑﻔﻬﻢ رﯾﻤﻮس‪...‬‬

‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺬارﺳﻮروس ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮه‪...‬ﭼﺮا ﺗﻮ ﻫﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮي؟‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﻓﺮﯾﺎد ﮔﻔﺖ‪ :‬ﭼﺮا؟‪...‬اﯾﻦ ﻣﻨﻢ ﮐﻪ وﻟﺪﻣﻮرت دﻧﺒﺎﻟﺸﻪ‪...‬اﯾﻦ ﻣﻨﻢ ﮐﻪ ﭘﺪر و ﻣﺎدرش ﺑﻪ دﺳﺖ وﻟﺪﻣﻮرت‬

‫ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪن‪...‬اﯾﻦ ﻣﻨﻢ ﮐﻪ وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﺮاي ﻣﺒﺎرزه اﻧﺘﺨﺎﺑﺶ ﮐﺮده‪...‬اﯾﻦ ﮐﺎر ﺑﻪ ﻋﻬﺪه ﻣﻨﻪ ﮐﻪ اﻧﺠﺎﻣﺶ ﺑﺪم‪....‬‬

‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺎ ﺻﺪاي اراﻣﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎش ﻣﻦ از اﯾﻨﮑﻪ ﺑﻪ ﻫﺮي آﺳﯿﺒﯽ ﺑﺮﺳﻪ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﻧﻤﯽ ﺷﻢ رﯾﻤﻮس‪...‬او ﺑﻪ‬

‫ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﺑﺎ ﺧﺸﻢ و ﻟﺤﻦ ﺟﺪي ﮔﻔﺖ‪ :‬وﺗﻮ ﭘﺎﺗﺮ‪...‬اﯾﻦ آﺧﺮﯾﻦ ﺑﺎري ﺑﺎﺷﻪ ﮐﻪ از دﺳﺘﻮرم ﺳﺮ ﭘﯿﭽﯽ ﻣﯽ‬
‫ﮐﻨﯽ‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺣﺎﻻ دﯾﮕﻪ ﺗﻮ ﺷﺮوع ﻧﮑﻦ‪...‬‬
‫اﮔﻪ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﯽ دﺳﺘﻮرم رو اﻧﺠﺎم ﺑﺪي ﺣﻖ ﻧﺪاري ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﯿﺎي‪...‬‬‫اﺳﻨﯿﭗ اﯾﻦ را ﮔﻔﺖ و در آﺗﺸﯽ ﺳﺮخ ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪ‪...‬ﻫﺮي روي ﻣﺒﻞ ﻧﺸﺴﺖ‪...‬ﺑﺮﺧﻼف ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﻗﺒﻞ ﮐﻪ ﺻﺪاي‬
‫داد و ﻓﺮﯾﺎد در اﺗﺎق ﻧﺸﯿﻤﻦ ﺑﻮد ﺣﺎﻻ ﺳﮑﻮت ﻓﻀﺎ را ﭘﺮ ﮐﺮده ﺑﻮد و ﻫﯿﭻ ﮐﺪام ﺣﺮﻓﯽ ﻧﻤﯽ زدﻧﺪ‪...‬‬
‫ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺳﮑﻮت را ﺷﮑﺴﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﯽ ﺧﻮام ﺑﺪوﻧﻢ ﭼﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ ﺑﺮاﺗﻮن اﻓﺘﺎد و ﭼﺮا اﯾﻨﺠﻮري ﺷﺪي؟‬
‫ﻫﺮي ﻣﺎﺟﺮاي ﻣﻌﻤﺎﻫﺎ و اﺧﺘﺎﭘﻮس و ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺣﻮادث رو ﺑﺮاي ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﺮد‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪337‬‬


‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻨﻈﻮر اﺳﻨﯿﭗ از اﯾﻨﮑﻪ ﮔﻔﺖ آﯾﻦ آﺧﺮﯾﻦ ﺑﺎري ﺑﺎﺷﻪ ﮐﻪ از دﺳﺘﻮرم ﺳﺮ ﭘﯿﭽﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ‬

‫ﭼﯽ ﺑﻮد؟‬

‫‪-‬اون ﺑﻬﻢ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﺮاه ﻓﻮﮐﺲ ﺑﺮم‪...‬ﺑﻌﺪا ﻓﻮﮐﺲ ﻣﯿﺎد و اوﻧﻮ ﻣﯽ ﺑﺮه‪...‬وﻟﯽ ﻣﻦ ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ‪...‬ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ ﺑﺪون‬

‫اون ﻧﻤﯽ رم‪...‬‬

‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻟﺤﻈﻪ اي ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪...‬اﻧﮕﺎر از ﺷﻨﯿﺪن اﯾﻦ ﺣﺮف ﺧﯿﻠﯽ ﺗﻌﺠﺐ ﮐﺮده ﺑﻮد‪...‬ﻫﺮي ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﻟﻮﭘﯿﻦ و‬

‫اﺳﻨﯿﭗ از ﺣﺮﻓﺶ ﺗﻌﺠﺐ ﮐﺮده ﺑﻮد‪....‬‬
‫******‬

‫ﺳﻪ روز دﯾﮕﺮ از آﻣﺪﻧﺶ ﻣﯽ ﮔﺬﺷﺖ و در ﻣﺪت آﻣﻮزش ﻫﺎي ﻓﺸﺮده و ﺳﺨﺘﯽ دﯾﺪه ﺑﻮد‪...‬اﺳﻨﯿﭗ ﻫﻢ ﻫﺮ ﺷﺐ‬

‫ﺳﺎﻋﺖ ‪ 8‬ﻣﯽ آﻣﺪ و آﻣﻮزﺷﺶ ﺗﺎ ﻧﺼﻔﻪ ﺷﺐ ﻃﻮل ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ‪...‬از ﻫﻤﻪ ﺑﺪﺗﺮ اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﻫﯿﭻ ﺳﺮﻧﺨﯽ از‬

‫ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز ﺑﻌﺪي ﭘﯿﺪا ﻧﮑﺮده ﺑﻮدﻧﺪ و ﺗﻼش ﻫﺎي اﺳﻨﯿﭗ ﻫﻢ ﺑﯽ ﻓﺎﯾﺪه ﺑﻮد‪....‬ﻓﻘﻂ ﺧﺒﺮ ﺧﻮش اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ دﯾﺮوز‬

‫ﻣﺼﺎﺣﺒﻪ وزﯾﺮ در روزﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎ ﭼﺎپ ﺷﺪه ﺑﻮد‪...‬وزﯾﺮ ﮐﺎﻣﻼ از ﻫﺮي دﻓﺎع ﮐﺮده ﺑﻮد و ﭼﻨﺪ ﻣﻄﻠﺐ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻧﻘﻞ از‬
‫رﺋﯿﺲ ﻣﺤﻔﻞ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد و ﺗﺎﮐﯿﺪ ﮐﺮده ﺑﻮدﮐﻪ اﯾﻦ ﻧﻘﺸﻪ وﻟﺪﻣﻮرﺗﻪ‪...‬‬

‫دو ﺳﺎﻋﺖ از ﺧﻮاﺑﯿﺪن ﻫﺮي ﻣﯽ ﮔﺬﺷﺖ ﮐﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ او را از ﺧﻮاب ﺑﯿﺪار ﮐﺮد‪...‬‬
‫ﺑﻠﻨﺪ ﺷﻮ ﻫﺮي‪...‬ﺑﺎﯾﺪ از اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺮﯾﻢ‪.‬‬‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﯽ ﺷﺪه؟‬
‫اﻓﺮاد ﻣﺸﮑﻮك دﯾﺪه ﺷﺪن‪...‬اﯾﻨﺠﺎ دﯾﮕﻪ اﻣﻦ ﻧﯿﺴﺖ‪...‬‬‫ﻫﺮي از ﺗﺨﺘﺶ ﭘﺎﯾﯿﻦ آﻣﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﮐﺠﺎ ﻣﯽ رﯾﻢ؟‬
‫ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ‪...‬ﻟﺒﺎﺳﺖ رو ﺑﭙﻮش‪...‬زود ﺑﺎش‪...‬‬‫ﻫﺮي ﻟﺒﺎس ﻫﺎﯾﺶ را ﭘﻮﺷﯿﺪ و ﻫﻤﺮاه ﻟﻮﭘﯿﻦ از اﺗﺎق ﺧﺎرج ﺷﺪ‪...‬ﻫﻨﻮز ﺑﻪ ﭘﻠﻪ آﺧﺮ ﻧﺮﺳﯿﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ ...‬در ﺑﺎز ﺷﺪ و‬

‫ﻣﻮدي وارد ﺷﺪ‪...‬‬

‫زود ﺑﺎش رﯾﻤﻮس‪ ...‬ﯾﻪ ﭘﻮرﺗﮑﯽ آﻣﺎده ﮐﺮدم‪...‬‬‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪338‬‬


‫ﻣﻮدي ﮐﻔﺶ ﮐﻬﻨﻪ اي را ﮐﻪ دردﺳﺘﺶ ﺑﻮد روي ﻣﯿﺰ ﮔﺬاﺷﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﯽ ﺑﺮﺗﺘﻮن ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ‪...‬ﻣﻨﻢ ﺑﺎ اﻓﺮاد ﺑﺮ‬

‫ﻣﯽ ﮔﺮدم وزارﺗﺨﻮﻧﻪ‪...‬‬

‫ﻫﺮي‪:‬ﭘﺲ وﺳﺎﯾﻠﻢ ﭼﯽ ﻣﯿﺸﻪ؟‬
‫ﻣﻮدي ﺑﻪ ﺗﻨﺪي ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻌﺪا ﻣﯿﺎرﯾﻤﺸﻮن‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ و ﻫﺮي ﮐﻨﺎر ﮐﻔﺶ اﯾﺴﺘﺎدﻧﺪ و ﻫﺮ ﮐﺪام ﯾﮏ اﻧﮕﺸﺘﺸﺎن را روي ﮐﻔﺶ ﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ‪...‬‬
‫ﯾﮏ‪...‬دو ‪...‬ﺳﻪ‪...‬‬‫ﻫﺮي ﭼﺸﻢ ﻫﺎﯾﺶ را ﺑﺴﺖ و اﺣﺴﺎس ﮐﺮد ﭘﺎﻫﺎﯾﺶ از روي زﻣﯿﻦ ﮐﻨﺪه ﺷﺪه‪...‬ﮔﻮﯾﯽ در ﯾﮏ ﮔﺮدﺑﺎد اﺳﯿﺮ ﺷﺪه‬

‫اﺳﺖ‪...‬ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ روي زﻣﯿﻦ ﺳﻔﺖ ﻓﺮود آﻣﺪ‪...‬وﻗﺘﯽ ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺶ را ﺑﺎز ﮐﺮد ﺧﻮدش را در دﻓﺘﺮ ﻣﺪﯾﺮ‬
‫دﯾﺪ‪...‬ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد‪...‬ﻫﺮي از روي زﻣﯿﻦ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ روي ﺻﻨﺪﻟﯽ ﻧﺸﺴﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎده ﻣﯿﻨﺮوا؟‬
‫وزﯾﺮ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪه‪.‬‬‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺧﺸﮑﺶ زد ‪...‬ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ آرام ﮔﻔﺖ‪:‬وزﯾﺮ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪه؟وﻟﯽ ﭼﺮا؟‬

‫ﻫﺮي ﻫﻢ از ﺷﻨﯿﺪن اﯾﻦ ﺧﺒﺮ ﺷﮑﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐﻨﺎر ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﺸﺴﺖ و ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﺎﻧﺪ ﺗﺎ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ﻣﺎﺟﺮا را ﺗﻌﺮﯾﻒ‬

‫ﮐﻨﺪ‪...‬‬

‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ﭘﺸﺖ ﻣﯿﺰش ﻧﺸﺴﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﻤﻮن ﻃﻮري ﮐﻪ ﺣﺪس ﻣﯽ زدﯾﻢ وزﯾﺮ از ﻃﺮف ﺧﻮد وﻟﺪﻣﻮرت‬

‫ﺗﻬﺪﯾﺪ ﺷﺪه ﺑﻮد‪....‬و ﺑﯿﺮون ﮐﺮدن ﻫﺮي ﻫﻢ ﻧﻘﺸﻪ وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﻮد‪...‬وﻟﯽ ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﺣﻤﻠﻪ‬

‫رو ﺷﺮوع ﮐﻨﻦ ﻣﺎ ﻣﻮﺿﻮع رو ﻓﻬﻤﯿﺪﯾﻢ‪...‬وزﯾﺮ در اول ﻗﺒﻮل ﮐﺮده ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎ وﻟﺪﻣﻮرت ﻫﻤﮑﺎري ﮐﻨﻪ اﻣﺎ در ﻟﺤﻈﻪ‬

‫آﺧﺮ ﺗﺼﻤﯿﻤﺶ ﻋﻮض ﻣﯿﺸﻪ‪...‬ﻣﺎ دﻗﯿﻘﺎ ﻧﻤﯽ دوﻧﯿﻢ ﭼﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎده‪...‬ﺷﻮاﻫﺪ ﻧﺸﻮن ﻣﯽ دن ﮐﻪ وزﯾﺮ از ﮔﻔﺘﻦ ﺟﺎي‬

‫ﻫﺮي اﻣﺘﻨﺎع ﮐﺮده ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ دﻟﯿﻞ ﺷﮑﻨﺠﻪ ﺷﺪه‪....‬‬

‫ﻫﺮي ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﭼﺮا از ﻫﻤﮑﺎري ﺑﺎ وﻟﺪﻣﻮرت ﻣﻨﺼﺮف ﺷﺪه؟‬
‫ﻧﻤﯽ دوﻧﯿﻢ‪...‬ﺗﺎﻧﮑﺲ داره دﻓﺘﺮ وزﯾﺮ رو ﻣﯽ ﮔﺮده‪...‬ﺷﺎﯾﺪ ﻧﺎﻣﻪ اي ﭘﯿﺪا ﮐﻨﻪ‪...‬‬‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪339‬‬


‫ﻫﺮي دوﺑﺎره ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺷﻤﺎ ﭼﻪ ﻃﻮر ﻗﻀﯿﻪ رو ﻓﻬﻤﯿﺪﯾﺪ؟‬
‫ﻣﮓ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ﺟﻮاب داد‪:‬ﺑﻪ وﺳﯿﻠﻪ ﻫﺸﺪاري ﮐﻪ وزﯾﺮ ﺑﺮاﻣﻮن ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد‪ 20...‬دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ از اﯾﻨﮑﻪ اون از‬

‫وزارﺗﺨﻮﻧﻪ ﺑﯿﺮون رﻓﺖ ﻫﺸﺪارش ﺑﻪ دﺳﺖ ﻣﺎ رﺳﯿﺪ‪...‬و ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ ﻫﻢ ﮐﺎراﮔﺎﻫﺎن ﺟﺴﺪش رو ﺣﻮاﻟﯽ‬

‫وزارﺗﺨﻮﻧﻪ ﭘﯿﺪا ﮐﺮدن‪...‬‬

‫ﭼﻨﺪ ﺿﺮﺑﻪ ﺑﻪ در زده ﺷﺪ و ﺗﺎﻧﮑﺲ و داﻣﺒﻠﺪور وارد ﺷﺪﻧﺪ‪...‬ﺗﺎﻧﮑﺲ ﻧﺎﻣﻪ را روي ﻣﯿﺰ ﮔﺬاﺷﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬اﯾﻦ ﻧﺎﻣﻪ‬

‫رو در دﻓﺘﺮ وزﯾﺮ ﭘﯿﺪا ﮐﺮدﯾﻢ‪...‬ﺑﺮاي ﻫﺮي ﻧﻮﺷﺘﻪ و روش ﻫﻢ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﮐﻪ ﻗﺒﻞ از ﻫﻤﻪ اون ﻧﺎﻣﻪ رو ﺑﺨﻮﻧﻪ‪...‬‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ﺑﻪ ﭘﺎﮐﺖ ﻧﺎﻣﻪ ﻧﮕﺎﻫﯽ اﻧﺪاﺧﺖ و روﺑﻪ ﻫﺮي ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﯿﺎ ﺑﺨﻮﻧﺶ‪.‬‬

‫ﻫﺮي ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﻧﺎﻣﻪ را از دﺳﺖ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ﮔﺮﻓﺖ و ﭘﺎﮐﺖ را ﺑﺎز ﮐﺮد و ﻧﺎﻣﻪ را ﺑﯿﺮون آورد و ﺷﺮوع ﺑﻪ‬

‫ﺧﻮاﻧﺪن ﮐﺮد‪:‬‬

‫"اول ﺑﺎﯾﺪ از ﺷﻤﺎ ﻋﺬر ﺧﻮاﻫﯽ ﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪم از ﻣﺪرﺳﻪ ﺧﺎرج ﺑﺸﯿﺪ‪.‬ﻣﻦ ﺑﺎ ﺗﻬﺪﯾﺪ اﺳﻤﺸﻮ ﻧﺒﺮ ﺗﺮﺳﯿﺪم و‬

‫ﻣﺠﺒﻮر ﺷﺪم ﺑﺎ ﺧﻮاﺳﺘﺶ ﻣﻮاﻓﻘﺖ ﮐﻨﻢ‪....‬اﻣﺎ ﺣﺎﻻ ﻓﻬﻤﯿﺪم ﮐﻪ اﯾﻦ ﮐﺎر ﻣﻦ اﺷﺘﺒﺎه ﺑﻮده و ﻣﻦ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ و ﻫﻤﻪ ﻣﺮدم‬

‫ﺧﯿﺎﻧﺖ ﮐﺮدم‪.‬دارم ﻣﯽ رم ﺗﺎ ﺟﺎي ﺷﻤﺎ رو ﺑﻪ اون ﺑﮕﻢ اﻣﺎ ﻫﺮﮔﺰ اﯾﻦ ﮐﺎر را ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻢ‪...‬ﻣﻦ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﻧﺮم اﻣﺎ ﺑﻪ‬

‫ﺧﺎﻃﺮ ﭘﺎك ﮐﺮدن اﯾﻦ ﻟﮑﻪ ﻧﻨﮓ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮم‪...‬ﻣﯽ دوﻧﻢ ﮐﻪ ﮐﺸﺘﻪ ﺧﻮاﻫﻢ ﺷﺪ‪...‬ﻣﻦ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪن را ﺑﻪ زﻧﺪﮔﯽ ﺑﺎ اﯾﻦ‬
‫ﺧﯿﺎﻧﺖ ﺗﺮﺟﯿﺢ ﻣﯽ دم‪....‬اﻣﯿﺪوارم ﺷﻤﺎ اﺳﻤﺸﻮ ﻧﺒﺮ رو ﺷﮑﺴﺖ ﺑﺪﯾﻦ‪...‬ﺑﻪ اﻣﯿﺪ ﭼﻨﯿﻦ روزي"‬
‫ﻫﺮي ﻧﺎﻣﻪ را ﺗﺎ ﮐﺮد و در ﭘﺎﮐﺘﺶ ﮔﺬاﺷﺖ‪...‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ﻧﺎراﺣﺖ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺑﺨﻮﻧﻤﺶ ﻫﺮي؟‬
‫ﻫﺮي ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن داد و ﻧﺎﻣﻪ را ﺑﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ داد‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺣﺎﻻ ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﮐﺠﺎ ﺑﺮم‪...‬‬
‫ﺗﺎﻧﮑﺲ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﯿﺎ ﺑﺮﯾﻢ ﺑﺮج ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﺪون ﻫﯿﭻ ﺣﺮﻓﯽ ﻫﻤﺮاه ﺗﺎﻧﮑﺲ از دﻓﺘﺮ ﺧﺎرج ﺷﺪ‪...‬وﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﺑﺮج رﺳﯿﺪﻧﺪ ﺗﺎﻧﮑﺲ رﻣﺰ را ﮔﻔﺖ و ﻫﺮي‬

‫وارد ﺳﺎﻟﻦ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﺷﺪ‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪340‬‬


‫ﺷﺐ ﺑﻪ ﺧﯿﺮ ﻫﺮي‪..‬‬‫ﺷﺐ ﺑﻪ ﺧﯿﺮ ﭘﺮﻓﺴﻮر‪.‬‬‫ﻫﺮي وارد ﺧﻮاﺑﮕﺎﻫﺶ ﺷﺪ‪...‬ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ دوﺳﺘﺎﻧﺶ اﻧﺪاﺧﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﮕﯽ ﺧﻮاب ﺑﻮدﻧﺪ‪...‬ﺑﺮاي ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﮐﻨﺎر‬

‫ﺗﺨﺘﺶ ﻧﺸﺴﺖ و ﭼﻮن ﻟﺒﺎس ﺧﻮاب ﻧﺪاﺷﺖ ﺑﺎ ﻫﻤﺎن ﻟﺒﺎس ﻫﺎ درون ﺗﺨﺘﺶ ﺧﺰﯾﺪ و ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ ﺑﺎر اﯾﻦ ﻃﺮف و‬
‫آن ﻃﺮف ﻏﻠﺘﯿﺪن ﺑﻼﺧﺮه ﺑﻪ ﺧﻮاب رﻓﺖ‪....‬‬
‫ﺻﺒﺢ ﺑﺎ ﻓﺮﯾﺎد رون از ﺧﻮاب ﺑﯿﺪار ﺷﺪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي!!!ﺗﻮ اﯾﻨﺠﺎ ﭼﯽ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟‬‫ﺑﻘﯿﻪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻓﺮﯾﺎد رون از ﺧﻮاب ﺑﯿﺪار ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ﻫﻤﮕﯽ دور ﻫﺮي ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻧﺪ‪...‬‬
‫رون ﺿﺮﺑﻪ اي ﺑﻪ ﺷﺎﻧﻪ ﻫﺮي زد و ﮔﻔﺖ‪:‬زود ﺑﺎش ﺑﮕﻮ ﮐﯽ اوﻣﺪي رﻓﯿﻖ؟!‬
‫ﻫﺮي ﻟﺒﺨﻨﺪي زد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﯾﺎدم ﻧﻤﯿﺎد‪...‬ﻧﺼﻔﻪ ﺷﺐ ﺑﻮد‪...‬‬

‫ﻧﻮﯾﻞ ﺑﺎ ﻫﯿﺠﺎن ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﯽ دوﻧﺴﺘﻢ ﺑﻪ زودي ﭘﯿﺪات ﻣﯿﺸﻪ‪...‬ﺑﺎ ﻣﺼﺎﺣﺒﻪ وزﯾﺮ ﻧﻈﺮ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ و واﻟﺪﯾﻨﺸﻮن ﺗﻐﯿﯿﺮ‬

‫ﮐﺮده‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﯾﺎد ﻣﺮگ وزﯾﺮ اﻓﺘﺎد و ﭼﻬﺮه اش در ﻫﻢ رﻓﺖ‪...‬‬
‫ﺳﯿﻤﻮس ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﭼﯿﺰي ﺷﺪه ﻫﺮي؟‬
‫ﻫﺮي از ﻧﮕﺎه ﮐﺮدن ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﺧﻮدداري ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﻮدﺗﻮن ﻣﯽ ﻓﻬﻤﯿﺪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ‪ ...‬از ﺗﺨﺘﺶ ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻣﺪ و اداﻣﻪ‬

‫داد‪:‬ﺑﻬﺘﺮه ﺑﺮﯾﻢ ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ﺑﺨﻮرﯾﻢ‪...‬‬

‫وﻗﺘﯽ از ﺑﺮج ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور ﺧﺎرج ﻣﯽ ﺷﺪﻧﺪ ﺑﯿﺸﺘﺮ داﻧﺶ آﻣﻮزان ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ‪...‬در راﻫﺮوﻫﺎ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺑﺎ‬

‫دﯾﺪن ﻫﺮي در ﮔﻮش ﻫﺮي ﭘﭻ ﭘﭻ ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ ﺑﻌﻀﯽ ﻫﺎ ﻫﻢ او را ﺑﺎ دﺳﺖ ﺑﻪ ﯾﮑﺪﯾﮕﺮ ﻧﺸﺎن ﻣﯽ دادﻧﺪ‪...‬‬
‫ﺳﻼم ﻫﺮﻣﯿﻮن‪...‬ﺟﯿﻨﯽ!‬‫ﻫﺮﻣﯿﻮن و ﺟﯿﻨﯽ ﮐﻪ ﻣﺸﻐﻮل ﺧﻮردن ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ﺑﺎ ﺻﺪاي ﻫﺮي ﯾﮏ ﺑﺎره از ﺟﺎﯾﺸﺎن ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪﻧﺪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪341‬‬


‫ﻫﺮي!!!‬‫ﻫﺮ دو دﺧﺘﺮ ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﻫﺮي را در آﻏﻮش ﮐﺸﯿﺪﻧﺪ ‪...‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﮐﻨﺎر ﻫﺮي ﻧﺸﺴﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﯿﻠﯽ دﻟﻢ ﺑﺮات ﺗﻨﮓ ﺷﺪه ﺑﻮد ﻫﺮي!‬
‫ﻣﻨﻢ ﻫﻤﯿﻦ ﻃﻮر‪...‬دﻟﻢ ﺑﺮاي ﻣﺪرﺳﻪ و ﺷﻤﺎ ﻫﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﺗﻨﮓ ﺷﺪه ﺑﻮد‪...‬‬‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﺷﮏ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﯿﺰي ﺷﺪه ﻫﺮي؟ﻣﻨﻈﻮرم اﯾﻨﮑﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎده ﮐﻪ ﺑﺮﮔﺸﺘﯽ؟‬
‫ﻫﺮي ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ﮐﻨﺠﮑﺎو دوﺳﺘﺶ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻠﻪ‪...‬‬
‫ﻫﻤﯿﻮن ﮐﻪ دﯾﺪ ﻫﺮي اداﻣﻪ ﻧﺪاد ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﻧﻤﯽ ﺧﻮاي ﺑﮕﯽ ﭼﯽ ﺷﺪه؟‬
‫ﻟﻄﻔﺎ ﺻﺤﺒﺖ ﻧﮑﻨﯿﺪ‪...‬‬‫ﻫﻤﻪ ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺮف ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ﺳﺎﮐﺖ ﺷﺪﻧﺪ و ﻧﮕﺎه ﻫﺎ ﺑﻪ ﻃﺮف ﻣﯿﺰ ﻣﻌﻠﻤﯿﻦ ﭼﺮﺧﯿﺪ‪...‬ﻫﺮي ﺑﻪ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ‬

‫ﮐﻪ ﺟﻠﻮي ﻣﯿﺰ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪...‬‬

‫‪-‬ﻣﯽ ﺧﻮام ﯾﻪ ﺧﺒﺮ ﺑﺪي ﺑﮕﻢ‪...‬آﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪ و اداﻣﻪ داد‪:‬ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ وزﯾﺮ ﺟﺎدوﮔﺮي دﯾﺮوز ﺗﻮﺳﻂ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ‬

‫ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪن‪...‬‬

‫ﺻﺪاي ﻫﻤﻬﻤﻪ ﺗﺎﻻر را ﭘﺮ ﮐﺮد‪...‬ﻫﯿﭻ ﮐﺲ اﯾﻦ ﺣﺎدﺛﻪ را ﺑﺎور ﻧﻤﯽ ﮐﺮد‪...‬‬
‫‪-‬ﺳﺎﮐﺖ!!!‪...‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮕﻢ ﮐﻪ ﺟﻨﺎب وزﯾﺮ ﺑﺮاي ﻣﺎ ﭘﯿﺎم ﻓﺮﺳﺘﺎدن ﮐﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﻗﺮاره ﺑﻪ ﺧﻮﻧﻪ اي ﮐﻪ آﻗﺎي ﭘﺎﺗﺮ در‬

‫اون اﻗﺎﻣﺖ داﺷﺘﻦ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﻨﻨﺪ‪...‬اﯾﺸﻮن ﮐﻤﮏ ﺑﺰرﮔﯽ ﮐﺮدن و ﻣﺎ ﺗﻮﻧﺴﺘﯿﻢ ﻗﺒﻞ از ﺣﻤﻠﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ آﻗﺎي ﭘﺎﺗﺮ رو‬

‫ﺑﻪ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﯿﺎرﯾﻢ‪ ...‬در واﻗﻊ ﺟﻨﺎب وزﯾﺮ ﺑﻪ اﯾﻦ دﻟﯿﻞ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪن ﮐﻪ ﺣﺎﺿﺮ ﻧﺸﺪن ﻣﺤﻞ اﻗﺎﻣﺖ آﻗﺎي ﭘﺎﺗﺮ رو ﺑﻪ‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﮕﻦ‪...‬ﺑﻪ اﺣﺘﺮام آﻗﺎي اﺳﮑﺮﯾﻤﺠﻮر ﯾﮏ دﻗﯿﻘﻪ ﺳﮑﻮت‪...‬‬

‫ﺑﺮاي ﯾﮏ دﻗﯿﻘﻪ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﺣﺮﻓﯽ ﻧﺰد‪...‬ﺑﻪ ﻧﻮﻋﯽ ﻫﻤﻪ از اﯾﻦ ﺧﺒﺮ ﺷﮑﻪ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪...‬ﻫﺮي ﻣﯽ داﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﮏ‬

‫ﮔﻮﻧﺎﮔﻞ ﻫﻤﻪ ﺣﻘﯿﻘﺖ رو ﻧﮕﻔﺘﻪ‪...‬و دﻟﯿﻞ اﯾﻦ را ﻫﻢ ﻣﯽ داﻧﺴﺖ‪...‬آﻧﻬﺎ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ ﭼﻬﺮه وزﯾﺮ در ﻣﯿﺎن ﻣﺮدم‬

‫ﺧﺮاب ﺷﻮد‪...‬ﺑﻌﺪ از ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ﮐﻼس ﻣﻌﺠﻮن ﺳﺎزي داﺷﺘﻨﺪ و اﯾﻦ ﻫﺮي را ﻧﮕﺮان ﮐﺮده ﺑﻮد‪...‬ﭼﻮن اﮔﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﻣﻘﺎﻟﻪ‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪342‬‬


‫اي رو ﺑﺮاي اﯾﻦ ﺟﻠﺴﻪ ﺗﻌﯿﯿﻦ ﮐﺮده ﺑﻮد ﻣﻄﻤﺌﻨﺎ اﺳﺘﺜﻨﺎﯾﯽ در ﮐﺎر ﻧﺒﻮد و از ﻫﻤﻪ داﻧﺶ آﻣﻮزان ﺗﺤﻮﯾﻞ ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺖ و‬

‫ﺑﺮاﯾﺶ ﻫﻢ ﻣﻬﻢ ﻧﺒﻮد ﮐﻪ ﻫﺮي ﮐﯽ اوﻣﺪه ﯾﺎ وﻗﺖ ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﮐﻪ ﺑﻨﻮﯾﺴﻪ‪....‬‬

‫ﻫﺮي رو ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﺮد و ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺮاي اﻣﺮوز ﺗﺤﻘﯿﻘﯽ ﻧﺨﻮاﺳﺘﻪ؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪:‬ﭼﺮا ﺧﻮاﺳﺘﻪ‪...‬ﯾﻪ ﺗﺤﻘﯿﻖ ‪ 3‬ﺻﻔﺤﻪ اي در ﻣﻮرد ﻣﻌﺠﻮن ﺑﯽ ﺣﺎﻟﯽ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﭘﺲ ﺧﻮش ﺑﻪ ﺣﺎﻟﻢ‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﻪ ﺗﺎزه ﻣﻨﻈﻮر ﻫﺮي را از اﯾﻦ ﺳﻮال ﻓﻬﻤﯿﺪه ﺑﻮد ﭼﯿﺰي ﻧﮕﻔﺖ و ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪...‬‬
‫رون ﺑﺎ دﻫﺎن ﭘﺮ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ ﻣﻘﺎﻟﻤﻮ ﺑﻬﺖ ﻣﯽ دم‪...‬ﻣﻦ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل ﺗﻨﺒﯿﻪ ﻧﺸﺪم‪...‬‬
‫ﻫﺮي اﻧﺘﻈﺎر داﺷﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن اﻋﺘﺮاﺿﯽ ﺑﮑﻨﺪ وﻟﯽ او ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻨﻢ ﺑﺎ اﯾﻦ ﮐﺎر ﻣﻮاﻓﻘﻢ‪...‬ﻫﻤﻪ اﺳﻨﯿﭗ رو ﻣﯿﺸﻨﺎﺳﻦ‬
‫وﻣﯽ دوﻧﻦ ﮐﻪ در ﻣﻮرد ﺗﮑﻠﯿﻒ درﺳﯽ ﮐﻮﺗﺎه ﺑﯿﺎ ﻧﯿﺴﺖ‪...‬اﻣﺎ اﮔﻪ ﺑﻔﻬﻤﻪ ﭼﯽ؟‬
‫رون‪:‬ﻣﻦ ﻣﯿﮕﻢ ﻧﻨﻮﺷﺘﻢ‪....‬ﺣﻮﺻﻠﻪ ﻧﺪاﺷﺘﻦ‪...‬در ﺿﻤﻦ اون ﭼﻪ ﻃﻮري ﻣﯽ ﺧﻮاد ﺛﺎﺑﺖ ﮐﻨﻪ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺗﺤﻘﯿﻖ رو‬

‫ﻧﻮﺷﺘﻢ‪...‬اﮔﻪ ﺗﻮ دﺳﺖ ﺧﻂ ﻣﻨﻮ ﺑﻪ دﺳﺖ ﺧﻂ ﻫﺮي ﺗﺒﺪﯾﻞ ﮐﻨﯽ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮب ﻣﯿﺸﻪ‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻟﺤﻈﻪ اي ﻓﮑﺮ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬اﻣﺎ ﻣﻦ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ اون ﻣﯽ ﻓﻬﻤﻪ‪...‬‬
‫رون ﺗﺤﻘﯿﻖ رو ﺟﻠﻮي ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮔﺬاﺷﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬اﯾﻦ ﻗﺪر ﺑﺪ ﺑﯿﻦ ﻧﺒﺎش‪...‬‬
‫رون ﻟﻘﻤﻪ اش را ﻗﻮرت داد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﺎ ﻣﻨﻮ داري ﻣﺸﮑﻠﯽ ﻧﺪاري ﻫﺮي‪...‬‬

‫ﻫﺮي از رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﮐﺎرﺷﺎن ﺗﺸﮑﺮ ﮐﺮد و ﻫﻤﺮاه دو دوﺳﺘﺶ ﺑﻪ ﻃﺮف ﮐﻼس رﻓﺖ‪...‬در راه رون‬

‫ﺗﺤﻘﯿﻖ را ﺑﻪ ﻫﺮي داد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺬار ﺗﻮ ﮐﯿﻔﺖ‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﮐﺎﻏﺬ را در ﮐﯿﻔﺶ ﮔﺬاﺷﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﭼﯽ ﺑﮕﻢ رون!‬
‫رون ﺑﺎ ﺧﻨﺪه ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﺐ‪..‬ﻫﯿﭽﯽ ﻧﮕﻮ‪.‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﻣﺜﻞ ﻫﻤﯿﺸﻪ وارد ﮐﻼس ﺷﺪ و ﻣﻘﺎﺑﻞ داﻧﺶ آﻣﻮزان اﯾﺴﺘﺎد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﻤﻪ ﺗﺤﻘﯿﻖ ﻫﺎ رو روي ﻣﯿﺰم‬

‫ﺑﺬارﯾﺪ‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪343‬‬


‫ﻫﺮي ﺗﺤﻘﯿﻖ رون را از ﮐﯿﻔﺶ ﺑﯿﺮون آورد و اﺳﻢ ﺧﻮدش را روي آن ﻧﻮﺷﺖ‪...‬وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﻫﺮي ﻣﺸﻐﻮل ﻧﻮﺷﺘﻦ‬

‫اﺳﻤﺶ ﺑﻮد اﺳﻨﯿﭗ ﺟﻠﻮي ﻣﯿﺰش اﯾﺴﺘﺎد و ﭘﻮزﺧﻨﺪي ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﯿﺸﻪ ﺗﺤﻘﯿﻘﺘﻮن رو ﺑﺒﯿﻨﻢ آﻗﺎي ﭘﺎﺗﺮ؟‬
‫دل ﻫﺮي ﻓﺮو رﯾﺨﺖ ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل ﺑﻪ روي ﺧﻮدش ﻧﯿﺎورد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻠﻪ ﻗﺮﺑﺎن‪.‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺗﺤﻘﯿﻖ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﻮدت اﯾﻦ رو ﻧﻮﺷﺘﯽ؟‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﻟﺤﻦ ﻣﺤﮑﻤﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻠﻪ‪.‬‬
‫رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﺑﻪ ﻣﺎﺟﺮا ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ و اﺳﻠﯿﺘﺮﯾﻨﯽ ﻫﺎ در ﺣﺎل ﺧﻨﺪﯾﺪن ﺑﻮدﻧﺪ‪...‬‬

‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺎ ﭼﺸﻤﻬﺎي ﺳﯿﺎﻫﺶ ﺑﻪ ﻫﺮي ﺧﯿﺮه ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﭘﺲ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺘﻮﻧﯽ ﯾﻪ ﺧﻼﺻﻪ از اون ﭼﯿﺰي ﮐﻪ ﻧﻮﺷﺘﯽ ﺑﻬﻢ‬

‫ﺑﮕﯽ‪...‬‬

‫ﻫﺮي دﯾﮕﻪ ﻓﮑﺮ اﯾﻦ ﺟﺎش رو ﻧﮑﺮده ﺑﻮد‪...‬ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﺧﻮدش رو ﺟﻤﻊ و ﺟﻮر ﮐﻨﺪ‪...‬ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﻓﮑﺮ ﮐﺮد ﺗﺎ‬

‫آﻧﭽﻪ را در ﮐﺘﺎب ﺷﺎﻫﺰاده در ﺑﺎره اﯾﻦ ﻣﻌﺠﻮن ﺧﻮاﻧﺪه ﺑﻮد ﺑﻪ ﯾﺎد آورد‪...‬‬

‫‪-‬اﯾﻦ ﻣﻌﺠﻮن ﺑﺎﻋﺚ ﺑﯽ ﺣﺎﻟﯽ دراﻓﺮاد ﻣﯿﺸﻪ و ﻧﻤﯽ ذاره اوﻧﻬﺎ ﮐﺎرﻫﺎﯾﺸﺎن را ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ اﻧﺠﺎم ﺑﺪن‪...‬ﯾﻪ ﺟﻮر ﺣﺎﻟﺖ‬

‫ﮔﯿﺠﯽ ﭘﯿﺪا ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ و ﺧﯿﻠﯽ زود ﻫﻢ ﺧﺴﺘﻪ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ و ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻦ وﺳﺎﯾﻞ ﺳﻨﮕﯿﻦ ﺑﺮدارن و ﮐﺎرﻫﺎي‬

‫ﺳﺨﺖ ﺑﮑﻨﻦ‪.....‬‬

‫اﺳﻨﯿﭗ ﻟﺤﻈﻪ اي ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ ﻧﺨﻮاﺳﺘﻢ در ﻣﻮرد ﻣﻌﺠﻮن ﺗﻮﺿﯿﺢ ﺑﺪي‪...‬درﺳﺘﻪ؟‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ ﺻﺪاي آﻫﺴﺘﻪ اي ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻠﻪ ﻗﺮﺑﺎن‪...‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﭘﻮزﺧﻨﺪي زد و ﮔﻔﺖ‪:‬اﯾﻦ ﻣﻘﺎﻟﻪ رو ﺧﻮدت ﻧﻮﺷﺘﯽ؟‬
‫ﻫﺮي ﺟﻮاﺑﯽ ﻧﺪاد‪...‬اﺳﻨﯿﭗ ﻟﺒﺨﻨﺪي از روي ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ زد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﮐﯽ ﺗﺤﻘﯿﻘﺶ رو ﺑﻪ ﭘﺎﺗﺮ ﻗﺮض داده؟‬
‫رون آب دﻫﺎﻧﺶ را ﻗﻮرت داد و ﺑﻪ ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪...‬اﻋﻀﺎي ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﺑﻪ رون و ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﻣﯽ‬

‫ﮐﺮدﻧﺪ و اﺳﻠﺘﺮﯾﻨﯽ ﻫﺎ ﻫﻢ در ﺣﺎل ﺧﻨﺪﯾﺪن ﺑﻮدﻧﺪ‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪344‬‬


‫‪-‬ﺑﺎ ﺑﺮرﺳﯽ ﺗﺤﻘﯿﻖ ﻫﺎ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺑﻔﻬﻤﻢ ﮐﺎر ﮐﯽ ﺑﻮده ﭘﺲ ﺑﻬﺘﺮه ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ دﺳﺖ ﺑﻪ ﮐﺎر ﺑﺸﻢ ﻫﺮ ﮐﺴﯽ اﯾﻦ ﮐﺎر‬

‫رو ﮐﺮده ﺧﻮدش ﺑﮕﻪ‪...‬‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎي دﯾﺪي ﮔﻔﺘﻢ ﻣﯽ ﻓﻬﻤﻪ ﺑﻪ رون و ﻫﺮي ﮐﺮد‪...‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﮔﻔﺘﻢ ﮐﯽ اﯾﻦ ﮐﺎر رو ﮐﺮده؟‬
‫ﺑﺎ ﻓﺮﯾﺎد اﺳﻨﯿﭗ ﻫﻤﻪ ﺳﺎﮐﺖ ﺷﺪﻧﺪ‪...‬ﻗﻠﺐ ﻫﺮي ﺑﻪ ﺷﺪت در ﺣﺎل ﺗﭙﯿﺪن ﺑﻮد‪...‬ﻫﺮي ﻟﺮزش دﺳﺘﺎن رون را دﯾﺪ‬

‫وﻟﯽ ﺟﺮات ﻧﮑﺮد ﺣﺮﻓﯽ ﺑﺰﻧﺪ‪...‬‬

‫رون ﺑﺎ ﺗﺮس و ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ اﺳﻨﯿﭗ دوﺑﺎره ﻓﺮﯾﺎد ﺑﺰﻧﺪ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ اﯾﻦ ﮐﺎر رو ﮐﺮدم ﭘﺮﻓﺴﻮر‪...‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﭘﻮزﺧﻨﺪي زد و ﮔﻔﺖ‪:‬آه وﯾﺰﻟﯽ‪...‬ﺧﻮب ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﯾﻦ ﮐﺎرت ‪ 10‬اﻣﺘﯿﺎز از ﮔﺮﯾﻔﻨﺪور ﮐﻢ ﻣﯿﺸﻪ‪...‬و از ﺗﻮ‬

‫ﻫﻢ ‪ 20‬اﻣﺘﯿﺎز ﭘﺎﺗﺮ‪...‬ﺑﻌﺪ از ﮐﻼس ﺑﻤﻮﻧﯿﺪ ﺗﺎ در ﻣﻮرد ﺗﻨﺒﯿﻬﺘﻮن ﺗﺼﻤﯿﻢ ﺑﮕﯿﺮم‪...‬‬
‫وﻗﺘﯽ رون ﺳﺮ ﺟﺎﯾﺶ ﻧﺸﺴﺖ ﻫﺮي ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ رون‪...‬‬
‫اﺷﮑﺎﻟﯽ ﻧﺪاره‪...‬‬‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﻪ رﻧﮓ روﯾﺶ ﭘﺮﯾﺪه ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪:‬دﯾﺪﯾﺪ ﭼﻪ ﻃﻮر ﻓﺮﯾﺎد زد؟‬
‫ﻫﺮي‪:‬ﺷﺎﯾﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻮد اﯾﻦ ﮐﺎر رو ﻧﻤﯽ ﮐﺮدﯾﻢ‪...‬‬

‫اﺳﻨﯿﭗ دوﺑﺎره ﺑﻪ ﻃﺮف ﻣﯿﺰ آﻧﻬﺎ آﻣﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺷﻤﺎ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ دﯾﮕﻪ ﺣﻖ ﻧﺪارﯾﺪ ﺗﻮ ﮐﻼس ﻣﻦ ﮐﻨﺎر ﻫﻢ‬

‫ﺑﺸﯿﻨﯿﺪ‪...‬وﯾﺰﻟﯽ ﺑﺮو آﺧﺮ ﮐﻼس‪...‬ﭘﯿﺶ آﻗﺎي ﮐﺎرﻟﺮ‪...‬ﮔﺮاﻧﺠﺮ ﺗﻮ ﻫﻤﯿﻦ ﺟﺎ ﺑﻤﻮن‪...‬و ﺗﻮ ﭘﺎﺗﺮ‪...‬ﺑﺮو ﻧﯿﻤﮑﺖ ﺟﻠﻮي ﻣﯿﺰ‬

‫ﻣﻦ‪...‬‬

‫ﻫﺮي وﺳﺎﯾﻠﺶ را ﺟﻤﻊ ﮐﺮد و ﺑﻪ دﻧﺒﺎل اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻪ ﺟﻠﻮي ﮐﻼس رﻓﺖ و ﮐﻨﺎر ﯾﮑﯽ از داﻧﺶ آﻣﻮزان اﺳﻠﯿﺘﺮﯾﻨﯽ‬
‫ﻧﺸﺴﺖ‪....‬‬
‫‪-‬ﻫﺮ ﭼﻪ زودﺗﺮ وﺳﺎﯾﻠﺘﻮن رو آﻣﺎده ﮐﻨﯿﺪ‪...‬ﻣﯽ ﺧﻮام ﻣﻌﺠﻮن ﺑﯽ ﺣﺎﻟﯽ رو درﺳﺖ ﮐﻨﯿﺪ‪...‬و اﯾﻦ رو ﻫﻢ ﺑﺪوﻧﯿﺪ‬

‫ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺲ ﻧﺘﻮﻧﻪ اﯾﻦ ﻣﻌﺠﻮن رو ﺑﺴﺎزه ‪ 20‬اﻣﺘﯿﺎز ازش ﮐﻢ ﻣﯿﺸﻪ‪...‬ﺣﺎﻻ ﺷﺮوع ﮐﻨﯿﺪ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪345‬‬


‫ﻫﺮي ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ وﺳﺎﯾﻠﺶ را روي ﻣﯿﺰ ﮔﺬاﺷﺖ و ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻗﻔﺴﻪ ﻫﺎي ﮐﻼس رﻓﺖ و ﻣﻮادي رو ﮐﻪ ﻻزم‬

‫داﺷﺖ ﺑﺮداﺷﺖ‪...‬ﻫﺮي ﮐﺘﺎﺑﺶ را ﺑﺴﺖ و ﻃﺒﻖ دﺳﺘﻮراﻟﻌﻤﻞ ﮐﺘﺎب ﺷﺎﻫﺰاده ﻣﺸﻐﻮل ﺳﺎﺧﺘﻦ ﻣﻌﺠﻮن ﺷﺪ‪ ....‬اﺳﻨﯿﭗ‬

‫ﺑﻪ دﻗﺖ ﻫﺮي را زﯾﺮ ﻧﻈﺮ داﺷﺖ و ﭼﻨﺪ ﺑﺎري ﻫﻢ ﮐﻪ از ﮐﻨﺎر ﻣﯿﺰش ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮد ﺑﻪ ﻣﻌﺠﻮن ﻫﺮي ﻧﮕﺎه ﮐﺮده ﺑﻮد‪....‬‬
‫ﺑﻌﺪ از ﯾﮏ ﺳﺎﻋﺖ و ﻧﯿﻢ اﺳﻨﯿﭗ اﻋﻼم ﮐﺮد ﮐﻪ وﻗﺖ ﺗﻤﺎم ﺷﺪه اﺳﺖ‪...‬‬

‫ﯾﮏ ﺷﯿﺸﻪ از ﻣﻌﺠﻮﻧﺘﻮن رو روي ﻣﯿﺰ ﻣﻦ ﺑﺬارﯾﺪ و ﺑﻘﯿﺶ رو ﺑﺮاي اﻣﺘﺤﺎن ﮐﺮدن ﻧﮕﻪ دارﯾﺪ‪...‬‬‫ﻫﺮي ﺷﯿﺸﻪ ﻣﻌﺠﻮﻧﺶ را روي ﻣﯿﺰ اﺳﻨﯿﭗ ﮔﺬاﺷﺖ و دوﺑﺎره ﺳﺮﺟﺎﯾﺶ ﺑﺮﮔﺸﺖ‪...‬‬
‫ﺑﻌﺪ از اﯾﻨﮑﻪ ﻫﻤﻪ اﯾﻦ ﮐﺎر را ﮐﺮدﻧﺪ اﺳﻨﯿﭗ ﮔﻔﺖ‪:‬از ﺑﯿﻦ ﺷﻤﺎﻫﺎ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ رو اﻧﺘﺨﺎب ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺗﺎ ﻣﻌﺠﻮﻧﺸﻮن رو‬

‫روي ﺣﯿﻮوﻧﻬﺎ اﻣﺘﺤﺎن ﮐﻨﻢ‪...‬ﻻﻧﮕﺒﺎﺗﻮم‪،‬وﯾﺰﻟﯽ و ‪...‬‬

‫ﻫﺮي دﺳﺘﺶ را ﺑﺎﻻ ﺑﺮد و ﺑﺎ اﻃﻤﯿﻨﺎن ﮔﻔﺖ‪:‬آﻗﺎ ﻣﯿﺸﻪ ﻣﻌﺠﻮن ﻣﻦ رو ﻫﻢ اﻣﺘﺤﺎن ﮐﻨﯿﺪ؟‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻫﺮي اﻧﺪاﺧﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺣﺘﻤﺎ‪...‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﻗﻮرﺑﺎﻏﻪ را روي ﻣﯿﺰ ﻫﺮي ﮔﺬاﺷﺖ و ﺳﻪ ﻗﻄﺮه از ﻣﻌﺠﻮن ﻫﺮي را در دﻫﺎن ﻗﻮرﺑﺎﻏﻪ رﯾﺨﺖ‪...‬‬
‫ﮔﺮﯾﻔﻨﺪوري ﻫﺎ ﺑﺎ ﺗﺮس ﺑﻪ ﻗﻮرﺑﺎﻏﻪ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ و اﻣﯿﺪوار ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﺮي ﻣﻌﺠﻮن رو درﺳﺖ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ ﺗﺎ‬

‫‪ 20‬اﻣﺘﯿﺎز دﯾﮕﺮ را ﻫﻢ از دﺳﺖ ﻧﺪﻫﻨﺪ‪...‬‬

‫ﻗﺮﺑﺎﻏﻪ ﮐﻪ ﺗﺎ ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﭘﯿﺶ داﺷﺖ ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد ﺧﻮدش را از دﺳﺖ اﺳﻨﯿﭗ ﻧﺠﺎت دﻫﺪ ﺣﺎﻻ ﺑﯽ ﺣﺎل روي‬

‫ﻣﯿﺰ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﺻﺪاﯾﯽ آرام از ﺧﻮدش در ﻣﯽ آورد‪...‬ﮔﺮﯾﻔﻨﺪوري ﻫﺎ ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻫﻢ ﮐﺮدﻧﺪ و‬
‫ﻟﺒﺨﻨﺪي ﺑﻪ اﺳﻠﺘﺮﯾﻨﯽ ﻫﺎي ﻣﺘﻌﺠﺐ زدﻧﺪ‪...‬اﺳﻨﯿﭗ ﺧﻮدش ﻫﻢ ﺗﻌﺠﺐ ﮐﺮده ﺑﻮد وﻟﯽ ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل ﺑﻪ روي ﺧﻮدش‬
‫ﻧﯿﺎورد و ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻫﺮي ﮐﺮد و ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﻃﺮف ﻧﻮﯾﻞ رﻓﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﻮﺑﺖ ﺗﻮ ﻻﻧﮓ ﺑﺎﺗﻮم‪...‬‬

‫دوﺑﺎره ﺗﺮس ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ﮔﺮﯾﻔﻨﺪوري ﻫﺎ ﺑﺮﮔﺸﺖ‪...‬رﻧﮓ ﻧﻮﯾﻞ ﭘﺮﯾﺪه ﺑﻮد و دﺳﺘﺎﻧﺶ ﻫﻢ ﻣﯽ ﻟﺮزﯾﺪ‪...‬اﺳﻨﯿﭗ‬

‫ﻗﻮرﺑﺎﻏﻪ را روي ﻣﯿﺰ ﮔﺬاﺷﺖ و ﭼﻨﺪ ﻗﻄﺮا از ﻣﻌﺠﻮن ﻧﻮﯾﻞ را در دﻫﺎن ﻗﻮرﺑﺎﻏﻪ ﺑﯽ ﭼﺎره رﯾﺨﺖ‪...‬ﺑﺎ ﺑﯽ ﺣﺎل ﺷﺪن‬

‫ﻗﻮرﺑﺎﻏﻪ رﻧﮓ ﺑﻪ روي ﮔﺮﯾﻔﻨﺪوري ﻫﺎ ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﻫﻤﻪ ﻟﺒﺨﻨﺪي زدﻧﺪ‪...‬رون ﮐﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﻫﻤﻪ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺑﻮد و‬

‫ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯿﺶ ﻫﻢ از اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ اﺳﻨﯿﭗ دوﺑﺎر ﺿﺎﯾﻊ ﺷﺪه ﺑﻮد‪...‬وﻟﯽ وﻗﺘﯽ زﻧﮓ ﺧﻮرد ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯿﺶ رون و ﻫﺮي ﻫﻢ‬
‫ﺗﻤﺎم ﺷﺪ‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪346‬‬


‫رون ﮐﻨﺎر ﻫﺮي ﺟﻠﻮي ﻣﯿﺰ اﺳﻨﯿﭗ اﯾﺴﺘﺎد‪...‬ﻫﺮي زﯾﺮ ﻟﺐ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻓﻘﻂ ﺧﻮﻧﺴﺮد ﺑﺎش رون ‪...‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﭘﺸﺖ ﻣﯿﺰش اﯾﺴﺘﺎد و ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﺑﻪ دو ﻧﻔﺮ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮدم ﺑﺰرگ ﺷﺪﯾﺪ اﻣﺎ ﺑﺎ اﯾﻦ‬

‫رﻓﺘﺎرﺗﻮن ﻧﺸﻮن دادﯾﺪ ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﺑﭽﻪ ﻫﺴﺘﯿﺪ‪.....‬ﻣﺎدام ﭘﺎﻣﻔﺮي ﺧﻮﺷﺤﺎل ﻣﯿﺸﻪ در ﺗﻤﯿﺰ ﮐﺮدن درﻣﻮﻧﮕﺎه ﺑﻬﺶ ﮐﻤﮏ‬

‫ﮐﻨﯽ وﯾﺰﻟﯽ‪...‬‬

‫رون ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ زور از ﮔﻠﻮش در ﻣﯽ آﻣﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻠﻪ ﻗﺮﺑﺎن‪...‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ‪:‬ﺗﻮ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﺑﺮي وﯾﺰﻟﯽ‪...‬‬
‫رون ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻫﺮي اﻧﺪاﺧﺖ و ﺑﻌﺪ ﭼﺮﺧﯿﺪ و از ﮐﻼس ﺑﯿﺮون رﻓﺖ‪...‬‬
‫‪-‬و اﻣﺎ ﺗﻮ ﻫﺮي‪...‬از ﮐﺎري ﮐﻪ ﮐﺮدي اﺻﻼ ﺧﻮﺷﻢ ﻧﯿﻮﻣﺪ‪...‬ﻫﻢ ﺧﻮدت رو ﺗﻮ دردﺳﺮ اﻧﺪاﺧﺘﯽ ﻫﻢ وﯾﺰﻟﯽ‬

‫رو‪....‬دو ﻣﺎه ﻣﺠﺎزات ﮐﻪ از ﻗﺒﻞ داﺷﺘﯽ ‪،‬ﯾﮏ ﻫﻔﺘﻪ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﯾﻦ ﮐﺎرت ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻨﺒﯿﻪ ﺑﺸﯽ‪...‬ﯾﺎدت ﻧﺮه ﻣﺜﻞ ﮔﺬﺷﺘﻪ‬

‫ﺳﺎﻋﺖ ‪ 8‬ﺷﺐ ﻣﻨﺘﻈﺮت ﻫﺴﺘﻢ‪...‬‬
‫‪-‬ﭼﺸﻢ ﭘﺮﻓﺴﻮر‪...‬‬

‫ﻫﺮي در راه ﮐﻼس ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺷﮑﻞ ﺑﻪ رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻣﻠﺤﻖ ﺷﺪ ‪...‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﺷﻨﯿﺪن اﯾﻨﮑﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﻫﻨﻮز دو ﻣﺎه ﻣﺠﺎزات ﻫﺮي رو ﺑﻪ ﯾﺎد داﺷﺖ ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬دﯾﮕﻪ ﺷﻮرش‬

‫رو در اورده‪...‬‬

‫رون ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﻤﯽ ﺧﻮاد اﯾﻦ ﻗﺪر ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺑﺸﯽ‪...‬‬
‫ﻫﺮي ﺑﺎ دﯾﺪن رﻓﺘﺎر رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻓﻬﻤﯿﺪ ﮐﻪ اون دو ﺗﺎ ﺑﻼﺧﺮه ﺗﻮﻧﺴﺘﻦ ﻣﺸﮑﻠﺸﻮن رو ﺣﻞ ﮐﻨﻦ ‪...‬ﻫﺮي‬

‫ﻟﺒﺨﻨﺪي زد ﮐﻪ از دﯾﺪ ﻫﺮﻣﯿﻮن و رون ﻣﺨﻔﯽ ﻧﻤﺎﻧﺪ‪...‬‬
‫ﺑﺮاي ﭼﯽ ﻣﯽ ﺧﻨﺪي؟‬‫ﻫﻤﯿﻦ ﺟﻮري‪...‬‬‫رون ﺑﺎ ﺳﻤﺎﺟﺖ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺑﮕﻮ ﺑﺮاي ﭼﯽ ﺧﻨﺪﯾﺪي؟‬
‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪347‬‬


‫ﺧﺐ‪...‬ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ رﻓﺘﺎر ﺷﻤﺎ ﻫﺎ‪....‬ﻧﻪ ﺑﻪ اون دﻋﻮاﺗﻮن ﻧﻪ ﺑﻪ اﯾﻦ ‪...‬‬‫ﻫﺮﻣﯿﻮن و رون ﺳﺮخ ﺷﺪﻧﺪ و ﻫﺮي ﺑﺎ دﯾﺪن ﭼﻬﺮه ﺳﺮخ دوﺳﺘﺎﻧﺶ ﺧﻨﺪﯾﺪ‪...‬‬

‫ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ﭘﺎﯾﺎن راه | ‪348‬‬


