1

‫ﻓﻬﺮﺳﺖ ‪:‬‬
‫ﻓﺼﻞ اول‪4......................................................................................................‬‬
‫ﻓﺼﻞ دوم‪13......................................................................................................‬‬
‫ﻓﺼﻞ ﺳﻮم ‪19.....................................................................................................‬‬
‫ﻓﺼﻞ ﭼﻬﺎرم ‪23...................................................................................................‬‬
‫ﻓﺼﻞ ﭘﻨﺠﻢ‪33......................................................................................................‬‬
‫ﻓﺼﻞ ﺷﺸﻢ‪39......................................................................................................‬‬
‫ﻓﺼﻞ ﻫﻔﺘﻢ‪47......................................................................................................‬‬
‫ﻓﺼﻞ ﻫﺸﺘﻢ‪54.....................................................................................................‬‬
‫ﻓﺼﻞ ﻧﻬﻢ‪60.......................................................................................................‬‬
‫ﻓﺼﻞ دﻫﻢ‪66......................................................................................................‬‬
‫ﻓﺼﻞ ﯾﺎزدﻫﻢ‪77...................................................................................................‬‬
‫ﻓﺼﻞ دوازدﻫﻢ‪84.................................................................................................‬‬
‫ﻓﺼﻞ ﺳﯿﺰدﻫﻢ‪90 ..................................................................................................‬‬
‫ﻓﺼﻞ ﭼﻬﺎردﻫﻢ‪99................................................................................................‬‬
‫ﻓﺼﻞ ﭘﺎﻧﺰدﻫﻢ‪106 ..................................................................................................‬‬
‫ﻓﺼﻞ ﺷﺎﻧﺰدﻫﻢ‪117.................................................................................................‬‬
‫ﻓﺼﻞ ﻫﻔﺪﻫﻢ‪129..................................................................................................‬‬
‫ﻓﺼﻞ ﻫﺠﺪﻫﻢ‪142..................................................................................................‬‬

‫‪2‬‬

‫ﻓﺼﻞ ﻧﻮزدﻫﻢ‪149..................................................................................................‬‬
‫ﻓﺼﻞ ﺑﯿﺴﺘﻢ ‪160....................................................................................................‬‬
‫ﻓﺼﻞ ﺑﯿﺴﺖ و ﯾﮑﻢ‪170..............................................................................................‬‬
‫ﻓﺼﻞ ﺑﯿﺴﺖ و دوم‪179.............................................................................................‬‬
‫ﻓﺼﻞ ﺑﯿﺴﺖ و ﺳﻮم‪191.............................................................................................‬‬
‫ﻓﺼﻞ ﺑﯿﺴﺖ وﭼﻬﺎرم ‪204...........................................................................................‬‬
‫ﻓﺼﻞ ﺑﯿﺴﺖ و ﭘﻨﺠﻢ‪214.............................................................................................‬‬
‫ﻓﺼﻞ ﺑﯿﺴﺖ و ﺷﺸﻢ‪223............................................................................................‬‬
‫ﻓﺼﻞ ﯾﺒﺴﺖ و ﻫﻔﺘﻢ ‪243...........................................................................................‬‬
‫ﻓﺼﻞ ﺑﯿﺴﺖ و ﻫﺸﺘﻢ ‪252...........................................................................................‬‬
‫ﻓﺼﻞ ﺑﯿﺴﺖ و ﻧﻬﻢ ‪261.............................................................................................‬‬
‫ﻓﺼﻞ ﺳﯽ ام ‪271..................................................................................................‬‬
‫ﻓﺼﻞ ﺳﯽ و ﯾﮑﻢ ‪280..............................................................................................‬‬

‫‪3‬‬

‫ﻓﺼﻞ اول‪ :‬ﮐﺎﺑﻮس‬
‫ ﺧﻮدت ﮐﻪ ﺧﺐ ﻣﯽ دوﻧﯽ ﺑِﻼ ‪ ،‬ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ وارد اون ﺧﻮﻧﻪ ﺑﺸﯿﻢ ﭼﻮن ﭘﯿﺮﻣﺮده‬‫ﻃﻠﺴﻤﺶ ﮐﺮده اﻣﺎ ﺗﻮ ﭼﺮا ‪.‬ﺗﻮ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﺗﻮ و ﭘﯿﺘﺮ از ﻋﻬﺪه اﯾﻦ ﮐﺎر ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﺑﺮ ﻣﯿﺎﯾﻦ ‪.‬‬
‫ﻫﻤﯿﻨﻄﻮر ﺟﮏ اﺳﻤﯿﺖ ‪ ،‬اون ﻣﻬﻢ ﺑﺎ ﺷﻤﺎ ﻣﯿﺎد‪ .‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﯾﻦ اون ﭘﺴﺮه رو ﺑﺮام ﺑﯿﺎرﯾﻦ‪.‬‬
‫اﯾﻦ ﺣﺮﻓﻬﺎ از درون دﻫﺎن ﻫﺮی ﺑﺮ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ او ﻣﺸﻐﻮل ﻗﺪم زدن در اﺗﺎﻗﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ‬
‫ﻫﻤﻪ ﭘﺮده ﻫﺎی آن ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬اﺗﺎق ﻓﻘﻂ ﺑﺎ ﻧﻮر ﯾﮏ ﺷﻤﻊ روﺷﻦ ﺑﻮد‪.‬ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ ﺑﻪ ﭘﺎی‬
‫او اﻓﺘﺎد ‪:‬‬
‫ اﻣﺎ‪...‬اﻣﺎ ارﺑﺎب ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ‪.‬ﺧﻮدﺗﻮن ﮐﻪ ﺧﻮب ﻣﯽ دوﻧﯿﻦ‪ .‬از اون ﭘﺴﺮه ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮب‬‫ﻣﺮاﻗﺒﺖ ﻣﯿﺸﻪ‪ .‬ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ وارد اوﻧﺞ‪...‬‬
‫‪4‬‬

‫ اﺣﻤﻖ ﻧﺒﺎش دﺧﺘﺮ‪ ،‬ﺗﻮ ﺟﺎدوی ﺳﯿﺎه رو از ﻣﻦ ﯾﺎد ﮔﺮﻓﺘﯽ ﺣﺎﻻ ﻣﯽ ﺧﻮای از ﯾﮏ ﺑﭽﻪ‬‫ﺑﺘﺮﺳﯽ؟ﺷﺎﯾﺪ ﯾﺎدت رﻓﺘﻪ ﮐﻪ ﺳﺎل ﻗﺒﻞ ﻣﻦ ﺗﻮ رو از ﺟﻠﻮی ﻣﺎﻣﻮرﯾﻦ وزارت ﺧﻮﻧﻪ ﺑﯿﺮون‬
‫آوردم‪ .‬ﻣﯽ ﺧﻮای دوﺑﺎره اون ﺧﺎﻃﺮاﺗﻮ ﯾﺎدت ﺑﯿﺎرم؟‬
‫ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ ﮐﻪ آﺛﺎر ﺗﺮس در ﭼﻬﺮه اش ﻧﻤﺎﯾﺎن ﺷﺪه ﺑﻮد ﭘﺎﯾﯿﻦ ردای ﻫﺮی را ﻣﺤﮑﻢ ﺗﺮ‬
‫ﮐﺸﯿﺪ و ﮔﻔﺖ ‪:‬‬
‫ ﻧﻪ ارﺑﺎب ‪،‬ﻧﻪ ‪ ،‬ﻫﺮﭼﻪ ﺷﻤﺎ اﻣﺮ ﮐﻨﯿﺪ‪.‬‬‫ﺳﭙﺲ ﺗﻌﻈﯿﻢ ﺑﻠﻨﺪ ﺑﺎﻻﯾﯽ ﮐﺮد و از روی زﻣﯿﻦ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪.‬‬
‫ ﻓﺮدا ﺷﺐ ﺑﺎ ﭘﯿﺘﺮ و اﺳﻤﯿﺖ ﻣﯿﺮﯾﻦ ﺧﻮﻧﻪ ی ﭘﺴﺮه ﻓﻘﻂ ﯾﺎدﺗﻮن ﻧﺮه ﮐﻪ ﻣﻦ اوﻧﻮ زﻧﺪه‬‫ﻣﯽ ﺧﻮام‪.‬‬
‫ ﭼﺸﻢ ارﺑﺎب‬‫ ﭼﯽ ﻣﯽ ﺧﻮای ﺑﮕﯽ ﺑﻼ ؟‬‫ﭼﺸﻤﺎن ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ ﮔﺮد ﺷﺪ ‪ .‬او ﭼﻔﺖ ﮐﻨﻨﺪه ﻗﺪرﺗﻤﻨﺪی ﺑﻮد و ﻫﺮﮔﺰ ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﺮد‬
‫ارﺑﺎﺑﺶ ﺑﺘﻮاﻧﺪ ذﻫﻦ او را ﺑﺨﻮاﻧﺪ ‪ ،‬اﻣﺎ اﯾﻨﮕﻮﻧﻪ ﻧﺒﻮد ‪ .‬ارﺑﺎﺑﺶ ﺑﺰرﮔﺘﺮﯾﻦ ﺟﺎدوﮔﺮ ﺳﯿﺎه ﻗﺮن‬
‫ﺑﻮد ‪ .‬ﻫﺮ ﮐﺎری از ﻋﻬﺪه او ﺑﺮ ﻣﯽ آﻣﺪ ‪.‬‬
‫ ﺳﻌﯽ ﻧﮑﻦ ﭼﯿﺰی رو از ﻣﻦ ﻣﺨﻔﯽ ﮐﻨﯽ ‪ .‬ﭼﯽ ﺷﺪه ؟‬‫ ارﺑﺎب ‪ ...‬ﻣﻦ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ دروغ ﻣﯿﮕﻪ ‪ .‬ﺑﻪ ‪ ...‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻦ اون‬‫داﻣﺒﻠﺪورو ﻧﮑﺸﺘﻪ ‪.‬‬
‫ ﭼﺮا ﻫﻤﭽﯿﻦ ﻓﮑﺮی ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ؟ ‪ ...‬دراﮐﻮ و ﻓﻨﺮﯾﺮ از ﻧﺰدﯾﮏ اوﻧﻮ دﯾﺪن ﮐﻪ ﭘﯿﺮﻣﺮده رو‬‫ﮐﺸﺘﻪ ‪.‬‬
‫ ارﺑﺎب ‪ ...‬ﻣﻦ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﻪ اون ‪...‬‬‫ ﺑﺎﺷﻪ ‪ ...‬ﺑﺎﺷﻪ ‪ ...‬ﺗﻮ ﺑﻪ اون ﺣﺴﻮدﯾﺖ ﻣﯿﺸﻪ ﭼﻮن ﻣﻘﺎﻣﺶ از ﺗﻮ ﺑﺎﻻ ﺗﺮه ‪ .‬وﻟﯽ ﻣﻦ‬‫ﺣﺮف ﺗﻮ رو ﻗﺒﻮل ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ‪ .‬ﺑﺮو و ﺑﻪ اون ﺑﮕﻮ ﺑﯿﺎد اﯾﻨﺠﺎ‬
‫ﺳﭙﺲ ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺘﯽ ﺑﺮق آﺳﺎ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﯿﺮون آورد و زﯾﺮه ﻟﺐ زﻣﺰﻣﻪ‬
‫ﮐﺮد‪:‬ﻓﺎرﮔﺘﯿﺖ‪ ...‬ﺑﻼ ﺗﻮ ﻧﺒﺎﯾﺪ آدرس اﯾﻦ ﺧﻮﻧﻪ رو داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯽ وﮔﺮﻧﻪ اﮔﻪ دﺳﺘﮕﯿﺮ ﺑﺸﯽ‬
‫ﻣﻨﻮ ﺗﻮی دردﺳﺮ ﺑﺰرﮔﯽ ﻣﯽ اﻧﺪازی‪.‬‬

‫‪5‬‬

‫ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ ﮐﻪ ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ ﺣﺎﻟﺶ ﺟﺎ آﻣﺪ ﺗﻌﻈﯿﻢ ﺑﻠﻨﺪی ﺑﻪ ارﺑﺎﺑﺶ ﮐﺮد و از اﺗﺎق‬
‫ﺧﺎرج ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﭘﺮده را ﮐﻨﺎر ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﻪ ﺑﺎغ ﻧﮕﺎﻫﯽ اﻧﺪاﺧﺖ ‪ .‬ﺑﺎغ آﻧﺠﺎ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺑﻪ ﯾﮏ ﺟﻨﮕﻞ وﯾﺮاﻧﻪ‬
‫ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬درﺧﺘﺎﻧﺶ ﺑﻌﻀﺎ ﺷﮑﺴﺘﻪ و ﺗﻮﺳﻂ ﻣﻮﺟﻮدات ﺟﺎدوﯾﯽ ﺧﻮرده ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ و‬
‫ﺳﻨﺠﺎب ﻫﺎی ﭘﺮﻧﺪه ﺷﺮور ﺑﺮ روی درﺧﺘﺎﻧﺶ ﻣﺪام در ﺣﺎل ﭘﺮواز ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﭼﻨﺪ ﺛﺎﻧﯿﻪ ﺑﻌﺪ‬
‫ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ ﮐﻪ ﺗﻠﻮ ﺗﻠﻮ ﺧﻮران در ﺣﺎل ﻋﺒﻮر از آن وﯾﺮاﻧﻪ ﺑﻮد ‪ ،‬ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ ‪ .‬ﻣﺸﺨﺺ ﺑﻮد‬
‫ﮐﻪ ﻫﻨﻮز آﺛﺎر ﻃﻠﺴﻢ در ﺑﺪﻧﺶ ﺑﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪه و ﺑﻪ ﮐﻠﯽ از ﺑﯿﻦ ﻧﺮﻓﺘﻪ اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﮐﺴﯽ در زد و داﺧﻞ ﺷﺪ ‪ .‬او ﺑﯿﻨﯽ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﻋﻘﺎﺑﯽ و اﺑﺮوﻫﺎﯾﯽ ﭘﺮﭘﺸﺖ و ﺳﯿﺎه داﺷﺖ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﯾﮏ آن از او ﻣﺘﻨﻔﺮ ﺷﺪ ‪ .‬او ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ و ﺑﺰرﮔﺘﺮﯾﻦ ﻃﺮﻓﺪارش را ﮐﺸﺘﻪ ﺑﻮد ‪ .‬او‬
‫آﻟﺒﻮس داﻣﺒﻠﺪور ‪ ،‬ﺑﺰرﮔﺘﺮﯾﻦ ﺟﺎدوﮔﺮ ﻗﺮن را ﮐﺸﺘﻪ ﺑﻮد ‪ .‬ﻣﺮد ﺗﻌﻈﯿﻢ ﮐﺮد ‪:‬‬
‫ در ﺧﺪﻣﺘﻢ ارﺑﺎب‬‫ﻫﺮی از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و از داﺧﻞ ﮐﻤﺪ ﺳﯿﺎه و ﮐﺜﯿﻔﯽ ﮐﻪ در ﮔﻮﺷﻪ اﺗﺎق ﺑﻮد ﯾﮏ‬
‫ﺷﯿﺸﻪ ﮐﻮﭼﮏ ﺑﯿﺮون آورد ﺑﺮق در ﭼﺸﻤﺎن ﺳﻮروس اﺳﻨﯿﭗ درﺧﺸﯿﺪ ‪:‬‬
‫ ﻣﯽ دوﻧﯽ اﯾﻦ ﭼﯿﻪ ﺳﻮروس ؟‬‫ ﻣﻊ‪ ...‬ﻣﻌﺠﻮن ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺳﻨﺞ ؟‬‫ آره ‪ ...‬اﯾﻦ ﻣﻌﺠﻮن ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺳﻨﺠﻪ ‪ .‬ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺧﻮدﻣﻪ ‪ .‬ﺗﻮ ﮐﻪ ﻣﯽ دوﻧﯽ ﻣﻦ ﺗﻮی‬‫ﻣﻌﺠﻮن ﺳﺎزی ﭼﻘﺪر ﻣﻬﺎرت دارم ‪.‬‬
‫ ﺑﻠﻪ ارﺑﺎب‬‫ راﺳﺘﺸﻮ ﺑﺨﻮای ﺳﯿﻮروس ‪ ...‬ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻣﺸﮑﻮﮐﻪ ‪ .‬اون ﻫﻤﺶ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ‬‫ﮐﻨﻪ ﺗﻮ داﻣﺒﻠﺪور رو ﻧﮑﺸﺘﯽ ‪ .‬اﻣﺎ ﻣﻦ اﯾﻦ ﻃﻮر ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻢ ‪ .‬ﯾﻌﻨﯽ ﻧﻤﯽ ﺧﻮام اﯾﻨﻄﻮر‬
‫ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮐﻠﮏ زدی ‪ .‬اﮔﻪ اﯾﻨﻄﻮری ﺑﺎﺷﻪ ﺧﻮدت ﻣﯽ دوﻧﯽ ﮐﻪ ﭼﯽ ﺳﺮت‬
‫ﻣﯿﺎد ‪ .‬ﺣﺎﻻ دﻫﻨﺘﻮ ﺑﺎز ﮐﻦ و ﻫﻔﺖ ﻗﻄﺮه از اﯾﻦ ﻣﻌﺠﻮن رو ﺑﺮﯾﺰ ﺗﻮی دﻫﻨﺖ ‪.‬‬
‫او ﻃﻮری ﺣﺮف ﻣﯽ زد ﮔﻮﯾﯽ ﺑﭽﻪ ﮐﻮﭼﮑﯽ را ﺗﻬﺪﯾﺪ ﺑﻪ ﺗﻨﺒﯿﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ‪ .‬اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺪون‬
‫ﻫﯿﭻ اﺣﺴﺎﺳﯽ ﺟﻠﻮ رﻓﺖ ‪ .‬ﺷﯿﺸﻪ را ﮔﺮﻓﺖ و آن را ﻻﺟﺮﻋﻪ ﺳﺮ ﮐﺸﯿﺪ ‪ .‬ﻧﯿﻤﯽ از آن‬
‫ﻣﻌﺠﻮن ﺳﻔﯿﺪ رﻧﮓ را ﻧﻮﺷﯿﺪ ‪.‬‬

‫‪6‬‬

‫ آﻓﺮﯾﻦ ﺳﻮروس ‪ .‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﮐﺎر وﻓﺎدارﯾﺖ رو ﺑﻪ ﻣﻦ ﺛﺎﺑﺖ ﮐﺮدی ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﮕﻮ ‪...‬‬‫داﻣﺒﻠﺪور ﻫﻨﻮز زﻧﺪس ؟‬
‫ﭼﺸﻤﺎن اﺳﻨﯿﭗ ﺧﻤﺎر ﺷﺪه ﺑﻮد و ﺑﻪ ﮔﻮﺷﻪ ای از دﯾﻮار ﮐﻪ ﻋﻨﮑﺒﻮﺗﯽ از آن ﺑﺎﻻ ﻣﯽ رﻓﺖ‬
‫ﺧﯿﺮه ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد ‪:‬‬
‫ ﻧﻪ ارﺑﺎب ‪.‬‬‫ ﺧﻮﺑﻪ ‪ ...‬ﺗﻮ ﺧﻮدت اوﻧﻮ ﮐﺸﺘﯽ ؟‬‫ ﺑﻠﻪ ارﺑﺎب ‪.‬‬‫ آﻓﺮﯾﻦ ‪ .‬ﺗﻮ ﭘﺎداش ﺑﺰرﮔﯽ از ﻣﻦ درﯾﺎﻓﺖ ﺧﻮاﻫﯽ ﮐﺮد ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﺑﺮی ‪.‬‬‫اﺳﻨﯿﭗ ﺗﻌﻈﯿﻢ ﮐﺮد و از اﺗﺎق ﺑﯿﺮون رﻓﺖ ‪ .‬اﮐﻨﻮن او ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻮد ‪ .‬ﭘﺸﺖ آﯾﯿﻨﻪ اﯾﺴﺘﺎد و ﺑﻪ‬
‫ﺧﻮدش ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ﺻﻮرت ﺑﺴﯿﺎر ﺳﻔﯿﺪی داﺷﺖ ﺑﻪ ﺟﺎی دﻫﺎن ﺷﮑﺎﻓﯽ ﺑﺮ روی ﺻﻮرﺗﺶ‬
‫ﺑﻮد ‪ .‬ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺷﺒﯿﻪ ﺑﺎ ﯾﮏ ﻣﺎر ﺑﻮد ﺗﺎ ﺑﻪ ﯾﮏ اﻧﺴﺎن‪.‬ﻫﺮی ﭘﺎﺗﺮ ﺳﺎﯾﻪ ﺧﻮد را درون ﭼﺸﻤﺎن‬
‫ﻟﺮد وﻟﺪﻣﻮرت ﻣﯽ دﯾﺪ‪.‬ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﯾﺎ ﺗﻮﺳﻂ او ﮐﺸﺘﻪ ﻣﯽ ﺷﺪ و ﯾﺎ او را ﻣﯽ ﮐﺸﺖ‪.‬‬
‫ﻧﺎﮔﻬﺎن ﻫﺮی ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻧﯽ از ﺧﻮاب ﺑﯿﺪار ﺷﺪ‪ .‬ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﺎور ﮐﻨﺪ‪ .‬اﻣﮑﺎن ﻧﺪاﺷﺖ‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﺨﻮاﻫﺪ ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ دو روز ﺑﻌﺪ از ﺷﺮوع ﺗﺎﺑﺴﺘﺎن ﺑﻪ ﻫﺮی ﺣﻤﻠﻪ ﮐﻨﺪ‪ .‬از ﺟﺎﯾﺶ‬
‫ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ زﺧﻢ ﺳﺮش ﻣﯽ ﺳﻮﺧﺖ و ﺑﺎﻋﺚ ﻋﺪم ﺗﻌﺎدل او ﻣﯽ ﺷﺪ ‪ .‬ﺑﻪ زﺣﻤﺖ ﻗﻠﻢ و‬
‫ﮐﺎﻏﺬی ﺑﺮداﺷﺖ و ﺷﺮوع ﺑﻪ ﻧﻮﺷﺘﻦ ﮐﺮد‪:‬‬

‫رﯾﻤﻮس ﻋﺰﯾﺰ‪:‬‬
‫ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ ﮐﻪ ﻣﺰاﺣﻢ وﻗﺘﺘﺎن ﺷﺪم ﻫﻤﯿﻦ اﻻن ﺧﻮاﺑﯽ دﯾﺪم ﮐﻪ در آن وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﻪ ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ ‪،‬‬
‫ﭘﺘﯽ ﮔﺮو و ﯾﮏ ﻧﻔﺮ دﯾﮕﺮ دﺳﺘﻮر داد ﺑﯿﺎﯾﻨﺪ و ﻣﺮا از اﯾﻦ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺒﺮﻧﺪ‪ .‬در ﺿﻤﻦ ﻣﻦ ﺑﺎز ﻫﻢ از درون‬
‫ﭼﺸﻤﺎن وﻟﺪﻣﻮرت اﯾﻦ وﻗﺎﯾﻊ رو ﻣﯽ دﯾﺪم‪ .‬ﻟﻄﻔﺎ ﻫﺮ ﭼﻪ زود ﺗﺮ ﺟﻮاب ﺟﻮاب ﻧﺎﻣﻪ ﻣﻦ رو ﺑﺪﻫﯿﺪ‪.‬‬
‫ارادﺗﻤﻨﺪ ﺷﻤﺎ‪ ،‬ﻫﺮی‬
‫ﻫﺮی ﺧﯿﻠﯽ ﺗﻨﺪ ﺑﻪ ﺳﺮاغ ﻫﺪوﯾﯿﮓ رﻓﺖ ‪ ،‬او را از ﺧﻮاب ﺑﯿﺪار ﮐﺮد و در ﮔﻮش او ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫ﺟﻮاب اﯾﻦ ﻧﺎﻣﻪ رو ﺑﺮام ﺑﯿﺎر ﻫﺪوﺋﯿﮓ ﯾﺎدت ﺑﺎﺷﻪ ﺗﺎ وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺟﻮاب ﻧﮕﺮﻓﺘﯽ ﺑﺮﻧﮕﺮدی‪.‬‬
‫ﻫﺪوﯾﯿﮓ ﺑﺎ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ ﻫﻮﻫﻮﯾﯽ ﺳﺮ داد و ﺳﭙﺲ ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺖ از ﭘﻨﺠﺮه ﺑﻪ ﺑﯿﺮون اوج ﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬
‫‪7‬‬

‫ﻫﺮی ﺣﺪود ﯾﮏ ﺳﺎﻋﺖ در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﭘﻨﺠﺮه ﻧﺸﺴﺖ و ﺑﻪ وﻗﺎﯾﻊ ای ﮐﻪ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد ﻓﮑﺮ ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﺟﻐﺪی از ﻣﻘﺎﺑﻞ ﭘﻨﺠﺮه اﺗﺎﻗﺶ ﻋﺒﻮر ﮐﺮد و از داﺧﻞ دودﮐﺶ وارد آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ‬
‫ﺷﺪ ﻫﺮی ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﻪ آﺷﭙﺰ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮود ﮐﻪ ﻫﺪوﯾﯿﮓ را ﺑﺮ ﻓﺮاز آﺳﻤﺎن دﯾﺪ‪ .‬ﻫﺪوﯾﯿﮓ‬
‫ﺳﺮﯾﻊ وارد اﺗﺎق ﺷﺪ و ﭘﺎﯾﺶ را ﺟﻠﻮی ﻫﺮی ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﺑﻪ آراﻣﯽ ﺑﻪ اﻧﮕﺸﺖ ﻫﺮی‬
‫ﻧﻮک زد ‪ .‬ﻫﺮی ﺳﺮ او را ﻧﻮازش ﮐﺮد و ﻧﺎﻣﻪ را از ﭘﺎی ﻫﺪوﯾﯿﮓ ﺑﺎز ﮐﺮد‪.‬‬

‫ﻫﺮی ﻋﺰﯾﺰ‪:‬‬
‫ﮐﺎر ﺧﻮﺑﯽ ﮐﺮدی ﮐﻪ ﺧﺒﺮم ﮐﺮدی‪.‬ﻧﮕﺮان ﻧﺒﺎش ﻣﺎ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ رو ﻣﺎﻣﻮر ﮐﺮدﯾﻢ ﺗﺎ از ﺗﻮ ﻣﺮاﻗﺒﺖ‬
‫ﮐﻨﻨﺪ‪.‬اوﻧﺎ ﻧﻤﯽ زارن ﺑﻪ ﺗﻮ آﺳﯿﺒﯽ ﺑﺮﺳﻪ‪ .‬ﺑﺮای اﻃﻤﯿﻨﺎن ﺑﯿﺸﺘﺮ آرﺗﻮراز وزارت ﺳﺤﺮ و ﺟﺎدو ﻣﺠﻮز‬
‫اﺳﺘﻔﺎده از ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ را ﺑﺮای ﺗﻮ ﮔﺮﻓﺘﻪ اﮔﻪ اﮔﻪ ﻻزم ﺷﺪ ازش اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﯽ‪ .‬ﯾﺎدت ﺑﺎﺷﻪ ﮐﻪ‬
‫ﻫﺮﮔﺰ از ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺎرج ﻧﺸﯽ‪.‬ﺣﺘﯽ ﺑﻪ داﺧﻞ ﭼﻤﻦ ﻫﺎی ﺟﻠﻮی ﺧﺎﻧﻪ ﻫﻢ ﻧﺮو‪.‬در آﺧﺮ ﻫﻢ ﻫﺮﭼﯿﺰی ﮐﻪ‬
‫ﺧﺎﻟﻪ ات ﮔﻔﺖ ﺑﯽ ﭼﻮن و ﭼﺮا ﻗﺒﻮل ﮐﻦ‪.‬ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ ﻓﻌﻼ اﻣﮑﺎن اﻧﺘﻘﺎل ﺗﻮ ﺑﻪ ﻣﻘﺮ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﯽ‬
‫وﺟﻮد ﻧﺪاره‪.‬‬
‫رﯾﻤﻮس ﻟﻮﭘﯿﻦ‬
‫ﻫﺮ ﭘﺲ از اﯾﻨﮑﻪ ﻧﺎﻣﻪ را ‪ 2‬ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﺧﻮاﻧﺪ ﺑﻪ آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ رﻓﺖ ﺧﺎﻧﻢ ﻓﯿﮓ ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﭘﯿﺮ‬
‫آﻧﻬﺎ ﻫﻢ آﻧﺠﺎ ﺑﻮد‪.‬ﻫﺮی دو ﺳﺎل ﻗﺒﻞ ﻓﻬﻤﯿﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﺧﺎﻧﻢ ﻓﯿﮓ ﯾﮏ ﻧﯿﻤﻪ ﺟﺎدوﮔﺮ اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﺧﺎﻟﻪ ﭘﺘﻮﻧﯿﺎ ﺗﺎ ﻫﺮی را دﯾﺪ ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ ﭼﯿﺰی را ﺷﺒﯿﻪ ﯾﮏ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﺑﻮد ‪ ،‬ﻣﺨﻔﯽ ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﭼﯿﺮو ﻗﺎﯾﻢ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟‬‫ﺑﻪ ﭼﯿﺰی ﮐﻪ ﺑﻪ ﺗﻮ رﺑﻂ ﻧﺪاره دﺧﺎﻟﺖ ﻧﮑﻦ‪.‬‬‫ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﭼﺸﻢ ﻫﺮی ﺑﻪ ﯾﮏ ﺗﮑﻪ ﮐﺎﻏﺬ ﭘﻮﺳﺘﯽ اﻓﺘﺎد ﮐﻪ روی آن ﻧﻮﺷﺖ ﺷﺪه‬
‫ﺑﻮد‪ .‬ﭘﺘﻮﻧﯿﺎی ﻋﺰﯾﺰ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ اداﻣﻪ ﻧﺎﻣﻪ را ﺑﺨﻮاﻧﺪ اﻣﺎ ﺧﺎﻧﻢ ﻓﯿﮓ ﻧﺎﻣﻪ را از دﺳﺘﺮس او دور ﮐﺮد و‬
‫ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﮕﻪ ﻧﺸﻨﯿﺪی ﺧﺎﻟﻪ ات ﭼﯽ ﮔﻔﺖ ﺑﻪ ﮐﺎری ﮐﻪ ﺑﻪ ﺗﻮ رﺑﻂ ﻧﺪاره‬
‫دﺧﺎﻟﺖ ﻧﮑﻦ‪ .‬ﺑﺮو ﺗﻮی اﺗﺎﻗﺖ ﻣﻦ و ﺧﺎﻟﻪ ات ﻣﯽ ﺧﻮاﯾﻢ ﺑﺎ ﻫﻢ ﮔﭗ ﺑﺰﻧﻢ‬

‫‪8‬‬

‫از وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﻫﺮی ﻓﻬﻤﯿﺪه ﺑﻮد ﺧﺎﻧﻢ ﻓﯿﮓ ‪ ،‬ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﭘﯿﺮ آﻧﻬﺎ ﯾﮏ ﻧﯿﻤﻪ ﺟﺎدوﮔﺮ اﺳﺖ‬
‫ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﺮد ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ رﻓﺘﺎری از او ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻫﺮی ﺳﺮ ﺑﺰﻧﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﻓﻬﻤﯿﺪ ﻫﺮ‬
‫ﻣﻮﺿﻮﻋﯽ ﻫﺴﺖ ﺑﺴﯿﺎر ﺟﺪی اﺳﺖ و از آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺧﺎرج ﺷﺪ ‪.‬ﺳﺎﻋﺘﯽ ﺑﻌﺪ زﻧﮓ در ﺣﯿﺎط‬
‫ﺑﻪ ﺻﺪا در آﻣﺪ و زن ﺟﻮاﻧﯽ ﮐﻪ ﻗﯿﺎﻓﻪ ﺑﺴﯿﺎر آﺷﻨﺎﯾﯽ ﺑﺮای ﻫﺮی داﺷﺖ وارد ﺧﺎﻧﻪ‬
‫ﺷﺪ‪.‬ﺧﺎﻟﻪ ﭘﺘﻮﻧﯿﺎ او را ﺑﻪ ﻫﺮی ﻣﻌﺮﻓﯽ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ ﮐﻪ آن زن ﺟﻮان ﯾﮑﯽ از دوﺳﺘﺎن‬
‫دوران ﺗﺤﺼﯿﻠﺶ اﺳﺖ ﮐﻪ از ﺷﻬﺮی دﯾﮕﺮ آﻣﺪه و ﻗﺮار اﺳﺖ ﺗﺎ ﻓﺮدا در آﻧﺠﺎ اﻗﺎﻣﺖ‬
‫ﮐﻨﺪ‪ .‬ﻫﺮی از اﯾﻦ ﭘﯿﺸﺎﻣﺪ ﺑﯿﺶ از ﭘﯿﺶ ﻣﺘﻌﺠﺐ ﺷﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل ﺳﺎﺑﻘﻪ ﻧﺪاﺷﺖ ﻣﻬﻤﺎن‬
‫ﻧﺎﺧﻮاﻧﺪه ای ﺑﻪ ﺧﺼﻮص دوﺳﺘﺎن ﺧﺎﻟﻪ ﭘﺘﻮﻧﯿﺎ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ آﻧﻬﺎ ﺑﯿﺎﯾﺪ و ﺷﺐ را آﻧﺠﺎ ﺑﻤﺎﻧﺪ‪.‬او‬
‫ﻫﯿﭽﮕﺎه ﺗﺼﻮر ﻧﻤﯽ ﮐﺮد ﺧﺎﻟﻪ اش دوﺳﺘﯽ ﻧﯿﺰ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ‪.‬‬
‫********‬
‫ﺑﻌﺪ از ﻇﻬﺮ روز ﺑﻌﺪ ﻫﺮی ﻣﺸﻐﻮل ﻧﻮﺷﺘﻦ ﺗﮑﺎﻟﯿﻒ درس ﻣﻌﺠﻮن ﺳﺎزی اش ﺑﻮد‪.‬او ﻫﻨﻮز‬
‫ﺑﺮای رﻓﺘﻦ ﺑﻪ ﻣﺪرﺳﻪ ﺑﺮ ﺳﺮ دوراﻫﯽ ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ‪ .‬از ﻃﺮﻓﯽ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﺑﻪ‬
‫ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺑﺎزﮔﺮدد ‪ .‬در آﻧﺠﺎ اﺣﺴﺎس آراﻣﺶ ﻣﯽ ﮐﺮد و ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﺮ ﻗﺪرت و ﻣﻬﺎرﺗﺶ‬
‫ﺑﯿﺎﻓﺰاﯾﺪ ‪ .‬از ﻃﺮﻓﯽ ﻧﯿﺰ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺑﺪون داﻣﺒﻠﺪور را ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺗﺤﻤﻞ ﮐﻨﺪ ‪ .‬او ﻣﯽ‬
‫ﺑﺎﯾﺴﺖ ﺑﻪ ﻗﻮﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ داﻣﺒﻠﺪور داده ﺑﻮد ﻋﻤﻞ ﮐﻨﺪ و ﭼﻬﺎر ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎزی ﮐﻪ از‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد ﻧﺎﺑﻮد ﺳﺎزد ﺗﺎ ﺳﺮ اﻧﺠﺎم ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﺑﺎ ﺧﻮد او ‪ ،‬ﺑﺎ ﺑﺰرﮔﺘﺮﯾﻦ ﺟﺎدوﮔﺮ‬
‫ﺳﯿﺎه دﻧﯿﺎ ﻧﺒﺮد ﮐﻨﺪ ‪.‬‬
‫در ﻫﻤﻨﯽ اﻓﮑﺎر ﺑﻮد ﮐﻪ ﺧﺎﻧﻢ ﻓﯿﮓ ﺑﻪ اﺗﺎﻗﺶ آﻣﺪ و از ﻫﺮی ﺧﻮاﺳﺖ ﺗﺎ ﺟﺎروﯾﺶ را ‪،‬‬
‫آذرﺧﺸﯽ ﮐﻪ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﺮاﯾﺶ ﺧﺮﯾﺪه ﺑﻮد ﺑﻪ او ﻧﺸﺎن دﻫﺪ‪ .‬وﻗﺘﯽ ﻫﺮی ﺟﺎروﯾﺶ را از‬
‫اﻧﺒﺎر ﺑﯿﺮون آورد و ﻣﺸﻐﻮل ﺷﺮح دادن اﻣﮑﺎﻧﺎت آن ﺑﻮد ﺻﺪای ﺑﻠﻨﺪی ﺑﻪ ﮔﻮش رﺳﯿﺪ و‬
‫ﺳﭙﺲ ﺻﺪای ﺟﯿﻎ ﺧﺎﻟﻪ ﭘﺘﻮﻧﯿﺎ ﮐﻪ ﻓﺮﯾﺎد ﻣﯽ زد ﺷﺮوع ﺷﺪ ﺗﻤﺎم ﺧﺎﻧﻪ را در ﺑﺮ‬
‫ﮔﺮﻓﺖ‪.‬ﺧﺎﻧﻢ ﻓﯿﮓ ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ و ﺑﺪون ﺗﻌﺠﺐ ﻗﻄﺐ ﻧﻤﺎﯾﯽ را از ﺟﯿﺒﺶ ﺑﯿﺮون آورد و ﺑﻪ‬
‫دﺳﺖ ﻫﺮی داد ﺳﭙﺲ ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ و ﻫﺮاس ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫ ﺑﺸﯿﻦ روی ﺟﺎروت و ﺳﺮﯾﻊ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺷﺮق ﭘﺮواز ﮐﻦ ﺗﺎ ﺑﻪ ﮔﺮﯾﻤﻮﻟﺪ ﺑﺮﺳﯽ وﺳﺎﯾﻠﺖ‬‫رو ﻣﺎ ﺑﺮات ﻣﯽ ﯾﺎرﯾﻢ‪.‬‬
‫و ﺑﯿﺎﻓﺎﺻﻠﻪ از اﺗﺎق ﺧﺎرج ﺷﺪ‪.‬‬
‫‪9‬‬

‫ﻫﺮی ﮔﯿﺞ و ﻣﺒﻬﻮت ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺖ ﭼﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎده اﺳﺖ‪ .‬آﯾﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﻓﺮار ﻣﯽ‬
‫ﮐﺮد و ﯾﺎ ﺑﻪ ﻃﺒﻘﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻣﯽ رﻓﺖ ﺗﺎ ﺑﺒﯿﻨﺪ اوﺿﺎع از ﭼﻪ ﻗﺮار اﺳﺖ‪ .‬ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﺗﺼﻤﯿﻢ‬
‫ﮔﺮﻓﺖ ﺑﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺑﺮود ‪ ،‬ﺑﻌﺪ اﮔﺮ ﻻزم ﺷﺪ دوﺑﺎره ﺑﺮﮔﺮدد و ﻓﺮار ﮐﻨﺪ‪.‬‬
‫ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﺮداﺷﺖ و ﺑﻪ از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﭘﺎﯾﯿﻦ رﻓﺖ ‪.‬ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﻌﺪ از اﯾﻨﮑﻪ ﭘﺎﯾﺶ را از‬
‫آﺧﺮﯾﻦ ﭘﻠﻪ ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ ﮔﺬاﺷﺖ ‪ 2‬اﺷﻌﻪ ﻗﺮﻣﺰ رﻧﮓ ﺑﻪ ﺳﻮﯾﺶ ﺷﻠﯿﮏ ﺷﺪ‪.‬ﺻﺪای‬
‫ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ ﻟﺴﺘﺮﻧﺞ را ﺷﻨﯿﺪ ﮐﻪ ﻓﺮﯾﺎد ﻣﯽ زد ﻣﻮاﻇﺐ ﺑﺎﺷﯿﺪ اون ﻧﻤﯿﺮه ﻓﻘﻂ ﺑﯿﻬﻮﺷﺶ‬
‫ﮐﻨﯿﺪ اﻣﺎ ﻫﺮی ﻫﻮاﺳﺶ ﺟﺎی دﯾﮕﺮی ﺑﻮد در ﮐﻤﺎل ﺗﻌﺠﺐ ﻣﯽ دﯾﺪ ﮐﻪ ﺧﺎﻟﻪ او‬
‫ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﺑﻪ دﺳﺖ ﻣﺸﻐﻮل ﻣﺒﺎرزه ﺑﺎ ﻣﺮدی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺑﺎﯾﺪ ﺟﮏ اﺳﻤﯿﺖ ﺑﺎﺷﺪ‬
‫ﻫﺮی ﻫﺮﮔﺰ ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﺮد ﺧﺎﻟﻪ او ﮐﻪ آﻧﻘﺪر از ﺟﺎدو و ﺟﺎدوﮔﺮی ﻣﺘﻨﻔﺮ اﺳﺖ ﯾﮏ‬
‫ﺟﺎدوﮔﺮ ﺑﺎﺷﺪ و ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﺑﺎ ﻣﻬﺎرت ﮐﺎﻣﻞ دوﺋﻞ ﮐﻨﺪ‪.‬ﻧﮑﺘﻪ دﯾﮕﺮی ﻧﯿﺰ ﺗﻮﺟﻪ ﻫﺮی را ﺑﻪ ﺧﻮد‬
‫ﺟﻠﺐ ﮐﺮد ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﻓﻬﻤﯿﺪ ﭼﺮا ﻗﯿﺎﻓﻪ ی دوﺳﺖ ﺧﺎﻟﻪ اش اﯾﻨﻘﺪر آﺷﻨﺎﺳﺖ‪ ،‬او ﻧﻤﯿﻔﺎدورا‬
‫ﺗﺎﻧﮑﺲ ﺑﻮد‪ .‬ﮐﻪ ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده از ﻗﺪرﺗﺶ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﻗﯿﺎﻓﻪ داده ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﺧﺎﻟﻪ اش دوﺑﺎره ﻓﺮﯾﺎد زد و ﻫﺮی را از ﻓﮑﺮ ﺑﯿﺮون آورد‪:‬‬
‫ﻫﺮی‪ ...‬زود از اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺮو‪ .‬ﺑﺮو دﯾﮕﻪ ﭘﺴﺮه ﻟﺠﺒﺎز‪.‬‬‫ﻫﺮی ﻣﺪﺗﯽ ﺳﺮﺟﺎﯾﺶ اﯾﺴﺘﺎد ﺗﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﯾﮏ اﺷﻌﻪ دﻗﯿﻘﺎ از ﮐﻨﺎرش ﮔﺬﺷﺖ و‬
‫ﺑﻪ ﮔﻠﺪان روی ﻣﯿﺰ ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﺮد‪ .‬ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﻓﺮار ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﯾﮏ اﺷﻌﻪ‬
‫ﻣﺴﺘﻘﯿﻤﺎ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ او ﻣﯽ آﯾﺪ‪ .‬ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﻏﺮﯾﺰه و ﻋﺎدت ﻓﺮﯾﺎد زد‪ :‬ﭘﺮوﺗﮕﻮ و اﺷﻌﻪ را‬
‫ﻣﻨﺤﺮف ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﺳﺮﯾﻊ از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﺑﺎﻻ رﻓﺖ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺳﻮار ﺟﺎروﯾﺶ ﺷﻮد ﮐﻪ ﯾﮏ ﻧﻔﺮ از ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻓﺮﯾﺎد‬
‫ﮐﺸﯿﺪ‪ :‬اﮐﺴﭙﻠﯿﺎرﻣﻮس ‪ .‬و ﺑﻌﺪ ﺟﺎرو از دﺳﺖ ﻫﺮی ﺑﯿﺮون آﻣﺪ و ﺑﻪ دﺳﺖ ﭘﯿﺘﺮ ﭘﺘﯽ ﮔﺮو ‪،‬‬
‫ﮐﺴﯽ ﮐﻪ زﻣﺎﻧﯽ از دوﺳﺘﺎن ﭘﺪر ﻫﺮی ﺑﻮد اﻓﺘﺎد‪ .‬او در ﮐﻨﺎر ﺟﮏ اﺳﻤﯿﺖ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد و‬
‫ﺑﺎ ﻗﯿﺎﻓﻪ ای وﺣﺸﺖ زده ﺑﻪ ﻫﺮی ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد ‪ .‬ﻫﺮی ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ آﻧﺪو را ﻃﻠﺴﻢ ﮐﻨﺪ‬
‫ﮐﻪ اﯾﻨﺒﺎر اﺳﻤﯿﺖ اﯾﻦ ورد را ﺑﻪ زﺑﺎن آورد و ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻫﺮی از دﺳﺘﺶ ﺧﺎرج‬
‫ﺷﻮد‪.‬دﯾﮕﺮ ﻓﺮﺻﺘﯽ ﺑﺎﻗﯽ ﻧﻤﺎﻧﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﭘﺘﯽ ﮔﺮو از اﺳﻤﯿﺖ ﺧﻮاﺳﺖ اﺟﺎزه دﻫﺪ او ﻫﺮی را‬
‫ﺑﯿﻬﻮش ﮐﻨﺪ و اﺳﻤﯿﺖ ﻣﻮاﻓﻘﺖ ﮐﺮد‪ .‬دم ﺑﺎرﯾﮏ ﯾﮑﯽ از ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ دوﺳﺘﺎن ﭘﺪرش ﭼﻮﺑﺶ‬
‫را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻫﺮی ﻧﺸﺎﻧﻪ ﮔﺮﻓﺖ و ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﺳﺎﯾﻠﻨﺴﯿﻮ‪.‬‬
‫‪10‬‬

‫ﻧﺎﮔﻬﺎن اﺗﻔﺎﻗﯽ ﻋﺠﯿﺐ رخ داد ﭘﯿﺘﺮ در آﺧﺮﯾﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ اﺳﻤﯿﺖ‬
‫ﻧﺸﺎﻧﻪ ﮔﺮﻓﺖ و او را ﺑﯿﻬﻮش ﮐﺮد‪ .‬ﺳﭙﺲ زﯾﺮ ﻟﺐ وردی را ﺧﻮاﻧﺪ ‪ ،‬ﮔﻠﺪاﻧﯽ را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد و‬
‫آن را ﺑﺮ ﺳﺮ اﺳﻤﯿﺖ ﮐﻮﺑﺎﻧﺪ‪ .‬ﻣﻐﺰ اﺳﻤﯿﺖ ﻣﺘﻼﺷﯽ ﺷﺪ ‪ .‬او در ﺑﺮاﺑﺮ ﻫﺮی ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪ‪.‬ﭘﺘﯽ‬
‫ﮔﺮو ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻫﺮی را ﭘﺲ داد و ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫ ﺗﻮ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪی ﺗﺎ ﻣﻦ ﺳﻪ ﺳﺎل ﭘﯿﺶ ﻧﻤﯿﺮم ‪ .‬ﭘﺪرت ﻫﻢ ﺑﺎ دوﺳﺘﺎش ﻫﻤﯿﻦ ﮐﺎرو ﻣﯽ‬‫ﮐﺮد‪ .‬اون ﺑﻪ ﮔﺮدن ﻣﻦ ﺧﯿﻠﯽ ﺣﻖ داره‪.‬ﻫﻤﯿﻨﻄﻮر ﺗﻮ ‪.‬اون ﻣﻮﻗﻊ ﺗﻮ ﻣﻨﻮ از ﻣﺮگ ﺣﺘﻤﯽ‬
‫ﻧﺠﺎت دادی ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﺴﺘﻢ ﺑﻬﺖ ﻣﺪﯾﻮن ﺑﻤﻮﻧﻢ‪.‬ﻣﻨﻮ ﺑﯿﻬﻮش ﮐﻦ و از اﯾﻨﺠﺎ ﻓﺮار‬
‫ﮐﻦ‪.‬زودﺑﺎش دﯾﮕﻪ ﺟﯿﻢ‪ ...‬ﻫﺮی‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺻﺪای ﻟﺮزان ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺖ و زﯾﺮ ﻟﺐ ﮔﻔﺖ ‪:‬ﺳﺎﯾﻠﻨﺴﯿﻮ‬
‫ﭘﯿﺘﺮ ﭘﺘﯽ ﮔﺮو ﮐﻮﺗﺎه ﻗﺎﻣﺖ در ﺑﺮاﺑﺮ ﻫﺮی ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد و ﺑﯿﻬﻮش ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺪون اﻧﺪﮐﯽ ﺻﺒﺮ ﺳﻮار ﺑﺮ ﺟﺎروﯾﺶ ﺷﺪ و ﺑﻪ ﺑﯿﺮون ﭘﺮواز ﮐﺮد ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﻫﻮای آزاد‬
‫ﺑﻪ ﺻﻮرﺗﺶ ﺧﻮرد اﻣﺎ اﯾﻦ اﺣﺴﺎس ﺧﻮش ﭼﻨﺪان دواﻣﯽ ﻧﯿﺎورد‪.‬در ﺑﺎﻏﭽﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺷﻤﺎره ‪4‬‬
‫ﭘﺮﯾﻮت دراﯾﻮ ﺣﺪود ‪ 10‬ﻧﻔﺮ ﻣﺸﻐﻮل ﻣﺒﺎرزه ﺑﻮدﻧﺪ ‪ .‬ﻫﺮی در ﻣﯿﺎن آﻧﻬﺎ ﻣﻮدی و ﻟﻮﭘﯿﻦ را‬
‫ﺷﻨﺎﺧﺖ ﮐﻪ ﻣﺸﻐﻮل ﻣﺒﺎرزه ﺑﺎ دو ﻣﺮﮔﺨﻮار ﻗﻮی ﻫﯿﮑﻞ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪ ‪ 4‬ﺳﺎﯾﻪ‬
‫ﺑﻪ دﻧﺒﺎل او ﺑﻪ ﭘﺮواز در آﻣﺪﻧﺪ‪ 3 .‬ﻣﺮگ ﺧﻮار از ﺑﺎﻻی ﭘﺸﺖ ﺑﺎم و ‪ 1‬ﻧﻔﺮاز ﭘﺸﺖ ﭘﺮﭼﯿﻦ‬
‫ﺧﺎﻧﻪ او را ﺗﻌﻘﯿﺐ ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬ﻫﺮی ﺑﻪ ﻗﻄﺐ ﻧﻤﺎ ﻧﮕﺎﻫﯽ اﻧﺪاﺧﺖ و ﻓﻬﻤﯿﺪ ﻣﺴﯿﺮ را‬
‫درﺳﺖ ﻣﯽ رود‪ .‬آن را در ﺟﯿﺒﺶ ﮔﺬاﺷﺖ و ﺷﺘﺎب ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﺟﺎروی ﻫﺮی آذرﺧﺶ ﺑﻮد و‬
‫ﻫﯿﭻ ﺟﺎروﯾﯽ ﺑﻪ ﮔﺮدش ﻧﻤﯽ رﺳﯿﺪ‪ 4.‬ﻟﮑﻪ ﺳﯿﺎه رﻧﮓ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﯾﮏ ﻟﮑﻪ ﻗﺮﻣﺰ رﻧﮓ ‪ ،‬ﺑﺎ‬
‫ﺳﺮﻋﺘﯽ زﯾﺎد ﻣﺸﻐﻮل ﭘﺮواز ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻫﯿﭻ ﮐﺪام از آن ‪ 5‬ﻧﻔﺮ ﺑﻪ ﺻﻮرت ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ از ﭘﻨﺠﺮه‬
‫ﺧﺎﻧﻪ ﻫﺎ ﺑﯿﺮون ﻣﺪه ﺑﻮد و آﻧﻬﺎ را ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد ﺗﻮﺟﻬﯽ ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﮐﻪ‬
‫اﺷﻌﻪ ﻫﺎی رﻧﮕﺎرﻧﮓ از دور و ﺑﺮ ﻫﺮی ﻋﺒﻮر ﻣﯽ ﮐﺮد‪.‬او ﻧﯿﺰ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﯿﺮون‬
‫ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﻪ ﭘﯿﺮوی از آﻧﻬﺎ ﭼﻨﺪ ورد را ﺑﻪ زﺑﺎن آورد‪.‬ﭼﻨﺪ ﺛﺎﻧﯿﻪ ﺑﻌﺪ از رو ﺑﻪ رو ﻟﮑﻪ ﻫﺎی‬
‫ﺳﯿﺎه رﻧﮕﯽ را دﯾﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻧﺰدﯾﮏ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ‪.‬در راس آﻧﻬﺎ ﭘﯿﺮﻣﺮدی ﺧﺸﻤﮕﯿﻦ ﺑﺎ‬
‫رﯾﺶ ﻧﻘﺮه ﻓﺎم و ﺑﻠﻨﺪ آﺳﻤﺎن را ﻣﯽ ﺷﮑﺎﻓﺖ و ﭘﯿﺶ ﻣﯽ آﻣﺪ‪.‬اﺣﺴﺎس ﺧﻮب ﭘﯿﺮوزی ﺑﻪ‬
‫ﻫﺮی دﺳﺖ داد ﺑﺎر دﯾﮕﺮ در ﯾﮏ ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ﮐﻮﺋﯿﺪﯾﭻ دﯾﮕﺮ ﭘﯿﺮوز ﺷﺪه ﺑﻮد و ﮐﻢ ﮐﻢ ﺑﻪ‬

‫‪11‬‬

‫ﮔﻮی زرﯾﻦ ﮐﻪ داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻮد ﻧﺰدﯾﮏ ﻣﯽ ﺷﺪ‪.‬اﻣﺎ اﯾﻦ اﻣﮑﺎن ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬داﻣﺒﻠﺪور ﮐﻪ ﻣﺮده‬
‫ﺑﻮد‪.‬اﺳﻨﯿﭗ او را در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻫﺮی ﮐﺸﺘﻪ ﺑﻮد ‪.‬‬
‫ﻧﺎﮔﻬﺎن ﯾﮑﯽ از اﺷﻌﻪ ﻫﺎ از ﭘﺸﺖ ﺑﻪ او ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﺮد ‪ .‬درد ﺟﺎﻧﺴﻮزی در ﺑﺪﻧﺶ وارد ﺷﺪ ‪.‬‬
‫آرام آرام ﺑﺮ روی ﺟﺎروﯾﺶ اﻓﺘﺎد‪ .‬ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺳﻘﻮط ﮐﺮد ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﻓﻘﻂ‬
‫ﺳﻮزش ﻫﻮا را ﺣﺲ ﻣﯽ ﮐﺮد ﺗﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﺑﻪ ﺣﺎﻟﺖ اﻏﻤﺎ ﻓﺮو رﻓﺖ‬

‫ﻓﺼﻞ دوم‪:‬ﺑﺎزﮔﺸﺖ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﮔﺮﯾﻤﻮﻟﺪ‬
‫ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮد اﻣﺎ در ﺟﺎﯾﯽ ﮔﺮم و ﻧﺮم ﺧﻮاﺑﯿﺪه ﺑﻮد ‪.‬درد داﺷﺖ و ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ‬
‫ﺑﺪﻧﺶ را ﺗﮑﺎن دﻫﺪ آرام آرام ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺎز ﮐﺮد‪ .‬در اﺑﺘﺪا ﻧﻮر ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را آزار ﻣﯽ‬
‫‪12‬‬

‫داد ‪ .‬اﻣﺎ ﮐﻤﯽ ﺑﻌﺪ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺑﻪ ﻧﻮر ﺳﻔﯿﺪ ﻋﺎدت ﮐﺮد ‪.‬ﻧﺎﮔﻬﺎن ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ‬
‫‪،‬ﺑﯿﻞ ‪ ،‬ﻓﻠﻮر ‪ ،‬ﭼﺎرﻟﯽ ‪،‬رون ‪،‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ‪ ،‬ﻓﺮد ‪،‬ﺟﺮج ‪،‬ﺟﯿﻨﯽ ‪،‬آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ ‪ ،‬ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻣﮏ‬
‫ﮔﻮﻧﮕﺎل و در ﮐﻨﺎر آﻧﻬﺎ داﻣﺒﻠﺪور ﻧﺸﺴﺘﻪ و ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﯽ زدﻧﺪ‪ .‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ‪ ،‬ﻣﻮدی ‪ ،‬ﺗﺎﻧﮑﺲ ‪ ،‬و‬
‫ﮐﯿﻨﮕﺰﻟﯽ ﺷﮑﻠﺒﻮرت در ﭘﺸﺖ ﺳﺮ آﻧﻬﺎ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ ‪.‬داﻣﺒﻠﺪور دﺳﺘﺶ را ﺑﻪ زﯾﺮ ﭼﺎﻧﻪ‬
‫اش ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد و ﺑﻪ ﻣﻮﺿﻮﻋﯽ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮد‪ .‬ﻫﺮی ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺟﯿﻎ ﺑﮑﺸﺪ اﻣﺎ دﻫﺎﻧﺶ‬
‫ﺧﺸﮏ ﺑﻮد و ﺑﻪ ﺟﺎی آن ﺻﺪای آه آراﻣﯽ از دﻫﺎﻧﺶ ﺑﯿﺮون آﻣﺪ‪.‬ﻫﺮی ﺑﺎ ﺻﺪای آراﻣﯽ‬
‫ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﭘﺮوﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪور ‪،‬اﯾﻦ ﺷﻤﺎ ﻫﺴﺘﯿﺪ؟ﺷﻤﺎ ﮐﻪ ‪ ...‬اﯾﻦ اﯾﻨﺠﺎ ﭼﻪ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﻪ؟‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﺗﺨﺖ ﺑﻐﻞ دﺳﺘﺶ ﮐﻪ ﺧﺎﻟﻪ اش ﺑﺮ روی آ ن ﺑﯿﻬﻮش ﺑﻪ ﺧﻮاب رﻓﺘﻪ ﺑﻮد اﺷﺎره‬
‫ﮐﺮد‪.‬ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺟﻮاب ﺑﺪﻫﺪ اﻣﺎ داﻣﺒﻠﺪور وﺳﻂ ﺣﺮف او ﭘﺮﯾﺪ و ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﺑﻪ‬
‫وﻗﺘﺶ ﻫﻢ ﭼﯿﺰ را ﺑﺮات ﺗﻮﺿﯿﺢ ﻣﯽ دم اﻣﺎ اﻻن وﻗﺘﺶ ﻧﯿﺴﺖ‪.‬ﻓﻘﻂ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺑﻬﺖ ﺑﮕﻢ‬
‫ﮐﻪ اون ﺷﺐ وﻗﺘﯽ از روی ﺟﺎروت ﺑﻪ زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎدی ‪ 2‬ﺗﺎ اﻓﺴﻮن ﺑﯿﻬﻮش ﮐﻨﻨﺪه ﺑﺎ ﻫﻢ‬
‫ﺑﻬﺖ ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﺮد و ﺑﻌﺪ ﻫﻢ از اون ﺑﺎﻻ ﺳﻘﻮط ﮐﺮدی ﮐﻪ اﮔﺮ ﻟﻮس ﻫﯿﮕﻞ ﺗﻮ رو ﺗﻮی ﻫﻮا‬
‫ﻧﻤﯽ ﮔﺮﻓﺖ اﻻن اﯾﻨﺠﺎ ﻧﺒﻮدی ‪ 2 .‬ﻧﻔﺮ از ﻣﺮگ ﺧﻮار ﻫﺎ ﻫﻢ ﻣﺮدن و ‪ 5‬ﻧﻔﺮ دﺳﺘﮕﯿﺮ‬
‫ﺷﺪﻧﺪ ‪.‬ﺟﺎﻟﺒﻪ ﺑﺪوﻧﯽ ﮐﻪ ﭘﺘﯽ ﮔﺮو ﺟﺰو اون ‪ 5‬ﻧﻔﺮ ﺑﻮده‪.‬‬
‫اون ‪ 4‬ﻧﻔﺮ دﯾﮕﻪ ﮐﯿﺎ ﺑﻮدن؟‬‫ﻣﮑﻨﺮ‪،‬ﻧﺎت ‪،‬اوری و آﻧﺠﻠﻮ‬‫ﺳﺮ ﻫﺮی دوﺑﺎره ﮔﯿﺞ رﻓﺖ و ﺑﻪ ﺧﻮاب رﻓﺖ و وﻗﺘﯽ ﺑﯿﺪار ﺷﺪ ﺟﯿﻨﯽ را در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺧﻮد‬
‫دﯾﺪ ﮐﻪ دﺳﺖ او را در دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪ اﺳﺖ ‪ .‬دوﺑﺎره ﺑﻪ ﺧﻮاب رﻓﺖ و ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ‬
‫را ﺑﺎز ﮐﺮد ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺗﺎرﯾﮏ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ آﻣﺪ ﮐﻪ ﺷﺐ ﺷﺪه ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬وﻟﯽ داﻣﺒﻠﺪور‬
‫ﻣﺸﻌﻮل ﻗﺪم زﻧﺪ در اﺗﺎق ﺑﻮد درد ﻫﺎی او ﻧﺴﺒﺘﺎ ﮐﻢ ﺗﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬و ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ راﺣﺖ ﻣﯽ‬
‫ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﺪ‪.‬آن ﺷﺐ وﻗﺘﯽ ﺧﻮد را ﺑﺎ داﻣﺒﻠﺪور ﺗﻨﻬﺎ دﯾﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﭼﯽ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ زﻧﺪه ﻣﻮﻧﺪﯾﺪ؟ ﻣﮕﻪ اﺳﻨﯿﭗ اون ﻧﻔﺮﯾﻦ رو ﻧﺜﺎر ﺷﻤﺎ ﻧﮑﺮد ؟‬‫ﻣﻦ ﻣﺮگ ﺷﻤﺎ رو دﯾﺪم‪.‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻪ آراﻣﯽ ﻟﺒﺨﻨﺪ زد و ﮔﻔﺖ ‪:‬ﻫﺮی اوﻻ ﭘﺮوﻓﺴﻮر اﺳﻨﯿﭗ و دوﻣﺎ اﻻن دﯾﺮ‬
‫وﻗﺘﻪ‪.‬ﺑﻌﺪا ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ رو ﺑﺮات ﺗﻌﺮﯾﻒ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ‪.‬‬
‫اﻣﺎ‪..‬‬‫‪13‬‬

‫ﺑﺨﻮاب ﻫﺮی اﻣﺎ ﻗﺒﻠﺶ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﺑﻪ ﯾﮑﯽ از ﺳﻮاﻻت ﻣﻦ ﺟﻮاب ﺑﺪی؟‬‫ﺑﻠﻪ ﭘﺮوﻓﺴﻮر‬‫ﻣﺎ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺷﺪﯾﻢ ﮐﻪ ﻣﺮگ ﺧﻮار ﻫﺎ از ﻣﺤﻞ ﺧﺎﻧﻪ ﺷﻤﺎره ‪ 12‬ﮔﺮﯾﻤﻮﻟﺪ ﺑﯽ ﺧﺒﺮﻧﺪ و ﻣﺎ‬‫ﻫﻢ ﻓﻌﻼ ﻣﺤﻞ ﻣﻨﺎﺳﺒﯽ رو ﺑﺮای ﺟﻠﺴﺎت ﻟﺸﮑﺮ ﻧﺪارﯾﻢ اﮔﻪ اﺟﺎزه ﺑﺪی ﻣﺎ دوﺑﺎره اوﻧﺠﺎ رو‬
‫ﻣﻘﺮ ﻓﺮﻣﺎدﻫﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ‪.‬‬
‫ﺣﺘﻤﺎ ﭘﺮوﻓﺴﻮر‬‫داﻣﺒﻠﺪور ﻟﺒﺨﻨﺪ زد‪:‬ﻣﻤﻨﻮن ﻫﺮی وﻗﺘﻪ ﺧﻮاﺑﻪ‪.‬‬
‫ﻓﺮدای آن روز ﻫﺮی از ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن ﻣﺮﺧﺺ ﺷﺪ و ﺗﻮﺳﻂ ﺧﻮدرو ﻫﺎی وﯾﮋه وزارت ﺳﺤﺮ و‬
‫ﺟﺎدوﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﻟﻮﭘﯿﻦ ‪،‬ﻣﻮدی ‪ ،‬آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ و داﻣﺒﻠﺪور ﻋﺎزم ﮔﺮﯾﻤﻮﻟﺪ ﺷﺪ‪.‬داﻣﺒﻠﺪور ﺷﻨﻞ‬
‫ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ ﺑﺮ ﺳﺮ داﺷﺖ زﯾﺮا ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﮐﺴﯽ ﻏﯿﺮ از اﻋﻀﺎی ﻣﺤﻔﻞ از وﺟﻮد او ﺑﺎ ﺧﺒﺮ‬
‫ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬
‫ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﺎل ﻫﺎی ﻗﺒﻞ ﺧﺎﻧﻪ ﻫﺎی ﺷﻤﺎره ‪ 11‬و ‪ 13‬ﮐﻨﺎر رﻓﺘﻨﺪ و از ﻣﯿﺎن آﻧﻬﺎ ﻗﺼﺮی ﺑﻪ‬
‫ﻧﺎم ﮔﺮﯾﻤﻮﻟﺪ ﭘﺪﯾﺪ آﻣﺪ‪.‬‬
‫اﺑﺘﺪا ﻟﻮﭘﯿﻦ و آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ ﺑﻪ داﺧﻞ ﺧﺎﻧﻪ آﻣﺪﻧﺪ و ﺳﭙﺲ ﻫﺮی وارد ﺷﺪ‪.‬آﻧﺠﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ ‪2‬‬
‫ﺳﺎل ﻗﺒﻞ ﺑﻮد و ﻫﯿﭻ ﺗﻐﯿﯿﺮی ﻧﮑﺮده ﺑﻮد ﻓﻘﻂ ﮐﻤﯽ ﮔﺮد و ﺧﺎک ﺑﺮ رو ی وﺳﺎﯾﻞ ﺧﺎﻧﻪ‬
‫ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬داﻣﺒﻠﺪور ﺑﺎ دﺳﺘﺶ ﻋﻼﻣﺖ داد ﮐﻪ آرام ﺣﺮﮐﺖ ﮐﻨﻨﺪ و ﻫﺮی ﺑﻪ ﯾﺎد آورد‬
‫ﮐﻪ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﻣﺎدر ﺳﯿﺮوﯾﺲ ﺑﯿﺪار ﺷﻮد‪.‬آﻧﻬﺎ وارد آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺷﺪﻧﺪ ‪ .‬ﻫﻤﯿﻦ ﮐﻪ ﻫﺮی ﭘﺎﯾﺶ را‬
‫داﺧﻞ آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﮔﺬاﺷﺖ ﯾﮏ ﻧﻔﺮ او را ﻣﺤﮑﻢ در آﻏﻮش ﮔﺮﻓﺖ و وﻗﺘﯽ او را رﻫﺎ ﮐﺮد‬
‫ﻫﺮی ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ اﺳﺖ ‪ .‬داﻣﺒﻠﺪور اورا ﺑﻪ ﺳﻤﺖ اﺗﺎﻗﯽ راﻫﻨﻤﺎﯾﯽ ﮐﺮد و‬
‫ﮔﻔﺖ ﺣﺎﻻ وﻗﺘﺸﻪ ﮐﻪ ﺑﺎﻫﺎت ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﻧﮕﻔﺖ ﻓﻘﻂ ﺑﻪ داﻣﺒﻠﺪور ﮐﻪ ﺑﺮای ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮدن آﻣﺎده ﻣﯽ ﺷﺪ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ‬
‫ﮐﺮد‪:‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺮای ﻣﺮگ ﯾﮏ ﻧﻔﺮ ‪ ،‬اون ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﻃﻠﺴﻢ رو ﻣﯽ ﺧﻮﻧﻪ ﺑﺎﯾﺪ از ﺗﻪ دل آرزوی‬
‫ﻣﺮگ ﯾﮏ ﻧﻔﺮ رو ﺑﮑﻨﻪ ‪.‬ﻣﺎ از ﻗﺒﻞ اﯾﻦ ﻧﻘﺸﻪ رو ﮐﺸﯿﺪه ﺑﻮدﯾﻢ ﺗﺎ ﻣﻦ ﺑﻤﯿﺮم ‪ .‬ﻫﺮی ﺑﻪ ﯾﺎد‬
‫آورد ﮐﻪ اﻟﺴﺘﻮر ﻣﻮدی ﻗﻼﺑﯽ در ﺳﺎل ﭼﻬﺎرم ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ اﮔﺮ ﻫﻤﻪ ﺷﻤﺎ ﺑﺎ ﻫﻤﺪﯾﮕﺮ‬

‫‪14‬‬

‫ﻃﻠﺴﻢ ﻣﺮگ رو روی ﻣﻦ اﻧﺠﺎم ﺑﺪﯾﺪ ﺷﮏ دارم ﮐﻪ ﺣﺘﯽ ﯾﮏ ﻗﻄﺮه ﺧﻮن از دﻣﺎﻏﻢ‬
‫ﺑﯿﺮون ﺑﯿﺎﯾﺪ‪.‬‬
‫اﻣﺎ ﻗﺮﺑﺎن اوت دﻗﯿﻘﺎ ﮔﻔﺖ آواداﮐﺪاوارا و او ﻧﻮر ﺳﺒﺰ رﻧﮓ ﺗﺸﮑﯿﻞ ﺷﺪ‪ .‬ﯾﻌﻨﯽ ﻃﻠﺴﻢ‬‫اﻧﺠﺎم ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺗﻮ ﯾﺎد ﮔﺮﻓﺘﯽ ﮐﻪ ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎ رو ﺑﺪون ﮔﻔﺘﻦ از ﻃﺮﯾﻖ زﺑﺎن اﺟﺮا ﮐﻨﯽ ؟‬‫ﺑﻠﻪ وﻟﯽ ‪..‬‬‫او ﻓﻬﻤﯿﺪ‪.‬‬
‫ﭘﺮوﻓﺴﻮر اﺳﻨﯿﭗ در دﻟﺶ ﻣﻨﻮ ﻣﻨﺠﻤﺪ ﮐﺮد اﻣﺎ ﺑﺎ زﺑﺎﻧﺶ ﻃﻠﺴﻢ ﻣﺮگ رو اﺟﺮا ﮐﺮد ﮐﻪ‬‫ﻓﻘﻂ ﺑﺎﻋﺚ ﺗﺸﮑﯿﻞ اون ﻧﻮر ﺳﺒﺰ ﺷﺪ اﯾﻦ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﺗﺎ ﻣﺮگ ﺧﻮار ﻫﺎ از اﯾﻨﮑﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺎ‬
‫آﻧﻬﺎﺳﺖ ﺷﮏ ﻧﮑﻨﻨﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﻫﯿﭽﮑﺲ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﮕﯽ ﻣﻦ زﻧﺪه ﻫﺴﺘﻢ ﺑﻪ ﻏﯿﺮ از اﻋﻀﺎی ﻣﺤﻔﻞ ﻫﯿﭽﮑﺲ ﺧﺒﺮ‬
‫ﻧﺪاره ﻣﻦ زﻧﺪه ﻫﺴﺘﻢ ﺣﺘﯽ رﻓﻮس اﺳﮑﺮﯾﻢ ژور ‪.‬ﭘﺲ ﺗﻮ ﻫﻢ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﮕﯽ ‪.‬ﺣﺎﻻ ﺑﺮو ﺑﻪ اﺗﺎق‬
‫ﻗﺒﻠﯿﺖ در ﻃﺒﻘﻪ ﺑﺎﻻ‪.‬‬
‫ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﯾﮏ ﭼﯿﺰی رو ﺑﺎﯾﺪ در ﺑﺎره اون ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز ﺑﮕﻢ‪.‬‬‫ﻣﻦ ﺳﺮاﭘﺎ ﮔﻮﺷﻢ ﺑﮕﻮ ﻫﺮی ‪.‬‬‫ﻗﺮﺑﺎن اون ﺗﻘﻠﺒﯽ ﺑﻮد‪.‬‬‫ﻫﺮی ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز ﻗﻼﺑﯽ را ﺑﺎ ﻧﺎﻣﻪ اش ﺑﻪ داﻣﺒﻠﺪور داد‪.‬آﺛﺎر ﻧﺎاﻣﯿﺪی ﺑﺮای اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر در‬
‫ﭼﻬﺮه داﻣﺒﻠﺪور ﭘﺪﯾﺪار ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﻣﻦ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮدم ﻣﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﻫﺴﺘﯿﻢ ﮐﻪ از وﺟﻮد اون ﺑﺎ ﺧﺒﺮﯾﻢ‪.‬ﻣﻬﻢ ﻧﯿﺴﺖ‬‫اﺣﺘﻤﺎﻻ اون ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز ﺗﺎ اﻻن ﻧﺎﺑﻮد ﺷﺪه‪.‬ﻃﺒﻘﻪ ﺑﺎﻻ ﺗﻮی اﺗﺎﻗﺖ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ در اﻧﺘﻈﺎر ﺗﻮ‬
‫ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﻬﺘﺮه ﺑﺮی اوﻧﺠﺎ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﮐﻪ ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺖ اوﺿﺎع از ﭼﻪ ﻗﺮار اﺳﺖ ﺑﻪ ﻃﺒﻘﻪ ﺑﺎﻻ رﻓﺖ و وارد اﺗﺎق ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﺑﻼﻓﺎﺻﻪ ﻣﺮدی ﺗﭙﻞ ﺑﺎ ﺻﻮرﺗﯽ ﺑﺰرگ و ﺳﺒﯿﻞ ﻫﺎی ﭘﺮﭘﺸﺖ ﺟﻠﻮی اوﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ و ﻓﺮﯾﺎد‬
‫زد‪:‬اﯾﻨﺞ اﭼﻪ ﺧﺒﺮه؟ ﭼﺮا ﻣﺎ رو اﯾﻨﺠﺎ آوردن؟ﭘﺘﻮﻧﯿﺎ ﮐﺠﺎﺳﺖ؟ﭼﺮا ﻣﺎ رو از اﯾﻦ اﺗﺎق ﺑﯿﺮون‬
‫ﻧﻤﯽ ﺑﺮن؟‬

‫‪15‬‬

‫از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ وﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺎ ﻣﺸﺖ ﺿﺮﺑﻪ ای ﺑﻪ ﺻﻮرت ﻫﺮی ﺑﺰﻧﺪ ﮐﻪ در ﻧﯿﻢ‬
‫ﻣﺘﺮی ﻫﺮی ﺑﻪ ﻋﻘﺐ ﭘﺮﺗﺎب ﺷﺪ‪.‬ﻫﺮی ﺑﻪ دور و ﺑﺮش ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪.‬دادﻟﯽ روی ﺗﺨﺖ ﺑﻪ‬
‫ﺧﻮاب رﻓﻘﺘﻪ ﺑﻮد و رون ﻫﺮﻣﯿﻮن دﺳﺖ در دﺳﺖ ﻫﻢ ﺑﺮ روی ﺻﻨﺪﻟﯽ ﮐﻨﺎر ﺗﺨﺖ ﻧﺸﺴﺘﻪ‬
‫ﺑﻮدﻧﺪ و ﻣﯽ ﺧﻨﺪﯾﺪﻧﺪ‪.‬ﻫﺮی ﺑﺎ آﻧﻬﺎ ﺧﻮش و ﺑﺸﯽ ﮐﺮد و ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﺷﻤﺎ اوﻧﻮ ﺑﻪ ﻋﻘﺐ ﭘﺮﺗﺎب‬
‫ﮐﺮدﯾﺪ؟‬
‫ ﻧﻪ ‪...‬اﯾﻦ ﯾﮏ ﻧﯿﺮوﯾﯿﻪ ﮐﻪ داﻣﺒﻠﺪور در اﻃﺮاف ﺗﻮ ﻗﺮار داده و ﻧﻤﯽ ﮔﺬاره ﯾﮏ ﻣﺸﻨﮓ ﺑﻪ‬‫ﺗﻮ ﺣﻤﻠﻪ ور ﺷﻪ‪.‬‬
‫ﺧﻮﺑﻪ ‪...‬وﻟﯽ ﭼﺮا ﻣﻦ از ﻫﯿﭽﮑﺪوم اﯾﻨﻬﺎ ﺧﺒﺮ ﻧﺪارم؟‬‫ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ‪..‬ﯾﻨﻮ ﺑﺎﯾﺪ از ﺧﻮد داﻣﺒﻠﺪور ﺑﭙﺮﺳﯽ‪.‬‬‫ﺟﻮاب ﻣﻨﻮ ﺑﺪه‪.‬‬‫اﯾﻦ ﺻﺪای ورﻧﻮن دورﺳﻠﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺿﺮﺑﻪ ای ﮐﻪ ﺑﻪ او وارد ﺷﺪه ﺑﻮد ﺧﯿﻠﯽ‬
‫ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺑﻮد‪.‬دوﺑﺎره ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﺧﺎﻟﺖ ﮐﺠﺎﺳﺖ؟‬
‫ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ‬‫ﺧﻮب ﻫﻢ ﻣﯽ دوﻧﯽ ﺗﻮ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪی ﻣﺎ ﺑﯿﺎم اﯾﻨﺠﺎ‬‫ﻣﯽ دوﻧﻢ اﻣﺎ ﻫﻨﻮز ﮐﺴﯽ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﮕﻔﺘﻪ ﮐﻪ اﯾﻨﺠﺎ ﭼﻪ ﺧﺒﺮه ﻣﻦ ﺗﺎ اﻻن ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن ﺑﻮدم‬‫ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ اوﻧﻢ ﺗﻮی ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن ﺑﺎﺷﻪ‪.‬اﻟﺒﺘﻪ ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن ﺟﺎدوﮔﺮا‪.‬‬
‫اوﻧﻮ ﺑﺮدﯾﻦ اوﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﭼﯽ ﺑﺸﻪ؟‬‫ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﻃﻠﺴﻤﺶ ﮐﺮدن‪.‬‬‫اون ﻣﺮده ؟ﻧﮑﻨﻪ ﻣﺜﻞ دادﻟﯽ ﯾﮏ دم ﺧﻮک از ﭘﺸﺘﺶ ﺑﯿﺮون زده؟‬‫ﻧﻪ‪ ..‬ﻣﻦ ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ وﻟﯽ ﻣﻄﻤﺌﻨﺎ از ﭘﺸﺘﺶ دم در ﻧﯿﻮﻣﺪه‪.‬اون داﺷﺖ دوﺋﻞ ﻣﯽ ﮐﺮد ﮐﻪ‬‫ﻣﻦ رﻓﺘﻢ‪.‬‬
‫ﻣﮕﻪ ﭘﺘﻮﻧﯿﺎ ﺗﻔﻨﮓ داره؟‬‫ﻣﺎ ﺑﺎ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ دوﺋﻞ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ‪.‬‬‫ﻋﻤﻮ ورﻧﻮن ﮐﻪ ﺳﺮخ ﺷﺪه ﺑﻮد ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬دروغ ﻧﮕﻮ ﺑﭽﻪ ﭘﺘﻮﻧﯿﺎ ﺟﺎدوﮔﺮ ﻧﯿﺴﺖ اون از ﺷﻤﺎ‬
‫ﺟﺎدوﮔﺮا ﻣﺘﻨﻔﺮه ﺑﻌﺪ ﺗﻮ ﻣﯽ ﮔﯽ ﺑﺎ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ دوﺋﻞ ﻣﯽ ﮐﺮده؟‬

‫‪16‬‬

‫ﻫﺮی ﮐﻢ ﮐﻢ داﺷﺖ ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﻣﯽ ﺷﺪ وﻟﯽ رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن از ﺧﻨﺪه رﯾﺴﻪ ﻣﯽ رﻓﺘﻨﺪ ‪.‬او‬
‫ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﻣﻦ از ﻫﯿﭽﯽ ﺧﺒﺮ ﻧﺪارم ورﻧﻮن اون ﺷﺐ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ از ﺟﺎدوﮔﺮا رﯾﺨﺘﻦ ﺧﻮﻧﻪ ﻣﺎ‬
‫ﮐﻪ ﻣﻨﻮ ﺑﮑﺸﻦ ‪ .‬ﺧﺎﻟﻪ ﭘﺘﻮﻧﯿﺎ ﻫﻢ ﯾﮏ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ از ﯾﮏ ﺟﺎﯾﯽ ﺑﯿﺮون آورد و ﺑﺎﻫﺎﺷﻮن‬
‫ﺟﻨﮕﯿﺪ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ از دوﺳﺘﺎی ﻣﻨﻢ ﺑﺮای ﮐﻤﮏ اوﻣﺪن ﺑﻌﺪ ﻫﻢ ﻣﻦ داﺷﺘﻢ ﻓﺮار ﻣﯽ ﮐﺮدم‬
‫ﮐﻪ ﯾﮑﯽ ﺑﯿﻬﻮﺷﻢ ﮐﺮد ‪.‬ﻫﻤﯿﻦ ‪ .‬ﺷﻨﯿﺪی ؟ﺷﻤﺎ رو آوردن اﯾﻨﺠﺎ ﺗﺎ ازﺗﻮن ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ ﺑﺸﻪ ‪.‬‬
‫ﻣﻦ ﺗﺮﺟﯿﺢ ﻣﯿﺪم ﺑﺮم ﭘﯿﺶ ﭘﻠﯿﺲ‬‫ﻧﺎﮔﻬﺎن زﺧﻢ ﻫﺮی ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺳﻮزش ﮐﺮد ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺟﺎﯾﯽ را ﺑﺒﯿﻨﺪ ‪.‬ﻫﺮﮔﺰ اﯾﻨﻘﺪر‬
‫زﺧﻤﺶ ﻧﺴﻮﺧﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬ﺑﻌﺪ از ﯾﮏ ﺳﺎل اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﺑﻮد ﮐﻪ زﺧﻤﺶ ﻣﯽ ﺳﻮﺧﺖ‪ .‬ﺑﺮ روی‬
‫زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد ‪ .‬ﺻﺪای ﺟﯿﻎ ﻫﺮﻣﯿﻮن را ﺷﻨﯿﺪ و اﺣﺴﺎس ﮐﺮد ‪.‬ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﻣﯽ ﺧﻮاﻫﻨﺪ او را از‬
‫روی زﻣﯿﻦ ﺑﻠﻨﺪ ﮐﻨﻨﺪ‪.‬اﻣﺎ دوﺑﺎره ﺑﺮ وری زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد‪.‬ﻫﺮی ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺎز‬
‫ﮐﻨﺪ اﻣﺎ ﻧﯿﺮوﯾﯿﯽ ﻣﺎﻧﻊ اﯾﻦ ﮐﺎر ﻣﯽ ﺷﺪ‪.‬ﺣﺎل ﻣﺮگ داﺷﺖ‪.‬ﺑﺎ آﺧﺮﯾﻦ ﺗﻮاﻧﺶ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را‬
‫ﺑﺎز ﮐﺮد و ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ را ﺧﻮن ﮔﺮﻓﺘﻪ اﺳﺖ‪.‬‬
‫از زﺧﻢ ﭘﯿﺸﺎﻧﯽ اش ﺑﺮای اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﺧﻮن زﯾﺎدی ﻓﻮران ﮐﺮده ﺑﻮد‪.‬دﯾﮕﺮ ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ‬
‫ﻧﻔﻬﻤﯿﺪ‪.‬‬

‫‪17‬‬

‫ﻓﺼﻞ ﺳﻮم‪:‬ﮐﯿﻨﮕﺰﻟﯽ و راﺑﺮت‬
‫ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ در دﺳﺘﺶ ﺑﻮد و ﭘﺸﺖ دری ﺳﯿﺎه و ﮐﺜﯿﻒ ﮐﻪ ﺑﻪ در اﺗﺎق ﺷﺒﺎﻫﺖ داﺷﺖ‬
‫ﮐﻤﯿﻦ ﮐﺮده ﺑﻮد ﮐﺘﻔﺶ راﺳﺘﺶ ﮐﺎﻣﻼ ﺷﮑﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮد و ﻫﻤﻪ ﻟﺒﺎس ﻫﺎﯾﺶ را ﺧﻮﻧﯽ ﮐﺮده‬
‫ﺑﻮد ﻧﺎﮔﻬﺎن ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ ﺷﺪ و ﺑﯽ ﺻﺪا ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻣﺮدی ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﺑﻪ دﺳﺖ در ﺳﺎﻟﻨﯽ ﺑﺰرگ‬
‫اﻣﺎ ﮐﺜﯿﻒ ﮐﻪ ﺑﺮ روی دﯾﻮار ﻫﺎی آن ﭘﺮ از ﺗﺎر ﻋﻨﮑﺒﻮت ﺑﻮد ﺑﻪ آراﻣﯽ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ‪ .‬ﻣﺮد‬
‫‪18‬‬

‫ﺗﻤﺎم ﺣﻮاﺳﺶ را ﺟﻤﻊ ﮐﺮده ﺑﻮد ﺗﺎ در ﺻﻮرﺗﯽ ﮐﻪ او از درون اﺗﺎق ﺑﯿﺮون آﯾﺪ ﻃﻠﺴﻤﺶ‬
‫ﮐﻨﺪ ﻣﺮد ﺳﯿﺎه ﭘﻮﺳﺖ ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺖ ﻟﺮد وﻟﺪﻣﻮرت اﮐﻨﻮن ﭘﺸﺖ ﺳﺮ اوﺳﺖ ‪.‬‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﭼﻮﺑﺶ را ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺖ ‪ ،‬وردی را زﯾﺮ ﻟﺐ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد و ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻣﺮد را از‬
‫دﺳﺘﺶ ﺧﺎرج ﮐﺮد‪ .‬ﻣﺮد از ﺟﺎﯾﺶ ﭘﺮﯾﺪ و وﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﭘﺸﺖ ﺳﺮش ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪ ،‬از ﺗﺮس ﺑﺮ‬
‫روی زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد ‪ .‬او ﻣﺮدی ﻗﻮی ﻫﯿﮑﻞ ‪ ،‬ﺳﯿﺎه ﭘﻮﺳﺖ و ﮐﺜﯿﻒ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻋﺮق از ﺳﺮ و‬
‫روﯾﺶ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻣﯽ رﯾﺨﺖ‪ .‬ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﺑﻠﻨﺪ ﺷﻮد اﻣﺎ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺖ‪.‬‬
‫ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﺮدی ﻟﺮد وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﺘﻮﻧﻪ از ﭘﺸﺖ ﺳﺮت ﻇﺎﻫﺮ ﺑﺸﻪ ﻧﻪ؟‬‫ﺳﭙﺲ دﺳﺘﺶ را ﺑﺎﻻ ﺑﺮد و ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺑﺒﯿﻦ زﯾﺮ دﺳﺘﺎی داﻣﺒﻠﺪور ﭼﻪ ﺑﻼﯾﯽ ﺳﺮ دﺳﺖ ﻣﻦ‬
‫آوردن‪.‬ﺧﻮد داﻣﺒﻠﺪور ﺗﺎ وﻗﺘﯽ زﻧﺪه ﺑﻮد ﻧﺘﻮﻧﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﮐﺎری ﺑﮑﻨﻪ‪.‬ﺗﻮ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪی‬
‫ﻣﻦ ﮐﻠﯽ ﺧﻮن از دﺳﺖ ﺑﺪم ‪.‬‬
‫او دﺳﺖ ﺧﻮن آﻟﻮدش را ﺑﺎﻻ آورد ‪ .‬دﺳﺘﺶ ﻣﯽ ﻟﺮزﯾﺪ اﻣﺎ ﻫﻤﭽﻨﺎن اﺳﺘﻮار ﺑﻮد ‪:‬‬
‫ ﺑﺒﯿﻦ وﻗﺘﯽ دﺳﺘﻤﻮ ﺑﺎﻻﻣﯽ ﮔﯿﺮم ﭼﻪ ﺧﻮﻧﯽ ازش ﺳﺮازﯾﺮ ﻣﯽ ﺷﻪ‪.‬‬‫اﯾﻦ ﺳﺨﻨﺎن از دﻫﺎن ﻫﺮی ﺧﺎرج ﻣﯽ ﺷﺪ‪ .‬دﺳﺘﺶ را ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺖ ﺗﮑﺎن ﻧﺮﻣﯽ ﺑﻪ‬
‫آن داد و ﻓﺮﯾﺎد زد ‪ :‬ﮐﺮاﺳﯿﻮ‬
‫ﻣﺮد ﺳﯿﺎه ﭘﻮﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﯿﻨﮕﺰﻟﯽ ﺷﮑﻠﺒﻮرت ﻧﺎم داﺷﺖ ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ ﻏﻠﻂ ﻣﯽ زد و ﻓﺮﯾﺎد‬
‫ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ آﻧﻘﺪر ﻓﺮﯾﺎد ﮐﺸﯿﺪ ﺗﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﺑﯿﻬﻮش ﺷﺪ‪.‬وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﭘﻨﺠﺮه رﻓﺖ و‬
‫ﻣﺮدی ﻣﺸﻐﻮل دوﯾﺪن از ﻣﯿﺎن ﭘﺮﻧﺪﮔﺎﻧﯽ ﺳﻨﺠﺎب ﺷﮑﻞ ﺑﺎ ﺑﺎﻟﻬﺎﯾﯽ از ﺟﻨﺲ اﺳﺘﺨﻮان‬
‫ﺑﻮد ‪ .‬او ﻓﺮﯾﺎد زد ‪:‬‬
‫ ﻧﺰارﯾﻦ ﻓﺮار ﮐﻨﻪ ‪ .‬ﺑﺨﻮرﯾﺪش ‪ .‬ﺳﻨﺠﺎب ﻫﺎی ﭘﺮﻧﺪه ﻣﻦ ‪ .‬ﺳﻬﻢ ﺷﻤﺎ ‪.‬‬‫ﻧﺎﮔﻬﺎن ﻫﻤﻪ ﺳﻨﺠﺎب ﻫﺎی ﭘﺮﻧﺪه ﺑﺮ ﺳﺮ ﻣﺮد ﺑﯿﭽﺎره ﻫﺠﻮم ﺑﺮده و او را ﺗﮑﻪ ﺗﮑﻪ ﮐﺮدﻧﺪ‬
‫‪ .‬آن ﻣﺮد ﻧﺎ اﻣﯿﺪاﻧﻪ ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد از آﻧﺠﺎ ﻓﺮار ﮐﻨﺪ و ﮔﺎه و ﺑﯽ ﮔﺎه از ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش‬
‫اﺳﺘﻔﺎده ﻣﯽ ﮐﺮد اﻣﺎ ﺣﺮﯾﻒ آن ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮد ﻧﻤﯽ ﺷﺪ ‪ .‬وﻟﺪﻣﻮرت ﻗﻬﻘﻪ زد ‪ ،‬در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ‬
‫ﭼﺸﻢ دروﻧﺶ ﮐﻪ ﻫﺮی ﭘﺎﺗﺮ از درون آن ﻣﺎﺟﺮا را دﻧﺒﺎل ﻣﯽ ﮐﺮد ﭘﺮﯾﺸﺎن ﺣﺎل و ﻧﺎراﺣﺖ‬
‫ﺑﻮد ‪.‬‬
‫‪ -‬ﺳﺰای ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاﻫﺪ ﻣﺤﻞ اﺧﺘﻔﺎی ﻟﺮد ﺳﯿﺎه رو ﺑﻪ دﺷﻤﻦ ﺑﮕﻮﯾﺪ ﻫﻤﯿﻦ اﺳﺖ‪.‬‬

‫‪19‬‬

‫او از ﭘﺸﺖ ﭘﻨﺠﺮه ﻧﺎر رﻓﺖ و ﻣﺠﺪدا ﺳﺮاغ ﮐﯿﻨﮕﺰﻟﯽ رﻓﺖ او را ﺑﻬﻮش آورد و دوﺑﺎره‬
‫ﻃﻠﺴﻢ ﺷﮑﻨﺠﻪ ﮔﺮ را ﺑﺮ روﯾﺶ اﺟﺮا ﮐﺮد ‪ .‬وﻗﺘﯽ ﮐﯿﻨﮕﺰﻟﯽ دوﺑﺎره ﺑﯿﻬﻮش ﺷﺪ‪ ،‬ﺑﺮای‬
‫دوﻣﯿﻦ ﺑﺎر او را ﺑﻬﻮش آورد ‪ ،‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺖ و اﯾﻨﺒﺎر ﻓﺮﯾﺎد زد‪ :‬آوادا‬
‫ﮐﺪاوارا‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺻﺪای ﻓﺮﯾﺎدی از ﺧﻮاب ﭘﺮﯾﺪ داﻣﺒﻠﺪور ﻣﺸﻐﻮل ﻣﺪاوای او ﺑﻮد‪ .‬او ﻣﺪام‬
‫ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﻪ ﺟﺎی ﺟﺎی ﺑﺪن ﻫﺮی ﻣﯽ زد و زﯾﺮ ﻟﺐ ورد ﻣﯽ ﺧﻮاﻧﺪ ‪ .‬دور ﻫﺮی‬
‫را ﻧﻮری ﺗﺮﮐﯿﺐ ﺷﺪه از ﺳﻪ رﻧﮓ ﺳﺒﺰ ‪ ،‬ﻗﺮﻣﺰ و ﺳﯿﺎه ﻓﺮا ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ‪ .‬ﮐﻪ ﺑﺎ ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎی‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﮐﻢ ﮐﻢ ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﻣﯽ ﺷﺪ ‪ .‬ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ دﺳﺘﻤﺎل ﺧﯿﺲ و ﺧﻨﮑﯽ را ﺑﺮ روی‬
‫ﭘﯿﺸﺎﻧﯽ ﻫﺮی ﮐﻪ اﮐﻨﻮن ﺧﻮﻧﺶ ﺑﻨﺪ آﻣﺪه ﺑﻮد ﮔﺬاﺷﺖ ﺑﻮد و ﻣﺪام زﯾﺮ ﻟﺐ ﺑﺎ ﺧﻮدش‬
‫ﺣﺮف ﻣﯽ زد و ﻟﺒﺶ را ﮔﺎز ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﻫﻤﻪ دور او ﺟﻤﻊ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ اﻣﺎ ﻫﺮی ﺑﻪ ﻫﯿﭻ‬
‫ﮐﺪام از اﯾﻨﻬﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﻧﮑﺮد ‪ ،‬از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﺗﻼش ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﮐﻪ ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد او‬
‫را ﺑﺮ روی ﺗﺨﺘﺶ ﻧﮕﻪ دارد ﻧﺎدﯾﺪه ﮔﺮﻓﺖ زﺧﻤﺶ ﻫﻨﻮز ﺗﯿﺮ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ ‪ ،‬ﺑﺎ آﺧﺮﯾﻦ‬
‫ﺗﻮاﻧﺶ ﻓﺮﯾﺎد زد ‪:‬وﻟﺪﻣﻮرت ﮐﯿﻨﮕﺰﻟﯽ رو ﮐﺸﺖ ‪.‬‬
‫دوﺑﺎره ﺑﺎ ﺑﯽ ﺣﺎﻟﯽ روی ﺗﺨﺖ اﻓﺘﺎد‪ .‬ﻫﻤﻪ ﺟﺎ را روی ﺳﮑﻮت ﻓﺮا ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﺧﺎﻧﻢ‬
‫وﯾﺰﻟﯽ ﺳﮑﻮت را ﺷﮑﺴﺖ و ﺑﺎ دﻟﮕﺮﻣﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻋﺰﯾﺰم اﯾﻦ ﻓﻘﻂ ﯾﮏ ﮐﺎﺑﻮس ﺑﻮ‪...‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻪ ﻣﯿﺎن ﺣﺮف ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﭘﺮﯾﺪ و ﮔﻔﺖ ‪:‬‬
‫ ﻧﻪ ﻣﺎﻟﯽ اﯾﻦ ﻓﻘﻂ ﯾﮏ ﮐﺎﺑﻮس ﻧﺒﻮده ﺑﮕﻮ ﺑﺒﯿﻨﻢ ﻫﺮی ﺑﺎز ﻫﻢ از درون ﭼﺸﻤﺎی‬‫وﻟﺪﻣﻮرت ﻣﯽ دﯾﺪی؟‬
‫ﻫﺮی ﺳﺮش را ﺑﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺟﻮاب ﻣﺜﺒﺖ ﺑﺮای داﻣﺒﻠﺪور ﺗﮑﺎن داد‪.‬‬
‫اﻣﺎ داﻣﺒﻠﺪور ﺳﻮال دﯾﮕﺮی ﻧﭙﺮﺳﯿﺪ ‪ ،‬ﻓﻘﻂ از روی ﻣﯿﺰ ﮐﻨﺎر دﺳﺘﺶ ﺷﯿﺸﻪ ای را‬
‫ﺑﺮداﺷﺖ و ﺑﻪ دﺳﺖ ﻫﺮی داد‪:‬‬
‫ اﯾﻦ دارو رو ﺑﺨﻮر‪ .‬ﮐﻤﮑﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺮﯾﻊ ﺑﺨﻮاﺑﯽ و دﯾﮕﻪ ﻫﯿﭽﯽ ﻧﺒﯿﻨﯽ‪.‬ﻫﻤﻪ ﻣﺎ‬‫از اﯾﻦ اﺗﺎق ﻣﯿﺮﯾﻢ ﺑﯿﺮون‪ ...‬ﻣﺎﻟﯽ اﮔﻪ اﺷﮑﺎﻟﯽ ﻧﺪاره ﺗﻮ ﭘﯿﺸﺶ ﺑﻤﻮن و ﻣﺮاﻗﺒﺶ ﺑﺎش‪.‬‬
‫ ﺣﺘﻤﺎ‬‫‪ -‬اﻣﺎ ﻣﻦ و ﻫﺮﻣﯿﻮن و ﺟﯿﻨﯽ ﻫﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاﯾﻢ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻤﻮﻧﯿﻢ‪.‬‬

‫‪20‬‬

‫ ﺑﺎﺷﻪ اﺷﮑﺎل ﻧﺪاره ﺷﻤﺎ ﻫﻢ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻤﻮﻧﯿﻦ اﻣﺎ ﺳﺮ و ﺻﺪا ﻧﮑﻨﯿﺪ‪.‬ﺑﻘﯿﻪ اﻋﻀﺎی ﻣﺤﻔﻞ‬‫ﻫﻤﻪ ﺑﻪ ﺟﺰ ﻣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﺮاﻗﺐ ﻫﺮی ﺑﺎﺷﻪ ﺑﯿﺎﯾﻦ دﻓﺘﺮ ﻣﻦ ﻣﯽ ﺧﻮام درﺑﺎره ‪...‬‬
‫ﻫﺮی دﯾﮕﺮ ﺻﺪاﯾﯽ ﻧﺸﻨﯿﺪ او ﺑﻪ ﺧﻮاب رﻓﺖ اﻣﺎ ﺗﺎ ﭘﻠﮏ زد ﺑﯿﺪار ﺷﺪ و ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﻫﻮا‬
‫ﺗﺎرﯾﮏ ﺷﺪه اﺳﺖ ‪ .‬ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ درﮐﻨﺎرش ﺑﻪ ﺧﻮاب رﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ‪ .‬ﺷﺪﯾﺪا اﺣﺴﺎس ﺗﺸﻨﮕﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد ﺑﻪ آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ رﻓﺖ ‪.‬‬
‫ﺳﺎﻋﺖ ﺣﺪودا ‪ 2‬ﻧﯿﻤﻪ ﺷﺐ ﺑﻮد ‪ .‬ﻫﻨﻮز ﮐﻤﯽ ﺗﻠﻮ ﺗﻠﻮ ﻣﯽ ﺧﻮرد ﮐﻤﯽ آب ﻧﻮﺷﯿﺪ و ﻣﯽ‬
‫ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﻪ اﺗﺎق ﺑﺮﮔﺮدد ﮐﻪ ﺻﺪای ﻫﻖ ﻫﻖ ﮔﺮﯾﻪ ﯾﮏ زن را ﺷﻨﯿﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺻﺪا ﮔﺎم‬
‫ﺑﺮداﺷﺖ آن ﻗﺪر رﻓﺖ ﺗﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﺑﻪ ﺳﺎﻟﻨﯽ رﺳﯿﺪ ﮐﻪ در آن ﻗﺎب ﻣﺎدر ﺳﯿﺮﯾﻮس ‪ ،‬ﭘﺪر‬
‫ﺧﻮاﻧﺪه اش در آﻧﺠﺎ ﻗﺮار داﺷﺖ ‪ .‬وﻗﺘﯽ ﻓﻬﻤﯿﺪ ﻣﻨﺸﺎ ﺻﺪا ﮐﺠﺎﺳﺖ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ از ﺗﻌﺠﺐ‬
‫ﮔﺮد ﺷﺪ ‪ .‬ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺮﮔﺮد اﻣﺎ ﺣﺴﯽ او را ﺑﻪ ﭘﯿﺶ رﻓﺘﻦ ﺗﺸﻮﯾﻖ ﻣﯽ ﮐﺮد‪ .‬ﺷﺨﺼﯽ‬
‫ﮐﻪ ﻣﯽ ﮔﺮﯾﺴﺖ ﺟﻨﯿﻔﺮ ‪ ،‬ﻣﺎدر ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻣﯽ ﺗﺮﺳﯿﺪ اﮔﺮ ﮐﻨﺎر او ﺑﺮود ‪ ،‬او دوﺑﺎره ﺷﯿﻮن راه ﺑﯿﺎﻧﺪازد و ﻫﻤﻪ را از ﺧﻮاب ﺑﯿﺪار‬
‫ﮐﻨﺪ‪ .‬ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﻤﺎﻧﺠﺎ اﯾﺴﺘﺎد و درﺑﺎره اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﻓﺮو رﻓﺖ ‪ .‬ﺳﺮاﻧﺠﺎم‬
‫ﺗﺼﻤﯿﻤﺶ را ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ او رﻓﺖ ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ آرام ﮔﻔﺖ ‪:‬‬
‫ ﭼﯽ ﺷﺪه ﺟﻨﯿﻔﺮ ؟‬‫ ﺑﺮادر ﻋﺰﯾﺰﻣﻮ ﻟﺮد ﺳﯿﺎه ﮐﺸﺖ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﻣﯽ ﻓﻬﻤﻢ ﺳﯿﺮﯾﻮس ‪ ،‬ﭘﺴﺮ ﺑﺰرﮔﻢ ﭼﯽ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ‪.‬‬‫ﻟﺮد ﺳﯿﺎه ﻫﻤﻪ ﻣﺎ رو ﺧﺎم ﮐﺮده ﺑﻮد ﺑﺮادر و ﭘﺴﺮ ﻫﺎی ﻣﻨﻮ ازم ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬اون اﻓﺮاد ﺧﺎﻧﻮاده‬
‫ﻣﻨﻮ ﯾﮑﯽ ﯾﮑﯽ از ﺑﯿﻦ ﺑﺮد و ﻣﻦ ‪ ...‬ﻣﻦ ﺣﺎﻻ ﻓﻬﻤﯿﺪم‪ .‬اون ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﺧﻮدﺷﻪ ‪.‬‬
‫ ﻣﮕﺮ ﺷﻤﺎ ﺑﺮادر ﻫﻢ داﺷﺘﯿﻦ؟‬‫ راﺑﺮت ﺑﺮادر ﻣﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﻋﻀﻮ ﻣﺤﻔﻞ ﺑﺸﻪ ‪ .‬ﻣﻦ زﯾﺎد ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻧﮑﺮدم‬‫ﭼﻮن ﺑﻪ ﺗﺎزﮔﯽ ﺗﻨﻬﺎ ﭘﺴﺮ ﺑﺎﻗﯽ ﻣﻮﻧﺪﻣﻮ از دﺳﺖ داده ﺑﻮدم و راﺑﺮت ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ دﻟﯿﻞ ﻣﯽ‬
‫ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺮﮔﺮده ﺑﻪ ﮐﺸﻮر ﺗﺎ ﺑﻪ ﻣﻘﺎﺑﻠﻪ ﺑﺎ ﻟﺮد ﺳﯿﺎه ﺑﭙﺮدازه‪ .‬ﻗﺮار ﺑﻮد ﯾﮏ ﺟﺎﯾﯽ ﺑﺎ اون‬
‫ﺳﯿﺎه ﭘﻮﺳﺘﻪ ‪ ،‬ﺷﮑﻠﺒﻮرت ﻗﺮار ﺑﺰارن و ﺑﯿﺎن اﯾﻨﺠﺎ ﮐﻪ ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﭼﯽ ﺷﺪ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪه‪ .‬ﺗﻮ‬
‫ﭘﺴﺮ ﺟﯿﻤﺰی ‪ ،‬درﺳﺘﻪ؟‬
‫‪-‬ﺑﻠﻪ ‪ .‬اﺳﻢ ﻣﻦ ﻫﺮﯾﻪ‬

‫‪21‬‬

‫اون ﻣﻮﻗﻊ ﺟﯿﻤﺰ زﯾﺎد ﺑﻪ ﺧﻮﻧﻪ ﻣﺎ رﻓﺖ و آﻣﺪ داﺷﺖ ‪ .‬ﺗﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﯾﮏ روز ﻣﻦ ﺑﺎ ﺳﯿﺮﯾﻮس‬‫دﻋﻮام ﺷﺪ اوﻧﻢ وﺳﺎﯾﻠﺸﻮ ﺟﻤﻊ ﮐﺮد و رﻓﺖ ﺧﻮﻧﻪ ﺟﺮج و آﻧﺎ ﭘﺪرﺑﺰرگ و ﻣﺎدر ﺑﺰرگ ﺗﻮ ‪.‬‬
‫ﺟﻨﯿﻔﺮ ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﮔﺮﯾﺴﺘﻦ ﮐﺮد ‪ ،‬اﻣﺎ اﯾﻨﺒﺎر ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ آرام ﺗﺮ ‪ .‬ﻫﺮی دﻟﺶ ﺑﺮای‬
‫او ﻣﯽ ﺳﻮﺧﺖ ‪ .‬او ﻣﺎدر ﭘﺪر ﺧﻮاﻧﺪه اش ﺑﻮد و از ﻫﻤﻪ زﻧﮕﯽ ﭘﺪر ﺧﻮاﻧﺪه اش ‪ ،‬ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ‬
‫دوﺳﺖ ﭘﺪرش ﮐﻪ ﻫﺮی ﺑﺎ او ارﺗﺒﺎط داﺷﺖ ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﺑﻮد ‪ .‬ﻧﺎﮔﻬﺎن ﻓﮑﺮی ﺑﻪ ذﻫﻦ ﻫﺮی‬
‫ﺧﻄﻮر ﮐﺮد ﺷﺎﯾﺪ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ از زﻧﺪﮔﯽ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﺪاﻧﺪ ‪ ،‬ﮔﻔﺖ ‪:‬‬
‫ ﻣﯽ‪ ...‬ﻣﯿﺸﻪ راﺟﻊ ﺑﻪ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻫﺮ ﭼﻪ ﻣﯽ دوﻧﯿﺪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﮕﯿﺪ ؟‬‫ﺟﻨﯿﻔﺮ اﻧﺪﮐﯽ ﺗﺎﻣﻞ ﮐﺮد و ﺳﭙﺲ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﺮد‪.‬‬

‫‪22‬‬

‫ﻓﺼﻞ ‪:4‬داﺳﺘﺎن ﺳﯿﺮﯾﻮس‬
‫ ﯾﺎدم ﻣﯿﺎد ‪ ،‬ﺳﺎل اوﻟﯽ ﮐﻪ ﺳﯿﺮﯾﻮس وارد ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺷﺪ وﻗﺘﯽ ﺑﺮای ﮐﺮﯾﺴﻤﺲ ﺑﻪ‬‫ﺧﻮﻧﻪ ﺑﺮﮔﺸﺖ ﭼﺸﻤﺶ ﮐﺒﻮد ﺷﺪه و ﻟﺒﺶ ﭼﺎک ﺧﻮرده ﺑﻮد ‪ .‬ﺑﻪ ﻫﺮ زﺣﻤﺘﯽ ﮐﻪ‬
‫ﺑﻮد از زﯾﺮ زﺑﺎﻧﺶ ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪم ﮐﻪ ﭼﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎده ‪ .‬اون ﺑﺎ ﯾﮏ ﻧﻔﺮ ﺑﻪ اﺳﻢ‬
‫ﺟﯿﻤﺰ ﭘﺎﺗﺮ درﮔﯿﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد ﻇﺎﻫﺮا ﺗﯿﻢ ﮐﻮﺋﯿﺪﯾﭻ ﺑﻪ ﯾﮏ دروازه ﺑﺎن اﺣﺘﯿﺎج داﺷﺘﻪ‬
‫و ﻫﺮ دوی اوﻧﻬﺎ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻦ در ﻫﻤﻮن ﺳﺎل اول ﻋﻀﻮ ﺗﯿﻢ ﮐﻮﺋﯿﺪﯾﭻ ﺑﺸﻦ‪.‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس از ﺑﭽﮕﯽ دوﺳﺖ داﺷﺖ دروازه ﺑﺎن ﺑﺸﻪ‪ .‬ﻇﺎﻫﺮا ﺟﯿﻤﺰ ﻫﻢ ﻣﺜﻞ او ﺑﻪ‬
‫دروازه ﺑﺎﻧﯽ ﻋﻼﻗﻪ ﻣﻨﺪ ﺑﻮد‪ .‬آﻧﻬﺎ ﺑﺮای اﯾﻨﮑﻪ ﻋﻀﻮ ﺗﯿﻢ ﺑﺸﻦ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺟﻨﮓ و‬
‫ﺟﺪال ﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ آﻧﻘﺪر در ﻣﺪرﺳﻪ ﺟﺎر و ﺟﻨﺠﺎل ﺑﻪ ﭘﺎ ﮐﺮدﻧﺪ ﺗﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﮐﺎﭘﯿﺘﺎن‬
‫ﺗﯿﻢ ﻫﯿﭽﮑﺪوم از اوﻧﻬﺎ رو ﺑﺮای دروازه ﺑﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﺗﯿﻢ دﻋﻮت ﻧﮑﺮد‪.‬ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ دﻟﯿﻞ ﺗﺎ‬
‫ﭘﺎﯾﺎن ﺳﺎل ﺑﺎ ﻫﻢ درﮔﯿﺮ ﺑﻮدن‪.‬ﺗﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﺗﺎﺑﺴﺘﻮن ﺷﺪ و ﺳﯿﺮوﯾﺲ ﺑﻪ ﺧﻮﻧﻪ اوﻣﺪ‪.‬‬
‫اﻣﺎ دﯾﮕﻪ ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰی ﺑﺮوز ﻧﺪاد‪ .‬دﯾﮕﻪ ﻧﺘﻮﻧﺴﺘﻢ از زﯾﺮ زﺑﻮﻧﺶ ﭼﯿﺰی ﺑﯿﺮون‬
‫ﺑﮑﺸﻢ ﻓﻘﻂ اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد ﮐﻪ اوﻧﻮ و ﺟﯿﻤﺰ ﺗﻤﺎم ﺳﺎل واﺳﻪ ﻫﻤﺪﯾﮕﻪ ﻧﺎﻣﻪ ﻣﯽ‬
‫ﻧﻮﺷﺘﻨﺪ ‪ .‬ﺗﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﺳﺎل ﺑﻌﺪ ﺑﺎز ﻫﻢ ﺗﯿﻢ ﮐﻮﺋﯿﺪﯾﭻ ﺑﻪ ‪ 3‬ﺗﺎ ﺑﺎزﯾﮑﻦ ﻣﺤﺘﺎج ﺷﺪ ‪.‬‬
‫ﯾﮏ ﺟﺴﺘﺠﻮ ﮔﺮ ‪ ،‬ﯾﮏ ﺑﺎزدارﻧﺪه و ﯾﮏ ‪ ...‬و ﯾﮏ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﯾﮏ دروازه ﺑﺎن ‪.‬‬
‫آره ‪ .‬ﯾﺎدﻣﻪ ﮐﻪ اون واﺳﻢ ﻧﺎﻣﻪ ﻓﺮﺳﺘﺎد و ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰو ﺑﺮام ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﺮد ‪ .‬اون‬
‫ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ رﻓﺖ و ﺑﺮ ﺧﻼف ﺗﺼﻮر ﻫﻤﻪ ﺧﺎﻧﻮاده اﺷﺮاﻓﯽ ﺑﻠﮏ ﺑﻪ ﺟﺎی دروازه ﺑﺎن ﺑﻪ‬
‫ﻋﻨﻮان ﯾﮏ ﺑﺎزدارﻧﺪه در ﺗﯿﻢ اﻧﺘﺨﺎب ﺷﺪ ‪ .‬ﺟﯿﻤﺰ ﻫﻢ ﯾﻪ ﺟﺴﺘﺠﻮﮔﺮ ﺷﺪ ‪ .‬ﻧﻤﯽ‬
‫دوﻧﻢ ﭼﺮا اوﻧﻬﺎ ﮐﻪ اﯾﻨﻘﺪر ﺑﻪ دروازده ﺑﺎﻧﯽ ﻋﻼﻗﻪ ﻣﻨﺪ ﺑﻮدن ‪ ،‬در ﭘﺴﺘﻬﺎی دﯾﮕﻪ‬
‫ﺑﺎزی ﮐﺮدن‪ .‬اﻣﺎ ﺧﻮب‪ ...‬اوﻧﻬﺎ ﺗﻮی ﮐﺎرﺷﻮن ﺧﯿﻠﯽ ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪن ‪ .‬ﺑﻪ ﻃﻮری ﮐﻪ‬
‫ﻫﯿﭻ ﺗﯿﻤﯽ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﺴﺖ ﺗﯿﻢ اوﻧﻬﺎ رو ﺷﮑﺴﺖ ﺑﺪه ‪.‬‬
‫ﺟﻨﯿﻔﺮ ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ و اداﻣﻪ داد‪:‬‬
‫ اون ﺳﺎل ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﺮای ﮐﺮﯾﺴﻤﺲ ﺑﻪ ﺧﻮﻧﻪ ﻧﯿﻮﻣﺪ ﻓﻘﻂ ﯾﮏ ﻧﺎﻣﻪ ﻓﺮﺳﺘﺎد و ﮐﻪ‬‫ﺑﺮای ﯾﮏ ﺗﺤﻘﯿﻖ ﺗﻮی ﻣﺪرﺳﻪ ﻣﯽ ﻣﻮﻧﻪ ﺳﺎﻟﻬﺎی ﺑﻌﺪ ﻫﻢ ﻫﻤﯿﻨﻄﻮری ﺣﺘﯽ‬
‫‪23‬‬

‫ﺗﺎﺑﺴﺘﺎن ﻫﺎ ﻫﻢ ﺟﯿﻤﺰ و رﯾﻤﻮس و ﭘﯿﺘﺮ ‪ ،‬ﯾﮑﯽ از اون ﻫﺎ ﮐﻪ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺧﻮدش رو‬
‫ﺑﻪ ﺟﯿﻤﺰ و ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻣﯽ ﭼﺴﺒﺎﻧﺪ ﺑﻪ ﺧﻮﻧﻪ ﻣﺎ ﻣﯽ آﻣﺪﻧﺪ ‪ ....‬ﯾﺎ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﻪ ﺧﻮﻧﻪ‬
‫اوﻧﻬﺎ ﻣﯽ رﻓﺖ ‪ .‬ﺗﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﯾﮏ روز ﺻﺒﺢ ‪،‬ﮐﺮﯾﺴﻤﺲ ‪ ،‬ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺳﺎل ﭼﻬﺎرﻣﺶ‬
‫ﺑﻮد ‪ .‬ﯾﺎ ﺷﺎﯾﺪم ﭘﻨﺠﻢ ‪ .‬زﻧﮓ در ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﺻﺪا در آﻣﺪ ‪ .‬وﻗﺘﯽ ﻣﻦ در رو ﺑﺎز ﮐﺮدم‬
‫دﯾﺪم ﯾﮏ ﺳﮓ ﺳﯿﺎه ﺑﺰرگ ﭘﺸﺖ در ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻼﻓﺎﺻﻪ ﺑﻪ ﭘﺴﺮ ارﺷﺪ ﻣﻦ ‪،‬‬
‫ﯾﻌﻨﯽ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺷﺪ‪.‬از ﺗﻌﺠﺐ ﻧﺰدﯾﮏ ﺑﻮد ﻓﺮﯾﺎد ﺑﺰﻧﻢ اﻣﺎ ﺧﻮدم رو ﮐﻨﺘﺮل‬
‫ﮐﺮدم ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﻪ داﺧﻞ آﻣﺪ ‪ .‬اون ﻣﻮﻗﻊ دﺧﺘﺮ ﺧﺎﻟﺶ ‪ ،‬ﺑﻼ ﻫﻢ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻮد ‪ .‬اﻣﺎ‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس اﺻﻼ رﻓﺘﺎر ﻣﻨﺎﺳﺒﯽ ﺑﺎ اون ﻧﺪاﺷﺖ ‪ ،‬ﻃﻮری ﺑﺎﻫﺎش رﻓﺘﺎر ﻣﯽ ﮐﺮد اﻧﮕﺎر‬
‫اون ﯾﮏ ﺧﺎﺋﻦ ﺑﻪ ﺧﻮن اﺻﯿﻠﻪ ‪ .‬اﻣﺎ ﺑﻼ ﻋﺎﺷﻖ اون ﺑﻮد ‪ .‬ﺑﻌﺪ از ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ دو‬
‫ﺳﺎل ﺑﻌﺪش ﻧﯿﻤﻪ ﺷﺐ اوﻣﺪ اﯾﻨﺠﺎ و ﺑﺎ ﮔﺮﯾﻪ زاری از ﻣﺎ درﺧﻮاﺳﺖ ﮐﺮد ﮐﻪ‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس رو راﺿﯽ ﺑﻪ ازدواج ﺑﺎ او ﮐﻨﯿﻢ‪ .‬اون واﻗﻌﺎ ﻋﺎﺷﻖ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺧﻮش ﺗﯿﭗ‬
‫و ﺑﺎ اﺑﻬﺖ ﻣﺎ ﺑﻮد ‪ .‬ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ اون ﻣﻮﻗﻊ ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﻗﻠﺒﺶ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﭘﺎک ﺑﻮد‪ ،‬ﺗﻨﻬﺎ‬
‫آرزوﯾﺶ در دﻧﯿﺎ اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎﺳﯿﺮﯾﻮس ازدواج ﮐﻨﺪ‪.‬‬
‫او ﺧﻨﺪه ﺗﻠﺨﯽ ﮐﺮد و ﺑﺎر دﯾﮕﺮ در ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ اﺷﮏ ﺟﻤﻊ ﺷﺪ اﻣﺎ ﺧﻮدش را ﮐﻨﺘﺮل ﮐﺮد‬
‫ﺳﭙﺲ ﻣﺠﺪدا ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺗﻌﺮﯾﻒ داﺳﺘﺎﻧﺶ ﮐﺮد ‪.‬‬
‫وﻗﺘﯽ ﻣﺎ اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع رو ﺑﻪ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﮔﻔﺘﯿﻢ‪ .‬ﺧﯿﻠﯽ ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺷﺪ ‪ .‬ﻫﯿﭽﻮﻗﺖ اوﻧﻮ‬‫اﯾﻨﻘﺪر ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﻧﺪﯾﺪم ‪ .‬اون ﻫﺮﭼﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ دﻫﻨﺶ ﻣﯽ اوﻣﺪ ﺑﻪ ﺑﻼ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ‪ .‬اون‬
‫ﺧﯿﻠﯽ ﺳﻨﮕﺪﻻﻧﻪ ﺑﺎ ﺑﻼ رﻓﺘﺎر ﮐﺮد ‪ .‬اون وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺑﺮﮔﺸﺖ ﺑﻪ ﻣﺴﺨﺮه‬
‫ﮐﺮدن او ﭘﺮداﺧﺖ ‪ .‬ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﻮد ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ ﺟﺎدوﮔﺮی ﺑﻠﺪ ﻧﯿﺴﺖ ‪ .‬اون‬
‫ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻗﯿﺎﻓﻪ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺎ او ازدواج ﮐﻨﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی از ﺗﻌﺠﺐ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﮔﺮد ﺷﺪه ﺑﻮد ‪ .‬از ﻃﺮﻓﯽ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﺎور ﮐﻨﺪ ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ‬
‫ﮐﺴﯽ را ﮐﻪ ﻋﻤﺮی ﻋﺎﺷﻘﺶ ﺑﻮده ﮐﺸﺘﻪ اﺳﺖ ‪ .‬اﮔﺮ ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ ﺟﺎدوﮔﺮی ﺑﻠﺪ ﻧﺒﻮد ‪ ،‬ﭘﺲ‬
‫ﺟﻄﻮر ﺗﻮاﻧﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﺳﯿﺮوس را ﺑﮑﺸﺪ ؟ ﺷﺎﯾﺪ ‪ ....‬ﺷﺎﯾﺪ اﮔﺮ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ را‬
‫ﻣﺴﺨﺮه ﻧﻤﯽ ﮐﺮد او ﻧﯿﺰ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻪ ﻟﺮد ﺳﯿﺎه ﻧﻤﯽ ﭘﯿﻮﺳﺖ و ﯾﺎ ﺳﯿﺮﯾﻮس را ﻧﻤﯽ ﮐﺸﺖ ‪.‬‬
‫ﺷﺎﯾﺪ اﮐﻨﻮن ﺳﯿﺮﯾﻮس زﻧﺪه ﺑﻮد و ﻫﺮی در ﮐﻨﺎر او و ﻫﻤﺴﺮش ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ ﻣﻬﺮﺑﺎن اﻣﺎ‬

‫‪24‬‬

‫دﺳﺖ و ﭘﺎ ﭼﻠﻔﺘﯽ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﺎﻧﮑﺲ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد ‪ .‬ﺻﺪای ﺟﻨﯿﻔﺮ ﻫﺮی را از ﺧﯿﺎﻻت‬
‫ﺑﯿﺮون آورد ‪:‬‬
‫ ﺳﺎل ﺑﻌﺪ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻋﺎﺷﻖ ﯾﮏ دﺧﺘﺮ ﻣﺸﻨﮓ زاده ﺑﻪ اﺳﻢ ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ ﺷﺪ‪ .‬او ﭼﻨﺪ‬‫ﺑﺎر ﺑﺎ اون دﺧﺘﺮه ﺑﯿﺮون رﻓﺖ‪ .‬ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻋﺎﺷﻖ اون ﺷﺪه ﺑﻮد و اﯾﻦ ﺑﺮای ﻫﻤﻪ ‪،‬‬
‫ﺑﻪ ﺧﺼﻮص ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ ﻏﯿﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺤﻤﻞ ﺑﻮد ‪ .‬ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ دﺧﺘﺮه ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ ﻣﺎه‬
‫ﺗﻮﺳﻂ اﻓﺮاد ﻟﺮد ﺳﯿﺎه ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪ‪ .‬ﻣﺎ ﻫﻤﻪ از اﯾﻦ ﻗﻀﯿﻪ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺑﻮدﯾﻢ اﻣﺎ‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ‪ ،‬اون ﺗﺎ ﭼﻨﺪ روز از اﺗﺎﻗﺶ ﺑﯿﺮون ﻧﯿﻮﻣﺪ ‪ .‬ﻧﻪ ﺑﺎ ﮐﺴﯽ ﺣﺮف زد و ﻧﻪ‬
‫ﭼﯿﺰ ﺧﻮرد ‪ .‬ﺣﺘﯽ وﻗﺘﯽ ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ اوﻣﺪ ﺗﺎ ﺑﺎ اون ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻪ ‪ .‬ﺧﯿﻠﯽ زود ﺑﺎ‬
‫ﭼﺸﻤﺎی ﮔﺮﯾﻮن اوﻣﺪ ﭘﺎﯾﯿﻦ ‪ .‬ﻣﺎ ﻫﯿﭻ ﭼﺎره ای ﻧﺪاﺷﺘﯿﻢ ‪ .‬واﺳﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﻣﺠﺒﻮر‬
‫ﺷﺪﯾﻢ ﺟﯿﻤﺰ رو ﺧﺒﺮ ﮐﻨﯿﻢ ‪.‬ﺟﯿﻤﺰ ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﻌﺪ از ﺷﻨﯿﺪن اﯾﻦ ﺧﺒﺮ ﺑﻪ اﯾﻨﺠﺎ‬
‫اوﻣﺪ ‪ ،‬ﺑﻪ اﺗﺎق ﺳﯿﺮﯾﻮس رﻓﺖ و ﺑﻌﺪ از ‪ 1‬ﺳﺎﻋﺖ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﯿﺮون آﻣﺪﻧﺪ ‪ .‬ﻣﺸﺨﺺ‬
‫ﺑﻮد ﮐﻪ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﮔﺮﯾﻪ ﮐﺮده اﺳﺖ‪ .‬اون ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ روز از اﺗﺎﻗﺶ ﺑﯿﺮون اوﻣﺪه‬
‫ﺑﻮد و ﻏﺬا ﺧﻮرد ‪ .‬اﻣﺎ دﯾﮕﻪ ﻣﺜﻞ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺧﻮد ﻧﺸﺪ‪ .‬دﯾﮕﺮ ﺷﻮﺧﯽ ﻧﻤﯽ ﮐﺮد و‬
‫ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺗﻮ ﺧﻮدش ﺑﻮد‪.‬‬
‫ راﺳﺘﺸﻮ ﺑﺨﻮای ﻣﺎ ﺗﻮی ﺧﺎﻧﻮادﻣﻮن رﺳﻢ داﺷﺘﯿﻢ ﮐﻪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺑﻌﺪ از ﻫﻔﺪه ﺳﺎﻟﮕﯽ‬‫ﺑﻪ ﺳﭙﺎه ﻟﺮد ﺳﯿﺎه ﺑﭙﯿﻮﻧﺪن ‪ .‬ﻣﺎ ﻫﻢ وﻗﺘﯽ ﺟﯿﻤﺰ ﺷﻮﻧﺰده ﺳﺎﻟﺶ ﺑﻮد ﺑﻬﺶ ﮔﻔﺘﯿﻢ‬
‫ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺳﭙﺎه رد ﺳﯿﺎه ﺑﭙﯿﻮﻧﺪه اﻣﺎ اون ﺟﺎرو ﺟﻨﺠﺎل راه اﻧﺪاﺧﺖ ‪ ،‬ﮐﺎری ﮐﺮد ﮐﻪ‬
‫ﻫﯿﭽﻮﻗﺖ از ﯾﺎدم ﻧﻤﯿﺮه ‪ .‬ﻫﻤﻪ ﺧﻮﻧﻪ رو ﺑﻬﻢ رﯾﺨﺖ ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﻫﻢ وﺳﺎﯾﻠﺶ رو ﺟﻤﻊ‬
‫ﮐﺮد و ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺟﯿﻤﺰ رﻓﺖ‪ .‬از اون روز ﺑﻪ ﺑﻌﺪ دﯾﮕﺮ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﻣﺎ‬
‫ﺑﺮﻧﮕﺸﺖ و ﻫﺮﮔﺰ ﻫﻢ ازدواج ﻧﮑﺮد‪.‬‬
‫ﺟﻨﯿﻔﺮ ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﮔﺮﯾﻪ را ﺳﺮ داد‪ .‬ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺘﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪ ،‬ﺧﯿﻠﯽ زود ﺻﺒﺢ ﺷﺪه ﺑﻮد‬
‫ﺳﺎﻋﺖ ﺣﺪود ‪ 6‬ﺻﺒﺢ ﺑﻮد ‪ .‬ﺑﺮای اﯾﻨﮑﻪ ﮐﺴﯽ ﻧﻔﻬﻤﺪ او از رﺧﺘﺨﻮاﺑﺶ ﺑﯿﺮون آﻣﺪه از‬
‫ﺟﻨﯿﻔﺮ ﺗﺸﮑﺮ ﮐﺮد و دوﺑﺎره ﺑﻪ رﺧﺘﺨﻮاﺑﺶ ﺑﺮﮔﺸﺖ‪.‬ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﻫﻨﻮز در ﺧﻮاب ﺑﻮد‪ .‬او‬
‫دراز ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﻓﺮو رﻓﺖ‪ .‬ﭼﻪ ﮐﺴﯽ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ را ﺑﻪ ﻫﺮی ﻣﻌﺮﻓﯽ‬
‫ﮐﻨﺪ؟ﺧﯿﻠﯽ زود ﺑﻪ اﯾﻦ ﺗﻨﯿﺠﻪ رﺳﯿﺪ ‪ .‬رﯾﻤﻮس ﻟﻮﭘﯿﻦ ﯾﮑﯽ از ﺻﻤﯿﻤﯽ ﺗﺮﯾﻦ دوﺳﺘﺎن‬

‫‪25‬‬

‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻫﺮی ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺖ در اوﻟﯿﻦ ﻓﺮﺻﺘﯽ ﮐﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ را دﯾﺪﻧﺪ از او درﺑﺎره ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ‬
‫ﺳﻮال ﮐﻨﺪ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی در ﻫﻤﯿﻦ اﻓﮑﺎر ﺑﻮد ﮐﻪ ﺻﺪای ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ راﺷﻨﯿﺪ ‪:‬‬
‫ ﻫﺮی ﺗﻮ ﺑﯿﺪار ﺷﺪی ؟ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﻮ ﻋﺰﯾﺰم ‪ .‬ﺑﺎﯾﺪ ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ﺑﺨﻮری ﺗﻮ ﺧﯿﻠﯽ ﺿﻌﯿﻒ ﺷﺪی‪.‬‬‫او ﺑﺎ ﺧﺴﺘﮕﯽ از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و از اﺗﺎق ﺑﯿﺮون رﻓﺖ ﺗﺎ داﻣﺒﻠﺪور را ﺧﺒﺮ ﮐﻨﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻧﯿﺰ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﻮد ﮐﻪ داﻣﺒﻠﺪور وارد اﺗﺎق ﺷﺪ در اﺗﺎق را ﺑﺴﺖ و‬
‫ﺑﺮ روی ﯾﮏ ﺻﻨﺪﻟﯽ در ﻧﺰدﯾﮑﯽ ﻫﺮی ﻧﺸﺴﺖ ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﺑﺪون ﻣﻘﺪﻣﻪ رو ﺑﻪ ﻫﺮی ﮐﺮد و‬
‫ﺑﻪ او ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫ ﺻﺒﺢ ﺑﻪ ﺧﯿﺮ ﻫﺮی ‪ .‬اﻣﯿﺪوارم ﮐﻪ ﺧﻮب ﺧﻮاﺑﯿﺪه ﺑﺎﺷﯽ‪ .‬ﻟﻄﻔﺎ ﻗﺒﻞ از ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ﺗﻤﺎم‬‫وﻗﺎﯾﻌﯽ را ﮐﻪ اﺗﻔﺎق اﻓﺘﺎده و ﺗﻮ دﯾﺪی ﺑﺮام ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﻦ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ ‪ ،‬آب دﻫﺎﻧﺶ را ﻗﻮرت داد و ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﺮد‪ .‬ﻫﺮ ﭼﻪ را‬
‫ﮐﻪ ﺑﻪ ذﻫﻨﺶ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﺮد‪:‬‬
‫‪...‬ﺑﻌﺪ ﻫﻢ وﻟﺪﻣﻮرت ﭼﻮﺑﺶ را ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺖ و و ﻃﻠﺴﻢ ﻣﺮگ رو روی ﮐﯿﻨﮕﺰﻟﯽ اﺟﺮا ﮐﺮد‪.‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﮐﻪ ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﻓﺮو رﻓﺘﻪ ﺑﻮد ‪ ،‬ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ آرام ﻃﻮری ﮐﻪ اﻧﮕﺎر ﺑﺎ ﺧﻮدش ﺻﺤﺒﺖ‬
‫ﻣﯽ ﮐﻨﺪ زﯾﺮ ﻟﺐ ﮔﻔﺖ ‪:‬‬
‫ ﭘﺲ راﺑﺮت و ﮐﯿﻨﮕﺰﻟﯽ اﯾﻦ ﻃﻮری ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪن؟وﻟﯽ از راﺑﺮت ﺑﻌﯿﺪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ اﯾﻦ‬‫ﺷﮑﻞ ﮐﺸﺘﻪ ﺑﺸﻪ‪.‬اون ﺑﻪ راﺣﺘﯽ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﺴﺖ از ﭘﺲ ﺳﻨﺠﺎب ﻫﺎی ﭘﺮﻧﺪه ﺑﺮ ﺑﯿﺎد ‪ .‬ﻣﻨﻮ‬
‫اون ﺑﺎ ﻫﻢ ﺗﻮی ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﻫﻢ ﮐﻼس ﺑﻮدﯾﻢ‪.‬ﻫﺮ دو ‪ ،‬ﺗﺎ ﺑﺎﻻﺗﺮﯾﻦ ﻣﻘﻄﻊ ﺟﺎدوﮔﺮی ﭘﯿﺶ‬
‫رﻓﺘﯿﻢ وﻟﯽ ﺑﻪ دﻻﯾﻠﯽ اون ﺑﻪ ﻓﺮاﻧﺴﻪ رﻓﺖ و ﻣﻦ ﻫﻤﯿﻨﺠﺎ ﻣﻮﻧﺪم ‪ ...‬ﺑﮕﺬرﯾﻢ ﺑﯿﺎ ﺑﺮﯾﻢ‬
‫ﺗﻮی آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ‪ ،‬ﺑﺎﯾﺪ ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ﺑﺨﻮری ‪.‬ﺧﯿﻠﯽ ﮐﻢ ﭘﯿﺶ ﻣﯿﺎد ﮐﻪ ﻣﻦ اﯾﻨﺠﺎ ﻏﺬا ﺑﺨﻮرم‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻪ ﺳﻮی آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ راﻫﯽ ﺷﺪ‪ .‬ﻣﯿﺰ از ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺷﻠﻮغ ﺗﺮ ﺑﻮد‬
‫ﺑﺴﯿﺎری از ﺟﺎدوﮔﺮاﻫﺎ آﻧﺠﺎ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﺗﻮﺟﻪ ﻫﺮی ﺑﻪ ﻋﻤﻮ ورﻧﻮن و دادﻟﯽ ﺟﻠﺐ ﺷﺪ ﮐﻪ در‬
‫ﮐﻨﺎرﺷﺎن ﺧﺎﻟﻪ ﭘﺘﻮﻧﯿﺎ ﻧﺸﺴﺘﻪ و ﻣﺸﻐﻮل ﻏﺬا ﺧﻮردن ﺑﻮد‪.‬ﻫﻤﯿﻦ ﮐﻪ ﭘﺘﻮﻧﯿﺎ ﻫﺮی را دﯾﺪ از‬
‫ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و او را در آﻏﻮش ﮔﺮﻓﺖ ‪ .‬ﻫﺮی ﺑﺮای دوﻣﯿﻦ ﺑﺎر اﺣﺴﺎس ﮐﺮد ﮐﻪ او‬
‫ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺎدرش اﺳﺖ‪.‬ﭘﺲ از اﺣﻮال ﭘﺮﺳﯽ ﮔﺮﻣﯽ ﮐﻪ ﺧﺎﻟﻪ اش از او ﮐﺮد در ﮐﻨﺎر او‬
‫ﻧﺸﺴﺖ و ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮد‪:‬‬
‫‪26‬‬

‫ﻫﺮی ﻣﻦ ﺧﯿﻠﯽ ﭼﯿﺰﻫﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺑﮕﻢ اﻣﺎ از ﻫﻤﻪ ﻣﻬﻤﺘﺮ ﯾﮏ ﻣﻌﺬرت ﺧﻮاﻫﯿﻪ ‪.‬‬‫ﻣﻦ ﺗﻮی اﯾﻦ ﺳﺎﻟﻬﺎ ﺑﺎ ﺗﻮ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺪ رﻓﺘﺎری ﮐﺮدم‪ .‬راﺳﺘﺸﻮ ﺑﺨﻮای ﻣﻦ ﺟﺎدوﮔﺮ‬
‫ﺑﻮدم‪.‬‬
‫او ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺎن ﻣﺘﻌﺠﺐ ﻫﺮی ﺧﻨﺪﯾﺪ و اداﻣﻪ داد ‪:‬‬
‫ ﺧﯿﻠﯽ ﺷﯿﻄﻮن ﺑﻮدم‪ .‬اون ﻣﻮﻗﻊ ﻣﻦ از ﻟﺤﺎظ ﻗﺪرت ﻣﻘﺎﺑﻠﻪ ﺑﺎ ﺟﺎدوی ﺳﯿﺎه ﯾﮑﯽ‬‫از ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﺟﺎدوﮔﺮا ﺑﻮدم ‪ .‬ﯾﮏ روز ﻫﻢ ﺑﺎ ﺟﯿﻤﺰ ‪ ،‬ﭘﺪرت دوﺋﻞ ﮐﺮدم ﮐﻪ اﮔﻪ‬
‫ﻣﺎدرت ﻧﺒﻮد اﻻن اﯾﻨﺠﺎ ﻧﺒﻮدم ‪ .‬اون واﻗﻌﺎ ﻗﻮی ﺑﻮد ‪ .‬اﻟﺒﺘﻪ ﮐﻤﯽ ﻫﻢ ﺷﺎﻧﺲ‬
‫داﺷﺖ‪.‬‬
‫او ﺧﻨﺪﯾﺪ اﻣﺎ ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺗﻦ ﺻﺪای ﺷﺎدﻣﺎﻧﻪ اش را ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ ﻧﺎراﺣﺖ ﻋﻮض ﮐﺮد ‪:‬‬
‫ ﻣﻦ ﺑﻪ دﻻﯾﻠﯽ از ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ اﺧﺮاج ﺷﺪم ‪.‬ﯾﮏ ﺑﺎر ﺗﻮ ﺗﺎﺑﺴﺘﺎن دﺧﺘﺮی رو ﮐﻪ ازش‬‫ﻧﻔﺮت داﺷﺘﻢ ﻃﻠﺴﻢ ﮐﺮدم ﮐﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ از ﭘﺎﻫﺎﯾﺶ روی ﻫﻮا آوﯾﺰان ﺑﻤﺎﻧﺪ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺧﻨﺪﯾﺪ و ورد ﻟﻪ وی ﮐﻮرﭘﻮس را ﺑﻪ ﯾﺎد آورد اﻣﺎ ﺧﺎﻟﻪ اش ﻓﻘﻂ ﻟﺒﺨﻨﺪ زد‪:‬‬
‫ﺑﻌﺪ از اﺧﺮاج ﺷﺪﻧﻢ از ﺟﺎدو و ﺟﺎدوﮔﺮی ﻣﺘﻨﻔﺮ ﺷﺪم ‪.‬ﺟﺎدو را ﺑﻪ ﻃﻮر‬
‫‬‫ﮐﺎﻣﻞ ﮐﻨﺎر ﮔﺬاﺷﺘﻢ و ﺳﻌﯽ ﮐﺮدم ﻣﺜﻞ اﻧﺴﺎن ﻫﺎی ﻋﺎدی زﻧﺪﮔﯽ ﮐﻨﻢ‪ .‬اﻣﺎ ‪17‬‬
‫ﺳﺎل ﭘﯿﺶ دوﺑﺎره ﻣﺠﺒﻮر ﺷﺪم اﯾﻦ دﻧﯿﺎ رو ﺑﺒﯿﻨﻢ‪.‬زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ داﻣﺒﻠﺪور ﺗﻮ رو ﺑﻪ‬
‫ﻫﻤﺮاه ﯾﮏ ﻧﺎﻣﻪ ﺟﻠﻮی در ﺧﺎﻧﻪ ﻣﺎ ﮔﺬاﺷﺖ و رﻓﺖ ‪ .‬ﺑﺎور ﮐﻦ ﺳﺨﺖ ﺑﻮد ﮐﻪ در‬
‫ﻣﻘﺎﺑﻞ ورﻧﻮن ﮔﺮﯾﻪ ﻧﮑﻨﻢ ‪ .‬ﻣﺎدرت ﻣﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﻣﺎدرت و ﭘﺪرت ﻣﺮده ﺑﻮدﻧﺪ و ﻣﺎ ﺑﺎﯾﺪ‬
‫ﺗﻮ رو ﺑﺰرگ ﻣﯽ ﮐﺮدﯾﻢ ‪.‬‬
‫ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻋﺖ ﺑﻌﺪ در ﻫﻤﻮن ﺷﺐ ‪ ،‬ﺑﺮای ﻣﻦ ﺟﻐﺪی از ﻃﺮف داﻣﺒﻠﺪور‬
‫‬‫رﺳﯿﺪ ﮐﻪ ﺗﻮی اون ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد ﺗﻮ از ﯾﮏ ﺟﺎدوی ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻟﯿﻠﯽ ﺑﺎﻋﺚ‬
‫ﺗﺸﮑﯿﻞ اون ﺷﺪه ﺑﺮﺧﻮرداری و ﺗﺎ زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﭘﯿﺶ ﻣﻦ ﺑﺎﺷﯽ ﭼﻮن از ﺧﻮن ﻣﻨﯽ‬
‫ﻟﺮد ﺳﯿﺎه ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻪ ﺑﻬﺖ ﻧﺰدﯾﮏ ﺑﺸﻪ‪ .‬ﺑﺮام ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺨﺖ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻌﺪ از ﺣﺪود ‪10‬‬
‫ﺳﺎل ﺑﻪ دﻧﯿﺎی ﺟﺎدوﮔﺮی ﺑﺮﮔﺮدم ﻣﻦ ﮐﺎﻣﻼ ﺑﺎ ﻣﺸﻨﮓ ﻫﺎ آﺷﻨﺎ ﺑﻮدم اﻣﺎ ‪.‬ﻣﻦ ﺗﻮ‬
‫رو ﺑﺰرگ ﮐﺮدم ‪ .‬ﺗﺎ اﯾﻨﮑﻪ ‪ 3‬ﺳﺎل ﭘﯿﺶ ﺗﻮ ﺑﺎ دادﻟﯽ ﮐﻪ ﺿﻌﻒ ﮐﺮده ﺑﻮد اوﻣﺪی و‬
‫ﮔﻔﺘﯽ ﮐﻪ دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎز ﻫﺎ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮدن‪.‬ﻧﻤﯽ دوﻧﺴﺘﻢ ﭼﻪ ﮐﺎر ﮐﻨﻢ ﻓﻘﻂ ﻣﯽ‬
‫دوﻧﺴﺘﻢ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺗﻮ از ﺧﻮﻧﻪ ﺧﺎرج ﺑﺸﯽ ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ ورﻧﻮن ﺑﺮ ﺧﻼف ﻣﺎ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮد‪.‬‬
‫‪27‬‬

‫ﺗﺎ اﯾﻨﮑﻪ داﻣﺒﻠﺪور ﻧﺎﻣﻪ ﻓﺮﺳﺘﺎد و ﮔﻔﺖ ﻧﺎﻣﻪ آﺧﺮ رو ﺑﯿﺎد ﺑﯿﺎر‪ .‬ﻧﺎﻣﻪ آﺧﺮ اﯾﻦ ﺑﻮد‬
‫ﮐﻪ ﻫﯿﭽﻮﻗﺖ ﺗﻮ رو در ﻣﻮاﻗﻊ ﺧﻄﺮ از ﺧﻮدم دور ﻧﮑﻨﻢ ‪.‬‬
‫او ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ و اداﻣﻪ داد‪:‬‬
‫در زﻣﺎن ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ‪ 3‬ﺟﺎدوﮔﺮ داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻪ ﻣﻦ ﺧﺒﺮ داد ﮐﻪ ﺗﻮ اﻧﺘﺨﺎب ﺷﺪی ‪.‬ﺑﻪ‬
‫ﻫﻤﯿﻦ دﻟﯿﻞ ﻣﻦ ﺑﺮای ورﻧﻮن ﺑﻬﻮﻧﻪ آوردم ﮐﻪ ﺑﺮای ﻣﺴﺎﻓﺮت ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮم ﭘﯿﺶ ﯾﮑﯽ‬
‫از دوﺳﺘﺎم ﺗﻮی ﯾﮏ ﺷﻬﺮ دﯾﮕﻪ و اوﻣﺪم ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ‪.‬‬
‫وﻟﯽ ﻣﻦ ﺷﻤﺎ رو ﻧﺪﯾﺪم‪.‬‬‫درﺳﺘﻪ ﻣﻦ ﺗﻤﺎم ﻣﺪت ﺗﻮی دﻓﺘﺮ داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻮدم‪.‬اون ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺗﺎ وﻗﺘﯽ ﮐﻪ‬‫اﻣﮑﺎن داره ﺗﻮ ﻧﻔﻬﻤﯽ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻫﻢ ﺟﺎدوﮔﺮم‪ .‬ﺑﺮات ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻄﺮﻧﺎک ﺑﻮد‪.‬ﺑﻌﺪ ﻫﻢ‬
‫ﻣﻦ ﻓﻬﻤﯿﺪم ﮐﻪ وﻟﺪﻣﻮرت زﻧﺪه ﺷﺪه ‪.‬ﭘﺲ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﺮاﻗﺐ ﺧﻮدم و ﺗﻮ ﻣﯽ‬
‫ﻣﻮﻧﺪم‪ .‬ﻣﻦ ﻫﻔﺘﻪ ای ﯾﮏ ﺑﺎر ﺑﺮای داﻣﺒﻠﺪور ﻧﺎﻣﻪ ﻣﯽ ﻧﻮﺷﺘﻢ و اوﺿﺎع رو ﺑﻬﺶ‬
‫اﻃﻼع ﻣﯽ دادم اﻣﺎ از اﯾﻨﮑﻪ ﺧﺎﻧﻢ ﻓﯿﮓ ﭘﯿﺮ ﻫﻢ ﻓﺸﻔﺸﻪ ﺑﻮد ﺑﯽ ﺧﺒﺮ ﺑﻮدم‪.‬در ﻧﺎﻣﻪ‬
‫آﺧﺮی ﮐﻪ داﻣﺒﻠﺪور ﺑﺮام ﻧﻮﺷﺖ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺳﻌﯽ ﮐﻦ ﻫﺮی ازت دور ﻧﺸﻪ ‪.‬‬
‫ﭼﻮن در اون ﺻﻮرت اﺳﻤﺸﻮﻧﺒﺮ ﺗﻮ رو ﻣﯽ ﮐﺸﺖ‪ .‬ﻣﻦ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﺳﺎﻟﯽ ﺳﻪ ﯾﺎ ﭼﻬﺎر‬
‫ﻧﺎﻣﻪ از داﻣﺒﻠﺪور ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺘﻢ ‪.‬‬
‫وﻗﺘﯽ ﺗﻮ ﺑﻪ رﯾﻤﻮس ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺧﺒﺮ دادی ﮐﻪ ﭼﻨﯿﻦ ﺧﻮاﺑﯽ دﯾﺪی داﻣﺒﻠﺪور ﺧﯿﻠﯽ‬
‫ﻧﮕﺮان ﺷﺪ‪.‬اون ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ اﺳﻤﺸﻮﻧﺒﺮ ذﻫﻨﺶ رو در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺗﻮ ﺑﺴﺘﻪ اﻣﺎ اﻣﮑﺎن‬
‫داره ﮐﻪ اﯾﻨﺒﺎر ﺗﻮ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪه ﺑﺎﺷﯽ ﮐﻪ ذﻫﻦ وﻟﺪﻣﻮرت در ﻣﻘﺎﺑﻠﺖ ﺿﻌﯿﻒ ﻋﻤﻞ‬
‫ﮐﻨﻪ و ﯾﺎ اﯾﻨﮑﻪ از وﻗﺘﯽ ﻓﻬﻤﯿﺪه ﮐﻪ داﻣﺒﻠﺪور ﻣﺮده دﯾﮕﻪ آﻧﭽﻨﺎن ﺳﻔﺖ و ﺳﺨﺖ‬
‫در ﻣﻘﺎﺑﻠﺖ ذﻫﻨﺶ رو ﻧﻤﯽ ﺑﻨﺪه‪.‬‬
‫اون ﺑﺮای ﻣﻦ ﯾﮏ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻓﺮﺳﺘﺎد ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﯾﮏ ﻧﺎﻣﻪ ﮐﻪ ﺧﺎﻧﻢ ﻓﯿﮓ‬‫ﻧﮕﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد ﺗﻮ اوﻧﻮ ﺑﺨﻮﻧﯽ‪ .‬ﺗﻮی اون ﻧﺎﻣﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻼ آﻣﺎده ﺑﺎﺷﻢ‬
‫‪ .‬اﻋﻀﺎی ﻣﺤﻔﻞ ﻫﻤﮕﯽ اوﻧﺠﺎ ﻫﺴﺘﻦ و ﻣﻨﺘﻈﺮﻧﺪ ﺗﺎ ﺣﻤﻠﻪ ای ﺻﻮرت ﺑﮕﯿﺮه ﻓﻘﻂ‬
‫ﺑﺮای اﻃﻤﯿﻨﺎن از ﺗﻮ ﻣﺮاﻗﺒﺖ ﮐﻨﻢ ‪ . .‬ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻢ ﻓﯿﮓ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﯿﺎد و ﺗﻮ رو‬
‫ﺑﺮای ﻓﺮار آﻣﺎده ﮐﻨﻪ‪.‬ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ ﺗﺎﻧﮑﺲ دﺳﺖ و ﭘﺎ ﭼﻠﻔﺘﯽ اوﻣﺪ ‪ .‬اون در‬

‫‪28‬‬

‫زﻣﺎن ﻣﻦ ﺑﻮد وﻟﯽ ﺧﯿﻠﯽ از ﻣﻦ ﺿﻌﯿﻒ ﺗﺮ ﺑﻮد ‪.‬ﺿﻌﯿﻒ وﻟﯽ درس ﺧﻮن‪.‬ﺑﻌﺪ ﻫﻢ‬
‫اون ﺣﻤﻠﻪ ﺻﻮرت ﮔﺮﻓﺖ و ﺧﻮدت ﻣﯽ دوﻧﯽ ﭼﯽ ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﺧﺎﻟﻪ ﭘﺘﻮﻧﯿﺎ ‪ ،‬ﺷﻤﺎ ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﯾﻨﮑﻪ روی ﯾﮏ دﺧﺘﺮ ﻃﻠﺴﻢ اﺟﺮا ﮐﺮدﯾﻦ‬‫اﺧﺮاج ﺷﺪﯾﻦ؟‬
‫او ﺑﺎ ﺳﺎدﮔﯽ ﺟﻮاب داد ‪:‬‬
‫ﻓﻘﻂ ﻫﻤﻮن ﯾﮏ ﺑﺎر ﻧﺒﻮد ﻣﻦ ﺳﺎل ﺳﻮﻣﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﻮﻧﻪ اوﻣﺪه ﺑﻮدم و ﺣﻮﺻﻠﻪ‬‫ﻇﺮف ﺷﺴﺘﻦ ﻧﺪاﺷﺘﻢ ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده از ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻇﺮف ﻫﺎ رو ﺷﺴﺘﻢ‪ .‬اوﻧﺠﺎ اﺧﻄﺎر‬
‫اوﻟﯿﻪ رو ﮔﺮﻓﺘﻢ‪ .‬ﺟﺎدوﮔﺮ زﯾﺮ ﺳﻦ ﻗﺎﻧﻮﻧﯽ ﻓﻘﻂ در ﺷﺮاﯾﻄﯽ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻪ ﺟﺎدو ﮐﻨﻪ ﮐﻪ‬
‫ﺟﻮﻧﺶ در ﺧﻄﺮ ﺑﺎﺷﻪ اﻣﺎ ﻣﻦ ﺟﻮﻧﻢ در ﺧﻄﺮ ﻧﺒﻮد و ﻓﻘﻂ ﺑﺮای ﻧﻔﺮﺗﻢ از اون‬
‫دﺧﺘﺮ اﯾﻦ ﮐﺎرو ﮐﺮدم‪.‬اﻻن ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻢ ﮐﻪ ﭼﻪ ﺣﻤﺎﻗﺘﯽ ﮐﺮدم‪.‬‬
‫ﻣﯿﺰ ﺧﺎﻟﯽ ﺷﺪه و ﻫﻤﻪ رﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﺗﻮﺟﻪ ﻫﺮی ﺑﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺸﺴﺘﻪ‬
‫ﺑﻮد و ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮد ﺟﻠﺐ ﺷﺪ‪.‬ﻓﮑﺮی ﺑﻪ ذﻫﻨﺶ ﺧﻄﻮر ﮐﺮد ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﮐﻨﺎر او‬
‫ﻧﺸﺴﺖ‪.‬‬
‫ ﭼﻄﻮری ﻫﺮی ؟‬‫ ﻣﺮﺳﯽ ‪ ...‬ﻣﯿﺸﻪ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﯿﻢ؟‬‫راﺟﻊ ﺑﻪ ﭼﯽ؟‬‫ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ‬‫ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ ؟ ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ ﮐﯿﻪ؟‬‫دوﺳﺖ ﺳﯿﺮﯾﻮس وﻗﺘﯽ ﻫﻨﻮز ﺑﺎ ﺷﻤﺎ ﺑﻪ ﻣﺪرﺳﻪ ﻣﯽ اوﻣﺪ‪.‬‬‫ﺗﻮ اوﻧﻮ از ﮐﺠﺎ ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺳﯽ؟‬‫ﻓﻬﻤﯿﺪم ﮐﻪ اون ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺑﺎ ﺳﯿﺮﯾﻮس ازدواج ﮐﻨﻪ‪.‬‬‫‪...‬اا‪...‬ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ ﯾﮏ از داﻧﺶ آﻣﻮزان ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺑﻮد‪.‬اون ﺗﻮی ﮔﺮوه رﯾﻮﻧﮑﺎ و ﯾﮑﯽ از‬‫ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﺟﺴﺘﺠﻮ ﮔﺮای ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺑﻮد راﺳﺘﺶ رو ﺑﺨﻮای ﺳﯿﺮﯾﻮس ﯾﮏ ﺑﺎزدارﻧﺪه‬
‫ﺑﻮد ‪. .‬ﯾﮏ ﺑﺎر ﮐﻪ ﻣﺎ ﺑﺎ ﺗﯿﻢ رﯾﻮﻧﮑﻼ ﺑﺎزی داﺷﺘﯿﻢ ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ و ﺟﯿﻤﺰ ﻫﺮ دو واﺳﻪ‬
‫ﮔﺮﻓﺘﻦ ﮔﻮی ذرﯾﻦ ﺳﺮﻋﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﺎ ﯾﮏ ﺿﺮﺑﻪ ﻣﺤﮑﻢ ﺑﻪ‬
‫ﺗﻮپ ﺑﺎزدارﻧﺪه ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ رو از روی ﺟﺎروش ﺑﻪ زﻣﯿﻦ ﭘﺮﺗﺎب ﮐﺮد‪.‬ﺗﻮپ ﺑﺎزدارﻧﺪه‬
‫‪29‬‬

‫درﺳﺖ ﺑﻪ ﺳﺮ ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﺮد‪.‬و ﺟﯿﻤﺰ ﮔﻮی رو ﮔﺮﻓﺖ وﻗﺘﯽ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﭘﺎﯾﯿﻦ‬
‫اوﻣﺪﻧﺪ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻣﺘﻮﺟﻪ ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﯿﻬﻮش ﺑﺮ زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد و ﺧﺎﻧﻢ‬
‫ﭘﺎﻣﻔﺮی ﻣﺸﻐﻮل ﻣﺪاوای او ﺑﻮد‪.‬اﻟﺒﺘﻪ ﺧﺎﻧﻢ ﭘﺎﻣﻔﺮی اون ﻣﻮﻗﻊ ﺧﯿﻠﯽ ﺟﻮون ﺑﻮد‬
‫‪.‬ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺳﺎل دوﻣﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ اوﻣﺪه ﺑﻮد‪.‬ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ‬
‫ﭘﯿﺶ ﻣﺎدام ﭘﺎﻣﻔﺮﯾﺮﻓﺖ و درﺑﺎره ﺣﺎل ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ از اون ﺳﻮال ﮐﺮد‪ .‬اﻣﺎ اون ﺑﻬﺶ‬
‫ﮔﻒ ﮐﻪ ﺣﺎﻟﺶ اﺻﻼ ﺧﻮب ﻧﯿﺴﺖ و ﺑﺴﺘﮕﯽ ﺑﻪ ﺧﻮدش داره ﮐﻪ دووم ﻣﯿﺎره ﯾﺎ ﻧﻪ‪.‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺷﻮﮐﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد ‪ .‬اﺻﻼ ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﺮد ﺿﺮﺑﻪ اش ﺑﺎﻋﺚ ﺑﺸﻪ ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ‬
‫اﯾﻨﻘﺪر آﺳﯿﺐ ﺑﺒﯿﻨﻪ ‪.‬اون ﺗﺎ دو ﻫﻔﺘﻪ ﻣﺪام در درﻣﺎﻧﮕﺎه ﺑﻮد‪.‬وﻗﺘﯽ ﻣﺎ ﺑﯿﺪار ﻣﯽ‬
‫ﺷﺪﯾﻢ ﻣﯽ دﯾﺪﯾﻢ ﻧﯿﺴﺖ و ﺷﺐ ﻫﻢ وﻗﺘﯽ ﻣﯽ ﺧﻮاﺑﯿﺪﯾﻢ ﻫﻨﻮز ﺗﻮی ﺧﻮاﺑﮕﺎه ﻧﺒﻮد‬
‫ﻓﻘﻂ ﺳﺮ ﮐﻼس ﻫﺎ ﺣﺎر ﻣﯽ ﺷﺪ و دوﺑﺎره ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺸﺖ ﺑﻪ درﻣﺎﻧﮕﺎه ‪ .‬ﻃﻮری ﺷﺪه‬
‫ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﻦ و ﺟﯿﻤﺰ ﺑﺮاش ﻏﺬا ﻣﯽ ﺑﺮدﯾﻢ‪.‬اون ﻣﺪام ﺗﮑﺮار ﻣﯽ ﮐﺮد ﮐﻪ اﮔﻪ ﺑﻤﯿﺮه‬
‫ﺗﻘﺼﯿﺮ ﻣﻨﻪ و از اﯾﻦ ﺣﺮﻓﺎ‪.‬اﻣﺎ اون ﻧﻤﺮد ﺑﻌﺪ از دو ﻫﻔﺘﻪ ﺑﻪ ﻫﻮش اوﻣﺪ و ﺣﺎﻟﺶ‬
‫ﮐﺎﻣﻼ ﺧﻮب ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﯾﺎد آورد ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﺑﺮای اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ در ﺗﯿﻢ ﮐﻮﺋﯿﺪﯾﭻ ﮔﺮﯾﻔﯿﻨﺪور‬
‫ﺑﺎزی ﮐﻨﺪ اﻟﯿﻮر وود ﺑﻪ او ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﺑﯿﺸﺘﺮﯾﻦ ﺻﺪﻣﻪ وارد ﺷﺪه ﺑﻪ ﺑﺎزﯾﮑﻨﺎن ﮐﻮﺋﯿﺪﯾﭻ در‬
‫ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﯾﮏ ﺟﺴﺘﺠﻮ ﮔﺮ ﺑﻮده ﮐﻪ ﺑﺎزدارﻧﺪه درﺳﺖ ﺑﻪ ﺳﺮش ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﺮده‪.‬‬
‫ ‪...‬ﺳﯿﺮﯾﻮس ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﻪ وﺟﺪ اوﻣﺪه ﺑﻮد ﺑﻪ ﮐﻤﮏ ﻧﻘﺸﻪ ﻏﺎرﺗﮕﺮ ﺑﻪ ﻫﺎﮔﺰﻣﯿﺪ رﻓﺖ‬‫‪ ،‬ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﻧﻮﺷﺪﻧﯽ ﮐﺮه ای دزدﯾﺪ و ﺑﺮﮔﺸﺖ ‪ .‬ﺗﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﯾﮏ روز ﻣﺎ ‪ ...‬ﯾﻌﻨﯽ ﺟﯿﻤﺰ از‬
‫زﯾﺮ زﺑﻮﻧﺶ ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪ ﮐﻪ اون ﻋﺎﺷﻖ ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ ﺷﺪه‪ .‬اوﻧﻬﺎ ﯾﮏ ﺑﺎر ﻫﻢ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﻪ‬
‫ﻫﺎﮔﺰﻣﯿﺪ رﻓﺘﻨﺪ از اون ﺑﻪ ﺑﻌﺪ دﯾﮕﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺎ ﻫﻢ رﻓﯿﻖ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ‪ .‬ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻫﻢ‬
‫ﻗﯿﺎﻓﻪ داﺷﺖ و ﻫﻢ ﻣﺤﺒﻮﺑﯿﺖ ‪ .‬ﻫﻤﻪ دﺧﺘﺮ ﻫﺎی ﻣﺪرﺳﻪ ﻋﺎﺷﻖ اون و ﺟﯿﻤﺰ ﺑﻮدن‪.‬‬
‫اﻟﺒﺘﻪ ﺳﯿﺮﯾﻮس اون ﻣﻮﻗﻊ ﺗﺤﺖ ﺗﺎﺛﯿﺮ ﺧﺎﻧﻮاده اش ﻗﺮار داﺷﺖ و ﻃﺮﻓﺪار وﻟﺪﻣﻮرت‬
‫ﺑﻮد اﻣﺎ ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ ﻣﺎه ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ ﻧﻈﺮ اوﻧﻮ ﮐﺎﻣﻼ ﻋﻮض ﮐﺮد ‪ .‬اون ﺑﺮای ﺳﯿﺮﯾﻮس از‬
‫ﺑﺪی ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ وﻟﺪﻣﻮرت در ﺣﻖ ﻣﺮدم ﮐﺮده ﺑﻮد و ﮐﻤﮏ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺑﺮای ﺑﻬﺒﻮد‬
‫زﻧﺪﮔﯽ ﺟﺎدوﮔﺮا ﮐﺮدﯾﻢ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮد و ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻫﻢ ﭼﻮن ﻣﻄﯿﻊ اون ﺑﻮد ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ‬
‫اوﻣﺪ ﻃﺮف ﻣﺎ ‪....‬‬
‫‪30‬‬

‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺴﺖ و ﺻﺪاﯾﺶ ﻏﻤﮕﯿﻦ ﺷﺪ ‪:‬‬
‫ اﻣﺎ در ﺳﺎل ﺑﻌﺪ ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ ﻟﺴﺘﺮﻧﺞ ﺗﻮی ﺗﺎﺑﺴﺘﻮن اوﻧﻮ ﮐﺸﺖ و ﺑﻪ ﻟﺮد وﻟﺪﻣﻮرت‬‫ﭘﯿﻮﺳﺖ ﺑﻌﺪ ﻫﻢ ﺑﺮای ﺳﯿﺮﯾﻮس ﯾﮏ ﻧﺎﻣﻪ ﻧﻮﺷﺖ و ﺑﻪ اون ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﭼﻪ ﮐﺎر ﮐﺮده‪.‬‬
‫اﻟﺒﺘﻪ ﺣﺪود ﯾﮏ ﺳﺎل ﺑﻌﺪ ‪ .‬اﯾﻨﮑﺎرو ﮐﺮد ‪ .‬ﺗﻮی اﯾﻦ ﯾﮏ ﺳﺎل ﻫﯿﭽﮑﺲ از ﻗﺎﺗﻞ‬
‫ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ ﺧﺒﺮ ﻧﺪاﺷﺖ ‪ .‬اون ﭘﯿﺶ وﻟﺪﻣﻮرت رﻓﺖ و ﺟﺎدوی ﺳﯿﺎه رو از ﺧﻮد‬
‫ﺷﺨﺺ اون ﯾﺎد ﮔﺮﻓﺖ‪.‬از اون ﻣﺎﺟﺮا ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺧﯿﻠﯽ وﺣﺸﺘﺎک ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬اون‬
‫ﻫﯿﭻ وﻗﺖ دﯾﮕﻪ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻗﺪﯾﻢ ﻧﺸﺪ‪.‬‬
‫اﻣﺎ اون ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺎ ﻣﺎ ﺷﻮﺧﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد‪.‬‬‫ﻫﻪ‪...‬ﺷﻮﺧﯽ؟آره ﺷﻮﺧﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد اﻣﺎ ﺷﻮﺧﯽ ﺗﻠﺦ‪.‬‬‫ﻣﻦ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮدم از آزﮐﺎﺑﺎن ﻧﺎراﺣﺘﻪ‪.‬‬‫آزﮐﺎﺑﺎن ﯾﮏ ﭼﯿﺰ ﺑﻮد و ﻋﺸﻖ ﯾﮏ ﭼﯿﺰ دﯾﮕﻪ ‪ .‬ﺳﯿﺮﯾﻮس از ﺑﺎﻃﻦ ﺿﺮﺑﻪ ﺧﻮرده‬‫ﺑﻮد ﻧﻪ از ﻣﻐﺰ و ﻓﯿﺰﯾﮏ ﺑﺪﻧﯽ‪ .‬ﻣﯽ دوﻧﯽ ‪ ،‬ﺗﺎﺛﯿﺮ ﯾﮏ دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎز ﻓﻘﻂ ﺑﺮای ﻫﻤﻮن‬
‫ﻟﺤﻈﻪ و ﯾﺎ ﺣﺪ اﮐﺜﺮ ﺑﺮای ﭼﻨﺪ روز ﺑﻌﺪه‪.‬اﻣﺎ ﻋﺸﻖ ﯾﮏ ﺗﺎﺛﯿﺮ ﻋﻤﺮﯾﻪ ﺑﺮای ﻫﻤﯿﺸﻪ‬
‫روی ﺷﺨﺺ ﺗﺎﺛﯿﺮ ﻣﯽ زاره‪.‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس از اون ﻣﻮﻗﻊ دﯾﮕﻪ ﺑﺎ ﮐﺲ دﯾﮕﻪ ای ازدواج ﻧﮑﺮد؟‬‫ﻧﻪ‪ ...‬ﻣﺎ ﺣﺘﯽ ﺟﺮﺋﺖ ﻧﻤﯽ ﮐﺮدﯾﻢ در اﯾﻦ ﺑﺎره ﺑﺎﻫﺎش ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﯿﻢ‪.‬اون ﻧﺎﻣﺰد‬‫ﺧﻮدش رو از دﺳﺖ داده ﺑﻮد‪ .‬اوﻧﻬﺎ ﺣﺘﯽ ﻗﺮار ﻋﺮوﺳﯽ ﻫﻢ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮدن ﮐﻪ‬
‫ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪ‪.‬اﯾﻦ ﺿﺮﺑﻪ روﺣﯽ ﺑﺰرﮔﯽ ﺑﻪ ﺳﯿﺮوﯾﺲ ﺑﻮد‪.‬اﻟﺒﺘﻪ اون ﻣﻮﻗﻊ ﺧﯿﻠﯽ‬
‫ﻫﺎ ازدواج ﻧﮑﺮدن‪.‬ﻣﯽ دوﻧﯽ ﺷﺐ ﺑﻌﺪ از اﯾﻨﮑﻪ ﺗﻮ ﻟﺮد ﺳﯿﺎه رو ﻣﻐﻠﻮب ﮐﺮدی ﻧﺼﻒ‬
‫ﺟﺎدوﮔﺮا ازدواج ﮐﺮدن‪.‬‬
‫ﻣﺎﻟﻔﻮی ﻫﻢ اون زﻣﺎﻧﺒﺎ ﺷﻤﺎ ﺑﻮد؟‬‫آره‪ ..‬اون ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﺑﺎ اﺳﻨﯿﭗ دوﺳﺖ ﺑﻮد وﻟﯽ ﻫﯿﭽﻮﻗﺖ وﻗﺘﯽ ﻣﻦ و ﺟﯿﻤﺰ و‬‫ﺳﯿﺮﯾﻮس و ﭘﯿﺘﺮ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﻮدﯾﻢ اون ﻃﺮﻓﺎ آﻓﺘﺎﺑﯽ ﻧﻤﯽ ﺷﺪ ‪ ...‬ﯾﮏ ﺑﺎر ﺳﺎل ﭼﻬﺎرم‬
‫ﮐﻪ ﺑﻮدﯾﻢ و ﻣﻦ و ﺟﯿﻤﺰ و ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺗﻮی ﻗﺪم ﻣﯽ زدﯾﻢ ﮐﻪ دﯾﺪﯾﻢ از ﭘﺸﺖ‬
‫درﺧﺘﺎ ﺻﺪای داد و ﻓﺮﯾﺎد ﻣﯽ ﯾﺎد ‪ .‬ﻣﺎ زود رﻓﺘﯿﻢ اوﻧﺠﺎ و دﯾﺪﯾﻢ ﻟﺴﺘﺮﻧﺞ و ﻣﺎﻟﻔﻮی‬
‫و اﺳﻨﯿﭗ ﭘﯿﺘﺮ رو ﺷﮑﻨﺠﻪ ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬اون ﻣﻮﻗﻊ ﻣﺎ ﻫﺮ ﺳﻪ ﺑﺎ ﻫﻢ اون ﻫﺎ رو ﺧﻠﻊ‬
‫‪31‬‬

‫ﺳﻼح ﮐﺮدﯾﻢ ﺑﻌﺪ ﻫﻢ ﺑﺎ ﻫﻤﺪﯾﮕﻪ وﻧﻬﺎ رو ﻣﻨﺠﻤﺪ ﮐﺮدﯾﻢ ‪ .‬ﯾﺎدم ﻣﯿﺎد اون ﻣﻮﻗﻊ ﺗﺎ‬
‫ﺷﺐ ﻧﺘﻮﻧﺴﺘﻦ ﭘﯿﺪاﺷﻮن ﮐﻨﻦ‪ .‬از اوﻧﺠﺎ ﺑﻮد ﮐﻪ ﭘﯿﺘﺮ ﺑﺎ ﻣﺎ دوس‪...‬‬
‫ﻧﺎﮔﻬﺎن داﻣﺒﻠﺪور وارد اﺗﺎق ﺷﺪ ‪،‬ﭼﻮب دﺳﺘﯽ اش را ﺑﺮداﺷﺖ و ﮔﻔﺖ رﯾﻤﻮس ‪ ،‬ﺳﻮروس‬
‫ﺗﻮی دردﺳﺮ اﻓﺘﺎده ‪ .‬وﺿﻌﯿﺖ اﺿﻄﺮارﯾﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺧﯿﻠﯽ زود ﺣﺮﮐﺖ ﮐﻨﯿﻢ‪ .‬ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﯿﺎ ﺑﻪ ﻣﺎﻟﯽ‬
‫ﮔﻔﺘﻢ ﺑﻪ ﺑﻘﯿﻪ اﻋﻀﺎ ﺧﺒﺮ ﺑﺪه ‪.‬ﺳﭙﺲ دﺳﺖ ﻟﻮﭘﯿﻦ را ﮔﺮﻓﺖ و ﻫﺮ دو ﺑﺎ ﻫﻢ ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪن ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻣﺎﻧﺪ و ﻫﺰاران ﺳﻮال در ذﻫﻨﺶ‪.‬‬

‫‪32‬‬

‫ﻓﺼﻞ ﭘﻨﺠﻢ ‪ :‬ﻃﻠﺴﻢ ﺷﮑﻨﺠﻪ ﮔﺮ‬
‫ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺬ از اﯾﻨﮑﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه داﻣﺒﻠﺪور ﻏﯿﺐ ﺷﺪﻧﺪ ‪ ،‬ﻫﺮی ﻧﯿﺰ ﺑﻪ اﺗﺎﻗﯽ ﮐﻪ‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ در آن اﻋﻀﺎی ﻣﺤﻔﻞ را ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﻣﯽ ﮐﺮد ‪ ،‬رﻓﺖ ‪ .‬او در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﯾﮏ آﯾﻨﻪ‬
‫ﺑﺴﯿﺎر ﺑﺰرگ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﺪ ‪ .‬آن آﯾﻨﻪ در ﻧﻤﻮﻧﻪ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ ‪ ،‬ﮐﺎﻣﻼ ﺑﻪ آﯾﻨﻪ ای ﮐﻪ ﺳﯿﺮﯾﻮس‬
‫‪ 2‬ﺳﺎل ﻗﺒﻞ در روز ﺑﻌﺪ از ﮐﺮﯾﺴﻤﺲ ﺑﻪ او ﻫﺪﯾﻪ داده ﺑﻮد ﺷﺒﺎﻫﺖ داﺷﺖ ‪ .‬ﺑﺮ روی‬
‫آﯾﻨﻪ ﺗﺼﺎوﯾﺮ اﻋﻀﺎی ﻣﺤﻔﻞ ﻗﺮار داﺷﺖ ﮐﻪ ﻫﺮی از ﻣﯿﺎن آﻧﻬﺎ ﻣﻮدی‪،‬ﺗﺎﻧﮑﺲ ‪ ،‬ﻟﻮس‬
‫ﻫﯿﮕﻞ ‪ ،‬ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ‪ ،‬اﺳﺘﻮرﮔﯿﺲ ﭘﺎدﻣﻮر‪ ،‬اﻣﯿﻠﺲ واﻧﺲ ‪ ،‬ﻫﺴﺘﯿﺎ ﺟﻮﻧﺰ ‪ ،‬ﺑﯿﻞ‬
‫و ﭼﻨﺪ ﭼﺎدوﮔﺮ دﯾﮕﺮ را ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺧﺖ‪ .‬ﺟﺎی ﺑﻌﻀﯽ از ﺗﺼﺎوﯾﺮﻧﯿﺰ ﺑﻪ ﺟﺎی ﭼﻬﺮه آﻧﻬﺎ ﻓﻘﻂ‬
‫اﺳﻤﺸﺎن ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد ‪. .‬روی ﺑﺎﻻﺗﺮﯾﻦ ﺗﺼﻮﯾﺮ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد آﻟﺒﻮس داﻣﺒﻠﺪور ‪ ،‬ﺑﺮ‬
‫روی ﺗﺼﻮﯾﺮ ﺳﻤﺖ راﺳﺖ آن ﻧﯿﺰ ﻣﯿﻨﺮوا ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل و ﺑﺮ روی ﺗﺼﻮﯾﺮ ﺳﻤﺖ ﭼﭗ‬
‫ﺳﻮروس اﺳﻨﯿﭗ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد ‪ .‬ﺑﺮ روی ردﯾﻒ ﭘﺎﯾﯿﻦ اﺳﺎﻣﯽ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﻠﮏ و‬
‫ﮐﯿﻨﮕﺰﻟﯽ ﺷﮑﻠﺒﻮرت ﻧﻘﺶ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮد ‪ ،‬اﻣﺎ ﺳﯿﺎه ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬اﯾﻦ ﻧﺸﺎن ﻣﯽ داد ﮐﻪ ﺗﺼﻮﯾﺮ‬
‫آﻧﻬﺎ دﯾﮕﺮ ﻫﯿﭽﻮﻗﺖ در آﯾﻨﻪ ﺷﮑﻞ ﻧﻤﯽ ﮔﯿﺮد ‪ .‬ﻫﯿﭽﮑﺪام از ﺗﺼﺎوﯾﺮ داﺧﻞ آﯾﻨﻪ ﺑﻪ ﻫﺮی‬
‫ﺗﻮﺣﻬﯽ ﻧﺪاﺷﻨﺘﻨﺪ‪ .‬ﺣﺘﯽ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﮐﻪ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻣﺮاﻗﺐ او ﺑﻮد و او را ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻓﺮزﻧﺪش‬
‫دوﺳﺖ ﻣﯽ داﺷﺖ ‪.‬‬
‫او در ﻣﻘﺎﺑﻞ آﯾﯿﻨﻪ ﻧﺸﺘﻪ ﺑﻮد و ﺑﺎ ﺗﺼﺎوﯾﺮ اﻋﻀﺎی ﻣﺤﻔﻞ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯽ ﮐﺮد‪:‬‬
‫ آره ‪ ،‬ﺳﻮروس اﺳﻨﯿﭗ ‪ .‬ﻣﺮﮔﺨﻮارا ﺑﻬﺶ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮدن‪ .‬داﻣﺒﻠﺪور دﺳﺘﻮر داد ﻫﻤﻪ ﺧﯿﻠﯽ‬‫ﺳﺮﯾﻊ ﺗﻮی ﺧﻮﻧﻪ ﻣﺎﻟﻔﻮی ﻇﺎﻫﺮ ﺑﺸﯿﻦ‪ .‬ﺧﻮد آﻟﺒﻮس ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻪ زﯾﺎد ﻣﺒﺎرزه ﮐﻨﻪ ﭼﻮن‬
‫ﻣﻤﮑﻨﻪ ﮐﺴﯽ ﺑﺒﯿﻨﺪش و ﺑﻔﻬﻤﻦ ﮐﻪ زﻧﺪس‪...‬‬
‫ﻫﺮی از اﺗﺎق ﺑﯿﺮون آﻣﺪ ‪ ،‬ﺑﻪ ﺳﺮﺳﺮا رﻓﺖ و در ﻣﻘﺎﺑﻞ آﺗﺶ ﻧﺸﺴﺖ‪.‬‬
‫آن ﮐﻪ ﻗﺎدر اﺳﺖ ﻟﺮد ﺗﺎرﯾﮑﯽ را ﺷﮑﺴﺖ دﻫﺪ اﻧﺪک اﻧﺪک ﻧﺰدﯾﮏ ﻣﯽ ﺷﻮد‪ ...‬ﻟﺮد‬
‫ﺗﺎرﯾﮑﯽ او را ﺑﻪ ﻧﺎم ﻫﻤﺘﺎی ﺧﻮﯾﺶ ﯾﺎد ﺧﻮاﻫﺪ ﮐﺮد‪ .‬در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ از ﻗﺪرت ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ او‬

‫‪33‬‬

‫ﻧﺎ آﮔﺎه اﺳﺖ‪...‬و ﯾﮑﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ دﺳﺖ دﯾﮕﺮی ﮐﺸﺘﻪ ﺷﻮد ﭼﻮن ﻫﯿﭻ ﯾﮏ ﺑﺎ وﺟﻮد دﯾﮕﺮی‬
‫ﻗﺎدر ﺑﻪ ﺣﯿﺎت ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﺑﻮد ‪...‬‬
‫اﯾﻦ ﭘﯿﺸﮕﻮﯾﯽ را ﺳﯿﺒﻞ ﺗﺮﯾﻼﻧﯽ ﺣﺪود ﻫﻔﺪه ﺳﺎل ﭘﯿﺶ اﻧﺠﺎم داده ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻪ ﮔﻔﺘﻪ او ﺗﻨﻬﺎ‬
‫ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺪ وﻟﺪﻣﻮرت را ﻣﻐﻠﻮب ﺳﺎزد ﻫﺮی ﭘﺎﺗﺮ ‪ ،‬ﭘﺴﺮی ﮐﻪ در ﻣﺎه ژوﺋﻦ ﺑﻪ دﻧﯿﺎ‬
‫آﻣﺪه ﻧﺎم دارد‪.‬‬
‫اﯾﻦ اﻓﮑﺎر در ذﻫﻦ ﻫﺮی ﻣﯽ ﭼﺮﺧﯿﺪ ‪ .‬ﻧﺎﮔﻬﺎن و ﺑﺪون ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻗﺒﻠﯽ از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪ .‬از‬
‫ﮐﯿﺴﻪ ﮐﻨﺎر آﺗﺶ ﻣﻘﺪاری ﭘﻮدر ﭘﺮواز ﺑﺮداﺷﺘﻮ آن را ﺑﺮ روی آﺗﺶ رﯾﺨﺖ‪ .‬آﺗﺶ ﺑﻪ‬
‫رﻧﮓ ﺳﺒﺰ در آﻣﺪ ‪ .‬ﻫﺮی ﻋﯿﻨﮑﺶ را از ﭼﺸﻤﺶ ﺑﺮداﺷﺖ و در ﺟﯿﺐ رداﯾﺶ ﮔﺬاﺷﺖ ‪.‬‬
‫ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﯿﺮون آورد و ﺑﻪ درون آﺗﺶ ﻗﺪم ﮔﺬاﺷﺖ ﺳﭙﺲ ﻓﺮﯾﺎد زد ﻗﺼﺮ‬
‫ﻣﺎﻟﻔﻮی‪.‬‬
‫ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪ ﮔﯿﺞ و ﻣﻨﮓ از درون آﺗﺶ ﺑﯿﺮون آﻣﺪ‪ .‬ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺗﺎرﯾﮏ و ﭘﺮ از ﺳﺘﻮن‬
‫ﻫﺎی ﺑﻠﻨﺪ ﺑﻮد‪ .‬ﻋﯿﻨﮑﺶ را ﺑﯿﺮون آورد و ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﺑﻪ ﭼﺸﻢ زد ‪ .‬ﮐﻒ ﻗﺼﺮ ﺑﺎ ﺳﺮاﻣﯿﮏ‬
‫ﻫﺎی ﺳﻔﯿﺪ ﭘﻮﺷﺎﻧﺪه ﺷﺪه ﺑﻮد ‪ .‬اﻧﺠﺎ ﯾﮏ ﻗﺼﺮ واﻗﻌﺎ اﺷﺮاﻓﯽ ﺑﻮد ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﺎﻻ آورد و ﺑﻪ ﻃﺮف ﺟﻠﻮ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺮد‪ .‬ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﯾﮏ ﺑﺎر‬
‫ﺻﺪای ﺑﻠﻨﺪی ﺑﻪ ﮔﻮش ﻣﯽ رﺳﯿﺪ ﮐﻪ ﻧﺸﺎن از ﻏﯿﺐ و ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪن ﺟﺎدوﮔﺮان ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺻﺪای آﺷﻨﺎی زﻧﯽ ﺑﻪ ﮔﻮﺷﺶ ﺧﻮرد ‪:‬‬
‫ ﺧﻮب ﺳﻮروس اﺳﻨﯿﭗ ‪ ،‬ﻣﺜﻞ اﯾﻨﮑﻪ ﺑﻪ آﺧﺮ ﺧﻂ ﻧﺰدﯾﮏ ﺷﺪی‪.‬ﮐﻢ ﮐﻢ ﺑﺎﯾﺪ از زﻧﺪﮔﯽ‬‫ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ ﮐﻨﯽ‪ .‬ﻣﻦ از اول ﻫﻢ ﺑﻪ ﻟﺮد ﺳﯿﺎه ﻣﯽ ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺗﻮ اﻃﻤﯿﻨﺎن ﮐﻨﻪ ‪.‬‬
‫ﺗﻮ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﯽ ﺟﺎی اوﻧﻮ ﺑﻪ اﻓﺮاد اون ﻣﺤﻔﻞ ﻣﺴﺨﺮه ﻟﻮ ﺑﺪی آره ؟ اوﻧﻢ ﺣﺎﻻ ﮐﻪ‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﻣﺮده ؟‬
‫آن زن ﺧﻨﺪه وﺣﺸﺘﻨﺎﮐﯽ ﺳﺮ داد ‪.‬‬
‫ﮐﻤﯽ ﺟﻠﻮﺗﺮ دو ﻣﺮگ ﺧﻮار اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ و ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯿﺸﺎن را ﺑﻪ ﻃﺮف اﺳﻨﯿﭗ ﻧﺸﺎﻧﻪ‬
‫ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﺧﻠﻊ ﺳﻼح ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬‬
‫‪-‬اﮐﺴﭙﻼرﻣﻮس‬

‫‪34‬‬

‫ﻫﺮ ﺳﻪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ از دﺳﺘﺎن ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ و ﻣﺮﮔﺨﻮار دﯾﮕﺮ ﮐﻪ ﻣﺎرﮐﻮس ﻧﺎم داﺷﺖ ﺧﺎرج‬
‫ﺷﺪ‪ .‬ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ ﺷﺪﯾﺪا ﻏﺎﻓﻞ ﮔﯿﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد اﻣﺎ ﺧﯿﻠﯽ زود ﺑﺮ ﺧﻮد ﻣﺴﻠﻂ ﺷﺪه و ﻓﺮﯾﺎد‬
‫زد‪:‬‬
‫ ﻫﯽ اﺳﻨﯿﭗ ‪ ،‬ﺑﺒﯿﻦ ﮐﯽ اﯾﻨﺠﺎﺳﺖ ‪ .‬اﯾﻦ ﭘﺴﺮ ﻫﻤﻮن ﺟﯿﻤﺰه ‪ .‬ﻫﻤﻮن ﮐﻪ ازش ﻧﻔﺮت‬‫داﺷﺘﯽ ‪ .‬ﯾﺎدت ﻣﯿﺎد؟ﻫﻤﻮﻧﯽ ﮐﻪ ﭘﺪر و ﻣﺎدرش رو ﺑﻪ ﻟﺮد ﺳﯿﺎه ﻓﺮوﺧﺘﯽ‪.‬‬
‫ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺧﺸﻤﯽ ﻣﻬﺎر ﻧﺸﺪﻧﯽ وﺟﻮد ﻫﺮی را در ﺑﺮ ﮔﺮﻓﺖ ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ ﺳﯿﺮﯾﻮس را ﮐﺸﺘﻪ‬
‫ﺑﻮد‪ .‬ﺧﺎﻟﻪ اش را ﺗﺎ دم ﻣﺮگ ﺑﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﻧﻮﯾﻞ را ﯾﺘﯿﻢ ﮐﺮده ﺑﻮد‪:‬‬
‫ ﮐﺮوﺳﯿﻮ‬‫ﻫﺮی ﭼﻮﺑﺶ را ﺑﺎﻻ ﺑﺮده و اﯾﻦ ورد را ﻓﺮﯾﺎد زده ﺑﻮد‪ .‬ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺧﻨﺪه از ﻟﺐ ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ‬
‫ﻣﺤﻮ ﺷﺪ ‪ ،‬ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد و ﺷﺮوغ ﺑﻪ ﺟﯿﻎ ﮐﺸﯿﺪن ﮐﺮد‪.‬‬
‫ ﻧﻪ ﭘﺎﺗﺮ اﯾﻦ ﮐﺎرو ﻧﮑﻦ‬‫اﯾﻦ ﺻﺪای اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻮد ﮐﻪ از راﻫﯽ دور ﺑﻪ ﮔﻮش ﻫﺮی ﻣﯽ رﺳﯿﺪ ‪ .‬ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ ﺑﺮ روی‬
‫زﻣﯿﻦ ﻏﻠﻂ ﻣﯽ زد و ﻫﺮی ﻟﺬت ﻣﯽ ﺑﺮد ‪ .‬ﻟﺬﺗﯽ ﮐﻪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل ﻧﭽﺸﯿﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻧﺎﮔﻬﺎن اﯾﻦ‬
‫ﻟﺬت از ﺑﯿﻦ رﻓﺖ ‪ .‬اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻪ ﻃﺮف ﻫﺮی آﻣﺪه و ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ او را ﭘﺎﯾﯿﻦ ﮐﺸﯿﺪه ﺑﻮد ‪.‬‬
‫ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ ﻟﺴﺘﺮﻧﺞ ﻣﺘﻮﻗﻒ ﺷﺪ اﻣﺎ دﯾﮕﺮ ﻫﯿﭻ ﺣﺮﻓﯽ ﻧﺰد ﻓﻘﻂ ﺑﺎ وﺣﺸﺖ ﺑﻪ ﻫﺮی ﻧﮕﺎه‬
‫ﻣﯽ ﮐﺮد‪.‬اﺳﻨﯿﭗ ﻧﯿﺰ ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﻪ او ﺧﯿﺮه ﺷﺪه ﺑﻮد ‪ .‬ﺗﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﺧﻮدش را از‬
‫دﺳﺖ او ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪ ‪ .‬ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ و ﻣﺎرﮐﻮس را ﺑﺎ ﻃﻨﺎب ﺟﺎدوﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻊ از ﻏﯿﺐ‬
‫ﺷﺪن ﻣﯽ ﺷﺪ ﺑﺴﺖ‪.‬ﺳﭙﺲ دﺳﺖ ﻫﺮی را ﮔﺮﻓﺖ و ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪ‪.‬دوﺑﺎره ﻫﻤﺎن ﻫﺲ ﺧﻔﮕﯽ‬
‫وﺟﻮد ﻫﺮی را در ﺑﺮ ﮔﺮﻓﺖ‪.‬ﮐﻤﯽ ﺑﻌﺪ ﺧﻮد را در ﻗﺼﺮ ﮔﺮﯾﻤﻮﻟﺪ ﯾﺎﻓﺖ‪ .‬اﺳﻨﯿﭗ ﺷﺪﯾﺪدا‬
‫ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺑﻮد‪.‬ﻧﺎم ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ را ﺗﻘﺮﯾﺎ ﻓﺮﯾﺎد زد و وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺧﻮدش را ﺑﻪ‬
‫آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ رﺳﺎﻧﺪ ﺑﻪ او ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫ ﻣﮕﺮ ﻗﺮار ﻧﺒﻮد ﺗﻮ ﻣﺮاﻗﺐ ﻫﺮ‪...‬ﭘﺎﺗﺮ ﺑﺎشِ؟‬‫ ﭼﺮا واﺳﻪ ﭼﯽ؟ﻣﮕﻪ ﭼﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎده؟‬‫ ﻫﯿﭽﯽ ﻓﻘﻂ وﻗﺘﯽ داﺷﺘﻢ دوﺋﻞ ﻣﯽ ﮐﺮدم ﭘﯿﺪاش ﺷﺪ و روی ﻟﺴﺘﺮﻧﺞ ﻃﻠﺴﻢ ﺷﮑﻨﺠﻪ‬‫ﮔﺮ رو اﺟﺮا ﮐﺮد‪.‬‬
‫ دروغ ﻣﯽ ﮔﯽ ‪...‬ﻫﺮی ﺳﻮروس راس ﻣﯿﮕﻪ؟‬‫‪35‬‬

‫ ا‪..‬اون ﺧﻠﻊ ﺳﻼح ﺷﺪه ﺑﻮد و ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﮑﺸﺪش ﮐﻪ ﻣﻦ ﻣﺪاﻓﻌﺶ ﺷﺪم‪.‬‬‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺑﻪ ﺣﺮف او ﺗﻮﺟﻪ ﻧﮑﺮد ‪:‬‬
‫ ﺗﻮ ﻃﻠﺴﻢ ﺷﮑﻨﺠﻪ ﮔﺮ اﺟﺮا ﮐﺮدی؟اﺻﻼ ﮐﯽ ﺑﻪ ﺗﻮ اﺟﺎزه داده ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺮی اوﻧﺠﺎ؟‬‫ ﻣﺎﻟﯽ ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﮔﺮدم اوﻧﺠﺎ‪.‬ﻧﺒﯿﻨﻢ ﭘﺎﺗﺮ دوﺑﺎره ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ اوﻧﺠﺎ‪.‬‬‫ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎش دﯾﮕﻪ ﻧﻤﯽ زارم از ﺟﺎش ﺟﻢ ﺑﺨﻮره‬‫و ﺗﺎ ﻧﺰدﯾﮏ ﺑﻪ ﺳﯽ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ ﻣﺸﻐﻮل ﻧﺼﯿﺤﺖ ﻫﺮی ﺷﺪ‪.‬ﺳﺮ اﻧﺠﺎم ﻫﻤﻪ اﻓﺮاد ﻣﺤﻔﻞ ﺑﻪ‬
‫ﻗﺼﺮ ﮔﺮﯾﻤﻮﻟﺪ ﺑﺎزﮔﺸﺘﻨﺪ ‪ .‬ﻫﻤﻪ ﺧﺴﺘﻪ و ﮐﻤﯽ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻫﺮی ﺧﻮدش را ﺑﻪ ﻣﻮدی‬
‫رﺳﺎﻧﺪ و از او ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪:‬‬
‫ ﭼﯽ ﺷﺪ ؟ دﺳﺘﮕﯿﺮﺷﻮن ﮐﺮدﯾﻦ ؟‬‫ ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ و ﻣﺎرﮐﻮس و ﻟﯿﻤﻮن دﺳﺘﮕﯿﺮ ﺷﺪﻧﺪ ‪ .‬آرﺗﻮر داره ﻣﯽ ره اوﻧﻬﺎ رو ﺗﺤﻮﯾﻞ‬‫ﺑﺪه‪.‬اﻣﺎ ﻟﻮس دﯾﮕﻞ از ﻣﺎ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪ‪ .‬ﺑﻌﻀﯽ از دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎز ﻫﺎ ﻫﻢ دوﺑﺎره ﺑﺮﮔﺸﺘﻨﺪ ﻃﺮف‬
‫ﻣﺎ ﭼﻮن دوﺑﺎره دارﯾﻢ ﺧﻮراﮐﺸﻮن رو ﺗﻬﯿﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ‪.‬ﻓﺮدا دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ ﺑﻪ ﻫﺮ ﺳﻪ اوﻧﻬﺎ‬
‫ﺑﻮﺳﻪ ﻣﯽ زﻧﻨﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی از اﯾﻦ ﺑﺎﺑﺖ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺑﻮد‪ .‬ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع را ﺑﻪ رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن‬
‫ﺑﮕﻮﯾﺪ اﻣﺎ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ از ﺻﺒﺢ آﻧﻬﺎ را ﻧﺪﯾﺪه اﺳﺖ‪ .‬ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﺑﺮ ﺧﻼف ﻣﯿﻠﺶ ﭘﯿﺶ ﺧﺎﻧﻢ‬
‫وﯾﺰﻟﯽ ﺑﺎزﮔﺸﺖ و از او ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪:‬‬
‫ ﭘﺲ رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﺠﺎن؟‬‫ اوﻧﺎ ﻫﻨﻮز ﺑﯿﺪار ﻧﺸﺪن‪.‬دﯾﺸﺐ ﺗﺎ دﯾﺮ وﻗﺖ ﮐﻨﺎر ﺗﻮ ﺑﻮدن ﺗﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﻣﺠﺒﻮرﺷﻮن ﮐﺮدم‬‫ﺑﺮن ﺑﺨﻮاﺑﻦ ‪ .‬ﺑﺮو ﺑﯿﺪارﺷﻮن ﮐﻦ‪ .‬ﻇﻬﺮ ﺷﺪه ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ داﺧﻞ اﺗﺎق رون رﻓﺖ و او را ﺑﯿﺪار ﮐﺮد‪.‬رون ﺑﻪ ﻣﺤﺾ اﯾﻨﮑﻪ ﺻﺪای ﻫﺮی را‬
‫ﺷﻨﯿﺪ از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﻓﺮﯾﺎد زد ‪:‬‬
‫ ﻫﺮی ﺗﻮ ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮب ﺷﺪه؟ﭼﺖ ﺷﺪه ﺑﻮد ﭘﺴﺮ ؟داﺷﺘﻢ ﻧﮕﺮان ﻣﯽ ﺷﺪم‪.‬ﮐﯿﻨﮕﺰﻟﯽ‬‫ﺟﺪی ﺟﺪی ﻣﺮده؟‬
‫آره ﯾﮏ ﺧﺒﺮ دﯾﮕﻪ‬‫ﻫﺮی ﺗﻮ ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮب ﺷﺪه؟‬‫اﯾﻦ ﺻﺪای ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻮد‪ .‬او آﻣﺪ و ﮐﻨﺎر ﻫﺮی ﻧﺸﺴﺖ‪ .‬ﺳﭙﺲ از او ﭘﺮﺳﯿﺪ‬
‫‪36‬‬

‫ ﺧﺒﺮ دﯾﮕﻪ ﭼﯿﻪ؟‬‫ اﻣﺮوز ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ ﺗﻮی ﺧﻮﻧﻪ ﻣﺎﻟﻔﻮی دﺳﺘﮕﯿﺮ ﺷﺪه‪.‬‬‫ ﺧﯿﻠﯽ ﮐﺎر ﺑﺪی ﮐﺮدی ﻫﺮی‬‫اﯾﻦ ﺻﺪا از ﻃﺮف در ﺑﻪ ﮔﻮش ﻫﺮی رﺳﯿﺪ ‪ .‬او ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﻟﻮﭘﯿﻦ را دﯾﺪ ﮐﻪ در آﺳﺘﺎﻧﻪ‬
‫در اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد و ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد‬
‫ ﺗﻮ ﭼﺮا اوﻣﺪه ﺑﻮدی ﺗﻮی اون ﻣﻌﺮﮐﻪ ؟ ﻣﯽ دوﻧﯽ ﭼﻪ ﮐﺎر ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﯽ ﮐﺮدی؟‬‫ﻫﺮﻣﯿﻮن وﺳﻂ ﺣﺮف آﻧﺪو ﭘﺮﯾﺪ و ﮔﻔﺖ ‪:‬‬
‫ ﻣﮕﻪ اون ﭼﻪ ﮐﺎر ﮐﺮده؟‬‫ ﻫﯿﭽﯽ ﻓﻘﻂ اﻣﺮوز ﺻﺒﺢ اوﻣﺪه ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﺎ ﺑﺎ ﻣﺮﮔﺨﻮارا ﻣﯽ ﺟﻨﮕﯿﺪﯾﻢ و ﻃﻠﺴﻢ‬‫ﺷﮑﻨﺠﻪ ﮔﺮ رو روی ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ ﻟﺴﺘﺮﻧﺞ اﺟﺮا ﮐﺮد‬
‫ ﻫﺮی ﺗﻮ واﻗﻌﺎ ﻫﻤﭽﯿﻦ ﮐﺎری ﮐﺮدی؟‬‫ ﮐﺎرت ﻋﺎﻟﯿﻪ ﭘﺴﺮ‬‫ رون ‪ ،‬ﺗﻮ ﭼﺮا ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﯿﺴﺘﯽ ؟اون ﯾﮏ ﻃﻠﺴﻢ ﻏﯿﺮ ﻗﺎﻧﻮﻧﯽ اﺟﺮا ﮐﺮده‪.‬‬‫ﺗﺎ ﯾﮏ ﺳﺎﻋﺖ ﺑﻌﺪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻣﺸﻐﻮل ﻧﺼﯿﺤﺖ ﻫﺮی ﺷﺪ و ﻫﺮی اﺻﻼ اﯾﻦ ﺗﻨﺒﯿﻪ را ﺑﺮای‬
‫ﮐﺎرش ﻋﺎدﻻﻧﻪ ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺖ ﮐﻪ داﻣﺒﻠﺪور از راه رﺳﯿﺪ‪ .‬او ﺷﺪﯾﺪا ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺑﻮد ‪ .‬وﺳﻂ‬
‫آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ اﯾﺴﺘﺎد و ﺑﺎ ﺻﺪای ﺑﻠﻨﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻏﻮل ﻫﺎ ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﺣﻤﻠﻪ ور ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬

‫‪37‬‬

‫ﻓﺼﻞ ﺷﺸﻢ‪:‬ر‪.‬ا‪.‬ب‬
‫‪38‬‬

‫ اﻣﮑﺎن ﻧﺪاره‬‫ﭼﯽ ﻣﯿﮕﯽ آﻟﺒﻮس؟‬‫ﺑﺎﯾﺪ ﭼﻪ ﮐﺎر ﮐﻨﯿﻢ‪.‬‬‫ﻫﻤﻪ اﯾﻨﻬﺎ ﺳﻮاﻟﻬﺎﯾﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ اﻋﻀﺎی ﻣﺤﻔﻞ از داﻣﺒﻠﺪور ﻣﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪﻧﺪ‪ .‬ﻫﺮی ﻣﺎت و‬
‫ﻣﺒﻬﻮت ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺖ ﭼﻪ ﮐﻨﺪ داﻣﺒﻠﺪور ﮔﻔﺖ ‪:‬‬
‫ ﻫﻤﯿﻦ اﻻن ﺧﺎﻧﻢ ﻣﺎﮐﺴﯿﻢ و ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ ﺑﻪ اﯾﻨﺠﺎ ﻣﯿﺎن‪.‬ﻫﻤﯿﻨﻄﻮر ﻧﺨﺴﺖ وزﯾﺮ ﻣﺸﻨﮓ ﻫﺎ ‪.‬‬‫ﺗﺎ در ﺑﺎره ﻣﺴﺎ‪...‬‬
‫ﺻﺪای در ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﺧﺎﻧﻢ ﻣﺎﮐﺴﯿﻢ ﺑﻪ اﺗﺎق ﻗﺪم ﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ ‪ .‬ﺧﺎﻧﻢ‬
‫ﻣﺎﮐﺴﯿﻢ ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﭘﺲ از اﯾﻨﮑﻪ داﻣﺒﻠﺪور را دﯾﺪ ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫اوه داﻣﺒﻠﯽ دور آﮔﺮﯾﺪ ﭼﯽ ﻣﯿﮕﻪ؟اوﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﻫﺎ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮدﻧﺪ؟‬‫ ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ ﺑﻠﻪ ﺧﺎﻧﻢ ﻣﺎﮐﺴﯿﻢ ﻋﺰﯾﺰ ‪ .‬ﻣﺎ اﻣﺮوز ﯾﮏ ﺟﻠﺴﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﻣﻬﻢ دارﯾﻢ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ‬‫اﻋﻀﺎی ﻣﺤﻔﻞ ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻮی اون ﺣﻀﻮر داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪.‬‬
‫ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ ﻫﻢ ﻧﺨﺴﺖ وزﯾﺮ ﻣﺸﻨﮓ ﻫﺎ ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه اﺳﻨﯿﭗ وارد ﺷﺪﻧﺪ ‪.‬او ﮐﻪ ﺗﺮس‬
‫ﮐﺎﻣﻼ ﺑﺮ ﭼﻬﺮه اش ﻧﻤﺎﯾﺎن ﺷﺪه ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪ .‬ﺷﻤﺎ ﮐﯽ ﻫﺴﺘﯿﻦ؟ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل ﮐﻪ اﺳﮑﺮﯾﻢ ژور‬
‫ﻣﯽ اوﻣﺪ و ﺑﺎ ﻣﻦ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯽ ﮐﺮد ﭼﯽ ﺷﺪه ﮐﻪ اﯾﻨﺒﺎر ﺧﻮد ﺷﻤﺎ اوﻣﺪﯾﺪ؟‬
‫ﺑﻪ ﯾﮏ دﻟﯿﻞ ﻓﻮق اﻟﻌﺎده ﻣﻬﻢ ‪ .‬ﻏﻮل ﻫﺎ ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﺣﻤﻠﻪ ور ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬‫ﭼﯽ‪...‬ﻏﻮل ‪...‬ﻫﻤﻮن ﻏﻮل ﺧﻮدﻣﻮن؟ ﻣﮕﻪ ﻏﻮل ﻫﻢ وﺟﻮد داره؟‬‫ ﺑﻠﻪ ﺟﻨﺎب وزﯾﺮ ‪.‬ﺷﻤﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﻫﻤﻪ ﻣﺮدم رو از ﺷﻬﺮ ﻫﺎی ﮐﻨﺎر ﮐﻮه دور ﮐﻨﯿﺪ‪.‬ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺮﯾﻊ‬‫‪ .‬ﺑﻪ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﺗﺮﮐﯿﺪن ﺳﺪ ﯾﺎ ﻫﺮ ﭼﯿﺰ دﯾﮕﻪ ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﺳﺮﯾﻊ ‪.‬ﻧﯿﻤﻔﺎدورا زود اوﻧﻮ ﺑﻪ ﻣﺤﻞ ﻧﺨﺴﺖ‬
‫وزﯾﺮﯾﺶ ﺑﺮﮔﺮدون ‪ .‬ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ آﻗﺎی وزﯾﺮ ﮐﻪ وﻗﺘﺘﻮن رو ﺑﻪ ﻣﻦ دادﯾﻦ‪.‬در ﺿﻤﻦ اﺣﺘﻤﺎل‬
‫داره ﮐﻪ ﻣﺎ ﻣﺠﺒﻮر ﺑﺸﯿﻢ اژدﻫﺎ ﻫﻢ ﺑﻪ ﮐﺸﻮر وارد ﮐﻨﯿﻢ‪ .‬ﺧﺪاﺣﺎﻓﻆ‪.‬‬
‫اژ‪...‬‬‫اﻣﺎ ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ ﺣﺮﻓﺶ را ﺗﻤﺎم ﮐﻨﺪ ﺗﺎﻧﮑﺲ اورا ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﺧﻮد ﻏﯿﺐ ﮐﺮده ﺑﻮد ‪ .‬ﺧﺐ ﺑﻪ‬
‫ﻧﻈﺮ ﺷﻤﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﭼﻪ ﮐﺎر ﮐﻨﯿﻢ ﺗﺎ اوﻧﺎرو ﻓﺮاری ﺑﺪﯾﻢ؟‬
‫ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﺎ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯿﻢ از ﺑﺮادر ﻣﻦ اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﯿﻢ‪.‬اون دﯾﮕﻪ ﺣﺎﻻ ﺑﺰرگ ﺷﺪه و ﻣﯽ‬
‫ﺗﻮﻧﻪ ﺑﺠﻨﮕﻪ‪.‬‬
‫‪39‬‬

‫ﯾﮏ راه ﻫﺴﺖ آﻟﺒﻮس ﻏﻮل ﻫﺎ از ﯾﮏ ﻣﻌﺠﻮن ﺑﻪ ﻧﺎم ﻣﻌﺠﻮن اﻟﺘﻬﺎب ﻧﻔﺮت دارن اﮔﻪ ﻣﺎ‬‫روی ﻫﺮ ﮐﺪوم از اون ﻫﺎ از اﯾﻦ ﻣﻌﺠﻮن ﺑﺮﯾﺰﯾﻢ دﯾﮕﻪ ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻢ ﺟﻠﻮﺗﺮ ﺑﯿﺎن و ﻓﺮار‬
‫ﻣﯽ ﮐﻨﻦ‪.‬‬
‫اﯾﻦ ﺻﺪای اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻮد ﮐﻪ ﭼﻨﯿﻦ ﭘﯿﺸﻨﻬﺎدی را اراﺋﻪ داد‪.‬‬
‫ﭼﺎرﻟﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﺎ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯿﻢ از اژدﻫﺎ ﻫﻢ اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﯿﻢ ‪.‬ﻏﻮل ﻫﺎ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻦ در ﺑﺮاﺑﺮ اژدﻫﺎ‬
‫دووم ﺑﯿﺎرن‪.‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﺑﺎ ﺣﺮارت ﮔﻔﺖ‪:‬آره ﻣﺎ ﺑﺎ ﺗﺴﺘﺮال ﻫﺎ اون ﻣﻌﺠﻮن رو روی ﺳﺮ ﻋﻮل ﻫﺎ ﻣﯽ‬
‫رﯾﺰﯾﻢ وﻟﯽ اﮔﻪ ﺑﺎزﻫﻢ دووم آوردن ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯿﻢ ﺑﺎ اژدﻫﺎ ﺟﻠﻮﺷﻮﻧﻮ ﺑﮕﯿﺮﯾﻢ اﮔﺮ ﻫﻢ ﻏﻮﻟﯽ‬
‫ﺳﺎﻟﻢ ﺑﺘﻮﻧﻪ اﯾﻦ دو ﻣﺮﺣﻠﻪ را ﻃﯽ ﮐﻨﻪ ﮐﻪ ﺑﻌﯿﺪ ﻣﯽ دوﻧﻢ ‪ ،‬اﺣﺘﻤﺎﻻ زﺧﻤﯽ و ﺧﺴﺘﻪ اس‬
‫و در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺑﺮادر ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻪ دووم ﺑﯿﺎره ‪.‬دﺳﺖ ﺑﻪ ﮐﺎر ﺷﯿﻦ ‪.‬‬
‫ﻓﺮدای آﻧﺮوز ﺟﻨﮓ ﺑﺎ ﻏﻮل ﻫﺎ آﻏﺎز ﺷﺪ و ﺑﻌﺪ از ‪ 3‬روز ﺑﺎ ﺷﮑﺴﺖ آﻧﻬﺎ ﭘﺎﯾﺎن ﯾﺎﻓﺖ‪.‬‬
‫********‬
‫ﻫﻤﻪ ﺧﻮﺷﺤﺎل وﻟﯽ ﺧﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ آﻣﺪن روزﻧﺎﻣﻪ ﭘﯿﺎم اﻣﺮوز ﺧﺸﻤﺸﺎن ﺑﺮ اﻧﮕﯿﺨﺘﻪ‬
‫ﺷﺪ‪.‬‬
‫در ﺻﻔﺤﻪ اول روزﻧﺎﻣﻪ ﺑﺎ ﺧﻄﯽ درﺷﺖ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد‪:‬‬

‫ﻣﺎﻣﻮرﯾﻦ وزارت ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎ ﮐﺎرداﻧﯽ و ﺗﺪﺑﯿﺮ ﺧﻮد و ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﺧﻮش ﻓﮑﺮی‬
‫وزﯾﺮ ﺳﺤﺮ و ﺟﺎدو رﻓﻮس اﺳﮑﺮﯾﻢ ژور ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ از ﺣﻤﻠﻪ ﻏﻮل ﻫﺎ‬
‫ﺟﻠﻮﮔﯿﺮی ﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬
‫اﯾﻦ ﻧﺸﻮن ﻣﯿﺪه ﮐﻪ وزارت ﺧﻮﻧﻪ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل اﺳﻢ و رﺳﻤﻪ‪.‬‬‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﮔﻔﺘﻦ اﯾﻦ ﺟﻤﻠﻪ از ﺳﺮ ﻣﯿﺰ ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و از اﺗﺎق ﺑﯿﺮون رﻓﺖ ‪ .‬ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ‬
‫ﻫﺮی ‪ ،‬رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﯿﺰ از آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺧﺎرج ﺷﺪه و ﺑﻪ اﺗﺎق ﻫﺮی رﻓﺘﻨﺪ ‪ .‬ﻫﺮی‬
‫ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ داﺳﺘﺎن ﮐﺎﺗﺮﯾﻦ را ﺑﺮای آن دو ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﺮد ‪.‬‬
‫ ‪ ...‬ﺑﻌﺪش ﺻﺒﺢ ﺷﺪ و ﻣﻦ ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ ﺑﻪ ﺗﺨﺘﻢ آﺧﻪ ﻣﺎدر ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻣﺪام ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽ ﮐﺮد ‪.‬‬‫ﻣﻦ ﻫﻢ ﺧﺴﺘﻪ ﺑﻮدم ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﮐﺎش ﺳﯿﺮﯾﻮس اﻻن زﻧﺪه ﺑﻮد و ﺑﻮﺳﻪ زدن دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎز ﻫﺎ ﺑﻪ ﻟﺴﺘﺮﻧﺞ را‬
‫ﻣﯽ دﯾﺪ‪.‬‬
‫‪40‬‬

‫ﻫﺮی در ﻓﮑﺮ ﻓﺮو رﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﻠﮏ ‪ ...‬رﯾﮕﻠﻮس ﺑﻠﮏ ‪ .‬ﺑﭽﻪ ﺑﯿﺎﯾﻦ ﺑﺮﯾﻢ ﺑﻪ اﺗﺎﻗﯽ ﮐﻪ ﭘﺮده ﺧﺎﻧﻮاده ﺑﻠﮏ ﺑﺮ‬‫روی ﭘﻨﺠﺮه اش ﻧﺼﺐ ﺷﺪه‪.‬‬
‫واﺳﻪ ﭼﯽ؟‬‫ﺷﻤﺎ ﺑﯿﺎﯾﻦ‬‫ﺑﻠﻨﺪ ﺷﻮ ﻫﺮﻣﯿﻮن‬‫آﻧﻬﺎ وارد اﺗﺎﻗﯽ ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ از ‪ 2‬ﺳﺎل ﻫﻨﻮز ﮐﺴﯽ ﭘﺎﯾﺶ را درون آن ﻧﮕﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬‬
‫داﮐﺴﯽ ﻫﺎ ‪ ،‬ﻫﻤﺎن ﻣﻮﺟﻮداﺗﯽ ﮐﻪ ﻫﺮی ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﺑﻘﯿﻪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ و ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ در دو ﺳﺎل‬
‫ﻗﺒﻞ از اﺗﺎق ﭘﺎﮐﺴﺎزی ﮐﺮده ﺑﻮد ‪ ،‬دوﺑﺎره از ﺳﺮ روی آن ﺑﺎﻻ و ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻣﯽ رﻓﺘﻨﺪ ‪.‬آﻧﻬﺎ ﺳﻪ‬
‫ﻧﯿﺰ ﺑﺮای ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ از ﺧﻮدﺷﺎن ﻣﺠﺒﻮر ﺷﺪﻧﺪ ﭼﻨﺪ ﻃﻠﺴﻢ را رواﻧﻪ آﻧﻬﺎ ﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬
‫ﺳﭙﺲ ﺑﻪ ﭘﺮده ﭼﺸﻢ دوﺧﺘﻨﺪ‪.‬ﺑﺎﻻی ﭘﺮده ﺑﺰرگ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد ‪:‬‬

‫ﺷﺠﺮﻧﺎﻣﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﻗﺪﻳﻤﻲ ﻭ ﺑﺰﺭﮒ ﺑﻠﮏ‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل اﺳﻢ رﯾﮕﻠﻮس ﻣﯽ ﮔﺸﺖ و زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ او را ﭘﯿﺪا ﮐﺮد‬
‫ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺴﺖ ‪ .‬ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﮐﻤﯽ از ﻫﯿﺠﺎﻧﺶ را ﺑﮑﺎﻫﺪ‪.‬آﯾﺎ ﺑﯿﻦ رﯾﮕﻠﻮس و ﺑﻠﮏ‬
‫ﮐﻠﻤﻪ ای ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎ ﺣﺮف اﻟﻒ ﺷﺮوع ﺷﻮد؟ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺎز ﮐﺮد‪.‬‬

‫ﺭﻳﮕﻠﻮﺱ ﺑﻠﮏ‬
‫ﻧﻪ ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ دﯾﮕﺮی ﻧﺒﻮد ﻫﯿﭻ ﻓﺎﺻﻠﻪ ای ﺑﯿﻦ اﺳﻢ و ﻓﺎﻣﯿﻞ ﺑﺮادر ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻧﺒﻮد ‪ .‬ﻫﺮی‬
‫ﻧﺎاﻣﯿﺪ ﺷﺪ و ﺳﺮش را ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ‪.‬‬
‫ﭼﯽ ﺷﺪ ﻫﺮی؟‬‫ﻫﯿﭽﯽ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﺒﯿﻨﻢ ر‪.‬ا‪.‬ب رﯾﮕﻠﻮس ﺑﻠﮑﻪ ﯾﺎ ﻧﻪ ‪ .‬ﺑﯿﺎﯾﻦ ﺑﺮﯾﻢ‬‫ﻫﺮی و رون ﺑﻪ ﺳﻤﺖ در اﺗﺎق رﻓﺘﻨﺪ اﻣﺎ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﻤﺎﻧﺠﺎ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ‪ ،‬ﭼﺮا ﻣﻌﻄﻠﯽ؟‬‫‪...‬ااا‪ ...‬ﻫﺮی ﺑﯿﺎ اﯾﻨﺠﺎ‬‫او ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎﻧﯽ ﻣﺘﻌﺠﺐ ﺑﻪ ﭘﺮده ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد‪.‬‬
‫راﺑﺮت آﻟﻔﺮد ﺑﻠﮏ ‪.‬ر‪.‬ا‪.‬ب ‪ .‬ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﺧﻮدش ﺑﺎﺷﻪ؟‬‫ﭼﺸﻤﺎن ﻫﺮی ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑﺮ روی ﭘﺮده ﺛﺎﺑﺖ ﻣﺎﻧﺪ و ﺳﭙﺲ ﺑﺮق زد او ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬‬
‫‪41‬‬

‫ آره ‪ ،‬ﯾﺎدﻣﻪ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻣﯽ ﮔﻔﺖ داﯾﯽ آﻟﻔﺮدش ﻫﻢ ﺑﺎ ﻟﺮد ﺳﯿﺎه ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺑﻮده و ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ‬‫ﻫﻤﯿﻦ ﮐﻠﯽ ﻃﻼ ﺑﺮای ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﻪ ارث ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬ﺑﺎﯾﺪ از ﻣﺎدر ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﭙﺮﺳﻢ ﮐﻪ‬
‫آدرﺳﺶ ﮐﺠﺎﺳﺖ‪ .‬ﺑﯿﺎﯾﻦ ﺑﺮﯾﻢ‪.‬‬
‫رون ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫ دﯾﻮوﻧﻪ ﺷﺪی ﻫﺮی ؟ ﺗﺎ ﺑﺮی ﻧﺰدﯾﮑﺶ دوﺑﺎره ﺟﯿﻎ و داد راه ﻣﯽ اﻧﺪازه‪.‬‬‫ ﻧﻪ از وﻗﺘﯽ ﺑﺮادرش ﻣﺮده دﯾﮕﻪ ﺳﺮ و ﺻﺪا ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻪ ﺑﯿﺎﯾﻦ ﺑﺮﯾﻢ‪.‬‬‫ﻫﺮی ﺗﺎ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺗﻨﺪ ﺣﺮﮐﺖ ﻣﯽ ﮐﺮد و دو دوﺳﺘﺶ ‪ ،‬ﺑﺮای اﯾﻨﮑﻪ از او ﻋﻘﺐ ﻧﻤﺎﻧﻨﺪ‬
‫ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﭘﺸﺖ ﺳﺮش ﻣﯽ دوﯾﺪﻧﺪ ‪ .‬او ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﻔﻬﺪ آدرس راﺑﺮت آﻟﻔﺮد ﺑﻠﮏ ﮐﺴﯽ‬
‫ﮐﻪ ﯾﮑﯽ از ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز ﻫﺎی وﻟﺪﻣﻮرت را دزدﯾﺪه اﺳﺖ ﮐﺠﺎﺳﺖ ‪ .‬ﺳﺮ اﻧﺠﺎم ﭘﺲ از ﯾﮏ‬
‫راه ﭘﯿﻤﺎﯾﯽ ﮐﻮﺗﺎه ﺑﻪ ﻣﺤﻞ ﺗﺎﺑﻠﻮی ﻣﺎدر ﺳﯿﺮﯾﻮس رﺳﯿﺪﻧﺪ‪.‬او ﺧﻮاب ﺑﻮد و ﻫﺮی ﻣﯽ‬
‫ﺗﺮﺳﯿﺪ ﮐﻪ او را ﺑﯿﺪار ﮐﻨﺪ‪.‬اﻣﺎ ﺟﻠﻮ رﻓﺖ ﮐﺎری ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺎدر ﺳﯿﺮﯾﻮس داﺷﺖ ﺑﺴﯿﺎر ﻣﻬﻢ ﺗﺮ‬
‫از ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺷﺪن او ﺑﻮد ‪ .‬ﺑﻪ آراﻣﯽ و ﺑﺎ ﻣﻼﯾﻤﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﺎﻧﻢ ﺟﻨﯿﻔﺮ ‪...‬ﺟﻨﯿﻔﺮ‬
‫ﭼﯽ ﻣﯿﮕﯽ ؟ ﺗﻮ دﯾﮕﻪ ﮐﯽ ﻫﺴﺘﯽ ؟‬‫ﻣﻦ ﻫﺮی ام ‪ .‬ﻫﺮی ﭘﺎﺗﺮ ‪ ،‬ﭘﺴﺮ ﺟﯿﻤﺰ ﭘﺎﺗﺮ‪.‬‬‫ﭼﯽ ﻣﯽ ﺧﻮای؟‬‫آدرس ﺑﺮادرﺗﻮن آﻟﻔﺮدو ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ‪.‬‬‫ﺟﻨﯿﻔﺮ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺎز ﮐﺮد و ﺑﺎر دﯾﮕﺮ اﺷﮏ در آﻧﻬﺎ ﺟﻤﻊ ﺷﺪ ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﮔﻔﺖ ‪:‬‬
‫ ﺑﺮای ﭼﯽ ﻣﯽ ﺧﻮای ؟‬‫راﺳﺘﺶ ‪....‬‬‫ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﺮی ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﻪ او ﺑﮕﻮﯾﺪ ﺑﺮای ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز ﻫﺎی وﻟﺪﻣﻮرت ﻣﯽ ﺧﻮاﻫﺪ‬
‫ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ اش ﺑﺮود اﻣﺎ ﺑﻌﺪ ﻣﺠﺒﻮر ﻣﯽ ﺷﺪ درﺑﺎره اﯾﻨﮑﻪ ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز ﭼﯿﺴﺖ ﺑﺮای او‬
‫ﺗﻮﺿﯿﺢ دﻫﺪ‪ .‬ﺑﻨﺎﺑﺮ اﯾﻦ ﮔﻔﺖ ‪:‬‬
‫ ‪ ...‬ﯾﮏ ﮐﺎر ﻓﻮق اﻟﻌﺎده ﻣﻬﻢ دارم‬‫اون ﺗﻮی ‪...‬دﻗﯿﻘﺎ ﯾﺎدم ﻧﯿﺴﺖ ‪ .‬اون ﺗﻮی ﺷﻬﺮک ﺟﺎدوﮔﺮ ﻧﺸﯿﻦ ‪ ...‬ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ‬‫وﯾﺎﻧﺲ در ﺟﻨﻮب ﻓﺮاﻧﺴﻪ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد ‪ .‬وﻟﯽ ﻫﺮ ﮐﺴﯽ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻪ ﺑﻪ اون ﺧﻮﻧﻪ ﺑﺮه‪.‬‬
‫اوﻧﺠﺎ ﭼﻨﺪﯾﻦ ﻧﻮع ﻃﻠﺴﻢ دﻓﺎﻋﯽ دا‪...‬‬
‫‪42‬‬

‫او دوﺑﺎره ﺑﻪ ﺧﻮاب رﻓﺖ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی از اﻃﻼﻋﺎت ﺗﺎزه ای ﮐﻪ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﺑﯿﺶ از ﺣﺪ ﻫﯿﺠﺎن داﺷﺖ ‪ .‬ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑﻪ رون و‬
‫ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﻧﯿﺰ از اﯾﻦ اﺧﺒﺎر ﻣﺘﻌﺠﺐ و ﻫﺮاﺳﺎن ﺑﻮدﻧﺪ ‪ .‬آن ﺳﻪ ﺑﺎ‬
‫ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﺑﻪ ﺣﺎل ﺑﺮﮔﺸﺘﻨﺪ‪ .‬ﻫﺮی ﻣﻨﺘﻈﺮ داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻮد ﺗﺎ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎزﮔﺮدد ‪ .‬اﻣﺎ از ﻓﺮط‬
‫ﺧﺴﺘﮕﯽ ﺧﻮاﺑﺶ ﺑﺮد ‪.‬‬
‫در ﺧﻮاب ﭼﯿﺰﻫﺎی ﻋﺠﯿﺒﯽ ﻣﯽ دﯾﺪ ‪ .‬ﮔﺎﻫﯽ اوﻗﺎت ﺧﻮدش را ﻣﯽ دﯾﺪ ﮐﻪ ﮔﺮدن‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت را ﮔﺮﻓﺘﻪ و ﻣﯽ ﺧﻮاﻫﺪ او را ﺧﻔﻪ ﮐﻨﺪ و ﮔﺎﻫﯽ ﻧﯿﺰ آن آوﯾﺰ را ﻣﯽ دﯾﺪ ﮐﻪ‬
‫ر‪.‬ا‪.‬ب ﺑﺮداﺷﺘﻪ ﺑﻮد ‪.‬‬
‫******‬
‫ ﻫﺮی ‪ ...‬ﻫﺮی ﺑﯿﺪار ﺷﻮ ‪.‬‬‫اﯾﻦ ﺻﺪای ﺟﯿﻨﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﺮی را از ﺧﻮاب ﺑﯿﺪار ﮐﺮده ﺑﻮد ‪.‬او ﻗﺸﻨﮓ ﺗﺮﯾﻦ ﻟﺒﺎﺳﺶ را‬
‫ﺑﺮ ﺗﻦ داﺷﺖ ‪ .‬دﺳﺖ ﻫﺮی را ﮔﺮﻓﺖ و او را ﺑﺎ ﺧﻮد ﺑﻪ درون ﭘﺬﯾﺮاﯾﯽ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮد‪ .‬درآﻧﺠﺎ‬
‫ﺑﯿﺸﺘﺮ اﻋﻀﺎی ﻣﺤﻔﻞ ﺟﻤﻊ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ و ﺟﺸﻦ ﺑﺰرﮔﯽ ﺑﺮ ﭘﺎ ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ ﻫﻤﻪ آﻧﻬﺎ ﺑﻪ‬
‫ﻣﺤﺾ ورود ﻫﺮی ﻓﺮﯾﺎد زدﻧﺪ‪ :‬ﺗﻮﻟﺪت ﻣﺒﺎرک ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﮐﻪ ﻫﻮل ﺷﺪه ﺑﻮد ﺑﻪ ﻫﻮا ﭘﺮﯾﺪ و ﻧﺰدﯾﮏ ﺑﻮد ﺑﻪ زﻣﯿﻦ ﺑﯿﺎﻓﺘﺪ ‪ .‬اﺻﻼ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ‬
‫ﻧﺪاﺷﺖ آﻧﺮوز ﺗﻮﻟﺪش اﺳﺖ‪ .‬ﺑﻠﻪ آن روز ﺗﻮﻟﺪش ﺑﻮد ‪ .‬اﯾﻦ اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﺑﻮد ﮐﻪ ﮐﺴﯽ ﺑﺮای او‬
‫ﺗﻮﻟﺪ ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺖ و ﻣﻬﻢ ﺗﺮ اﯾﻨﮑﻪ از آن روز ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﻪ راﺣﺘﯽ و در ﻫﻤﻪ ﺟﺎ از‬
‫ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﺪ و ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ آزﻣﻮن ﺟﺴﻢ ﯾﺎﺑﯽ ‪ .‬ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه رون‬
‫ﺑﻪ وزارت ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮود و در آﻧﺠﺎ آزﻣﻮن ﺑﺪﻫﺪ ‪.‬‬
‫در ﺳﺎﻟﻦ ﭘﺬﯾﺮاﯾﯽ رون ‪ ،‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ‪ ،‬ﺑﯿﻞ ‪ ،‬ﭼﺎرﻟﯽ ‪ ،‬ﻓﻠﻮر ‪ ،‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ‪ ،‬ﺗﺎﻧﮑﺲ ‪ ،‬ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ ‪،‬‬
‫ﻣﻮدی ‪،‬ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ‪ ،‬آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ و داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻪ ﻫﻤﺮا ه ﻓﺮد و ﺟﺮج ﻧﺸﺴﺘﻪ‪ 1‬ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬و‬
‫ﺑﺎ ﻫﻢ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ ﺑﻌﻀﯽ از آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﻫﺮی ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ و ﻣﯽ ﺧﻨﺪﯾﺪﻧﺪ ‪ .‬ﻫﺮی‬
‫ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑﻪ ﺧﻮدش ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪ .‬ﻟﺒﺎﺳﺶ ﭼﺮوک ﺷﺪه و ﻣﻮﻫﺎﯾﺶ ﻧﺎﻣﺮﺗﺐ ﺗﺮ از ﻫﻤﯿﺸﻪ‬
‫ﺑﻮد ‪ .‬دﺳﺘﯽ ﺑﻪ ﻣﻮﻫﺎﯾﺶ زد ﺗﺎ ﮐﻤﯽ از ﭘﺮﯾﺸﺎﻧﯿﺶ ﺑﮑﺎﻫﺪ ‪ .‬ﺳﭙﺲ رﻓﺖ و در ﮐﻨﺎر رون‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن و ﺟﯿﻨﯽ ﻧﺸﺴﺖ ‪ .‬ﭼﯿﺰی ﮐﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﺗﻌﺠﺐ ﻫﺮی ﺷﺪه ﺑﻮد وﺟﻮد‬
‫اﺳﻨﯿﭗ در آن ﺟﻤﻊ ﺑﻮد‪.‬‬
‫‪43‬‬

‫ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪ ﻫﺮی ﺷﻮرع ﺑﻪ ﺑﺎز ﮐﺮدن ﮐﺎدوﻫﺎ ﮐﺮد‪.‬ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺮاﯾﺶ ﮔﺮدﻧﺒﻨﺪی ﺑﻪ ﺷﮑﻞ‬
‫ﻗﻠﺐ ﻧﻘﺮه ای ﺧﺮﯾﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ در ﺻﻮرت اﺣﺘﻤﺎل وﻗﻮع ﺧﻄﺮ ﮔﺮم ﻣﯽ ﺷﺪ‪.‬رون ﺑﺮاﯾﺶ‬
‫ﯾﮑﯽ از ﮐﻼه ﻫﺎی ﻣﺤﺎﻓﻆ ﻓﺮد و ﺟﺮج و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﯾﮏ ﮐﺘﺎب ﺑﻪ ﻧﺎم ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎی ﺳﯿﺎه و‬
‫ﭼﮕﻮﻧﮕﯽ ﻣﻘﺎﺑﻠﻪ ﺑﺎ آﻧﻬﺎ را ﺧﺮﯾﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ‪ .‬ﻓﻠﻮر و ﺑﯿﻞ ﺑﺮای او وﺳﯿﻠﻪ ای ﺧﺮﯾﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ‬
‫اﮔﺮ در ﻣﮑﺎﻧﯽ ﺟﺎﻧﺪار ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ وﺟﻮد داﺷﺖ ﺑﻮق ﻣﯽ زد‪ .‬ﻓﺮد و ﺟﺮج ﺑﺮای او ﯾﮏ دﺳﺖ‬
‫ﻟﺒﺎس ﺳﯿﺎه رﻧﮓ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺧﻮدﺷﺎن آورده ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎ را ﺑﺮ ﻣﯽ ﮔﺮداﻧﺪ ‪ .‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻪ‬
‫او آﯾﻨﻪ داد ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ آﯾﯿﻨﻪ ﺳﯿﺮﯾﻮس ‪ ،‬ﻫﺮ وﻗﺖ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﺎ او ﺻﺤﺒﺖ‬
‫ﮐﻨﺪ‪.‬ﺗﺎﻧﮑﺲ ﺑﺮاﯾﺶ ﭘﻤﺎدی آورده ﺑﻮد ﮐﻪ اﮔﺮ آﻧﺮا ﺑﺮ روی ﺑﺪﻧﺶ ﻣﯽ ﻣﺎﻟﯿﺪ ﺗﺎﺛﯿﺮ ﻃﻠﺴﻢ‬
‫ﺑﺮ ﺑﺪﻧﺶ ﮐﻢ ﻣﯽ ﺷﺪ‪.‬ﻣﻮدی ﻫﻢ ﺑﺮاﯾﺶ دورﺑﯿﻨﯽ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎ آن ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ اﺷﯿﺎ‬
‫ﻣﺨﻔﯽ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺷﻨﻞ ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ و ﯾﺎ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن ﻏﯿﺮ ﻣﺮﺋﯽ را ﺑﺒﯿﻨﺪ‪.‬ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ‪ ،‬ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﯿﺸﻪ‬
‫ﺑﺮاﯾﺶ ﯾﮏ ﻟﺒﺎس ﺑﺎﻓﺘﻨﯽ دوﺧﺘﻪ ﺑﻮد و آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ ‪ ،‬ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ای از ﻗﻠﻢ ﻫﺎی ﭘﺮ ﺗﻨﺪ‬
‫ﻧﻮﯾﺲ ﺧﺮﯾﺪه ﺑﻮد‪.‬ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ ﻫﻢ ﺑﺮاﯾﺶ ﯾﮏ ﮐﯿﻒ ﺟﯿﺒﯽ ﺧﺮﯾﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ ﻃﻮر اﺳﺘﺜﻨﺎﺋﯽ‬
‫ﺑﻪ اﻧﺪازه ﯾﮏ ﭼﻤﺪان ﺟﺎ داﺷﺖ‪.‬ﭼﺎرﻟﯽ ﺑﺮاﯾﺶ ﯾﮏ ﺗﯿﮑﻪ ﮔﻮﺷﺖ اژدﻫﺎی ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻨﺪی‬
‫ﺧﺮﯾﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ در ﻣﻮاﻗﻊ زﺧﻢ و ﯾﺎ درد ﺑﺮای اﻟﺘﯿﺎم آن را روی ﻣﺤﻞ‬
‫زﺧﻤﺶ ﺑﮕﺬارد‪ .‬داﻣﺒﻠﺪور ﻧﯿﺰ ﺑﺮاﯾﺶ ﯾﮏ ﻗﺪح اﻧﺪﯾﺸﻪ آورده ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﻫﺮی‬
‫ﺑﺴﯿﺎر ﺗﻌﺠﺐ ﮐﻨﺪ‪.‬ﺧﺎﻃﺮات آن ﻗﺪح ﺑﻪ ﻫﺮی آﻣﻮزش ﻣﺒﺎرزه ﺑﺎ ﺟﺎدوی ﺳﯿﺎه را ﻣﯽ داد‪.‬و‬
‫در آﺧﺮ ‪ ،‬ﭼﯿﺰی ﮐﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﺗﻌﺠﺒﺶ ﺷﺪه ﺑﻮد اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺮاﯾﺶ‬
‫ﻫﺪﯾﻪ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬ﭼﯿﺰی ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﻓﮑﺮش را ﻧﻤﯽ ﮐﺮد‪ .‬او ﺑﺮاﯾﺶ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﭼﯿﺰ را آورده‬
‫ﺑﻮد‪.‬ﯾﮏ ﺷﯿﺸﻪ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻌﺠﻮن ﺧﻮش ﺷﺎﻧﺴﯽ ﮐﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﻫﺮی در رﻓﺘﺎرش ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ او‬
‫اﻧﺪﮐﯽ ﺗﺠﺪﯾﺪ ﻧﻈﺮ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻪ اﺟﺒﺎر ﺑﺮای ﻫﺮی آن‬
‫ﻣﻌﺠﻮن را درﺳﺖ ﮐﺮده ﺑﺎﺷﺪ‪.‬اﯾﻦ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﺗﻮﻟﺪ ﻫﺮی ﺑﻮد ‪ .‬ﺑﻌﺪ از اﺗﻤﺎم ﻫﺪﯾﻪ ﻫﺎ آﻗﺎی‬
‫وﯾﺰﻟﯽ ﻧﺎﻣﻪ ای از ﻃﺮف وزارت ﺳﺤﺮ و ﺟﺎدو داد ﮐﻪ ﺑﺮ ﻃﺒﻖ آن ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ در ﺧﺎرج از‬
‫ﻣﺪرﺳﻪ ﺟﺎدو ﮐﻨﺪ ‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ از ﺧﻮردن ﮐﯿﮏ ﻫﺮی ﺑﻪ ﮐﻨﺎر داﻣﺒﻠﺪور رﻓﺖ ﮐﻪ ﯾﮏ ﮐﻼه ﺑﻮﻗﯽ ﻧﺎرﻧﺠﯽ رﻧﮓ و‬
‫ﺧﻨﺪه دار ﺑﺮ ﺳﺮش ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد او درﺑﺎره راﺑﺮت آﻟﻔﺮد ﺑﻠﮏ ﺑﺎ داﻣﺒﻠﺪور ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﺳﭙﺲ ﮔﻔﺖ ‪:‬‬
‫‪44‬‬

‫ﭘﺮوﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪور ﻣﻦ اﻣﺴﺎل دﯾﮕﻪ ﺑﻪ ﻣﺪرﺳﻪ ﺑﺮ ﻧﻤﯽ ﮔﺮدم ‪ .‬ﻣﯽ ﺧﻮام ﺑﺮم دﻧﺒﺎل‬‫ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻢ ﺗﺎ ﺑﺎ وﻟﺪﻣﻮرت ﻣﺒﺎرزه ﮐﻨﻢ ‪.‬‬
‫ ﻣﻄﻤﺌﻨﯽ ﻫﺮی ؟‬‫ ﺑﻠﻪ ﭘﺮوﻓﺴﻮر در اﯾﻦ ﺑﺎره ﮐﺎﻣﻼ ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ ‪ ...‬ﺧﯿﻠﯽ ﻫﻢ روش ﻓﮑﺮ ﮐﺮدم‪.‬‬‫ﺗﮑﻪ آﺧﺮ را ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ اﺿﺎﻓﻪ ﮐﺮده ﺑﻮد ‪ .‬زﯾﺮا ﻣﯽ داﻧﺴﺖ داﻣﺒﻠﺪور ﻣﯽ ﺧﻮاﻫﺪ از او ﺑﭙﺮﺳﺪ‬
‫ﮐﻪ آﯾﺎ ﺑﺮ روی ﺗﺼﻤﯿﻤﺶ ﻓﮑﺮ ﮐﺮده اﺳﺖ ﯾﺎ ﻧﻪ ‪ .‬او ﻧﮕﺎه ﻣﻮﺷﮑﺎﻓﺎﻧﻪ ای ﺑﻪ ﻫﺮی اﻧﺪاﺧﺖ‬
‫‪ ،‬ﺳﭙﺲ ﭼﺸﻤﮑﯽ زد و ﮔﻔﺖ ‪:‬‬
‫ ﭼﻪ ﺧﻮب ‪ ...‬داﺷﺘﻢ ﺑﺎ ﺧﻮدم ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮدم ﮐﻪ اﻣﺴﺎل ﭼﯽ ﮐﺎر ﮐﻨﻢ ‪ .‬ﭼﻮن دﯾﮕﻪ‬‫ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺑﻪ ﻣﺪرﺳﻪ ﺑﺮﮔﺮدم ‪ .‬ﻣﻦ ﻫﻢ ﻫﻤﺮات ﻣﯿﺎم اﻣﺎ ﺑﻬﺘﺮه ﺗﺎ ازدواج ﺑﯿﻞ و ﻓﻠﻮر و‬
‫رﯾﻤﻮس و ﻧﯿﻤﻔﺎدرا ﺻﺒﺮ ﮐﻨﯽ ‪.‬ﺧﻮب ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ در ﺟﺸﻦ ‪ ،‬اوﻧﻬﺎ رو ﻫﻤﺮاﻫﯽ ﻧﮑﻨﯿﻢ‪.‬‬
‫ ﺑﻠﻪ ‪ ،‬ﺑﻠﻪ ‪ ...‬ﺣﺘﻤﺎ ﭘﺮوﻓﺴﻮر ‪.‬‬‫ﻫﺮی از ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ در ﭘﻮﺳﺖ ﺧﻮد ﻧﻤﯽ ﮔﻨﺠﯿﺪ‪ .‬داﻣﺒﻠﺪور در ﺟﺪال ﺑﺎ وﻟﺪﻣﻮرت او را‬
‫ﻫﻤﺮاﻫﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد‪.‬‬

‫‪45‬‬

‫ﻓﺼﻞ ﻫﻔﺘﻢ‪ :‬روز ﺟﺸﻦ‬
‫ﺟﺸﻦ ازدواج ﺑﯿﻞ وﻓﻠﻮر و ﺗﺎﻧﮑﺲ و ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺷﻨﺒﻪ ﻫﻔﺘﻪ آﯾﻨﺪه ﺑﺮﮔﺰار ﻣﯽ ﺷﺪ‪ .‬ﻫﻤﻪ‬
‫اﻋﻀﺎی ﻣﺤﻔﻞ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺟﺸﻦ ﺑﻪ ﭘﻨﺎﻫﮕﺎه ﻧﻘﻞ ﻣﮑﺎن ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ ‪.‬روز ﺟﺸﻦ آﻧﻬﺎ ﺗﻤﺎم‬
‫ﻣﺪت را ﻣﺸﻐﻮل ﺗﺰﯾﯿﻦ و آﻣﺎده ﮐﺮدن ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮای ﺟﺸﻦ ﺑﻮدﻧﺪ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﻫﻢ ﺑﺎ‬
‫‪46‬‬

‫اﺿﻄﺮاب ﺑﻪ اﯾﻦ ﻃﺮف و آن ﻃﺮف ﻣﯽ رﻓﺖ ﺗﺎ ﺑﺒﯿﻨﺪ ﭼﯿﺰی ﮐﻢ و ﮐﺜﺮ ﻧﺒﺎﺷﺪ وﻫﺮﻣﯿﻮن‬
‫ﺑﺎ وردﻫﺎی ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺑﻪ ﺗﺰﺋﯿﻦ اﺗﺎﻗﻬﺎ ﻣﯽ ﭘﺮداﺧﺖ ﻓﺮد و ﺟﺮج ﻫﻢ ﺑﺎوﺳﺎﯾﻞ ﺧﺎﺻﯽ ﺧﺎﻧﻪ‬
‫راﺗﺰﺋﯿﻦ ﻣﯿﮑﺮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی و رون ﺳﺎﻋﺖ ‪ 6‬ﺑﻌﺪ از ﻇﻬﺮ ﺑﻪ ﻃﺒﻘﻪ ﺑﺎﻻ رﻓﺘﻨﺪ و ﺧﻮد را ﺑﺮای ﺟﺸﻦ آﻣﺎده‬
‫ﮐﺮدﻧﺪ ﻫﺮی ردای ﺷﺐ ﺟﺪﯾﺪش راﭘﻮﺷﯿﺪ و آﻣﺎده رﻓﺘﻦ ﺑﻪ ﻃﺒﻘﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺷﺪ‪.‬داﻣﺒﻠﺪور‬
‫ﺷﻨﻞ ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ ﭘﻮﺷﯿﺪه ﺑﻮد زﯾﺮا ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﮐﺴﯽ او را ﺑﺒﯿﻨﺪ‪.‬وﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﻃﺒﻘﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ‬
‫رﺳﯿﺪ‪،‬ﻫﻤﻪ ﮔﺮم ﮔﻔﺖ و ﮔﻮ ﺑﻮدﻧﺪ ﺻﻨﺪﻟﯽ ﻫﺎ و ﻣﯿﺰﻫﺎی زﯾﺎدی دراﺗﺎق ﻗﺮار داﺷﺖ‪ .‬ﯾﮏ‬
‫ﻣﯿﺰ ﺑﺰرگ ﻫﻢ در وﺳﻂ اﺗﺎق ﺑﻮد وﺷﻤﻌﻬﺎی زﯾﺒﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ وردﻫﺎﯾﺶ آﻧﻬﺎ را ﺑﻪ‬
‫ﭘﺮواز درآورده ﺑﻮد دور اﺗﺎﻗﻬﺎ ﻣﯽ ﭼﺮﺧﯿﺪﻧﺪ و ﺧﺎﻧﻪ را ﺑﺴﯿﺎر ﻧﻮراﻧﯽ ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬ﻣﮏ‬
‫ﮔﻮﻧﮕﺎل در ﻫﻤﺎن ﻟﺤﻈﻪ وارد ﺧﺎﻧﻪ ﺷﺪ‪ .‬او ردا وﮐﻼﻫﯽ ﺳﺒﺰ رﻧﮓ ﭘﻮﺷﯿﺪ ﺑﻮد و ﻫﻤﺮاه ﺑﺎ‬
‫ﺳﺎﺣﺮه ﺟﻮان دﯾﮕﺮی ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺧﺎﻧﻮم وﯾﺰﻟﯽ ﮐﻪ در ﺣﺎل آﻣﺎده ﮐﺮدن ﻧﻮﺷﯿﺪﻧﯽ ﺑﻮد‬
‫ﻣﯿﺮﻓﺖ آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ ﻧﯿﺰ ﮔﺮم ﺻﺤﺒﺖ ﺑﺎ ﭼﻨﺪ ﻣﺮد دﯾﮕﺮ ﺑﻮد ﻣﻬﻤﺎﻧﺎن دﯾﮕﺮی ﮐﻪ ﻣﻌﻠﻮم‬
‫ﺑﻮد از ﺧﺎﻧﻮاده ﻓﻠﻮر ﻫﺴﺘﻨﺪ در ﮔﻮش ﻫﻢ ﭘﭻ ﭘﭻ ﻣﯿﮑﺮدﻧﺪ ﯾﮑﯽ از آﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻫﺮی‬
‫ﺷﺪه ﺑﻮد ﺑﺮای اودﺳﺖ ﺗﮑﺎن داد ﻫﺮی ﻧﯿﺰ ﺑﺎ ﺑﯽ ﻣﯿﻠﯽ ﺑﺮاﯾﺶ دﺳﺖ ﺗﮑﺎن داد اﻣﺎ‬
‫ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ از آﻧﺠﺎ دور ﺷﺪ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﭘﻨﺠﺮه رﻓﺖ ‪.‬‬
‫آن روز ﻫﻮا ﻓﻮق اﻟﻌﺎده ﺑﻮد ‪ .‬ﻫﺮی اﺣﺴﺎس ﻣﯿﮑﺮد ﺧﻮﺑﯽ ﻫﻮا ﻏﯿﺮ ﻃﺒﯿﻌﯽ اﺳﺖ ‪ .‬ﺷﺎﯾﺪ‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﺑﺎ ﮐﻤﮏ اﻓﺴﻮن ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﻠﺪ ﺑﻮد آن ﻫﻮا را ﺑﻪ وﺟﻮد آورده ﺑﻮد ‪.‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ درﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻫﺮی ﻣﯽ آﻣﺪ ﺑﻪ او ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻫﺮی اﻣﺸﺐ ﻓﺮد وﺟﺮج ﻣﯿﺨﻮان‬
‫آﺧﺮﯾﻦ ﺳﺎﺧﺘﺸﻮن رو ﺑﻪ ﻧﻤﺎﯾﺶ ﺑﺬارن‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﮔﻔﺖ‪:‬ا‪....‬ﭼﻪ ﺟﺎﻟﺐ ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﯾﺪﭼﯿﺰ ﺟﺎﻟﺒﯽ ﺑﺎﺷﻪ؟‬
‫ آره وﻟﯽ اوﻧﺎ ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ درﻣﻮردش ﺑﻪ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﻧﮕﻔﺘﻦ رون ﻫﻢ ﮐﻪ ﯾﻮاﺷﮑﯽ داﺧﻞ‬‫اﺗﺎق اوﻧﻬﺎ رو ﻧﮕﺎه ﻣﯿﮑﺮد‪.‬ﻓﺮد ﻃﻠﺴﻤﺶ ﮐﺮد و دﻣﺎﻏﺶ ﺑﻪ ﺑﺰرﮔﯽ ﯾﮏ ﻫﻮﯾﺞ ﺷﺪ‬
‫ﻫﺮی در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺳﻌﯽ ﻣﯿﮑﺮد ﻗﯿﺎﻓﻪ رون را در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ دﻣﺎﻏﯽ ﺑﻪ ﺑﺰرﮔﯽ ﯾﮏ ﻫﻮﯾﺞ‬
‫دارد ﺗﺼﻮر ﮐﻨﺪ ﻟﺒﺨﻨﺪی زد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺟﯿﻨﯽ ﻣﯿﺨﻮاﺳﺘﻢ ﺑﺎﻫﺎت راﺟﻊ ﺑﻪ ﯾﮏ ﻣﺴﺌﻠﻪ ﻣﻬﻢ‬
‫ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻢ ‪.‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ دﺳﺖ ﻫﺮی رو ﮔﺮﻓﺖ و او را ﺑﻪ ﮔﻮﺷﻪ ای ﺑﺮد‬
‫‪47‬‬

‫ ﺧﺐ ﺑﮕﻮ‬‫ ﺑﺒﯿﻦ ﺟﯿﻨﯽ ‪ ...‬ﻣﻦ ﻧﻤﯿﺨﻮام اﻣﺴﺎل ﺑﺮﮔﺮدم ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ‪....‬‬‫ﺟﯿﻨﯽ اﺟﺎزه ﮐﺎﻣﻞ ﮐﺮدن ﺣﺮف را ﺑﻪ ﻫﺮی ﻧﺪاد وﮔﻔﺖ ‪:‬‬
‫ ﻧﻪ ﻧﻪ در اﯾﻦ ﻣﻮرد ﺻﺤﺒﺖ ﻧﮑﻦ ﻣﻦ ﺑﺎ ﺷﻤﺎ ﻣﯿﺎم ﻫﺮی ﭼﺮا ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﯿﺴﺘﯽ‪...‬‬‫ اﯾﻦ ﻣﺸﮑﻞ ﻣﻨﻪ ﺟﯿﻨﯽ!‬‫ ﻧﻪ ﻣﺸﮑﻞ ﺗﻮ ﻣﺸﮑﻞ ﻣﻨﻢ ﻫﺴﺖ ﻫﺮی اﯾﻦ رو ﺑﺎﯾﺪ ﻗﺒﻮل ﮐﻨﯽ‬‫ﻣﻦ ﺑﺎ داﻣﺒﻠﺪور ﻣﯿﺮم‪ .‬ﻫﯿﭽﮑﺲ ﻫﻢ ﻫﻤﺮام ﻧﻤﯿﺎد ‪.‬‬‫در ﻫﻤﺎن ﻟﺤﻈﻪ رون ﮐﻪ دﻫﺎﻧﺶ ﺑﺮ از ﺷﮑﻼت ﻫﺎی ﻓﺮد وﺟﺮج ﺑﻮد ﺑﻪ ﻃﺮف آن ﻫﺎ آﻣﺪ‬
‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫ ﺷﻤﺎ دوﺗﺎ ﮐﻪ ﻧﻤﯿﺨﻮاﯾﻦ ﺗﺎ ﺻﺒﺢ اﯾﻨﺠﺎ واﺳﺘﯿﺪ و ﺑﺎ ﻫﻢ ﭘﭻ ﭘﭻ ﮐﻨﯿﺪ ﻣﯿﺨﻮاﯾﻦ ؟ ﺑﯿﺎﯾﻦ‬‫ﻓﺮد و ﺟﺮج ﻣﯿﺨﻮان ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺟﺪﯾﺪﺷﻮن رو ﻧﺸﻮن ﺑﺪن‬
‫ﻫﺮی و ﺟﯿﻨﯽ ﻫﻤﺮاه رون ﺑﻪ ﺳﻤﺖ اﺗﺎﻗﯽ ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﻋﺠﯿﺐ ﺑﺰرگ ﺷﺪه ﺑﻮد ﺣﺮﮐﺖ‬
‫ﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬ﻗﯿﺎﻓﻪ ﺟﯿﻨﯽ ﮔﺮﻓﺘﻪ و ﻧﺎراﺣﺖ ﺑﻮد ‪ .‬ﻫﺮی در راه ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﻮﺿﻮع ﺟﺎﻟﺒﯽ ﺷﺪ‬
‫ﺧﻮاﻫﺮﻓﻠﻮر درآﻧﺠﺎ ﻧﺒﻮد و اﯾﻦ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻫﺮی ﻋﺠﯿﺐ آﻣﺪ اﻣﺎ زﻣﺎن ﻣﻨﺎﺳﺒﯽ ﺑﺮای‬
‫ﭘﺮﺳﯿﺪن اﯾﻦ ﺳﺌﻮال از رون ﻧﺒﻮد ﭼﻮن اوﻧﻬﺎ ﺑﻪ اﺗﺎق اﺻﻠﯽ رﺳﯿﺪه ﺑﻮدﻧﺪ اﺗﺎﻗﯽ ﮐﻪ ﺑﺮ از‬
‫ﺻﻨﺪﻟﯽ ﺑﻮد و ﯾﮏ ﻣﯿﺰ ﺑﺰرﮔﯽ ﻫﻢ در وﺳﻂ آن ﻗﺮار داﺷﺖ ﮐﻪ ﺷﯽ ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺑﺰرگ ﺑﺎ ﺑﺎرﭼﻪ‬
‫ای ﮐﻪ ﺑﺮ روﯾﺶ ﮐﺸﯿﺪه ﺷﺪه ﺑﻮد ﺑﻄﻮر ﻣﺮﻣﻮزی روی آن ﻗﺮار داﺷﺖ ‪ .‬ﻓﺮد و ﺟﺮج در‬
‫ﮐﻨﺎر آن ﺷﯽ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ و ﺑﺎ ﻫﻢ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ ‪.‬ﺟﺮج ﺑﺎ ﭼﻮب دﺳﺘﯿﺶ ﺑﻪ‬
‫ﮔﻠﻮﯾﺶ ﺿﺮﺑﻪ زد و زﯾﺮ ﻟﺐ وردی را ﺧﻮاﻧﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻃﻮر ﺳﺤﺮ آﻣﯿﺰی ﺻﺪاﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪه‬
‫ﺑﻮد‪.‬ﺳﭙﺲ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮدن ﮐﺮد ‪:‬‬
‫ﺳﻼم ‪...‬‬‫ﺻﺪاﯾﺶ ﺑﺴﯿﺎر ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻫﺮی ﺑﻪ ﯾﺎد ﺷﺒﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻓﯿﻨﺎل ﺟﺎم ﺟﻬﺎﻧﯽ ﮐﻮﯾﯿﺪﯾﭻ‬
‫رﻓﺘﻪ ﺑﻮد اﻓﺘﺎد ﻫﻤﺎن ﺷﺒﯽ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ از ﻣﺪﺗﻬﺎ ﻋﻼﻣﺖ ﺷﻮم ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬‬
‫ ‪ ...‬ﺧﻮب ﺧﻮب ﺧﻮب ﻣﻦ و ﻓﺮد ﻣﯿﺨﻮاﺳﺘﯿﻢ اﻣﺸﺐ ﺟﺪﯾﺪﺗﺮﯾﻦ اﺧﺘﺮاﻋﻤﻮن رو ﺑﻪ ﺷﻤﺎ‬‫ﻧﺸﻮن ﺑﺪﯾﻢ ‪ ..‬ﻓﺮد؟‬

‫‪48‬‬

‫ﻓﺮد ﺑﺎرﭼﻪ را از روی آن ﺷﯽ ﻣﺮﻣﻮز ﺑﺮداﺷﺖ ﯾﮏ ﻧﯿﻢ ﮐﺮه ﺑﻮد ﮐﻪ ﺳﻄﺢ روﯾﺶ از آﯾﻨﻪ‬
‫ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد ﺟﺮج ﮔﻔﺖ وﺣﺎﻻ ﻓﺮد ﻣﯿﺨﻮاد ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﮐﺎر اﯾﻦ وﺳﯿﻠﻪ رو ﻧﺸﻮن ﺑﺪه‬
‫رون ﮐﻪ ﺑﻪ دﻗﺖ ﺑﻪ ﻧﯿﻢ ﮐﺮه روی ﻣﯿﺰ ﻧﮕﺎه ﻣﯿﮑﺮد ﮔﻔﺖ‪:‬ﺷﺮط ﻣﯿﺒﻨﺪم ﺑﺎﯾﺪ ﻣﻨﻔﺠﺮ ﺑﺸﻪ‬
‫ﯾﺎ ﯾﮏ ﭼﯿﺰی ﺗﻮ ﻫﻤﯿﻦ ﻣﺎﯾﻪ ﻫﺎ‬
‫ﻓﺮد ﭼﻮب دﺳﺘﯿﺶ را ﺑﺎﻻ ﺑﺮد و دوﺑﺎر ﺑﻪ ﻧﯿﻢ ﮐﺮه ﺿﺮﺑﻪ ای زد ﺳﭙﺲ ﻏﯿﺐ ﺷﺪ‪ .‬ﺟﺮج‬
‫ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻣﺎ اﺳﻢ اﯾﻦ وﺳﯿﻠﻪ رو ﻏﯿﺐ ﻧﻤﺎ ﮔﺬاﺷﺘﯿﻢ‬
‫رون ﺑﺎ ﻗﯿﺎﻓﻪ ای ﺷﺎد ﻓﺮﯾﺎد زد‪ :‬ﺧﻮب ﻫﻤﻪ ﻣﯿﺘﻮﻧﻦ ﻏﯿﺐ ﺑﺸﻦ وﯾﻪ ﺟﺎی دﯾﮕﻪ ﻇﺎﻫﺮ‬
‫ﺑﺸﻦ‬
‫ﺟﺮج درﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻗﯿﺎﻓﻪ ﻣﻐﺮوراﻧﻪ ای ﺑﻪ ﺧﻮد ﮔﺮﻓﺖ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻧﻪ اﯾﻦ ﻓﺮق ﻣﯿﮑﻨﻪ اﯾﻦ ﻣﺜﻞ‬
‫ﯾﮏ ﺷﻨﻞ ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ ﮐﺎرﻣﯿﮑﻨﻪ ﻓﻘﻂ دﯾﮕﻪ ﺑﻪ ﺷﻨﻞ ﮐﻪ دﺳﺖ وﺑﺎﮔﯿﺮﻫﺴﺖ ﻧﯿﺎزی ﻧﯿﺴﺖ‬
‫رون ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫ ازﮐﺠﺎﻣﻌﻠﻮم ک‪...‬‬‫ﺳﭙﺲ ﺑﻪ ﺷﺪت ﺑﻪ زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد‪ .‬در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺗﻼش ﻣﯿﮑﺮد از زﻣﯿﻦ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﻮد ﻣﺘﻮﺟﻪ‬
‫ﺳﯿﺒﯽ ﺷﺪ ﮐﻪ در آﺳﻤﺎن ﺷﻨﺎوراﺳﺖ زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ رون ﻣﻮﻓﻖ ﺑﻪ اﯾﺴﺘﺎدن ﺷﺪ ﺳﯿﺐ‬
‫ﺑﺎﺳﺮﻋﺖ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺻﻮرﺗﺶ ﭘﺮﺗﺎب ﺷﺪ ودرﺳﺖ ﺑﻪ وﺳﻂ ﺻﻮرﺗﺶ ﺧﻮرد ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﮐﻪ‬
‫ﺑﺸﺪت ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯿﺮﺳﯿﺪ وﺻﻮرﺗﺶ ﺳﺮخ ﺷﺪه ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﯿﻠﻪ ﺧﻮب ﺑﺴﻪ دﯾﮕﻪ‬
‫ﺗﻤﻮﻣﺶ ﮐﻨﯿﺪ‬
‫ﻓﺮد ﻧﺎﮔﻬﺎن در ﺑﯿﻦ ﺟﻤﻌﯿﺖ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ‬
‫ﻫﻤﻪ ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﺷﺮوع ﺑﻪ دﺳﺖ زدن ﮐﺮدﻧﺪ ﻓﺮد ﻫﻢ ﺑﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪ اﺣﺘﺮان ﺗﻌﻈﯿﻢ ﮐﻮﺗﺎﻫﯽ ﮐﺮد‬
‫وﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺟﺮج ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺮد رون درﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺗﻼش ﻣﯿﮑﺮد ﻗﯿﺎﻓﻪ اش را ﻋﺎدی ﻧﺸﺎن‬
‫دﻫﺪ ‪ .‬از ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺟﻤﻌﯿﺖ دور ﺷﺪ‪ .‬ﻫﺮی ﻣﺘﻮﺟﻪ ﭼﻬﺮه ﺑﺴﯿﺎر ﻣﻀﻄﺮب ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﯾﻠﯽ ﺷﺪ‬
‫او ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل ﻗﯿﺎﻓﻪ ﺧﺎﻧﻮم وﯾﺰﻟﯽ را اﯾﻨﻄﻮر ﻧﺪﯾﺪه ﺑﻮد ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺟﯿﻨﯽ رﻓﺖ و از او‬
‫ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪:‬‬
‫ ﺟﯿﻨﯽ ﭼﺮا ﻣﺎﻣﺎﻧﺖ اﻣﺸﺐ اﻧﻘﺪر ﻣﻀﻄﺮﺑِﻪ ؟‬‫ﺟﯿﻨﯽ ﺟﻮاب داد‪:‬‬
‫ ﯾﮏ ﮔﺮوه از ﺧﺎﻧﻮاده ﻓﻠﻮر ﻫﻨﻮز ﻧﯿﻮﻣﺪن ‪ .‬ﻣﺎﻣﺎﻧﻢ ﻧﮕﺮان اون ﻫﺎس‬‫‪49‬‬

‫ﻫﺮی ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﺑﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺧﺎﻧﻮاده ﻓﻠﻮر ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ﻧﮕﺎه ﮐﺮﻧﺪ ﭼﻨﺪ دﺧﺘﺮ زﯾﺒﺎ در‬
‫ﺑﯿﻦ آﻧﻬﺎ ﺑﻮدﻧﺪ وﻟﯽ ﻫﯿﭻ ﮐﺪام ازآﻧﻬﺎ ﺧﻮاﻫﺮ ﻓﻠﻮرﻧﺒﻮدﻧﺪ ‪ .‬ﺟﯿﻨﯽ ﮐﻪ اﮐﻨﻮن ﭼﺸﻢ از‬
‫ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ و ﺑﺮادرش ﺑﺮداﺷﺘﻪ ﺑﻮد ﺑﻪ ﻫﺮی ﻧﮕﺎه ﻣﯿﮑﺮد اداﻣﻪ داد ‪ :‬ﺑﺎﺑﺎم رﻓﺘﻪ وزارت ﺧﻮﻧﻪ‬
‫ﺑﺨﺶ ﺷﻮﻣﯿﻨﻪ ﻫﺎ ﭼﻮن اوﻧﻬﺎ ﻗﺮار ﺑﻮد از ﻃﺮﯾﻖ ﯾﮏ ﺷﻮﻣﯿﻨﻪ ﺑﯿﺎن‬
‫رون وﻫﺮﻣﯿﻮن در ﺣﺎل رﻗﺼﯿﺪن ﺑﻮدﻧﺪ ﻫﺮی ﻧﻤﯿﺪاﺳﺖ ﮐﻪ اﯾﻦ آﻫﻨﮓ از ﮐﺠﺎ ﺑﺨﺶ‬
‫ﻣﯿﺸﻮد وﻟﯽ از ﻫﺮﺟﺎ ﮐﻪ ﺑﻮد ﻫﻤﻪ را ﺑﻪ ﺷﻮر آورده ﺑﻮد ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل درﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻟﯿﻮاﻧﯽ‬
‫ﻧﻮﺷﯿﺪﻧﯽ در دﺳﺖ داﺷﺖ ‪ ،‬ﺑﺎ ﻣﺮدی ﮐﻪ ﻟﺒﺎس آﺑﯽ رﻧﮕﯽ ﺑﻮﺷﺪه ﺑﻮد ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯽ ﮐﺮد‬
‫ﺑﻌﺪ ازﻣﺪﺗﯽ آﻧﺪو ﻧﯿﺰ ﺷﺮوع ﺑﻪ رﻗﺼﯿﺪن ﮐﺮدﻧﺪ ‪.‬‬
‫ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه اﯾﻠﯽ از اﻓﺮاد ﺧﺎرﺟﯽ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ آﻣﺪﻧﺪ ‪ .‬اﮐﻨﻮن‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ‪ .‬ﻫﺮی ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﺧﻮاﻫﺮ ﻓﻠﻮر ﻫﻤﺮاه ﭼﻨﺪ‬
‫ﺳﺎﺣﺮه ﺟﻮان دﯾﮕﺮ ﺑﻪ ﻃﺮف او ﻣﯽ آﯾﻨﺪ ‪.‬‬
‫ ﺳﻼم اری‬‫ اا‪...‬ﺳﻼم‬‫ﻫﺮی اﺣﺴﺎس ﮐﺮد ﺗﻮاﻧﺎﯾﯽ ﺣﺮﮐﺖ دادن ﭼﺸﻤﺎﻫﺎﯾﺶ را ﻧﺪارد واز اﯾﻦ ﺑﺎﺑﺖ ﺑﺴﯿﺎر‬
‫ﺧﺠﺎﻟﺖ زده ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ آﻧﻬﺎ آﻣﺪ وﮔﻔﺖ‪ :‬ﺷﻤﺎ ﺧﺴﺘﻪ اﯾﺪ ﺑﻬﺘﺮه ﯾﮑﻢ‬
‫اﺳﺘﺮاﺣﺖ ﮐﻨﯿﺪ‬
‫ﺳﭙﺲ ﺑﻪ ﮐﻤﮏ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش ﭼﻨﺪ ﺻﻨﺪﻟﯽ ﺑﺮای آﻧﻬﺎ آﻣﺎده ﮐﺮد وﭼﻨﺪ ﻟﯿﻮان‬
‫ﻧﻮﺷﯿﺪﻧﯽ ﮐﺮه ای ﺑﺮوی ﻣﯿﺰ روﺑﺮوی آﻧﻬﺎ ﻇﺎﻫﺮﮐﺮد ‪ .‬ﻫﺮی ﮐﻪ اﺣﺴﺎس ﻣﯿﮑﺮد ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ‬
‫زﻣﺎن ﺑﺮای ﻓﺮار اﺳﺖ ﻫﻤﺮاه ﺟﯿﻨﯽ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺧﺎﻧﻮم وﯾﺰﻟﯽ رﻓﺘﻨﺪ‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫ ﻣﺎﻣﺎن اﯾﻨﺎ ﭼﯽ ﺷﺪه ﺑﻮدن؟‬‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﻟﺒﺨﻨﺪ زد و ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫ ﺑﻪ ﺟﺎی ﭘﻨﺎﻫﮕﺎه ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮدن ﺑﻨﺎﻫﮕﺎه ورﻓﺘﻪ ﺑﻮدن ﯾﮏ ﺟﺎی دﯾﮕﻪ!‬‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﯾﺎد زﻣﺎﻧﯽ اﻓﺘﺎد ﮐﻪ ﺑﻪ ﺟﺎی رﻓﺘﻦ ﺑﻪ ﮐﻮﭼﻪ دﯾﺎﮔﻮن ﺑﻪ ﺟﺎی دﯾﮕﺮی ﺑﻪ ﻧﺎم‬
‫ﮐﻮﭼﻪ ﻧﺎﮐﺘﺮن رﻓﺘﻪ ﺑﻮد و اﮔﺮ ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ ﭘﯿﺪاش ﻧﻤﯿﮑﺮد ﻣﻌﻠﻮم ﻧﺒﻮد اﻻن ﭼﻪ وﺿﻌﯽ داﺷﺘﻪ‬
‫ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬
‫‪50‬‬

‫ﻣﺪﺗﯽ ﺑﻌﺪ زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﻫﻤﻪ ﺧﺴﺘﻪ از رﻗﺼﯿﺪن ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺑﺎ ﺣﺮﮐﺖ‬
‫ﭼﻮب دﺳﺘﯿﺶ ﺻﺪای ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ را ﻗﻄﻊ ﮐﺮد ﺳﭙﺲ ﺑﺎ ﺣﺮﮐﺖ ﭼﻮب دﺳﺘﯽ اش ﺻﻨﺪﻟﯽ‬
‫ﻫﺎ ﺑﻪ ﮐﻨﺎر رﻓﺘﻨﺪ ‪ ،‬ﻣﯿﺰﻫﺎی ﺑﺰرﮔﯽ ﺟﺎی آﻧﻬﺎ راﮔﺮﻓﺘﻨﺪ و ﻫﻤﻪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﯿﺰﻫﺎ ﺣﺮﮐﺖ‬
‫ﮐﺮدﻧﺪ ﻫﺮی درﮐﻨﺎر ﺟﯿﻨﯽ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻌﺪ از ﻣﺪﺗﯽ رون وﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﻢ ﭘﯿﺶ آﻧﻬﺎ آﻣﺪﻧﺪ‬
‫و درﮐﻨﺎرﻫﺮی ﻧﺸﺴﺘﻦ ‪ .‬ﺑﺸﻘﺎب ﻫﺎی زﯾﺒﺎﯾﯽ روی ﻣﯿﺰ ﻗﺮار داﺷﺘﻨﺪ و ﻟﯿﺴﺖ ﻏﺬاﯾﯽ ﻫﻢ‬
‫درﮐﻨﺎرﺷﺎن ﺑﻮد‪.‬ﻫﺮی ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﻪ ﻟﯿﺴﺖ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ﭼﻄﻮرﻣﻤﮑﻦ ﺑﻮد ﺟﻨﻬﺎی ﺧﺎﻧﮕﯽ آﻧﺠﺎ‬
‫ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻫﺮی ﮐﻪ آﻧﻬﺎ را آﻧﺠﺎ ﻧﺪﯾﺪه ﺑﻮد‪.‬ﻫﻤﻪ اﺳﻢ ﻏﺬای ﻣﻮرد ﻋﻼﻗﺸﺎن را ﺑﻪ ﺑﺸﻘﺎب ﻫﺎ‬
‫ﻣﯿﮕﻔﺘﻨﺪ وﻏﺬا در ﺑﺸﻘﺎب ﻇﺎﻫﺮ ﻣﯽ ﺷﺪ ﻫﺮی ﻫﻢ ﻫﻤﯿﻦ ﮐﺎر را اﻧﺠﺎم داد ﺳﭙﺲ رو ﺑﻪ‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﮐﺮد وﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫ ﺟﯿﻨﯽ ‪ ،‬ﺟﻨﻬﺎی ﺧﺎﻧﮕﯽ اﯾﻨﺠﺎﻫﺴﺘﻨﺪ؟‬‫ﺟﯿﻨﯽ ﮐﻪ ﺳﻌﯽ ﻣﯿﮑﺮد ﻏﺬای ﻣﻮرد ﻋﻼﻗﻪ اش را درﻟﯿﺴﺖ ﭘﯿﺪا ﮐﻨﺪ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﯾﺪ‬
‫ﺑﺎﺷﻦ وﻟﯽ ﻣﻦ ﮐﻪ ﻧﺪﯾﺪﻣﺸﻮن‪.‬‬
‫رون ﺑﻪ ﻫﺮی ﻧﮕﺎه ﮐﺮد وﮔﻔﺖ‪ :‬ﻣﻦ ﻫﻢ ﻧﺪﯾﺪﻣﺸﻮن!‬
‫ﻓﺮد ﮐﻪ درﮐﻨﺎر ﺟﺮج ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﺑﺎ ﺻﺪای آراﻣﯽ ﺑﻪ اوﮔﻔﺖ ‪:‬‬
‫ آره ﺧﻮب ﺑﻮد ‪ .‬اﺛﺮﮐﺮد ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮﺑﻢ اﺛﺮ ﮐﺮد‪.‬‬‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﻤﺖ آﻧﺪو ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫ وﺳﯿﻠﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﺑﺮای ﻏﯿﺐ ﺷﺪن ﺑﻮد‪ ...‬آره ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮب ﮐﺎرﮐﺮد‪.‬‬‫ﺟﺮج و ﻓﺮد ﺑﻪ ﯾﮑﺪﯾﮕﺮ ﻟﺒﺨﻨﺪی ﻣﻮزﯾﺎﻧﻪ ای زدﻧﺪ ﻓﺮد ﺑﻪ ﻫﺮی ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﺑﻪ اوﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫ ﻣﺎ درﻣﻮرد اون ﺣﺮف ﻧﻤﯽ زﻧﯿﻢ ﻣﺎ درﻣﻮرد ﺷﮑﻼﺗﻬﺎی ﺑﯽ ﺧﯿﺎﻟﯽ ﺣﺮف ﻣﯿﺰدﯾﻢ‬‫ﻫﯿﭽﮑﺲ ﺗﻮﺣﺎل ﻋﺎدی ﻧﺒﻮد ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪی ﺣﺘﯽ ﭘﺮﺳﯽ ﻫﻢ ‪...‬‬
‫او ﺧﻨﺪه اش ﮔﺮﻓﺖ و ﻧﺘﻮﻧﺴﺖ ﺣﺮﻓﺶ را اداﻣﻪ دﻫﺪ رون ﮐﻪ اﯾﻦ ﺣﺮﻓﻬﺎ را ﺷﻨﯿﺪه ﺑﻮد‬
‫ﺑﻪ ﺻﻮرت ﻋﺠﯿﺒﯽ ﺑﻪ ﻓﺮد ﻧﮕﺎه ﮐﺮد وﮔﻔﺖ ‪:‬ﯾﻌﻨﯽ ﺷﻤﺎ ﻣﯿﺨﻮاﯾﻦ ﺑﮕﯿﻦ ﮐﻪ اون ﺷﮑﻼﺗﻬﺎ‬
‫‪ ...‬ﯾﻌﻨﯽ اوﻧﺎ رو روی ﻣﺎ اﻣﺘﺤﺎن ﮐﺮدﯾﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﮐﻪ ﺗﺎزه ﻓﻬﻤﯿﺪه ﺑﻮد ﭼﻄﻮر ﻫﻤﻪ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺻﻤﯿﻤﯽ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ﻟﺒﺨﻨﺪی زد وﺷﺮوع ﺑﻪ‬
‫ﺧﻮردن ﻏﺬاﯾﺶ ﮐﺮد ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑﻪ ﭘﺮﺳﯽ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻼف ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺳﺨﺖ درﺣﺎل‬
‫ﮔﻔﺖ و ﮔﻮ ﺑﺎ دﺧﺘﺮی زﯾﺒﺎ از ﺧﺎﻧﻮاده ﻓﻠﻮر ﺑﻮد‪.‬‬
‫‪51‬‬

‫ﺑﯿﻞ و ﻓﻠﻮرﻫﻢ ﻣﺸﻐﻮل ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮدن ﺑﻮدﻧﺪ ‪ ،‬ﺑﻌﺪ از ﭘﺎﯾﺎن ﻏﺬا آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ ﺑﺎ ﭼﻮب‬
‫دﺳﺘﯽ اش ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ را ﺑﻪ ﺷﮑﻞ اوﻟﺶ درآورد ‪ .‬ﺑﻌﺪ از ﻧﺸﺴﺘﻦ ﻣﻬﻤﺎن ﻫﺎ ﺑﺮروی‬
‫ﺻﻨﺪﻟﯽ ﮐﯿﮏ ﺑﺰرﮔﯽ ﺑﺮ روی ﻣﯿﺰ ﻇﺎﻫﺮﺷﺪ ﮐﯿﮏ ﺧﯿﻠﯽ ﻏﯿﺮﻃﺒﯿﻌﯽ ﺑﺰرگ ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﺑﯿﻞ و رﯾﻤﻮس ﻣﺸﻐﻮل ﺑﺮﯾﺪن ﮐﯿﮏ ﺷﺪﻧﺪ وﻣﻬﻤﺎن ﻫﺎ ﻫﻢ ﺷﺮوع ﺑﻪ دﺳﺖ زدن ﮐﺮدﻧﺪ‬
‫آﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﯾﮏ ﺣﺮﮐﺖ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ آﻧﺮا ﺑﯿﻦ ﻫﻤﻪ ﺗﻘﺴﯿﻢ ﻣﯿﮑﺮدﻧﺪ‪ .‬ﮔﻮﯾﯽ ﺑﯿﻨﺸﺎن رﻗﺎﺑﺘﯽ در‬
‫ﻣﯿﺎن ﺑﻮد ﮐﻪ ﮐﺪام ﯾﮏ ﺳﺮﯾﻊ ﺗﺮ و دﻗﯿﻖ ﺗﺮ ﮐﺎر را اﻧﺠﺎم دﻫﺪ ‪ .‬زﯾﺮا ﮐﯿﮏ ﻫﺎ در ﻫﻮا‬
‫ﺣﺮﮐﺎت ﺟﺎﻟﺒﯽ اﻧﺠﺎم ﻣﯽ دادﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﺮد ﺷﮑﻤﺶ درﺣﺎل اﻧﻔﺠﺎراﺳﺖ اﻣﺎ ﺑﻪ زور ﮐﯿﮑﯽ را ﮐﻪ ﻣﻠﻖ زﻧﺎن ﺑﻪ‬
‫ﻃﺮﻓﺶ آﻣﺪه ﺑﻮد ﺧﻮرد ‪ .‬از اﯾﻦ ﮐﻪ ﺟﺸﻦ ﺗﻤﺎم ﺷﺪه ﺑﻮد ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺑﻮد ﭼﻮن ﺷﺪﯾﺪا ﻧﯿﺎز‬
‫ﺑﻪ اﺳﺘﺮاﺣﺖ داﺷﺖ ‪.‬‬
‫او ﺑﻌﺪ از ﭘﺎﯾﺎن ﺟﺸﻦ ﻫﻤﺮاه رون ﺑﻪ ﻃﺒﻘﻪ ﺑﺎﻻ رﻓﺖ وﺑﻪ اﯾﻦ ﻓﮑﺮﮐﺮد ﮐﻪ اﮔﺮﮐﺴﯽ از‬
‫اﯾﻦ ﺷﮑﻼت ﻫﺎ ﺑﻪ وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﺪﻫﺪ ﭼﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ ﻣﯿﺎﻓﺘﺪ ‪ .‬ازاﯾﻦ ﻓﮑﺮ ﺧﻨﺪه اش ﮔﺮﻓﺖ‬
‫وﻣﺪﺗﯽ ﺑﻌﺪ ﺧﻮاﺑﺶ ﺑﺮد‪.‬‬

‫‪52‬‬

‫ﻓﺼﻞ ﻫﺸﺘﻢ‪:‬ﻣﺒﺎزره اول‬
‫ﯾﮏ ﻫﻔﺘﻪ ﺑﻪ ﺷﺮوع ﻣﺪرﺳﻪ ﻣﺎﻧﺪه و ﻫﺮی ﻣﺸﻐﻮل ﺟﻤﻊ آوری وﺳﺎﯾﻠﺶ ﺑﻮد‪ .‬ﻗﺮار ﺑﻮد ﺑﻪ‬
‫ﻫﻤﺮاه داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز ﻫﺎ ﺑﺮوﻧﺪ ‪ .‬ﻫﺮﻣﯿﻮن و رون ﻫﻨﻮز ﺑﺮای آﻣﺪن ﻫﻤﺮاه‬
‫آﻧﺪو ﻧﺎاﻣﯿﺪاﻧﻪ ﭘﺎﻓﺸﺎری ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ اﻣﺎ او ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻣﯽ ﮐﺮد‪.‬‬

‫‪53‬‬

‫ﻫﺮی در اﺗﺎﻗﺶ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و وﺳﺎﯾﻠﺶ را در ﮐﯿﻒ ﺳﺤﺮ آﻣﯿﺰی ﮐﻪ ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ ﺑﺮای‬
‫ﺗﻮﻟﺪش ﺑﻪ ﻫﺮی ﻫﺪﯾﻪ ﮐﺮده ﺑﻮد ﻗﺮار ﻣﯽ داد ﮐﻪ ﺟﯿﻨﯽ وارد اﺗﺎق ﺷﺪ‪.‬او ﮐﻨﺎر ﻫﺮی‬
‫ﻧﺸﺴﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫اﮔﻪ ازت ﺑﭙﺮﺳﻢ ﻣﻨﻢ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﻫﻤﺮات ﺑﯿﺎم ﯾﺎ ﻧﻪ ﻣﯽ ﮔﯽ ﻧﻪ‪ .‬ﺳﻌﯽ ﮐﻦ ﺑﺮام ﻧﺎﻣﻪ‬‫ﺑﻨﻮﯾﺴﯽ ‪ .‬ﻣﻦ ﻧﮕﺮاﻧﺘﻢ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪ .‬او روز ﺑﻪ روز ﺟﺪاب ﺗﺮ ﻣﯽ ﺷﺪ‪ .‬ﻫﺮی در دﻟﺶ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﻪ او‬
‫ﺑﮕﻮﯾﺪ دوﺳﺘﺶ دارد اﻣﺎ ذﻫﻨﺶ ﻣﺎﻧﻊ اﯾﻦ ﮐﺎر ﻣﯽ ﺷﺪ ‪ .‬ﺑﻠﺨﻨﺪی زد ‪ ،‬ﺳﭙﺲ وﺳﺎﯾﻠﺶ‬
‫را ﺑﺮداﺷﺖ و راه اﻓﺘﺎد ‪ .‬ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ او را در آﻏﻮش ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﺮاﯾﺶ آرزوی ﻣﻮﻓﻘﯿﺖ ﮐﺮد‬
‫‪ .‬ﻫﺮی ﺑﺮای آﺧﺮﯾﻦ ﺑﺎر ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎزﻣﺎده ی ‪ 4‬ﻏﺎرﺗﮕﺮ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و از او‬
‫ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ ﮐﺮد‪.‬ﺳﭙﺲ ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﻘﺼﺪﺷﺎن ﮐﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﭘﺪر و ﻣﺎدر‬
‫ﻫﺮی ﺑﻮد ﻏﯿﺐ ﺷﺪ‪.‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﺷﻨﻞ ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ ﺑﻪ ﺗﻦ داﺷﺖ و در ﮐﻨﺎر ﻫﺮی ﻣﯽ آﻣﺪ‪ .‬ﺑﻌﺪ از ﮐﻤﯽ‬
‫ﭘﯿﺎده روی ‪ ،‬در ﻣﻘﺎﺑﻞ آﻧﻬﺎ ﮐﻠﺒﻪ ای ﮐﻮﭼﮏ اﻣﺎ زﯾﺒﺎ ﻧﻤﺎﯾﺎن ﺷﺪ ‪.‬ﻫﺮی در ﮐﻠﺒﻪ ﭘﺪر و‬
‫ﻣﺎدرش را ﺑﺎز ﮐﺮد و وارد ﺷﺪ‪ .‬ﺑﻌﺪ از ‪ 17‬ﺳﺎل ‪ ،‬آﻧﻬﺎ اوﻟﯿﻦ ﻧﻔﺮاﺗﯽ ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ وارد ﺧﺎﻧﻪ‬
‫ﻣﯽ ﺷﺪﻧﺪ ‪ .‬ﺑﻪ روی ﮐﻒ ﺧﺎﻧﻪ آﻧﻘﺪر ﮔﺮد و ﺧﺎک ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ راه رﻓﺘﻦ را ﺑﯽ ﺻﺪا‬
‫ﮐﺮده ﺑﻮد‪ .‬در ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﺣﺮﮐﺖ ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬ﮐﻤﯽ ﺟﻠﻮ ﺗﺮ ﯾﮏ ﺻﻨﺪﻟﯽ ﺗﮑﺎن ﻣﯽ ﺧﻮرد و ﺑﻪ‬
‫ﻧﻈﺮ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ ﮐﺴﯽ ﺑﺮ روی آن ﻧﺸﺴﺘﻪ اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺻﺪاﯾﯽ در ذﻫﻨﺶ ﭘﯿﭽﯿﺪ‪:‬‬
‫ﻫﺮی ﻣﻦ ﺗﻮی اﯾﻦ ﻣﺒﺎرزه ﮐﻢ ﺗﺮ ﮐﻤﮑﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ‪.‬اﯾﻦ ﯾﮏ آزﻣﻮن ﺑﺮای آﯾﻨﺪه‬‫اﺳﺖ‪.‬ﺳﻌﯽ ﮐﻦ ﺧﻮدت ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﻋﻤﻞ ﮐﻨﯽ ‪ .‬در ﺿﻤﻦ اون ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﻔﻬﻤﻪ ﮐﻪ ﻣﻦ زﻧﺪه‬
‫ﻫﺴﺘﻢ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ داﻣﺒﻠﺪور ﻧﮕﺎه ﮐﺮد او ﻧﯿﺰ ﺑﻪ ﻫﺮی ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد‪ .‬ﻓﻬﻤﯿﺪ ﮐﻪ داﻣﺒﻠﺪور ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺪ‬
‫از ﻃﺮﯾﻖ ذﻫﻦ ﺑﺎ او ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﺪ‪.‬‬
‫‪ -‬ﻣﻦ ﺗﻮ رو راﻫﻨﻤﺎﯾﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ‬

‫‪54‬‬

‫ﻧﺎﮔﻬﺎن ﻫﻤﻪ ﭼﺮاغ ﻫﺎ روﺷﻦ ﺷﺪ ﻣﺮدی ﮐﻪ ﺑﺮ روی ﺻﻨﺪﻟﯽ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﻗﺪی ﺑﻠﻨﺪ‬
‫داﺷﺖ و در ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺴﯿﺎر ﺧﻮش ﻗﯿﺎﻓﻪ ﺑﻮد‪ .‬اﻣﺎ اﮐﻨﻮن ﺻﻮرﺗﺶ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﻪ ﻣﺎرﻫﺎ ﺷﺒﺎﻫﺖ‬
‫داﺷﺖ‪.‬آن ﻣﺮد ﻟﺮد وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﻮد‪.‬‬
‫ ﻫﺮی ﭘﺎﺗﺮ ‪ ،‬ﺗﻮ ﺑﺎز ﻫﻢ اوﻣﺪی ﭘﯿﺶ ﻣﻦ‪.‬‬‫او از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و اداﻣﻪ داد ‪:‬‬
‫ ﺑﺎر اوﻟﯽ ﮐﻪ ﻫﻤﯿﺪﮔﻪ رو دﯾﺪﯾﻢ ﭘﺪر و ﻣﺎدرت ﻓﻘﻂ ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﻗﺒﻞ ﻣﺮده ﺑﻮدﻧﺪ و‬‫ﺗﻮی ﯾﮏ ﻧﻮزاد ﺑﻮدی ‪ ،‬ﻧﻮزادی ﮐﻪ ﺣﺘﯽ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﺴﺖ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻪ ‪ .‬ﺑﺎر دوم ﺗﻮ ﻣﺎﻧﻊ‬
‫ﺟﺎوداﻧﻪ ﺷﺪن ﻣﻦ ﺷﺪی ‪.‬اون ﺳﻨﮓ ﮐﯿﻤﯿﺎ رو ﯾﺎدت ﻣﯽ آد؟ دﻓﻌﻪ ﺳﻮم ﺗﻮ ﯾﮑﯽ از‬
‫ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز ﻫﺎی ﻣﻨﻮ ﻧﺎﺑﻮد ﮐﺮدی و ﻫﻤﯿﻨﻄﻮر ﺑﺎﺳﯿﻠﯿﺴﮏ ﻣﻨﻮ ‪ .‬اﻟﺒﺘﻪ ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻢ‬
‫ﺑﺪوﻧﯽ ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز ﭼﯿﻪ ‪ .‬ﺑﺎر ﭼﻬﺎرم ﺷﺒﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﻦ ﺗﺎزه وارد ﺑﺪن ﺟﺪﯾﺪم ﺷﺪه ﺑﻮدم‪.‬‬
‫ﺗﻮ اون ﺷﺐ ﺑﺎ ﺧﻮش ﺷﺎﻧﺴﯽ از دﺳﺘﻢ ﻓﺮار ﮐﺮدی ‪ .‬ﺑﺎر ﭘﻨﺠﻢ ﭘﺪرﺧﻮاﻧﺪه ات اﻧﯿﻤﺎﮔﻮس‬
‫ﺑﻠﮏ ﻫﻢ ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﻗﺒﻠﺶ ﻣﺮده ﺑﻮد درﺳﺖ ﺟﻠﻮی ﭼﺸﻢ ﺗﻮ‪ .‬ﺗﻮ ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺑﻮدی و ﻣﯽ‬
‫ﺧﻮاﺳﺘﯽ ﺑﻼ رو ﺑﮑﺸﯽ اﻣﺎ ﻣﻦ ﺟﻠﻮت ﺳﺒﺰ ﺷﺪم ‪ .‬ﺗﻮ ﺷﺎﻧﺲ آوردی و داﻣﺒﻠﺪور ﻣﺎﻧﻊ‬
‫ﻣﺮﮔﺖ ﺷﺪ ‪ .‬ﺗﺎزه ‪ ،‬دﻧﯿﺎی ﺟﺎدوﮔﺮی ﻫﻢ از ﺑﺎزﮔﺸﺖ ﻣﻦ ﻣﻄﻠﻊ ﺷﺪ و اﯾﻦ ﺑﺎرﺷﺸﻤﻪ ﮐﻪ‬
‫ﺑﺎ ﻫﻢ روﺑﻪ رو ﻣﯽ ﺷﯿﻢ و ﺑﺎر آﺧﺮ‪ .‬اﯾﻨﺒﺎر دﯾﮕﻪ ﻫﯿﭽﮑﺲ رو ﻧﺪاری‪ .‬ﻧﻪ ﭘﺪرت ‪ ،‬ﻧﻪ ﻣﺎدرت‬
‫‪ ،‬ﻧﻪ ﭘﺪرﺧﻮاﻧﺪه ات و ‪ ...‬و ﻧﻪ داﻣﺒﻠﺪور ‪،‬اون ﻫﻢ ﻣﺮده‪.‬‬
‫ ﺗﻮ اﺷﺘﺒﺎه ﻣﯽ ﮐﻨﯽ‪ .‬ﻣﻦ ﻧﯿﺮوی ﻋﺸﻖ دارم ‪ .‬ﭼﯿﺰی ﮐﻪ ﺗﻮ ﻫﯿﭽﻮﻗﺖ ﻧﺪاری ‪ .‬ﺗﻮ ﻫﯿﺞ‬‫وﻗﺖ ﻫﯿﺞ دوﺳﺘﯽ ﻧﺪاﺷﺘﯽ اﻣﺎ دور و ﺑﺮ ﻣﻦ ﭘﺮ از دوﺳﺘﻪ‪.‬ﺗﻮ‪...‬‬
‫ﺧﻔﻪ ﺷﻮ‪...‬‬‫ﺻﺪای ﻫﺮی ﺑﻨﺪ آﻣﺪ‬
‫ ‪ ...‬ﻫﺮی ﺗﻮ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺰرگ ﺗﺮ ﺷﺪی ‪ .‬ﻣﺜﻞ اﯾﻨﮑﻪ داﻣﺒﻠﺪور ﻗﺒﻞ از ﻣﺮﮔﺶ ﺧﯿﻠﯽ ﭼﯿﺰﻫﺎ‬‫ﺑﻬﺖ ﯾﺎد داده ‪ .‬اﻣﺎ دﯾﮕﻪ ﻧﯿﺴﺖ ﻣﺎ اﻣﺸﺐ وﻗﺖ زﯾﺎد دارﯾﻢ ‪ .‬دﯾﮕﻪ ﻣﺜﻞ ﺗﻮی وزارت ﺧﻮﻧﻪ‬
‫ﻧﯿﺴﺖ‪.‬‬
‫‪ -‬ﭘﺮوﺗﮕﻮ‬

‫‪55‬‬

‫وﻟﺪﻣﻮرت ﯾﮏ اﻓﺴﻮن ﺑﻪ ﻃﺮف او ﻓﺮﺳﺘﺎد ﺑﻮد اﻣﺎ ﻫﺮی آن را ﺑﺮﮔﺸﺖ داده ﺑﻮد‪ .‬ﺳﺮﻋﺖ‬
‫ﻃﻠﺴﻢ از ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎی ﻋﺎدی ﺧﯿﻠﯽ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﻮد و ﻫﺮی ﺑﺎ ﺧﻮدش ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮد ﺳﺮاﻧﺠﺎم‬
‫در ﻣﻘﺎﺑﻞ اﯾﻦ اﺷﻌﻪ ﻫﺎ ﺷﮑﺴﺖ ﺧﻮاﻫﺪ ﺧﻮرد ‪.‬‬
‫ ﺧﻮﺑﻪ ﭘﯿﺸﺮﻓﺖ ﮐﺮدی‬‫ ﻫﺮی ‪ ...‬ﺳﻌﯽ ﮐﻦ ذﻫﻨﺘﻮ ﺑﺒﻨﺪی ‪ ،‬ﻧﺬار ﺣﻮاﺳﺖ رو ﭘﺮت ﮐﻨﻪ ‪ .‬ﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐﻦ‪ .‬ﺣﺘﻤﺎ‬‫ﺑﺪون ﺑﻠﻨﺪ ﮔﻔﺘﻦ اﺳﻢ ورد اون رو اﺟﺮا ﮐﻦ ‪.‬ورد رو ﺗﻮی ﻗﻠﺒﺖ ﺑﮕﻮ و از ﺗﻤﺎم وﺟﻮد‬
‫ﺑﺨﻮاه ﮐﻪ ﯾﮏ ﻃﻠﺴﻢ رو اﺟﺮا ﮐﻨﯽ‪.‬‬
‫ وﻟﺪﻣﻮرت دوﺑﺎره ﻃﻠﺴﻤﯽ ﺑﻪ ﻃﺮف ﻫﺮی ﻓﺮﺳﺘﺎد ﮐﻪ ﻫﺮی ﺑﺪون ﺑﯿﺎن ﮐﺮدن ورد ﯾﮏ‬‫ﺳﭙﺮ ﻣﺪاﻓﻊ ﺳﺎﺧﺖ‪.‬‬
‫ اوه ‪،‬ﭘﺎﺗﺮ ‪ ،‬ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﺮدم ﺑﺘﻮﻧﯽ ورد ﻫﺎی ﺑﯽ ﺻﺪا رو اﺟﺮا ﮐﻨﯽ‬‫ ﻫﺮی ﺑﻬﺶ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﻦ ‪ ،‬ﻓﻘﻂ دﻓﺎع ﻧﮑﻦ‪.‬‬‫ ﺗﺎﻻﻧﺘﺎﮔﺮا‬‫ وﻟﺪﻣﻮرت ﻃﻠﺴﻢ او را ﻣﻨﺤﺮف ﮐﺮد و ﻓﺮﯾﺎد زد ‪:‬ﮐﺮوﺳﯿﻮ‬‫ اﺳﺘﺎپ ﻣﺠﯿﮏ‬‫ﺑﺪون ﺻﺪا ‪ ،‬ﻫﺮی ‪ ،‬ﺑﺪون ﺻﺪا‬‫ﻫﺮی ﺑﺪون ﺻﺪا ﻃﻠﺴﻢ ﺷﮑﻨﺠﻪ ﮔﺮ را ﮐﻪ ﺗﻮی ﻫﻮا ﻣﺘﻮﻗﻒ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد ﺑﻪ ﺳﻤﺖ وﻟﺪﻣﻮرت‬
‫ﻓﺮﺳﺘﺎد‪.‬‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﺎ آراﻣﺶ ﮐﻨﺎر رﻓﺖ و ﮔﻔﺖ ‪:‬‬
‫ ﺧﺐ ﭘﺎﺗﺮ اﯾﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ رو رد ﮐﺮدی ﺣﺎﻻ ﺑﺎ اﯾﻦ ﭼﯽ ﻣﯽ ﮔﯽ ؟‬‫ﻧﺎﮔﻬﺎن ﯾﮏ ﻃﻠﺴﻢ از ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﯿﺮون آﻣﺪ و ﺑﻪ ‪ 5‬ﻗﺴﻤﺖ ﺗﻘﺴﯿﻢ ﺷﺪ‪ .‬ﺷﺪت‬
‫ﻃﻠﺴﻢ ﺑﻪ ﺣﺪی ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﺮی ﺑﻪ زﺣﻤﺖ ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪ ﯾﮏ ﺳﭙﺮ درﺳﺖ ﮐﻨﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻗﺒﻞ از ﮔﻔﺘﻦ ورد ﯾﮏ ﮐﻠﻤﻪ رﯾﭙﯿﺖ ﺑﻪ ﮐﺎر ﺑﺒﺮ اون وﻗﺖ اﺷﻌﻪ ﺑﻪ ‪ 5‬ﻗﺴﻤﺖ‬‫ﺗﻘﺴﯿﻢ ﻣﯿﺸﻪ‪.‬‬
‫رﯾﭙﯿﺖ اﮐﺴﭙﻠﯿﺎرﻣﻮس‪.‬‬‫ﻧﺎﮔﻬﺎن ‪ 5‬ﻃﻠﺴﻢ ﺧﻠﻊ ﺳﻼح ﺑﻪ ﺳﻤﺖ وﻟﺪﻣﻮرت ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺮد ﮐﻪ او ﻫﻢ ﻣﺠﺒﻮر ﺷﺪ ﺳﭙﺮ‬
‫ﺑﺴﺎزد‪.‬‬
‫‪56‬‬

‫ ﻫﺮی ﺑﻬﺶ ﻓﺮﺻﺖ ﻧﺪه‬‫رﯾﭙﯿﺖ ﺗﺎﻻﻧﺘﺎﻟﮕﺮا ‪ ،‬رﯾﭙﯿﺖ ﭘﺘﺮﯾﻔﯿﮑﻮس ﺗﻮ ﺗﺎﻟﯿﻮس ‪ ،‬رﯾﭗ‪...‬‬
‫رﯾﭙﯿﺖ ﮐﺮوﺳﯿﻮ‬‫وﻟﺪﻣﻮرت ﻏﯿﺐ ﺷﺪه ﺑﻮد و در ﺟﺎی دﯾﮕﺮی ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد ﺳﭙﺲ اﯾﻦ ﻃﻠﺴﻢ را ﺑﻪ ﮐﺎر‬
‫ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻫﯿﭻ ﺣﺮﮐﺘﯽ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ اﻧﺠﺎم دﻫﺪ و ﻫﻤﯿﻨﻄﻮر اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد‪ .‬اﺷﻌﻪ در ‪10‬‬
‫ﺳﺎﻧﺘﯿﻤﺘﺮی او ﺑﻮد ﮐﻪ ﻏﯿﺐ ﺷﺪ و در ﮔﻮﺷﻪ ای دﯾﮕﺮ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ‪.‬داﻣﺒﻠﺪور او را ﻏﯿﺐ‬
‫ﮐﺮده ﺑﻮد‪.‬‬
‫آﺛﺎر ﺗﺮس در ﭼﻬﺮه وﻟﺪﻣﻮرت ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ‪ .‬ﺑﻪ اﻃﺮاف ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﺗﻮ ﺧﻮدت ﻏﯿﺐ‬
‫ﺷﺪی؟‬
‫ ﺑﮕﻮ آره‬‫ آره‬‫ اﻋﺘﺮاف ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﺗﻮ رو دﺳﺖ ﮐﻢ ﮔﺮﻓﺘﻢ‬‫وﻟﺪﻣﻮرت ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﻪ ﺷﮑﻞ ﺷﻼق واری ﺗﮑﺎن داد و ﻃﻠﺴﻤﯽ ﺑﻪ ﺣﺎﻟﺖ زﯾﮕﺰاﮔﯽ‬
‫ﺑﻪ ﺳﻤﺖ او آﻣﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﺗﻮﺳﻂ داﻣﺒﻠﺪور ﻏﯿﺐ و در ﮔﻮﺷﻪ ای دﯾﮕﺮ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ ‪ .‬ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﻓﺮﯾﺎد‬
‫زد‪:‬رﯾﭙﯿﺖ ﺳﺎﯾﻠﻨﺴﯿﻮ‬
‫رﮔﻪ ای از ﻧﻮر ﻗﺮﻣﺰ رﻧﮓ ﺑﻪ‪ 5‬ﻗﺴﻤﺖ ﺗﻘﺴﯿﻢ ﺷﺪ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ وﻟﺪﻣﻮرت رﻓﺖ‪.‬او ﻣﺠﺪدا‬
‫ﻏﯿﺐ ﺷﺪ اﻣﺎ دﯾﮕﺮ ﻇﺎﻫﺮ ﻧﺸﺪ‪.‬‬
‫اون ﻓﺮار ﮐﺮد؟‬‫ﻫﯿﺴﺴﺴﺲ ‪ ..‬ﻧﻪ ﻫﺮی ﺑﻠﻨﺪ ﺻﺤﺒﺖ ﻧﮑﻦ اون ﺧﻮدش رو ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ ﮐﺮد ‪ .‬ﻃﻠﺴﻤﯽ رو ﮐﻪ‬‫اﻻن روت اﺟﺮا ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺑﺎﻋﺚ ﻣﯿﺸﻪ دوﺑﺎره ﺑﺘﻮﻧﯽ اوﻧﻮ ﺑﺒﯿﻨﯽ‪.‬‬
‫ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﭼﺸﻤﺎن ﻫﺮی داغ ﺷﺪ و او ﻣﺠﺪدا ﺗﻮاﻧﺴﺖ وﻟﺪﻣﻮرت را ﺑﺒﯿﻨﺪ اﻣﺎ ﺑﻪ ﺻﻮرت‬
‫ﯾﮏ روح ﺑﺴﯿﺎر ﺷﻔﺎف ‪ .‬او آرام آرام ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻫﺮی ﻣﯽ رﻓﺖ ‪ .‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﺎﻻ ﺑﺮد‬
‫و ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﻃﻠﺴﻤﯽ را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ او رواﻧﻪ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﺮی ﻓﺮﯾﺎد زد ‪ :‬رﯾﭙﯿﺖ ﭘﺎﺗﺮو‬
‫ﺑﯿﺎﻫﻮف ‪.‬‬
‫‪57‬‬

‫وﻟﺪﻣﻮرت ﻏﺎﻓﻞ ﮔﯿﺮ ﺷﺪ و ﺑﺮای اﯾﻨﮑﻪ از ﮔﺰﻧﺪ ﻃﻠﺴﻢ دور ﺑﻤﺎﻧﺪ ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ دراز‬
‫ﮐﺸﯿﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺗﻮ اﻻن ﻏﯿﺐ ﺷﺪی‪.‬‬‫ﭼﻨﺪ ﺛﺎﻧﯿﻪ ﺑﻌﺪ ﻫﺮی ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺨﺼﯽ ﺷﺪ ﮐﻪ در زﯾﺮ ﺷﻨﻞ ﻧﺎﻣﺮوی ﺑﻪ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﻣﯽ رود ‪ .‬وﻟﺪﻣﻮرت ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﺎﻻ ﺑﺮد و ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ وردی را درون‬
‫ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺑﺨﻮاﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﺮی او را ﺧﻠﻊ ﺳﻼح ﮐﺮد‪ .‬ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ رﻓﺖ ﺗﺎ آن‬
‫را در ﻫﻮا ﺑﮕﯿﺮد‪ .‬اﻣﺎ وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﺸﮑﻨﯽ زد و ﭼﻮب دﺳﺘﯽ اش ﺑﻪ دﺳﺘﺶ ﺑﺮﮔﺸﺖ اﯾﻦ ﺑﺎر‬
‫ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺘﯽ ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﻗﺒﻞ آن را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﮔﺮﻓﺖ و در دﻟﺶ وردی را ﺧﻮاﻧﺪ ‪.‬‬
‫ﺳﭙﺲ ﺑﻪ ﻫﺮی ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ ‪:‬‬
‫ ﭘﺎﺗﺮ‪ ...‬ﻣﻦ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ در ﺣﯿﻦ دوﺋﻞ ﺗﻮ رو ﺷﮑﻨﺠﻪ ﮐﻨﻢ اﻣﺎ ﻣﺜﻞ اﯾﻨﮑﻪ ﺗﻮ ﺧﯿﻠﯽ‬‫زرﻧﮕﯽ ﻣﻨﻮ ﻣﺠﺒﻮر ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﺑﺎﻫﺎت ﺟﺪی ﺑﺠﻨﮕﻢ‪.‬‬
‫ﺳﭙﺲ ﯾﮏ ﺣﺮﮐﺖ ﻧﺮم ﺑﻪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش وارد ﮐﺮد و ﻓﺮﯾﺎد زد ‪ :‬ﻣﺎﻧﺪر ﻧﺎﭘﻮرﮐﺮﻧﺎ‪.‬‬
‫ﻧﻮری ﺑﻪ رﻧﮓ ﺑﻨﻔﺶ از ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ وﻟﺪﻣﻮرت ﺧﺎرج ﺷﺪ و در ﯾﮏ ﭼﺸﻢ ﺑﻪ ﻫﻢ زدن ﺑﻪ‬
‫ﻫﺮی ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﺮد ‪ .‬ﻫﺮی ﻣﺤﮑﻢ ﺑﻪ ﻋﻘﺐ ﭘﺮت ﺷﺪ و ﺑﻪ دﯾﻮار ﭘﺸﺖ ﺳﺮش ﺑﺮﺧﻮرد‬
‫ﮐﺮد‪.‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش ﺑﻪ دﺳﺖ وﻟﺪورت اﻓﺘﺎده ﺑﻮد ‪ .‬ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ وﻟﺪﻣﻮرت ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ‬
‫داﻣﺒﻠﺪور را ﺑﺒﯿﻨﺪ زﯾﺮا او ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻟﺮد اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد‪.‬‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﺎﻻی ﺳﺮ ﻫﺮی اﯾﺴﺘﺎد ‪ ،‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ او ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﺟﺪا‬
‫ﮐﻪ ﺧﻮب ﺑﻮد ‪ .‬اﺻﻼ ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﺮدم ﭘﺴﺮی ﺑﻪ ﺳﻦ و ﺳﺎل ﺗﻮ ﺑﺘﻮﻧﻪ اﯾﻦ ﭼﻨﯿﻦ در ﺑﺮاﺑﺮ‬
‫ﻟﺮد ﺳﯿﺎه ﻣﻘﺎوﻣﺖ ﮐﻨﺪ‪.‬‬
‫ﮐﺮو‪...‬‬‫ﻧﺎﮔﻬﺎن ﻧﻮری ﺳﺒﺰ رﻧﮓ در ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﭘﺨﺶ ﺷﺪ و اﺷﻌﻪ آن از ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺑﻪ وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﺮ‬
‫ﺧﻮرد ﮐﺮد ‪ .‬رﻧﮓ از رﺧﺴﺎر وﻟﺪﻣﻮرت ﭘﺮﯾﺪ و ﺑﺪن ﺑﯽ ﺟﺎن او ﺑﻪ زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد‪.‬‬
‫ﻫﺮی و داﻣﺒﻠﺪور ﻫﺮ دو ﻣﺘﻌﺠﺐ ﺑﻮدﻧﺪ ﻫﺮی ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﺮد وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﻪ اﯾﻦ ﺳﺎدﮔﯽ‬
‫ﺑﻤﯿﺮد و از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ‪ .‬اﻣﺎ داﻣﺒﻠﺪور ﻫﻨﻮز آﻣﺎده ﻃﻠﺴﻢ ﮐﺮدن ﺑﻮد و ﺑﻪ ﺑﺪن ﺑﯽ‬
‫ﺟﺎن ﻟﺮد ﺳﯿﺎه ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد‪ .‬ﻫﺮی ﻧﯿﺰ ﻟﺤﻈﻪ ی ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺎن او ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪ .‬او واﻗﻌﺎ ﻣﺮده‬
‫ﺑﻮد‪.‬اﻣﺎ ‪....‬‬
‫‪58‬‬

‫ﻧﺎﮔﻬﺎن ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺑﺎز ﺷﺪ و ﺑﻪ ﺳﺮﺧﯽ ﮔﺮاﯾﯿﺪ ‪ .‬ﺑﻪ داﻣﺒﻠﺪور ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ﮐﻪ آﻣﺎده ﻃﻠﺴﻢ‬
‫ﮐﺮدن ﺑﻮد‪ .‬داﻣﺒﻠﺪور ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﭼﺮﺧﺎﻧﺪ و اﺷﻌﻪ ﺳﺒﺰ رﻧﮓ دﯾﮕﺮی ﺑﻪ‬
‫ﺳﻤﺖ او ﻓﺮﺳﺘﺎد ‪ .‬اﺷﻌﻪ درﺳﺖ در ﻣﺤﻠﯽ ﮐﻪ ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﻗﺒﻞ ﺳﺮ وﻟﺪﻣﻮرت ﻗﺮار داﺷﺖ‬
‫ﻓﺮود آﻣﺪ ‪ .‬اﻣﺎ دﯾﮕﺮ ﮐﺴﯽ ﻏﯿﺮ از ﻫﺮی و داﻣﺒﻠﺪور در آن اﺗﺎق ﻧﺒﻮد ﺗﺎ ﻃﻠﺴﻢ ﺑﻪ او‬
‫ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﻨﺪ ‪ .‬ﻟﺮد وﻟﺪﻣﻮرت ﮔﺮﯾﺨﺖ و ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﻫﺮی ﭼﻬﺮه وﺣﺸﺖ زده داﻣﺒﻠﺪور را‬
‫دﯾﺪه ﺑﻮد‪ .‬او ﺷﺪﯾﺪا ﻫﺮاﺳﺎن ﺑﻮد ‪ .‬ﺣﺎﻟﺖ ﺻﻮرﺗﺶ دﻗﯿﻘﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺣﺎﻟﺖ آن ﺑﻌﺪ از ﻣﺒﺎرزه‬
‫او ﺑﺎ وﻟﺪﻣﻮرت در ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن وزارت ﺧﺎﻧﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد ‪.‬‬

‫ﻓﺼﻞ ﻧﻬﻢ‪ :‬ﻗﺼﺮ ﺑﻠﮏ‬
‫‪59‬‬

‫ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﯾﮏ ﺻﻨﺪﻟﯽ رﻓﺖ و ﺑﺮ روی آن ﻧﺸﺴﺖ ‪:‬‬
‫ ﺑﻨﺸﯿﻦ ﻫﺮی‬‫ﭘﺮوﻓﺴﻮر ‪ ،‬ﺷﻤﺎ ﭼﻄﻮری ﻣﻨﻮ ﻏﯿﺐ ﮐﺮدﯾﻦ؟‬‫ ﻫﻤﻮﻧﻄﻮر ﮐﻪ ﺑﻬﺖ ﮔﻔﺘﻢ اﯾﻦ ﯾﮏ درس ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻬﺖ داده ﺷﺪ‪ .‬ﺗﻮی اﯾﻦ درس ﺑﺎﯾﺪ‬‫ﯾﺎد ﺑﮕﯿﺮی ﮐﻪ وﻗﺘﯽ ﻃﻠﺴﻤﯽ ﺑﺎ ﺷﺪت ﺑﻪ ﺳﻤﺘﺖ ﻣﯿﺎد و ﺗﻮ ﻓﺮﺻﺖ ﺳﺎﺧﺘﻦ ﺳﭙﺮ ﻧﺪاری‬
‫ﺧﻮدت رو ﻏﯿﺐ ﮐﻨﯽ‪ .‬ﻏﯿﺐ ﮐﺮدن ﺑﻪ روش ﻋﺎدی ﺟﺎدوﮔﺮا اﻧﺠﺎم ﻣﯿﺸﻪ‪ .‬اﻣﺎ اﮔﻪ ﺑﺨﻮای‬
‫ﯾﮏ ﻧﻔﺮ دﯾﮕﻪ رو ﻏﯿﺐ ﮐﻨﯽ ‪ ،‬ﻫﻤﻮﻧﻄﻮر ﮐﻪ ﻣﻦ ﺗﻮ رو ﻏﯿﺐ ﮐﺮدم ‪ ،‬ﮐﺎﻓﯿﻪ ﭼﻮﺑﺪﺳﯿﺘﯿﺘﻮ‬
‫ﺗﮑﻮن ﺑﺪی و ﺑﮕﯽ " ﮐﯿﺪروﻓﺴﭽﻮ " اﻟﺒﺘﻪ ﺑﻌﺪا ‪ ،‬ﺑﻌﺪ از ﻣﺮ‪ ...‬ﺑﻌﺪا ﻫﻤﻪ اﯾﻨﻬﺎ رو ﺑﻪ ﻃﻮر‬
‫ﮐﺎﻣﻞ ﯾﺎد ﻣﯽ ﮔﯿﺮی‪.‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ و اداﻣﻪ داد‬
‫ ﺗﻮ دﯾﺪی ﮐﻪ وﻟﺪﻣﻮرت ﺧﻮدﺷﻮ ﭼﻄﻮر ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ ﮐﺮد و ﻣﻦ ﻫﻢ ﺑﻌﺪ از اون ﺗﻮ رو ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ‬‫ﮐﺮدم‪ .‬ﻫﻤﯿﻨﻄﻮر وردی ﮐﻪ ﺑﺎ اون ﺑﺘﻮﻧﯽ اﺟﺴﺎم ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ رو ﺑﺒﯿﻨﯽ‪ .‬ﺑﺮای ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ ﺷﺪن ﺑﺎﯾﺪ‬
‫ﺑﮕﯽ ﺗﺎﻣﯿﺮﮔﺘﻮر ﮐﯿﺮﯾﮑﺎﭘﺲ ‪ ،‬و ﺑﺮای دﯾﺪن اﺟﺴﺎم ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮕﯽ روﻻﯾﮑﺎﺑﯿﻨﯿﮑﻮ‪ .‬اﯾﻨﺎ‬
‫رو ﯾﺎدداﺷﺖ ﮐﻦ ﻫﺮی ‪ .‬ﻣﻤﮑﻨﻪ ﻻزﻣﺖ ﺑﺸﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی از داﺧﻞ ﮐﯿﻒ ﺳﺤﺮ آﻣﯿﺰش ﻗﻠﻢ و ﮐﺎﻏﺬی را ﺑﻪ زﺣﻤﺖ آورد و ﺷﺮوع ﺑﻪ ﻧﻮﺷﺘﻦ‬
‫ﮐﺮد‪ .‬ﺗﻤﺎم ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎ را ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﮐﺎرﺑﺮدﺷﺎن ﯾﺎدداﺷﺖ ﻣﯽ ﮐﺮد‪.‬‬
‫ وﻗﺘﯽ ﺑﺨﻮای ﺳﭙﺮ ﻣﺪاﻓﻊ درﺳﺖ ﮐﻨﯽ ‪ ...‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮕﯽ ‪ ....‬اﯾﻠﯽ ﺗﺎرﮐﻮس‪.‬ﻫﻤﯿﻨﻄﻮر ﮐﻪ‬‫ﺧﻮدت اﻣﺮوز دﯾﺪی ‪ ،‬ﻣﻦ ﺑﺮات ﯾﮏ ﺳﭙﺮ درﺳﺖ ﮐﺮدم‪ ...‬اﮔﻪ ﻗﺒﻞ از ﻫﺮ ﻃﻠﺴﻤﯽ ﮐﻠﻤﻪ‬
‫رﯾﭙﯿﺖ رو ﺑﻪ ﮐﺎر ﺑﺒﺮی ﻃﻠﺴﻤﺖ ﺑﻪ ‪ 4‬ﯾﺎ ‪ 5‬ﻗﺴﻤﺖ ﺗﻘﺴﯿﻢ ﻣﯿﺸﻪ‪ .‬وﻟﯽ ﯾﺎدت ﻧﺮه ﮐﻪ اﯾﻦ‬
‫ﮐﺎر ﻓﺎﯾﺪه ﭼﻨﺪاﻧﯽ ﻧﺪاره‪ .‬ﯾﻌﻨﯽ ﻗﺪرت و ﺳﺮﻋﺖ ﻃﻠﺴﻢ رو ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻣﯿﺎره‪ .‬ﯾﮏ ﻃﻠﺴﻢ دﯾﮕﻪ‬
‫ﻫﻢ ﺑﻬﺖ ﯾﺎد ﻣﯿﺪم‪ ...‬آﻣﺴﺘﻮر ﮐﺎﻟﺘﻮرﺑﺎل ‪ ....‬اﯾﻦ ﻃﻠﺴﻢ ﺑﺎﻋﺚ ﺿﻌﯿﻒ ﺷﺪن ﺣﺮﯾﻒ ﻣﯿﺸﻪ‪.‬‬
‫او از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و اداﻣﻪ داد ‪:‬‬
‫ ﺧﺐ ﻫﺮی ﺑﺮای اﻣﺮوز ﮐﺎﻓﯿﻪ ‪ .‬ﻣﺎ ﺷﺐ رو اﯾﻨﺠﺎ ﻣﯽ ﮔﺬروﻧﯿﻢ ‪ .‬ﺻﺒﺢ ﻫﻢ ﻣﯿﺮﯾﻢ ﺑﻪ‬‫ﺧﻮﻧﻪ راﺑﺮت آﻟﻔﺮد ﺑﻠﮏ‪.‬‬
‫‪ -‬اﻣﺎ ﻗﺮﺑﺎن ‪ ...‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺷﻤﺎ اﻣﮑﺎن ﻧﺪاره وﻟﺪﻣﻮرت اﻣﺸﺐ دوﺑﺎره ﺑﺮﮔﺮده اﯾﻨﺠﺎ ؟‬

‫‪60‬‬

‫داﻣﺒﻠﺪور ﻟﺒﺨﻨﺪ زد و ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﻧﻪ ‪ .‬اون اﻣﺸﺐ ﯾﮏ ﺑﺎر دﯾﮕﻪ ﻫﻢ ﻣﺮد‪ .‬اﻟﺒﺘﻪ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﻣﻨﻮ‬
‫ﻣﯿﺪﯾﺪ‪ .‬ﺑﯿﭽﺎره ﺳﻮروس ‪ ،‬ﻣﻌﻠﻮم ﻧﯿﺴﺖ ﭼﻪ ﺑﻼﯾﯽ ﺳﺮش ﻣﯿﺎد‪ .‬اﺣﺘﻤﺎﻻ اﻣﺸﺐ ﻫﻤﻪ‬
‫ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﺑﺴﯿﺞ ﻣﯿﺸﻦ ﺗﺎ اوﻧﻮ ﭘﯿﺪا ﮐﻨﻦ و ﺑﮑﺸﻦ ‪ .‬ﺷﺐ ﺑﺨﯿﺮ ﻫﺮی !‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ اﺗﺎق ﭘﺪر و ﻣﺎدرش رﻓﺖ ‪ .‬در ﮐﻨﺎر اﺗﺎق ﮔﻬﻮاره ﻫﺮی ﻗﺮار داﺷﺖ ﮐﻪ ﯾﮑﯽ از ﭘﺎﯾﻪ‬
‫ﻫﺎی آن ﺳﯿﺎه ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬او ﺑﺮ روی ﺗﺨﺖ ﭘﺪر و ﻣﺎدرش دراز ﮐﺸﯿﺪ‪ .‬اﻣﺸﺐ در ﺑﺮاﺑﺮ ﻟﺮد‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ‪ ،‬ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺟﺎدوﮔﺮان از ﺑﺮدن ﻧﺎﻣﺶ ﻫﺮاس داﺷﺘﻨﺪ ﻣﺒﺎرزه ﮐﺮده و ﺳﺎﻟﻢ‬
‫ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد‪ .‬اﻣﺎ ‪ ...‬اﻣﺎ در آﺧﺮ وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﺎ ﻓﺮﺳﺘﺎدن ﯾﮏ ﻃﻠﺴﻢ او را ﻣﻐﻠﻮب ﮐﺮده ﺑﻮد و‬
‫اﮔﺮ داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻪ ﮐﻤﮑﺶ ﻧﻤﯽ آﻣﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل ﻣﺮده ﺑﻮد‪ .‬او ﺑﺎﯾﺪ ﺧﻮدش را ﺗﻘﻮﯾﺖ ﻣﯽ‬
‫ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﻫﺮی ‪ ،‬ﻫﺮی ‪ ...‬ﺑﯿﺪار ﺷﻮ ‪ .‬وﻗﺘﻪ رﻓﺘﻨﻪ ‪.‬‬‫ﮐﺠﺎ ؟‬‫ﺧﻮﻧﻪ راﺑﺮت ‪ .‬اﻣﺎ ﻗﺒﻠﺶ ﺑﺎﯾﺪ ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ﺑﺨﻮری‪.‬‬‫ﻫﺮی از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ‪ ،‬از اﯾﻨﮑﻪ داﻣﺒﻠﺪور او را از ﺧﻮاب ﺑﯿﺪار ﮐﺮده ﺑﻮد ‪ ،‬ﺧﺠﺎﻟﺖ ﻣﯽ‬
‫ﮐﺸﯿﺪ‪ .‬دﺳﺖ و ﺻﻮرﺗﺶ را ﺷﺴﺖ و ﺑﻪ آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ رﻓﺖ‪ .‬در آﻧﺠﺎ ﻣﯿﺰی از ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ‬
‫ﺧﻮراﮐﯿﻬﺎ ﭼﯿﺪه ﺷﺪه ﺑﻮد ‪ ،‬داﻣﺒﻠﺪور ﺑﺎ ﻃﺮاوت و ﺷﺎداﺑﯽ ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﺑﺸﯿﻦ ﻫﺮی !!!‬
‫ﻫﺮی ﻧﺸﺴﺖ و ﻣﺸﻐﻮل ﺧﻮردن ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﻗﺮﺑﺎن دﯾﺸﺐ ﮐﻪ ﻣﻦ و وﻟﺪﻣﻮرت دوﺋﻞ ﻣﯽ ﮐﺮدﯾﻢ اون ﯾﮏ ﻃﻠﺴﻢ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﻦ‬‫ﻓﺮﺳﺘﺎد ﮐﻪ ﻗﺪرﺗﺶ ﺧﯿﻠﯽ زﯾﺎد ﺑﻮد ‪ .‬ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ در ﻣﻘﺎﺑﻞ اون ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎ دووم ﺑﯿﺎرم‪.‬‬
‫ﻧﻪ ﻫﺮی ‪ .‬اﯾﻨﻄﻮر ﻧﯿﺴﺖ ‪ .‬دﯾﺸﺐ اون ﺑﺎ دو روح ﺑﺎ ﺗﻮ ﻣﺒﺎرزه ﻣﯽ ﮐﺮد ‪ .‬ﯾﻌﻨﯽ دو ﺑﺮاﺑﺮ‬‫ﻗﺪرت ﻗﺒﻞ ‪ .‬ﺗﺎزه ﺗﻮ ﻫﻢ ﻫﻨﻮز از ﻧﯿﺮوی ﮐﺎﻓﯽ ﺑﺮای ﻣﺒﺎرزه ﺑﺎ او ﺑﺮﺧﻮردار ﻧﺒﻮدی ‪ ،‬ﺑﻌﺪ‬
‫از ﻣﺮگ ﻣﻦ ﺗﻮ ﺧﯿﻠﯽ ﻗﺪرﺗﻤﻨﺪ ﺗﺮ ﻣﯿﺸﯽ‪ .‬اﮔﻪ ﺻﺒﺤﺎﻧﺘﻮ ﺗﻤﻮم ﮐﺮدی ﺑﻬﺘﺮه ﮐﻪ ﺑﺮﯾﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮی از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ﻫﻨﻮز ﭼﯿﺰی ﻧﺨﻮرده ﺑﻮد و ﻧﯿﺰ ﻣﯿﻠﯽ ﺑﻪ ﺧﻮردن ﻧﺪاﺷﺖ ‪ .‬ﺑﻪ‬
‫اﺗﺎق ﭘﺪر و ﻣﺎدرش ﺑﺎزﮔﺸﺖ ﺗﺎ ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﺑﻪ آن ﻧﮕﺎه ﮐﻨﺪ‪ .‬در ﭘﺸﺖ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎﻗﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ‬
‫ﻫﺮی دﯾﺸﺐ ﻣﺘﻮﺟﻪ آن ﻧﺸﺪه ﺑﻮد ‪ .‬ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﻪ داﺧﻞ ﺑﺎغ ﺑﺮود اﻣﺎ داﻣﺒﻠﺪور او را‬
‫ﺻﺪا زد ‪ .‬ﻫﺮی ﻧﯿﺰ ﺑﺪون ﻫﯿﭻ ﻣﮑﺜﯽ ﮐﯿﻔﯽ ﺟﯿﺒﯽ ﺳﺤﺮ آﻣﯿﺰش را ﺑﺮداﺷﺖ ‪ ،‬ﺑﺎر دﯾﮕﺮ‬

‫‪61‬‬

‫ﺑﻪ اﺗﺎق ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﺧﻮب آن را ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺳﭙﺮد ‪.‬ﺳﭙﺲ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل داﻣﺒﻠﺪور رﻓﺖ‪ .‬ﻣﺘﻮﺟﻪ‬
‫ﻣﻨﻈﻮر داﻣﺒﻠﺪور ﻧﺸﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻗﺪرﺗﻤﻨﺪ ﺷﺪن ﻫﺮی ﭼﻪ رﺑﻄﯽ ﺑﻪ ﻣﺮگ او داﺷﺖ؟‬
‫آﻧﻬﺎ از ﺧﺎﻧﻪ ﺑﯿﺮون رﻓﺘﻨﺪ‪ .‬داﻣﺒﻠﺪور ﺑﺎ دﺳﺖ ﺳﺎﻟﻤﺶ دﺳﺖ ﻫﺮی را ﮔﺮﻓﺖ ﺗﺎ ﺑﺎ ﻫﻢ‬
‫ﻏﯿﺐ ﺷﻮﻧﺪ ‪ .‬ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﻫﻤﺎن ﺣﺲ ﻓﺸﺮدﮔﯽ در ﯾﮏ ﻟﻮﻟﻪ ﭘﻼﺳﺘﯿﮑﯽ و ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪ‬
‫آﻧﻬﺎ در ﺷﻬﺮک ﺟﺎدوﮔﺮ ﻧﺸﯿﻦ رﯾﻤﺎﻧﺲ در ﺟﻨﻮب ﻓﺮاﻧﺴﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫آﻧﺪو ﺟﻠﻮ رﻓﺘﻨﺪ و ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﺧﺎﻧﻪ راﺑﺮت ﺑﻪ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬ﮐﻤﯽ ﺑﻌﺪ داﻣﺒﻠﺪور‬
‫از ﻣﺮدی ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ ﺳﺎﮐﻦ آﻧﺠﺎ ﺑﺎﺷﺪ آدرس آن ﺧﺎﻧﻪ را ﭘﺮﺳﯿﺪ‪.‬‬
‫ﻗﺼﺮ ‪ ....‬ﻗﺼﺮ ﺑﻠﮏ ؟ دﯾﻮوﻧﻪ ﺷﺪﯾﻦ؟ ﻣﯽ ﺧﻮاﯾﻦ ﺑﺮﯾﻦ اوﻧﺠﺎ ؟ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل ﻫﺮﮐﯽ ﺑﻪ اون‬‫ﺧﻮﻧﻪ رﻓﺘﻪ زﻧﺪه ﺑﺮﻧﮕﺸﺘﻪ ‪ .‬ﺣﺘﯽ ﻧﺘﻮﻧﺴﺘﻦ ﺟﺴﺪﺷﻮﻧﻮ ﺑﺮﮔﺮدوﻧﻦ‪.‬‬
‫ﻧﺘﺮﺳﯿﺪ آﻗﺎ ‪ .‬ﻣﺎ ﻓﻘﻂ ﻣﯽ ﺧﻮاﯾﻢ ﻧﻤﺎی ﺑﯿﺮوﻧﯽ اون ﺧﻮﻧﻪ رو ﺑﺒﯿﻨﯿﻢ‪.‬‬‫ﻣﺮد ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ ﺣﺮف داﻣﺒﻠﺪور او را ﻗﺎﻧﻊ ﻧﮑﺮده ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻪ ﺳﺮدی ﮔﻔﺖ‪ :‬اون‬
‫ﺑﺮج رو ﮐﻪ ﺑﺎﻻی ﮐﻮه ﻫﺴﺖ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﯽ ؟ اون ﻗﺼﺮ ﺑﻠﮏ ﻫﺴﺖ ‪ .‬اﻣﺎ ﺗﻮش ﻧﺮو ‪ .‬ﺣﯿﻒ اﯾﻦ‬
‫ﺟﻮوﻧﻪ ﮐﻪ ﺑﺎ اﯾﻦ ﺳﻨﺶ ﮐﺸﺘﻪ ﺑﺸﻪ‪.‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور از آن ﻣﺮد ﺗﺸﮑﺮ ﮐﺮد و ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻗﺼﺮ ﺑﻠﮏ ﺷﺮوع ﺑﻪ راﻫﭙﯿﻤﺎﯾﯽ‬
‫ﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬ﭼﻨﺪی ﺑﻌﺪ آﻧﻬﺎ در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻗﺼﺮی ﺑﺎ ﺷﮑﻮه اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻗﺼﺮی ﺳﯿﺎه اﻣﺎ ﺑﺎ‬
‫ﺷﮑﻮه از ﺟﻨﺲ ﭼﻮب و ﺳﻨﮓ ﮐﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﻪ ﯾﮏ دژ ﺷﺒﺎﻫﺖ داﺷﺖ ‪ .‬داﻣﺒﻠﺪور‬
‫ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ در ﺳﯿﺎه رﻧﮓ آن ﻧﺸﺎﻧﻪ ﮔﺮﻓﺖ و در را ﺑﺎز ﮐﺮد ‪ .‬ﻫﺮی ﻧﯿﺰ از‬
‫او ﺗﻘﻠﯿﺪ ﮐﺮد ‪ ،‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺖ و ﭘﺸﺖ ﺳﺮ داﻣﺒﻠﺪور وارد ﻗﺼﺮ ﺷﺪ‪ .‬ﺑﻪ‬
‫ﻣﺤﺾ اﯾﻨﮑﻪ آﻧﺪو وارد ﻗﺼﺮ ﺷﺪﻧﺪ ﺻﺪاﯾﯽ ﺑﻪ ﮔﻮش رﺳﯿﺪ و در ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪ ‪.‬ﺳﭙﺲ‬
‫ﮐﻠﻤﺎﺗﯽ ﻗﺮﻣﺰ رﻧﮓ ﮐﻪ اﻧﮕﺎر ﺑﺎ ﺧﻮن ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺮ روی در ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ‪.‬‬

‫ﺑﻪ ﻫﻔﺖ ﺧﺎن ر ‪ .‬ا ‪ .‬ب ﺧﻮش آﻣﺪﯾﺪ‪.‬‬
‫راه ﺑﺮﮔﺸﺖ ﺑﺴﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬ﭘﺲ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺟﻠﻮ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﻨﯿﺪ‪.‬‬
‫اﻣﻀﺎ ‪ :‬ر‪.‬ا‪ .‬ب‬
‫در داﺧﻞ ﺣﯿﺎﻃﯽ ﺑﺴﯿﺎر ﺑﺰرگ ﻗﺮار داﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ داﺧﻞ زﻣﯿﻦ ﻣﯽ رﻓﺖ و در وﺳﻂ آن‬
‫ﻣﺴﯿﺮ ورود ﺑﻪ ﻗﺼﺮ ﺑﻮد‪.‬‬
‫‪62‬‬

‫در ﻗﺼﺮ ‪ ،‬ﭼﻬﺎر ﻃﺎق ﺑﺎز ﺑﻮد اﻣﺎ ﺑﺴﯿﺎر ﺗﺎرﯾﮏ ‪ .‬داﻣﺒﻠﺪور ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺖ و‬
‫آن را روﺷﻦ ﮐﺮد‪ .‬ﻫﺮی ﻧﯿﺰ ﺑﻪ ﺗﻘﻠﯿﺪ از او زﯾﺮ ﻟﺐ ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﻟﻮﻣﻮس ‪ .‬ﻧﻮری از ﻧﻮک‬
‫ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش ﺑﯿﺮون آﻣﺪ و ﻣﺤﯿﻂ را روﺷﻦ ﮐﺮد ‪.‬ﮐﻤﯽ ﮐﻪ ﺟﻠﻮ رﻓﺘﻨﺪ ﻧﺎﮔﻬﺎن از‬
‫ﺣﺮﮐﺖ اﯾﺴﺘﺎدﻧﺪ ‪ .‬ﻫﺮی ﻗﺪرت اﯾﺴﺘﺎدن ﻧﯿﺰ ﻧﺪاﺷﺖ ‪ .‬ﺑﺴﯿﺎر ﺗﺮﺳﯿﺪه ﺑﻮد ‪ .‬در ﻣﻘﺎﺑﻞ‬
‫آﻧﻬﺎ ﻣﻮﺟﻮدی ﻗﺪ ﻋﻠﻢ ﮐﺮده ﺑﻮد ﮐﻪ ﺳﺮ ﯾﮏ زن و ﺑﺪن ﺷﯿﺮ داﺷﺖ ‪ .‬او ﺑﻪ ﻃﻮر ﻣﺮﻣﻮزی‬
‫ﺑﻪ آﻧﺪو ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد‪ .‬آن ﻣﻮﺟﻮد اﺑﻮاﻟﻬﻮل ﻧﺎم داﺷﺖ‪.‬‬
‫آن اﺑﻮاﻟﻬﻮل از ﻣﻮﺟﻮدی ﮐﻪ در ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ﺳﻪ ﺟﺎدوﮔﺮ ﺑﺎ ﻫﺮی روﺑﻪ رو ﺷﺪه ﺑﻮد ﺑﺴﯿﺎر‬
‫ﺑﺰرگ ﺗﺮ ﺑﻮد ‪ .‬او ﺑﺎ ﻏﺮور ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﭘﺲ از ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺳﮑﻮت ﮔﻔﺖ ‪:‬‬
‫ ﻣﻦ ﺑﺮای ﺷﻤﺎ ﻣﺴﺌﻠﻪ ای ﻃﺮح ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ‪ .‬اﮔﻪ اوﻧﻮ ﺑﺎ ﺣﺪس اول ﺟﻮاب ﺑﺪﯾﺪ ‪ ،‬ﻣﻦ‬‫ﮐﻨﺎر ﻣﯽ رم و ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯿﺪ از اﯾﻨﺠﺎ ﻋﺒﻮر ﮐﻨﯿﺪ ‪ .‬اﻣﺎ اﮔﻪ ﻏﻠﻂ ﺟﻮاب ﺑﺪﯾﻦ ‪ ،‬ﻫﺮدوﺗﻮن ﻣﯽ‬
‫ﻣﯿﺮﯾﻦ‪ .‬اﮔﺮ ﻫﻢ ﻫﯿﭻ ﺟﻮاﺑﯽ ﻧﺪﻫﯿﺪ ‪ ،‬اﺟﺎزه دارﯾﻦ از راﻫﯽ ﮐﻪ اوﻣﺪﯾﻦ ﺑﺮﮔﺮدﯾﻦ‪.‬‬
‫او ﮐﻤﯽ ﻣﮑﺚ ﮐﺮد و ﺳﭙﺲ ﻣﺴﺌﻠﻪ اش را ﻃﺮح ﮐﺮد‪:‬‬
‫ ﻣﻦ ﯾﮏ ﻋﺪد ﺳﻪ رﻗﻤﯽ ﻫﺴﺘﻢ ‪ ،‬اﮔﻪ ﺟﺎی دو رﻗﻢ ﻃﺮف راﺳﺖ ﻣﻨﻮ ﺑﺎ ﻫﻢ ﻋﻮض‬‫ﮐﻨﯿﻦ ‪ 36 .‬واﺣﺪ ﺑﺮ ﻣﻦ اﺿﺎﻓﻪ ﻣﯽ ﺷﻮد و اﮔﺮ ﺟﺎی دو رﻗﻢ ﻃﺮف ﭼﭗ ﻣﻨﻮ ﺑﺎ ﻫﻢ‬
‫ﻋﻮض ﮐﻨﯿﺪ ‪ ،‬ﺑﺮ ﻣﻦ ‪ 240‬واﺣﺪ اﺿﺎﻓﻪ ﻣﯽ ﺷﻮد‪ .‬ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﮕﻮﯾﯿﺪ ﻣﻦ ﭼﻪ ﻋﺪدی‬
‫ﻫﺴﺘﻢ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﺑﮕﻮﯾﯿﺪ آﯾﺎ ﺑﺮ ‪ 9‬ﺑﺨﺶ ﭘﺬﯾﺮ ﻫﺴﺘﻢ ﯾﺎ ﻧﻪ ؟‬
‫ ﻗﺮﺑﺎن ‪ ،‬ﻣﻦ رﯾﺎﺿﯿﺎت ﺟﺎدوﯾﯽ ﺑﻠﺪ ﻧﯿﺴﺘﻢ‪.‬‬‫ وﻟﯽ ﻣﻦ ﺑﻠﺪم‪.‬‬‫داﻣﺒﻠﺪور اﺑﺘﺪا داده ﻫﺎی ﻣﺴﺌﻠﻪ را ﺑﺎ ﺟﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ ﻧﻮﺷﺖ و ﺳﭙﺲ‬
‫ﺷﺮوع ﺑﻪ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﮐﺮد ‪ .‬ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ او ﻋﺪد ‪ 36‬را ﺑﺪﺳﺖ آورد و دورش ﺧﻂ‬
‫ﮐﺸﯿﺪ ‪ ،‬ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﮐﺮد و اﯾﻨﺒﺎر دور ﻋﺪد ‪ 270‬ﺧﻂ ﮐﺸﯿﺪ ‪ .‬آﻧﭽﻨﺎن‬
‫ﺳﺮﯾﻊ ﻣﺴﺌﻠﻪ را ﺣﻞ ﻣﯽ ﮐﺮد ﮐﻪ ﻫﺮی ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﻫﻤﻪ آن را ﺑﺨﻮاﻧﺪ ‪.‬ﺳﺮ اﻧﺠﺎم ﻋﺪد‬
‫‪ 37‬را ﺑﺪﺳﺖ آورده و ﮐﺎر را ﺗﻤﺎم ﮐﺮد ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﺷﺮوع ﺑﻪ دوﺑﺎره ﺧﻮاﻧﯽ ﻣﺴﺌﻠﻪ ﮐﺮد ‪.‬ﺳﭙﺲ‬
‫رو ﺑﻪ اﺑﻮاﻟﻬﻮل ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ ‪:‬‬
‫ ﻧﻪ ‪ ،‬ﺑﺮ ‪ 9‬ﺑﺨﺶ ﭘﺬﯾﺮ ﻧﯿﺴﺖ ‪.‬‬‫اﺑﻮاﻟﻬﻮل ﻟﺒﺨﻨﯽ زد و راه را ﺑﺎز ﮐﺮد‪:‬‬
‫‪63‬‬

‫ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯿﺪ ﺑﺮﯾﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﺧﻄﺮﻫﺎی دﯾﮕﺮی در ﮐﻤﯿﻦ ﺷﻤﺎﺳﺖ‪.‬‬‫آﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﺧﯿﺎل راﺣﺖ اﺑﻮاﻟﻬﻮل را ﭘﺸﺖ ﺳﺮﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ و ﺑﻪ ﺟﻠﻮ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺮدﻧﺪ ‪ .‬اﮐﻨﻮن دﯾﮕﺮ‬
‫از ﻧﻮر ﻫﻮای ﺑﯿﺮون ﺧﺒﺮی ﻧﺒﻮد و ﺗﻮﻧﻞ ﻓﻘﻂ ﺑﺎ ﻧﻮر ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻫﺎ روﺷﻦ ﺑﻮد ‪ .‬ﮐﻤﯽ‬
‫ﺟﻠﻮﺗﺮ ﻣﻮﺟﻮدی ﻏﻮل آﺳﺎ ﮐﻪ ﺷﺒﺎﻫﺖ زﯾﺎدی ﺑﻪ ﻋﻨﮑﺒﻮت داﺷﺖ ‪ ،‬ﺑﺮروی زﻣﯿﻦ ﻧﺸﺴﺘﻪ‬
‫ﺑﻮد ‪ .‬آن ﻣﻮﺟﻮد ﭘﺎﻫﺎﯾﯽ ﺑﻪ ﻃﻮل ﭼﻬﺎر ﻣﺘﺮ داﺷﺖ و ﻫﺸﺖ ﭼﺸﻢ وﺣﺸﺘﻨﺎک در‬
‫ﺻﻮرﺗﺶ ﺑﻮد ‪ .‬ﺑﺮ روی ﺑﺪﻧﺶ ﻣﻮﻫﺎی ﺳﯿﺎه و ﺿﺨﯿﻤﯽ روﯾﯿﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ از دﯾﺪه ﺷﺪن‬
‫ﭘﻮﺳﺘﺶ ﺟﻠﻮﮔﯿﺮی ﻣﯽ ﮐﺮد ‪ .‬آن ﻣﻮﺟﻮد ﯾﮏ آﮐﺮوﻣﺎﻧﺘﯿﻮﻻ ﺑﻮد ‪ .‬ﺟﺎﻧﻮری ﮐﻪ در دﺳﺘﻪ‬
‫اول ﺟﺎﻧﻮاران ﺧﻄﺮﻧﺎک ﻗﺮار داﺷﺖ ‪ .‬آﻧﻬﺎ از ﮐﻨﺎر آﮐﺮوﻣﺎﻧﺘﯿﻮﻻ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺣﺴﺮت و وﺣﺸﺖ ﺑﻪ‬
‫اﻧﻬﺎ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد ﮔﺬﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﻫﻤﭽﻨﺎن ﺑﻪ راﻫﺸﺎن اداﻣﻪ ﻣﯽ دادﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﺮی ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪:‬‬
‫ ﻗﺮﺑﺎن ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﺪ ﺟﺎﻧﻮراﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺑﻌﺪ از اﯾﻦ ﺑﺎﻫﺎﺷﻮن روﺑﻪ رو ﻣﯽ ﺷﯿﻢ از اﯾﻦ دو‬‫ﺗﺎ ﺧﻄﺮﻧﺎک ﺗﺮ ﺑﺎﺷﻦ ؟‬
‫ اﯾﻨﻄﻮر ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ‪ .‬وﻟﯽ ﻣﺎ دﯾﮕﻪ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﯿﻢ ﺑﺮﮔﺮدﯾﻢ ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﻫﻤﺪﯾﮕﻪ اﻣﯿﺪ‬‫ﺑﺪﯾﻢ ‪.‬‬
‫ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪ دوﺑﺎره روﺷﻨﺎﯾﯽ ﭘﺪﯾﺪار ﮔﺸﺖ ﮐﻪ ﻧﺸﺎن ﻣﯽ داد آﻧﻬﺎ از ﺗﻮﻧﻞ ﻋﺒﻮر ﮐﺮده‬
‫اﻧﺪ ‪ .‬اﯾﻨﺒﺎر ﻓﻀﺎ ﻓﺮق ﮐﺮده ﺑﻮد ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﯾﮏ ﻣﺴﯿﺮ ﺑﻪ ﻃﻮل ﭘﻨﺞ ﻣﺘﺮ ﻗﺮار داﺷﺖ ‪ .‬ﻫﯿﭻ‬
‫ﭼﯿﺰ ﯾﺎ ﻫﯿﭻ راه دﯾﮕﺮی ﻧﯿﺰ ﻧﺒﻮد ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺷﺪﯾﺪا اﺣﺴﺎس اﻓﺴﺮدﮔﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد ‪ .‬ﺑﻪ ﯾﺎد ﭘﺪر و ﻣﺎدرش اﻓﺘﺎد ﮐﻪ ﺗﻮﺳﻂ‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ‪ .‬ﯾﺎد ﺳﯿﺮﯾﻮس اﻓﺘﺎد ﮐﻪ ﺑﻌﺪ از ﭘﺪر و ﻣﺎدرش ﺻﻤﯿﻤﯽ ﺗﺮﯾﻦ‬
‫ﺷﺨﺼﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﺎ او ﺑﺎﺷﺪ ‪ .‬ﺑﻪ ﯾﺎد آﯾﻨﺪه اش اﻓﺘﺎد ﮐﻪ ﯾﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﯽ ﻣﺮد و ﯾﺎ‬
‫ﺑﺎﯾﺪ ﻣﯽ ﮐﺸﺖ ‪ .‬اﺷﮏ ﻫﺎﯾﺶ ﺑﯽ اﺧﺘﯿﺎر از ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺑﯿﺮون رﯾﺨﺖ ‪ .‬ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺮ‬
‫روی زﻣﯿﻦ ﺑﻨﺸﯿﻨﺪ و ﮔﺮﯾﻪ ﮐﻨﺪ ‪.‬‬
‫‪ -‬ﻫﺮی ‪ ،‬ﺗﻮ ﻫﻢ ﻣﺜﻞ ﻣﻦ دﭼﺎر اﻓﺴﺮدﮔﯽ ﺷﺪی ؟‬

‫‬‫‪ -‬آره ‪ ،‬اﻣﺎ اﻻن درﺳﺖ ﻣﯿﺸﻪ ‪.‬‬

‫ﺑﻠﻪ ‪ ....‬ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﺷﻤﺎ ﻫﻢ ﭼﻨﯿﻦ ﺣﺴﯽ دارﯾﻦ ؟‬

‫‪64‬‬

‫ﻧﺎﮔﻬﺎن داﻣﺒﻠﺪور ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﺑﻪ ﺳﺎﯾﻪ ﭘﺸﺖ ﺳﺮش ﻟﮕﺪی زد ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﭼﻨﺪﯾﻦ ورد ﺑﻪ‬
‫ﺳﻤﺖ ﺳﺎﯾﻪ اش ﻓﺮﺳﺘﺎد و ﻫﺮی در ﮐﻤﺎل ﺗﻌﺠﺐ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﺳﺎﯾﻪ ای از درون ﺳﺎﯾﻪ‬
‫اش ﺑﯿﺮون ﭘﺮﯾﺪ و ﻓﺮار ﮐﺮد ‪.‬‬
‫ اون ﭼﯽ ﺑﻮد ﻗﺮﺑﺎن ؟‬‫ اون ﯾﮏ ﺳﺎﯾﻪ ﮔﺮد ﺑﻮد ﻫﺮی ‪ ،‬اﯾﻦ ﻣﻮﺟﻮدات ﺑﻪ زﯾﺮ ﺳﺎﯾﻪ آدﻣﺎ ﻣﯿﺮن و اﻓﺴﺮدﮔﯽ‬‫ﻣﯿﺎرن ‪ .‬وﻗﺘﯽ ﻫﻢ ﮐﻪ آدﻣﺎ ﻣﯽ ﺷﯿﻨﻦ روی زﻣﯿﻦ ﺗﺎ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﻨﻦ از ﭘﺸﺖ ﻣﯽ ﭘﺮن روی‬
‫آدم و اوﻧﻮ ﻣﯽ ﮐﺸﻦ ‪ ....‬آه ﺑﻪ ﻓﻀﺎی ﺑﺎز رﺳﯿﺪﯾﻢ ‪.‬‬
‫در آﻧﺠﺎ ﯾﮏ ﺣﯿﺎط دﯾﮕﺮ ﺑﻪ ﺷﮑﻞ ﻣﺮﺑﻊ ﺑﻮد ‪ .‬ﻧﺎﮔﻬﺎن ﻫﺮی ﻣﺘﻮﺟﻪ ﮔﺮاز ﺧﺎﮐﺴﺘﺮی رﻧﮕﯽ‬
‫ﺷﺪ ﮐﻪ رﻧﮓ را از رﺧﺴﺎر داﻣﺒﻠﺪور ﭘﺮاﻧﺪ ‪.‬‬
‫اوه ‪ ...‬ﻫﺮی آﻣﺎده ﺑﺎش ‪ .‬اون ﯾﮏ ﺗﯿﺒﻮ ﻫﺴﺖ ‪ .‬ﻣﻌﻤﻮﻻ ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎ روش ﺗﺎﺛﯿﺮی ﻧﺪارن ‪.‬‬‫در ﺿﻤﻦ ‪ ،‬اون ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻪ ﺧﻮدﺷﻮ ﻏﯿﺐ ﮐﻨﻪ ‪ .‬ﺑﺎﯾﺪ ﺧﯿﻠﯽ ﻣﺮاﻗﺐ ﺑﺎﺷﯿﻢ ‪.‬‬
‫ﺗﯿﺒﻮ ﭘﺎﻫﺎﯾﺶ را ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮔﺎو وﺣﺸﯽ ﺑﻪ زﻣﯿﻦ ﻣﯽ زد ‪ .‬ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺣﻤﻠﻪ را ﺷﺮوع ﮐﺮد ‪.‬‬

‫ﻓﺼﻞ دﻫﻢ ‪:‬ﻧﺎﺑﻮدی ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز‬
‫‪65‬‬

‫ﺗﯿﺒﻮ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ داﻣﺒﻠﺪور ﺣﻤﻠﻪ ور ﺷﺪ اﻣﺎ داﻣﺒﻠﺪور زود ﺗﺮ از رﺳﯿﺪن ﺗﯿﺒﻮ ﺑﻪ او ‪،‬‬
‫ﺧﻮدش را ﻏﯿﺐ ﮐﺮد ‪ .‬ﻫﺮی ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ او ﮔﺮﻓﺖ و ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬‬
‫ ﺳﮑﺘﻮم ﺳﻤﭙﺮا‬‫اﻣﺎ ﻫﯿﭻ ﺗﺎﺛﯿﺮی ﺑﺮ روی ﺗﯿﺒﻮ ﻧﮕﺬاﺷﺖ‪.‬او دوﺑﺎره ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺖ و اﯾﻨﺒﺎر‬
‫ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬رﯾﭙﯿﺖ ﺳﮑﺘﻮم ﺳﻤﭙﺮا‬
‫ﭘﻨﺞ اﺷﻌﻪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺗﯿﺒﻮ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺮده و ﻫﻤﻪ آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﭘﺸﺖ ﺗﯿﺒﻮ ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﺮدﻧﺪ اﻣﺎ‬
‫ﻫﯿﭽﮑﺪام از آﻧﻬﺎ ﻧﯿﺰ ﺑﺮ روی او ﺗﺎﺛﯿﺮی ﻧﺪاﺷﺖ ﻓﻘﻂ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ‪ ،‬ﺗﯿﺒﻮ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻫﺮی ﺑﺸﻮد‪.‬‬
‫اوﻧﺎﮔﻬﺎن ﻏﯿﺐ ﺷﺪ و در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻫﺮی ﻇﺎﻫﺮ ﮔﺸﺖ ‪.‬ﺳﭙﺲ ﺷﺎﺧﺶ را ﺑﻪ داﺧﻞ ﺷﮑﻢ ﻫﺮی‬
‫ﻓﺮو ﮐﺮد اﻣﺎ ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﺎر ﻫﺮی ﻏﯿﺐ ﺷﺪه ﺑﻮد ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﭼﻨﺪ ﺻﺪم ﺛﺎﻧﯿﻪ زودﺗﺮ‪.‬‬
‫ﻋﺎﻟﯽ ﺑﻮد ﻫﺮی ‪.‬‬‫ﻫﺮی ﻓﺮﯾﺎد زد ‪:‬‬
‫ ﺳﻮن ﺳﻮزﯾﺎ‬‫اﯾﻦ ورد ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﯾﮏ ﻣﺎر از ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش ﺑﯿﺮون آﯾﺪ‪ .‬ﻫﺮی رو ﺑﻪ ﻣﺎر ﮐﺮد و ﺑﻪ او‬
‫ﮔﻔﺖ ‪:‬‬
‫ ﺑﺮو و اون رو ﻧﯿﺶ ﺑﺰن ‪ .‬ﻣﺎر ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺗﯿﺒﻮ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮد اﻣﺎ ﺗﯿﺒﻮ ﻏﯿﺐ ﺷﺪ و ﺳﭙﺲ‬‫روی ﻣﺎر ﻓﺮود آﻣﺪ‪ .‬ﻣﺎر در ﯾﮏ ﭼﺸﻢ ﺑﻪ ﻫﻢ زدن در زﯾﺮ ﭘﺎی ﺗﯿﺒﻮ ﻟﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد‪ .‬او ﻧﯿﺰ آراﻣﺸﺶ را از دﺳﺖ داده ﺑﻮد و ﺑﻪ ﺟﺎی‬
‫اﯾﻨﮑﻪ در ذﻫﻨﺶ ورد را ﺑﮕﻮﯾﺪ ﺑﺎ ﺻﺪای ﺑﻠﻨﺪ ﻃﻠﺴﻢ ﻣﯽ ﮐﺮد‪.‬او ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺗﮑﺎن‬
‫داد و ﻓﺮﯾﺎد زد ‪:‬‬
‫ ﮐﺎرﻧﺠﺎ ﮐﯿﺘﻮﯾﻨﻮس‬‫آن ﻃﻠﺴﻢ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺗﯿﺒﻮ رﻓﺖ و درﺳﺖ ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﺮد‪.‬ﺗﯿﺒﻮ از درد ﻧﻌﺮه ای‬
‫ﮐﺸﯿﺪ ‪ .‬ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺷﺪﯾﺪا ﻗﺮﻣﺰ ﺷﺪه ﺑﻮد ‪.‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺗﮑﺎن داد و اﯾﻨﺒﺎر ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫ اوﻧﯿﮑﺲ آﻟﺒﺎم‬‫اﯾﻦ ﻃﻠﺴﻢ ﻧﯿﺰ ﻣﺴﺘﻘﯿﻤﺎ ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺎن ﺗﯿﺒﻮ ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﺮد و ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﻣﻨﻔﺠﺮ ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﺧﻮن ﺑﻪ اﻃﺮاف ﭘﺨﺶ ﺷﺪ و ﻟﺒﺎس ﻫﺎی ﻫﺮی را ﮐﻪ ﺑﯿﺴﺖ ﻣﺘﺮ دور ﺗﺮ از او ﺑﻮد ﭘﺮ ﮐﺮد ‪.‬‬
‫‪66‬‬

‫ﺗﯿﺒﻮ از درد و ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﻧﻌﺮه ای زد ﮐﻪ ﻧﺰدﯾﮏ ﺑﻮد ﻫﺮی ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ ﺑﯿﺎﻓﺘﺪ‪.‬او ﻣﺪام‬
‫ﻏﯿﺐ و ﻇﺎﻫﺮ ﻣﯽ ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﺳﺮ اﻧﺠﺎم داﻣﺒﻠﺪور ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده از ﺟﺎدو ﺷﻤﺸﯿﺮی را ﻇﺎﻫﺮ ﮐﺮد ‪ ،‬آن را ﺑﻪ ﻫﻮا اﻧﺪاﺧﺖ و‬
‫ﺑﺎ ﺧﻮاﻧﺪن وردی ﺷﻤﺸﯿﺮ را ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮔﻠﻮﻟﻪ ای ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺗﯿﺒﻮ ﭘﺮﺗﺎب ﮐﺮد‪ .‬ﺷﻤﺸﯿﺮ ﺑﻪ‬
‫ﭘﻬﻠﻮی ﺗﯿﺒﻮ ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﺮد‪ .‬او ﺑﻪ زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد وﻟﯽ دوﺑﺎره ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ‪ .‬داﻣﺒﻠﺪور ﻏﯿﺐ ﺷﺪ و‬
‫ﻣﻘﺎﺑﻞ او ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ و ﺷﻤﺸﯿﺮ را از ﭘﻬﻠﻮی او ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪ اﻣﺎ ﺗﯿﺒﻮ ﮐﻪ ﻣﺤﻞ داﻣﺒﻠﺪور را‬
‫ﺣﺪس زده ﺑﻮد ‪ ،‬ﺷﺎﺧﺶ را ﺑﻪ درون ﺷﮑﻢ داﻣﺒﻠﺪور ﻓﺮو ﮐﺮد‪ .‬داﻣﺒﻠﺪور ﻟﺤﻈﻪ ای ﻣﮑﺚ‬
‫ﮐﺮد اﻣﺎ ﺑﻌﺪ ﺷﻤﺸﯿﺮ را درون ﺳﺮ ﺗﯿﺒﻮ ﻓﺮو ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﺗﯿﺒﻮ از درد ﻧﺎﻟﻪ ای ﮐﺮد ‪ ،‬ﺑﺮ زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد و ﻣﺮد ‪ .‬ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪ داﻣﺒﻠﺪور ﻧﯿﺰ در ﮐﻨﺎر او‬
‫ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ دراز ﮐﺸﯿﺪ ‪ .‬ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﻮی او دوﯾﺪ و در ﮐﻨﺎرش ﺑﻪ زﻣﯿﻦ ﻧﺸﺴﺖ‪:‬‬
‫ ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﺣﺎﻟﺘﻮن ﺧﻮﺑﻪ؟‬‫داﻣﺒﻠﺪور ﺟﻮاب ﻧﺪاد ‪ .‬او ﻣﺸﻐﻮل ﺧﻮاﻧﺪن ﯾﮏ ورد ﺑﻮد ﮐﻪ ﻓﺸﺎر رﯾﺰش ﺧﻮن را ﮐﻤﺘﺮ‬
‫ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺳﺮ اﻧﺠﺎم ﺧﻮن ﺑﻨﺪ آﻣﺪ و او ﺑﻪ ﺣﺮف آﻣﺪ ‪:‬‬
‫ ﻫﺮی ‪ ،‬از اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺠﻨﮕﻢ ‪ ،‬ﺗﻮ ﺑﺎﯾﺪ ﻋﻤﻞ ﮐﻨﯽ‪.‬‬‫ﭼﺸﻢ ﭘﺮوﻓﺴﻮر ‪ ،‬ﻧﮕﺮان ﻧﺒﺎﺷﯿﻦ‪.‬‬‫ﺳﭙﺲ ﮐﯿﻒ ﺳﺤﺮ آﻣﯿﺰش را ﺑﺎز ﮐﺮد و از درون آن ﺑﻄﺮی ﻣﻌﺠﻮن ﺷﺎﻧﺲ را ﺑﯿﺮون آورد‬
‫‪ .‬ﻣﻘﺪاری از آن را ﺧﻮدش ﺧﻮرد و ﻣﻘﺪاری از آن را ﻧﯿﺰ ﺑﻪ اﺟﺒﺎر ﺑﻪ داﻣﺒﻠﺪور ﺧﻮراﻧﺪ‬
‫‪.‬داﻣﺒﻠﺪور ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﻮد ﮐﻪ اﺣﺘﯿﺎج ﺑﻪ آن ﻣﻌﺠﻮن ﻧﺪارد و ﻣﻌﺠﻮن ﺣﯿﻒ ﻣﯽ ﺷﻮد اﻣﺎ ﺑﻪ‬
‫اﺟﺒﺎر ﻫﺮی ﯾﮏ ﺟﺮﻋﻪ از آن ﻧﻮﺷﯿﺪ ‪.‬‬
‫ﮐﻤﯽ ﺟﻠﻮﺗﺮ آﻧﻬﺎ دوﺑﺎره وارد ﺗﻮﻧﻞ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻫﺎﯾﺸﺎن را روﺷﻦ ﮐﺮدﻧﺪ و ﺟﻠﻮ‬
‫رﻓﺘﻨﺪ ‪.‬‬
‫ﻫﯽ ‪ ،‬ﻣﺜﻞ اﯾﻨﮑﻪ ﯾﮏ ﻧﻔﺮ داره ﻧﺰدﯾﮏ ﻣﯽ ﺷﻪ‪.‬‬‫ﻧﻪ ‪ ،‬ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﯾﮏ ﻧﻔﺮه‬‫ﻫﺮی در ﺳﺮ ﺟﺎی ﺧﻮد ﻣﯿﺨﮑﻮب ﺷﺪ‪ .‬ﯾﮏ ﻣﺎر ﺳﻪ ﺳﺮ در ﻣﻘﺎﺑﻠﺶ ﺑﻮد‪ .‬او ﺷﺮوع ﺑﻪ‬
‫ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮد‪:‬‬
‫ﺳﻼم ﻣﺎر ﺳﻪ ﺳﺮ‬‫‪67‬‬

‫اه ‪ ...‬ﺗﻮ زﺑﻮن ﻣﺎ رو ﻣﯽ ﻓﻬﻤﯽ ؟‬‫اﻟﺒﺘﻪ ‪ ،‬اوﻣﺪﯾﻢ ﺗﺎ اﮔﻪ ﺑﺰاری از اﯾﻨﺠﺎ ﻋﺒﻮر ﮐﻨﯿﻢ‪.‬‬‫ ﭼﺮا ﻣﯽ ﺧﻮای از اﯾﻨﺠﺎ ﻋﺒﻮر ﮐﻨﯽ؟‬‫ﻣﺎ ﯾﮏ ﮐﺎر ﺧﯿﻠﯽ ﻣﻬﻢ دارﯾﻢ ‪ .‬ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﯾﺪ از اﯾﻨﺠﺎ ﻋﺒﻮر ﮐﻨﯿﻢ‪.‬‬‫ﺗﻮ رو ﻣﯽ زارﯾﻢ رد ﺷﯽ اﻣﺎ اون ﭘﯿﺮ ﻣﺮده ﭼﯽ ؟ اون ﻫﻢ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻪ ﺑﻪ زﺑﻮن ﻣﺎ ﺣﺮف‬‫ﺑﺰﻧﻪ؟‬
‫ اه ‪ ،‬ﺑﻠﻪ اون ﻫﻢ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻪ وﻟﯽ اﻻن ﺧﯿﻠﯽ ﺣﺎﻟﺶ ﺑﺪه‪.‬‬‫ ﺑﺎﺷﻪ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯿﻦ رد ﺷﯿﻦ‪.‬‬‫ﻫﺮی ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﻌﺠﻮن ﺷﺎﻧﺲ ﺑﻪ ﮐﻤﮑﺶ آﻣﺪه ﺑﻮد ‪ .‬ﺑﻌﺪ از ﯾﮏ ﭘﯿﺎده‬
‫روی ﻃﻮﻻﻧﯽ ﺑﻪ ﯾﮏ ﻣﺤﯿﻂ ﻏﺎر ﻣﺎﻧﻨﺪ رﺳﯿﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺻﺪا را ﻃﻨﯿﻦ ﻣﯽ داد ‪.‬آﻧﻬﺎ ﻣﺸﻐﻮل‬
‫ﻋﺒﻮر ﮐﺮدن ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﺻﺪای ﺧﺮ ﺧﺮ وﺣﺸﺘﻨﺎﮐﯽ ﺑﻪ ﮔﻮش رﺳﯿﺪ و ﻣﻮﺟﻮدی ﺑﺎ ﺳﺮ و‬
‫ﭘﻨﺠﻪ ﻋﻘﺎب و ﺑﺪن ﺷﯿﺮ از درون ﺳﺎﯾﻪ ﺑﯿﺮون آﻣﺪ‪ .‬او ﯾﮏ ﺷﯿﺮدال ﺑﻮد ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ دﺳﺖ ﺑﻪ ﮐﺎر ﺷﺪ‪ .‬ﮐﯿﻔﺶ را ﺑﯿﺮون آورد و از درون آن ردای ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ را‬
‫ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪ‪ .‬آن را ﺟﻠﻮی ﺷﯿﺮدال اﻧﺪاﺧﺖ و ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬‬
‫ ﻧﮕﺎه ﮐﻦ اﯾﻦ ﻋﮑﺲ ﺷﯿﺮداﻟﻪ‪.‬ﻣﻦ ﺗﻮی ﮔﺮوه ﮔﻮدرﯾﮏ ﮔﺮﯾﻔﯿﻨﺪورم ‪ .‬ﻧﺸﺎن ﻣﺎ ﺷﯿﺮدال‬‫ﻫﺴﺖ ﺑﺎ ﻣﺎ ﮐﺎری ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎش ‪ ،‬ﺑﺬار از اﯾﻨﺠﺎ رد ﺷﯿﻢ‪.‬‬
‫ﺷﯿﺮدال ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﺑﻪ ﻫﺮی ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و آﻣﺎده ﺣﻤﻠﻪ ﺷﺪ ﺑﺎ ﻣﻨﻘﺎرش ردا را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ‬
‫ﻫﺮی ﭘﺮﺗﺎب ﮐﺮد و ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن داد ‪ .‬ﺳﭙﺲ دوﺑﺎره آرام ﺷﺪ و ﺑﻪ درون ﺳﺎﯾﻪ ﺑﺮﮔﺸﺖ‪.‬‬
‫ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﺷﺎﻧﺲ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ رو آورده ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻫﺮی و داﻣﺒﻠﺪور از آﻧﺠﺎ ﻋﺒﻮر ﮐﺮدﻧﺪ و ﺑﻪ ﻓﻀﺎی ﺑﺎز ﺑﺮﮔﺸﺘﻨﺪ ‪ .‬ﻫﻮا ﮐﺎﻣﻼ ﺗﺎرﯾﮏ ﺷﺪه‬
‫ﺑﻮد ‪ .‬ﻫﺮی دﯾﮕﺮ ﺗﻮان راه رﻓﺘﻦ ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬داﻣﺒﻠﺪور ﮐﻪ ﮔﻮﯾﺎ ذﻫﻦ ﻫﺮی ر اﺧﻮاﻧﺪه ﺑﻮد‬
‫ﮔﻔﺖ ‪:‬‬
‫ ﻫﺮی ‪ ...‬ﻫﻤﯿﻨﺠﺎ اﺳﺘﺮاﺣﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ و ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ ﻧﺸﺴﺖ ‪.‬داﻣﺒﻠﺪور ﮔﻠﻮﯾﺶ را‬‫ﺻﺎف ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫ ﻫﺮی ‪ ،‬ﮐﻢ ﮐﻢ دارﯾﻢ ﺑﻪ ﭘﺎﯾﺎن ﻋﻤﺮ ﻣﻦ ﻧﺰدﯾﮏ ﻣﯽ ﺷﻮﯾﻢ‪ .‬اﯾﻨﻮ ﺣﺲ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ‪ .‬ﺑﺰار‬‫درس اﻣﺮوزﻣﻮن رو ﺑﺎ ﻫﻢ ﮐﺎر ﮐﻨﯿﻢ‪.‬‬
‫‪68‬‬

‫داﻣﺒﻠﺪور ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﺎ ﺑﺎﻻ آوردن دﺳﺘﺶ ﻣﺎﻧﻊ ﺣﺮف زدن ﻫﺮی ﺷﺪ ﺳﭙﺲ‬
‫اداﻣﻪ داد ‪:‬‬
‫ ﻣﻦ درون ﭼﺸﻤﺎن اون ﺗﯿﺒﻮ ﻃﻠﺴﻤﯽ رو ﻓﺮﺳﺘﺎدم ﮐﻪ ﺑﺎﻋﺚ اﻟﺘﻬﺎب ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ‬‫ﺷﺪ‪ .‬ورد اون ﻃﻠﺴﻢ اﯾﻨﻪ ‪ ،‬ﮐﺎرﻧﺠﺎ ﮐﯿﺘﻮﯾﻨﻮس‪ ...‬ﯾﮏ ﻃﻠﺴﻢ دﯾﮕﺮ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ‬
‫ﺑﺮای اﻧﻔﺠﺎر ﺑﻪ ﮐﺎر ﻣﯽ ره ﻣﻦ اﻣﺮوز اوﻧﻮ ﺗﻮی ﭼﺸﻢ ﺗﯿﺒﻮ زدم ‪ .‬وردش اوﻧﯿﮑﺲ‬
‫آﻟﺒﺎم ﻫﺴﺖ ‪ .‬ﯾﮏ ورد ﻫﻢ ﺧﻮدم ﺑﻬﺖ ﯾﺎد ﻣﯽ دم ‪ .‬آﻣﯿﻨﻮﮐﭙﯿﺮ ‪ .‬اﯾﻦ ورد دﺷﻤﻦ‬
‫رو ﺗﻮی ﻫﻮا ﻣﯽ ﭼﺮﺧﻮﻧﻪ و ﺑﻪ زﻣﯿﻦ ﻣﯽ ﮐﻮﺑﻪ‪ ....‬اﻟﺒﺘﻪ ﺑﻌﺪ از ﻣﺮگ ﻣﻦ ﺧﯿﻠﯽ‬
‫ﻗﺪرﺗﻤﻨﺪ ﺗﺮ ﻣﯿﺸﯽ ‪.‬‬
‫ ﭼﺮا ؟ ﭼﺮا ﻣﻦ ﺑﻌﺪ از ‪ ....‬ﺑﻌﺪ از ﻣﺮگ ﺷﻤﺎ ﻗﺪرﺗﻤﻨﺪ ﺗﺮ ﻣﯿﺸﻢ ؟‬‫ ﺑﻌﺪا ﻣﯽ ﻓﻬﻤﯽ ‪ .‬ﺑﻌﺪ از ﻣﺮگ ﻣﻦ‬‫ﻫﺮی از اﯾﻨﮑﻪ داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻪ اﯾﻦ آﺳﺎﻧﯽ راﺟﻊ ﺑﻪ ﻣﺮگ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯽ ﮐﺮد ‪ .‬ﻣﺘﻌﺠﺐ ﺑﻮد ‪.‬‬
‫*****‬
‫ﻫﺮی ‪...‬ﺑﻬﺘﺮه را ه ﺑﯿﺎﻓﺘﯿﻢ ‪ .‬ﻫﻨﻮز ﯾﮏ ﺧﺎن دﯾﮕﻪ ﻣﻮﻧﺪه‪.‬‬‫ﺗﺎ ﻫﺮی ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺮ روی ﻫﻢ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد ﺻﺒﺢ ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬داﻣﺒﻠﺪور رﻧﮓ ﭘﺮﯾﺪه ﺗﺮ و‬
‫ﺑﺪ ﺣﺎل ﺗﺮ از دﯾﺮوز ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ‪.‬اﻣﺎ ﺳﺮ ﭘﺎ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد‪.‬‬
‫آﻧﻬﺎ دوﺑﺎره ﺷﺮوع ﺑﻪ راﻫﭙﯿﻤﺎﯾﯽ ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬ﭘﺲ از ﻣﺪﺗﯽ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﻃﻮﻻﻧﯽ ﮐﻪ دﯾﮕﺮ ﺗﻮان راه‬
‫رﻓﺘﻦ ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ ﻗﺼﺮی در ﺑﺮاﺑﺮﺷﺎن ﻧﻤﺎﯾﺎن ﺷﺪ‪.‬ﺑﻪ زﺣﻤﺖ ﺧﻮد را ﺗﺎ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻗﺼﺮ ﮐﺸﯿﺪﻧﺪ‬
‫‪.‬ﺳﻌﯽ ﮐﺮدﻧﺪ در را ﺑﺎز ﮐﻨﻨﺪ اﻣﺎ ﺑﺎز ﻧﻤﯽ ﺷﺪ‪ .‬ﻫﺮی ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫ آﻻﻫﺎﻣﻮرا‬‫اﻣﺎ در ﻗﺼﺮ ﺑﺎز ﻧﺸﺪ‪ .‬داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻪ زﺣﻤﺖ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺖ و زﯾﺮ ﻟﺐ وردی‬
‫را ﺧﻮاﻧﺪ ﮐﻪ در را ﺑﺎز ﮐﺮد‪.‬‬
‫آﻧﻬﺎ داﺧﻞ ﺷﺪﻧﺪ ‪ .‬ﮐﻤﯽ ﮐﻪ ﺟﻠﻮ رﻓﺘﻨﺪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﮐﺎﻏﺬی ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺮ روی ﻣﯿﺰی در‬
‫ﻣﻘﺎﺑﻞ آﻧﻬﺎ ﺑﻮد و در آن ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد‪:‬‬

‫ای ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻪ ای ﺗﺎ ﺑﻪ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﯿﺎﯾﯽ ﺑﺪان ﮐﻪ ﺗﻮ ﻓﺮد ﺑﺮﮔﺰﯾﺪه ﺑﺮای‬
‫ﻣﻘﺎﺑﻠﻪ ﺑﺎ ﻟﺮد ﺳﯿﺎه ﺧﻮاﻫﯽ ﺑﻮد ‪.‬‬
‫‪69‬‬

‫ﺗﻮ ﮐﻪ ﺗﺎ ﺑﻪ اﯾﻨﺠﺎ رﺳﯿﺪه ای ‪ ،‬ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز در ﻃﺒﻘﻪ ﺑﺎﻻ در اﺗﺎﻗﯽ ﮐﻪ در آن‬
‫ﺑﺴﺘﻪ اﺳﺖ ‪ .‬ﻗﺮار دارد‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ اﻃﺮاف ﻗﺼﺮ ﻗﺮار داﺷﺖ ‪ .‬آﻧﺠﺎ ﮐﻤﯽ ﺗﺎرﯾﮏ ﺑﻮد ‪ .‬او از ﭘﻨﺠﺮه ﺑﯿﺮون را ﻧﮕﺎه‬
‫ﮐﺮد‪.‬ﻃﺮﻓﯽ ﮐﻪ آﻧﻬﺎ آﻣﺪﻧﺪ ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰی ﻧﺒﻮد اﻣﺎ آن ﻃﺮف ﯾﮏ ﺑﺎغ زﯾﺒﺎ ﺑﻮد‪.‬ﮐﻪ ﻫﻔﺖ‬
‫ﺣﻮﺿﭽﻪ در آن ﻗﺮار داﺷﺖ درون ﻫﺮ ﮐﺪام از ﺣﻮﺿﭽﻪ ﻫﺎ ‪ ،‬ﻣﺠﺴﻤﻪ ﯾﮏ ﺟﺎﻧﻮر ﺟﺎدوﯾﯽ‬
‫ﻗﺮار داﺷﺖ‪.‬ﻫﺮی ﺑﺎ دﻗﺖ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪ .‬درون ﯾﮑﯽ از ﺣﻮﺿﭽﻪ ﻫﺎ ﻣﺠﺴﻤﻪ ﯾﮏ ﻣﺎر‬
‫ﺳﻪ ﺳﺮ ﺑﻮد ﮐﻪ از درون دﻫﺎﻧﺶ آب ﻣﯽ ﭘﺎﺷﯿﺪ‪.‬درون ﺣﻮﺿﭽﻪ ای دﯾﮕﺮ ﻣﺠﺴﻤﻪ ﯾﮏ‬
‫ﺗﯿﺒﻮ ﺑﻮد ﮐﻪ او ﻫﻢ از دﻫﺎﻧﺶ آب ﺑﻪ ﺑﯿﺮون ﻣﯽ رﯾﺨﺖ ‪ .‬ﻫﺮی ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﻪ دﯾﮕﺮ ﻣﺠﺴﻤﻪ‬
‫ﻫﺎ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪.‬ﯾﮏ ﺷﯿﺮدال ‪ ،‬ﯾﮏ اﺑﻮاﻟﻬﻮل ‪ ،‬ﯾﮏ آﮐﺮوﻣﺎﻧﺘﯿﻮﻻ ‪ ،‬ﯾﮏ ﺟﺎﻧﻮر ﺷﻔﺎف ﮐﻪ ﻫﺮی‬
‫ﺣﺪس ﻣﯽ زد ﺑﺎﯾﺪ ﺳﺎﯾﻪ ﮔﺮد ﺑﺎﺷﺪ و ﯾﮏ ﺟﺎﻧﻮر دﯾﮕﺮ ﮐﻪ ﺷﺒﯿﻪ ﺑﻪ ﻋﻨﮑﺒﻮت ﺑﻮد اﻣﺎ ﭘﻨﺞ‬
‫ﭘﺎ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬ﭘﺲ ﺧﺎن ﻫﻔﺘﻢ اﯾﻦ ﺟﺎﻧﻮر ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﭘﺮوﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪور ﻣﯿﺸﻪ ﺑﯿﺎﯾﻦ اﯾﻨﺠﺎ ‪.‬‬‫ﭼﯽ ﺷﺪه ﻫﺮی ؟‬‫ﻗﺮﺑﺎن ‪ ،‬ﻣﻦ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﺧﺎن ﻫﻔﺘﻢ ﯾﮏ ﺟﺎﻧﻮر ﺷﺒﯿﻪ ﺑﻪ ﻋﻨﮑﺒﻮت ﺑﺎﺷﻪ ‪ .‬اون ﭘﺎﯾﯿﻦ‬‫رو ﺑﺒﯿﻨﯿﻦ‪.‬ﺗﻮی ﻫﺮ ﮐﺪوم از اون ﺣﻮﺿﭽﻪ ﻫﺎ ﻣﺠﺴﻤﻪ ﯾﮑﯽ از ﺟﺎﻧﻮراﯾﯽ ﻫﺲ ﮐﻪ ردﺷﻮن‬
‫ﮐﺮدﯾﻢ‪ .‬ﭘﺲ ﺧﺎن ﻫﻔﺘﻢ ﺑﺎﯾﺪ اون ﻣﻮﺟﻮد ﺑﺎﺷﻪ‪.‬‬
‫درﺳﺘﻪ ﻫﺮی ‪ ،‬آﻓﺮﯾﻦ ‪ .‬وﻟﯽ ﺧﯿﻠﯽ ﮐﺎرﻣﻮن ﺧﻄﺮﻧﺎک ﺷﺪ‪.‬اون ﯾﮏ ﭘﻨﺞ ﭘﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﻼﻗﻪ‬‫زﯾﺎدی ﺑﻪ ﮔﻮﺷﺖ اﻧﺴﺎن داره‪.‬اون ﺗﯿﺒﻮ ﯾﺎدﺗﻪ ؟ اﯾﻦ ﯾﮏ درﺟﻪ از اون ﺧﻄﺮﻧﺎک ﺗﺮه‪.‬اﻟﺒﺘﻪ‬
‫ﭘﻨﺞ ﭘﺎ ﺑﯿﺸﺘﺮ در ﺷﻤﺎل اﺳﮑﺎﺗﻠﻨﺪ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﭼﻪ ﻃﻮری ﺑﻪ اﯾﻨﺠﺎ اوﻣﺪه‪.‬‬
‫ﻣﯽ رﯾﻢ ﺗﻮی اﺗﺎق ﺑﺎﯾﺪ اوﻧﻮ ﻧﺎﺑﻮد ﮐﻨﯿﻢ‪.‬‬
‫آﻧﻬﺎ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻫﺎﯾﺸﺎن را ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ و ﺑﻪ ﻃﺒﻘﻪ ﺑﺎﻻ رﻓﺘﻨﺪ‪.‬آﻧﺠﺎ ﭼﻨﺪﯾﻦ اﺗﺎق ﺑﻮد ﮐﻪ در‬
‫ﻫﻤﻪ آﻧﻬﺎ ﺑﺎز ﺑﻮد ﮐﻤﯽ ﺟﻠﻮﺗﺮ ﺑﻪ دری رﺳﯿﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﺑﺮ روی آن ﺑﺎ رﻧﮓ ﻗﺮﻣﺰ‬
‫ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز‪.‬‬

‫‪70‬‬

‫آﻧﻬﺎ در را ﺑﺎز ﮐﺮدﻧﺪ و وارد اﺗﺎق ﺷﺪﻧﺪ ‪ .‬در آﻧﺠﺎ ﺟﺎﻧﻮری ﻏﻮل ﭘﯿﮑﺮ ﭼﻨﺒﺮه زده ﺑﻮد‪.‬ﺑﺪن‬
‫او ﭘﻮﺷﯿﺪه از ﻣﻮﻫﺎی ﺿﺨﯿﻢ ﺑﻪ رﻧﮓ ﺧﺮﻣﺎﯾﯽ روﺷﻦ ﺑﻮد و ﭘﻨﺞ ﭘﺎ داﺷﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ ﯾﮏ ﺑﻪ‬
‫ﭘﻨﺠﻪ ﭼﻤﺎﻏﯽ ﺷﮑﻞ ﻣﻨﺘﻬﯽ ﻣﯽ ﺷﺪ‪.‬‬
‫او ﻧﻌﺮه ای زد و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ داﻣﺒﻠﺪور ﻫﺠﻮم ﺑﺮد‪ .‬داﻣﺒﻠﺪور ﻏﯿﺐ ﺷﺪ و در ﮐﻨﺎر دﯾﻮار ﻇﺎﻫﺮ‬
‫ﺷﺪ ﺳﭙﺲ ﻃﻠﺴﻤﯽ را رواﻧﻪ او ﺳﺎﺧﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﺟﺎﻧﻮر از درد زوزه ﺑﮑﺸﺪ‪.‬ﻫﺮی ﻧﯿﺰ‬
‫ﺑﻪ ﺗﻘﻠﯿﺪ از او ﻃﻠﺴﻤﯽ را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺟﺎﻧﻮر ﻓﺮﺳﺘﺎد ﮐﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ اﻧﺪﮐﯽ ﭘﺎﻫﺎﯾﺶ ﺑﺮ روی‬
‫زﻣﯿﻦ ﺳﺮ ﺑﺨﻮرد‪.‬او ﻧﺎﮔﻬﺎن از درون ﺑﺪﻧﺶ ﺗﺎری را ﮐﻪ ﺷﺒﯿﻪ ﻃﻨﺎب ﺑﻮد ﺑﯿﺮون اورد و‬
‫دور ﮔﺮدن ﻫﺮی ﺣﻠﻘﻪ ﮐﺮد‪.‬ﺳﭙﺲ او را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺧﻮدش ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ ﮐﺸﯿﺪ ﮐﻪ در‬
‫ﻣﯿﺎﻧﻪ راه داﻣﺒﻠﺪور ﺑﺎ ﻃﻠﺴﻤﯽ ﺗﺎر را ﺑﺮﯾﺪ‪.‬ﭘﻨﺞ ﭘﺎ اﯾﻨﺒﺎر ﺑﻪ ﺳﻤﺖ داﻣﺒﻠﺪور ﺗﺎری را‬
‫ﻓﺮﺳﺘﺎد ﮐﻪ داﻣﺒﻠﺪور ﺑﺎ ﻃﻠﺴﻤﯽ ﺗﺎر را ﺑﻪ دور اﺷﻌﻪ ای از ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش ﭘﯿﭽﯿﺪ و آن‬
‫اﺷﻌﻪ ﺟﺎﻧﻮر را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ داﻣﺒﻠﺪور ﮐﺸﺎﻧﺪ و وﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﺟﻠﻮی ﭘﺎﯾﺶ رﺳﯿﺪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش‬
‫را ﺷﻼﻗﯽ ﺷﮑﻞ ﺗﮑﺎن داد و ﺑﻪ زﯾﺮ ﺷﮑﻢ ﭘﻨﺞ ﭘﺎ ﻃﻠﺴﻤﯽ را ﻓﺮﺳﺘﺎد اﻣﺎ ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ‬
‫ﻃﻠﺴﻢ ﺑﻪ ﭘﻨﺞ ﭘﺎ ﺑﺨﻮرد او ﯾﮑﯽ از ﭘﺎﻫﺎﯾﺶ را ﻣﺤﮑﻢ ﺑﻪ زاﻧﻮی داﻣﺒﻠﺪور ﮐﻮﺑﯿﺪ‪.‬ﺻﺪای‬
‫ﺷﮑﺴﺘﻦ اﺳﺘﺨﻮاﻧﯽ ﺗﻤﺎم اﺗﺎق را ﭘﺮ ﮐﺮد‪.‬ﻫﺮی ﺑﺮای اﯾﻨﮑﻪ ﺣﻮاس ﺟﺎﻧﻮر را از داﻣﺒﻠﺪور‬
‫ﭘﺮت ﮐﻨﺪ ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬رﯾﭙﯿﺖ ﺳﮑﺘﻮم ﺳﻤﭙﺮا‬
‫اﯾﻦ ﻃﻠﺴﻤﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﺮی ﻫﻤﻪ ﺟﺎ از آن اﺳﺘﻔﺎده ﻣﯽ ﮐﺮد‪.‬اﻣﺎ ﺑﺮ روی ﭘﻨﺞ ﭘﺎ ﺗﺎﺛﯿﺮ ﮐﻤﯽ‬
‫ﮔﺬاﺷﺖ ﻓﻘﻂ ﯾﮑﯽ از ﭘﺎﻫﺎﯾﺶ ﮐﻤﯽ ﭘﺎره ﺷﺪ و از درون آن ﺧﻮن ﺳﻔﯿﺪ رﻧﮕﯽ ﺳﺮازﯾﺮ‬
‫ﺷﺪ‪ .‬دوﺑﺎره ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺗﮑﺎن داد و اﯾﻨﺒﺎر ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬‬
‫ اوﻧﯿﮑﺲ آﻟﺒﺎم‪.‬‬‫ﺻﺪای اﻧﻔﺠﺎری ﺷﻨﯿﺪه ﺷﺪ و ﺗﻤﺎم دﯾﻮار ﻫﺎی اﺗﺎق را ﺗﮑﻪ ﻫﺎی ﭼﺸﻢ ﭘﻨﺞ ﭘﺎ ﭘﺮ ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﮐﺎرت ﻋﺎﻟﯽ ﺑﻮد ﻫﺮی‪.‬‬‫رﯾﭙﯿﺖ ﻣﺎﻧﺪرﻧﺎ ﭘﻮرﮐﺮﻧﺎ‬‫ﺟﺎﻧﻮر ﭘﺮﺗﺎب ﺷﺪ و از ﭘﺸﺖ ﺑﻪ دﯾﻮار ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﺮد‪ .‬ﺣﺎﻻ دﯾﮕﺮ ﺑﻪ ﻫﻤﻪ ﺳﻤﺖ ﺗﺎر ﻣﯽ‬
‫ﻓﺮﺳﺘﺎد ﮐﻪ ﯾﮑﯽ از ﺗﺎرﻫﺎﯾﺶ دور ﮔﺮدن ﻫﺮی را ﮔﺮﻓﺖ ‪ .‬ﻫﺮی ﺳﻌﯽ ﮐﺮد از ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺗﺎر‬
‫ﮐﻨﺎر ﺑﺮود اﻣﺎ ﺳﺮﻋﺘﺶ ﮐﻢ ﺑﻮد و ﺗﺎر دور ﭘﺎﯾﺶ ﭘﯿﭽﯿﺪه ﺷﺪ ‪ .‬ﻫﺮی ﺑﻪ زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد و‬
‫ﺣﺲ ﮐﺮد ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ ﮐﺸﯿﺪه ﻣﯽ ﺷﻮد ﺑﺎ دﺳﺘﺶ ﭼﻬﺎرﭼﻮب در را ﻣﺤﮑﻢ ﭼﺴﺒﯿﺪ ‪.‬‬
‫‪71‬‬

‫ﭘﻨﺞ ﭘﺎ ﻟﺤﻈﻪ ای دﺳﺖ از ﮐﺸﯿﺪن ﺑﺮداﺷﺖ و ﺑﻌﺪ ﻧﺎﮔﻬﺎن او را ﮐﺸﯿﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﻫﺮی‬
‫از در ﺟﺪا ﺷﻮد ﻫﺮی ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﺑﻪ ﭘﻨﺞ ﭘﺎ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪ .‬دﻫﺎﻧﺶ را ﺑﺎز ﮐﺮده و ﻣﻨﺘﻈﺮ‬
‫رﺳﯿﺪن ﻫﺮی ﺑﻮد ‪ .‬ﭘﺎی ﻫﺮی ﻓﻘﻂ ﺑﯿﺴﺖ ﺳﺎﻧﺘﯿﻤﺘﺮ ﺑﺎ دﻫﺎن ﺟﺎﻧﻮر ﻓﺎﺻﻠﻪ داﺷﺖ ﮐﻪ‬
‫ﻫﯿﮑﻠﯽ ﮐﻨﺎر ﻫﺮی ﺧﺰﯾﺪ ‪ ،‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺖ و ﻓﺮﯾﺎد زد ‪:‬‬
‫ اوﻧﯿﮑﺲ آﻟﺒﺎم ‪.‬‬‫ﻃﻠﺴﻢ ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑﻪ درون دﻫﺎن ﺟﺎﻧﻮر رﻓﺖ و ﮐﻢ ﺗﺮ از ﯾﮏ ﺛﺎﻧﯿﻪ ﺑﻌﺪ اﻧﻔﺠﺎری در داﺧﻞ‬
‫ﺷﮑﻢ ﭘﻨﺞ ﭘﺎ رخ داد و ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﺗﮑﻪ ﻫﺎی ﺑﺪن ﺟﺎﻧﻮر ﻫﻤﻪ ﺟﺎ را ﭘﺮ ﮐﻨﺪ‪.‬ﻫﺮی ﻧﻤﯽ‬
‫ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺟﺎﯾﯽ را ﺑﺒﯿﻨﺪ زﯾﺮا ﻋﯿﻨﮑﺶ از ﺧﻮن ﺟﺎﻧﻮر ﺳﻔﯿﺪ ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐﻤﯽ ﺑﻌﺪ ﮐﻪ‬
‫ﻋﯿﻨﮑﺶ را ﺗﻤﯿﺰ ﮐﺮد ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺳﻔﯿﺪ ﺷﺪه و ﺗﮑﻪ ﻫﺎی روده ﺟﺎﻧﻮر ﺑﯿﺮون از‬
‫ﺷﮑﻤﺶ آوﯾﺰان ﺑﻮد‪.‬ﭘﺎﻫﺎﯾﺶ ﻫﻨﻮز آرام آرام ﺗﮑﺎن ﻣﯽ ﺧﻮرد‪ .‬ﭘﻨﺞ ﭘﺎ ﻟﺤﻈﺎت آﺧﺮ زﻧﺪﮔﯽ‬
‫اش را ﻣﯽ ﮔﺬراﻧﺪ‪.‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور در ﮐﻨﺎر ﻫﺮی اﻓﺘﺎده ﺑﻮد‪.‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﺎ ﯾﮏ ﻃﻠﺴﻢ ﻫﻤﻪ‬
‫اﺗﺎق را ﺗﻤﯿﺰ ﮐﺮد‪.‬ﺳﭙﺲ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﭘﺎﯾﺶ ﮔﺮﻓﺖ و وردی را زﯾﺮ ﻟﺐ‬
‫زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪.‬ﭘﺎﯾﺶ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺖ ﺑﺪی در ﻫﻮا آوﯾﺰان ﺑﻮد آرام آرام ﺑﺮ ﺳﺮ ﺟﺎی ﺧﻮدش‬
‫ﺑﺮﮔﺸﺖ ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و درﯾﭽﻪ ای را ﮐﻪ ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﻗﺒﻞ ﭘﻨﺞ ﭘﺎ در زﯾﺮ آن‬
‫ﻗﺮار داﺷﺖ را ﺑﺎز ﮐﺮد‪.‬در داﺧﻞ آن ﻗﺎب ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز ﻗﺮار داﺷﺖ ‪ .‬داﻣﺒﻠﺪور آن را‬
‫ﺑﺮداﺷﺖ و ﺑﯿﺮون آورد‪.‬ﺳﭙﺲ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺟﻠﻮی آن ﮔﺮﻓﺖ و ﻃﻮﻻﻧﯽ ﺗﺮﯾﻦ وردی‬
‫را ﮐﻪ ﻫﺮی ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل ﺷﻨﯿﺪه ﺑﻮد ‪ ،‬ﺑﺮ زﺑﺎن آورد‪:‬‬
‫ﺗﯿﺴﭙﻮ ﮐﺮﯾﭙﺘﻮ رﯾﮑﯿﺰﻧﺎل ﻓﯿﺒﯿﺪاﮐﺮوﻗﺒﯿﻦ ﻫﻮرﮐﺮاﺳﯿﻠﻮﺋﻞ ﻓﯿﻨﯿﮑﺘﻮﻧﺎس آرﺑﺘﻮ ﻟﯿﮑﯽ آﻟﺘﺮو‬
‫دﯾﮕﺮاﻣﺪورا رﯾﺪﯾﺌﻮ ﻓﺮو ﻫﻮرﮐﺮاﺳﯿﻠﻮن ﺑﯿﺮﮐﺮادی ﻟﯿﺰدارز دﯾﻨﻮرﻣﺪو‪.‬‬
‫اﺑﺘﺪا ﻫﯿﭻ اﺗﻔﺎﻗﯽ ﻧﯿﺎﻓﺘﺎد اﻣﺎ ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺗﺎرﯾﮏ ﺷﺪ ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﻧﻮری آﺑﯽ رﻧﮓ‬
‫از ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش ﺑﯿﺮون آﻣﺪ ﮐﻤﯽ ﺑﺎﻻ رﻓﺖ و ﺳﭙﺲ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز ﺷﯿﺮﺟﻪ‬
‫زد‪.‬روح وﻟﺪﻣﻮرت از درون ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز ﺑﯿﺮون آﻣﺪ‪ .‬داﻣﺒﻠﺪور ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را‬
‫ﺑﻪ ﺳﻤﺖ او ﮔﺮﻓﺖ و اﯾﻨﺒﺎر ﮔﻔﺖ‪ :‬ﮐﯿﻠﻮراﮐﺴﻮن ﻫﻮرﮐﺮاﺳﯿﺒﺮان ﻓﯿﮑﺎﻟﯿﻨﻮﻣﯿﻠﯿﻮم‪.‬‬
‫روح وﻟﺪﻣﻮرت ﺟﯿﻐﯽ ﮔﻮش ﺧﺮاش ﮐﺸﯿﺪ و ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑﻌﺪ ﻧﺎﺑﻮد ﮔﺸﺖ‪ .‬دوﺑﺎره ﻫﻤﻪ ﺟﺎ‬
‫روﺷﻦ ﺷﺪه ﺑﻮد ‪ .‬داﻣﺒﻠﺪور ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ وﻟﯽ ﻫﻤﺮاه ﺑﺎ درد ‪ ،‬ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ ﻧﺠﻮاﮔﻮﻧﻪ ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫‪72‬‬

‫ وﻟﺪﻣﻮرت ‪ 3‬ﺗﺎ ﺷﺪ‪.‬‬‫ﻋﺎﻟﯿﻪ ﭘﺮوﻓﺴﻮر‪ ...‬وﻟﯽ ﺣﺎﻻ ﭼﻪ ﻃﻮری ﺑﺮﯾﻢ ﺑﯿﺮون؟‬‫ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺑﺎﯾﺪ از ﻫﻤﻮن راه اول ﺑﺮﯾﻢ ﺑﯿﺮون‪.‬‬
‫آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ در ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧﺪ ﮐﻪ اﮐﻨﻮن ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد ‪ .‬ﭘﺸﺖ در ﮐﺎﻏﺬی ﭼﺴﺒﯿﺪه ﺑﻮد‬
‫ﮐﻪ ﺑﺮ روی آن ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﻮد ‪:‬‬

‫ﻋﺎﻟﯽ ﺑﻮد ‪ .‬اﻣﯿﺪوارم ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪه ﺑﺎﺷﯿﺪ ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز را ﻧﺎﺑﻮد ﮐﻨﯿﺪ‪ .‬ﺑﺮای‬
‫اﯾﻨﮑﻪ ﺑﺘﻮاﻧﯿﺪ از اﯾﻨﺠﺎ ﺧﺎرج ﺷﻮﯾﺪ ﺑﺎﯾﺪ از در ﺳﻤﺖ راﺳﺖ اﯾﻦ اﺗﺎق ﺧﺎرج‬
‫ﺷﺪه و ﺗﻮﺳﻂ ﯾﮏ واﮔﻦ ﺑﻪ ﺑﯿﺮون از ﻗﺼﺮ ﺑﺮﮔﺮدﯾﺪ‪.‬‬
‫آﻧﻬﺎ در ﺳﻤﺖ راﺳﺖ را ﺑﺎز ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬اﮐﻨﻮن در ﻣﻘﺎﺑﻞ آﻧﻬﺎ ﯾﮏ ﺗﻮﻧﻞ ﺗﺎرﯾﮏ داﺷﺖ ﮐﻪ ﮐﻒ‬
‫آن ﯾﮏ رﯾﻞ ﮐﺸﯿﺪه ﺷﺪه ﺑﻮد و واﮔﻨﯽ ﻫﻢ ﺑﺮ روی رﯾﻞ ﻫﺎ ﻗﺮار داﺷﺖ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ‬
‫ﺟﻠﻮ رﻓﺘﻨﺪ ‪ .‬داﻣﺒﻠﺪور دﯾﮕﺮ ﺗﻮان راه رﻓﺘﻦ ﻧﺪاﺷﺖ و ﻫﺮی ﺑﻪ او ﮐﻤﮏ ﻣﯽ ﮐﺮد ﺗﺎ ﺳﺮ ﭘﺎ‬
‫ﺑﺎﯾﺴﺘﺪ ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ دﻟﯿﻞ ﺳﺮﻋﺘﺸﺎن ﮐﻨﺪ ﺗﺮ از ﻣﻮاﻗﻊ ﻋﺎدی ﺷﺪه ﺑﻮد ‪ .‬ﻫﻤﯿﻦ ﮐﻪ آﻧﺪو‬
‫ﺳﻮار ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬واﮔﻦ ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺘﯽ ﺑﺮق آﺳﺎ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺮد و ﭘﺲ از ﮔﺬﺷﺖ زﻣﺎﻧﯽ‬
‫ﻧﺰدﯾﮏ ﺑﻪ ‪ 2‬ﺳﺎﻋﺖ ﺑﻪ ﭘﺎﯾﺎن رﯾﻞ رﺳﯿﺪﻧﺪ ‪ .‬واﮔﻦ اﯾﺴﺘﺎد و آﻧﻬﺎ از آن ﭘﯿﺎده ﺷﺪﻧﺪ ‪ .‬آﻧﺠﺎ‬
‫ﯾﮏ ﭘﻠﮑﺎن ﻗﺮار داﺷﺖ ﮐﻪ ﭘﯿﺞ ﻣﯽ ﺧﻮرد و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺑﺎﻻ ﻣﯽ رﻓﺖ‪.‬ﮐﻤﯽ ﺑﻌﺪ ﮐﻪ آﻧﻬﺎ از‬
‫آن ﭘﻠﮑﺎن ﺑﺎﻻ رﻓﺘﻨﺪ ‪ .‬ﺧﻮرﺷﯿﺪ را در ﻫﻨﮕﺎم ﻏﺮوب ﻣﺸﺎﻫﺪه ﮐﺮدﻧﺪ ‪ .‬آﻧﻬﺎ از آن ﻣﻐﺎزه ﮐﻪ‬
‫دری ﺷﯿﺸﻪ ای داﺷﺖ ﺑﯿﺮون آﻣﺪﻧﺪ و ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪﻧﺪ در ورودی ﻗﺼﺮ ﺑﻠﮏ ﮐﻪ‬
‫ﺑﺮای اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر از آن داﺧﻞ ﺷﺪﻧﺪ در ﻣﻘﺎﺑﻞ آﻧﻬﺎ ﻗﺮار دارد‪ .‬داﻣﺒﻠﺪور ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺗﻠﺨﯽ‬
‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫ ﻫﺮی ‪ ...‬ﻣﺜﻞ اﯾﻨﮑﻪ ﻣﺎ ﮔﻮل ﺧﻮردﯾﻢ‪.‬‬‫و ﺳﭙﺲ ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد ‪.‬‬
‫ ﻣﻨﻮ ﺑﺎ ﺧﻮدت ﺑﻪ ﮔﺮﯾﻤﻮﻟﺪ ﺑﺒﺮ‪.‬‬‫ﻫﺮی ﮐﻪ ﺣﻮل ﺷﺪه ﺑﻮد ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ دﺳﺖ داﻣﺒﻠﺪور را ﮔﺮﻓﺖ و در ذﻫﻨﺶ ﻓﺮﯾﺎد زد ﻣﯿﺪان‬
‫ﮔﺮﯾﻤﻮﻟﺪ‪.‬ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪ آﻧﻬﺎ در ﻣﯿﺪان ﮔﺮﯾﻤﻮﻟﺪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬رﻧﮓ داﻣﺒﻠﺪور ﭘﺮﯾﺪه ﺑﻮد‪.‬ﻫﺮی‬
‫ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬‬
‫‪73‬‬

‫ ﺧﺎﻧﻪ ﺷﻤﺎره دوازده ﮔﺮﯾﻤﻮﻟﺪ‬‫ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﺧﺎﻧﻪ ﻫﺎی ﯾﺎزده و ﺳﯿﺰده ﮐﻨﺎر رﻓﺘﻨﺪ و از ﻣﯿﺎن آﻧﻬﺎ ﺧﺎﻧﻪ ﺷﻤﺎره دوازده ﭘﺪﯾﺪ‬
‫آﻣﺪ‪.‬ﻫﺮی ﺑﻪ زﺣﻤﺖ داﻣﺒﻠﺪور را ﺑﺎ ﺧﻮدش ﺑﻪ داﺧﻞ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮد و ﻓﺮﯾﺎد زد ‪ :‬رون ‪ ...‬ﺧﺎﻧﻢ‬
‫وﯾﺰﻟﯽ ‪ ...‬ﭘﺮوﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪور زﺧﻤﯽ ﺷﺪه ‪.‬‬
‫ﺳﭙﺲ داﻣﺒﻠﺪور را ﺑﺮ روی ﺻﻨﺪﻟﯽ ﻧﺸﺎﻧﺪ و ﺧﻮدش ﻧﯿﺰ از ﺧﺴﺘﮕﯽ ﺑﺮ زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد‪.‬‬
‫ﺑﻼﻓﺎﺻﻪ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ دوان دوان از راه رﺳﯿﺪ و ﺟﯿﻎ ﮐﺸﺎن ﮔﻔﺖ ‪:‬‬
‫ﻫﺮی ‪ ...‬ﭼﯽ ﺷﺪه ؟ آﻟﺒﻮس ﭼﺮا اﯾﻨﺠﻮری ﺷﺪه؟اﻻن ﺳﻮروس رو ﺧﺒﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ‪.‬‬‫او ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ ﺟﻤﻠﻪ اش را ﺗﻤﺎم ﮐﺮده ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ اﺗﺎق آﯾﻨﻪ ﺑﺰرگ دوﯾﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺻﺪاﯾﺶ را ﻣﯽ ﺷﻨﯿﺪ ﮐﻪ ﻓﺮﯾﺎد ﻣﯽ زد ﺳﻮروس ‪ ،‬ﺳﻮروس ‪....‬‬
‫ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ‪ ،‬ﺗﺎﻧﮑﺲ ‪ ،‬رون ‪ ،‬ﻫﺮﻣﯿﻮن و ﺟﯿﻨﯽ ﻧﯿﺰ آﻣﺪﻧﺪ ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﻋﮑﺲ اﻟﻌﻤﻞ‬
‫ﻫﺎی ﻣﺘﻔﺎوﺗﯽ داﺷﺘﻨﺪ‪.‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ ﻧﺸﺴﺖ ‪ ،‬ﺗﺎﻧﮑﺲ ﻓﻘﻂ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺴﺖ ‪،‬‬
‫رون ﻫﻤﯿﻨﻄﻮر ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد ‪ ،‬ﻫﺮﻣﯿﻮن دﺳﺘﺶ را ﺑﺮ روی دﻫﺎﻧﺶ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد و‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﻧﯿﺰ ﺻﻮرﺗﺶ ﭘﺮ از اﺷﮏ ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ اﺳﻨﯿﭗ دوان دوان در ﮐﻨﺎر ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺳﺮ رﺳﯿﺪ و ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ در ﮐﻨﺎر‬
‫داﻣﺒﻠﺪور زاﻧﻮ زد ‪ .‬رﻧﮕﺶ ﭘﺮﯾﺪه ﺑﻮد‪:‬‬
‫ ﭼﯽ ﺷﺪه ﭘﺎﺗﺮ ؟‬‫ ﻫﯿﭽﯽ ﻣﺎ ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز رو ﻧﺎﺑﻮد ﮐﺮدﯾﻢ و ﺑﺮﮔﺸﺘﯿﻢ‪...‬‬‫ اون ﭼﯿﺰی رو ﺧﻮرد؟‬‫ ﻧﻪ‬‫ ﭼﯿﺰی ﺑﻬﺶ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮده ؟‬‫ﺑﻠﻪ ﯾﮏ ﺗﯿﺒﻮ و ﯾﮏ ﭘﻨﺞ ﭘﺎ‪ ...‬ﺗﯿﺒﻮ ﺷﺎﺧﻬﺎش را ﺗﻮی ﺷﮑﻤﺶ ﻓﺮو ﮐﺮد و ﭘﻨﺞ ﭘﺎ ﻫﻢ ﺑﺎ‬‫ﯾﮑﯽ از ﭘﺎﻫﺎش ﭘﺎی راﺳﺖ ﭘﺮوﻓﺴﻮر رو ﺷﮑﺴﺖ‪ .‬اﻟﺒﺘﻪ ﺧﻮدش ﻫﻤﻪ اوﻧﺎ رو درﻣﺎن‪...‬‬
‫رﻧﮓ ﺳﻔﯿﺪ اﺳﻨﯿﭗ ﺳﻔﯿﺪ ﺗﺮ ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﮔﻔﺘﯽ ﯾﮏ ﺗﯿﺒﻮ ؟ ﻣﻄﻤﺌﻨﯽ ؟‬‫‪-‬ﺑﻠﻪ‪.‬‬

‫‪74‬‬

‫اﺳﻨﯿﭗ در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺳﺮش را ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽ ﮐﺮد از ﮐﻨﺎر داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ‬
‫ﻏﻤﮕﯿﻦ ﮐﻪ ﻫﺮی ﺑﺮای اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر از اﺳﻨﯿﭗ ﻣﯽ ﺷﻨﯿﺪ ﮔﻔﺖ ‪:‬‬
‫ ﮐﺎری ﻧﻤﯽ ﺷﻪ ﮐﺮد‪.‬اون ﻣﺮﮔﺶ ﺣﺘﻤﯿﻪ ﺷﺎخ ﺗﯿﺒﻮ ﻫﯿﭻ داروﯾﯽ ﻧﺪاره‪.‬‬‫ﻫﺮی ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد و اﺷﮏ ﻫﺎﯾﺶ آرام آرام از ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺑﯿﺮون آﻣﺪ و ﺑﺮ روی‬
‫ﮔﻮﻧﻪ ﻫﺎﯾﺶ رﯾﺨﺖ ‪ .‬ﻣﯽ داﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﻓﺮﯾﺎد زدن ﻫﯿﭻ ﻓﺎﯾﺪه ای ﻧﺪارد ‪ .‬ﻫﯿﭻ راﻫﯽ ﺑﺮای‬
‫زﻧﺪه ﻣﺎﻧﺪن داﻣﺒﻠﺪور وﺟﻮد ﻧﺪاﺷﺖ ‪ .‬ﻫﻤﻪ ﺑﯽ ﺻﺪا ﻣﺸﻐﻮل ﮔﺮﯾﻪ ﮐﺮدن ﺑﻮدﻧﺪ ﺣﺘﯽ‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ‪...‬‬‫اﯾﻦ ﺻﺪای داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﺑﺮﮔﺮد ﺑﻪ ﭘﻨﺎﻫﮕﺎه‪...‬ﺳﻮروس ﻣﺮاﻗﺐ ﻫﺮی ﺑﺎش‪...‬ﻫﺮی ‪ ،‬از درﺳﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﻬﺖ دادم ﺧﻮب‬‫اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻦ‪...‬ﺑﻪ ﺑﻘﯿﻪ ﺑﮕﯿﻦ در ﻧﺒﻮد ﻣﻦ از ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰی ﻧﺘﺮﺳﻦ ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ ﺷﻤﺎ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ‬
‫ﺷﻤﺎ در آﯾﻨﺪه دﺷﻤﻨﺎن ﺳﺮ ﺳﺨﺘﯽ ﺑﺮای وﻟﺪﻣﻮرت ﻣﯽ ﺷﯿﺪ اﮔﺮ از اﻣﺮوز ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ‬
‫ﻣﺒﺎرزه رو ﯾﺎد ﺑﮕﯿﺮﯾﺪ‪ ...‬ﻫﺮی ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز ﻫﺎ رو ﻓﺮاﻣﻮش ﻧﮑﻦ‪.‬ﯾﮏ ﮐﺎﻏﺬ و ﻗﻠﻢ ﺑﺮدار و‬
‫ﭼﯿﺰ ﻫﺎﯾﯽ رو ﮐﻪ ﺑﻬﺖ ﻣﯽ ﮔﻢ ﯾﺎدداﺷﺖ ﮐﻦ‪.‬ﻫﺮی ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺮﯾﻊ ﮐﺎﻏﺬ و ﻗﻠﻤﯽ را‬
‫ﺑﺮداﺷﺖ و ﭘﯿﺶ داﻣﺒﻠﺪور ﺑﺮﮔﺸﺖ‪ .‬ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ آﺧﺮﯾﻦ ﺧﻮاﺳﺘﻪ داﻣﺒﻠﺪور را ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺖ‬
‫ﻫﺮﭼﻪ ﺗﻤﺎم ﺗﺮ اﻧﺠﺎم دﻫﺪ ‪.‬داﻣﺒﻠﺪور ﺧﯿﻠﯽ ﻻﻏﺮ ﺗﺮ و ﺿﻌﯿﻒ ﺗﺮ از ﯾﮏ ﺳﺎﻋﺖ ﭘﯿﺶ ﺷﺪه‬
‫ﺑﻮد ‪:‬‬
‫ ﺑﻨﻮﯾﺲ ﺑﺮای ﻧﺎﺑﻮد ﮐﺮدن ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز دو ﮐﺎر ﺑﺎﯾﺪ اﻧﺠﺎم ﺑﺪی‪ .‬اول روﺣﺸﻮ ﺑﯿﺮون‬‫ﺑﯿﺎری و ﺑﻌﺪ روﺣﺸﻮ ﺑﮑﺸﯽ ﺑﺮای ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪن روح ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮕﯽ ﺗﯿﺴﭙﻮ ﮐﺮﯾﭙﺘﻮ‬
‫‪...‬رﯾﮑﯿﻨﺰﯾﻨﺮال ﻓﯿﺒﺪاﮐﺮوﻗﺒﯿﻦ ‪...‬ﻫﻮرﮐﺮاﺳﯿﻠﻮﺋﻠﻮ ‪...‬ﻓﯿﻨﮑﻮﻧﺎس آرﺑﺘﻮ‪ ...‬ﻟﯿﮑﯽ آﻟﺘﺮو‬
‫‪...‬دﯾﮕﺮاﻣﻤﺪورا ‪..‬رﯾﺪﯾﺘﺌﯿﺪ ﻓﺮو‪ ...‬ﻫﻮرﮐﺮاﺳﯿﻠﻮن ﺑﯿﺮﮐﺮادی ﻟﯿﺮدازر‪...‬ﺑﻌﺪ از اﯾﻨﮑﻪ روﺣﺶ‬
‫در اوﻣﺪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮕﯽ ﮐﯿﻠﺮاﮐﺴﻮن ﻫﻮرﮐﺮاﺳﯿﺒﺮات‪...‬ﻓﺮﯾﮑﺎﻟﻨﻮﻣﯿﻠﯿﻮم‪ ...‬ﯾﺎدت ﻧﺮه ﻫﺮی از‬
‫درﺳﻬﺎ اﺳﺘﻔﺎ‪...‬‬
‫ﭼﺸﻤﺎن ﭘﯿﺮﻣﺮد ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪ و ﺳﺮ اﻧﺠﺎم از دﻧﯿﺎ رﻓﺖ ‪.‬ﺑﺰرگ ﺗﺮﯾﻦ ﺟﺎدوﮔﺮ ﻗﺮن ﺳﺮ اﻧﺠﺎم‬
‫ﻋﻤﺮش ﺑﻪ ﺳﺮ رﺳﯿﺪ‪.‬آﻟﺒﻮس داﻣﺒﻠﺪور ﻣﺮد‪...‬‬

‫‪75‬‬

‫ﻓﺼﻞ ﯾﺎزدﻫﻢ‪:‬دره ﮔﻮدرﯾﮏ ﻫﺎﻟﻮ‬

‫‪76‬‬

‫ﻫﺸﺖ روز از ﻣﺮگ داﻣﺒﻠﺪور ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬دﯾﮕﺮ ﮐﺴﯽ در ﻗﺼﺮ ﮔﺮﯾﻤﻮﻟﺪ ﺳﮑﻮﻧﺖ ﻧﺪاﺷﺖ‬
‫‪ .‬ﻫﻤﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﻫﺎی ﺧﻮد رﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬ﻫﺮی ﻧﯿﺰ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺎﻟﻪ اش رﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬دﯾﮕﺮ ﻣﺤﻔﻞ‬
‫ﻗﻘﻨﻮﺳﯽ وﺟﻮد ﻧﺪاﺷﺖ زﯾﺮا ﻣﺤﻔﻞ ﺑﺪون ﻗﻘﻨﻮس ﻗﺪرﺗﯽ ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﻫﺮی وﻗﺘﯽ اﯾﻦ‬
‫ﻣﻮﺿﻮع را از ﻟﻮﭘﯿﻦ ﭘﺮﺳﯿﺪ او ﺟﻮاب داد ﮐﻪ ﻣﺤﻔﻞ ﻗﻘﻨﻮس از ﻓﻮﮐﺲ ﻧﯿﺮو ﻣﯽ ﮔﯿﺮه‪.‬‬
‫ﺣﺎﻻ ﮐﻪ داﻣﺒﻠﺪور ﻣﺮده اون رﻓﺘﻪ ﺗﺎ ﺧﻮدش ﺻﺎﺣﺐ ﺑﻌﺪﯾﺶ رو اﻧﺘﺨﺎب ﮐﻨﻪ‪....‬‬
‫روز ﺑﻌﺪ ﻫﺮی ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺎﻟﻪ اش رﻓﺘﻪ ﺑﻮد ‪ .‬اﻣﺎ ﺑﻌﺪ ﺑﯿﺮوﻧ‪Ĥ‬ﻣﺪ و ﺑﻪ ﻗﺼﺪ ﭘﯿﺪا ﮐﺮدن‬
‫ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺮد‪.‬اﮐﻨﻮن در ﻣﺤﻞ ﺧﺎﻧﻪ ﭘﺪر و ﻣﺎدرش ﺑﻮد‪ .‬آﻧﺠﺎﯾﯽ ﮐﻪ ده روز‬
‫ﻗﺒﻞ ﺑﺎ داﻣﺒﻠﺪور آﻣﺪه ﺑﻮد و ﺑﺮای ﺷﺸﻤﯿﻦ ﺑﺎر ﺑﺎ وﻟﺪﻣﻮرت ﺟﻨﮕﯿﺪه ﺑﻮد‪.‬ﺣﺎﻻ دﯾﮕﺮ‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﻧﺒﻮد ﮐﻪ ﺑﺮاﯾﺶ ﺳﭙﺮ ﻣﺪاﻓﻊ درﺳﺖ ﮐﻨﺪ و از او در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺧﻄﺮات ﻣﺮاﻗﺒﺖ‬
‫ﮐﻨﺪ‪.‬او ﺗﻨﻬﺎی ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻮد‪ .‬ﺗﻨﻬﺎی ﺗﻨﻬﺎ‪...‬‬
‫آﻧﺸﺐ ﮐﻪ ﺑﺎ داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻪ آﻧﺠﺎ رﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺗﺎرﯾﮏ ﺑﻮد و ﺧﺎﻧﻪ را ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﻧﺪﯾﺪه‬
‫ﺑﻮد‪.‬اﻣﺎ اﮐﻨﻮن ﻣﯽ دﯾﺪ‪.‬ﯾﮏ ﮐﻠﺒﻪ ﻗﺪﯾﻤﯽ و ﻣﻬﺮﺑﺎن ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﻫﯿﭻ ﻧﻮری از آن‬
‫ﺑﯿﺮون ﻧﻤﯽ آﻣﺪ اﻣﺎ اﺣﺴﺎس ﺧﻮﺑﯽ ﺑﻪ اﻧﺴﺎن ﻣﯽ داد‪.‬ﭼﻮب ﻫﺎﯾﺶ ﭘﻬﻠﻮ ﺑﻪ ﭘﻬﻠﻮ ﺷﮑﺴﺘﻪ‬
‫ﺑﻮد و ﺳﻘﻔﺶ ﻧﯿﻤﻪ وﯾﺮان ﺑﻮد‪.‬از ﭘﻠﻪ ﻫﺎی ﻧﯿﻤﻪ ﻣﺨﺮوﺑﻪ اش ﺑﺎﻻ رﻓﺖ و در را ﺑﻪ آراﻣﯽ‬
‫ﺑﺎز ﮐﺮد‪.‬ﮔﻮﯾﯽ ﻣﻮزﯾﮑﯽ دﻟﻨﺸﯿﻦ از ﺧﺎﻧﻪ ﺑﯿﺮون ﻣﯽ آﻣﺪ ‪ .‬اﻧﮕﺎر اﻫﻞ ﺧﺎﻧﻪ در اﻧﺘﻈﺎر او‬
‫ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬ﻫﺮی ﭼﻮﺑﺶ را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد و ﺑﻪ ﻃﺮف ﺟﻠﻮ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺮد‪ .‬ﺷﺎﯾﺪ وﻟﺪﻣﻮرت دوﺑﺎره در‬
‫آن ﻣﺨﻔﯽ ﺷﺪه ﺑﺎﺷﺪ‪.‬ﻋﮑﺴﯽ ﺑﺰرگ ﺑﺮ روی دﯾﻮار ﺑﻮد ‪ .‬ﻋﮑﺲ ﻣﺮدی ﺑﺎ ﺻﻮرت ﻻﻏﺮ و‬
‫ﻣﻮﻫﺎﯾﯽ ﺳﯿﺎه ﭼﻮن ذﻏﺎل و ﭘﺮﯾﺸﺎن ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﻪ در ﮐﻨﺎرش زﻧﯽ ﺑﻮد زﯾﺒﺎ ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎﻧﯽ ﺳﺒﺰ‬
‫و ﻣﻮﻫﺎﯾﯽ ﺑﻠﻨﺪ‪.‬آﻧﻬﺎ وﺳﻂ ﺑﺎﻏﭽﻪ ای ﺳﺒﺰ و زﯾﺒﺎ ﮐﻪ اﻻن ﺳﻨﮓ ﻻخ ﺑﻮد ﻋﮑﺲ اﻧﺪاﺧﺘﻪ‬
‫ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﭼﺸﻤﺎن ﻫﺮی ﺑﻪ ﺷﺪت ﻣﯽ ﺳﻮﺧﺖ اﺷﮏ از ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺟﺎری ﺷﺪ ‪ .‬ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ‬
‫ﭼﺸﻢ از اﯾﻦ ﺗﺼﻮﯾﺮ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﺑﺮدارد‪.‬‬
‫دﻗﺎﯾﻘﯽ ﺑﻌﺪ ﻫﺮی ﺑﺮﮔﺸﺖ و وﺳﺎﯾﻞ ﺳﻮﺧﺘﻪ و ﺷﮑﺴﺘﻪ را ﺗﻌﻤﯿﺮ ﮐﺮد‪ .‬ﺑﻌﻀﯽ از وﺳﺎﯾﻞ‬
‫ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ دوﺋﻞ ﻫﺮی و وﻟﺪﻣﻮرت در ﭼﻨﺪ روز اﺧﯿﺮ ﺑﻮد‪.‬ﻫﺮی ﺷﯿﺸﻪ ﻫﺎ را ﺑﺎ وردی ﺗﻤﯿﺰ‬
‫ﮐﺮد ‪ .‬ﻣﯿﺰﻫﺎی ﮐﺞ ﺷﺪه را ﺻﺎف ﮐﺮد و ﺧﺎﻧﻪ ﻃﻮری ﺷﺪ ﮐﻪ اﻧﮕﺎر ﺻﺎﺣﺐ آن ﺑﺮای ﻣﺪﺗﯽ‬
‫ﺑﻪ ﻣﺴﺎﻓﺮت رﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﻤﺖ اﺗﺎﻗﯽ رﻓﺖ ﮐﻪ ﭼﻨﺪ روز ﭘﯿﺶ ﺑﺮ روی ﺗﺨﺖ آن‬
‫ﺧﻮاﺑﯿﺪه ﺑﻮد‪.‬اﺗﺎق رﻧﮕﯽ روﺷﻦ وﻟﯽ ﺧﺎک ﮔﺮﻓﺘﻪ داﺷﺖ‪ .‬در ﮔﻮﺷﻪ اﺗﺎق ﻫﺮی ﺑﺎر دﯾﮕﺮ‬
‫‪77‬‬

‫ﮔﻬﻮاره ﯾﺎ را ﮐﻪ ﻫﻔﺪه ﺳﺎل ﭘﯿﺶ ﻣﺘﻌﻠﻖ ﺑﻪ ﺧﻮدش ﺑﻮد را ﭘﯿﺪا ﮐﺮد‪.‬ﯾﮑﯽ از ﭘﺎﯾﻪ ﻫﺎی آن‬
‫و ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﺗﻮر دور آن ﮐﺎﻣﻼ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬اﯾﻨﺠﺎ ﻣﮑﺎﻧﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ وﻟﺪﻣﻮرت ﺳﻌﯽ ﮐﺮده‬
‫ﺑﻮد ﻫﺮی را ﺑﮑﺸﺪ‪.‬اﻧﺘﻬﺎی اﺗﺎق دری دﯾﮕﺮ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎ ﺑﺎﻏﯽ ﮐﻪ ﻫﺮی ﭼﻨﺪ روز ﻗﺒﻞ ﻣﯽ‬
‫ﺧﻮاﺳﺖ داﺧﻞ ﺷﻮد ﺑﺎز ﻣﯽ ﺷﺪ‪ .‬ﻫﺮی ﺑﯽ درﻧﮓ در را ﺑﺎز ﮐﺮد و وارد ﺑﺎغ ﺷﺪ‪ .‬ﺑﺎغ ﻣﺜﻞ‬
‫ﺑﯿﺮون ﻫﻮاﯾﯽ ﻣﻪ آﻟﻮد ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬آﻓﺘﺎب ﺑﻬﺎری ﻣﯽ ﺗﺎﺑﯿﺪ و در ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺻﺪای ﭘﺮﻧﺪﮔﺎن ﺑﻪ‬
‫ﮔﻮش ﻣﯽ رﺳﯿﺪ‪.‬اﻧﮕﺎر آن ﻗﺴﻤﺖ ﺗﮑﻪ ای از ﺑﻬﺸﺖ ﺑﻮد‪.‬در اﻣﺘﺪاد راه ﺳﻨﮓ ﻓﺮش ﺷﺪه‬
‫ﺑﺎغ ﻗﺪم زد ‪ .‬ﺻﺪ ﻫﺎ ﻣﺘﺮ آن ﻃﺮف ﺗﺮ ‪ ،‬در ﮔﻮﺷﻪ ﺑﺎغ ﮐﻨﺎر درﺧﺘﯽ ﺑﻠﻨﺪ ﮐﻪ درﺳﺖ‬
‫ﮔﻮﺷﻪ دﯾﻮار روﯾﯿﺪه ﺑﻮد ﻗﺒﺮﺳﺘﺎﻧﯽ ﮐﻮﭼﮏ و آراﺳﺘﻪ ﻗﺮار داﺷﺖ ‪.‬ﭼﻨﺪ ﺳﻨﮓ ﻗﺒﺮ در آﻧﺠﺎ‬
‫ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ ﺗﺮﺗﯿﺐ ﻧﺎم ﻫﻤﻪ اﻋﻀﺎی ﺧﺎﻧﻮاده ﭘﺎﺗﺮ را ﺑﺮ روی آن ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﺟﺮج ﭘﺎﺗﺮ ‪ ،‬ﭘﺪر‬
‫ﺑﺰرگ ﻫﺮی ‪ ،‬آﻧﺎ ﻟﯿﻨﺪی ‪ ،‬ﻣﺎدر ﺑﺰرگ ﻫﺮی ‪ ،‬ﺟﯿﻤﺰ ﭘﺎﺗﺮ ‪ ،‬ﭘﺪر ﻫﺮی و ﻟﯿﻠﯽ ﻣﺎدرش ‪ ،‬ﺑﺎ‬
‫آراﻣﺶ در ﮐﻨﺎر ﻫﻢ آراﻣﯿﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬ﻫﻤﭽﯿﻨﯿﻦ دو ﺳﻨﮓ ﻗﺒﺮ از ﻋﻤﻮ ﻫﺎی ﻫﺮی و ﯾﮑﯽ ﻧﯿﺰ‬
‫ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ ﻋﻤﻪ ﻫﺮی ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺮ روی ﻫﻤﻪ آﻧﻬﺎ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد در راه ﻣﺒﺎرزه ﺑﺎ ﺗﺎرﯾﮑﯽ‬
‫‪.‬ﺳﯿﻞ اﺷﮏ اﻣﺎن ﻫﺮی را ﺑﺮﯾﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ ﺑﻨﺸﯿﻨﺪ و ﮔﺮﯾﻪ ﮐﻨﺪ اﻣﺎ‬
‫ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ‪.‬ﻫﺮی ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﻗﺒﺮی ﮔﺸﺖ ﮐﻪ آن را ﻧﯿﺎﻓﺖ‪.‬ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﻠﮏ ‪ ،‬ﺗﻨﻬﺎ دوﺳﺖ‬
‫وﻓﺎدار ﭘﺪرش ﮐﻪ اﻗﻌﺎ ﺟﺰﺋﯽ از ﺧﺎﻧﻮاده آﻧﻬﺎ ﺑﻮد‪.‬ﻫﺮی ﺳﺎﻋﺘﯽ در آﻧﺠﺎ ﻧﺸﺴﺖ و ﺑﻪ ﻗﺒﺮ‬
‫ﻫﺎ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ﺳﭙﺲ ﺑﻪ داﺧﻞ آﻣﺪ ‪ ،‬ﮐﺎﻏﺬ و ﻗﻠﻤﯽ را ﺑﺮداﺷﺖ و ﺷﺮوع ﺑﻪ ﻧﻮﺷﺘﻦ ﮐﺮد‪:‬‬

‫ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻮاده دوﺳﺖ داﺷﺘﻨﯽ وﯾﺰﻟﯽ‪:‬‬
‫ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ ﮐﻪ ﺑﺪون اﯾﻨﮑﻪ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﺧﺒﺮ ﺑﺪم رﻓﺘﻢ ‪ .‬ﻣﯽ داﻧﻢ ﻧﺎراﺣﺖ ﺷﺪﯾﻦ اﻣﺎ اﯾﻨﻄﻮری ﺑﻬﺘﺮه ‪.‬‬
‫دﯾﮕﺮ ﺟﻮن ﺷﻤﺎ در ﺧﻄﺮ ﻧﯿﺴﺖ ‪ .‬ﻣﻦ وﻇﺎﯾﻒ ﺑﺴﯿﺎر ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﯽ دارم ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ اوﻧﻬﺎ را اﻧﺠﺎم‬
‫ﺑﺪم‪.‬ﻣﯽ داﻧﻢ ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ ﺳﻮروس اﺳﻨﯿﭗ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل درﺑﺎره ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز ﻫﺎ ﺗﻮﺿﯿﺢ داده و ﺣﺘﻤﺎ‬
‫ﻓﻬﻤﯿﺪﯾﺪ ﮐﻪ داﻣﺒﻠﺪور ﻫﻢ در اﯾﻦ راه ﻣﺮده‪ .‬ﭘﺲ اﺻﻼ ﻧﻤﯽ ﺧﻮام ﮐﻪ ﯾﮑﯽ دﯾﮕﻪ از ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ‬
‫دوﺳﺘﺎﻧﻢ را از دﺳﺖ ﺑﺪم‪.‬اﻣﯿﺪوارم ﻣﺮاﻗﺐ ﺧﻮدﺗﻮن ﺑﺎﺷﯿﺪ‪.‬ﺷﺎد ﺑﺎﺷﯿﺪ و اﻣﺸﺐ را ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻣﻦ‬
‫ﺧﻮﺷﯽ ﮐﻨﯿﺪ‪.‬ﻣﻦ در ﺧﺎﻧﻪ ﻗﺪﯾﻤﯽ ﭘﺪر و ﻣﺎدرم ﻫﺴﺘﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮی‬

‫‪78‬‬

‫ﻓﺮدای آن روز ﻫﺮی ﺑﺎ ﺻﺪای ﭘﺮﻧﺪﮔﺎن ﮐﻪ از درون ﺑﺎغ ﺑﻪ ﮔﻮش ﻣﯽ رﺳﯿﺪ از ﺧﻮاب‬
‫ﺑﯿﺪار ﺷﺪ‪.‬ﺳﺎﻋﺖ ﻧﺰدﯾﮏ ‪ 8‬ﺑﻮد وارد ﺣﺎل ﺷﺪ ﺗﺎ ﺑﺮای ﺧﻮد ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ای آﻣﺎده ﮐﻨﺪ و‬
‫ﺑﺨﻮرد ﮐﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﭘﻨﺞ ﺟﻐﺪ ﺷﺪ ﮐﻪ ﭘﺸﺖ ﭘﻨﺠﺮه ﺳﺮ و ﺻﺪا ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ و ﻣﺸﺘﺎﻗﺎﻧﻪ ﺑﻪ او‬
‫ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﭘﻨﺠﺮه رﻓﺖ و آن را ﺑﺎز ﮐﺮد ﺟﻐﺪ ﻫﺎ ﯾﮑﯽ ﭘﺲ از دﯾﮕﺮی‬
‫وارد ﺧﺎﻧﻪ ﺷﺪﻧﺪ ﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎﯾﺸﺎن را اﻧﺪاﺧﺘﻨﺪ و ﺑﯿﺮون رﻓﺘﻨﺪ‪.‬ﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎ از ﻃﺮف رون ‪،‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ‪ ،‬ﺟﯿﯿﻨﯽ ‪ ،‬ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ و ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻣﯽ داﻧﺴﺖ ﮐﻪ درون ﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎ ﭼﻪ ﭼﯿﺰی ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪه اﺳﺖ ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ دﻟﯿﻞ اول ﺑﻪ ﺳﺮاغ‬
‫ﻧﺎﻣﻪ ﺟﯿﻨﯽ رﻓﺖ‪.‬ﻧﺎﻣﻪ ﺑﻮی ﻫﻤﺎن ﻋﻄﺮ ﺷﺎدی آور و اﺳﺘﺜﻨﺎﺋﯽ ﺟﯿﻨﯽ را ﻣﯽ داد‪.‬از ﺧﻂ‬
‫ﺧﻮردﮔﯽ ﻫﺎی ﻧﺎﻣﻪ ﻣﻌﻠﻮم ﺑﻮد ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺮﯾﻊ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪه‪:‬‬
‫ﻫﺮی ﻋﺰﯾﺰ‬
‫ﻣﻦ ﺣﺪس ﻣﯽ زدم ﮐﻪ اﯾﻦ ﮐﺎر رو اﻧﺠﺎم ﺑﺪی و اﺻﻼ ﺑﺮام ﻋﺠﯿﺐ ﻧﺒﻮد‪.‬ﻣﻦ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺣﻖ‬
‫ﻣﯽ دم وﻟﯽ اﯾﻦ ﺣﻖ رو ﺑﺮای ﺧﻮدم ﻣﯿﺪاﻧﻢ ﮐﻪ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﺑﮕﯿﺮم ﭼﻪ ﮐﺎر ﮐﻨﻢ‪.‬ﻣﯽ داﻧﻢ ﮐﻪ‬
‫ﺗﻮ ﻧﮕﺮان اﯾﻦ ﻫﺴﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﺮای دﯾﮕﺮان اﺗﻔﺎﻗﯽ ﭘﯿﺶ ﺑﯿﺎﯾﺪ وﻟﯽ ﻫﺮی ‪ ،‬ﻣﻦ ﺣﺎﺿﺮم ﺑﺎ ﺗﻮ‬
‫ﺑﻪ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺑﯿﺎم‪.‬اﯾﻦ‪ ,‬ﺧﯿﻠﯽ وﻗﺖ ﭘﯿﺶ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ‪ .‬ﺳﺎل ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻋﻄﺸﻢ ﺑﺮای ﺑﺎ ﺗﻮ‬
‫ﺑﻮدن ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺷﺪ‪.‬وﻟﯽ ﻧﺎﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺗﻮ ﻣﻨﻮ از ﺧﻮدت ﺟﺪا ﮐﺮدی‪.‬ﺑﻬﺖ اﻟﺘﻤﺎس ﻣﯽ ﮐﻨﻢ‬
‫ﺑﯿﺎﯾﯽ و ﻣﻨﻮ ﺑﺎ ﺧﻮدت ﺑﺒﺮی ‪ .‬ﻣﻦ ﺑﺎ ﺗﻮ ﻣﯿﺎم‪.‬ﺗﻮ و ﻓﻘﻂ ﻣﻦ‪ .‬ﻫﯿﭽﮑﺲ رو ﻫﻢ ﺧﺒﺮ ﻧﻤﯽ‬
‫ﮐﻨﻢ‪.‬اﻣﺮوز ﺑﻌﺪ از ﻇﻬﺮ وﻗﺘﯽ ﻫﻤﻪ ﺧﻮاﺑﯿﺪﻧﺪ ﺑﯿﺎ دﻧﺒﺎﻟﻢ ﺗﻮ ﺑﺎرو‪ .‬از اوﻧﺠﺎ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯿﻢ ﺑﻪ ﻫﺮ‬
‫ﮐﺠﺎ ﮐﻪ ﺗﻮ ﻣﯽ ری ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﺮﯾﻢ‪ .‬ﭼﺸﻢ ﺑﻪ راه ﺗﻮ ﻫﺴﺘﻢ‪ .... .‬ﺟﯿﻨﯽ‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﻧﺎﻣﻪ را ﺧﻮاﻧﺪ ‪ .‬در ﻧﺎﻣﻪ ﻗﺪرﺗﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ اراده او را ازش ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬از‬
‫ﻫﻤﯿﻦ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﯿﺪ ﮐﻪ ﺟﯿﻨﯽ ﭼﯿﺰی ﺑﮕﻮﯾﺪ و ﻫﺮی ﻧﺘﻮاﻧﺪ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﮐﻨﺪ‪.‬ﻧﺎﻣﻪ رون را ﻧﯿﺰ‬
‫ﺑﺎز ﮐﺮد‪ .‬در ﺗﻤﺎم ﻧﺎﻣﻪ رون ازش ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﯿﺎﯾﺪ و او را ﻧﯿﺰ ﺑﺒﺮد ﭼﻮن او ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ‬
‫رﻓﯿﻘﺶ ﻫﺴﺖ و ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻬﺶ ﮐﻤﮏ ﮐﻨﺪ‪.‬ﻧﺎﻣﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﻢ ﭘﺮ از ﻧﺼﯿﺤﺖ ﺑﻮد‪ :‬ﻫﺮی ﻣﯽ‬
‫دوﻧﯽ ﭼﻪ ﺧﻄﺮﻫﺎﯾﯽ ﺗﻮ رو ﺗﺤﺪﯾﺪ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ؟ﺗﻮ ﺑﺎﯾﺪ ﺗﺤﺼﯿﻼﺗﺖ رو ﺗﻤﻮم ‪...‬ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ‬
‫ﻫﻢ در ﻧﺎﻣﻪ اش ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺟﯿﻨﯽ اﻟﺘﻤﺎس ﮐﺮده ﺑﻮد ‪ .‬اﻣﺎ او ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮی ﺧﻄﺮ ﻧﮑﻨﺪ‬
‫و ﺑﺮﮔﺮدد و اﯾﻨﮑﻪ او ﻧﯿﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﺴﺮ اوﺳﺖ و ‪ ...‬ﻫﺮی ﺟﺎی ﻗﻄﺮات اﺷﮏ را ﺑﺮ روی ﮐﺎﻏﺬ‬
‫ﭘﻮﺳﺘﯽ ﻣﯽ دﯾﺪ ﮐﻪ اﺣﺘﻤﺎﻻ از ﭼﺸﻤﺎن ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ رﯾﺨﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪ ﺟﻐﺪی‬
‫‪79‬‬

‫وارد ﺷﺪ و ﻧﺎﻣﻪ ای را ﺑﺮ روی ﭘﺎی ﻫﺮی اﻧﺪاﺧﺖ ‪ .‬ﻧﺎﻣﻪ ﺑﺎ ﻣﺮﮐﺐ آﺑﯽ رﻧﮓ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪه‬
‫ﺑﻮد ‪ .‬ﯾﻌﻨﯽ از ﻃﺮف وزارت ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻮد‪.‬ﻫﺮی آن را ﺑﺎز ﮐﺮد‪:‬‬

‫آﻗﺎی ﻫﺮی ﭘﺎﺗﺮ‬
‫از ﺷﻤﺎ درﺧﻮاﺳﺖ دارﯾﻢ ﮐﻪ اﻣﺮوز در ﺳﺎﻋﺖ ده ﺻﺒﺢ ﺑﻪ ﻣﻬﻤﺎﻧﺴﺮای واﯾﻠﺪﻫﺎگ واﻗﻊ در دﻫﮑﺪه‬
‫ﺗﻤﺎم ﺟﺎدوﯾﯽ ﻫﺎﮔﺰﻣﯿﺪ ﺑﯿﺎﯾﯿﺪ ﺗﺎ ﺑﺎ ﺷﻤﺎ درﺑﺎره ﻣﻮﺿﻮﻋﺎت آﯾﻨﺪه ﺻﺤﺒﺖ و ﻣﺸﻮرت ﮐﻨﯿﻢ‪.‬‬
‫روﻓﻮس اﺳﮑﺮﯾﻢ ژور وزﯾﺮ ﺳﺤﺮ و ﺟﺎدوی اﻧﮕﻠﺴﺘﺎن‬
‫ﻫﺮی دﯾﮕﺮ ﺣﻮﺻﻠﻪ اﯾﻦ را ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﺣﺘﻤﺎ اﺳﮑﺮﯾﻢ ژور از او ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ وزارت‬
‫ﺧﺎﻧﻪ ﻫﻤﮑﺎری ﮐﻨﺪ ‪ .‬اﻣﺎ ﭼﺎره ای ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﺑﺎﯾﺪ ﻣﯽ رﻓﺖ‪.‬ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ دراز ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﻪ‬
‫ﻓﮑﺮ ﻓﺮو رﻓﺖ‪ .‬آﯾﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺟﯿﻨﯽ را ﺑﺎ ﺧﻮد ﻫﻤﺮاه ﻣﯽ ﮐﺮد؟ اﻣﺎ ﺧﻄﺮات زﯾﺎدی در ﺳﺮ راه او‬
‫ﻗﺮار داﺷﺖ‪ ...‬ﺧﻮد ﺟﯿﻨﯽ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﻬﻢ ﻧﯿﺴﺖ و ﻣﻦ ﺑﺎ ﺗﻮ ﻣﯽ آم ‪ ...‬ﺳﺮ اﻧﺠﺎم‬
‫ﺗﺼﻤﯿﻤﺶ را ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﺎ ﺧﻮد ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺟﯿﻨﯽ ﻣﺎل ﺧﺎﻧﻮاده اش اﺳﺖ ‪ .‬ﻣﻦ ﻧﺒﺎﯾﺪ اوﻧﻮ از‬
‫ﺧﺎﻧﻮاده اش ﺟﺪا ﮐﻨﺪ‪.‬‬
‫ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﺷﻨﻠﺶ را ﭘﻮﺷﯿﺪ ‪ .‬ﺷﻨﻞ ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ اش را ﻫﻢ درون ﺟﯿﺐ رداﯾﺶ ﮔﺬاﺷﺖ و‬
‫ﻏﯿﺐ ﺷﺪ‪.‬ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪ ‪ ،‬او در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﮐﻠﺒﻪ ای ﻗﺪﯾﻤﯽ ﻗﺮار داﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺳﺮ در آن ﺑﺎ‬
‫ﺗﺎﺑﻠﻮی ﺑﺰرﮔﯽ ﮐﻠﻤﻪ واﯾﻠﺪ ﻫﺎگ ﻫﮏ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬در آﻧﺠﺎ ﺣﺪود ﻫﺸﺖ ﮐﺎراﮔﺎه وزارت ﺧﺎﻧﻪ‬
‫ﻗﺮار داﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻫﺮی ﺳﻼم ﮐﺮدﻧﺪ و ﮔﻔﺘﻨﺪ آﻗﺎی وزﯾﺮ در ﻃﺒﻘﻪ دوم اﺗﺎق ﺷﻤﺎره‬
‫ﭼﻬﺎر اﻃﺮاق ﮐﺮده اﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی وارد ﻣﻬﻤﺎن ﺳﺮا ﺷﺪ ‪ ،‬ﺑﻪ ﻃﺒﻘﻪ ﺑﺎﻻ رﻓﺖ و وارد اﺗﺎق اﺳﮑﺮﯾﻢ ژور ﺷﺪ‪.‬‬
‫ ﺳﻼم ﺟﻨﺎب وزﯾﺮ‬‫ ﺳﻼم آﻗﺎی ﭘﺎﺗﺮ‬‫اﺗﺎق او ﭘﺮ ﺑﻮد از ﮐﺎﻏﺬ و ﻧﺎﻣﻪ و درﺧﻮاﺳﺖ ﻫﺎی ﺟﺎدوﮔﺮان ‪ .‬ﻫﺮی ﮐﭙﯽ ﻧﺎﻣﻪ ای را ﮐﻪ‬
‫اﺳﮑﺮﯾﻢ ژور ﺑﺮاﯾﺶ ﻓﺮﺳﺘﺎده ﺑﻮد را ﺑﺮ روی ﻣﯿﺰ دﯾﺪ‪.‬‬
‫ ﻫﺮی ﻣﻦ ﺑﺮای اﯾﻦ از ﺗﻮ درﺧﻮاﺳﺖ ﮐﺮدم ﮐﻪ ﺑﻪ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﯿﺎی ﺗﺎ ﺑﺒﯿﻨﻢ اﺣﺘﯿﺎج ﺑﻪ ﭼﻪ‬‫اﻗﺪاﻣﺎت اﻣﻨﯿﺘﯽ داری‪.‬ﻣﻦ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺗﺎ ﺳﻘﻒ ﺑﯿﺴﺖ ﻣﺤﺎﻓﻆ ﺑﻬﺖ ﺑﺪم ‪ .‬ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﻣﯽ‬
‫ﺗﻮﻧﻢ ﯾﮏ ﺧﻮﻧﻪ ﺗﻮی ﯾﮏ ﺟﺎی اﻣﻦ ﺑﺮات ﭘﯿﺪا ﯾﺎ اﮔﺮ ﻫﻢ ﺑﺨﻮای ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﺗﻮی ﻗﺴﻤﺖ‬
‫ﮐﺎرآﮔﺎه ﻫﺎ ﯾﮏ اﺗﺎق ﺑﮕﯿﺮی‪.‬‬
‫‪80‬‬

‫ ﻧﻪ ﺟﻨﺎب وزﯾﺮ ﻣﻦ ﺑﻪ ﻫﯿﭻ ﮐﺪوم از اﯾﻨﻬﺎ اﺣﺘﯿﺎج ﻧﺪارم ﻓﻘﻂ اﮔﻪ ﻟﻄﻒ ﮐﻨﯿﺪ و ﺑﺮای‬‫ﺧﺎﻧﻮاده وﯾﺰﻟﯽ ﯾﮏ ﺧﻮﻧﻪ اﻣﻦ ﭘﯿﺪا ﮐﻨﯿﺪ ازﺗﻮن ﺧﯿﻠﯽ ﻣﻤﻨﻮن ﻣﯽ ﺷﻢ‪.‬‬
‫ ﻣﻄﻤﺌﻨﯽ ﻫﺮی؟‬‫ ﺑﻠﻪ ﮐﺎﻣﻼ ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ‬‫ ﻫﺮی‪...‬ﻫﻨﻮز ﻫﻢ ﻧﻤﯽ ﺧﻮای ﺑﺎ ﻣﺎ ﻫﻤﮑﺎری ﮐﻨﯽ؟‬‫ اﺳﺘﻦ ﺷﺎﻧﭙﺎﯾﮏ رو آزاد ﮐﺮدﯾﻦ؟‬‫اﺳﮑﺮﯾﻢ ژور ﺳﺮخ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫ ﺧﺐ ﺑﮕﺬرﯾﻢ ﭼﯿﺰی ﻣﯽ ﺧﻮری ﺑﺮات ﺑﯿﺎرم‬‫ﻧﻪ ﻣﻤﻨﻮن ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮم ﮐﺎر دارم‪.‬‬‫و از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪.‬ﺑﺎ اﯾﻨﮑﺎر اﺳﮑﺮﯾﻢ ژور ﻧﯿﺰ از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ﺑﺮای ﺑﺪرﻗﻪ او‪ .‬ﻗﺒﻞ از‬
‫اﯾﻨﮑﻪ ﻫﺮی ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﻗﺪم از ﻗﺪم ﺑﺮدارد ﺻﺪای ﻗﺪم ﻫﺎی ﻣﺤﮑﻢ و ﺳﭙﺲ ﺻﺪای دوﯾﺪن‬
‫ﮐﺴﯽ را ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ آﻧﺠﺎ ﻣﯽ آﻣﺪ ﺷﻨﯿﺪ‪.‬ﻫﺮی ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﮔﻔﺖ ﭼﻮﺑﺘﻮﻧﻮ درﺑﯿﺎرﯾﻦ‪.‬اﻣﺎ ﻗﺒﻞ‬
‫از اﯾﻨﮑﻪ وزﯾﺮ ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﮐﺎری اﻧﺠﺎم دﻫﺪ در از ﺟﺎ ﮐﻨﺪه ﺷﺪ و ﻃﻠﺴﻢ ﺑﯿﻬﻮﺷﯽ ﻣﺮﮔﺨﻮاری‬
‫ﺑﻬﺶ ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﺮده ﺑﻮد‪.‬ﻫﺮی زﯾﺮ ﻟﺐ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﺎﻧﺪرﻧﺎﭘﻮرﮐﺮﻧﺎ‪.‬‬
‫ﻣﺮگ ﺧﻮار ﭘﺮت ﺷﺪ و ﺑﻪ دﯾﻮار ﭘﺸﺖ ﺳﺮش ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﺮد‪.‬ﺿﺮﺑﺎن ﻗﻠﺐ ﻫﺮی ﺑﺎﻻ رﻓﺘﻪ‬
‫ﺑﻮد ‪ .‬ﮐﻤﯽ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐﺮد و ﺑﻌﺪ آن ﻃﺮف دﯾﻮار ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ و ﻫﻤﺎن ﻟﺤﻈﻪ ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎی ﺧﻠﻊ‬
‫ﺳﻼح و ﺑﯿﻬﻮش ﮐﺮدن ﯾﮏ ﻧﻔﺮ را ﺑﺪون ﮐﻼم ﺑﻪ ﺳﻤﺖ دو ﻣﺮﮔﺨﻮاری ﮐﻪ اﺻﻼ ﻣﺘﻮﺟﻪ او‬
‫ﻧﺸﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ﻓﺮﺳﺘﺎد‪.‬آﻧﺪو ﻧﯿﺰ از ﮐﺎر اﻓﺘﺎدﻧﺪ‪ .‬ﻫﺮی ﺳﺮﯾﻊ ﺑﺴﻤﺖ ﻣﺮگ ﺧﻮاری ﮐﻪ ﻧﻤﯽ‬
‫ﺧﻮاﺳﺖ ﭼﻮﺑﺶ را ﺑﺮدارد ﭼﺮﺧﯿﺪ و ﭼﻮب او را اﺣﻀﺎر ﮐﺮد و ﺑﺎ ﻃﻠﺴﻤﯽ او را ﻃﻨﺎب ﭘﯿﭻ‬
‫ﺑﻪ دﯾﻮار ﭼﺴﺒﺎﻧﺪ‪.‬ﻫﺮی ﺑﺮای ﻟﺤﻈﻪ ای ﻓﺮ ﮐﺮد ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﺗﻤﺎم ﺷﺪه اﻣﺎ ﺻﺪای ﻧﺎﻟﻪ و‬
‫ﻓﺮﯾﺎد ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ از ﻃﺒﻘﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻣﯽ آﻣﺪ ﻧﺸﺎن ﻣﯽ داد ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﺧﻄﺮ از ﺑﯿﻦ ﻧﺮﻓﺘﻪ‬
‫اﺳﺖ‪.‬ﺳﺮﯾﻊ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﭘﻠﻪ ﻫﺎ دوﯾﺪ و از روی ﭼﻨﺪ ﻣﺮگ ﺧﻮار ﮐﻪ ﺑﯿﻬﻮش ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ‬
‫اﻓﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ ﭘﺮﯾﺪ ‪ .‬اﻣﺎ ﯾﮑﯽ از آﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﺑﯿﻬﻮش ﻧﺒﻮد ﭘﺎی او را ﮔﺮﻓﺖ و ﻫﺮی ﻣﺤﮑﻢ ﺑﻪ‬
‫ﮔﻮﺷﻪ ﻧﺮده ﭘﻠﮑﺎن ﭼﻮﺑﯽ ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﺮد‪ .‬ﮐﻨﺎر ﺻﻮرﺗﺶ ﺑﺮﯾﺪ و ﺧﻮن ﺑﯿﺮون زد‪ .‬ﻫﺮی از‬
‫روی ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﺑﺮﮔﺸﺖ ‪ ،‬ﭼﻮﺑﺶ را ﺟﻠﻮ ﮔﺮﻓﺖ و ﻃﻠﺴﻢ ﺳﮑﺘﻮم ﺳﻤﭙﺮا را ﺑﺮ روی آن‬
‫ﻣﺮگ ﺧﻮار ﻓﺮﺳﺘﺎد‪.‬درد در ﺗﻤﺎم ﺻﻮرﺗﺶ ﭘﺨﺶ ﻣﯽ ﺷﺪ ﺧﻮن ﻫﻤﯿﻨﻄﻮر روی ﻟﺒﺎﺳﺶ‬
‫‪81‬‬

‫ﻣﯽ رﯾﺨﺖ‪ .‬ﺗﻤﺎم ﭘﯿﺮاﻫﻦ ﻋﻤﻮ ورﻧﻮن ﮐﻪ ﺳﻔﯿﺪ ﺑﻮد ﺧﻮﻧﯽ ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬ﺑﺮ روی ﭘﺎ اﯾﺴﺘﺎد و و‬
‫ﭼﺮﺧﺎن ﭼﺮﺧﺎن از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﭘﺎﯾﯿﻦ رﻓﺖ‪ .‬ﺻﺤﻨﻪ ﺑﺪی ﺑﻮد‪.‬ﺳﻪ دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎز ﺑﻪ دو ﻫﺘﻞ دار‬
‫ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ و ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ روﺣﺸﺎن را از ﺑﺪﻧﺸﺎن ﺑﯿﺮون ﺑﮑﺸﻨﺪ ‪ .‬وﻗﺘﯽ ﻫﺮی ﺑﺎ‬
‫ﭘﺎﯾﯿﻦ رﺳﯿﺪ ﺑﻮﺳﯿﺪن ﺟﯿﻨﯽ را ﺗﺼﻮر ﮐﺮد و ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬اﮐﺴﭙﮑﺘﻮ ﭘﺎﺗﺮوﻧﻮم‪.‬‬
‫اﺣﺴﺎس ﮐﺮد زﻣﯿﻦ ﺑﺮای ﻟﺤﻈﻪ ای ﮐﻮﺗﺎه زﯾﺮ ﭘﺎﯾﺶ ﻟﺮزﯾﺪ اﯾﻨﺒﺎر ﺑﺠﺎی اﯾﻨﮑﻪ ﮔﻮزن‬
‫ﻫﺮی ﻇﺎﻫﺮ ﺷﻮد ﻣﻮﺟﯽ ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺖ ﻧﻮراز ﭼﻮﺑﺶ ﺧﺎرج ﺷﺪ و ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑﻌﺪ ﮐﻪ ﻫﺮی ﺑﻪ‬
‫دور و ﺑﺮ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪ ،‬اﺛﺮی از دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎز ﻫﺎ ﻧﺒﻮد‪ .‬ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﻬﻤﺎﻧﺪار و ﻫﻤﺴﺮش‬
‫رﻓﺖ و در دﻫﺎن ﻫﺮ ﯾﮏ ﺷﮑﻼﺗﯽ ﮔﺬاﺷﺖ ﺳﭙﺲ ﺑﻪ ﻃﺒﻘﻪ ﺑﺎﻻ رﻓﺖ ﺗﺎ ازر ﺣﺎل اﺳﮑﺮﯾﻢ‬
‫ژور ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﺷﻮد‪.‬اﻣﺎ وﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﻃﺒﻘﻪ ﺑﺎﻻ رﺳﯿﺪ ‪ ،‬ﯾﮏ ﻧﻔﺮ ﭘﻨﺠﺮه را ﺑﺎز ﮐﺮد و از آن ﺑﯿﺮون‬
‫ﭘﺮﯾﺪ‪.‬ﻫﺮی ﻃﻠﺴﻤﯽ را ﺑﻪ ﺳﻤﺘﺶ رواﻧﻪ ﺳﺎﺧﺖ اﻣﺎ او ﺟﺎﺧﺎﻟﯽ داد و ﺷﺮوع ﺑﻪ دوﯾﺪن‬
‫ﮐﺮد‪.‬از ﻫﻤﺎن ﺑﺎﻻ ﻓﺮﯾﺎد زد ﺑﻪ ﻟﺮد ﺳﯿﺎه ﺑﮕﻮ اﻣﺮوز ﭘﮑﺎر ﮐﺮدم و ﺑﮕﻮ ﻣﻦ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺧﻮدش‬
‫ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﻫﺴﺘﻢ ‪.‬ﻣﺮگ ﺧﻮار ﻏﯿﺐ ﺷﺪ و دﯾﮕﺮ اﺛﯿﺮ زا او ﻧﺒﻮد‪.‬ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﻤﺖ اﺳﮑﺮﯾﻢ‬
‫ژور رﻓﺖ و او را ﺑﻪ ﻫﻮش آورد ‪ .‬او ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﭼﻮﺑﺶ را ﺑﺮداﺷﺖ و ﺑﻪ دور و ﺑﺮ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‬
‫ﺳﭙﺲ ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫ﮐﻮ؟ ﮐﺠﺎن ؟‬‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﺑﯿﺮون اﺷﺎره ﮐﺮد او ﺳﺮﯾﻊ ﺑﻪ ﺑﯿﺮون دوﯾﺪ اﻧﮕﺎر اﻧﺘﻈﺎر داﺷﺖ ﺑﺎ ﮐﺴﯽ ﻣﺒﺎرزه‬
‫ﮐﻨﻪ ‪.‬وﻗﺘﯽ آﻧﺠﺎ را دﯾﺪ دﻫﺎﻧﺶ از ﺗﻌﺠﺐ ﺑﺎز ﻣﺎﻧﺪ ﻫﺮی ﺑﻪ آراﻣﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫ ﯾﺎدﺗﻮن ﺑﺎﺷﻪ ﭼﯽ ﮔﻔﺘﻢ‪.‬ﻣﻦ ﺑﻪ ﮐﻤﮏ اﺣﺘﯿﺎج ﻧﺪارم ﻓﻘﻂ ﺧﺎﻧﻮاده وﯾﺰﻟﯽ‪ .‬وزﯾﺮ ﺑﺮﮔﺸﺖ‬‫ﺗﺎ ﺑﻪ ﻫﺮی ﭼﯿﺰی ﺑﮕﻮﯾﺪ اﻣﺎ ﻫﺮی ﻏﯿﺐ ﺷﺪه و رﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻓﺮدای آن روز ﺗﯿﺘﺮ ﺑﺰرگ روزﻧﺎﻣﻪ ﭘﯿﺎم اﻣﺮوز اﯾﻦ ﺑﻮد‪ :‬اوﻟﯿﻦ ﺣﺮﮐﺖ ﺑﺮﮔﺰﯾﺪه‬

‫‪82‬‬

83

‫ﻓﺼﻞ دوازدﻫﻢ‪:‬ﻧﯿﺮوی وﯾﮋه‬
‫ﺻﺒﺢ روز ﺑﻌﺪ ﻫﺮی آﻟﺒﻮم ﻋﮑﺴﯽ را از ﭘﺪر و ﻣﺎدرش ﭘﯿﺪا ﮐﺮد‪ .‬آن را ﺑﺎز ﮐﺮد و ﻣﺸﻐﻮل‬
‫دﯾﺪن ﺷﺪ‪.‬ﭘﺪر و ﻣﺎدرش در ﻫﻤﻪ ﻋﮑﺲ ﻫﺎ ﺑﺮاﯾﺶ دﺳﺖ ﺗﮑﺎن ﻣﯽ دادﻧﺪ‪.‬ﻫﺮی ﺳﯿﺮﯾﻮس‬
‫را ﻧﯿﺰ در ﺑﻌﻀﯽ از ﻋﮑﺲ ﻫﺎ ﻣﯽ دﯾﺪ‪ .‬در ﯾﮑﯽ از ﻋﮑﺴﻬﺎ ﮐﻪ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ ﺑﯿﺴﺖ‬
‫ﺳﺎل ﭘﯿﺶ ﺑﻮد ﺟﯿﻤﺰ ‪،‬ﺳﯿﺮﯾﻮس ‪ ،‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ‪ ،‬ﭘﺘﯽ ﮔﺮو ‪ ،‬ﻟﯿﻠﯽ و ﭘﺘﻮﻧﯿﺎ ﺑﺎ ﻟﺒﺎﻧﯽ ﺧﻨﺪان‬
‫ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬در ﯾﮑﯽ دﯾﮕﺮ از ﻋﮑﺴﻬﺎ ﮐﻪ ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ ﻋﺮوﺳﯽ ﻟﯿﻠﯽ و ﺟﯿﻤﺰ ﺑﻮد در ﮐﻨﺎر‬
‫آﻧﻬﺎ ﭘﯿﺮﻣﺮد و ﭘﯿﺮزﻧﯽ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ ﭘﺪر ﺑﺰرگ و ﻣﺎدر ﺑﺰرگ ﻫﺮی‬
‫ﺑﺎﺷﻨﺪ‪.‬ﺑﺮای ﭼﻨﺪﻣﯿﻦ ﺑﺎر اﺷﮏ از ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺳﺮازﯾﺮ ﺷﺪ و ﺑﺮ روی آﻟﺒﻮم رﯾﺨﺖ‪.‬آﻟﺒﻮم ر‬
‫اﺑﻪ ﮐﻨﺎری ﮔﺬاﺷﺖ و وارد ﺑﺎغ ﭘﺸﺖ ﺧﺎﻧﻪ ﺷﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﮐﻨﺎر ﻗﺒﺮ ﭘﺪر و ﻣﺎدرش رﻓﺖ ‪ ،‬ﺑﺮ روی‬
‫زﻣﯿﻦ ﻧﺸﺴﺖ و ﺑﻠﻨﺪ ﺑﻠﻨﺪ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﺮد‪ .‬ﻫﯿﭽﮑﺲ آﻧﺠﺎ ﻧﺒﻮد و ﺻﺪای او را ﻧﻤﯽ ﺷﻨﯿﺪ ﭘﺲ‬
‫ﺑﺎﯾﺪ دﻟﺶ را ﺧﺎﻟﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد‪ .‬ﺷﺎﯾﺪ اﯾﻦ آﺧﺮﯾﻦ ﺑﺎری ﺑﻮد ﮐﻪ ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽ ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪ ﻣﻮزﯾﮑﯽ دﻟﻨﺸﯿﻦ در ﻓﻀﺎ ﭘﺨﺶ ﺷﺪ ﮐﻪ اﺷﮏ ﻫﺮی را ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﯽ ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﺑﻪ زاﻧﻮﯾﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و دﯾﺪ ﻗﻄﺮه اﺷﮏ درﺷﺘﯽ ﺑﺮ روی ﭘﺎﯾﺶ اﻓﺘﺎد ﻧﺎﮔﻬﺎن از ﺗﻌﺠﺐ‬
‫ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﮔﺮد ﺷﺪ و ﻧﺰدﯾﮏ ﺑﻮد از ﺗﻌﺠﺐ ﻓﺮﯾﺎد ﺑﺰﻧﺪ‪.‬‬
‫ﭘﺮﻧﺪه ای ﺑﺎ اﺑﻬﺖ و ﺳﺮخ رﻧﮕﯽ ﺑﻪ ﻧﺎم ﻗﻘﻨﻮس ﺑﺮ روی ﺷﺎﻧﻪ اش ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و آواز ﻣﯽ‬
‫ﺧﻮاﻧﺪ ﮔﻮﯾﯽ ﻫﯿﭻ وزﻧﯽ ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬‬
‫ﺗﻮ ‪ ...‬ﺗﻮ ﻣﺎل ﻣﻨﯽ؟‬‫ﻓﻮﮐﺲ آوازش را ﻗﻄﻊ ﮐﺮد ‪ ،‬ﭘﺮﯾﺪ و ﺑﺮ روی ﮔﺮدن ﻫﺮی ﻧﺸﺴﺖ ‪ .‬ﻧﺎﮔﻬﺎن ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ‬
‫آﺑﯽ ﺷﺪ و ﻫﻤﻪ ﺟﺎ را ﻧﻮر آﺑﯽ ﻓﺮا ﮔﺮﻓﺖ ﻫﺮی ﺗﺮﺳﯿﺪه ﺑﻮد و ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﻓﻮﮐﺲ را از‬
‫روی ﮔﺮدﻧﺶ ﮐﻨﺎر ﺑﺰﻧﺪ اﻣﺎ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺖ ‪ .‬ﻗﻘﻨﻮس ﺑﺎ ﻧﻮﮐﺶ دﻫﺎن ﻫﺮی را ﺑﺎز ﮐﺮد‪.‬ﺳﭙﺲ‬
‫ﺳﺮش را داﺧﻞ دﻫﺎن ﻫﺮی ﻓﺮو ﮐﺮد‪ .‬ﻫﺮی اﺣﺴﺎس ﮐﺮد آب ﺷﻮری ﺑﻪ داﺧﻞ دﻫﺎﻧﺶ‬
‫ﻣﯽ رﯾﺰد‪ .‬ﮐﻤﯽ ﺑﻌﺪ ﮐﻪ ﻫﺮی ﺑﻪ اﻧﺪازه ﯾﮏ ﻟﯿﻮان از آن آب ﺷﻮر را ﺑﻪ اﺟﺒﺎر ﺧﻮرد‬
‫ﻗﻘﻨﻮس ﺳﺮش را از داﺧﻞ دﻫﺎن ﻫﺮی ﺑﯿﺮون آورد ‪ .‬ﻫﺮی ﻟﺤﻈﻪ ای اﺣﺴﺎس ﺗﺤﻮع ﮐﺮد‬
‫اﻣﺎ ﺑﻌﺪ ﺗﻤﺎم آﻧﭽﻪ را ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ اﺷﮏ ﻗﻘﻨﻮس ﺑﺎﺷﺪ از ﺷﮑﻤﺶ ﺑﻪ داﺧﻞ‬
‫‪84‬‬

‫ﻣﻐﺰش ﻓﻮران ﮐﺮد‪.‬اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﺮد ﻣﻐﺰش در آﺳﺘﺎﻧﻪ اﻧﻔﺠﺎر اﺳﺖ‪ .‬ﺳﺮ درد ﺷﺪﯾﺪی‬
‫ﺗﻤﺎم وﺟﻮدش را ﻓﺮا ﮔﺮﻓﺖ‪.‬ﺗﺼﻮﯾﺮ ﻫﺎی زﯾﺎدی در اﻃﺮاﻓﺶ دﯾﺪه ﻣﯽ ﺷﺪ‪.‬ﺗﺼﻮﯾﺮ اﻓﺮاد‬
‫ﻣﺨﺘﻠﻒ ﮐﻪ ﻣﺸﻐﻮل اﺟﺮای ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎﯾﯽ ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﺮی ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل ﻧﺪﯾﺪه ﺑﻮد‪ .‬اﻣﺎ ﺑﻪ ﻃﻮر‬
‫ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﯽ وردش ﺑﻪ داﺧﻞ ذﻫﻨﺶ ﻣﯽ آﻣﺪ‪ .‬ﺷﺨﺼﯽ را دﯾﺪ ﮐﻪ دو ﺗﺎ ﺷﺪه ﺑﻮد و ﻣﺸﻐﻮل‬
‫ﻣﺒﺎرزه ﺑﺎ ﻧﻪ ﻧﻔﺮ ﺑﻮد ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ورد دوﺗﺎ ﺷﺪن را ﺑﻪ ﯾﺎد آورد‪ .‬ﺑﻌﺪ ﺷﺨﺼﯽ را دﯾﺪ ﮐﻪ ﺳﺮ‬
‫ﺣﺮﯾﻔﺶ را از ﺑﺪﻧﺶ ﺟﺪا ﮐﺮد ‪ .‬ﺷﺨﺺ دﯾﮕﺮی را دﯾﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ وردی ﺣﺮﯾﻔﺶ را آﺗﺶ زده‬
‫و ﺑﻪ ﻃﻮر ﮐﺎﻣﻞ ﺳﻮزاﻧﺪ‪ .‬ورد آن وارد ذﻫﻨﺶ ﺷﺪ‪.‬ﻫﻤﺎن ﺷﺨﺺ وردی را ﺑﺮ روی‬
‫ﺷﺨﺼﯽ دﯾﮕﺮ اﺟﺮا ﮐﺮد ﮐﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﻓﻠﺞ ﺷﺪن دﯾﮕﺮی ﺷﺪ‪" .‬ﻫﻮﯾﺮﮐﺮوﻧﺪاﭘﺲ" ‪ .‬ﻫﺮی‬
‫وردش را ﺑﯿﺎد آورد ‪.‬‬
‫او ﺗﺎ ﺳﺎﻋﺘﯽ ﺑﻌﺪ ﺷﮑﺴﺘﻦ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ‪ ،‬ﺿﺮﺑﻪ زدن ﺑﻪ ﻃﻮر ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ ‪ ،‬ﺗﺤﺖ ﻓﺮﻣﺎن ﮔﺮﻓﺘﻦ‬
‫ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ‪ ،‬ﻃﻠﺴﻢ زﯾﮕﺰاﮔﯽ ﮐﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﭘﺮت ﺷﺪن ﺷﺨﺺ ﺑﻪ ﻋﻘﺐ ﻣﯽ ﺷﻮد‪.‬ﺧﺸﮏ‬
‫ﮐﺮدن اﻓﺮاد ﺑﻪ ﻃﻮر ﮐﺎﻣﻞ ‪ ،‬ﺟﻤﻊ ﮐﺮدن ﺧﻮد در ﺳﺮ و ﺑﻪ ﺑﯿﺮون رﯾﺨﺘﻦ آن از ﻫﻤﻪ ﺟﺎی‬
‫ﺑﺪن‪ .‬ﺧﻔﻪ ﮐﺮدن ﺷﺨﺺ ‪ ،‬وردی ﮐﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﺧﻮدﮐﺸﯽ رﻏﯿﺐ ﻣﯽ ﺷﻮد ‪ ،‬ﻃﻠﺴﻢ ﺑﻪ وﺟﻮد‬
‫آورﻧﺪه ﺑﺮق ‪ ،‬ورد ﺧﺎرج ﮐﺮدن روح از ﺑﺪن ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﺎری ﮐﻪ دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎز ﻫﺎ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ و‬
‫ﺧﯿﻠﯽ از ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎی دﯾﮕﺮ ﮐﻪ ﻫﺮی ﺑﺎر اول ﺑﻮد آﻧﻬﺎ را ﻣﯽ دﯾﺪ‪.‬ﺑﻌﻀﯽ از اﯾﻦ ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎ‬
‫ﺗﻮﺳﻂ داﻣﺒﻠﺪور اﺟﺮا ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪ ﺑﯿﻬﻮش ﺑﺮ زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد‪.‬‬
‫*****‬
‫وﻗﺘﯽ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺎز ﮐﺮد ﻫﻮا ﮐﺎﻣﻼ ﺗﺎرﯾﮏ ﺷﺪه ﺑﻮد ‪ .‬ﺑﺎو ﻫﻨﻮز در ﺑﺎغ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و‬
‫اﯾﺴﺘﺎد ‪ .‬ﺑﺎ ﺧﻮد ﻓﮑﺮ ﮐﺮد ﮐﻪ ﭼﻪ ﺧﻮاب ﻋﺠﯿﺒﯽ ﺑﻮد اﻣﺎ ﮐﻤﯽ ﺑﻌﺪ ﮐﻪ ﺻﺪای دﻟﻨﺸﯿﻦ‬
‫ﻗﻘﻨﻮس در ﺑﺎغ ﭘﯿﭽﯿﺪ ﻓﻬﻤﯿﺪ ﮐﻪ ﺧﻮاب ﻧﺪﯾﺪه اﺳﺖ‪ .‬ﺑﻪ ﺳﻤﺖ او رﻓﺖ و ﺳﺮ ﺳﺮخ‬
‫رﻧﮕﺶ را ﻧﻮازش ﮐﺮد‪.‬اﻣﺎ ﻧﺎﮔﻬﺎن ﻗﻘﻨﻮس ﻏﯿﺐ ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﻫﯽ‪...‬ﭘﺎﺗﺮ‬‫ﻫﺮی ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﭘﺴﺮی ﻫﻔﺪه ﺳﺎﻟﻪ ﺑﺎ ﻣﻮﻫﺎﯾﯽ روﺷﻦ و ﺻﻮرﺗﯽ ﻣﺜﻠﺜﯽ ﺷﮑﻞ در ﻣﻘﺎﺑﻠﺶ‬
‫ﺑﻮد ﻫﺮی ﺑﻪ آراﻣﯽ ﭼﻮﺑﺶ را ﺑﯿﺮون آورد‪.‬‬
‫‪-‬ﺗﻮ اﯾﻨﺠﺎﯾﯽ ﺧﺎﺋﻦ ﮐﺜﯿﻒ؟‬

‫‪85‬‬

‫آره ﭘﺎﺗﺮ ‪ .‬ﻟﺮد ﺳﯿﺎه ﻣﻨﻮ ﻓﺮﺳﺘﺎده ﺗﺎ ﺑﮑﺸﻤﺖ ‪ .‬دﯾﮕﺮ از ﺧﯿﺮ اﯾﻨﮑﻪ ﺧﻮدش ﺗﻮ رو ﺑﮑﺸﻪ‬‫ﮔﺬﺷﺘﻪ‪.‬‬
‫‪...‬ﻫﻪ ﺧﻮد وﻟﺪﻣﻮرت ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﺷﺶ ﺑﺎر ﺑﺎ ﻣﻦ ﺟﻨﮕﯿﺪه وﻟﯽ ﻧﺘﻮﺳﺘﻪ ﻣﻨﻮ ﺑﮑﺸﻪ ﺑﻌﺪ ﯾﮏ‬‫ﺑﭽﻪ رو ﺑﻪ ﺟﻨﮓ ﻣﻦ ﻓﺮﺳﺘﺎده ‪.‬‬
‫ﭘﺴﺮم ﺗﻨﻬﺎ ﻧﯿﺴﺖ ﭘﺎﺗﺮ‪.‬ﻣﺎ ﻫﻢ ﻫﺴﺘﯿﻢ‪.‬‬‫ﻟﻮﺳﯿﻮس ﻣﺎﻟﻔﻮی ؟ ﺗﻮ از آزﮐﺎﺑﺎن ﻓﺮار ﮐﺮدی ؟‬‫ ﭘﺎﺗﺮ ‪ ...‬وزارت ﺧﻮﻧﻪ ﺗﺮﺳﯿﺪ ﮐﻪ اﯾﻦ ﭘﯿﺎم رو ﭼﺎپ ﮐﻨﻪ ‪ .‬ﭼﻮن ﻫﻤﯿﻨﻄﻮری ﻫﻢ ﻣﺮدم‬‫اﻋﺘﻤﺎدﺷﻮن رو زا اوﻧﺠﺎ زا دﺳﺖ دادن ‪ .‬اﻣﺎ آره ﻣﺎ ﻫﻤﻪ از اوﻧﺠﺎ ﻓﺮار ﮐﺮدﯾﻢ‪.‬ﺑﻌﺪ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ‬
‫دﯾﮕﺮ ﻫﻢ از ﻣﯿﺎن آﻧﻬﺎ ﺑﯿﺮون آﻣﺪﻧﺪ‪.‬ﻫﯿﭽﮑﺪام ﻣﺎﺳﮏ ﻧﺰده ﺑﻮدﻧﺪ ‪ .‬ﻫﺮی از ﻣﯿﺎن آﻧﻬﺎ‬
‫ﻧﺎرﺳﯿﺴﺎ زن ﻟﻮﺳﯿﻮس ﻣﺎﻟﻔﻮی ‪،‬ﮔﺮی ﺑﮏ ﮔﺮﮔﯿﻨﻪ ‪ ،‬ﻣﮑﻨﺮ ‪ ،‬ﻧﺎت ‪ ،‬اوری ‪ ،‬ﮐﺮاپ و ﮔﻮﯾﻞ‬
‫را ﺷﻨﺎﺧﺖ‪ .‬ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﻢ ﻣﺮد ﭼﺎﻟﻐﯽ از ﻣﯿﺎن درﺧﺎن ﺑﯿﺮون ﭘﺮﯾﺪ ﮐﻪ ﻟﻮدو‬
‫ﺑﮕﻤﻦ ﻧﺎم داﺷﺖ‪.‬‬
‫ﺑﮕﻤﻦ ؟‪ ...‬اﯾﻨﺒﺎر ﺗﻮ دردﺳﺮ اﻓﺘﺎدی‪.‬‬‫ﻧﻪ ﻫﺮی اﯾﻨﺒﺎر ﺗﻮ زﻧﺪه ﻧﻤﯽ ﻣﻮﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻫﻤﻪ ﺑﮕﯽ ﻣﻦ ﻫﻢ ﻣﺮگ ﺧﻮارم‪.‬ﺗﺎزه اﯾﻨﻮ‬‫ﻧﺪﯾﺪی‪.‬‬
‫ﻣﺮد ﺟﻮاﻧﯽ ﺑﺎ ﮐﻤﺮ ﺧﻤﯿﺪه ‪ ،‬ﺑﯿﻨﯽ ﺑﺮﭼﺴﺘﻪ ﻋﻘﺎﺑﯽ و اﺑﺮوﻫﺎی ﭘﺮﭘﺸﺖ ﺳﯿﺎه در ﮐﻨﺎرش‬
‫ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ‪.‬او وﯾﮑﺘﻮر ﮐﺮام ﺑﻮد‪.‬‬
‫وﯾﮑﺘﻮر ‪ ...‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﯾﻮن ﺑﮕﻢ ﮐﻪ ﺗﻮ ﻫﻢ ﻣﺮﮔﺨﻮار ﺷﺪی‪ .‬اون ﻫﯿﭽﻮﻗﺖ ب ﯾﮏ ﻣﺮگ‬‫ﺧﻮار دوﺳﺖ ﻧﻤﯽ ﺷﻪ‪ ....‬راﺳﺘﯽ ﻟﻮﺳﯿﻮس ‪ .‬اﯾﻨﺒﺎر ﻣﯽ ﺧﻮای ﺑﺎ ﺧﺎﻧﻮاده ﺑﺮی آزﮐﺎﺑﺎن؟‬
‫اﻻن ﺑﻬﺖ ﻣﯽ ﮔﻢ ﭘﺎﺗﺮ‬‫ﺳﭙﺲ ﺑﺸﮑﯿﻦ زد ﮐﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﻗﻔﺴﯽ در ﮐﻨﺎرش ﻇﺎﻫﺮ ﺷﻮد ‪ .‬در داﺧﻞ ﻗﻔﺲ دﺧﺘﺮی‬
‫ﺑﻮد ﺑﺎ دﺳﺖ و ﭘﺎی ﺑﺴﺘﻪ ﮐﻪ ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد دﺳﺖ و ﭘﺎﯾﺶ را ﺑﺎز ﮐﻨﺪ‪.‬‬
‫ﮐﺮام ﮔﻔﺖ‪:‬اﺣﺘﯿﺎﺟﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﭼﯿﺰی ﺑﮕﯽ ‪ .‬ﺧﻮدش از ﻧﺰدﯾﮏ ﻣﯿﺒﯿﻨﻪ‬
‫ﮐﻪ ﻣﺎ ﭼﻄﻮری ﺗﻮ رو ﻣﯽ ﮐﺸﯿﻢ‪.‬‬
‫راﺳﺘﯽ ﭘﺎﺗﺮ ﻟﺮد ﺳﯿﺎه ﮔﻔﺖ ﺑﻬﺖ ﺑﮕﯿﻢ اﮔﻪ زﻧﺪه ﻣﻮﻧﺪی ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺮای ﻣﺤﻞ زﻧﺪﮔﯿﺖ ﯾﮏ‬‫رازدار اﻧﺘﺨﺎب ﮐﻨﯽ ﻫﺮﭼﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﻮد ﻣﯿﻤﯿﺮی‪.‬‬
‫‪86‬‬

‫ﻫﺮی ﺑﻪ داﺧﻞ ﻗﻔﺲ ﺧﯿﺮه ﺷﺪ و ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﮐﻪ ﺷﺨﺺ داﺧﻞ آن را ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن‪...‬‬‫ﻫﻤﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﺧﻨﺪﯾﺪﻧﺪ‪ .‬ﺣﺪود ﺷﺎﻧﺰده ﻣﺮگ ﺧﻮار ‪ .‬ﻫﺮی ﭼﻮﺑﺶ را ﺑﺎﻻ ﺑﺮد و زﯾﺮ ﻟﺐ‬
‫ﮔﻔﺖ‪:‬اﯾﻤﭙﺪﯾﻤﻨﺘﺎ‪.‬‬
‫ﻃﻠﺴﻢ از ﮐﻨﺎر ﮔﻮش ﮐﺮاپ ﮔﺬﺷﺖ ‪.‬ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺣﺪود ﺳﯿﺰده ﯾﺎ ﭼﻬﺎرده ﺻﺪا ﺑﺎ ﻫﻢ ﻓﺮﯾﺎد‬
‫زدﻧﺪ‪:‬آواداﮐﺪاوارا ‪ .‬ﺑﺎغ ﻣﻤﻠﻮاز ﻧﻮر ﺳﺒﺰ ﺷﺪ و ﻫﺮی ﻣﺠﺒﻮر ﺷﺪ ﻏﯿﺐ ﺷﺪه و در ﭘﺸﺖ‬
‫درﺧﺘﯽ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﻮد ﮐﻪ اﻟﺒﺘﻪ درﺧﺖ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﺑﻪ ﻃﻮر ﮐﺎﻣﻞ ﺳﻮﺧﺖ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﭼﻮﺑﺶ را ﺗﮑﺎن داد و ﮔﻔﺖ ‪ :‬اوراﻧﺪا ﺗﻮﮔﺮواﻧﺪا ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﻫﺮی ﺑﻪ دو ﻗﺴﻤﺖ ﺷﺪ ‪.‬‬
‫ﻫﻤﺎﻧﻄﻮر ﮐﻪ ﺑﻌﺪ از اﯾﻨﮑﻪ اﺷﮏ ﻗﻘﻨﻮس را ﺧﻮرده ﺑﻮد در ﺣﺎﻓﻈﻪ اش دﯾﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ‬
‫ﻣﺮدی ﭼﻨﯿﻦ ﮐﺎری ﮐﺮده اﺳﺖ‪.‬ﻣﺮ ﺧﻮار ﻫﺎ ﻫﻤﻪ ﺗﻌﺠﺐ ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻫﻤﯿﻨﻄﻮر ﺧﻮد‬
‫ﻫﺮی ‪ .‬ﭼﻮن از دو دﯾﺪ ﺑﻪ ﻣﺮگ ﺧﻮار ﻫﺎ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد و از دو دﯾﺪ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮد و ﻣﯽ‬
‫ﺗﻮاﺳﺖ ﺑﺎ دو دﻫﻦ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﺪ‪.‬‬
‫ﭼﻄﻮری اﯾﻨﮑﺎر رو ﮐﺮدی ﭘﺎﺗﺮ؟‬‫ﯾﮑﯽ زا ﻫﺮی ﻫﺎ ﺟﻮاب داد ‪ :‬از وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﭙﺮس اﻟﺒﺘﻪ اﮔﺮ ﺑﻠﺪ ﺑﺎﺷﻪ‪.‬‬
‫دوﺑﺎره ﻣﺠﺒﻮر ﺷﺪ ﻫﺮ دوﺗﺎ ﻫﺮی ﻫﺎ ر اﻏﯿﺐ ﮐﻨﺪ ﭼﻮن ﭼﻨﺪﯾﻦ ﻃﻠﺴﻢ رﻧﮕﺎرﻧﮓ ﺑﻪ‬
‫ﺳﻤﺘﺶ آﻣﺪﻧﺪ‪.‬ﺑﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﻣﺠﺒﻮر داﺋﻤﺎ ﺧﻮدش را ﻏﯿﺐ و ﻇﺎﻫﺮ ﮐﻨﺪ ﻓﺮﯾﺎد زد ‪:‬رﯾﭙﯿﺖ‬
‫رﯾﮑﯿﻤﺎﻧﺪوورﯾﮑﺲ‪.‬‬
‫دو اﺷﻌﻪ ﺳﻔﯿﺪ رﻧﮓ از ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻫﺎی ﻫﺮ ﮐﺪام از ﻫﺮی ﻫﺎ ﺧﺎرج ﺷﺪ ‪ ،‬ﺳﭙﺲ ﻫﺮﮐﺪام‬
‫ﺑﻪ ﭘﻨﺞ ﻗﺴﻤﺖ ﺗﻘﺴﯿﻢ ﺷﺪ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﺮگ ﺧﻮار ﻫﺎ رﻓﺖ‪ .‬ﺻﺪای ﺟﯿﻎ و ﻧﺎﻟﻪ از ﭼﻬﺎر‬
‫ﻣﺮگ ﺧﻮار ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪.‬ﮐﻪ ﺗﻤﺎم اﺳﺘﺨﻮان ﻫﺎی ﺑﺪﻧﺸﺎن ﺧﺮد ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬ﻫﯿﮑﻠﯽ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ‬
‫ﻫﺮی ﭘﺮﯾﺪ و او ر ﺑﻪ زﻣﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ او ﮔﺮﯾﺒﮏ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺳﻌﯽ ﮐﺮد دﻧﺪان ﻫﺎﯾﺶ را در‬
‫ﮔﺮدن ﻫﺮی ﻓﺮو ﮐﻨﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﻫﺮی ﻏﯿﺐ ﺷﺪه و در ﺟﺎی دﯾﮕﺮی ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬ﻃﻠﺴﻤﯽ‬
‫آﺑﯽ رﻧﮓ از ﮐﻨﺎر ﯾﮑﯽ از ﺻﻮرت ﻫﺎﯾﺶ ﻋﺒﻮر ﮐﺮد و آن ﺻﻮرﺗﺶ ﭘﺮ از ﺧﻮن ﺷﺪ‪ .‬از ﻓﺮط‬
‫ﺧﺸﻢ ﭼﻮﺑﺶ را ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺖ و ﻫﻤﯿﻨﻄﻮر ﮐﻪ ا ز دﯾﮕﺮ ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎی ﮐﺸﻨﺪه ﺟﺎﺧﺎﻟﯽ ﻣﯽ‬
‫داد ﻓﺮﯾﺎد زد ‪ :‬رﯾﭙﯿﺖ دورﮐﯽ ﭘﺮاﺗﻮﺳﮑﯽ دن رﯾﭙﯿﺖ ﻫﻮﯾﺮ ﮐﺮوﻧﺪاﭘﺲ ‪.‬‬

‫‪87‬‬

‫اﺑﺘﺪا ﻫﺮی ﮐﺪام از ﭘﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻫﺎ ی ﺑﻨﺪ ﻫﺎی ﻫﺮی ﯾﮏ اﺷﻌﻪ زرد رﻧﮓ ﺑﯿﺮون دادﻧﺪ ﮐﻪ‬
‫ﺑﻪ ﭘﻨﺞ ﻗﺴﻤﺖ ﺗﻘﺴﯿﻢ ﺷﺪ و ﺳﭙﺲ ﯾﮏ اﺷﻌﻪ ﻗﻬﻮه ای رﻧﮓ ﺑﯿﺮون آﻣﺪ و آن ﻫﻢ ﺑﻪ‬
‫ﭘﻨﺞ ﻗﺴﻤﺖ ﺗﻘﺴﯿﻢ ﺷﺪ ﺑﻪ ﻃﻮری ﮐﻪ ﺑﯿﺴﺖ اﺷﻌﻪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ دوازده ﻣﺮﮔﺨﻮار ﺑﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪه‬
‫رﻓﺘﻪ و ﻧﻪ ﻧﻔﺮ از آﻧﻬﺎ را ﺑﻪ زﻣﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺘﻨﺪ ‪ .‬ﺑﻌﻀﯽ از آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﻃﻮر ﮐﺎﻣﻞ ﻓﻠﺞ ﺷﺪﻧﺪ و‬
‫ﺣﺪود ﺳﻪ ﯾﺎ ﭼﻬﺎر ﺑﺪن ﺑﺪون ﺳﺮ ﻧﯿﺰ ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎدﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ دﻟﯿﻞ ورد دورﮐﯽ‬
‫ﭘﺮاﺗﻮﺳﮑﯽ ﺑﻮد‪.‬ﻓﻘﻂ ﺳﻪ ﻣﺮگ ﺧﻮار ﺑﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ :‬ﻟﻮﺳﯿﻮس ﻣﺎﻟﻔﻮی ‪ ،‬ﮔﺮی ﺑﮏ ‪ ،‬و‬
‫ﯾﮏ ﻧﻔﺮ دﯾﮕﺮ ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ اﺳﻨﯿﭗ ﺑﯿﻨﯽ ﮐﺸﯿﺪه و ﻣﻮﻫﺎﯾﯽ ﺳﯿﺎه اﻣﺎ ﮐﻮﺗﺎه داﺷﺖ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﭘﺎﺗﺮ ﻣﯽ دوﻧﯽ اﯾﻦ ﮐﯿﻪ؟اﯾﻦ ﺳﺮﯾﻨﻮس اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺮادر ﺳﻮروس اﺳﻨﯿﭗ ﻋﺰﯾﺰه‪.‬‬‫ﺻﺪای ﺑﻠﻨﺪی ﺑﺮﺧﻮاﺳﺖ و ﯾﮏ ﻧﻔﺮ از آﻧﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ اﺳﺘﺨﻮان ﻫﺎﯾﺶ ﺧﺮد ﺷﺪه ﺑﻮد ﻏﯿﺐ‬‫ﺷﺪ‪.‬ﻫﺮی ﭼﻮﺑﺶ را ﺑﻪ ﺻﻮرت ﺷﻼﻗﯽ ﺷﮑﻞ ﺗﮑﺎن داد و ﻫﻤﻪ آﻧﻬﺎ را ﺑﺎﻃﻨﺎﺑﯽ ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ ﮐﻪ‬
‫ﻣﺎﻧﻊ از ﻏﯿﺐ ﺷﺪن ﺑﻮد ﺑﺴﺖ‪.‬اﻣﺎ رﺳﯿﻮﻧﻮس اﺳﻨﯿﭗ از ﻓﺮﺻﺖ اﺳﺘﻔﺎده ﮐﺮد و ﻃﻠﺴﻢ‬
‫ﺳﮑﺘﻮم ﺳﻤﭙﺮا را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻫﺮی ﻓﺮﺳﺘﺎد‪ .‬ﻃﻠﺴﻢ درﺳﺖ ﺑﻪ ﺳﯿﻨﻪ ﻫﺮی ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﺮد و‬
‫آن را ﺷﮑﺎﻓﺖ ‪ .‬ﺧﻮن از آن ﺑﻪ ﺻﻮرت ﻓﻮاره واری ﺑﯿﺮون ﻣﯽ زد‪ .‬ﯾﮑﯽ از ﻫﺮی ﻫﺎ ﺑﺮ‬
‫زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد و دﯾﮕﺮی در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ درد زﯾﺎدی را ﺗﺤﻤﻞ ﻣﯽ ﮐﺮد اﻣﺎ ﺳﺎﻟﻢ ﺑﻮد ﭼﻮﺑﺶ را‬
‫ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺖ و در دﻟﺶ ﮔﻔﺖ‪:‬رﯾﭙﯿﺖ ﯾﻮﻧﯿﺒﺪروک دارﻟﯿﻨﻮ دن رﯾﭙﯿﺖ ﺑﻠﻮدﯾﮑﺎر ﭘﺮوﺳﺖ‪.‬‬
‫دو اﺷﻌﻪ ﻧﺎرﻧﺠﯽ رﻧﮓ و ﺑﻨﻔﺶ رﻧﮓ ﺑﯿﺮون آﻣﺪﻧﺪ ﺑﻪ ده ﻗﺴﻤﺖ ﺗﻘﺴﯿﻢ ﺷﺪﻧﺪ و ﺑﻪ‬
‫ﺳﻤﺖ ﺳﻪ ﻣﺮگ ﺧﻮار ﺑﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪه رﻓﺘﻨﺪو ﭼﻬﺎر اﺷﻌﻪ از آﻧﻬﺎ ﻧﯿﺰ ﺑﻪ ﮔﺮی ﺑﮏ ﺑﺮﺧﻮرد‬
‫ﮐﺮد اﻣﺎ ﻣﺎﻟﻔﻮی و ﺳﺮﯾﻨﻮس اﺳﻨﯿﭗ ﻏﯿﺐ ﺷﺪه و دﯾﮕﺮ ﺑﺮﻧﮕﺸﺘﻨﺪ‪.‬ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪ ﺧﻮن‬
‫در ﺳﺮ ﮔﺮی ﺑﮏ ﺟﻤﻊ ﺷﺪ و ا ز درون ﮔﻮش ﻫﺎ ‪ ،‬ﭼﺸﻢ ﻫﺎ ‪،‬دﻫﺎن و دﻣﺎﻏﺶ ﺑﯿﺮون رد‬
‫ﺳﭙﺲ ﺳﺮش ﺗﺮﮐﯿﺪ و ﮔﺮﮔﯿﻨﻪ ﭘﻠﯿﺪ ﻣﺮد‪.‬‬
‫ﻫﺮی در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ از ﺣﺎل ﻣﯽ رﻓﺖ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻗﻔﺲ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮔﺮﻓﺖ و‬
‫ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻧﯽ ﮐﻮﭼﮏ ﻫﺮﻣﯿﻮن را از ﺷﺮ ﻃﻨﺎب ﻫﺎ و ﻗﻔﺲ رﻫﺎ ﮐﺮد‪.‬ﺳﭙﺲ ﻃﻠﺴﻤﯽ را ﺧﻮاﻧﺪ و‬
‫ﺑﻪ ﻫﻤﺎن ﺷﮑﻞ اوﻟﯿﻪ در آﻣﺪ و در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ ﺳﻤﺘﺶ ﻣﯽ دوﯾﺪ ﺑﯿﻬﻮ ش ﺷﺪ‪.‬‬

‫‪88‬‬

89

‫ﻓﺼﻞ ﺳﯿﺰدﻫﻢ ‪ :‬رازدار‬
‫ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﻫﺮی ‪ ،‬ﺑﻌﺪ از ﺳﺎﻋﺖ ﻫﺎ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺎز ﮐﺮد ﺧﻮد را ﺑﺮ روی ﯾﮏ ﺗﺨﺖ ﻧﺮم‬
‫‪ ،‬در اﺗﺎﻗﯽ ﺑﺎ دﯾﻮارﻫﺎی ﺳﻔﯿﺪ ﺑﺮاق دﯾﺪ‪ .‬اﻣﺎ اﻃﺮاف اﺗﺎق را ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﺒﯿﻨﺪ ‪ .‬زﯾﺮا دور‬
‫ﺗﺨﺖ او را رون ‪ ،‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ‪ ،‬ﻓﺮد ‪ ،‬ﺟﺮج ‪ ،‬ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ‪ ،‬آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ ‪ ،‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ‪ ،‬ﺗﺎﻧﮑﺲ ‪،‬‬
‫ﺑﯿﻞ و ﻓﻠﻮر ﻓﺮا ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮددﻧﺪ‪.‬‬
‫آه ‪ ...‬ﺑﻪ ﻫﻮش اوﻣﺪ‬‫ ﻫﺮی ؟ ‪ ...‬ﻋﺰﯾﺰم ﭼﺮا ﭘﯿﺶ ﻣﺎ ﺑﺮﻧﮕﺸﻨﯽ ؟‬‫ رﻓﯿﻖ ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﺮدم اﯾﻨﻘﺪر اﺣﻤﻖ ﺑﺎﺷﯽ‬‫ اه ‪ ...‬رون‬‫اﺷﮏ ‪ ،‬ﭼﺸﻤﺎن ﻫﺮﻣﯿﻮن را اﺣﺎﻃﻪ ﮐﺮده ﺑﻮد ‪ ،‬ﻫﻤﯿﻨﻄﻮر ﺗﺎﻧﮑﺲ و ﻓﻠﻮر ‪ ،‬اﻣﺎ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ‬
‫ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﻮﻫﯽ ﻣﻘﺎوم ﺑﺪون ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﻫﺮی را ﺗﻤﺎﺷﺎ ﻣﯽ ﮐﺮد ‪ .‬آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ ﮔﻔﺖ ‪:‬‬
‫ ﻫﺮی ‪ ،‬روزﻧﺎﻣﻪ اﻣﺮوز ﺻﺒﺢ رو ﺑﺒﯿﻦ ‪.‬‬‫و روزﻧﺎﻣﻪ ای ﺑﻪ دﺳﺖ ﻫﺮی داد ‪ .‬ﻫﺮی ﺑﻪ ﺗﯿﺘﺮ آن ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪:‬‬

‫ﺑﺎز ﻫﻢ ﻗﻬﺮﻣﺎن‬
‫ﺷﺐ ﮔﺬﺷﺘﻪ ‪ ،‬ﻫﺮی ﭘﺎﺗﺮ ‪ ،‬ﭘﺴﺮی ﮐﻪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل ﭘﻨﺞ ﺑﺎر ﺑﺎ ﻟﺮد ‪ ) ...‬اﺳﻤﺸﻮ ﻧﺒﺮ ( رو ﺑﻪ رو ﺷﺪه و‬
‫ﮔﺮﯾﺨﺘﻪ ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺧﻮد اﻧﺪﯾﺸﯿﺪ ﭘﺲ ﻫﻨﻮز وزارت ﺧﺎﻧﻪ از ﻧﺒﺮد ﺷﺸﻢ او ﺑﺎ وﻟﺪﻣﻮرت‬
‫ﺑﯽ ﺧﺒﺮ اﺳﺖ ‪:‬‬
‫‪ ...‬ﯾﺎ ﺑﻪ ﻋﺒﺎرت ﻋﻤﻮﻣﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺗﺎزﮔﯽ ﻫﻤﻪ از آن اﺳﺘﻔﺎده ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ " ﻓﺮد ﺑﺮﮔﺰﯾﺪه " ﺑﺎ‬
‫ﭼﻨﺪﯾﻦ ﻣﺮﮔﺨﻮار ﻣﺒﺎرزه ﮐﺮده و آﻧﻬﺎ را ﺷﮑﺴﺖ داده اﺳﺖ ‪.‬‬
‫ﺷﺐ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻗﻬﺮﻣﺎن در دﻫﮑﺪه ﮔﻮدرﯾﮏ ﻫﺎﻟﻮ و در ﺑﺎق ﺟﺎدوﯾﯽ ﺧﺎﻧﻪ ﭘﺪر و ﻣﺎدرش ﮐﻪ در راه‬
‫ﻣﺒﺎرزه ﺑﺎ ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﺑﻪ دﺳﺖ ﺷﺨﺺ ﻟﺮد‪ ...‬ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪه اﻧﺪ ﺑﺎ ﺳﯿﺰده ﻣﺮﮔﺨﻮار درﮔﯿﺮ ﺷﺪ و آﻧﻬﺎ را‬
‫ﺷﮑﺴﺖ داد ‪ .‬اﯾﻦ در ﺣﺎﻟﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ وزارت ﺧﺎﻧﻪ ﻧﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل ﻓﻘﻂ ﯾﮏ ﻣﺮﮔﺨﻮار دﺳﺘﮕﯿﺮ ﮐﺮده‬
‫اﺳﺖ ﮐﻪ او ﻧﯿﺰ ﺑﻌﺪ از ﮔﺬﺷﺖ ﯾﮏ ﺳﺎﻋﺖ ‪ ،‬ﺗﻮﺳﻂ ﻣﺮﮔﺨﻮاری دﯾﮕﺮ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪه اﺳﺖ اﺳﺎﻣﯽ‬
‫‪90‬‬

‫ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻫﺮی ﭘﺎﺗﺮ ‪ ،‬دﯾﺸﺐ در ﺑﺎق ﺧﺎﻧﻪ ﭘﺪری اش ﺑﻪ دام اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺑﻪ ﺷﺮح زﯾﺮ ﻣﯽ‬
‫ﺑﺎﺷﺪ ‪:‬‬
‫‪ -1‬ﻧﺎرﺳﯿﺴﺎ ﻟﺴﺘﺮﻧﺞ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻃﻠﺴﻤﯽ ﺑﻪ ﻃﻮر ﮐﺎﻣﻞ ﻓﻠﺞ ﺷﺪه اﺳﺖ‬
‫‪ -2‬وﯾﮑﺘﻮر ﮐﺮام ﮐﻪ ﺑﺎ ﻃﻠﺴﻤﯽ ﺑﻪ ﻃﻮر ﮐﺎﻣﻞ ﻓﻠﺞ ﺷﺪه اﺳﺖ‬
‫‪ -3‬ﺳﺎﻣﻮﺋﻞ اوری ﮐﻪ ﺑﺎ ﻃﻠﺴﻤﯽ ﺑﻪ ﻃﻮر ﮐﺎﻣﻞ ﻓﻠﺞ ﺷﺪه اﺳﺖ‬
‫‪ -4‬ﭘﯿﺘﺮ ﻣﮑﻨﺮ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻃﻠﺴﻤﯽ ﺑﻪ ﻃﻮر ﮐﺎﻣﻞ ﻓﻠﺞ ﺷﺪه اﺳﺖ‬
‫‪ -5‬رادﻟﻒ ﮔﻮﯾﻞ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻃﻠﺴﻤﯽ ﺑﻪ ﻃﻮر ﮐﺎﻣﻞ ﻓﻠﺞ ﺷﺪه اﺳﺖ‬
‫‪ -7‬رات ﺳﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻃﻠﺴﻤﯽ ﺗﻤﺎم اﺳﺘﺨﻮان ﻫﺎی ﺑﺪﻧﺶ ﺧﺮد ﺷﺪه اﺳﺖ‬
‫‪ -8‬ﻟﻮدو ﺑﮕﻤﻦ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻃﻠﺴﻤﯽ ﺗﻤﺎم اﺳﺘﺨﻮان ﻫﺎی ﺑﺪﻧﺶ ﺧﺮد ﺷﺪه اﺳﺖ‬
‫‪ -9‬دﻧﯿﺲ ﺳﺎﯾﺮو ﮐﻪ ﺑﺎ ﻃﻠﺴﻤﯽ ﺗﻤﺎم اﺳﺘﺨﻮان ﻫﺎی ﺑﺪﻧﺶ ﺧﺮد ﺷﺪه اﺳﺖ‬
‫‪ -10‬ﺟﺮج وﯾﮑﻼر ﮐﻪ ﺑﺎ ﻃﻠﺴﻤﯽ ﺳﺮ از ﺑﺪﻧﺶ ﺟﺪا ﺷﺪه اﺳﺖ و ﻣﺮده اﺳﺖ‬
‫‪ -11‬راک ﺳﻠﺮون ﮐﻪ ﺑﺎ ﻃﻠﺴﻤﯽ ﺳﺮ از ﺑﺪﻧﺶ ﺟﺪا ﺷﺪه اﺳﺖ و ﻣﺮده اﺳﺖ‬
‫‪-12‬وﯾﻠﯽ ﮐﺮاپ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻃﻠﺴﻤﯽ ﺳﺮ از ﺑﺪﻧﺶ ﺟﺪا ﺷﺪه اﺳﺖ و ﻣﺮده اﺳﺖ‬
‫‪ -13‬ﻓﻨﺮﯾﺮ ﮔﺮی ﺑﮏ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻃﻠﺴﻤﯽ ﺳﺮش ﻣﻨﻔﺠﺮ ﺷﺪه و ﻣﺮده اﺳﺖ‬
‫ﻫﻤﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮاران دﺳﺘﮕﯿﺮ ﺷﺪه ﺗﻮﺳﻂ ﻫﺮی ﭘﺎﺗﺮ ‪ ،‬اﻣﺮوز در زﻧﺪان آزﮐﺎﺑﺎن ﺗﻮﺳﻂ دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ روح‬
‫از ﺑﺪﻧﺸﺎن ﺟﺪا ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ ‪ .‬ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﺷﺪﯾﻢ ﭼﻨﺪ روز ﻗﺒﻞ ﺗﻤﺎم ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ در آزﮐﺎﺑﺎن زﻧﺪاﻧﯽ ﺑﻮدﻧﺪ‬
‫از آﻧﺠﺎ ﻓﺮار ﮐﺮدﻧﺪ ﮐﻪ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ آﻧﻬﺎ در درﮔﯿﺮی ﺷﺐ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻣﺠﺪدا دﺳﺘﮕﯿﺮ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی روزﻧﺎﻣﻪ را ﺑﻪ آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ ﭘﺲ داد ‪.‬‬
‫ ﻫﺮی ‪ ،‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺮاﻣﻮن ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﺮد ﮐﻪ ﺗﻮ ﭼﻄﻮر ﺑﺎ اوﻧﻬﺎ ﺟﻨﮕﯿﺪی ‪.‬اﻣﺎ ‪ ...‬ﺗﻮ واﻗﻌﺎ دو‬‫ﺗﺎ ﺷﺪه ﺑﻮدی؟‬
‫ ﺑﻠﻪ‬‫ ﭼﻄﻮری ؟‬‫ﻫﺮی ﺟﻮاب ﻧﺪاد ‪ .‬ﺑﺎ ﺧﻮد ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮد ﭼﺮا ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﺑﺎ ﭼﻪ‬
‫ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﻨﺪ ﺑﻪ دو ﻧﻔﺮ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺷﻮﻧﺪ ‪ .‬ﺷﺎﯾﺪ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺖ اﺳﺮارش را ﺑﻪ آﻧﻬﺎ آﻣﻮزش ﺑﺪﻫﺪ‬
‫‪91‬‬

‫‪ .‬ﺻﺪاﯾﯽ در ذﻫﻨﺶ ﮔﻔﺖ ‪ :‬اﯾﻦ ﻗﺪرت ﻗﻘﻨﻮس ﺑﻮده و ﻓﻘﻂ ﺻﺎﺣﺐ ﻗﻘﻨﻮس ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺪ از‬
‫اﯾﻦ ﻃﻠﺴﻢ اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﺪ ‪ .‬ﺑﻌﺪ از ﻣﮑﺜﯽ ﻃﻮﻻﻧﯽ ﺟﻮاب داد ‪:‬‬
‫ ﻣﻨﻮ ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ اﻣﺎ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺟﻮاب ﺳﻮاﻟﺘﻮن رو ﺑﺪم ‪.‬‬‫دﯾﮕﺮ ﻫﯿﭽﮑﺲ از ﻫﺮی ﻧﭙﺮﺳﯿﺪ ﭼﺮا ‪ .‬ﻫﻤﻪ ﺑﺎ رﻓﺘﺎر ﺟﺪﯾﺪش آﺷﻨﺎ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ‪ .‬او ﻫﻨﻮز‬
‫اﺗﻔﺎﻗﺎﺗﯽ را ﮐﻪ وﻗﺘﯽ ﻫﻤﺮاه داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻪ آن ﻏﺎر ﻣﺨﻮف رﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ﺑﺮای ﻫﯿﭽﮑﺲ ﺑﻪ‬
‫ﻏﯿﺮ از رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺗﻌﺮﯾﻒ ﻧﮑﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ دﻟﯿﻞ ﻫﻤﻪ ﻓﻬﻤﯿﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﮐﻠﻨﺠﺎر‬
‫رﻓﺘﻦ ﺑﺎ او ﺑﯽ ﻓﺎﯾﺪه اﺳﺖ ‪.‬‬
‫راﺳﺘﯽ ‪ ...‬ﺟﯿﻨﯽ ﮐﺠﺎس ؟‬‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﭘﯿﺶ ﻗﺪم ﺷﺪ و ﺟﻮاب داد ‪:‬‬
‫ راﺳﺘﺶ ﻫﺮی ﺟﻮن ﻣﻦ ﺧﯿﻠﯽ از اﯾﻨﮑﻪ ﺗﻮ اوﻧﻮ ﺑﺎ ﺧﻮدت ﻧﺒﺮدی ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻢ ‪ .‬اﻣﺎ اون ﻧﻪ‬‫‪ ....‬اون ﺗﺎ دو روز ﻣﻨﺘﻈﺮت ﺑﻮد و ﻣﺪام ﺑﻪ آﺳﻤﺎن ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد ﺗﺎ ﺷﺎﯾﺪ ﺗﻮ رو ﺑﺒﯿﻨﻪ اﻣﺎ‬
‫وﻗﺘﯽ ﮐﺎﻣﻼ از اوﻣﺪﻧﺖ ﻧﺎاﻣﯿﺪ ﺷﺪه ﺑﻮد ‪ ...‬ﺑﮕﺬرﯾﻢ ‪ .‬اﻣﺮوز ﺑﻬﺶ ﮔﻔﺘﻢ ﺣﺎﻇﺮ ﺷﻪ ﺗﺎ ﺑﯿﺎﯾﻢ‬
‫ﻣﻼﻗﺎﺗﺖ اﻣﺎ ﮔﻔﺖ وﻗﺖ ﻧﺪاره ‪ .‬راﺳﺘﺶ ﯾﮏ ﻣﻘﺪار ﮐﺎر ‪...‬‬
‫ ﭼﺮا دروغ ﻣﯿﮕﯽ ﻣﺎﻣﺎن ؟ وﻗﺘﯽ ﺑﻬﺶ ﮔﻔﺘﯿﻢ ﺑﯿﺎ ﮔﻔﺖ ﺑﺮه ﺑﻪ درک ﺑﻌﺪش ﻫﻢ ﮔﻒ‪...‬‬‫ﺧﻔﻪ ﺷﻮ رون ‪.‬‬‫ ﻫﺮی ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺑﺎ ﯾﮏ ﻣﻌﺠﻮن ﻋﺸﻖ ﺑﺘﻮ‪...‬‬‫ ﺗﻮ ﻫﻢ ﻫﻤﯿﻨﻄﻮر ﺟﺮج‬‫ ﻣﻦ ﮐﯽ ﻣﺮﺧﺺ ﻣﯿﺸﻢ‬‫اﯾﻨﺒﺎر ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺟﻮاب داد ‪ :‬ﺗﻮ ﻫﻤﯿﻦ اﻻن ﻣﺮﺧﺼﯽ‬
‫ﻫﺮی ﻣﺜﻞ ﺑﺮق از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ‪ ،‬ﻟﺒﺎس ﭘﻮﺷﯿﺪ و ﻫﻤﺎﻧﻄﻮر ﮐﻪ از در ﺧﺎرج ﻣﯿﺸﺪ‬
‫ﮔﻔﺖ ‪:‬‬
‫ ﺑﺎ اﺟﺎزه ﺷﻤﺎ ﻣﻦ ﻣﯿﺮم ﺑﺎرو ‪.‬‬‫ اﻣﺎ ‪...‬‬‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺖ ﺣﺮﻓﺶ را ﺗﻤﺎم ﮐﻨﺪ زﯾﺮا ﻗﺒﻞ از آن ﻫﺮی رﻓﺘﻪ ﺑﻮد ‪ .‬او در ﻣﻘﺎﺑﻞ‬
‫ﺑﺎرو ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ ‪ .‬در زد اﻣﺎ ﻫﯿﭽﮑﺲ در را ﺑﺎز ﻧﮑﺮد ‪ .‬ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﻋﻤﻠﺶ را ﺗﮑﺮارﮐﺮد و وﻗﺘﯽ‬
‫ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺷﺪ ﮐﺴﯽ در را ﺑﺎز ﻧﻤﯽ ﮐﻨﺪ وارد ﺷﺪ و ﺑﻪ ﻣﺴﺖ اﺗﺎق ﺟﯿﻨﯽ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺮد ‪.‬‬
‫‪92‬‬

‫ ﺟﯿﻨﯽ ؟ ﻣﯿﺸﻪ ﺑﯿﺎم ﺗﻮ ؟‬‫ﻫﯿﭽﮑﺲ ﺣﻮاب ﻧﺪاد‬
‫ ﺟﯿﻨﯽ ؟ ﻣﻨﻢ ﻫﺮی‬‫ﻧﺎﺧﻮدآﮔﺎه دﺳﺘﺶ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ دﺳﺘﮕﯿﺮه در رﻓﺖ و آن را ﭘﯿﭽﺎﻧﺪ اﻣﺎ در ﺑﺎز ﻧﺸﺪ ‪ .‬ﮐﻢ ﮐﻢ‬
‫ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﺑﺮ او ﻏﻠﺒﻪ ﻣﯽ ﮐﺮد ‪ .‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﯿﺮون آورد و زﯾﺮ ﻟﺐ ﮔﻔﺖ ‪:‬آﻻ ﻫﺎﻣﻮرا ‪.‬‬
‫در ﺑﺎز ﺷﺪ و ﻫﺮی ﺑﻪ درون اﺗﺎق ﻗﺪم ﮔﺬاﺷﺖ ‪ .‬ﺟﯿﻨﯽ ﭘﺸﺖ ﺑﻪ او در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﭘﻨﺠﺮه‬
‫اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد و ﺑﯿﺮون را ﺗﻤﺎﺷﺎ ﻣﯽ ﮐﺮد ‪ .‬ﺑﺪﻧﺶ ﻟﺮزش آراﻣﯽ داﺷﺖ ﮐﻪ ﻧﺸﺎن ﻣﯽ داد‬
‫ﻣﺸﻐﻮل ﮔﺮﯾﻪ ﮐﺮدن اﺳﺖ ‪ .‬ﻫﺮی ﺑﻪ ﮐﻨﺎر او رﻓﺖ و دﺳﺘﺶ را ﺑﺮ روی ﺷﺎﻧﻪ او ﮔﺬاﺷﺖ ‪:‬‬
‫ ﻣﻨﻮ ﺑﺒﺨﺶ ﺟﯿﻨﯽ‬‫اﻣﺎ ﺟﯿﻨﯽ روﯾﺶ را از او ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ ‪.‬‬
‫ ﺑﺎور ﮐﻦ ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﺴﺘﻢ ﺗﻮ رو ﺑﺎ ﺧﻮدم ﺑﺒﺮم ‪.‬‬‫ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺎز ﻫﻢ ﺳﺎﮐﺖ ﻣﺎﻧﺪ و ﺣﺮﻓﯽ ﻧﺰد ‪ .‬ﻓﻘﻂ اﺷﮏ ﻣﯽ رﯾﺨﺖ ‪.‬‬
‫ ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ از ﺧﺎﻧﻮادت ﺟﺪا ﺑﺸﯽ ‪.‬اوﻧﻬﺎ ﻫﻢ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ‪ .‬زﻧﺪﮔﯽ ﻣﻦ ﺑﺎ ﻫﻤﻪ‬‫ﻓﺮق ﻣﯽ ﮐﻨﻪ‪ .‬ﻣﻦ ﯾﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻤﯿﺮم و ﯾﺎ ﺑﮑﺸﻢ ‪.‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ دﻫﺎﻧﺶ را ﺑﺎز ﮐﺮد ﺗﺎ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﺪ ‪ ،‬ﺳﭙﺲ ﻣﻨﺼﺮف ﺷﺪ و ﺑﻪ اﺷﮏ‬
‫رﯾﺨﺘﻦ اداﻣﻪ داد‪.‬‬
‫ﻫﺮی دﯾﮕﺮ ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺷﺪه ﺑﻮد ‪ .‬ﭘﯿﺮاﻫﻨﺶ را ﺑﺎﻻ زد و ﺑﻪ زﺣﻢ روی ﺳﯿﻨﻪ اش ﮐﻪ ﺑﻪ‬
‫ﻟﻄﻒ ﺳﺮﯾﻨﻮس اﺳﻨﯿﭗ ‪ ،‬ﺑﺮادر ﺳﻮروس اﺳﻨﯿﭗ اﯾﺠﺎد ﺷﺪه ﺑﻮد اﺷﺎره ﮐﺮد ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﺑﺎ‬
‫ﺻﺪای ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺑﻠﻨﺪی ﮔﻔﺖ ‪:‬‬
‫ اﯾﻨﻮ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﯽ ؟ اﯾﻦ دﯾﺸﺐ ﺑﻪ وﺟﻮد اوﻣﺪه ‪ .‬اﮔﻪ ﻣﻨﻮ ﺑﻪ ﻣﻮﻗﻊ ﺑﻪ ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن ﻧﻤﯽ‬‫رﺳﻮﻧﺪن اﻻن اﯾﻨﺠﺎ ﻧﺒﻮدم ‪ .‬اوﻧﻮﻗﺖ ﭼﻄﻮر از ﺗﻮ ﻫﻢ ﻣﺮاﻗﺒﺖ ﮐﻨﻢ ؟ ﭘﺪر و ﻣﺎدر و ﭘﺪر‬
‫ﺧﻮاﻧﺪه و ﻫﻤﻪ ﻓﺎﻣﯿﻼی ﻣﻦ ﺑﻪ دﺳﺖ وﻟﺪﻣﻮرت ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪن ‪ .‬دوﺳﺖ ﻧﺪارم ﮐﺲ دﯾﮕﻪ‬
‫ای ﮐﻪ دوﺳﺘﺶ دارم رو از دﺳﺖ ﺑﺪم ‪.‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ روﯾﺶ را ب ﻫﻄﺮف ﻫﺮی ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ ‪ .‬اﺷﮏ در ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﻣﯽ ﻟﺮزﯾﺪ ‪ .‬ﯾﮏ ﻧﮕﺎه‬
‫ﻣﻼﻟﺖ ﺑﺎر و ﯾﮏ ﻧﮕﺎه دﻟﺸﮑﺴﺘﻪ ﺑﻪ ﻫﺮی اﻧﺪاﺧﺖ و ﺑﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪ .‬ﻫﺮی ﻧﯿﺰ اﯾﻦ را‬
‫ﻓﻬﻤﯿﺪ‪:‬‬
‫‪93‬‬

‫ ﻣﻨﻮ ﺑﺰن ‪ .‬ﺗﺎ دﻟﺖ ﻣﯽ ﺧﻮاد ﻣﻨﻮ ﺑﺰن اﻣﺎ ﻗﻬﺮ ﻧﮏ‪...‬‬‫ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺟﯿﻨﯽ ﺳﯿﻠﯽ ﻣﺤﮑﻤﯽ ﺑﻪ ﺻﻮرت ﻫﺮی زد و ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ ﺛﺎﻧﯿﻪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺎن او‬
‫ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد ﺧﻮد را در آﻏﻮﺷﺶ اﻧﺪاﺧﺖ ‪ .‬اژدﻫﺎی درون ﻫﺮی ‪ ،‬ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﻟﺒﺨﻨﺪ زد‬
‫‪.‬ﮔﺮﻣﺎی ﺑﺪن ﺟﯿﻨﯽ ﺑﻪ ﻫﺮی ﻟﺬت ﻣﯽ ﺑﺨﺸﯿﺪ و او ﻧﯿﺰ ﭘﺪراﻧﻪ ﻣﻮﻫﺎی ﺟﯿﻨﯽ را ﻧﻮازش‬
‫ﻣﯿﮑﺮد ‪.‬‬
‫ ﻫﺮی ‪...‬‬‫ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺮای اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر در داﯾﻦ روز ﺑﺎ ﻫﺮی ﻟﺐ ﺑﻪ ﺳﺨﻦ ﮔﺸﻮد ‪:‬‬
‫ ﻫﺮی ‪ ...‬ﻣﻨﻮ ﺑﺎ ﺧﻮدت ﻣﯽ ﺑﺮی ؟‬‫ﻫﺮی ﺑﺎ آراﻣﺶ و دﻟﮕﺮﻣﯽ ﺟﻮاب داد ‪:‬‬
‫ ﻧﻪ ‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﺮﺗﺐ ﺑﻬﺖ ﺳﺮ ﻣﯽ زﻧﻢ‬‫ واﻗﻌﺎ ﮐﻪ اﺣﻤﻘﯽ ﭘﺴﺮ‬‫او دﺳﺖ ﻫﺮی را ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﺎ ﺧﻮد ﺑﻪ آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮد ﺗﺎ ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ﺑﺨﻮرﻧﺪ ‪.‬ﯾﮏ ﺳﺎﻋﺖ ﺑﻌﺪ‬
‫ﺧﺎﻧﻮاده وﯾﺰﻟﯽ ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﺧﺎﻧﻮاده ﮐﻮﭼﮏ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﮐﻪ ﻓﻘﻂ از دو ﻧﻔﺮ ﺗﺸﮑﯿﻞ ﺷﺪه ﺑﻮد‬
‫رﺳﯿﺪﻧﺪ ‪ .‬ﺑﻌﺪ از ﺳﻼم اﺣﻮال ﭘﺮﺳﯽ ‪ ،‬ﺟﺮج ﺑﻠﻨﺪ داد زد ‪:‬‬
‫ ﭘﺲ ﻣﻌﺠﻮن ﻋﺸﻖ ﮐﺎر ﺧﻮدﺷﻮ ﮐﺮد ﻫﺮی ﻧﻪ ؟‬‫ﺟﯿﻨﯽ ﯾﮑﯽ ﻟﯿﻮان از روی ﻣﯿﺰ ﺑﺮداﺷﺖ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ او ﭘﺮﺗﺎب ﮐﺮد اﻣﺎ ﺟﺮج ﺑﺎ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ‬
‫اش آن را در ﻫﻮا ﻣﺘﻮﻗﻒ ﺳﺎﺧﺖ ‪:‬‬
‫ ﺧﺎﻧﻢ ﮐﻮﭼﻮﻟﻮ ﻫﻨﻮز ﺧﯿﻠﯽ زوده ﮐﻪ ﺑﻪ ﺑﺮادر ﺑﺰرﮔﺖ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﻨﯽ‪.‬‬‫ﻫﻤﻪ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺑﻮدﻧﺪ و ﻣﯽ ﺧﻨﺪﯾﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻪ ﻫﺮی ﻧﺰدﯾﮏ ﺷﺪ ﺻﻮرﺗﺶ را ﻧﺰدﯾﮏ‬
‫ﮔﻮش ﻫﺮی ﮐﺮد و ﺑﻪ آراﻣﯽ ﮔﻔﺖ ‪:‬‬
‫ ﻫﺮی ‪ ،‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎﻫﺎت ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻢ ‪.‬‬‫ درﺑﺎره ﭼﯽ ؟‬‫درﺑﺎره ﺧﻮﻧﻪ ﭘﺪرت در ﮔﻮدرﯾﮏ ﻫﺎﻟﻮ ‪ .‬ﺗﻮ ﺑﺎﯾﺪ واﺳﻪ اوﻧﺠﺎ ﯾﮏ رازدار اﻧﺘﺨﺎب ﮐﻨﯽ ‪.‬‬‫آره ‪ ،‬ﻟﻮﺳﯿﻮس ﻣﺎﻟﻔﻮی ﻫﻢ ﻫﻤﯿﻨﻮ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ اﻣﺎ ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ‪...‬‬‫ﻧﺤﻮه رازدار ﮐﺮدن دﯾﮕﺮان ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺮﯾﻊ وارد ذﻫﻨﺶ ﺷﺪ ‪.‬‬
‫ اﮔﻪ ﺑﺨﻮای ﻣﻦ ﺣﺎﺿﺮم رازدار ﺧﻮﻧﻪ ﺗﻮ ﺑﺎﺷﻢ ‪.‬‬‫‪94‬‬

‫ اﻣﺎ ﺑﺮاﺗﻮن ﺧﻄﺮﻧﺎک ﻧﯿﺴﺖ‬‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺗﻠﺨﯽ زد و ﮔﻔﺖ ‪:‬‬
‫ آرزوﻣﻪ ﮐﻪ ﺑﺮﮔﺮدم ﭘﯿﺶ دوﺳﺘﺎم ‪.‬‬‫ﻫﺮی دﯾﮕﺮ ﭼﯿﺰی ﻧﮕﻔﺖ ‪ ،‬درﻋﻮض ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﺎﻻ ﺑﺮد و ﺑﻪ آراﻣﯽ ﮔﻔﺖ ‪:‬‬
‫ ﭘﺎﺗﺮوﺑﯿﺎﻫﻮف رﯾﻤﻮس ﻟﻮﭘﯿﻦ‬‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﯿﺰ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﺎﻻ ﺑﺮد و ﮔﻔﺖ ‪:‬‬
‫ ﺳﮑﺮﺗﺮﯾﻦ ﻫﺮی ﺟﯿﻤﺰ ﭘﺎﺗﺮ‬‫ﻧﻮر ﻧﻘﺮه ای رﻧﮕﯽ از ﻫﺮ دو ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﺧﺎرج ﺷﺪ و ﮔﻨﺒﺪی ﻧﻘﺮه ای رﻧﮓ را ﺑﺎﻻی ﺳﺮ‬
‫آﻧﻬﺎ ﺗﺸﮑﯿﻞ داد ‪.‬ﺑﻌﺪ از ﺣﺪود ﭘﻨﺞ ﺛﺎﻧﯿﻪ ﮔﻨﺒﺪ ﮐﻢ رﻧﮓ ﺷﺪ و از ﺑﯿﻦ رﻓﺖ ‪ .‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ‬
‫آراﻣﺶ ﺧﺎﺻﯽ ﮔﻔﺖ ‪:‬‬
‫ ﺣﺎﻻ ﻣﻦ رازدار ﺧﻮﻧﻪ ﺗﻮ ﺷﺪم ‪.‬‬‫ ﻣﻦ واﻗﻌﺎ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﻣﺪﯾﻮﻧﻢ ‪.‬‬‫ و ﻣﻦ ﻫﻢ ﺑﻪ ﭘﺪرت ‪ .‬اون زﻧﺪﮔﯽ رو واﺳﻪ ﻣﻦ آورد‪.‬‬‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺘﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ‪:‬‬
‫ ﺑﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮارا ﺑﻮﺳﻪ زدن ؟‬‫ﻗﺮاره اﻣﺮوز ﻇﻬﺮ اﻧﺠﺎم ﺑﺸﻪ ‪.‬‬‫ ﻣﻦ ﻣﯿﺮم آزﮐﺎﺑﺎن ‪ ،‬اﺣﺘﻤﺎﻻ ﺑﺮای ﻧﺎﻫﺎر ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺮدم ‪.‬‬‫ ﻫﺮی ‪ ،‬ﻣﻄﻤﺌﻨﯽ ﮐﻪ ﮐﻤﮏ ﻧﻤﯽ ﺧﻮای ؟‬‫ ﺑﻠﻪ ‪ ،‬ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ ‪ ،‬ﺧﺪاﺣﺎﻓﻆ‬‫ﻫﺮی از ﻫﻤﻪ ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ ﮐﺮد اﻣﺎ ﺑﻪ دﯾﮕﺮان ﻧﮕﻔﺖ ﮐﺠﺎ ﻣﯽ رود ‪.‬ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺎر دﯾﮕﺮ از او‬
‫ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪:‬‬
‫ ﻣﯿﺸﻪ ﻣﻨﻢ ﺑﺎﻫﺎت ﺑﯿﺎم ؟‬‫ ﻧﻪ ﺟﯿﻨﯽ ‪ ....‬ﺷﺎﯾﺪ ﺑﻌﺪا اﻣﺎ اﻻن ﻧﻪ ‪.‬‬‫از در ﺧﺎرج ﺷﺪ و ﺧﻮدش را ﻏﯿﺐ ﮐﺮد ‪ .‬ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪ در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﯾﮏ دژ ﺳﻨﮕﯽ ﺑﺰرگ‬
‫در ﺟﺰﯾﺮه ای ﻣﯿﺎ آب ﻫﺎی ﺳﯿﺎه رﻧﮓ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد ‪ .‬ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ ‪ ،‬ﺑﻪ ﺳﻤﺖ‬
‫دروازه آزﮐﺎﺑﺎن رﻓﺖ و در زد ‪ .‬ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪ ﺻﺪای ﺧﺸﻨﯽ ﺑﻪ ﮔﻮش رﺳﯿﺪ ‪:‬‬
‫‪95‬‬

‫ ﮐﯽ ﻫﺴﺘﯽ ؟‬‫ ﻫﺮی ﭘﺎﺗﺮ ‪ ،‬ﺑﺮای ﮐﺎر ﻣﻬﻤﯽ اوﻣﺪم ‪.‬‬‫ﻧﺎﮔﻬﺎن در ﺑﺎز ﺷﺪ و ﺷﺶ ﻣﺎﻣﻮر وزارت ﺧﺎﻧﻪ ‪ ،‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﺑﻪ دﺳﺖ در ﻣﻘﺎﺑﻠﺶ ﻇﺎﻫﺮ‬
‫ﺷﺪﻧﺪ ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﺗﺎ ﻫﺮی را دﯾﺪﻧﺪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻫﺎﯾﺸﺎن را ﭘﺎﯾﯿﻦ آوردﻧﺪ ‪ .‬ﯾﮑﯽ از اﻧﻬﺎ ﺷﺮوع ﺑﻪ‬
‫ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮد ‪:‬‬
‫ آه ‪ .‬آﻗﺎی ﭘﺎﺗﺮ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻤﻮن ﮐﺮدﯾﻦ ﮐﻪ ﺗﺸﺮﯾﻒ آوردﯾﻦ ‪ .‬ﻧﻢ ﻟﻮﯾﯽ ﺑﺮادﺳﺘﻮن ﻫﺴﺘﻢ ‪.‬‬‫ﮐﺎرآﮔﺎه درﺟﻪ ﯾﮑﯽ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﻟﻮﯾﯽ و دﯾﮕﺮان دﺳﺖ داد و وارد ﺷﺪ ‪ .‬داﺧﻞ زﻧﺪان ﺗﺎرﯾﮏ ﺑﻮد اﻣﺎ ﻣﻪ ﻏﻠﯿﻈﯽ‬
‫ﻫﻤﻪ ﺟﺎ را ﭘﺮ ﮐﺮده ﺑﻮد ‪ .‬آﻧﺠﺎ درﺳﺖ ﻣﺎﻧﺪ ﯾﮏ ﻃﻮﯾﻠﻪ ﺑﺰرگ ﺑﺎ ﺳﻘﻔﯽ در ﺣﺪود ﺑﯿﺴﺖ‬
‫ﻣﺘﺮ ارﺗﻔﺎع ﺑﻮد ‪ .‬ﮐﻒ آن ﺑﺴﯿﺎر ﺧﺎک ﮔﺮﻓﺘﻪ ‪ ،‬روﻏﻨﯽ و ﮐﺜﯿﻒ ﺑﻮد ‪ .‬ﺑﻪ ﻃﻮری ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻼ‬
‫ﺳﯿﺎه ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ ‪ .‬ﺳﻘﻒ آﻧﺠﺎ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﻗﻮس دار ﺑﻮد و در ﻗﺴﻤﺘﯽ ﮐﻪ ﻗﻮس ﺑﻪ‬
‫ﺣﺪاﮐﺜﺮ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ ‪ ،‬ﯾﮏ ﭘﻨﺠﺮه ﺑﻪ اﺑﻌﺎد ﺳﯽ در ﺑﯿﺴﺖ و ﭘﻨﺞ ﺳﺎﻧﺘﯿﻤﺘﺮ ﻗﺮار داﺷﺖ ﮐﻪ‬
‫ﻫﻮای اﺑﺮی و ﺷﺮﺟﯽ ﺑﯿﺮون را ﻧﺸﺎن ﻣﯽ داد ‪ .‬و ردﯾﻒ ﻣﯿﻠﻪ ﮐﺸﯽ ﺷﺪه در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻫﻢ در‬
‫ﻃﻮل زﻧﺪان دﯾﺪه ﻣﯽ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﭼﻨﺪﯾﻦ ﺳﻠﻮل ﺗﻘﺴﯿﻢ ﺷﺪه ﺑﻮد ‪ .‬ﮐﻒ ﺳﻠﻮل ﻫﺎ ﺑﺎ ﮐﺎ ﭘﺮ‬
‫ﺷﺪه ﺑﻮد ‪ .‬در ﮔﻮﺷﻪ ﻫﺮ ﺳﻠﻮل ﯾﮏ ﺗﺨﺖ ﺳﯿﻤﺎﻧﯽ ﻗﺮار داﺷﺖ ﮐﻪ روی آن را ﻧﯿﺰ ﺑﺎ ﮐﺎه‬
‫ﭘﻮﺷﺎﻧﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ‪ .‬ﺣﺪود ﺷﺎﻧﺰده زﻧﺪاﻧﯽ در ﺑﯿﺴﺖ ﺳﻠﻮل زﻧﺪان ﻗﺮار داﺷﺘﻨﺪ ‪ .‬ﻫﺮی‬
‫ﻫﻤﺎﻧﻄﻮر ﮐﻪ ﮐﻨﺎر آﻧﻬﺎ ﻋﺒﻮر ﻣﯽ ﮐﺮد ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﯽ ﺷﺪ ﺑﻌﻀﯽ از آﻧﻬﺎ ﺧﻮاب ﻫﺴﺘﻨﺪ ‪ .‬ﯾﮑﯽ‬
‫از زﻧﺪاﻧﯽ ﻫﺎ ﮐﻪ ﺻﻮرﺗﯽ رﻧﮓ ﭘﺮﯾﺪه داﺷﺖ و ﺣﺎﻟﺘﯽ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد‬
‫ﺗﻮﺟﻪ ﻫﺮی را ﺑﻪ ﺧﻮدش ﺟﻠﺐ ﮐﺮد ‪ .‬او ﺑﻠﻨﺪ ﺑﻠﻨﺪ ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽ ﮐﺮد ‪:‬‬
‫اﺳﺘﻦ‬‫ ﻫﺮی ؟ ﻫﺮی ﭘﺎﺗﺮ ؟ ﺧﺪای ﻣﻦ ‪ ،‬ﺗﻮ رو ﻫﻢ دﺳﺘﮕﯿﺮ ﮐﺮدن؟‬‫ ﻧﻪ ‪ .‬ﺧﯿﻠﯽ زود آزاد ﻣﯽ ﺷﯽ اﺳﺘﻦ ‪ .‬ﺑﻬﺖ ﻗﻮل ﻣﯽ دم ‪.‬‬‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻟﻮﯾﯽ ﺑﺮادﺳﺘﻮن ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﮔﻔﺖ ‪:‬‬
‫ اﯾﻨﺠﺎ رﺋﯿﺲ ﻧﺪاره ؟‬‫ اوه ‪ ،‬ﭼﺮا ‪ .‬ﺳﺮﭘﺮﺳﺖ اﯾﻨﺠﺎ در ﻃﺒﻖ دوم ﻫﺴﺘﻨﺪ ‪.‬‬‫ا وﺑﻪ ﺑﺎﻻی ﯾﮑﯽ از ﺳﻠﻮل ﻫﺎ اﺷﺎره ﮐﺮد ‪.‬‬
‫‪96‬‬

‫ﻫﺮی ﺑﻪ آﻧﺠﺎ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪ .‬آن ﺳﻠﻮل ﺧﺎﻟﯽ ﺑﻮد اﻣﺎ در داﺧﻞ آن ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﺎﯾﺮ ﺳﻠﻮل ﻫﺎ ﯾﮏ‬
‫ﺳﮑﻮی ﺳﯿﻤﺎﻧﯽ ﻗﺮار ﻧﺪاﺷﺖ و ﺑﺎ ﮐﺎه ﻧﯿﺰ ﭘﻮﺷﯿﺪه ﻧﺸﺪه ﺑﻮد ‪.‬آﻧﺠﺎ ﺑﺎ ﭘﻠﻪ ﻫﺎی ﻣﺮﻣﺮی ﺑﻪ‬
‫ﻃﺒﻘﻪ ﺑﺎﻻ ﻣﻨﺘﻬﯽ ﻣﯽ ﺷﺪ ‪ .‬درﺳﺖ ﺑﺎﻻی ﺳﻘﻒ ﺳﻠﻮل ﯾﮏ اﺗﺎق ﺷﯿﺸﻪ ای ﻗﺮار داﺷﺖ ‪.‬‬
‫ﻣﺮدی در ﭘﺸﺖ ﻣﯿﺰ داﺧﻞ اﺗﺎق ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﻣﯽ ﺧﻮرد او ﻣﺸﻐﻮل ﺧﻮاﻧﺪن روزﻧﺎﻣﻪ ﺑﻮد و‬
‫ﺗﻮﺟﻬﯽ ﺑﻪ زﻧﺪان و زﻧﺪاﻧﯿﺎن ﻧﺪاﺷﺖ ‪ .‬ﻫﺮی ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﺑﻪ اﻃﺮاف ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪ .‬در ﮐﻨﺎر ﻫﺮ‬
‫ﺳﻠﻮل ﯾﮏ دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎز و ﯾﮏ ﻣﺎﻣﻮر وزارت ﺧﺎﻧﻪ ﻗﺮار داﺷﺖ‪ .‬از ﻗﯿﺎﻓﻪ ﻣﺎﻣﻮران وزارت ﻣﯽ‬
‫ﺷﺪ ﻓﻬﻤﯿﺪ ﮐﻪ اﺻﻼ ﻋﻼﻗﻪ ای ﺑﻪ ﺣﻀﻮر در آﻧﺠﺎ ﻧﺪارﻧﺪ ‪ .‬ﻫﻤﺎﻧﻄﻮر ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺳﻠﻮﻟﯽ‬
‫ﮐﻪ ﺑﻪ اﺗﺎق ﺳﺮﭘﺮﺳﺖ زﻧﺪان ﻣﻨﺘﻬﯽ ﻣﯽ ﺷﺪ ﻣﯽ رﻓﺖ درﯾﭽﻪ ای ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ ﺗﻮﺟﻪ‬
‫اش را ﺟﻠﺐ ﮐﺮد و ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪:‬‬
‫ اﯾﻦ درﯾﭽﻪ ﺑﻪ ﮐﺠﺎ راه داره ؟‬‫ ﻗﺮﺑﺎن ‪ ...‬اﯾﻦ درﯾﭽﻪ ﺑﻪ زﯾﺮ زﻣﯿﻦ راه داره ‪ .‬زﯾﺮ زﻣﯿﻦ ﯾﮏ اﺳﺘﺮاﺣﺖ ﮔﺎه ﺑﺮای دﯾﻮاﻧﻪ‬‫ﺳﺎزﻫﺎس ‪ .‬اوﻧﺎ ﺑﻪ ﻧﻮﺑﺖ ﺷﯿﻔﺘﺸﻮن رو ﻋﻮض ﻣﯽ ﮐﻨﻦ ‪ .‬در ﺿﻤﻦ اﮔﻪ ﺣﻤﻠﻪ ای ﻫﻢ‬
‫ﺻﻮرت ﺑﮕﯿﺮه اﯾﻦ درﯾﭽﻪ و ﻫﻤﯿﻨﻄﻮر درﭼﻪ آﺧﺮ ﺑﺎز ﻣﯽ ﺷﻪ ‪.‬‬
‫ اﯾﻨﺠﺎ ﻣﯿﺸﻪ ﻏﯿﺐ و ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ ؟‬‫ ﺧﯿﺮ ﻗﺮﺑﺎن ‪ ،‬ﻫﯿﭽﮑﺲ ﺣﺘﯽ ﺧﻮد اﺳﻤﺸﻮﻧﺒﺮ ﻫﻢ ﻧﯿﻢ ﺗﻮﻧﻪ اﯾﻨﺠﺎ ﻏﯿﺐ ﯾﺎ ﻇﺎﻫﺮ ﺑﺸﻪ ‪.‬‬‫آﻧﻬﺎ وارد ﺳﻠﻮل ﺷﺪﻧﺪ و از ﻃﺮﯾﻖ ﭘﻠﻪ ﻫﺎی ﻣﺮﻣﺮی ﺑﻪ ﻃﺒﻘﻪ ﺑﺎﻻ رﻓﺘﻨﺪ ‪ .‬ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ‬
‫ﻫﺮی در ﺑﺰﻧﺪ ‪ ،‬ﻟﻮﯾﯽ ‪ ،‬ﮐﺎرآﮔﺎﻫﯽ ﮐﻪ او را ﻫﻤﺮاﻫﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد ﮔﻔﺖ ‪:‬‬
‫ ﻗﺮﺑﺎن ‪ ...‬ﺑﺎ اﺟﺎزه ﺷﻤﺎ ﻣﻦ ﺑﺮم ﺳﺮ ﭘﺴﺘﻢ ‪.‬‬‫و از آﻧﺠﺎ رﻓﺖ ‪ .‬ﻫﺮی در زد و وارد ﺷﺪ ‪ .‬ﺳﺮ ﭘﺮﺳﺖ زﻧﺪان ﭼﻨﺪ ﺛﺎﻧﯿﻪ ﺑﻌﺪ ﺳﺮش را ﺑﺎﻻ‬
‫آورد و ﺑﻪ ﻫﺮی ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪ .‬ﺑﻪ ﻣﺤﺾ اﯾﻨﮑﻪ ﻫﺮی را دﯾﺪ ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ از ﺟﺎﯾﺶ ﭘﺮﯾﺪ و‬
‫ﻧﺰدﯾﮏ ﺑﻮد از روی ﺻﻨﺪﻟﯽ اش ﺑﯿﺎﻓﺘﺪ ‪ .‬روزﻧﺎﻣﻪ را ﺑﻪ زﻣﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ و ﺑﺎ ﺻﺪای ﺑﻠﻨﺪی‬
‫ﮔﻔﺖ ‪ :‬آه ﺟﻨﺎب ﭘﺎﺗﺮ ‪ ،‬ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮش اوﻣﺪﯾﺪ ‪ .‬ﻣﻦ ﮐﻼﯾﻮن ﻫﺴﺘﻢ ‪ .‬ﺳﺮﭘﺮﺳﺖ زﻧﺪان‬
‫آزﮐﺎﺑﺎن ‪.‬‬
‫ ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ ‪ .‬ﭼﻪ ﺳﺎﻋﺘﯽ ﺑﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﺑﻮﺳﻪ ﻣﯽ زﻧﯿﺪ ؟‬‫ﮐﻼﯾﻮن ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺘﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ ‪:‬‬
‫ ﺣﺪودا ﺑﯿﺴﺖ دﻗﯿﻘﻪ دﯾﮕﻪ ‪ .‬ﯾﺎ ﺷﺎﯾﺪم ﮐﻤﺘﺮ ‪.‬‬‫‪97‬‬

‫ﻓﻀﺎی دﻓﺘﺮ ﮐﺎﻣﻼ ﺑﺎ زﻧﺪان ﺗﻔﺎوت داﺷﺖ ‪ .‬ﻧﺴﯿﻢ ﺧﻨﮑﯽ از ﭘﻨﺠﺮه ﺑﺰرگ رو ﺑﻪ درﯾﺎ ﻣﯽ‬
‫وزﯾﺪ ‪ .‬ﻋﻄﺮ ﺧﻮش ﺑﻮﯾﯽ در اﺗﺎق ﺑﻮد و ﯾﮏ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﺷﺎد ﻧﯿﺰ ﺑﻪ ﮔﻮش ﻣﯽ رﺳﯿﺪ ‪.‬‬
‫دﯾﻮارﻫﺎی ﮐﺎﻣﻼ ﺷﯿﺸﻪ ای و ﮐﻒ اﺗﺎف ﺳﺮاﻣﯿﮏ ﺷﺪه ﺑﻮد ‪.‬‬
‫ ﮐﺎر دﯾﺸﺐ ﺷﻤﺎ واﻗﻌﺎ ﺑﺎورﻧﮑﺮدﻧﯽ ﺑﻮد آﻗﺎی ﭘﺎﺗﺮ‬‫ﻫﺮی ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﻧﮕﻔﺖ ‪.‬‬
‫ ﻣﯽ دوﻧﯿﺪ آﻗﺎی ﭘﺎﺗﺮ ‪ ،‬اﮔﻪ روزی ﺑﺮﺳﻪ ﮐﻪ ﻫﯿﭻ دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎز و ﻫﯿﭻ زﻧﺪاﻧﯽ در اﯾﻦ‬‫زﻧﺪان ﺑﺎﻗﯽ ﻧﻤﻮﻧﻪ اﯾﻨﺠﺎ ﺧﻮد ﺑﻪ ﺧﻮد وﯾﺮان ﻣﯿﺸﻪ ‪.‬‬
‫ ﯾﻌﻨﯽ اﮔﻪ ﯾﮏ روز اﯾﻦ زﻧﺪان ﺗﺨﻠﯿﻪ ﺑﺸﻪ ﻧﺎﺑﻮد ﻣﯿﺸﻪ ؟‬‫ ﻧﻪ ‪ ...‬وﻟﯽ اﮔﻪ ﺗﻤﺎم ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﺎش ﻧﺎﺑﻮد ﺑﺸﻪ ﺑﻠﻪ ‪ .‬اﯾﻦ زﻧﺪان از ﺑﯿﻦ ‪...‬‬‫ﺻﺪای ﺑﻠﻨﺪ و وﺣﺸﺘﻨﺎﮐﯽ ﺑﻪ ﮔﻮش رﺳﯿﺪ و ﺳﭙﺲ ﺻﺪای ﭘﺎی ﭼﻨﺪﯾﻦ ﻧﻔﺮ ﮐﻪ ﻣﯽ‬
‫دوﯾﺪﻧﺪ و ﻓﺮﯾﺎد ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪﻧﺪ‪ .‬رﻧﮓ از ﺻﻮرت ﺳﺮﭘﺮﺳﺖ زﻧﺪان ﭘﺮﯾﺪ ‪ .‬ﯾﮏ ﻧﻔﺮ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ‬
‫ﻫﻢ ﻓﺮﯾﺎد ﻣﯽ زد ‪:‬‬
‫‪ -‬ﻣﺮﮔﺨﻮار ﻫﺎ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮدن ‪ ....‬ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮدن‪.‬‬

‫‪98‬‬

‫ﻓﺼﻞ ﭼﻬﺎردﻫﻢ‪:‬ﭘﺎﯾﺎن ﺷﺎﻫﺰاده‬
‫ﻫﺮی ﺳﺮاﺳﯿﻤﻪ از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و از دﯾﻮار ﺷﯿﺸﻪ ای ﭘﺎﯾﯿﻦ را ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪.‬ده ﻣﺮگ‬
‫ﺧﻮار وارد آزﮐﺎﺑﺎن ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ و ﻣﺸﻐﻮل ﻣﺒﺎرزه ﺑﺎ ﻣﺎﻣﻮرﯾﻦ وزارت ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬دﯾﻮاﻧﻪ‬
‫ﺳﺎزﻫﺎ ﻧﯿﺰ ﺑﺎ ﺧﯿﺎل راﺣﺖ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ و ﺗﻤﺎﺷﺎ ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬ﻫﺮی ﮐﻤﯽ ﺑﺎ دﻗﺖ ﮐﻪ ﻧﮕﺎه‬
‫ﮐﺮد دﯾﺪ ﻫﻔﺖ ﻧﻔﺮ از ﻧﻮزده ﻣﺎﻣﻮر وزارت ﺧﺎﻧﻪ ﻃﺮف ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ و ﺑﺎ دﯾﮕﺮ‬
‫ﮐﺎراﮔﺎﻫﺎن دوﺋﻞ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ‪.‬ﻫﺮی دوﯾﺪ و از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﭘﺎﯾﯿﻦ رﻓﺖ‪.‬در اﯾﻦ ﻣﺪت ﺳﻪ ﻧﻔﺮ از‬
‫ﮐﺎرآﮔﺎﻫﺎن و ﯾﮏ ﻧﻔﺮ از ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﭼﻮﺑﺶ را ﺑﯿﺮون آورد و ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﻃﻠﺴﻤﯽ ﺑﻔﺮﺳﺘﺪ ﮐﻪ ﯾﮏ اﺷﻌﻪ آﺑﯽ رﻧﮓ ﺑﻪ‬
‫ﺳﻤﺖ او آﻣﺪ ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﺧﻮدش را ﻏﯿﺐ ﮐﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺖ و ﺑﯿﺎد آورد ﮐﻪ ﮐﺴﯽ ﻧﻤﯽ‬
‫ﺗﻮاﻧﺪ در آزﮐﺎﺑﺎن ﻏﯿﺐ و ﻇﺎﻫﺮ ﺷﻮد‪.‬ﺗﺎ آﻣﺪ ﺑﻪ ﺧﻮدش ﺑﺠﻨﺒﺪ اﺷﻌﻪ ﺑﻪ او ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﺮد و‬
‫روی زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد‪.‬ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﺑﻠﻨﺪ ﺷﻮد اﻣﺎ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺖ ﺑﺪن او ﻗﻔﻞ ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻫﺮی در ﻫﻤﺎن ﺣﺎﻟﺖ ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد ﺗﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﯾﮏ ﻧﻔﺮ ﭼﻮﺑﺶ را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ او‬
‫ﮔﺮﻓﺖ و زﯾﺮ ﻟﺐ وردی را زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪.‬دﺳﺖ و ﭘﺎی ﻫﺮی ﺑﺎز ﺷﺪﻧﺪ و او دوﺑﺎره ﺗﻮاﻧﺴﺖ‬
‫ﺗﮑﺎن ﺑﺨﻮرد ‪ .‬ﺑﻪ ﻣﺮدی ﮐﻪ او را آزاد ﮐﺮده ﺑﻮد ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪ .‬او ﻟﻮﯾﯽ ﺑﺮادﺳﺘﻮن ﺑﻮد ‪ .‬ﻫﻤﺎن‬
‫ﮐﻪ در اﺑﺘﺪای ورود ﺑﻪ آزﮐﺎﺑﺎن ﺑﺎ او ﻫﻢ ﺻﺤﺒﺖ ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬از ﭘﯿﺸﺎﻧﯽ اش ﺧﻮن ﻣﯽ رﯾﺨﺖ‬
‫‪ ،‬آﺳﺘﯿﻦ رداﯾﺶ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﺑﻮد و ﯾﮏ ﭘﺎﯾﺶ ﻫﻢ ﺑﺮروی زﻣﯿﻦ ﻣﯽ ﻟﻨﮕﯿﺪ‪.‬‬
‫آﻗﺎی ﭘﺎﺗﺮ ﻫﻔﺖ ﻧﻔﺮ از ﮐﺎرآﮔﺎه ﻫﺎ ﺧﯿﺎﻧﺖ ﮐﺮدن‪.‬ﺷﺶ ﻧﻔﺮ از ﻣﺎ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ اﻣﺎ ﻣﺎ ﻓﻘﻂ‬‫ﺗﻮﻧﺴﺘﯿﻢ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ از اوﻧﺎ رو ﺑﮑﺸﯿﻢ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﭼﻮﺑﺶ را ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺖ و آﻣﺎده ﺷﺪ‪.‬اﯾﻨﺒﺎر ﻣﯽ داﻧﺴﺖ ﺑﺎﯾﺪ ﭼﻪ ﮐﺎر ﮐﻨﺪ‪:‬‬
‫ﻧﺎراﺣﺖ ﻧﺒﺎش ﻟﻮﯾﯽ ﻫﻤﺸﻮن رو ﻣﯽ ﮔﯿﺮﯾﻢ‪.‬‬‫ﺳﭙﺲ زﯾﺮ ﻟﺐ ﮔﻔﺖ‪:‬اوﯾﺮاﻧﺪاﺗﻮﮔﺮواﻧﺪا‬
‫ﺑﻌﺪ ﺑﻪ دو ﻗﺴﻤﺖ ﺗﻘﺴﯿﻢ ﺷﺪ‪ .‬ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﮐﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ او ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ از ﺗﻌﺠﺐ دﻫﺎﻧﺸﺎن ﺑﺎز‬
‫ﻣﺎﻧﺪ‪.‬ﻫﺮی ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﭼﻮﺑﺶ را ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺖ و اﯾﻨﺒﺎر ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﺎﻣﯿﺮوﮐﺘﻮرﭘﯿﺮﯾﮑﺎس ‪ .‬ﻫﺮی دو‬
‫ﻫﺮی ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﺎ اﻃﺮاف ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬ﺗﺎ او را ﺑﺒﯿﻨﻨﺪ اﻣﺎ‬
‫ﻫﯿﭽﮑﺲ ﻫﺮی ﭘﺎﺗﺮ را ﻧﺪﯾﺪ‪.‬‬
‫‪99‬‬

‫ﻫﺮی ﭼﻮﺑﺶ را ﺑﺎﻻ ﺑﺮ ‪ .‬ﺑﺮ روی ﯾﮑﯽ از ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﮔﺮﻓﺖ و زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد ‪:‬‬
‫ﭘﻮﻟﮕﺴﺘﺮادو ‪ .‬آن ﻣﺮﮔﺨﻮار اﯾﺴﺘﺎد و ﺟﯿﻎ ﮔﻮش ﺧﺮاﺷﯽ ﮐﺸﯿﺪ ‪ .‬ﺳﭙﺲ روﻫﺶ از درون‬
‫ﺳﺮش ﺑﯿﺮون آﻣﺪ و ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﭼﻨﺪ ﻃﻠﺴﻢ را ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﺎ ﺳﻤﺖ آﻧﻬﺎ ﺑﻔﺮﺳﺘﺪ زﯾﺮا اﻣﮑﺎن داﺷﺖ ﻃﻠﺴﻢ‬
‫ﺑﻪ ﮐﺎرآﮔﺎﻫﺎن وزارت ﺧﺎﻧﻪ ﻧﯿﺰ ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﻨﺪ‪.‬ﻧﺎﮔﻬﺎن ﻓﮑﺮی ب ذﻫﻨﺶ ﺧﻄﻮر ﮐﺮد‪.‬اﯾﻨﺒﺎر‬
‫ﻫﺮ دو ﻫﺮی ﺑﺎ ﻫﻢ ﭼﻮﺑﺸﺎن را ﺑﺎﻻ ﺑﺮدﻧﺪ و ﻓﺮﯾﺎد زدﻧﺪ‪:‬رﯾﭙﯿﺖ ﭘﺘﺮﯾﻔﯿﮑﻮس ﺗﻮﺗﺎﻟﯿﻮس‪ .‬ده‬
‫رﮔﻪ ﻧﻮر ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻫﻤﻪ اﻓﺮاد ﺣﺎﺿﺮ رد زﻧﺪان رﻓﺘﻨﺪ و ﺑﺪن ﻫﻔﺖ ﻧﻔﺮ از آﻧﻬﺎ را ﻗﻔﻞ‬
‫ﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﺑﺎ ﻫﺮ دو ﺑﺪﻧﺶ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ آﻧﻬﺎ رﻓﺖ دو ﻧﻔﺮ از آﻧﻬﺎ را ﮐﻪ ﮐﺎراﮔﺎه ﺑﻮدﻧﺪ آزاد‬
‫ﮐﺮد و روح ﭘﻨﺞ ﻧﻔﺮ دﯾﮕﺮ را ﮐﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮار ﺑﻮدﻧﺪ از ﺑﺪﻧﺸﺎن ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪ‪.‬‬
‫ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﭼﻮﺑﺶ را ﺑﺎﻻ ﺑﺮد اﻣﺎ ﻗﺒﻞ از آﻧﮑﻪ ﺑﺘﻮاﻧﺪ وردی را ﺑﺨﻮاﻧﺪ دﯾﺪ اﺷﻌﻪ ﺳﺒﺰ رﻧﮕﯽ‬
‫از ﭘﺸﺖ ﺑﻪ ﻟﻮﯾﯽ ﺧﻮرد و او را ﮐﺸﺖ‪.‬ﭼﻮﺑﺶ را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ آن ﻣﺮﮔﺨﻮار ﮔﺮﻓﺖ و ﻓﺮﯾﺎد‬
‫زد‪:‬رﯾﮑﯿﻤﺎﻧﺪو ورﯾﮑﺲ ‪ .‬ﺧﻨﺪه از ﻟﺒﺎن ﻣﺮﮔﺨﻮار ﻣﺤﻮ ﺷﺪ ‪ ،‬ﺧﻮدش را ﺑﺮ روی زﻣﻨﯽ‬
‫اﻧﺪاﺧﺖ و ﺟﯿﻎ ﮐﺸﯿﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﭼﻮﺑﺶ را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻋﺪه ای زا اﻓﺮاد ﮐﻪ ﻣﺸﻐﻮل ﻣﺒﺎرزه ﺑﻮدﻧﺪ ﮔﺮﻓﺖ و‬
‫اﯾﻨﺒﺎر ﻓﺮﯾﺎد زد‪ :‬رﯾﭙﯿﺖ ﭘﺘﺮﯾﻔﯿﮑﻮس ﺗﺎ ﺗﺎﻟﯿﻮس‪ .‬اﯾﻨﺒﺎر ﭼﻤﻌﯿﺖ ﮐﻤﺘﺮ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ﺑﻪ‬
‫ﻫﻤﯿﻦ ﺧﺎﻃﺮ ﺷﺶ ﻧﻔﺮ ﺑﺎ ﺑﺪﺗﯽ ﻗﻔﻞ ﺷﺪه ﺑﺮ روی زﻣﻨﯽ اﻓﺘﺎدﻧﺪ ﮐﻪ ﯾﮏ ﻧﻔﺮ از آﻧﻬﺎ‬
‫ﮐﺎرآﮔﺎه و ﭘﻨﺞ ﻧﻔﺮ دﯾﮕﺮ ﻣﺮﮔﺨﻮار ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻫﺮی ﻣﺎﻧﻨﻨﺪ دﻓﻌﻪ ﻗﺒﻞ روح آن ﭘﻨﺞ ﻣﺮﮔﺨﻮار را‬
‫از ﺑﺪﻧﺸﺎن ﺧﺎرج ﮐﺮد و ﻣﺎﻣﻮر وزارت ﺧﺎﻧﻪ را آزاد‪.‬‬
‫دو ﻣﺮﮔﺨﻮار ﺑﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪه ﮐﻪ ﮔﯿﺞ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﻪ ﮐﺎرآﮔﺎه ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮدﻧﺪ اﻣﺎ ﻫﺮی‬
‫ﻗﺒﻞ از آن ورد اﯾﻠﯽ ﺗﺎر ﮐﻮس را زﯾﺮ ﻟﺐ ﮔﻔﺖ و ﺑﺮای ﻣﺎﻣﻮر وزارت ﺧﺎﻧﻪ ﺳﭙﺮ ﻣﺪاﻓﻊ‬
‫درﺳﺖ ﮐﺮد‪ .‬ﻫﺮ دو ﻃﻠﺴﻢ ﺑﻪ ﺳﭙﺮ ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﺮده و ﺑﺮﮔﺸﺘﻨﺪ اﻣﺎ ﻣﺮﮔﺨﻮار ﻫﺎ آن دو‬
‫ﻃﻠﺴﻢ را ﻣﻨﺤﺮف ﮐﺮدﻧﺪ ‪ .‬ﯾﮑﯽ زا ﻫﺮی ﻫﺎ ﺑﻪ ﮐﻨﺎر ﻣﺎﻣﻮر وزارت ﺧﺎﻧﻪ رﻓﺖ ‪ ،‬ﭼﻮﺑﺶ را‬
‫ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﺎ ﺗﻤﺎ م وﺟﻮدش در ذﻫﻨﺶ ﮔﻔﺖ‪:‬ﭘﻮﻟﮕﺴﺘﺮادو ‪ .‬از ﻫﺮ ﮐﺪام از ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ‬
‫ﻫﺎی ﻫﺮی ﻫﺎ اﺷﻌﻪ ای ﺑﻪ ﺳﻤﺖ دو ﻣﺮﮔﺨﻮار ﺑﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪه دﻓﺘﻨﺪ ‪ .‬ﻫﺮ دو آﻧﻬﺎ ﺟﯿﻎ‬
‫ﮐﺸﯿﺪﻧﺪ و روح از ﺳﺮﺷﺎن ﺟﺪا ﺷﺪ‪.‬‬

‫‪100‬‬

‫ﻫﺮی وﻗﺘﯽ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺷﺪ ﮐﻪ دﯾﮕﺮ ﻣﺮﮔﺨﻮاری ﻧﻤﺎﻧﺪه ﺑﺎ ﺧﻮاﻧﺪن وردی ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﯾﮑﯽ از‬
‫ﻫﺮی ﻫﺎ ﺑﻪ داﺧﻞ دﯾﮕﺮی ﺑﯿﯿﺪ و ﻫﺮ دو ﯾﮑﯽ ﺷﻮدﻧﺪ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﭼﻮﺑﺶ را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺧﻮدش‬
‫ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﺎﻣﯿﺮوﮔﺘﻮر ﻣﺎﻟﺪوﮐﺎﭘﺲ ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ ‪ .‬اﻣﺎ ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﺎ اﯾﻦ ﮐﺎر ﻣﺎﻣﻮر‬
‫وزارت ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد و ﻣﺮد‪ .‬ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﺮی ﺗﺮﺳﯿﺪ و ﺑﺎ ﺧﻮد ﻓﮑﺮ ﮐﺮد ﺷﺎﯾﺪ‬
‫ﮐﺎر او ﺑﺎﻋﺚ ﻣﺮگ ﮐﺎرآﮔﺎه ﺷﺪه ‪ .‬ﺑﻪ اﻃﺮاف ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و دﯾﺪ ﺳﺮﭘﭙﺮﺳﺖ زﻧﺪان ﺑﺎ ﺻﻮرﺗﯽ‬
‫ﺧﻨﺪان ﺑﻪ ﺳﻤﺘﺶ ﻣﯽ آﯾﺪ‪.‬‬
‫او ﭼﻮﺑﺶ را ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻫﺮی ﻣﯽ آﻣﺪ ‪ .‬اﺗﻮ ﺑﻪ ﻃﻮر ﮐﺎﻣﻞ داﺷﺖ ﺗﻐﯿﯿﺮ‬
‫ﻣﯽ ﮐﺮد‪.‬ﻗﺪش ﮐﻢ ﮐﻢ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽ ﺷﺪ ‪ ،‬ﻣﻮﻫﺎی ﻗﻬﻮه ای رﻧﮓ و ﮐﻮﺗﺎﻫﺶ ﺳﯿﺎه ﺷﻮ و ﮐﻤﯽ‬
‫ﻫﻢ رﺷﺪ ﮐﺮد‪ .‬ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺳﯿﺎه ﺷﺪ و ﺑﯿﻨﯽ ﺧﻮک ﻣﺎﻧﻨﺪش ﺑﻪ ﯾﮏ ﺑﯿﻨﯽ ﻋﻘﺎﺑﯽ ﺗﺒﺪﯾﻞ‬
‫ﺷﺪ‪.‬او ﺳﯿﺮﯾﻨﻮس اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻫﯽ ‪ ،‬ﭘﺎﺗﺮ ﻣﻨﻮ ﯾﺎدت ﻣﯿﺎد؟ﻣﻦ ﻫﻤﻮﻧﻢ ﮐﻪ ﻧﺰدﯾﮏ ﺑﻮد ﺑﮑﺸﻤﺖ‪ .‬ﯾﺎدت ﻣﯿﺎد؟ﺑﺎ ﮐﻤﮏ‬‫ﻃﻠﺴﻢ اﺧﺘﺮاﻋﯽ ﺑﺮادرم ‪ .‬ﺗﻮ ﺑﺎز ﻫﻢ ﮔﻮل ﺧﻮردی ﻣﺜﻞ ﺳﻪ ﺳﺎل ﻗﺒﻞ ‪ .‬اﻟﺒﺘﻪ اون ﺳﺎل‬
‫ﺑﺎرﺗﯽ ﮐﺮاوچ ﻫﻤﻪ رو ﮔﻮل زد ‪ .‬ﺣﺘﯽ داﻣﺒﻠﺪور رو‪.‬‬
‫ اﯾﻨﺒﺎر ﻣﯽ ﮐﺸﻤﺖ‪ .‬ﯾﮏ ﺑﺎر ﺟﺴﺘﯽ ﻣﻠﺨﮏ‪.‬‬‫ﻧﻪ ﻫﺮی‪ ...‬ﻫﺮی ﭘﺎﺗﺮ ﺻﺒﺮ ﮐﻦ‪.‬‬‫ﻫﺮی ﺑﺎ اﺣﺘﯿﺎط ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﭘﺸﺖ ﺳﺮش را ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪ .‬ﻣﺮدی دﻗﯿﻘﺎ ﺷﺒﯿﻪ ﺑﻪ ﺳﯿﺮﯾﻨﻮس‬
‫اﺳﻨﯿﭗ اﻣﺎ ﺑﺎ ﻗﺪی ﮐﻮﺗﺎه ﺗﺮ و ﻣﻮﻫﺎﯾﯽ ﺑﻠﻨﺪ ﺗﺮ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد‪ .‬او ﺳﯿﺮﯾﻮس اﺳﻨﯿﭗ ﯾﮑﯽ زا‬
‫اﻋﻀﺎی ﻣﺤﻔﻞ ﻗﻘﻨﻮس ﻗﺪﯾﻢ ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﺑﺰار ﻣﻦ ﺑﺎ اون ﺑﺠﻨﮕﻢ‬‫ﻧﻪ‬‫ﺧﻮاﻫﺶ ﻣﯿﮑﻨﻢ ‪...‬ﻫﺮی‬‫اﯾﻦ اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﺮی ﻣﯽ دﯾﺪ اﺳﻨﯿﭗ از ﮐﺴﯽ ﺧﻮاﻫﺶ ﮐﻨﺪ‪ .‬آن ﻫﻢ از ﻫﺮی ‪،‬‬
‫ﮐﺴﯽ ﮐﻪ از ﭘﺪرش ﻣﺘﻨﻔﺮ ﺑﻮد‪.‬‬
‫آه ﺑﯿﯿﻦ ﮐﯽ اﯾﻨﭽﺎﺳﺖ‪ .‬داداش ﮐﻮﭼﻮﻟﻮ اوﻣﺪی ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﺠﻨﮕﯽ؟‬‫ﻧﻪ اوﻣﺪم ﺑﮑﺸﻤﺖ‬‫‪101‬‬

‫ﺳﯿﺮﯾﻨﻮس ﺧﻨﺪه ای دﯾﻮاروار ﺳﺮداد ‪ .‬ﻫﺮی از ﺑﯿﻦ آن دو ﺑﺮادر ﮐﻨﺎر رﻓﺖ‪.‬ﻫﺮ دوی آﻧﻬﺎ‬
‫ﻣﺤﮑﻢ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻫﺎﯾﺸﺎن را در دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪:‬‬
‫داداش ﮐﻮﭼﻮﻟﻮ ﻧﮕﻮ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮای ﺑﻪ ﺑﺰرﮔﺘﺮ از ﺧﻮدت ﺣﻤﻠﻪ ﮐﻨﯽ‪.‬ﺑﻪ ﻗﻮل ﻣﺎﻣﺎن ﺗﻮ‬‫ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﻣﻦ اﺣﺘﺮام ﺑﺰاری‬
‫اون دوران ﮔﺬ‬‫اون ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ اﻟﮕﻮی ﺗﻮ ﺑﺎﺷﻢ ‪ .‬ﺗﻮ ﺑﺎﯾﺪ از ﻣﻦ ﺗﻘﻠﯿﺪ ﻣﯽ ﮐﺮدی‬‫آره اﻣﺎ ﻧﻪ ﻫﺮ ک‪...‬‬‫ﻣﻦ ﺗﺠﺮﺑﻪ ام از ﺗﻮ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﻮد‪.‬ﺗﻮ ﺑﺎﯾﺪ راه ﻣﻨﻮ ادام‪...‬‬‫ﻣﻦ ﻫﻢ اوﻣﺪم اﻣﺎ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪم اﯾﻦ ﭘﺴﺮ ﯾﺘﯿﻢ ‪...‬‬‫ﺗﻮ ﻓﻘﻂ وﻇﯿﻔﻪ ای رو ﮐﻪ ﻟﺮد ﺳﯿﺎه در اﺧﺘﯿﺎرت ﻗﺮار داده ﺑﻮد اﻧﺠﺎم دادی‬‫اﺳﻢ اون ﮔﻨﺪ زاده رو ﻧﯿﺎ‪...‬‬‫ﺧﻔﻪ ﺷﻮ‬‫از ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﺳﺮﯾﻨﻮس ﺟﺮﻗﻪ ای ﭘﺪﯾﺪ آﻣﺪ‪ .‬ان دو ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﺤﺚ ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ و ﻣﺪام‬
‫ﺻﺪاﯾﺸﺎن ﺑﺎﻻ ﺗﺮ ﻣﯽ رﻓﺖ‪.‬‬
‫ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﻣﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﻓﻘﻂ ﺑﺎ ﻫﻢ دوﺋﻞ ﮐﻨﯿﻢ‪.‬ﻫﺮﮐﺲ ﺷﺎﯾﺴﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ زﻧﺪه ﻣﯽ ﻣﻮﻧﻪ‪ .‬اﯾﻦ‬‫ﻗﺎﻧﻮن ﻃﺒﯿﻌﺘﻪ‪.‬‬
‫ﺳﻮروس اﺳﻨﯿﭗ ﭼﯿﺰی ﻧﮕﻔﺖ ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﭼﻮﺑﺶ را ﺑﺎﻻ ﺑﺮد و آﻣﺎده ﺷﺪ‬
‫اوﻟﯿﻦ اﺷﻌﻪ را ﺳﺮﯾﻨﻮس ﻓﺮﺳﺘﺎد اﻣﺎ ﺳﻮروس ﺑﻪ راﺣﺘﯽ آن را ﺑﺮﮔﺸﺖ داد‪.‬و ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ‬
‫ﻃﻠﺴﻤﯽ را ﺑﺪون ﺻﺪا ﻓﺮﺳﺘﺎد اﻣﺎ ﺳﺮﯾﻨﻮس ﺑﺎ ﺳﺎﺧﺘﻦ ﯾﮏ ﺳﭙﺮ آن را ﺑﺮﮔﺸﺖ داد‪.‬آن‬
‫دو ﻣﺪام اﺷﻌﻪ ﻫﺎی رﻧﮕﺎرﻧﮓ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﯾﮑﺪﯾﮕﺮ ﻣﯽ ﻓﺮﺳﺘﺎدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی اﺣﺴﺎس ﮐﺮد ﻧﺎاﻣﯿﺪی اش از ﻣﯿﺎن ﻣﯽ رود ﺑﻪ اﻃﺮاف ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﻫﻤﻪ‬
‫دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ ﻣﺸﻐﻮل ﺑﯿﺮون رﻓﺘﻦ از زﻧﺪان ﻫﺴﺘﻨﺪ‪.‬‬
‫دو ﺑﺮادر ﻣﺪام ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﯾﮑﺪﯾﮕﺮ ﻃﻠﺴﻢ ﻣﯽ ﻓﺮﺳﺘﺎدﻧﺪ اﻣﺎ ﺑﺪون ذﮐﺮ از ﻃﺮﯾﻖ دﻫﺎن‬
‫‪.‬اﻧﮕﺎر آﻧﻬﺎ ﻻل ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻫﺮی ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد ‪ .‬اﯾﻦ ﻃﻮﻻﻧﯽ ﺗﺮﯾﻦ دوﺋﻠﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺗﺎﺑﻪ ﺣﺎل‬
‫ﺷﺎﻫﺪش ﺑﻮد‪.‬ﻟﺒﺎس ﻫﺮ دوی آﻧﻬﺎ ﭘﺮ از ﺧﻮن ‪ ،‬ﭘﺎره و ﺳﻮﺧﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬ﮔﺌﻮش راﺳﺖ ﺳﺮﯾﻨﻮس‬
‫و اﻧﮕﺸﺖ اﺷﺎره دﺳﺖ ﺳﻮروس ﻗﻄﻊ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺳﺮﯾﻨﻮس وردی را ﺧﻮاﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ‬
‫‪102‬‬

‫ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﻤﺐ ﻫﺎی دود زا دود ﺑﯿﺮون ﺑﺪﻫﺪ‪.‬ﺑﻪ ﻃﻮری ﮐﻪ ﺑﯿﻦ آﻧﻬﺎ دﯾﻮاری‬
‫زا دود ﺗﺸﮑﯿﻞ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬رﻧﮓ از ﭼﻬﺮه ﺳﻮروس ﭘﺮﯾﺪ ﺑﻮد‪ .‬ﻣﺪام ﻃﻠﺴﻢ ﻣﯽ ﻓﺮﺳﺘﺎد اﻣﺎ‬
‫ﮐﻮرﮐﻮراﻧﻪ‪ .‬از ﻣﯿﺎن آن دود ﻧﯿﻢ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﭼﯿﺰی ﺑﺒﯿﻨﺪ‪.‬‬
‫ﻧﺎﮔﻬﺎن اﺷﻌﻪ ای ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺖ ﺻﻮت از ﻣﯿﺎن دود ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺳﻮروس اﺳﻨﯿﭗ رﻓﺖ و درﺳﺖ‬
‫ﺑﻪ ﻗﻠﺐ او ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﺪر‪ .‬درﺳﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﻠﮏ ﺗﻮﺳﻂ ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ ﮐﺸﺘﻪ‬
‫ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻟﺤﻈﻪ ای ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ از ﺗﻌﺠﺐ ﮔﺮد ﺷﺪ و ﺑﻌﺪ ﻣﺤﮑﻢ ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد‪.‬‬
‫ﺳﺮﯾﻨﻮس اﺳﻨﯿﭗ ﺧﻨﺪه ای ﺑﻠﻨﺪ ‪ ،‬وﺣﺸﯿﺎﻧﻪ و دﯾﻮاﻧﻪ واری ﺳﺮ داد‪.‬و ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺑﺮار‬
‫ﮐﻮﭼﮑﺶ رﻓﺖ ‪ ،‬ﺑﺮ روی ﺻﻮرت او ﺗﻒ اﻧﺪاﺧﺖ و ﺑﻌﺪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﺮداﺷﺖ‪.‬‬
‫ﻣﯽ دوﻧﯽ ﭘﺎﺗﺮ ‪ ،‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻣﻦ و ﺑﺮادرم از ﯾﮏ ﻧﻮع ﺑﻮد‪ .‬رﯾﺴﻪ ﻗﻠﺐ اژدﻫﺎ و ﭼﻮب‬‫درﺧﺖ ﺑﻠﻮط‪.‬‬
‫او درﺳﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ داﻣﺒﻠﺪور ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯽ ﮐﺮد ‪ .‬اﻧﮕﺎر ﮐﻪ در ﯾﮏ ﮐﺎﻓﻪ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ و ﺑﺮای‬
‫دوﺳﺘﺎﻧﺶ ﯾﮏ ﺧﺎﻃﺮه ﺗﻠﺦ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ‪.‬ﭼﻮب ﺳﻮروس را رد ﮐﻨﺎر ﭼﻮب ﺧﻮدش ﻗﺮار‬
‫داد و آن دو را ﻓﺸﺎر داد‪.‬در ﮐﻤﺎل ﺗﻌﺠﺐ ﻫﺮی ‪ ،‬ﻫﺮ دو ﭘﻮﺑﺪﺳﺘﯽ آب ﺷﺪﻧﺪ و ﺑﺎ ﻫﻢ‬
‫ﻣﺨﻠﻮط ﺷﺪﻧﺪ ﺳﭙﺲ ﯾﮏ ﺟﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﮐﻠﻔﺖ ﺗﺮ و ﺑﺰرﮔﺘﺮ را ﺗﺸﮑﯿﻞ دادﻧﺪ‪.‬‬
‫وﻗﺘﯽ دوﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ از ﯾﮏ ﻧﻮع ﺑﺎﺷﻨﺪ و اون ﻫﺎ رو در ﮐﻨﺎر ﻫﻢ ﻗﺮار ﺑﺪﯾﻢ ‪ ،‬ﺑﺎ ﻫﻢ دﯾﮕﻪ‬‫ﯾﮏ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﯾﻢ ﺳﺎزﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﻣﯿﺸﻪ ﭼﻮب ﻗﻮی ﺗﺮ ﮐﺎر ﮐﻨﻪ‪.‬ﯾﻌﻨﯽ ﻫﻢ ورد ﻫﺎ رو ﺑﺎ‬
‫ﺑﺮد ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﻔﺮﺳﺘﻪ و ﻫﻢ ﺳﺮﻋﺖ اﺷﻌﻪ رو ﺑﺸﺘﺮ ﮐﻨﻪ‪،‬در ﺿﻤﻦ اﮔﻪ در ﻋﻤﻞ ﻧﺎدر اﻧﻌﮑﺎس‬
‫ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺳﻪ ﺳﺎل ﭘﯿﺶ ﺑﺎ ﻟﺮد ﺳﯿﺎه ﺗﻮی ﻗﺒﺮﺳﺘﻮن اﻧﺠﺎم دادی ‪ ،‬ﻗﺮار ﺑﮕﯿﺮه‬
‫ﺑﺎﻋﺚ ﻣﯿﺸﻪ ﮐﻪ ﭘﯿﺮوز ﺑﺸﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺧﯿﻠﯽ ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺑﻮد‪ .‬ﯾﮏ ﻧﺮ دﯾﮕﺮ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ او ﻣﺮده ﺑﻮد ؛ ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﺣﺎﻻ ﻣﻨﻮ ﺑﮑﺶ‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﺧﻨﺪه دﯾﻮاﻧﻪ وار دﯾﮕﺮی ﺳﺮداد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺧﺐ ﭘﺲ ﻧﻮ ﻫﻢ ﻣﯽ ﺧﻮای ﺑﻤﯿﺮی‬
‫آره؟ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯿﺖ ﺑﺮای ﻟﺮد ﺳﯿﺎه ﺧﯿﻠﯽ ﻋﺰﯾﺰه ‪ .‬ﻣﯽ دوﻧﯽ ﮐﻪ ﻫﺮ دو از ﯾﮏ ﺟﻨﺴﻦ‪.‬‬
‫ﻫﺮی دﯾﮕﺮ ﺻﺒﺮ ﻧﮑﺮد ﺗﺎ ﺑﺎز ﻫﻢ او ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﺪ‪.‬ﭼﻮﺑﺶ را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺧﻮدش ﮔﺮﻓﺖ و‬
‫ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪ‪.‬‬
‫‪-‬ﻓﻘﻂ ﻫﻤﯿﻦ ﭘﺎﺗﺮ؟‬

‫‪103‬‬

‫ﺳﭙﺲ ﺧﻮد او ﻧﯿﺰ ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪ‪ .‬ﻫﺮی ﺑﻪ ﯾﺎد ﮔﻔﺘﻪ داﻣﺒﻠﺪور اﻓﺘﺎد‪ .‬ﭼﻮﺑﺶ را ﻣﻘﺎﺑﻞ‬
‫ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬روﻻﯾﮑﺎﺑﯿﻨﯿﮑﻮ‬
‫ﻫﺮی اﺳﻨﯿﭗ را دﯾﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ آراﻣﯽ ﺑﻪ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ او ﻣﯽ رﻓﺖ ﺳﺮﯾﻊ ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﻓﺮﯾﺎد‬
‫زد‪:‬دورﮐﯽ ﭘﺮاﺗﻮﺳﮑﯽ‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﺧﯿﻠﯽ ﺗﻨﺪ آن را ﻣﻨﺤﺮف ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ ‪ :‬آه ﭘﺎﺗﺮ ﺧﯿﻠﯽ ﮐﺎرت رو ﺧﻮب اﻧﺠﺎم ﻣﯽ‬
‫دی‪.‬ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﺮدم ﺑﺘﻮﻧﯽ ﻣﻨﻮ ﺑﺒﯿﻨﯽ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﺑﻪ دو ﻗﺴﻤﺖ ﺗﻘﺴﯿﻢ ﺷﺪ‪.‬‬
‫رﻧﮓ زا رﺧﺴﺎر ﺳﺮﯾﻨﻮس اﺳﻨﯿﭗ ﭘﺮﯾﺪ‪:‬آه ‪ ،‬ﺑﺎز ﻫﻢ ﻫﻤﻮن ﮐﺎر رو ﮐﺮدی ‪ .‬اﻋﺘﺮاف ﻣﯽ‬
‫ﮐﻨﻢ ﮐﻪ اﯾﻦ ﮐﺎرﺗﻮ ﺑﻠﺪ ‪...‬‬
‫رﯾﭙﯿﺖ دورﺗﯽ ﭘﺮاﺗﻮﺳﮑﯽ دن رﯾﭙﯿﺖ ﺳﺎﯾﻠﻨﺴﯿﻮ ‪.‬‬‫ﺑﯿﺴﺖ اﺷﻌﻪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ اﺳﻨﯿﭗ رﻓﺖ ‪ .‬او ﯾﮏ ﺳﭙﺮ ﺳﺎﺧﺖ و ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ دراز‬
‫ﮐﺸﯿﺪ‪.‬ﺳﯿﺰده اﺷﻌﻪ از ﺑﯿﺴﺖ اﺷﻌﻪ ﺑﻪ ﺳﭙﺮ ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﺮد ﺗﺎ ﺑﺎﻻﺧﺮه ﺳﭙﺮ ﻗﻮی او در ﻫﻢ‬
‫ﺷﮑﺴﺖ‪.‬ﺷﺶ اﺷﻌﻪ از ﺑﺎﻻی ﺳﺮ او رد ﺷﺪ و آﺧﺮﯾﻦ اﺷﻌﻪ ﺑﺎ ﭘﺎی او ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﺮد‪.‬‬
‫او ﺑﻪ ﻋﻘﺐ ﭘﺮﺗﺎب ﺷﺪ و ﻓﺮﯾﺎد ﺑﻠﻨﺪی ﮐﺸﯿﺪ‪ .‬ﺗﺎ ﻧﺰدﯾﮓ در زﻧﺪان ﭘﺮﺗﺎب ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬ﺧﻮن‬
‫ﺟﻠﻮی ﭼﺸﻤﺎن ﻫﺮی را ﻓﺮا ﮔﺮت ‪ .‬ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ده اﺷﻌﻪ دﯾﮕﺮ ﺑﻪ ﺳﻤﺘﺶ ﻓﺮﺳﺘﺎد ‪ .‬ﮐﻪ ﯾﮑﯽ‬
‫از آﻧﻬﺎ ﺑﻪ دﺳﺖ او ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﺮد و ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ دﺳﺖ ﭼﭙﺶ ﻣﻨﻔﺠﺮ ﺷﻮد‪.‬او ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﻓﺮﯾﺎد‬
‫زد و ﻟﻨﮕﺎن ﻟﻨﮕﺎن از در ﺑﯿﺮون رﻓﺖ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻧﯿﻢ دوﯾﺪ اﻣﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﺗﻨﺪ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل او راه ﻣﯽ رﻓﺖ‪ .‬اﺳﻨﯿﭗ از در ﺧﺎرج ﺷﺪ و ﻓﺮﯾﺎد‬
‫زد "ﺳﺰای اﯾﻦ ﮐﺎرت رو ﯾﻢ ﺑﯿﻨﯽ ﭘﺎﺗﺮ" ﻫﺮی ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﭼﻮﺑﺶ را ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺖ و اﯾﻨﺒﺎر‬
‫ﻓﺮﯾﺎد زد "آواداﮐﺪاوارا"ﻃﻠﺴﻢ درﺳﺖ ﺑﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻗﻠﺐ ﺳﺮﯾﻨﻮس اﺳﻨﯿﭗ ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ‬
‫ﻗﺒﻞ ﻗﺮار داﺷﺖ ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﺮد‪ .‬او ﻏﯿﺐ ﺷﺪه ﺑﻮد و از آﻧﺠﺎ رﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬‬

‫‪104‬‬

105

‫ﻓﺼﻞ ﭘﺎﻧﺰدﻫﻢ‪:‬ﻣﻌﻠﻢ ﺟﺪﯾﺪ‬
‫ﺧﺸﻢ ﺗﻤﺎم وﺟﻮد ﻫﺮی را ﻓﺮا ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻪ ﮐﻨﺎر ﺟﺴﺪ ﺳﻮروس اﺳﻨﯿﭗ رﻓﺖ و در‬
‫ﮐﻨﺎرش زاﻧﻮ زد‪.‬ﺟﺴﺪش ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﺑﻮد ﻣﻪ در آﺗﺶ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪.‬دﯾﮕﺮ دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎزی‬
‫در زﻧﺪان ﻧﻤﺎﻧﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻫﻤﻪ رﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﺧﺸﻤﺶ وران ﮐﺮد ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و در ﻣﻘﺎﺑﻞ‬
‫ﺳﻠﻮﻟﯽ اﯾﺴﺘﺎد‪.‬ﭼﻮﺑﺶ را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد و ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﭘﻮﻟﮕﺴﺘﺮادو ‪ .‬ﭼﺸﻤﺎن ﻣﺮﮔﺨﻮار زﻧﺪاﻧﯽ از‬
‫ﺗﻌﺠﺐ ﮔﺮد ﺷﺪ اﻣﺎ ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﺟﯿﻎ ﺑﮑﺸﺪ روح از ﺑﺪﻧﺶ ﺧﺎرج ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬ﺑﻘﯿﻪ‬
‫زﻧﺪاﻧﯿﻬﺎ ﺑﻪ ﻣﯿﻠﻪ ﻫﺎی زﻧﺪان ﺗﮑﯿﻪ داده ﺑﻮدﻧﺪ و ﺷﺎﻫﺪ ﺻﺤﻨﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی از ﻣﻘﺎﺑﻞ دو ﺳﻠﻮل دﯾﮕﺮ ﮔﺸﺖ و روح آﻧﻬﺎ را ﻧﯿﺰر از ﺑﺪﻧﺸﺎن ﺑﯿﺮون آورد‪.‬ﺑﻌﺪ از‬
‫اﯾﻦ ﮐﺎر ﻫﻤﻪ زﻧﺪاﻧﯿﻬﺎ ﺷﺮوع ﺑﻪ اﻟﺘﻤﺎس و ﻧﺎﻟﻪ ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﭘﺎﺗﺮ ﻟﻄﻔﺎ‬‫ﭘﺎﺗﺮ ﻣﻨﻮ ﻧﮑﺶ‬‫آﻗﺎی ﭘﺎﺗﺮ ‪..‬‬‫‪...‬‬‫ﻫﺮی ﻧﻪ ﺑﺎر دﯾﮕﺮ اﯾﻦ ﮐﺎر را اﻧﺠﺎم داد ﺗﺎ اﯾﻨﮏ ﺑﻪ ﺳﻠﻮل آﺧﺮ رﺳﯿﺪ‪ .‬زﻧﯽ ﺑﺮ روی ﺗﺨﺖ‬
‫ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺗﻠﺨﯽ ﺑﺮ ﻟﺐ داﺷﺖ‪ .‬او ﻧﺎرﺳﯿﺴﺎ ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ ﻧﺎم داﺷﺖ‪.‬‬
‫ﺗﻮ ﻫﻢ ﻣﺜﻞ ﺧﻮاﻫﺮت ﻣﯽ ﻣﯿﺮی‪ .‬ﻫﻤﯿﻨﻄﻮر ﭘﺴﺮ و ﻫﻤﺴﺮ ﻋﺰﯾﺰت‬‫ﺧﻔﻪ ﺷﻮ‪.‬ﺧﻔﻪ ﺷﻮ ﻋﻮﺿﯽ‬‫ﺑﯿﭽﺎره دراﮐﻮی ﻋﺰﯾﺰت‬‫ﺧﻨﺪه ای ﺷﯿﻄﺎﻧﯽ ﺳﺮ داد ‪.‬ﺑﺮای ﺑﺎر دوم از آزار دﯾﮕﺮی ﻟﺬت ﻣﯽ ﺑﺮد‪.‬اﻣﺎ زود ﺑﺮ ﺧﻮدش‬
‫ﻣﺴﻠﻂ ﺷﺪ‪.‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺖ و زﯾﺮ ﻟﺐ ﮔﻔﺖ‪:‬ﭘﻮﻟﮕﺴﺘﺮادو‬
‫روح ﺗﺎرﺳﯿﺴﺎ در ﺳﮑﻮت ﮐﺎﻣﻞ از ﺑﺪﻧﺶ ﺧﺎرج ﺷﺪ و ﺟﺴﺪ ﺑﯿﺮوﺣﺶ ﺑﺮ ﺗﺨﺖ ﺳﯿﻤﺎﻧﯽ‬
‫ﺳﻘﻮط ﮐﺮد‪.‬‬
‫ ﻫﺮی‬‫‪106‬‬

‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﻃﺮف ﺻﺪا ﺑﺮﮔﺸﺖ ‪ .‬اﺳﺘﻦ ﺷﺎﻧﭙﺎﯾﮏ را دﯾﺪ ‪ .‬ﺑﻪ ﺳﻤﺖ او رﻓﺖ و ﺑﺎ وردی در‬
‫ﺳﻠﻮل را ﺑﺎز ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﺑﺮو اﺳﺘﻦ‬‫ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ‬‫اﺳﺘﻦ دﯾﮕﺮ ﻫﯿﺞ ﺣﺮﻓﯽ ﻧﺰد ‪ .‬ﺑﺎ ﺻﻮرﺗﯽ رﻧﮓ ﭘﺮﯾﺪه از زﻧﺪان ﺑﯿﺮون رﻓﺖ‪ .‬اﻧﮕﺎر از ﻣﺮگ‬
‫ﻧﺠﺎت ﯾﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻧﺎﮔﻬﺎن ﻫﻤﻪ دﯾﻮارﻫﺎ ﻟﺮزﯾﺪ و ﺗﺮک ﺧﻮرد ‪ .‬ﺳﺘﻮه ﻫﺎ ﺳﻘﻮط ﮐﺮد و ﺷﺮوع ﺑﻪ رﯾﺨﺘﻦ‬
‫ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬ﻫﺮی ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ را ﻓﻬﻤﯿﺪ اﮔﺮ در زﻧﺪان ﻫﯿﭻ زﻧﺪاﻧﯽ و ﻫﯿﭻ دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎزی ﻧﺒﺎﺷﺪ‬
‫زﻧﺪان ﻧﺎﺑﻮد ﻣﯽ ﺷﻮد‪ .‬ﻫﺮی ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻮﺟﻮد زﻧﺪه در زﻧﺪان ﻣﺨﻮف آزﮐﺎﺑﺎن ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﺷﺮوع ﺑﻪ دوﯾﺪن ﮐﺮد ‪ ،‬از روی ﺳﺘﻮن ﻫﺎی ﻓﺮو رﯾﺨﺘﻪ ﭘﺮﯾﺪ و ﺑﺎ ﺷﯿﺮﭼﻪ از در زﻧﺪان‬
‫ﺑﯿﺮون رﻓﺖ‪ .‬اﺣﺴﺎس ﺿﻌﻒ ﻣﯽ ﮐﺮد‪ .‬ﺳﺎﻋﺖ ﺣﺪود ﺳﻪ و ﻧﯿﻢ ﺑﻌﺪ از ﻇﻬﺮ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻪ‬
‫زﺣﻤﺖ ﺧﻮدش را ﻏﯿﺐ ﮐﺮد و در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺧﺎﻧﻪ وﯾﺰﻟﯽ ﻫﺎ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ‪.‬دﯾﮕﺮ ﺗﻮان راه رﻓﺘﻦ‬
‫ﻧﺪاﺷﺖ ﺑﻪ زﺣﻤﺖ در زد و روی زﻣﯿﻦ ﻧﺸﺴﺖ‪.‬ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ از ﭘﺸﺖ در ﭘﺮﺳﯿﺪ ﮐﯿﻪ؟‬
‫ﻫﺮی ‪ .‬ﻫﺮی ﭘﺎﺗﺮم‬‫ﺳﭙﺮ ﻣﺪاﻓﻊ ﺗﻮ ﭼﻪ ﺷﮑﻠﻪ؟‬‫ﻫﺮی ﺑﻪ زﺣﻤﺖ ﺟﻮاب داد ﯾﮏ ﮔﻮزن ‪ ...‬ﯾﮏ ﮔﻮزن ﻧﺮ‪.‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ در را ﺑﺎز ﮐﺮد و ﺗﺎ ﻫﺮی را دﯾﺪ رﻧﮕﺶ ﺳﻔﯿﺪ ﺷﺪ‪ .‬ﺳﺮﯾﻊ او را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد و ﺑﻪ‬
‫داﺧﻞ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮد‪.‬‬
‫ﭼﯽ ﺷﺪه ﻋﺰﯾﺰم‪.‬واﺳﻪ ﻧﺎﻫﺎر ﻣﻨﺘﻈﺮت ﺑﻮدﯾﻢ‪.‬ﺑﮕﻮ ﭼﯽ ﺷﺪه‪.‬‬‫ﻫﯿﭽﯽ ﻓﻘﻂ ﮔﺮﺳﻨﻤﻪ‪ .‬ﺿﻌﻒ ﮐﺮدم‪.‬‬‫ﺧﺎﻧﻢ ﯾﺰﻟﯽ او را ﺑﺮ روی ﯾﮏ ﺻﻨﺪﻟﯽ ﻧﺸﺎﻧﺪ و ﺑﻪ آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ رﻓﺖ ‪ .‬ﻫﻤﺎﻧﻄﻮر ﮐﻪ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ‬
‫ﻣﯽ دوﯾﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬رون‪..‬رون زود ﺑﯿﺎ ﭘﺎﯾﯿﻦ‪.‬‬
‫اﻣﺎ ﺻﺪاﯾﯽ ﻧﯿﺎﻣﺪ‪ .‬رون ﺧﻮاب ﺑﻮد‪.‬‬
‫‪-‬ﻧﺎراﺣﺖ ﻧﺒﺎش ﻫﺮی ﺟﻮن ‪ .‬اﻻن ﺑﺮای ﯾﮏ ﭼﯿﺰی ﻣﯿﺎرم ﺑﺨﻮری‪.‬‬

‫‪107‬‬

‫ﭘﭽﺸﻤﺎن ﻫﺮی ﺳﯿﺎﻫﯽ رﻓﺖ ‪ .‬ﭼﻪ ﭼﯿﺰی ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﮐﻪ او اﯾﻨﻘﺪر ﺿﯿﻬﻒ ﺷﺪه ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬
‫ﻃﻮﻟﯽ ﻧﮑﺸﯿﺪ ﮐﻪ ﺟﻮاب ﺳﻮاﻟﺶ ر اﻓﻬﻤﯿﺪ‪ .‬دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎی آزﮐﺎﺑﺎن‪ .‬آﻧﻬﺎ در اﯾﻦ ﺳﻪ‬
‫ﺳﺎﻋﺖ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﻪ ﻫﺮی ﻟﻄﻤﻪ زده ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺑﯿﺎ ﻫﺮی ﺟﻮن‪ .‬زود ﺑﺨﻮر ﻧﺎ ﺣﺎﻟﺖ رو ﺟﺎ ﺑﯿﺎره‪.‬‬‫او ﯾﮏ ﺳﯿﻨﯽ ﻧﻘﺮه رﻧﮓ ﮐﻨﺎر ﻫﺮی ﮔﺬاﺷﺘﻮ‪ .‬ﻫﺮی ﺑﯽ درﻧﮓ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺧﻮردت ﮐﺮد‪.‬ﺧﺎﻧﻢ‬
‫وﯾﺰﻟﯽ در ﮐﻨﺎر ﻫﺮی ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد و ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﻫﺮی‬
‫اﺣﺴﺎس ﮐﺮد ﮐﻪ ﻧﯿﺮوی از دﺳﺖ رﻓﺘﻪ اش دوﺑﺎره ازﮔﺸﺘﻪ اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﻣﯽ ﺧﻮای ﺑﺎزم ﺑﺮات ﺑﯿﺎرم؟‬‫ﻧﻪ ﻣﻤﻨﻮن‪.‬‬‫ﻣﻄﻤﺌﻨﯽ ؟‬‫ﺑﻠﻪ‬‫ﻫﺮی ‪ ..‬ﺧﯿﻠﯽ ﻧﮕﺮاﻧﺖ ﺷﺪﯾﻢ‪ .‬ﭼﯽ ﺷﺪه ؟ ﭼﺮا ﺑﻼﺳﺎت ﺧﺎﮐﯿﻪ؟ﻧﮑﻨﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﺑﻬﺖ‬‫ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮدن؟‬
‫ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﻪ ‪ .‬ﺑﻪ آزﮐﺎﺑﺎن‪.‬‬‫ﻟﺤﻈﻪ ای ﺳﮑﻮت ﺑﺮﻗﺮار ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﺗﻮ ‪...‬ﺗﻮ رﻓﺘﻪ ﺑﻮدی آزﮐﺎﺑﺎن؟‬‫ﺑﻠﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺷﻢ ﮐﻪ اﻣﺮوز ﺑﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮار ﻫﺎ ﺑﻮﺳﻪ ﻣﯿﺰﻧﻦ‬‫ﺧﺐ؟‬‫ﻣﻦ ﺗﻮی دﻓﺘﺮ ﺳﺮﭘﺮﺳﺖ زﻧﺪان ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدم ﮐﻪ ده ﻣﺮﮔﺨﻮار ﺑﻪ اوﻧﺠﺎ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮدن‪.‬‬‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ دﺳﺘﺶ را ﺑﺮ روی دﻫﺎﻧﺶ ﮔﺪاﺷﺖ و ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﮔﺮد ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﻫﻔﺖ ﻧﻔﺮ از ﻣﺎﻣﻮرای وزارت ﺧﻮﻧﻪ ﻫﻢ ﺧﯿﺎﻧﺖ ﮐﺮدن‪ .‬اوﻧﺎ ﻃﺮف ﻣﺮﮔﺨﻮار ﻫﺎ ﺑﻮدن‬‫اوه ‪ ..‬اﯾﻨﻮ ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ آرﺗﻮر ﺑﮕﯽ‬‫ﺑﻌﺪ ﻣﻦ و ﭼﻨﺪ ﺗﺎ زا ﮐﺎرآﮔﺎه ﻫﺎ ﺑﺎ اوﻧﺎ ﺟﻨﮕﯿﺪﯾﻢ‪ .‬ﮐﺸﺘﯿﻤﺸﻮن اﻣﺎ دﯾﮕﻪ ﮐﺴﯽ از وزارت‬‫ﺧﻮﻧﻪ ای ﻫﺎ ﻧﻤﻮﻧﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻌﺖ ﺳﺮﯾﻨﻮس اﺳﻨﯿﭗ ‪ ،‬ﺑﺮادر ﺳﻮروس اوﻣﺪ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﻧﮕﻔﺖ ﮐﻪ اﺋﻮ ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده از ﻣﻌﺠﻮن ﻣﺮﮐﺐ ﭘﯿﭽﯿﺪه ﺗﻐﯿﯿﺮ ﻗﯿﺎﻓﻪ داده‬
‫ﺑﻮد‪.‬‬
‫‪108‬‬

‫‪...‬ﻣﻦ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﺎ اون دوﺋﻞ ﮐﻨﻢ اﻣﺎ ﺳﻮروس اوﻣﺪ و ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺧﻮدش ﻣﯽ ﺧﻮاد ﺑﺎ‬‫ﺑﺮادرش ﺑﺠﻨﮕﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻧﻔﺴﯽ ﺗﺎزه ﮐﺮد و اداﻣﻪ داد‪.‬‬
‫اوﻧﺎ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺟﻨﮕﯿﺪن ﺧﯿﻠﯽ ﻃﻮل ﮐﺸﯿﺪ اﻣﺎ آﺧﺮش ﺳﻮروس ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪ‪.‬ﺑﺮادرش اوﻧﻮ‬‫ﮐﺸﺖ‪.‬‬
‫ﺟﯿﻎ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ در ﮔﻠﻮ ﺧﻔﻪ ﺷﺪ ‪ ،‬اﺷﮏ ﻫﺎﯾﺶ از ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺳﺮازﯾﺮ ﺷﺪن‪.‬‬
‫ﻣﻦ ﺳﻌﯽ ﮐﺮدم اوﻧﻮ ﺑﮑﺸﻢ اﻣﺎ او ﻓﺮار ﮐﺮد ‪ .‬ﻣﻦ ﺗﻤﻮم زﻧﺪاﻧﯿﻬﺎی آزﮐﺎﺑﺎن رو ﮐﺸﺘﻢ ‪.‬‬‫ﺑﻌﺪ ﻫﻢ زﻧﺪان ﺑﻪ ﻃﻮر ﮐﺎﻣﻞ وﯾﺮان ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﻫﺮی را درآﻏﻮش ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﺮﯾﺴﺖ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ‪...‬ﭘﺴﺮ ﻋﺰﯾﺰم ﺗﻮ ﭼﺮا ﺑﺎﯾﺪ اﯾﻦ ﻗﺪر ﺳﺨﺘﯽ ﺑﮑﺸﯽ؟ﻣﮕﻪ ﺗﻮ ﭼﻪ ﮔﻨﺎﻫﯽ ﮐﺮدی؟‬‫ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪ ﮐﻪ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺑﺮ ﺧﻮدش ﻣﺴﻠﻂ ﺷﺪ ﻫﺮی را رﻫﺎ ﮐﺮد و ﺑﻪ ﺑﻬﺎﻧﻪ‬
‫درﺳﺖ ﮐﺮدن ﺷﺎم ﺑﻪ آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ رﻓﺖ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻧﯽ زﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ دراز ﮐﺸﯿﺪ و ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺴﺖ ‪ .‬ﺧﺴﯽ ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺗﺎزه‬
‫ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﮔﺮم ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ک ﻫﺼﺪای ﭘﺎﯾﯽ را ﺷﻨﯿﺪ ﮐﻪ ﺑﺴﯿﺎر ﻧﺮﻣﻮﻟﯽ ﺗﻨﺪ از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ‬
‫ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻣﯽ آ ﻣﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻣﺎﻣﺎﺗﻦ ﻫﺮی ﻫﻨﻮز ﻧﯿﻮ‪...‬ﻫﺮی!‬‫او ﺟﯿﻨﯽ ﺑﻮد‪ .‬دوﯾﺪ و در ﮐﻨﺎر ﻫﺮی زاﻧﻮ زد‪.‬‬
‫ﻫﺮی‪...‬ﭼﺮا اﯾﻨﻘﺪر دﯾﺮ اوﻣﺪی‪.‬ﭼﯽ ﺷﺪه ﺑﻮد؟ﺧﯿﻠﯽ ﻧﮕﺮاﻧﺖ ﺷﺪم‪.‬‬‫ﻫﯿﭽﯽ ﻣﻦ ﺧﻮﺑﻢ ﻓﻘﻂ ﯾﮏ ذره ﮐﺎرم ﻃﻮل ﮐﺸﯿﺪ‪.‬‬‫ﭼﺸﻤﺎن ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺮﻗﯽ زد و دﺳﺖ ﻫﺮی را ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﻫﺮی ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﺧﻮدش را ﮐﻤﯽ ﻋﻘﺐ‬
‫ﺑﮑﺸﺪ اﻣﺎ دﯾﺮ ﺟﻨﺒﯿﺪ و ﺟﯿﻨﯽ ﺳﺮش را ﺑﺮ روی ﺳﯿﻨﻪ او ﮔﺪاﺷﺖ‪.‬‬
‫اه ‪ ..‬ﺟﯿﻨﯽ ﭘﺎﺷﻮ اﻻن ﻣﺎﻣﺎﻧﺖ ﻣﯿﺎد‪ .‬ﻣﺎ رو اﯾﻨﺠﻮری ﺑﺒﯽ‪...‬‬‫ﺟﯿﻨﯽ ﺧﻨﺪه ای ﺳﺮ داد و ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﻫﺮی ﺗﻮ ﭼﻘﺪر ﺗﺮﺳﻮﯾﯽ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺷﯿﻄﻨﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ ﺗﺮﺳﻮﯾﻢ ﯾﺎ ﺗﻮ ﮐﻪ از اﺳﻢ وﻟﺪﻣﻮرت ﻫﻢ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﯽ؟‬
‫رﻧﮓ از رﺧﺴﺎر ﺟﯿﻨﯽ ﭘﺮﯾﺪ‪.‬‬
‫دﯾﺪی ﮔﻔﺘﻢ ﺗﺮﺳﻮﯾﯽ‪.‬‬‫‪109‬‬

‫ﺑﺎزﮐﯽ ﺑﻪ ﮐﯽ ﻣﯿﮕﻪ ﺗﺮﺳﻮﺗﻮ ﮐﻪ از ﻣﻨﻢ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﯽ ﻧﻤﯽ زاری ﺑﺎﻫﺎت ﺑﯿﺎم‪.‬‬‫اون ﻓﺮق ﻣﯽ ﮐﻨﻪ‪ .‬وﻗﺘﯽ ﺑﺎﻫﺎم ﺑﯿﺎی ﺗﺎ ﭼﻬﺎر ﺗﺎ ﻣﺮگ ﺧﻮار ﺑﺒﯿﻨﯽ ﭘﺲ ﻣﯽ اﻓﺘﯽ ﺑﻌﺪ دو‬‫ﺳﺎﻋﺖ ﻃﻮل ﻣﯿﮑﺸﻪ ﺗﺎ ﻓﻘﻂ ﺑﻬﻮﺷﺖ ﺑﯿﺎرم‪ .‬ﺗﺎزه ﺗﻮ ﺗﺎ ﺷﯿﺶ ﺳﺎل ﭘﯿﺶ از ﻣﻨﻢ ﻣﯽ‬
‫ﺗﺮﺳﯿﺪی‪.‬ﺗﺎ ﻣﻨﻮ ﻣﯿﺪﯾﺪی ﻣﯽ دوﯾﺪی ﻣﺮﻓﺘﯽ ﯾﮏ ﮔﻮﺷﻪ ﺗﺎ‪...‬‬
‫ﺧﻔﻪ ﺷﻮ ﻫﺮی‬‫ﭼﻪ ﺑﺮﺳﻪ ﮐﻪ ﺑﺨﻮای‪...‬‬‫ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﺑﺎ ﺧﺎﻟﺘﯽ آﻫﻨﮓ ﮔﻮﻧﻪ ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﮔﻔﺘﻢ ﺧﻔﻪ ﺷﻮ‬
‫ﻫﺮی ﺧﯿﻠﯽ ﺗﻨﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻪ ﺟﻨﮓ وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﯿﺎی‪.‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ دﻫﺎﻧﺶ را ﺑﺎز ﮐﺮد ﮐﻪ ﭼﯿﺰی ﺑﮕﻮﯾﺪ اﻣﺎ ﺗﺎ ﻫﺮی ﻧﺎم وﻟﺪﻣﻮرت را ﺑﺮ زﺑﺎن آورد‬
‫ﺳﺎﮐﺖ ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﺗﺮﺳﻮ‬‫ﺷﺘﺮق‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﯾﮏ ﺳﯿﻠﯽ ﻣﺤﮑﻢ دﯾﮕﺮ ﺑﻪ ﮔﻮش ﻫﺮی ﻧﻮاﺧﺖ و ﺧﻨﺪان ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻬﺖ ﭘﯿﺸﻨﻬﺎد‬
‫ﮐﺮدم دﻫﻨﺘﻮ ﺑﺒﻨﺪی اﻣﺎ ﮔﻮش ﻧﮑﺮدی‬
‫ﺳﭙﺲ ﺑﺎ رﻗﺺ ﺑﺎ ﺳﻤﺖ اﺗﺎﻗﺶ رﻓﺖ‪.‬اژدﻫﺎی دروﻧﯽ ﻫﺮی ﻣﯽ ﺧﻨﺪﯾﺪ‪ .‬درد ﺳﯿﻠﯽ ﺟﯿﻨﯽ‬
‫آرام ﺑﺨﺶ ﺑﻮد‪.‬ﻧﻪ ﻫﺮی و ﻧﻪ ﺟﯿﻨﯽ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﺸﺪﻧﺪ ﮐﻪ در آن ﻟﺤﻈﻪ ﺧﺎﻧﻢ‬
‫وﯾﺰﻟﯽ از ﭘﺸﺖ در آﺷﭙﺰاﻧﻪ ﺣﺮﻓﻬﺎﯾﺸﺎن را ﮔﻮش ﻣﯽ ﮐﺮد و ﻣﯽ ﺧﻨﺪﯾﺪ‪.‬‬
‫******‬
‫آﻫﺎی‪...‬ﻧﺎﻣﺮد‪...‬آﻫﺎی‪ ...‬ﺑﯿﺪار ﺷﻮ ﻣﯽ ﺧﻮاﯾﻢ ﺷﺎم ﺑﺨﻮرﯾﻢ‪.‬‬‫ﻫﺮی ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺎز ﮐﺮد و رون را ﺑﺎﻻی ﺳﺮ ﺧﻮد دﯾﺪ‪.‬‬
‫ﺗﻮ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺘﯽ ﻧﺎﻣﺮد؟‬‫آره‬‫واﺳﻪ ﭼﯽ؟‬‫ﭼﻮن ﻫﺮﭼﯽ ﮐﺎر ﻫﯿﺠﺎﻧﯽ ﺧﻮدت اﻧﺠﺎم ﻣﯽ دی اﺻﻼ ﺑﻪ ﻣﻦ و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﻢ ﺧﺒﺮ ﻧﻤﯽ‬‫دی‪ .‬ﻣﺜﻼ ﻣﺎ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ دوﺳﺘﺎﺗﯿﻢ‪ .‬ﻧﺎﻣﺮد‪.‬‬
‫‪110‬‬

‫ﻫﺮی ﺧﻨﺪﯾﺪ و ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪ .‬ﺑﺎز ﻫﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ از ﺣﺮﺑﻪ ای ﮐﻪ ﻇﻬﺮ در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺟﯿﻨﯽ اﻧﺠﺎم‬
‫داده ﺑﻮد اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﺪ‪.‬‬
‫ﺗﻮ ﮐﻪ از اﺳﻢ وﻟﺪورت ﻫﻢ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﯽ ﺑﻌﺪ ﻣﯽ ﺧﻮای ﺑﺎ ﺧﻮدش ﺑﺠﻨﮕﯽ‬‫ﻗﯿﺎﻓﻪ روﻧﻪ ﻃﻮری ﺷﺪ اﻧﮕﺎر ﺳﯿﻠﯽ ﺧﻮرده ﺑﻮد‪.‬‬
‫دو ﺳﺎل ﭘﯿﺶ ﮐﻪ ﺑﺎﻫﺎش ﺟﻨﮕﯿﺪﯾﻢ‪ .‬ﻧﺠﻨﮕﯿﺪﯾﻢ؟ﺗﺎزه اون ﻣﻮﻗﻊ ﻣﻦ ﻓﻘﻂ ﭘﻮﻧﺰده ﺳﺎﻟﻢ‬‫ﺑﻮد‪.‬‬
‫اوﻻ اون ﻣﻮﻗﻊ ﺗﻮ ﻓﻘﻂ ﺑﺎ ﭼﻬﺎر ﺗﺎ ﻣﺮگ ﺧﻮار دﺳﺖ و ﭘﺎ ﭼﻠﻔﺘﯽ ﺟﻨﮕﯿﺪی‪.‬ﺛﺎﻧﯿﺎ ﻧﻤﯽ‬‫دوﻧﻢ ﺗﻮی اون اﺗﺎق اﺳﺮار ﭼﯽ ﮐﺎر ﮐﺮده ﺑﻮدی ﮐﻪ دﯾﻮوﻧﻪ ﺷﺪه ﺑﻮدی‪.‬ﺑﻌﺪ ﺻﺪاﯾﺶ را‬
‫ﻣﺜﻞ رون ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬اَه ﻫﺮی ‪ ...‬اﯾﻨﺎ ﻣﻐﺰن ‪ .‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮت از اﯾﻨﻬﺎ ﺑﺨﻮرﯾﻢ زرﻧﮓ ﻣﯿﺸﯿﻢ؟‬
‫ ﺑﯿﺎ ﺑﺮﯾﻢ ﺷﺎﻣﻞ ﺑﺨﻮرﯾﻢ در ﺿﻤﻦ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﻫﻢ اوﻣﺪه ﺑﺎﻫﺎت ﮐﺎر داره‪.‬‬‫ ﻧﮕﻔﺖ ﭼﯽ ﮐﺎر داره؟‬‫ ﻧﻪ وﻟﯽ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﻣﻦ ﺑﺪوﻧﻢ‪.‬‬‫ ﺧﺐ ﺑﮕﻮ‬‫ ﻧﻤﯽ ﮔﻢ ‪ .‬ﺑﺎﯾﺪ ﺧﻮدت ﺑﺮی ﺑﻔﻬﻤﯽ‪.‬‬‫ ﻫﺮی ﻫﻤﺮاه رون ﺑﻪ درون ﺣﯿﺎط رت و ﺑﺮ روی ﯾﮏ ﺻﻨﺪﻟﯽ ﻧﺸﺴﺖ‪.‬‬‫ ﺳﻼم ﻫﺮی‬‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﻃﺮف ﺻﺪا ﺑﺮﮔﺸﺖ ‪ .‬درﺳﺖ دو ﺻﻨﺪﻟﯽ آن ﻃﺮف ﺗﺮ ﻣﯿﻨﺮوا ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ‪ ،‬ﻣﺪﯾﺮ‬
‫ﺟﺪﯾﺪ ﻣﺪرﺳﻪ ﺟﺎدوﮔﺮی ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻫﺮی از ﺧﺠﺎﻟﺖ ﺳﺮخ ﺷﺪ ‪ .‬ﭼﺮا اﺻﻼ ﺑﻪ او ﺗﻮﺟﻪ ﻧﮑﺮده ﺑﻮد؟‬
‫ﺳﻼم ﭘﺮوﻓﺴﻮر‪ .‬ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ اﺻﻼ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﻤﺎ ﻧﺸﺪم‪.‬‬‫ﻣﻬﻢ ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬ﮔﻮش ﮐﻦ ‪ .‬ﻓﺮدا روز اول ﺷﺮوع ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰه‬‫اِه ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ زودی؟‬‫ﺗﻮ ﻣﺜﻞ اﯾﻨﮑﻪ از زﻣﺎن ﻋﻘﺒﯽ ﭘﺎﺗﺮ‪ .‬ﺑﮕﺬرﯾﻢ‪ .‬ﺗﻮ اﻣﺴﺎل ﺑﻪ ﻣﺪرﺳﻪ ﻣﯿﺎی دﯾﮕﻪ ﻧﻪ؟‬‫ﻫﺮی ﺑﺎر دﯾﮕﺮ از ﺣﺠﺎﻟﺖ ﺳﺮخ ﺷﺪ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺖ و ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﻪ ﻣﺪرﺳﻪ ﺑﺎزﮔﺮدد‪:‬‬
‫ ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ ﭘﺮوﻓﺴﻮر اﻣﺴﺎل ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺑﯿﺎم ﻣﺮدﺳﻪ‪ .‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﮐﺎرام ﺑﺮﺳﻢ‪.‬‬‫ﻣﻄﻤﺌﻨﯽ؟‬‫‪111‬‬

‫ﻫﺮی اﯾﻨﺒﺎر ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ آرام ﺗﺮ ﺟﻮاب داد ‪:‬‬
‫ ﺑﻠﻪ ﭘﺮوﻓﺴﻮر‪.‬‬‫ از ﻗﺒﻞ ﻫﻢ ﻓﮑﺮش رو ﻣﯽ ﮐﺮدم ‪ .‬ﺧﺐ ﺑﻬﺘﺮ‪ .‬ﮔﻮش ﮐﻦ ﻣﻦ اﻣﺴﺎل ﻧﺘﻮﻧﺴﺘﻢ ﻫﯿﭻ‬‫ﻣﻌﻠﻤﯽ رو ﺑﺮای دﻓﺎع در ﺑﺮاﺑﺮ ﺟﺎدوی ﺳﯿﺎه اﺳﺘﺨﺪام ﮐﻨﻢ‪.‬ﺑﻌﺪ از ﻣﺮگ آﻟﺒﻮس دﯾﮕﻪ‬
‫ﻫﯿﭽﮑﺲ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ رو ﯾﮏ ﺟﺎی اﻣﻦ ﻧﻤﯽ دوﻧﻪ‪ .‬ﺗﻮ ﻫﻢ ﮐﻪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل ﺑﯿﺴﺖ و ﺳﻪ ﺗﺎ‬
‫ﻣﺮگ ﺧﻮار رو از ﺳﺮ راه ﺑﺮاﺷﺘﯽ و ﺗﻮی اﯾﻦ ﮐﺎر رﮐﻮرد داری‪ .‬اﮔﻪ ﻟﻄﻒ ﮐﻨﯽ و ‪...‬‬
‫ﻧﻪ ﭘﺮوﻓﺴﻮر ‪ .‬اﺻﻼ ‪ .‬ﻣﻦ ﻫﻨﻮز ﺧﯿﻠﯽ ﺟﻮوﻧﻢ‪.‬‬‫ﻧﻪ ﻫﺮی‪ .‬ﺗﻮ ﻫﺮ ﭼﻘﺪر ﻫﻢ ﮐﻪ ﺟﻮون ﺑﺎﺷﯽ از ﺧﯿﻠﯽ ﻫﺎ ﻗﺪرت ﺟﺎدوﮔﺮی ﺑﯿﺸﺘﺮی‬‫داری‪ .‬از ﺧﯿﻠﯽ ﻫﺎ ﺗﺠﺮﺑﺖ ﺑﯿﺸﺘﺮه‪.‬‬
‫ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ ﭘﺮوﻓﺴﻮر‪.‬‬‫ﻧﻪ ﻫﺮی‪ .‬اﯾﻦ ﯾﮏ دﺳﺘﻮره ‪ .‬از ﻃﺮف ﻣﻦ ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﭼﯿﺰﻫﺎ ﺑﻬﺖ درس دادم‪.‬ﻟﻄﻔﺎ اﯾﻦ‬‫ﯾﮑﯽ درﺧﻮاﺳﺘﻤﻮ رد ﻧﮑﻦ‪ .‬ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ داره ﺗﻌﻄﯿﻞ ﻣﯿﺸﻪ‪.‬‬
‫آﺧﻪ ﻣﻦ ﻫﯿﭽﯽ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺑﻪ اوﻧﻬﺎ ﯾﺎد ﺑﺪم‪.‬‬‫ ﺷﺎﮔﺮدای ﮐﻼس اد ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ ازت راﺿﯽ ﺑﻮدن‪.‬‬‫ﻫﺮی در دﻟﺶ ﻟﺒﺨﻨﺪ زد‪.‬‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﯾﮏ ﺑﻠﯿﻂ ﻗﻄﺎر ﺑﻪ دﺳﺖ ﻫﺮی داد و ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫ ﺧﻮﺑﻪ ﻓﺮدا ﺑﺎ ﻗﻄﺎر ﻫﻤﺮاه ﺑﻘﯿﻪ ﺑﻪ ﻣﺪرﺳﻪ ﺑﯿﺎ‪ .‬ازت ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ ‪ .‬ﺧﺪاﺣﺎﻓﻆ‪.‬‬‫او از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ‪ ،‬رﻓﺖ و ﻫﺮی را در اﻓﮑﺎر ﺧﻮدش ﺗﻨﻬﺎ ﮔﺬاﺷﺖ‪ .‬ﻫﺮی ﮔﯿﺞ و ﻣﻨﮓ‬
‫ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد ‪ .‬آن روز از روز ﻫﺎی ﭘﺮ اﺗﻔﺎق زﻧﺪﮔﯽ او ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﭼﯽ ﺷﺪه؟‬‫رون در ﮐﻨﺎر او ﻧﺸﺴﺖ‪ .‬ﻫﺮی دوﺑﺎره ﺑﻪ دﻧﯿﺎی واﻗﻌﯽ ﺑﺎزﮔﺸﺖ‪.‬ﺟﯿﻨﯽ و ﻫﺮﻣﯿﻮن در ﮐﻨﺎر‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ و ﺗﺎﻧﮑﺲ ﻏﺪا را آﻣﺎده ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻫﻤﺮاه آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ ﻣﺸﻐﻮل ﻗﺪم‬
‫زدن ﺑﻮدﻧﺪ اﻣﺎ از ﺑﯿﻞ و ﻓﻠﻮر ﺧﺒﺮی ﻧﺒﻮد‪ .‬ﻫﺮی اﺣﺘﻤﺎل ﻣﯽ داد در ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ‬
‫ ﻫﺮی‪...‬‬‫رون ﻧﺎم او را ﻓﺮﯾﺎد زده ﺑﻮد‪.‬‬
‫ ﭼﯽ ﻣﯿﮕﯽ ؟ﮔﻮﺷﻢ ﮐﺮ ﺷﺪ‪.‬‬‫‪112‬‬

‫رون ﺑﺪون ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻗﯿﺎﻓﻪ ﻫﺮی ﮔﻔﺖ ‪:‬‬‫ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﭼﯽ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ؟‬‫ ﻫﯿﭻ ﻓﻘﻂ از اﯾﻦ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ﻣﺮاﻗﺐ ﺧﻮدت ﺑﺎش‪.‬از ﻓﺮدا ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﯿﮕﯽ ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﭘﺎﺗﺮ ‪ .‬ﺷﻠﻮع‬‫ﮐﻨﯽ ازت اﻣﺘﯿﺎز ﮐﻢ ﻣﯽ‪...‬‬
‫رون ﺣﺮف او را ﻗﻄﻊ ﮐﺮد و و ﺑﻠﻨﺪ داد زد‪:‬‬
‫آخ ﺟﻮن از اﯾﻦ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ﻫﺮﮐﺎری ﮐﻪ دﻟﻢ ﺑﺨﻮاد ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ اﻧﺠﺎم ﺑﺪم‪ .‬ﻫﺮی ‪ ،‬از‬‫اﺳﻼﯾﺘﺮﯾﻦ ﺗﺎ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ اﻣﺘﯿﺎز ﮐﻢ ﮐﻦ‪.‬‬
‫ ﭼﯽ ﺷﺪه رون؟‬‫ﻫﺮﻣﯿﻮن و ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺎ ﮐﻨﺠﮑﺎوی ﺑﻪ رون ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ ﻫﺮی ‪ ..‬رون ﭼﺶ ﺷﺪه؟‬‫ ﺧﻮب ﺷﺪ ﺷﻤﺎ ﻫﻢ اوﻣﺪﯾﻦ‪ .‬از ﻓﺮدا ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﯿﮕﯿﻦ ﭘﺮوﻓﺴﻮر‪.‬‬‫ﺟﯿﻨﯽ ﻫﻨﻮز ﻣﻌﺘﯽ ﺣﺮف ﻫﺮی را ﻧﻔﻬﻤﯿﺪه ﺑﻮد‪ .‬او ﺑﺎ ﺳﺮدرﮔﻤﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪:‬‬
‫ ﭼﺮا ؟ ﻧﮑﻨﻪ ﻣﯽ ﺧﻮای ﺗﻐﯿﯿﺮ ﻗﯿﺎف‪..‬‬‫ﺟﯿﻨﯽ ﺗﻮ ﭼﺮا اﯾﻨﻘﺪر دﯾﺮ ﻣﯽ ﻓﻬﻤﯽ؟ﺑﺎﺑﺎ ﻫﺮی ﻣﻌﻠﻢ دﻓﺎع در ﺑﺮاﺑﺮ ﺟﺎدوی ﺳﯿﺎه ﺷﺪه‪.‬‬‫راﺳﺖ ﻣﯿﮕﯽ؟‬‫ﺟﯿﻨﯽ دوﯾﺪ ﺗﺎ ﻫﺮی را در آﻏﻮش ﺑﮕﯿﺮد اﻣﺎ رون آﻧﺠﺎ ﺑﻮد و وﻗﺘﯽ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﺟﯿﻨﯽ ﺑﻪ‬
‫ﻃﺮف ﻫﺮی ﻣﯽ آﯾﺪ ﺳﺮﯾﻊ رو ﺑﻪ روی او اﯾﺴﺘﺎد و ﺧﻮدش را ﺑﻪ ﻧﻔﻬﻤﯽ زد‪:‬‬
‫ ﻫﺮی ﺗﻮ ﻓﺮدا ﺑﺎ ﻣﺎ ﺑﻪ ﻣﺪرﺳﻪ ﻣﯿﺎی؟‬‫ﻫﺮی ﻧﯿﺰ ﻃﻮری رﻓﺘﺎر ﮐﺮد ﮐﻪ اﻧﮕﺎر ﭼﯿﺰی ﻧﻔﻬﻤﯿﺪه اﺳﺖ‪ .‬ﺟﻮاب داد ‪ :‬آره‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﮐﻪ ﻫﻢ دﻟﺴﺮد ﺷﺪه ﺑﻮد و ﻫﻢ ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺳﺮش را ﭘﺎﯾﯿﻦ ﮔﺮﻓﺖ و دوﺑﺎره ﻫﻤﺮاه ﺑﺎ‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن رﻓﺖ و ﻣﺸﻐﻮل ﺣﺎﺿﺮ ﮐﺮدن ﺷﺎم ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ ﻫﻤﻪ اﻋﻀﺎی ﺧﺎﻧﻮاده وﯾﺰﻟﯽ ﻫﻤﺮاه ﻫﺮی ‪ ،‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ‪ ،‬ﻟﻮﭘﯿﻦ و ﺗﺎﻧﮑﺲ ﺳﺮ‬
‫ﻣﯿﺰ ﺷﺎم ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدن ﮐﻪ ﻫﺮی ﺧﺒﺮ را ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻧﯿﺰ داد‪.‬ﻫﻤﻪ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺷﺪﻧﺪ و ﺑﺮای‬
‫ﻫﺮی آرزوی ﻣﻮﻓﻘﯿﺖ ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬ﺳﺎﻋﺘﯽ ﺑﻌﺪ ﻫﻤﻪ در ﺧﻮاب ﺑﻮدﻧﺪ ﻏﯿﺮ از ﻫﺮی ‪ .‬او ﺑﺎ‬
‫ﺧﻮدش ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮد ﮐﻪ در ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﭼﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮑﻨﺪ‪.‬ﺷﺎﮔﺮداﻧﺶ ﻫﻢ ﺳﻦ و ﺳﺎل ﺧﻮدش‬
‫ﺑﻮدﻧﺪ ‪...‬‬
‫‪113‬‬

‫***‬
‫ﺻﺒﺢ روز ﺑﻌﺪ ﮐﻪ ﻫﺮی ﻓﮑﺮ ﮐﺮد اوﻟﯿﻦ ﻧﻔﺮی اﺳﺖ ﮐﻪ از ﺧﻮاب ﺑﯿﺪار ﺷﺪه اﻣﺎ وﻗﺘﯽ ﺑﻪ‬
‫آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ رﻓﺖ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ار در ﺣﺎل آﻣﺎده ﮐﺮدن ﺻﺎﻧﻪ دﯾﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ‪ ...‬ﭼﺮا اﯾﻨﻘﺪر زود ﺑﯿﺪار ﺷﺪی؟‬‫ﻫﺮی ﻟﺒﺨﻨﺪ زد و ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﻗﺒﻞ از ﺣﺮﮐﺖ ﻗﻄﺎر ﯾﮏ ﺳﺮی ﺑﻪ ﺧﻮﻧﻪ ﭘﺪرن ﺑﺰﻧﻢ‪.‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺘﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﺑﺎﺷﻪ وﻟﯽ ﻣﺜﻞ دﯾﺮوز دﯾﺮ ﻧﮑﻨﯽ‬
‫ﻫﺎ‪.‬ﻣﯿﺨﻮای ﺑﮕﻢ آرﺗﻮر ﺑﺎﻫﺎت ﺑﯿﺎد؟‬
‫ﻧﻪ ‪ .‬اﯾﻨﺪﻓﻊ زود ﻣﯿﺎم وﻟﯽ اﮔﻪ دﯾﺮ ﺷﺪ ﯾﮏ راﺳﺖ ﻣﯿﺎم ﮐﯿﻨﮕﺰﮐﺮاس ‪.‬‬‫اﮔﻪ ﻣﻨﻈﻮرت ﻏﯿﺐ ﺷﺪﻧﻪ ﻧﯿﻢ ﺗﻮﻧﯽ‪.‬‬‫ﺟﺮا؟‬‫وزارت ﺧﻮﻧﻪ از ﻫﻔﺘﻪ ﻗﺒﻞ ﺑﺮای ﺟﺎﻫﺎی ﻋﻤﻮﻣﯽ ﻣﺜﻞ ﭘﺎﺗﯿﻞ درزدار و ﮐﻮﭼﻪ دﯾﺎﮔﻦ و‬‫اﯾﺴﺘﮕﺎه ﮐﯿﻨﺰﮐﺮاس ﻃﻠﺴﻢ ﺿﺪ آﭘﺎرات ﮔﺬاﺷﺘﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی اﺧﻢ ﮐﺮد وﻟﯽ در دﻟﺶ از ﮐﺎر وزارت ﺧﺎﻧﻪ راﺿﯽ ﺑﻮد‪.‬ﺑﻪ اﺗﺎق رﻓﺖ و رداﯾﺶ را‬
‫ﭘﻮﺷﯿﺪ‪.‬و ﺧﻮدش را درون آﯾﻨﻪ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪ .‬از آﺧﺮﯾﻦ ﺑﺎری ﮐﻪ ﺧﻮدش را در آﯾﻨﻪ دﯾﺪه‬
‫ﺑﻮد ﮐﻤﯽ ﻗﺪش ﺑﻠﻨﺪ ﺗﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﭼﺮا ﮐﻔﺸﺎت ﮐﺜﯿﻔﻪ ﺷﻠﺨﺘﻪ‪.‬‬‫ﻫﺮی از ﺟﺎﯾﺶ ﭘﺮﯾﺪ و رون ﺑﺮ روی ﺗﺨﺘﺶ ﻏﻠﻂ زد‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ آﯾﻨﻪ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ ﭼﺮا داد ﻣﯽ زﻧﯽ؟آﯾﻨﻪ دوﺑﺎره ﻓﺮﯾﺎد زد ‪ .‬ﭼﺮا ﮐﻔﺸﺎﺗﻮ‬
‫واﮐﺲ ﻧﺰدی؟‬
‫ﻫﺮی دوﯾﺪ و از اﺗﺎق ﻟﺒﯿﺮون رﻓﺖ‪ .‬از ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ ﮐﺮد و د ر ﻣﻘﺎﺑﻞ ﮐﻠﺒﻪ‬
‫ﻣﻬﺮﺑﺎن ﭘﺪر و ﻣﺎدرش ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ‪.‬ﻫﺮی اﻧﺘﻈﺎر داﺷﺖ ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﮐﻠﺒﻪ ﯾﺰﺑﺎی ﺧﻮد را ﮐﻪ ﺑﻪ‬
‫ﭼﻮب ﭘﺮدو ﺳﺎﺧﻨﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد ﺑﺒﯿﻨﺪ اﻣﺎ در ﻣﻘﺎﺑﻠﺶ ﮐﻠﺒﻪ ای ﻧﯿﻤﻪ وﯾﺎﻧﻪ و ﺳﻮﺧﻨﻪ ﻗﺮار‬
‫داﺷﺖ‪.‬در ﮐﻠﺒﻪ ﺑﺮ روی ﭼﻬﺎرﭼﺒﺶ آوﯾﺰان ﺑﻮد ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ آراﻣﯽ از در وارد ﺷﺪ ‪ .‬ﻫﻤﻪ اﺳﺒﺎب و اﺳﺎﺳﯿﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﻫﻢ رﯾﺨﺘﻪ ﺑﻮد و ﺳﻮﺧﺘﻪ‬
‫ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ ﺑﺎ ﺟﻮﻫﺮ ﺧﻮن رﻧﮕﯽ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد‪:‬‬
‫ﻫﺮی ﭘﺎﺗﺮ‪:‬‬
‫‪114‬‬

‫از اﯾﻦ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ﻓﻘﻂ ﺑﺎ ﺧﻮدم ﺳﺮ و ﮐﺎر داری‪ .‬ﯾﺎ زودﺗﺮ ﺑﻤﯿﺮ و ﯾﺎ ﺷﺎﻫﺪ ﻣﺮگ ﻧﺰدﯾﮑﺎﻧﺖ‬
‫ﺑﺎش‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﮐﻤﯽ ﺑﺮ روی آن ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺧﯿﺮه ﻣﺎﻧﺪ‪.‬ﺳﭙﺲ در ﺑﺎغ را ﺑﺎز ﮐﺮد و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻗﺒﺮ ﭘﺪر و‬
‫ﻣﺎدرش رﻓﺖ‪.‬ﻧﺎﮔﻬﺎن در ﭼﻨﺪ ﻣﺘﺮی ﻗﺒﺮ ﻫﺎ ﺧﺸﮑﺶ زد‪ .‬ﻗﺒﺮ ﻫﺎ ﺷﮑﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ و اﻃﺮاف‬
‫را ﺧﻮن و ﮔﻮﺷﺖ و اﺳﺘﺨﻮان ﻓﺮا ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬درﺳﺖ در ﯾﮏ ﻣﺘﺮی ﻫﺮی ﯾﮏ ﻗﻄﺢ‬
‫اﻧﺪﯾﺸﻪ ﻗﺮار داﺷﺖ‪ .‬ﻫﺮی ﺑﻪ ﻧﺰدﯾﮑﯽ ﻗﻄﺢ رﻓﺖ‪ .‬ﻣﯽ ﺗﺮﺳﯿﺪ ﺑﻪ آن دﺳﺖ ﺑﺰﻧﺪ ‪ .‬اﻣﮑﺎن‬
‫داﺷﺖ آن ﻗﻄﺢ ﯾﮏ رﻣﺰﺗﺎز ﺑﺎﺷﺪ‪.‬اﻣﺎ ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﺑﺎ ﺳﺮ ﺑﻪ درون ﻗﻄﺢ رﻓﺖ‪.‬‬
‫ﻧﯿﻤﻪ ﺷﺐ ﺑﻮد و ﻣﺮدی اﺳﺘﺨﻮاﻧﯽ اﻣﺎ ﻗﺪ ﺑﻠﻨﺪ ﺑﺎ دﻣﺎﻏﯽ ﻣﺎر ﻣﺎﻧﻨﺪ در دره ﮔﻮدرﯾﮏ ﻫﺎﻟﻮ‬
‫ﻗﺪم ﻣﯽ زد‪.‬ﺑﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﺑﺴﯿﺎر ﻻﻏﺮ ﺑﻮد اﻣﺎ ﺑﺎ ﻗﺪرت ﻗﺪم ﺑﺮ ﻣﯽ داﺗﺶ‪ .‬او ﻟﺮد وﻟﺪﻣﻮرت ﻧﺎم‬
‫داﺷﺖ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻧﯿﺰ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل او راه ﻣﯽ رت‪ .‬او ﮐﻤﯽ ﺑﻌﺪدر ﻣﻘﺎﺑﻞ ﮐﻠﺒﻪ ای ﮐﻮﭼﮏ وﻟﯽ زﯾﺒﺎ‬
‫اﯾﺴﺘﺎد و ﻫﺐ اﻃﺮاﻓﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪.‬ﭼﻮب دﺳﺘﯽ اش را ﺑﯿﺮون اورد ‪ ،‬آن را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ‬
‫ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﮔﺮﻓﺖ و ﺗﮑﺎن ﻧﺮﻣﯽ ﺑﻪ ان داد‪.‬ﺳﭙﺲ ﺑﻪ ﮐﻠﺒﻪ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪ .‬ﻫﺮی ﻓﻬﻤﯿﺪ ﮐﻪ او‬
‫ﺑﺮﯾﺎی دﯾﺪن داﺧﻞ ﮐﻠﺒﻪ از ن ﻃﻠﺴﻢ ﺳﺘﻔﺎده ﮐﺮده اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﺳﭙﺲ ﭼﻮﺑﺶ را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ در ﮔﺮﻓﺖ و آن را ﭼﺮﺧﻮاﻧﺪ ‪ .‬در ﺑﺎز ﺷﺪ و ﻟﺮد وﻟﺪﻣﻮرت وارد‬
‫ﺧﺎﻧﻪ ای ﺷﺪ ﮐﻪ ﻫﻔﺪه ﺳﺎل ﭘﯿﺶ در آن ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﻣﺮده ﺑﻮد‪.‬او ﯾﮏ راﺳﺖ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺑﺎغ‬
‫رﻓﺖ ‪ .‬در را ﺑﺎز ﮐﺮد و ﺑﻪ ﮐﻨﺎر ﻗﺒﺮ ﺧﺎﻧﻮاده ﻫﺮی رﻟﻔﺖ‪ .‬ﻫﺮی ﻧﯿﺮ ﺑﻪ دﻧﺒﻼ او رﻓﺖ ‪ .‬او ﺑﺎر‬
‫دﯾﺮ ﭘﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺗﮑﺎن داد ‪ ،‬ﻗﺒﺮ ﭘﺪر و ﻣﺎدرش ﺷﮑﺴﺘﻪ ﺷﺪ و اﺳﺘﺨﻮان ﻫﺎی آﻧﺪو از‬
‫ﻗﺒﺮ ﺑﯿﺮون آﻣﺪ‪.‬‬
‫ﺳﭙﺲ ﺑﺎ ﺧﺮﮐﺖ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ وﻟﺪﻣﻮرت از درون ﻗﺒﺮ ﺷﮑﺴﺘﻪ ذران ﺧﺎک ﺑﯿﺮون آﻣﺪﻧﺪ و‬
‫ﺑﻌﺪ از ﻣﺪﺗﯽ اﺟﺮای ﺑﺪن ﻣﺎدر و ﭘﺪرش ﺑﺮ روی ﺑﺪﻧﺸﺎن ﭼﺴﺒﯿﺪ‪.‬آﻧﻬﺎ درﺳﺖ ﻣﺎﻧﺪ‬
‫ﮐﺴﺎﻧﯽ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ در آراﻣﺶ ﺧﻮاﺑﯿﺪه اﻧﺪ‪.‬ﻗﻠﺐ ﻫﺮی ﺷﺮوﻏﻊ ﺑﻪ ﺗﭙﯿﺪن ﮐﺮد‪ .‬ﻫﺮی‬
‫ﻟﺤﻈﻪ ﻣﻤﮑﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ وﻟﺪﻣﻮرت آﻧﻬﺎ را زﻧﺪه ﮐﻨﺪ‪.‬او ﭼﻮﺑﺶ را ﺗﮑﺎن داد و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺟﯿﻤﺰ‬
‫و ﻟﯿﻠﯽ ﭘﺎﺗﺮ ﮔﺮﻓﺖ‪.‬ﻫﺮی ﻟﺤﻈﻪ ﻣﻤﮑﻦ ﺑﻮد ﻗﻠﺐ ﻫﺮی از ﺳﯿﻨﻪ اش ﺑﯿﺮون ﺑﯿﺎﯾﺪ‪.‬ﻧﺎﮔﻬﺎن‬
‫ﺑﺪن آﻧﺪو ﺗﮑﻪ ﺗﮑﻪ ﺷﺪ ‪ .‬آن ﺗﮑﻪ ﻫﺎ ﺑﻪ ﺗﮑﻪ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ و آﻧﻬﺎ ﻧﯿﺰ ﺑﻪ ﺗﮑﻪ ﻫﺎﯾﯽ‬

‫‪115‬‬

‫ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ ﺗﻘﺴﯿﻢ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬ﺧﻮن ﻫﻤﻪ ﺟﺎ را ﻓﺮا ﮔﺮﻓﺖ و ﺗﮑﻪ ﻫﺎی ﺑﺪن ﺟﯿﻤﺰ و ﻟﯿﻠﯽ در‬
‫ﻫﻤﻪ ﺟﺎ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد‪.‬‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﮔﺮﻓﺖ‪.‬و اﯾﻨﺒﺎر ﺑﺎ ﺻﺪای ﺑﻠﻨﺪ ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬دﯾﻔﯿﻨﺪو‬
‫ﺗﻤﺎم اﺳﺘﺨﻮان ﻫﺎی ﭘﺪر وﻣﺎدر ﻫﺮی از ﯾﮑﺪﯾﮕﺮ ﺟﺪا ﺷﺪ و ﺑﻪ اﻃﺮاف ﭘﺮﺗﺎب ﺷﺪ‪.‬‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﺧﻨﺪه ای وﺣﺸﯿﺎﻧﻪ ﺳﺮ داد و ﺧﺎﻃﺮه ﺑﻪ اﺗﻤﺎم رﺳﯿﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی از ﻗﻄﺢ اﻧﺪﯾﺸﻪ ﺑﯿﺮون آﻣﺪ و ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد ‪ .‬ﺟﯿﻎ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ ‪ ،‬اﺷﮏ ﻣﯽ‬
‫رﯾﺨﺖ و ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽ ﮐﺮد‪.‬آﻧﺠﺎ ﻫﯿﭽﮑﺲ ﻧﺒﻮد‪.‬‬
‫ﮐﺎر وﻟﺪﻣﻮرت ﻧﺎﻋﺎدﻻﻧﻪ ﺑﻮد‪.‬او داﺷﺖ از ﻧﯿﺮوﯾﯽ ﮐﻪ ﻫﺮی داﺷﺖ و ﺧﻮدش ﻓﺎﻗﺪ آن ﺑﻮد ‪.‬‬
‫ﺑﺮ ﺿﺪ ﺧﻮد ﻫﺮی اﺳﺘﻔﺎده ﻣﯽ ﮐﺮد‪.‬‬
‫دﺳﺖ زﺑﺮی از ﭘﺸﺖ ‪ ،‬ﺷﺎﻧﻪ ﻫﺮی را ﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬

‫‪116‬‬

‫ﻓﺼﻞ ﺷﺎﻧﺰدﻫﻢ ‪ :‬ﺑﺎزﮔﺸﺖ ﺗﻠﺦ‬
‫ﻫﺮی‪...‬ﭼﯽ ﺷﺪه؟ﭼﺮا ﺑﺮ ﻧﮕﺸﺘﯽ ﺧﻮ‪...‬داری ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟‬‫او آرﺗﻮر وﯾﺰﻟﯽ ﺑﻮد‪ .‬ﻫﺮی ﺑﻪ ﻋﺠﻠﻪ اﺷﮏ ﻫﺎﯾﺶ ر اﭘﺎک ﮐﺮد اﻣﺎ ﭼﯿﺰی ﻧﮕﻔﺖ ‪ .‬آﻗﺎی‬
‫وﯾﺰﻟﯽ ﭼﺸﻤﺶ ﺑﻪ ﻗﻄﺢ اﻧﺪﯾﺸﻪ اﻓﺘﺎد‪ .‬ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ آن رﻓﺖ و ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬اﯾﻦ‬
‫ﭼﯿﻪ؟ﻫﺮی ﺑﺎز ﻫﻢ ﺳﮑﻮت اﺧﺘﯿﺎر ﮐﺮد ‪ .‬وﻗﺘﯽ آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺷﺪ ﻫﺮی ﺟﻮاﺑﯽ ﺑﻪ‬
‫او ﻧﻤﯽ دﻫﺪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻗﻄﺢ رﻓﺖ و ﺑﻪ داﺧﻞ آن ﮐﺸﯿﺪه ﺷﺪ‪.‬ﺑﻌﺪ از ﺣﺪود ﭘﺎﻧﺰده دﻗﯿﻘﻪ‬
‫ﭘﺮﯾﺸﺎن ﺣﺎل و ﮔﯿﺞ از درون آن ﺑﯿﺮون ﺟﺴﺖ‪.‬‬
‫ﻫﺮی‪...‬ﻣﻦ واﻗﻌﺎ ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ‪.‬اﻣﺎ ﺑﻌﺘﺮه ﺑﺪوﻧﯽ او ﻣﯽ ﺧﻮاد ﺗﻮ رو ﺷﮑﻨﺠﻪ روﺣﯽ ﺑﺪه‪.‬‬‫اﯾﻨﻬﺎ رو ﺧﻮدم ﻣﯽ دوﻧﻢ‪.‬‬‫ﭘﺪر و ﻣﺎدر ﺗﻮ ﻫﻔﺪه ﺳﺎل ﭘﯿﺶ ﻣﺮدن ﻫﺮی ‪.‬اوﻧﺎ ﺣﺘﯽ ﺣﺲ ﻧﮑﺮدن ﮐﻪ اﺷﻤﺸﻮﻧﺒﺮ ﺑﺎ‬‫ﺟﺴﺪﺷﻮن ﭼﻪ ﮐﺎر ﮐﺮده‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﻓﺮو رﻓﺖ‪ .‬آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ درﺳﺖ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ‪.‬آﻧﻬﺎ ﻗﺒﻼ ﻣﺮده ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬اﻣﺎ ﭼﺮا اﯾﻦ ﺑﻪ‬
‫ﻓﮑﺮ ﺧﻮدش ﻧﺮﺳﯿﺪه ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ‪.‬‬‫ﻣﻦ ﺗﻮ رو درک ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﻫﺮی‪ ....‬اﺷﮑﺎﺗﻮ ﭘﺎک ﮐﻦ ﺑﺎﯾﺪ زود ﺑﺮﮔﺮدﯾﻢ‪.‬ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺑﻬﺘﺮ‬
‫ﺑﺎﺷﻪ ﺑﻪ ﻣﺎﻟﯽ ﻧﮕﯽ ﭼﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎده‪.‬‬
‫ﻧﻪ‪..‬ﻧﻤﯽ ﮔﻢ‪.‬‬‫ﻫﺮی ﻫﻤﺮاه ﺑﺎ ﻗﺎی وﯾﺰﯾﻠﯽ از ﺧﺎﻧﻪ ﺑﯿﺮون رﻓﺖ‪.‬اﯾﻦ اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﺮی در ﺑﺮاﺑﺮ ﮐﺴﯽ‬
‫ﮔﺮﯾﻪ ﮐﺮده ﺑﻮد‪.‬‬
‫‪117‬‬

‫ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪ آﻧﺪو در ﻣﻘﺎﺑﻞ در ﺧﺎه وﯾﺰﻟﯽ ﻫﺎ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ در زد و ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ‬
‫ﻟﺤﻈﻪ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ از ﭘﺸﺖ در ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪:‬ﮐﯿﻪ؟‬
‫ﻣﺎﯾﯿﻢ ﻣﺎﻟﯽ‬‫ﻫﺮی رو ﻫﻢ آوردی‬‫آره‬‫ﺧﺐ‪..‬اه از دﺳﺖ اﯾﻦ ﺗﺪاﺑﯿﺮ اﻣﻨﯿﺘﯽ ‪...‬اوﻟﯿﻦ ﺑﺎری ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺘﯽ دوﺳﺖ دارم ﮐﯽ‬‫ﺑﻮد؟‬
‫اﯾﻦ ﭼﻪ ﺳﻮاﻟﯿﻪ؟‬‫آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ ﺳﺮخ ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﯾﮏ ﺳﻮال دﯾﮕﻪ ﺑﭙﺮس‪.‬‬‫زود ﺑﺎش ﺟﻮاب ﺑﺪه و ﮔﺮﻧﻪ ﻧﯿﻢ ﺗﻮﻧﯽ ﺑﯿﺎ ﺗﻮی ﺧﻮﻧﻪ‪.‬‬‫آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ ﺳﺮخ ﺗﺮ ﺷﺪ‪ .‬ﻫﺮی ﺧﻮدش را ﺳﺮﮔﺮم ﻧﮕﺎه ﮐﺮدن ﺑﻪ ﯾﮏ ﺟﻦ ﺧﺎﻟﯽ ﺑﯽ ﺑﺨﺎر‬
‫در ﺑﺎﻏﭽﻪ ﻧﺸﺎن داد‪.‬‬
‫ﺳﺮاﻧﺠﺎم آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ ﺑﺎ ﺻﺪای آﻫﺴﺘﻪ ای ﮔﻔﺖ‪:‬ﺳﺎل ﻫﻔﺘﻢ ﮐﻪ ﺑﻮدﯾﻢ‪...‬ﻧﯿﻤﻪ ﺷﺐ ﺗﻮی‬
‫ﺣﻤﺎم ارﺷﺪ ﻫﺎ‪.‬‬
‫ﺗﮑﻪ دوم را ﺧﯿﻠﯽ ﺗﻨﺪ ﮔﻔﺖ‪.‬ﻫﺮی ﺧﻨﺪه اش ﮔﺮﻓﺖ‪.‬اﻣﺎ ﺑﻪ زﺣﻤﺖ ﺟﻠﻮی ﺧﻨﺪه اش را‬
‫ﻧﮕﻪ داﺷﺖ و ﻗﯿﺎﻓﻪ ﻣﻈﻠﻮﻣﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﺧﻮد ﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺧﻨﺪﯾﺪ و ﮔﻔﺖ ‪ :‬آه ﭼﻪ دوراﻧﯽ ﺑﻮد آرﺗﻮر‪.‬ﯾﺎدت ﻣﯿﺎد ‪.‬‬
‫ﻣﺎرو ﺳﺮ ﭘﺎ ﻧﮕﻪ داﺷﺘﯽ ﭘﺸﺖ در ﻣﯿﮕﯽ ﭼﻪ دوراﻧﯽ ﺑﻮد؟ در رو ﺑﺎز ﮐﻦ ‪.‬‬‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ در را ﺑﺎز ﮐﺮد و آﻧﻬﺎ وارد ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺟﻮن ‪...‬زود ﺑﺎش ﺑﺮو وﺳﺎﯾﻠﺖ رو ﺟﻤﻊ ﮐﻢ ‪ .‬ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺖ دﯾﮕﻪ راه ﻣﯽ اﻓﺘﯿﻢ‪.‬‬‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﻃﺒﻘﻪ ﺑﺎﻻ رﻓﺖ و ﻟﺒﺎس ﻫﺎﯾﺶ ر اداﺧﻞ ﭼﻤﺪاﻧﺶ ﮔﺬاﺷﺖ‪.‬اﯾﻨﺒﺎر ﻓﻘﻂ ﯾﮏ‬
‫ﭼﻤﺪان ﮐﻮﭼﮏ را ﺑﺎ ﺧﻮدش ﺣﻤﻞ ﻣﯽ ﮐﺮد زﯾﺮا ﮐﯿﻒ ﺟﯿﺐ ﺟﺎدوﯾﯽ ﮐﻪ ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ ﺑﻪ‬
‫ﻣﻨﺎﺳﺒﺖ ﺗﻮﻟﺪش ﺑﺮای او آورده ﺑﻮد ﺑﻪ اﻧﺪازه ﯾﮏ ﭼﻤﺪان ﺟﺎ داﺷﺖ‪.‬ﻋﺎوه ر اﯾﻦ ‪ ،‬دﯾﮕﺮ‬
‫ﺑﻪ ﮐﺘﺎب ﻫﺎی ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ و ﻟﺒﺎﺳﻬﺎﯾﺶ ﻧﯿﺰ اﺣﺘﯿﺎج ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ‪...‬ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ‪..‬ﭘﺮوﻓﺴﻮر ‪ .‬ﻣﺎﻣﺎن ﻣﯿﮕﻪ ﺑﯿﺎ ﺑﺮﯾﻢ دارﯾﻢ راه ﻣﯽ اﻓﺘﯿﻢ‪.‬‬‫‪118‬‬

‫ﺧﻮدﺗﻮ ﻟﻮس ﻧﮑﻦ رون‬‫ﭘﺎﺷﻮ ﺑﯿﺎ ﭘﺎﯾﯿﻦ‪.‬‬‫ﺑﺎ ﭼﯽ ﻗﺮاره ﺑﺮﯾﻢ؟‬‫ﺑﺎ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﻫﺎی وزارت ﺧﻮﻧﻪ دﯾﮕﻪ‪.‬‬‫ﻫﺮی ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﻫﻤﺮاه رون از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﭘﺎﯾﯿﻦ رﻓﺖ‪.‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ‪ ،‬آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ ‪ ،‬ﺑﯿﻞ ‪ ،‬ﻓﻠﻮر ‪ ،‬ﺗﺎﻧﮑﺲ ‪ ،‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ‪ ،‬ﻣﻮدی ‪ ،‬ﻓﺮد و ﺟﺮج ﻧﯿﺰ آﻧﺠﺎ‬
‫ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻓﺮد و ﺟﺮج ﺑﻪ ﻣﺨﻆ اﯾﻨﮑﻪ ﻫﯿﺮ را دﯾﺪﻧﺪ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺳﻼم ﭘﺮوﻓﺴﻮر آدم ﮐﺶ‬
‫ﻫﺮی ﺧﻨﺪﯾﺪ و ﺟﻮاب ﺳﻼم آﻧﻬﺎ را داد‪.‬‬
‫ﻓﻠﻮر ﺟﻠﻮ آﻣﺪ و او را ﺑﻮﺳﯿﺪ ﺳﭙﺲ ﮔﻔﺖ‪.‬ﺗﻮی آﮔﻮارﺗﺰ ﯾﮏ ﺳﻮرﭘﺮاﯾﺰ ﻣﻨﺘﻈﺮﺗﻪ‪.‬‬
‫ﯾﮏ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﯿﺎ اﻧﯿﺠﺎ ﻫﺮی‪.‬‬‫ﺟﺮج ﺑﻪ او ﺷﺎره ﮐﺮد و ﻫﺮی ﺑﻪ ﮐﻨﺎر او رﻓﺖ و از ﺟﯿﺒﺶ ﺷﻨﻠﯽ را ﺑﯿﺮون آورد‪.‬‬
‫ﻫﺮی اﯾﻦ ﺷﻨﻞ ﺗﻐﯿﯿﺮﻗﯿﺎﻓﻪ اﺳﺖ‪.‬وﻗﺘﯽ اﯾﻦ ﺷﻨﻞ رو روی ﺧﻮدت ﺑﻨﺪازی ﺑﻪ ﺷﮑﻞ ﻫﺮﮐﯽ‬
‫ﮐﻪ ﺑﺨﻮای ﻣﯿﺘﻮﻧﯽ درﺑﯿﺎﯾﯽ‪.‬‬
‫وای‪...‬اﯾﻦ ﻋﺎﻟﯿﻪ‪ .‬ﻗﯿﻤﺘﺶ ﭼﻨﺪه؟‬‫واﺳﻪ ﺗﻮ ﻣﺠﺎﻧﯽ‪.‬‬‫اﻣﮑﺎن ﻧﺪاره ‪ ،‬اﺻﻼ ازﺗﻮن ﻗﺒﻮل ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻢ‪.‬ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﺧﯿﻠﯽ وﺳﯿﻠﻪ ﻣﺠﺎﻧﯽ ازﺗﻮن ﮔﺮﻓﺘﻢ‪.‬‬‫ﺗﻮ ﻫﻨﻮز ‪ 849‬ﮔﺎﻟﯿﻮن از ﻣﺎ ﻃﻠﺒﮑﺎری ‪ .‬اﮔﻪ اﯾﻨﻮ ﺑﮕﯿﺮی ﻣﯿﺸﻪ ‪ 259‬ﮔﺎﻟﯿﻮن‪.‬ﻣﺎ رو راﺣﺖ‬‫ﻣﯽ ﮐﻨﯽ‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﺤﺚ ﺳﺮ اﻧﺠﺎم ﻫﺮی ﺷﻨﻞ را از آﻧﻬﺎ ﻗﺒﻮل ﮐﺮد و ﻫﻤﺮاه ﺑﺎ ﺧﺎﻧﻮاده‬
‫وﯾﺰﻟﯽ و ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺳﻮار ﻣﺎﺷﯿﻦ ﻫﺎی وزارت ﺧﺎﻧﻪ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫وزارت ﺧﺎﻧﻪ ﭼﻬﺎر ﮐﺎرآﮔﺎه ﺑﺮای ﺣﻔﺎﻇﺖ از آﻧﻬﺎ ﻓﺮﺳﺘﺎده ﺑﻮد اﻣﺎ ﻣﻮدی از اﯾﻦ ﮐﺎر راﺿﯽ‬
‫ﻧﺒﻮد و در ﻃﻮل راه ﻣﺪام ﻏﺮ ﻣﯿﺰد‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ‪ ،‬ﺑﻪ اﯾﺴﺘﮕﺎه ﮐﯿﻨﮕﺰﮐﺮاس رﺳﯿﺪﻧﺪ‪ .‬ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻫﺮی دﻗﯿﻘﺎ ﻫﻔﺖ ﺳﺎل‬
‫ﭘﯿﺶ در آﻧﺠﺎ ﺑﺎ ﺧﺎﻧﻮاده وﯾﺰل آﺷﻨﺎ ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬آﻧﻬﺎ ﺑﻪ راﺣﺘﯽ وارد ﺳﮑﻮی ﻧﻪ و ﺳﻪ ﭼﻬﺎرم‬
‫ﺷﺪﻧﺪ و در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻗﻄﺎر ﺳﺮخ رﻧﮓ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺑﻪ ﺻﻒ اﯾﺴﺘﺎدﻧﺪ‪..‬ﺑﭽﻪ ﻫﺎ از ﻫﻪ ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ‬
‫‪119‬‬

‫ﮐﺮدﻧﺪ ‪.‬ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﻫﻤﻪ را در آﻏﻮش ﮔﺮﻓﺖ ‪ .‬ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﻫﺮی ر ﺑﻐﻞ ﻣﯽ ﮐﺮد‪.‬ﺑﻪ‬
‫آراﻣﯽ در ﮔﻮش او ﮔﻔﺖ‪:‬ﮔﻮش ﮐﻦ ﻫﺮی ‪ .‬اﺻﻼ از ﻣﺤﯿﻂ ﻣﺪرﺳﻪ ﺧﺎرج ﻧﺸﻮ‪ .‬ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ‬
‫ﺷﺒﻬﺎ ‪ .‬ﺑﯽ ﺧﻮدی ﻫﻢ دﻧﺒﺎل ‪....‬‬
‫ﺻﺪای ﺳﻮت ﻗﻄﺎر ﺑﻪ ﮔﻮش رﺳﯿﺪ‬
‫‪...‬درد ﺳﺮ ﻧﺮو‬‫ﺳﭙﺲ او را ﺑﻮﺳﯿﺪ و ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ ﮐﺮد‪.‬ﻫﻤﻪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ وارد ﻗﻄﺎر ﺷﺪﻧﺪ‪.‬ﻗﻄﺎر آرام آرام‬
‫ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺮد‪ .‬ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ از ﭘﻨﺠﺮه ﻗﻄﺎر ﺳﻔﺎرش ﻫﺎی ﻻزم را ﺑﻪ ﺗﮏ ﺗﮏ آﻧﻬﺎ ﻣﯽ‬
‫ﮐﺮد‪.‬ﺗﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﻓﺎﺻﻠﻪ اش ﺑﺎ ﻗﻄﺎر زﯾﺎد ﺷﺪ و دﯾﮕﺮ ﺻﺪاﯾﺶ ﺑﻪ ﮔﻮش ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﻧﻤﯽ رﺳﯿﺪ‪.‬‬
‫ﺧﺐ‪ ..‬اه ‪....‬ﻣﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﯾﻢ ﺑﻪ ﮐﻮﭼﻪ ارﺷﻪ ﻫﺎ ﺑﻌﺪ ﻫﻢ ﯾﮏ ﮔﺸﺘﯽ ﺗﻮی راﻫﺮو ﺑﺰﻧﯿﻢ ‪ ،‬زود‬‫ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺮدﯾﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ادای ﻫﺮ ﮐﻠﻤﻪ رﻧﮕﺶ ﺳﺮخ ﺗﺮ ﻣﯽ ﺷﺪ‪ .‬ﻫﺮی اﮐﻪ اﯾﻦ وﺿﻊ را دﯾﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺎﺷﻪ‬
‫ﺗﺎ اون ﻣﻮﻗﻊ ﻣﻨﻮ و ﺟﯿﻨﯽ ﯾﮏ ﮐﻮﭘﻪ ﺧﺎﻟﯽ ﭘﯿﺪا ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ ‪.‬‬
‫ﺳﭙﺲ ﻫﺮی و ﺟﯿﻨﯽ از رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺟﺪا ﺷﺪﻧﺪ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ آﺧﺮ ﻗﻄﺎر ﺑﻪ راه‬
‫اﻓﺘﺎدﻧﺪ‪.‬از ﮐﻨﺎر ﻫﺮ ﮐﻮﭘﻪ ای ﮐﻪ رد ﻣﯽ ﺷﺪﻧﺪ ﻫﺮی داﺧﻞ آن را ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد‪ .‬در ﯾﮏ‬
‫ﮐﻮﭘﻪ ‪ 4‬دﺧﺘﺮ ﺳﺎل اوﻟﯽ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ و ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ درﺑﺎره ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺑﺎ ﯾﮑﺪﯾﮕﺮ ﺻﺤﺒﺖ‬
‫ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬ﻗﯿﺎﻓﻪ ﯾﮑﯽ از آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻫﺮی در آن ﻧﮕﺎه زود ﮔﺬر آﺷﻨﺎ آﻣﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﻫﺮﭼﻪ ﻓﮑﺮ‬
‫ﮐﺮد ‪ ،‬او را ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻧﯿﺎورد‪ .‬از ﻣﻘﺎﺑﻞ ﯾﮏ ﮐﻮﭘﻪ ﺑﺎ در ﺑﺎز رد ﻣﯽ ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺮ روی‬
‫زﻣﯿﻦ ﻧﺸﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫ ﻫﺮی ‪ ،‬ﻋﺰﯾﺰم ﯾﮏ دﻗﯿﻘﻪ واﯾﺴﺎ ﺑﻨﺪ ﮐﻔﺸﻤﻮ ﺑﺒﻨﺪم‪.‬‬‫ﻫﺮی از ﺗﻌﺠﺐ ﻣﻮﻫﺎی ﺑﺪﻧﺶ ﺳﯿﺦ ﺷﺪ‪ .‬ﺟﯿﻨﯽ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل او را ﻋﺰﯾﺰم ﺧﻄﺎب ﻧﮑﺮده‬
‫ﺑﻮد‪.‬ﺑﻪ داﺧﻞ ﮐﻮﭘﻪ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و دﻟﯿﻞ ﺣﺮف ﺟﯿﻨﯽ را ﻓﻬﻤﯿﺪ‪ .‬داﺧﻞ ﮐﻮﭘﻪ ﺳﯿﻤﻮس ‪ ،‬ﻣﮏ‬
‫ﻻﮔﻦ و دﯾﻦ ﺗﻮﻣﺎس ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ و ﺑﺎ ﻫﻢ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬ﺳﯿﻤﻮس ﻫﺮی را دﯾﺪ و‬
‫ﮔ ﻔﺖ ‪:‬‬
‫ ﻫﺮی ‪ ...‬ﻫﯽ ﻫﺮی‪ .‬ﺑﯿﺎ اﯾﻨﺠﺎ‪ .‬اﯾﻨﺠﺎ ﯾﮏ ﺟﺎی ﺧﺎﻟﯽ ﻫﺴﺖ‪.‬‬‫ﺟﯿﻨﯽ ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪ .‬و دﺳﺖ ﻫﺮی را ﮔﺮﻓﺖ ‪.‬‬
‫‪120‬‬

‫ﻣﻤﻨﻮن ‪ ،‬اﻻن ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺑﻌﺪا ﺑﻬﺘﻮن ﺳﺮ ﻣﯽ زﻧﻢ‪.‬‬‫ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺮف ﻫﺮی ﻟﺒﺨﻨﺪ زﯾﺒﺎﯾﯽ ﺑﺮ ﻟﺒﺎن ﺟﯿﻨﯽ ﻇﺎﻫﺮ ﮔﺸﺖ ‪ ،‬دﯾﻦ و ﺳﯿﻤﻮس ﻧﺎراﺣﺖ‬
‫ﺷﺪﻧﺪ و اﺧﻢ ﻫﺎی ﻣﮏ ﻻﮔﻦ ﺑﺎز ﺷﺪ‪.‬ﺟﯿﻨﯽ دﺳﺘﺶ را دور ﮐﻤﺮ ﻫﺮی ﺣﻠﻘﻪ ﮐﺮد و او را‬
‫ﺑﺎ ﺧﻮد ﺑﺮد‪.‬‬
‫در آﺧﺮ ﻗﻄﺎر ﻫﻔﺖ ﮐﻮﭘﻪ ﺧﺎﻟﯽ ﻧﻤﺎﯾﺎن ﺑﻮد ﮐﻪ ﻧﺸﺎن ﻣﯽ داد ﺗﻌﺪاد داﻧﺶ آﻣﻮزان ﻧﺴﺒﺖ‬
‫ﺑﻪ ﺳﺎل ﻗﺒﻞ ﮐﻤﺘﺮ ﺷﺪه اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﻫﻤﺎﻧﻄﻮر ﮐﻪ ﯾﮑﯽ از دﺳﺘﺎﻧﺶ را دور ﮐﻤﺮ ﻫﺮی ﺣﻠﻘﻪ ﮐﺮده ﺑﻮد و ﺑﺎ دﺳﺖ‬
‫دﯾﮕﺮش ﭼﻤﺪان ﻫﺎﯾﺶ را ﺣﻤﻞ ﻣﯽ ﮐﺮد وارد ﯾﮑﯽ از آن ﮐﻮﭘﻪ ﻫﺎی ﺧﺎﻟﯽ ﺷﺪ و‬
‫وﺳﺎﯾﻠﺶ را ﺑﺮ روی ﻗﺴﻤﺖ ﺑﺎر ﻫﺎ ﮔﺬاﺷﺖ‪.‬ﻫﺮی ﮐﯿﻒ ﺟﯿﺒﯽ ﺳﺤﺮ آﻣﯿﺰش را ﮐﻪ ﺑﻪ ﻃﻮر‬
‫ﻋﺠﯿﺒﯽ ﺳﻨﮕﯿﻦ ﺑﻮد ﺑﯿﺮون آورد و ﺑﺮ روی ﺻﻨﺪﻟﯽ رو ﺑﻪ روﯾﺶ ﮐﻪ ﺧﺎﻟﯽ ﺑﻮد‬
‫اﻧﺪاﺧﺖ‪.‬ﺳﭙﺲ ﺑﺮ روی ﯾﮏ ﺻﻨﺪﻟﯽ در ﮐﻨﺎر ﭘﻨﺠﺮه ﻧﺸﺴﺖ‪.‬ﺟﯿﻨﯽ ﻧﯿﺰ ﺑﻪ ﻫﺮی ﭼﺴﺒﯿﺪ و‬
‫ﻟﺒﺎﻧﺶ را ﺑﻪ ﺻﻮرت او ﻧﺰدﯾﮏ ﮐﺮد‪.‬ﻫﺮی اﺣﺴﺎس ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد‪.‬‬
‫او ﺑﺎ ﺟﯿﻨﯽ ‪ ،‬ﺧﻮاﻫﺮ رون ‪ ،‬ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ دوﺳﺘﺶ ‪ ،‬در ﯾﮏ ﮐﻮﭘﻪ ﻗﻄﺎر ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬اﮐﻨﻮن‬
‫ﺣﺮارت ﻟﺒﺎن ﺟﻨﯽ را ﺑﺮ روی ﺻﻮرﺗﺶ ﺣﺲ ﻣﯽ ﮐﺮد‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد ﻫﻮس ﻫﺎی ﺧﻮدش را ﮐﻨﺘﺮل ﮐﻨﺪ اﻣﺎ ﺟﯿﻨﯽ دﺳﺖ ﺑﺮدار ﻧﺒﻮد ‪.‬‬
‫ﻧﺎﮔﻬﺎن در ﮐﻮﭘﻪ ﺑﺎز ﺷﺪ و ﻣﺮدی ﺑﺎ ﻟﺒﺎس ﻫﺎی ﺳﯿﺎه رﻧﮓ و ﺻﻮرﺗﯽ ﭘﻨﻬﺎن ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ‬
‫اش را ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺖ و ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬آوادا ﮐﺪاوارا‪.‬‬
‫ﻃﻠﺴﻢ ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺟﯿﻨﯽ ﻣﯽ آﻣﺪ و او ﺳﺮ ﺟﺎﯾﺶ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد ‪.‬‬
‫ﮐﯿﺪروﻓﺴﭽﻮ‬‫ﻫﺮی ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﺎﻻ ﺑﺮده و اﯾﻦ ورد را ﻓﺮﯾﺎد زده ﺑﻮد‪ .‬او ﺟﯿﻨﯽ را ﺑﺎ اﯾﻦ ﻃﻠﺴﻢ‬
‫ﻏﯿﺐ ﮐﺮد و در ﻃﺮف دﯾﮕﺮ ﮐﻮﭘﻪ ﻇﺎﻫﺮﮐﺮده ﺑﻮد‪.‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﮐﺎر ﻃﻠﺴﻢ درﺳﺖ ﺑﻪ ﺻﻨﺪﻟﯽ‬
‫ﮐﻨﺎر ﻫﺮی ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﻣﺮد ﺳﯿﺎه ﭘﻮش ﮐﻪ اﯾﻨﮕﻮﻧﻪ دﯾﺪ ﻓﺤﺶ رﮐﯿﮑﯽ را ﺑﺮ زﺑﺎن آورد و از آﻧﺠﺎ ﻓﺮار ﮐﺮد‪.‬ﻫﺮی‬
‫ﻧﯿﺰ ﺑﻪ دﻧﺒﺎﻟﺶ ﺷﺮوع ﺑﻪ دوﯾﺪن ﮐﺮد‪.‬از دو واﮔﻦ ﮐﻪ ﮔﺬﺷﺖ ﺑﺎ ﺻﺤﻨﻪ وﺣﺸﺘﻨﺎﮐﯽ ﻣﻮاﺟﻪ‬
‫ﺷﺪ‪.‬‬

‫‪121‬‬

‫رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻣﺸﻐﻮل ﻣﺒﺎرزه ﺑﺎ آن ﻣﺮد ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻣﺮد ﺳﯿﺎه ﭘﻮش ﭼﻮب دﺳﺘﯽ اش را‬
‫ﺗﮑﺎن داد اﯾﻦ ﮐﺎر ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ ﺑﯿﺎﻓﺘﺪ و ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺟﯿﻎ ﮐﺸﯿﺪن ﮐﻨﺪ‬
‫ﻣﺮد ﺑﺮ روی او ﻃﻠﺴﻢ ﺷﮑﻨﺠﻪ ﮔﺮ را اﺟﺮا ﮐﺮده ﺑﻮد‪ .‬رون وﺣﺸﯿﺎﻧﻪ ﻓﺮﯾﺎد زد "ای‬
‫ﮐﺜﺎﻓﺖ" و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ او ﺧﯿﺰ ﺑﺮداﺷﺖ‪ .‬ﻣﺮد ﺧﯿﻠﯽ راﺣﺖ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ او ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﻗﺒﻞ از‬
‫اﯾﻨﮑﻪ رون ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﮐﺎری ﺑﮑﻨﺪ ﺑﺎ ﺻﺪای ﺑﻠﻨﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬رﯾﮑﯿﻤﺎﻧﺪوورﯾﮑﺲ‪.‬رون ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ‬
‫اﻓﺘﺎد و ﻓﺮﯾﺎد زد ‪.‬او دﯾﮕﺮ از ﺟﺎﯾﺶ ﺗﮑﺎن ﻧﺨﻮرد ‪ .‬رﻧﮓ از رﺧﺴﺎر ﻫﺮی ﭘﺮﯾﺪ‪ .‬ﺗﻤﺎم‬
‫اﺳﺘﺨﻮان ﻫﺎی رون ﺧﺮد ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫اﮐﻨﻮن ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﻧﯿﻤﯽ از داﻧﺶ آﻣﻮزان ﻣﺪرﺳﻪ از ﮐﻮﭘﻪ ﻫﺎﯾﺸﺎن ﺑﯿﺮون آﻣﺪه و ﺷﺎﻫﺪ اﯾﻦ‬
‫ﺟﺪال ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬آن ﻣﺮد ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﺎﻻ ﺑﺮد و اﯾﻨﺒﺎر ﮔﻔﺖ‪:‬آوادا ﮐﺪاوارا‬
‫ﻫﺮی ﻧﯿﺰ ﺑﯽ درﻧﮓ ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬رﯾﭙﯿﺖ ﺷﺎرون ﭘﯿﮑﺲ‬
‫ﭘﻨﺞ اﺷﻌﻪ ﺑﻨﻔﺶ رﻧﮓ زﯾﮕﺰاﮔﯽ ﺷﮑﻞ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ اﺷﻌﻪ ﺳﺒﺰ رﻧﮓ ﻣﺮد ﺳﯿﺎه ﭘﻮش رﻓﺘﻨﺪ و‬
‫درﺳﺖ در ده ﺳﺎﻧﺘﯽ ﻣﺘﺮی دﻣﺎغ رون ﯾﮑﯽ از آن ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎ ﺑﺎ اﺷﻌﻪ ﺳﺒﺰ رﻧﮓ ﺑﺮﺧﻮرد‬
‫ﮐﺮد و آن را ﻣﻨﺤﺮف ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﮐﯿﺪرو ﻓﺴﭽﻮ‬‫ﻫﺮی ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﻌﺪ از ﻣﻨﺤﺮف ﮐﺮدن ﻃﻠﺴﻢ ﻣﺮگ اﯾﻦ ورد را ﻓﺮﯾﺎد زده زده ﺑﻮد و ﺑﺎ اﯾﻦ‬
‫ﮐﺎر رون را ﺑﻪ داﺧﻞ ﮐﻮﭘﻪ ﮐﻨﺎر ﺧﻮدش ﻣﻨﺘﻘﻞ ﮐﺮده ﺑﻮد‪.‬ﻫﻤﯿﻦ ﮐﺎر را ﻧﯿﺰ ﺑﺎ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﻪ‬
‫ﻫﻨﻮز ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ ﺑﻮد و ﻧﺎﻟﻪ ﻣﯽ ﮐﺮد اﻧﺠﺎم داد‪ .‬ﺳﭙﺲ رو ﺑﻪ ﺟﻤﻌﯿﺖ ﮐﺮد و ﻓﺮﯾﺎد زد ‪:‬‬
‫ﻫﻤﻪ ﻋﻘﺐ واﯾﺴﺘﯿﻦ‪.‬‬
‫ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﻋﻘﺐ رﻓﺘﻨﺪ اﻣﺎ ﺑﻘﯿﻪ ﮐﻨﺠﮑﺎواﻧﻪ ﺳﺮ ﺟﺎﯾﺸﺎن ﺑﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ ‪ .‬ﻫﺮی اﯾﻨﺒﺎر ﻧﻌﺮه زد‪:‬‬
‫ﻧﮑﻨﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاﯾﻦ ﺑﻤﯿﺮﯾﻦ ؟ ﮔﻔﺘﻢ ﺑﺮﯾﻦ ﻋﻘﺐ واﺳﺘﯿﻦ‬‫اﯾﻨﺒﺎر ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﻫﻤﻪ داﻧﺶ آﻣﻮزان ﻋﻘﺐ رﻓﺘﻨﺪ ‪ .‬ﻣﺮد ﺳﯿﺎه ﭘﻮش ‪ ،‬دﯾﮕﺮ ﻓﺮار ﻧﻤﯽ ﮐﺮد و‬
‫ﻫﻤﺎﻧﺠﺎ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد‪.‬او ﺧﻨﺪﯾﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫ ﭘﺎﺗﺮ ‪ ،‬ﺑﯿﻦ اﯾﻦ ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﭽﻪ ﭼﻪ اﺑﻬﺘﯽ داری‪.‬‬‫اﯾﻦ ﺻﺪا ﺑﯽ ﻧﻬﺎﯾﺖ ﺑﺮای ﻫﺮی آﺷﻨﺎ ﺑﻮد‪.‬ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﻣﺮد ﺳﯿﺎه ﭘﻮش ﻣﺎﺳﮑﺶ را ﺑﺎﻻ زد و‬
‫ﺑﺎ اﯾﻦ ﮐﺎرش ﻗﻠﺐ ﻫﺮی ﻓﺮو رﯾﺨﺖ ‪ .‬ﺑﺎر دﯾﮕﺮ زﺧﻢ روی ﺳﯿﻨﻪ اش ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺳﻮﺧﺘﻦ‬
‫ﮐﺮد‪ .‬او ﺳﺮﯾﻨﻮس اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻮد‪.‬‬
‫‪122‬‬

‫ﮐﺎرﺗﻮ ﺷﺮوع ﮐﻦ ﭘﺎﺗﺮ ‪.‬اﯾﻨﺒﺎر ﺳﺎﻟﻢ ﺑﻪ ﻣﺪرﺳﻪ ﻧﻤﯽ رﺳﯽ‪.‬‬‫او رداﯾﺶ را ﻧﯿﺰ در آورد ‪.‬ﺑﻪ ﺟﺎی دﺳﺖ ﭼﭗ او ﮐﻪ ﻫﺮی روز ﻗﺒﻞ آن را ﻣﻨﻔﺠﺮ ﮐﺮده‬
‫ﺑﻮد ﯾﮏ دﺳﺖ ﻧﻘﺮه ای رﻧﮓ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﺎن دﺳﺘﯽ ﮐﻪ ﭼﻨﺪ ﺳﺎل ﻗﺒﻞ وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﺮای ﭘﯿﺘﺮ‬
‫ﭘﺘﯽ ﮔﺮو ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺑﻮد ﻗﺮار داﺷﺖ‪.‬‬
‫دﺳﺖ ﻧﻮ ﻣﺒﺎرک ‪ .‬وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﺮات درﺳﺖ ﮐﺮده؟‬‫ﺧﺸﻢ در ﭼﺸﻤﺎن اﺳﻨﯿﭗ ﻣﻮج ﻣﯽ زد‪.‬ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﻫﻤﻪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﻧﻔﺲ ﻫﺎﯾﺸﺎن را در ﺳﯿﻨﻪ‬
‫ﺣﺒﺲ ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺖ و ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭼﻨﺪ وﻗﺖ اﺧﯿﺮ زﯾﺮ ﻟﺐ ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫ اوﯾﺮاﻧﺪاﺗﻮﮔﺮواﻧﺪا‬‫او ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﺑﻪ دو ﻗﺴﻤﺖ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺷﺪ‪ .‬اﺳﻨﯿﭗ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﺎﻻ آورد و ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬‬
‫ﮐﺮوﺳﯿﻮ‪.‬‬
‫ﯾﮑﯽ از ﻫﺮی ﻫﺎ ﻏﯿﺐ ﺷﺪ و در ﻃﺮف دﯾﮕﺮی از واﮔﻦ ﮐﻮﭼﮏ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ‪.‬وﻗﺘﯽ ﻇﺎﻫﺮ‬
‫ﺷﺪ اﺳﻨﯿﭗ ﻧﺒﻮد‪.‬ﻫﺮی ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﭼﻮﺑﺶ را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﮔﺮﻓﺖ و زﯾﺮ ﻟﺐ‬
‫ﮔﻔﺖ‪:‬روﻻﯾﮑﺎﺑﯿﻨﯿﮑﻮ‬
‫ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﭘﺸﺖ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﮔﺮم ﺷﺪﻧﺪ و ﻫﺮی ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺗﺼﻮﯾﺮ ﺷﻔﺎﻓﯽ از اﺳﻨﯿﭗ را‬
‫ﺑﺒﯿﻨﺪ ‪ .‬ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﻃﻠﺴﻢ ﺳﺒﺰ رﻧﮕﯽ ﮐﻪ ﻓﺜﻂ ﯾﮏ ﻣﺘﺮ ﺑﺎ او ﻓﺎﺻﻠﻪ داﺷﺖ‪ .‬ﻧﻔﻬﻤﯿﺪ ﭼﮑﺌﻨﻪ‬
‫اﻣﺎ ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺘﯽ ﺑﺮق آﺳﺎ ﺧﻮدش را ﺑﺮ زﻣﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ‪ .‬ﻫﺮی دﯾﮕﺮ ﮐﻪ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد‪.‬ﭼﻮﺑﺶ‬
‫را ﺑﻼ ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬رﯾﭙﯿﺖ ﺗﯿﺮ ﭼﻮر اﻟﮑﺘﺮﯾﻮم ‪.‬اﺷﻌﻪ ای از ﺑﺮق ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﺴﯿﺎر ﺑﺎﻻ ﺑﻪ‬
‫ﺳﻤﺖ اﺳﻨﯿﭗ رﻓﺖ اﻣﺎ او ﻏﯿﺐ ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬ﻫﺮی دﯾﮕﺮ ﮐﻪ ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ ﺑﻮد اﺑﺘﺪا ﺧﻮدش‬
‫را ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ ﮐﺮد و ﺳﭙﺲ ذﻫﻨﺶ را ﻣﺘﻤﺮﮐﺰ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬رﯾﭙﯿﺖ ﺳﮑﺘﻮم ﺳﻤﭙﺮا ‪ .‬اﺳﻨﯿﭗ‬
‫ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﻫﺮی را ﺑﺒﯿﻨﺪ اﻣﺎ ﺣﺪس ﻣﯽ زد ﻃﻠﺴﻤﯽ ﺗﻮﺳﻂ ﻫﺮی ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ ﺑﻪ ﺳﻤﺘﺶ‬
‫ﺑﯿﺎﯾﺪ ﺑﻨﺎﺑﺮ اﯾﻦ ﺑﺎز دﯾﮕﺮ ﻏﯿﺐ ﺷﺪ و ﺑﯿﻦ آن دو ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ‪.‬ﭼﻮﺑﺶ را ب ﺳﻤﺖ ﻫﺮی‬
‫ﻣﺮﺋﯽ ﮔﺮﻓﺖ و وردی را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ او ﻓﺮﺳﺘﺎد‪.‬آن ﻫﺮی ﻏﯿﺐ ﺷﺪ و در ﻃﺮف دﯾﮕﺮ ﻇﺎﻫﺮ‬
‫ﺷﺪ‪.‬اﺳﻨﯿﭗ ﭘﺸﺘﺶ ﺑﻪ ﻫﺮی ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ ﺑﻮد‪.‬ﻫﺮی ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ ﭼﻮب دﺳﺘﯽ اش را ﺑﻼ آورد و در‬
‫ذﻫﻨﺶ ﮔﻔﺖ‪:‬رﯾﭙﯿﺖ ﺳﮑﺘﻮم ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ‪ ،‬اﯾﻨﺠﺎ ﭼﻪ ﺧﺒﺮه؟‬‫‪123‬‬

‫ﺗﺎﻧﮑﺲ از اﯾﻦ ﺟﺎ ﺑﺮو‪ .‬ﺗﻮ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﯽ اوﻧﻮ ﺑﺒﯿﻨﯽ‪.‬‬‫ﮐﯽ رو ﻣﯿﮕﯽ ؟‬‫ ﺑﺮو‬‫اﻣﺎ دﯾﮕﺮ دﯾﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬اﺳﻨﯿﭗ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺗﺎﻧﮑﺲ ﺷﺪ و اﺷﻌﻪ ﺳﺒﺰ رﻧﮕﯽ را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ او‬
‫ﻓﺮﺳﺘﺎد‪ .‬اﺷﻌﻪ درﺳﺖ ﺑﻪ ﮔﺮدن او ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﺮد و او را ﺑﺮ زﻣﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ‪ .‬اﺳﻨﯿﭗ ﻫﻨﻮز‬
‫ﭘﺸﺘﺶ ﺑﻪ ﻫﺮی ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ ﺑﻮد‪.‬ﻫﺮی ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﺎﻻ آورد و در ذﻫﻨﺶ‬
‫ﮔﻔﺖ‪:‬رﯾﭙﯿﺖ ﺳﮑﺘﻮم ﺳﻤﭙﺮا‪.‬ﭘﻨﺞ اﺷﻌﻪ از ﭘﺸﺖ ﺑﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﺮدﻧﺪ و از ﭘﻨﺞ‬
‫ﻗﺴﻤﺖ ‪ ،‬ﺑﺪن او را ﭘﺎره ﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬ﻃﻮری ﮐﻪ ﮐﻪ اﻧﮕﺎر ﺑﺎ ﺧﻨﺠﺮ ﺑﻪ او ﺿﺮﺑﻪ زده ﺑﺎﺷﻨﺪ‪.‬ﻫﺮی‬
‫ﺟﻠﻮ آﻣﺪ ‪ ،‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﺎﻣﯿﺮﮔﺘﻮرﻣﺎﻟﺪوﮐﺎﭘﺲ‪.‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺮای ﻫﻤﻪ ﻗﺎﺑﻞ روﯾﺖ ﺷﺪ‪.‬ﺑﻌﻀﯽ ﻫﺎ ﭼﯿﻎ ﮐﺸﯿﺪﻧﺪ و ﺑﻌﻀﯽ ﻫﺎ روﯾﺸﺎن را از آن‬
‫ﻣﻨﻈﺮه ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪﻧﺪ ‪ .‬ﺑﻌﻀﯽ ﻫﺎ ﺑﻪ او ﺧﯿﺮه ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ و ﺑﺮﺧﯽ ﺻﺪاﻫﺎﯾﯽ ﻣﺒﻨﯽ ﺑﺮ‬
‫ﺗﻌﺠﺒﺸﺎن ﺑﯿﺮون ﻣﯽ دادﻧﺪ‪.‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اﺳﻨﯿﭗ ﮔﻮﺷﻪ ای اﻓﺘﺎده ﺑﻮد ‪ .‬او ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﺎ‬
‫آن ﻫﺮی را ﻃﻠﺴﻢ ﮐﻨﺪ‪.‬او ﺑﯽ ﺣﺎل ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد ‪ .‬ﺑﻪ آراﻣﯽ اﺳﺘﯿﻦ دﺳﺖ‬
‫ﭼﭙﺶ را ﺑﻼ زد و ﺧﺎﻟﮑﻮﺑﯽ ﻣﺮﮔﺨﻮار ﻫﺎ ﺑﺮ روی آن ﻧﻤﺎﯾﺎن ﺷﺪ‪.‬اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺎ دﺳﺖ ﭼﭗ‬
‫ﻧﻘﺮه ای رﻧﮕﺶ ﺑﻪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش اﺷﺎره ﮐﺮد‪ .‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻣﺎﻧﻨﺪ آﻫﻨﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ آﻫﻦ رﺑﺎ‬
‫ﺑﭽﺴﺒﺪ ﺑﻪ دﺳﺖ او ﺑﺎزﮔﺸﺖ ‪. .‬ﻫﺮی ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺮﯾﻊ ﻓﺮﯾﺎد زد ‪ :‬ﭘﻮﻟﮕﺴﺘﺮادو‪ .‬اﻣﺎ ﻗﺒﻞ از‬
‫اﯾﻨﮑﺎر اﺳﻨﯿﭗ دﺳﺘﺶ را ﺑﺮ روی ﻧﺸﺎن ﻣﺮﮔﺨﻮاری اش ﮔﺬاﺷﺘﻪ و از آﻧﺠﺎ ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪه‬
‫ﺑﻮد‪ .‬ﻃﻠﺴﻢ ﻧﻘﺮه ای رﻧﮓ ﻫﺮی ﺑﻪ ﮐﻒ ﻗﻄﺎر ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﮐﻨﺎر ﺗﺎﻧﮑﺲ رﻓﺖ و ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ زاﻧﻮ زد‪ .‬ﻫﻤﺴﺮ ﯾﮏ از دو دوﺳﺖ‬
‫وﻓﺎدار ﭘﺪرش درﺳﺖ ﯾﮏ ﻫﻔﺘﻪ ﺑﻌﺪ از ﻋﺮوﺳﯿﺶ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ او ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻫﻤﯿﻦ‬
‫دﯾﺮوز ﺑﻮد ﮐﻪ ﺳﻮروس اﺳﻨﯿﭗ ﯾﮑﯽ دﯾﮕﺮ از اﻋﻀﺎی ﻣﺤﺒﻞ ﻗﻘﻨﻮس ﺗﻮﺳﻂ ﻫﯿﻢ ﻣﺮد‬
‫ﺷﯿﺎﻧﯽ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻧﺎﮔﻬﺎن ﻫﺮی ﺑﻪ ﯾﺎد رون و ﻫﺮﯾﻤﻮن اﻓﺘﺎد ‪ .‬از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪه ‪ ،‬ﺟﻤﯿﻌﯿﺖ ﻣﺘﺤﯿﺮ را‬
‫ﮐﻨﺎر زد و وارد ﮐﻮﭘﻪ ای ﺷﺪ ﮐﻪ رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن را ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﻗﺒﻞ در آﻧﺠﺎ ﻇﺎﻫﺮ ﮐﺮده‬
‫ﺑﻮد‪.‬ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺮ روی ﯾﮏ ﺻﻨﺪﻟﯽ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽ ﮐﺮد‪ .‬رون ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ دراز‬
‫ﮐﺸﯿﺪه ﺑﻮد و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﻢ دو زاﻧﻮ در ﻣﻘﺎﺑﻠﺶ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺮ ﭘﯿﺸﺎﻧﯽ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺧﻂ‬
‫‪124‬‬

‫اﻓﺘﺎده وﺑﻮد و آﺛﺎر اﺷﮏ و رﻧﺠﺲ در ﺻﻮرﺗﺶ ﻧﻤﺎﯾﺎن ﺑﻮد ‪ .‬ﻫﺮی ﺑﻪ رون ﻧﮕﺎه ﮐﺮدو او‬
‫ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ دﻫﺎﻧﺶ را ﺑﺎز ﮐﻨﺪ ﭼﻮن ﺗﻤﺎم اﺳﺘﺨﻮان ﻫﺎﯾﺶ ﺧﺮد ﺷﺪه ﺑﻮد اﻣﺎ‬
‫ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﻧﺸﺎن ﻣﯽ داد ﮐﻪ درد زﯾﺎدی را ﺗﺤﻤﻞ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ‪.‬ﻫﺮی از ﭘﻨﺠﺮه ﺑﻪ ﺑﯿﺮون ﻧﮕﺎه‬
‫ﮐﺮد‪ .‬ﻗﻠﻌﻪ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ از دور ﻧﻤﺎﯾﺎن ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺗﮑﺎن داد و زﯾﺮ ﻟﺐ ﮔﻔﺖ‪:‬اﮐﺴﭙﮑﺘﻮﭘﺎﺗﺮوﻧﻮم ﻟﯽ ﺳﺎﻧﯿﻮ و در‬
‫ذﻫﻨﺶ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد ‪:‬ﺑﻪ ﻣﺎ ﺣﻤﻠﻪ ﺷﺪه ‪ .‬ﺗﺎﻧﮑﺲ ﻣﺮده ‪ ،‬رون اﺳﺨﻮاﻧﻬﺎش ﺧﺮد ﺷﺪه و ﺑﻘﻪ‬
‫ﺳﺎﻟﻤﻦ‪.‬‬
‫ﮔﻮزن ﻧﻘﺮه ای ﻟﺤﻈﻪ ای درﻧﮓ ﮐﺮد و ﺑﻼﻓﺎﺻﻞ ﻫﺒﻪ ﺳﻤﺖ ﻗﻠﻌﻪ ﭼﻬﺎرﻧﻌﻞ دوﯾﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی از ﭘﻨﺠﺮه ﻗﻄﺎر آﻧﻘﺪر ﺑﻪ ﮔﻮزن ﻧﻘﺮه ای رﻧﮓ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ﺗﺎ از ﻧﻈﺮ ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪ‪ .‬او ﺑﺎر‬
‫دﯾﮕﺮ ﭼﻮﺑﺶ را ﺗﮑﺎن داد ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﭼﻤﺪان ﻫﺎﯾﺸﺎن را ﺑﻪ داﺧﻞ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﮐﻨﺪ‬
‫اﻣﺎ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺖ‪ .‬ﺑﺎر دﯾﮕﺮ اﯾﻦ ﮐﺎر را ﺗﮑﺮار ﮐﺮد اﻣﺎ ﻣﻮﻓﻖ ﻧﺸﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﺻﺪای ﺳﺮدی ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﻮی ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﻧﻤﯿﺸﻪ ﭼﯿﺰی رو ﻋﯿﺐ و ﻇﺎﻫﺮ ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﻗﻄﺎر ﮐﻢ ﮐﻢ از ﺳﺮﻋﺘﺶ ﮐﺎوﯾﺪ و در اﯾﺴﺘﮕﺎه ﻫﺎﮔﺰﻣﯿﺪ ﻣﺘﻮﻗﻒ ﺷﺪ‪.‬اﻣﺎ ﻫﯿﭽﮑﺪام از آن‬
‫ﭼﻬﺎر ﻧﻔﺮ از ﻗﻄﺎر ﺧﺎرج ﻧﺸﺪﻧﺪ‪ .‬ﮐﻢ ﮐﻢ راﻫﺮوی ﻗﻄﺎر ﭘﺮ از داﻣﺶ آﻣﻮزاﻧﯽ ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ‬
‫ﺑﺎ ﺣﺮارت درﺑﺎره ﻧﺒﺮد ﻫﺮی و اﺳﻨﯿﭗ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬وﻗﺘﯽ ﻗﻄﺎر از ﺳﮑﻨﻪ ﺧﺎﻟﯽ ﺷﺪ‬
‫ﺻﺪای ﻗﺪم ﻫﺎی ﺷﺘﺎﺑﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﮔﻮش رﺳﯿﺪ و ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪ ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﻞ ﺑﻪ‬
‫ﻫﻤﺮاه اﺳﻼگ ﺧﻮرن و ﻣﺎدام ﭘﺎﻣﻔﺮی وارد ﮐﻮﭘﭙﻪ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ‪ ،‬اوه ‪ ،‬ﭼﯽ ﺷﺪه؟ﭼﺮا ﻫﯿﭽﮑﺲ ﺟﺴﺪ ﻧﯿﻤﻔﺎدورا رو از او وﺳﻂ ﺑﺮ ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﻮد؟‬‫دل ﻫﺮی رو رﯾﺨﺖ و ﺑﯿﺸﺘﺮ اﺣﺴﺎس ﮔﻨﺎه ﮐﺮد‪ .‬ﮐﺎﻣﻼ از او ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﺮده ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﭘﺴﺮم ‪ ،‬ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ؟‬‫اﺳﻼگ ﻫﻮرن ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ او را در آﻏﻮش ﮔﺮﻓﺖ‪.‬ﻣﺎدام ﭘﺎﻣﻔﺮی در ﮐﻨﺎر رون زاﻧﻮ زده ﺑﻮد‬
‫و او را ﻣﻌﺎﯾﻨﻪ ﻣﯽ ﮐﺪر‪ .‬ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن داد و ﮔﻔﺊ‪:‬ﺧﯿﻠﯽ‬
‫ﮐﺎر ﺳﺨﺘﯿﻪ ‪ .‬ﻫﻤﻪ اﺳﺘﺨﻮان ﻫﺎش ﺧﺮد ﺷﺪه ‪ .‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎزﺳﺎزی ﺑﺸﻪ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﭼﻮﺑﺶ را ﺑﺎﻻ‬
‫ﺑﺮد و زﯾﺮ ﻟﺐ وردی را زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد‪ .‬رون ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻮﭘﯽ ﺷﺪه ﮐﻪ ﺑﺎدش را ﺧﺎﻟﯽ ﮐﺮده‬
‫ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ .‬ﻫﻤﻪ اﺳﺘﺨﻮاﻫﺎ ﺑﺪﻧﺶ از اﺑﯿﻦ رﻓﺘﻨﺪ‪.‬ﺣﯿﺖ ﺟﻤﺠﻨﻪ اش ‪ .‬ﭼﺸﺎﻫﺎﯾﺶ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ‬
‫‪125‬‬

‫داﺳﺖ از ﺣﺪﻗﻪ ﺑﯿﺮون ﯾﻢ آﻣﺪ‪.‬دﯾﮕﺮ ﺟﻤﺠﻤﻪ ای ﻧﺒﻮد ﮐﻪ از ﻣﻐﺰش ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ ﮐﻨﺪ‪.‬ﺑﻪ‬
‫ﻫﻤﯿﻦ ﺧﺎﻃﺮ ﺳﺮﺷﮑﻮﭼﮏ ﺷﺪه ﺑﻮد و ﭘﻮﺳﺘﺶ ﺑﺮ روی ﻣﻐﺰش اﻓﺘﺎده ﺑﻮد‪ .‬ﺟﯿﻎ ﻫﺮﻣﯿﻦ و‬
‫ﺟﯿﻦ در ﮔﻮﻟﺸﺎن ﺧﻔﻪ ﺷﺪ‪.‬‬
‫او ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺗﮑﺎن داد و د زﯾﺮ رون ﺑﺮاﻧﮑﺎد ﻣﺘﺤﺮﮐﯽ را ﭘﺪﯾﺪ آورد و ان‬
‫را از ﻗﻄﺎر ارج ﮐﺮد‪.‬ﺑﻘﯿﻪ ﻧﯿﺰر ﺑﻪ دﻧﺒﺎﻟﺶ رﻓﺘﻨﺪ‪.‬در راه ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺑﻪ ﻫﺮی ﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﺮی ‪،‬‬
‫ﺑﺎﯾﺪ ﻫﻤﻬﻪ اﺗﻔﺎﻗﺎت اﻣﺮوزو ﺑﺮام ﺗﻐﻌﺮﯾﻒ ﮐﻨﯽ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻧﻔﯽ ﺗﺎزه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫ﻣﻦ و ﺟﯿﻨﯽ ﺗﻮی ﯾﮏ ﮐﻮﭘﻪ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﯾﻢ ﮐﻪ ﯾﮏ ﻣﺮد ﺳﯿﺎه ﭘﻮش اوﻣﺪ ﺗﻮ و ﻃﻠﺴﻢ‬‫ﻣﺮگ رو ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺟﯿﻨﯽ ﻓﺮﺳﺘﺎد‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ او ﻧﮕﻔﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺟﯿﻨﯽ ﻣﺸﻐﻮل ﭼﻪ ﮐﺎری ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫‪...‬ﺑﻌﺪ اون ﻋﻼﻣﺖ ﻣﺮگ روی ﺑﺎزوش رو ﻟﻤﺲ ﮐﺮد و ﻏﯿﺐ ﺷﺪ‪.‬‬‫آﻧﻬﺎ از دروازه ﻫﺎی ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﻋﺒﻮر ﮐﺮدﻧﺪ ‪.‬در اﯾﻦ ﻣﺪت اﺳﻼگ ﻫﻮرت ﺳﺎﮐﺖ ﺑﻮد ‪،‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ و ﻫﺮﻣﯿﻮ ﺑﻪ آراﻣﯽ اﺷﮏ ﻣﯽ رﯾﺨﺘﻨﺪ و ﻣﺎدام ﭘﻼﻣﻔﺮی زﯾﺮ ﻟﺐ ﭘﯿﺰﻫﺎﯾﯽ را زﻣﺰﻣﻪ‬
‫ﻣﯽ ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﺧﺐ ﻫﺮی اﻻن ﺗﻮ ﺑﺎ ﻣﺎ ﻣﯿﺎی و در ﻗﺴﻤﺎت اﺳﺎﺗﯿﺪ ﻣﯿﺸﯿﻨﯽ‪.‬‬‫اﻣﺎ ﭘﺮوﻓﺴﻮر‪..‬‬‫ﺗﻮ اﻻن ﯾﮏ ﻣﻌﻠﻤﯽ ﭘﺎﺗﺮ ‪ ،‬ﻧﻪ ﯾﮏ داﻧﺶ آﻣﺮود‪ .‬ﺣﺎﻻ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﯿﺎو‬‫ﻣﺎدام ﭘﺎﻓﺮای ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه رون ﮐﻪ ﺑﺮ روی ﺑﺮاﻧﮑﺎد ﻣﺘﺤﺮک ﺑﻪ دﻧﺒﺎﻟﺶ ﻣﯽ آﻣﺪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ‬
‫درﻣﺎﻧﮕﺎه رﻓﺖ و ﻫﺮی ف ﻫﺮﻣﯿﻮن و ﺟﯿﻨﯽ ﺑﻪ ﻫﻤﺮا ه اﺳﻼگ ﻫﻮرن و ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮑﻞ وارد‬
‫ﺳﺮﺳﺮای ﺑﺰرگ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎ ورود اﻧﻬﺎ ‪ ،‬ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺳﺮﺳﺮا ﺳﺎﮐﺖ ﺷﺪ ‪ .‬ﻫﺮﻣﯿﻮن و ﭼﯿﻨﯽ در‬
‫دو ﭼﺎی ﺧﺎﻟﯽ در ﻣﯿﺰ ﮔﺮﯾﻔﯿﻨﺪور ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ و ﻫﺮی ﺑﻪ ﻫﻤﺮان ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل و اﺳﻼگ‬
‫ﻫﻮرن ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﺴﺰ اﺳﺘﺎﺗﯿﺪ رﻓﺘﻨﺪ ‪ .‬ﻫﻤﻪ ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎﻧﯽ ﻣﺘﻌﺠﺐ ﺑﻪ ﻫﺮی ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ‬
‫ﮐﻪ ﺑﺎ آﻧﺪو ﻫﻤﺮاه ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﺑﺮ روی در و دﯾﻮار ﺳﺮﺳﺮ ا ﭘﺎرﭼﻪ ﻫﺎی ﺳﯿﺎه رﻧﮕﯽ آوﯾﺰان ﺑﻮد ﮐﻪ ﮐﻨﺸﺎن ﻣﯽ داد‬
‫ﻣﺪرﺳﻪ ﻫﻨﻮز داﻣﺒﻠﺪور را ﻓﺮاﻣﻮش ﻧﮑﺮده اﺳﺖ‪.‬ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺑﺮ روی ﺻﻨﺪﻟﯽ ﻣﺪﯾﺮ‬
‫ﻧﺸﺴﺖ و ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮد‪.‬‬
‫‪126‬‬

‫از دﯾﺮ ﮐﺮد اﻣﺮوز ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ‪ .‬ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻣﺴﺎﺋﻠﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ در ﻗﻄﺎر ﭘﯿﺶ اوﻣﺪه ﺑﻮد و ﺧﻮد‬‫ﺷﻤﺎ ﺷﺎﻫﺪش ﺑﻮدﯾﻦ‪.‬ﺑﻪ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺧﻮش اوﻣﺪﯾﺪ‪ .‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ اﻃﻼﻋﺘﻮن ﺑﺮﺳﻮﻧﻢ ﮐﻪ ﻣﺪﯾﺮﯾﺖ‬
‫ﻣﺪرﺳﻪ ﻋﻠﻮم و ﻓﻨﻮن ﺟﺎدوﮔﺮی ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺑﻪ ﻣﻦ واﮔﺬار ﺷﺪه‪.‬در ﺿﻤﻦ ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻫﻮرﯾﺲ‬
‫اﺳﻼگ ﻫﻮرن اﻣﺴﺎل ﺟﺎﻧﺸﯿﻦ ﭘﺮوﻓﺴﻮر اﺳﻨﯿﭗ ﺷﺪه و رﯾﺎﺳﺖ ﮔﺮوه اﺳﻼﯾﺘﺮﯾﻦ رو ﺑﺮ‬
‫ﻋﻬﺪه ﮔﺮﻓﺘﻦ‪.‬ﺑﺎ ﮐﻤﺎل ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﯾﺎد ﺑﻪ اﻃﻼﻋﺘﻮن ﺑﺮﺳﻮﻧﻢ ﮐﻪ آﻗﯽ ﻫﺮی ﭘﺎﺗﺮ در ول‬
‫اﻣﺴﺎل ‪ ،‬اﺳﺘﺎد ﺟﺪﯾﺪ دﻓﺎع در ﺑﺮاﺑﺮ ﺟﺎدوی ﺳﯿﺎه ﻫﺴﺘﻨﺪ‪.‬‬
‫ﻫﯿﺮ اﺣﺴﺎس ﮐﺮد رﻧﮕﺶ ﺳﺮخ ﻣﯽ ﺷﻮد ‪ .‬ﻫﻤﻪ داﻧﺶ آﻣﻮزان ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﻣﯽ‬
‫ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺣﺎﻻ ﮔﺮوﻫﺒﻨﺪی رو آﻏﺰ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ‪ .‬در ﺳﺮﺳﺮا ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﺑﺎز ﺷﺪ و ﭼﻨﯿﺪ داﻧﺶ آﻣﻮز‬‫ﺳﺎل اوﻟﯽ ‪ ،‬ﻣﺘﻌﺠﺐ و ﻫﺮاﺳﺎن وارد ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬اﯾﻨﺒﺎر ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ ﻫﻤﺮا ه آﻧﻬﺎ ﺑﻮد و ﭼﻬﺎر ﭘﺎﯾﻪ و‬
‫ﮔﻼه ﮔﺮوﻫﺒﻨﯿﺪ را در دﺳﺖ داﺷﺖ و او ﻟﯿﺴﺖ اﺳﺎﻣﯽ را ﺑﺎز ﮐﺮد و ﯾﮑﯽ ﯾﮑﯽ آﻧﻬﺎ را‬
‫ﺧﻮاﻧﺪ ‪ .‬ﺑﻌﺪ از ﺧﻮاﻧﺪن ﭼﻨﺪ اﺳﻢ ‪ ،‬ﻧﺎﻣﯽ را ﺑﺮ زﺑﺎن آورد ﮐﻪ ﺑﺮﯾﺎ ﻫﺮی ﺑﺴﯿﺎر آﺷﻨﺎ ﺑﻮد‪:‬‬
‫ﮔﺎﺑﺮﯾﻞ دﻻﮐﻮر‬‫دﺧﺘﺮی ﮐﻪ ﻗﯿﺎﻓﻪ ا در ﻗﻄﺎر ‪ ،‬ﺑﺮﯾﺎ ﻫﺮی آﺷﻨﺎ ﺑﻮد ﺑﺮ رﯾﻮ ﭘﻬﺎر ﭘﺎﯾﻪ ﻧﺸﺴﺖ و ﮐﻼه را ﺑﺮ‬
‫ﺳﺮ ﮔﺬاﺷﺖ‪.‬ﭘﺲ او ﺧﻮاﻫﺮ ﻓﻠﻮر ﺑﻮد‪.‬‬
‫رﯾﻮﻧﮑﻼ‬‫او از ﭼﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﯿﺰ رﯾﻮﻧﮑﻼ رﻓﺖ‪ .‬اﻋﻀﺎی اﯾﻦ ﮔﺮوه ﻣﺸﺘﺎﻗﺎﻧﻪ اﻣﺎ ﺳﺮد‬
‫ﺑﺮاﯾﺶ دﺳﺖ ﻣﯽ زدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ از ﮔﺬﺷﺖ ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ‪ ،‬ﭼﻬﺎر داﻧﺶ آﻣﻮز ﺑﻪ ﮔﺮﯾﻔﯿﻨﺪور ‪ ،‬دو ﻧﻔﺮ ﺑﻪ اﺳﻼﯾﺘﺮﯾﻦ ‪ ،‬ﺳﻪ‬
‫ﻧﻔﺮ ﺑﻪ رﯾﻨﻮﮐﻼ و ﭼﻬﺎر ﻧﻮﻓﺮ از ﺳﺎل اوﻟﯿﻬﺎ ﺑﻪ ﻫﺎﻓﻠﭙﺎف رﻓﺘﻨﺪ‪.‬‬
‫ﺣﺎﻻ وﻓﺘﺸﻪ ﮐﻪ ﺷﻤﺘﻮﻧﻮ ﺳﯿﺮ ﮐﻨﯿﻦ‪.‬‬‫ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﻣﯿﺰﻫﺎ از ﻏﺬاﻫﺎی رﻧﮕﯿﻦ ﭘﺮ ﺷﺪ اﻣﺎ ﻫﺮی اﺷﺘﻬﺎی ﺧﻮردن ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬ﭘﺲ از‬
‫ﮔﺬﺷﺖ ﺣﺪود ﻧﯿﻢ ﺳﺎل ﻫﻤﻪ داﻧﺶ آﻣﻮزان ﺑﻪ ﺧﻮاﺑﮕﺎﻫﺎ ﻫﺎ رﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ و ﺗﻨﻬﺎ ﻫﺮی و‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل در ﺳﺮﺳﺮای ﺑﺰرگ ﺑﺎﻓﯽ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ‪.‬‬

‫‪127‬‬

128

‫ﻓﺼﻞ ﻫﻔﺪﻫﻢ‪:‬دﻓﺎع در ﺑﺮاﺑﺮ ﺟﺎدوی ﺳﯿﺎه‬
‫ﺻﺒﺢ روز ﺑﻌﺪ ﻫﺮی در اﺗﺎﻗﯽ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺎز ﮐﺮد ﮐﻪ در ﺷﺶ ﺳﺎل ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻣﺘﻌﻠﻖ ﺑﻪ‬
‫ﮐﻮﺋﯿﺮول ‪ ،‬ﻻﮐﻬﺎرت ‪ ،‬رﯾﻤﻮس ﻟﻮﭘﯿﻦ ‪ ،‬اﻟﺴﺘﻮر ﻣﺪودﯾﺮ ﻗﻼﺑﯽ ‪ ،‬دوﻟﻮرس آﻣﺒﺮﯾﺞ و‬
‫ﺳﯿﻮروس اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻮده اﺳﺖ‪.‬او ﮔﻔﺘﮕﻮی دﯾﺸﺒﺶ را ﺑﺎ ﻣﯿﻨﺮوا ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﮐﺎﻣﻼ ﺑﻪ ﯾﺎد‬
‫ﻣﯽ آورد ‪.‬ﺑﻌﺪ از ﺧﻮردن ﺷﺎم و رﻓﺘﻦ داﻧﺶ آﻣﻮزان ﺑﻪ ﺣﻮاﺑﮕﮕﺎه ﻫﺎﯾﺸﺎن ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻣﮏ‬
‫ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺑﻪ او ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد‪:‬‬
‫ﻫﺮی ‪ ،‬ﻫﻤﻪ ﭼﻤﺪوﻧﺎت رو ﺑﻪ اﺗﺎق اﺳﺘﺎد دﻓﺎع در ﺑﺮاﺑﺮ ﺟﺎدوی ﺳﯿﺎه ﻣﻨﺘﻘﻞ‬‫ﮐﺮدﯾﻢ‪.‬ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ درﺳﯿﺖ رو ﻫﻢ ﻓﺮدا ﺑﻬﺖ ﻣﯽ دم‪.‬‬
‫ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻣﻦ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ ‪...‬‬‫ﻫﺮی ‪ ،‬ﻣﻦ دﯾﮕﻪ ﺑﻪ ﺗﻮ درس ﻧﻤﯽ ددم ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﮕﯽ ﭘﺮوﻓﺴﻮر ‪.‬ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﯿﮕﯽ ﻣﯿﻨﺮوا ‪،‬‬‫ﻓﻬﻤﯿﺪی‬
‫اﻣﺎ‪...‬‬‫ﻓﻬﻤﯿﺪی ﯾﺎ ﻧﻪ؟‬‫ﺑﻠﻪ ﭘﺮوﻓﺴﻮر‬‫ﺑﺎز ﮔﻔﺖ ﭘﺮوﻓﺴﻮر‪.‬‬‫ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ ﭘﺮ‪...‬ﻣﯿﻨﺮوا‪...‬ﻣﻦ ﺧﻮدم ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ روزﻫﺎﯾﯽ رو ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ درس ﺑﺪم رو ﺗﻌﯿﯿﻦ‬‫ﮐﻨﻢ؟‬
‫و ﭼﻪ روزﻫﺎﯾﯽ ﻣﻮرد ﻧﻈﺮﺗﻪ؟؟‬‫‪-‬ﻣﻦ ﻣﯽ ﺧﻮام ﭘﻨﺠﺸﻨﺒﻪ و ﺟﻤﻌﻪ درس ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ‪.‬‬

‫‪129‬‬

‫ﻣﮏ ﮔﺌﻨﮕﺎل ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﮔﺮد ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﭘﻨﺠﺸﻨﺒﻪ و ﺟﻤﻌﻪ؟ﺷﻨﺒﻪ و ﯾﮑﺸﻨﺒﻪ ﻫﻢ ﮐﻪ‬
‫ﺗﻌﻄﯿﻠﻪ )ﻣﻄﺎﺑﻖ ﻗﺎﻧﻮن اروﭘﺎﯾﯿﺎن(ﻓﻘﻂ ﺳﻪ روز ﻣﯽ ﻣﻮﻧﻪ‪ .‬ﺗﻮ ﺑﺎﯾﺪ در ﻫﻔﺘﻪ دوازده ﺳﺎﻋﺖ‬
‫درس داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯽ‪ .‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺴﺎب‪...‬‬
‫او ﮐﺎﻏﺬ و ﻗﻠﻤﯽ را ﺑﺎ ﺣﺮﮐﺖ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش ﻇﺎﻫﺮ ﮐﺮد و ﻫﻤﺎﻧﻄﻮر ﮐﻪ ﻣﯽ ﻧﻮﺷﺖ اداﻣﻪ‬
‫داد‪:‬اﮔﻪ روزی ﭼﻬﺎر ﺳﺎﻋﺖ ﮐﻼس داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯽ در ﺳﻪ روز ﺟﻤﻊ ﻣﯿﺸﻪ‪.‬ﺑﺎﺷﻪ ﻣﻦ ﻓﺮدا‬
‫ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ رو ﺑﺮات ﺗﻨﻈﯿﻢ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ و ﺑﻬﺖ ﻣﯿﺪم‪.‬‬
‫ﭘﺮوف‪...‬ﻣﯿﻨﺮوا ‪ ،‬ﻣﻦ ﻫﻤﻪ اﻣﺘﯿﺎزات ﺑﻘﯿﻪ اﺳﺘﺎد ﻫﺎ رو دارم؟‬‫آره‬‫ﯾﻌﻨﯽ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ از داﻧﺶ آﻣﻮزا اﻣﺘﯿﺎز ﮐﻢ ﮐﻨﻢ ‪...‬ﯾﺎ ﺑﻬﺸﻮن اﻣﺘﯿﺎز ﺑﺪم؟‬‫ﺗﮑﻪ آﺧﺮ را ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ ﺑﻪ ﺟﻤﻠﻪ اول اﺿﺎﻓﻪ ﮐﺮده ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺑﺎ ﺷﯿﻄﻨﺖ ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬آره ‪ .‬اﻣﺎ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺳﻮ اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﯽ‪.‬اﻟﮑﯽ و‬
‫ﺗﻨﺪ ﺗﻨﺪ ﻫﻢ ﺑﻪ ﮐﺴﯽ اﻣﺘﯿﺎز ﻧﺪه‪.‬‬
‫ﺳﭙﺲ از روی ﻧﺎراﺣﺘﯽ آﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪ و اداﻣﻪ داد‪:‬اﻻن ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮم واﺳﻪ رﯾﻤﻮس ﻧﺎﻣﻪ ﺑﻨﻮﯾﺴﻢ‬
‫و ﻣﻮﺿﻮع را واﺳﺶ ﺗﻮﻇﯿﺢ ﺑﺪم‪.‬آدرس دﻓﺘﺮ ﺗﻮ ﮐﻪ ﺑﻠﺪی؟‬
‫دﻓﺘﺮم؟آره‬‫ﺧﻮﺑﻪ ‪ .‬ﺑﺮو ﺗﻮی دﻓﺘﺮت و اﺳﺘﺮاﺣﺖ ﮐﻦ‪ .‬در ﺿﻤﻦ اﮔﺮ ﺑﺎ ﻣﻦ ﮐﺎر داﺷﺘﯽ ﻣﻦ ﺗﻮی دﻓﺘﺮ‬‫داﻣﺒﻠﺪورم‪ .‬ﻣﻌﻠﻤﯽ ﮐﻪ ﺑﺮای درس ﺧﻮدم اﺳﺘﺨﺪام ﮐﺮده ﺑﻮدم ‪.‬ﻫﻨﻮز ﻧﯿﻮﻣﺪه ‪.‬اﺣﺘﻤﺎﻻ‬
‫ﻓﺮدا ﻣﯿﺎد‪.‬‬
‫ﺳﭙﺲ ﻫﺮی ﺑﻪ دﻓﺘﺮ ﺧﻮدش رﻓﺘﻪ ﺑﻮد و ﺷﺐ را ﺑﻪ ﺻﺒﺢ ﮔﺬراﻧﺪه ﺑﻮد‪.‬‬
‫***‬
‫ﻫﺮی ﺑﻌﺪ از ﺑﻪ ﯾﺎد آوردن اﯾﻦ ﮔﻔﺘﮕﻮ از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ‪ .‬ﻟﺒﺎش ﭘﻮﺷﯿﺪ و ﺑﺮای ﺧﻮردن‬
‫ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﺳﺮﺳﺮای ﺑﺰرگ رﻓﺘﻮ‪ .‬از ﻫﺮی ﻣﯿﺰ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﻫﺸﺖ ﯾﺎ ﻧﻪ ﻧﻔﺮ ﮐﻢ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬او‬
‫ﻗﺪم زﻧﺎن ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﯿﺰ اﺳﺎﺗﯿﺪ ﺣﺮﮐﺖ ﻣﯽ ﮐﺮد و ﺑﻪ داﻧﺶ آﻣﻮزاﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﯽ ﻣﻼﺣﻈﻪ او‬
‫را ﺑﺎ دﺳﺖ ﺑﻪ ﯾﮑﺪﯾﮕﺮ ﻧﺸﺎن ﻣﯽ داﻧﺪ ﺗﻮﺟﻬﯽ ﻧﯿﻢ ﮐﺮد‪.‬‬
‫‪-‬ﺳﻼم اری‬

‫‪130‬‬

‫ﻫﯿﺮ ﺑﻪ رو ﺑﻪ روﯾﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﺎﺑﺮﯾﻞ دﻻﮐﻮر را در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺧﻮد دﯾﺪ ﮐﻪ دﺳﺘﺶ را‬
‫دراز ﮐﺮده ﺑﻮد و ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺎ ﻫﺮی دﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ‪.‬ﻫﺮی ﺑﻪ اﻃﺮاﻓﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﻣﺘﻮﺟﻪ‬
‫ﺷﺪ ﻫﻤﻪ ﺑﺎ آﻧﺪو ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ‪.‬او رون را ﺗﺼﻮر ﮐﺮد ﮐﻪ اﮔﺮ آﻧﺠﺎ ﺑﻮد اﻻن از ﺧﻨﺪه روده‬
‫ﺑﺮ ﯾﻢ ﺷﺪ‪.‬ﺑﺎ ﺧﻮدش ﺳﺒﮏ ﺳﻨﮕﯿﻦ ﮐﺮد و ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﺑﺎ ﮔﺎﺑﺮﯾﻞ ﮐﻪ ﮐﻢ ﮐﻢ داﺷﺖ ﻣﺎﯾﻮس‬
‫ﯾﻢ ﺷﺪ و ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ دﺳﺘﺶ را ﺑﯿﺎﻧﺪازد دﺳﺖ داد‪.‬‬
‫ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ؟‬‫ﻣﺮﺳﯽ‬‫ﻫﺮی ﭼﺸﻤﺎن ﮐﻨﺠﮑﺎو داﻧﺶ آﻣﻮزان را ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﮔﺬاﺷﺖ و ﺑﺮ روی ﺻﻨﺪﻟﯽ اش در‬
‫ﭘﺸﺖ ﻣﯿﺰ اﺳﺎﺗﯿﺪ ﻧﺸﺴﺖ‪.‬ﺑﻼﻓﺎﺻﻪ ﺗﻮﺟﻪ اش ﺑﻪ ﭘﺎﮐﺘﯽ ﺑﺮ روی ﻣﯿﺰ ﺟﻠﺐ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺮ‬
‫روی آن ﺑﺎ ﭼﺠﻮﻫﺮی ﺳﺒﺰ رﻧﮕﯽ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد‪:‬ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻫﺮی ﭘﺎﺗﺮ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﭘﺎﮐﺖ را ﺑﺎز ﮐﺮد و ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ در ﺳﯽ اش را درون آن دﯾﺪ‪:‬‬
‫دوﺷﻨﺒﻪ =‪ 9‬ﺗﺎ ‪ 10,5‬ﮐﻼس ﻫﺎی دوم ‪ ،‬رﯾﻮﻧﮑﻼ*ﻫﺎﻓﻠﭙﺎف ‪ 11...‬ﺗﺎ ‪ 12,5‬ﮐﻼس ﻫﺎی‬
‫ﭘﻨﺠﻢ ‪ ،‬ﮔﺮﯾﻔﯿﻨﺪور*اﺳﻼﯾﺘﺮﯾﻦ‪ 14 ...‬ﺗﺎ‪ 15,5‬ﮐﻼس ﻫﺎی دوم ‪،‬ﮔﺮﯾﻔﯿﻨﺪور*اﺳﻼﯾﺘﺮﯾﻦ‬
‫‪15,45...‬ﺗﺎ ‪ 17,15‬ﮐﻼس ﻫﺎی ﻫﻔﺘﻢ ﮔﺮﯾﻔﯿﻨﺪور*اﺳﻼﯾﺘﺮﯾﻦ*ﻫﺎﻓﻠﭙﺎف*رﯾﻮﻧﮑﻼو‬
‫ﺳﻪ ﺷﻨﺒﻪ=‪9‬ﺗﺎ‪10,5‬ﮐﻼس ﻫﺎی ﺳﻮم ‪ ،‬ﮔﯿﺮﻓﯿﻨﺪور*اﺳﻼﯾﺘﺮﯾﻦ ‪11...‬ﺗﺎ‪12,5‬ﮐﻼس ﻫﺎی‬
‫ﭼﻬﺎرم ‪،‬رﯾﻮﻧﮑﻼ*ﻫﺎﻓﻠﭙﺎف ‪14...‬ﺗﺎ‪15,5‬ﮐﻼس ﻫﺎی ﺷﺸﻢ‬
‫‪،‬ﮔﺮﯾﻔﯿﻨﺪور*اﺳﻼﯾﺘﺮﯾﻦ*ﻫﺎﻓﻠﭙﺎف*رﯾﻮﻧﮑﻼ‪16...‬ﺗﺎ‪17,5‬ﮐﻼﺳﻬﺎی اول‬
‫‪،‬ﮔﺮﯾﻔﯿﻨﺪور*اﺳﻼﯾﺘﺮﯾﻦ‬
‫ﭼﻬﺎرﺷﻨﺒﻪ=‪9‬ﺗﺎ‪10,5‬ﮐﻼﺳﻬﺎی ﺳﻮم ‪،‬رﯾﻮﻧﮑﻼ*ﻫﺎﻓﻠﭙﺎف‪11...‬ﺗﺎ‪12,5‬ﮐﻼﺳﻬﺎی ﭼﻬﺎرم‬
‫‪،‬ﮔﺮﯾﻔﯿﻨﺪوراﺳﻼﯾﺘﺮﯾﻦ ‪13,5...‬ﺗﺎ‪15‬ﮐﻼس ﻫﺎی اول‬
‫‪،‬ﻫﺎﻓﻠﭙﺎف*رﯾﻮﻧﮑﻼ‪15,15...‬ﺗﺎ‪16,45‬ﮐﻼﺳﻬﺎی ﭘﻨﺠﻢ ‪ ،‬ﻫﺎﻓﻠﭙﺎف*رﯾﻮﻧﮑﻼ‬
‫________________________________________________‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺘﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪.‬ﭼﻬﻞ دﻗﯿﻘﻪ دﯾﮕﺮ ﮐﻼﺳﺶ ﺷﺮوع ﻣﯽ ﺷﺪ‪.‬ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ﻣﺨﺘﺼﺮی‬
‫ﺧﻮرد و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﮐﻼﺳﺶ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺮد‪.‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮای درس دادن ﺑﻪ داﻧﺶ آﻣﻮزان ﺳﺎل دوم‬
‫آﻣﺎده ﻣﯽ ﺷﺪ‪.‬ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺗﻔﮑﺮ ﺑﻪ اﯾﻦ ﻧﺘﯿﺠﻪ رﺳﯿﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻃﻠﺴﻢ ﺧﻠﻊ ﺳﻼح‬
‫را آﻣﻮزش ﺑﺪﻫﺪ‪.‬‬
‫‪131‬‬

‫ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺻﺪای ﻫﻤﻬﻤﻪ ای را ﺷﻨﯿﺪ و ﭼﻨﺪ داﻧﺶ آﻣﻮز وارد ﮐﻼس ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻫﯽ دﻧﯿﺲ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺗﻮ ﻫﺮی ﭘﺎت‪...‬اوه ﺳﻼم ﭘﺮوﻓﺴﻮر‪.‬‬‫آن ﭘﺴﺮ ﺳﺮخ ﺷﺪ و دﯾﮕﺮ ﭼﯿﺰی ﻧﮕﻔﺖ‪.‬ﺑﻌﺪ از ﮔﺬﺷﺖ زﻣﺎﻧﯽ ﻧﺰدﯾﮏ ﺑﻪ ده دﻗﯿﻘﻪ ﻫﻤﻪ‬
‫داﻧﺶ آﻣﻮزان ﺑﻪ ﮐﻼس آﻣﺪه و ﺳﺮ ﺟﺎی ﺧﻮد ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬ﻫﺮی ﺻﺪاﯾﺶ را ﺻﺎف ﮐﺮد‬
‫و ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫ﺧﺐ و ﮐﺘﺎﺑﺎﺗﻮﻧﻮ ﭼﻤﻊ ﮐﻨﯿﻦ و ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻫﺎﺗﻮن رو ﺑﯿﺮون ﺑﯿﺎرن‪.‬‬‫ﻫﺮی ﺷﻮر و ﺷﻮق داﻧﺶ آﻣﻮزان را ﺑﺮای اﺳﺘﻔﺎده از ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﮐﺎﻣﻼ درک ﻣﯽ ﮐﺮد زﯾﺮا‬
‫ﺗﺎ ﺳﺎل ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺧﻮدش داﻧﺶ آﻣﻮز ﺑﻮد ‪ .‬وﻗﺘﯽ ﺑﺎر دﯾﮕﺮ داﻧﺶ آﻣﻮزان ﮐﻼس ﺳﺎﮐﺖ ﺳﺮ‬
‫ﺟﺎﯾﺸﺎن ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ ‪ ،‬ﻫﺮی اداﻣﻪ داد‪:‬‬
‫ﻣﺎ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺗﻮی ﻣﺪرﺳﻪ ﻧﯿﺴﺘﯿﻢ ﮐﻪ در اﻣﺎن ﺑﺎﺷﯿﻢ‪ .‬ﺗﺎزه ﺗﻮی ﻣﺪرﺳﻪ ﻫﻢ ﮐﺎﻣﻼ در اﻣﺎن‬
‫ﻧﯿﺴﺘﯿﻤﻮ ﻫﻤﺘﻮن ﭘﺎرﺳﺎل ﺑﻮدﯾﻦ و و دﯾﺪﯾﻦ اواﺧﺮ ﺳﺎل ﻣﺮگ ﺧﻮار ﻫﺎ ﺑﻪ اﯾﻨﺠﺎ ﻫﻢ ﺣﻤﻠﻪ‬
‫ﮐﺮدﻧﺪ ‪ .‬ﺗﺎزه اون ﻣﻮﻗﻊ ﻣﺎ ﭘﺮوﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪور رو داﺷﺘﯿﻢ‪.‬‬
‫ﯾﮑﯽ از داﻧﺶ آﻣﻮزان از آﺧﺮ ﮐﻼس ﮔﻔﺖ‪:‬اﻣﺎ ﺷﻤﺎ از ﭘﺮوﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪور ﻗﻮی ﺗﺮﯾﻦ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻟﺒﺨﻨﺪ زد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﺑﻪ ﭘﺎی ﭘﺮوﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪور ﻧﯿﻢ رﺳﻢ‪.‬‬
‫ﯾﮑﯽ دﯾﮕﺰ از داﻧﺶ آﻣﻮزان ﮐﻪ ﺻﺪای زﯾﺮی داﺷﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬وﻟﺶ ﺷﻤﺎ ﺗﺎ ﺟﺎﻻ ﺑﺸﺘﺮ از‬
‫ﺑﯿﺴﺖ ﺗﺎ ﻣﺮگ ﺧﻮار رو دﺳﺘﮕﯿﺮ ﮐﺮدﯾﻦ‪.‬ﺗﺎزه ﭘﻨﺞ ﺑﺎر ﻫﻢ ﺑﺎ اﺳﻤﺸﻮﻧﺒﺮ رودر رو ﺷﺪﯾﻦ و‬
‫اوﻧﻮ ﺷﮑﺴﺖ دادﯾﻦ‪.‬‬
‫وﻇﯿﻔﻪ ﻣﻦ دﺳﺘﮕﺮﯾﻪ ﻣﺮگ ﺧﻮار ﻫﺎﺳﺖ وﻟﯽ ﭘﺮوﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪور وﻇﺎﯾﻒ دﯾﮕﺮی‬‫داﺷﺘﺘﻦ‪ .‬در ﺿﻤﻦ وﻟﺪﻣﺮوت ﻓﻘﻂ از ‪...‬‬
‫ﻫﻤﻪ دان ﺷ‪Ĥ‬ﻣﻮزان ﻧﻔﺲ ﻫﺎﯾﺸﺎﻧﺮا در ﺳﯿﻨﻪ ﺟﺒﺲ ﮐﺮدد‪.‬‬
‫ﯾﮑﯽ از ﭼﯿﺰﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺗﻮی ﮐﻼس ﻣﻦ ﯾﺎد ﻣﯿﮑﯿﺰﯾﺪ اﯾﻨﻪ ﮐﻪ دﯾﮕﺮ ﺑﻪ وﻟﺪﻣﻮرت ﻧﮕﯿﻨﻦ‬‫اﺳﻤﺸﻮﻧﺒﺮ‪ .‬ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻦ اﮔﻪ اﺳﻤﺸﻮﺑﯿﺎرﯾﻦ ﻣﯿﺎد و ﻣﯽ ﺧﻮردﺗﻮن؟‬
‫ﭼﻨﺪ ﻧﻔﻞ از داﻧﺶ آﻣﺰوان ﭘﻮزﺧﻨﺪ زدﻧﺪ اﻣﺎ ﺑﻘﯿﻪ ﻧﮕﺮان ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫‪-‬داﺷﺘﻨﻢ ﻣﯽ ﮔﻔﺘﻢ‪.‬وﻟﺪﻣﻮرت ﻓﻘﻂ از ﭘﺮوﻓﺴﻮر داﻣﺒﻠﺪور ﻣﯽ ﺗﺮﯾﺴﯿﺪ‪.‬‬

‫‪132‬‬

‫اﯾﻨﺒﺎر ﻋﮑﺲ اﻟﻌﻤﻞ داﻣﺶ آﻣﺰوان ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺷﻨﯿﺪن ﻧﺎم وﻟﺪﻣﻮرت ﻇﻌﯿﻒ ﺗﺮ از ﺑﺎر‬
‫ﮔﺬدﺷﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬اﻣﺎ ﻫﺮی ﮔﻮﺷﺰد ﮐﻬﺮ‪:‬ﻟﮕﻪ ﺗﻮی ﮐﻼس ﻣﻦ ﮐﺴﯽ دو ﺑﺎر ﺑﻪ وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﮕﻪ‬
‫اﺳﻤﺸﻮﻧﺒﺮ ‪ ،‬ﻣﺠﺒﻮرش ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ده ﺑﺎر ﺑﻨﻮﯾﺴﻪ ﻟﺮد وﻟﺪﻣﻮرت و اوﻧﻮ ﺑﺎ ﺻﺪای ﺑﻠﻨﺪ ﺑﺨﻮﻧﻪ‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ ﻧﻔﺴﯽ ﺗﺎزه ﮐﺮد و اداﻣﻪ داد‪:‬ﺧﺐ ‪ ،‬ﺷﻤﺎ در دﻧﯿﺎی ﺑﯿﺮون از ﻣﺪرﺳﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺘﻮﻧﯿﻦ از‬
‫ﺧﻮدﺗﻮن دﻓﺎع ﮐﻨﯿﻦ ‪ .‬ﻫﺮ ﭼﻘﺪر ﻫﻢ ﮐﻪ ﺿﻌﯿﻒ ﺑﺎﺷﯿﻦ ﻧﺒﺎﯾﺪ از ﺣﺮﯾﻔﺘﻮن ﺑﺘﺮﺳﯿﺪ‪.‬ﻣﻦ‬
‫ﺳﺎل ﭼﻬﺎرم ﮐﻪ ﺑﻮدم ﺑﺎ ﺧﻮد وﻟﺪﻣﻮرت دوﺋﻞ ﮐﺮدم و ﺗﻮﻧﺴﺘﻢ ﺑﺎ ﻃﻠﺴﻢ ﭘﯿﺶ و ﭘﺎ اﻓﺘﺎده‬
‫"ﭘﺮوﺗﮕﻮ" ﮐﻪ ﯾﮏ ﻧﻮع ﺳﭙﺮ ﻣﺪاﻓﻊ ﻫﺴﺖ و ﻃﻠﺴﻢ ﺣﺮﯾﻒ رو ﺑﺮﮔﺸﺖ ﻣﯿﺪه از دﺳﺘﺶ‬
‫ﻓﺮار ﮐﻨﻢ‪.‬‬
‫ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧﺪ ‪ .‬ﻫﺮی اداﻣﻪ دا‪:‬‬
‫اﻣﺮوز ﻣﯽ ﺧﻮام ﺑﻬﺘﻮن ﻃﻠﺴﻢ ﺧﻠﻊ ﺳﻼح رو ﯾﺎد ﺑﺪم‪:‬ﺑﻌﺪ از ﻣﻦ ﺗﮑﺮار‬‫ﮐﻨﯿﻦ‪:‬اﮐﺴﭙﻠﯿﺎرﻣﻮس‬
‫ﻫﻤﻪ داﻧﺶ آﻣﺰوان ﯾﮏ ﺻﺪا ﮔﻔﺘﻨﺪ‪:‬اﮐﺴﭙﻠﯿﺎرﻣﻮس‪.‬ﻫﺮی ﭼﻨﺪ ﺑﺎر دﯾﮕﺮ اﯾﻦ ﻋﻤﻞ را ﺗﮑﺮار‬
‫ﮐﺮدﺳﭙﺲ ﯾﮑﯽ از داﻧﺶ آﻣﻮزان را ﺑﻪ ﺟﻠﻮ ﻓﺮا ﺧﻮاﻧﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ اﯾﻦ ﻃﻠﺴﻢ رو روی ﺗﻮ‬
‫اﭼﺮا ﻣﯽ ﮐﻨﻢ‪.‬ﺑﻘﯿﻪ وب دﻗﺖ ﮐﻨﻦ ‪.‬ﻫﺮی ﭼﻮب دﺳﺘﯽ اش را ﺑﻼ ﺑﺮد ‪ .‬ﺑﺎ ﺻﺪای ﺑﻠﻨﺪ و‬
‫رﺳﺎﯾﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬اﮐﺴﭙﻠﯿﺎرﻣﻮس‪.‬‬
‫ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ از دﺳﺖ ﭘﺴﺮک ﺑﯿﺮون آﻣﺪ و ﺑﻪ دﺳﺖ ﻫﺮی رﻓﺖ‪ .‬ﻫﺮی ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ او را‬
‫ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﻤﻪ ﺗﻮﺟﻪ ﮐﺮدﯾﻦ؟ﺣﺎﻻ اﮔﻪ ﻣﻦ ﺑﺨﻮام اﯾﻦ ﻃﻠﺴﻢ رو روی ﯾﮏ ﻧﻔﺮ‬
‫دﯾﮕﻪ ‪ ،‬ﻣﺜﻼ ﯾﮏ ﻣﺮﮔﺨﻮار اﻧﺠﺎم ﺑﺪم اﯾﻦ ﺷﮑﻠﯽ ﻋﻤﻞ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﭼﻮﺑﺶ را ﺗﮑﺎن ﻣﺨﺘﺼﺮی داد و ﻏﯿﺮ ﻟﻔﻈﯽ ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ را از دﺳﺖ ﭘﺴﺮ‬
‫ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪ‪ .‬ﺑﻌﻀﯽ از داﻧﺶ اﻣﻮزان از ﺗﻌﺠﺐ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ان ﮔﺮد ﺷﺪ و ﺑﺨﯽ دﯾﮕﺮ‬
‫ﺻﺪاﻫﺎی اﻋﺠﺎب اﻧﮕﯿﺰی از ﺧﻮدﺷﺎن ﺑﯿﺮون دادﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺧﺐ ‪ ،‬ﺣﺎﻻ دو ﺑﻪ دو رو ﺑﻪ روی ﻫﻢ ﺑﺎﯾﺴﺘﯿﺪ و اﯾﻦ ﻃﻠﺴﻢ رو ﺑﻪ ﻧﻮﺑﺖ روی ﻫﻢ اﻧﺠﺎم‬‫ﺑﺪﯾﻦ‪.‬‬
‫وﻗﺘﯽ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﻫﻤﻪ داﻧﺶ آﻣﻮزان از ﺟﺎﯾﺸﺎن ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ﻫﺮی ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را‬
‫ﺗﮑﺎن داد و ﻫﻤﻪ ﺻﻨﺪﻟﯽ ﻫﺎ را ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﮐﺮد‪.‬اﯾﻦ ﮐﺎر ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ دو ﻧﻔﺮ از داﻧﺶ آﻣﻮزان ﮐﻪ‬
‫ﻫﻨﻮز روی ﺻﻨﺪﻟﯽ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ﺑﻪ زﻣﯿﻦ ﺑﯿﺎﻓﺘﻨﺪ‪ .‬ﺑﻘﯿﻪ ﮐﻼس ﺻﺮف ﺗﻤﺮﯾﻦ داﻧﺶ‬
‫‪133‬‬

‫آﻣﻮزان ﺷﺪ‪.‬در اﯾﻦ زﻣﺎن ﻫﺮی دور ﮐﻼس ﻗﺪم ﯾﻢ زد و ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﻼس اد اﺷﮑﺎﻻت داﻧﺶ‬
‫آﻣﻮزان را ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ‪.‬ﺗﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﮐﻼس ﺑﻪ ﭘﺎﯾﺎن رﺳﯿﺪ و داﻧﺶ آﻣﻮزان از آﻧﺠﺎ ﺑﯿﺮون‬
‫رﻓﺘﻨﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻧﯿﺰ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ آﻧﻬﺎ از ﮐﻼس ﺧﺎرج ﺷﺪ و راه درﻣﺎﻧﮕﺎه را ﭘﯿﺶ ﮔﺮﻓﺖ‪.‬وﻗﺘﯽ ﺑﻪ آﻧﺠﺎ‬
‫رﺳﯿﺪ ‪ ،‬ﻫﺮﻣﯿﻮن را دﯾﺪ ﮐﻪ در ﮐﻨﺎر ﺗﺨﺖ رون ﻧﺸﺴﺘﻪ و دﺳﺖ او را ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬ﻫﺮی‬
‫وارد درﻣﺎﻧﮕﺎه ﺷﺪ ‪ .‬ﻫﺮﻣﯿﻮن داﺷﺖ ﺑﺎ رون ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯽ ﮐﺮد ‪-‬اﻟﺒﺘﻪ ﻓﻘﻂ او ﺻﺨﺒﺖ ﻣﯽ‬
‫ﮐﺮد ﭼﻮن رون ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﺪ‪-‬او ﺑﻪ ﻣﺤﺾ اﯾﻨﮑﻪ ﻫﺮی را دﯾﺪ دﺳﺖ رون را‬
‫رﻫﺎ ﮐﺮد و ﺳﺮخ ﺷﺪ‪.‬‬
‫اوه ﺳﻼم ﻫﺮی ‪ .‬درس اﻣﺮوزت ﭼﻄﻮر ﺑﻮد؟‬‫ﺧﻮب ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺎ ﮐﻼس دوﻣﯽ ﻫﺎ درس داﺷﺘﻢ‪ .‬دوم ﻫﺎی روﻧﮑﻼ و ﻫﺎﻓﻠﭙﺎف‪.‬ﯾﻪ رﺑﻊ دﯾﮕﻪ‬‫ﻫﻢ ﺑﺎ ﭘﻨﺠﻢ ﻫﺎی اﺳﻼﯾﺘﺮﯾﻦ و ﮔﺮﯾﻔﯿﻨﺪور ﮐﻼس دارم‪ .‬ﺗﻮﭼﻄﻮری رون؟‬
‫رون ﻓﻘﻂ ﭘﻠﮏ زد ‪ .‬ﻗﯿﺎﻓﻪ اش ﺧﯿﻠﯽ ﻋﺠﯿﺐ ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬اﺳﺘﺨﻮان ﻫﺎی دﺳﺖ ﻫﺎ و‬
‫ﭘﺎﻫﺎﯾﺶ دوﺑﺎره ﺑﻪ وﺟﻮد آﻣﺪه ﺑﻮد اﻣﺎ ﻗﻔﺴﻪ ﺳﯿﻨﻪ و ﺟﻤﺠﻤﻪ اش ‪ ،‬ﻫﻨﻮز ﺗﻐﯿﯿﺮ ﭼﻨﺪاﻧﯽ‬
‫ﮐﺮده ﺑﻮد‪.‬آﺛﺎر درد در ﭼﺸﻤﺎن رون ﻣﺸﺨﺺ ﺑﻮد ‪ .‬ﭘﯿﺸﺎﻧﯽ اش ﺧﻂ اﻓﺘﺎده ﺑﻮدو ﭘﺎی‬
‫ﺟﺸﻤﺎن ﺑﺮ آﻣﺪه اش ‪ ،‬ﮔﻮد ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻫﻤﯿﻦ اﻻن داﺷﺘﻢ راﺟﻊ ﺑﻪ درس اﻣﺮوزم ﺑﺎ رون ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯽ ﮐﺮدم‪.‬‬‫ﭼﻪ درﺳﯽ داﺷﺘﯿﻦ؟‬‫ﻣﻌﺠﻮن ﺳﺎزی ‪ .‬اﯾﻦ زﻧﮓ ﻫﻢ ورد ﻫﺎی ﺟﺎدوﯾﯽ دارﯾﻢ‪ .‬ﺑﻌﺪ از ﻧﺎﻫﺎر ﻫﻢ ﺑﺎ ﺗﻮ ﮐﻼس‬‫دارﯾﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﺻﺎﻋﺘﺶ ﻧﮕﮕﺎه ﮐﺮد‪ .‬ﻫﻨﻮز ده دﻗﯿﻘﻪ ﻓﺮﺻﺖ داﺷﺖ‪.‬‬
‫دﯾﮕﻪ ﭼﻪ ﺧﺒﺮ؟‬‫ﭘﺮوﺗﯽ و ﭘﺎدﻣﺎ ﭘﺘﯿﻞ اﻣﺴﺎل ﻧﯿﻮﻣﺪن ﻣﺮدﺳﻪ ‪.‬ﻣﻦ و ﻻوﻧﺪر ﺗﻮی ﺧﻮاﺑﮕﺎﻫﻤﻮن‬‫ﺗﻨﻬﺎﯾﯿﻢ‪.‬ﺗﺎزه ‪ ،‬اﻣﺴﺎل ﻧﻮﯾﻞ ﻫﻢ ﻧﯿﻮﻣﺪﻫﻮ‬
‫ﻧﻮﯾﻞ ؟ﭼﺮا؟‬‫ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ‪،‬ﺣﺘﻤﺎ ﻣﺎدر ﺑﺰرﮔﺶ ﻧﺰاﺷﺘﻪ دﯾﮕﻪ‪.‬‬‫اﻣﮑﺎن ﻧﺪاره‪.‬ﻣﺎدر ﺑﺰرﮔﺶ ﮐﺎﻣﻼ ﻃﺮف ﻣﺎﺳﺖ‪.‬‬‫‪134‬‬

‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺘﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﺮق ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻫﺎ از ﺟﺎﯾﺶ ﭘﺮﯾﺪ‪.‬‬
‫اوه ‪ ،‬ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮم‪.‬اﻻن ﮐﻼﺳﻢ ﺷﺮوع ﻣﯿﺸﻪ‪.‬‬‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﯿﺰ ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺘﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪.‬او ﻫﻢ از ﺟﺎﯾﺶ ﭘﺮﯾﺪ ‪ ،‬از رون ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ ﮐﺮد و‬
‫ﻗﺒﻞ از ﻫﺮی از درﻣﺎﻧﮕﺎه ﺧﺎرج ﺷﺪ‪.‬ﻫﺮی ﻧﯿﺰ ﺑﺮای رون آرزوی ﺑﻬﺒﻮدی ﮐﺮد و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ‬
‫ﮐﻼﺳﺶ رﻓﺖ‪.‬وﻗﺘﯽ وارد ﮐﻼس ﺷﺪ ﻫﻤﻪ داﻧﺶ آﻣﻮزان ﺳﺮ ﺟﺎﯾﺸﺎن ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ‪.‬ﻫﯿﺮ‬
‫ﺑﺮ روی ﺻﻨﺪﻟﯽ اش ﻧﺸﺴﺖ و ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮد‪:‬‬
‫ﺧﺐ ‪ ،‬دو ﺳﺎل ﻗﺒﻞ ﺷﻤﺎ ﺑﺎ دوﻟﻮرس آﻣﺒﺮﯾﺞ ﮐﻼس داﺷﺘﯿﻦ ﮐﻪ اﺣﺘﻤﺎﻻ ﺗﻮی اون ﺳﺎل‬‫ﻫﯿﭽﯽ ﯾﺎد ﻧﮕﺮﻓﺘﯿﻦ‪.‬ﯾﻌﻨﯽ ﭘﯿﺰی ﮐﻪ در ﺧﺎرج از ﻣﺪرﺳﻪ ﺑﻪ دردﺗﻮن ﺑﺨﻮره ﯾﺎد‬
‫ﻧﮕﺮﻓﺘﯿﻦ‪.‬اﻣﺴﺎل ﻣﻦ ﻣﯽ ﺧﻮم ﭼﯿﺰ ﺧﺎﯾﯽ رو ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﯾﺎد ﺑﺪم ﮐﻪ ﺑﺸﻪ از اوﻧﻬﺎ در ﻣﻘﺎﺑﻞ‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت و ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎش اﺳﺘﻔﺎده ﮐﺮد‪..‬ای ﺑﺎﺑﺎ ‪ ...‬ﺷﻤﺎ ﭼﺮا از اﺳﻢ وﻟﺪﻣﻮرت ﻣﯽ‬
‫ﺗﺮﺳﯿﻦ؟ﻣﻦ اﯾﻦ ﮐﺎرو ﺑﺎ ﮐﻼس ﻗﺒﻠﯽ ﻫﻢ اﻧﭽﺎﻣﺪادم ‪ ،‬ﺑﺎ ﺷﺸﻤﺎ ﻫﻢ اﻧﺠﺎم ﻣﯽ دم‪ .‬از اﯾﻦ‬
‫ﺑﻪ ﺑﻌﺪ اوی ﮐﻼس ﻣﻦ اﮔﻪ ﮐﺴﯽ ﺑﻪ وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﮕﻪ اﺳﻤﺸﻮﻧﺒﺮ ﯾﺎ از ﺑﺮدن اﺳﻤﺶ ﺑﺘﺮﺳﻪ‬
‫ﺑﺎﯾﺪ ده ﺑﺎر روی ﮐﺎﻏﺬ ﭘﻮﺳﺘﯽ اﺳﻤﺸﻮ ﺑﻨﻮﯾﺴﻪ و ﺑﺎ ﺻﺪای ﺑﻠﻨﺪ اوﻧﻮ ﺑﺨﻮﻧﻪ‪ .‬ﺷﻤﺎ اﮔﻪ اﻻن‬
‫از اﺳﻤﺶ ﺑﺘﺮﺳﯿﻦ ﺑﻌﺪا در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺧﻮدش ﻫﯿﭻ ﺷﺎﻧﺴﯽ ﻧﺪارﯾﻦ‪.‬ﺧﺐ ‪ ،‬اﻣﺮوز ﻣﯽ ﺧﻮام‬
‫ﺑﻬﺘﻮن ﻃﻠﺴﻢ ﺳﭙﺮ ﻣﺪاﻓﻊ ر و ﯾﺎد ﺑﺪم‪ .‬اﯾﻦ ﻃﻠﺴﻢ در ﻣﻘﺎﺑﻞ دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎز ﻫﺎ ﺑﻪ ﮐﺎر ﻣﯿﺮه‬
‫‪.‬ﻣﯽ دوﻧﯿﺪ ﮐﻪ ‪ ...‬دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎز ﻫﺎ ﻫﻤﻪ ﺷﺎدی اﻧﺴﺎن رو ازش ﻣﯽ ﮔﯿﺮن و ﺑﻌﺪ ﻫﻢ روح‬
‫آدﻣﻮ از ﺑﺪﻧﺶ ﺟﺪا ﻣﯽ ﮐﻨﻦ‪ .‬ﺑﺮای ﻓﺮادی دادن دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎز ﻫﺎ ﺑﺎدی اﻧﺮژی ﻣﺴﺒﺖ و‬
‫ﺷﺎدی رو ﺑﻪ اوﻧﻬﺎ وارد ﮐﻨﯿﻢ ﻣﺎﺑﺮای اﯾﻦ ﮐﺎر ﺑﺎﯾﺪ ﺷﺎدی آور ﺗﺮﯾﻦ ﺧﺎﻃﺮﻣﻮن ور ﺑﻪ ﯾﺎد‬
‫ﺑﯿﺎرﯾﻢ ‪ ،‬ﺑﻌﺪ ﻃﻠﺴﻢ ﭘﺎﺗﺮوﻧﻮس رو اﺟﺮا ﮐﻨﯿﻢ‪.‬ﺑﻌﺪ از ﻣﻦ ﺗﮑﺮار ﮐﻨﯿﻦ‪:‬اﮐﺴﭙﮑﺘﻮﭘﺎﺗﺮوﻧﻮم‬
‫ﻫﻤﻪ ﮐﻼس ﯾﮑﺼﺪا ﮔﻔﺘﻨﺪ ‪ :‬اﮐﺴﭙﮑﺘﻮﭘﺎﺗﺮوﻧﻮم‪ .‬ﻫﺮی ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﻼس ﻗﺒﯽ ﭼﻨﺪ ﺑﺎر دﯾﮕﺮ اﯾﻦ‬
‫ﮐﺎر را ﺗﮑﺮار ﮐﺮد ﺳﭙﺲ ﮐﻔﺖ‪:‬ﯾﮏ ﺳﭙﺮ ﻣﺪاﻓﻊ ﻣﻬﻤﻮﻟﯽ و ﺧﻮب اﯾﻦ ﺷﮑﻠﯿﻪ‪:‬ﺳﭙﺲ‬
‫ﭼﻮﺑﺶ را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد ‪ ،‬ﺑﺎ ﯾﺎد ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﯽ اش در ﺟﺎم ﮐﻮﺋﯿﺪﯾﭻ در ﺳﺎل ﺳﻮم اﻓﺘﺎد و زﯾﺮ ﻟﺐ‬
‫ﮔﻔﺖ‪:‬اﮐﺴﭙﮑﺘﻮﭘﺎﺗﺮوﻧﻮم‪.‬‬
‫ﮔﻮزن ﻧﻘﺮه ای رﻧﮓ از ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻫﺮی ﺑﯿﺮون آﻣﺪ ‪ .‬ﭼﻬﺎر ﻧﻌﻞ دور ﮐﻼس ﭼﺮﺧﯿﺪ و‬
‫ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﻣﺤﻮ ﺷﺪ‪.‬ﻫﻤﻪ داﻧﺶ آﻣﻮزان ﺑﺎ ﺷﻮر و ﺷﻮق آﻣﺪﻧﺪ و ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺗﻌﺮﯾﻒ‬
‫از ﺳﭙﺮ ﻣﺪاﻓﻊ ﻫﺮی ﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬ﺑﻌﺪ از ﻣﺪﺗﯽ ﮐﻪ داﻧﺶ آﻣﻮزان دوﺑﺎره ﺳﺎﮐﺖ ﺷﺪﻧﺪ ﻫﺮی‬
‫‪135‬‬

‫اداﻣﻪ داد‪:‬اﯾﻦ ﯾﮏ ﺳﭙﺮ ﻣﺪاﻓﻊ ﻋﺎﻟﯽ ﺑﻮد‪ .‬ﺷﻤﺎ ﻫﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺘﻮﻧﯿﺪ ﻫﻤﭽﯿﻦ ﺳﭙﺮ ﻣﺪاﻓﻌﯽ رو‬
‫در ﻣﻘﺎﺑﻞ دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎز ﻫﺎ اﺟﺮا ﮐﻨﯿﻦ ‪ .‬اﯾﻦ ﭼﯿﺰی رو ﮐﻪ واﺳﺘﻮن اﺟﺮا ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﻫﺨﻤﯿﻦ‬
‫ﺳﭙﺮ ﻣﺪاﻓﻊ اس ﺑﺎ ﻗﺪرت ﺧﯿﻠﯽ زﯾﺎد‪.‬واﺳﻪ اﯾﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﯾﮏ ﺧﺎﻃﺮه ﺷﺎد ﺗﺮ رو اﻧﺘﺨﺎب‬
‫ﮐﻨﯿﻦ‪.‬ﺳﭙﺲ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد ‪ .‬ﺑﻪ ﯾﺎد ﺑﻮﺳﯿﺪن ﺟﯿﻨﯽ اﻓﺘﺎد و ﻓﺮﯾﺎد زد‬
‫‪:‬اﮐﺴﭙﮑﺘﻮ ﭘﺎﺗﺮوﻧﻮم‬
‫ﻧﺎﮔﻬﺎن زﻣﯿﻦ در زﯾﺮ ﭘﺎی ﻫﺮی ﻟﺮزﯾﺪ و ﻧﻮر ﻧﻘﺮه ای ﮐﻮ ﮐﻨﻨﺪه ای ﻫﻤﻪ ﺟﺎ را ﭘﺮ‬
‫رد‪.‬ﺷﺪت ﻧﻮر ﺑﻪ ﺣﺪی ﺑﻮد ﮐﻪ ﮐﺴﯽ ﻧﯿﻢ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺟﺎﯾﯽ را ﺑﺒﯿﻨﺪ‪.‬ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ ﺛﺎﻧﯿﻪ ﻧﻮر‬
‫ﺳﻔﯿﺪ از ﺑﯿﻦ رﻓﺖ ‪ .‬دﻫﺎن ﻫﻤﻪ داﻧﺶ آﻣﻮزان از ﺗﻌﺠﺐ ﺑﺎز ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد و ﺑﻌﻀﯽ‬
‫ﭼﺸﻤﺎﻧﺸﺎن را ﻣﯽ ﻣﺎﻟﯿﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺧﺐ ‪ ،‬ﺣﺎﻻ دو ﺑﻪ دو ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻫﻢ واﺳﻨﯿﺖ و ﺗﻨﺮﯾﻦ ﮐﻨﯿﺪ‪.‬‬‫ﻫﺮی ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﺑﺎ ﺟﺮﮐﺖ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻫﻤﻪ ﻧﯿﻤﮑﺖ ﻫﺎ را ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﮐﺮد و ﺗﺎ ﭘﺎﯾﺎن ﮐﻼس‬
‫اﺷﮑﺎﻻت ﺑﭽﻪ ﻫﺎ رﻓﻊ ﻣﯽ ﮐﺮد‪.‬ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ اﯾﻦ ﮐﻼس ﻫﻢ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﻼس ﻗﺒﻠﯽ‬
‫ﺗﻌﻄﯿﻞ ﺷﺪ و داﻧﺶ آﻣﻮزان زا ﮐﻼس ﺑﯿﺮون ﺑﯿﺮون رﻓﺘﻨﺪ‪.‬ﻫﺮی ﻧﯿﺰ ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ ‪ ،‬از‬
‫ﮐﻼس ﺧﺎرج ﺷﺪ و ﺑﺮای ﺧﻮردن ﻧﻬﺎر ﺑﻪ ﺳﺮﺳﺮای ورودی رﻓﺖ‪.‬ﺑﺮ روی ﺻﻨﺪﻟﯽ ﺧﻮد ﺑﺮ‬
‫روی در ﭘﺸﺖ ﻣﯿﺰ اﺳﺎﺗﯿﺪ ﻧﺸﺴﺖ و ﻣﺸﻌﻮل ﺧﻮردن ﺷﺪ‪.‬ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﻫﻮرﯾﺲ‬
‫اﺳﻼگ ﻫﻮرن ﺑﻪ ﮐﻨﺎر او آﻣﺪ ‪ ،‬ﻧﺸﺴﺖ و ﮔﻔﺖ ‪:‬ﭼﻄﻮری ﻫﺮی؟‬
‫ﻫﺮی دﻫﺎﻧﺶ ﭘﺮ ﺑﻮد و ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺟﻮاب ﺑﺪﻫﺪ ﺑﻨﺎﺑﺮﯾﻦ ﻓﻘﺰ ﺷﺎﻧﻪ ﻫﺎﯾﺶ ر اﺑﻼا‬
‫اﻧﺪاﺧﺖ‪.‬‬
‫روز اول درﺗﺪرﯾﺲ ﭼﻄﻮر ﺑﻮد؟‬‫ﺧﻮب ﺑﻮد ‪ .‬ﻣﺸﮑﻠﯽ ﻧﺪاﺷﺘﻢ‪.‬‬‫ﻫﺮی ﻣﻦ ﯾﻢ ﺧﻮاﺳﺘﻢ واﺳﻪ ﭘﺲ ﻓﺮدا ﺷﺐ ﯾﮏ ﺟﺸﻦ ﮐﻮﭼﻮﻟﻮ ﺑﺎ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﮐﻠﻮپ‬‫ﺧﻮدﻣﻮن ﺑﮕﯿﺮﯾﻢ‪.‬ﺗﻮ ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ ﻣﯿﺎی ﻧﻪ؟دﯾﮕﻪ از ﮐﻮﺋﯿﺪﯾﭻ و ﻣﺠﺎزات و اﯾﻨﻬﺎ ﺧﺒﺮی‬
‫ﻧﯿﺴﺖ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ اش ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪.‬آرزو ﻣﯽ ﮐﺮد ﻧﺘﻮاﻧﺪ ﺑﻪ آن ﮐﻠﻮپ ﻣﺴﺨﺮه ﺑﺮود‪.‬اﻣﺎ در آن‬
‫ﺳﺎﻋﺖ وﻗﺘﺶ آزاد ﺑﻮد‪.‬اﺳﻼگ ﻫﻮرن ﮐﻪ ﮔﻮﯾﯽ زﯾﺮ ﭼﺸﻤﯽ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ او را ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد‬
‫ﮔﻔﺖ‪:‬ﻋﺎﻟﯽ ﺷﺪ ‪ .‬ﭘﺲ ﺟﻬﺎر ﺷﻨﺒﻪ ﺳﺎﻋﺖ ‪ 5/5‬ﻣﻨﺘﻈﺮﺗﻢ‪.‬‬
‫‪136‬‬

‫ﻫﺮی ﯾﮏ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﯿﺎ اﯾﻨﺠﺎ‪....‬ﺑﺎﻫﺎت ﮐﺎر دارم‪.‬‬‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﮐﻨﺎر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ر ﻓﺖ‪.‬‬
‫ﺣﺪودا ﺗﺎ دو ﺳﺎﻋﺖ دﯾﮕﻪ ﻣﺎﻟﯽ و آرﺗﻮر ﻣﯿﺎن اﯾﻨﺠﺎ ‪ .‬ﺑﻬﺖ ﮔﻔﺘﻦ ﺗﺎ آﻣﺎده ﺑﺎﺷﯽ‪.‬در‬‫ﺿﻤﻦ ‪،‬رﯾﻤﻮس ﻫﻢ ﺗﺎ ﺷﺐ ﻣﯿﺮﺳﻪ ‪ .‬واﺳﻪ اوﻧﻢ آﻣﺎده ﺑﺎش‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺑﯽ ﻣﯿﻠﯽ ﺣﺮف او را ﭘﺬﯾﺮﻓﺖ ﺳﭙﺲ ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫ﭘﺮووﻓﺴﻮر ‪ ..‬ﭼﺮا ن‪...‬‬‫ﻧﺸﻨﯿﺪم ﻫﺮی‬‫ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ ‪ .‬ﻣﯿﻨﺮوا ﭼﺮا ﻧﻮﯾﻞ ﻧﯿﻮﻣﺪه ﻣﺪرﺳﻪ؟‬‫دﯾﺮوز ﺻﺒﺦ آﮔﻮﺳﺘﺎ ‪ ،‬ﻣﺎدر ﺑﺰرﮔﺶ از دﻧﯿﺎ رﻓﺖ‪.‬اون ﻓﺮدا ﯾﺎ ﭘﺲ ﻓﺮدا ﻣﯿﺎد‪.‬‬‫ﻫﺮی ﻫﯿﭻ ﻧﮕﻔﺖ‪.‬ﺑﯿﭽﺎره ﻧﻮﯾﻞ ‪ ،‬ﭘﺪر و ﻣﺎدرش ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ وﻟﺪﻣﻮرت ﺗﻮی ﺗﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن‬
‫ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬ﻣﺎدر ﺑﺰرﺷﮓ ﻫﻢ ﻣﺮده ﺑﻮد‪ .‬او ﺑﺎﯾﺪ از اﯾﻦ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ﺗﻨﻬﺎی ﺗﻨﻬﺎ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد‪.‬ﭼﻮن‬
‫ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮی دوﺳﺘﯽ ﻫﻤﭽﻮن ﺧﺎﻧﻮاده وﯾﺰﻟﯽ ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬ﺗﺎ ﭘﯿﺶ آﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ب ﻫﺴﺎﻋﺘﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪ .‬ﻫﻨﻮز وﻗﺖ زﯾﺎد داﺷﺖ‪.‬از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و اﺗﺰ ﺳﺮﺳﺮای‬
‫ورودی ﺑﯿﺮون رﻓﺖ‪.‬ﺳﭙﺲ از ﻗﻠﻌﻪ ﺑﯿﺮون رﻓﺘﻮ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺟﻨﮕﻞ ﻣﻤﻨﻮﻋﻪ ﺑﻪ راه اﻓﺘﺎد‪.‬ﺑﻪ‬
‫دﻧﺒﺎل ﺗﻌﺎد زﯾﺎدی ﭼﻮب ﺧﺸﮏ ﻣﯽ ﮔﺸﺖ‪ .‬ﺑﺖ ﻫﻮدش ﺣﺴﺎب ﮐﺮد ﺷﺎﻧﺰده داﻧﺶ آﻣﻮز‬
‫دارد ﮐﻪ دو ﻧﻔﺮ از آﻧﻬﺎ ﻏﺎﯾﺒﻨﺪ‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ زا ﺣﺪود ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺖ از ﺟﻨﮕﻞ ﺑﯿﺮون آﻣﺪ در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ اﻧﺒﺎری از ﭼﻮب ﺧﺸﮏ ﺑﺎت‬
‫ﻃﻠﺴﻤﯽ ﺑﻪ دﻧﺒﺎﺷﻞ ﻣﯽ آﻣﺪﻧﺪ ‪ .‬او اﯾﺴﺘﺎد و ﭼﻮب ﻫﺎ ﺑﺎ ﺗﮑﺎن دادن ﭘﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش ﺑﻪ‬
‫ﭼﻬﺎرده دﺳﺘﻪ ﺗﻘﺴﯿﻢ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬ﺳﭙﺲ ﺑﺎ ﻋﺤﻠﻪ ﺑﻪ ﻗﻠﻌﻪ ﺑﺎزﮔﺸﺖ وﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﮐﻼﺳﺶ رﺳﯿﺪ‬
‫ﻫﻤﻪ داﻧﺶ آﻣﻮزان ﺳﺮ ﺟﺎﯾﺸﺎن ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ و اﻧﺘﻈﺎر او را ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪﻧﺪ‪ .‬ﻫﺮی در اﯾﻦ‬
‫ﮐﺎﻟﺲ ﻣﺎﺗﻨﻨﺪ وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﮐﻼس دوم ﯾﻮﻧﮑﻼ و ﻫﺎﻓﻠﭙﺎف درس داﺷﺖ ﻋﻤﻞ ﮐﺮد‪.‬و ﺑﻪ‬
‫آﻧﻬﺎ ﻃﻠﺴﻢ ﺧﻠﻊ ﺳﻼح را آﻣﻮزش داد‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ از اﯾﻨﮑﻪ ﮐﻼس ﺑﻪ اﺗﻨﻤﺎم رﺳﯿﺪ و ﻫﻤﻪ داﻧﺶ آﻣﻮزان از ﮐﻼس ﺑﯿﺮون رﻓﺘﻨﺪ ‪ ،‬ﻫﺮی‬
‫ﻧﯿﺰ وﺳﺎﯾﻠﺶ را ﺟﻤﻊ ﮐﺮد و ﻗﺼﺪ داﺷﺖ از ﮐﻼس ﯾﺒﯿﺮون ﺑﺮود ﮐﻪ ﺻﺪای ﻗﺪم ﻫﺎی‬
‫ﺷﺘﺎﺑﺎﻧﯽ را ﺷﻨﯿﺪ‪ .‬روﯾﺶ را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ در ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ و ﻧﺎﺧﺪاﮔﺎه دﺳﺘﺶ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ‬
‫ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش رﻓﺖ ‪ .‬اﻣﺎ ﺑﻌﺪ ﻫﺮﻣﯿﻮن وارد ﮐﻼس ﺷﺪ‪.‬‬
‫‪137‬‬

‫ﻫﺮی ‪ ،‬ﺗﻮ ﺟﯽ ﻣﯽ ﺧﻮای ﺑﻪ ﻣﺎ ﯾﺎد ﺑﺪی؟‬‫ﻫﺮی ﻟﺒﺨﻨﺪی زد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻧﮕﺮان ﻧﺒﺎش ‪ .‬ﺧﯿﻠﯽ ﺟﯿﺰﻫﺎ دارم‪.‬‬
‫ﻣﻄﻤﺌﻨﯽ ؟ﻣﺜﻞ درس ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ ﻧﺸﻪ !ﻣﯽ ﮔﻢ‪...‬ﯾﻪ وﻗﺖ ﭼﯿﺰ ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﯽ ﻧﯿﺎری ﺳﺮ‬‫ﮔﮕﻼس ﻫﺎ‬
‫ﻧﻪ ﺧﯿﻼت راﺣﺖ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬راﺳﺘﯽ ﻧﻮﯾﻞ واﺳﻪ اﯾﻨﮑﻪ ﻣﺎدر ﺑﺰرﮔﺶ ﻣﺮده ﻧﯿﻮدﻣﺪه ﻣﺪرﺳﻪ‪.‬‬‫ﯾﻌﻨﯽ دﯾﮕﻪ ﻧﻤﯿﺎد؟‬‫ﭼﺮا ‪ .‬ﻓﺮدا ﯾﺎ ﭘﺲ ﻓﺮدا ﻣﯿﺎد‪.‬راﺳﺘﯽ ﻫﺼﺮ ﻫﻢ ﻣﺎﻣﺎن و ﺑﺎﺑﺎی رون ﻣﯿﺎن‪.‬‬‫ﺻﺪای ﻗﺪم ﻫﺎی دﯾﮕﺮی ﺑﻪ ﮔﻮش رﺳﯿﺪو داﻧﺶ آﻣﻮزان در دﺳﺘﻪ ﻫﺎی دو و ﺳﻪ ﻧﻘﺮه‬
‫وارد ﮐﻼس ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﻫﺮی ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﯿﺰ اﺷﺎره ﮐﺮد ﺑﻨﺸﯿﻨﺪ‪ .‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻋﺠﻠﻮﻧﻪ ﺑﺮ روی‬
‫ﻧﺰدﯾﮏ ﺗﯿﺮن ﺻﻨﺪﻟﯽ ﺑﻪ ﻫﯿﺮ ﻧﺸﺴﯿﺖ‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ داﻧﺶ آﻣﻮزان ﺑﺮ روی ﺻﻨﺪﻟﯽ ﺧﻮد ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ ﻫﺮی درس را‬
‫ﺷﺮوع ﮐﺮد‪:‬‬
‫ﺧﺐ اﻣﺴﻞ اﻣﻦ درس دﻓﺎع در ﺑﺮاﺑﺮ ﺟﺎدوی ﺳﯿﺎه ر وﺑﻪ ﻣﺸﻤﺎ آﻣﻮزش ﻣﯽ دم‪.‬درس‬‫اﻣﺮوزﻣﻮن در ﺑﺎره دوزﺧﯽ ﻫﺎﺳﺖ‪.‬ﮐﺴﯽ ﻣﯽ دوﻧﻪ دوزﺧﯽ ﻫﺎ ﭼﯽ ان؟‬
‫دﺳﺖ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻣﺎﺗﻨﺪ ﻫﻤﯿﺸﻪ در ﻫﻮا ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪ .‬ﻫﯿﺮ ﺑﻪ ﺑﻘﯿﻪ داﻧﺶ آﻣﻮزان ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و‬
‫ﭼﻮن ﻫﯿﭽﮑﺲ دﯾﮕﺮ دﺳﺘﯿﺶ را ﺑﻠﻨﺪ ﻧﮑﺮده ﺑﻮد ﺑﻪ او اﺷﺎره ﮐﺮد‪:‬‬
‫دوزﺧﯽ ﻫﺎ ﻣﺮده ﻫﺎی ﻣﺘﺤﺮﮐﻦ ﮐﻪ اﺳﻤﺸﻮ‪...‬‬‫ﭼﯽ ؟ ﻧﺸﻨﯿﺪم‪.‬‬‫‪...‬ﮐﻪ وﻟﺪﻣﻮرت از اوﻧﻬﺎ رد ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻣﺎ اﺳﺘﻔﺎده ﻣﺐ ﮐﻨﻪ‪.‬‬‫آﻓﺮﯾﻦ ﭘﻨﺞ اﻣﺘﯿﺎز ﺑﺮای ﮔﺮﯾﻔﯿﻨﺪور‪.‬‬‫داﻧﺶ آﻣﻮزان ﮔﺮوه ﻫﺎی ﻣﺘﻠﻒ ﺑﻪ ﺧﺼﻮص اﺳﻼﯾﺘﺮﯾﻦ ﭼﭗ ﭼﭗ ﺑﻪ ﻫﯿﺮ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی اداﻣﻪ داد‪:‬‬
‫ﺣﺎﻻ ﮐﯽ ﻣﯿﻨﻮﻧﻪ ﺑﮕﻪ وﺳﯿﻠﻪ دﻓﺎﻋﯽ ﻣﺎ در ﺑﺮﺑﺮ اوﻧﻬﺎ ﭼﯿﻪ؟‬‫ﻫﺮی اﻣﯿﺪواراﻧﻪ ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪ ،‬اﻣﺎ او ﻫﻢ ﻣﺎت و ﻣﺒﻬﻮت ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﺧﻮد‬
‫ﻫﺮی ﺟﻮاب داد‪:‬آﺗﺶ وﺳﯿﻠﻪ دﻓﺎﻋﯽ ﻣﺎ در ﺑﺮﺑﺮ اوﻧﻬﺎ آﺗﺸﻪ‪.‬ﻣﺎ اﻣﺮوز اﯾﻦ ﻃﻠﺴﻢ رو ﺗﻤﺮﯾﻦ‬
‫ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ‪.‬ﺑﻌﺪ از ﻣﻦ ﻫﻤﻪ ﺗﮑﺮار ﮐﻨﯿﻦ‪:‬آرﯾﻨﺎل ﮐﺎرﭘﺲ‬
‫‪138‬‬

‫ﻫﻤﻪ ﮐﻼس ﺑﻪ ﻏﯿﺮ از ﭘﺎﻧﺴﯽ ﭘﺎرﮐﯿﻨﺴﻮن ‪ ،‬ﺑﻠﯿﺰ و زاﺑﯿﻦ ﯾﮑﺼﺪا ﻓﺮﯾﺎد زدﻧﺪ‪:‬آرﯾﻨﺎل‬
‫ﮐﺎرﭘﺲ‬
‫ﭘﺎﻧﺴﯽ ﭘﺎرﮐﯿﻨﺴﻮن دﯾﮕﺮ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﺎل ﻗﺒﻞ ﮐﻪ دراﮐﻮ ﻣﺎﻟﻔﻮی در ﻣﺪره ﺑﻮد ﺧﻮدش را‬
‫آراﯾﺶ ﻧﮑﺮده ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﺧﺐ ﺣﺎﻻ ﻫﻤﻪ دﻧﺒﺎل ﻣﻦ ﺑﯿﺎﯾﻦ‪.‬‬‫ﻫﺮی در ﮐﻼس را ﺑﺎز ﮐﺮد و از ﮐﻼس ﺧﺎرج ﺷﺪ‪ .‬ﺑﻘﯿﻪ داﻧﺶ آﻣﻮزان ﺑﺎ ﺗﻌﺠﻞ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل‬
‫او ﻣﯽ رﻓﺘﻨﺪ ﻫﺎﻧﺎ اﺑﻮت ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬ﭘﺮوﻓﺴﻮر ‪ ،‬ﻣﺎ د‪...‬‬
‫دوﺳﺖ ﻧﺪارم ﺗﻮی اﯾﻦ ﮐﻼس ﮐﺴﯽ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﮕﻪ ﭘﺮوﻓﺴﻮر ‪ .‬ﻣﻦ ﺑﺮﯾﺎ ﺷﻤﺎ ﻫﻤﻮن ﻫﺮﯾﻢ‪.‬‬‫ﻫﺎﻧﺎ ﺧﻨﺪﯾﺪ و و ﺣﺎﻟﺖ ﻣﻌﺬﺑﺶ از ﺑﯿﻦ رﻓﺖ و ﺳﭙﺲ ﮔﻔﺖ ‪ .‬دارﯾﻢ ﮐﺠﺎ ﻣﯽ رﯾﻢ؟‬
‫ﺑﯿﺮون زا ﻗﻠﻌﻪ‬‫اوه ‪ ،‬درﺳﺖ ﺷﻨﯿﺪم؟ اون ﺑﻪ ﺗﻮ ﮔﻔﺖ ﭘﺮوﻓﺴﻮر ؟ ﭘﺎﺗﯽ ﮐﻠﻪ زﺧﻤﯽ ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﺷﺪه‪...‬ﭘﺎﺗﯽ‬‫ﮐﻠﻪ زﺧﻤﯽ اﯾﻨﺠﺎ درس ﻣﯿﺪه‪.‬‬
‫او ﺑﺪ ﻋﻨﻖ ﺑﻮد ‪.‬ﻫﺮی ﺑﺪون ﻫﯿﭻ ﺣﺮﻓﯽ ﻓﻘﻂ ﻟﺒﺨﻨﺪ زد ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﭼﻮﺑﺶ را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ او‬
‫ﻧﺸﺎﻧﻪ ﮔﺮﻓﺖ و زﯾﺮ ﻟﺐ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻟﻪ وی ﮐﻮرﭘﻮس‬
‫آااای‬‫ﺑﺪ ﻋﻨﻖ واوﻧﻪ در ﻫﻮا ﻣﻌﻠﻔﻖ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد و ﺳﺮ و ﺛﺪا ﻣﯽ ﮐﺮد‪.‬ﻫﺮی ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ‬
‫اش را ﺗﮑﺎن داد و ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ زﺑﺎن ﺑﺪ ﻋﻨﻖ ﺑﻪ ﺳﻘﻒ دﻫﺎﻧﺶ ﺑﭽﺴﺒﺪ‪.‬اﯾﻦ ﻃﻠﺴﻢ را ﻫﺮی‬
‫دو ﺑﺎر ﺑﺮ روی ﻓﯿﻠﭻ اﻧﺠﺎم داده ﺑﻮد‪.‬ﻫﺮی دوی اﯾﻦ ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎ را زا ﺷﺎﻫﺰاده دورﮔﻪ‬
‫آﻣﻮﺧﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬ﻫﻤﻪ داﻧﺶ آﻣﻮزان از ﺧﻨﺪه روده ﺑﺮ ﺷﺪﻧﺪ و ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﻫﺮی از زﯾﺮ ﺑﺪ ﻋﻨﻖ‬
‫ﻋﻠﻮر ﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ آﻧﻬﺎ در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﭼﻬﺎرده دﺳﺘﻪ ﭼﻮﺑﯽ ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﺮی ﺳﺎﻋﺘﯽ‬
‫ﻗﺒﻞ ﺑﺮاﯾﺸﺎن ﻣﺮﺗﺐ ﮐﺮده ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﺧﺐ ‪ ،‬وردی رو ﮐﻪ ﺑﻬﺘﻮن ﮔﻔﺘﻢ را ﺳﻪ ﺑﺎر دﯾﮕﻪ ﺑﻌﺪ از ﻣﻦ ﺗﮑﺮار ﮐﻨﯿﻦ‪.‬آرﯾﻨﺎل ﮐﺎرﭘﺲ‬‫داﻧﺶ آﻣﻮزان ﺳﻪ ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﺑﻌﺪ از ﻫﺮی ﺗﮑﺮا ر ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬ﺳﭙﺲ ﻫﺮی ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﻠﻨﺪ‬
‫ﮐﺮد ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﯾﮑﯽ از دﺳﺘﻪ ﻫﺎی ﭼﻮب ﻧﺸﺎﻧﻪ ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﻠﻨﺪ و رﺳﺎ ﮔﻔﺖ‪:‬آرﯾﻨﺎل‬
‫ﮐﺎرﭘﺲ‪.‬ﺧﻄﯽ آﺗﺸﯿﻦ ﻣﺎﻧﻨﺪ اﺷﻌﻪ ﻫﺎی ﻟﯿﺰر از ﻧﻮک ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻫﯿﺮ ﺑﻪ دﺳﺘﻪ ﭼﻮب‬
‫ﺑﺮﻓﺮار ﺷﺪ و آن را آﺗﺶ زد‪ .‬ﻫﺮی ﭼﻮﺑﺶ را ﺗﮑﺎن داد و ﺑﺎ اﯾﻦ ﮐﺎر از ﻧﻮک ﭘﻮﺑﺪﺳﯿﺖ‬
‫‪139‬‬

‫اش آب ﻓﻮاره ﻣﯿﺰد‪ .‬او ﻫﻤﺎﻧﻄﻮر ﮐﻪ دﺳﺘﻪ ﭼﻮب ار ﺧﺎﻣﻮش ﻣﯽ ﮐﺮد رو ﺑﻪ داﻧﺶ آﻣﻮزان‬
‫ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬وﻗﺘﯽ اﯾﻦ ورد رو ﮔﻔﺘﯿﻦ ﺑﺎﯾﺪ زا ﺗﻪ دﻟﺘﻮن ﺑﺨﻮاﯾﻦ ﺗﺎ آﺗﺶ ﺑﻪ ﭼﻮﺑﺘﻮن‬
‫ﻣﺘﺼﻞ ﺑﻤﻮﻧﻪ و ﯾﮏ ﺧﻂ آﺗﺸﯿﻦ ﺗﺸﮑﯿﻞ ﺑﺸﻪ‪.‬ﺑﻪ ﻣﺤﺾ اﯾﻨﮑﻪ دﯾﮕﺮ ﺑﻪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﺗﻮن‬
‫ﻧﮕﺎه ﻧﮑﯿﻨﯽ ﯾﺎ ﺑﺨﻮاﯾﻦ ﮐﻪ ﻃﻠﺴﻢ ﻣﺘﻮﻗﻒ ﺑﺸﻪ آﺗﺶ دﯾﮕﻪ ااز ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﺷﻤﺎ ﺑﯿﺮون ﻧﻤﯽ‬
‫ﯾﺎد‪ .‬ﺣﺎﻻ ﻫﺮﮐﯽ ﺟﻠﻮی ﯾﮏ دﺳﺘﻪ ﭼﻮب واﺳﺘﻪ و و اﯾﻦ ﻃﻠﺴﻢ رو اﭼﺠﺮا ﮐﻨﻬﻮﻫﺮ ﮐﯽ‬
‫زود ﺗﺮ اﯾﻦ ﻃﻠﺴﻢ رو درﺳﺖ اﺟﺮا ﮐﻨﻪ ده اﻣﺘﯿﺎز ﻣﯽ ﮔﯿﺮه‪.‬ﻫﻤﻪ داﻧﺶ آﻣﻮزان اﯾﺴﺘﺎدﻧﺪ و‬
‫ﻣﺸﻐﻮل اﻧﺠﺎم اﻧﺠﺎم ﻃﻠﺴﻢ ﺷﺪﻧﺪ اﻣﺎ ﻫﯿﭽﮑﺲ ﻣﻮﻓﻖ ﻧﺸﺪ‪.‬ﻓﻘﻂ از ﻧﻮک ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ‬
‫ﺑﻌﻀﯽ ﻫﺎ ﮔﻠﻮﻟﻪ ﻫﺎی ﮐﻮﭼﮏ آﺗﺶ ﺑﯿﺮون ﻣﯽ آﻣﺪ و ﺑﻪ ﻣﺤﺾ ﺑﺮﺧﻮرد ﺑﺎ زﻣﯿﻦ ﺧﺎﻣﻮش‬
‫ﻣﯽ ﺷﺪ و از ﺑﯿﻦ ﻣﯽ رﻓﺖ‪ .‬ﻫﺮی در ﻣﯿﺎن آﻧﻬﺎ ﻗﺪم ﻣﯽ زد و آﻧﻬﺎ را راﻫﻨﻤﺎﯾﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﺳﺮ اﻧﺠﺎم ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻣﻮﻓﻖ ﺑﻪ اﻧﺠﺎم اﯾﻦ ﮐﺎر ﺷﺪ و اﺷﻌﻬﺦ ﺑﺎرﯾﮏ اﻣﺎ ﻓﺮوزان را ﺑﯿﻦ‬
‫ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ و دﺳﺘﻪ ﭼﻮب ﺑﺮ ﻗﺮار ﮐﺮد‪.‬ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪ دﺳﺘﻪ ﭼﻮب آﺗﺶ ﮔﺮﻓﺖ و‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﻪ ﺗﺮﺳﯿﺪه ﺑﻮد ارﺗﺒﺎط را ﻗﻄﻊ ﮐﺮد‪.‬ﻫﺮی ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ‬
‫آﺗﺶ ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﺎ آﺑﯽ ﮐﻪ از ﻧﻮک آن ﺑﯿﺮون ﻣﯽ زد آﺗﺶ را ﺧﺎﻣﻮش ﮐﺮد‪.‬‬
‫آﻓﺮﯾﻦ ‪ .‬ﻋﺎﻟﯽ ﺑﻮد ‪ .‬ده اﻣﺘﯿﺎز ﺑﺮای ﮔﺮﯾﻔﯿﻨﺪور ‪.‬ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ ی‪...‬‬‫ﻫﺮی‬‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺻﺪا ﺑﺮﮔﺸﺖ‪ .‬ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل دوان دوان ﺑﻪ ﺳﻤﺖ او ﻣﯽ آﻣﺪ‪.‬‬‫اوﻣﺪم ﮐﻼﺳﺖ ﻧﺒﻮدی‪...‬رﯾﻤﻮس اوﻣﺪه‪.‬ﺗﻮی دﻓﺘﺮ ﻣﻦ ﻣﻨﺘﻈﺮﺗﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﯿﺎی ﺑﺮﯾﻢ‪.‬‬‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺘﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪.‬ﻫﻨﻮز ده دﻗﯿﻘﻪ ﺗﺎ ﭘﺎﯾﺎن ﮐﻼس ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد اﻣﺎ ﮔﻔﺖ ‪:‬‬
‫ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﮐﻼس ﺗﻌﻄﯿﻠﻪ ‪ .‬ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯿﺪ ﺑﺮﯾﻦ‪.‬‬‫ﺳﭙﺲ ﻫﻤﺮاه ﺑﺎ ﻣﯿﻨﺮوا ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻗﻠﻌﻪ راﻫﯽ ﺷﺪ‬

‫‪140‬‬

141

‫ﻓﺼﻞ ﻫﯿﺠﺪﻫﻢ‪:‬ﻣﺮﺑﻊ ﺟﺎدوﯾﯽ‬
‫ﻫﺮی ﻫﻤﺮاه ﺑﺎ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل وارد ﻗﻠﻌﻪ ﺷﺪ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ دﻓﺘﺮ ﻣﺪﯾﺮ راﻫﯽ ﺷﺪ‪ .‬او وﻗﺘﯽ از‬
‫ﺟﻠﻮی درﻣﺎﻧﮕﺎه ﻋﺒﻮر ﻣﯽ ﮐﺮد ﺧﺎﻧﻢ و آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ را دﯾﺪ ﮐﻪ در ﮐﻨﺎر ﺗﺨﺖ رون ﺷﺴﺘﻪ‬
‫ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬آﻧﺪو ﺑﻪ ﻃﺒﻘﻪ ﻫﻔﺘﻢ رﻓﺘﻨﺪ و در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻧﺎوادان ﮐﻠﻪ اژدری اﯾﺴﺘﺎدﻧﺪ‪.‬‬
‫آﻟﺒﺎﻟﻮﺧﺸﮑﻪ‬‫ﻧﺎوان ﮐﻠﻪ اژدری ﮐﻨﺎر رﻓﺖ و ﻫﺮی ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل وارد دﻓﺘﺮ ﺷﺪ‪ .‬دﻓﺘﺮ ﻓﺮق‬
‫ﭼﻨﺪاﻧﯽ ﻧﮑﺮده ﺑﻮد ﻓﻘﻂ ﺟﺎﯾﮕﺎه ﻓﻮﮐﺲ ‪ ،‬ﻗﻘﻨﻮس داﻣﺒﻠﺪور اﮐﻨﻮن در اﺗﺎق ﻫﺮی ﻗﺮار‬
‫داﺷﺖ‪.‬در ﮔﻮﺷﻪ اﺗﺎق ‪ ،‬ﻓﺮدی اﻓﺴﺮده و ﺳﺮﺧﻮرده اﻣﺎ ﻗﻮر ﯾﺒﺮ روری ﺻﻨﺪﻟﯽ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﺳﻼم رﯾﻤﻮس‬‫ﺳﻼم‬‫ﺑﺒﯿﻦ‪...‬اااااه‪...‬ﻣﻦ واﻗﻌﺎ ﮐﺎری ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﺴﺘﻢ ﺑﮑﻨﻢ‪.‬ﺑﻬﺶ ﮔﻔﺘﻢ زود از اوﻧﺠﺎ ﺑﺮه اﻣﺎ ﮔﻮش‬‫ﻧﮑﺮد‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻣﮑﺚ ﮐﺮد اﻣﺎ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﭼﯿﺰی ﻧﮕﻔﺖ‪.‬‬
‫‪....‬اون ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ ﺑﻮد‪.‬ﺗﺎﻧﮑﺲ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﺴﺖ اوﻧﻮ ﺑﺒﯿﻨﻪ‪ .‬ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ ﻣﻦ ﺑﺘﻮﻧﻢ ﮐﺎری ﮐﻨﻢ‬‫اون ﻃﻠﺴﻢ ﻣﺮگ رو ﺑﻪ ﺗﺎﻧﮑﺲ زد‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺧﻮدش ﻓﮑﺮ ﮐﺮد دروغ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﺪ‪ .‬او ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﻫﻤﺎﻧﮕﻮﻧﻪ ﮐﻪ رون را ﻧﺠﺎت‬
‫داده ﺑﻮد ﺗﺎﻧﮑﺲ را ﻫﻢ ﻧﺠﺎت دﻫﺪ ‪ ...‬ﻧﻪ‪ ..‬رون ﻫﻢ ﻓﻘﻂ ﺑﻪ دﻟﯿﻞ ﺧﻮش ﺷﺎﻧﺴﯽ اش‬
‫زﻧﺪه ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد‪.‬اﮔﺮ ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺮی ﺑﻪ ﻃﻠﺴﻢ اﺳﻨﯿﭗ ﻧﻤﯽ ﺧﻮرد و آن را ﻣﻨﺤﺮف ﻧﻤﯽ ﮐﺮد‪،‬‬
‫رون اﻻن ﻣﺮده ﺑﻮد‪.‬‬
‫ ﻫﺮی ﻣﻦ اﺻﻼ ﺗﻮ رو ﻣﻘﺼﺮ ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ‬‫ﺑﻐﺾ ﮔﻠﻮی ﻟﻮﭘﯿﻦ را ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬‬
‫ ﺧﻮد وﻟﺪﻣﻮرت اوﻧﻮ ﮐﺸﺖ؟‬‫ ﻧﻪ‪ ،‬ﺳﺮﯾﻨﻮس اﺳﻨﯿﭗ‬‫‪142‬‬

‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬‬
‫ ﺳﺮﯾﻨﻮس ‪....‬ﺳﺮﯾﻨﻮس اﺳﻨﯿﭗ؟‬‫ آره ‪ ،‬ﻣﮕﻪ ﺷﻤﺎ ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺳﯿﺪش؟‬‫ آره ‪ .‬اون ﭼﻬﺎر ﺳﺎل از ﻣﺎ ﺑﺰرﮔﺘﺮ ﺑﻮد‪ .‬ﯾﮑﺒﺎر وﻗﺘﯽ ﺳﺎل ﺳﻮم ﺑﻮدﯾﻢ اون ﺑﺎ ﺟﯿﻤﺰ و‬‫ﺳﯿﺮﯾﻮس درﯾﺮ ﺷﺪ‪ .‬اﮔﻪ داﻣﺒﻠﺪور ﻧﻤﯽ اوﻣﺪ ‪ ،‬ﺟﯿﻤﺰ اﻻن ﻣﺮده ﺑﻮد‪.‬اون ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ‬
‫ﻣﺪرﺳﻪ رو آﺗﯿﺶ ﺑﺰﻧﻪ و ﻓﺮار ﮐﻨﻪ اﻣﺎ ﺟﯿﻤﺰ و ﺳﯿﺮﯾﻮس اوﻧﻮ دﯾﺪن ‪ .‬ﺟﯿﻤﺰ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺖ‬
‫ﺑﺮم دﻧﺒﺎل داﻣﺒﻠﺪور و ﺑﻬﺶ ﺑﮕﻢ زود ﺑﯿﺎد‪.‬ﻣﻦ ﻫﻢ رﻓﺘﻢ‪.‬ﭘﻨﺞ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ داﻣﺒﻠﺪور‬
‫ﺑﺮﮔﺸﺘﯿﻢ اﺳﻨﯿﭗ ﻃﻠﺴﻢ ﻣﺮگ رو ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﭘﺪرت ﻓﺮﺳﺘﺎد‪.‬ﭘﺪرت ﯾﮏ ﺳﭙﺮ درﺳﺖ ﮐﺮد‬
‫اﻣﺎ اﺷﻌﻪ ﻃﻠﺴﻢ از ﺳﭙﺮش ردﺷﺪ‪.‬ﻫﻤﻮﻧﺠﺎ داﻣﺒﻠﺪور ﯾﮏ ورد ﻋﺠﯿﺐ ﺧﻮﻧﺪ و ﺟﯿﻤﺰ رو از‬
‫اوﻧﺠﺎ ﺑﻪ ﯾﮏ ﻃﺮف دﯾﮕﻪ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﮐﺮد‪.‬ﺑﻌﺪ م اﺳﻨﯿﭗ ﺧﻮدﺷﻮ ﻏﯿﺐ ﮐﺮدو از آﻧﺠﺎ ﻓﺮار ﮐﺮد‪.‬‬
‫ اﻣﺎ‪...‬ﻣﮕﻪ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﻃﻠﺴﻢ ﺿﺪ ﻏﯿﺐ ﺷﺪن ﻧﺪاره؟‬‫ اون ﻣﻮﻗﻊ ﻧﺪاﺷﺖ اﻣﺎ اﻻن ﭼﺮا‪ ...‬ﻫﺮی ‪ ،‬اون ﭼﻄﻮری ﺧﻮدﺷﻮ ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ ﮐﺮد؟‬‫ ﺑﺎ ﯾﮏ ﻃﻠﺴﻢ ‪.‬ﺗﺎﻣﯿﺮﮔﺘﻮر ﻟﯿﺮﯾﮑﺎﭘﺲ‬‫ﻟﻮﭘﯿﻦ از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ‪ ،‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺗﮑﺎن داد و اﯾﻦ ورد را ﮔﻔﺖ ‪ ،‬اﻣﺎ ﻫﯿﭻ‬
‫اﺗﻔﺎﻗﯽ ﻧﯿﺎﻓﺘﺎد‪.‬او ﭼﻨﺪ ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﮐﺮد اﻣﺎ ﻣﻮﻓﻖ ﻧﺸﺪ‪.‬ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﻧﯿﺰ ﮐﻪ ﮐﻨﺠﮑﺎو‬
‫ﺷﺪه ﺑﻮد از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﺮﺧﻮاﺳﺖ و او ﻧﯿﺰ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﮐﺮد اﻣﺎ ﻣﻮﻓﻖ ﻧﺸﺪ‪.‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ﮐﻪ‬
‫ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﻮ ﺧﻮدت ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ اﯾﻦ ﮐﺎرو اﻧﺠﺎم ﺑﺪی؟‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ آراﻣﺶ ﭼﻮﺑﺸﺮا ﺑﯿﺮون آورد و زﯾﺮ ﻟﺐ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﺎﻣﯿﺮﮔﺘﻮر ﻟﯿﺮﯾﮑﺎﭘﺲ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ و ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﻫﺮ دو ﭼﺸﻤﺎﻧﺸﺎن از ﺗﻌﺠﺐ ﮔﺮد ﺷﺪ‪.‬ﻫﺮی ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ‬
‫اش را ﺗﮑﺎن داد و اﯾﻨﺒﺎر ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﺎﻣﯿﺮﮔﺘﻮر ﻣﺎﻟﺪوﮐﺎﭘﺲ و ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﻣﺮﺋﯽ ﺷﺪ‪.‬‬
‫در ﻫﻤﺎن ﻟﺤﻈﻪ ﺻﺪای در ﺑﻪ ﮔﻮش رﺳﯿﺪ‪ .‬ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺻﺪاﯾﺶ را ﺻﺎف ﮐﺮد و‬
‫ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﻔﺮﻣﺎﯾﯿﺪ‪.‬‬
‫در ﺑﺎز ﺷﺪ و ﻣﺮدی ﺑﻠﻨﺪ ﻗﺎﻣﺖ ﺑﺎ ﻣﻮﻫﺎﯾﯽ ﺟﻮﮔﻨﺪﻣﯽ وارد اﺗﺎق ﺷﺪ‪.‬ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﯿﺰ ار‬
‫ﭼﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ‪ ،‬ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ ﮐﺮد و از اﺗﺎق ﺑﯿﺮون رﻓﺖ‪.‬ﻣﺮد ﺳﻼم ﮐﺮد و ﺑﺮ روی‬
‫ﺻﻨﺪﻟﯽ ای ﮐﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﻗﺒﻞ ﺑﺮ روی آن ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﻧﺸﺴﺖ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ‪ ،‬اﯾﺸﻮن ﻣﻌﻠﻢ ﺟﺪﯾﺪ درس ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺷﮑﻞ ﻫﺴﺘﻦ‪ .‬آﻗﺎی اﺑﺮﻓﻮرث داﻣﺒﻠﺪور‪.‬‬‫‪143‬‬

‫ﻫﺮی ﺑﺎ او دﺳﺖ داد و ﺑﻌﺪ او ﻧﯿﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻟﻮﭘﯿﻦ از اﺗﺎق ﺧﺎرج ﺷﺪ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ درﻣﺎﻧﮕﺎه ﺑﻪ‬
‫راه اﻓﺘﺎد‪.‬‬
‫در ﺑﯿﻦ راه زﻧﯽ را دﯾﺪک ﻫﺒﺮ روی زﻣﯿﻦ زاﻧﻮ زده ﺑﻮد و آرام آرام ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ دورﮔﻪ‬
‫زﻣﺰﻣﻪ ﻣﯽ ﮐﺮد‪.‬او ﺳﯿﺒﻞ ﺗﺮﯾﻼﻧﯽ ﺑﻮد‪.‬ﻫﺮی ﻧﺰدﯾﮏ ﺗﺮ رﻓﺖ ﺗﺎ ﺻﺪای او را ﺑﺸﻨﻮد‪.‬‬
‫ﺷﺒﯽ ﮐﻪ ﻣﺎه ﮐﺎﻣﻞ ﮔﺮدد‪...‬ﻣﺮﺑﻊ ﺟﺎدوﯾﯽ اﺳﯿﺮ ﭘﯿﺮوان ﻟﺮد ﺳﯿﺎه ﻣﯽ ﮔﺮدد‪....‬اﮔﺮ ﻗﺒﻞ از‬‫ﮐﻤﺎل ﻣﺎه‪....‬ﮐﺴﯽ ﻣﺮﺑﻊ را ﻧﺠﺎت ﻧﺪﻫﺪ‪...‬دﯾﮕﺮ ﻟﺮد ﺳﯿﺎه ﻫﻤﺘﺎﯾﯽ ﻧﺨﻮاﻫﺪ داﺷﺖ‪.‬ﺑﻌﺪ از آن‬
‫ﻣﺜﻠﺜﺎت ﺻﻐﯿﺮ و ﮐﯿﺒﺮ ﺟﺎدوﯾﯽ ﻧﯿﺰ ﺑﯽ ﻫﯿﭻ دردﺳﺮی ﺳﯿﺎه ﻣﯽ ﺷﻮد و ﻧﺎم ﻓﺮد ﺑﺮﮔﺰﯾﺪه‬
‫ﺑﺮای ﻫﻤﯿﺸﻪ از روی زﻣﯿﻦ ﻣﺤﻮ ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‪.‬‬
‫او ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد و ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪ در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻣﺠﺪدا ﺣﺎﻟﺖ ﻗﺒﻠﯽ ﺧﻮدش‬
‫را ﺑﺎز ﯾﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮد از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪.‬‬
‫اوه ﻫﺮی ﭘﺴﺮم ‪ ،‬ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﻓﺸﺎرم ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻓﺘﺎده‪.‬ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ اﻓﺘﺎدم و ﺑﯿﻬﻮش ﺷﺪم‪.‬‬‫او ﻣﻨﻮ ﺑﻪ ﻫﻮش آوردی ؟‬
‫ا‪....‬ﻧﻪ ﭘﺮوﻓﺴﻮر‪..‬ﺷﻤﺎ راﺟﻊ ﺑﻪ ﻣﺮﺑﻊ ﺟﺎدوﯾﯽ ﭼﯽ ﻣﯽ دوﻧﯿﺪ؟ﻣﯽ دوﻧﯿﺪ اون ﭼﯿﻪ؟‬‫ﻣﺮﺑﻊ ﺟﺎدوﯾﯽ ؟ ﻣﺮﺑﻊ ﺟﺎدوﯾﯽ ؟ ﺧﺐ ‪...‬ﻣﺮﺑﻊ ﺟﺎدوﯾﯿﻪ دﯾﮕﻪ‪.‬‬
‫ﺳﭙﺲ ﻋﺠﻮﻻﻧﻪ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮم‪ .‬و ﺑﺎ ﻗﺪم ﻫﺎﯾﯽ ﺗﻨﺪ و ﺷﺘﺎﺑﺎن از آﻧﺠﺎ دور ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻣﺎت و ﻣﺒﻬﻮت ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد و اب ﺧﻮد ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮد ﻣﺮﺑﻊ ﺟﺎدوﯾﯽ ﭼﯿﺴﺖ‪.‬ﺣﺮف‬
‫ﻫﺎی ﺗﺮﯾﻼﻧﯽ ﺧﯿﻠﯽ وﺣﺸﺘﻨﺎک ﺑﻮد‪ .‬ﺷﻠﯽ ﮐﻪ ﻣﺎه ﮐﺎﻣﻞ ﺷﻮد ‪ .‬اﻣﺎ ﻣﺎه ﮐﻪ دﯾﺸﺐ ﮐﺎﻣﻞ‬
‫ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺗﺎوﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ درﻣﺎﻧﮕﺎه ﻣﯽ رﺳﯿﺪ درﺑﺎره اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﺑﺎ ﺧﻮد ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮد ﺗﺎ اﯾﻨﮑﻪ‬
‫ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﺑﻪ اﯾﻦ ﻧﺘﯿﺠﻪ رﺳﯿﺪ ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮر ﺗﺮﯾﻼﻧﯽ ﻣﺎه ﺑﻌﺪ ﻣﯽ ﺑﺎﺷﺪ‪.‬ﺗﺎ ﻣﺎه ﺑﻌﺪ وﻟﺪﻣﻮرت‬
‫ﻣﺮﺑﻊ ﺟﺎدووﯾﺎ را ﻣﯽ دزدد و اﮔﺮ ﺑﺘﻮاﻧﺪ آن ار ﺑﺪزد ﻫﯿﭽﮑﺲ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺪ ﺟﻠﻮی او را‬
‫ﺑﮕﯿﺮد‪.‬ﺗﺎ ﺳﺎل ﺑﻌﺪ از آن ﻧﯿﺰ ﻣﺜﻠﺚ ﻫﺎی ﺻﻐﯿﺮ و ﮐﺒﯿﺮ ﺟﺎدوﯾﯽ را ﻣﯽ ﮔﯿﺮد و در آن‬
‫ﺻﻮرت ﻓﺮد ﺑﺮﮔﺰﯾﺪه ﻣﯽ ﻣﯿﺮد‪ .‬ﻫﺮی ﻣﯽ ﻣﯿﺮد‪.‬‬
‫ﻫﺮی در درﻣﺎﻧﮕﺎه را ﺑﺎز ﮐﺮد و وارد ﺷﺪ‪.‬ﺟﯿﻨﯽ در ﮐﻨﺎر ﭘﺪر و ﻣﺎدرش ‪ ،‬ﮐﻨﺎر ﺗﺨﺖ رون‬
‫ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺗﺎ ﻫﺮی را دﯾﺪ ﺳﺮﯾﻊ ﺑﻪ ﻃﺮﻓﺶ دوﯾﺪ و او را در آﻏﻮش ﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬
‫‪144‬‬

‫ﻫﺮی ﺟﻮن‪...‬ﺧﺠﺎﻟﺖ ﻣﯽ ﮐﺸﻢ ﺗﻮی ﭼﺸﻤﺎت ﻧﮕﺎه ﮐﻨﻢ‪.‬ﺗﻮ ﻫﻤﻪ اﻋﻀﺎی ﺧﺎﻧﻮاده ﻣﺎ رو از‬‫ﻣﺮگ ﺣﺘﻤﯽ ﻧﺠﺎت دادی اﮔﻪ ﺗﻮ ﻧﺒﻮدی اﻻن ﻫﯿﭽﮑﺪون از ﻣﺎ اﯾﻨﺠﺎ ﻧﺒﻮدﯾﻢ‪.‬‬
‫ﺧﻮاﻫﺶ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ‪...‬رون ﭼﻄﻮره؟‬‫ﻣﺎدام ﭘﺎﻣﻔﺮی ﮔﻔﺘﻪ ﺗﺎ دو ﺳﻪ روز دﯾﮕﻪ ﺧﻮب ﻣﯽ ﺷﻪ‪.‬‬‫آﻫﺎ ﮐﻨﺎر ﺗﺨﺖ رون ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ و او را دﻟﺪاری دادﻧﺪ ﺗﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﻣﺎدام ﭘﺎﻣﻔﺮی آﻣﺪ و آﻧﻬﺎ را‬
‫از درﻣﺎﻧﮕﺎه ﺑﯿﺮون ﮐﺮد‪ .‬ﺣﺎﻧﻢ و آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ ﻧﯿﺰ ﻣﺠﺒﻮد ﺷﺪﻧﺪ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮد ﺑﺮﮔﺮدﻧﺪ‪.‬‬
‫دو روز ﺑﻌﺪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﻫﺮی آﻣﺪ و ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ دﻓﺘﺮ اﺳﻼﮔﻬﻮرن رﻓﺘﻨﺪ‪.‬در‬
‫زدﻧﺪ و وارد ﺷﺪﻧﺪ‪.‬اﺳﻼﮔﻬﻮرن ﺗﺎ ﻫﺮی را دﯾﺪ ﺳﺮﯾﻊ از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و او را در آﻏﻮش‬
‫ﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬
‫ﻣﯽ دوﻧﺴﺘﻢ دﯾﮕﻪ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﯽ از زﯾﺮ ﮐﺎر در ﺑﺮی ﻫﺮی‪.‬ﺑﺎﻻﺧﺮه اوﻣﺪی ﺑﻪ ﮐﻠﻮپ ﻣﻦ‪.‬‬‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﻢ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﭘﻨﺞ ﻧﻔﺮ دﯾﮕﺮ ﺑﻪ ﻏﯿﺮ از ﻫﺮی و ﻫﺮﻣﯿﻮن در آﻧﺤﺎ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬ﮐﻪ ﻫﺮی از ﻣﯿﺎن آﻧﻬﺎ ﻣﺎرﮐﻮس‬
‫ﺑﻠﺒﻠﯽ از ﻫﺎﻓﻠﭙﺎف ‪ ،‬ﺑﻠﯿﺰ و زاﺑﯿﻨﯽ از اﺳﻼﯾﺘﺮﯾﻦ را ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺧﺖ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ‪ ،‬اﯾﻦ دﺧﺘﺮ ﺧﺎﻧﻢ ﺑﺎ ﺷﺨﺼﯿﺖ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﯽ ﺳﺎی ﻣﮏ ﻧﺎﺗﺮ ﻫﺴﺖ‪.‬ﭘﺪرش رﺋﯿﺲ‬‫ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن ﺳﻨﺖ ﻣﺎﻧﮕﻮﺳﺖ و اﯾﺸﻮن ﻫﻢ آﻗﺎی رﯾﭽﺎرد ﺳﺎﻣﻮﺋﻞ ﻫﺴﺘﻦ‪...‬آه دوﺷﯿﺰه‬
‫وﯾﺰﻟﯽ ﻫﻢ ﺗﺸﺮﯾﻒ آوردن‪.‬ﺑﻔﺮﯾﻤﺎﯾﯿﺪ ﺗﻮ ‪.‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ وارد دﻓﺘﺮ ﺷﺪ و ﻫﻤﺎﻧﻄﻮر ﮐﻪ ﺑﻪ اﺳﻼﮔﻬﻮرن ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﯽ زد ﺑﺎ دﺳﺘﺶ ﻋﻼﻣﺖ‬
‫ﺑﺪی ﺑﻪ ﻫﺮی ﻧﺸﺎن داد‪ .‬ﻫﺮی ﺧﻨﺪه اش ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد و ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﺪ‪.‬ﺑﻌﺪ از‬
‫ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ او ﻧﯿﺰ ﮐﻨﺎر ﻫﺮی ﻧﺸﺴﺖ و ﮔﻔﺖ ‪:‬‬
‫ ﻫﺮی ﻣﺜﻼ ﻗﺮار ﺑﻮد ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﯿﺎی اﯾﻨﺠﺎ ﻫﺎ‪.‬ﻣﻨﻮ دو ﺳﺎﻋﺖ ﭘﺸﺖ در دﻓﺘﺮت ﮐﺎﺷﺘﯽ ﺑﻌﺪ‬‫ﺧﻮدت ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ اوﻣﺪی اﯾﻨﺠﺎ؟‬
‫ ﺗﻮ ﮐﯽ ﺑﺎ ﻣﻦ ﻫﻤﭽﯿﻦ ﻗﺮاری ﮔﺬاﺷﺘﯽ ؟‬‫ اه ‪ ...‬ﻣﺜﻼ ﺗﻮ دوﺳﺖ ﻣﻨﯽ ﻫﺎ ‪ .‬ﺑﺎﯾﺪ ﻫﺮﺟﺎ ﻣﯽ رﯾﻢ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﺮﯾﻢ‪.‬‬‫ ﻣﻦ اﻻن ﻣﻌﻠﻢ دﻓﺎع در ﺑﺮاﺑﺮ ﺟﺎدوﯾﯽ س‪..‬آخ ﭼﺮا ﻣﺸﺖ ﻣﯽ زﻧﯽ؟‬‫‪ -‬ﻫﺮی ﻣﺜﻞ اﯾﻨﮑﻪ ﺑﺮای دﺧﺘﺮ ﺧﺎﻧﻢ ﻫﺎی ﺟﻮان ﺧﯿﻠﯽ ﺟﺬاﺑﯽ‪.‬‬

‫‪145‬‬

‫اﺳﻼﮔﻬﻮرن ﻫﻤﺎﻧﻄﻮر ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻨﺪﯾﺪ اﯾﻦ ﺣﺮف را زد‪.‬ﻫﺮی ﺑﻪ اﻃﺮاﻓﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪ .‬در ﯾﮏ‬
‫ﻃﺮﻓﺶ ﻫﺮﻣﯿﻮن و در ﻃﺮف دﯾﮕﺮش ﺟﯿﻨﯽ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬ﻫﻤﺎن ﻟﺤﻈﻪ ﻧﯿﺰ ﺳﺎی ﻣﮏ ﻧﺎﺗﺮ‬
‫آﻣﺪ و ﺑﻪ او ﺷﯿﺮﯾﻨﯽ ﺗﻌﺎرف ﮐﺮد‪.‬ﮐﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﺧﻮد ﻫﺮی ﻧﯿﺰ ﺧﻨﺪه اش ﺑﮕﯿﺮد‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ‪ ...‬ﮔﻮﺷﺖ ﺑﺎ ﻣﻨﻪ؟‬‫آخ ﺧﺪا رو ﺷﮑﺮ ﺑﺎﻻﺧﺮه ﯾﮏ ﺣﺮﻓﯽ زدی‪ .‬داﺷﺘﻢ از ﺑﯿﮑﺎری ﻣﯽ ﻣﺮدم‪.‬‬‫ﻣﯽ ﮔﻢ ﺗﻮ ﻣﯽ دوﻧﯽ ﻣﺮﺑﻊ ﺟﺎدوﯾﯽ ﭼﯿﻪ؟‬‫ﻧﻪ واﺳﻪ ﭼﯽ؟‬‫ﻣﺜﻠﺜﺎت ﺻﻐﯿﺮ و ﮐﺒﯿﺮ ﭼﯽ؟‬‫ﭼﯽ؟ﻣﺜﻠﺜﺎت ﺻﻐﯿﺮ و ﮐﺒﯿﺮ؟اﯾﻨﺎ دﯾﮕﻪ ﭼﯿﺎن؟‬‫آﺧﻪ اﮔﻪ ﻣﯽ دوﻧﺴﺘﻢ ﮐﻪ دﯾﮕﻪ از ﺗﻮ ﻧﻤﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪم‪.‬‬‫آﻫﺎن راﺳﺖ ﻣﯽ ﮔﯽ ‪ .‬واﺳﻪ ﭼﯽ ﻣﯽ ﭘﺮﺳﯽ‪.‬‬‫ ﻫﯿﭽﯽ ‪.‬دوﺷﻨﺒﻪ ﮐﻪ از دﻓﺘﺮ ﻣﮓ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺑﺮ ﻣﯽ ﮔﺸﺘﻢ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺗﺮﯾﻼﻧﯽ رو دﯾﺪم ﮐﻪ‬‫دوﺑﺎره ﺻﺪاش دو رﮔﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد و داﺷﺖ ﯾﮏ ﭘﯿﺶ ﮔﻮﯾﯽ درﺳﺖ ﻣﯽ ﮐﺮد ‪ .‬اون ﮔﻔﺖ‬
‫اﮔﻪ ﺗﺎ ﻗﺒﻞ از ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪن ﻣﺎه ﻣﺮﺑﻊ ﺟﺎدوﯾﯽ رو ﻧﺠﺎت ﻧﺪﯾﻢ وﻟﺪﻣﻮرت او‪...‬ﻣﻤﻨﻮم ﻧﻤﯽ‬
‫ﺧﻮرم‪ ...‬وﻟﺪﻣﻮرت اوﻧﻮ ﻣﯽ ﮔﯿﺮه‪ .‬ﺑﻌﺪش ﻫﻢ ﻣﺜﻠﺚ ﻫﺎی ﺻﻐﯿﺮ و ﮐﺒﯿﺮ رو ﻣﯽ ﮔﯿﺮه ‪ .‬ﻣﻨﻢ‬
‫ﻣﯿﻤﯿﺮم‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن دﺳﺘﺶ را ﺑﺮ روی دﻫﺎﻧﺶ ﮔﺬاﺷﺖ و وﺣﺸﺘﺰده ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫ﺗﻮ راﺟﻊ ﺑﻪ اون ﭼﻪ ﻗﺪر ﺗﺤﻘﯿﻖ ﮐﺮدی؟‬‫راﺳﺘﺶ ‪ ...‬ﯾﮏ ﮐﻢ ﻓﮑﺮ ﮐﺮدم‪.‬‬‫ﻓﻘﻂ ﻫﻤﯿﻦ؟‬‫ﻧﻪ ‪...‬ﯾﮏ ﮐﻢ دﯾﮕﻪ ﻫﻢ ﻓﮑﺮ ﮐﺮدم‪.‬‬‫ﻫﺮی ‪ ...‬واﻗﻌﺎ ﮐﻪ ‪ ...‬ﻣﻮﺿﻮع ﻣﺮگ و زﻧﺪﮔﯽ ﺗﻮ وﺳﻄﻪ ﺑﻌﺪ ﺗﻮ ﺗﻮی اﯾﻦ دو روز ﻓﻘﻂ ﻓﮑﺮ‬‫ﮐﺮدی؟‬
‫ﺧﺐ ﭼﯽ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﺮدم؟‬‫ﺑﺎﯾﺪ ﻣﯽ رﻓﺘﯽ ﺗﻮی ﮐﺘﺎﺑﺨﻮﻧﻪ ﻣﯽ ﮔﺸﺘﯽ دﻧﺒﺎﻟﺶ ‪.‬ﺣﺎﻻ ﻣﻦ ﻓﺮدا درس رﯾﺎﺿﯿﺎت‬‫ﺟﺎدوﯾﯽ دارم‪ .‬از ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻫﮑﺘﻮر ﺳﻮال ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺑﻬﺖ ﻣﯽ ﮔﻢ‪.‬‬
‫‪146‬‬

‫***‬
‫ﻓﺮدای آﻧﺮوز ﻫﺮﻣﯿﻮن وارد دﻓﺘﺮ ﻫﺮی ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﻫﺮی ﻣﻦ راﺟﻪ ﺑﻪ ﻣﺮﺑﻊ ﺟﺎدوﯾﯽ ﺑﺎ‬
‫ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻫﮑﺘﻮر ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮدم‪.‬اون ﮔﻔﺖ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ اﺳﻤﺶ رو ﻫﻢ ﻧﺸﻨﯿﺪه‪.‬ﯾﻌﻨﯽ اﯾﻨﮑﻪ ﻣﺎ‬
‫ﻫﻢ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﯿﻢ اوﻧﻮ ﭘﯿﺪا ﮐﻨﯿﻢ‪.‬ﭼﻮن اون ﮐﻪ اﺳﺘﺎده ﻧﺘﻮﻧﺲ‪...‬‬
‫ ﻣﺎ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯿﻢ اوﻧﻮ ﭘﯿﺪا ﮐﻨﯿﻢ‬‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺳﺮخ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫ ﻣﻨﻈﻮرم اﯾﻨﻪ ﮐﻪ ﮐﺎر ﻣﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺨﺖ ﺷﺪه‪.‬‬‫ اﺷﺘﺒﺎه ﻣﯽ ﮐﻨﯽ‪.‬اﮔﻪ ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻫﮑﺘﻮر ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل اﺳﻤﺸﻢ ﻧﺸﻨﯿﺪه ﻣﺎ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﻣﯽ ﮔﯿﺮﯾﻢ‬‫ﮐﻪ اون در رﯾﺎﺿﯿﺎت ﺟﺎدوﯾﯽ ﻧﯿﺴﺖ‪.‬او‪..‬‬
‫ﭼﺸﻤﺎن ﻫﺮی ﺑﺎز ﻣﺎﻧﺪ و دﯾﮕﺮ ﺣﺮﮐﺘﯽ ﻧﮑﺮد‪.‬‬
‫ ﭼﯿﺰی ﺷﺪه ﻫﺮی؟‬‫ اون ﯾﮏ ﺗﯿﮑﻪ زﻣﯿﻨﻪ‪.‬ﺷﺎﯾﺪ ﻣﺜﻠﺚ ﺻﻐﯿﺮ ﻣﺜﻠﺚ ﺑﺮﻣﻮدا ﺑﺎﺷﻪ‬‫ ﻣﺜﻠﺚ ﺑﺮﻣﻮدا؟ﻧﻪ اﻣﮑﺎن ﻧﺪاره‪.‬‬‫ ﻣﯿﺸﻪ ﺑﺮی ﮐﺘﺎﺑﺨﻮﻧﻪ و ﯾﮏ ﮐﺘﺎب راﺟﻊ ﺑﻪ ﮐﺸﻮر ﻫﺎی ﺟﺎدوﯾﯽ ﺑﯿﺎری؟‬‫ ﺣﺘﻤﺎ‬‫ﻫﺮﻣﯿﻮن از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و رﻓﺖ ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ ﻫﻤﺮاه ﯾﮏ ﮐﺘﺎب ﻗﻄﻮر و ﺧﺎک‬
‫ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻪ ﻧﺎم ﮐﺸﻮر ﻫﺎی ﺟﺎدوﯾﯽ و ﻗﻠﻤﺮوی آﻧﻬﺎ ﺑﺎز ﮔﺸﺖ‪.‬آﻧﺪو ﺷﺮوع ﺑﻪ ورق زدن‬
‫ﮐﺘﺎب ﮐﺮدﻧﺪ در ﯾﮑﯽ از ﻗﺴﻤﺖ ﻫﺎ ﺗﯿﺘﺮ ﺑﺰرﮔﯽ زده و ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد ‪ :‬ﺟﻨﮓ ﺑﺰرگ‬
‫ﺟﺎدوی ﭼﻬﺎر ﮔﺎﻧﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﮐﻨﺠﮑﺎو ﺷﺪ آن ﻣﻄﻠﻠﺐ را ﺑﺨﻮاﻧﺪ اﻣﺎ ﻣﻨﺼﺮف ﺷﺪ ﮐﺎر ﺧﻮدش ﻣﻬﻢ ﺗﺮ ﺑﻮد‪ .‬دو‬
‫ﺻﻔﺤﻪ ﺑﻌﺪ از ﺟﻨﮓ ﺑﺰرگ ﭼﻬﺎرﮔﺎﻧﻪ ﺗﯿﺘﺮ ﮐﻮﭼﮏ ﺗﺮی زده ﺷﺪه ﺑﻮد " ﻣﺴﺘﻄﯿﻞ‬
‫ﺟﺎدوی ﺳﯿﺎه"و درﺳﺖ در ﺻﻔﺤﻪ ﺑﻌﺪ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد‪:‬ﻣﺮﺑﻊ ﺟﺎدوﯾﯽ‪.‬‬
‫ﻫﺮی در ﭘﻮﺳﺖ ﺧﻮد ﻧﻤﯽ ﮔﻨﺠﯿﺪ ‪ .‬ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺧﻮاﻧﺪن ﮐﺮد‪:‬‬

‫‪147‬‬

‫ﻣﺮﺑﻊ ﺟﺎدوﯾﯽ اﺗﺤﺎدی ﺑﯿﻦ ﮐﺸﻮر ﻫﺎی ﺟﺎدوﯾﯽ ﺧﺎور ﻣﯿﺎﻧﻪ و ﮐﺸﻮر ﻫﺎی ﺟﺎدوﯾﯽ ﻏﺮب‬
‫‪ .‬اﯾﻦ ﻣﺮﺑﻊ اﺗﺤﺎد ﮐﻪ ﺑﻌﺪ از ﻣﺜﻠﺚ ﺻﻐﯿﺮ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﯾﻦ اﺗﺤﺎد اﺳﺖ از ﭼﻬﺎر ﮐﺸﻮر ﺟﺎدوﯾﯽ‬
‫ﺗﺸﮑﯿﻞ ﺷﺪه اﺳﺖ‪.‬اﻧﮕﻠﺴﺘﺎن و اﺳﭙﺎﻧﯿﺎ در اروﭘﺎ و ﻗﺰاﻗﺴﺘﺎن و اﺳﭙﺎﻧﯿﺎ در آﺳﯿﺎ‪.‬‬
‫‪-‬ﻣﻦ ﻓﺮدا ﻣﯽ رم ﻗﺰاﻗﺴﺘﺎن ‪.‬‬

‫‪148‬‬

‫ﻓﺼﻞ ﻧﻮزدﻫﻢ‪:‬ﺧﺎﻃﺮه ﺗﻠﺦ‬
‫ﺻﺒﺢ روز ﺑﻌﺪ رون ﺻﺤﯿﺢ و ﺳﺎﻟﻢ از درﻣﺎﻧﮕﺎه ﺧﺎرج ﺷﺪ و ﻫﺮی ﻣﺎﺟﺮا را ﺑﺮای او‬
‫ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﺮد‪.‬اﻣﺎ وﻗﺘﯽ او ﻧﯿﺰ ﺑﺎ ﻫﺮی ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﮐﺮد ‪ ،‬ﻧﺰدﯾﮏ ﺑﻮد دﯾﻮاﻧﻪ ﺷﻮد‪.‬ﺗﺎزه دﯾﺮوز‬
‫ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻌﺪ از ﯾﮏ ﺳﺎﻋﺖ ﮐﻠﻨﺠﺎر رﻓﺘﻦ ﺑﺎ ﻫﺮﻣﯿﻮن او را ﻗﺎﻧﻊ ﮐﺮده ﺑﻮد ﺗﺎ ﺧﻮدش و ﺑﻪ‬
‫ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﺑﻪ آﺳﯿﺎ ﺑﺮود‪.‬‬
‫دﯾﻮوﻧﻪ ﺷﺪی؟‬‫ﻣﯽ ﺧﻮای ﺟﻠﻮی ﺗﻮ ﺑﺸﯿﻨﻢ ﺗﺎ وﻟﺪﻣﻮرت ﻫﺮ ﮐﺎری ﮐﻪ ﻋﺸﻘﺶ ﮐﺸﯿﺪ ﺑﮑﻨﻪ؟‬‫ﻧﮕﻔﺘﻢ ﺟﻠﻮی ﻣﻦ ﺑﺸﯿﻦ وﻟﯽ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﻧﺮو ‪ ،‬ﺑﻪ وزارت ﺳﺤﺮ و ﺟﺎدو ﺑﮕﻮ ﻣﻦ اﻣﺮوز واﺳﻪ‬‫ﺑﺎﺑﺎم ﻧﺎﻣﻪ ﻣﯿﻔﺮﺳﺘﻢ و ﺑﻬﺶ ﻣﯽ‪..‬‬
‫ﻧﻪ ‪ ،‬ﺑﺎﯾﺪ ﺧﻮدم ﺑﺮم‪.‬‬‫ﭘﺲ ﻣﻨﻢ ﺑﺎﻫﺎت ﻣﯿﺎم‪.‬‬‫ ﻣﻨﻢ ﻣﯿﺎم‪.‬‬‫ ای ﺑﺎﺑﺎ ‪ ،‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺗﻮ ﯾﮏ ﮐﻢ راﺟﻊ ﺑﻪ ﺣﺮﻓﻬﺎی دﯾﺮوز ﻣﻦ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﯽ ﺑﺪ ﻧﯿﺴﺖ ﻫﺎ‪.‬‬‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺳﺮﺧﻮرده ﺷﺪ و دﯾﮕﺮ ﺣﺮﻓﯽ ﻧﺰد‪.‬‬
‫ ﺗﻮ ﻫﻢ ﺑﺎ ﻣﻦ ﻧﻤﯿﺎی‪.‬ﻣﯿﻤﻮﻧﯽ ﺗﻮ ﻣﺪرﺳﻪ درﺳﺘﻮ ﻣﯽ ﺧﻮﻧﯽ‪.‬‬‫ ﺗﻮ داری ﺑﻪ ﻣﻦ دﺳﺘﻮر ﻣﯽ دی؟‬‫ ﻧﻪ ‪ ،‬ﺑﻬﺖ ﭘﯿﺸﻨﻬﺎد ﻣﯽ ﮐﻨﻢ‪.‬اﮔﻪ ﻫﻢ ﻗﺒﻮل ﻧﮑﻨﯽ ﺑﺎ ﺧﻮدم ﻧﻤﯽ ﺑﺮﻣﺖ‪.‬‬‫ آﺧﻪ واﺳﻪ ﭼﯽ؟‬‫ ﭼﻮن ﻫﻨﻮز ﯾﮏ ﻫﻔﺘﻪ ﻧﺸﺪه ﮐﻪ ﺗﻮ ﺑﺎ ﯾﮑﯽ از ﺿﻌﯿﻒ ﺗﺮﯾﻦ ﻣﺮگ ﺧﻮارﻫﺎ ﺟﻨﮕﯿﺪی ﺗﺎزه‬‫ﺑﺎ ﻫﺮﻣﯿﻮن ‪ ،‬ﺷﺎﻧﺲ آوردی ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺒﻮدی ‪ ،‬ﻧﺰدﯾﮏ ﺑﻮد ﺑﻤﯿﺮی ‪ .‬ﯾﻌﻨﯽ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﻣﺮدی ‪.‬‬
‫ﺷﺎﻧﺲ آوردی ﻣﻦ ﭘﯿﺪام ﺷﺪ‪.‬‬
‫‪149‬‬

‫ﻫﺎااا راس‪ ...‬اون ﯾﮑﯽ از ﺿﻌﯿﻒ ﺗﺮﯾﻦ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﺑﻮد؟‬‫اااا ﺧﻮب‪...‬ﻧﻪ وﻟﯽ ﺧﻮب ﺑﺎزم ﯾﮑﯽ از ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ‪.‬‬‫ ﺗﻮ از ﻣﺎ ﻣﺮاﻗﺒﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ دﯾﮕﻪ‪.‬‬‫ ﻣﮕﻪ ﻣﻦ ﺑﯿﮑﺎرم؟‬‫ ﺧﺐ ‪ ...‬ﺧﯿﻠﯽ ﻧﺎﻣﺮدی‬‫ ﯾﮏ ﺑﺎر ﺑﺎ ﺧﻮدم ﻣﯽ ﺑﺮﻣﺘﻮن‪.‬‬‫ ﻗﻮل دادی ﻫﺎ‪.‬‬‫ ﺑﺎﺷﻪ‪.‬‬‫ ﭘﺎﺷﻮ ﺑﺮو ﺗﺎ ﻧﻈﺮم ﻋﻮض ﻧﺸﺪه‪.‬‬‫******‬
‫ﺻﺒﺢ روز ﺑﻌﺪ ﻫﺮی ﺑﺎ ﺻﺪای ﻫﻮﻫﻮی ﺟﻐﺪی ﺳﯿﺎه رﻧﮓ ﮐﻪ ﻣﺪام دور اﺗﺎﻗﺶ ﭼﺮخ ﻣﯽ‬
‫زد از ﺧﻮاب ﺑﯿﺪار ﺷﺪ‪.‬ﺑﻪ ﭘﺎی ﺟﻐﺪ ﯾﮏ ﭘﺎﮐﺖ آوﯾﺰان ﺑﻮد‪.‬ﻫﺮی ﺟﻐﺪ را ﮔﺮﻓﺖ و ﭘﺎﮐﺖ را‬
‫از ﭘﺎی او ﺑﺎز ﮐﺮد‪.‬ﺟﻐﺪ ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ از آﻧﺠﺎ رﻓﺖ‪.‬ﻫﺮی ﭘﺎﮐﺖ را ﺑﺎ اﺣﺘﯿﺎط ﭘﺎره ﮐﺮد‪.‬زﯾﺮا ﻧﻤﯽ‬
‫ﺧﻮاﺳﺖ اﺗﻔﺎﻗﯽ ﮐﻪ ﺳﺎل ﻗﺒﻞ ﺑﺮای ﮐﺘﯽ ﺑﻞ ﭘﯿﺶ آﻣﺪه ﺑﻮد ﺑﺮای او ﻧﯿﺰ ﭘﯿﺶ آﯾﺪ‪.‬داﺧﻞ‬
‫ﭘﺎﮐﺖ ﻓﻘﻂ ﯾﮏ ﺑﻄﺮی ﺣﺎوی ﻣﺎﯾﻊ ﻧﻘﺮه ای رﻧﮓ ﺑﻮد‪.‬ﻫﺮی ﺑﯽ درﻧﮓ ﻓﻬﻤﯿﺪ آن ﻣﺎﯾﻊ‬
‫ﯾﮏ ﺧﺎﻃﺮه اﺳﺖ‪.‬‬
‫او از درون ﮐﯿﻒ ﺳﺤﺮ آﻣﯿﺰش ﻗﻄﺢ اﻧﺪﯾﺸﻪ ای را ﮐﻪ داﻣﺒﻠﺪور ﺑﺮای ﺗﻮﻟﺪش ﺑﻪ او داده‬
‫ﺑﻮد ﺑﯿﺮون آورد ‪ .‬در ﺑﻄﺮی را ﺑﺎز ﮐﺮد و ﻣﺤﺘﻮﯾﺎت آن را داﺧﻞ ﻗﻄﺢ رﯾﺨﺖ‪.‬ﺳﭙﺲ ﺑﺎ ﺳﺮ‬
‫ﺑﻪ درون آن رﻓﺖ‪.‬اﻣﺎ ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ اﺣﺴﺎس ﭘﺸﯿﻤﺎﻧﯽ ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﻣﺮدی ﻻﻏﺮ اﻧﺪام ‪ ،‬ﻗﺪ ﺑﻠﻨﺪ و ﺳﻔﯿﺪ ﺑﺎ دﻣﺎﻏﯽ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺎرﻫﺎ و ﺑﻠﯽ ﺑﻪ ﺷﮑﻞ ﯾﮏ ﺧﻂ در‬
‫ﺧﯿﺎﺑﺎن ﭘﺮﯾﻮت دراﯾﻮ ﻗﺪم ﻣﯽ زد‪.‬ﻟﺮد وﻟﺪﻣﻮرت در ﻧﺰدﯾﮑﯽ ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺎﻟﻪ ﻫﺮی ﻗﺪم ﻣﯽ‬
‫زد‪.‬ﻫﺮی ﺧﺎﻧﻪ آﺷﻨﺎﯾﯽ را دﯾﺪ ﮐﻪ در ﻣﻘﺎﺑﻞ آن ﻣﺮدی ﺳﯿﺎه ﭘﻮش اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد‪ .‬وﻟﺪﻣﻮرت‬
‫ﺑﻪ ﮐﻨﺎر او رﻓﺖ و در ﻫﻤﺎن ﻟﺤﻈﻪ دل ﻫﺮی ﻓﺮو رﯾﺨﺖ‪.‬آن ﻣﺮد ﻟﻮﺳﯿﻮس ﻣﺎﻟﻔﻮی ﺑﻮد‪.‬او‬
‫ﺑﺴﯿﺎر ﻏﻤﮕﯿﻦ ﺑﻮد اﻣﺎ ﺑﻪ ﻣﺤﺾ دﯾﺪن وﻟﺪﻣﻮرت ﻗﯿﺎﻓﻪ ﻧﺴﺒﺘﺎ ﻋﺎدی ﺑﻪ ﺧﻮد ﮔﺮﻓﺖ ‪،‬‬
‫ﺗﻌﻈﯿﻢ ﺑﻠﻨﺪ ﺑﺎﻻﯾﯽ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ارﺑﺎب ‪...‬ﻫﯿﭻ ﮐﺲ از اﯾﻨﺠﺎ ﻣﺮاﻗﺒﺖ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻪ‪.‬ﻣﻦ اون‬
‫ﭘﯿﺮزﻧﻪ ‪ ،‬ﻓﯿﮓ رو ﻫﻢ ﺳﺎﮐﺖ ﮐﺮدم‪.‬ﯾﻌﻨﯽ ﮐﺸﺘﻤﺶ‪.‬ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯿﺪ ﺑﺎ ﺧﯿﺎل راﺣﺖ ﮐﺎرﺗﻮﻧﻮ‬
‫‪150‬‬

‫اﻧﺠﺎم ﺑﺪﯾﺪ‪.‬ﻓﻘﻂ ‪...‬ﻣﻦ ﭘﯿﺸﻨﻬﺎد ﻣﯽ ﮐﻨﻢ روح اوﻧﺎرو از ﺑﺪﻧﺸﻮن ﺑﯿﺮون ﺑﮑﺸﯿﻦ ﺗﺎ ﭘﺎﺗﺮ‬
‫درس ﻋﺒﺮت ﺑﮕﯿﺮه و دﯾﮕﻪ روح ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ رو از ﺑﯿﻦ ﻧﺒﺮه‪.‬‬
‫ﻟﻮﺳﯿﻮس ‪ ،‬ﻣﺜﻞ اﯾﻨﮑﻪ ﭘﺎﺗﺮ ﺑﺪ زﺧﻤﯽ ﺑﻬﺖ زده‪...‬اﻣﺎ ﺑﺪون ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﺑﺪ ﺗﺮ از ﻣﺮگ‬‫وﺟﻮد ﻧﺪاره‪.‬‬
‫ﺳﭙﺲ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ در ﮔﺮﻓﺖ و ﺗﮑﺎن ﻧﺮﻣﯽ ﺑﻪ آن داد‪.‬در ﺑﺎ ﺻﺪای ﺑﻠﻨﺪی‬
‫از ﺟﺎ ﮐﻨﺪه ﺷﺪ و ﺻﺪای ﺟﯿﻐﯽ از داﺧﻞ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﮔﻮش رﺳﯿﺪ‪.‬‬
‫ﺗﻮ ﺑﺎ ﭼﻪ ﺟﺮﻋﺘﯽ ‪...‬‬‫وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﺎ ﺑﯽ ﺧﯿﺎﻟﯽ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ورﻧﻮن دورﺳﻠﯽ ﮔﺮﻓﺖ و ﺗﮑﺎن ﻧﺮﻣﯽ‬
‫ﺑﻪ آن داد ‪ .‬ﻧﻮر ﺳﺒﺰ رﻧﮕﯽ ﺑﻪ وﺟﻮد آﻣﺪ و ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪ ‪ ،‬ﺟﺴﺪ او ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ‬
‫اﻓﺘﺎد‪.‬ﺳﭙﺲ وﻟﺪﻣﻮرت از روی او ﻋﺒﻮر ﮐﺮد و ﺑﻪ داﺧﻞ ﺧﺎﻧﻪ رﻓﺖ‪.‬در ﯾﮏ ﭼﺸﻢ ﺑﻪ ﻫﻢ‬
‫زدن ﻫﺮی ﺳﺎﯾﻪ ﺣﺮﮐﺖ ﯾﮏ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ را ﺑﺮ روی دﯾﻮار دﯾﺪ و ﺑﻌﺪ اﺷﻌﻪ واﻗﻌﯽ آن‬
‫ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺳﯿﻨﻪ وﻟﺪﻣﻮرت رﻓﺖ‪.‬وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﻪ ﺧﻮﻧﺴﺮدی ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را‬
‫ﺗﮑﺎن داد و آن ﻃﻠﺴﻢ را ﻣﻨﺤﺮف ﮐﺮد‪.‬ﺳﭙﺲ ﭼﻮﺑﺶ را ﺗﮑﺎن داد و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺧﺎﻧﻪ‬
‫ﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬
‫ﭘﺘﻮﻧﯿﺎ ‪ ،‬ﭘﺘﻮﻧﯿﺎ اﯾﻮاﻧﺲ ‪ ،‬ﺧﻮاﻫﺮ ﻟﯿﻠﯽ اﯾﻮاﻧﺲ ‪.‬ﺧﺎﻟﻪ ﭘﺴﺮی ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ دﺳﺖ ﻣﻦ ﮐﺸﺘﻪ‬‫ﺑﺸﻪ‪.‬ﺑﯿﺎ ﺑﯿﺮون‪ .‬ﻣﻦ ﻫﻤﯿﻦ اﻻن روی اﯾﻦ ﺧﻮﻧﻪ ﻃﻠﺴﻢ ﺿﺪ ﻏﯿﺐ ﺷﺪن ﮔﺬاﺷﺘﻢ‪...‬ﺑﻬﺖ‬
‫ﮔﻔﺘﻢ ﺑﯿﺎ ﺑﯿﺮون و ﺑﺎ ﺷﺠﺎﻋﺖ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﺠﻨﮓ‪.‬‬
‫ﺳﺎﯾﻪ روی دﯾﻮار ﻟﺮزﯾﺪ و ﺗﮑﺎن ﺧﻮرد‪ .‬ﺳﭙﺲ ﺧﺎﻟﻪ ﭘﺘﻮﻧﯿﺎ از ﭘﺸﺖ دﯾﻮار ﺑﯿﺮون آﻣﺪ‪.‬‬
‫آﻓﺮﯾﻦ ﭘﺘﻮﻧﯿﺎ ‪ ،‬ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﺮدم اﯾﻨﻘﺪر ﺷﺠﺎع ﺑﺎﺷﯽ‪.‬‬‫ﺳﭙﺲ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﻗﺪم زدن ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬راﺳﺘﺸﻮ ﺑﺨﻮای ﻣﻦ ﺗﺎ ﺳﻪ ﻣﺎه ﭘﯿﺶ از ﻣﺤﻞ‬
‫اﺧﺘﻔﺎی ﻫﺮی ﺧﺒﺮ ﻧﺪاﺷﺘﻢ‪.‬اﻣﺎ ﺑﻌﺪ از اﯾﻨﮑﻪ اون ﻫﻔﺪه ﺳﺎﻟﺶ ﺷﺪ ﯾﮏ دﻓﻌﻪ ﺗﻮی ﺧﻮاب‬
‫اﯾﻦ ﺟﺎرو ﭘﯿﺪا ﮐﺮدم‪.‬‬
‫ﭘﺘﻮﻧﯿﺎ از ﻓﺮﺻﺖ اﺳﺘﻔﺎده ﮐﺮد و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ وﻟﺪﻣﻮرت ﻃﻠﺴﻤﯽ ﻓﺮﺳﺘﺎد‪.‬اﻣﺎ وﻟﺪﻣﻮرت آن را‬
‫ﻣﻨﺤﺮﻓﺖ ﮐﺮد و ﺑﻪ ﺣﺮف زدﻧﺶ اداﻣﻪ داد‪:‬‬
‫ﻗﺮار ﻧﺸﺪ ﺷﯿﻄﻮﻧﯽ ﮐﻨﯽ ﻫﺎ‪...‬ﻣﻦ اﻻت دﺳﺘﻢ ﺑﻪ ﭘﺎﺗﺮ ﻧﻤﯽ رﺳﻪ ‪.‬ﻓﻌﻼ ﻣﯽ ﺧﻮام زﺟﺮش‬‫ﺑﺪم‪ .‬اوﻧﻘﺪر ﮐﻪ ﺧﻮدش ﺧﻮدﺷﻮ ﺑﮑﺸﻪ‪.‬ﻣﯽ ﺧﻮام ﻫﻤﻪ ﻧﺰدﯾﮑﺎش رو ﺑﮑﺸﻢ‪.‬اول از‬
‫‪151‬‬

‫اﺳﺘﺨﻮﻧﺎی ﭘﺪر و ﻣﺎدرش اﺳﺘﻔﺎده ﮐﺮدم ‪.‬ﺣﺎﻻ ﻧﻮﺑﺖ ﺗﻮﯾﻪ‪.‬ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﺷﺎﻧﺴﺘﻮ اﻣﺘﺤﺎن‬
‫ﮐﻨﯽ‪.‬ﺑﯿﺎ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﺠﻨﮓ ﺷﺎﯾﺪ ﺗﻮﻧﺴﺘﯽ ﻣﻨﻮ ﺷﮑﺴﺖ ﺑﺪی ﮐﻪ اﻟﺒﺘﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﻌﯿﺪه‪.‬آﻣﺎده ﺑﺎش‪.‬‬
‫او ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد و ﺗﮑﺎن ﻧﺮﻣﯽ ﺑﻪ آن داد‪.‬اﺷﻌﻪ ای زرد رﻧﮓ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﻓﻮق‬
‫اﻟﻌﺎده زﯾﺎدی ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﭘﺘﻮﻧﯿﺎ رﻓﺖ و او ﻣﺤﺒﻮر ﺷﺪ ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ ﺷﯿﺮﺟﻪ ﺑﺰﻧﺪ‪.‬وﻟﺪﻣﻮرت‬
‫ﺑﺎ ﭼﻮﺑﺶ ﺷﮑﻞ ﻫﻨﺪﺳﯽ ﻋﺠﯿﺒﯽ ﺳﺎﺧﺖ ﮐﻪ ﻫﺮی آن را ﯾﺎد ﻧﺪاﺷﺖ ‪.‬ﺑﺮ اﺛﺮ آن ﺣﺮﮐﺖ‬
‫ﻫﻨﺪﺳﯽ ﺷﮑﻞ اﺷﻌﻪ ﻋﺠﯿﺐ دورﻧﮓ آﺑﯽ و ﺳﻔﯿﺪ رﻧﮕﯽ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﭘﺘﻮﻧﯿﺎ ﮐﻪ ﺑﺮ روی‬
‫زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد رﻓﺖ‪ .‬اﻣﺎ او ﺑﺎ ﺳﺎﺧﺘﻦ ﺳﭙﺮی آن را ﻣﻨﺤﺮف ﮐﺮد‪.‬ﺳﭙﺲ از ﺟﺎﯾﺶ‬
‫ﺑﺮﺧﻮاﺳﺖ و رو ﺑﺮ روی وﻟﺪﻣﻮرت اﯾﺴﺘﺎد‪.‬ﭼﻮﺑﺶ را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ وﻟﺪﻣﻮرت ﮔﺮﻓﺖ اﻣﺎ ﻫﻤﺎن‬
‫اﺷﻌﻪ ﮐﻪ آن را دﻓﻊ ﮐﺮده ﺑﻮد دوﺑﺎره ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﭘﺘﻮﻧﯿﺎ ﺑﺮﮔﺸﺖ‪.‬اﯾﻨﺒﺎر درﺳﺖ ﺑﻪ‬
‫ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ او ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﺮد و در ﮐﻤﺎل ﺗﻌﺠﺐ ﻫﺮی ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﺑﻪ دو ﻧﯿﻢ ﺗﻘﺴﯿﻢ ﺷﺪ‪.‬‬
‫راﺳﺘﺸﻮ ﺑﺨﻮای ﭘﺘﻮﻧﯿﺎ ‪ ،‬اﯾﻦ ﻃﻠﺴﻢ رو ﻫﺮ ﮐﯽ ﺑﺮﮔﺸﺖ ﺑﺪه دوﺑﺎره ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺧﻮدش‬‫ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺮده ‪ ،‬واﺳﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﻓﻘﻂ ﺑﺎﯾﺪ از ﺟﻠﻮش ﮐﻨﺎر ﺑﺮی ‪ ...‬ﺗﻮ ﭼﺮا ﻫﯿﭽﻮﻗﺖ ﺟﻠﻮی اﯾﻦ‬
‫ﺑﭽﻪ ﺧﻮﮐﺘﻮ ﻧﻤﯽ ﮔﯿﺮی؟ﭘﯿﺮﺟﻮر اﻟﮑﺘﺮﯾﻮم‪.‬‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﯾﮑﯽ از ﻣﺒﻞ ﻫﺎ ﮔﺮﻓﺖ و دادﻟﯽ را ﺑﺎ ﺑﺮﻗﯽ ﮐﻪ از‬
‫ﭼﻮﺑﺪﺳﯿﺖ اش ﺑﯿﺮون ﻣﯽ آﻣﺪ ﺑﻪ ﻫﻮا ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد‪.‬ﻫﻢ دادﻟﯽ و ﻫﻢ ﭘﺘﻮﻧﯿﺎ ﺟﯿﻎ ﻣﯽ‬
‫ﮐﺸﯿﺪﻧﺪ و وﻟﺪﻣﻮرت ﻗﻬﻘﻬﻪ ﻣﯽ زد‪.‬ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻬﺪ ﺻﺪای دادﻟﯽ ﻗﻂ ﺷﺪ و ﻣﺮد اﻣﺎ‬
‫ﭘﺘﻮﻧﯿﺎ ﻫﻤﭽﻨﺎن ﺟﯿﻎ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ‪.‬ﻫﺮی ﺻﺪای وﻟﺪﻣﻮرت را ﺷﻨﯿﺪ ﮐﻪ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ﻋﺠﺐ‬
‫ﻧﻤﺎﯾﺸﯽ ﺷﺪ ‪.‬ﻓﺮﯾﺪوﻣﺎﻧﺘﺮﮔﺎ‬
‫دل ﻫﺮی ﻓﺮو رﯾﺨﺖ ‪ ،‬اﯾﻦ ﻃﻠﺴﻢ ﺑﺮ روی ﻫﺮ ﮐﻪ اﺟﺮا ﻣﯽ ﺷﺪ ﻣﺎﻧﺪ ﭘﺘﮑﯽ ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ ﺑﻪ او‬
‫ﺿﺮﺑﻪ ﻣﯽ زد‪.‬ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﮐﻪ ﭘﺘﻮﻧﯿﺎ ﻫﻤﭽﻨﺎن ﺟﯿﻎ ﻣﯿﮑﺸﯿﺪ وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﺎر دﯾﮕﺮ‬
‫ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺗﮑﺎن داد و اﯾﻨﺒﺎر ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﯿﺮوزو درﯾﮑﺎل‬
‫ﻧﺎﮔﻬﺎن ﭘﺘﻮﻧﯿﺎ از ﺟﯿﻎ ﮐﺸﯿﺪن دﺳﺖ ﮐﺸﯿﺪ‪.‬ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﮔﺮد ﺷﺪ ‪ ،‬ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد و‬
‫ﮔﻠﻮﯾﺶ را ﻣﺤﮑﻢ ﮔﺮﻓﺖ‪.‬ﺑﻌﺪ ﺑﺮ رﯾﻮ زﻣﯿﻦ ﻏﻠﻂ زد و ﺻﺪا ﻫﺎی ﺑﺴﯿﺎر ﺿﻌﯿﻔﯽ از ﺧﻮدش‬
‫ﺑﯿﺮون ﻣﯽ داد‪.‬ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﻣﺘﻮﻗﻒ ﺷﺪ ‪ ،‬ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺴﺖ و او ﻧﯿﺰ ﻣﺮد‪.‬ﺗﺎ دﯾﮕﺮ‬
‫ﺑﺮای ﻫﺮی ﻗﻮم و ﺧﻮﯾﺸﯽ ﺑﺎﻗﯽ ﻧﻤﺎﻧﺪ‪.‬وﻟﺪﻣﻮرت ﻫﻤﭽﻨﺎن ﻣﯽ ﺧﻨﺪﯾﺪ‪.‬‬
‫******‬
‫‪152‬‬

‫ﻫﺮی ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﺧﻮد را ﺑﺮ روی ﺗﺨﺖ اﺗﺎﻗﺶ در ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ دﯾﺪ‪ .‬ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺳﺮخ ﺷﺪه ﺑﻮد‬
‫و ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ر اﻣﻨﻔﺠﺮ ﮐﻨﺪ‪.‬از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﺷﺮوع ﺑﻪ ﻗﺪم زدن‬
‫ﮐﺮد‪.‬ﻧﺎﮐﻬﺎن دﺳﺘﺶ را ﺑﺮ روی ﻣﯿﺰ ﺑﺮد‪ ،‬ﺟﺎﻗﻠﻤﯽ ﻫﻤﺮا ه ﺑﺎ ﻗﻠﻢ ﻫﺎﯾﺶ را از روی ﻣﯿﺰ‬
‫ﻗﺎﭘﯿﺪ و آن را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﭘﻨﺠﺮه ﭘﺮﺗﺎب ﮐﺮد‪.‬ﺟﺎﻗﻠﻤﯽ ﻣﺤﮑﻢ ﺑﻪ ﺷﯿﺸﻪ ﺧﻮرد و آن را‬
‫ﺷﮑﺴﺖ‪.‬ﻫﺮی ﮐﻪ از ﺟﺎرش ﭘﺸﯿﻤﺎن ﺷﺪه ﺑﻮد ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﺮداﺷﺖ و ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻧﯽ ‪،‬‬
‫دوﺑﺎره ﻗﻄﻌﺎت ﺷﯿﺸﻪ را ﺳﺮﺟﺎﯾﺶ ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ‪.‬ﺳﭙﺲ دوﺑﺎره ﺷﺮوع ﺑﻪ ﻗﺪم زدن ﮐﺮد‪ .‬ﺧﻮن‬
‫ﺟﻠﻮی ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬ﺳﺮاﻧﺠﺎم در اﺗﺎق را ﺑﺎز ﮐﺮد و ﺑﻪ ﻃﺒﻘﻪ ﻫﻔﺘﻢ رﻓﺖ‪.‬‬
‫ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻧﺎودان ﮐﻠﻪ اژدری اﯾﺴﺘﺎد و ﮔﻔﺖ ‪":‬آﻟﺒﺎﻟﻮ ﺧﺸﮑﻪ" در ﻣﺨﻔﯽ ﺑﺎز ﮔﺸﺖ و او وارد‬
‫دﻓﺘﺮ ﻣﺪﯾﺮ ﻣﺪرﺳﻪ ﺷﺪ‪.‬در زد و ﻣﻨﺘﻈﺮ اﯾﺴﺘﺎد‪.‬‬
‫ﺑﻔﺮﻣﺎﯾﯿﺪ‪.‬‬‫ﻫﺮی وارد ﺷﺪ و ﺳﻼم ﮐﺮد ﺳﭙﺲ ﺑﺮ روی ﻫﻤﺎن ﺻﻨﺪﻟﯽ ﮐﻪ ﭼﻨﺪ روز ﻗﺒﻞ ﺑﺮ روی آن‬
‫ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﻧﺸﺴﺖ ‪.‬‬
‫ ﭼﯽ ﺷﺪه ﻫﺮی ؟‬‫ﻫﻤﯿﻦ اﻻن واﺳﻪ ﻣﻦ ﯾﮏ ﺧﺎﻃﺮه اوﻣﺪ‪.‬ﻣﻦ اوﻧﻮ ﺗﻮی ﻗﻄﺢ اﻧﺪﯾﺸﻢ رﯾﺨﺘﻢ و رﻓﺘﻢ‬‫ﺗﻮش‪.‬ﺗﻮش ‪...‬ﺗﻮش دﯾﺪم وﻟﺪﻣﻮرت ﺧﺎﻟﻪ و ﺷﻮﻫﺮ ﺧﺎﻟﻢ رو ﮐﺸﺖ‪.‬‬
‫وای‪...‬ﭘﺘﻮﻧﯿﺎ؟ ﭘﺘﻮﻧﯿﺎ ﻫﻢ ﻣﺮد؟‪..‬ﻫﺮی واﻗﻌﺎ ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ اﻣﺎ‪...‬اﻣﺎ ﭼﺮا رﻓﺘﯽ ﺗﻮی اون؟ﻓﮑﺮ‬‫ﻧﮑﺮدی ﺷﺎﯾﺪ ﯾﮏ ﺟﺎدوی ﺧﻄﺮﻧﺎک روی اون ﺑﺎﺷﻪ؟‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ دروغ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ ﺧﻮدم اوﻧﻮ ﺗﺴﺖ ﮐﺮدم ‪ ،‬ﺳﺎﻟﻢ ﺑﻮد‪.‬ﭘﺮوﻓﺴﻮر‪...‬‬
‫ﻫﺮی ‪ ،‬ﺗﻮ ﭼﺮا اﯾﻨﻔﺪر اﺳﺘﻌﺪادت ﭘﺎﯾﯿﻨﻪ ؟ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﺳﯽ ﺑﺎر ﺑﻬﺖ ﮔﻔﺘﻪ‬‫ﺑﺎﺷﻢ ﮐﻪ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻣﯿﻨﺮوا ﻫﺴﺘﻢ ﻧﻪ ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل‪.‬‬
‫ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ‪.‬ﻣﻦ ﯾﮏ ﻣﺮﺧﺼﯽ ﻣﯽ ﺧﻮام‪..‬دارم ﻣﯽ رم آﺳﯿﺎ‪.‬‬‫آﺳﯿﺎ؟ﻣﻨﻈﻮرت ﻗﺎره آﺳﯿﺎس؟‬‫ﺑﻠﻪ‬‫اوﻧﺠﺎ ﭼﯽ ﮐﺎر داری؟‬‫ﯾﮏ ﮐﺎر ﺧﯿﻠﯽ ﻣﻬﻢ دارم ‪ .‬ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ وﻟﺪﻣﻮرت ﻣﯿﺸﻪ‪.‬ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮم‪.‬‬‫ﺗﻨﻬﺎ ﻣﯽ ﺧﻮای ﺑﺮی؟‬‫‪153‬‬

‫ﺑﻠﻪ‪.‬‬‫ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻤﯽ ذارم ﺑﺮی‪.‬‬‫ﻣﯿﻨﺮوا ‪ ...‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮕﻢ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻫﻔﺪه ﺳﺎﻟﻢ ﺗﻤﻮم ﺷﺪه دﯾﮕﻪ ﮐﺎرام ﺑﻪ ﺧﻮدم ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ‬‫ﻫﯿﭽﮑﺲ ﻧﺒﺎﯾﺪ واﺳﻪ ﻣﻦ ﺗﻌﯿﯿﻦ ﺗﮑﻠﯿﻒ ﮐﻨﻪ‪.‬‬
‫ﺧﺸﻢ ﻫﺮی ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﺑﯿﺪاد ﮐﺮده ﺑﻮد‪.‬ﻣﮏ ﮔﻨﮕﺎل اﺑﺮو ﻫﺎﯾﺶ را در ﻫﻢ ﺑﺮد ‪ ،‬ﮐﻤﯽ ﻋﻘﺐ‬
‫ﻧﺸﺴﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬آه‪...‬ﺑﺴﯿﺎر ﺧﻮب‬
‫ ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ‪.‬‬‫ ﻣﻦ ﺗﻮ رو درک ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﭘﺎﺗﺮ وﻟﯽ ﺗﺎ ﺟﺎﯾﯿﮑﻪ ﯾﺎدﻣﻪ وﻗﺘﯽ ﻣﺎدرم ﻣﺮده ﺑﻮد ﺳﺮ‬‫داﻣﺒﻠﺪور داد ﻧﮑﺸﯿﺪم‪.‬ﺑﮕﺬرﯾﻢ ‪ ..‬وﯾﺰا داری؟‬
‫ وﯾﺰا؟ﻣﮕﻪ ﺗﻮی دﻧﯿﺎی ﺟﺎدو وﯾﺰا ﻫﻢ دارﯾﻢ؟‬‫ ﺑﻠﻪ ﮐﻪ دارﯾﻢ‪.‬ﺑﺎﯾﺪ از وزارت ﺧﻮﻧﻪ اﺟﺎزه ﺑﮕﯿﺮی و ﺑﻌﺪ ﻫﻢ از ﻃﺮﯾﻖ اوﻧﺠﺎ ﺑﺮی‪.‬‬‫ وﻟﯽ ﻣﻦ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﻏﯿﺐ و ﻇﺎﻫﺮ ﺷﻢ‪.‬‬‫ ﺗﻮی ﮐﺸﻮر ﺧﻮدﻣﻮن ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ اﻣﺎ اﮔﻪ ﺑﺨﻮای از ﯾﮏ ﮐﺸﻮر ﺑﻪ ﮐﺸﻮر دﯾﮕﻪ ﺑﺮی ﺑﺎﯾﺪ از‬‫وزارت ﺧﻮﻧﻪ اﺟﺎزه ﺑﮕﯿﺮی‪.‬‬
‫ ﯾﻌﻨﯽ ﻣﻦ اﻻن ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮم وزارت ﺧﻮﻧﻪ؟‬‫ آره‪ .‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮی وﯾﺰا ﺑﮕﯿﺮی‪...‬اﻟﺒﺘﻪ اﯾﻨﻢ ﺑﻬﺖ ﺑﮕﻢ ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻻ واﺳﻪ ﻫﻤﻮن روز ﺑﻪ ﮐﺴﯽ‬‫وﯾﺰا ﻧﻤﯽ دن ‪.‬ﺑﺎﯾﺪ وﻗﺖ ﺑﮕﯿﺮی‪.‬‬
‫ واﺳﻪ ﭼﯽ؟‬‫ از ﻣﻦ ﻣﯽ ﭘﺮﺳﯽ؟ﺑﺎﯾﺪ از وزارت ﺧﻮﻧﻪ ای ﻫﺎ ﺑﭙﺮﺳﯽ‪.‬‬‫ ﺧﺐ ‪ ...‬ﭘﺲ ﻣﻦ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺑﺮم؟‬‫ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬آره‬
‫ ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ ﭘﺮ‪...‬ﻣﯿﻨﺮوا‪.‬‬‫ﺳﭙﺲ از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ‪ ،‬ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ ﮐﺮد و از دﻓﺘﺮ ﺑﯿﺮون آﻣﺪ‪.‬ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺖ ﮐﯿﻒ ﺳﺤﺮ‬
‫آﻣﯿﺰش را ﺑﻪ اﻣﯿﺪ اﯾﻨﮑﻪ ﻫﻤﺎن روز ﺑﺘﻮاﻧﺪ وﯾﺰا ﺑﮕﯿﺮد ﭘﺮ ﮐﺮد و از ﻣﺪرﺳﻪ ﺑﯿﺮون‬
‫رﻓﺖ‪.‬ﺳﭙﺲ ﻏﯿﺐ ﺷﺪ و در وزارت ﺧﺎﻧﻪ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ‪ .‬ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل اﯾﻨﮑﺎر را ﻧﮑﺮده ﺑﻮد‪.‬‬

‫‪154‬‬

‫او در اﺗﺎﻗﯽ ﺑﺎ دﯾﻮار ﻫﺎی ﺳﺒﺰ رﻧﮓ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ‪.‬درﺳﺖ در ﻣﻘﺎﺑﻠﺶ ﺳﺎﻟﻦ اﺻﻠﯽ وزارت‬
‫ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻮد‪.‬درﺳﺖ در روﺑﺮوی او ﯾﮏ اﺗﺎق ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺑﺰرگ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺮ روی ﺳﺮدر آن ﻧﻮﺷﺘﻪ‬
‫ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬ﺑﺨﺶ وﯾﺰا و ﻣﺴﺎﻓﺮت ﻫﺎی ﺧﺎرﺟﻪ‬
‫ﻫﺮی وارد آن اﺗﺎق ﺷﺪ و ﺑﻪ ﻣﺮدی ﺳﺒﯿﻞ دار ﺳﺮش ﺧﯿﻠﯽ ﺷﻠﻮغ ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ ﻣﯽ‬
‫ﺧﻮام ﺑﺮم آﺳﯿﺎ ‪.‬‬
‫ﻣﺮد ﻫﻤﺎﻧﻄﻮر ﮐﻪ داﺷﺖ ﺑﺮای ﯾﮏ زن ﭼﺎغ و ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﻓﺮم ﭘﺮ ﻣﯽ ﮐﺮد ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﺑﺮو ‪ ...‬ﺑﺮو‬
‫اوﻧﺠﺎ ﭘﯿﺶ ﺳﯿﺸﻞ‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ آﻧﻄﺮف ﻧﮕﺎه ﮐﺮد در آﻧﺠﺎ زﻧﯽ زﯾﺒﺎ اﻣﺎ ﺧﺴﺘﻪ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﺑﺎ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﻣﺸﻐﻮل‬
‫ﺳﺮ و ﮐﻠﻪ زدن ﺑﻮد‪.‬ﻫﺮی ﺟﻠﻮ رﻓﺖ و ﮐﻤﯽ اﯾﺴﺘﺎد‪.‬‬
‫ﮔﻔﺘﻢ ﻧﻤﯿﺸﻪ آﻗﺎ وزارت ﺳﺤﺮ و ﺟﺎدوی ژاﭘﻦ ﻗﺒﻮل ﻧﻤﯿﮑﻨﻪ‪ .‬ﻣﺎ در ﻫﻔﺘﻪ ﻓﻘﻂ ﺣﻖ ﯾﮏ‬‫ﺑﺎر ﺣﺮﮐﺖ رو دارﯾﻢ‪.‬‬
‫ ﺣﺎﻻ دو ﺑﺎر ﺑﺮﯾﻦ ﭼﯽ ﻣﯿﺸﻪ؟‬‫ آﻗﺎی ﻣﺤﺘﺮم‪.‬وزارت ﺳﺤﺮ و ﺟﺎدوی ژاﭘﻦ از ﻫﻤﻪ ﮐﺸﻮر ﻫﺎ ﺗﻮرﯾﺴﺖ ﻣﯽ ﮔﯿﺮه‪.‬ﻓﻘﻂ ﻣﺎ‬‫ﻧﯿﺴﺘﯿﻢ ﮐﻪ ﺑﻪ اون ﮐﺸﻮر ﻣﺴﺎﻓﺮ ﻣﯽ ﻓﺮﺳﺘﯿﻢ‪.‬ﺷﻤﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺳﻪ ﺷﻨﺒﻪ ﺳﺎﻋﺖ ﭼﻬﺎر ﺑﻌﺪ از‬
‫ﻇﻬﺮ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺎﺷﯿﻦ ‪.‬اﮔﻪ دﯾﺮ ﮐﻨﯿﻦ ﻣﺠﺒﻮر ﻣﯿﺸﯿﻦ ﺗﺎ ﻫﻔﺘﻪ ﺑﻌﺪ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻤﻮﻧﯿﺪ‪.‬‬
‫ول‪...‬‬‫ﺧﺪاﺣﺎﻓﻆ آﻗﺎ‬‫آﺧﻪ م‪...‬‬‫ﺟﯿﻤﺰ ‪ ...‬اﯾﻦ آﻗﺎ رو ﺑﻪ ﺑﯿﺮون راﻫﻨﻤﺎﯾﯽ ﮐﻦ‪.‬‬‫ﻧﺎﮔﻬﺎن ﻧﻮر ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﻣﺮد ﺑﻪ ﺑﯿﺮون از اﺗﺎق ﭘﺮﺗﺎب ﺷﺪ‪.‬ﻫﺮی ﺟﻠﻮ رﻓﺖ و‬
‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫ﺳﻼم ﺧﺎﻧﻢ‪.‬‬‫ﺳﻼم ﮐﺎری داش‪ ...‬ﺷﻤﺎ آﻗﺎی ﭘﺎﺗﺮ ﻫﺴﺘﯿﻦ؟‬‫ﺑﻠﻪ‬‫آه ﺧﯿﻠﯽ از دﯾﺪﻧﺘﻮن ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﻢ ‪.‬ﭼﻪ ﮐﺎری از دﺳﺘﻢ ﺑﺮ ﻣﯿﺎد؟‬‫ﻣﻦ ﯾﮏ وﯾﺰا ﻣﯽ ﺧﻮام ﺑﺮای ‪ ...‬ﻗﺰاﻗﺴﺘﺎن‪.‬‬‫‪155‬‬

‫ﻗﺰاﻗﺴﺘﺎن‪.‬ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ ﻣﺎ ﺗﺎ ﭘﻨﺠﺸﻨﺒﻪ ﻫﯿﭻ وﻗﺘﯽ ﻧﺪارﯾﻢ‪.‬ﺷﻤﺎ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯿﺪ ﭘﻨﺠﺸﻨﺒﻪ‬‫ﺑﯿﺎﯾﻦ‪.‬ﺑﺮاﺗﻮن ﯾﮏ ﺟﺎ رزرو ﻣﯽ ﮐﻨﻢ‪.‬‬
‫ اﺳﭙﺎﻧﯿﺎ ﭼﯽ ؟‬‫ اﺳﭙﺎﻧﯿﺎ؟ﺷﻤﺎ ﻣﯽ ﺧﻮاﯾﻦ ﺑﺮﯾﻦ اﺳﭙﺎﻧﯿﺎ؟‬‫ ﺑﻠﻪ‬‫ ﻣﻦ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ اﻣﺴﺎل درس ﺑﺎﺳﺘﺎن ﺷﻨﺎﺳﯽ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﯿﻦ‪.‬‬‫ﺳﭙﺲ ﺧﻨﺪه ﻧﺨﻮدی ﮐﺮد و اداﻣﻪ داد‬
‫ ﻣﺎ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯿﻢ ﻫﺮ روز و ﻫﺮ وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺧﻮاﺳﺘﯿﻢ واﺳﻪ اﺳﭙﺎﻧﯿﺎ ﻣﺴﺎﻓﺮ ﺑﻔﺮﺳﺘﯿﻢ‪.‬آﺧﻪ ﯾﮏ‬‫ﻣﻘﺪار در اﻣﺮ ﺟﺬب ﺗﻮرﯾﺴﺖ ﺿﻌﯿﻔﻪ‪.‬‬
‫ ﯾﻌﻨﯽ ﻣﻦ ﻫﻤﯿﻦ اﻻن ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺑﺮم؟‬‫ ﻫﻤﯿﻦ اﻻن ﮐﻪ ﻧﻪ ‪ ،‬ﺑﺎﯾﺪ ﯾﮑﯽ دو ﺳﺎﻋﺖ ﻫﻤﯿﻨﺠﺎ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻤﻮﻧﯽ‪.‬‬‫ ﻣﻦ ﻫﻤﯿﻨﺠﺎ ﻣﯽ ﻣﻮﻧﻢ‪.‬‬‫ﻫﺮی ﺑﺮ روی ﯾﮏ ﺻﻨﺪﻟﯽ ﻧﺮم ﻧﺸﺴﺖ و ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺷﺪ ‪ .‬ﺗﺎ ﺳﺎﻋﺖ ﺑﻌﺪ ﺣﺪود ﻫﻔﺖ ﻧﻔﺮ ‪،‬‬
‫ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﺎن ﻣﺮد اول از دﻓﺘﺮ ﺑﻪ ﺑﯿﺮون ﭘﺮت ﺷﺪﻧﺪ ‪ .‬ﯾﮏ دوﺋﻞ ﺷﮑﻞ ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﮐﻪ‬
‫ﻣﺎﻣﻮرﯾﻦ وزارت ﺧﺎﻧﻪ ﺳﺮرﺳﯿﺪﻧﺪ و ﻣﺸﮑﻞ را ﺣﻞ ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬ﺳﺮاﻧﺠﺎم آن زن ﺑﺮﮔﺸﺖ و‬
‫ﮔﻔﺖ ‪":‬دﻧﺒﺎل ﻣﻦ ﺑﯿﺎﯾﻦ"‬
‫ﻫﺮی از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﺑﻪ دﻧﺒﺎل زن رﻓﺖ‪.‬آﻧﻬﺎ وارد ﯾﮏ ﺳﺎﻟﻦ ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ‬
‫ﻣﺪارس ﭘﺮ از اﻃﺎق ﺑﻮد ‪.‬ﺑﺮ روی ﻫﺮ ﮐﺪام از اﺗﺎق ﻫﺎ ﻧﺎم ﯾﮑﯽ از ﮐﺸﻮر ﻫﺎ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪه‬
‫ﺑﻮد‪.‬ﺳﺮ اﻧﺠﺎم آﻧﻬﺎ وارد اﺗﺎﻗﯽ ﮐﻮﭼﮏ ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺮ روی در آن ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد اﺳﭙﺎﻧﯿﺎ‪.‬‬
‫در آن اﺗﺎق ﺣﺪود ده ﺻﻨﺪﻟﯽ ﺑﻪ ﺻﻮرت ‪ U‬ﺷﮑﻞ ﭼﯿﺪه ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬ﻫﺮی ﺑﻪ راﻫﻨﻤﺎﯾﯽ آن‬
‫زن ﺑﺮ روی ﯾﮑﯽ از ﺻﻨﺪﻟﯽ ﻫﺎ ﻧﺸﺴﺖ ‪.‬‬
‫ ﺧﺐ اﻻن ﮐﻪ ﻣﻦ از اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺮم ﺑﯿﺮون و درو ﺑﺒﻨﺪم ﺷﻤﺎ ﺑﻪ اﺳﭙﺎﻧﯿﺎ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﻣﯿﺸﯿﺪ‬‫ﻣﺸﮑﻠﯽ ﻧﯿﺴﺖ؟‬
‫ﻣﻦ ﭼﻄﻮری ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺑﺮﮔﺮدم؟‬‫‪-‬از ﻃﺮﯾﻖ وزارت ﺳﺤﺮ و ﺟﺎدوی اﺳﭙﺎﻧﯿﺎ‬

‫‪156‬‬

‫او ﻫﻤﺎﻧﻄﻮر ﮐﻪ ﺑﯿﺮون ﻣﯽ رﻓﺖ و در را ﻣﯽ ﺑﺴﺖ ﭘﻮزﺧﻨﺪ زد ‪.‬ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺳﮑﻮت ﺑﺮﻗﺮار‬
‫ﺷﺪ ﺑﻌﺪ ﻫﺮی اﺣﺴﺎس ﮐﺮد زﻣﯿﻦ زﯾﺮ ﭘﺎﯾﺶ ﻣﯽ ﻟﺮزد ‪.‬ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﻓﮑﺮ ﮐﺮد‬
‫دروﻧﺶ ﺧﺎﻟﯽ ﺷﺪه و ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﻧﯿﺴﺖ اﻣﺎ ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﻣﺘﻮﻗﻒ ﺷﺪ‬
‫‪.‬ﻫﺮی ﺑﺎ ﺧﻮدش ﻓﮑﺮ ﮐﺮد ﺣﺘﻤﺎ ﻣﺸﮑﻠﯽ ﭘﯿﺶ آﻣﺪه ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ دﻟﯿﻞ از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و‬
‫ﺑﻪ ﺳﻤﺖ در رﻓﺖ ﮐﻪ از آن ﻋﺒﻮر ﮐﻨﺪ‪.‬اﻣﺎ در ﺑﺎز ﺷﺪ و دو ﻣﺮد داﺧﻞ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬ﯾﮑﯽ از آﻧﻬﺎ ﺑﺎ‬
‫ﻟﻬﺠﻪ ﻋﺠﯿﺐ و ﻏﺮﯾﺒﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫‪le yetse mako . doreno make vole‬‬‫ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ ؟‬‫اوه ﻣﻌﺬرت ﻣﯽ ﺧﻮام ﺷﻤﺎ ﺑﺎﯾﺪ آﻗﺎی ﭘﺎﺗﺮ ﺑﺎﺷﯿﺪ‪...‬درﺳﺘﻪ؟‬‫ﺑﻠﻪ‬‫ﻣﻦ ﻣﺴﺌﻮل ﺣﻤﻞ و ﻧﻘﻞ ﺗﻮرﯾﺴﺖ اﺳﭙﺎﻧﯿﺎ ﻫﺴﺘﻢ‪ ....‬اﺳﻢ ﻫﺴﺖ راول زاراﻧﻮ‪.‬اﮔﻪ ﻣﯽ‬‫ﺧﻮاﯾﻦ از وزارت ﺧﻮﻧﻪ ﺧﺎرج ﺑﺸﯿﻦ ‪...‬دﻧﺒﺎل ﻣﻦ ﺑﯿﺎﯾﻦ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ دﻧﺒﺎل آن ﻣﺮد رﻓﺖ در ﺗﻤﺎم آن ﻣﺪت ‪ ،‬او و دوﺳﺘﺶ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﻪ زﺑﺎﻧﯽ ﺻﺤﺒﺖ‬
‫ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺴﯿﺎر ﺟﺎﻟﺐ اﻣﺎ ﻧﺎﻣﻔﻬﻮم ﺑﻮد‪.‬ﻫﺮی ﺟﻠﻮ رﻓﺖ و ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪:‬‬
‫ اﯾﻨﺠﺎ ﻣﺪرﺳﻪ ﺟﺎدوﮔﺮی ﻧﺪارﯾﻦ؟‬‫ﻣﺮد ﭘﻮزﺧﻨﺪ زد و ﮔﻔﺖ ‪:‬‬
‫ ﭼﺮا دارﯾﻢ ‪ .‬اﺳﻤﺶ ﺳﺎﻧﺘﯿﮑﻠﻮ ﻫﺴﺖ‪.‬‬‫ﻣﯿﺸﻪ ﻣﻦ ﺑﻪ اوﻧﺠﺎ ﺑﺮم؟‬‫ﺑﻠﻪ ﺣﺘﻤﺎ‪.‬‬‫ﯾﻌﻨﯽ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ از ﻃﺮﯾﻖ ﻏﯿﺐ ﺷﺪن ﺑﺮم اوﻧﺠﺎ؟‬‫ﺑﻠﻪ اﻣﺎ اول ﺑﺎﯾﺪ از وزارت ﺧﻮﻧﻪ ﺧﺎرج ﺷﯿﺪ‪.‬‬‫ﻫﺮی دﯾﮕﺮ ﺣﺮﻓﯽ ﻧﺰد‪.‬آﻧﻬﺎ وارد ﺳﺎﻟﻨﯽ ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ وﺳﻂ آن ﻣﺠﺴﻤﻪ ﯾﮏ زن و ﯾﮏ ﻣﺮد‬
‫در ﮐﻨﺎر ﻫﻢ ﺑﻮد‪.‬ﻫﺮی ﺑﻪ راﻫﻨﻤﺎﯾﯽ آﻧﻬﺎ از وزارت ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺎرج ﺷﺪ‪.‬ﺑﻌﺪ از آن ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ‬
‫وزارت ﺧﺎﻧﻪ در ﯾﮏ دره در ﻧﻮک ﮐﻮﻫﯽ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪه ﮐﻪ ﻫﻮاﯾﯽ ﺑﺴﯿﺎر ﺳﺮد داﺷﺖ‪.‬ﻫﺮی‬
‫در ذﻫﻨﺶ ﻣﺪرﺳﻪ ﺳﺎﻧﺘﯿﮑﻠﻮ را ﺗﺠﺴﻢ ﮐﺮد و ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪ در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﯾﮏ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن‬
‫ﭼﻬﺎر ﻃﺒﻘﻪ ﻣﺘﺮوﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ‪.‬ﺑﻪ اﻃﺮاف ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ﺷﺎﯾﺪ ﻣﺪرﺳﻪ ﭘﺸﺖ ﺳﺮش ﺑﺎﺷﺪ اﻣﺎ‬
‫‪157‬‬

‫ﻧﺒﻮد‪ .‬ﻣﺪرﺳﻪ ﺳﺎﻧﺘﯿﮑﻠﻮ ﻫﻤﺎن ﺧﺎﻧﻪ وﯾﺮاﻧﻪ ﺑﻮد‪.‬ﻫﺮی ﺟﻠﻮ رﻓﺖ و در زد ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪ‬
‫ﮐﺴﯽ ﺟﻠﻮ آﻣﺪ در را ﺑﺎز ﮐﺮد و ﺑﺎ ﻟﻬﺠﻪ ﻋﺠﯿﺐ و ﻏﺮﯾﺒﯽ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮد‬
‫ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ ﻣﯿﺸﻪ اﻧﮕﻠﯿﺴﯽ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﯿﺪ؟‬‫اوه ﺷﻤﺎ ﺧﺎرﺟﯽ ﻫﺴﺘﯿﺪ؟اﻣﺮﺗﻮﻧﻮ ﺑﻔﺮﻣﺎﯾﯿﺪ‪.‬‬‫ ﻣﺪرﺳﻪ ﺳﺎﻧﺘﯿﮑﻠﻮ ﻫﻤﯿﻨﺠﺎﺳﺖ؟‬‫ﭼﺸﻤﺎن ﻣﺮد ﮔﺮد ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﺑﻔﺮﻣﺎﯾﯿﺪ ‪ ...‬ﺑﻔﺮﻣﺎﯾﯿﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی داﺧﻞ ﺷﺪ و در ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﻧﺰدﯾﮏ ﺑﻮد ﺑﺮ زﻣﯿﻦ ﺑﯿﺎﻓﺘﺪ ‪ .‬در ﻣﻘﺎﺑﻠﺶ ﯾﮏ ﻗﺼﺮ‬
‫زﯾﺒﺎ ﻗﺮار داﺷﺖ‪.‬‬
‫اﯾﻦ ﻣﺪرﺳﻪ ﺳﺎﻧﺘﯿﮑﻠﻮﺳﺖ ﻗﺮﺑﺎن‪.‬ﻣﯿﺸﻪ اﺳﻤﺘﻮﻧﻮ ﺑﺪوﻧﻢ؟‬‫ ﻣﻦ ﻫﺮی ﭘﺎﺗﺮ ﻫﺴﺘﻢ‪.‬‬‫ ﻫﺮی ﭘﺎﺗﺮ ؟ ﻫﻤﻮﻧﯿﮑﻪ ﺟﺎدوﮔﺮ ﺳﯿﺎه اﻧﮕﻠﺴﺘﺎن رو ﻧﺎﺑﻮد ﮐﺮد‪.‬‬‫ ﺑﻠﻪ‪.‬‬‫او ﻧﺎﮔﻬﺎن ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺗﮑﺎن داد و ﮐﻤﺘﺮ از ده ﺛﺎﻧﯿﻪ ﺑﻌﺪ ﯾﮏ ﻣﺮد و ﯾﮏ زن در‬
‫ﻣﻘﺎﺑﻠﺶ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺳﻼم آﻗﺎی ﭘﺎﺗﺮ ﻣﻦ ﻣﺪﯾﺮ ﭘﺴﺮان ﻣﺪرﺳﻪ ﺳﺎﻧﺘﯿﮑﻠﻮ ﻫﺴﺘﻢ اﺳﻤﻢ ژﯾﻨﻮ ﺳﯿﻮﯾﻮ‪...‬اﯾﺸﻮن‬‫ﻫﻢ ﺧﺎﻧﻢ ﻣﺎرﻟﻮ آﻧﺠﻠﻮﺗﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻣﺪﯾﺮ ﺑﺨﺶ دﺧﺘﺮان‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﻫﺮ دوی آﻧﻬﺎ دﺳﺖ داد ﺳﭙﺲ آﻗﺎی ﺳﯿﻮﯾﻮ رو ﺑﻪ او ﮐﺮد و ﻫﻤﺎﻧﻄﻮر ﮐﻪ او را ﺑﻪ‬
‫ﺳﻤﺖ ﻣﺪرﺳﻪ راﻫﻨﻤﺎﯾﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد ﮔﻔﺖ‪:‬آﻗﺎی ﭘﺎﺗﺮ ﻣﺪرﺳﻪ ﺳﺎﻧﺘﯿﮑﻠﻮ ﺣﺪود ﻫﻔﺘﺼﺪ و‬
‫ﭘﻨﺠﺎه ﺳﺎل ﭘﯿﺶ ﺑﻪ دﺳﺖ ﺟﻨﯿﻔﺮ رﯾﻮﻧﮑﻼ ‪ ،‬دﺧﺘﺮ راوﻧﺎ رﯾﻮﻧﮑﻼ اﻧﮕﻠﯿﺴﯽ و ﺳﺎﻣﯿﻮ‬
‫ﺳﺎﯾﻨﺎدو ﯾﮑﯽ از اﺳﭙﺎﻧﯿﺎﯾﯽ ﻫﺎی ﺑﺎﺳﺘﺎن ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪه‪ .‬ﺑﻔﺮﻣﺎﯾﯿﺪ داﺧﻞ‪.‬‬

‫‪158‬‬

‫ﻓﺼﻞ ﺑﯿﺴﺘﻢ‪:‬ﮐﺎرﻟﻮ ﺳﺎﯾﻨﺎدو‬
‫‪159‬‬

‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﻣﺪﯾﺮان ﻣﺪرﺳﻪ ﺳﺎﻧﺘﯿﮑﻠﻮ وارد ﻗﺼﺮ ﺷﺪ‪.‬داﺧﻞ آﻧﺤﺎ ﯾﮏ ﺳﺎﻟﻦ ﺑﺎ دﯾﻮار‬
‫ﻫﺎی ﺳﻔﯿﺪ و ﺳﺒﺰ رﻧﮓ و ﭼﺮاغ ﻫﺎی ﻣﻬﺘﺎﺑﯽ ﻗﺮار داﺷﺖ‪.‬در ﻫﺮ ﻃﺮف آن ﺳﺎﻟﻦ ﯾﮏ در‬
‫ﻗﺮار داﺷﺖ‪.‬‬
‫اﯾﻨﺠﺎ ﮐﻼس ﻫﺎی ﻣﺎﺳﺖ ‪.‬ﻣﺎ دو ﮔﺮوه دارﯾﻢ‪ .‬رﯾﻮﻧﮑﻼ و ﺳﺎﯾﻨﺎدو‪.‬‬‫ﺷﻤﺎ‪ ...‬دو ﺗﺎ ﮔﺮوه دارﯾﻦ؟‬‫ﺑﻠﻪ ‪ ،‬ﻣﻮﺳﺴﺎن ﻣﺮدﺳﻪ ﻣﺎ ﻓﻘﻂ دو ﻧﻔﺮ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬‫آﻧﻬﺎ از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﺑﺎﻻ رﻓﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﻃﺒﻘﻪ ﺳﻮم رﺳﯿﺪﻧﺪ‪ .‬در آﻧﺠﺎ ﯾﮏ ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ ﺑﺴﯿﺎر ﺑﺰرگ‬
‫ﻗﺮار داﺷﺖ‪ .‬در ﻃﺮف دﯾﮕﺮ آن ‪ ،‬دو اﺗﺎق ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺑﺰرگ و ﺑﻪ ﻫﻢ ﭼﺴﺒﯿﺪه ﻗﺮار داﺷﺖ‪.‬ﻫﺮی‬
‫ﺑﻪ دﻧﺒﺎل آن ﻣﺮد در ﻧﺰدﯾﮑﯽ ﯾﮑﯽ از اﺗﺎق ﻫﺎ اﯾﺴﺘﺎد‪.‬ﺧﺎﻧﻢ آﻧﺠﻠﻮﺗﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬آﻗﺎی ﭘﺎﺗﺮ ‪ ،‬ﻣﻦ‬
‫ﺗﻮی دﻓﺘﺮ ﮐﻨﺎری ﻫﺴﺘﻢ‪ .‬اﮔﻪ ﮐﺎری داﺷﺘﯿﻦ ‪ ...‬ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯿﺪ ﺑﯿﺎﯾﻦ اﯾﻨﺠﺎ‪.‬‬
‫ﺳﭙﺲ در اﺗﺎق ﺑﻐﻠﯽ را ﺑﺎز ﮐﺮد و داﺧﻞ آن رﻓﺖ‪.‬ﻫﺮی و آﻗﺎی ﺳِﯿﻮﯾﻮ ﻧﯿﺰ وارد اﺗﺎق‬
‫ﮐﻨﺎری ﺷﺪﻧﺪ‪.‬آن اﺗﺎق ﻣﺎﻧﻨﺪ ﯾﮏ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺰرگ ﺑﻮد‪.‬در ﮔﻮﺷﻪ آن ﯾﮏ ﻣﯿﺰ ﮐﻨﻔﺮاﻧﺲ ﺑﺮای‬
‫ﭘﺎﻧﺰده ﻧﻔﺮ ﻗﺮار داﺷﺖ‪.‬ﻣﺪﯾﺮ ﻫﺮی را راﻫﻨﻤﺎﯾﯽ ﮐﺮد ﺗﺎ ﺑﺮ روی ﯾﮑﯽ از ﺻﻨﺪﻟﯽ ﻫﺎ ﺑﻨﺸﯿﻨﺪ‬
‫و ﺧﻮدش ﻧﯿﺰ ﺑﺮ روی ﯾﮏ ﺻﻨﺪﻟﯽ در رو ﺑﻪ روی ﻫﺮی ﻧﺸﺴﺖ ﺳﭙﺲ ﮔﻔﺖ‪:‬آﻗﺎی ﭘﺎﺗﺮ ‪،‬‬
‫ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺑﭙﺮﺳﻢ ﺷﻤﺎ ﺑﺮای ﭼﯽ اوﻣﺪﯾﻦ اﺳﭙﺎﻧﯿﺎ؟‬
‫‪ ...‬ﻣﻦ ﺷﻨﯿﺪم ﮐﻪ ﺗﻮی اﯾﻦ ﮐﺸﻮر ﻣﺮﮔﺨﻮار ﻫﺎ ﻓﻌﺎﻟﯿﺖ دارن‪.‬‬‫ﺑﻠﻪ ﭼﻨﺪ وﻗﺘﻪ ﮐﻪ اوﻧﻬﺎ دوﺑﺎره ﺷﺮوع ﺑﻪ ﻗﺘﻞ و ﻏﺎرت ﮐﺮدن‪.‬اﻟﺒﺘﻪ از دﻓﻌﻪ ﻗﺒﻞ ﺿﻌﯿﻒ‬‫ﺗﺮ ﻋﻤﻞ ﻣﯽ ﮐﻨﻦ‪.‬‬
‫دﻓﻌﻪ ﻗﺒﻞ؟ ﻣﮕﻪ ﻗﺒﻼ ﻫﻢ ﺑﻮدن؟‬‫ﺑﻠﻪ ‪ ،‬ﻣﺮﮔﺨﻮار ﻫﺎی اﺳﭙﺎﻧﯿﺎ ‪ ،‬ﺑﻪ دﺳﺘﻮر ﻟﺮد وﻟﺪﻣﻮرت‪ ...‬ﺑﺒﺸﺨﯿﺪ ﻧﺒﺎﯾﺪ اﺳﻤﺸﻮ ﻣﯽ‬‫آوردم ‪ .‬راﺳﺘﺸﻮ ﺑﺨﻮاﯾﻦ ﻣﺎ اﺻﻼ از اﺳﻤﺶ ﻧﻤﯽ ﺗﺮﺳﯿﻢ‪.‬‬
‫ﮐﺎر درﺳﺖ رو ﺷﻤﺎ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻦ‪.‬ﻣﻦ ﻫﻢ ﻧﻤﯽ ﺗﺮﺳﻢ ‪ ،‬اﺳﻤﺸﻮﺑﮕﯿﻦ‪.‬‬‫‪ ...‬ﺑﻪ دﺳﺘﻮر وﻟﺪﻣﻮرت اﻧﮕﻠﺴﺘﺎن ﺣﻤﻠﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﻣﺎ اﯾﻨﺠﺎ ﯾﮏ ﻧﻔﺮ ﺑﻪ اﺳﻢ ﺳﺎﯾﺮا دارﯾﻢ‬‫ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ رو دور ﺧﻮدش ﺟﻤﻊ ﮐﺮده و ﺑﻪ اوﻧﺎ دﺳﺘﻮر ﺣﻤﻠﻪ ﻣﯽ ده‪.‬اﻟﺒﺘﻪ ﻫﻤﻪ‬
‫ﻣﯽ دوﻧﻦ ﮐﻪ ﺧﻮد اون از وﻟﺪﻣﻮرت دﺳﺘﻮر ﻣﯽ ﮔﯿﺮه‪.‬‬
‫ﺣﺎﻻ اون ﮐﺠﺎس؟‬‫‪160‬‬

‫راﺳﺘﺸﻮ ﺑﺨﻮاﯾﻦ اون ﻫﻤﻪ ﺟﺎی ﺷﻬﺮ ﻫﺴﺖ‪.‬ﺑﻌﻀﯽ ﻫﺎ ﻣﯽ ﮔﻦ دو ﺗﺎ از اوﻧﻮ ﯾﮏ ﺟﺎ ﮐﻨﺎر‬‫ﻫﻢ دﯾﺪن ﮐﻪ ﻣﺮدم رو ﻃﻠﺴﻢ ﻣﯽ ﮐﺮده‪.‬ﺑﻌﻀﯽ ﻫﺎ ﻫﻢ ﻣﯽ ﮔﻦ ﮐﻪ اون ﺑﺮادر دو ﻗﻠﻮ داره‪.‬‬
‫اﻣﺎ ‪ ...‬اﯾﻨﻄﻮری ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﻣﯿﮕﯿﻦ‪ .‬ﻫﻤﻪ ﻣﺸﻨﮓ ﻫﺎ ﺑﺎﯾﺪ از وﺟﻮد اون ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﺷﺪه ﺑﺎﺷﻦ‪.‬‬‫اوه‪ ...‬ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮدم ﺧﻮدﺗﻮن ﺑﺪوﻧﯿﻦ‪ .‬اﯾﻦ ﯾﮏ ﺷﻬﺮ ﮐﺎﻣﻼ ﺟﺎدوﯾﯿﻪ‪.‬اﯾﻨﺠﺎ درﺳﺖ وﺳﻂ‬‫ﮐﻮﯾﺮ واﻗﻊ ﺷﺪه‪ .‬ﻫﺮ ﻣﺸﻨﮕﯽ ﮐﻪ اﯾﻨﺠﺎ رو ﺑﺒﯿﻨﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻪ اﯾﻨﺠﺎ ﻫﻢ ﻣﺜﻞ ﺑﻘﯿﻪ ﮐﻮﯾﺮ‬
‫ﺧﺸﮏ و ﺑﯽ آب و ﻋﻠﻔﻪ ‪ .‬در ﺻﻮرﺗﯽ ﮐﻪ اﯾﻨﺠﺎ ﯾﮏ ﺷﻬﺮ ﮐﺎﻣﻼ ﺟﺎدوﯾﯽ‪.‬ﯾﮏ ﺷﻬﺮ ﺧﯿﻠﯽ‬
‫زﯾﺒﺎ‪ ...‬اوه ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ ‪ .‬ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺷﻤﺎ ﺑﺎ ﺧﻮدﺗﻮن ﻣﯽ ﮔﯿﻦ ﮐﻪ ﻧﻤﺎی اﯾﻦ ﻣﺪرﺳﻪ ﮐﻪ‬
‫ﺧﯿﻠﯽ زﺷﺘﻪ‪.‬راﺳﺘﺶ اﯾﻦ ﻣﺪرﺳﻪ ﻗﺒﻼ درﺳﺖ در ﻣﺮﮔﺰ ﺷﻬﺮ ﺑﻮده ‪ .‬اﻣﺎ از وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺳﺎﯾﺮا‬
‫دوﺑﺎره ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ ﻣﺎ ﻣﺠﺒﻮر ﺷﺪﯾﻢ ﻣﺪرﺳﻪ رو ﺑﻪ اﻧﯿﺠﺎ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﮐﻨﯿﻢ ﺗﺎ ﮐﺴﯽ از وﺟﻮدش‬
‫ﻣﻄﻠﻊ ﻧﺸﻪ‪.‬درﺿﻤﻦ اﯾﻦ ﺷﻬﺮ ﻣﺸﻨﮓ دورﮐﻦ ﻫﻢ داره‪.‬ﯾﻌﻨﯽ ﻫﺮﮐﯽ ﺑﯿﺎد اﯾﻨﺠﺎ ﺧﯿﻠﯽ زود‬
‫از اﯾﻨﺠﺎ ﻣﯿﺮه‪ .‬ﺣﺎﻻ ﯾﺎ ﯾﺎد ﯾﮏ ﻗﺮار ﻣﻼﻗﺎت ﻣﻬﻢ ﻣﯽ اﻓﺘﻪ ‪ ،‬ﯾﺎ‪...‬‬
‫ﺑﻠﻪ ﺑﺎ ﮐﺎر اﯾﻦ ﻃﻠﺴﻢ آﺷﻨﺎﯾﯽ دارم‪.‬اﻻن ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮ‪...‬‬‫ﻧﺎﮔﻬﺎن در اﺗﺎق ﺑﺎز ﺷﺪ ‪ ،‬دﺳﺘﯽ ﻫﻤﺮاه ﺑﺎ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ داﺧﻞ آﻣﺪ و از ﻧﻮک ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ‬
‫اﺷﻌﻪ ﺳﺒﺰ رﻧﮕﯽ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻫﺮی ﺷﻠﯿﮏ ﺷﺪ‪.‬ﻫﺮی ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﺮق از ﺟﺎﯾﺶ ﭘﺮﯾﺪ و ﺑﺮ‬
‫روی زﻣﯿﻦ ﺷﯿﺮﺟﻪ زد‪ .‬ﻃﻠﺴﻢ ﭘﺲ از ﺑﺮﺧﻮرد ﺑﺎ دﯾﻮار ﮐﻤﺎﻧﻪ ﮐﺮد و از ﭘﻨﺠﺮه ﺑﯿﺮون‬
‫رﻓﺖ‪.‬ﻫﺮی ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﯿﺮون آورد و آﻣﺎده دﻓﺎع ﺷﺪ‪.‬آرام آرام ﺑﻪ ﺳﻤﺖ در رﻓﺖ و‬
‫زﯾﺮ ﭼﺸﻤﯽ ﺑﯿﺮون را ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪.‬اﻣﺎ ﻫﯿﭽﮑﺲ آﻧﺠﺎ ﻧﺒﻮد ‪.‬ﯾﮏ ﻧﻔﺮ ﺑﻪ ﻫﺮی ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮده ﺑﻮد‬
‫‪ ،‬ﺑﺪون آﻧﮑﻪ ﺷﻨﺎﺳﺎﯾﯽ ﺷﻮد‪.‬‬
‫آﻗﺎی ﭘﺎﺗﺮ ‪ ،‬ﺣﺎل ﺷﻤﺎ ﺧﻮﺑﻪ؟‬‫آره ‪ ...‬اون ﮐﯽ ﺑﻮد؟‬‫ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ‪ ،‬اﻻن ﺑﻪ ﮐﺎرﻟﻮ ﺧﺒﺮ ﻣﯽ دم‪.‬‬‫ﮐﺎرﻟﻮ؟‬‫اوه ﺑﻠﻪ‪ .‬اون ﻣﻌﻠﻢ دﻓﺎع ﻣﺎﺳﺖ ‪ .‬ﯾﮏ ﮐﻢ ﻋﺠﯿﺐ و ﻏﺮﯾﺒﻪ وﻟﯽ ﺗﻮی ﮐﺎرش ﺧﺒﺮس‪.‬‬‫ﻣﺪﯾﺮ ﺑﻌﺪ از ﮔﻔﺘﻦ اﯾﻦ ﺟﻤﻼت از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺗﮑﺎن داد‪ .‬ﯾﮏ‬
‫ﺧﺮﮔﻮش ﻧﻘﺮه ای از ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش ﺑﯿﺮون آﻣﺪ و ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪ از اﺗﺎق ﺑﯿﺮون رﻓﺖ‬

‫‪161‬‬

‫راﺳﺘﺸﻮ ﺑﺨﻮای اﯾﻦ ﭘﺎﺗﺮوﻧﻮس ﺧﺮﮔﻮش ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺎﻋﺚ دردﺳﺮ ﻣﻦ ﺷﺪ‪.‬ﺧﯿﻠﯽ ﻫﺎ واﺳﻪ‬‫ﻫﻤﯿﻦ ﻣﻨﻮ ﻣﺴﺨﺮه ﻣﯽ ﮐﻨﻦ‪.‬آﺧﻪ ﭘﺎﺗﺮوﻧﻮس دﺧﺘﺮا ﺷﮑﻞ ﺧﺮﮔﻮﺷﻪ‪.‬‬
‫ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪ ﻣﺮدی وارد اﺗﺎق ﺷﺪ و ﺑﺎ ﻟﻬﺠﻪ ﻋﺠﯿﺒﯽ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮد‪ .‬آن ﻣﺮد‬
‫ﻇﺎﻫﺮ ﻋﺠﯿﺐ و ﻏﺮﯾﺒﯽ داﺷﺖ ‪ .‬ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺎ ﯾﮏ دﺳﺘﻤﺎل ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﺻﻮرﺗﺶ ﻣﺎﻧﻨﺪ‬
‫ﺻﻮرت ﻣﻮدی ﭘﺮ از ﺟﺎی زﺧﻢ ﺑﻮد‪ .‬ﻟﺒﺎس ﻫﺎﯾﺶ ﻫﻤﻪ ﮐﻬﻨﻪ و ﻣﻨﺪرس ﺑﻮدﻧﺪ اﻣﺎ ﺧﻮد او‬
‫ﻫﯿﮑﻞ درﺷﺘﯽ داﺷﺖ او ﺑﺎ آﻧﮑﻪ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻫﺮی ﺑﺮﮔﺸﺖ ‪ ،‬دﺳﺘﺶ را‬
‫دراز ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺳﻼم آﻗﺎی ﭘﺎﺗﺮ ‪ .‬ﻣﻦ ﮐﺎرﻟﻮ ﻫﺴﺘﻢ‪ .‬ﻣﻌﻠﻢ دﻓﺎع ﻣﺪرﺳﻪ ﺳﺎﻧﺘﯿﮑﻠﻮ‪.‬اﻟﺒﺘﻪ‬
‫ﻧﺎﺑﯿﻨﺎ ام ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ او دﺳﺖ داد و ﮔﻔﺖ‪:‬او‪...‬ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ ﭼﻄﻮری ﺗﺸﺨﯿﺺ دادﯾﻦ ﮐﻪ ﻣﻦ اﯾﻨﺠﺎ ﻫﺴﺘﻢ؟‬
‫ﻣﻦ ﺣﺪود ﭼﻬﻞ ﺳﺎﻟﻪ ﮐﻪ ﺟﺎﯾﯽ رو ﻧﻤﯽ ﺑﯿﻨﻢ‪.‬ﺑﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﭼﯿﺰﻫﺎ ﻋﺎدت ﮐﺮدم‪.‬ﻣﯿﺎﯾﻦ ﺑﺎ ﻫﻢ‬‫ﯾﮏ ﮔﺸﺘﯽ ﺗﻮی ﻣﺪرﺳﻪ ﺑﺰﻧﯿﻢ؟‬
‫ﻫﺮی ﻗﺒﻮل ﮐﺮد و ﻫﻤﺮاه ﺑﺎ او از دﻓﺘﺮ ﻣﺪﯾﺮ ﺑﯿﺮون رﻓﺖ‪.‬آﻧﺪو از ﻣﺤﯿﻂ ﻣﺪرﺳﻪ ﺑﯿﺮون‬
‫رﻓﺘﻨﺪ و ﺷﺮوع ﺑﻪ ﮔﺸﺖ و ﮔﺬار در ﻣﺤﯿﻂ ﭘﺸﺖ ﻣﺪرﺳﻪ ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬ﺣﺪود ‪ 500‬ﻣﺘﺮ ﺟﻠﻮﺗﺮ‬
‫از آﻧﺠﺎ ﯾﮏ زﻣﯿﻦ ﺧﺎﮐﯽ ﮐﻮﺋﯿﺪﯾﭻ ﺑﻮد‪.‬ﮐﻪ دور ﺗﺎ دور آن ﺳﯿﺎه ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬اﻧﮕﺎر ﮐﻪ در‬
‫آﻧﺠﺎ آﺗﺶ ﺑﺴﯿﺎر زﯾﺎدی روﺷﻦ ﮐﺮده ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ .‬ﺣﺪود ده ﻣﺘﺮ آن ﻃﺮف ﺗﺮ ﻧﯿﺰ ﺟﺎﯾﮕﺎه‬
‫ﺗﻤﺎﺷﺎ ﮔﺮان ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﺑﺒﺸﺨﯿﺪ ﭼﺮا زﻣﯿﻦ ﮐﻮﺋﯿﺪﯾﭻ ﺷﻤﺎ ﭼﻤﻦ ﻧﺪاره؟‬‫ﻫﺮی ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﻌﺪ از ﭘﺮﺳﯿﺪن ﺳﻮاﻟﺶ ﭘﺸﯿﻤﺎن ﺷﺪ زﯾﺮا ﺑﻪ ﯾﺎد آورد ﮐﺎرﻟﻮ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺪ‬
‫ﺑﺒﯿﻨﺪ‪.‬اﻣﺎ در ﮐﻤﺎل ﺗﻌﺠﺐ ﻫﺮی او ﺟﻮاب داد‪:‬‬
‫ﮐﻮﺋﯿﺪﯾﺞ ﻣﺎ ﺑﺎ ﺷﻤﺎ ﻓﺮق داره‪.‬ﺷﻤﺎ ﺑﺎ ﺟﺎرو ﭘﺮواز ﻣﯽ ﮐﻨﯿﺪ اﻣﺎ ﻣﺎ ﺑﺎ ﻗﺎﻟﯿﭽﻪ ﭘﺮﻧﺪه‪.‬ﻣﺎ ﺗﻮپ‬‫ﺑﺎزﮔﺮ ‪ ....‬ﯾﺎ ﺑﺎزده ‪....‬‬
‫ﺑﺎزدارﻧﺪه‬‫آره ﻫﻤﻮن ﺑﺎزدارﻧﺪه ﻧﺪارﯾﻢ‪.‬دور زﻣﯿﻦ ﭘﺮ از ﺷﻌﻠﻪ آﺗﯿﺸﻪ‪.‬اﯾﻦ ﺷﻌﻠﻪ ﻫﺎ ﺑﻌﻀﯽ وﻗﺘﺎ ﻣﺜﻞ‬‫ﺗﯿﺮ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺑﺎزﯾﮑﻨﺎ ﭘﺮﺗﺎب ﻣﯽ ﺷﻦ‪.‬و اوﻧﻬﺎ ﻣﺠﺒﻮر ﻣﯽ ﺷﻦ ﺟﺎ ﺧﺎﻟﯽ ﺑﺪن‪ .‬اﻟﺒﺘﻪ ﻫﺮ ﺗﯿﻢ‬
‫دو ﻧﻔﺮ رو داره ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﯿﻤﻮ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻦ آﺗﯿﺸﻮ از ﺑﺎزﯾﮑﻨﺎ دور ﮐﻨﻦ‬
‫ﺷﯿﻤﻮ دﯾﮕﻪ ﭼﯿﻪ؟‬‫‪162‬‬

‫ﺷﯿﻤﻮ ﯾﮏ وﺳﯿﻠﻪ ﻣﺜﻞ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯿﻪ ﻫﺮ ﺗﯿﻢ ﮐﻮﺋﯿﺪﯾﭻ دو ﻧﻔﺮ رو داره ﮐﻪ ﻫﺮﮐﺪوم از‬‫اوﻧﻬﺎ ﮐﯽ ﺷﯿﻤﻮ دﺳﺘﺸﻮن دارن ‪ .‬وﻗﺘﯽ ﯾﮏ ﮔﻠﻮﻟﻪ آﺗﯿﺶ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺑﺎزﯾﮑﻨﺎ ﭘﺮﺗﺎب ﻣﯿﺸﻪ ‪،‬‬
‫ﺷﯿﻤﻮدار ﻫﺎ ﺷﯿﻤﻮ را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ اﺷﻌﻪ اﺗﺶ ﻣﯽ ﮔﯿﺮن ‪.‬از ﺷﯿﻤﻮ ﯾﮏ ﻣﺎده ﻧﯿﻤﻪ ﻣﺎﯾﻊ‬
‫ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﻫﻢ اﺗﯿﺸﻮ دور ﻣﯽ ﮐﻨﻪ و ﻫﻢ ﺷﻌﻠﻪ ر و ﮐﻢ‪ .‬ﻫﺮ ﺗﯿﻢ ﯾﮏ ﺑﺎزﯾﮑﻦ داره ﮐﻪ‬
‫ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺗﺮ از ﺑﺎزﯾﮑﻨﺎی دﯾﮕﻪ ﺣﺮﮐﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﻪ و ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎزﯾﮑﻨﺎﯾﯽ رو ﮐﻪ از روی ﻗﺎﻟﯿﭽﺸﻮن‬
‫ﻣﯽ اﻓﺘﻦ رو ﺗﻮی ﻫﻮا ﺑﮕﯿﺮه و روی ﻗﺎﻟﯿﭽﻪ ﺧﻮدش ﺳﻮار ﮐﻨﻪ ﺑﻌﺪ اوﻧﻬﺎ رو ﺑﺒﺮه روی‬
‫ﻗﺎﻟﯿﭽﻪ ﺧﻮدﺷﻮن‪ .‬اﮔﻪ ﯾﮏ ﺑﺎزﯾﮑﻦ ﺑﯿﺎﻓﺘﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ دﯾﮕﻪ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻪ ﺑﺮﮔﺮده روی ﻗﺎﻟﯿﭽﻪ و از‬
‫ﺑﺎزی اﺧﺮاج ﻣﯿﺸﻪ‪ .‬ﻫﺮ ﺗﯿﻤﯽ ﮐﻪ زود ﺗﺮ ﺗﻮپ ﻃﻼ رو ﺑﮕﯿﺮه ﯾﺎ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ از ﺑﺎزﯾﮑﻨﺎش از‬
‫زﻣﯿﻦ ﺧﺎرج ﺑﺸﻦ ﺑﺎزی رو ﻣﯽ ﺑﺎزه‪.‬‬
‫ﻫﺮ ﺗﯿﻢ ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﺎزﯾﮑﻦ داره؟‬‫ﻫﺮ ﺗﯿﻢ ‪ 8‬ﺗﺎ ﺑﺎزﯾﮑﻦ داره ‪ .‬ﯾﮏ دروازه ﺑﺎن ‪ ،‬ﺳﻪ ﺗﺎ ﻣﻬﺎﺟﻢ ‪ ،‬دو ﺗﺎ ﺷﯿﻤﻮدار ‪ ،‬ﯾﮏ‬‫ﺟﺴﺘﺠﻮ ﮔﺮ و ﯾﮏ ﺑﺎزﮔﺮداﻧﺪه‪.‬‬
‫ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎزی ﺟﺎﻟﺒﯽ ﺑﺎﺷﻪ‪.‬‬‫ﻣﻦ ﻓﻘﻂ دو ﺑﺎر اﯾﻦ ﺑﺎزی رو دﯾﺪم‪.‬‬‫ﻫﺮی ﺑﺎ ر دﯾﮕﺮ از ﺣﺮﻓﯽ ﮐﻪ زده ﺑﻮد ﭘﺸﯿﻤﺎن ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﮐﻤﯽ آﻧﻄﺮف ﺗﺮ ﯾﮏ آﻻﭼﯿﻖ ﺑﺰرگ و ﭼﻨﺪﯾﻦ ﻣﯿﺰ ﺷﻄﺮﻧﺞ ﺟﺎدوﯾﯽ ﻗﺮار داﺷﺖ‬
‫ اﯾﻦ ﻣﺪرﺳﻪ ﺣﺪود ‪ 750‬ﺳﺎل ﭘﯿﺶ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ از اون زﻣﺎن ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ‪...‬‬‫او ﻧﺎﮔﻬﺎن ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﯿﺮون آورد و ﺗﮑﺎن ﺧﺎﺻﯽ ﺑﻪ آن داد‪.‬ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﯾﮏ ﺧﺘﺮ و‬
‫ﯾﮏ ﭘﺴﺮ از ﻣﯿﺎن ﺑﻮﺗﻪ ﻫﺎی ﮐﻨﺎر ﻣﺴﯿﺮ آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﺑﯿﺮون ﭘﺮت ﺷﺪﻧﺪ‪.‬او ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫ﻣﮕﻪ ﻣﺎ ﺗﻮی اﯾﻦ ﻣﺪرﺳﻪ ﻗﺮار ﻣﻼﻗﺎت ﻫﺎی ﻣﺨﻔﯿﺎﻧﻪ و ﺧﺎرج از ﻣﺤﯿﻂ ﻋﻤﻮﻣﯽ رو‬‫ﻣﻤﻨﻮع ﻧﮑﺮدﯾﻢ؟‬
‫ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ اﺳﺘﺎد ‪ ....‬ﺑﺒﺸﺨﯿﺪ‪...‬‬‫آن ﭘﺴﺮ ﻟﺒﺎس ﺳﺒﺰ و آﺑﯽ رﻧﮕﯽ ﭘﻮﺷﯿﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺮ روی ﺳﯿﻨﻪ اش ﻋﮑﺲ ﯾﮏ ﮐﺒﻮﺗﺮ‬
‫ﻗﺮار داﺷﺖ ودﺧﺘﺮ ﻧﯿﺰ ﻟﺒﺎﺳﯽ ﺳﺒﺰ و زرد رﺗﮓ ﺑﻪ ﺗﻦ داﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﺮ روی ﺳﯿﻨﻪ او ﻋﮑﺲ‬
‫ﯾﮏ ﺑﺒﺮ ﺑﻮد‪.‬‬
‫اﺳﻤﺘﻮن ﭼﯿﻪ؟‬‫‪163‬‬

‫ﭘﺴﺮ ﺟﻮاب داد ‪:‬رﯾﻠﻮ زﯾﺎﻣﺒﯿﻨﯽ ﻫﺴﺘﻢ‪.‬‬
‫ﺑﻪ ﻣﻦ دروغ ﻧﮕﻮ ‪..‬ﻓﮑﺮ ﮐﺮدی ﭼﻮن ﻧﻤﯽ ﺑﯿﻨﻢ ﺻﺪاﻫﺎ رو ﻫﻢ ﻧﻤﯿﺸﻨﺎﺳﻢ؟ ﻣﺎرﮐﻮ‬‫دﻟﮑﻮﭘﺎﻧﻮ؟؟‬
‫ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ آﻗﺎ‬‫و ﺗﻮ ﭼﯽ دﺧﺘﺮ ﺧﺎﻧﻢ؟‬‫دﺧﺘﺮ ﺑﺎ دﺳﺖ دﻣﺎﻏﺶ ر ا ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﺎ ﮔﻔﺖ‪:‬ﻣﻦ اﻣﺎ راﻣﺴﯿﻦ ام‪.‬‬‫ﮐﺎرﻟﻮ ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﭼﻮﺑﺪﺳﯿﺖ اش را ﺗﮑﺎن داد ‪ .‬ﻧﺎﮔﻬﺎن اﺷﻌﻪ ﺳﺮخ رﻧﮕﯽ ﻫﻤﻪ ﭼﺎ را ﭘﺮ‬
‫ﮐﺮد و ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪ اﻣﺎ دﺧﺘﺮ ﻫﺮﭼﻪ ﮐﺮد ﻧﺘﻮاﻧﺴﺖ دﺳﺘﺶ را از روی دﻣﺎﻏﺶ ﺑﺮدارد‪.‬‬
‫دﺳﺖ او ﺑﻪ دﻣﺎﻏﺶ ﭼﺴﺒﯿﺪه ﺑﻮد!!!‬
‫آخ ‪...‬آخ‪ ..‬ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﺑﺒﺸﺨﯿﺪ‪.‬‬‫ﻧﻤﯽ ﺑﺨﺸﯿﻢ‪ ....‬ﺑﺎﯾﺪ اﺧﻼﻗﺖ درﺳﺖ ﺑﺸﻪ ﺧﺎﻧﻢ ﻣﺮﺳﺎدو‪ ...‬ﭘﻨﺞ اﻣﺘﯿﺎز از ﮔﺮوه رﯾﻮﻧﮑﻼ و‬‫ﭘﻨﺞ اﻣﺘﯿﺎز از ﮔﺮوه ﺳﺎﯾﻨﺎدو ﮔﻢ ﻣﯿﺸﻪ‪.‬ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﯾﻨﮑﻪ ﻣﻘﺮرات رو زﯾﺮ ﭘﺎ ﮔﺬاﺷﺘﯿﻦ‪.‬ﭘﻨﺞ‬
‫اﻣﺘﯿﺎز ﻫﻢ از ﮔﺮوه رﯾﻮﻧﮑﻼ ﮐﻢ ﻣﯿﺸﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﯾﻨﮑﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ دروغ ﮔﻔﺘﯽ رﯾﻠﻮ‪ .‬و ده‬
‫اﻣﺘﯿﺎز از ﮔﺮوه ﺳﺎﯾﻨﺎدو ﮔﻢ ﻣﯿﺸﻪ ﺑﻪ اﯾﻦ دﻟﯿﻞ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺑﺎ اﯾﻦ ﮐﻪ دﯾﺪی دوﺳﺘﺖ دروﻏﺶ‬
‫رﺳﻮا ﺷﺪ ﺑﺎز ﻫﻢ دروغ ﮔﻔﺘﯽ و ﺳﻌﯽ ﮐﺮدی ﺳﺮ ﻣﻨﻮ ﮐﻼه ﺑﺰاری‪.‬‬
‫دﺧﺘﺮ ﺑﺎ اﯾﻨﮑﻪ دﺳﺘﺶ ﺑﻪ دﻣﺎﻏﺶ ﭼﺴﺒﯿﺪه ﺑﻮد ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺳﺮﻣﺎ ﺧﻮرده اﻧﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫اﻣﺎ اﺳﺘﺎد‪ ...‬از ﮔﺮوه ﺧﻮدﺗﻮن اﻣﺘﯿﺎز ﮐﻢ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﺪ؟‬‫آره ‪ ...‬اﮔﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﯽ ﺑﺎز ﻫﻢ ﮐﻢ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ‪ ،‬ﭼﻮن ﻣﻦ ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺨﺖ ﮔﯿﺮم ‪.‬‬‫دوﺳﺖ ﻧﺪارم ﮔﺮوﻫﻢ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ آدﻣﺎﯾﯽ ﻣﺜﻞ ﺷﻤﺎ اﻣﺘﯿﺎز از دﺳﺖ ﺑﺪه ‪.‬‬
‫اﻣﺎ‪...‬‬‫ ﺑﺒﯿﻨﻢ ‪ ،‬ﻫﻮس ﻣﺠﺎزات ﮐﺮدی؟‬‫ ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ اﺳﺘﺎد ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ‪.‬‬‫ ﭘﺲ ﭼﺮا ﻫﻨﻮز واﺳﺘﺎدﯾﻦ؟‬‫آﻧﺪو اﻧﮕﺎر ﮐﻪ از زﻧﺪان آزاد ﺷﺪه ﺑﺎﺷﻨﺪ از اﻧﺠﺎ رﻓﺘﻨﺪ‪.‬‬
‫ ﺑﺮﯾﻢ ﻫﺮی‬‫اﻣﺎ ﻫﺮی از ﺟﺎﯾﺶ ﺗﮑﺎن ﻧﺨﻮرد ‪ ،‬ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﮔﺮد ﺷﺪه و ﺑﻪ ﮔﻮﺷﻪ ای ﺧﯿﺮه ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد‪.‬‬
‫‪164‬‬

‫از رﻓﺘﺎر ﻣﻦ ﺗﻌﺠﺐ ﮐﺮدی ﯾﺎ ﮐﺎر اوﻧﻬﺎ؟‬‫ ﻫﯿﭽﮑﺪوم ‪ ،‬ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ اوﻧﻬﺎ اﺳﭙﺎﻧﯿﺎﯾﯽ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮدن اﻣﺎ ﻣﻦ زﺑﻮﻧﺸﻮن ر وﻓﻬﻤﯿﺪم‪.‬‬‫ﺧﺐ ﻣﻨﻢ اﻻن دارم ﺑﺎﻫﺎت اﺳﭙﺎﻧﯿﺎﯾﯽ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ‪.‬‬‫اﻣﺎ‪...‬اﻣﺎ ﻣﻦ اﺳﭙﺎﻧﯿﺎﯾﯽ ﺑﻠﺪ ﻧﯽ‪...‬‬‫اﯾﻦ ﻧﯿﺮوی ﻗﻘﻨﻮﺳﻪ ﻫﺮی ‪ .‬ﮐﺴﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻧﯿﺮوی ﻗﻘﻨﻮس رو داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻦ ﺑﻌﺪ از ﯾﮏ‬‫ﺳﺎﻋﺖ ﺷﻨﯿﺪن ﯾﮏ زﺑﻮن دﯾﮕﻪ اوﻧﻮ ﺑﻪ ﻃﻮر ﮐﺎﻣﻞ ﯾﺎد ﻣﯽ ﮔﯿﺮن‪.‬‬
‫ﯾﻌﻨﯽ ﻣﻦ اﻻن دارم اﺳﭙﺎﻧﯿﺎﯾﯽ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ؟‬
‫آره‪.‬‬‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﯾﺎد داﻣﺒﻠﺪور اﻓﺘﺎد ﮐﻪ ﺳﻪ ﺳﺎل ﭘﯿﺶ ‪ ،‬در ﻣﺮﺣﻠﻪ دوم ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ﺳﻪ ﺟﺎدوﮔﺮ ﺑﺎ‬
‫ﻣﻮﺟﻮدات درﯾﺎﯾﯽ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯽ ﮐﺮد‪.‬‬
‫اﻣﺎ‪ ....‬ﺷﻤﺎ از ﮐﺠﺎ ﻓﻬﻤﯿﺪﯾﻦ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻗﻘﻨﻮس دارم؟‬‫ﻣﻦ ﺧﯿﻠﯽ ﭼﯿﺰا رو ﻣﯽ ﻓﻬﻤﻢ‪.‬‬‫آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﻗﺪم زدن اداﻣﻪ دادﻧﺪ ﺗﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﻣﺠﺪدا ﺑﻪ داﺧﻞ ﻗﺼﺮ ﺑﺎزﮔﺸﺘﻨﺪ‪.‬اﯾﻨﺒﺎر ﺑﻪ ﻃﺒﻘﻪ‬
‫ﺷﺸﻢ رﻓﺘﻨﺪ ‪ .‬در آﻧﺠﺎ ﺳﻪ اﺗﺎق ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺮ روی درﻫﺎی آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﺗﺮﺗﯿﺐ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪه‬
‫ﺑﻮد‪:‬ﮐﻠﻮپ دوﺋﻞ ‪ ،‬ﮐﻠﻮپ ﭼﺎﻟﺶ و ﮐﻠﻮپ ﮐﻮﺋﯿﺪﯾﭻ‪ .‬ﻫﺮی ﺑﻪ دری ﮐﻪ ﺑﺮ روی آن ﮐﻠﻮپ‬
‫ﭼﺎﻟﺶ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد اﺷﺎره ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ ‪":‬اﯾﻦ دﯾﮕﻪ ﭼﯿﻪ؟"‬
‫ﮐﺪوم ؟ ﻣﻨﻈﻮرت ﮐﻠﻮﭘﻪ ﭼﺎﻟﺸﻪ‬‫ﻫﺮی ﺳﺮخ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﺑﻠﻪ‬
‫اﯾﻦ ﮐﻠﻮپ ﯾﮏ ﺳﺮی آزﻣﺎﯾﺶ ﺑﻪ داﻧﺶ آﻣﻮزا ﻣﯽ ده ‪ .‬ﻫﺮ ‪ 15‬روز ﯾﮏ ﺑﺎز ﯾﮏ آزﻣﻮن‬‫از اوﻧﺎ ﻣﯿﮕﯿﺮه ‪ .‬اﯾﻦ آزﻣﻮن ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﻣﺜﻞ ﯾﮏ ﻣﺒﺎرزس‪ .‬اوﻧﻬﺎ ﺑﺎﯾﺪ از ﯾﮏ ﺳﺮی ﻣﺮاﺣﻞ رد‬
‫ﺷﻦ ‪.‬ﻣﺜﻞ ﺟﺎﻧﻮرای ﺟﺎدوﯾﯽ ‪ ،‬دوﺋﻞ‪ ،‬ﭘﯿﺪا ﮐﺮدن ﻣﺴﯿﺮ درﺳﺖ وﮐﺎرای دﯾﮕﻪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺧﻮدش ﻓﮑﺮ ﮐﺮد وﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﻫﺎﮔﻮاﺗﺰ ﺑﺮﮔﺮدد درﺑﺎره اﯾﻦ ﻃﺮح ﺑﺎ ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻣﮏ‬
‫ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﺪ‪.‬‬
‫ دﻧﺒﺎل ﻣﻦ ﺑﯿﺎ ﻫﺮی ‪.‬‬‫او ﺑﻪ ﺳﻤﺖ دری رﻓﺖ ﮐﻪ ﺑﺮ روی آن ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐﻠﻮپ دوﺋﻞ ‪.‬در آن را ﺑﺎز ﮐﺮد و‬
‫داﺧﻞ ﺷﺪ ﻫﺮی ﻧﯿﺰ دﻧﺒﺎل او داﺧﻞ ﺷﺪ‪.‬‬
‫‪165‬‬

‫آﻧﺠﺎ ﺳﺎﻟﻦ ﺑﺰرﮔﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﭘﻨﺞ ﺳﮑﻮی دوﺋﻞ و ﺣﺪود ﭼﻬﻞ ﺻﻨﺪﻟﯽ ﺑﺮای ﺗﻤﺎﺷﺎﭼﯿﺎن‬
‫داﺷﺖ‪.‬ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ در ﻗﺴﻤﺘﯽ از آن ﯾﮏ ﺗﺨﺘﻪ ﺳﯿﺎه ﺑﻮد ﮐﻪ اﺣﺘﻤﺎﻻ ﻣﻌﻠﻢ دوﺋﻞ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ‬
‫ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎﯾﯽ را آﻣﻮزش ﻣﯽ داد‪.‬‬
‫ ﻫﺮی ‪ .‬ﺑﯿﺎ ﺑﺎ ﻫﻢ دوﺋﻞ ﮐﻨﯿﻢ‪.‬اﻟﺒﺘﻪ ﺑﻪ ﺷﺮط اﯾﻨﮑﻪ ﺑﻪ ﻫﻢ آﺳﯿﺐ ﺟﺪی ﻧﺰﻧﯿﻢ‪.‬‬‫ اﻣﺎ‬‫ ﻧﮕﺮان ﻧﺒﺎش ‪ .‬ﻣﻦ ﺧﻮب ﺑﻠﺪم از ﺧﻮدم ﻓﺎع ﮐﻨﻢ‪.‬‬‫او ﮐﺘﺶ را در آورد و ﺑﻪ ﮔﻮﺷﻪ ای اﻧﺪاﺧﺖ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﺑﻪ روی ﯾﮑﯽ از ﺳﮑﻮ ﻫﺎ رﻓﺖ ‪.‬‬
‫ ﭼﻘﺪر ﻣﻌﻄﻞ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﻫﺮی ‪ ،‬ﺑﯿﺎ دﯾﮕﻪ‪.‬‬‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺗﺮدﯾﺪ از ﺟﺎﯾﺶ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺮد و ﺑﺮ روی ﺳﮑﻮ رﻓﺖ‪ .‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﯿﺮون‬
‫ﮐﺸﯿﺪ و ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺷﺪ‪.‬‬
‫ ﺑﺎ ﺷﻤﺎره ﺳﻪ ﺷﺮوع ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ‪.‬ﯾﮏ ‪ ...‬دو ‪ .....‬ﺳﻪ‪.‬‬‫ﻫﺮی ﻫﯿﭽﮑﺎری ﻧﮑﺮد و ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﺎﻧﺪ‪ .‬ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﮐﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﮐﺎرﻟﻮ ﻧﯿﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ‬
‫او ﻫﯿﭻ ﮐﺎری اﻧﺠﺎم ﻧﻤﯽ دﻫﺪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﺎﻻ آورد و ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ ﮐﻪ ﮐﺎرﻟﻮ ﺑﺘﻮاﻧﺪ‬
‫ﺑﺸﻨﻮد ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﺎﻻﻧﺘﺎﻟﮕﺮا‪.‬‬
‫ﮐﺎرﻟﻮ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺗﻠﺨﯽ زد و ﺑﻪ آراﻣﯽ از ﺟﻠﻮی ﻃﻠﺴﻢ ﮐﻨﺎر رﻓﺖ ﺳﭙﺲ ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫ ﻣﯿﺪوﻧﯽ ﭼﺮا ﻣﻦ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺣﺮﯾﻔﺎم رو ﺷﮑﺴﺖ دادم؟ﭼﻮن ﻫﻤﺸﻮن ﻣﻨﻮدﺳﺖ ﮐﻢ ﮔﺮﻓﺘﻦ‪.‬‬‫ او ﻧﺎﮔﻬﺎن ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺗﮑﺎن داد و ﻫﺮی ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﺣﺮﮐﺘﯽ ﺑﮑﻨﺪ ﻃﻠﺴﻢ‬‫ﺑﻪ ﺳﯿﻨﻪ اش ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﺮد و او ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد‪ .‬ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪ دوﺑﺎره ﮔﯿﺞ و ﻣﻨﮓ‬
‫از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ اﻣﺎ اﯾﻨﺒﺎر ﮐﺎﻣﻼ آﻣﺎده ﺑﻮد‪.‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺗﮑﺎن داد و اﺷﻌﻪ ای را ﺑﻪ‬
‫ﺳﻤﺖ ﮐﺎرﻟﻮ ﻓﺮﺳﺘﺎد ‪.‬او ﻃﻠﺴﻢ را ﻧﮕﻪ داﺷﺖ و دوﺑﺎره آن را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻫﺮی ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺷﺪت ﻃﻠﺴﻢ ﺑﻪ ﺣﺪی ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﺮی ﻣﺠﺒﻮر ﺷﺪ ﺧﻮدش را ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ ﺑﯿﺎﻧﺪازد او‬
‫ﻫﻤﺎﻧﻄﻮر ﮐﻪ ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺗﮑﺎن داد و در ذﻫﻨﺶ ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫رﯾﭙﯿﺖ ﭘﺘﺮﯾﻔﯿﮑﻮس ﺗﻮ ﺗﺎﻟﯿﻮس ‪.‬ﺳﭙﺲ از ﭼﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ‪ 5 .‬اﺷﻌﻪ ﺳﺮخ رﻧﮓ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ‬
‫ﮐﺎرﻟﻮ رﻓﺖ اﻣﺎ او ﺑﺎ ﺣﺮﮐﺖ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش داﯾﺮه ﻧﻘﺮه ای رﻧﮓ ﺑﺰرﮔﯽ ﺳﺎﺧﺖ و آن را ﺑﻪ‬
‫ﺳﻤﺖ ﻫﺮی ﻓﺮﺳﺘﺎد‪.‬ﻫﺮ ﭘﻨﺞ ﻃﻠﺴﻤﯽ ﮐﻪ ﻫﺮی ﻓﺮﺳﺘﺎده ﺑﻮد ﺑﻪ داﯾﺮه ﭼﺴﺒﯿﺪ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎزﮔﺸﺖ‪.‬ﻫﺮی ﻓﺮﯾﺎد زد رﯾﭙﯿﺖ اﺳﺘﺎپ ﻣﺠﯿﮏ ‪ .‬ﻫﺮ ﭘﻨﺞ اﺷﻌﻪ ﺳﺒﺰ رﻧﮓ ﻣﺘﻮﻗﻒ‬
‫‪166‬‬

‫ﺷﺪﻧﺪ اﻣﺎ داﯾﺮه ﻫﻤﭽﻨﺎن ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻫﺮی ﻣﯽ آﻣﺪ و ﻫﺮی ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﻓﺮﯾﺎد زد اﺳﺘﺎپ‬
‫ﻣﺠﯿﮏ ‪.‬اﻣﺎ داﯾﺮه ﺑﻪ دو داﯾﺮه ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ ﺗﻘﺴﯿﻢ ﺷﺪ و ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﯿﺸﺘﺮی ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻫﺮی‬
‫ﺷﺘﺎب ﮔﺮﻓﺖ‪.‬ﻫﺮی ﮐﻤﺘﺮ از ﯾﮏ ﺛﺎﻧﯿﻪ ﻓﺮﺻﺖ داﺷﺖ ﮐﺎری اﻧﺠﺎم دﻫﺪ‪.‬و از ﻓﺮﺻﺘﺶ‬
‫اﺳﺘﻔﺎده ﮐﺮد‪.‬او ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ ﺷﯿﺮﺟﻪ زد ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﺑﻪ زﺣﻤﺖ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را‬
‫ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد و ﻓﺮﯾﺎد زد رﯾﭙﯿﺖ ﻣﺎﻧﺪرﻧﺎ ﭘﻮرﮐﺮﻧﺎ‪ .‬ﭘﻨﺞ اﺷﻌﻪ ﺑﻨﻔﺶ رﻧﮓ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﮐﺎرﻟﻮ رﻓﺖ‬
‫و در ﻣﯿﺎﻧﻪ راه ﭘﻨﺞ اﺷﻌﻪ ﺳﺮخ رﻧﮕﯽ ﮐﻪ ﻣﺪﺗﯽ ﻣﺘﻮﻗﻒ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ او ﻓﺮﺳﺘﺎد ‪.‬‬
‫ﮐﺎرﻟﻮ ﻓﺮﯾﺎد زد رﯾﭙﯿﺖ اﺳﺘﺎپ ﻣﺠﯿﮏ دن رﯾﭙﯿﺖ ﭘﺮوﺗﮕﻮ ‪ .‬ﻫﺮ ﭘﻨﺞ اﺷﻌﻪ ﻗﻔﻞ ﮐﻨﻨﺪه‬
‫ﺑﺪن و ﻫﺮ ﭘﻨﺞ اﺷﻌﻪ ﻃﻠﺴﻢ زﯾﮕﺰاﮐﯽ ﻣﺘﻮﻗﻒ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﻧﻮﺑﺖ او ﺑﻮد‪ .‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را‬
‫ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد و ﻓﺮﯾﺎد زد‪ :‬زاﻻﻧﭽﺎﻻ‪....‬‬
‫ﻧﺎﮔﻬﺎن در ﺳﺎﻟﻦ ﺑﺎز ﺷﺪ و ﻣﺪﯾﺮ ﻣﺪرﺳﻪ ‪ ،‬داﺧﻞ ﺷﺪ‪.‬‬
‫اوه ﺷﻤﺎ اﯾﻨﺠﺎﯾﯿﺪ؟ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺘﻪ ﮐﻪ دارم دﻧﺒﺎﻟﺘﻮن ﻣﯽ ﮔﺮدم‪.‬آﻗﺎ‪...‬‬‫ﻻزم ﻧﯿﺴﺖ اﻧﮕﻠﯿﺴﯽ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﯽ ژﯾﻨﻮ‪ ..‬اون ﻓﺎرﺳﯽ ﻫﻢ ﻣﯽ ﻓﻬﻤﻪ‪.‬‬‫ ﭘﺲ ﺗﺎ اﻻن ﺑﯽ ﺧﻮدی اﻧﮕﻠﯿﺴﯽ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯽ ﮐﺮدم؟‪....‬ﺑﮕﺬرﯾﻢ‪ .‬آﻗﺎی ﭘﺎﺗﺮ اﻣﺮوز ﻣﯽ‬‫ﺧﻮام ﺷﻤﺎ رو ﺑﻪ ﺑﻘﯿﻪ اﺳﺎﺗﯿﺪ و داﻧﺶ آﻣﻮزا ﻣﻌﺮﻓﯽ ﮐﻨﻢ ‪.‬ﺳﻌﯽ ﮐﻨﯿﺪ ﺗﺎ ده دﻗﯿﻘﻪ دﯾﮕﻪ‬
‫ﺑﻪ ﺳﺎﻟﻦ ﻏﺬاﺧﻮری ﺑﯿﺎﯾﻦ‪.‬‬
‫ﺳﭙﺲ از آﻧﺠﺎ ﺑﯿﺮون رﻓﺖ و در را ﺑﺴﺖ‪.‬آن دو ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫ﮐﺎرﻟﻮ از روی ﺳﮑﻮ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﭘﺮﯾﺪ و ﺑﺎ ﺣﺮﮐﺖ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش ﮐﺘﺶ را ﻓﺮاﺧﻮاﻧﺪ‪.‬ﺳﭙﺲ‬
‫ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺑﻬﺘﺮه ﺑﺮﯾﻢ ﻫﺮی‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻧﯿﺰ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﻏﻼف ﮐﺮد و ﻫﻤﺮاه او از ﺳﺎﻟﻦ دوﺋﻞ ﺑﯿﺮون رﻓﺖ‪.‬آﻧﻬﺎ ﺑﻪ‬
‫ﻃﺒﻘﻪ دوم ﺑﺎزﮔﺸﺘﻨﺪ و وارد ﺳﺎﻟﻦ ﻏﺬاﺧﻮری ﺷﺪﻧﺪ‪.‬ﮐﻒ ﺳﺎﻟﻦ ﭘﻮﺷﯿﺪن از ﺷﯿﺸﻪ ﻫﺎﯾﯽ‬
‫اﻟﻤﺎس ﻣﺎﻧﻨﺪ و زﯾﺒﺎ ﺑﻮد‪.‬دﯾﻮارﻫﺎﯾﺶ ﺳﻔﯿﺪ رﻧﮓ و ﭘﺮ از ﭘﻨﺠﺮه ﺑﻮد ‪ .‬ﺑﻪ ﻃﻮری ﮐﻪ ﺑﺮای‬
‫ﻧﻬﺎر و ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﻫﯿﭻ ﭼﺮاﻏﯽ اﺣﺘﯿﺎج ﻧﺒﻮد‪.‬ﻫﻮای آﻧﺠﺎ ﺑﻪ ﻃﻮری ﻋﺠﯿﺒﯽ ﻣﻄﺒﻮع و‬
‫آراﻣﺶ ﺑﺨﺶ ﺑﻮد‪.‬ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﻘﻒ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد اﻣﺎ ﺳﺮﯾﻊ ﺳﺮش را ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ‪ .‬ﻫﺮی ﻣﯽ‬
‫ﺧﻮاﺳﺖ آﺳﻤﺎن ﺻﺎف و آﺑﯽ را ﺑﺒﯿﻨﺪ اﻣﺎ در ﻋﻮض دﯾﻮاری ﺳﺒﺰ رﻧﮓ را ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﺰاران‬
‫ﺷﻤﻊ ﭘﻮﺷﯿﺪه ﺷﺪه ﺑﻮد دﯾﺪ‪.‬آﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺟﺎﯾﮕﺎه اﺳﺎﺗﯿﺪ رﻓﺘﻨﺪ و در ﮐﻨﺎر ﻣﺪﯾﺮان‬
‫ﻣﺪرﺳﻪ ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ‪.‬ﻫﺮی ﮐﻨﺎر ﺧﺎﻧﻢ آﻧﺠﻠﻮﺗﯽ ﻧﺸﺴﺖ‪.‬‬
‫‪167‬‬

‫آﻗﺎی ﭘﺎت‪ ...‬ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﻫﺮی ﺻﺪاﺗﻮن ﮐﻨﻢ‪.‬‬‫ﺑﻠﻪ‪.‬‬‫ﺧﺐ ‪ .‬ﭼﯿﺰه ‪.‬‬‫اﺳﭙﺎﻧﯿﺎﯾﯽ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﯿﺪ ‪ .‬ﻣﻦ ﻣﯽ ﻓﻬﻤﻢ‪.‬‬‫ ﭼﻪ ﺧﻮب ﺷﺪ ‪ .‬ﻣﻦ از ﺑﭽﮕﯽ اﻧﮕﻠﯿﺴﯿﻢ ﺿﻌﯿﻒ ﺑﻮد‪ .‬ﺧﺐ ﺑﮕﺬرﯾﻢ‪ .‬ﺷﻤﺎ اوﻣﺪﯾﻦ ﮐﻪ‬‫ﺳﺎﯾﺮا رو ﺷﮑﺴﺖ ﺑﺪﯾﻦ‪.‬‬
‫آره‬‫ﻣﻄﻤﺌﻨﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ از ﭘﺴﺶ ﺑﺮ ﺑﯿﺎی؟‬‫ﻣﻦ ﻓﻘﻂ اوﻣﺪم اوﻧﻮ دﺳﺘﮕﯿﺮ ﮐﻨﻢ ﺣﺎﻻ ﯾﺎ اون ﻣﻨﻮ ﻣﯽ ﮐﺸﻪ ﯾﺎ ﻣﻦ اوﻧﻮ‪.‬‬‫ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺣﺎﻟﺖ ﭼﻬﺮه او ﻋﻮض ﺷﺪ ‪ .‬و ﭼﻨﺪ ﻗﻄﺮه اﺷﮏ از ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﻓﺮو رﯾﺨﺖ‪.‬ﺳﭙﺲ ﺑﺎ‬
‫ﺻﺪاﯾﯽ ﻟﺮزان ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫اون ﭘﺪر و ﻣﺎدر و دو ﺗﺎ ﺑﺮادرای ﻣﻨﻮ ﮐﺸﺘﻪ‪ .‬ﻣﻦ دو ﺗﺎ ﺑﺮادر دوﻗﻠﻮ داﺷﺘﻢ‪ .‬ﮐﻪ واﺳﻪ‬‫ﺧﻮدﺷﻮن ﺗﻮی ﺷﻬﺮ ﺧﯿﻠﯽ ﻃﺮﻓﺪار داﺷﺘﻦ‪.‬اوﻧﻬﺎ ﺻﺎﺣﺐ رﺳﺘﻮران ﺑﺮﺳﺎ ﺑﻮدن‪.‬ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ‬
‫رﺳﺘﻮران ﺷﻬﺮ ﺑﺮﺳﺎووس‪.‬‬
‫ﺷﻬﺮ ﺑﺮﺳﺎووس؟‬‫اﺳﻢ ﺷﻬﺮ ﻣﺎ ﺑﺮﺳﺎووﺳﻪ‪ .‬ﻣﺎ ﺗﻮی اﺳﭙﺎﻧﯿﺎ ﯾﻪ ﺷﻬﺮک ﺟﺎدوﮔﺮی واﺳﻪ ﺧﻮدﻣﻮن درﺳﺖ‬‫ﮐﺮدﯾﻢ ﮐﻪ اﺳﻤﺸﻮ ﮔﺬاﺷﺘﯿﻢ ﺑﺮﺳﺎووس‪ .. .‬ﺧﺐ ﺣﺪود ﻫﯿﺠﺪه ﺳﺎل ﻗﺒﻞ اون ﭘﺪر و ﻣﺎدر‬
‫ﻣﺎرو ﮐﺸﺖ اﻣﺎ ﻣﻦ و ﺑﺮادرام زﻧﺪه ﻣﻮﻧﺪﯾﻢ‪ .‬ﯾﻌﻨﯽ ﻣﺎ اون ﻣﻮﻗﻊ ﻣﺪرﺳﻪ ﺑﻮدﯾﻢ‪ .‬ﻣﻦ ﺳﺎل‬
‫آﺧﺮ ﭘﯿﺸﺮﻓﺘﻪ رو ﻣﯽ ﮔﺬروﻧﺪم و ﺑﺮادرام دو ﺳﺎل از ﻣﻦ ﮐﻮﭼﯿﮑﺘﺮ ﺑﻮدن‪ .‬ﺑﻌﺪ از رﻓﺘﻦ‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﺳﺎﯾﺮا ﻫﻢ ﻏﯿﺐ ﺷﺪ ‪ .‬ﺑﺮادرام ﺷﺶ ﺳﺎل ﺑﻮد ﮐﻪ رﺳﺘﻮران زده ﺑﻮدﻧﺪ و ﮐﺎرﺷﻮن‬
‫ﺧﯿﻠﯽ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﻫﻔﺘﻪ ﭘﯿﺶ ﺑﻬﻢ ﺧﺒﺮ دادن ﮐﻪ ﺧﻮد ﺳﺎﯾﺮا اوﻣﺪه ﺗﻮی رﺳﺘﻮراﻧﺸﻮن و‬
‫ﻫﺮدوﺷﻮن رو ﮐﺸﺘﻪ‪ . ...‬ﻫﺮی ‪ ..‬ﺑﺰار ﻣﻨﻢ ﺑﺎﻫﺎت ﺑﯿﺎم‪.‬‬
‫ اﯾﻦ ﮐﺎر ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﻪ‪.‬‬‫ ﻣﻦ ﻣﯽ ﺧﻮام ﺑﯿﺎم‪ .‬ﺧﻄﺮش ﺑﺮام ﻣﻬﻢ ﻧﯿﺴﺖ‪.‬‬‫ﻫﺮی ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ در ﭼﺸﻤﺎن او ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪ .‬ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ درﺳﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭼﺸﻤﺎن ﺟﯿﻨﯽ ﺑﻮد‪ .‬و‬
‫ﻫﺮی در ﻣﻘﺎﺑﻞ اﯾﻦ ﭼﺸﻢ ﻫﺎ ﺗﻮاﻧﺎﯾﯽ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻧﺪاﺷﺖ ‪:‬‬
‫‪168‬‬

‫ ﻓﺮدا راه ﻣﯽ اﻓﺘﯿﻢ‪ .‬ﻣﯽ دوﻧﯿﺪ اون ﮐﺠﺎ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﻪ؟‬‫او ﮐﻪ از ﺣﺮف ﻫﺮی ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺷﺪه ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫ﻧﻪ وﻟﯽ اون ﻫﺮ دو ﺳﻪ روز ﯾﮏ ﺑﺎر ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ رو ﻣﯽ ﮐﺸﻪ ‪ .‬اﺣﺘﻤﺎﻻ ﻓﺮدا ﻫﻢ ﻣﯿﺎد وﺳﻂ‬‫ﻣﺮدم ﺗﺎ ﺑﺎزم ﺣﻤﻠﻪ ﮐﻨﻪ‬
‫ ﭘﺲ ﻓﺮدا ﺻﺒﺢ ﻣﻦ ﻣﯿﺎم دﻓﺘﺮ ﺷﻤﺎ ﺗﺎ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﺮﯾﻢ‪.‬‬‫آﻗﺎی ﺳﯿﻮﯾﻮ از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ‪ :‬آﻗﺎی ﭘﺎﺗﺮ ‪ ...‬وﻗﺘﺸﻪ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ رو ﺑﻪ اﺳﺎﺗﯿﺪ‬
‫ﻣﻌﺮﻓﯽ ﮐﻨﻢ‪ .‬ﺑﻌﺪش ﺷﻤﺎ رو ﺑﻪ داﻧﺶ آﻣﻮزا ﻣﻌﺮﻓﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ‪ .‬ﺧﺎﻧﻢ آﻧﺠﻠﻮﺗﯽ ﺷﻤﺎ ﻧﻤﯽ‬
‫ﺧﻮاﯾﻦ ﮐﺎرﺗﻮن رو اﻧﺠﺎم ﺑﺪﯾﻦ‪.‬‬
‫ﻣﺎرﻟﻮ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﺮق از ﺟﺎﯾﺶ ﭘﺮﯾﺪ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ داﻧﺶ آﻣﻮزان دو ﮔﺮوه رﻓﺖ‪.‬‬

‫ﻓﺼﻞ ﺑﯿﺴﺖ و ﯾﮑﻢ‪ :‬ﻣﺒﺎرزه اول‬
‫‪169‬‬

‫ﺧﺐ آﻗﺎی ﭘﺎﺗﺮ ﺑﻬﺘﺮه ﺑﻠﻨﺪ ﺷﯿﺪ ﺗﺎ ﺷﻤﺎ رو ﺑﻪ اﺳﺎﺗﯿﺪ ﻣﻌﺮﻓﯽ ﮐﻨﻢ‪.‬‬‫ﻫﺮی ﻧﯿﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ آﻧﺠﻠﻮﺗﯽ از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﻫﻤﺮاه ژﯾﻨﻮ ﺑﻪ ﺳﺮاغ دﯾﮕﺮ اﺳﺎﺗﯿﺪ رﻓﺖ‪.‬‬
‫اﯾﺸﻮن آﻗﺎی ﺳﺮژی ﻫﺴﺘﻨﺪ دﺑﯿﺮ درس ﻣﻌﺠﻮن ﻫﺎ ‪ .‬آﻗﺎی ﺳﺮژی ‪ ،‬اﯾﺸﻮن آﻗﺎی ﻫﺮی‬
‫ﭘﺎﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪.‬‬
‫اوه آﻗﺎی ﭘﺎ‪...‬‬‫اﺳﭙﺎﻧﯿﺎﯾﯽ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﯿﺪ اﯾﺸﻮن ﻣﯽ ﻓﻬﻤﻦ‪.‬‬‫اوه ﭼﻪ اﺳﺘﻌﺪادی ‪ .‬آﻗﺎی ﭘﺎﺗﺮ ﻣﻦ ﺳﺮژی ﻫﺴﺘﻢ ‪ .‬دﺑﯿﺮ درس ﻣﻌﺠﻮن ﺷﻨﺎﺳﯽ‪ .‬از‬‫دﯾﺪارﺗﻮن ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻢ‪.‬‬
‫ﻣﻦ ﻫﻢ ﻫﻤﯿﻨﻄﻮر‬‫آﻧﻬﺎ از ﭘﯿﺶ او رﻓﺘﻨﺪ ﺑﺎ ﺑﻘﯿﻪ ﻣﻌﻠﻢ ﻫﺎ ﻧﯿﺰ آﺷﻨﺎ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﮐﺎدر آن ﻣﺪرﺳﻪ را ‪ 7‬زن و ‪8‬‬
‫ﻣﺮد ﺗﺸﮑﯿﻞ ﻣﯽ داد‪ .‬ﻫﺮی در آن روز ﺑﺎ اﺳﺎﺗﯿﺪ ورد ﻫﺎی ﺟﺎدوﯾﯽ ‪ ،‬ﮔﯿﺎه ﺷﻨﺎﺳﯽ ‪،‬‬
‫ﺗﺎرﯾﺦ ﺟﺎدوی ﺑﺎﺳﺘﺎن ‪ ،‬ﻣﺸﻨﮓ ﺷﻨﺎﺳﯽ ‪ ،‬رﯾﺎﺿﯿﺎت ﺟﺎدوﯾﯽ ‪ ،‬ﻃﻠﺴﻢ ﺷﻨﺎﺳﯽ ‪ ،‬زﺑﺎن‬
‫ﺟﺎدوﯾﯽ و ﻣﻌﺠﻮن ﺳﺎزی آﺷﻨﺎ ﺷﺪ‪ .‬در ﮐﻤﺎل ﺗﻌﺠﺐ ﻫﺮی در آن ﻣﺪرﺳﻪ اﮐﻼﻣﺎﻧﺴﯽ ﻧﯿﺰ‬
‫ﺗﺪرﯾﺲ ﻣﯽ ﺷﺪ‪.‬آﻧﻬﺎ ﺳﻪ درس ﻓﺮاﺗﺮ از ﻣﺪرﺳﻪ ﻧﯿﺰ داﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ در ﮐﻼس ﻫﺎی ﻓﻮق‬
‫ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺗﺪرﯾﺲ ﻣﯽ ﺷﺪ‪.‬ورد ﻫﺎی ﺑﯽ ﮐﻼم ‪ ،‬ﻏﯿﺐ و ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪن و زﺑﺎن ﺟﺎدوﯾﯽ ﭘﯿﺸﺮﻓﺘﻪ‬
‫از آن دﺳﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی در ﮐﻨﺎر آﻗﺎی رِﯾﺪان ﺑﯿﺸﺘﺮ اﯾﺴﺘﺎد و ﺑﺎ او ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮد ‪ .‬او ﻣﺮﺑﯽ ﮐﻮﺋﯿﺪﯾﭻ‬
‫ﺑﻮد‪.‬‬
‫ ﻣﺎ ﺗﻮی اﯾﻦ ﻣﺪرﺳﻪ دو ﺗﺎ ﮔﺮوه ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻧﺪارﯾﻢ واﺳﻪ ﻫﻤﯿﻦ اﻋﻀﺎی ﻣﺨﺘﻠﻒ ﮔﺮوه ﻫﺎ‬‫ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻦ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺗﺮﮐﯿﺐ ﺑﺸﻦ و ﺗﯿﻢ ﻫﺎی ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺑﺴﺎزن ‪ .‬ﺑﻪ اﯾﻦ ﺻﻮرت ﮐﻪ ﻣﺎ ﺑﯿﮓ‬
‫ﮐﻮﺋﯿﺪﯾﭻ دارﯾﻢ‪ .‬اﻣﺴﺎل ‪ 11‬ﺗﯿﻢ واﺳﻪ اﯾﻦ رﺷﺘﻪ اﻧﺘﺨﺎب ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬اﻟﺒﺘﻪ اول ‪ 14‬ﺗﺎ ﺑﻮدن‬
‫وﻟﯽ ﺧﻮب ﺑﻪ دﻻﯾﻠﯽ ﺳﻪ ﺗﺎ ﺷﻮن رد ﺷﺪن‪.‬‬
‫ﺷﻤﺎ ﺑﻪ ﺟﺎم ﺟﻬﺎﻧﯽ ﮐﻮﺋﯿﺪﯾﭻ ﻧﻤﯿﺎﯾﻦ؟ آﺧﻪ ﻣﻦ ﻫﯿﭽﻮﻗﺖ ﻧﺪﯾﺪم ﮐﻪ ﺗﻮی ﺟﺎم ﺟﻬﺎﻧﯽ‬‫اﯾﻦ ﺷﮑﻠﯽ ﮐﻮﺋﯿﺪﯾﭻ ﺑﺎزی ﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬

‫‪170‬‬

‫ﻧﻪ ﻣﺎ ﺟﺎم ﺟﺎدوﻫﺎی اﺳﭙﺎﻧﯿﺎ دارﯾﻢ‪ .‬اﻟﺒﺘﻪ ﻫﺮ ﮐﺸﻮر ﺟﺎدوﯾﯽ در ﺳﻄﺢ ﭘﯿﺸﺮﻓﺘﻪ ﺑﻪ‬‫ﺑﺎزﯾﮑﻨﺎی ﺗﯿﻢ ﮐﻮﺋﯿﺪﯾﭻ ﻣﻠﯿﺶ ﮐﻮﺋﯿﺪﯾﭻ ﺟﻬﺎﻧﯽ ﻫﻢ ﯾﺎد ﻣﯿﺪه ﺗﺎ واﺳﻪ ﺟﺎم ﺟﻬﺎﻧﯽ ﺑﯿﺎن‬
‫اﻣﺎ ﺧﻮب ﻫﯿﭽﻮﻗﺖ ﺑﻪ ﺳﻄﺢ ﺗﯿﻢ ﻫﺎﯾﯽ ﻣﺜﻞ اﯾﺮﻟﻨﺪ و ﺑﻠﻐﺎرﺳﺘﺎن ﯾﺎ ﻓﺮاﻧﺴﻪ ﻧﻤﯿﺮﺳﻪ‪.‬‬
‫آﻗﺎی ﭘﺎﺗﺮ ‪ ،‬ﺑﻬﺘﺮ ﻧﯿﺴﺖ ﺑﯿﺎﯾﻦ و ﮐﻨﺎر ﻣﻦ ﺑﺸﯿﻨﯿﻦ؟ ﻧﺎﻫﺎر داﻧﺶ آﻣﻮزا ﺗﻤﻮم ﺷﺪه‪.‬‬‫او ژﯾﻨﻮ ﺳﯿﻮﯾﻮ ﺑﻮد ﮐﻪ از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪه ﺑﻮد و ﺑﻪ ﮐﻨﺎر ﻫﺮی آﻣﺪه ﺑﻮد‪.‬ﻫﺮی ﺧﯿﻠﯽ‬
‫زود از آﻗﺎی رﯾﺪان ﺗﺸﮑﺮ ﮐﺮد و ﻫﻤﺮاه ﺑﺎ ﻣﺪﯾﺮ ﺑﺮ روی ﺻﻨﺪﻟﯽ ﻣﺨﺼﻮص ﺧﻮدش‬
‫ﻧﺸﺴﺖ‪.‬ﻣﺪﯾﺮ ﺻﺪاﯾﺶ را ﺻﺎف ﮐﺮد و در ﺑﻠﻨﺪﮔﻮی ﺟﺎدوﯾﯽ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮد‪:‬‬
‫ﺧﺐ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ‪ ...‬ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﻟﻄﻔﺎ ﺳﺎﮐﺖ‬‫ﻧﺎﮔﻬﺎن ﻓﻀﺎی ﺳﺎﻟﻦ ﻃﻮری ﺷﺪ ﮐﻪ اﻧﮕﺎر ﻫﻤﻪ ﻣﺮده ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻫﯿﭻ ﺻﺪاﯾﯽ از ﮐﺴﯽ ﺑﯿﺮون‬
‫ﻧﯿﺎﻣﺪ‪.‬‬
‫اﻣﺮوز آﻗﺎی ﻫﺮی ﭘﺎﺗﺮ ‪ ....‬ﻫﻤﻮن ﻓﺮدی ﮐﻪ ﻟﺮد وﻟﺪﻣﻮرت اﻧﮕﻠﺴﺘﺎن را ﻫﻔﺪه ﺳﺎل ﭘﯿﺶ‬‫ﻧﺎﺑﻮد ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ ﻣﻬﻤﺎن ﻫﺴﺘﻨﺪ ‪ .‬اﯾﺸﻮن ﺑﻪ ﺑﺮﺳﺎووس اوﻣﺪن ﺗﺎ در راه از ﺑﯿﻦ ﺑﺮدن‬
‫ﺳﺎﯾﺮا و دار و دﺳﺘﻪ اش ﺑﻪ ﻣﺎ ﮐﻤﮏ ﮐﻨﻦ‪ .‬ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ دﻟﯿﻞ ﻣﺎ اﻣﺮوز ﯾﮏ ﺟﺸﻦ دارﯾﻢ و‬
‫ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ﮐﻮﺋﯿﺪﯾﭻ ﺑﻌﺪ ﻇﻬﺮ ﮐﻪ ﻗﺮار ﺑﻮد ﺳﺎﻋﺖ ‪ 7‬ﺑﺮﮔﺬار ﺑﺸﻪ ﺳﺎﻋﺖ ‪ 4‬ﺑﺮﮔﺰار ﻣﯽ ﺷﻪ‪.‬‬
‫ﺧﯿﻠﯽ از داﻧﺶ آﻣﻮزان از ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﻓﺮﯾﺎد زدﻧﺪ‪ .‬و ﻫﺮی ﻫﻤﺮاه ﺑﺎ ﮐﺎرﻟﻮ از ﺳﺎﻟﻦ ﺧﺎرج‬
‫ﺷﺪ‪ .‬در ﺑﯿﻦ راه ﺧﺮوج ﺑﺴﯿﺎری از داﻧﺶ آﻣﻮزا ﺟﻠﻮ ﻣﯽ آﻣﺪﻧﺪ و او را ﺑﺎ دﺳﺖ ﺑﻪ ﻫﻢ‬
‫ﻧﺸﺎن ﻣﯽ داﻧﺪ‪.‬‬
‫اه اﯾﻨﮑﻪ ﻫﻢ ﺳﻦ ﺧﻮدﻣﻮﻧﻪ‪.‬‬‫آﻗﺎی ﭘﺎﺗﺮ ﺷﻤﺎ ﭼﻄﻮری وﻟﺪﻣﻮرت رو ﮐﺸﺘﯿﻦ؟‬‫ﻣﯿﺸﻪ ﺑﺎ ﻣﻦ دوﺋﻞ ﮐﻨﯽ؟‬‫ﻫﻤﻪ اﯾﻨﻬﺎ ﺳﻮاﻻﺗﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ داﻧﺶ آﻣﻮزان از ﻫﺮی ﻣﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪﻧﺪ‪ .‬ﺗﺎ اﯾﻨﮑﻪ او و ﮐﺎرﻟﻮ از‬
‫ﺳﺎﻟﻦ ﺑﯿﺮون رﻓﺘﻨﺪ و دوﺑﺎره ﺑﻪ ﻃﺒﻘﻪ ﺷﺸﻢ ﺑﺎزﮔﺸﺘﻨﺪ‪ .‬ﮐﺎرﻟﻮ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺗﺎﺑﻠﻮﯾﯽ رﻓﺖ ﮐﻪ‬
‫ﺑﺮ روی آن ﻋﮑﺲ ﯾﮏ ﭘﺴﺮ ﻧﻮﺟﻮان ﺑﺮ روی ﻗﺎﻟﯿﭽﻪ ﭘﺮﻧﺪه ‪ ،‬ﯾﮏ ﺑﭽﻪ ﻣﯿﻤﻮن و ﯾﮏ‬
‫ﻃﻮﻃﯽ ﻗﺮﻣﺰ رﻧﮓ ﺑﻮد‪.‬ﮐﺎرﻟﻮ ﻫﻤﺎﻧﻄﻮر ﮐﻪ ﺑﺎ ﺧﻮدش آواز ﻣﯽ ﺧﻮاﻧﺪ زﯾﺮ ﻟﺐ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﮔﺎو‬
‫ﺷﯿﺮده‪.‬‬

‫‪171‬‬

‫ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺗﺎﺑﻠﻮ ﺑﺎﻻ رﻓﺖ و ﺳﺎﻟﻨﯽ ﻃﻮﯾﻞ ﻧﻤﺎﯾﺎن ﮔﺸﺖ‪ .‬آﻧﻬﺎ وارد آن ﺳﺎﻟﻦ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬در آﻧﺠﺎ‬
‫ﺣﺪود ﺑﯿﺴﺖ اﺗﺎق ﺑﻮد ‪ .‬ﮐﺎرﻟﻮ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ آﺧﺮ ﺳﺎﻟﻦ رﻓﺖ و در اﺗﺎﻗﯽ را ﮐﻪ ﺑﺮ روی آن‬
‫ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪه ﺷﺪه ﺑﻮد ﻣﻬﻤﺎن وﯾﮋه ﺑﺎز ﮐﺮد ﺳﭙﺲ ﮐﻔﺖ‪ :‬ﻫﺮی اﯾﻦ اﺗﺎق ﻣﻬﻤﺎﻧﻬﺎی وﯾﮋه‬
‫ﻣﺎﺳﺖ ‪ .‬ﻣﻦ ﺳﻪ اﺗﺎق اوﻧﻄﺮف ﺗﺮ ﺗﻮ ﻫﺴﺘﻢ اﮔﻪ ﮐﺎری داﺷﺘﯽ ﺑﯿﺎ دﻧﺒﺎﻟﻢ‪.‬‬
‫ﺑﺎﺷﻪ ‪ .‬ﻣﻤﻨﻮن‬‫ﭘﺲ ﻓﻌﻼ ﺧﺪاﺣﺎﻓﻆ ‪ ....‬راﺳﺘﯽ ﻋﺼﺮ ﻣﯿﺎم دﻧﺒﺎﻟﺖ ﺗﺎ ﺑﺎ ﻫﻢ ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ﮐﻮﺋﯿﺪﯾﭻ رو ﺑﺒﯿﻨﯿﻢ‪.‬‬‫ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻓﻘﻂ ﻣﯽ ﺷﻨﻮم‪.‬‬
‫ﺑﺎﺷﻪ‪ .‬ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﯽ ﻣﻮﻧﻢ‪.‬‬‫ﻫﺮی از ﮐﺎرﻟﻮ ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ ﮐﺮد و وارد اﺗﺎق ﺷﺪ‪.‬در آﻧﺠﺎ ﯾﮏ ﺗﺨﺖ ﻧﺮم ‪ ،‬ﯾﮏ ﺷﻮﻣﯿﻨﻪ‬
‫ﻣﻨﺒﻂ ﮐﺎری ﺷﺪه ‪،‬ﯾﮏ ﻣﯿﺰ ﺗﺤﺮﯾﺮ ‪ ،‬ﯾﮏ ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺑﺰرگ و ﯾﮏ رادﯾﻮ ﺟﺎدوﯾﯽ‬
‫ﻗﺮار داﺷﺖ‪ .‬ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﭘﻨﺠﺮه اﺗﺎق رﻓﺖ و ﭘﺮده آن را ﮐﻨﺎر زد ‪ :‬ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺑﺎ ﺻﺤﻨﻪ‬
‫ﻋﺠﯿﺒﯽ رو ﺑﻪ رو ﺷﺪ‪.‬در ﻣﻘﺎﺑﻠﺶ ‪ ،‬ﺣﺪود دوﯾﺴﺖ ﻣﺘﺮ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺗﺮ ﯾﮏ ﺳﺎﺣﻞ ﻗﺮار داﺷﺖ‬
‫ﮐﻪ از ﺑﺮﺧﻮرد ﻣﻮج ﻫﺎ ﺑﺎ آن ﺻﺪای دﻟﻨﺸﯿﻨﯽ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽ ﺷﺪ‪ .‬ﻫﺮی ﺑﺎ ﺧﻮد اﻧﺪﯾﺸﯿﺪ ﭼﻄﻮر‬
‫ﻣﻤﮑﻦ اﺳﺖ در ﮐﻮﯾﺮ درﯾﺎ وﺟﻮد داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬
‫اﮐﺴﭙﻠﯿﺎرﻣﻮس‬‫ﻧﺎﮔﻬﺎن ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻫﺮی از ﻏﻼﻓﺶ ﺧﺎرج ﺷﺪ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﺮدی ﮐﻮﺗﺎه ﻗﺎﻣﺖ ﮐﻪ ﻣﻌﺎون‬
‫ﻣﺪرﺳﻪ ﺑﻮد اﻓﺘﺎد‪.‬‬
‫آﻗﺎی ﭘﺎﺗﺮ ‪ ...‬اﯾﻨﻘﺪر ازت ﺗﻌﺮﯾﻒ ﻣﯽ ﮐﺮدن ﻫﻤﯿﻦ ﺑﻮد؟ ﭘﺲ ﭼﯽ ﺷﺪ؟ﭼﺮا از ﺧﻮدت‬‫دﻓﺎع ﻧﻤﯽ ﮐﻨﯽ؟‬
‫ﺗﻮ ‪ ...‬ﺗﻮ ﻣﺮگ ﺧﻮاری؟‬‫آره و ﻣﻄﻤﺌﻨﺎ ﺑﺎ ﮐﺸﺘﻦ ﺗﻮ اﻣﺘﯿﺎز ﺑﺰرﮔﯽ ﺑﻪ دﺳﺖ ﻣﯿﺎرم‪ .‬اﯾﻦ اﻣﺘﯿﺎز رو ﯾﮏ راﺳﺖ ﻣﯽ‬‫ﺑﺮم ﭘﯿﺶ ﻟﺮد وﻟﺪﻣﻮرت و ﺟﺎﯾﺰم رو از اون ﻣﯿﮕﯿﺮم‪.‬‬
‫ﺑﺒﯿﻨﻢ ‪ ....‬ﭼﺮا ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ رو ﻧﻤﯽ دی ﺗﺎ ﺑﺎ ﻫﻢ دوﺋﻞ ﮐﻨﯿﻢ؟‬‫او ﺑﺎ ﺻﺪای وﺣﺸﺘﻨﺎﮐﯽ ﺧﻨﺪﯾﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﺑﺪم ﺗﺎ ﺑﺎ ﻫﻢ دوﺋﻞ ﮐﻨﯿﻢ؟ ﺗﻮ ﯾﮏ ﺑﺎر‬
‫اﯾﻦ ﺷﺎﻧﺴﻮ داﺷﺘﯽ وﻟﯽ اﻻن دﯾﮕﻪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ رو از دﺳﺖ دادی‪ .‬ﺗﺎزه اﻣﺮوز ﺻﺒﺢ ﻫﻢ‬
‫ﻧﺰدﯾﮓ ﺑﻮد ﺑﻤﯿﺮی‪.‬‬
‫‪172‬‬

‫ﭘﺲ ‪ ...‬ﭘﺲ اﻣﺮوز ﺻﺒﺢ ﺗﻮ ﺑﻮدی ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﯽ ﻣﻨﻮ ﺑﮑﺸﯽ ؟‬‫او ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﺧﻨﺪﯾﺪ و ادای ﻫﺮی را در آورد‪:‬ﭘﺲ ‪ ...‬ﭘﺲ اﻣﺮوز ﺻﺒﺢ ﺗﻮ ﺑﻮدی ﮐﻪ ﻣﯽ‬
‫ﺧﻮاﺳﺘﯽ ﻣﻨﻮ ﺑﮑﺸﯽ ؟‪ ...‬آره ﻣﻦ ﺑﻮدم وﻟﯽ ﺷﺎﻧﺴﺖ ﮔﺮﻓﺖ ﮐﻪ ﻣﻮﻓﻖ ﻧﺶ‪...‬‬
‫ رﯾﭙﯿﺖ اﮐﺴﭙﻠﯿﺎرﻣﻮس‬‫ﻫﺮ دو ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ از دﺳﺖ ﻣﻌﺎون ﺑﯿﺮون آﻣﺪ و ﺑﻪ دﺳﺖ ﮐﺎرﻟﻮ ﮐﻪ ﭘﺸﺖ در اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد‬
‫اﻓﺘﺎد ‪ .‬او داﺧﻞ آﻣﺪ و ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﻣﯽ دوﻧﯽ رﻓﯿﻠﯽ ؟ ﻣﻦ از ﻫﻤﻮن اول ﻫﻢ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺷﮏ‬
‫داﺷﺘﻢ‪ .‬وﻗﺘﯽ ﺷﻨﯿﺪم ﯾﮑﯽ ﺑﻪ ﻫﺮی ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮده ‪ ،‬اون ﻫﻢ ﺗﻮی ﻣﺪرﺳﻪ ای ﮐﻪ ﭘﺪر‬
‫ﺑﺰرگ ﺑﺪر ﺑﺰرگ ﭘﺪر ﺑﺰرگ ﭘﺪر ﺑﺰرگ ﭘﺪرم ﺳﺎﺧﺘﻪ؟راﺳﺘﺸﻮ ﺑﺨﻮای ﺑﺎ ﺧﻮدم ﮔﻔﺘﻢ‬
‫ﺗﻮی اﯾﻦ ﻣﺪرﺳﻪ ﻓﻘﻂ ﻣﻦ ﺟﺮﺋﺖ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮدن دارم ﻫﻢ ﺗﻮ و ﻫﻢ ژﯾﻨﻮ اﻟﺒﺘﻪ ﯾﮏ ﮐﻢ ﺑﻪ‬
‫آﻧﺠﻠﻮﺗﯽ ﻫﻢ ﺷﮏ ﮐﺮدم وﻟﯽ ﺑﻌﺪا ﻓﻬﻤﯿﺪم ﮐﻪ ﺷﮑﻢ اﺷﺘﺒﺎه ﺑﻮده‪ .‬ﺑﺎ ﺧﻮدم ﮔﻔﺘﻢ ﻣﻦ ﮐﻪ‬
‫ﺑﻪ ﻫﺮی ﺣﻤﻠﻪ ﻧﮑﺮدم ‪ ،‬ﺳﯿﻮﯾﻮ ﻫﻢ ﺟﻠﻮش ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮده ﭘﺲ ﻓﻘﻂ ﺗﻮ ﻣﯽ ﻣﻮﻧﯽ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﻫﻢ‬
‫ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺎده ﺑﻮد‪ .‬ﯾﮏ ﺳﻨﺴﻮر روی در اﯾﻨﺠﺎ وﺻﻞ ﮐﺮدم ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﺤﺾ اﯾﻨﮑﻪ در ﺑﺎز‬
‫ﺑﺸﻪ ﻣﻦ ﺑﻔﻬﻤﻢ‪..‬ﺣﺎﻻ ﻫﻢ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﯽ اﯾﻨﺠﺎم‪..‬‬
‫ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎش ﯾﮏ روز ﻣﯽ ﻣﯿﺮی‪.‬‬‫ ﻫﻤﻪ ﻣﺎ ﯾﮏ روز ﻣﯽ ﻣﯿﺮﯾﻢ‪.‬‬‫ﮐﺎرﻟﻮ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش ر ا ﺗﮑﺎن داد و ﮔﻔﺖ زاﻻﻧﭽﺎﭘﺎرات‬
‫رﻓﯿﻠﯽ ﺟﯿﻎ ﺑﻠﻨﺪی ﮐﺸﯿﺪ و ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪ ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﭼﯽ ﺷﺪ ؟ ﭼﯽ ﮐﺎر ﺷﺪ ؟ ﻓﺮار ﮐﺮد ؟‬‫ﻧﻪ اﯾﻦ ﻃﻠﺴﻢ اﺧﺘﺮاع اﺳﭙﺎﻧﯿﺎﯾﯽ ﻫﺎی ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﻪ ﺑﺮای ﻧﺎﺑﻮد ﮐﺮدن ﻣﺮگ ﺧﻮارﻫﺎﺳﺖ ‪ .‬ﺑﺎ‬‫اﯾﻦ ﻃﻠﺴﻢ ﻫﻢ ﺟﺴﻢ و ﻫﻢ روح ﻣﺮﮔﺨﻮار ﻫﺎ ﻧﺎﺑﻮد ﻣﯿﺸﻪ‪.‬‬
‫ وای ‪.‬‬‫ﮐﺎرﻟﻮ ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺘﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺎﺷﻪ ﺑﺮﯾﻢ ‪ 40 .‬دﻗﯿﻘﻪ دﯾﮕﻪ ﺑﺎزی‬
‫ﺷﺮوع ﻣﯿﺸﻪ‪.‬‬
‫ﺑﺎزی ؟ ﮐﺪوم ﺑﺎزی‬‫‪-‬ﮐﻮﺋﯿﺪﯾﭻ ﺑﯿﻦ ﺗﯿﻢ ﻫﺎی ﺳﺎﯾﻨﺎدو و ﺷﯿﺮدال‬

‫‪173‬‬

‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﮐﺎرﻟﻮ ﺑﻪ راه اﻓﺘﺎدﻧﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ در ﺳﺮ راه ﺧﻮد ﺑﻪ دﻓﺘﺮ ﻣﺪﯾﺮ رﻓﺘﻨﺪ و ﺑﻪ آﻗﺎی‬
‫ﺳﯿﻮﯾﻮ ﺧﺒﺮ ﻣﺮگ رﻓﯿﻠﯽ را دادﻧﺪ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ زﻣﯿﻦ ﮐﻮﺋﯿﺪﯾﭻ ﺑﻪ راه اﻓﺘﺎدﻧﺪ‪ .‬در ﯾﮏ‬
‫ﻃﺮف زﻣﯿﻦ ﺧﺎﮐﯽ ﮐﻮﺋﯿﺪﯾﭻ ﭘﺮ از ﺳﻮراخ ﻫﺎﯾﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﮐﺎرﻟﻮ از آﻧﻬﺎ آﺗﺶ‬
‫ﺑﯿﺮون ﻣﯽ زد و در ﻃﺮف دﯾﮕﺮ زﻣﯿﻦ ﺟﺎﯾﮕﺎه ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮان ﺑﻮد ﮐﻪ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﭘﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻫﺮی و ﮐﺎرﻟﻮ ﺑﺮ روی دو ﺻﻨﺪﻟﯽ از ‪ 7‬ﺻﻨﺪﻟﯽ ﺑﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪه اﺳﺎﺗﯿﺪ ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ و ﻣﻨﺘﻈﺮ آﻏﺎز‬
‫ﺑﺎزی ﺷﺪﻧﺪ‪.‬ﺟﻤﻌﯿﺖ ﺑﯽ ﺻﺒﺮاﻧﻪ ﺻﻮت ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪﻧﺪ و دﺳﺖ ﻣﯽ زدﻧﺪ‪.‬ﺳﺮاﻧﺠﺎم دو‬
‫درﯾﭽﻪ در دو ﻃﺮف ﺟﺎﯾﮕﺎه ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮان ﺑﺎز ﺷﺪ و از ﻫﺮ ﻃﺮف ‪ 8‬ﺑﺎزﯾﮑﻦ ﺳﻮار ﺑﺮ ﻗﺎﻟﯿﭽﻪ‬
‫ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻮﭼﮏ ﺑﻪ وﺳﻂ زﻣﯿﻦ آﻣﺪﻧﺪ‪ .‬ﺗﯿﻢ ﺳﺎﯾﻨﺎدو ﻟﺒﺎﺳﻬﺎﯾﯽ ﯾﮑﺪﺳﺖ زرد رﻧﮓ و ﻗﺎﻟﯿﭽﻪ‬
‫ای ﺳﯿﺎه رﻧﮓ داﺷﺖ‪ .‬اﻣﺎ ﺗﯿﻢ ﺷﯿﺮدال ﻟﺒﺎس ﻫﺎﯾﯽ ﻗﺮﻣﺰ رﻧﮓ داﺷﺖ ﮐﻪ در وﺳﻂ آن‬
‫ﯾﮏ ﺳﺘﺎره ﻧﻘﺮه ای رﻧﮓ درﺧﺸﺎن ﻗﺮار داﺷﺖ‪ .‬ﺑﺮ روی ﻗﺎﻟﯿﭽﻪ ﻫﺎی آﻧﻬﺎ ﻧﯿﺰ ﯾﮏ‬
‫ﺷﯿﺮدال ‪ ،‬ﻫﻨﺮﻣﻨﺪاﻧﻪ رﺳﻢ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬داور ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ﻧﯿﺰ ﮐﻪ ﻟﺒﺎس ﻧﻘﺮه ای رﻧﮕﯽ ﺑﻪ ﺗﻦ‬
‫داﺷﺖ ﺑﻪ وﺳﻂ ﻣﯿﺪان آﻣﺪ ‪ .‬او در ﺟﻌﺒﻪ ﺗﻮپ ﻫﺎ را ﺑﺎز ﮐﺮد و دو ﺗﻮپ را از درون آن‬
‫ﺑﯿﺮون آورد ‪ .‬ﯾﮏ ﺗﻮپ ﺳﯿﺎه آﺑﯽ رﻧﮓ و ﯾﮏ ﺗﻮپ ﻃﻼﯾﯽ رﻧﮓ ‪.‬ﺳﭙﺲ ﺳﻮت ﮐﺸﯿﺪ و‬
‫ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﺎ ﺳﻮت او دروازه ﺑﺎن ﻫﺎی دو ﺗﯿﻢ در ﺟﺎﯾﮕﺎه ﺧﻮد اﯾﺴﺘﺎدﻧﺪ‪ .‬دو ﺑﺎزﯾﮑﻦ ﮐﻪ‬
‫وﺳﯿﻠﻪ ﻫﺎﯾﯽ ﺗﺨﺘﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ در دﺳﺖ داﺷﺘﻨﺪ و ﻇﺎﻫﺮا ﺷﯿﻤﻮدار ﺑﻮدﻧﺪ در دو ﻃﺮف زﻣﯿﻦ ‪،‬‬
‫ﺳﻪ ﺑﺎزﯾﮑﻦ دﯾﮕﺮ ﺣﺪود ده ﻣﺘﺮ از ﺑﻘﯿﻪ ﺑﺎﻻﺗﺮ رﻓﺘﻨﺪ و ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎزﯾﮑﻦ ﺑﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪه از ﻫﺮ ﺗﯿﻢ‬
‫ﮐﻪ ﻗﺎﻟﯿﭽﻪ ای ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺑﺰرگ داﺷﺖ در ارﺗﻔﺎع ‪ 5‬ﻣﺘﺮی ﺳﻄﺢ زﻣﯿﻦ ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺖ ﮐﻪ از ﺑﻘﯿﻪ‬
‫ﺣﺪود ﺑﯿﺴﺖ ﻣﺘﺮ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺗﺮ ﺑﻮد‪.‬داور ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ﺳﻮت ﮐﺸﯿﺪو ﻫﺮ دو ﺗﻮپ را رﻫﺎ ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺟﻤﻌﯿﺖ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺟﯿﻎ و ﺻﻮت ﮐﺸﯿﺪن ﮐﺮدن و از ﺳﻮراخ ﻫﺎی ﮐﻨﺎر زﻣﯿﻦ‬
‫ﻫﺮاز ﮔﺎﻫﯽ ﮔﻠﻮﻟﻪ ای آﺗﺸﯿﻦ ﭘﺮﺗﺎب ﻣﯽ ﺷﺪ ‪.‬ﺑﻌﻀﯽ اوﻗﺎت ﯾﮑﯽ از ﺑﺎزﯾﮑﻨﺎن ﺑﻪ ﮔﻠﻮﻟﻪ‬
‫آﻧﺶ ﺑﺮﺧﻮرد ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ و از روی ﻗﺎﻟﯿﭽﻪ ﺑﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﭘﺮﺗﺎب ﻣﯽ ﺷﺪﻧﺪ اﻣﺎ ﺑﺎزﮔﺮداﻧﺪه ﮐﻪ‬
‫ﺣﺪودا ﺑﯿﺴﺖ ﻣﺘﺮ از آﻧﻬﺎ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺗﺮ ﺑﻮد آﻧﻬﺎ را ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺖ و دوﺑﺎره ﺑﺮ روی ﻗﺎﻟﯿﭽﻪ‬
‫ﻫﺎﯾﺸﺎن ﺑﺎز ﻣﯽ ﮔﺮداﻧﺪ‪ .‬ﺷﯿﻤﻮدار ﻫﺎ ﻧﯿﺰ ﻣﺪام ﻣﺸﻐﻮل ﺷﻠﯿﮏ ﮔﻠﻮﻟﻪ ﻫﺎی ﺑﻪ رﻧﮓ ﯾﺦ‬
‫ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺮ اﺛﺮ ﺑﺮﺧﻮرد ﺑﺎ ﮔﻠﻮﻟﻪ ﻫﺎی آﺗﺶ آﻧﻬﺎ را از ﯾﺒﻦ ﻣﯽ ﺑﺮد‪.‬ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺻﺪاﯾﯽ‬
‫وﺣﺸﺘﻨﺎک ﺑﻪ ﮔﻮش رﺳﯿﺪ و ﺟﻤﻌﯿﺖ ﺳﺎﮐﺖ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﻫﻤﻪ ﺑﺎزﯾﮑﻨﺎن از ﺣﺮﮐﺖ اﯾﺴﺘﺎدﻧﺪ و‬
‫ﺣﺘﯽ دﯾﮕﺮ ﮔﻠﻮﻟﻪ ﻫﺎی آﺗﺸﯿﻦ ﭘﺮﺗﺎب ﻧﻤﯽ ﺷﺪ‪ .‬آﺳﻤﺎن ﺳﯿﺎه ﺷﺪ و ﻧﺎﮔﻬﺎن ﯾﮏ ﮐﺸﺘﯽ‬
‫‪174‬‬

‫در آﺳﻤﺎن ﻣﺪرﺳﻪ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ‪ .‬از درون آن ﮐﺸﺘﯽ ﻣﺪام اﺷﻌﻪ ﻫﺎی رﻧﮕﺎرﻧﮓ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ‬
‫ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮان ﭘﺮﺗﺎب ﻣﯽ ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﻫﻤﻪ داﻧﺶ آﻣﻮزان ﺟﯿﻎ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪﻧﺪ و ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ ﺳﺮﯾﻊ از آﻧﺠﺎ ﻓﺮار ﮐﻨﻨﺪ اﻣﺎ ﺑﻪ‬
‫دﻟﯿﻞ ﻋﺠﻠﻪ ﺑﯿﺶ از اﻧﺪازه ﺗﺮاﻓﯿﮏ ﺷﺪﯾﺪی ﺑﻪ وﺟﻮد آﻣﺪه ﺑﻮد و ﮐﺴﯽ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ از‬
‫آﻧﺠﺎ ﺑﯿﺮون ﺑﺮود‪ .‬ﻫﻤﻪ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻓﺸﺎر ﻣﯽ آوردﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﺘﻮاﻧﻨﺪ از آﻧﺠﺎ ﻓﺮار ﮐﻨﻨﺪ‪.‬اﻣﺎ ﻫﯿﭽﮑﺲ‬
‫ﻣﻮﻓﻖ ﻧﻤﯽ ﺷﺪ‪ .‬ﭼﻨﺪ ﺗﻦ از داﻧﺶ آﻣﻮزان ﺳﺎل ﺑﺎﻻ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﮐﺸﺘﯽ‬
‫ﻃﻠﺴﻢ ﻣﯽ ﻓﺮﺳﺘﺎدﻧﺪ‪.‬اﻣﺎ ﻫﯿﭽﮑﺪام از اﺷﻌﻪ ﻫﺎ ﺗﺎﺛﯿﺮی ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﮐﺎرﻟﻮ ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ‬
‫ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﻫﯿﭽﮑﺎری ﻧﻤﯽ ﮐﺮد‪ .‬ﻫﺮی ﻧﯿﺰ ﺑﺮ ﭘﺸﺖ ﺻﻨﺪﻟﯽ ﺳﻨﮕﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد و ﻃﻠﺴﻢ‬
‫ﻣﯽ ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﭘﺲ ﭼﺮا ﻫﯿﭽﮑﺎری ﻧﻤﯽ ﮐﻨﯽ؟‬‫ﻣﻦ ﭼﺸﻤﺎم ﻧﻤﯽ ﺑﯿﻨﻪ‪ .‬ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﮐﺠﺎ رو ﻫﺪف ﺑﮕﯿﺮم‪.‬ﻓﻘﻂ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ دوﺋﻞ ﮐﻨﻢ‪.‬‬‫ﻫﺮی ﺑﻪ اﻃﺮاﻓﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪ .‬از ‪ 16‬ﻧﻔﺮ ﮐﺎرﮐﻨﺎن ﻣﺪرﺳﻪ ﻓﻘﻂ ‪ 4‬زن و ﺳﻪ ﻣﺮد ﺑﺎﻗﯽ‬
‫ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﻤﺖ زﻣﯿﻦ ﮐﻮﺋﯿﺪﯾﭻ ﺑﺮﮔﺸﺖ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ از ﺑﺎزﯾﮑﻨﺎن ﺑﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪه‬
‫ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬اﺟﺴﺎد ﭼﻬﺎر ﻧﻔﺮ از آﻧﻬﺎ ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد‪ .‬و ﺑﻘﯿﻪ ﻧﯿﺰ ﻓﺮار ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺗﮑﺎن داد و ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬اﮐﺴﯿﻮ ﻗﺎﻟﯿﭽﻪ ﭘﺮﻧﺪه‪.‬‬
‫ﯾﮑﯽ از ﻗﺎ ﻟﯿﭽﻪ ﻫﺎی ﭘﺮﻧﺪه ﻣﺎﻧﻨﺪ آﻫﻨﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ آﻫﻨﺮﺑﺎ ﺑﭽﺴﺒﺪ ﺑﻪ ﭘﺮواز در آﻣﺪ و ﺑﻪ دﺳﺖ‬
‫ﻫﺮی ﭼﺴﺒﯿﺪ‪ .‬ﻫﺮی آن را ﮔﺮﻓﺖ و ﺳﻮار آن ﺷﺪ‪ .‬ﻗﺎﻟﯿﭽﻪ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ دﺳﺘﻪ ﺟﺎرو ﺳﻨﮕﯿﻦ‬
‫ﺗﺮ ﺑﻮد ‪ .‬اﻣﺎ ﺑﺴﯿﺎر ﻧﺮم ﺣﺮﮐﺖ ﻣﯽ ﮐﺮد و ﺑﻪ راﺣﺘﯽ ﻣﯽ ﺷﺪ ﺑﺮ روی آن ﭼﻬﺎرزاﻧﻮ زد ﯾﺎ‬
‫دراز ﮐﺸﯿﺪ‪ .‬ﻫﺮی دو ﻃﺮف آن را ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﻪ ﺣﺮﮐﺖ در آﻣﺪ‪ .‬از ﻣﯿﺎن اﺷﻌﻪ ﻫﺎ‬
‫ﻋﺒﻮر ﮐﺮد و ﭼﻨﺪ ﺑﺎر ﻧﺰدﯾﮏ ﺑﻮد ﺑﻪ زﻣﯿﻦ ﺑﯿﺎﻓﺘﺪ‪.‬از دور دﺳﺖ ﺻﺪای ﮐﺎرﻟﻮ را ﻣﯽ ﺷﻨﯿﺪ‬
‫ﮐﻪ ﻓﺮﯾﺎد ﻣﯽ زد‪":‬ﻫﺮی ‪ ،‬ﻣﻨﻮ ﺑﺎ ﺧﻮدت ﺑﺒﺮ" ﻫﺮی ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑﺮﮔﺸﺖ و او را دﯾﺪ ﮐﻪ‬
‫ﻧﺎاﻣﯿﺪاﻧﻪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ آﺳﻤﺎن دﺳﺖ ﺗﮑﺎن ﻣﯽ دﻫﺪ‪ .‬دﻟﺶ ﺑﻪ ﺣﺎل او ﺳﻮﺧﺖ ‪ .‬ﺑﻪ ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎ‬
‫ﭘﺸﺖ ﮐﺮد و ﺑﻪ ﺳﺮاغ او رﻓﺖ‪.‬‬
‫ﺳﻮار ﺷﻮ‬‫ﮐﺎرﻟﻮ ﺑﺪون ﻣﻌﻄﻠﯽ و ﮐﻮرﮐﻮراﻧﻪ ﺑﻪ ﮐﻤﮏ ﻫﺮی ﺳﻮار ﻗﺎﻟﯿﭽﻪ ﺷﺪ و ﻫﻤﺮاه او ﺑﻪ ﺳﻤﺖ‬
‫ﮐﺸﺘﯽ ﻣﺮﮔﺨﻮاران ﺑﺎ ﭘﺮواز در آﻣﺪ‪.‬‬
‫‪175‬‬

‫ ﻣﯽ دوﻧﯽ ﻫﺮی‪ ،‬ﻣﻦ ‪ 40‬ﺳﺎﻟﻪ ﮐﻪ ﭘﺮواز ﻧﮏ‪ ...‬ﭘﺮوﺗﮕﻮ ‪ ...‬ﻧﮑﺮدم‪.‬‬‫ ﻣﻨﻢ ﯾﮏ ﻣﺎﻫﻪ ﮐﻪ ﭘﺮواز ﻧﮑﺮدم ‪.‬‬‫ﮐﺎرﻟﻮ ﺑﻪ ﻃﻌﻨﻪ ﮔﻔﺖ‪ :‬وای ﭼﻘﺪر زﯾﺎد‪...‬‬
‫آن ﻫﺎ ﭼﻨﺪ ﻃﻠﺴﻢ دﯾﮕﺮ را ﺑﺮﮔﺸﺖ دادﻧﺪ ‪ ،‬ﯾﮏ ﺑﺎر دور ﮐﺸﺘﯽ ﭘﺮﻧﺪه ﭼﺮﺧﯿﺪﻧﺪ و از‬
‫ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﮐﺴﯽ ﻣﺮاﻗﺐ آن ﻧﺒﻮد داﺧﻞ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺣﺪود ﺑﯿﺴﺖ اﺷﻌﻪ رﻧﮕﺎرﻧﮓ ﺑﻪ‬
‫ﺳﻤﺖ آﻧﻬﺎ رﻓﺖ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻓﺮﯾﺎد زد‪ :‬رﯾﭙﯿﺖ اﺳﺘﺎپ ﻣﺠﯿﮏ‬
‫ﭘﻨﺞ اﺷﻌﻪ از ﻧﻪ اﺷﻌﻪ ای ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﻤﺘﺶ ﻣﯽ آﻣﺪ از ﺣﺮﮐﺖ اﯾﺴﺘﺎد و ﺳﻪ اﺷﻌﻪ ﺑﺎﻗﯽ‬
‫ﻣﺎﻧﺪه ‪ ،‬ﺑﻪ دﻟﯿﻞ اﯾﻨﮑﻪ ﻫﺮی ﺧﻮد را ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺑﻮد از ﺑﺎﻻی ﺳﺮش‬
‫ﮔﺬﺷﺖ‪.‬ﻫﺮی ﺑﻪ ﮐﺎرﻟﻮ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و دﯾﺪ او ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﻫﻤﺎن ﺳﭙﺮ ﺳﻔﯿﺪ رﻧﮓ را ﺳﺎﺧﺘﻪ و‬
‫ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪه ﺗﺎ ده ﻃﻠﺴﻤﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﻤﺘﺶ آﻣﺪه اﻧﺪ ﺑﻪ ﺳﭙﺮ ﭼﺴﺒﯿﺪه و ﺑﺎزﮔﺮدﻧﺪ‪.‬ﻫﺮی‬
‫ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺗﮑﺎن داد و ﮔﻔﺖ ‪ :‬اوﯾﺮاﻧﺪاﺗﻮﮔﺮواﻧﺪا‬
‫ﺑﻌﺪ از ﮔﺬﺷﺖ ﺣﺪود دو ﻫﻔﺘﻪ ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﺑﻪ ﻗﺴﻤﺖ ﺗﻘﺴﯿﻢ ﺷﺪ‪.‬ﻫﺮ دو ﻫﺮی ﻫﺎ ﭘﺸﺖ ﺑﻪ‬
‫ﭘﺸﺖ ﻫﻢ اﯾﺴﺘﺎدﻧﺪ و ﻣﻨﺘﻈﺮ آﻣﺪن ﻣﺮﮔﺨﻮاران ﺷﺪﻧﺪ‪.‬ﻧﺎﮔﻬﺎن از ﭘﺸﺖ دﯾﻮار اﺷﻌﻪ ای ﺑﻪ‬
‫ﺳﻤﺖ ﯾﮑﯽ از ﻫﺮی ﻫﺎ آﻣﺪ اﻣﺎ آن ﻫﺮی اﺷﻌﻪ را ﻣﺘﻮﻗﻒ ﮐﺮد ﭼﻨﺪ ﺛﺎﻧﯿﻪ ﺑﻌﺪ از ﭘﺸﺖ‬
‫دﯾﻮارﻫﺎی ﮐﺸﺘﯽ ‪ ،‬ﻫﺸﺖ ﻣﺮﮔﺨﻮار ﺑﯿﺮون رﯾﺨﺘﻨﺪ و ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯿﺸﺎن را ﺑﺎﻻ ﺑﺮدﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ‬
‫ﺳﻤﺖ آن ﺳﻪ ﻧﻔﺮ اﺷﻌﻪ ﺑﻔﺮﺳﺘﻨﺪ اﻣﺎ ﻫﺮی ﺑﺎ ﺗﮑﺎن دادن ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش ‪ ،‬آن ﺷﺶ‬
‫اﺷﻌﻪ ای را ﮐﻪ در دو ﺣﺮﮐﺖ ﻣﺠﺎزی در ﻫﻮا ﻣﺘﻮﻗﻒ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺑﻮد ﺑﻪ ﺳﻤﺖ آﻧﻬﺎ ﻓﺮﺳﺘﺎد و‬
‫ﺑﺎ اﯾﻦ ﮐﺎر ‪ 3‬ﻧﻔﺮ از ﻣﺮﮔﺨﻮار ﻫﺎ را ﮐﺸﺖ‪.‬ﺑﻘﯿﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮار ﻫﺎ ﺷﺮوع ﺑﻪ ورد ﺧﻮاﻧﺪن ﮐﺮدﻧﺪ‬
‫اﻣﺎ ﯾﮑﯽ از ﻫﺮی ﻫﺎ ﻫﻤﻪ آﻧﻬﺎ را ﺑﺎ ﺳﺎﺧﺘﻦ ﯾﮏ ﺳﭙﺮ ﻣﺘﻮﻗﻒ ﮐﺮد ﺳﭙﺲ ﻫﺮی دﯾﮕﺮ‬
‫ﻓﺮﯾﺎد زد‪":‬رﯾﭙﯿﺖ رﯾﮑﯿﻤﺎﻧﺪوورﯾﮑﺲ" ﭘﻨﺞ اﺷﻌﻪ ﺳﻔﯿﺪ رﻧﮓ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﭼﻬﺎر ﻣﺮﮔﺨﻮار‬
‫ﺑﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪه رﻓﺘﻨﺪ و دو ﻧﻔﺮ از آﻧﻬﺎ را ﺑﺮ زﻣﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ ‪ .‬آن دو ﻧﻌﺮه ای از درد ﮐﺸﯿﺪﻧﺪ و‬
‫ﻫﺮی ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺷﺪ ﺗﻤﺎم اﺳﺘﺨﻮان ﻫﺎی آﻧﻬﺎ ﺧﺮد ﺷﺪه اﺳﺖ‪.‬دو ﻣﺮﮔﺨﻮار ﺑﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪه ﻓﺮار‬
‫ﮐﺮدﻧﺪ و از آﻧﺠﺎ رﻓﺘﻨﺪ‪.‬ﻫﺮی ﯾﮑﯽ از آﻧﻬﺎ را ﻧﺸﺎﻧﻪ ﮔﺮﻓﺖ و زﯾﺮ ﻟﺐ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﭘﻮﻟﮕﺴﺘﺮادو ‪.‬‬
‫ﻣﺮﮔﺨﻮار ﺳﺮﺟﺎﯾﺶ ﻣﺘﻮﻗﻒ ﺷﺪ ﺟﯿﻎ ﮐﺸﯿﺪ و روﺣﺶ از ﺑﺪﻧﺶ ﺧﺎرج ﺷﺪ‪ .‬ﺳﭙﺲ‬
‫ﻫﻤﺎﻧﺠﺎ ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد‪.‬ﺳﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮار دﯾﮕﺮ از ﭘﺸﺖ دﯾﻮار ﺑﯿﺮون آﻣﺪﻧﺪ ‪ .‬ﯾﮑﯽ از آﻧﻬﺎ‬
‫‪176‬‬

‫ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺗﮑﺎن داد و اﺷﻌﻪ ﻗﺮﻣﺰ رﻧﮕﯽ را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﮐﺎرﻟﻮ ﻓﺮﺳﺘﺎد ﮐﻪ ﺑﻪ ﻋﻠﺖ‬
‫ﺳﺮو ﺻﺪای زﯾﺎد او ﻧﺘﻮاﻧﺴﺖ ﺻﺪای زوزه اﺷﻌﻪ را ﺗﺸﺨﯿﺺ دﻫﺪ و اﺷﻌﻪ درﺳﺖ ﺑﻪ‬
‫دﺳﺖ ﭼﭗ او ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﺮد‪.‬ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ دﺳﺖ ﭼﭗ او از ﺟﺎﯾﺶ ﮐﻨﺪه ﺷﺪ و ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ‬
‫اﻓﺘﺎد ‪ .‬ﮐﺎرﻟﻮ ﺧﻢ ﺑﻪ اﺑﺮو ﻧﯿﺎورد در ﻋﻮض ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را در ﻫﻮا ﺗﮑﺎن داد و ﯾﮏ ﺷﮑﻞ‬
‫ﻟﻮزی ﮐﺸﯿﺪ‪.‬ﺳﭙﺲ آن را ﺑﻪ ﺷﮑﻞ ﺷﻼﻗﯽ ﺗﮑﺎن داد‪ .‬اﺷﻌﻪ ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺘﯽ ﺑﺴﯿﺎر زﯾﺎد ﺑﻪ‬
‫ﺣﺮﮐﺖ در آﻣﺪ و ﺑﻪ ﺷﮑﻢ ﻣﺮﮔﺨﻮار ﺿﺎرب ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﺮد ‪ .‬در ﮐﻤﺎل ﺗﻌﺠﺐ ﻫﺮی ﺷﮑﻢ او‬
‫ﺑﻪ ﺷﮑﻞ ﻟﻮزی از ﺟﺎﯾﺶ ﮐﻨﺪه ﺷﺪ و از ﺑﯿﻦ رﻓﺖ‪ .‬ﻣﺮﮔﺨﻮار ﻧﺎﻟﻪ ای ﺳﺮداد ‪ ،‬ﺳﭙﺲ ﺑﺮ‬
‫روی زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد و ﻣﺮد‪.‬‬
‫دو ﻣﺮﮔﺨﻮار ﺑﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﺎ ﻫﻤﺪﯾﮕﺮ دو ﻃﻠﺴﻢ ﻣﺘﻔﺎوت ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﮐﺎرﻟﻮ ﻓﺮﺳﺘﺎدﻧﺪ اﻣﺎ‬
‫اﯾﻨﺒﺎر او آﻣﺎده ﺑﻮد و دوﺑﺎره ﻫﻤﺎن ﺳﭙﺮ ﻧﻘﺮه ای رﻧﮓ را ﺳﺎﺧﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ دو ﻃﻠﺴﻢ‬
‫ﺑﻪ آن داﯾﺮه ﺑﭽﺴﺒﻨﺪ و ﺳﻤﺖ ﺧﻮد ﻣﺮﮔﺨﻮاران ﺑﺎز ﮔﺮدﻧﺪ‪ .‬ﯾﮑﯽ از ﻣﺮﮔﺨﻮاران ﮐﻪ ﺳﺮﯾﻊ‬
‫ﺗﺮ از دﯾﮕﺮی ﺑﻮد ﻓﺮﯾﺎد زد ﭘﺮوﺗﮕﻮ و ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﺳﭙﺮ ﻧﻘﺮه ای رﻧﮓ را ﻣﻨﺤﺮف ﮐﻨﺪ اﻣﺎ‬
‫ﺳﭙﺮ ﺑﻪ دوﻗﺴﻤﺖ ﺗﻘﺴﯿﻢ ﺷﺪ و ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﺮﮐﺨﻮاران ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺮد‪ .‬آﻧﻬﺎ‬
‫را ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ و ﻣﻨﺠﻤﺪ ﮐﺮد‪ .‬ﻫﺮ ﮐﺪام از ﻫﺮی ﻫﺎ رو ﺑﻪ روی ﯾﮑﯽ از‬
‫ﻣﺮﮔﺨﻮاران اﯾﺴﺘﺎدﻧﺪ و زﯾﺮ ﻟﺐ ورد ﻣﺮﮔﺒﺎری را ﺧﻮاﻧﺪﻧﺪ‪ .‬آن دو ﻣﺮﮔﺨﻮار دﯾﮕﺮ زﻧﺪه‬
‫ﻧﻤﺎﻧﺪﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﺮای ارﺑﺎﺑﺸﺎن ﺧﺒﺮ وﺟﻮد ﻫﺮی در آن ﮐﺸﺘﯽ را ﺑﺪﻫﻨﺪ‪.‬ﻧﺎﮔﻬﺎن ﯾﮑﯽ از درﻫﺎ‬
‫ﺑﺎز ﺷﺪ و ‪ 9‬ﻣﺮﮔﺨﻮار وارد ﺷﺪﻧﺪ ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ دﺳﺖ ﻫﺎی ﻫﻤﺪﯾﮕﺮ را ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ و ﺑﺎ اﯾﻨﮑﺎرﺷﺎن‬
‫ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪﻧﺪ ﺣﻠﻘﻪ ﺳﯿﺎه رﻧﮕﯽ ﺑﯿﻦ آﻧﻬﺎ ﺗﺸﮑﯿﻞ ﺷﻮد‪ .‬ﯾﮑﯽ از ﻫﺮی ﻫﺎ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را‬
‫ﺗﮑﺎن داد و ﻓﺮﯾﺎد زد رﯾﭙﯿﺖ ﯾﻮﻧﯿﺒﺪروک دارﻟﯿﻨﻮ دن رﯾﭙﯿﺖ ﺑﻠﻮدﯾﮑﺎر ﭘﺮوﺳﺖ‪.‬‬
‫ﻫﺮ ﻫﺮ ﮐﺪام از ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻫﺎی ﻫﺮی ﻫﺎ ده اﺷﻌﻪ ﺧﺎرج ﺷﺪ ﮐﻪ ﭘﻨﺞ ﻋﺪد از آﻧﻬﺎ ﻧﺎرﻧﺠﯽ‬
‫رﻧﮓ و ﭘﻨﺞ ﺗﺎی دﯾﮕﺮ ﺑﻨﻔﺶ رﻧﮓ ﺑﻮدﻧﺪ ‪ .‬اﻣﺎ ﻗﺒﻞ از آن ﻫﻤﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮار ﻫﺎ و ﮐﺸﺘﯽ‬
‫ﭘﺮﻧﺪه آﻧﻬﺎ ﻏﯿﺐ ﺷﺪه ﺑﻮد و ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﻫﺮی و ﮐﺎرﻟﻮ ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ ﻣﺪرﺳﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎ اﯾﻦ‬
‫ﺗﻔﺎوت ﮐﻪ زﻣﯿﻦ ﮐﻮﺋﯿﺪﯾﭻ وﯾﺮان ﺷﺪه ﺑﻮد ‪ ،‬ﺑﯿﺸﺘﺮ از ده داﻧﺶ آﻣﻮز و ‪ 6‬اﺳﺘﺎد ﮐﺸﺘﻪ‬
‫ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ و زﻣﯿﻦ ﮐﻮﺋﯿﺪﯾﭻ وﯾﺮان ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻫﻤﭽﯿﻨﯿﻦ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪه از ﻧﺴﻞ‬
‫ﻣﻮﺳﺲ ﻣﺪرﺳﻪ ﻋﻼوه ﺑﺮ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ اﮐﻨﻮن ﯾﮏ دﺳﺘﺶ را ﻧﯿﺰ از دﺳﺖ داده ﺑﻮد‪.‬‬

‫‪177‬‬

‫ﻓﺼﻞ ﺑﯿﺴﺖ و دو ‪ :‬ﺳﺎﯾﺮا‬

‫‪178‬‬

‫ﻫﺮی ﺧﺴﺘﻪ و زﺧﻤﯽ از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﮐﺎرﻟﻮ رﻓﺖ‪ .‬او ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎده‬
‫ﺑﻮد و از درد ﺑﺮ ﺧﻮدش ﻣﯽ ﻟﻮﻟﯿﺪ‪.‬ﺑﺎد ﺗﻨﺪی ﻣﯽ وزدﯾﺪ و ﮔﺮد و ﺧﺎک را ﺑﻪ ﻫﻮا ﺑﻪ ﺑﻠﻨﺪ‬
‫ﻣﯽ ﮐﺮد‪ .‬آﺗﺶ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﻧﯿﻤﯽ از ﺟﺎﯾﮕﺎه ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮان ﮐﻮﺋﯿﺪﯾﭻ را ﻣﯽ ﺳﻮزاﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ؟‬‫ﮐﻮروش ﻫﯿﭻ ﺟﻮاﺑﯽ ﻧﺪاد اﻣﺎ دﯾﮕﺮ از درد ﺑﺮﺧﻮدش ﻧﻤﯽ ﻟﻮﻟﯿﺪ و ﻣﺘﻮﻗﻒ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬از‬
‫روی زﻣﯿﻦ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ وﻟﯽ دوﺑﺎره اﻓﺘﺎد ‪ .‬اﯾﻨﺒﺎر ﻧﺸﺴﺖ ‪ ،‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ‬
‫ﺑﺎزوﯾﺶ ﮔﺮﻓﺖ و وردی ﺷﻌﺮ ﻣﺎﻧﻨﺪ را زﯾﺮ ﻟﺐ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺧﻮاﻧﺪن ﮐﺮد‪.‬ﮐﻤﯽ ﺑﻌﺪ‬
‫ﺧﻮﻧﺮﯾﺰی ﻣﺘﻮﻗﻒ ﺷﺪ ‪ .‬اﻣﺎ ﮐﺎرﻟﻮ ﻫﻤﭽﻨﺎن ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﺣﺮف ﻧﻤﯽ زد ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻧﯿﺰ ﺳﮑﻮت ﮐﺮده ﺑﻮد ‪ ،‬ﻓﻘﻂ ﺑﺎ ﺣﺴﺮت ﺑﻪ دﺳﺖ ﻗﻄﻊ ﺷﺪه ﮐﺎرﻟﻮ ﮐﻪ ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ‬
‫اﻓﺘﺎده ﺑﻮد ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد‪.‬ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪ ﺻﺪای ﻗﺪم ﻫﺎی ﺷﺘﺎﺑﺎﻧﯽ را ﺷﻨﯿﺪ ‪ ،‬ﺑﻪ ﺳﻤﺖ‬
‫ﺻﺪا ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﺧﺎﻧﻢ ﻣﺪﯾﺮ ﻣﺪرﺳﻪ ﺳﺎﻧﺘﯿﮑﻠﻮ ‪ ،‬ﻣﺎرﻟﻮ آﻧﺠﻠﻮﺗﯽ را دﯾﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ آﻧﻬﺎ‬
‫ﻣﯽ دوﯾﺪ‪.‬‬
‫اوه ﻫﺮی ﺗﻮ ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮ‪ ...‬ﮐﺎرﻟﻮ ؟ ﭼﯽ ش‪ ...‬اوه ﺧﺪای ﻣﻦ‬‫ﭼﯿﺰی ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﯾﮑﯽ از ﭼﯿﺰای اﺿﺎﻓﯽ ﺑﺪﻧﻢ دﻓﻊ ﺷﺪ‪.‬ﯾﮏ ﮐﻢ ﻫﻢ درد داﺷﺖ‪.‬ﺑﻘﯿﻪ‬‫ﺳﺎﻟﻤﻦ؟‬
‫داﻧﺶ آﻣﻮزا رو ﮐﻪ ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ اﻣﺎ از ﻣﻌﻠﻤﺎ ﻓﻘﻂ ‪ 9‬ﻧﻔﺮ زﻧﺪه ﻣﻮﻧﺪن‪... .‬‬‫ﮐﯿﺎ ﻣﺮدن؟‬‫ﻣﺎرﻟﻮ ﺑﻪ زﻣﯿﻦ ﭼﺸﻢ دوﺧﺖ و ﺣﺮﻓﯽ ﻧﺰد ‪ .‬ﻫﺮی ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﺮق ﻗﻄﺮات اﺷﮏ را ﮐﻪ از‬
‫ﭼﺸﻤﺎن او ﺑﺮ روی ﮔﻮﻧﻪ ﻫﺎﯾﺶ ﻣﯽ رﯾﺨﺖ دﯾﺪ‪.‬‬
‫ﻣﺎرﻟﻮ ؟ ﭘﺮﺳﯿﺪم ‪...‬‬‫او ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺳﺎﮐﺖ ﺷﺪ و ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺎن ﻣﺎرﻟﻮ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد‪ .‬ﻣﺎرﻟﻮ ﻧﯿﺰ ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﻣﯽ‬
‫ﮐﺮد‪ .‬ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﮐﺎرﻟﻮ ﭘﻠﮏ زد و ﮔﻔﺖ ‪ :‬او ﺧﺪای ﻣﻦ‪ ،‬ﻣﻦ ‪ ....‬ﻣﻦ واﻗﻌﺎ ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ ‪.‬‬
‫ﺑﺎور ﮐﻦ ﻣﻦ ﻫﻤﻪ ﺳﻌﯽ ﺧﻮدم رو ﮐﺮدم‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻓﻬﻤﯿﺪ ﮐﻪ ﮐﺎرﻟﻮ از ﻃﺮﯾﻖ اﮐﻼﻣﺎﻧﺴﯽ ذﻫﻦ ﻣﺎرﻟﻮ را ﺧﻮاﻧﺪه اﺳﺖ‪ .‬اﻣﺎ ﺟﺮﺋﺖ ﻧﻤﯽ‬
‫ﮐﺮد ﺑﭙﺮﺳﺪ ﭼﻪ ﮐﺴﯽ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪه‪ .‬ﮐﺎرﻟﻮ از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ‪ ،‬ﺑﺎ ﺣﺮﮐﺖ ﻧﺮم ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ‬
‫اش ﻫﻤﻪ ﺧﻮن ﻫﺎی روی ﻟﺒﺎﺳﺶ را ﭘﺎک ﮐﺮد ‪ ،‬ﺳﭙﺲ دﺳﺘﺶ را ﺑﺮ روی ﺷﺎﻧﻪ ﻣﺎرﻟﻮ‬
‫‪179‬‬

‫ﮔﺬاﺷﺖ و ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﻧﮕﺮان ﻧﺒﺎش ‪ ،‬ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎش ﻫﻤﻪ ﭼﯽ درس ﻣﯿﺸﻪ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﺳﺮش را ﺑﻪ‬
‫ﻃﺮف ﻫﺮی ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ و اداﻣﻪ داد‪ :‬ﻧﺎ ﺳﻼﻣﺘﯽ ﻣﺎ اﻻن دﯾﮕﻪ ﻫﺮی ﭘﺎﺗﺮ رو دارﯾﻢ‪.‬ﺑﺮو ﺗﻮی‬
‫اﺗﺎﻗﺖ و ﯾﮏ ﮐﻢ ﺑﺨﻮاب‪ ....‬ﻣﯽ ﺧﻮای ﻣﻦ ﯾﺎ ﻫﺮی ﻫﻤﺮات ﺑﯿﺎﯾﻢ‪.‬‬
‫ﻧﻪ‬‫ﻣﺎرﻟﻮ ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﻤﺎﻧﺠﺎ اﯾﺴﺘﺎد‪ .‬ﺳﭙﺲ ﺧﻮدش را در آﻏﻮش ﮐﺎرﻟﻮ اﻧﺪاﺧﺖ و ﮔﺮﯾﺴﺖ‪.‬‬
‫ﭼﺮا ﻫﺮ ﭼﯽ ﺑﺪﺑﺨﺘﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﺳﺮ ﻣﻦ ﺑﯿﺎد ؟ آﺧﻪ ﭼﺮا ﻣﻦ ؟ﻧﮑﻨﻪ اون ﻣﯽ ﺧﻮاد ﻣﻨﻮ زﺟﺮ‬‫ﺑﺪه ؟‬
‫ﻫﺮی روﯾﺶ را ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ‪ .‬ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﻪ آن ﻣﻨﻈﺮه ﻏﻤﮕﯿﻦ ﻧﮕﺎه ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺑﻪ اﻧﺪازه ﮐﺎﻓﯽ‬
‫ﺑﺪﺑﺨﺘﯽ و ﺑﯿﭽﺎرﮔﯽ در زﻧﺪﮔﯽ ﺧﻮدش ﺑﻮد‪ .‬از ﻃﺮﻓﯽ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺖ آﻧﺪو را در ﺣﯿﻦ‬
‫ﮔﺮﯾﺴﺘﻦ ﺑﺒﯿﻨﺪ‪.‬ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪ ﮐﻪ دوﺑﺎره ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﺑﻪ آن دو ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪ .‬ﻣﺎرﻟﻮ ﺑﺎر دﯾﮕﺮ‬
‫ﻫﻤﺎن ﻣﺎرﻟﻮی ﻗﻮی و ﺳﺨﺖ ﮐﻮش ﺑﻮد ‪ ،‬ﮐﻤﺮش را راﺳﺖ ﮐﺮده ﺑﻮد و ﺑﺎ ﻗﺪم ﻫﺎﯾﯽ‬
‫اﺳﺘﻮار ﺑﺮای ﮐﻤﮏ ﺑﻪ داﻧﺶ آﻣﻮزان ﺑﻪ ﺳﻤﺖ زﻣﯿﻦ ﮐﻮﺋﯿﺪﯾﭻ ﺑﺎز ﻣﯽ ﮔﺸﺖ‪.‬‬
‫ﻓﻬﻤﯿﺪی ﭼﯽ ﺷﺪه؟‬‫ﺷﺮ ﺑﯽ‪ ...‬ﭼﯽ ؟‬‫ﭘﺮﺳﯿﺪم ﻓﻬﻤﯿﺪی ﭼﯽ ﺷﺪه؟‬‫ﻧﻪ‬‫ﻫﺸﺖ ﻧﻔﺮ از ﻣﻌﻠﻤﺎ ﻣﺮدن‪.‬ﯾﮑﯿﺶ ﺳﯿﻮﯾﻮ ﺑﻮد‪.‬‬‫ﺳﯿﻮﯾﻮ ‪ ...‬ﺳﯿﻮﯾﻮ ﺳﯿﻮﯾﻮ ؟ ﻣﺪﯾﺮ ﻣﺪرﺳﻪ؟‬‫آره‪ .‬ﺣﺎﻻ دﯾﮕﻪ ﻣﺪﯾﺮ اﺻﻠﯽ ﻣﺪرﺳﻪ ﻣﺸﺨﺺ ﺷﺪ‪.‬ﻣﺎرﻟﻮ آﻧﺠﻠﻮﺗﯽ ‪ ،‬ﺳﻮﻣﯿﻦ ﻣﺪﯾﺮ زن‬‫ﻣﺪرﺳﻪ ﺳﺎﻧﺘﯿﮑﻠﻮ‪ ....‬ﻫﺮی ‪ ،‬ﻣﻦ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﻪ ﺗﻮ اﻋﺘﻤﺎد دارم‪ .‬ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺑﺒﯿﻨﻤﺖ وﻟﯽ وﻗﺘﯽ‬
‫ﮐﻨﺎرت ﻫﺴﺘﻢ اﺣﺴﺎس ﺧﻮﺑﯽ ﺑﻬﻢ دﺳﺖ ﻣﯿﺪه ‪ .‬راﺳﺘﺸﻮ ﺑﺨﻮای ﻣﺎرﻟﻮ و ﺳﯿﻮﯾﻮ ﺑﺎ ﻫﻢ‬
‫ﻧﺎﻣﺰد ﺑﻮدن‪ .‬اوﻧﻬﺎ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻦ ﺑﺎ ﻫﻢ ازدواج ﮐﻨﻦ ﮐﻪ ﺳﯿﻮﯾﻮ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی واﻗﻌﺎ دﻟﺶ ﺑﻪ ﺣﺎل ﻣﺎرﻟﻮ ﺳﻮﺧﺖ‪ .‬در ﺑﭽﮕﯽ ﭘﺪرو ﻣﺎدرش ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﭼﻨﺪی ﻗﺒﻞ ﺑﺮادراﻧﺶ و اﮐﻨﻮن ﻧﯿﺰ ﻧﺎﻣﺰدش‪.‬‬
‫ﻣﻦ اﯾﻦ ﺳﺎﯾﺮا رو ﻣﯽ ﮐﺸﻢ‪.‬‬‫ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ ﻫﺮی‬‫‪180‬‬

‫آﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ زﻣﯿﻦ ﮐﻮﺋﯿﺪﯾﭻ رﻓﺘﻨﺪ‬
‫دﯾﮕﻪ ﮐﯽ ﻣﺮده‪.‬‬‫اﺳﺎﺗﯿﺪ درس ﻫﺎی زﺑﺎن ﭘﯿﺸﺮﻓﺘﻪ ‪ ،‬ﻣﻌﺠﻮن ﺳﺎزی ‪ ،‬ورد ﻫﺎی ﺟﺎدوﯾﯽ ‪ ،‬اﮐﻼﻣﺎﻧﺴﯽ ‪،‬‬‫ﮐﻮﺋﯿﺪﯾﭻ ‪ ،‬ﮔﯿﺎه ﺷﻨﺎﺳﯽ و ‪ ...‬اون ﯾﮑﯽ رو ﯾﺎدم رﻓﺖ‪ .‬ﺑﯿﺎ ﺑﻪ اﯾﻦ ﯾﮑﯽ ﮐﻤﮏ ﮐﻦ ‪ ..‬ﺣﺎﻟﺖ‬
‫ﺧﻮﺑﻪ ﭘﺴﺮم؟‬
‫ﭘﺮوﻓﺴﻮر ‪ ،‬ﺷﻤﺎ از ﮐﺠﺎ ﻓﻬﻤﯿﺪﯾﻦ ﮐﻪ ﻣﻦ اﯾﻨﺠﺎم؟‬‫اﻣﺎن از دﺳﺖ ﺷﻤﺎ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ‪ ،‬ﺣﺘﯽ وﻗﺘﯽ زﺧﻤﯽ ﺷﺪﯾﻦ ﻫﻢ دﺳﺖ از ﮐﻨﺠﮑﺎوی ﺑﺮ ﻧﻤﯽ‬‫دارﯾﻦ‪.‬از ﺻﺪای آه ﻧﺎﻟﻪ ات‪.‬‬
‫آااااااای‬‫ﮐﺠﺎت درد ﻣﯽ ﮐﻨﻪ؟‬‫ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ زاﻧﻮی ﭘﺎم ﺷﮑﺴﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ‪ .‬از ﺳﮑﻮ ﭘﺮت ﺷﺪم ﭘﺎﯾﯿﻦ‪ ...‬ﯾﻌﻨﯽ ﺧﻮدم ﭘﺮت‬‫ﮐﺮدم‪.‬‬
‫ﺑﭽﻪ ﺗﻮ دﯾﻮاﻧﻪ ای؟‬‫ﻫﺮی ﺻﺪای ﻧﺎﻟﻪ ای را از ﻃﺮﻓﯽ دﯾﮕﺮ ﺷﻨﯿﺪ‪.‬ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺻﺪا رﻓﺖ و دﯾﺪ دﺧﺘﺮ ﺑﺮ روی‬
‫زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎده اﺳﺖ‪.‬ﺑﻪ ﮐﻨﺎر او رﻓﺖ و ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ زاﻧﻮ زد‪:‬‬
‫ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ ؟‬‫اﻣﺎ دﺧﺘﺮ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﻫﯿﭻ ﺟﻮاﺑﯽ ﻧﻤﯽ داد ﻓﻘﻂ ﮔﺎﻫﯽ ﺻﺪای ﻧﺎﻟﻪ ای از‬
‫دﻫﺎﻧﺶ ﺑﺮ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ‪.‬ﻫﺮی ﺑﺎ ﮐﻤﮏ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش ﯾﮏ ﺑﺮاﻧﮑﺎد ﻣﺘﺤﺮک ﭘﺪﯾﺪ آورد و‬
‫دﺧﺘﺮ را ﺑﺮ روی آن ﮔﺬاﺷﺖ ‪ .‬ﺑﺮاﻧﮑﺎد دﺧﺘﺮک ﺑﻪ ﺻﻒ دﯾﮕﺮ ﺑﺮاﻧﮑﺎد ﻫﺎ رﻓﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ‬
‫ﺳﻤﺖ درﻣﺎﻧﮕﺎه ﻗﻠﻌﻪ ﻣﯽ رﻓﺘﻨﺪ‪.‬ﻫﻤﻪ ﺟﺎ را دود ﻓﺮا ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬‬
‫******‬
‫ﺻﺒﺢ روز ﺑﻌﺪ ﻫﺮی ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﮐﺎرﻟﻮ ﺑﻪ ﺳﺎﻟﻦ ﻏﺬاﺧﻮری رﻓﺖ ‪ .‬در ﯾﮏ آن ﺳﺮ ﺟﺎﯾﺶ‬
‫ﻣﯿﺨﮑﻮب ﺷﺪ‪ .‬ﺗﻌﺪاد داﻧﺶ آﻣﻮزان ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﻧﺼﻒ ﺷﺪه ﺑﻮد و در ﻣﯿﺰ اﺳﺎﺗﯿﺪ ﻧﯿﺰ ﭘﻨﺞ ﻧﻔﺮ‬
‫ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺣﺎﺿﺮ ﻧﺒﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ ﭼﯽ ﺷﺪه؟ﺗﻌﺪاد اﻋﻀﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﮐﻢ ﺷﺪه؟‬‫ آره‬‫‪181‬‬

‫ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ‬‫ داﻧﺶ آﻣﻮزا ﮐﻪ ﻧﺼﻔﺸﻮن ﻧﯿﺴﺘﻦ ‪ ،‬اﺳﺎﺗﯿﺪ ﻫﻢ ﭘﻨﺞ ﻧﻔﺮ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻧﯿﺴﺘﻦ‪.‬‬‫ ﺧﺐ ﭘﺲ زود ﺑﺮو ﮐﻪ ﺑﺸﻦ ﻫﻔﺖ ﻧﻔﺮ‪.‬‬‫آﻧﺪو ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﯿﺰ اﺳﺎﺗﯿﺪ رﻓﺘﻨﺪ و در ﺟﺎﯾﮕﺎه ﻫﺎی ﺧﻮد ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ‪.‬ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ ﻣﺎرﻟﻮ‬
‫ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ‪ ،‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺟﻠﻮی ﮔﻠﻮﯾﺶ ﮔﺮﻓﺖ و زﯾﺮ ﻟﺐ ﮔﻔﺖ‪" :‬ﺑﻄﻨﯿﻦ"‪.‬ﺳﭙﺲ ﺑﺎ‬
‫ﺻﺪاﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻃﻮر ﺳﺤﺮ آﻣﯿﺰی ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪه ﺑﻮد ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮد‪.‬‬
‫داﻧﺶ آﻣﻮزان ﻋﺰﯾﺰ‪ .‬از اﯾﻨﮑﻪ ﺷﻤﺎ رو ﺳﺎﻟﻢ و ﺳﺮﺣﺎل ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻢ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻢ‪.‬‬‫ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ ﺑﺮ اﺛﺮ ﺣﻤﻠﻪ ﻣﺮگ ﺧﻮار ﻫﺎ در ﺑﻌﺪ از ﻇﻬﺮ روز ﮔﺬﺷﺘﻪ ‪ 8‬ﻧﻔﺮ از اﺳﺎﺗﯿﺪ ﮐﻪ‬
‫ﯾﮑﯽ از آﻧﻬﺎ ﻣﺪﯾﺮ ﺑﺨﺶ آﻗﺎﯾﺎن ﻣﺪرﺳﻪ ‪ ،‬آﻗﺎی ﺳﯿﻮﯾﻮ ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ‪ 13.‬ﻧﻔﺮ از‬
‫داﻧﺶ آﻣﻮزان ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ و ‪ 8‬ﻧﻔﺮ ﻫﻢ در درﻣﺎﻧﮕﺎه ﺑﺴﺘﺮی ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ 14 .‬ﻧﻔﺮ ﻫﻢ اﻣﺮوز‬
‫ﺻﺒﺢ ﻣﺮﺧﺺ ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﯾﺎ اﻻن در اﯾﻦ ﺳﺎﻟﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ و ﯾﺎ در ﺑﯿﻦ راﻫﻨﺪ‪ .‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ‬
‫اﻃﻼﻋﺘﻮن ﺑﺮﺳﻮﻧﻢ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻣﺪﯾﺮ ﻣﺪرﺳﻪ ﺳﺎﻧﺘﯿﮑﻠﻮ اﻧﺘﺨﺎب ﺷﺪم‪ .‬ﻣﻦ ﺑﻪ ﻫﻤﻪ‬
‫اوﻟﯿﺎ ﺷﻤﺎ ﻧﺎﻣﻪ ﻣﯽ ﻓﺮﺳﺘﻢ و ﻣﯽ ﮔﻢ ﮐﻪ ﭼﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎده ‪ ،‬ﻫﺮ ﮐﺲ ﮐﻪ ﻣﺎﯾﻠﻪ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻪ‬
‫ﻫﻤﺮاه ﺑﺎ ﭘﺪر و ﻣﺎدرش از ﻣﺪرﺳﻪ ﺑﺮه و ﻫﺮ ﮐﺲ ﻫﻢ ﮐﻪ ﻣﺎﯾﻠﻪ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻪ ﺗﻮی ﻣﺪرﺳﻪ‬
‫ﺑﻤﻮﻧﻪ‪.‬ﻣﺎ ﻫﻨﻮز ﺑﻪ ﺗﺪرس اداﻣﻪ ﻣﯽ دﯾﻢ‪ .‬ﻣﺪرﺳﻪ ﺗﻌﻄﯿﻞ ﻧﯿﺴﺖ‪.‬‬
‫او ﺟﻤﻠﻪ آﺧﺮ را ﺑﻠﻨﺪ ﺗﺮ ﮔﻔﺖ و ﺳﭙﺲ ﺳﺮ ﺟﺎﯾﺶ ﻧﺸﺴﺖ‪ .‬ﺳﺮ و ﺻﺪای ﺳﺎﻟﻦ ﺑﺴﯿﺎر ﮐﻢ‬
‫ﺗﺮ از ﻇﻬﺮ روز ﻗﺒﻞ ﺑﻮد‪.‬ﻣﺎرﻟﻮ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻫﺮی ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫ﮐﯽ ﻣﯽ رﯾﻢ؟‬‫ﮐﺠﺎ؟‬‫ﺑﺎ ﺳﺎﯾﺮا ﺑﺠﻨﮕﯿﻢ‬‫ﻫﺮی ﻣﺤﮑﻢ ﺑﺮ روی ﭘﯿﺸﺎﻧﯽ اش زد و ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﭘﺎک ﯾﺎدم رﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬اﺷﮑﺎﻟﯽ ﻧﺪاره آﻣﺎده‬
‫ﺑﺎش ‪ ،‬ﺑﻌﺪ از ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ اﻣﺮوز ﻣﯽ رﯾﻢ‪.‬‬
‫آﻧﻬﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺮﯾﻊ ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ﺧﻮد را ﺧﻮردﻧﺪ و ﻫﺮ ﯾﮏ ﺑﻪ اﺗﺎق ﺧﻮد رﻓﺘﻨﺪ ﺗﺎ آﻣﺎده ﺷﻮﻧﺪ‪.‬‬
‫ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ ﮐﻪ ﻫﺮی از اﺗﺎﻗﺶ ﺑﯿﺮون آﻣﺪ ﺷﺨﺼﯽ ﺳﯿﺎه ﭘﻮش را دﯾﺪ ﮐﻪ در‬
‫ﻣﻘﺎﺑﻠﺶ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد ﺳﺮﯾﻊ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﯿﺮون آورد‬
‫ ﻣﻨﻢ ﻫﺮی ‪ .‬ﻣﻨﻢ ‪ ،‬ﻣﺎرﻟﻮم‪.‬‬‫‪182‬‬

‫اوه ‪ .‬ﺗﺮﺳﯿﺪم‪ .‬ﭼﻘﺪر ﺧﻮﺷﺘﯿﭗ ﺷﺪی‪.‬‬‫ﻣﺎرﻟﻮ ﺧﻨﺪﯾﺪ و ﺗﺸﮑﺮ ﮐﺮد آﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﻪ راه اﻓﺘﺎدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﯾﻌﻨﯽ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﯾﻦ ﻣﻨﻮ ﺑﺎ ﺧﻮدﺗﻮن ﺑﺒﺮﯾﻦ؟‬‫ﻫﺮی و ﻣﺎرﻟﻮ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﺮﮔﺸﺘﻨﺪ و ﺑﻪ ﭘﺸﺖ ﺳﺮﺷﺎن ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬او ﮐﺎرﻟﻮ ﺑﻮد ﮐﻪ درﺳﺖ‬
‫ﭘﺸﺖ ﺳﺮ آﻧﻬﺎ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد‪.‬ﻣﺎرﻟﻮ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮد‪:‬‬
‫ راﺳﺘﺶ ﮐﺎرﻟﻮ ﺗﻮ ﺑﻬﺘﺮه ﺗﻮی ﻣﺪرﺳﻪ ﺑﺎﺷﯽ و ﻣﺮاﻗﺐ ﻣﺪرﺳﻪ ﺑﺎﺷﯽ‪ .‬ﺗﺎزه اوﻧﺠﺎ ﺗﻮ ‪...‬‬‫ ﯾﻌﻨﯽ ﻣﯿﮕﯽ ﭼﻮن ﻣﻦ ﮐﻮرم و دﺳﺖ ﭼﭗ ﻧﺪارم ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﻣﺜﻞ ﺗﻮ دوﺋﻞ ﮐﻨﻢ‪.‬‬‫ ﻧﻪ ‪ ...‬وﻟﯽ ﺧﺐ ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﻪ‪.‬‬‫ ﻣﻦ ﺗﺎ اﻻن ﺑﺎ ﺧﻄﺮ ﺑﺰرگ ﺷﺪم ‪ .‬ﻣﻦ ﻧﻮه ﺳﺎﻣﯿﻮ ﺳﺎﯾﻨﺎدو ﺑﺰرگ‪.‬‬‫ آﺧﻪ‬‫ ﺷﻤﺎ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاد ﻧﮕﺮان ﻣﻦ ﺑﺎﺷﯿﻦ‪ .‬اﮔﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﺪ ﻣﻦ ﺑﺎﻋﺚ درد ﺳﺮﺗﻮن ﻣﯽ ﺷﻢ‬‫ﻧﻤﯿﺎم‪.‬‬
‫ ﺑﺎﺷﻪ ﺑﯿﺎ‪.‬‬‫ﻟﺒﺨﻨﺪی ﺑﺮ روی ﻟﺒﺎن ﮐﺎرﻟﻮ ﻧﺸﺴﺖ ‪ ،‬ﮐﻮر ﮐﻮراﻧﻪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ آﻧﻬﺎ آﻣﺪ و ﺑﺎ آﻧﺪو ﻫﻤﺮاه‬
‫ﺷﺪ‪.‬آﻧﻬﺎ از ﻣﺪرﺳﻪ ﺧﺎرج ﺷﺪﻧﺪ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺧﯿﺎﺑﺎن ﺷﻬﺮ ﺑﺮﺳﺎووس ﺑﻪ راه اﻓﺘﺎدﻧﺪ‪ .‬ﺑﻌﻀﯽ‬
‫از ﮔﻮﺷﻪ ﻫﺎی ﺧﯿﺎﺑﺎن ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﻌﻀﯽ از ﺧﺎﻧﻪ ﻫﺎ وﯾﺮان ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ و ﻣﻐﺎزه ﻫﺎ‬
‫ﺗﻌﻄﯿﻞ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﺧﯿﺎﺑﺎن ﻣﺘﺮوﮐﻪ ﻗﺪم ﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ‪.‬آن ﺷﻬﺮ در ﻧﻈﺮ ﻫﺮی ﺑﺴﯿﺎر زﯾﺒﺎ ﺑﻮد‬
‫اﻣﺎ اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﺮد ﻫﻤﻪ اﻫﺎﻟﯽ آﻧﺠﺎ در ﺧﺎﻧﻪ ﻫﺎﯾﺸﺎن ﻣﺮده اﻧﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ از ﭼﻨﺪ ﺧﯿﺎﺑﺎن ﮐﻪ‬
‫ﮔﺬﺷﺘﻨﺪ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﺑﻪ ﺟﻤﻌﯿﺖ اﻓﺰوده ﺷﺪ ﺑﻪ ﻃﻮری ﮐﻪ ﻣﯽ ﺷﺪ آﻧﺠﺎ را ﺷﻬﺮ ﻗﻠﻤﺪاد ﮐﺮد‪.‬‬
‫ اﯾﻨﺠﺎ ﺷﻠﻮغ ﺗﺮﯾﻦ ﺧﯿﺎﺑﻮن ﺷﻬﺮ ﺗﻮی دو ﺳﺎل اﺧﯿﺮه‪ .‬از وﻗﺘﯽ ﺳﺎﯾﺮا ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ ‪ ،‬ﻣﺮدم‬‫ﻫﻤﻪ اﯾﻨﺠﺎ ﺗﺠﻤﻊ ﻣﯽ ﮐﻨﻦ ‪.‬ﯾﻌﻨﯽ ﻣﯿﺸﻪ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﮐﺎرای اﺻﻠﯿﺸﻮﻧﻮ اﯾﻨﺠﺎ اﻧﺠﺎم ﻣﯽ دن‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ اﻃﺮاف ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪ .‬در ﮔﻮﺷﻪ از ﺧﯿﺎﺑﺎن ﻣﺮدی ﺳﻮار ﺑﺮ ﻗﺎﻟﯿﭽﻪ ﭘﺮﻧﺪه ﺑﻮد و در‬
‫ازای رﺳﺎﻧﺪن ﺟﺎدوﮔﺮان ﺑﻪ ﺟﺎﻫﺎی دﯾﮕﺮ از آﻧﻬﺎ ﭘﻮل ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬در ﮔﻮﺷﻪ ای دﯾﮕﺮ‬
‫ﺗﺎﺑﻠﻮﯾﯽ زدن ﺷﺪه و ﺑﺮ روﯾﺶ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد‪:‬‬

‫ﻣﺤﺎﻓﻆ ﺷﺨﺼﯽ‬
‫آﯾﺎ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ از ﺧﻮد اﻓﺘﺎده اﯾﺪ‪.‬‬
‫‪183‬‬

‫ﻣﺎ اﯾﻦ ﮐﺎر را ﺑﺮاﯾﺘﺎن ﺳﺎد ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻣﺸﻐﻮل ﺧﻮاﻧﺪن آن ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﺮ روی ﺷﯿﺸﻪ ﻣﻐﺎزه ای ﮐﻮﭼﮏ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺷﯿﺸﻪ‬
‫ﺷﮑﺴﺖ و ﻣﺮدی از درون آن ﺑﻪ ﺑﯿﺮون ﭘﺮﺗﺎب ﺷﺪ‪ .‬ﭘﺸﺖ ﺳﺮ او دو ﻧﻔﺮ ﺳﯿﺎه ﭘﻮش‬
‫ﺑﯿﺮون آﻣﺪﻧﺪ او را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮدﻧﺪ و ﺑﺎ ﯾﮏ ﺿﺮﺑﻪ ﻣﺤﮑﻢ دوﺑﺎره او را ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺘﻨﺪ‪.‬‬
‫ﺑﻌﻀﯽ از ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ آﻧﺠﺎ ﺑﻮدﻧﺪ ﻓﺮﯾﺎد زﻧﺎن از آﻧﺠﺎ دور ﺷﺪﻧﺪ اﻣﺎ ﺑﻘﯿﻪ ﻓﻘﻂ ﮐﻤﯽ ﻋﻘﺐ‬
‫ﮐﺸﯿﺪﻧﺪ ‪ .‬ﯾﮑﯽ از آن دو ﻣﺮد ﺳﯿﺎه ﭘﻮش ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را از زﯾﺮ ﺷﻨﻠﺶ ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪ‬
‫ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﺮدی ﮐﻪ ﺑﻪ روی زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد ﮔﺮﻓﺖ و ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﮐﺮاﺳﯿﻮ‬
‫ﻣﺮدی ﮐﻪ ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد و ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ آﻣﺪ ﻣﺤﺎﻓﻆ ﺷﺨﺼﯽ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺮ روی‬
‫زﻣﯿﻦ ﭘﯿﭻ و ﺗﺎب ﻣﯽ ﺧﻮرد و ﺟﯿﻎ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺟﻠﻮ رﻓﺖ ‪ ،‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﯿﺮون آورد و ﻓﺮﯾﺎد زد ‪ :‬وﻟﺶ ﮐﻨﯿﻦ ‪ .‬وﻟﺶ‬
‫ک‪..‬ﭘﺮوﺗﮕﻮ ‪ ..‬وﻟﺶ ﮐﻨﯿﻦ‪.‬‬
‫ﺗﻮ دﯾﮕﻪ ﭼﯽ ﻣﯿﮕﯽ ﺑﭽﻪ‪.‬آواداﮐﺪاوارا‬‫ﻫﺮی ﻏﯿﺐ ﺷﺪ و در ﻃﺮف دﯾﮕﺮ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺗﮑﺎن و زﯾﺮ ﻟﺐ ﮔﻔﺖ ‪:‬‬‫ﭘﺘﺮﯾﻔﯿﮑﻮس ﺗﻮ ﺗﺎﻟﯿﻮس ‪ .‬ﻣﺮﮔﺨﻮار ﻧﯿﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮی ﻏﯿﺐ ﺷﺪ و در ﻃﺮﻓﯽ دﯾﮕﺮ ﻇﺎﻫﺮ‬
‫ﮔﺸﺖ ‪ .‬ﻣﺮﮔﺨﻮار دوم ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺗﮑﺎن داد و اﺷﻌﻪ زرد رﻧﮕﯽ را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻫﺮی‬
‫ﻓﺮﺳﺘﺎد ‪ .‬ﺷﺪت ﻃﻠﺴﻢ ﺑﺴﯿﺎر ﺑﺎﻻ ﺑﻮد ‪ .‬ﻫﺮی ﺧﻮد را ﺑﺎ ﺷﯿﺮﺟﻪ ای ﺗﻤﺎﺷﺎﯾﯽ ﺑﺮ روی‬
‫زﻣﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ ﺗﺎ از ﮔﺰﻧﺪ آن ﻃﻠﺴﻢ در اﻣﺎن ﺑﻤﺎﻧﺪ‪ .‬در ﻫﻤﺎن ﻫﻨﮕﺎم ﮐﺎرﻟﻮ ﺟﻠﻮ آﻣﺪ‬
‫ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﯿﺮون آورد و ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬اﺟﯽ ﻣﺠﯽ ﻻ ﺗﺮﺟﯽ‬
‫ﻃﻠﺴﻢ ﺗﯿﺰی ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﯾﮑﯽ از آن دو ﻣﻬﺎﺟﻢ رﻓﺖ اﻣﺎ او ﻧﯿﺰ ﻏﯿﺐ ﺷﺪ و درﺳﺖ ﻣﻘﺎﺑﻞ‬
‫ﻫﺮی ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ ‪ .‬ﺑﻪ ﻃﻮری ﮐﻪ ﭘﺸﺘﺶ ﺑﻪ ﻫﺮی ﺑﻮد‪ .‬ﻫﺮی ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺗﮑﺎن داد و‬
‫در دﻟﺶ ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﮐﻨﺘﻮم راﻣﺴﮑﻮ‬
‫ﻣﺮﮔﺨﻮار در ﺟﺎ ﺧﺸﮏ ﺷﺪ و ﺑﻪ زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد ﺳﭙﺲ روﺣﺶ ﺑﻪ ﭘﺮواز در آﻣﺪ و رﻓﺖ‪.‬‬
‫اﮐﻨﻮن ﺗﻌﺪاد ﻣﺮﮔﺨﻮار ﻫﺎ ﺑﻪ ﯾﮏ ﻧﻔﺮ رﺳﯿﺪه ﺑﻮد‪.‬ﻫﺮی ﮐﺎرﻟﻮ و ﻣﺎرﻟﻮ را دﯾﺪ ﮐﻪ ﻫﺮ دو ﺑﺎ‬
‫ﻫﻢ ﺑﺎ آن ﻣﺮﮔﺨﻮار ﻣﯽ ﺟﻨﮕﯿﺪﻧﺪ اﻣﺎ او ﺧﯿﻠﯽ ﻗﻮی ﺑﻮد ‪ .‬ﻫﺮی در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ‬
‫آﻧﻬﺎ ﻣﯽ رﻓﺖ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﭼﺮﺧﻮاﻧﺪ و زﯾﺮ ﻟﺐ ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﺎﻣﯿﺮوﮔﺘﻮر ﻟﯿﭙﯿﺮﮐﺎس‪ .‬ﯾﮏ‬
‫ﻟﺤﻈﻪ اﺣﺴﺎس ﮐﺮد ﺳﻄﻞ آب ﯾﺨﯽ را ﺑﺮ روی ﺳﺮش رﯾﺨﺘﻪ اﻧﺪ اﻣﺎ دوﺑﺎره ﺑﻪ ﺣﺎﻟﺖ‬
‫‪184‬‬

‫ﻋﺎدی ﺑﺎزﮔﺸﺖ‪ .‬ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺗﮑﺎن داد و زﯾﺮ ﻟﺐ وردی را‬
‫ﺧﻮاﻧﺪ ‪ .‬اﺷﻌﻪ ای ﻗﻬﻮه ای رﻧﮓ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﺮﮔﺨﻮار رﻓﺖ و او را ﻣﺤﮑﻢ ﺑﺎ ﻃﻨﺎب ﻫﺎی‬
‫ﺿﺪﻏﯿﺐ ﺷﺪن ﺑﺴﺖ‪ .‬ﻫﺮی ﺻﺪای ﮐﺎرﻟﻮ را ﺷﻨﯿﺪ ﮐﻪ ﻓﺮﯾﺎد زد ‪ :‬اﺟﯽ ﻣﺠﯽ ﻻ ﺗﺮﺟﯽ‬
‫او ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺗﮑﺎن داد و ﻓﺮﯾﺎد زد‪ :‬ﮐﯿﺪروﻓﺴﭽﻮ و ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده از اﯾﻦ‬
‫ﻃﻠﺴﻢ ﻣﺮﮔﺨﻮار را ﻏﯿﺐ و در ﻃﺮﻓﯽ دﯾﮕﺮ ﻇﺎﻫﺮ ﮐﺮد‪ .‬ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺗﮑﺎن‬
‫داد و اﯾﻨﺒﺎر ﮔﻔﺖ‪:‬ﺗﺎﻣﯿﺮوﮔﺘﻮرﻣﺎﻟﺪوﮐﺎﭘﺲ ‪ .‬او اﯾﻨﺒﺎر اﺣﺴﺎس ﮐﺮد ﮐﻪ ﯾﮏ ﺳﻄﻞ آب داغ‬
‫ﺑﺮ روﯾﺶ رﯾﺨﺘﻪ اﻧﺪ و دوﺑﺎره ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ‪ .‬ﮐﺎرﻟﻮ ﮐﻪ از دﯾﺪن او ﺟﺎﺧﻮرده ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪ :‬آه‬
‫ﻧﯿﺮوی ﻗﻘﻨﻮس‪ .‬ﺗﻮ اوﻧﻮ ﻏﯿﺐ ﮐﺮدی؟‬
‫آره ‪ ،‬ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﮑﺸﯿﺶ‬‫اﻣﺎ‪ ...‬ﻣﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﻫﻤﻪ اوﻧﻬﺎ رو ﺑﮑﺸﯿﻢ‪.‬‬‫ﻧﻪ ‪ ...‬اﯾﻦ زﻧﺪه ﻣﯽ ﻣﻮﻧﻪ ‪ ،‬در ﺻﻮرﺗﯽ ﮐﻪ ﺑﮕﻪ ﺳﺎﯾﺮا ﮐﺠﺎﺳﺖ‪.‬‬‫ ﻣﻦ ﻫﯿﭽﯽ ﻧﻤﯽ ﮔﻢ‪ .‬ﻣﻦ ﺑﻪ ارﺑﺎﺑﻢ ﺧﯿﺎﻧﺖ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻢ‪.‬‬‫ ﺑﮕﻮ ﺳﺎﯾﺮا ﮐﺠﺎﺳﺖ وﮔﺮﻧﻪ زﺟﺮ زﯾﺎدی ﻣﯽ ﮐﺸﯽ‪.‬‬‫ ﻣﻦ اﯾﻨﺠﺎم آﻗﺎ ﮐﻮﭼﻮﻟﻮ‪.‬‬‫ﻫﺮی ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﭘﺸﺖ ﺳﺮش را ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪ .‬ﺣﺪود ده ﻣﺮﮔﺨﻮار اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ و در‬
‫ﻣﻘﺎﺑﻠﺸﺎن ﻣﺮدی ﺑﺎ اﺑﻬﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﯾﻪ ای ﺗﺮﺳﻨﺎک داﺷﺖ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد‪ .‬ﺷﻨﻠﺶ ﺑﺮ اﺛﺮ وزش‬
‫ﺑﺎد ﺗﺎب ﻣﯽ ﺧﻮرد و ﺑﻪ او ﻇﺎﻫﺮی ﻗﺪرﺗﻤﻨﺪ ﻣﯽ ﺑﺨﺸﯿﺪ‪.‬او ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﯿﺮون‬
‫ﮐﺸﯿﺪ و ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺗﻮ دﻧﺒﺎل ﻣﻦ ﻣﯽ ﮔﺸﺘﯽ ﺑﭽﻪ؟ ﺗﻮ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﯽ ﻣﻨﻮ ﺑﮑﺸﯽ؟‬
‫ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ ﻫﺮی ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﮐﺎری ﺑﮑﻨﺪ اﺷﻌﻪ ای از ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﺳﺎﯾﺮا ﺑﯿﺮون آﻣﺪ و او را‬
‫ﺣﺪود ده ﻣﺘﺮ ﻋﻘﺐ ﺗﺮ ﭘﺮﺗﺎب ﮐﺮد‪.‬ﻫﺮی ﺑﺮای اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر اﺣﺴﺎس ﮐﺮد وﻟﺪﻣﻮرت ﺟﻠﻮی او‬
‫اﯾﺴﺘﺎده اﺳﺖ‪.‬‬
‫ ﺧﻮدﺗﻮن ﺗﺴﻠﯿﻢ ﻣﯽ ﺷﯿﻦ ﯾﺎ ﺑﺎ زور ﺗﺴﻠﯿﻤﺘﻮن ﮐﻨﯿﻢ؟‬‫ﺳﺎﯾﺮا اﯾﻦ ﺟﻤﻠﻪ را ﻃﻮری ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﮐﺴﯽ ﻗﺎدر ﺑﻪ ﺟﻮاب دادن ﺑﻪ او ﻧﺒﻮد‪ .‬ﺻﺪاﯾﺶ ﺧﺶ‬
‫دار وﻟﯽ ﺑﻠﻨﺪ و ﻗﺪرﻣﻨﺪ ﺑﻮد و ﺑﻪ ﻗﺪ و ﻗﺎﻣﺘﺶ ﻣﯽ آﻣﺪ‪ .‬ﻗﺒﻞ از آﻧﮑﻪ ﻫﺮی ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﺣﺮﻓﯽ‬
‫ﺑﺰﻧﺪ ﻣﺎرﻟﻮ ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬‬
‫ ﻣﺎ ﻫﯿﭽﻮﻗﺖ ﺗﺴﻠﯿﻢ ﻧﻤﯽ ﺷﯿﻢ‪ .‬ﺑﻪ ﻫﯿﭻ وﺟﻪ‪.‬‬‫‪185‬‬

‫ﻫﺮی از دور ﺑﺮق ﭼﺸﻤﺎن ﺳﺎﯾﺮا را دﯾﺪ‪ .‬او ﻧﯿﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﺮق ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺳﺮخ رﻧﮓ‬
‫ﺑﻮد‪.‬‬
‫از ﺟﺴﺎرﺗﺖ ﺧﻮﺷﻢ اوﻣﺪ دﺧﺘﺮ‪...‬اوﻧﻮ ﺑﺮام ﺑﯿﺎرﯾﻦ‪.‬‬‫ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﭼﻬﺎر ﻧﻔﺮ از ﻣﺮدان ﺳﯿﺎه ﭘﻮش ﭘﺸﺖ ﺳﺮش از ﺑﻘﯿﻪ ﺟﺪا ﺷﺪﻧﺪ و ﻃﻮری ﮐﻪ‬
‫اﻧﮕﺎر ﻧﻪ ﻫﺮی ‪ ،‬ﻧﻪ ﮐﺎرﻟﻮ و ﻧﻪ ﻣﺎرﻟﻮ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻧﺪارﻧﺪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﺎرﻟﻮ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬ﻫﺮی‬
‫ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺗﮑﺎن داد و ﻧﻔﺮﯾﻨﯽ را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﯾﮑﯽ از ﻣﺮﮔﺨﻮار ﻫﺎ ﮐﻪ از ﻫﻤﻪ ﺑﻪ‬
‫ﻣﺎرﻟﻮ ﻧﺰدﯾﮏ ﺗﺮ ﺑﻮد ﻓﺮﺳﺘﺎد اﻣﺎ ﭼﻮن ﻓﺎﺻﻠﻪ اش ﺑﺎ آﻧﻬﺎ زﯾﺎد ﺑﻮد ‪ ،‬ﻧﺘﻮاﻧﺴﺖ درﺳﺖ ﻫﺪف‬
‫ﮔﯿﺮی ﮐﻨﺪ و ﻃﻠﺴﻢ از ﮐﻨﺎر ﮔﻮش آن ﻣﺮﮔﺨﻮار ﮔﺬﺷﺖ‪.‬ﻫﯿﭽﮑﺪام از آن ﭼﻬﺎر ﻣﺮﮔﺨﻮار‬
‫ﺗﻮﺟﻬﯽ ﺑﻪ ﻫﺮی ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ ﻫﺮی ﺑﺎ ﺧﻮدش ﻓﮑﺮ ﮐﺮد ‪ :‬اﯾﻦ اﻣﮑﺎن ﻧﺪاره ﮐﻪ اوﻧﺎ اﺻﻼ ﺑﻪ‬
‫ﻣﻦ ﺗﻮﺟﻪ ﻧﮑﻨﻦ‪ .‬ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﯾﮏ ﻧﻔﺮو ﺑﺰارن ﮐﻪ ﺟﻠﻮی ﻣﻨﻮ ﺑﮕﯿﺮه ‪ ....‬ﻣﮕﻪ اﯾﻨﮑﻪ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﻧﺎﮔﻬﺎن ﻓﻬﻤﯿﺪ و ﺑﻪ ﭘﺸﺖ ﺳﺮش ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪ .‬اﻣﺎ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﺒﯿﻨﺪ زﯾﺮا ﺟﻠﻮی‬
‫ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﻧﻮری ﺳﺒﺰ رﻧﮓ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬او ﻓﻘﻂ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺧﻮدش را ﻏﯿﺐ ﮐﻨﺪ و در‬
‫ﻃﺮﻓﯽ دﯾﮕﺮ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﻮد‪ .‬ﺳﺎﯾﺮا ﺳﻪ ﻧﻔﺮ را ﻣﺎﻣﻮر ﮐﺮده ﺑﻮد ﺗﺎ از ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺑﯿﺎﯾﻨﺪ و ﻫﺮی را‬
‫ﺑﮑﺸﻨﺪ ‪ .‬او ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﺎرﻟﻮ و ﮐﺎرﻟﻮ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪ .‬ﮐﺎرﻟﻮ ﺟﻠﻮی‬
‫ﻣﺎرﻟﻮ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد و ﻧﻤﯽ ﮔﺬاﺷﺖ ﮐﺴﯽ ﺑﻪ او ﻧﺰدﯾﮏ ﺷﻮد‪.‬‬
‫ﻫﺮی رو ﺑﻪ روی رﻗﯿﺒﺎﻧﺶ اﯾﺴﺘﺎد و آﻣﺎده ﻣﺒﺎرزه ﺷﺪ ‪ .‬ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺣﺮﮐﺖ ﺳﺮﯾﻌﯽ از ﻃﺮف‬
‫ﺳﺎﯾﺮا اﻧﺠﺎم ﺷﺪ ‪ .‬ﻫﺮی زﯾﺮ ﭼﺸﻤﯽ ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ در ﺻﻮرت ﻟﺰوم از‬
‫ﺧﻮدش دﻓﺎع ﮐﻨﺪ ‪ .‬ﺳﺎﯾﺮا زﯾﺮر ﻟﺐ ﭼﯿﺰی ﮔﻔﺖ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺗﮑﺎن داد ‪ .‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﮐﺎر‬
‫ﻣﮑﻌﺒﯽ ﺑﻪ اﺑﻌﺎد ﺳﯽ ﻣﺘﺮ در اﻃﺮاف آﻧﻬﺎ ﺷﮑﻞ ﮔﺮﻓﺖ‪.‬ﻫﺮی ﻓﻬﻤﯿﺪ ﮐﻪ او ﻃﻠﺴﻢ ﺿﺪ‬
‫آﭘﺎرات ) ﺿﺪ ﺟﺴﻢ ﯾﺎﺑﯽ ( را در اﻃﺮاف آﻧﻬﺎ اﺟﺮا ﮐﺮده اﺳﺖ‪.‬او ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش‬
‫را ﺗﮑﺎن داد ‪ ،‬ﺻﻨﺪﻟﯽ ای را از ﻏﯿﺐ ﻇﺎﻫﺮ ﮐﺮد و ﺑﺮ روی آن ﻟﻢ داد‪.‬ﻫﺮی ﮐﻪ از او‬
‫ﺧﯿﺎﻟﺶ راﺣﺖ ﺷﺪه ﺑﻮد ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺣﺮﯾﻔﺎن ﻣﺮﮔﺨﻮار ﺧﻮد اﯾﺴﺘﺎد‪ .‬در ﻫﻤﺎن ﻟﺤﻈﻪ ﺻﺪای‬
‫ﻣﺮﮔﺨﻮاری را ﺷﻨﯿﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺧﻨﺪه ای ﺷﯿﻄﺎﻧﯽ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ اﯾﻦ ﮐﻮره ﻣﯽ ﺧﻮاد ﺑﺎ ﻣﻦ دوﺋﻞ ﮐﻨﻪ‪.‬‬‫ﻫﺮی ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺗﮑﺎن داد و در دل ﮔﻔﺖ‪ :‬اوﯾﺮاﻧﺪاﺗﻮﮔﺮواﻧﺪا‪.‬‬

‫‪186‬‬

‫در ﮐﻤﺎل ﺗﻌﺠﺐ آن ﺳﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮار ‪ ،‬ﻫﺮی ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﻠﻮﻟﯿﮑﻪ ﺗﻮﻟﯿﺪ ﻣﺜﻞ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﺑﻪ‬
‫دوﻗﺴﻤﺖ ﮐﺎﻣﻼ ﯾﮑﺴﺎن ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺷﺪ‪.‬ﺳﭙﺲ ﯾﮑﯽ از ﻫﺮی ﻫﺎ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ از ﺗﮑﺎن داد و‬
‫ﻓﺮﯾﺎد زد ‪:‬ﺳﮑﺘﻮم ﺳﻤﭙﺮا‬
‫ﻃﻠﺴﻤﯽ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﯾﮑﯽ از ﻣﺮﮔﺨﻮار ﻫﺎ رﻓﺖ اﻣﺎ او ﻃﻠﺴﻢ را ﻣﻨﺤﺮف ﮐﺮد ‪.‬ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ دو‬
‫ﻣﺮﮔﺨﻮار دﯾﮕﺮ دو ﻧﻔﺮﯾﻦ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻫﺮ دو ﻫﺮی ﻓﺮﺳﺘﺎدﻧﺪ ‪ .‬ﯾﮑﯽ از آﻧﺪو اﺷﻌﻪ‬
‫ﻫﺎ را در ﻫﻮا ﻣﺘﻮﻗﻒ ﮐﺮد‪.‬ﺳﭙﺲ ﻫﺮی دﯾﮕﺮ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺗﮑﺎن داد و در دل ﺷﮕﻔﺖ‪:‬‬
‫رﯾﭙﯿﺖ ﭘﻮﻟﮕﺴﺘﺮادو‪ .‬ﻫﺮی دﯾﮕﺮ ﻧﯿﺰ ﺑﺎ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش آن دو اﺷﻌﻪ ﻣﺘﻮﻗﻒ ﺷﺪه را ﺑﻪ‬
‫ﺳﻤﺖ ﻣﺮﮔﺨﻮار ﻫﺎ ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ ‪ .‬ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ‪ ،‬ﭘﻨﺞ ﻃﻠﺴﻤﯽ را ﮐﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﺑﯿﺮون آﻣﺪن روح‬
‫از ﺑﺪن ﻣﯽ ﺷﺪ ﻣﻨﺤﺮف ﮐﺮدﻧﺪ اﻣﺎ دو ﻃﻠﺴﻤﯽ ﮐﻪ ﻫﺮی دﯾﮕﺮ ﺑﻪ ﺳﻤﺘﺸﺎن ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪه‬
‫ﺑﻮد ﺑﻪ دو ﻧﻔﺮ از آﻧﻬﺎ ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﺮد ‪ .‬ﯾﮑﯽ از آﻧﺪو در ﺟﺎ ﺑﻪ زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد و ﻣﺮد و دﯾﮕﺮی‬
‫ﺗﻤﺎم ﺑﺪﻧﺶ ﻗﻄﻌﻪ ﻗﻄﻌﻪ ﺷﺪ‪ .‬ﺳﺎﯾﺮا ﺑﺮ روی ﺻﻨﺪﻟﯽ اش ﮐﻤﯽ ﺻﺎف ﺗﺮ ﻧﺸﺴﺖ و دﯾﮕﺮ‬
‫ﺑﺮای ﺗﻔﺮﯾﺢ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻧﮕﺎه ﻧﻤﯽ ﮐﺮد‪ .‬ﯾﮑﯽ از ﻫﺮی ﻫﺎ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺗﮑﺎن داد و ﻓﺮﯾﺎد‬
‫زد‪ :‬رﯾﭙﯿﺖ ﺳﮑﺘﻮم ﺳﻤﭙﺮا ‪ .‬دﯾﮕﺮی ﻧﯿﺰ در دﻟﺶ ﮔﻔﺖ‪ :‬رﯾﭙﯿﺖ ﻫﻮﯾﺮ ﮐﺮوﻧﺪاﭘﺲ‬
‫ﻣﺮﮔﺨﻮار ﻓﻘﻂ ﺗﻮاﻧﺴﺖ دو اﺷﻌﻪ از ده اﺷﻌﻪ ای را ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﻮﯾﺶ آﻣﺪه ﺑﻮد دﻓﻊ ﮐﻨﺪ ‪ .‬ﺑﻪ‬
‫ﻫﻤﯿﻦ دﻟﯿﻞ ﺧﯿﻠﯽ زود از ﭘﺎ در آﻣﺪ‪.‬ﻫﺮی ﺳﺎﯾﺮا را دﯾﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻫﻤﻪ ﭼﻬﺎر ﻣﺮﮔﺨﻮار ﺑﺎﻗﯽ‬
‫ﻣﺎﻧﺪه اش دﺳﺘﻮر داد ﺑﻪ ﺳﺮاغ ﻫﺮی ﺑﺮوﻧﺪ‪.‬ﻫﺮی آﻣﺎده ﻣﺒﺎرزه ﺑﺎ آﻧﻬﺎ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻧﺎﮔﻬﺎن‬
‫ﺻﺪای ﻓﺮﯾﺎدی ﺷﻨﯿﺪ‪.‬ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﮐﺎرﻟﻮ و ﻣﺎرﻟﻮ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪ .‬آﻧﻬﺎ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ﺳﻪ‬
‫ﻧﻔﺮ از ﻣﺮﮔﺨﻮار ﻫﺎ را ﺑﮑﺸﻨﺪ و اﮐﻨﻮن ﺑﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪه از ﮔﺮوه ﭼﻬﺎر ﻧﻔﺮه از ﻣﺮﮔﺨﻮار‬
‫ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ ﻣﯽ ﺟﻨﮕﯿﺪﻧﺪ‪ .‬ﯾﮑﯽ از ﻫﺮی ﻫﺎ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را‬
‫ﺗﮑﺎن داد و در دﻟﺶ ﮔﻔﺖ‪ ":‬رﯾﭙﯿﺖ ﻟﻮرﮐﯽ ﭘﺮاﺗﻮﺳﮑﯽ دن رﯾﭙﯿﺖ ﺑﻠﻮدﯾﮑﺎر ﭘﺮﺳﺖ" ﭘﻨﺞ‬
‫اﺷﻌﻪ دو رﻧﮓ ﻗﺮﻣﺰ و ﺳﯿﺎه رﻧﮓ و ﭘﻨﺞ اﺷﻌﻪ ﻃﻼﯾﯽ رﻧﮓ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﭼﻬﺎر ﻣﺮﮔﺨﻮاری‬
‫ﮐﻪ ﺗﺎزه آﻣﺪه ﺑﻮدﻧﺪ رﻓﺘﻨﺪ و در ﺟﺎ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ از آﻧﻬﺎ را ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ‪ .‬ﺧﻮن دو ﻧﻔﺮ‬
‫از آﻧﻬﺎ در ﺳﺮﺷﺎن ﺟﻤﻊ ﺷﺪ ‪ ،‬ﺳﭙﺲ از ﺗﻤﺎم ﻣﻨﺎﻓﺬ ﻣﻮﺟﻮد در ﺳﺮﺷﺎن ﺑﯿﺮون زد و ﭼﻨﺪ‬
‫ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪ ﺳﺮﺷﺎن ﻣﻨﻔﺠﺮ ﺷﺪ و ﻣﺮدﻧﺪ و دﯾﮕﺮی ﻧﯿﺰ ﺳﺮش از ﺗﻨﺶ ﺟﺪا ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﻣﺮﮔﺨﻮاری ﮐﻪ زﻧﺪه ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد ﺷﺮوع ﺑﻪ دوﯾﺪن ﮐﺮد و از ﻫﺮی دور ﺷﺪ اﻣﺎ ﻫﺮی دﯾﮕﺮ‬
‫ﮐﻪ ﺑﻪ او ﻧﺰدﯾﮑﺘﺮ ﺑﻮد دﻗﯿﻖ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﮔﯿﺮی ﮐﺮد و ﺳﭙﺲ ﺑﺎ ﻃﻠﺴﻤﯽ روح او را از ﺑﺪﻧﺶ‬
‫‪187‬‬

‫ﺟﺪا ﮐﺮد‪.‬ﻫﺮ دو ﻫﺮی ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﯾﮑﯽ ﺷﺪﻧﺪ ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﮐﺎرﻟﻮ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد اﻣﺎ درﺟﺎ‬
‫ﺧﺸﮑﺶ زد‪ .‬ﺳﺎﯾﺮا ﻣﺸﻐﻮل ﻣﺒﺎرزه ﺑﺎ ﮐﺎرﻟﻮ و ﻣﺎرﻟﻮ ﺑﻮد‪ .‬از ﺳﺮ و روی ﮐﺎرﻟﻮ ﺧﻮن ﻓﻮاره‬
‫ﻣﯽ زد اﻣﺎ ﻣﺎرﻟﻮ ﺳﺎﻟﻢ ﺑﻮد‪ .‬ﻫﺮی ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﻏﯿﺐ ﺷﻮد اﻣﺎ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺖ ‪ ،‬ﺳﭙﺲ ﺑﻪ ﯾﺎد آورد‬
‫ﺳﺎﯾﺮا ﺑﺮ روی آﻧﺠﺎ ﻃﻠﺴﻢ ﺿﺪ آﭘﺎرات ﮔﺬاﺷﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ دﻟﯿﻞ ﺷﺮوع ﺑﻪ دوﯾﺪن‬
‫ﮐﺮد ﺗﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﺑﻪ ﭘﯿﺶ آﻧﻬﺎ رﺳﯿﺪ‪ .‬در ﻫﻤﺎن ﻫﻨﮕﺎم ﮐﺎرﻟﻮ ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد ﺳﺎﯾﺮا ﻓﺮﯾﺎد‬
‫زد آواداﮐﺪاوارا و اﺷﻌﻪ ای ﺳﺒﺰ رﻧﮓ ‪ ،‬ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ ﻫﺮی ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﮐﺎری اﻧﺠﺎم ﺑﺪﻫﺪ ﺑﻪ‬
‫ﺳﯿﻨﻪ ﮐﺎرﻟﻮ اﺻﺎﺑﺖ ﮐﺮد و ﺑﺎﻋﺚ ﻣﺮگ او ﺷﺪ‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪه از ﻧﺴﻞ اوﻟﯿﻦ ﺟﺎدوﮔﺮ‬
‫اﺳﭙﺎﻧﯿﺎ و ﻣﻮﺳﺲ ﻣﺪرﺳﻪ ﺳﺎﻧﺘﯿﮑﻠﻮ ‪ ،‬ﺳﺎﻣﯿﻮ ﺳﺎﯾﻨﺎدو ﺑﻪ دﺳﺖ ﺟﺎدوﮔﺮ ﺳﯿﺎه آن ﮐﺸﻮر‬
‫ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺗﮑﺎن داد و ﻓﺮﯾﺎد زد ‪ :‬ﺗﺎﻣﯿﺮوﮔﺘﻮر ﻟﯿﭙﯿﺮﮐﺎس ‪ .‬او‬
‫ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ ﺷﺪ ‪ ،‬ﺳﺎﯾﺮا ﻧﯿﺰ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را رو ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﮔﺮﻓﺖ و زﯾﺮ ﻟﺐ وردی را‬
‫ﺧﻮاﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﺑﺘﻮاﻧﻨﺪ ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﻫﺮی را ﺑﺒﯿﻨﺪ ﻫﺮی زﯾﺮ ﻟﺐ وردی را ﺧﻮاﻧﺪ و اﺷﻌﻪ‬
‫ای ﺑﻪ ﺳﻤﺖ او ﻓﺮﺳﺘﺎد اﻣﺎ او ﮐﻨﺎر رﻓﺖ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺷﻤﺸﯿﺮ ﺑﺎز ﻫﺎ‬
‫ﺗﮑﺎن داد و او ﻧﯿﺰ ﻃﻠﺴﻤﯽ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻫﺮی ﻓﺮﺳﺘﺎد ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﯾﮑﯽ ﻗﺎﻟﯿﭽﻪ ﭘﺮﻧﺪه اﺣﻀﺎر‬
‫ﮐﺮد ‪ ،‬ﺳﻮار آن ﺷﺪ و ﺷﺮوع ﺑﻪ ﭘﺮواز ﮐﺮد‪ .‬ﻫﺮی ﻧﯿﺰ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺗﮑﺎن داد و ﻓﺮﯾﺎد‬
‫زد‪:‬اﮐﺴﯿﻮ ﻗﺎﻟﯿﭽﻪ ﭘﺮﻧﺪه‪ .‬ﻗﺎﻟﯿﭽﻪ ﭘﺮﻧﺪه ﻣﺮدی ﮐﻪ ﺳﺎﻋﺘﯽ ﭘﯿﺶ در ﮐﻨﺎر ﺧﯿﺎﺑﺎن اﯾﺴﺘﺎده‬
‫ﺑﻮد ﺑﻪ دﺳﺖ ﻫﺮی آﻣﺪ ‪ .‬ﻫﺮی ﺳﻮار آن ﺷﺪ و ﺑﻪ دﻧﯿﺎل ﺳﺎﯾﺮا ﺑﻪ ﭘﺮواز در آ ﻣﺪ ‪ .‬او‬
‫ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﺟﺴﺘﺠﻮ ﮔﺮ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺑﻮد‪ .‬ﺟﻮان ﺗﺮﯾﻦ ﺑﺎزﯾﮕﺮ ﮐﻮﺋﯿﺪﯾﭻ ﻗﺮن‪ .‬ﺑﺎﯾﺪ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ از‬
‫ﭘﺲ ﺳﺎﯾﺮا ﺑﺮ آﯾﺪ‪.‬ﺳﺎﯾﺮا از ﺑﺎﻻی او ﻋﺒﻮر ﮐﺮد ‪ ،‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺗﮑﺎن داد ﻓﺮﯾﺎد‬
‫زد‪:‬ﺑﯿﺮزودرﯾﮑﺎل ‪ ،‬ﻫﺮی اوج ﮔﺮﻓﺖ و زﯾﮕﺰاﮔﯽ ﺑﻪ ﭘﺮواز در آﻣﺪ ﺳﭙﺲ از زﯾﺮ او ﺑﻪ ﺑﺎﻻ‬
‫آﻣﺪ و در ﻫﻤﺎن ﺣﺎل ﻓﺮﯾﺎد زد‪ :‬رﯾﮑﯿﻤﺎﻧﺪوورﯾﮑﺲ‪.‬ﺳﺎﯾﺮا ﻧﯿﺰ ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده از ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ‬
‫اش ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺮی را ﻣﻨﺤﺮف ﮐﺮد ﺳﭙﺲ ﻓﺮﯾﺎد زد‪ :‬ﮐﻠﯿﭙﺘﺎ ﻣﻮﻧﺪو ‪ .‬ﻃﻠﺴﻢ ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺘﯽ‬
‫ﺑﺴﯿﺎر زﯾﺎد ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻫﺮی ﻣﯽ آﻣﺪ ‪ .‬ﻫﺮی از روی ﻗﺎﻟﯿﭽﻪ ﺑﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻓﺘﺎد و درﺳﺖ در‬
‫آﺧﺮﯾﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﺎ ﯾﮏ دﺳﺖ رﯾﺸﻪ ﻫﺎی ﻗﺎﻟﯿﭽﻪ را ﺑﮕﯿﺮد‪ .‬ﻗﺎﻟﯿﭽﻪ ﻫﺮی آﺗﺶ‬
‫ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد و ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﻣﻤﮑﻦ ﺑﻮد ﺳﻘﻮط ﮐﻨﺪ ‪ .‬ﻫﺮی ﺑﺎﯾﺪ ﻃﻠﺴﻤﯽ اﺟﺮا ﻣﯽ ﮐﺮد ﮐﻪ ﺑﻪ‬
‫دﻧﺒﺎل ﺳﺎﯾﺮا ﺣﺮﮐﺖ ﮐﻨﺪ ‪ ،‬درﺳﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻮپ ﺑﺎزدارﻧﺪه ای ﮐﻪ در ﺳﺎل دوم ﺑﻪ دﻧﺒﺎل‬
‫‪188‬‬

‫ﻫﺮی ﺣﺮﮐﺖ ﻣﯽ ﮐﺮد‪ .‬ﻫﺮی ﺑﺎ ﺧﻮدش ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮد‪ .‬ﺳﺎﯾﺮا ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﺑﻪ او ﻧﺰدﯾﮏ ﺷﺪه‬
‫ﺑﻮد و ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﻃﻠﺴﻤﯽ دﯾﮕﺮ اﺟﺮا ﮐﻨﺪ‪ .‬ﻫﺮی ﻫﻤﭽﻨﺎن ﻣﺸﻐﻮل ﺗﻔﮑﺮ ﺑﻮد اﻣﺎ ﺗﻨﻬﺎ‬
‫ﻃﻠﺴﻤﯽ را ﮐﻪ ﻣﯽ داﻧﺴﺖ اﯾﻨﮕﻮﻧﻪ ﻋﻤﻞ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﺑﺎﻋﺚ ﺑﺮﻫﻨﻪ ﮐﺮدن اﻓﺮاد ﻣﯽ ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﺳﺎﯾﺮا ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺟﻠﻮ ﮔﺮﻓﺖ و ﻫﺪف ﮔﯿﺮی ﮐﺮد‪ .‬ﻫﺮی اﺻﻼ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺗﮑﺎن‬
‫ﺑﺨﻮرد ‪ .‬ﻗﺎﻟﯿﭽﻪ ﮐﻢ ﮐﻢ ﺳﻘﻮط ﻣﯽ ﮐﺮد‪.‬ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺑﻪ ﯾﺎد آورد‪ .‬ﺧﻮد وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﻪ او‬
‫ﻃﻠﺴﻤﯽ را در ﻗﻄﺢ اﻧﺪﯾﺸﻪ ﻧﺸﺎن داده ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل اﻓﺮاد ﻣﯽ رﻓﺖ‪ .‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش‬
‫را ﺗﮑﺎن داد و ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬رﯾﭙﯿﺖ ﻟﮑﯽ ﭘﺮﺗﻮﺳﺎ‪ .‬ﭘﻨﺞ اﺷﻌﻪ دورﻧﮓ آﺑﯽ و ﺳﻔﯿﺪ رﻧﮓ ﺑﻪ‬
‫ﺳﻤﺖ ﺳﺎﯾﺮا ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺮدﻧﺪ ‪ .‬او ﮐﻪ دﻫﺎﻧﺶ را ﺑﺎز ﮐﺮده ﺑﻮد ﺗﺎ ﻫﺮی را ﻃﻠﺴﻢ ﮐﻨﺪ از اﯾﻦ‬
‫ﮐﺎر ﻣﻨﺼﺮف ﺷﺪ ‪ ،‬در ﻋﻮض ﻓﺮﯾﺎد زد ‪ :‬رﯾﭙﯿﺖ ﭘﺮوﺗﮕﻮ و ﻫﺮ ﭘﻨﺞ ﻃﻠﺴﻢ را ﻣﻨﺤﺮف ﮐﺮد ‪.‬‬
‫ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﻫﺮی را ﻫﺪف ﮔﺮﻓﺖ و ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬‬
‫ ﭼﺮا ﻣﯽ ﺧﻨﺪی ﻫﺮی ﭘﺎﺗﺮ ؟ از ﻣﺮﮔﺖ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ؟ ﻓﺮﯾﺪوﻣﺎ‪ ....‬آخ ‪ .‬اﯾﻦ ﭼﯽ ﺑﻮ‪..‬‬‫ﯾﮑﯽ از آن ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎی آﺑﯽ و ﺳﻔﯿﺪ رﻧﮓ ﺑﻪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﺳﺎﯾﺮا ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﺮده و‬
‫ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ او را ﺷﮑﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬او دﯾﮕﺮ ﻫﯿﭻ وﺳﯿﻠﻪ دﻓﺎﻋﯽ دﯾﮕﺮی ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬ﻫﺮی ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ده‬
‫ﻣﺘﺮ ﺑﺎ زﻣﯿﻦ ﻓﺎﺻﻠﻪ داﺷﺖ و ﮐﻢ ﮐﻢ ﺳﺮﻋﺘﺶ زﯾﺎد ﻣﯽ ﺷﺪ و زﯾﺮا ﻣﻘﺪار ﺑﯿﺸﺘﺮی از‬
‫ﻗﺎﻟﯿﭽﻪ ﻣﯽ ﺳﻮﺧﺖ و ﺧﺎﮐﺴﺘﺮ ﻣﯽ ﺷﺪ‪.‬او ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد و ﻓﺮﯾﺎد‬
‫زد‪:‬آﻣﯿﻨﻮﮐﻠﯿﺴﺒﯿﺮ‪.‬‬
‫ﺳﻪ اﺷﻌﻪ از ﭘﻨﺞ اﺷﻌﻪ ﺑﻪ ﺳﺎﯾﺮا ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﺮد ‪ .‬او را از روی ﻗﺎﻟﯿﭽﻪ اش ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد و‬
‫ﻣﺤﮑﻢ ﺑﺮ زﻣﯿﻦ ﮐﻮﺑﯿﺪ‪.‬ﺳﺮ ﺳﺎﯾﺮا ‪ ،‬ﺗﺎ ﮔﺮدﻧﺶ ﺑﻪ داﺧﻞ زﻣﯿﻦ ﻓﺮو رﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﻫﺮی ﻓﺮﯾﺎد‬
‫زد‪":‬اﮐﺴﯿﻮ ﻗﺎﻟﯿﭽﻪ" و ﻗﺎﻟﯿﭽﻪ ﺳﺎﯾﺮا را ﺑﻪ دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺖ اﮐﻨﻮن ﺳﺮﻋﺘﺶ ﺑﺴﯿﺎر زﯾﺎد ﺷﺪه‬
‫ﺑﻮد و ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ دو ﻣﺘﺮ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ زﻣﯿﻦ ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﻨﺪ ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺎر دﯾﮕﺮ اوج ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﺎﻻ‬
‫رﻓﺖ ‪ ،‬ﺳﭙﺲ ﺑﺎ ﯾﮏ ﻓﺮود ﺗﻤﺎﺷﺎﯾﯽ ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ ﻧﺸﺴﺖ‪.‬‬
‫ﻣﺎرﻟﻮ ‪ ،‬ﺗﻮ ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ ؟‬‫ﻣﺎرﻟﻮ ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ ﺧﺸﮏ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻣﻦ آره ‪ ،‬اﻣﺎ ﮐﺎرﻟﻮ ﻧﻪ ‪ .‬اون ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻣﻦ ﻣﺮد‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ زﻣﯿﻦ ﭼﺸﻢ دوﺧﺘﻪ ﺑﻮد و ﭼﯿﺰی ﻧﻤﯽ ﮔﻔﺖ‪ .‬ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ دوﺳﺘﺶ در اﺳﭙﺎﻧﯿﺎ ‪ ،‬ﻣﺮده‬
‫ﺑﻮد‪ .‬ﮐﺴﯽ ﻫﺮی ﺟﺎﻧﺶ را ﻣﺪﯾﻮن او ﺑﻮد‪ .‬ﻧﮕﺬاﺷﺖ اﺷﮏ ﻫﺎﯾﺶ ﺑﺮﯾﺰد ‪ .‬آﻧﻬﺎ را ﺑﻪ ﺻﻮرت‬
‫ﺧﺸﻢ در ﮐﻨﺎر دﯾﮕﺮ ﺧﺸﻢ ﻫﺎﯾﺶ ﻣﺜﻞ ﻣﺮگ ﭘﺪر و ﻣﺎدرش ‪ ،‬ﻣﺮگ ﺳﺪرﯾﮏ ‪ ،‬ﻣﺮگ‬
‫‪189‬‬

‫ﺳﯿﺮﯾﻮس ﻣﺮگ داﻣﺒﻠﺪور ‪ ،‬ﻣﺮگ ﺗﺎﻧﮑﺲ و ﻣﺮگ ﺧﺎﻟﻪ اش ﻧﮕﻪ داﺷﺖ در زﻣﺎن ﺧﻮدش‬
‫ﺑﺮ روی وﻟﺪﻣﻮرت اﺟﺮا ﮐﻨﺪ‬

‫ﻓﺼﻞ ﺑﯿﺴﺖ و ﺳﻮم‪:‬ﺟﺪال ﻫﺎﮔﺰﻣﯿﺪ‬
‫‪190‬‬

‫ﻫﺮی در ﮐﻮﭼﻪ ﻫﺎی ﻫﺎﮔﺰﻣﯿﺪ ﻗﺪم ﻣﯽ زد و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﺪرﺳﻪ ﺟﺎدوﮔﺮی ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﻣﯽ‬
‫رﻓﺖ‪ .‬ﺑﺎر دﯾﮕﺮ از اﯾﻨﮑﻪ ﺑﻪ آﻧﺠﺎ ﺑﺎز ﻣﯽ ﮔﺸﺖ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺑﻮد و ﺑﺎ ﺧﻮدش ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮد ‪،‬‬
‫ﺑﻪ ﻣﺤﺾ اﯾﻨﮑﻪ ﺑﻪ آﻧﺠﺎ ﺑﺮﺳﺪ ﺑﺎﯾﺪ رﯾﺸﻬﺎﯾﺶ را اﺻﻼح ﮐﻨﺪ‪ .‬در اﯾﻦ ﭼﻨﺪ روز ﺧﯿﻠﯽ‬
‫رﺷﺪ ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬ﻫﻮای ﻫﺎﮔﺰﻣﯿﺪ ﺳﺮد و ﺳﻮز ﻧﺎک ﺑﻮد و ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﯾﮏ زﻣﺴﺘﺎن ﺳﺨﺖ را‬
‫ﻧﺸﺎن ﻣﯽ داد‪ .‬ﻫﯿﭽﮑﺲ در ﺧﯿﺎﺑﺎن ﻫﺎ ﻧﺒﻮد‪ .‬ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﻫﻤﻪ ﻣﻐﺎزه ﻫﺎ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ و ﺑﻪ ﻧﻈﺮ‬
‫ﻣﯽ رﺳﯿﺪ ‪ ،‬ﻫﺮی ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻮﺟﻮد زﻧﺪه در ﺧﯿﺎﺑﺎن ﺑﺎﺷﺪ‪.‬ی ﺳﺎﻋﺖ ﻗﺒﻞ ‪ ،‬ﻫﺮی ﺑﻌﺪ زا ﺗﺸﯿﯿﻊ‬
‫ﺟﻨﺎزه ﮐﺎرﻟﻮ از ﻣﺎرﻟﻮ و ﺑﻘﯿﻪ اﺳﺎﺗﯿﺪ ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ ﮐﺮد و از ﻃﺮﯾﻖ وزارت ﺳﺤﺮ و ﺟﺎدوی‬
‫اﺳﭙﺎﻧﯿﺎ ‪ ،‬ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﺑﻪ زادﮔﺎﻫﺶ ‪ ،‬اﻧﮕﻠﺴﺘﺎن ﺑﺎزﮔﺸﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬از آﻧﺠﺎ ﺑﻪ ﻫﺎﮔﺰﻣﯿﺪ آﭘﺎرت ﮐﺮده‬
‫و اﮐﻨﻮن در ﭼﻬﻞ ﻣﺘﺮی دروازه ﻫﺎی ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﺑﻪ دروازه ورودی ﻫﺎﮔﻮاﺗﺰ رﺳﯿﺪ اﻣﺎ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺖ آن را ﺑﺎز ﮐﻨﺪ‪ .‬در ﻣﺪرﺳﻪ ﺑﺴﺘﻪ‬
‫ﺑﻮد‪ .‬ﻫﺮی ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺗﮑﺎن داد و ﮔﻔﺖ‪ :‬اﮐﺴﭙﮑﺘﻮﭘﺎﺗﺮوﻧﻮم ‪ .‬ﮔﻮزن ﻧﻘﺮه ای رﻧﮕﯽ‬
‫از ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻫﺮی ﺑﯿﺮون آﻣﺪ ‪ .‬ﻫﺮی ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺎن ﻧﻘﺮه ای ﮔﻮزن ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و در دﻟﺶ‬
‫ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻣﻦ ﭘﺸﺖ در ﻣﺪرﺳﻪ ﻫﺴﺘﻢ‪ .‬ﮔﻮزن ﻫﻤﭽﻮن ﺑﺎد از ﻣﯿﺎن ﻣﯿﻠﻪ ﻫﺎی دروازه ﻋﺒﻮر‬
‫ﮐﺮد و ﺑﻪ داﺧﻞ ﻣﺪرﺳﻪ ﺷﺘﺎﻓﺖ ‪.‬ﺑﻌﺪ از ﻣﺪﺗﯽ ‪ ،‬ﻫﺮی ﻫﯿﮑﻞ زرگ و ﭘﺮ ﻣﻮﯾﯽ را دﯾﺪ ﮐﻪ‬
‫دوان دوان ﺑﻪ ﺳﻤﺖ در ﻣﺪرﺳﻪ ﻣﯽ آﻣﺪ‪ .‬ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﻓﺮﯾﺎد زد‪ :‬ﻫﺮی ﭼﺮا‬
‫اﯾﻨﻘﺪر دﯾﺮ ﺑﺮﮔﺸﺘﯽ ؟ ﻧﮕﺮاﻧﺖ ﺷﺪﯾﻢ‪.‬‬
‫ﮐﺎرم ﯾﮏ ﻣﻘﺪار ﻃﻮل ﮐﺸﯿﺪ‪.‬‬‫ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ در را ﺑﺎز ﮐﺮد و ﻫﺮی را در آﻏﻮش ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﻫﺮی ﺻﺪای اﺳﺘﺨﻮان ﻫﺎی ﻗﻔﺴﻪ‬
‫ﺳﯿﻨﻪ اش را ﺷﻨﯿﺪ و ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺷﺪ ﺗﺎ ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ دﯾﮕﺮ ﻗﻔﺴﻪ ﺳﯿﻨﻪ اش ﺧﺮد ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‪.‬‬
‫اﻣﺎ ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ درﺳﺖ ﺑﻪ ﻣﻮﻗﻊ او را رﻫﺎ ﮐﺮد ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﻫﻢ وارد ﻣﺤﻮﻃﻪ ﻣﺪرﺳﻪ ﺷﺪﻧﺪ و‬
‫ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ ﻣﺠﺪدا درﻫﺎ را ﻗﻔﻞ ﮐﺮد‪ .‬ﺳﭙﺲ ﻫﻤﺎﻧﻄﻮر ﮐﻪ ﻫﻤﺮاه ﺑﺎ ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻗﻠﻌﻪ ﻣﯽ‬
‫رﻓﺘﻨﺪ ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪ .‬رﻓﺘﻪ ﺑﻮدی ﻗﺰاﻗﺴﺘﺎن؟‬
‫ﻧﻪ ‪ ،‬اﺳﭙﺎﻧﯿﺎ ﺑﻮدم‪.‬‬‫ اﺳﭙﺎﻧﯿﺎ ؟ واﺳﻪ ﭼﯽ ؟‬‫ اه‪ ...‬واﺳﻪ دﺳﺘﮕﯿﺮی ﻣﺮﮔﺨﻮارا ‪ ...‬ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ ‪ ...‬ﺗﻮ از ﮐﯽ ﻓﻬﻤﯿﺪی ﮐﻪ داﻣﺒﻠﺪور زﻧﺪس؟‬‫ ﻣﮕﻪ ﻫﻨﻮز زﻧﺪس؟‬‫‪191‬‬

‫ ﻧﻪ ‪ ...‬ﻣﻨﻈﻮرم اﯾﻨﻪ ﮐﻪ ﺗﻮ ﻣﯽ دوﻧﺴﺘﯽ داﻣﺒﻠﺪور ﺗﻮ ﺣﻤﻠﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﺑﻪ ﻣﺪرﺳﻪ‬‫ﻧﻤﺮده؟‬
‫ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ آﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪ و ﮔﻔﺖ‪ :‬آره ‪ .‬ﻫﻤﻮن ﺷﺒﯽ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺟﺴﺪﺷﻮ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﺸﻮن دادی ﻣﮏ‬
‫ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺖ ﺑﺮم و ﺟﺴﺪ ﺷﻮ از اوﻧﺠﺎ ﺑﺮدارم‪ .‬ﻣﻨﻢ رﻓﺘﻢ ﮐﻪ ﻫﻤﯿﻨﮑﺎرو ﺑﮑﻨﻢ اﻣﺎ‬
‫ﻗﻘﻨﻮس اون ﺑﺎﻻی ﺳﺮش ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽ ﮐﺮد‪ .‬ﻣﻦ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ اوﻧﻮ دور ﮐﻨﻢ‬
‫ﮐﻪ داﻣﺒﻠﺪور ﭼﺸﻤﺎﺷﻮ وا ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ ﻧﯿﺎز ﺑﻪ اﯾﻦ ﮐﺎر ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬ﻧﺰدﯾﮏ ﺑﻮد از ﺗﺮس ﺳﮑﺘﻪ‬
‫ﮐﻨﻢ‪.‬ﺑﻌﺪ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و رﻓﺖ ﺗﻮی ﮐﻠﺒﻪ ﻣﻦ ﻗﺎﯾﻢ ﺷﺪ‪ ...‬ﺧﺐ ﻫﺮی ‪ .‬ﺑﻬﺘﺮه ﺗﻮ ﺑﺮی ﺗﻮی ﻗﻠﻌﻪ‪.‬‬
‫ﻣﻦ ﯾﮏ ﮐﻢ ﺗﻮی ﺟﻨﮕﻞ ﮐﺎر دارم‪.‬‬
‫آﻧﻬﺎ از ﻫﻢ ﺟﺪا ﺷﺪﻧﺪ و ﻫﺮی ﻣﺴﯿﺮ ﻗﻠﻌﻪ را ﭘﯿﺶ ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬در ﻣﻘﺎﺑﻞ در ورودی ﻗﻠﻌﻪ ‪4‬‬
‫ﻧﻔﺮ از ﻣﺎﻣﻮران وزارت ﺧﺎﻧﻪ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ و ﮐﺸﯿﮏ ﻣﯽ دادﻧﺪ‪ .‬ﻫﺮی از ﮐﻨﺎر آﻧﻬﺎ ﻋﺒﻮر‬
‫ﮐﺮد و وارد ﻗﻠﻌﻪ ﺷﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻃﺒﻘﻪ ﻫﻔﺘﻢ رﻓﺖ و رو ﺑﻪ روی ﻧﺎودان ﮐﻠﻪ اژدری اﯾﺴﺘﺎد‪ .‬ﺑﺎ‬
‫ﺻﺪاﯾﯽ آرام ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﮐﯿﮏ ﺗﻨﻮری ‪.‬‬
‫اﻣﺎ ﻧﺎودان ﮐﻠﻪ اژدری از ﺟﺎﯾﺶ ﺗﮑﺎن ﻧﺨﻮرد ‪ .‬ﻫﺮی ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ ﺑﻠﻨﺪ ﺗﺮ اﻣﺘﺤﺎن‬
‫ﮐﺮد ام ﺑﺎز ﻫﻢ ﺑﯽ ﻓﺎﯾﺪه ﺑﻮد‪.‬‬
‫اوه ‪ .‬ﺳﻼم ﻫﺮی ﭘﺎﺗﺮ‪.‬‬‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﺑﺎﻻ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﻧﯿﮏ ﺳﺮﺑﺮﯾﺪه را دﯾﺪ ﮐﻪ از ﺑﺎﻻی ﺳﺮش ﻋﺒﻮر ﻣﯽ ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﺳﻼم ﻧﯿﮏ ‪ .‬ﺗﻮ ﻧﻤﯽ دوﻧﯽ ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﮐﺠﺎن؟‬‫اون رﻓﺘﻪ وزارت ﺧﻮﻧﻪ ‪.‬‬‫ﻫﺮی از ﻧﯿﮏ ﺗﺸﮑﺮ ﮐﺮد و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ دﻓﺘﺮش راﻫﯽ ﺷﺪ‪ .‬درﺳﺖ ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ‬
‫اش را ﺑﯿﺮون آورد ﺗﺎ در را ﺑﺎز ﮐﻨﺪ زﻧﮓ ﻣﺪرﺳﻪ ﺑﻪ ﺻﺪا در آﻣﺪ و ﻫﻤﻬﻤﻪ داﻧﺶ آﻣﻮزان‬
‫از ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺑﻪ ﮔﻮش رﺳﯿﺪ‪ .‬ﻫﺮی در را ﺑﺎز ﮐﺮد و وارد اﺗﺎق ﺷﺪ‪ .‬ﻓﻮﮐﺲ ﺑﺎ دﯾﺪن ﻫﺮی از‬
‫ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻪ ﭘﺮواز در آﻣﺪ و ﺑﺮ روی ﺷﺎﻧﻪ او ﻧﺸﺴﺖ ‪ .‬ﻫﺮی ﻧﯿﺰ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﻧﻮازش ﺳﺮ او‬
‫ﮐﺮد‪.‬اﻣﺎ ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﯾﺎد آورد ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﮐﻼس ﺑﻌﺪی اش ﺑﺮﺳﺪ‪ .‬ﻗﻘﻨﻮس را ﺑﻪ آراﻣﯽ در‬
‫ﺟﺎﯾﮕﺎﻫﺶ ﮔﺬاﺷﺖ ‪ .‬ﮐﯿﻔﺶ را ﺑﺮ روی ﻣﯿﺰ اﻧﺪاﺧﺖ و رﯾﺶ ﻫﺎﯾﺶ را اﺻﻼح ﮐﺮد‪ .‬ﺳﭙﺲ‬
‫ﻟﺒﺎس ﻫﺎﯾﺶ را ﻋﻮض ﮐﺮد ‪ ،‬ردای ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺗﺮی ﭘﻮﺷﯿﺪ و ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ راﻫﯽ ﮐﻼس ﺷﺪ‪ .‬در‬

‫‪192‬‬

‫آن ﺳﺎﻋﺖ ﺑﺎ ﮐﻼس ﻫﺎی ﭘﻨﺠﻢ ﮔﺮﯾﻔﯿﻨﺪور و اﺳﻼﯾﺘﺮﯾﻦ درس داﺷﺖ‪.‬او ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ‬
‫ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﯿﺮون آورد و ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮد‪:‬‬
‫ اﯾﻦ ﺟﻠﺴﻪ ﻣﯽ ﺧﻮام ﺑﻬﺘﻮن ﯾﮏ ﻃﻠﺴﻢ رو ﯾﺎد ﺑﺪم ﮐﻪ ﺑﻪ وﺳﯿﻠﻪ اون ﺑﺘﻮﻧﯿﺪ درﻫﺎ رو‬‫ﺑﺎز ﮐﻨﯿﻦ‪ ...‬ﺷﻤﺎ ﺑﺮای اﯾﻦ ﮐﺎر از ﭼﻪ ﻃﻠﺴﻤﯽ اﺳﺘﻔﺎده ﻣﯽ ﮐﻨﯿﺪ؟‬
‫دﻧﯿﺲ ﮐﺮﯾﻮی ‪ ،‬ﺑﺮادر ﮐﻮﭼﮏ ﮐﺎﻟﯿﻦ دﺳﺘﺶ را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد و ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﺟﻮاب داد‪:‬‬
‫ ﺑﺎ ورد آﻻﻫﺎﻣﻮرا‪.‬‬‫درﺳﺘﻪ ‪ ..‬آﻻﻫﺎﻣﻮرا ‪ .‬ﺷﻤﺎ ﺑﺮای ﺑﺎز ﮐﺮدﻧﺪ درﻫﺎ از اﯾﻦ ﻃﻠﺴﻢ اﺳﺘﻔﺎده ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻦ‪.‬‬‫ﻫﺮی ﻫﻤﺎﻧﻄﻮر ﮐﻪ ﺣﺮف ﻣﯽ زد ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ در ﮔﺮﻓﺖ و آن را ﻗﻔﻞ ﮐﺮد‬
‫‪.‬‬
‫‪ ...‬دﻧﯿﺲ ‪ ،‬ﺧﻮدت ﺑﯿﺎ و اﯾﻦ در رو ﺑﺎزﮐﻦ‪.‬‬‫دﻧﯿﺲ ﻟﺤﻈﻪ ای دﺳﺖ و ﭘﺎﯾﺶ را ﮔﻢ ﮐﺮد ف اﻣﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﺗﻨﺪ از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ‪ ،‬ﺟﻠﻮ‬
‫آﻣﺪ و ﺻﺪاﯾﺶ را ﺻﺎف ﮐﺮد ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﺎﻻ آورد و ﻓﺮﯾﺎد زد‪ :‬آﻻﻫﺎﻣﻮرا‪.‬‬
‫در ﺑﻪ ﺳﺎدﮔﯽ ﺑﺎز ﺷﺪ و ﻫﺮی ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻋﺎﻟﯽ ﺑﻮد دﻧﯿﺲ ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﺑﺎز ﻫﻢ در رو ﺑﺎز ﮐﻦ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﭼﻮﺑﺪﺳﯿﺖ اش را ﺗﮑﺎن داد ﺗﺎ در ﺑﺴﺘﻪ و ﻗﻔﻞ ﺷﻮد‪.‬‬
‫دﻧﯿﺲ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺖ و اﯾﻨﺒﺎر ﺑﺎ اﻋﺘﻤﺎد ﺑﻪ ﻧﻔﺲ ﺑﯿﺸﺘﺮی ﻓﺮﯾﺎد زد ‪:‬‬
‫آﻻﻫﺎﻣﻮرا ‪ .‬اﻣﺎ در ﺑﺎز ﻧﺸﺪ ‪ .‬او ﺑﺎر دﯾﮕﺮ اﻣﺘﺤﺎن ﮐﺮد اﻣﺎ ﻧﺘﯿﺠﻪ ای ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬‬
‫ﻫﺮ ﮐﯽ ﺑﺨﻮاد ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻪ ﺑﯿﺎد اﯾﻨﺠﺎ و اﻣﺘﺤﺎن ﮐﻨﻪ‪.‬‬‫دو ﻧﻔﺮ دﯾﮕﺮ از داﻧﺶ آﻣﻮزان ‪ ،‬از ﺟﺎﯾﺸﺎن ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪﻧﺪ و ﺑﺎ ﺗﺮس و ﻟﺮز ﻣﻘﺎﺑﻞ در‬
‫اﯾﺴﺘﺎدﻧﺪ اﻣﺎ ﻫﯿﭽﮑﺪام از آﻧﻬﺎ ﻣﻮﻓﻖ ﺑﻪ ﺑﺎز ﮐﺮدن در ﻧﺸﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺑﻌﻀﯽ از درﻫﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻃﻠﻢ ﺳﺎده آﻻﻫﺎﻣﻮرا ﺑﺎز ﻧﻤﯽ ﺷﻦ‪.‬ﺑﺮای اﯾﻦ ﺟﻮر درﻫﺎ ﺑﺎﯾﺪ‬‫ﺑﮕﯿﻦ رﯾﮑﺎردوﻣﻮﻧﺲ‪.‬ﺑﻌﺪ از ﻣﻦ ﺗﮑﺮار ﮐﻨﯿﻦ‪.‬‬
‫ﺑﻘﯿﻪ ﮐﻼس ﺛﺮف ﺗﻤﺮﯾﻦ اﯾﻦ ورد ﺷﺪ ﺗﺎ اﯾﻨﮑﻪ زﻧﮓ ﺧﻮرد و ﻫﺮی ﺑﻌﺪ از داﻧﺶ آﻣﻮزان‬
‫از ﮐﻼس ﺧﺎرج ﺷﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ دﻓﺘﺮش ﺑﺮود‪ .‬او ﺑﺎ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش در را ﺑﺎز ﮐﺮد و وارد ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﯿﮑﻞ ﻇﺮﯾﻒ و ﮔﺮم و ﻧﺮﻣﯽ او را ﻣﺤﮑﻢ در آﻏﻮش ﮐﺮﻓﺖ ‪ .‬او ﺟﯿﻨﯽ وﯾﺰﻟﯽ‬
‫ﺑﻮد‪.‬ﻫﺮی اﺣﺴﺎس ﮐﺮد ﺻﻮرﺗﺶ داغ ﻣﯽ ﺷﻮد ‪ .‬او ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﺑﺎ ﺟﯿﻨﯽ ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺪه ﺑﻮد و ﺑﺮ‬

‫‪193‬‬

‫ﺧﻼف ﺟﯿﻨﯽ اﯾﻦ را اﺻﻼ دوﺳﺖ ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬ﺟﯿﻨﯽ ﺑﻮﺳﻪ ای ﺑﺮ ﮔﻮﻧﻪ ﻫﺮی زد ‪ ،‬ﺳﭙﺲ او را‬
‫رﻫﺎ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪ :‬ﮐﯽ رﺳﯿﺪی؟‬
‫ﯾﮏ ﺳﺎﻋﺖ ﭘﯿﺶ ‪ .‬ﺗﻮ از ﮐﺠﺎ ﻓﻬﻤﯿﺪی ﮐﻪ ﻣﻦ اوﻣﺪم؟‬‫ﺟﯿﻨﯽ ﺳﺮخ ﺷﺪ و ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ آرام ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻣﻦ روی در اﺗﺎﻗﺖ ﯾﮏ ﻃﻠﺴﻢ ﮔﺬاﺷﺘﻢ ﮐﻪ اﮔﻪ‬
‫ﺑﺎز ﺑﺸﻪ ﺑﻔﻬﻤﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮی !‬‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﻤﺖ در ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن را در ﻣﻘﺎﺑﻠﺶ دﯾﺪ‪.‬ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ زد و‬
‫ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺷﻤﺎ از ﮐﺠﺎ ﻓﻬﻤﯿﺪﯾﻦ ﻣﻦ اوﻣﺪم؟‬
‫ﮐﯽ اوﻣﺪی؟‬‫ﯾﮏ ﺳﺎﻋﺖ ﭘﯿﺶ‬‫رون ﮐﻪ ﻗﯿﺎﻓﻪ آزرده ای ﺑﻪ ﺧﻮد ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﺑﻪ ﺟﯿﻨﯽ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺗﻮ ﭼﻨﺪ وﻗﺘﻪ ﮐﻪ‬
‫اﯾﻨﺠﺎﯾﯽ؟‬
‫ﺑﻪ ﺗﻮ ﻫﯿﭻ رﺑﻄﯽ ﻧﺪاره ‪ ...‬ﻫﺮی ‪ ،‬ﺗﻮ ﻗﺰاﻗﺴﺘﺎن ﭼﯽ ﮐﺎر ﮐﺮدی؟‬‫ﻗﺰاﻗﺴﺘﺎن ﻧﺮﻓﺘﻢ‪ .‬اﺳﭙﺎﻧﯿﺎ‪.‬‬‫ﺳﭙﺲ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﻫﻤﻪ وﻗﺎﯾﻊ ﮐﺮد ‪ .‬وﻗﺘﯽ ﻣﺎﺟﺮای ﻣﺮگ ﮐﺎرﻟﻮ را ﺗﻌﺮﯾﻒ ﻣﯽ ﮐﺮد‬
‫ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﭼﺸﻤﺎن ﺟﯿﻨﯽ و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﭘﺮ از اﺷﮏ ﺷﺪه اﺳﺖ‪ .‬ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﻣﺎﺟﺮای ﺧﻮد را‬
‫ﺑﻪ اﺗﻤﺎم رﺳﺎﻧﺪ ‪ .‬رو ﺑﻪ رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺧﺐ ‪ ،‬ﺷﻤﺎ دوﺗﺎ ﭼﯽ ﮐﺎر ﻣﯽ‬
‫ﮐﺮدﯾﻦ؟‬
‫ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﮔﻮش ﻫﺎی رون و ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﺻﻮرت ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﺒﻮد ﺷﺪ‪ .‬ﻫﺮی ﺧﻨﺪه اش ﮔﺮﻓﺘﻪ‬
‫ﺑﻮد و ﻫﺮﭼﻪ ﺳﻌﯽ ﮐﺪ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺖ ﺧﻨﺪه اش را ﻣﺨﻔﯽ ﻧﮕﻪ دارد‪.‬‬
‫رون ﻣﻌﺘﺮﺿﺎﻧﻪ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪ :‬ﺑﻪ ﭼﯽ ﻣﯽ ﺧﻨﺪی؟‬
‫ﻣﻦ ‪ ...‬ﻫﯿﭽﯽ‬‫رون ﮐﻪ ﮐﻢ ﮐﻢ ﺻﻮرﺗﺶ ﻧﯿﺰ ﺳﺮخ ﻣﯽ ﺷﺪ ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﺑﺤﺚ را ﻋﻮض ﮐﻨﺪ ‪ .‬ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ‬
‫دﻟﯿﻞ ﮔﻔﺖ ‪ :‬راﺳﺘﯽ آﺧﺮ ﻫﻔﺘﻪ ﻣﯽ رﯾﻢ ﻫﺎﮔﺰﻣﯿﺪ ‪ .‬ﺗﻮ ﻫﻢ ﺑﺎﻫﺎﻣﻮن ﻣﯿﺎی؟‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﺑﻪ ﻫﺮی ﻧﺰدﯾﮏ ﺷﺪ و دﺳﺘﺎن ﻫﺮی را ﮔﻔﺖ ﺳﭙﺲ ﺑﺎ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﻣﻠﺘﻤﺴﺎﻧﻪ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺑﯿﺎ‬
‫دﯾﮕﻪ ﻫﺮی‪.‬‬
‫‪194‬‬

‫رون ﻣﺸﮑﻮﮐﺎﻧﻪ ﺑﻪ دﺳﺘﺎن آﻧﺪو ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﺑﺎ ﻟﺤﻦ ﻣﺮﻣﻮزی ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫اﮔﻪ ﺑﯿﺎی ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮب ﻣﯿﺸﻪ رﻓﯿﻖ ﻫﺎ ‪ ...‬ﯾﺎدم ﺑﺎﺷﻪ ﯾﮏ ﻧﺎﻣﻪ واﺳﻪ ﻣﺎﻣﺎن ﺑﻨﻮﯾﺴﻢ ‪.‬‬‫ﺟﯿﻨﯽ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻣﻨﻢ ﯾﺎدم ﺑﺎﺷﻪ ﻧﺎﻣﻪ ای را ﮐﻪ راﺟﻊ ﺑﻪ دﯾﺸﺖ ﺗﻮی ﺑﺮج ﺳﺘﺎره ﺷﻨﺎﺳﯽ‬
‫ﻧﻮﺷﺘﻢ واﺳﻪ ﻣﺎﻣﺎن ﭘﺴﺖ ﮐﻨﻢ‪.‬‬
‫ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺳﺮخ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬و ﻫﺮی ﺑﺮای اﯾﻨﮑﻪ ﮐﺴﯽ ﺧﻨﺪه اش را ﻧﺒﯿﻨﺪ‬
‫روﯾﺶ را ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻣﻨﻢ ﺑﺎﻫﺎﺗﻮن ﻣﯿﺎم‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ از ﻇﻬﺮ آن روز ‪ ،‬ﻫﺮی ﺑﺎ ﮐﻼس ﻫﺎی ﻫﻔﺘﻢ درس داﺷﺖ‪ .‬ﻧﻮﯾﻞ ﻧﯿﺰ در ﮐﻼس ﺣﺎﺿﺮ‬
‫ﺑﻮد و ﻫﺮی ﺑﺎ ﺧﻮدش ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮد او ﺑﺴﯿﺎر ﻗﻮی ﺗﺮ از ﺳﺎل ﻗﺒﻞ ﺷﺪه اﺳﺖ وﻃﻮری‬
‫ﻧﮑﺸﯿﺪ ﮐﻪ ﻫﺮی ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﺧﻮدش اﻃﻤﯿﻨﺎن ﭘﯿﺪا ﮐﺮد‪ .‬ﻧﻮﯾﻞ ﺑﺴﯿﺎر ﻋﺎﻟﯽ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ و ﻫﻤﺎن‬
‫اول ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﻃﻠﺴﻢ ﺷﯿﻠﺪوﮐﺎرو را ﮐﻪ ﯾﮏ ﺳﭙﺮ ﻣﺪاﻓﻊ ﻗﻮی اﺳﺖ اﺟﺮ اﮐﻨﺪ‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ از ﭘﺎﯾﺎن ﮐﻼس ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻧﻮﯾﻞ رﻓﺖ و ﺑﺎ او ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﭼﻄﻮری ﻧﻮﯾﻞ ؟‬‫ﻣﻦ‪ ...‬ﺑﺪ ﻧﯿﺴﺘﻢ ‪ .‬ﺗﻮ ﺧﻮﺑﯽ؟‬‫آره ‪ . ..‬اه ‪ .‬ﻧﻮﯾﻞ ﺗﻮ ﻗﻘﻨﻮس داری؟‬‫ﻧﻮﯾﻞ ﻧﺎﮔﻬﺎ از ﺟﻤﻊ ﮐﺮدن وﺳﺎﯾﻠﺶ دﺳﺖ ﮐﺸﯿﺪ و ﻫﻤﺎﻧﻄﻮر ﺧﺸﮏ اﯾﺴﺘﺎد ﺳﭙﺲ ﺑﺪون‬
‫اﯾﻨﮑﻪ ﺑﻪ ﻫﺮی ﻧﮕﺎه ﮐﻨﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫ﺗﻮ از ﮐﺠﺎ ﻓﻬﻤﯿﺪی؟‬‫آﺧﻪ ﻣﻦ ﺧﻮدم ﻗﻘﻨﻮس دارم و‪ .‬از اﯾﻨﮑﻪ اﻣﺮوز ﺗﻮﻧﺴﺘﯽ اﯾﻦ ﻃﻠﺴﻢ رو ﺑﻪ اﯾﻦ ﺧﻮﺑﯽ‬‫اﻧﺠﺎم ﺑﺪی ﻓﻬﻤﯿﺪم‪ .‬اﻻن ﺧﯿﺎﻟﻢ راﺣﺘﻪ‪ .‬ﭼﻮن ﺑﻪ ﺟﺰ ﺧﻮدم ﯾﮏ ﻧﻔﺮ دﯾﮕﻪ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ‬
‫ﻗﺎﺑﻞ اﻋﺘﻤﺎد ﺑﺎﺷﻪ و ﺑﺘﻮﻧﻪ از ﻣﺪرﺳﻪ دﻓﺎع ﮐﻨﻪ‪ .‬وﻟﯽ ﻗﻘﻨﻮس ﺗﻮ از ﮐﺠﺎ اوﻣﺪ؟‬
‫راﺳﺘﺶ‪ ..‬اون ﻣﺎل ﻣﺎدرﺑﺰرﮔﻢ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻌﺪ از ﻣﺮﮔﺶ ﻗﻘﻨﻮس اوﻣﺪ ﭘﯿﺶ ﻣﻦ و ﯾﮏ ﮐﺎر‬‫ﻋﺠﯿﺐ ﮐﺮد‪.‬‬
‫آره ‪ ..‬ﻣﯽ دوﻧﻢ‪.‬‬‫******‬
‫در ﯾﮏ ﭼﺸﻢ ﺑﻪ ﻫﻢ زدن آﺧﺮ ﻫﻔﺘﻪ ﻓﺮا رﺳﯿﺪه ﺑﻮد و ﻫﺮی ﻫﻤﺮاه ﺑﺎ ﺟﯿﻨﯽ ‪ ،‬ﻫﺮﻣﯿﻮن و‬
‫رون ﺑﻪ ﺳﻤﺖ درﻫﺎی ورودی ﻣﺪرﺳﻪ ﻣﯽ رﻓﺘﻨﺪ ‪ .‬ﺗﺎ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻫﺎﮔﺰﻣﯿﺪ ﺑﺮوﻧﺪ‪ .‬ﻓﯿﻠﭻ‬
‫‪195‬‬

‫ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده از ﺣﺲ ﮔﺮ ﻣﻌﺮوﻓﺶ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﺳﯿﺨﻮﻧﮏ ﺑﺰﻧﺪ اﻣﺎ ﻫﺮی ﻣﺎﻧﻊ اﯾﻦ ﮐﺎر‬
‫ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻣﻦ اﺳﺘﺎد ﻫﺴﺘﻢ و ازت ﻣﯽ ﺧﻮام ﮐﻪ ﺑﻪ اﯾﻨﻬﺎ ﮐﺎر ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯽ‪ .‬اﯾﻨﻬﺎ ﺑﺎ‬
‫ﻣﻨﻦ‪.‬‬
‫ﻓﯿﻠﭻ ﺑﺎ ﻏﺮﻏﺮ زﯾﺮ ﻟﺐ ﺑﺎ ﺧﻮدش ﺣﺮف ﻣﯽ زد ﮐﻪ ﻫﺮی ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﮐﻠﻤﺎت ﭘﺎرﺳﺎل ‪ ،‬ﺷﺎﮔﺮد‬
‫و دﺳﺘﻮر را از ﻣﯿﺎن آﻧﻬﺎ ﺗﺸﺨﯿﺺ دﻫﺪ‪.‬آﻧﻬﺎ ﺑﻪ دﻫﮑﺪه ﻫﺎﮔﺰﻣﯿﺪ رﺳﯿﺪﻧﺪ و ﯾﮑﺮاﺳﺖ ﺑﻪ‬
‫ﮐﺎﻓﻪ ﻣﺎدام رزﻣﺮﺗﺎ رﻓﺘﻨﺪ ‪ .‬ﺟﯿﻨﯽ ﺧﯿﻠﯽ زود از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﻣﻦ ﻣﯽ رم‬
‫اداره ﭘﺴﺖ ﺗﺎ واﺳﻪ ﻣﺎﻣﺎن ﻧﺎﻣﻪ ﺑﻔﺮﺳﺘﻢ‪.‬‬
‫ﭼﺮا ﺗﻮی ﻫﺎﮔﻮاﺗﺰ ﻧﻔﺮﺳﺘﺎدی ؟‬‫از ﺟﻐﺪﻫﺎی اوﻧﺠﺎ ﺧﻮﺷﻢ ﻧﻤﯽ ﯾﺎد‪ .‬ﺧﯿﻠﯽ آروم ﻣﯽ رن‪.‬‬‫ﺑﺒﯿﻨﻢ ‪ ...‬راﺟﻊ ﺑﻪ اون ﻣﻮﺿﻮع ﮐﻪ ﺗﻮش ﭼﯿﺰی ﻧﻨﻮﺷﺘﯽ؟‬‫ﺟﯿﻨﯽ ﮐﺮﮐﺮ ﺧﻨﺪﯾﺪ و ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻧﻪ ‪ ...‬ﺧﯿﺎﻟﺖ راﺣﺖ ﺑﺎﺷﻪ‪.‬‬
‫ﺳﭙﺲ از آﻧﺠﺎ رﻓﺖ‪.‬‬
‫آﻧﻬﺎ ﻫﻤﺎﻧﻄﻮر ﮐﻪ ﺷﺮﺑﺖ ﮐﺎج ﻣﯽ ﻧﻮﺷﯿﺪﻧﺪ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺻﺤﺒﺖ در ﺑﺎره ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز ﻫﺎ )‬
‫ﺟﺎن ﭘﯿﭻ ﻫﺎ ( ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬ﻫﺮی ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺷﻤﺎ ﻫﻨﻮز دﻟﺘﻮن ﻣﯽ ﺧﻮاد ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﯿﺎﯾﻦ ؟‬
‫رون ﮐﻪ ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد ﻫﯿﺠﺎن ﻣﻮﺟﻮد در ﺻﺪاﯾﺶ را ﻣﺨﻔﯽ ﮐﻨﺪ ﭘﺮﺳﯿﺪ‪ :‬ﮐﺠﺎ؟‬
‫ﻣﻦ ﯾﮏ ﮐﻢ ﻓﮑﺮ ﮐﺮدم ‪.‬اﺣﺘﻤﺎل ﻣﯽ دم ﯾﮑﯽ از ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز ﻫﺎی وﻟﺪﻣﻮرت ﺗﻮی ﺧﻮﻧﻪ‬‫ﭘﺪرش ﺑﺎﺷﻪ‪ .‬ﻗﺼﺮ رﯾﺪل رو ﻣﯽ ﮔﻢ‪.‬‬
‫ﺗﻮ ﻣﻄﻤﺌﻨﯽ؟‬‫ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ ‪ ،‬ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ‪ .‬در ﺿﻤﻦ ‪ ،‬ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ دﻟﯿﻞ ﻣﯽ ﺑﺮﻣﺘﻮن ﭼﻮن ﻗﻮل دادم‬‫ﯾﮑﺒﺎر ﺑﺎ ﺧﻮدم ﺑﺒﺮﻣﺘﻮن‪ .‬ﺣﺎﻻ اﮔﻪ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﯾﻦ ﺑﯿﺎﯾﻦ ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮔﻔﺖ ‪ :‬اﯾﻦ ﭼﻪ ﺣﺮﻓﯿﻪ‪ .‬ﻣﻌﻠﻮﻣﻪ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاﯾﻢ ﺑﯿﺎﯾﻢ‪.‬‬
‫ﺣﺎﻻ ﮐﯽ ﻣﯽ رﯾﻢ؟‬‫ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﻫﻔﺘﻪ دﯾﮕﻪ‪ .‬ﭼﻮن ﻣﻦ ﺗﺎ ﭼﻬﺎر ﺷﻨﺒﻪ درس دارم‪.‬‬‫ﻋﺎﻟﯿﻪ ‪ .‬ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﺟﺎ‪...‬‬‫ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺣﺪود ﺑﯿﺴﺖ ﺻﺪای ﺗﺮﻗﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﻪ ﮔﻮش رﺳﯿﺪ ﮐﻪ ﻧﺸﺎن ﻣﯽ داد ﭼﻨﺪﯾﻦ ﻧﻔﺮ در‬
‫آﻧﺠﺎ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬ﺑﻌﺪ زا آن ﺻﺪای ﺟﯿﻎ ﻫﺮاﺳﺎن داﻧﺶ آﻣﻮزان ﮐﻪ ﺑﻪ اﻃﺮاف ﻓﺮار ﻣﯽ‬
‫‪196‬‬

‫ﮐﺮدﻧﺪ ﺷﻨﯿﺪه ﺷﺪ‪ .‬ﻫﺮی ﺳﺎﯾﻪ ﻫﺎی ﺳﯿﺎه رﻧﮕﯽ را ﻣﯽ دﯾﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ اﻃﺮاف ﻣﯽ دوﯾﺪﻧﺪ ‪.‬‬
‫ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ‪ ،‬ﭼﺠﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﺮداﺷﺖ و ﻫﻤﺎﻧﻄﻮری ﮐﻪ داد ﻣﯽ زد‬
‫ﮐﺴﯽ از ﮐﺎﻓﻪ ﺑﯿﺮون ﻧﯿﺎﯾﺪ از آﻧﺠﺎ ﺧﺎرج ﺷﺪ‪.‬‬
‫او ﻟﻮﭘﯿﻨﻢ ‪ ،‬ﭼﺎرﻟﯽ و ددﻟﻮس دﯾﮕﻞ را ﻣﯽ دﯾﺪ ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺪام ﺑﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮاراﻧﯽ ﺟﺪاﮔﺎﻧﻪ ﻣﯽ‬
‫ﺟﻨﮕﯿﺪﻧﺪ‪ .‬ﻧﻮﯾﻞ ﻧﯿﺰ در ﮔﻮﺷﻪ ای اﺳﺘﺎده ﺑﻮد و ﺑﺎ ﺳﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮار ﺑﻪ ﻃﻮر ﻫﻤﺰﻣﺎن ﻣﺒﺎرزه‬
‫ﻣﯽ ﮐﺮد‪.‬ﻫﺮی ﺑﻪ ﮐﻤﮏ ﻧﻮﯾﻞ رﻓﺖ و از ﭘﺸﺖ ﯾﮑﯽ از ﻣﺮﮔﺨﻮاران را ﮐﻪ ﺑﺎ او ﻣﯽ‬
‫ﺟﻨﮕﯿﺪﻧﺪ از ﭘﺎ اﻧﺪاخ ت ﺳﭙﺲ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﻣﺒﺎرزه ﺑﺎ ﯾﮑﯽ از دو ﻣﺮﮔﺤﻮار ﺑﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪه ﮐﺮدو‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اﺷﺮ را ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺷﻤﺸﯿﺮ ﺑﻪ ﺟﻠﻮ ﺑﺮد ‪ : .‬ﻣﺎزاﻧﺪﯾﻨﺎﻣﺎﻟﯿﺴﮏ‪ .‬ﻣﺮﮔﺨﻮار ﮐﻨﺎر‬
‫رﻓﺖ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﺎﻻ ﺑﺮد ﺗﺎ ﻧﻔﺮﯾﻨﯽ را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻫﺮی ﺑﻔﺮﺳﺘﺪ اﻣﺎ ﻫﺮی زود ﺗﺮ‬
‫دﺳﺖ ﺑﻪ ﮐﺎر ﺷﺪ و اﯾﻨﺒﺎر ﻓﺮﯾﺎد زد ‪ :‬رﯾﭙﯿﺖ ﭘﺘﺮﯾﻔﯿﮑﻮس ﺗﻮﺗﺎﻟﯿﻮس‪ .‬دن رﯾﭙﯿﺖ ﻣﺎراﻧﺪﯾﺮا‬
‫ﻣﺎﻟﯿﺴﮏ‪ .‬ﭼﻬﺎر اﺷﻌﻪ از ده اﺷﻌﻪ ای ﮐﻪ ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﺮﮔﺨﻮار ﻓﺮﺳﺘﺎده ﺑﻮد ﺑﻪ او‬
‫ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﺮد‪ .‬او ﺑﺮ رﯾﻮ زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد و دﯾﮕﺮ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺎز ﻧﮑﺮد‪ .‬ن‬
‫ﻧﻮﯾﻞ ﻗﺒﻞ از ﻫﺮی ﮐﺎرش را ﺑﺎ ﻣﺮﮔﺨﻮار ﺗﻤﺎم ﮐﺮده ﺑﻮد و داﺷﺖ ﻣﯽ دوﯾﺪ ﺗﺎ ﺑﺎ ﻣﺮﮔﺨﻮار‬
‫دﯾﮕﺮی ﺑﺠﻨﮕﺪ ﮐﻪ ﻫﺮی ﺟﻠﻮی او را ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﻪ او ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﻧﻮﯾﻞ ‪ ،‬ﺗﻮ ﺑﺮو ﺗﻮی ﻣﺪرﺳﻪ ﺑﺎ‬
‫ﻣﺮﮔﺨﻮارا اوﻧﺠﺎ ﺑﺠﻨﮓ ‪ ،‬ﻣﻦ ﻣﻮاﻇﺐ اﯾﻨﻬﺎ ﻫﺴﺘﻢ‪.‬‬
‫ﻣﮕﻪ ﺑﻪ ﻣﺪرﺳﻪ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮدن؟‬‫اوﻧﺠﺎ رو ﻧﮕﺎه ﮐﻦ‬‫ﻫﺮی در آﺳﻤﺎن ﺑﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﻧﺰدﯾﮏ ﺑﻪ ﺟﻐﺪ داﻧﯽ اﺷﺎره ﮐﺮد ‪ .‬ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﺟﻤﺠﻤﻪ ای در‬
‫آﺳﻤﺎن ﭘﺪﯾﺪ آﻣﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﺎری در دﻫﺎﻧﺶ ﻣﯽ ﭼﺮﺧﯿﺪ‪.‬ﻋﻼﻣﺖ ﺷﻮم ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﺑﺮ ﻓﺮاز‬
‫ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬‬
‫‪.‬ﻧﻮﯾﻞ دﯾﮕﺮ ﭼﯿﺰی ﻧﮕﻔﺖ ‪ .‬ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ درﻫﺎی ورودی ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ رﻓﺖ‪ .‬ﻫﺮی ﻧﯿﺰ ﺑﻪ‬
‫ﮐﻤﮏ داﻧﺶ آﻣﻮزان ‪ ،‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ‪ ،‬ﭼﺎرﻟﯽ و دﯾﮕﻞ ﺷﺘﺎﻓﺖ‪ .‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻪ ﻣﺤﺾ دﯾﺪن ﻫﺮی‬
‫ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻫﺮی اﯾﻨﺠﺎ ﻧﻤﻮن ‪ .‬ﺑﺮو‪ .‬از اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺮو‪.‬‬
‫او ﺑﻪ ﺷﺪت زﺧﻤﯽ ﺷﺪه ﺑﻮد ‪ ،‬ﻫﻤﯿﻨﻄﻮر دﯾﮕﻞ اﻣﺎ ﭼﺎرﻟﯽ ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺳﺎﻟﻢ ﺑﻮد‪ .‬ﻫﻤﻪ آﻧﻬﺎ ﺑﺎ‬
‫ﺟﺎن و دل ﻣﺒﺎرزه ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ ‪ .‬و ﻫﺮی ﮐﻢ ﮐﻢ ﻗﺪرت ﻋﺸﻖ را درک ﻣﯽ ﮐﺮد‪ .‬ﻗﺪرت‬
‫ﻋﺸﻘﯽ ﮐﻪ داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻪ او درس داده ﺑﻮد ﻣﺎﻧﻊ ﻣﯽ ﺷﺪ ﺗﺎ ﻟﻮﭘﯿﻦ از ﮐﺎرش دﺳﺖ ﺑﮑﺸﺪ‪.‬‬
‫‪197‬‬

‫او ﻫﺮﭼﻘﺪر ﻫﻢ ﮐﻪ زﺧﻤﯽ ﻣﯽ ﺷﺪ ﺑﺮای اﻧﺘﻘﺎم ﺧﻮن ﺗﺎﻧﮑﺲ ‪ ،‬ﻧﺎﻣﺰدش ﺗﻼش ﻣﯽ‬
‫ﮐﺮد‪.‬ﻫﺮی ﺑﻪ او اﻋﺘﻨﺎ ﻧﮑﺮد ﻫﻤﺎﻧﺠﺎ اﯾﺴﺘﺎد ﺗﺎ دﯾﮕﺮ آﺳﯿﺒﯽ ﺑﻪ اﻋﻀﺎی ﻣﺤﻔﻞ ﻧﺮﺳﺪ‪.‬‬
‫ﻣﺮﮔﺨﻮاری ﺑﻪ او ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮد ﮐﻪ ﺑﻪ راﺣﺘﯽ از ﭘﺎ در آﻣﺪ ‪.‬ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺻﺪای ﺟﯿﻐﯽ را از ﮐﺎﻓﻪ‬
‫ﻣﺎدام رزﻣﺮﺗﺎ ﺷﻨﯿﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﭼﯿﻎ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺷﺒﺎﻫﺖ زﯾﺎدی داﺷﺖ‪.‬ﻫﺮی دوﯾﺪ ‪ ،‬در ﮐﺎﻓﻪ را‬
‫ﺑﺎز ﮐﺮد و ﺑﻪ آراﻣﯽ وارد ﺷﺪ‪ .‬دو ﻣﺮﮔﺨﻮار در ﮐﺎﻓﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ‪.‬ﯾﮑﯽ از آﻧﻬﺎ ﻫﺮﻣﯿﻮن را ﮔﺮﻓﺘﻪ‬
‫ﺑﻮد و ﻧﯿﻢ ﮔﺬاﺷﺖ ﺗﮑﺎن ﺑﺨﻮرد ‪ ،‬ﻫﺮی ﺣﺪود ﻫﺸﺖ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ر ادر ﺟﯿﺐ ﻣﺮﮔﺨﻮار‬
‫دﯾﮕﺮ دﯾﺪ ﮐﻪ ﻧﺸﺎن ﻣﯽ داد ‪ ،‬آﻧﻬﺎ ﻫﻤﻪ اﻓﺮاد ﺣﺎﺿﺮ در ﮐﺎﻓﻪ را ﺧﻠﻊ ﺳﻼح ﮐﺮده اﻧﺪ‪.‬‬
‫ﯾﮑﯽ از آﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﺻﺪای ﮐﺸﯿﺪه ای ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﺑﺎﺑﺎ ‪ ...‬ﺑﺰر ﻣﻦ اﯾﻦ ﮔﻨﺪ زاده رو ﺑﮑﺸﻢ‪.‬‬‫ﺗﻮ ؟ ﺑﺎﺷﻪ ‪ .‬ﺗﻮ ﺑﮑﺸﺶ‪ .‬ﻣﻄﻤﺌﻨﺎ ﻟﺮد ﺳﯿﺎه از اﯾﻦ ﮐﺎرت ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﻣﯿﺸﻪ‪.‬‬‫ﻧﻪ ‪ ...‬ﻣﺎﻟﻔﻮی ‪ .‬اﮔﻪ ﺟﺮﺋﺖ داری اول ﺑﺎ ﻣﻦ ﻣﺒﺎزره ﮐﻦ‪.‬‬‫ﻫﺮ دو ﻣﺮﮔﺨﻮار ﺑﺮﮔﺸﺘﻨﺪ و ﺑﻪ ﻫﺮی ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬ﻣﺮﮔﺨﻮار اول ﻣﺎﺳﮑﺶ را در آورد و ﺑﻪ‬
‫ﮐﻨﺎر اﻧﺪاﺧﺖ ‪ .‬او ﭘﻮزﺧﻨﺪی زد و ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺑﺎﺷﻪ ﭘﺎﺗﺮ‪.‬‬
‫اﺳﺘﺨﻮﻧﺎت ﺧﻮب ﺷﺪه؟‬‫ﺧﻔﻪ ﺷﻮ‪.‬‬‫ﻫﺮی ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را آﻣﺎده ﻧﮕﻪ داﺷﺖ و اﯾﺴﺘﺎد ‪.‬‬
‫ﭘﺎﺗﺮ ‪ ...‬ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﻟﺮد ﺳﯿﺎه ﻣﻨﻮ ﻣﻌﺎون اول ﺧﻮدش ﺑﮑﻨﻪ ‪ .‬ﺑﺎ ﮐﺸﺘﻦ ﺗﻮ‪ .‬اﻟﺒﺘﻪ ﻣﻦ‬‫ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﻧﺘﻘﺎم ﺧﻮن ﻣﺎدرم ﺗﻮ رو ﻣﯽ ﮐﺸﻢ‪.‬‬
‫ﺧﯿﺎل ﮐﺮدی ‪ ...‬ﺳﺮﯾﻨﻮس اﺳﻨﯿﭗ ﻫﻢ ‪ ....‬ﭘﺮوﺗﮕﻮ ‪ ...‬ﻫﻤﯿﻦ ﺣﺮف رو ﻣﯽ زد‪.‬‬‫ﮐﺮوﺷﯿﻮ‪.‬‬‫ﻫﺮی ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺮﯾﻊ از ﺟﻠﻮی ﻃﻠﺴﻢ ﮐﻨﺎر رﻓﺖ ‪ .‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش ر اﺗﮑﺎن ﺷﺪﯾﺪی داد و‬
‫ﻓﺮﯾﺎد زد ‪ :‬ﭘﺘﺮﯾﻔﯿﮑﻮس ﺗﻮﺗﺎﻟﯿﻮس‪.‬‬
‫اﺳﺘﺎپ ﻣﺠﯿﮏ‪ ....‬ﭘﺎﺗﺮ ‪ ،‬ﺗﻮ ﻫﻨﻮز از اﯾﻦ ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎی ﺑﭽﮕﺎﻧﻪ اﺳﺘﻔﺎده ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟‬‫دو ﺳﺎل ﭘﯿﺶ ﺑﺎﺑﺎﺗﻮ ﺑﺎ ﻫﻤﯿﻦ ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎ ﻓﺮﺳﺘﺎدم آزﮐﺎﺑﺎن‪.‬‬‫آواداﮐﺪاوارا‬‫ﻫﺮی ﺷﯿﺮﺟﻪ زد و ﮐﻨﺎر رﻓﺖ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﻓﺮﯾﺎد زد ‪ :‬رﯾﭙﯿﺖ آﻣﯿﻨﻮ ﮐﻠﯿﺴﺒﯿﺮ‪.‬‬‫‪198‬‬

‫ﻣﺎﻟﻔﻮی ﻫﻤﻪ ﭘﻨﺞ اﺷﻌﻪ را دﻓﻊ ﮐﺮد ﺳﭙﺲ ﻓﺮﯾﺎد زد ‪ :‬آﻣﺴﺘﻮر ﮐﺎﻟﺘﻮﺑﺎر ‪ .‬ﻫﺮی ﻃﻠﺴﻢ را‬
‫ﻧﮕﻪ داﺷﺖ و ﺳﭙﺲ ﻓﺮﯾﺎد زد ‪ :‬رﯾﭙﯿﺖ ﭘﺘﺮﯾﻔﯿﮑﻮس ﺗﻮﺗﺎﻟﯿﻮس دن رﯾﭙﯿﺖ ﺷﺎرون ﭘﯿﮑﺲ‬
‫ده اﺷﻌﻪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﺎﻟﻔﻮی رﻓﺖ او ‪ 5‬اﺷﻪ ﻻز آﻧﻬﺎ را دﻓﻊ ﮐﺮد ‪ .‬ﺳﻪ اﺷﻌﻪ از اﻃﺮاف او‬
‫ﻋﺒﻮر ﮐﺮد اﻣﺎ دو اﺷﻌﻪ دﯾﮕﺮ ﺑﻪ او ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﺮد و او را ﻣﺤﮑﻢ ﺑﻪ ﻋﻘﺐ ﭘﺮﺗﺎب ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﻟﻮﺳﯿﻮس ﻣﺎﻟﻔﻮی ﺳﺮﯾﻊ آﻣﺪ و ﺟﻠﻮی ﻫﺮی اﯾﺴﺘﺎد ‪ .‬ﻫﺮی ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ‬
‫دراﮐﻮ ﮔﺮﻓﺖ و در ذﻫﻨﺶ ﮔﻔﺖ ‪ :‬اﮐﺴﭙﻠﯿﺎرﻣﻮس‪ .‬ﻫﺸﺖ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ای ﮐﻪ در ﺟﯿﺐ‬
‫ردای او ﺑﻮد ﺑﻪ دﺳﺖ ﻫﺮی آﻣﺪ ‪ .‬ﻫﺮی آﻧﻬﺎ را در ﺟﯿﺒﺶ ﮔﺬاﺷﺖ و در ﻫﻤﺎن ﺣﺎل‬
‫ﻃﻠﺴﻢ ﻟﻮﺳﯿﻮس ﻣﺎﻟﻔﻮی را دﻓﻊ ﮐﺮد‪.‬دراﮐﻮ ﻧﯿﺰ از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و در ﮐﻨﺎر ﭘﺪرش‬
‫ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻫﺮی اﯾﺴﺘﺎد‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻓﺮﯾﺎد ﻫﺎی رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن را ﮐﻪ ﺑﻪ او ﻣﯽ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯿﺸﺎن را ﭘﺲ ﺑﺪﻫﺪ‬
‫ﻧﺎدﯾﺪه ﮔﺮﻓﺖ و زﯾﺮ ﻟﺐ ﮔﻔﺖ‪ :‬اوﯾﺮاﻧﺪاﺗﻮﮔﺮواﻧﺪا ‪ .‬ﻫﺮی ﺑﻪ دو ﻫﺮی ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺷﺪ‪ .‬و در‬
‫ﻣﻘﺎﺑﻞ آﻧﻬﺎ اﯾﺴﺘﺎد‪ .‬ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺗﻤﺎم ﮐﺎﻓﻪ را ﺳﮑﻮت ﻓﺮا ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﻟﻮﺳﯿﻮس ﻣﺎﻟﻔﻮی ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ‬
‫اش را ﺗﮑﺎن ﻣﺨﺘﺼﺮی دا د و اﺷﻌﻪ ﺳﻔﻘﺪ رﻧﮕﯽ را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﯾﮑﯽ از ﻫﺮی ﻫﺎ ﻓﺮﺳﺘﺎد ‪.‬‬
‫اﻣﺎ آن ﻫﺮی اﺷﻌﻪ را دﻓﻊ ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﺧﻮدم ﻣﯽ ﮐﺸﻤﺖ ﻫﺮی ﭘﺎﺗﺮ‪ .‬ﺑﺮام ﻣﻬﻢ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﻟﺮد ﺳﯿﺎه ﺗﻮ رو ﻣﯽ ﺧﻮاد ﯾﺎ ﻧﻪ ‪.‬‬‫ﺧﻮدم ﻣﯽ ﮐﺸﻤﺖ‪.‬‬
‫ﭼﻮن زﻧﺘﻮ ﮐﺸﺘﻢ آره؟ ﭼﻮن ‪ ..‬اﺳﺘﺎپ ﻣﺠﯿﮏ‬‫ﮐﺮوﺷﯿﻮ‬‫ﯾﮑﯽ از ﻫﺮی ﻫﺎ ﮐﻨﺎر رﻓﺖ ﺗﺎ ﻃﻠﺴﻢ ﺑﻪ او ﺑﺮﺧﻮرد ﻧﮑﻨﺪ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﻓﺮﯾﺎد زد‪ :‬رﯾﭙﯿﺖ آﻣﯿﻨﻮ‬
‫ﮐﻠﯿﺴﺒﯿﺮ‬
‫ﭘﻨﺞ اﺷﻌﻪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ دراﮐﻮ ﻣﺎﻟﻔﻮی رﻓﺖ‪ .‬او ﺑﺎ دﺳﺖ ﭘﺎﭼﮕﯽ ﭼﻬﺎر اﺷﻌﻪ را ﮐﻨﺎر زد اﻣﺎ‬
‫ﻃﻠﺴﻢ ﺑﻌﺪی ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑﻪ او ﺑﺮﺧﻮد ﮐﺮد ‪ ،‬او را ﺑﻪ ﻫﻮا ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد و ﻣﺤﮑﻢ ﺑﺮ زﻣﯿﻦ ﮐﻮﺑﺎﻧﺪ‪.‬‬
‫آوادا ﮐﺪاوارا‬‫ﻫﺮی دﯾﮕﺮ ﺧﻮد را ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ ‪ .‬ﺗﺎ ﮔﺰﻧﺪ ﻃﻠﺴﻢ دور ﺑﻤﺎﻧﺪ‪ .‬ﻟﻮﺳﯿﻮس ﻣﺎﻟﻔﻮی‬
‫ﺑﻪ ﺑﺎﻻی ﺳﺮ او رﻓﺖ اﻣﺎ ﻫﺮی دﯾﮕﺮ ﮐﻪ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش ر اﺗﮑﺎن داد و زﯾﺮ‬

‫‪199‬‬

‫ﻟﺐ وردی را ﺧﻮاﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﻣﯽ ﺷﺪ‪ .‬او ﺗﻮﺳﻂ ﻃﻨﺎب ﻫﺎی ﺿﺪ آﭘﺎرات ﺑﻪ ﻃﻮر ﮐﺎﻣﻞ‬
‫ﺑﺴﺘﻪ ﺷﻮد‪ .‬ﺳﭙﺲ آن ﻫﺮی ﺑﻪ داﺧﻞ ﻫﺮی دﯾﮕﺮ رﻓﺖ ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﻫﺮ دو ﯾﮑﯽ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫ﮐﺮوﺷﯿﻮ‬‫ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺻﺪای ﺟﯿﻎ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ ﻫﻮا ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﺑﻌﺪ از آن ﺻﺪای رون ﮐﻪ ﻓﺮﯾﺎد ﻣﯽ زد‪:‬‬
‫ﻣﯽ ﮐﺸﻤﺖ ﮐﺜﺎﻓﺖ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ آن ﻃﺮف ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪ .‬دراﮐﻮ ﻣﺎﻟﻔﻮی ‪ ،‬ﻫﻤﺎﻧﻄﻮر ﮐﻪ ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد و‬
‫ﺗﻤﺎم ﺻﻮرﺗﺶ ﻏﺮق در ﺧﻮن ﺑﻮد ﺑﺮ روی ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻃﻠﺴﻢ ﺷﮑﻨﺠﻪ ﮔﺮ را اﺟﺮا ﮐﺮده ﺑﻮد و‬
‫ﻣﯽ ﺧﻨﺪﯾﺪ‪ .‬او ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﻧﺸﺎﻧﻪ ﮔﺮﻓﺖ و ﻓﺮﯾﺎد زد ‪ :‬ﭘﻮﻟﮕﺴﺘﺮادو‬
‫ﭘﺮوﺗﮕﻮ‪.‬‬‫ﻣﺎﻟﻔﻮی ﻧﮕﺬاﺷﺖ ﺗﺎ ﻫﺮی اﺷﻌﻪ اش را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ او ﺑﻔﺮﺳﺘﺖ ‪.‬و در ﻫﻤﺎن اﺑﺘﺪا ‪ ،‬آن را‬
‫ﺧﻔﻪ ﮐﺮد‪.‬ﺳﭙﺲ ﺑﻌﺪ از ﮔﻔﺘﻦ ﺟﻤﻠﻪ ﺧﻮدم ﻣﯽ ﮐﺸﻤﺖ ﮔﻨﺪ زاده ﻏﯿﺐ ﺷﺪ و ﻓﺮار ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺪون ﻫﯿﭻ ﺣﺮﻓﯽ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻫﺎی اﻓﺮاد ﺣﺎﻇﺮ در ﮐﺎﻓﻪ را ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ ‪،‬‬
‫ﺳﭙﺲ وردی را ﺧﻮاﻧﺪ و ﮐﺎری ﮐﺮد ﺗﺎ دﯾﮕﺮ ﮐﺴﯽ ﻧﺘﻮاﻧﺪ در آﻧﺠﺎ ﻏﯿﺐ و ﻇﺎﻫﺮ ﺷﻮد و از‬
‫آﻧﺠﺎ رﻓﺖ‪.‬‬
‫در ﺑﯿﺮون ﮐﺎﻓﻪ ﻓﻘﻂ ﻟﻮﭼﯿﻦ و ﭼﺎرﻟﯽ ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺳﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮار ﯾﻢ ﺟﻨﮕﯿﺪﻧﺪ ‪ .‬ددﻟﻮس‬
‫دﯾﮕﻞ ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد ‪ .‬ﻫﺮی ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﺮ روی ﯾﮏ از ﻣﺮﮔﺨﻮار ﻫﺎ‬
‫ﺗﻨﻈﯿﻢ ﮐﺮد و زﯾﺮ ﻟﺐ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﭘﺘﺮﯾﻔﯿﮑﻮس ﺗﻮ ﺗﺎﻟﯿﻮس‪.‬‬
‫ﻣﺮﮔﺨﻮار ﺑﺪﻧﺶ ﻗﻔﻞ ﺷﺪ و ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد‪ .‬اﮐﻨﻮن ﭼﺎرﻟﯽ و ﻟﻮﭘﯿﻦ راﺣﺖ ﺗﺮ ﻣﯽ‬
‫ﭼﻨﮕﯿﺪﻧﺪ‪.‬ﻫﺮی ﺑﺪن ﻣﺮﮔﺨﻮار دﯾﮕﺮ را ﻧﯿﺰ ﻗﻔﻞ ﮐﺮد اﻣﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺮﮔﺨﻮار ﺑﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪه ﺧﻮدش‬
‫را ﻏﯿﺐ ﮐﺮده و از آﻧﺠﺎ رﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﻟﻮﭘﯿﻦ و ﭼﺎرﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﺴﯿﺎر ﺧﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ﻫﻤﺎﻧﺠﺎ ﺑﺮ روی‬
‫زﻣﯿﻦ دراز ﮐﺸﯿﺪﻧﺪ ‪ .‬ﻫﺮی ﺑﻪ اﻃﺮاف ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ ﭘﻨﺞ ﻣﺮﮔﺨﻮار ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎده‬
‫ﺑﻮدﻧﺪ در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻫﺮی ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﻮد ﺗﻌﺪاد آﻧﻬﺎ ﮐﻤﺘﺮ از ﭘﺎﻧﺰده ﻧﻔﺮ ﻧﺒﻮده اﺳﺖ‪.‬او ﺑﻪ‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﮐﻪ ﯾﮏ ﭘﺎﯾﺶ ﻣﯽ ﻟﻨﮕﯿﺪ و ﭼﺎرﻟﯽ ﮐﻪ ﻧﯿﻤﯽ از ﺻﻮرﺗﺶ را ﺧﻮن ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻤﮏ‬
‫ﮐﺮد ﺗﺎ ﺑﻪ ﻗﻠﻌﻪ ﺑﺮوﻧﺪ‪.‬ﮐﻤﯽ ﺑﻌﺪ از درون ﻗﻠﻌﻪ ﺣﺪود ده ﻣﺮﮔﺨﻮار ﺑﯿﺮون آﻣﺪﻧﺪ و رو ﺑﻪ‬
‫روی آﻧﻬﺎ اﯾﺴﺘﺎدﻧﺪ‪.‬‬

‫‪200‬‬

‫ﻧﺎﮔﻬﺎن ﻫﺮی ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد ‪ .‬اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﺮد اﺳﺘﺨﻮان ﻫﺎﯾﺶ را درون آﺗﺶ‬
‫ﮔﺬاﺷﺘﻪ اﻧﺪ ‪ .‬دردی ﮐﻪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ آن ﻧﮑﺸﯿﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﮐﻤﯽ ﺑﻌﺪ ﺻﺪای ﺟﯿﻎ ﻣﺎﻧﻨﺪ و‬
‫ﺷﯿﻄﺎﻧﯽ را ﺷﻨﯿﺪ ﮐﻪ ﻓﺮﯾﺎد ﻣﯽ زد‪:‬ﭘﺎﺗﺮو ﮔﺮﻓﺘﻢ‪ .‬ﺗﻮ ﭼﻨﮓ ﻣﻨﻪ ‪ .‬دارم ﻟﺬت ﻣﯽ ﺑﺮ‪...‬‬
‫درد ﺟﺎﻧﺴﻮزی ﮐﻪ در ﺑﺪن ﻫﺮی ﺑﻮد ﺑﻪ ﻫﻤﺎن ﺳﺮﻋﺘﯽ ﮐﻪ آﻣﺪه ﺑﻮد رﻓﺖ ‪ .‬رﯾﻤﻮس‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻣﺸﻐﻮل ﻣﺒﺎرزه ﺑﺎ ﺷﺨﺼﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﺮی را ﻣﻮرد ﺷﮑﻨﺠﻪ ﻗﺮار داده ﺑﻮد‪ .‬و او ﮐﺴﯽ‬
‫ﻧﺒﻮد ﺟﺰ ﺳﺮﯾﻨﻮس اﺳﻨﯿﭗ ‪ .‬ﻫﺮی ﺑﺮ روی ﭘﺎﻫﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺳﯿﺎه‬
‫ﺷﺪ ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﻌﺪ دوﻻره ﺑﻪ ﺣﺎﻟﺖ ﻋﺎدی ﺑﺎزﮔﺸﺖ ‪ .‬ﭼﻞ رﻓﺖ و ﮐﻨﺎر ﻟﻮﭘﯿﻦ اﯾﺴﺘﺎد ﺗﺎ در‬
‫ﺻﻮرت ﻟﺰوم از ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪه ﻏﺎرﺗﮕﺮان دﻓﺎع ﮐﻨﺪ‪.‬اا ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪ ‪ ،‬ﻣﯿﻨﺮوا ﻣﮏ‬
‫ﮔﻮﻧﮕﺎل ‪ ،‬ﺑﯿﻞ ‪ ،‬ﻓﺮد و ﻧﻮﯾﻞ از ﻣﺪرﺳﻪ ﺑﯿﺮون آﻣﺪﻧﺪ و ﻣﺮﮔﺨﻮاران را وادار ﺑﻪ ﻓﺮار ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﮐﻤﺘﺮ از ده ﺛﺎﻧﯿﻪ ﺑﻌﺪ ‪ ،‬ﺣﺪود ﺑﯿﺴﺖ ﻧﻔﺮ از ﻣﺎﻣﻮران وزارت ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه روﻓﻮس‬
‫اﺳﮑﺮﯾﻢ ژور ‪ ،‬وزﯾﺮ ﺳﺤﺮ و ﺟﺎدو در آﻧﺠﺎ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫ﭼﻪ ﺧﺒﺮ ﺷﺪه؟‬‫ﻣﺮﮔﺨﻮارا ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮده ﺑﻮدن‪ .‬اﻣﺎ اﻻن دﯾﮕﻪ رﻓﺘﻦ‪.‬‬‫اﺳﮑﺮﯾﻢ ژور ﺑﺪون ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ دﯾﮕﺮاﻧﻪ رو ﺑﻪ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬ﺑﺮﯾﻢ ﺑﻪ دﻓﺘﺮت ‪ .‬ﻣﯽ‬
‫ﺧﻮام ﺑﺎﻫﺎت ﺧﺼﻮﺻﯽ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻢ‪.‬‬
‫ﺑﻠﻪ ‪ ...‬اﻟﺒﺘﻪ ﺟﻨﺎب وزﯾﺮ ‪.‬‬‫آﻧﺪو ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻗﻠﻌﻪ رﻓﺘﻨﺪ ‪ .‬ﺑﻘﯿﻪ ﻣﺎﻣﻮرﯾﻦ ﻧﯿﺰ ﺷﺮوع ﺑﻪ دﺳﺘﺠﯿﺮ ﮐﺮدن‬
‫ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎﯾﯽ ﮐﺮدﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻧﺎﮔﻬﺎن ﻫﺮی ﺑﻪ ﯾﺎد رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن و ﺟﯿﻨﯽ اﻓﺘﺎد ﮐﻪ آﻧﻬﺎ را در ﮐﺎﻓﻪ زﻧﺪاﻧﯽ ﮐﺮده ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﺳﺮﯾﻊ ﺑﻪ آﻧﺠﺎ رﻓﺖ ‪ ،‬در را ﺑﺎ ﻃﻠﺴﻤﯽ ﺑﺎز ﮐﺮد و وارد ﺷﺪ ‪ .‬در ﭼﻬﺮه ﻫﻤﻪ اﻓﺮاد ﺣﺎﻇﺮ‬
‫در ﮐﺎﻓﻪ ﺗﺮس ﮐﻤﯿﻦ ﮐﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﻫﺮی ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺗﮑﺎن و ﻓﺮﯾﺎد زد ‪ :‬ﺗﺎﻣﯿﺮﮔﺘﻮر‬
‫ﻟﯿﭙﯿﺮﮐﺎس‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻟﻮﺳﯿﻮس ﻣﺎﻟﻔﻮی را ﻧﺎﻣﺮوی ﮐﺮد و ﺑﻪ او ﮔﻔﺖ‪ :‬اﮔﻪ ﻣﯽ ﺧﻮای دﯾﻮاﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎ ﺑﻬﺖ‬
‫ﺑﻮﺳﻪ ﻧﺰﻧﻦ ﺳﺎﮐﺖ ﺑﺎش و ﺳﺮ و ﺻﺪا ﻧﮑﻦ‪.‬‬
‫ﺧﯿﺎل ﮐﺮدی‬‫ﭘﺘﺮﯾﻔﯿﮑﻮس ﺗﻮ ﺗﺎﻟﯿﻮس‬‫‪201‬‬

‫ﻣﺎﻟﻔﻮی ﻣﻨﺠﻤﺪ ﺷﺪ و دﯾﮕﺮ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺖ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﺪ‪.‬‬
‫ﭘﺲ ﺟﯿﻨﯽ ﮐﺠﺎﺳﺖ؟‬‫ﻫﯿﭽﮑﺲ ﺟﻮاب ﻧﺪاد‬
‫اون ‪ ...‬اون ﺗﻮی ﮐﺎﻓﻪ ﻧﯿﺴﺖ؟‬‫اه‪ ...‬ﻧﻪ اون رﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﺟﻐﺪ دون‪...‬‬‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺘﯽ ﺑﺮق آﺳﺎ از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﺷﺮوع ﺑﻪ دوﯾﺪن ﮐﺮد‪ .‬ﺑﺎﯾﺪ ﺣﺘﻤﺎ ﺑﻪ ﺟﻐﺪ‬
‫داﻧﯽ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ ‪ .‬ﻗﺒﻞ از آﻧﮑﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ ﺑﺮای ﺟﯿﻨﯽ ﺑﯿﺎﻓﺘﺪ‪ .‬در را ﺑﺎ ﻃﻠﺴﻤﯽ ﺑﺎز ﮐﺮد و وارد‬
‫ﺷﺪ‪ .‬در آﻧﺠﺎ ﻣﺮدی را دﯾﺪ ﮐﻪ دﺳﺖ ﺟﯿﻨﯽ را ﮔﺮﻓﺘﻪ و ﻣﯽ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﺎ او ﻏﯿﺐ ﺷﻮد‪.‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﯽ ﺣﺎل ﺑﻮد و ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ از ﺟﺎﯾﺶ ﺗﮑﺎن ﺑﺨﻮرد ‪ .‬ﻫﺮی ﺑﺪون ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ‬
‫ﻧﻔﺮﯾﻦ ﻫﺎی ﻣﺮﮔﺨﻮار دﯾﮕﺮ ﺷﯿﺮﺟﻪ زد و ﺳﺎق ﭘﺎی ﺟﯿﻨﯽ را ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ اﺣﺴﺎس‬
‫آﺷﻨﺎ ﮐﺸﯿﺪه ﺷﺪن در ﻟﻮﻟﻪ ﭘﻼﺳﺘﯿﮑﯽ ﺑﻪ او دﺳﺖ داد و ﺑﻌﺪ در ﺧﯿﺎﺑﺎﻧﯽ ﻃﻮﯾﻞ اﻣﺎ‬
‫ﺧﺎﮐﯽ و ﺳﺮد ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﺑﯿﺎ ﺑﺮﯾﻢ دخ‪ ....‬اﯾﻦ دﯾﮕﻪ ﮐﯿﻪ ؟ ﻫﺮی ﭘﺎﺗﺮ ؟‪ ..‬آوادا ﮐﺪاوارا‬‫ﻫﺮی ﺑﺎز ﻫﻢ ﮐﻨﺎر رﻓﺖ‪ .‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺗﮑﺎن داد و ﻓﺮﯾﺎد زد‪ :‬ﺳﺎﯾﻠﻨﺴﯿﻮ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻫﻤﺎن ﻟﺤﻈﻪ ﺳﻮزﺷﯽ را از ﭘﺸﺖ اﺣﺴﺎس ﮐﺮد ‪ .‬ﻣﺮﮔﺨﻮاری در ﭘﺸﺖ ﺳﺮش‬
‫ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد و او را ﻃﻠﺴﻢ ﮐﺮده ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺗﮑﺎن داد ﺗﺎ اﺷﻌﻪ ای را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ او ﺑﻔﺮﺳﺘﺪ اﻣﺎ‬
‫ﻣﺮﮔﺨﻮار دﯾﮕﺮ ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده از ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش ﮔﻠﻮﻟﻪ ای ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻫﺮی ﻓﺮﺳﺘﺎد ﮐﻪ ﺑﻪ‬
‫ﺑﺎزوی ﻫﺮی اﺻﺎﺑﺖ ﮐﺮد ‪ .‬ﻫﺮی اﺣﺴﺎس ﮐﺮد دﯾﮕﺮ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺪ ﺑﺎزوﯾﺶ را ﺗﮑﺎن داد‪ .‬او‬
‫در آن ﻣﺒﺎرزه ﺷﮑﺴﺖ ﺧﻮرده ﺑﻮد‪ .‬و ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ اﻣﮑﺎن داﺷﺖ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﻮد‪ .‬ﭘﺮد و دﺳﺖ‬
‫ﺟﯿﻨﯽ را ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﻫﺮ دو ﻣﺮﮔﺨﻮار ﺑﻪ ﻣﺴﺖ آﻧﻬﺎ اﺷﻌﻪ ﻓﺮﺳﺘﺎدﻧﺪ اﻣﺎ ﻗﺒﻞ زا آن ﻫﺮی و‬
‫ﺟﯿﻨﯽ رﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫آﻧﻬﺎ درﺳﺖ در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻟﻮﭘﯿﻦ ‪ ،‬ﭼﺎرﻟﯽ ‪ ،‬ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ‪ ،‬اﺑﺮﻓﻮرث داﻣﺒﻠﺪور ‪ ،‬اﺳﻼﮔﻬﻮرن و‬
‫ﭘﺮوﻓﺴﻮر اﺳﭙﺮوات ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪﻧﺪ ‪.‬ﻫﻤﻪ آﻧﻬﺎ ﻧﺎراﺣﺖ ﺑﻮﻧﺪ‪ .‬ﭘﺮوﻓﺴﻮر اﺳﭙﺮات اﺷﮏ ﻣﯽ‬
‫رﯾﺨﺖ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ‪ ..‬ﭼﯽ ﺷﺪه؟‬‫‪202‬‬

‫ﻫﯿﭽﯽ ﺷﻤﺎ ﭼﺮا ﻧﺎراﺣﺘﯿﻦ؟ ﮐﺴﯽ ﻣﺮده؟‬‫از دﺳﺘﺖ داره ﺧﻮن ﻣﯿﺎد ‪ .‬ﭼﯿﮑﺎر ﮐﺮدی؟‬‫ﯾﮏ اﺷﻬﺦ ﺑﻬﻢ ﺧﻮرد ‪ .‬زﺧﻤﯽ ﺷﺪه‪.‬‬‫ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮی درﻣﺎﻧﮕﺎه ‪ .‬ﺟﯿﻨﯽ ﭼﯽ ؟ ﺣﺎﻟﺶ ﺑﺪه؟‬‫ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺑﯿﻬﻮش ﺷﺪه ﺑﺎﺷﻪ‪.‬‬‫ﺻﺪای ﮔﺮﻓﺘﻪ ای ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮد‪ .‬او ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻫﺮی ‪ ...‬ﺟﻨﺎب وزﯾﺮ ‪ ...‬دﺳﺘﻮر دادن‪ . ..‬ﺗﺎ ﺳﻪ روز دﯾﮕﻪ ﻣﺪرﺳﻪ ﺗﻌﻄﯿﻞ ﺑﺸﻪ‪.‬‬‫ﺗﮑﻪ آﺧﺮ را ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺖ زﯾﺎدی ﮔﻔﺖ‪ .‬ﻫﺮی اﺣﺴﺎس ﺳﻨﮕﯿﻨﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد‪.‬‬

‫ﻓﺼﻞ ﺑﯿﺴﺖ و ﭼﻬﺎرم‪:‬ﺧﺎﻧﻪ رﯾﺪل‬
‫‪203‬‬

‫ﻫﺮی ﺑﺮ روی ﺗﺨﺘﺶ در درﻣﺎﻧﮕﺎه ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﻣﺸﻐﻮل ﺻﺤﺒﺖ ﺑﺎ رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن‬
‫ﺑﻮد‪.‬او ﺗﺎزه از ﺧﻮاب ﺑﯿﺪار ﺷﺪه ﺑﻮد ‪ .‬ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﻌﺪ از اﯾﻨﮑﻪ ﻣﮏ ﮔﺌﻮﻧﮕﺎل اﻋﻼم ﺗﻌﻄﯿﻠﯽ‬
‫ﻣﺪرﺳﻪ را ﮐﺮده ﺑﻮد ﻫﺮی دﯾﮕﺮ ﻃﺎﻗﺖ ﻧﯿﺎورده و ﻫﻤﺎﻧﺠﺎ در ﻫﺎﮔﺰﻣﯿﺪ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺴﺘﻪ‬
‫ﺑﻮد‪.‬اﻣﺎ ﺗﺎ ﺑﯿﺴﺖ ﺳﺎﻋﺖ ﺑﻌﺪ آﻧﻬﺎ را ﺑﺎز ﻧﮑﺮده ﺑﻮد‪.‬‬
‫راﺳﺘﺶ ‪ ...‬ﻣﺎﻣﻮرای وزارت ﺧﻮﻧﻪ اوﻧﻮ ﭘﯿﺪا ﮐﺮدن و ﺑﺮدن‪.‬‬‫آﺧﻪ ﭼﻄﻮری ؟ ﻣﻦ ﮐﻪ روش ﺷﻨﻞ ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺑﻮدم‪.‬‬‫ﮐﺎرآﮔﺎﻫﻬﺎ اوﻣﺪن ﺗﻮی ﮐﺎﻓﻪ ‪ .‬ﻣﺎ ﻫﯿﭽﯽ ﺑﻬﺸﻮن ﻧﮕﻔﺘﯿﻢ اﻣﺎ ﯾﮑﯽ از اوﻧﻬﺎ ﯾﮏ ورد‬‫ﻋﺠﯿﺐ ﺧﻮﻧﺪ و ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰای ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ ﺗﻮی ﮐﺎﻓﻪ را ﻣﺮﺋﯽ ﮐﺮد‪.‬ﺑﻌﺪ ﻫﻢ اوﻧﻮ ﺑﺎ ﺧﻮدﺷﻮن‬
‫ﺑﺮدن‪.‬‬
‫ﺣﺎﻻ واﺳﻪ ﭼﯽ اوﻧﻮ ﻧﮕﻪ داﺷﺘﻪ ﺑﻮدی؟‬‫ﻣﻦ اون‪...‬‬‫از ﺑﯿﺮون ﺻﺪای ﻗﺪم ﻫﺎﯾﯽ ﺑﻪ ﮔﻮش ﻣﯽ رﺳﯿﺪ‪ .‬ﻫﺮی درﺳﺖ ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ درﻫﺎی‬
‫درﻣﺎﻧﮕﺎه ﺑﺎز ﺷﻮد ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﺑﺮ روی ﺗﺨﺘﺶ دراز ﮐﺸﯿﺪ ‪ .‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ‪ ،‬ﭼﺎرﻟﯽ ‪ ،‬ﺑﯿﻞ و ﻓﻠﻮر‬
‫ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﻣﻮدی وارد درﻣﺎﻧﮕﺎه ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺑﯿﻞ ﺑﻪ او ﭼﺸﻤﮑﯽ زد و ﮔﻔﺖ‪ :‬ﭼﻄﻮری ﻫﺮی؟‬
‫ﺧﻮ‪...‬‬‫اول ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻔﻬﻤﯿﻢ ﮐﻪ اون واﻗﻌﺎ ﻫﺮی ﭘﺎﺗﺮه ﯾﺎ ﻧﻪ ‪ .‬ﺑﺒﯿﻨﻢ ‪ ،‬ﺳﭙﺮ ﻣﺪاﻓﻊ ‪ ...‬ﻧﻪ اﯾﻦ دﯾﮕﻪ‬‫ﺧﯿﻠﯽ ﺗﮑﺮاری ﺷﺪه ﻫﻤﻪ ﻣﯽ دوﻧﻦ ‪ .‬ﺑﺰار ﯾﮏ ﮐﻢ ﻓﮑﺮ ‪...‬‬
‫ول ﮐﻦ ﻣﻮدی ف اﯾﻦ ﻫﺮی ﺧﻮدﻣﻮﻧﻪ‪.‬‬‫ﻫﺮی در دﻟﺶ از ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺗﺸﮑﺮ ﮐﺮد‪ .‬ﻫﺮی از اﯾﻨﮑﻪ آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﻣﻼﻗﺎﺗﺶ آﻣﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ﺧﯿﻠﯽ‬
‫ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻋﺸﻖ ﻣﯿﺎن دو اﻧﺴﺎن ‪ .‬ﭼﯿﺰی ﮐﻪ داﻣﺒﻠﺪور در ﻫﻤﻪ ﺟﺎ دﻧﺒﺎل آن‬
‫ﻣﯽ ﮔﺸﺖ‪ .‬اﻣﺎ وﻗﺘﯽ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﯾﮏ ﻧﺴﺨﻪ از روزﻧﺎﻣﻪ ﭘﯿﺎم اﻣﺮوز را از ﺟﯿﺐ ردای ﮐﻬﻨﻪ و‬
‫ﭘﺎره اش ﺑﯿﺮون آورد اﯾﻦ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ از ﺑﯿﻦ رﻓﺖ‪.‬ﻫﺮی روزﻧﺎﻣﻪ را ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﺳﺮﺟﺎﯾﺶ‬
‫ﻣﯿﺨﮑﻮب ﺷﺪ‪ .‬در وﺳﻂ روزﻧﺎﻣﻪ ﻋﮑﺴﯽ از ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﮐﻪ ﻋﻼﻣﺖ ﺷﻮم در آن ﻣﯽ‬
‫درﺧﺸﯿﺪ ﻗﺮار داﺷﺖ ‪:‬‬
‫ﺟﺪال در ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ‬
‫‪204‬‬

‫ﺻﺒﺢ روز ﮔﺬﺷﺘﻪ ‪ ،‬در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ داﻧﺶ آﻣﻮزان ﻣﺪرﺳﻪ ﻋﻠﻮم و ﻓﻨﻮن ﺟﺎدوﮔﺮی ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ‬
‫ﺑﺮای ﺗﻔﺮﯾﺢ ﺑﻪ ﻫﺎﮔﺰﻣﯿﺪ آﻣﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ‪ ،‬ﻣﺮﮔﺨﻮاران ﻟﺮد‪ ...‬ﺑﻪ آﻧﺠﺎ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮده و ﺗﻌﺪادی را‬
‫زﺧﻤﯽ ﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ اﯾﻨﮑﻪ ﻫﻨﻮز ﯾﮏ ﺳﺎل از ﺣﻤﻠﻪ آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﻫﺎﮔﻮاﺗﺰ و ﮐﺸﺘﻦ‬
‫آﻟﺒﻮس داﻣﺒﻠﺪور ﻧﻤﯽ ﮔﺬرد وزﯾﺮ ﺳﺤﺮ و ﺟﺎو در ﺟﻠﺴﻪ ای ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﯿﻨﺮوا ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ‪،‬‬
‫ﻣﺪﯾﺮ ﻣﺪرﺳﻪ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺑﺮﮔﺰار ﮐﺮد ‪ ،‬ﺗﺼﻤﯿﻢ ﺑﻪ ﻋﺰل وی از ﺳﻤﺖ ﻣﺪﯾﺮﯾﺖ و ﻫﻤﭽﯿﻦ‬
‫ﺗﻌﻄﯿﻠﯽ ﻣﺪرﺳﻪ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ‪.‬‬
‫ﻫﻤﭽﯿﻨﯿﻦ ﮐﺎرآﮔﺎﻫﺎن وزارت ﺧﺎﻧﻪ ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪﻧﺪ ‪ 6‬ﻣﺮﮔﺨﻮار را دﺳﺘﮕﯿﺮ ﮐﻨﻨﺪ ‪ .‬ﻻزم ﺑﻪ‬
‫ذﮐﺮ اﺳﺖ ﺗﻌﺪاد ﻣﺮﮔﺨﻮاران وزارت ﺧﺎﻧﻪ در اﺑﺘﺪا ﻫﺸﺖ ﻧﻔﺮ ﺑﻮد اﻣﺎ ﻫﻨﮕﺎم اﻧﺘﻘﺎل آﻧﻬﺎ ﺑﻪ‬
‫وزارت ﺧﺎﻧﻪ دو ﻧﻔﺮ از ﻣﺮگ ﺧﻮاران ﺑﻪ ﻧﺎﻣﻬﺎی رادو ﮐﯿﻨﮓ و ﻟﻮﺳﯿﻮس ﻣﺎﻟﻔﻮی ﻣﻮﻓﻖ ﺑﻪ‬
‫ﻓﺮار ﺷﺪﻧﺪ ‪ .‬ﭘﺲ اﯾﻦ ﻓﺮار ‪ ،‬وزارت ﺧﺎﻧﻪ ﺣﮑﻢ ﻣﺠﺎزات ﺑﺪون دادﮔﺎه را ﺑﺮای ﻫﻤﻪ‬
‫ﻣﺮﮔﺨﻮاران اﻋﻼم ﮐﺮد ﺗﺎ ﮐﺎرآﮔﺎﻫﺎن دﯾﮕﺮ ﻣﺠﺒﻮر ﺑﻪ اﻧﺘﻘﺎل آﻧﻬﺎ ﺑﻪ وزارت ﺳﺤﺮ و ﺟﺎدو‬
‫ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ‪ .‬ﮔﺰارﺷﯽ از ﺣﻤﻠﻪ و اﻗﺪاﻣﺎت دﻗﯿﻖ ﻣﺮﮔﺨﻮاران را از زﺑﺎن ﯾﮑﯽ از داﻧﺶ اﻣﻮزان‬
‫ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺧﻮاﻫﯿﻢ ﺷﻨﯿﺪ‪...‬‬
‫ﻫﺮی روزﻧﺎﻣﻪ را ورق زد ﺗﺎ ﺑﻪ ﺻﻔﺤﺎت دﯾﮕﺮ ﻧﮕﺎه ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺧﻮدش ﺷﺎﻫﺪ ﻫﻤﻪ وﻗﺎﯾﻊ‬
‫ﻫﺎﮔﺰﻣﯿﺪ ﺑﻮد و دﯾﮕﺮ اﺣﺘﯿﺎج ﺑﻪ ﺧﻮاﻧﺪن ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬در ﺻﻔﺤﻪ ﺑﻌﺪ ﺗﯿﺘﺮی ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﻣﯽ‬
‫ﺧﻮرد ﮐﻪ ﺧﻮن ﻫﺮی را ﺑﻪ ﺟﻮش ﻣﯽ آورد‪:‬‬
‫ﻫﺮی ﭘﺎﺗﺮ ‪ ،‬ﻓﺮد ﺑﺮﮔﺰﯾﺪه ‪ ،‬آﯾﺎ ﻃﺮﻓﺪار ﻣﺎﺳﺖ‬
‫ﯾﺎ وﻟﺪﻣﻮرت؟‬
‫روز ﮔﺬﺷﺘﻪ در ﺟﺪاﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﯿﻦ ﻣﺎﻣﻮران وزارت ﺧﺎﻧﻪ و ﻣﺮﮔﺨﻮاران در دﻫﮑﺪه ﺗﻤﺎم‬
‫ﺟﺎدوﯾﯽ ﻫﺎﮔﺰﻣﯿﺪ ﺑﻪ وﻗﻮع ﭘﯿﻮﺳﺘﻪ ﺑﻮد ﻫﺮی ﭘﺎﺗﺮ ﻧﯿﺰ ﺣﻀﻮر داﺷﺖ‪ .‬در ﻣﯿﺎﻧﻪ ﺟﻨﮓ او‬
‫ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪ و ﮐﻤﯽ ﺑﻌﺪ ﮐﻪ درﮔﯿﺮی ﻫﺎ ﮐﻢ ﺷﺪه ﺑﻮد ﻇﺎﻫﺮ ﮔﺸﺖ‪ .‬ﭘﺲ از آﻧﮑﻪ‬
‫ﻣﺮﮔﺨﻮاران ﻫﻤﮕﯽ از ﮐﺎرآﮔﺎﻫﺎن ﻗﺪرﺗﻤﻨﺪ وزارت ﺧﺎﻧﻪ ﺷﮑﺴﺖ ﺧﻮرده ﺑﻮدﻧﺪ ‪ .‬ﮐﺎرآﮔﺎه‬
‫ﻫﺎ ﻟﻮﺳﯿﻮس ﻣﺎﻟﻔﻮی را در زﯾﺮ ﺷﻨﻞ ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ ﻫﺮی ﭘﺎﺗﺮ در ﮐﺎﻓﻪ ﺳﻪ دﺳﺘﻪ ﺟﺎرو ﭘﯿﺪا‬
‫ﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ رﺳﺪ ﻓﺮد ﺑﺮﮔﺰﯾﺪه او را از دﯾﺪﮔﺎن ﻣﺎﻣﻮران وزارت ﺧﺎﻧﻪ ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﮐﺮده‬
‫ﺗﺎ ﺑﻌﺪا ﻓﺮاری دﻫﺪ ‪...‬‬

‫‪205‬‬

‫ﻫﺮی دﯾﮕﺮ روزﻧﺎﻣﻪ را ﻧﺨﻮاﻧﺪ‪.‬آن را ﺗﺎ ﮐﺮد و ﺑﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎزﮔﺮداﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﺧﻮدش ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮد‬
‫ﻣﺎﻣﻮران وزارت ﺧﺎﻧﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﮐﻤﮑﯽ ﺑﻪ اﻧﻬﺎ ﻧﮑﺮده ﺑﻮدﻧﺪ ‪.‬‬
‫******‬
‫ ﻓﺮدا ﺻﺒﺢ ﻣﯽ رﯾﻢ‪.‬‬‫ ﺑﻪ ﻧﻈﺮت ﮐﺪوم ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز اوﻧﺠﺎﺳﺖ؟‬‫ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ‪ .‬ﺷﺎﯾﺪ ﻧﺸﻮن رﯾﻮﻧﮑﻼ ﯾﺎ ﮔﺮﯾﻔﯿﻨﺪور ﺑﺎﺷﻪ‪ .‬ﺷﺎﯾﺪم اون ﻣﺎره ‪ ،‬ﻧﺎﺟﯿﻨﯽ‬‫ ﻫﺮی ﻣﻨﻢ ﻣﯿﺨﻮام ﺑﯿﺎم‪.‬‬‫ﻧﻪ ﺟﯿﻨﯽ‬‫ وﻟﯽ ﺗﻮ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻗﻮل داری ‪.‬‬‫ ﻣﻦ ؟ ﮐﯽ؟‬‫ ﻫﻤﻮن روزی ﮐﻪ رﻓﺘﯽ آزﮐﺎﺑﺎن‪.‬‬‫ آﺧﻪ‪ ....‬ﺗﻮ اول ﺑﺎﯾﺪ از ﻣﺎﻣﺎﻧﺖ اﺟﺎزه ﺑﮕﯿﺮی‬‫ ﻧﻪ ﻫﺮی ‪ ،‬ﻣﻦ ﻣﯽ ﺧﻮام ﺑﯿﺎم‪ .‬ﻣﺎﻣﺎﻧﻢ اﺟﺎزه ﻣﯿﺪه‪.‬‬‫ﺑﺎﺷﻪ‪ .‬ﺗﻮ ﻫﻢ ﺑﯿﺎ‪.‬‬‫ﺑﻪ ﯾﺎد ﺣﺮف داﻣﺒﻠﺪور اﻓﺘﺎد و اداﻣﻪ داد ‪ :‬ﻓﻘﻂ اﮔﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاﯾﻦ ﺑﯿﺎﯾﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﻗﻮل ﺑﺪﯾﻦ ﮐﻪ‬
‫ﻫﺮﭼﯽ ﮔﻔﺘﻢ ﻗﺒﻮل ﮐﻨﯿﻦ‪ .‬اﮔﻪ ﮔﻔﺘﻢ ﻓﺮار ﮐﻨﯿﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺪون ﻫﯿﭻ ﺣﺮﻓﯽ ﻗﺮار ﮐﻨﯿﻦ‪ .‬ﻗﺒﻮﻟﻪ‪.‬‬
‫ﻫﯿﭽﮑﺲ ﺟﻮاﺑﯽ ﻧﺪاد‪.‬‬
‫ ﻗﺒﻮﻟﻪ ؟ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﯽ ﭼﻮن و ﭼﺮا ﺑﻪ ﺣﺮﻓﺎم ﮔﻮش ﮐﻨﯿﻦ‪.‬‬‫ﺑﺎﺷﻪ‪.‬‬‫آﻧﻬﺎ در ﺧﺎﻧﻪ ﮔﺮﯾﻤﻮﻟﺪ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ و ﺑﺎ ﻫﻢ ﺣﺮف ﻣﯽ زدﻧﺪ‪ .‬ﺑﻌﺪ از ﺗﻌﻄﯿﻠﯽ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ‬
‫ﻫﻤﻪ آﻧﻬﺎ ﺑﻪ آن ﺧﺎﻧﻪ آﻣﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﺣﺘﯽ ﻟﻮﭘﯿﻦ ‪ ،‬ﻓﻠﻮر و ﺑﯿﻞ ‪ .‬ﮔﺎﻫﯽ اوﻗﺎت ﻧﯿﺰ ﻣﻮدی ﺑﻪ‬
‫آﻧﻬﺎ ﺳﺮ ﻣﯽ زد ‪ .‬ﻫﻤﯿﻨﻄﻮر اﺑﺮﻓﻮرث داﻣﺒﻠﺪور‪ .‬ﻫﺮی ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل ﺑﺎ اﺑﺮﻓﻮرث راﺑﻄﻪ ﭼﻨﺪاﻧﯽ‬
‫ﺑﺮﻗﺮار ﻧﮑﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﻣﺪرﺳﻪ ﺗﻌﻄﯿﻞ ﺷﺪه ﺑﻮد و آﻧﻬﺎ در ان ﺧﺎﻧﻪ ﻣﺤﺒﻮس ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻫﺮی‬
‫از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺑﻬﺘﺮه زود ﺑﺨﻮاﺑﯿﻦ ﺗﺎ ﻓﺮدا ﺻﺒﺢ زود ﺣﺮﮐﺖ ﮐﻨﯿﻢ‪.‬‬
‫او ﺑﻪ اﺗﺎﻗﺶ رﻓﺖ و ﺑﻌﺪ ﻣﺪت ﻫﺎ ﮐﯿﻒ ﺳﺤﺮ آﻣﯿﺰی را ﮐﻪ ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ ﺑﻪ ﻣﻨﺎﺳﺒﺖ ﺗﻮﻟﺪش‬
‫ﺑﻪ او داده ﺑﻮد ﺑﺎز ﮐﺮد‪ .‬ﺑﺎ ﺑﺎز ﮐﺮدن آن ﮐﯿﻒ ﺧﯿﻠﯽ از ﺧﺎﻃﺮه ﻫﺎ ﺑﺮای ﻫﺮی ﺗﺎزه ﺷﺪ‪.‬‬
‫‪206‬‬

‫ﻫﻤﯿﻦ ﭼﻨﺪ ﻣﺎه ﭘﯿﺶ ﺑﻮد ﮐﻪ داﻣﺒﻠﺪور در ﻫﻤﺎن ﺧﺎﻧﻪ ﮐﻼه ﺑﻮﻗﯽ ﺑﺰرﮔﯽ ﺑﺮ ﺳﺮ ﮔﺬاﺷﺘﻪ‬
‫ﺑﻮد و ﺑﺮای ﺗﻮﻟﺪ ﻫﺮی آواز ﻣﯽ ﺧﻮاﻧﺪ ‪ .‬ﻫﻤﯿﻦ ﭼﻨﺪ ﻣﺎه ﭘﯿﺶ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺗﺎﻧﮑﺲ دﺳﺖ در‬
‫دﺳﺖ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد و در ﮐﻨﺎر ﺑﯿﻞ و ﻓﻠﻮر ﺑﺎ او ازدواج ﮐﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﻫﻤﯿﻦ ﭼﻨﺪ وﻗﺖ‬
‫ﭘﯿﺶ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺳﻮروس اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺮای ﺗﻮﻟﺪ ﻫﺮی ﯾﮏ ﺷﯿﺸﻪ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻌﺠﻮن ﻓﻠﯿﮑﺲ‬
‫ﻓﻠﯿﺴﯿﺲ ﻫﺪﯾﻪ ﮐﺮده ﺑﻮد‪ .‬او ﻫﻢ ﻣﺎﻧﻨﺪ داﻣﺒﻠﺪور ﮐﻼه ﺑﻮﻗﯽ ﺑﺮ ﺳﺮ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد اﻣﺎ ﺑﺎ ﺑﯽ‬
‫ﻣﯿﻠﯽ‪.‬ﻫﺮی ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﻓﺮو رﻓﺖ و ﺑﻪ ﯾﺎد روز ﺗﻮﻟﺪش اﻓﺘﺎد‪:‬‬
‫او ﺗﺎزه از ﺧﻮاب ﺑﯿﺪار ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﺟﯿﻨﯽ ﺑﻪ دﻧﺒﺎﻟﺶ آﻣﺪه دﺳﺖ او را ﮔﺮﻓﺘﻪ و ﺑﺎ ﺧﻮد‬
‫ﺑﻪ درون ﺳﺎﻟﻦ ﭘﺬﯾﺮاﯾﯽ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮده ﺑﻮد‪ .‬در آﻧﺠﺎ ﺑﯿﺸﺘﺮ اﻓﺮاد ﻣﺤﻔﻞ ﺟﻤﻊ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ و‬
‫ﺟﺸﻦ ﺑﺰرﮔﯽ ﺑﺮ ﭘﺎ ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬در آن زﻣﺎن ﻫﺮی از وﺟﻮد اﺳﻨﯿﭗ در ﺟﺸﻦ ﺗﻌﺠﺐ‬
‫ﮐﺮده ﺑﻮد‪ .‬در آن روز ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺮای ﻫﺮی ﮔﺮدﻧﺒﻨﺪی ﺑﻪ ﺷﮑﻞ ﻗﻠﺐ ﻧﻘﺮه ای ﺧﺮﯾﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ‬
‫در ﺻﻮرت اﺣﺘﻤﺎل وﻗﻮع ﺧﻄﺮ ﮔﺮم ﻣﯽ ﺷﺪ‪ .‬رون ﺑﺮاﯾﺶ ﯾﮑﯽ از ﮐﻼه ﻫﺎی ﻣﺤﺎﻓﻆ ﻓﺮد‬
‫و ﺟﺮج را ﺧﺮﯾﺪه ﺑﻮد ‪ .‬ﻓﻠﻮر و ﺑﯿﻞ ﺑﺮاﯾﺶ وﺳﯿﻠﻪ ای ﺧﺮﯾﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ اﮔﺮ در آن ﻣﮑﺎن‬
‫ﻣﻮﺟﻮد ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ وﺟﻮد داﺷﺖ ﺑﻮق ﻣﯽ زد‪ .‬ﻓﺮد و ﺟﺮج ﺑﺮاﯾﺶ ﯾﮏ دﺳﺖ ردای دﺳﺖ ﺳﺎز‬
‫ﺧﻮدﺷﺎن آورده ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﮐﻪ ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎ را ﺑﺮ ﻣﯽ ﮔﺮداﻧﺪ‪ .‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻪ او آﯾﻨﻪ ای ﻣﺎﻧﻨﺪ آﯾﻨﻪ‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس و ﭘﺪرش داده ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﺮ وﻗﺖ ﺑﺨﻮاﻫﺪ ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﺑﺎ او ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﺪ‪ .‬و ﺗﺎﻧﮑﺲ ‪...‬‬
‫ﺗﺎﻧﮑﺴﯽ ﮐﻪ ﺟﺎﻧﺶ را ﺑﺮای ﻫﺮی داده ﺑﻮد ﺑﺮاﯾﺶ ﭘﻤﺎدی آورده ﺑﻮد ﮐﻪ اﮔﺮ آن را ﺑﻪ‬
‫ﺑﺪﻧﺶ ﻣﯽ ﻣﺎﻟﯿﺪ ﺗﺎﺛﯿﺮ ﻃﻠﺴﻢ را ﮐﻢ ﺗﺮ ﻣﯽ ﮐﺮد‪.‬ﻣﻮدی ﺑﺮاﯾﺶ دورﺑﯽ را آورده ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ‬
‫ﮐﻤﮑﺶ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ اﺟﺴﺎم ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ را ﺑﺒﯿﻨﺪ‪.‬ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﯾﮏ دﺳﺖ ﻟﺒﺎس ﺑﺎﻓﺘﻨﯽ و‬
‫آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ای از ﻗﻠﻢ ﻫﺎی ﭘﺮ ﺗﻨﺪ ﻧﻮﯾﺲ ﺧﺮﯾﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ ﻫﻤﺎن ﮐﯿﻒ‬
‫ﺳﺤﺮ آﻣﯿﺰ را آورده ﺑﻮد ‪ ،‬ﭼﺎرﻟﯽ ﯾﮏ ﺗﮑﻪ ﮔﻮﺷﺖ اژدﻫﺎی ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻨﺪی ﺷﺪه آورده ﺑﻮد‬
‫ﮐﻪ ﺑﺮای اﻟﺘﯿﺎم درد ﮐﺎرﺑﺮد داﺷﺖ‪.‬اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺮاﯾﺶ ﯾﮏ ﺷﯿﺸﻪ ﻣﻌﺠﻮن ﻓﻠﯿﮑﺲ ﻓﻠﯿﺴﯿﺲ‬
‫ﺧﺮﯾﺪه ﺑﻮد و ﺳﺮ اﻧﺠﺎم داﻣﺒﻠﺪور ﺑﺮاﯾﺶ ﯾﮏ ﻗﻄﺢ اﻧﺪﯾﺸﻪ آورده ﺑﻮد و ﺑﻪ او ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد‬
‫ﺧﺎﻃﺮات ان ﻗﻄﺢ ﺑﻪ ﻫﺮی ﺑﺮای ﻣﺒﺎرزه ﺑﺎ وﻟﺪﻣﻮرت آﻣﻮزش ﻣﯽ دﻫﺪ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﻫﻤﻪ ﻣﺤﺘﻮﯾﺎت ﭼﻤﺪان را ﺑﯿﺮون رﯾﺨﺖ‪ .‬ﻫﻤﻪ آن وﺳﺎﯾﻞ ﺑﺮای ﻣﺒﺎرزه ﺑﺎ وﻟﺪﻣﻮرت‬
‫ﮐﺎرﺑﺮد داﺷﺖ‪ .‬در آﺧﺮ ﭼﻤﺪان آﯾﻨﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻗﺮار داﺷﺖ ﮐﻪ ﻫﺮی آن را ﺑﺮداﺷﺖ و در‬
‫ﺟﯿﺐ رداﯾﺶ ﻗﺮار داد‪ .‬و ﺳﺮ اﻧﺠﺎم ﻗﻄﺢ اﻧﺪﯾﺸﻪ ای ﻧﻘﺮه ای رﻧﮓ در آﻧﺠﺎ ﺟﺎ ﺧﻮش‬
‫‪207‬‬

‫ﮐﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﻫﺮی آن را ﺑﯿﺮون آورد ‪ ،‬ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﺪون ﻣﻌﻄﻠﯽ ﺑﻪ داﺧﻞ آن‬
‫رﻓﺖ‪.‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﭘﺸﺖ ﻣﯿﺰش در دﻓﺘﺮ ﻣﺪرﺳﻪ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯽ ﮐﺮد‪.‬ﻫﺮی ‪ ،‬ﻣﯽ دوﻧﻢ‬
‫ﮐﻪ وﻗﺘﯽ ﺗﻮ وارد اﯾﻦ ﺧﺎﻃﺮه ﺑﺸﯽ ﻣﻦ ﻣﺮدم‪ .‬ﺗﻮ ﻫﯿﭽﻮﻗﺖ ﺑﺮای ﮐﺎرﻫﺎی ﺟﺰﺋﯽ آن ﻗﺪر‬
‫ﮐﻪ ﻻزﻣﻪ ﺗﻼش ﻧﻤﯽ ﮐﻨﯽ‪ ....‬ﻫﺮی از ﻧﯿﺮوﻫﺎت ﺑﻪ درﺳﺘﯽ اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻦ‪ .‬از ﻧﯿﺮوی ﻋﺸﻘﺖ‬
‫‪ ،‬از ﻧﯿﺮوی ﺧﺸﻤﺖ‪ .‬از ﻫﯿﭻ ﮐﺪوم از اﯾﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﯽ اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﯽ ‪ .‬ﺑﺎﯾﺪ از‬
‫ﻫﺮ دو ﺑﺎ ﻫﻢ اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﯽ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺗﻮ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺴﯽ ﻫﺴﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﺮای ﮐﺸﺘﻦ وﻟﺪﻣﻮرت ﻣﻨﺎﺳﺒﯽ‪ .‬ﺗﻮ ﻫﻢ ﻧﯿﺮوی ﻋﺸﻖ‬
‫داری و ﻫﻢ ﻧﯿﺮوی ﺧﺸﻢ ‪ .‬ﺗﻮ ﻧﻮاده ﮔﺮﯾﻔﯿﻨﺪوری و ﻧﯿﺮو ﻫﺎی او ﻧﻮ داری‪ .‬اﮔﻪ ﺗﻮﺟﻪ ﮐﻨﯽ‬
‫ﻧﻮاده اﺳﻼﯾﺘﺮﯾﻦ ﻗﺪرت ﺻﺤﺒﺖ ﺑﺎ ﻣﺎرﻫﺎ رو داره ‪ .‬ﻧﻮاده ﮔﺮﯾﻔﯿﻨﺪور اﯾﻦ ﻗﺪرت رو ﻧﺪاره‬
‫اﻣﺎ در ﻋﻮض اون ﯾﮏ ﻗﺪرت ﺧﺎرق اﻟﻌﺎده داره‪ .‬ﻧﻮاده ﮔﺮﯾﻔﯿﻨﺪور ﻗﻘﻨﻮس داره‪...‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﻧﻔﺴﯽ ﺗﺎزه ﮐﺮد ‪ ،‬ﺧﻨﺪﯾﺪ و اداﻣﻪ داد‪ .‬ﺷﺎﯾﺪ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﯽ ﭼﺮا ﻗﻘﻨﻮس ﻫﯿﭽﻮﻗﺖ ﺑﻪ‬
‫ﭘﺪرت ﻧﺮﺳﯿﺪه‪ .‬و ﺷﺎﯾﺪ ﻣﻨﻮ ﻣﻘﺼﺮ ﺑﺪوﻧﯽ‪.‬ﻣﻦ ﻫﻢ ﻧﻮاده ﮔﺮﯾﻔﯿﻨﺪور ﻫﺴﺘﻢ‪ .‬ﮔﻮدرﯾﮏ‬
‫ﮔﺮﯾﻔﯿﻨﺪور ﻓﻘﻂ دو ﻗﻘﻨﻮس داﺷﺘﻪ‪.‬ﯾﮑﯽ از اوﻧﺎ ﺑﻪ دﺧﺘﺮش رﺳﯿﺪه و دﯾﮕﺮی ﺑﻪ ﭘﺴﺮش‪.‬‬
‫ﭘﺴﺮش ﺟﺪ ﺟﺪ ﺟﺪ ﺟﺪ ﭘﺪرت ﻣﻦ ﺑﻮد و دﺧﺘﺮش ﻣﺎدر ﺟﺪ ﺟﺪ ﺟﺪ ﭘﺪرﺑﺰرگ‬
‫ﻣﺎدرﺑﺰرگ ﻧﻮﯾﻞ ﺑﻮد‪ .‬ﯾﻌﻨﯽ ﻣﺎدر ﺑﺰرگ ﻧﻮﯾﻞ ﺻﺎﺣﺐ ﯾﮑﯽ از اون دو ﻗﻘﻨﻮس و دﯾﮕﺮی‬
‫ﻣﻨﻢ‪ .‬آره ﻣﻦ ﻧﻮاده ﮔﻮدرﯾﮏ ﮔﺮﯾﻔﯿﻨﺪورم‪ .‬ﻣﺎدر ﺑﺰرگ ﻣﻦ ﺻﺎﺣﺐ دو ﻓﺮزﻧﺪ ﻣﯿﺸﻪ‪ .‬ﻣﺎدر‬
‫ﻣﻦ ﻫﻢ ﻣﻨﻮ و اﺑﺮﻓﻮرث رو ﺑﻪ دﻧﯿﺎ آورد ‪ .‬و ﺧﺎﻟﻢ ‪ .‬ﭘﺪرﺑﺰرگ ﺗﻮ رو‪ .‬اﻣﺎ ﭼﻮن ﻣﻦ ﭘﺴﺮ‬
‫ارﺷﺪ ﺑﻮدم ﻗﻘﻨﻮس ﺑﻪ ﻣﻦ رﺳﯿﺪ‪ .‬ﺑﻌﺪ از ﻣﺮگ ﻣﻦ ﻗﻘﻨﻮس ﭘﯿﺶ ﻗﺎﺑﻞ اﻋﺘﻤﺎد ﺗﺮﯾﻦ ﻧﻮاده‬
‫ﻣﯽ رﻓﺖ ‪ .‬ﮐﻪ اون ﺗﻮ ﺑﻮدی‪ .‬واﺳﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺗﻮ وارث ﻗﻘﻨﻮس ﺷﺪی‪.‬‬
‫ﺧﺎﻃﺮه ﺗﻤﺎم ﺷﺪ و ﻫﺮی از درون ﻗﻄﺢ ﺑﯿﺮون آﻣﺪ‪ .‬ﺑﺮ روی رﺧﺘﺨﻮاﺑﺶ دراز ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﻪ‬
‫ﺣﺮﻓﻬﺎی داﻣﺒﻠﺪور ﻓﮑﺮ ﮐﺮد‪ .‬اﮔﺮ داﻣﺒﻠﺪور زود ﺗﺮ ﻣﯽ ﻣﺮد‪ .‬ﻣﺜﻼ ﺑﯿﺴﺖ ﺳﺎل ﭘﯿﺶ ‪،‬‬
‫ﺷﺎﯾﺪ اﻻن ﻫﺮی ﭘﺪر و ﻣﺎدر داﺷﺖ‪ .‬اﻣﺎ ﻧﻪ ‪ .‬ﭘﺪر او ﻓﻘﻂ ﻗﺪرت ﻋﺸﻖ داﺷﺖ ‪ ،‬ﻧﻪ ﻗﺪرت‬
‫ﺧﺸﻢ‪ .‬او ﻫﯿﭽﻮﻗﺖ ﭘﺪر و ﻣﺎدرش را در ﺑﭽﮕﯽ ﺗﻮﺳﻂ وﻟﺪﻣﻮرت از دﺳﺖ ﻧﺪاده ﺑﻮد‪ .‬اﻣﺎ‬
‫ﻫﺮی ﭼﺮا ‪ .‬او ﭘﺪر و ﻣﺎدرش را از دﺳﺖ داده ﺑﻮد ﻫﻤﯿﻨﻄﻮر ﭘﺪر ﺧﻮاﻧﺪه اش ‪ ،‬ﻣﺪﯾﺮ‬
‫ﻣﺪرﺳﻪ اش ﮐﻪ ﺑﺮای او ﺣﮑﻢ ﭘﺪر را داﺷﺖ و ﺗﺎﻧﮑﺲ ‪ ،‬ﻫﻤﺴﺮ ﯾﮑﯽ از ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ دوﺳﺘﺎن‬
‫‪208‬‬

‫ﭘﺪرش ‪ .‬او ﻗﺪرت ﻋﺸﻖ و ﺧﺸﻢ را ﺑﺎ ﻫﻢ داﺷﺖ و ﺑﺮای اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﯾﻦ ﻗﺪرﺗﺶ‬
‫ﺑﻪ ﺧﻮدش اﻓﺘﺨﺎر ﻣﯽ ﮐﺮد‪.‬‬
‫******‬
‫اﺗﺎﻗﯽ ﺗﺎرﯾﮏ ﭘﯿﺶ روﯾﺶ ﺑﻮد و ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻮری ﮐﻪ در آﻧﺠﺎ ﻣﺤﯿﻂ را روﺷﻦ ﻣﯽ ﮐﺮد از ﯾﮏ‬
‫ﺷﻤﻊ ﺑﻮد‪ .‬او درﺳﺖ ﮐﻨﺎر ﺷﻤﻊ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﺣﺪود ﺑﯿﺴﺖ ﺳﺎﯾﻪ ﺳﯿﺎه ﭘﻮش اﻃﺮاف او را‬
‫ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬او ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮد‪:‬‬
‫ﺗﻮ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺧﯿﺎﻧﺖ ﮐﺮدی ‪ ...‬ﺗﻮ دﯾﮕﻪ اون ﻓﺮﻣﺎﻧﺪه ﻗﺪرﺗﻤﻨﺪ ﻣﻦ ﻧﯿﺴﺘﯽ‪ ...‬ﺗﻮ ﺑﺎ ده ﻧﻔﺮ از‬‫زﯾﺮ دﺳﺘﺎت از ﭘﺲ ﭘﻨﺞ ﺗﺎ ﺑﭽﻪ ﺑﺮ ﻧﯿﻮﻣﺪی‪ .‬اﻣﺎ ﻣﻦ ﺑﺎز ﻫﻢ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻓﺮﺻﺖ دادم‪ .‬ﺗﻮ رو از‬
‫آزﮐﺎﺑﺎن ﺑﯿﺮون آوردم ‪ .‬ﯾﮏ ﺑﺎر دﯾﮕﻪ ﺑﻬﺖ ﻓﺮﺻﺖ دادم ﺗﺎ ﺑﺎ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﺮﮔﺨﻮار ﻫﺎی ﻣﻦ ﺑﻪ‬
‫اون ﺣﻤﻠﻪ ﮐﻨﯽ‪ .‬اﻣﺎ ﺑﺎز ﻫﻢ ﺷﮑﺴﺖ ﺧﻮردی ‪ .‬دﯾﺮوز ﯾﮏ ﺑﺎر دﯾﮕﻪ ﻓﺮﺻﺖ داﺷﺘﯽ ‪ ،‬ﺑﺮای‬
‫آﺧﺮﯾﻦ ﺑﺎر اﻣﺎ ﺑﺎز ﻫﻢ ﻣﻮﻓﻖ ﻧﺸﺪی‪ .‬ﺗﻮ دﯾﮕﻪ ﻗﺎﺑﻞ اﻋﺘﻤﺎد ﻧﯿﺴﺘﯽ ﻟﻮﺳﯿﻮس ‪ .‬ﺗﻮ ﺑﺎﯾﺪ‬
‫ﺑﻤﯿﺮی‪.‬‬
‫ ارﺑﺎب ‪ .‬ﯾﮏ ﺑﺎر دﯾﮕﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻓﺮﺻﺖ ﺑﺪﯾﻦ‪ .‬ﻣﻦ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﺧﺪﻣﺖ ﮐﺮدم ‪ .‬آﯾﺎ ﻻﯾﻖ‬‫ﯾﮏ ﻓﺮﺻﺖ دﯾﮕﻪ ﻧﯽ‪..‬‬
‫ﺗﻮ دﯾﮕﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﭘﯿﺮ ﺷﺪی ﻟﻮﺳﯿﻮس‪ .‬اﻣﺎ ﺟﺎﻧﺸﯿﻨﺖ ﺑﺮای ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻫﺴﺖ‪ .‬دراﮐﻮ ﻫﺴﺖ ﺗﺎ‬‫ﮐﺎراﯾﺘﻮ رو اﻧﺠﺎم ﺑﺪه‪ .‬ﺷﺎﯾﺪ اون از ﺗﻮ ﺑﻬﺘﺮ ﻋﻤﻞ ﮐﻨﻪ‪.‬اﻣﺎ اول ‪ ...‬دراﮐﻮ‪.‬‬
‫ﺻﺪاﯾﯽ ﻟﺮزان درون ﺟﻤﻌﯿﺖ ﺳﺎﯾﻪ ﻫﺎ ﺑﻪ ﮔﻮش رﺳﯿﺪ‪:‬ﺑﻠﻪ ‪ ...‬ﺑﻠﻪ ار ‪ ..‬ارﺑﺎب‪.‬‬
‫ﺑﯿﺎ اﯾﻨﺠﺎ ‪.‬‬‫دراﮐﻮ ﻣﺎﻟﻔﻮی ﺑﺎ ﻗﺪم ﻫﺎﯾﯽ ﻟﺮزان ﺑﻪ ﺟﻠﻮ آﻣﺪ‪.‬‬
‫ﮐﺮاﺳﯿﻮ‬‫ﻣﺎﻟﻔﻮی ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد و ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺟﯿﻎ ﮐﺸﯿﺪن ﮐﺮد‪ .‬ﺻﺪای ﭘﺪر او ﺑﻪ ﮔﻮش ﻣﯽ‬
‫رﺳﯿﺪ ‪ :‬ارﺑﺎب ﻟﻄﻔﺎ ﺑﺎ اون ﮐﺎری ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯿﺪ‪ .‬اون ﻫﻨﻮز ﺑﭽﺲ‪.‬ارﺑﺎب او ‪....‬‬
‫اﮔﻪ اون داﻣﺒﻠﺪورو ﮐﺸﺘﻪ ﺑﻮد ﻣﻦ اﻻن ﺧﯿﻠﯽ ﻗﻮی ﺗﺮ ﺑﻮدم‪.‬‬‫وﻟﯽ داﻣﺒﻠﺪور ﻣﺮده‪.‬‬‫‪-‬اﻻن آره ‪.‬وﻟﯽ ﺗﺎ ﯾﮏ ﻣﺎه ﭘﯿﺶ ﻧﻪ ﻟﻮﺳﯿﻮس‬

‫‪209‬‬

‫ﻣﺎﻟﻔﻮی ﻣﺘﻮﻓﻖ ﺷﺪ و دﯾﮕﺮ ﺳﺮ و ﺻﺪا راه ﻧﯿﺎﻧﺪاﺧﺖ‪ .‬ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺮﯾﻊ ردای ﺳﯿﺎه رﻧﮕﺶ را‬
‫ﻣﺮﺗﺐ ﮐﺮد و ﺑﻪ زﺣﻤﺖ از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪.‬‬
‫‪ ....‬داﻣﺒﻠﺪور ﻣﺮد ‪ .‬اﻣﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﻣﻨﻮ ﺿﻌﯿﻒ ﮐﺮد‪ .‬ﺗﻮ ﻣﯽ دوﻧﯽ ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز ﭼﯿﻪ؟‬‫ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز ؟‬‫اون ﯾﮑﯽ از ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز ﻫﺎی ﻣﻨﻮ ﻧﺎﺑﻮد ﮐﺮد و ﻣﻦ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﺷﺘﺒﺎه ﺗﻮ و دراﮐﻮ ﻣﯽ‬‫ﮐﺸﻤﺖ‪ .‬از ﺗﻮ ﯾﮏ ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز دﯾﮕﻪ درﺳﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ‪ .‬ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﺷﮏ دارم ﺑﺪوﻧﯽ‬
‫ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز ﭼﯿﻪ‪ .‬ﺗﻮ ﯾﮑﯽ از ﺑﺰرﮔﺘﺮﯾﻦ ﺧﺪﻣﺖ ﻫﺎ رو ﺑﻪ ارﺑﺎﺑﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ‪ .‬ﺗﻮ ﺑﻪ ﻣﻦ ﯾﮏ‬
‫ﺟﻮن دﯾﮕﻪ ﻣﯽ ﺑﺨﺸﯽ‪.‬‬
‫ﻟﻮﺳﯿﻮس ﻣﺎﻟﻔﻮی ﮐﻪ از ﭼﻬﺮه اش ﻣﺸﺨﺺ ﺑﻮد از ﺣﺮﻓﻬﺎی وﻟﺪﻣﻮرت ﭼﯿﺰی ﻧﻤﯽ ﻓﻬﻤﺪ‬
‫ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻗﺮﺑﺎن ‪ ،‬ﯾﮏ ﻓﺮﺻﺖ دﯾﮕﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ ب‪...‬‬
‫ﻓﺮﺻﺖ؟ ﺑﺎﺷﺪ ﯾﮏ ﻓﺮﺻﺖ دﯾﮕﻪ ﺑﻬﺖ ﻣﯽ دم ‪ .. .‬ﺑﻬﺖ ﻓﺮﺻﺖ ﻣﯽ دم ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﻦ دوﺋﻞ‬‫ﮐﻨﯽ‪.‬‬
‫ﻧﻪ‪...‬‬‫ﻫﻤﻪ ﺑﺮن ﮐﻨﺎر ‪ ،‬ﺑﺮای دوﺋﻞ ﻣﺎ ﺟﺎ ﺑﺎز ﮐﻨﯿﻦ‪.‬‬‫وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﺎ ﺣﺮﮐﺖ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش ﻣﺎﻟﻔﻮی را ﺑﻪ ﻋﻘﺐ ﭘﺮﺗﺎب ﮐﺮد و ﺧﻮدش در ﻣﻘﺎﺑﻞ او‬
‫اﯾﺴﺘﺎد‪.‬‬
‫ﺗﻌﻈﯿﻢ ﮐﻦ‪ .‬اﯾﻦ ﻗﺎﻧﻮن دوﺋﻠﻪ‪.‬‬‫ﻟﻮﺳﯿﻮس ﻣﺎﻟﻔﻮی ﺗﻌﻈﯿﻢ ﮐﺮد‪ .‬در ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺧﺸﻢ و ﭘﺸﯿﻤﺎﻧﯽ ﻣﻮج ﻣﯽ زد‪.‬‬
‫او ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺗﮑﺎن داد و ﻃﻠﺴﻤﯽ را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﺎﻟﻔﻮی ﺷﯿﻠﮏ ﮐﺮد‪ .‬ﻣﺎﻟﻔﻮی ﺑﻪ‬
‫زﺣﻤﺖ از ﺟﻠﻮی ﻃﻠﺴﻢ ﮐﻨﺎر رﻓﺖ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺗﮑﺎن داد و ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﺑﻪ‬
‫ﺳﻤﺖ ارﺑﺎﺑﺶ ﻃﻠﺴﻢ ﺑﻔﺮﺳﺘﺪ اﻣﺎ ﻗﺒﻞ از آن ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش ﺷﮑﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬‬
‫ دراﮐﻮ ‪ .‬ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﺗﺴﻠﯿﻢ اون ﻧﺸﻮ‪ .‬ﻣﻦ از ﮐﺎرم ﭘﺸﯿﻤﻮﻧﻢ‪ .‬ﺑﺮا ﺧﻮدت زﻧﺪﮔﯽ ک‪....‬‬‫آوادا ﮐﺪاوارا‬‫ﻟﻮﺳﯿﻮس ﻣﺎﻟﻔﻮی ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد‪.‬‬
‫از اﯾﻦ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ﮐﺴﯽ ﺑﻪ ﻫﺮی ﭘﺎﺗﺮ ﮐﺎری ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ‪ .‬ﺑﺰارﯾﻨﺶ ﺑﺮا ﺧﻮدم ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﺑﻪ‬‫ﻫﺪﻓﺘﻮن ﻓﮑﺮ ﮐﻨﯿﻦ‪ .‬وزارت ﺧﻮﻧﻪ‪ .‬ﻫﺪف ﻣﺎﺳﺖ‪ ... .‬ﻓﻘﻂ وزارت ﺧﻮﻧﻪ‪ .‬ﮐﺮاﺳﯿﻮ‪.‬‬
‫‪210‬‬

‫ﺻﺪای ﻓﺮﯾﺎد دراﮐﻮ ﻣﺎﻟﻔﻮی ﺑﺎر دﯾﮕﺮ در ﻓﻀﺎ ﭘﯿﭽﯿﺪ‪ .‬اﻣﺎ او ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮد و زﺟﺮ‬
‫ﮐﺸﯿﺪن دراﮐﻮ را ﻧﻤﯽ دﯾﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ‪ ،‬ﻫﺮی‬‫ﻫﺮی ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺎز ﮐﺮد اﻣﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﺗﻨﺪ آﻧﻬﺎ را ﺑﺴﺖ‪ .‬ﻧﻮر ﺳﻔﯿﺪی ﮐﻪ از ﭘﻨﺠﺮه ﻫﺎ ﻣﯽ‬
‫ﺗﺎﺑﯿﺪ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را آزار ﻣﯽ داد‪ .‬ﻧﺎﮔﻬﺎن ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ دﻫﺎﻧﺶ ﺑﺎز اﺳﺖ و ﻓﺮﯾﺎد ﻣﯽ زﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ‪ .... ،‬ﭼﯽ ﺷﺪه ﻫﺮی؟‬‫او ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺎز ﮐﺮد‪ .‬زﺧﻢ ﺳﺮش ﺑﻌﺪ از ﻣﺪﺗﻬﺎ درد ﻣﯽ ﮐﺮد و ﻣﺘﻮرم ﺷﺪه‬‫ﺑﻮد‪ .‬ﻫﺮی ﺑﺎ دو دﺳﺖ زﺧﻢ ﺻﺎﻋﻘﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ را ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﻪ اﻃﺮاف ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪.‬‬
‫دوﺑﺎره زﺧﻤﺖ درد ﮔﺮﻓﺘﻪ؟ﺑﺎز ﻫﻢ از اون ﺧﻮاب ﻫﺎ دﯾﺪی؟‬‫ﺧﺎﻧﻮاده وﯾﺰﻟﯽ ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﻓﻠﻮر ‪ ،‬ﻟﻮﭘﯿﻦ و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﻨﺎر ﺗﺨﺖ ﻫﺮی اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫اون ﮐﺸﺖ‪ .‬ﻟﺮد وﻟﺪﻣﻮرت ﻣﺎﻟﻔﻮی رو ﮐﺸﺖ‪.‬‬‫ﺑﺎ ﮔﻔﺘﻦ اﯾﻦ ﺟﻤﻠﻪ زﺧﻢ ﺳﺮ ﻫﺮی ﺑﻬﺒﻮد ﭘﯿﺪا ﮐﺮد‪.‬از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﺷﺮوع ﺑﻪ ﻗﺪم‬
‫زدن ﮐﺮد‪ .‬رﯾﻤﻮس ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ ﻧﮕﺮان ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻫﺮی ‪.‬ﺑﺎز ﻫﻢ از درون ﭼﺸﻤﺎی اون ﻣﺎره ﻣﯽ‬
‫دﯾﺪی؟‬
‫ﻫﺮی ﺳﺮ ﺟﺎﯾﺶ اﯾﺴﺘﺎد و ﻫﻤﻪ ﺑﺪﻧﺶ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﻟﺮزﯾﺪن ﮐﺮد‪:‬‬
‫ﻣﺎر؟‪ ...‬ﻧﻪ‪ .‬اﯾﻨﺒﺎر ﻣﻦ ﺧﻮد ﻟﺮد وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﻮدم‪.‬‬‫او ﺑﻌﺪ از ﮔﻔﺘﻦ اﯾﻦ ﺟﻤﻠﻪ اﺗﺎق را ﺗﺮک ﮐﺮد‪.‬‬
‫*******‬
‫ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﻧﺰدﯾﮏ ﻏﺮوب ﺧﻮرﺷﯿﺪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﺮی در اﺗﺎﻗﺶ ﻧﺸﺴﺘﻪ و ﻣﺸﻐﻮل آﻣﺎده ﺷﺪن‬
‫ﺑﺮای رﻓﺘﻦ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ رﯾﺪل ﺑﻮد‪ .‬او ﮔﺮدﻧﺒﻨﺪی را ﮐﻪ ﺟﯿﻨﯽ ﺑﻪ او داده ﺑﻮد ﺑﻪ ﮔﺮدن‬
‫اﻧﺪاﺧﺖ ‪ ،‬رداﯾﺶ را ﭘﻮﺷﯿﺪ و ﺑﻪ درون ﺣﺎل ‪ ،‬ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ رون ‪ ،‬ﻫﺮﻣﯿﻮن و ﺟﯿﻨﯽ ﻣﻨﺘﻈﺮ‬
‫او اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ رﻓﺖ‪ .‬آﻧﻬﺎ از ﻫﻤﻪ اﻓﺮاد ﺣﺎﻇﺮ در ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ ﮐﺮده و از ﺧﺎﻧﻪ‬
‫ﺑﯿﺮون رﻓﺘﻨﺪ‪.‬‬
‫ﺧﺐ ﺣﺎﻻ ﭼﻄﻮری ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﯾﻢ؟‬‫آﭘﺎرات ) ﺟﺴﻢ ﯾﺎﺑﯽ( ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ‪.‬‬‫ﺑﻪ ﮐﺠﺎ ؟‬‫‪211‬‬

‫دﻫﮑﺪه ﻟﯿﺘﻞ ﻫﻨﮕﻠﺘﻮن‪.‬‬‫ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ از ﭘﻨﺠﺮه آﻧﻬﺎ را ﻣﯽ دﯾﺪ ﮐﻪ دﺳﺖ ﯾﮑﺪﯾﮕﺮ را ﮔﺮﻓﺘﻪ و ﻫﻤﮕﯽ ﺑﺎ ﻫﻢ ﻏﯿﺐ‬
‫ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪ آﻧﻬﺎ در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻗﺼﺮ وﯾﺮاﻧﻪ ای ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﻫﺮی ﺑﻪ اﻃﺮاف ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﻫﯿﭽﮑﺲ آﻧﺠﺎ ﻧﺒﻮد و آﻧﻬﺎ را ﻧﻤﯽ دﯾﺪ‪ .‬ﺑﻪ آراﻣﯽ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﯿﺮون آورد ‪ ،‬ﺑﻪ‬
‫ﺳﻤﺖ در ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﻪ آراﻣﯽ ﮔﻔﺖ‪ :‬آﻻﻫﺎﻣﻮرا‪.‬‬
‫در ﺑﺎز ﺷﺪ و ﻫﻤﻪ آن ﺟﻤﻊ ﭼﻬﺎر ﻧﻔﺮی ﺑﻪ داﺧﻞ ﺑﺎغ وﯾﺮاﻧﻪ آن ﺧﺎﻧﻪ ﻗﺪم ﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ‪.‬‬
‫ﭼﻤﻦ ﻫﺎی آﻧﺠﺎ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﺑﻪ ﻃﻮر ﮐﺎﻣﻞ ﺧﺸﮏ ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ در ورودی ﺧﺎﻧﻪ‬
‫رﻓﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﭘﻮﺷﯿﺪه از ﭘﯿﭽﮏ ﻫﺎی ﺧﺸﮏ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ :‬دﯾﻔﯿﻨﺪو ‪.‬‬
‫اﯾﻨﺒﺎر ﻫﺮﻣﯿﻮن ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ در ﮔﺮﻓﺘﻪ و اﯾﻦ ورد را زﯾﺮ ﻟﺐ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬آﻧﻬﺎ‬
‫وارد آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﻏﺎر ﻣﺎﻧﻨﺪ آن ﺧﺎﻧﻪ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬زا آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺑﻮی ﺑﺪی ﺑﻪ ﻣﺸﺎم ﻣﯽ رﺳﯿﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﻤﺖ دری رﻓﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻫﺎل ﺑﺎز ﻣﯽ ﺷﺪ و آن را ﺑﺎز ﮐﺮد‪ .‬ﻓﻀﺎی آﻧﺠﺎ ﺑﻪ دﻟﯿﻞ‬
‫وﺟﻮد ﭘﻨﺠﺮه ﻫﺎی ﺑﺰرگ و ﻣﺸﺒﮏ در دو ﻃﺮف در ورودی ﮐﻤﯽ روﺷﻦ ﺗﺮ و دﻟﺒﺎز ﺗﺮ‬
‫ﺑﻮد‪ .‬آﻧﻬﺎ ﺑﻌﺪ از اﯾﻨﮑﻪ از ﻋﺪم وﺟﻮد ﻫﺮ ﮔﻮﻧﻪ ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎزی در ﺣﺎل ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺷﺪﻧﺪ از‬
‫ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﺑﺎﻻ رﻓﺘﻨﺪ ﺗﺎ اﺗﺎق ﻫﺎی دﯾﮕﺮ را ﺑﮕﺮدﻧﺪ‪ .‬ﮐﻒ ﺧﺎﻧﻪ را ﮔﺮد و ﺧﺎک ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد و‬
‫ﺻﺪای ﺑﺮﺧﻮرد ﭘﺎی آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﮐﻒ زﻣﯿﻦ ﺑﻪ ﮔﻮش ﻧﻤﯽ رﺳﯿﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﻫﻤﻪ اﺗﺎق ﻫﺎ را ﺑﯽ ﺳﺮ‬
‫و ﺻﺪا ﮔﺸﺘﻨﺪ اﻣﺎ ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﭘﯿﺪا ﻧﮑﺮدﻧﺪ‪ .‬ﺳﺮ اﻧﺠﺎم در اﻧﺘﻬﺎی راﻫﺮو دری ﺑﺴﺘﻪ ﻗﺮار‬
‫داﺷﺖ ‪ .‬ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز ﺑﺎﯾﺪ آﻧﺠﺎ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﻫﺮی ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را‬
‫ﺑﯿﺮون آورد و در ذﻫﻨﺶ ﮔﻔﺖ ‪ :‬آﻻ ﻫﺎﻣﻮرا‪.‬‬
‫ﻫﯿﭻ اﺗﻔﺎﻗﯽ ﻧﯿﺎﻓﺘﺎد‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺧﻮد اﻧﺪﯾﺸﯿﺪ ﺷﺎﯾﺪ ورد را درﺳﺖ اﺟﺮا ﻧﮑﺮده اﺳﺖ ‪ ،‬ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺧﺎﻃﺮ دوﺑﺎره و‬
‫اﯾﻦ ﺑﺎر ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ رﺳﺎ ﮔﻔﺖ ‪ :‬آﻻﻫﺎﻣﻮرا ‪ .‬اﻣﺎ در ﺑﺎز ﻧﺸﺪ‪ .‬ﺑﻌﺪ از او ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﯿﺰ اﻣﺘﺤﺎن‬
‫ﮐﺮد اﻣﺎ او ﻧﯿﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮی در ﺑﺎز ﮐﺮدن در اﺗﺎق ﻧﺎﮐﺎم ﻣﺎﻧﺪ ‪ .‬ﻫﺮی ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑﻪ در ﺧﯿﺮه‬
‫ﻣﺎﻧﺪ ﺳﭙﺲ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺗﮑﺎن داد و اﯾﻨﺒﺎر ﮔﻔﺖ‪ :‬رﯾﮑﺎردوﻣﻮﻧﺲ‪ .‬در ﺻﺪای آراﻣﯽ‬
‫ﮐﺮد و در ﻣﻘﺎﺑﻞ آﻧﻬﺎ ﺑﺎز ﺷﺪ‪ .‬ﻫﺮی ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ اﻣﺎ ﻫﻮﺷﯿﺎر داﺧﻞ ﺷﺪ‪ .‬ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﭘﺸﺖ‬

‫‪212‬‬

‫ﺳﺮ او ﺑﻘﯿﻪ ﻧﯿﺰ وارد ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬و ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺟﺴﺘﺠﻮ ﮐﺮدﻧﺪ‪.‬ﻫﺮی ﺻﻨﺪﻟﯽ ای را ﮐﻪ وﻟﺪﻣﻮرت‬
‫ﺳﻪ ﺳﺎل ﭘﯿﺶ ﺑﺮ روی آن ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد دﯾﺪ ﮐﻪ اﮐﻨﻮن ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻫﯿﭻ ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎزی در آﻧﺠﺎ ﻧﺒﻮد‪.‬‬

‫ﻓﺼﻞ ﺑﯿﺴﺖ و ﭘﻨﺠﻢ‬

‫‪213‬‬

‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﻓﺮو رﻓﺖ و ﺑﻪ ﯾﺎد داﻣﺒﻠﺪور اﻓﺘﺎد‪ .‬ﻏﺎر درﯾﭽﻪ ﻧﺪاﺷﺖ اﻣﺎ داﻣﺒﻠﺪور درﯾﭽﻪ‬
‫آن را ﭘﯿﺪا ﮐﺮده ﺑﻮد ‪ .‬او ﭼﻮﺑﺪﯾﺘﺲ اش را ﺑﯿﺮون آورد ‪ ،‬ﺑﻪ ﺳﻤﺖ دﯾﻮار ﮔﺮﻓﺖ و در‬
‫دﻟﺶ ﮔﻔﺖ‪:‬رﯾﮑﺎردوﻣﻮﻧﺲ‬
‫ﺑﺮای ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺧﻄﻮط ﻧﻮراﻧﯽ ﻣﺴﺘﻄﯿﻞ ﺷﮑﻠﯽ ﺑﺮ روی دﯾﻮار ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ و ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی اﻃﻤﯿﻨﺎن ﭘﯿﺪا ﮐﺮده ﺑﻮد دری ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ ﺑﻪ روی دﯾﻮار ﻗﺮار دارد‪ .‬او دﺳﺘﺶ را ﺑﺮ روی‬
‫دﯾﻮاری ﮐﻪ ﺧﻄﻮط ﻧﻮراﻧﯽ ﺑﺮ روی آن روﺷﻦ ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐﺸﯿﺪ و در ﮐﻤﺎل ﺗﻌﺠﺐ ﺣﺮوف‬
‫ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ را ﺑﺮ روی دﯾﻮار ﻟﻤﺲ ﮐﺮد‪ .‬ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ دﺳﺘﺶ را ﺑﺮ روی دﯾﻮار ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ و ﮐﻠﻤﺎت‬
‫را ﺣﺲ ﻣﯽ ﮐﺮد اﻣﺎ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﯽ آﻧﻬﺎ ﭘﯽ ﻧﻤﯽ ﺑﺮد‪ .‬او ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺣﻤﻠﻪ ور‬
‫ﺷﺪ ‪ ،‬دﺳﺖ او را ﮔﺮﻓﺖ و آن را ﺑﺮ روی دﯾﻮار ﮐﺸﯿﺪ ‪ .‬ﭼﺸﻤﺎن ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﻪ ﺗﺎ ﻟﺤﻈﻪ‬
‫وﺣﺸﺘﺰده ﺑﻮد از ﺗﻌﺠﺐ ﮔﺮد ﺷﺪ ‪.‬او دﺳﺘﺶ را از دﺳﺖ ﻫﺮی ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪ ﺳﭙﺲ آرام‬
‫آرام و ﺑﺎ دﻗﺖ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﻟﻤﺲ دﯾﻮار ﮐﺮد‪ .‬او ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﮔﺎﻫﯽ اوﻗﺎت ﺑﺎ‬
‫ﺧﻮدش ﺣﺮف ﻣﯽ زد ‪ .‬ﺑﻌﺪ از ﮔﺬﺷﺖ ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺳﺮ اﻧﺠﺎم ﭘﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺎز ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫اﯾﻨﺠﺎ ﻧﻮﺷﺘﻪ ‪ ....‬ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﺮای ورود ﺑﻪ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺎﯾﺪ ‪ ..‬روی درش ﺧﻮن ﺑﺮﯾﺰﯾﻢ‪.‬‬
‫ ﺗﻮ از ﮐﺠﺎ ﻓﻬﻤﯿﺪی‬‫اﯾﻦ ﺳﻮال را رون ﭘﺮﺳﯿﺪه ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺘﯽ ﺗﺪاﻓﻌﯽ ﺳﺮ رون ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬‬
‫ ﻣﺜﻼ ﻣﻦ درس ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎی ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﯽ رو ﺧﻮﻧﺪم ﻫﺎ ‪.‬‬‫ﻫﻪ‪ ....‬ﻓﻘﻂ ﻫﻤﯿﻦ؟‬‫ﻫﺮی ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﭼﺎﻗﻮﯾﯽ را از ﺟﯿﺒﺶ ﯾﺒﺮون آورد و ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ دﺳﺘﺶ را ﭘﺎره ﮐﻨﺪ ﮐﻪ‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻣﺎﻧﻊ ﮐﺎر او ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﭼﯽ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﻫﺮی؟‬‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺑﯽ ﺻﺒﺮی ﺟﻮاب داد ‪ .‬ﺧﺐ اﯾﻦ دﯾﻮار ﻣﯽ ﺧﻮاد از ﻣﺎ ﺧﻮن ﺑﮕﯿﺮه ‪ .‬ﻣﻨﻢ دارم‬
‫دﺳﺘﻢ رو ﭘﺎره ﻣﯽ ﮐﻨﻢ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ‪ ...‬ﯾﺎدﺗﻪ ﮔﻔﺘﯽ داﻣﺒﻠﺪور ﺟﻠﻮی اون ﻗﺎره ﺑﻬﺖ ﮔﻔﺘﻪ ﮐﻪ از ﻧﻈﺮ وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﺪ ﺗﺮﯾﻦ‬‫ﭼﯿﺰ ﺿﻌﯿﻒ ﺷﺪن و ﻣﺮﮔﻪ؟‬
‫ﺧﺐ ﮐﻪ ﭼﯽ؟‬‫‪214‬‬

‫از ﻧﻈﺮ اون ﺧﻮن رﯾﺨﺘﻦ ﺑﺎﻋﺚ ﺿﻌﯿﻒ ﺷﺪن و ﻣﺮگ ﻣﯿﺸﻪ‪ .‬اﮔﻪ ﯾﮏ روز وﻟﺪﻣﻮرت‬‫ﺧﻮدش ﺑﺨﻮاد از اﯾﻨﺠﺎ رد ﺑﺸﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺧﻮن ﺑﺮﯾﺰه وﻟﯽ ﻫﯿﭽﻮﻗﺖ اﯾﻨﮑﺎرو ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻪ‪.‬‬
‫ درﺳﺘﻪ‪ .‬وﻟﯽ ‪ ....‬وﻟﯽ ﺣﺎﻻ ﺑﺎﯾﺪ ﭼﻪ ﮐﺎر ﮐﻨﯿﻢ؟‬‫ ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ‪.‬‬‫ اﻻن واﺳﻪ اﯾﻦ ﭼﯿﺰا وﻗﺖ ﻧﺪارﯾﻢ‬‫او دوﺑﺎره ﭼﺎﻗﻮﯾﺶ را ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪ و آن را ﺑﺮ روی دﺳﺘﺶ ﺑﺮد اﻣﺎ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻣﺎﻧﻊ ﮐﺎرش‬
‫ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﻓﻬﻤﯿﺪم ﻫﺮی ‪ ....‬ﻓﻬﻤﯿﺪم‪ .‬اون ‪ ...‬اون ‪.‬‬‫اون ﭼﯽ ؟‬‫ اون ‪ ...‬ﺗﺎ ﭼﻨﺪ وﻗﺖ ﻗﺒﻞ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮده ﻓﻘﻂ ﺧﻮدش ﻣﺎر زﺑﻮﻧﻪ‪ .‬ﭼﻮن ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻮاده‬‫اﺳﻼﯾﺘﺮﯾﻨﻪ‪ .‬اﻣﺎ اﺷﺘﺒﺎه ﻣﯽ ﮐﺮده‪ .‬ﺗﻮ ﻫﻢ ﻣﺎر زﺑﻮﻧﯽ ‪ .‬ﻣﻌﻨﯿﺶ اﯾﻨﻪ ‪..‬‬
‫ﮐﻪ ﻣﻨﻢ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ اﯾﻦ درو ﺑﺎز ﮐﻨﻢ‪ .‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺧﯿﻠﯽ دوﺳﺖ دارم‪.‬‬‫ﮔﻮﻧﻪ ﻫﺎی ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺳﺮخ ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﻣﺎری را ﺗﺼﻮر ﮐﺮد ﺳﭙﺲ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺑﺎز ﺷﻮ ‪ .‬ﺧﻮدﺗﻮ ﻧﺸﻮن ﺑﺪه‪.‬‬
‫دری ﺳﺒﺰ رﻧﮓ ﺑﺮ روی دﯾﻮار ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ ﭘﺪﯾﺪار ﺷﺪ‪ .‬ﻫﺮی ﺑﺎ ﻫﯿﺠﺎن در را ﺑﺎز ﮐﺮد و وارد‬
‫ﺷﺪ‪ .‬ﻣﺎری ﻋﻈﯿﻢ آﻧﺠﺎ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد‪ .‬اﯾﻦ ﺑﺎر دوم ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﺮی آن‬
‫ﻣﺎر را از ﻧﺰدﯾﮏ ﻣﯽ دﯾﺪ‪ .‬ﯾﮏ ﺑﺎر ﺳﻪ ﺳﺎل ﻗﺒﻞ در ﻫﻨﮕﺎم ﺑﺎزﮔﺸﺖ وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﻪ ﺑﺪﻧﺶ‬
‫ﻧﯿﺰ او را دﯾﺪه ﺑﻮد‪ .‬اﻣﺎ اﯾﻨﺒﺎر او ﺑﺴﯿﺎر ﺑﺰرگ ﺗﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻣﺎر آﻣﺎده ﺣﻤﻠﻪ ﺷﺪ اﻣﺎ ﻫﺮی‬
‫ﻗﺒﻞ از وﻗﻮع ﻫﺮ ﺣﺎدﺛﻪ ای ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮد‪:‬‬
‫ﻣﻦ ﺑﺎ ﺗﻮ ﮐﺎری ﻧﺪارم ‪ .‬ﻓﻘﻂ اون ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز رو ﻣﯽ ﺧﻮام‪.‬‬‫ﺗﻮ‪ ...‬ﺗﻮ زﺑﻮن ﻣﺎرو ﺑﻠﺪی ؟‬‫آره‬‫در ‪ ....‬در ﻫﺮ ﺻﻮرت ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﺷﻤﺎ ﻫﺎ رو ﺑﮑﺸﻢ‪.‬‬‫ﺗﻮی ﮐﻞ دﻧﯿﺎر ﻓﻘﻂ دو ﻧﻔﺮ وﺟﻮد دارن ﮐﻪ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻦ ﺑﻪ زﺑﻮن ﻣﺎرﻫﺎ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻦ‪ .‬ﺗﻮ‬‫ﻣﯽ ﺧﻮای ﯾﮑﯿﺸﻮﻧﻮ ﺑﮑﺸﯽ؟‬
‫ﻣﻦ ‪ ...‬ﻣﻦ ﺑﻪ دﺳﺘﻮر ارﺑﺎﺑﻢ ﻋﻤﻞ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ‪.‬‬‫‪215‬‬

‫وﻟﯽ ارﺑﺎب ﺗﻮ ﯾﮏ ﻗﺎﺗﻞ‪...‬‬‫ﺧﻮد ﻣﻦ ﻫﻢ ﯾﮏ ﻗﺎﺗﻠﻢ‪.‬‬‫ﺑﺒﯿﻦ ‪ ...‬ﻣﺎ ﭼﻬﺎر ﻧﻔﺮﯾﻢ ‪ .‬ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯿﻢ ﺗﻮ ور ﺑﮑﺸﯿﻢ اﻣﺎ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﯾﻢ ﺑﻬﺖ آﺳﯿﺒﯽ ﺑﺮﺳﻮﻧﯿﻢ‪.‬‬‫ﺗﻮ اﯾﻨﺠﻮر ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟‬‫ﻫﺮی دﯾﮕﺮ ﭼﺎره ای ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬‬
‫ﺑﺮﯾﻦ ﺑﯿﺮون ‪ .‬ﻫﻤﺘﻮن ﺑﺮﯾﻦ ﺑﯿﺮون ‪.‬‬
‫ﺑﺎ ﻣﺎﯾﯽ ﻫﺮی ؟‬‫آره ﺑﺎ ﺷﻤﺎ ﻫﺎ م‪.‬‬‫ﻧﻪ ﻫﺮی ﻣﺎ‪...‬‬‫ﺷﻤﺎ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻗﻮل دادﯾﻦ‪.‬‬‫اﻣﺎ‪....‬‬‫ﮔﻔﺘﻢ ﺑﺮﯾﻦ ﺑﯿﺮون‪.‬‬‫ﻫﺮی ﺟﻤﻠﻪ آﺧﺮ را ﻓﺮﯾﺎد زده ﺑﻮد‪ .‬اﻣﺎ ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ از ﮐﺎرش ﭘﺸﯿﻤﺎن ﺷﺪ ‪ .‬زﯾﺮا ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ‬
‫ﭼﺸﻤﺎﻧﯽ ﮔﺮﯾﺎن اﺗﺎق را ﺗﺮک ﮐﺮده و ﭘﺸﺖ ﺳﺮ او رون و ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺎ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﻣﻼﻣﺖ ﺑﺎر از‬
‫آﻧﺠﺎ ﺑﯿﺮون رﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬اﮐﻨﻮن ﻫﺮی ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻣﺎر اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد‪ .‬ﻫﺮی ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ‬
‫اش را ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺖ و آﻣﺎده ﺣﻤﻠﻪ ﺷﺪ ‪.‬‬
‫ﻣﺎر ﻧﺎﮔﻬﺎن ﭘﯿﭻ و ﺗﺎﺑﯽ ﺑﻪ ﺧﻮد داد و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻫﺮی ﺣﻤﻠﻪ ور ﺷﺪ‪ .‬ﻫﺮی ﻧﯿﺰ ﺧﻮدش را‬
‫ﻏﯿﺐ ﮐﺮد و در ﻃﺮف دﯾﮕﺮ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ ‪ .‬ﻣﺎر دﻣﺶ را ﭼﺮﺧﺎﻧﺪ و آن را ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺷﻼق ﺑﻪ‬
‫ﺳﻤﺖ ﺳﺮ ﻫﺮی ﺑﺮد اﻣﺎ ﻫﺮی ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ ﺧﻮاﺑﯿﺪ و از ﺑﺮﺧﻮرد دم ﺳﻨﮕﯿﻦ اﻓﻌﯽ ﺑﺎ‬
‫ﺳﺮش ﺟﻠﻮﮔﯿﺮی ﮐﺮد‪ .‬دم ﻣﺎر ﻣﺤﮑﻢ ﺑﻪ دﯾﻮار ﺑﺮ ﺧﻮرد ﮐﺮد و آن را ﻣﺎﻧﻨﺪ درﯾﭽﻪ ای‬
‫ﺷﮑﺎﻓﺖ ‪ .‬ﻣﺎر ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﺑﻪ ﻫﺮی ﺣﻤﻠﻪ ور ﺷﺪ اﻣﺎ ﺑﺎز ﻫﻢ ﻣﻮﻓﻖ ﺑﻪ آﺳﯿﺐ رﺳﺎﻧﺪن ﺑﻪ‬
‫ﻫﺮی ﻧﺸﺪ‪ .‬ﻫﺮی ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل ﻓﻘﻂ از ﺧﻮدش دﻓﺎع ﮐﺮده ﺑﻮد ‪ .‬اﮐﻨﻮن ﻗﺼﺪ ﺣﻤﻠﻪ داﺷﺖ ‪.‬‬
‫ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺗﮑﺎن داد اﻣﺎ ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ ﺑﺘﻮاﻧﺪ وردی را ﺑﻪ زﺑﺎن ﺑﯿﺎورد ﺑﺎر دﯾﮕﺮ‬
‫ﻣﻮرد ﻫﺠﻮم آن ﻫﯿﻮﻻ ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬او ﺷﯿﺮﺟﻪ زد و ﺧﻮد را ﺑﺮ روی ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ دﯾﻮارش‬
‫رﯾﺨﺘﻪ ﺑﻮد اﻧﺪاﺧﺖ ‪ .‬ﻣﺎر ﺑﺎ ﺳﺮ ﺑﻪ دﯾﻮار ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﺮد و ﺑﺎر دﯾﮕﺮ درﯾﭽﻪ ای در ﻃﺮف‬
‫دﯾﮕﺮ ﺑﻪ وﺟﻮد آورد ‪ .‬ﺑﻮی ﺑﺪی ﺑﻪ ﻣﺸﺎم ﻫﺮی ﻣﯽ رﺳﯿﺪ‪ .‬او ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺗﮑﺎن داد‬
‫‪216‬‬

‫اﻣﺎ اﯾﻨﺒﺎر دﺳﺖ ﯾﺦ زده و ﻧﻤﻨﺎﮐﯽ او را از ﭘﺸﺖ ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﻫﺮی ﺑﺎ ﺗﺮس ﺑﻪ ﭘﺸﺖ ﺳﺮش‬
‫ﻧﮕﺎه ﮐﺮد اام از ﻗﺒﻞ ﯾﻢ داﻧﺴﺖ در آﻧﺠﺎ ﭼﻪ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﺪ‪ .‬از ﺷﮑﺎف دﯾﻮار ﺑﯿﺶ از ده دوزﺧﯽ‬
‫ﺑﯿﺮون آﻣﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی در ﺟﺎ ﺧﺸﮑﺶ زده ﺑﻮد و ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﮐﺎری از ﭘﯿﺶ ﺑﺒﺮد ‪ .‬آن ﻣﻮﺟﻮدات ﻫﺮی‬
‫را ﻣﺤﮑﻢ ﮔﺮﻓﺘﻪ و ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را از دﺳﺘﺶ ﺧﺎرج ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬او ﺑﻪ ﯾﺎد ﻋﮑﺴﯽ اﻓﺘﺎد‬
‫ﮐﻪ در ﮐﻼس دﻓﺎع در ﺑﺮاﺑﺮ ﺟﺎدوی ﺳﯿﺎه اﺳﻨﯿﭗ دﯾﺪه ﺑﻮد‪.‬ﺟﺴﺪی ﮐﻪ ﺗﻮﺳﻂ ﻫﻤﯿﻦ‬
‫ﻣﻮﺟﻮدات ﺗﮑﻪ ﺗﮑﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻫﺮی ﺷﺮوع ﺑﻪ ﻓﺮﯾﺎد زدن و ﮐﻤﮏ ﺧﻮاﺳﺘﻦ ﮐﺮد ‪ ،‬ﮐﺎری‬
‫ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﺪرت از آن اﺳﺘﻔﺎده ﮐﺮده ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﮐﻤﺘﺮ از ده ﺛﺎﻧﯿﻪ ﺑﻌﺪ در اﺗﺎق ﺑﺎز ﺷﺪ و رون ‪ ،‬ﺟﯿﻨﯽ و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎ ﻗﯿﺎﻓﻪ ای وﺣﺸﺖ زده‬
‫وارد اﺗﺎق ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫ آ‪ ....‬آﺗﯿﺶ ‪ ....‬آﺗﯿﺶ ﺑﻔﺮس‪...‬‬‫ﻫﺮﻣﯿﻮن زود ﺗﺮ از ﺑﻘﯿﻪ ﻣﻨﻈﻮر ﻫﺮی را درک ﮐﺮد و ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﺎ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش ﺑﻪ ﺳﻤﺖ‬
‫آن اﺟﺴﺎد ﻣﺘﺤﺮک آﺗﺶ ﻓﺮﺳﺘﺎد ‪ .‬ﺗﺤﺮک دوزﺧﯽ ﻫﺎ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺷﺪ و ﺑﻌﻀﯽ از آﻧﻬﺎ دوﺑﺎره‬
‫ﺑﻪ داﺧﻞ ﺷﮑﺎف درون دﯾﻮار رﻓﺘﻨﺪ ‪ .‬ﺟﯿﻨﯽ و رون ﻧﯿﺰ ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪ از ﻫﺮﻣﯿﻮن وارد‬
‫ﻋﻤﻞ ﺷﺪﻧﺪ و ﮔﻠﻮﻟﻪ ﻫﺎﯾﯽ از آﺗﺶ را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ دوزﺧﯽ ﻫﺎ ﻓﺮﺳﺘﺎدﻧﺪ‪ .‬ﻫﺮﻣﯿﻮن از دو ﻧﻔﺮ‬
‫دﯾﮕﺮ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻮد ‪ .‬او ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ دﺳﺘﻪ ای دوزﺧﯽ ﻫﺎ ﮐﻪ ﻫﺮی را ﺑﻠﻨﺪ‬
‫ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ ﮔﺮﻓﺖ و ﻓﺮﯾﺎد زد ‪ :‬آرﯾﻨﺎل ﮐﺎرﭘﺲ‬
‫ﺧﻂ آﺗﺸﯿﻨﯽ از ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﯿﻦ او و دوزﺧﯽ ﻫﺎ ﺑﻪ وﺟﻮد آﻣﺪ و ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ آن‬
‫ﻣﻮﺟﻮدات ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﺮی را رﻫﺎ ﮐﺮده و ﮐﻢ ﮐﻢ ﻋﻘﺐ ﺑﺮوﻧﺪ ‪ .‬ﻫﺮی در دﻟﺶ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ‬
‫آﻣﻮزش ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ در دوران ﮐﻮﺗﺎه دﺑﯿﺮﯾﺶ در ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺑﻪ داﻧﺶ آﻣﻮزان ﺳﺎل ﻫﻔﺘﻢ‬
‫داده ﺑﻮد از ﺧﻮد راﺿﯽ ﺑﻮد‪ .‬رون ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺗﮑﺎن داد و ﺑﻪ وﺳﯿﻠﻪ آن ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ‬
‫ﻫﺮی را ﺑﻪ دﺳﺘﺶ ﺑﺎزﮔﺮداﻧﺪو ﺑﻪ ﻣﺤﺾ ﺗﻤﺎس ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﺑﺎ دﺳﺖ ﻫﺮی ﺻﺪاﯾﯽ ﺟﯿﻐﯽ‬
‫ﺑﻪ ﮔﻮش رﺳﯿﺪ ‪ .‬ﻫﺮی ﺑﻪ ﻃﺮف ﻣﻨﺒﻊ ﺻﺪا ﺑﺮﮔﺸﺖ ‪ .‬ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ دم ﻣﺎر ﺑﻪ ﺳﺮ ﺟﯿﻨﯽ‬
‫اﺻﺎﺑﺖ ﮐﺮده و او را ﺑﯿﻬﻮش ‪ ،‬ﻧﻘﺶ زﻣﯿﻦ ﺳﺎﺧﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬اژدﻫﺎﯾﯽ ﺧﺸﻤﮕﯿﻦ از درون‬
‫ﻫﺮی ﻧﻌﺮه زد‬

‫‪217‬‬

‫روﻧﯿﮑﺲ آﻟﺒﺎم‪.‬‬‫ﻫﺮی اﯾﻦ ﻃﻠﺴﻢ را از داﻣﺒﻠﺪور ‪ ،‬در ﻗﺼﺮ ر‪.‬ا‪.‬ب ﯾﺎد ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﻟﺴﻢ ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑﻪ ﯾﮑﯽ از‬
‫ﭼﺸﻤﺎن ﻣﺎر اﺻﺎﺑﺖ ﮐﺮد و آن را ﻣﻨﻔﺠﺮ ﺳﺎﺧﺖ‪ .‬ﻣﺎر از درد ﺑﻪ دور ﺧﻮدش ﭘﯿﭽﯿﺪ و‬
‫اﯾﻨﺒﺎر ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺧﻮد ﻫﺮی ﺣﻤﻠﻪ ور ﺷﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﺑﺎز ﻫﻢ ﻫﺮی از دﺳﺖ او ﻓﺮار ﮐﺮد‪.‬‬
‫اﯾﻤﭙﺪﯾﻤﻨﺘﺎ‪.‬‬‫ﻣﺎر ﺑﺪون اﯾﻨﮑﻪ ﺣﺘﯽ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﯿﺎﻧﺪازد ﺑﺎ دﻣﺶ ﺑﻪ راﺣﺘﯽ ﺿﺮﺑﻪ ای ﺑﻪ ﺷﮑﻢ‬
‫او زد و را ﻧﯿﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺟﯿﻨﯽ ﻧﻘﺶ زﻣﯿﻦ ﺳﺎﺧﺖ اﮐﻨﻮن ﻓﻘﻂ رون و ﻫﺮی ﺑﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪه‬
‫ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬رون ﮐﻪ ﺧﺸﻤﮕﯿﻦ ﺷﺪه ﺑﻮد ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ ‪ ،‬ﺗﮑﻪ‬
‫ﺳﻨﮕﯽ را ﺑﺮداﺷﺘﻪ و ﻣﺤﮑﻢ ﺑﺮ ﺳﺮ ﻣﺎر ﮐﻮﭘﯿﺪ‪ .‬ﻣﺎر ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ روﯾﺶ را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ رون‬
‫ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ و ﻫﻤﯿﻦ ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﺮی ﻫﺮی ﮐﺎﻓﯽ ﺑﻮد‪ .‬او ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺗﮑﺎن داد و ﻓﺮﯾﺎد‬
‫زد ‪ :‬آﻣﯿﻨﻮ ﮐﻠﯿﺴﺒﯿﺮ ‪ .‬ﻣﺎر ﺑﻪ ﻫﻮا رﻓﺖ و ﻣﺤﮑﻢ ﺑﺮ زﻣﯿﻦ ﮐﻮﺑﯿﺪه ﺷﺪ ‪ .‬او ﻟﺤﻈﻪ ای ﮔﯿﺞ‬
‫ﺷﺪه ﺑﻮد ‪ .‬ﻫﺮی ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﻓﺮﯾﺎد زد‪ :‬ﻣﺎﻧﺮوﻧﺎﭘﻮرﮐﺮﻧﺎ‪.‬‬
‫ﻃﻠﺴﻢ ﻣﺤﮑﻢ ﺑﻪ ﮔﺮدن ﻣﺎر ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﺮد و او را ﻣﺤﮑﻢ ﺑﻪ ﻋﻘﺐ ﭘﺮﺗﺎب ﮐﺮد‪ .‬ﻫﯿﻮﻻ ﮔﯿﺞ‬
‫ﺷﺪه ﺑﻮد ‪ .‬و دﯾﮕﺮ ﺑﺮ روی ﻫﺮی ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﻫﺮی ﭼﺎﻏﻮﯾﺶ را از ﺟﯿﺒﺶ ﺑﯿﺮون آورد‬
‫‪ ،‬آن را ﺑﺎ اﻓﺴﻮﻧﯽ ﺑﺰرگ ﮐﺮد و ﺑﻪ ﻫﻮا اﻧﺪاﺧﺖ ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده از ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش آن‬
‫ﭼﺎﻏﻮی ﺑﺰرگ را ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮔﻠﻮﻟﻪ ﺗﻔﻨﮕﯽ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﺎر ﻓﺮﺳﺘﺎد‪ .‬ﭼﺎﻏﻮ ﺑﻪ ﺷﮑﻢ ﻣﺎر ﻓﺮو رﻓﺖ‪.‬‬
‫او ﻟﺤﻈﻪ ای در ﻫﻮا ﭼﺮخ زد و ﻗﺎﻣﺖ ﺧﻮد را ﻧﻤﺎﯾﺎن ﺳﺎﺧﺖ ‪ .‬ﺳﭙﺲ در ﮐﻤﺎل ﺗﻌﺠﺐ‬
‫ﻫﺮی ‪ ،‬رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﻪ اﮐﻨﻮن دﯾﮕﺮ ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد ‪ ،‬ﻫﻤﺎﻧﻄﻮر ﮐﻪ ﺑﻪ‬
‫زﻣﯿﻦ ﻣﯽ اﻓﺘﺎد ‪ ،‬ﻧﯿﺸﺶ را ﺑﻪ ﺑﺎزوی ﻫﺮی ﻓﺮو ﮐﺮد ‪.‬‬
‫ﻫﺮی در ﺟﺎ ﺧﺸﮑﺶ زده ﺑﻮد‪ .‬اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﺮد ﺧﻮن در رگ ﻫﺎﯾﺶ ﯾﺦ ﻣﯽ زﻧﺪ‪ .‬رون و‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺷﺘﺎﺑﺎن ﺑﻪ ﺳﻮﯾﺶ رﻓﺘﻨﺪ ‪:‬‬
‫ﻫﺮی ‪ ..‬ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ؟‬‫ﻣﻦ ﺧﻮﺑﻢ ‪ .‬ﺑﻪ ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺮﺳﯿﻦ‪.‬‬‫او ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ ﺟﻠﻮ رﻓﺖ و ﭼﺎﻏﻮﯾﺶ را از درون ﺳﯿﻨﻪ ﻣﺎر ﺑﯿﺮون آورد ‪ .‬آن را ﺑﻪ ﺣﺎﻟﺖ‬
‫ﻋﺎدی اش ﺑﺮ ﮔﺮداﻧﺪ و ﺑﻪ ﮐﻤﮑﺶ ﺳﯿﻨﻪ ﻣﺎر را ﺷﮑﺎﻓﺖ‪ .‬از درون ﺷﮑﻢ آن ﻣﺎر ﻋﻈﯿﻢ و‬
‫ﺟﺜﻪ ﯾﮏ ﻓﻨﺠﺎن ﻃﻼﯾﯽ ﮐﻮﭼﮏ ﺑﯿﺮون اﻓﺘﺎد ﮐﻪ ﺑﺮ روی دو دﺳﺘﮕﯿﺮه آن ﺑﺎ دﻗﺖ‬
‫‪218‬‬

‫زﯾﺎدی ﮐﺎر ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ ﻧﻘﺶ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ روی ﻓﻨﺠﺎن ﺷﮑﻞ ﯾﮏ ﮔﺮﮐﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻧﺸﺎن ﻣﯽ‬
‫داد آن ﻓﻨﺠﺎن ﻣﺘﻌﻠﻖ اﺳﺖ ﺑﻪ ﻫﻠﮕﺎ ﻫﺎﻓﻠﭙﺎف ‪ .‬ﻫﺮی ﺑﯽ درﻧﮓ آن را ﺑﺮداﺷﺖ و در‬
‫ﺟﯿﺐ رداﺷﯽ ﮔﺬاﺷﺖ ‪ .‬رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ‪ ،‬ﺟﯿﻨﯽ را ﺑﻪ ﻫﻮش آورده ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬او ﮔﯿﺞ و ﻣﻨﮓ‬
‫اﻣﺎ وﺣﺸﺖ زده ﺑﻮد ‪.‬ﻫﺮی دﯾﮕﺮ ﺗﻮان راه رﻓﺘﻦ ﻧﺪاﺷﺖ ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﻣﻦ رو ﺑﺒﺮﯾﻦ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺟﻠﻮ آﻣﺪ و ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ ﻟﺮزان ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻣﻦ اﯾﻨﻮ ﺑﺎ ﺧﻮدم ﺑﺮم ‪ .‬رون ﺗﻮ ﺟﯿﻨﯽ رو ﺑﯿﺎر‪.‬‬
‫ﺑﺎر دﯾﮕﺮ اﺣﺴﺎس آﺷﻨﺎی ﻓﺸﺮده ﺷﺪن در ﻟﻮﻟﻪ ﭘﻼﺳﺘﯿﮑﯽ را اﺣﺴﺎس ﮐﺮد و ﻟﺤﻈﻪ ای‬
‫ﺑﻌﺪ در ﻣﯿﺪان ﮔﺮﯾﻤﻮﻟﺪ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﭘﺸﺖ ﺳﺮ آﻧﻬﺎ ﺻﺪای ﭘﺎق ﺧﻔﯿﻔﯽ ﺑﻪ ﮔﻮش‬
‫رﺳﯿﺪ ﮐﻪ ﻧﺸﺎن ﻣﯽ داد رون و ﺟﯿﻨﯽ ﻫﻢ رﺳﯿﺪه اﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی اﮐﻨﻮن دﯾﮕﺮ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ را ﺳﯿﺎه ﻣﯽ دﯾﺪ‪ .‬و ﭼﯿﺰ زﯾﺎدی ﺣﺲ ﻧﻤﯽ ﮐﺮد‪ .‬ﻓﻘﻂ ﭼﻨﺪ‬
‫ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪ اﺣﺴﺎس ﮐﺪ آﻧﻬﺎ وارد ﻓﻀﺎی ﮔﺮﻣﺘﺮی ﺷﺪه اﻧﺪ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﺻﺪاﻫﺎی ﻧﮕﺮا ن و‬
‫وﺣﺸﺖ زده ای را ﺷﻨﯿﺪ اﻣﺎ ﻣﻔﻬﻮم آﻧﻬﺎ را درک ﻧﻤﯽ ﮐﺮد‪ .‬ﻓﻘﻂ ﺻﺪای ﺧﻮدش را ﺷﻨﯿﺪ‬
‫ﮐﻪ ﺑﻪ آراﻣﯽ و ﺑﺎ ﺿﻌﻒ ﻓﻮﮐﺲ ‪ ،‬ﻗﻘﻨﻮس ﺑﯽ ﻫﻤﺘﺎﯾﺶ را ﺻﺪا ﻣﯽ زد‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﻤﻪ ﺣﻮاﺳﺶ ر ااز دﺳﺖ داد ‪ .‬دﯾﮕﺮ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﻫﯿﭽﮑﺪام از‬
‫اﺟﺰای ﺑﺪﻧﺶ را ﺗﮑﺎن دﻫﺪ‪ .‬ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺑﺎز ﺑﻮد اﻣﺎ ﭼﯿﺰی ﻧﯿﻢ دﯾﺪ و ﺻﺪاﯾﯽ ﻧﻤﯽ ﺷﻨﯿﺪ و‬
‫اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﺮد ﯾﮏ ﺗﮑﻪ ﭼﻮب ﮐﻮﭼﮏ ﺑﻪ آراﻣﯽ ﺑﻪ ﺑﺎزوﯾﺶ ﺑﺮﺧﻮرد ﻣﯽ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺑﺎ اﻧﺪک‬
‫ﻧﯿﺮوﯾﺶ اﺣﺴﺎس ﮐﺮد اﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﺑﺎ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ زﺧﻤﺶ را ﻣﺪاوا ﮐﻨﺪ‪.‬‬
‫دﯾﮕﺮ ﻫﻤﻪ ﺣﻮاﺳﺶ را از دﺳﺖ داده ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻧﺎﮔﻬﺎن ﮔﺮﻣﺎی ﺳﻮزاﻧﯽ را در ﺑﺎزوﯾﺶ اﺣﺴﺎس ﮐﺮد ﮔﻮﯾﺎ ﻣﻘﺪاری آب ‪ ،‬ﻗﻄﺮه ﻗﻄﺮه ﺑﻪ‬
‫داﺧﻞ دﺳﺘﺶ ﯾﻢ رﯾﺨﺖ‪ .‬ﮐﻢ ﮐﻢ اﺣﺴﺎس ﮐﺮد ﺧﻮن ﻣﻨﺠﻤﺪ درون رگ ﻫﺎﯾﺶ دوﺑﺎره‬
‫ﺑﻪ ﺣﺮﮐﺖ ﻣﯽ اﻓﺘﺪ ‪ .‬دﺳﺘﯽ ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ ﭘﯿﭻ ﺻﺪا را ﭼﺮﺧﻮاﻧﺪه ﺑﻮد و ﻫﺮی ﺻﺪای ﮔﺮﯾﻪ‬
‫ﺟﯿﻨﯽ و ﻫﺮﻣﯿﻮن و ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ دﻟﺪاری ﻫﺎی رون و ﻧﻔﺲ ﻫﺎی ﺻﺪا دار ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ را ﺑﺎر‬
‫دﯾﮕﺮ ﺷﻨﯿﺪ‪.‬ﮐﻢ ﮐﻢ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﻧﯿﺰ روﺷﻦ ﺷﺪﻧﺪ ‪.‬اﻣﺎ ﻓﻘﻂ در ﺣﺪ ﮐﯽ ﺳﺎﯾﻪ ﺳﯿﺎه و‬
‫ﺳﻔﯿﺪ ﻣﯽ دﯾﺪﻧﺪ‪ .‬ﻫﺮی ﻓﻘﻂ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ وﺟﻮد آﻧﻬﺎ را اﺣﺴﺎس ﮐﻨﺪ ‪ .‬ﺣﺲ ﻻﻣﺴﻪ اش‬
‫ﻧﯿﺰ ﺑﻪ او ﺑﺎزﮔﺸﺖ و ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺣﻈﻮر ﻗﻘﻨﻮس را ﺑﺮ روی ﺑﺎزوﯾﺶ اﺣﺴﺎس ﮐﻨﺪ‪ .‬ﭘﺲ‬
‫ﻗﻘﻨﻮس او را ﺑﺎر دﯾﮕﺮ از ﻣﺮگ ﻧﺠﺎت داده ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ ﻫﺮی؟‬‫‪219‬‬

‫ﻫﺮﯾﺴﻌﯽ ﮐﺮد ﺑﺎ ﺟﻮاب دادن آﻧﻬﺎ را از ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﺑﯿﺮون آورد اﻣﺎ ﻓﻘﻂ ﻣﻮﻓﻖ ﺑﻪ ﺑﺎز ﮐﺮدن‬
‫دﻫﺎﻧﺶ ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﺧﻮﺑﻪ‪ ...‬اون ﻗﻘﻨﻮﺳﻪ ﺑﻪ ﻫﺮی ﮐﻤﮏ ﮐﺮد‪ .‬اون ﺣﺎﻟﺶ ﺧﻮب ﻣﯿﺸﻪ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﺑﺎﯾﺪ ﯾﮏ ﮐﻢ‬‫ﺑﺨﻮاﺑﻪ‪.‬‬
‫ﻣﺎﻣﺎن ﻣﻄﻤﺌﻨﯽ اون ﺣﺎﻟﺶ ﺧﻮب ﻣﯿﺸﻪ؟‬‫آره ﻋﺰﯾﺰم‪.‬‬‫م‪ ...‬آﻟﻢ ‪ ...‬ﺧﻮ‪ ...‬ﺧﻮﺑﻪ‪.‬‬‫اوه ﭘﺴﺮم ‪ ،‬ﻫﺮی ﺟﻮن ﺧﯿﻠﯽ ﻣﺎرو ﺗﺮﺳﻮﻧﺪی ‪ .‬ﻣﯽ ﺧﻮای ﭼﯿﺰی ﺑﺨﻮری؟‬‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺳﺮ ﺟﻮاب ﻣﻨﻔﯽ داد ﻓﻘﻂ ﮔﻔﺖ‪ .... :‬ﻣﯽ ﺧﻮام ‪ ...‬ب‪ ..‬ﺧﻮا‪...‬ﺧﻮاﺑﻢ‪.‬‬
‫ﺑﺎﺷﻪ ﻋﺰﯾﺰم‪ .‬ﻫﻤﯿﻦ اﻻن‬‫ﻧﻬﺮی ﺳﺎﯾﻪ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ را ﮐﻪ اﮐﻨﻮن واﺿﺢ ﺗﺮ و ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺸﺨﯿﺺ ﺷﺪه ﺑﻮد دﯾﺪ ﮐﻪ‬
‫ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺗﮑﺎن داده و ﺑﺮاﻧﮑﺎدی را ﺑﻪ زﯾﺮ ﻫﺮی ﻇﺎﻫﺮ ﮐﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪ‬
‫ﻫﺮی درون ﺗﺨﺖ ﮔﺮم و ﻧﺮﻣﯽ ﺑﻪ ﺧﻮاب رﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻓﺮدای آن روز ﻫﺮی از ﺧﻮاب ﺑﯿﺪار ﺷﺪ و ﻫﻤﺮاه ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ‪ ،‬رون ‪ ،‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ‪ ،‬ﺟﯿﻨﯽ‬
‫و ﻓﻠﻮر ﻣﺸﻐﻮل ﺧﻮردن ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ﺷﺪ‪ .‬ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺑﺮای آﻧﻬﺎ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﻣﯽ ﮐﺮد ﮐﻪ ﭼﻄﻮر‬
‫ﭼﺎرﻟﯽ ﺑﺎ ﭼﻮ ﭼﺎﻧﮓ ﻗﺮار ازدواج ﮔﺬاﺷﺘﻪ اﺳﺖ ﮐﻪ اﯾﻦ ذره ای ﺑﺎﻋﺚ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﻫﺮی ﺷﺪ ‪.‬‬
‫اﻣﺎ ﺑﺎ ﻣﺸﺎﻫﺪه ﺣﺎﻟﺖ ﺗﺪاﻓﻌﯽ ﺟﯿﻨﯽ ﻧﻈﺮش ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﮐﺎﻣﻼ ﺑﻪ اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﺑﯽ ﺗﻔﺎوت‬
‫ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ از ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ﻫﺮی ﻫﻤﺮاه ﺑﺎ رون ‪ ،‬ﻫﺮﻣﯿﻮن و ﺟﯿﻨﯽ ﺑﻪ اﺗﺎﻗﺶ رﻓﺖ و وﻗﺘﯽ از ﻧﺒﻮد‬
‫ﮐﺲ دﯾﮕﺮی در اﺗﺎق ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺷﺪ از ﺟﯿﺐ رداﯾﺶ ﻓﻨﺠﺎن ﻫﺎﻓﻠﭙﺎف را ﺑﯿﺮون آورد ‪.‬‬
‫ﻓﻨﺠﺎن در زﯾﺮ ﻧﻮر ﺧﻮرﺷﯿﺪ ﮐﻪ از ﭘﻨﺠﺮه ﻣﯽ ﺗﺎﺑﯿﺪ ﺑﺴﯿﺎر زﯾﺒﺎ و درﺧﺸﻨﺪه ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﯾﺎد داﻣﺒﻠﺪور اﻓﺘﺎد ‪ .‬درﺳﺖ در آﺧﺮﯾﻦ دﻗﺎﯾﻖ ﻣﺮﮔﺶ ﺑﻪ ﻫﺮی وردی ﻓﻮق اﻟﻌﺎده‬
‫ﻃﻮﻻﻧﯽ ای را ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺮای ﮐﺸﺘﻦ روح ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز ﺑﻪ ﮐﺎر ﻣﯽ رﻓﺖ‪ .‬ﻫﺮی ﭘﺲ از‬
‫اﻧﺪﮐﯽ ﺟﺴﺘﺠﻮ آن ورﻗﻪ را ﯾﺎﻓﺖ و آن را ﺑﺎز ﮐﺮد‪:‬‬

‫‪220‬‬

‫ﺑﺮای ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪن روح درون ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز اﯾﻦ ورد ﺑﻪ ﮐﺎر ﻣﯽ رود‪:‬ﺗﯿﺴﭙﻮ ﮐﺮﯾﭙﺘﻮ‬
‫رﯾﮑﯿﻨﺰﯾﻨﺮال ﻓﯿﺒﺪاﮐﺮوﻗﺒﯿﻦ ‪.‬ﻫﻮرﮐﺮاﺳﯿﻠﻮﺋﻠﻮ ﻓﯿﻨﮑﻮﻧﺎس آرﺑﺘﻮ ﻟﯿﮑﯽ آﻟﺘﺮو دﯾﮕﺮاﻣﻤﺪورا‬
‫رﯾﺪﯾﺘﺌﯿﺪ ﻓﺮو ﻫﻮرﮐﺮاﺳﯿﻠﻮن ﺑﯿﺮﮐﺮادی ﻟﯿﺮدازر‬
‫ﺑﺮای ﻧﺎﺑﻮد ﮐﺮدن روح ﺑﯿﺮون از ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز ﺑﺎﯾﺪ اﯾﻦ ورد ﮔﻔﺘﻪ ﺷﻮد‪ :‬ﮐﯿﻠﺮاﮐﺴﻮن‬
‫ﻫﻮرﮐﺮاﺳﯿﺒﺮات ﻓﺮﯾﮑﺎﻟﻨﻮﻣﯿﻠﯿﻮم‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﮐﺎﻏﺬ در ﯾﮏ دﺳﺘﺶ و ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را در دﺳﺖ دﯾﮕﺮش ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺮ روی‬
‫ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز ﻧﺸﺎﻧﻪ ﮔﺮﻓﺖ و از روی ﮐﺎﻏﺬ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺧﻮاﻧﺪن ﮐﺮد‪:‬ﺗﯿﺴﭙﻮ ﮐﺮﯾﭙﺘﻮ‬
‫رﯾﮑﯿﻨﺰﯾﻨﺮال ﻓﯿﺒﺪاﮐﺮوﻗﺒﯿﻦ ‪.‬ﻫﻮرﮐﺮاﺳﯿﻠﻮﺋﻠﻮ ﻓﯿﻨﮑﻮﻧﺎس آرﺑﺘﻮ ﻟﯿﮑﯽ آﻟﺘﺮو دﯾﮕﺮاﻣﻤﺪورا‬
‫رﯾﺪﯾﺘﺌﯿﺪ ﻓﺮو ﻫﻮرﮐﺮاﺳﯿﻠﻮن ﺑﯿﺮﮐﺮادی ﻟﯿﺮدازر‬
‫ﻧﺎﮔﻬﺎن ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺗﺎرﯾﮏ ﺷﺪ و ﻓﻨﺠﺎن ﺷﺮوع ﺑﻪ ﻟﺮزﯾﺪن ﮐﺮد ‪ .‬ﻧﺎﮔﻬﺎن از درون ﻓﻨﺠﺎن‬
‫ﺑﺨﺎری ﺑﯿﺮون آﻣﺪ و ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺑﻪ روح ﻣﻮﺟﻮدی وﺣﺸﺘﻨﺎک ﺷﺪ‪ .‬ﻫﺮی‬
‫ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﺮ روی آن ﻣﻮﺟﻮد ﻧﺸﺎﻧﻪ ﮔﺮﻓﺖ و ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬ﮐﯿﻠﺮاﮐﺴﻮن‬
‫ﻫﻮرﮐﺮاﺳﯿﺒﺮات ﻓﺮﯾﮑﺎﻟﻨﻮﻣﯿﻠﯿﻮم‪.‬‬
‫روح وﻟﺪﻣﻮرت ﺟﯿﻎ ﮔﻮش ﺧﺮاﺷﯽ ﮐﺸﯿﺪ و ﮐﻢ ﮐﻢ ﺧﻮدش ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺻﺪاﯾﺶ ﻣﺤﻮ ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﯾﮑﯽ دﯾﮕﺮ از روح ﻫﺎی ﻫﻔﺖ ﮔﺎﻧﻪ وﻟﺪﻣﻮرت ﺗﻮﺳﻂ ﻫﺮی ﭘﺎﺗﺮ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬‬
‫آﻧﻬﺎ ﻫﻤﻪ ﺑﺎ ﻫﻢ ﭘﯿﺶ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ و ﻓﻠﻮر رﻓﺘﻨﺪ ‪ .‬ﻓﻠﻮر ﮐﻪ ﻣﯽ دﯾﺪ ﻫﻤﻪ آﻧﻬﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎل‬
‫ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﻟﻄﯿﻔﻪ ﮐﺮده ﺑﻮد و ﻫﻤﻪ را ﻣﯽ ﺧﻨﺪاﻧﺪ‪ .‬اﯾﻨﺒﺎر ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺑﺮ‬
‫ﺧﻼف ﺳﺎل ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﺑﻘﯿﻪ ﺑﻪ ﻟﻄﯿﻔﻪ ﻫﺎی او ﻣﯽ ﺧﻨﺪﯾﺪ اﻣﺎ ﮔﺎه ﮔﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺖ‬
‫ﻧﻪ ﻋﻘﺮﺑﻪ ای ﺳﺤﺮ آﻣﯿﺰ ﻧﯿﺰ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑﻪ ﺷﻌﻠﻪ ﻫﺎی آﺗﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪ .‬اﺣﺴﺎس ﻋﺠﯿﺒﯽ داﺷﺖ‪ .‬ﻧﺎﮔﻬﺎن آﺗﺶ ﺑﻪ‬
‫ﺳﺮﺧﯽ ﮔﺮاﯾﯿﺪ و ﺳﺮ رﯾﻤﻮس ﻟﻮﭘﯿﻦ از درون آن ﭘﺪﯾﺪار ﮔﺸﺖ‪.‬‬
‫ﻣﺎﻟﯽ ﺗﻮی وزار ﺧﻮﻧﻪ ﺟﻨﮓ ﺷﺪه ‪ ،‬ﻣﺮﮔﺨﻮار ﻫﺎ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮدن‪ ... .‬ﻫﺮی اﮔﻪ ﺧﺴﺘﻪ ﻧﯿﺴﺘﯽ‬
‫و آﻣﺎدﮔﯽ داری ﺑﯿﺎ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪ .‬اﯾﻦ ﺑﺎر اول ﺑﻮد ﮐﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻪ ﻫﺮی ﭘﯿﺸﻨﻬﺎد ﺟﻨﮓ ﻣﯽ‬
‫داد‪.‬‬
‫‪221‬‬

‫‪-‬ﻫﻤﯿﻦ اﻻن ﺣﺮﮐﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ‪.‬‬

‫‪222‬‬

‫ﻓﺼﻞ ﺑﯿﺴﺖ و ﺷﺶ‪ :‬ﺑﺮج ﺳﯿﺎه‬
‫او در اﺗﺎﻗﯽ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﯿﭽﮑﺲ در آﻧﺠﺎ ﺣﻀﻮر ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬آرام ﺑﻪ ﺳﻤﺖ در اﺗﺎق‬
‫رﻓﺖ ‪ .‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را آﻣﺎده ﻧﮕﻪ داﺷﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬‬
‫اﮐﺴﭙﻠﯿﺎرﻣﻮس‪.‬‬‫ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻫﺮی از دﺳﺘﺶ ﺧﺎرج ﺷﺪ و ﺟﺎﯾﯽ در ﻫﻮا ﺛﺎﺑﺖ اﯾﺴﺘﺎد‪ .‬اﻧﮕﺎر ﯾﮏ ﻧﻔﺮ ﮐﻪ‬
‫ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ ﺑﻮد آن را ﻧﮕﻪ داﺷﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬در اﺗﺎق ﻧﯿﺰ ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪ‪ .‬اﮐﻨﻮن ﺻﺪای ﻫﻠﻬﻠﻪ و ﻓﺮﯾﺎد‬
‫ﮐﻤﺘﺮ از ﻗﺒﻞ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻣﺮد ﺳﯿﺎه ﭘﻮﺷﯽ در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺷﻨﻞ ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ ﮐﻨﻨﺪه اش را ﺗﺎ ﻣﯽ‬
‫ﮐﺮد در ﻣﻘﺎﺑﻞ او ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ و ﻧﻘﺎﺑﺶ را ﺑﺮداﺷﺖ‪.‬‬
‫ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﻧﻔﺮت وﺟﻮد ﻫﺮی را ﭘﺮ ﮐﺮد دراﮐﻮ ﻣﺎﻟﻔﻮی در ﻣﻘﺎﺑﻠﺶ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد در ﺣﺎﻟﯽ‬
‫ﮐﻪ دو ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ در دﺳﺘﺎﻧﺶ ﺑﻮد اﻣﺎ ﻫﺮی دﺳﺘﺎﻧﺶ ﺧﺎﻟﯽ ﺑﻮد‪ .‬او ﭘﻮزﺧﻨﺪی زد و‬
‫ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮد‬
‫اﻻن ﺗﻮی ﭼﻨﮕﻪ ﻣﻨﯽ ﭘﺎﺗﺮ ‪ .‬ﺗﻮ ﭼﻨﮓ ﻣﻦ‪ .‬ﺗﻮ ﻫﯿﭽﻮﻗﺖ ﻧﺘﻮﻧﺴﺘﯽ ﻣﻨﻮ ﺷﮑﺴﺖ ﺑﺪی‪.‬‬‫ﺳﺎل ﻗﺒﻞ ﺗﻮی ﻗﻄﺎر ﯾﺎدت ﻣﯿﺎد؟‬
‫ﻫﺮی ﭼﯿﺰی ﻧﮕﻔﺖ ‪ .‬دﻟﺶ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﺎﻟﻔﻮی ﺣﻤﻠﻪ ﮐﻨﺪ و او را ﺣﻔﻪ ﮐﻨﺪ‬
‫اﻣﺎ ﻋﻘﻠﺶ ﻣﺤﺎﻟﻔﺖ ﻣﯽ ﮐﺮد‪.‬‬
‫‪ ...‬ﻣﻦ اﻻن ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺧﯿﻠﯽ را ﺣﺖ ﺗﻮ رو ﺑﮑﺸﻢ ‪ .‬ﮐﺎری ﮐﻪ ﻟﺮد ﺳﯿﺎه آرزوﺷﻮ داره‪ .‬اﻣﺎ‬‫اﯾﻨﮑﺎرو ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻢ‪ .‬ﭼﺸﻤﺎن ﻫﺮی از ﺗﻌﺠﺐ ﮔﺮد ﺷﺪ اﻣﺎ ﻓﻮرا ﺑﻪ ﺣﻠﺖ اوﻟﺶ ﺑﺎزﮔﺸﺖ‪ .‬ﺑﺎ‬
‫ﺧﻮدش اﻧﺪﯾﺸﯿﺪ ﺣﺘﻤﺎ ﻣﯽ ﺧﻮاﻧﺪ او را ﻧﺰد وﻟﺪﻣﺮت ﺑﺒﺮد‪ .‬ﮔﻮﯾﺎ ﻣﺎﻟﻔﻮی ذﻫﻦ او را‬
‫ﺧﻮاﻧﺪه ﺑﻮد زﯾﺮا ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫ﻧﻪ ﭘﺎﺗﺮ‪ ...‬ﻧﻪ ‪ ... .‬ﻧﯿﻢ ﺧﻮام ﺗﻮ رو ﭘﯿﺶ اون ﺑﺒﺮم‪.‬‬‫ﭘﺲ ﻣﯽ ﺧﻮای ﭼﯿﮑﺎر ﮐﻨﯽ ﻋﻮﺿﯽ؟‬‫ﺧﻮن ﻫﺮی ﺑﻪ ﺟﻮش آﻣﺪه ﺑﻮد ‪ .‬از ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش ﮐﻪ در دﺳﺖ ﻣﺎﻟﻔﻮی ﺑﻮد ﺟﺮﻗﻪ ﺑﯿﺮون‬
‫زد و ﺑﺎﻋﺚ ﺗﻌﺠﺐ ﻫﺮ دوی آﻧﻬﺎ ﺷﺪ‪ .‬ﻣﺎﻟﻔﻮی ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫ﻣﻦ‪...‬‬‫او ﺟﻤﻠﻪ اش را اداﻣﻪ ﻧﺪاد ‪ .‬ﮔﻮﯾﺎ ﻗﺼﺪ ﮐﺎﻣﻞ ﮐﺮدن ﺣﺮﻓﺶ را ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬‬
‫‪223‬‬

‫ﻣﻦ ‪ ..‬ﻣﯽ ﺧﻮام ﺑﻪ ﺗﻮ ‪ ...‬ﮐﻤﮏ ﮐﻨﻢ‪ .‬ﺗﺎ ‪ ...‬ﺗﺎ اوﻧﻮ ﺑﮑﺸﯽ‪.‬‬‫ﻗﯿﺎﻓﻪ ﻣﺎﻟﻘﻮی ﻟﺤﻈﻪ ای ﻣﻌﺼﻮﻣﺎﻧﻪ ﺷﺪ و دل ﻫﺮی ﺑﺮای او ﺳﻮﺧﺖ‪.‬‬
‫ﯾﻌﻨﯽ ﺗﻮ ﻣﯽ ﺧﻮای ﺑﺮﮔﺮدی ﻃﺮف ﻣﺎ؟‬‫ﻣﺎﻟﻔﻮی ﻓﺮﯾﺎد زد‪ :‬ﻧﻪ ‪ ...‬ﻫﯿﭽﻮﻗﺖ ‪ .‬ﻣﻦ ﻫﯿﭽﻮﻗﺖ ﻃﺮف ﺗﻮ ﻧﻤﯿﺎم‪ .‬ﻧﻪ از ﺗﻮ ﻣﺘﻨﻔﺮم ‪ .‬ﭘﺎﺗﺮ‬
‫ﻫﻢ از ﺗﻮ ‪ ،‬ﻫﻢ از اون وﯾﺰل ﺧﺎﺋﻦ ﺑﻪ ﺧﻮن اﺻﻞ و ﻧﺼﺐ و ﻫﻢ از اون ﮔﺮﻧﺠﺮ ﮔﻨﺪ زاده‪.‬‬
‫ﻣﻦ از ﻫﻤﺘﻮن ﻣﺘﻨﻔﺮم‪.‬ﻫﻢ از ﺗﻮ و ﻫﻢ از اون ﻟﺮد ﺳﯿﺎه‪ .‬ﻣﻦ ﺑﯿﻦ ﺷﻤﺎ ﮔﯿﺮ اﻓﺘﺎدم‪.‬‬
‫او ﺑﻪ ﻫﺮی اﺷﺎره ﮐﺮد و اداﻣﻪ داد‪ :‬ﺗﻮ ﭘﺎﺗﺮ ﺗﻮ ‪ .‬ﺗﻮ ﻣﺎدر ﻣﻨﻮ ﮐﺸﺘﯽ و اون ﭘﺪرﻣﻮ ﮐﺸﺖ‪.‬‬
‫ درا ‪ ...‬ﻣﺎﻟﻔﻮی ﻣﻦ ﻣﺎدرﺗﻮ ﺷﮑﻨﺠﻪ ﻧﺪادم ‪ .‬وﻟﯽ اون ﭘﺪ‪...‬‬‫ﺗﻮ از ﮐﺠﺎ ﻣﯽ دوﻧﯽ ﮐﻪ اون ﭘﺪرﻣﻮ ﺷﮑﻨﺠﻪ داد‪ .‬اﺻﻼ ﻣﻦ از ﮐﺠﺎ ﺑﺪوﻧﻢ ﮐﻪ ﺗﻮ ﻣﺎدرﻣﻮ‬‫ﺷﮑﻨﺠﻪ ﻧﺪادی؟ﺗﻮ اوﻧﻮ ﮐﺸﺘﯽ‪ .‬ﺑﺪ ﺗﺮﯾﻦ ﻣﺮگ ﻣﻤﮑﻦ‪ .‬ﺗﻮ روح اوﻧﻮ از ﺗﻮی ﺑﺪﻧﺶ ﺑﯿﺮون‬
‫آوردی ﭘﺎﺗﺮ ‪ .‬ﺗﻮ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﯽ رﺣﻤﯽ ‪ .‬ﻣﻦ ﺗﻮ و ﻫﻢ وﻟﺪﻣﻮرت‪.‬‬
‫اﯾﻦ ﺑﺎر اول ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﺎﻟﻔﻮی وﻟﺪﻣﻮرت را ﺑﺎ ﻧﺎﻣﺶ ﺻﺪا ﻣﯽ زد‪.‬‬
‫ﮔﻮش ﮐﻦ ‪.‬‬‫ﺗﻮ ﮔﻮش ﮐﻦ ﭘﺎﺗﺮ‪ .‬ﻓﻘﻂ دو راه داری ‪ .‬ﻣﻦ ﻣﯽ ﺧﻮام ﺑﻪ ﺗﻮ ﮐﻤﮏ ﮐﻨﻢ ﺗﺎ وﻟﺪﻣﻮرت رو‬‫ﺑﮑﺸﯽ اﻣﺎ ﻣﻦ ﯾﮏ روز ﺗﻮ رو ﻣﯽ ﮐﺸﻢ‪ .‬ﻓﻬﻤﯿﺪی؟ اﮔﻪ ﻧﺨﻮای ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﻫﻤﯿﻨﺠﺎ‬
‫ﺑﮑﺸﻤﺖ‪.‬‬
‫ﺑﺎﺷﻪ ﺑﺎﺷﻪ ‪ .‬ﻓﻬﻤﯿﺪم‪.‬‬‫ﻣﻦ اﻣﺸﺐ ﺑﺎ اوﻧﺎم ‪ .‬اﮔﻪ زﻧﺪی ﻣﻮﻧﺪی ﻓﺮدا ﺳﺎﻋﺖ ‪ 9‬ﺻﺒﺢ ﺑﯿﺎ ﻫﺎﮔﺰﻣﯿﺪ ‪ .‬ﺗﻮی ﮐﺎﻓﻪ‬‫ﻫﺎﮔﺰﻫﺪ ﻣﻨﺘﻈﺮﺗﻢ‪.‬‬
‫ﻣﺎﻟﻔﻮی ﺑﻌﺪ از ﮔﻔﺘﻦ اﯾﻦ ﺧﺮف ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻫﺮی را ﺑﻪ زﻣﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ و از اﺗﺎق ﺑﯿﺮون‬
‫رﻓﺖ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻧﯿﺰ ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺗﺎﻣﻞ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را از روی زﻣﯿﻦ ﺑﺮداﺷﺖ و ﭘﺸﺖ ﺳﺮ‬
‫ﻣﺎﻟﻔﻮی وارد ﺳﺎﻟﻦ اﺻﻠﯽ ﺷﺪ‪ .‬ﻣﺮدان ﺳﯿﺎه ﭘﻮش در ﻫﻢ ﺟﺎ درده ﻣﯽ ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺸﻐﻮل‬
‫ﻣﺒﺎرزه ﺑﺎ ﮐﺎراﮔﺎﻫﺎن وزارت ﺧﺎﻧﻪ و اﻋﻀﺎی ﻣﺤﻔﻞ ﻗﻘﻨﻮس ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻃﻠﺴﻤﯽ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻫﺮی‬
‫آﻣﺪ ﮐﻪ او ﺑﺎ ﻫﻮاس ﭘﺮﺗﯽ ﺑﺮ ﻃﺒﻖ ﻋﺎدﺗﺶ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺗﮑﺎن داد و ﻓﺮﯾﺎد زد ‪:‬‬
‫ﭘﺮوﺗﮕﻮ ‪.‬‬
‫‪224‬‬

‫ﻃﻠﺴﻢ ﻣﻨﺤﺮف ﺷﺪ و ﺑﻪ ﺳﻘﻒ ﺑﺮ ﺧﻮرد ﮐﺮد‪ .‬اﮐﻨﻮن ﺑﺴﯿﺎری از ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ در وزارت‬
‫ﺧﺎﻧﻪ ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻮدﻧﺪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺣﻀﻮر او ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬او ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﺎﻻ ﻧﮕﻪ داﺷﺖ‬
‫و آﻣﺎده ﻣﺒﺎرزه ﺑﺎ ﯾﮑﯽ از ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﺷﺪ‪.‬‬
‫اﮐﺴﭙﻠﯿﺎرﻣﻮس‪.‬‬‫ﻣﺮﮔﺨﻮاری ﮐﻪ ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﻤﺖ او اﺷﻌﻪ ﻓﺮﺳﺘﺎده ﺑﻮد از ﺟﻠﻮی آن ﮐﻨﺎر رﻓﺖ در ﮐﻨﺎر او‬
‫ﻣﺮﮔﺨﻮاری دﯾﮕﺮ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻫﺮی ﮔﺮﻓﺖ و اﺷﻌﻪ ﺳﺒﺰی را ﺑﻪ‬
‫ﺳﻤﺖ او ﻓﺮﺳﺘﺎد‪ .‬ﻫﺮی ﺧﻮد را ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ ﺗﺎ از ﮔﺰﻧﺪ ﻃﻠﺴﻢ در اﻣﺎن ﺑﺎﺷﺪ ‪.‬‬
‫ﻣﺮﮔﺨﻮار دﯾﮕﺮ ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬آوادا ﮐﺪاوارا‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻏﯿﺐ ﺷﺪ و در ﻃﺮف دﯾﮕﺮ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ اﮐﻨﻮن ﻟﻮﭘﯿﻦ آﻣﺪه ﺑﻮد و ﺟﺎی ﻫﺮی را ﭘﺮ‬
‫ﮐﺮده ﺑﻮد‪ .‬اﻣﺎ ﻫﺮی ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﮐﺲ دﯾﮕﯿﺮ ﻗﺮﺑﺎﻧﯽ او ﺷﻮد از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﻓﺮﯾﺎد‬
‫زد ‪ :‬ﻣﺎﻧﺪرﻧﺎ ﭘﻮرﮐﺮﻧﺎ‪.‬‬
‫اﺷﻌﻪ ﻗﺪرﺗﻤﻨﺪی ﻣﺤﮑﻢ ﺑﻪ ﺳﯿﻨﻪ ﯾﮑﯽ از ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﺮد و او را ﺑﻪ ﻋﻘﺐ ﭘﺮﺗﺎب‬
‫ﮐﺮد‪ .‬ﻫﺮی ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺗﮑﺎن داد و ﻓﺮﯾﺎد زد ﭘﺘﺮﯾﻔﯿﮑﻮس ﺗﻮﺗﺎﻟﯿﻮس ‪.‬‬
‫ﻣﺮﮔﺨﻮار ﻣﺤﮑﻢ ﺑﻪ زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد و ﺑﺪﻧﺶ ﻗﻔﻞ ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﻗﺴﻤﺖ ﻫﺎﯾﯽ از ﺳﺎﻟﻦ اﮐﻨﻮن آﺗﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد و ﻫﺮی ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ از ﮐﺎرآﮔﺎﻫﺎن را ﻣﯽ دﯾﺪ‬
‫ﮐﻪ ﻣﺸﻐﻮل ﺧﺎﻣﻮش ﮐﺮدن آﺗﺶ ﺑﻮﻧﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﺣﺮﯾﻒ آن ﻧﻤﯽ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﻣﺮﮔﺨﻮاری ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ‬
‫اش را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﯾﮑﯽ از آن ﮐﺎرآﮔﺎﻫﺎن ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﺎ 
ﻃﻠﺴﻤﯽ او را ﮐﺸﺖ ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﺧﻨﺪه ای‬
‫وﺣﺸﯿﺎﻧﻪ ﺳﺮ داد‪ .‬و ﺑﺎ ﻋﺚ ﺷﺪ ﻫﺮی ﺑﻔﻬﻤﺪ او ﮐﯿﺴﺖ ‪ .‬او ﺳﺮﯾﻨﻮس اﺳﻨﯿﭗ ﺑﻮد‪ .‬ﻫﺮی‬
‫ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺮﮔﺸﺖ اﻣﺎ او دو ﻣﺮﮔﺨﻮاری را ﮐﻪ ﺑﺎ آﻧﻬﺎ ﻣﺸﻐﻮل ﻣﺒﺎرزه ﺑﻮد رﻫﺎ‬
‫ﮐﺮده و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺳﺮﯾﻨﻮس در ﭘﯿﺶ ﺑﻮد‪ .‬ﻫﺮی دوﯾﺪ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ او رﻓﺖ ﺗﺎ ﻣﺎﻧﻊ از اﻧﺠﺎم‬
‫ﮐﺎر اﺷﺘﺒﺎﻫﯽ از او ﺷﻮد‪ .‬اﻣﺎ ﻣﻮﻓﻖ ﻧﺸﺪ زﯾﺮ ادر ﻣﺎﻗﺒﻠﺶ دو ﻣﺮﮔﺨﻮار ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪه و ﻃﻠﺴﻢ‬
‫ﻫﺎی ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻧﯽ را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ او ﻓﺮﺳﺘﺎدﻧﺪ‪ .‬ﻫﺮی در ذﻫﻨﺶ ﻓﺮﯾﺎد زد ﺷﯿﻠﺪوﮐﺎرو و‬
‫دﯾﻮاری ﻧﻘﺮه ای در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺧﻮدش اﯾﺠﺎد ﮐﺮد‪ .‬ﻫﺮ دو ﻃﻠﺴﻢ ﺑﻪ دﯾﻮار ﻧﻘﺮه ای رﻧﮓ‬
‫ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﺮد و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﺑﺎزﮔﺸﺘﻨﺪ ‪ .‬ﻫﺮی ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺗﮑﺎن‬
‫داد و اﯾﻨﺒﺎر ﻓﺮﯾﺎد زد‪ :‬ﻻﮐﺮت ﻣﻮﻧﻮﮐﯿﺰان ‪.‬‬

‫‪225‬‬

‫از ﻧﻮک ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش دود ﺑﯿﺮون زد و دﯾﻮاری ﺑﯿﻦ او و ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﭘﺪﯾﺪ آورد‪ .‬ﻫﺮی ﺑﻪ‬
‫راﺣﺘﯽ از درون آن دود ﻣﺮﮔﺨﻮار ﻫﺎ را ﻣﯽ دﯾﺪ اﻣﺎ آﻧﻬﺎ ﻗﺎدر ﺑﻪ دﯾﺪن ﻫﺮی ﻧﺒﻮدﻧﺪ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺗﮑﺎن داد و ﺑﺎ ﻃﻠﺴﻤﯽ ﻫﺮ دوی آﻧﻬﺎ را ﺑﺎ ﻃﻨﺎب ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ ﺿﺪ‬
‫آﭘﺎرات ﺑﺴﺖ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﺮﮔﺨﻮار ﻏﻮل ﭘﯿﮑﺮی ﮐﻪ ﺑﺎ ﺑﯿﻞ ﻣﺒﺎرزه‬
‫ﻣﯽ ﮐﺮد و ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ او را ﺷﮑﺴﺖ داده ﺑﻮد ﮔﺮﻓﺖ و ﻓﺮﯾﺎد زد «‪ :‬ﻟﮑﯽ ﭘﺮﺗﻮﺳﺎ ‪.‬‬
‫ﻃﻠﺴﻢ دو رﻧﮓ آﺑﯽ و ﺳﻔﯿﺪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ آن ﻣﺮﮔﺨﻮار رﻓﺖ ‪ .‬درﺳﺖ ﺑﻪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ او‬
‫ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﺮد و ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﻪ دو ﻧﯿﮏ ﮐﺮد ‪ .‬ﻣﺮﮔﺨﻮار از ﺗﻌﺠﺐ دﻫﺎﻧﺶ ﺑﺎزﻣﺎﻧﺪده‬
‫ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﯿﻞ ﺑﺎ ﻃﻠﺴﻤﯽ او را ﻧﻘﺶ زﻣﯿﻦ ﮐﺮد ‪ .‬ﻫﺮی دﯾﮕﺮ وﻗﺖ ﺧﻮد را ﺗﻠﻒ ﻧﮑﺮد و ﺑﻪ‬
‫ﻣﺤﻠﯽ ﮐﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ و اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺎ ﻫﻢ دوﺋﻞ ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ ‪ .‬رﻓﺖ‪ .‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎده‬
‫ﺑﻮد و اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺎای ﺳﺮش اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد ‪ .‬ﻫﺮی ﻃﻠﺴﻤﯽ را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ او ﻓﺮﺳﺘﺎد اﻣﺎ او ﺑﻪ‬
‫راﺣﺘﯽ ﻃﻠﺴﻢ را ﺑﺮﮔﺸﺖ داد‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺮﯾﻊ ﺟﻠﻮ رﻓﺖ و در ﻣﻘﺎﺑﻞ او اﯾﺴﺘﺎد ‪ .‬ﮐﯿﻨﻪ ای ﮐﻪ از او در دل داﺷﺖ ﺑﻪ‬
‫ﻫﻤﺎن اﻧﺪازه ای ﺑﻮد ﮐﻪ از وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﻪ دل داﺷﺖ‪.‬او ﺑﺎر دﯾﮕﺮ وﺣﺸﯿﺎﻧﻪ ﺧﻨﺪﯾﺪ‪ .‬ﻫﻤﺎن‬
‫ﺧﻨﺪه ای ﮐﻪ وﻗﺘﯽ ﺑﺮادرش ﺳﻮروس و ﺗﺎﻧﮑﺲ را ﮐﺸﺘﻪ و ﻫﺮی را ﺷﮑﻨﺠﻪ ﮐﺮده ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﭘﺎﺗﺮ ‪ ،‬اوﻣﺪی ﻣﻨﻮ ﺑﮑﺸﯽ؟‬‫ ﺗﻮ دﯾﻮوﻧﻪ ای ‪ .‬ﻣﯽ ﮐﺸﻤﺖ ﮐﺜﺎف‪...‬‬‫ﻧﺎﮔﻬﺎن زﻣﯿﻦ ﻟﺮزﯾﺪ و ﺗﮑﻪ ای از ﺳﻘﻒ وزارت ﺧﺎﻧﻪ ﻓﺮو رﯾﺨﺖ‪ .‬ﻫﺮی ﺑﺎر دﯾﮕﺮ اﯾﺴﺘﺎد اﻣﺎ‬
‫دﯾﮕﺮ اﺳﻨﯿﭗ آﻧﺠﺎ ﻧﺒﻮد‪ .‬او ﺑﺎر دﯾﮕﺮ از ﭼﻨﮓ ﻫﺮی ﮔﺮﯾﺨﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬اﮐﻨﻮن ﻧﯿﻤﯽ از وزارت‬
‫ﺧﺎﻧﻪ در آﺗﺶ ﺑﻮد و ﻫﺮی ﺣﺮارت را ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﺣﺲ ﻣﯽ ﮐﺮد‪.‬ﺑﻪ آن ﻃﺮف ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪ .‬و‬
‫ﺑﺎر دﯾﮕﺮ او را دﯾﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ دو ﻣﻮ ﻗﺮﻣﺰ ﻣﺒﺎرزه ﻣﯽ ﮐﺮد‪ .‬ﯾﮑﯽ از آﻧﻬﺎ آرﺗﻮر وﯾﺰﻟﯽ و دﯾﮕﺮی‬
‫ﭘﺴﺮش ﭘﺮﺳﯽ ﺑﻮد‪ .‬اﺳﻨﯿﭗ ﻧﺎﺷﯿﺎﻧﻪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﭘﺮﺳﯽ ﺗﮑﺎن داد و او را‬
‫در ﻫﻮا ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد ‪ .‬ﻗﻠﺐ ﻫﺮی ﻓﺮو رﯾﺨﺖ ‪ .‬او ﭘﺮﺳﯽ را ﺑﻪ داﺧﻞ آﺗﺶ ﭘﺮﺗﺎب ﮐﺮده ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺳﺮﺟﺎﯾﺶ ﻣﯿﺨﮑﻮب ﺷﺪ و ﺑﻪ آن ﺻﺤﻨﻪ وﺣﺸﺘﻨﺎک ﺧﯿﺮه ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد‪ .‬آﺧﺮﯾﻦ‬
‫ﻓﺮﯾﺎد ﻫﺎی ﭘﺮﺳﯽ از درون آﺗﺶ ﺷﻨﯿﺪه ﻣﯽ ﺷﺪ‪ .‬اﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﻨﺎن ﻧﺎم او را ﻓﺮﯾﺎد‬
‫ﻣﯿﺰد‪.‬‬
‫ﻣﯽ ﮐﺸﻤﺖ ‪ ...‬آوادا ﮐﺪاوا‪ .‬آخ ‪.‬‬‫‪226‬‬

‫اﺳﻨﯿﭗ او را ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ و ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻌﻠﻤﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺷﺎﮔﺮدش درس ﻣﯽ دﻫﺪ‬
‫ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﺗﻮ ﻧﺒﺎﯾﺪ از ﻃﻠﺴﻢ ﻏﯿﺮ ﻗﺎﻧﻮﻧﯽ اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﯽ‪ .‬ﻣﺜﻼ ﺗﻮ ﮐﺎرﻣﻨﺪ وزارت ﺧﻮﻧﻪ ﻫﺴﺘﯽ‪.‬‬
‫ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﯾﻦ ﮐﺎرت ﺗﻨﺒﯿﻪ ﻣﯿﺸﯽ‪ .‬ﮐﺮاﺷﯿﻮ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﺑﺮ ﺧﻮدش ﻣﺴﻠﻂ ﺷﺪ ‪ .‬اﺳﻨﯿﭗ را ﻧﺸﺎﻧﻪ ﮔﺮﻓﺖ و ﻓﺮﯾﺎد زد ‪ :‬رﯾﮑﯿﻤﺎﻧﺪو‬
‫ورﯾﮑﺲ‪ .‬اﻣﺎ او در آﺧﺮﯾﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﺎ ﯾﮏ ﺷﯿﺮﺟﻪ از ﺟﻠﻮی ﻃﻠﺴﻢ ﮐﻨﺎر رﻓﺖ‪ .‬ﺳﭙﺲ‬
‫ﺧﻮدش را ﻋﯿﺐ ﮐﺮد و دﯾﮕﺮ ﻇﺎﻫﺮ ﻧﺸﺪ‪ .‬وزارت ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﻣﯽ ﻟﺮزﯾﺪ ‪ .‬ﺑﻌﻀﯽ از‬
‫ﻗﺴﻤﺖ ﻫﺎی آن ﻓﺮو رﯾﺨﺘﻪ ﺑﻮد ‪ .‬اﮐﻨﻮن دﯾﮕﺮ ﻫﻤﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﺑﻪ ﭘﯿﺮوی از اﺳﻨﯿﭗ از‬
‫وزارت ﺧﺎﻧﻪ ﻣﺘﻮاری ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬ﻫﺮی ﻫﻤﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎﯾﯽ را ﮐﻪ ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎده‬
‫ﺑﻮدﻧﺪ ﺑﻪ ﮐﻤﮏ وردی ﺑﺎ ﻃﻨﺎب ﺿﺪ آﭘﺎرات ﺑﺴﺖ و ﻫﻤﻪ آﻧﻬﺎ را ﺑﺎ ﺧﻮدش ﺑﻪ ﺑﯿﺮون از‬
‫وزارت ﺧﺎﻧﻪ اﻧﺘﻘﺎل داد ‪.‬‬
‫ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﺳﻮزش ﻫﻮای ﺳﺮد ﺷﺒﺎﻧﻪ را ﺣﺲ ﻣﯽ ﮐﺮد‪ .‬ﺑﻪ اﻃﺮاف ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪ .‬ﺣﺪود ﭘﺎﻧﺰده‬
‫ﻧﻔﺮ ﻗﺒﻞ از ﻫﺮی آﻧﺠﺎ ﺑﻮدﻧﺪ اﻣﺎ او ﻫﺮﭼﻪ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ را ﻧﺪﯾﺪ‪ .‬ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﺑﻪ‬
‫وزارت ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎزﮔﺸﺖ‪ .‬آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﺑﻠﻨﺪ ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽ ﮐﺮد ‪ .‬او‬
‫ﻣﻮﻫﺎی ﻗﺮﻣﺰ ﺳﺮش را ﻣﯿﮑﻨﺪ و ﺧﻮدش را ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ ﻣﯽ ﮐﻮﺑﯿﺪ ‪ .‬ﺑﺪون ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ‬
‫آﺗﺶ ‪ ،‬ﺑﻠﻨﺪ ﺑﻠﻨﺪ ﻓﺮﯾﺎد ﻣﯽ زد و ﭘﺮﺳﯽ را ﻃﻠﺐ ﻣﯽ ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺟﻠﻮ رﻓﺖ و دﺳﺖ او را ﮔﺮﻓﺖ ‪.‬‬
‫آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﯿﻦ ‪ .‬اﻻن ﺳﺎﺧﺘﻤﻮن ﻣﯽ ﺳﻮزه ‪.‬‬‫آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﺧﻮدش را از دﺳﺖ ﻫﺮی ﺟﺪا ﮐﻨﺪ اﻣﺎ ﻗﺒﻞ از آن ﻫﺮی او را ﺑﺎ‬
‫ﺧﻮد از آن ﺟﻬﻨﻢ ﺧﺎرج ﮐﺮده ﺑﻮد ‪ .‬آﺧﺮﯾﻦ ﻧﻔﺮاﺗﯽ ﮐﻪ در وزارت ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ﺑﯿﺮون‬
‫آﻣﺪﻧﺪ و ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن وزارت ﺧﺎﻧﻪ را در ﺟﺪال ﺑﺎ آﺗﺶ ﺗﻨﻬﺎ ﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ آﺳﻤﺎن ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﭼﻨﺪ ﺟﺎروی ﭘﺮﻧﺪه ﺑﺴﯿﺎر ﺑﻠﻨﺪ را در آﺳﻤﺎن دﯾﺪ ﮐﻪ ﺑﺮ‬
‫روی آن ﭼﻨﺪﯾﻦ ﻧﻔﺮ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ‪ .‬او ﺑﻪ دﻗﺖ ﺑﻪ ﺟﺎرو ﺳﻮاران ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪ .‬ﺑﺮ روی ﻫﺮ‬
‫ﺟﺎرو ﻫﺸﺖ ﻧﻔﺮ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ و ﺑﺎ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻫﺎﯾﺸﺎن ﺑﻪ ﺳﻤﺖ آﺗﺶ ﭘﯿﺶ ﻣﯽ رﻓﺘﻨﺪ ‪.‬‬
‫ﻟﺒﺎس ﻫﺎی آﻧﻬﺎ آﺑﯽ رﻧﮓ ﺑﻮد و ﮐﻼه و ﻧﻘﺎﺑﯽ ﺑﻪ ﻫﻤﺎن رﻧﮓ ﻧﯿﺰ ﺑﺮ روی ﺻﻮرﺗﺸﺎن ﺑﻮد ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﮔﻤﺎن ﮐﺮد ﮐﻪ آﻧﻬﺎ ﻣﺮﮔﺨﻮار اﻧﺪ و ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﯾﮑﯽ از آﻧﻬﺎ را ﻫﺪف‬

‫‪227‬‬

‫ﺑﮕﯿﺮد اﻣﺎ ﺑﻌﺪ دﯾﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻻی ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن ﭘﺮواز ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ و ﺑﺎ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻫﺎﯾﺸﺎن ﺑﺮ روی‬
‫آﺗﺶ آب ﻣﯽ رﯾﺰﻧﺪ‪ .‬ﻫﺮی رو ﺑﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﮐﺮد و از او ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪:‬‬
‫اﯾﻨﻬﺎ آﺗﺶ ﻧﺸﺎن ﻫﺴﺘﻦ ؟‬‫آﺗﺶ ﻧﺸﺎن ؟ آﻫﺎن ﻫﻤﻮن ﮐﺴﺎﯾﯽ ﮐﻪ واﺳﻪ ﻣﺸﻨﮕﻪ آﺗﯿﺶ رو ﺧﺎﻣﻮش ﻣﯽ ﮐﻨﻦ؟‬‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺳﺮ ﺟﻮاب ﻣﺜﺒﺖ داد‬
‫ﻧﻪ اﯾﻨﻬﺎ اﺳﻤﺸﻮن ﺧﺎﻣﻮش ﮔﺮه‪.‬‬‫اﮐﻨﻮن ﺗﻌﺪاد ﺟﺎروﻫﺎی ﺑﻠﻨﺪ در آﺳﻤﺎن ﺑﻪ ده ﻋﺪد ﻣﯽ رﺳﯿﺪ و از ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن وزارت دود‬
‫ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽ ﺷﺪ ‪.‬‬
‫ﺑﻬﺘﺮه ﺑﺮﮔﺮدﯾﻢ ﺧﻮﻧﻪ ‪ ...‬ﻫﺮی ؟‬‫ﭼﯽ ؟ آﻫﺎن ‪ ..‬آره ﺑﺮﯾﻢ‪.‬‬‫ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪ آﻧﻬﺎ وارد ﺧﺎﻧﻪ ﺷﻤﺎره دوازده ﮔﺮﯾﻤﻮﻟﺪ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﻌﺪ از ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪن‬
‫ﺻﺪای در ﮐﻪ ﻧﺸﺎن از ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪن آن و وارد ﺷﺪن اﻓﺮاد ﻣﺤﻔﻞ ﺑﻮد ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﺟﻠﻮ‬
‫ﭘﺮﯾﺪ‬
‫ﭼﯽ ﺷﺪه ؟! ﻫﻤﻪ ﺳﺎل‪ ...‬آرﺗﻮر ! ﭼﺮا ‪ ...‬ﭼﺮا ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ؟‬‫ﻫﯿﭽﮑﺲ ﺟﻮاﺑﯽ ﻧﺪاد‪.‬‬
‫آرﺗﻮر ﮔﻔﺘﻢ‪ .. .‬ﺑﯿﻞ ‪ ،‬ﭼﺎرﻟﯽ ﺷﻤﺎ ﺳﺎﻟﻤﯿﻦ ؟ ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻟﻤﻦ ؟ ﭘﺮ‪ ....‬ﭘﺮﺳﯽ ‪ ...‬ﭘﺮﺳﯽ ﺳﺎﻟﻤﻪ‬‫؟‬
‫ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﻫﯿﭽﮑﺲ ﺟﻮاب ﻧﺪاد ‪ .‬ﺳﺮ اﻧﺠﺎم ﺑﻌﺪ از ﯾﮏ ﺳﮑﻮت ﻃﻮﻻﻧﯽ رﯾﻤﻮس ﺷﺮوع ﺑﻪ‬
‫ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮد ‪:‬‬
‫ ﻣﺎﻟﯽ ‪ ...‬راﺳﺘﺸﻮ ﺑﺨﻮای ‪ ...‬ﭘﺮﺳﯽ دﯾﮕﻪ ﭘﯿﺶ ﻣﺎ ﻧﯿﺲ ‪.‬‬‫او ﺗﺎ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻦ ﺑﻮد ﺟﻤﻠﻪ آﺧﺮ را ﺗﻨﺪ و ﺳﺮﯾﻊ ﮔﻔﺖ اﻣﺎ ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ آن را ﺷﻨﯿﺪ ‪.‬‬
‫ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺮف ﮔﺮﯾﻪ آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ ﺷﺪﯾﺪ ﺗﺮ ﺷﺪ ‪ .‬و ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ﻫﻤﺎﻧﺠﺎ ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ‬
‫ﻧﺸﺴﺖ و ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺴﺖ ﺗﺎ از رﯾﺨﺘﻦ اﺷﮑﻬﺎﯾﺶ ﺟﻠﻮ ﮔﯿﺮی ﮐﻨﺪ ‪.‬‬
‫ﻣﯽ دوﻧﺴﺘﻢ ‪ ...‬ﻣﯽ دوﻧﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﺧﺎﻧﻮاده ﻣﺎ ﮐﻢ ﮐﻢ ﻧﺎﺑﻮد ﻣﯿﺸﻪ ‪.‬‬‫ﻣﺎﻣﺎن ؟‪ ..‬ﭼﯽ ﺷﺪه ؟ ﭼﺮا ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ؟ ﺑﺎﺑﺎ ؟‬‫ﺟﯿﻨﯽ ﺑﻪ ﺟﻤﻊ آﻧﻬﺎ وارد ﺷﺪه ﺑﻮد ‪:‬‬
‫‪228‬‬

‫ﻫﺮی ؟‬‫ﻫﺮی ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ آن ﺟﺎ را ﻫﺮﭼﻪ زود ﺗﺮ ﺗﺮک ﮐﻨﺪ از ﻣﯿﺎن آﻧﻬﺎ ﺑﯿﺮون آﻣﺪ ‪ ،‬دﺳﺖ‬
‫ﺟﯿﻨﯽ را ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﺎ ﺧﻮد ﺑﻪ اﺗﺎق ﻃﺒﻘﻪ ﺑﺎﻻ ﺑﺮد‪ .‬ﻓﺮد ‪ ،‬ﺟﺮج و رون ﺑﺮ روی ﺗﺨﺖ‬
‫ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ و ﮐﺎرت ﺑﺎزی اﻧﻔﺠﺎری ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﯿﺰ ﻣﺸﻐﻮل ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﮐﺘﺎب‬
‫ﺟﺎﻧﻮران " ﺷﮕﻔﺖ اﻧﮕﯿﺰ و زﯾﺴﺖ ﮔﺎه آﻧﻬﺎ " ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻫﺮی ؟ ﭼﯽ ﺷﺪه؟‬‫ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ‪ ...‬ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﺑﻪ وزارت ﺧﻮﻧﻪ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮدن ‪ ...‬راﺳﺘﺶ‪...‬‬‫او ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺣﺮﻓﺶ را اداﻣﻪ ﺑﺪﻫﺪ ‪ .‬ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ آب دﻫﺎﻧﺶ را ﻗﻮرت ﺑﺪﻫﺪ اﻣﺎ ﻫﯿﭻ‬
‫ﺑﺰاﻗﯽ در دﻫﺎﻧﺶ ﻧﻤﺎﻧﺪه ﺑﻮد ‪ .‬دﻫﺎﻧﺶ ﺧﺸﮏ ﺑﻮد ‪.‬‬
‫ﺟﺮج ﭘﯿﺶ دﺳﺘﯽ ﮐﺮد و ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪ :‬ﺑﯿﻞ ﮐﺎرﯾﺶ ﺷﺪه؟‬
‫ﻫﺮی ﺳﺮش را ﺑﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻣﻨﻔﯽ ﺗﮑﺎن داد ‪.‬‬
‫ ﭼﺎرﻟﯽ ؟‬‫ﻧﻪ ‪.‬‬‫ﺑﺎﺑﺎ ؟!‬‫ ﻧﻪ ‪ ...‬وﻟﯽ ‪ ...‬ﭘﺮﺳﯽ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪ‪.‬‬‫ﺳﮑﻮﺗﯽ ﺳﻨﮕﯿﻦ ﻓﻀﺎ را در ﺑﺮ ﮔﺮﻓﺖ ﺑﻪ ﻃﻮری ﮐﻪ ﻫﺮی ﺻﺪای ﺗﭙﺶ ﻗﻠﺒﺶ را ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ‬
‫ﻣﯽ ﺷﻨﯿﺪ ‪ .‬ﺗﺎ ﻣﺪﺗﯽ ﻃﻮﻻﻧﯽ ﻫﯿﭽﮑﺲ ﭼﯿﺰی ﻧﻤﯽ ﮔﻔﺖ ‪ .‬ﺗﺎ اﯾﻨﮑﻪ رون ﺳﮑﻮت را‬
‫ﺷﮑﺴﺖ و ﺑﻪ ﻗﺼﺪ ﺧﻮاب اﺗﺎق را ﺗﺮک ﮐﺮد ‪ .‬ﻫﺮی ﻧﯿﺰ از او ﭘﯿﺮوی ﮐﺮد و ﺑﻪ ﻃﺮف اﺗﺎق‬
‫ﺧﻮدش رﻓﺖ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ‪...‬‬‫ﻫﺮی ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﻫﺮﻣﯿﻮن را دﯾﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل او ﻣﯽ دوﯾﺪ ‪.‬‬
‫ ﻫﺮی ‪ ،‬واﻗﻌﺎ ﭘﺮﺳﯽ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪه ؟‬‫آره ‪ .‬اﺳﻨﯿﭗ اوﻧﻮ اﻧﺪاﺧﺖ ﺗﻮی آﺗﯿﺶ ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﻫﻢ ﯾﮏ ﮐﺎری ﮐﺮد ﮐﻪ دﯾﮕﻪ ﻧﺘﻮﻧﺴﺘﻦ‬‫ﺑﯿﺎرﻧﺶ ﺑﯿﺮون ‪.‬‬
‫ﻫﺮی در اﺗﺎق را ﺑﺎز ﮐﺮد و آﻧﻬﺎ وارد ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﺘﺎﺑﺶ را ﺑﺮ روی ﻣﯿﺰ ﮐﻨﺎر ﻫﺮی‬
‫ﮔﺬاﺷﺖ ‪.‬‬
‫‪229‬‬

‫ وزارت ﺧﻮﻧﻪ ﭼﯽ ؟ ﺳﻘﻮط ﮐﺮده ﯾﺎ ﻧﻪ ؟‬‫ ﺳﺎﺧﺘﻤﻮﻧﺶ ﮐﺎﻣﻼ ﺳﻮﺧﺘﻪ ‪ .‬وﻟﯽ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ اﺳﮑﺮﯾﻢ ژور ﺳﺎﻟﻢ ﺑﺎﺷﻪ‪.‬‬‫ ﻫﺮی ‪ ....‬ﻣﯽ دوﻧﻢ ﺧﺴﺘﻪ ای وﻟﯽ ‪ ....‬ﻣﯿﺸﻪ واﺳﻢ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﻨﯽ ﭼﯽ ﺷﺪه ؟‬‫ﺧﺐ ‪ ...‬وﻗﺘﯽ ﻣﻦ رﻓﺖ ‪....‬‬‫ﻫﺮی ﺗﻤﺎم وﻗﺎﯾﻊ را ﺑﻪ ﻏﯿﺮ از ﻗﺴﻤﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺎﻟﻔﻮی ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮده ﺑﻮد ﺑﺮای ﻫﺮﻣﯿﻮن‬
‫ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﺮد ‪ .‬ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺖ ﺑﻌﺪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ اﺗﺎق ﺧﻮدش رﻓﺖ ﺗﺎ ﺑﺨﻮاﺑﺪ او ﻫﻨﻮز در ﺷﮏ‬
‫ﻫﺮﻓﻬﺎی ﻫﺮی ﺑﻮد ‪.‬‬
‫ﺻﺒﺢ روز ﺑﻌﺪ ﻫﺮی ﺑﺎ ﺻﺪای ﺟﻐﺪی ﮐﻪ روزﻧﺎﻣﻪ ﭘﯿﺎم اﻣﺮوز را آورده ﺑﻮد از ﺧﻮاب ﺑﯿﺪار‬
‫ﺷﺪ ‪ .‬ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎﻧﯽ ﺑﺴﺘﻪ از ﺟﯿﺐ رداﯾﺶ ﻣﻘﺪاری ﭘﻮل ﺑﯿﺮون آورد و در ﮐﯿﺴﻪ ای ﮐﻪ ﺑﻪ‬
‫ﭘﺎی ﺟﻐﺪ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮد اﻧﺪاﺧﺖ ‪.‬ﺑﺮای ﻣﺪﺗﯽ ﻫﻤﺎﻧﺠﺎ ﺑﺮ روی ﺗﺨﺘﺶ دراز ﮐﺸﯿﺪه ﺑﻮد و ﺑﻪ‬
‫اﺗﻔﺎﻗﺎﺗﯽ ﮐﻪ در روز ﮔﺬﺷﺘﻪ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮد ‪ .‬ﺑﺎز ﻫﻢ ﯾﮑﯽ دﯾﮕﺮ از آﺷﻨﺎﯾﺎﻧﺸﺎن‬
‫ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد ‪ .‬ﺑﺮادر رون ‪ .‬ﻫﺮﭼﻨﺪ ﺑﺎ او در ارﺗﺒﺎط ﻧﺒﻮدﻧﺪ اﻣﺎ ﺑﺎز ﻫﻢ او ﯾﮑﯽ از اﻓﺮاد‬
‫ﺧﺎﻧﻮاده وﯾﺰﻟﯽ ﺑﻪ ﺷﻤﺎر ﻣﯽ رﻓﺖ ‪.‬‬
‫از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ و ﺑﻪ روزﻧﺎﻣﻪ ای ﮐﻪ ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﻗﺒﻞ رﺳﯿﺪه ﺑﻮد ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪ .‬در‬
‫ﺻﻔﺤﻪ اول روزﻧﺎﻣﻪ ﻋﮑﺴﯽ از ﻧﻤﺎی ﺑﯿﺮوﻧﯽ وزارت ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﺟﺸﻢ ﻣﯽ ﺧﻮرد ﮐﻪ ﺧﺎﻣﻮش‬
‫ﮔﺮﻫﺎ ﻣﺸﻐﻮل ﺧﺎﻣﻮش ﮐﺮدن آﺗﺶ ﺑﻮﻧﺪ ‪ .‬در زﯾﺮ ﻋﮑﺲ ﺗﯿﺘﺮ ﺑﺰرﮔﯽ ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﻣﯽ ﺧﻮرد ‪:‬‬

‫وزارت ﺧﺎﻧﻪ در آﺗﺶ‬
‫ﻣﺮگ ﭘﺎﻧﺰده ﻧﻔﺮ از اﻓﺮاد وزارت ﺧﺎﻧﻪ و ﺳﻪ ﻏﯿﺮ ﻧﻈﺎﻣﯽ‬
‫روز ﮔﺬﺷﺘﻪ اﻓﺮاد زﯾﺮ ﺳﻠﻄﻪ ﻟﺮد ‪ ...‬ﻣﻠﻘﺐ ﺑﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮاران ﺑﻪ وزارت ﺳﺤﺮ و ﺟﺎدو ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮده‬
‫و ﭘﺎﻧﺰده ﻧﻔﺮ از اﻓﺮاد وزارت ﺧﺎﻧﻪ ) ﯾﺎزده ﮐﺎرآﮔﺎه و ﭼﻬﺎر ﻧﻔﺮ از دﯾﮕﺮ ﻗﺴﻤﺖ ﻫﺎ ( و‬
‫ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﺳﻪ ﻏﯿﺮ ﻧﻈﺎﻣﯽ را از ﺑﯿﻦ ﺑﺮدﻧﺪ ‪ .‬در اﯾﻦ ﻣﺒﺎرزه ‪ %70‬ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن وزارت ﺧﺎﻧﻪ‬
‫وﯾﺮان ﺷﺪ و ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﻧﻤﺎی ﺑﯿﺮون آن در آﺗﺶ ﺳﻮﺧﺖ ‪ .‬اﯾﻦ ﺣﻤﻠﻪ ﺑﺎﻋﺚ اﯾﺠﺎد‬
‫دردﺳﺮ ﻫﺎی زﯾﺎدی ﺑﺮای ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺟﺎدوﮔﺮی ﺷﺪ ‪ .‬از ﺟﻤﻠﻪ اﯾﻨﮑﻪ ﺗﻌﺪاد زﯾﺎدی از اﻓﺮاد‬

‫‪230‬‬

‫ﻏﯿﺮ ﺟﺎدوﮔﺮ ‪ ،‬ﻣﻮﺻﻮم ﺑﻪ ﻣﺸﻨﮓ ﺷﺎﻫﺪ اﯾﻦ ﺣﺎدﺛﻪ ﺑﻮﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺎﻣﻮران وزارت ﺧﺎﻧﻪ‬
‫ﻣﺸﻐﻮل ﭘﺎک ﮐﺮدن اﯾﻦ ﺣﺎدﺛﻪ از ذﻫﻦ آﻧﻬﺎ ﻣﯽ ﺑﺎﺷﻨﺪ ‪ ).‬اداﻣﻪ در ﺻﻔﺤﻪ ‪( 4‬‬
‫اﺑﺮﻓﻮرث داﻣﺒﻠﺪور ‪ ،‬ﺟﺎﻧﺸﯿﻦ اﺳﮑﺮﯾﻢ ژور‬
‫ﺻﺒﺢ اﻣﺮوز وزﯾﺮ ﺳﺤﺮ و ﺟﺎدو ‪ ،‬روﻓﻮس اﺳﮑﺮﯾﻢ ژور ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﻣﺮدم را ﻋﻤﻠﯽ‬
‫ﺳﺎﺧﺖ و از ﻣﻘﺎم وزارت ﺳﺤﺮ و ﺟﺎدو اﺳﺘﻌﻔﺎ داد ‪ .‬ﺑﻼﻓﺎﺻﻪ ﺑﻌﺪ از او اﺑﺮﻓﻮرث داﻣﺒﻠﺪور ‪،‬‬
‫ﺑﺮادر آﻟﺒﻮس داﻣﺒﻠﺪور ﻣﺪﯾﺮ ﺳﺎﺑﻖ ﻣﺪرﺳﻪ ﺟﺎدوﮔﺮی ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ‪ ،‬ﮐﻪ اﮐﻨﻮن در ﺗﻌﻄﯿﻠﯽ‬
‫ﺑﻪ ﺳﺮ ﻣﯽ ﺑﺮد ﺑﻪ اﯾﻦ ﻣﻘﺎم ﻧﺎﯾﻞ ﮔﺸﺖ ‪ .‬ﻣﺼﺎﺣﺒﻪ ای را ﺑﺎ او ﺗﺮﺗﯿﺐ داده اﯾﻢ ﮐﻪ‬
‫ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﯿﺪ ‪...‬‬
‫ﻋﮑﺴﯽ در ﮔﻮﺷﻪ روزﻧﺎﻣﻪ ﺗﻮﺟﻪ ﻫﺮی را ﺑﻪ ﺧﻮد ﺟﻠﺐ ﮐﺮد و او را از ﺧﻮاﻧﺪن اداﻣﻪ‬
‫ﻣﻄﻠﺐ ﺑﺎزداﺷﺖ‪ .‬در آن ﻋﮑﺲ ‪ ،‬ﺗﺼﻮﯾﺮ ﻟﺮد وﻟﺪﻣﻮرت ﻗﺮار داﺷﺖ ﮐﻪ در آن واﺣﺪ ﺑﺎ‬
‫ﭼﻨﺪﯾﻦ ﻧﻔﺮ از اﻓﺮاد وزارت ﺧﺎﻧﻪ ﮐﻪ او را دوره ﮐﺮده ﺑﻮﻧﺪ ﻣﺸﻐﻮل ﻣﺒﺎرزه ﺑﻮد‪ .‬در زﯾﺮ آن‬
‫ﻋﮑﺲ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد ‪:‬‬

‫ﻟﺮد ‪ ...‬ﭘﺮﭼﻢ دار ﺣﻤﻠﻪ ﺑﻪ وزارت ﺧﺎﻧﻪ‬
‫روز ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺗﻌﺪای زا ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﺑﻪ درﻫﺎی ورودی وزارت ﺧﺎﻧﻪ ﺣﻤﻠﻪ ور ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ‬
‫رﺷﺎدت ﻣﺎﻣﻮرﯾﻦ وزارت ﺧﺎﻧﻪ ﻣﻮاﺟﻪ ﺷﺪه و ﺗﺼﻤﯿﻢ ﺑﻪ ﻋﻘﺐ ﻧﺸﯿﻨﯽ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ‪ .‬اﻣﺎ‬
‫ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ ﺧﻮد ﺷﺨﺺ ﻟﺮد ‪ ...‬ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ و ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻪ ﺑﺎزﮔﺸﺖ اﻣﯿﺪ ﺑﻪ ﻟﺸﮑﺮ ﺷﮑﺴﺖ ﺧﻮرده‬
‫اش ﺷﺪ ‪ .‬او ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﺑﺎ ﺷﺶ ﮐﺎرآﮔﺎه و ﯾﮏ ﻏﯿﺮ ﻧﻈﺎﻣﯽ درﮔﯿﺮ ﺷﺪ و ﺑﻪ راﺣﺘﯽ‬
‫ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪ ﻫﻤﻪ آﻧﻬﺎ را از ﭘﺎی درآورد‪ .‬ﻻزم اﺳﺖ ﯾﺎد اﻟﺴﺘﻮر ﻣﻮدی ‪ ،‬ﮐﺎاﮔﺎه ﻗﺪرﺗﻤﻨﺪ و‬
‫اﺳﺒﻖ وزارت ﺧﺎﻧﻪ را ﮔﺮاﻣﯽ ﺑﺪارﯾﻢ ﮐﻪ ﺑﻪ دﺳﺖ ﺧﻮد ﺷﺨﺺ ﻟﺮد ‪ ...‬ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪ ‪.‬‬
‫ﭼﺸﻤﺎن ﻫﺮی ﺳﻮزش ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﯾﮑﯽ از آﺷﻨﺎﯾﺎﻧﺶ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد ‪.‬‬
‫ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺟﺎدوﮔﺮی در اﻧﺘﻈﺎر ﻓﺮد ﺑﺮﮔﺰﯾﺪه‬

‫‪231‬‬

‫روز ﮔﺬﺷﺘﻪ اﻓﺮاد ﻟﺮد ‪ ...‬ﺑﻪ وزارت ﺧﺎﻧﻪ ﺣﻤﻠﻪ ور ﺷﺪﻧﺪ ﺗﺎ ﻣﺎ ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﺑﻪ ﯾﺎد ﻫﺮی ﭘﺎﺗﺮ ‪،‬‬
‫ﻓﺮد ﺑﺮﮔﺰﯾﺮده ﺑﯿﺎﻓﺘﯿﻢ‪ .‬اﮐﻨﻮن ﺗﻨﻬﺎ اﻣﯿﺪ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺟﺎدوﮔﺮی ﺑﻪ اوﺳﺖ‪ .‬ﺑﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ از‬
‫اﻓﺮاد ﺣﺎﺿﺮ در درﮔﯿﺮی ﺷﺐ ﮔﺬﺷﺘﻪ ‪ ،‬ﻫﺮی ﭘﺎﺗﺮ ﺑﻌﺪ از ﮔﺬﺷﺖ ﺣﺪود ﯾﮏ ﺳﺎﻋﺖ از‬
‫ﺷﺮوع درﮔﯿﺮی ﺑﻪ وزارت ﺧﺎﻧﻪ آﻣﺪ و ﺑﺎﻋﺚ ﻓﺮار ﺑﺴﯿﺎری از ﻣﺮﮔﺨﻮاران ﺷﺪ‪ .‬ﺿﻤﻦ‬
‫اﯾﻨﮑﻪ او ﻫﻔﺖ ﻧﻔﺮ از ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ را دﺳﺘﮕﯿﺮ ‪...‬‬
‫ﻫﺮی از ﺧﻮاﻧﺪن اداﻣﻪ اﯾﻦ ﻣﻄﻠﺐ ﻧﯿﺰ ﺧﻮدداری ﮐﺮد ‪ .‬اﯾﻦ روزﻧﺎﻣﻪ ﺗﺎﺑﻪ ﺣﺎل ﺑﯿﺸﺎز اﻧﺪازه‬
‫از ﻫﺮی ﺗﻌﺮﯾﻒ و ﺗﻤﺠﯿﺪ ﮐﺮده ﺑﻮد ‪ .‬او ﺑﺎ ﺑﯽ ﺣﻮﺻﻠﮕﯽ روزﻧﺎﻣﻪ را ورق زد ﺗﺎ ﺑﻪ ﺻﻔﺤﻪ‬
‫آﺧﺮ رﺳﯿﺪ ‪:‬‬

‫آرﺗﻮر وﯾﺰﻟﯽ ‪ ،‬ﺟﺎﻧﺸﯿﻦ ﭘﺮﺳﯽ وﯾﺰﻟﯽ‬
‫ﭘﺮﺳﯽ وﯾﺰﻟﯽ ﻣﻌﻮن روﻓﻮس اﺳﮑﺮﯾﻢ ژور ‪ ،‬وزﯾﺮ ﺳﺤﺮ و ﺟﺎدوی ﺳﺎﺑﻖ در درﮔﯿﺮی روز‬
‫ﮔﺬﺷﺘﻪ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪ ﺗﺎ وزارت ﺧﺎﻧﻪ ﻣﺠﺒﻮر ﺷﻮد ﺟﺎﻧﺸﯿﻨﯽ را ﺑﺮای او ﺗﻌﯿﯿﻦ ﮐﻨﺪ ‪ .‬در ﺟﻠﺴﻪ‬
‫ای ﮐﻪ ﺑﯿﻦ وزﯾﺮ ﺳﺤﺮ و ﺟﺎدو و در وزﯾﺮ ﺳﺎﺑﻖ ‪ ،‬ﯾﻌﻨﯽ ﮐﻮرﻧﻠﻮس ﻓﺎج و روﻓﻮس اﺳﮑﺮﯾﻢ‬
‫ژور اﻧﺠﺎم ﺷﺪ ‪ ،‬ﺳﺮ اﻧﺠﺎم آرﺗﻮر وﯾﺰﻟﯽ ﭘﺪر ﭘﺮﺳﯽ وﯾﺰﻟﯽ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻣﻌﺎون اول وزﯾﺮ‬
‫ﺟﺪﯾﺪ اﻧﺘﺨﺎب ﺷﺪ ‪....‬‬
‫ﻫﺮی از اﯾﻦ ﺧﺒﺮ ﺑﺴﯿﺎر ﻫﯿﺠﺎن زده ﺷﺪ ‪ .‬آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ در زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻫﺮی ﺑﺎ ﺧﺎﻧﻮاده آﻧﻬﺎ‬
‫آﺷﻨﺎ ﺷﺪه ﺑﻮد ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﯾﮏ ﮐﺎرﻣﻨﺪ ﺳﺎده در ﻗﺴﻤﺖ ﺳﻮاﺳﺘﻔﺎده از اﺷﯿﺎ ﻣﺸﻨﮕﯽ وزارت‬
‫ﺧﺎﻧﻪ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﺮد اﻣﺎ اﮐﻨﻮن ﻣﻌﺎون اول وزﯾﺮ ﺳﺤﺮ و ﺟﺎدو ﺷﺪه ﺑﻮد ‪ .‬روزﻧﺎﻣﻪ را ﺗﺎ ﮐﺮد‬
‫و ﮐﻨﺎر ﮔﺬاﺷﺖ ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺑﻪ راه اﻓﺘﺎد آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺻﻮت و ﮐﻮر ﺑﻮد ‪.‬‬
‫ﻫﯿﭽﮑﺲ در آﻧﺠﺎ ﻧﺒﻮد اﻣﺎ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ آﻣﺎده ﺑﻮد ‪ .‬ﻫﺮی از آﻧﺠﺎ ﺑﯿﺮون آﻣﺪ ‪ .‬ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ‬
‫ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ﺑﺨﻮرد ‪ .‬ﺑﻪ آراﻣﯽ ﺑﻪ اﺗﺎﻗﯽ رﻓﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن و ﺟﯿﻨﯽ در آﻧﺠﺎ‬
‫ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬در را ﺑﺎز ﮐﺮد و از ﻻی آن ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪ .‬ﺟﯿﻨﯽ ﺳﺮش را ﺑﺮ روی ﺷﺎﻧﻪ‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد و ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽ ﮐﺮد ‪ .‬ﻫﺮی از دﯾﺪن آن ﻣﻨﻈﺮه ﻣﺘﺎﺛﺮ ﺷﺪ ‪ ،‬ﺑﻪ آراﻣﯽ‬
‫در را ﺑﺴﺖ و ﺑﯿﺮون آﻣﺪ و ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﺑﻪ اﺗﺎﻗﺶ ﺑﺎزﮔﺸﺖ ‪ .‬ﻫﻨﻮز در ﻓﮑﺮ ﺣﻤﻠﻪ ای ﺑﻮد ﮐﻪ‬
‫ﺑﻪ ﻫﺎﮔﺰﻣﯿﺪ ﺷﺪه ﺑﻮد ‪ .‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺷﻘﯿﻘﻪ اش ﮔﺮﻓﺖ ‪ .‬ﺧﺎﻃﺮه ای ﻧﻘﺮه‬
‫‪232‬‬

‫ای رﻧﮓ را از ﺳﺮش ﺑﯿﺮون آورد ‪ .‬ﺳﭙﺲ آن را ﺑﻪ درون ﻗﻄﺢ اﻧﺪﯾﺸﻪ ای ﮐﻪ داﻣﺒﻠﺪور‬
‫ﺑﻪ او داده ﺑﻮد رﯾﺨﺖ و ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﻪ درون آن رﻓﺖ ‪.‬‬
‫او در دﺷﺘﯽ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ اﻃﺮاف آن ﻫﯿﭻ ﺧﺎﻧﻪ ای ﻧﺒﻮد ‪ .‬اﻣﺎ ﮐﻮﻫﻬﺎی ﺑﺮ از ﺑﺮﻓﯽ‬
‫دور ﺗﺎ دور آن دﯾﺪه ﻣﯽ ﺷﺪ ‪ .‬ﮐﻤﯽ ﺟﻠﻮ ﺗﺮ ﯾﮏ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن ﺳﯿﺎه رﻧﮓ و ﮐﺜﯿﻒ ﻗﺮار‬
‫داﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ درﺳﺖ در وﺳﻂ ﯾﮏ ﺑﺎغ ﺑﺰرگ ﺑﺎﺷﺪ ‪ .‬در ﺳﯿﺎه رﻧﮓ و‬
‫ﺑﺰرگ آن ﺣﺪود ‪ 10‬ﻣﺘﺮ ﺟﻠﻮﺗﺮ از ﻫﺮی ﻗﺮار داﺷﺖ‪.‬‬
‫ﺑﯿﺎ ﺑﺮﯾﻢ دخ ‪ ...‬اﯾﻦ دﯾﮕﻪ ﮐﯿﻪ ؟ ‪ ...‬ﻫﺮی ﭘﺎﺗﺮ ؟ ‪...‬آوادا ‪ ...‬آوادا ﮐﺪاوارا ‪.‬‬‫ﻫﺮی ﺧﻮدش را دﯾﺪ ﮐﻪ ﮐﻨﺎر رﻓﺖ ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﺟﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺗﮑﺎن داد و ﻓﺮﯾﺎد زد ‪:‬‬
‫ﺳﺎﯾﻠﻨﺴﯿﻮ ‪.‬‬
‫ﺳﭙﺲ ﻃﻠﺴﻢ ﻗﺮﻣﺰ رﻧﮕﯽ از ﭘﺸﺖ ﺑﻪ او ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﺮد ‪ .‬ﻫﺮی واﻗﻌﯽ وﻗﺘﯽ ﺧﻮد را دﯾﺪ ﮐﻪ‬
‫آن ﻃﻠﺴﻢ ﺑﻬﺶ ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﺮده از ﺗﻌﺠﺐ ﺧﺸﮑﺶ زد ‪ .‬ﻣﻤﮑﻦ ﺑﻮد آن ﻃﻠﺴﻢ ﻣﺮگ ﺑﺎﺷﺪ‬
‫‪ ،‬اﻣﺎ ﻧﺒﻮد ‪ .‬او ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺗﮑﺎن داد اﻣﺎ ﻣﺮﮔﺨﻮار دﯾﮕﺮی ﺑﻪ ﮐﻤﮏ‬
‫ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش ﮔﻠﻮﻟﻪ ای ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻫﺮی ﺷﻠﯿﮏ ﮐﺮد ‪ .‬ﮔﻠﻮﻟﻪ ﺑﻪ ﺑﺎزوی او اﺻﺎﺑﺖ ﮐﺮد ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﭘﺮﯾﺪ ودﺳﺖ ﺟﯿﻨﯽ را ﮔﺮﻓﺖ ‪ .‬ﻫﺮ ‪ 3‬ﻣﺮﮔﺨﻮار ﺑﻪ ﺳﻤﺖ آﻧﻬﺎ اﺷﻌﻪ ﻓﺮﺳﺘﺎدﻧﺪ‪ .‬و‬
‫ﻧﺎﮔﻬﺎن ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺳﯿﺎه ﺷﺪ ‪ .‬ﻫﺮی از ﻗﻄﺢ ﺑﯿﺮون آﻣﺪ‪.‬‬
‫او ﻓﻬﻤﯿﺪه ﺑﻮد ‪ .‬ﺳﺮ اﻧﺠﺎم ﻣﺤﻞ وﻟﺪﻣﻮرت را ﭘﯿﺪا ﮐﺮده ﺑﻮد ‪.‬‬
‫ ﻫﺮی ! ﺗﻮ ﺑﯿﺪار ﺷﺪی ؟‬‫ ﺗﻮ ﮐﺠﺎ ﺑﻮدی رون ؟‬‫ ﻣﻦ ؟ ﻫﯿﭽﯽ رﻓﺘﻪ ﺑﻮدم دﺳﺘﺸﻮﯾﯽ ‪ .‬دﺧﺘﺮا ﮐﺠﺎن ؟‬‫ﻫﺮی ﺑﻪ دروغ ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ‪ ،‬ﺣﺘﻤﺎ ﻫﻨﻮز ﺑﯿﺪار ﻧﺸﺪن ‪ .‬راﺳﺘﯽ ‪ ،‬ﺑﻘﯿﻪ ﮐﺠﺎن ؟‬
‫ ﻓﺮد و ﺟﺮج رﻓﺘﻦ دﯾﺎﮔﻦ ‪ .‬ﯾﺒﻞ و ﻓﻠﻮر ﻫﻢ رﻓﺘﻦ ﺧﻮﻧﻪ ﭘﯿﺪا ﮐﻨﻦ ‪ .‬ﭼﺎرﻟﯽ ﻫﻢ ﺑﺎ ﻣﺎﻣﺎن‬‫و ﺑﺎﺑﺎ رﻓﺘﻪ وزارت ﺧﻮﻧﻪ ‪.‬‬
‫وزارت ﺧﻮﻧﻪ ؟ اﻣﺎ ‪ ...‬وزارت ﺧﻮﻧﻪ ﮐﻪ دﯾﺮوز داﻏﻮن ﺷﺪ‪.‬‬‫آره ‪ .‬ﺑﺎﺑﺎ ﻣﯽ ﮔﻒ ﺳﺎﺧﺘﻤﻮن وزارت ﺧﻮﻧﻪ ﻓﻌﻼ ﺧﺮاﺑﻪ واﺳﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﻫﻤﻪ ﮐﺎرآﮔﺎه ﻫﺎ و‬‫ﻣﺎﻣﻮرا ﺑﻪ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﻧﻘﻞ ﻣﮑﺎن ﮐﺮدن‪.‬‬
‫ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﮐﻪ ﺗﻌﻄﯿﻠﻪ ‪.‬‬‫‪233‬‬

‫ ﻫﺮی ‪ ،‬واﺳﻪ ﻣﺎ ﻣﺪرﺳﻪ ﺗﻌﻄﯿﻠﻪ ‪ .‬ﺳﺎﺧﺘﻤﻮن رو ﮐﻪ ﻧﺎﺑﻮد ﻧﮑﺮدن ‪ .‬ﺗﻮ ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ ؟‬‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺘﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ ‪ :‬راﺳﺖ ﻣﯿﮕﯽ اه ‪ .‬ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮم ‪ .‬ﺑﺎ ﻣﺎل‪ ...‬ﯾﮏ ﺟﺎ ﮐﺎر‬
‫دارم ‪.‬‬
‫ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ﻧﻤﯽ ﺧﻮری ؟‬‫ﻧﻪ ﺧﺪاﺣﺎﻓﻆ‬‫او از ﺧﺎﻧﻪ ﺑﯿﺮون رﻓﺖ ‪ .‬ﺑﻪ ﻫﺎﮔﺰﻣﯿﺪ ﻓﮑﺮ ﮐﺮد و ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑﻌﺪ در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن‬
‫ﺷﯿﻮن آوارﮔﺎن ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ ﻫﺎﮔﺰﻣﯿﺪ ﭘﺮ ﺑﻮد از ﮐﺎرآﮔﺎﻫﺎن و ﻣﺎﻣﻮران وزارت ﺧﺎﻧﻪ ﮐﻪ در‬
‫دﺳﺘﻪ ﻫﺎی دو و ﺳﻪ ﻧﻔﺮه ﻣﺸﻐﻮل ﮔﺸﺖ زدن ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻣﺤﺾ اﯾﻨﮑﻪ ری در آﻧﺠﺎ ﻇﺎﻫﺮ‬
‫ﺷﺪ ‪ ،‬ﺣﺪود ﺑﯿﺴﺖ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ او ﻧﺸﺎﻧﻪ رﻓﺖ ‪.‬‬
‫از ﺟﺎت ﺗﮑﻮن ﻧﺨﻮر‬‫ﻣﺮدی ﺑﻠﻨﺪ ﻗﺎﻣﺖ ﺑﺎ ﺳﺮی ﻃﺎس و ﻗﯿﺎﻓﻪ ای ﺧﺸﻤﮕﯿﻦ ﮐﻪ از ﻫﻤﻪ ﺟﻠﻮﺗﺮ ﺑﻮد و ﻗﻠﺐ‬
‫ﻫﺮی را ﻧﺸﺎﻧﻪ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد اﯾﻦ ﺟﻤﻠﻪ را ﺑﻪ زﺑﺎن آورد‪ .‬ﻫﺮی ﺧﯿﻠﯽ ﺗﻨﺪ ﮔﻔﺖ ‪:‬‬
‫ﻣﻦ ﻫﺮی ﭘﺎﺗﺮم ‪.‬‬‫ﻣﺮد دﯾﮕﺮی ﮐﻪ ﮐﻨﺎر ﻣﺮد اول اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد و ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺟﻮان و ﺑﯽ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ ﮔﻔﺖ ‪:‬‬
‫راﺳﺖ ﻣﯿﮕﻪ ﮔﺮی ‪ ،‬اون واﻗﻌﺎ ﻫﺮی ﭘﺎﺗﺮه ‪ .‬ﺣﺎﻟﺘﻮن ﭼﻄﻮره آﻗﺎی پ‪...‬‬‫واﯾﺴﺘﺎ ﺑﺒﯿﻨﻢ ﺳﺎﻟﯽ ‪ .. .‬اﮔﻪ ﺗﻮ واﻗﻌﺎ ﻫﺮی ﭘﺎﺗﺮی ﺳﭙﺮ ﻣﺪاﻓﻌﺖ ﭼﻪ ﺷﮑﻠﯿﻪ؟‬‫ﻫﺮی ﭘﻮزﺧﻨﺪی زد و ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﯾﮏ ﮔﻮزن ﻧﺮ ‪ ،‬اﯾﻨﻮ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﯽ دوﻧﻦ‪.‬‬
‫ﻣﺮد دﯾﮕﺮی از ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻫﺮی ﮔﻔﺖ ‪ :‬راﺳﺖ ﻣﯿﮕﻪ ‪ .‬ﯾﮏ ﺳﻮال دﯾﮕﻪ ازش ﺑﭙﺮس ‪.‬‬
‫ﻫﺮی از ﺣﺮف ﺧﻮدش ﭘﺸﯿﻤﺎن ﺷﺪ ‪.‬‬
‫ﻣﺮد اول ﮐﻪ ﮔﺮی ﻧﺎم داﺷﺖ ﺑﺎ ﺧﻮدش ﻓﮑﺮ ﮐﺮد و ﺳﺮ اﻧﺠﺎم ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﺗﻮ ﭼﻨﺪ ﺑﺎر ﺑﺎ‬
‫اﺳﮑﺮﯾﻢ ژور ﻣﻼﻗﺎت داﺷﺘﯽ ؟‬
‫ﺳﻪ ﺑﺎر‬‫ﻫﻤﻪ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯿﺸﺎن را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻫﺮی ﻧﺸﺎﻧﻪ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ آن را ﭘﺎﯾﯿﻦ آوردﻧﺪ‬
‫‪.‬‬

‫‪234‬‬

‫اوه ‪ ،‬ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ آﻗﺎی ﭘﺎﺗﺮ ‪ .‬ﻣﺠﺒﻮرم اﻗﺪاﻣﺎت اﻣﻨﯿﺘﯽ رو اﻧﺠﺎم ﺑﺪم ‪ .‬ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯿﺪ ﺑﺮﯾﺪ‪ .‬در‬‫ﺿﻤﻦ ‪ .‬اﮔﻪ ﯾﮏ ﺑﺎر دﯾﮕﻪ ﺑﻪ ﻣﺎﻣﻮرای وزارت ﺧﻮﻧﻪ ﺑﺮﺧﻮردﯾﺪ ﺑﻬﺸﻮن ﺑﮕﯿﻦ ﺣﯿﻮون ﻣﻮرد‬
‫ﻋﻼﻗﺘﻮن دارﺑﺪه ‪.‬‬
‫وﻟﯽ ﺣﯿﻮون ﻣﻮرد ﻋﻼﻗﻪ ﻣﻦ ﻗﻘﻨﻮﺳﻪ ‪.‬‬‫ﮔﺮی ﻟﺒﺨﻨﺪی زد و ﮔﻔﺖ ‪ :‬اﯾﻦ ﯾﮏ اﺳﻢ رﻣﺰه ﺟﻨﺎب ﭘﺎﺗﺮ ‪ .‬ﺑﯿﺸﺘﺮ از اﯾﻦ ﻣﺰاﺣﻤﺘﻮن‬
‫ﻧﻤﯽ ﺷﻢ‪ .‬ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯿﺪ ﺑﺮﯾﻦ‪.‬‬
‫ﺟﺎدوﮔﺮ ﺟﻮان ﮐﻪ ﺳﺎﻟﯽ ﻧﺎم داﺷﺖ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ آﻗﺎی ﭘﺎﺗﺮ ‪ ،‬ﻣﯿﺸﻪ ﯾﮏ اﻣﻀﺎ ﺑﻪ م‪...‬‬‫آخ‬
‫ ﺧﻔﻪ ﺷﻮ ﺳﺎﻟﯽ ‪ ،‬ﺗﻮ ﻣﺜﻼ ﯾﮏ ﮐﺎر آﮔﺎﻫﯽ ‪ .‬ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ آﻗﺎی ﭘﺎﺗﺮ اون ﻫﻨﻮز ﺧﯿﻠﯽ ﺟﻮوﻧﻪ ‪.‬‬‫ﻫﺮی از آﻧﻬﺎ دور ﺷﺪ ‪ .‬ﻫﻤﻪ ﺧﯿﺎﺑﺎن ﻫﺎی ﻫﺎﮔﺰﻣﯿﺪ ﭘﺮ از ﮐﺎآﮔﺎه ﺑﻮد ‪ .‬و ﻫﺮی ﻧﻤﯽ‬
‫ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺷﻨﻞ ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ اش را ﺑﭙﻮﺷﺪ ‪ .‬ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ درﺳﺖ ﺟﻠﻮی ﮐﺎﻓﻪ‬
‫ﻫﺎﮔﺰﻫﺪ اﯾﺴﺘﺎده اﺳﺖ ‪ .‬در را ﺑﺎز ﮐﺮد و ﺑﺎ اﺣﺘﯿﺎط وارد ﺷﺪ‪ .‬ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﭘﺲ از ورود ﺑﻪ‬
‫آﻧﺠﺎ ﺑﻮﯾﯽ ﺷﺒﯿﻪ ﺑﻪ ﺑﻮی ﺑﺰ اﺣﺴﺎس ﮐﺮد ‪ .‬آﻧﺠﺎ ﯾﮏ اﺗﺎق ﺗﺎرﯾﮏ و ﺑﺴﯿﺎر ﮐﺜﯿﻒ ﺑﻮد و‬
‫ﭘﻨﺠﺮه ﻫﺎی آن ﭼﻨﺎن دوده ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﻧﻮر روز ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﻪ اﺗﺎق ﻧﻔﻮز ﮐﻨﺪ و در‬
‫ﻋﻮض ﺑﺎ ﺷﻤﻊ ﻫﺎی ﮐﻮﭼﮑﯽ ﮐﻪ روی ﻣﯿﺰﻫﺎی ﭼﻮﺑﯽ زﻣﺨﺖ ﺑﻮد روﺷﻦ ﻣﯽ ﺷﺪ ‪.‬‬
‫در ﭘﺸﺖ ﭘﯿﺸﺨﻮان ﻣﺮدی ﺑﺴﯿﺎر ﻻﻏﺮ ﺑﺎ رﯾﺶ و ﻣﻮی ﺑﺴﯿﺎر ﺑﻠﻨﺪ و ﺧﺎﮐﺴﺘﺮی اﯾﺴﺘﺎده‬
‫ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﭘﺎﺗﺮ !‬‫ﻫﺮی ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﺑﻪ ﻣﻨﺒﻊ ﺻﺪا ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪ ،‬در ﯾﮑﯽ از ﻣﯿﺰﻫﺎی ﮐﻨﺎر اﺗﺎق ﻣﺮدب ﺑﺎ ﻟﺒﺎس‬
‫ﺳﯿﺎه ﻧﺸﺴﺘﻪ و ﺻﻮرﺗﺶ را ﭘﻮﺷﺎﻧﺪه ﺑﻮد ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺗﺸﺨﯿﺺ داد او دراﮐﻮ ﻣﺎﻟﻔﻮی اﺳﺖ‪ .‬رﻓﺖ و ﺳﺮ ﻣﯿﺰ او ﻧﺸﺴﺖ ‪.‬‬‫ﺑﺎ ﻣﻦ ﭼﯽ ﮐﺎر داری ؟‬‫او ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ ﺑﺴﯿﺎر آرام ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮد‪ .‬ﺑﻪ ﻃﻮری ﮐﻪ ﻫﺮی ﻣﺠﺒﻮر ﺑﻮد از روی‬
‫ﺣﺮﮐﺎت ﻟﺒﻬﺎی او ﮐﻠﻤﺎت را ﺗﺸﺨﯿﺺ دﻫﺪ ‪.‬‬
‫ﺗﻮ واﻗﻌﺎ ﻣﯽ ﺧﻮای وﻟﺪﻣﻮرت رو ﺑﮑﺸﯽ؟‬‫آره‬‫‪235‬‬

‫ﻣﯽ دوﻧﯽ ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز ﭼﯿﻪ؟‬‫آره‬‫ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻬﺖ ﺑﮕﻢ ﮐﻪ روح وﻟﺪﻣﻮرت ﮐﺎﻣﻞ ﻧﯿﺴﺖ ‪ .‬اون ﯾﮏ ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز واﺳﻪ ﺧﻮدش‬‫درﺳﺖ ﮐﺮده ‪ .‬اون ﯾﮏ ﺗﯿﮑﻪ از روﺣﺸﻮ ﺗﻮی ﻣﺎرش ﮔﺬاﺷﺘﻪ‪.‬‬
‫ﻣﯽ دوﻧﯽ اون ﻣﺎره ﮐﺠﺎس ؟‬‫ﭘﯿﺶ ﺧﻮد ﻟﺮد ﺳﯿﺎه ‪.‬‬‫اﯾﻨﻮ ﮐﻪ ﺧﻮدم ﻣﯽ دوﻧﺴﺘﻢ ‪ .‬اﻣﺎ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﺟﺎﯾﯽ رو ﮐﻪ وﻟﺪﻣﻮرت ﻣﺨﻔﯽ ﺷﺪه ﺑﻪ ﻣﻦ‬‫ﻧﺸﻮن ﺑﺪی ؟‬
‫اﻻن ﻧﻪ ‪ .‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺒﯿﻨﻢ اون ﮐﯽ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﺎﻣﻮرﯾﺖ ﻣﯽ ده ‪ .‬اوﻧﻮﻗﺖ ﺑﻬﺖ ﺧﺒﺮ ﻣﯽ دم‪.‬‬‫ﭼﻄﻮری‬‫ﺑﺮات ﺟﻐﺪ ﻣﯽ ﻓﺮﺳﺘﻢ‪.‬‬‫او از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﺑﺪون ﻫﯿﭻ ﺣﺮﻓﯽ از ﮐﺎﻓﻪ ﺑﯿﺮون رﻓﺖ ‪ .‬ﻫﺮی ﻧﯿﺰ ﻟﺠﻈﻪ ای ﺑﻌﺪ‬
‫از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺮود اﻣﺎ ﻣﺮدی ﮐﻪ ﻣﺴﺌﻮل ﮐﺎﻓﻪ ﺑﻮد ‪ ،‬ﺟﻠﻮی او را ﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬
‫ﻧﻤﯽ ﺧﻮای ﮐﺮاﯾﻪ ﻣﯿﺰ رو ﺑﺪی؟‬‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺑﯽ ﻣﯿﻠﯽ ‪ 5‬ﻧﺎت از ﭼﯿﺒﺶ ﺑﯿﺮون آورد و ﺑﻪ او داد ‪ .‬ﻣﺮد ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﮔﺮد ﺷﺪه‬
‫ﺑﻮد اﻣﺎ او ﺗﻮﺟﻬﯽ ﻧﮑﺮد و از ﮐﺎﻓﻪ ﺑﯿﺮون رﻓﺖ ‪ .‬ﺑﺎر دﯾﮕﺮ وارد ﻓﻀﺎی ﺑﺎز ﺷﺪه ﺑﻮد و از اﯾﻦ‬
‫ﺑﺎﺑﺖ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺑﻮد ‪.‬ﺑﻪ ﻣﺤﻠﯽ ﮐﻪ در ﻗﻄﺢ اﻧﺪﯾﺸﻪ دﯾﺪه ﺑﻮد ﻓﮑﺮ ﮐﺮد ‪ .‬ﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐﺮد‬
‫و ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪ در آﻧﺠﺎ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ‪.‬‬
‫اﮐﻨﻮن در آﻧﺠﺎ ﺑﺮف ﻣﯽ آﻣﺪ و ﻫﻮا ﺑﺴﯿﺎر ﺳﺮد ﺑﻮد ‪ .‬ﮐﻮﻫﺴﺘﺎن ﻫﺎی اﻃﺮاف ﺳﻔﯿﺪ ﺑﻮﻧﺪ و‬
‫ﺑﯿﺎﺑﺎن ﺑﯽ آب و ﻋﻠﻔﺶ اﮐﻨﻮن در زﯾﺮ ﺑﺮف ﺑﻮﻧﺪ ‪ .‬ﻫﺮی ﺑﻪ اﻃﺮاﻓﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ﺗﺎ ﺑﺎر دﯾﮕﺮ‬
‫ﺑﺮج ﺳﯿﺎه را ﺑﺒﯿﻨﺪ ‪ .‬اﻣﺎ در ﮐﻤﺎل ﺗﻌﺠﺐ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﻫﯿﭻ ﺑﺮﺟﯽ در آﻧﺠﺎ وﺟﻮد ﻧﺪارد ‪ .‬او‬
‫ﮐﯿﻒ ﺳﺤﺮ آﻣﯿﺰش را ﺑﺎز ﮐﺮد و از درون آن دورﺑﯿﻦ ﯾﮏ ﭼﺸﻤﯽ ﮐﻪ ﻣﻮدی ﺑﺮای‬
‫ﺗﻮﻟﺪش ﺑﻪ او داده ﺑﻮد و ﺑﻪ ﮐﻤﮏ آن ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ اﺷﯿﺎی ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ را ﺑﺒﯿﻨﺪ ﺑﯿﺮون آورد‪.‬از‬
‫درون آن ﺑﻪ ﺳﻤﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﺮج ﻣﯽ ﺑﺎﯾﺴﺖ ﺑﺎﺷﺪ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد اﻣﺎ ﻫﯿﭻ ﺑﺮﺟﯽ آﻧﺠﺎ ﻧﺒﻮد ‪ .‬آن‬
‫ﻣﺤﻞ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻗﺼﺮ ﮔﺮﯾﻤﻮﻟﺪ رازدار داﺷﺖ ‪.‬‬
‫******‬
‫‪236‬‬

‫ﯾﮏ ﻫﻔﺘﻪ از ﻣﻼﻗﺎت ﻫﺮی و دراﮐﻮ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮد اﻣﺎ ﻫﻨﻮز ﻫﯿﭻ ﺧﺒﺮی از او ﻧﺸﺪه ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻫﻤﺎن روز ﻣﺎﺟﺮا را ﺑﺮای رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﺮده ﺑﻮد اﻣﺎ اﮐﻨﻮن ﺑﻌﺪ از ﯾﮏ‬
‫ﻫﻔﺘﻪ ﻫﻨﻮز آﻧﺪو از اﯾﻦ ﻣﻼﻗﺎت ﻧﺎراﺣﺖ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬رون ﺑﺮای ﺻﺪﻣﯿﻦ ﺑﺎر ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬‬
‫ﺗﻮ واﻗﻌﺎ ﺣﺮف اوﻧﻮ ﺑﺎور ﮐﺮدی ؟‬‫ﭼﻨﺪ ﺑﺎر ﺑﮕﻢ ‪ ..‬آره‬‫ﻫﺮﻣﯿﻮن در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻣﺸﻐﻮل ﺧﻮاﻧﺪن روزﻧﺎﻣﻪ ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪ :‬اون ﯾﮏ ﻣﺮﮔﺨﻮاره ‪ .‬ﺗﺎزه اون‬
‫ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﮐﻪ ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺗﻌﻄﯿﻞ ﺑﺸﻪ‪.‬‬
‫ﻣﯽ دوﻧﻢ اون ﺧﯿﻠﯽ آدم ﺧﻮﺑﯽ ﻧﯿﺴﺖ ‪ .‬ﯾﻌﻨﯽ آدم ﺑﺪﯾﻪ‪.. .‬‬‫ﻫﺮی ﺑﺎ دﯾﺪن ﭼﺸﻤﺎن ﺧﺸﻤﮕﯿﻦ ﻫﺮﻣﯿﻮن و رون ﺟﻤﻠﻪ اش را ﻋﻮض ﮐﺮده ﺑﻮد‬
‫‪ ...‬وﻟﯽ ﻃﺮف ﻣﺎس‪.‬‬‫ﻣﻦ ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ اون ﭼﺎﺳﻮس اﺳﻤﺸﻮﻧﺒﺮه‪.‬‬‫ﻫﺮﻣﯿﻮن در اداﻣﻪ ﺟﻤﻠﻪ رون ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﺗﺎزه اون ﯾﮏ ﭼﻔﺖ ﮐﻨﻨﺪه ﻫﻢ ﻫﺴﺖ‪ .‬ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻪ‬
‫راﺣﺖ ذﻫﻨﺸﻮ در ﺑﺮاﺑﺮ ﺗﻮ و ﻣﺎ ﺑﺒﻨﺪه‪.‬‬
‫اون ﻣﻮﻗﻊ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻫﻤﻪ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﺮدم ﺗﺎ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﺑﻔﻬﻤﻮﻧﻢ اون ﻣﺮﮔﺨﻮاره ﺷﻤﺎ ﻫﯽ اوﻧﻮ‬‫ﭘﺎک ﺟﻠﻮه ﻣﯽ دادﯾﻦ ﺣﺎﻻ ﺑﺎز ﻣﯽ ﮔﯿﻦ اون ﻣﺮﮔﺨﻮاره‪.‬‬
‫ﺧﻮب اﯾﻦ ﺑﺮای ﻣﺎ ﺛﺎﺑﺖ ﺷﺪه ‪.‬‬‫ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ‪ ...‬ﺑﯿﺎﯾﻦ ﭘﺎﯾﯿﻦ ‪ .‬ﺷﺎم ﺣﺎﺿﺮه‪.‬‬‫در آن ﺷﺐ ﻟﻮﭘﯿﻦ ‪ ،‬آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ ‪ ،‬ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ؛‪ ،‬ﺑﯿﻞ ‪ ،‬ﭼﺎرﻟﯽ و ﻓﻠﻮر ﺣﻈﻮر داﺷﺘﻨﺪ ‪.‬‬
‫ﯾﮏ ﻫﻔﺘﻪ از ﻣﺮگ ﭘﺮﺳﯽ ﻣﯽ ﮔﺬﺷﺖ و آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ ﻣﻌﺎون اول وزارت ﺳﺤﺮ و ﺟﺎدوی‬
‫ﺟﺪﯾﺪ ‪ ،‬اﺑﺮﻓﻮرث داﻣﺒﻠﺪور ﺷﺪه ﺑﻮد ‪ .‬ﻫﺮی ﭘﺮﺳﯿﺪ‪:‬‬
‫آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ ﻫﻨﻮط ﺳﺎﺧﺘﻤﻮن وزارت ﺧﻮﻧﻪ درس ﻧﺸﺪه؟‬‫ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﭘﺮا وﻟﯽ ﻣﯽ ﺧﻮان ﯾﮏ ﺳﺮی ﭼﺎدوﻫﺎی دﯾﮕﻪ ﻫﻢ ﺑﻬﺶ اﺿﺎﻓﻪ ﮐﻨﻦ‪ .‬دو‬‫ﺳﻪ ﺗﺎ در ﻣﺤﻔﯽ ﻫﻢ ﻣﯽ ﺧﻮان ﺑﺰارن ﺗﺎ در ﻣﻮاﻗﻊ اﺿﻄﺮاری ﺑﺘﻮﻧﻦ ﻓﺮار ﮐﻨﻦ‪.‬‬
‫آرﺗﻮر ‪ ،‬داﻣﺒﻠﺪور ﻧﻤﯽ ﺧﻮاد ﻣﺪرﺳﻪ رو دوﺑﺎره ﺑﺎز ﮐﻨﻪ؟‬‫راﺳﺘﺶ اون ﺧﯿﻠﯽ دﻟﺶ ﻣﯽ ﺧﻮاد اﯾﻦ ﮐﺎرو ﺑﮑﻨﻪ وﻟﯽ ﻫﻨﻮط ﺧﯿﻠﯽ ﮐﺎرای دﯾﮕﻪ ﻣﻮﻧﺪه‬‫ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ اﻧﺠﺎم ﺑﺪه‪ .‬ﻓﺎج و اﺳﮑﺮﯾﻢ ژور ﺧﯿﻠﯽ ﺑﻪ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺟﺎدوﮔﺮی ﻟﻄﻤﻪ زدن ‪ .‬اون اول‬
‫‪237‬‬

‫ﻣﯽ ﺧﻮاد ﯾﮏ زﻧﺪان ﻣﺠﻬﺰ ﺑﺮای ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ و ﺧﻼف ﮐﺎرﻫﺎ ‪ ،‬ﺗﻮی ﺧﻮد وزارت ﺧﻮﻧﻪ‬
‫درس ﮐﻨﻪ ‪ .‬ﺗﺎ دﯾﮕﻪ ﻧﺘﻮﻧﻦ ﻓﺮار ﮐﻨﻦ‪ .‬واﺳﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﻓﻌﻼ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﯿﻢ ﻣﺪرﺳﻪ رو ﺗﺨﻠﯿﻪ‬
‫ﮐﻨﯿﻢ‪ .‬اﺣﺘﻤﺎﻻ ﺳﺎل دﯾﮕﻪ ﻣﺪرﺳﻪ دوﺑﺎره ﮐﺎرش رو ﺷﺮوع ﻣﯽ ﮐﻨﻪ‪.‬‬
‫ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ ﻫﻤﻪ آﻧﻬﺎ در اﺗﺎق ﻫﺎﯾﺸﺎن ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻫﺮی در رﺧﺘﻮاﺑﺶ دراز ﮐﺸﯿﺪ ﺑﻮد و‬
‫ﺑﻪ وﻗﺎﯾﻊ اﺧﯿﺮ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮد‪ .‬ﻣﺎﻟﻔﻮی در اﯾﻦ ﯾﮏ ﻫﻔﺘﻪ ﭼﻪ ﻣﯽ ﮐﺮد ﮐﻪ ﻫﯿﺞ ﺧﺒﺮی از او‬
‫ﻧﺒﻮد ؟ زﺧﻤﺶ از ﻇﻬﺮ ﺗﯿﺮ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ ‪ .‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ وﻟﺪﻣﻮرت در ﻓﮑﺮ اﻧﺘﻘﺎم اﺳﺖ‪.‬‬
‫آﺧﻪ ﭼﺮا اﯾﻨﻘﺪر زود از وزارت ﺧﻮﻧﻪ ﺑﺮﮔﺸﺘﯽ؟‬‫ ارﺑﺎب‪ ....‬ﺗﻌﺪاد ﮐﺎرآﮔﺎه ﻫﺎ ﺧﯿﻠﯽ زﯾﺎد ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬اﻋﻀﺎی ﻣﺤﻔﻞ ﻗﻘﻨﻮس و اون ﭘﺴﺮه ‪،‬‬‫ﭘﺎﺗﺮ ﻫﻢ اوﻣﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﭘﺎﺗﺮ ؟ ﭘﺎﺗﺮ ‪ ...‬ﭘﺎﺗﺮ ‪ .‬ﻫﺮی ﭘﺎﺗﺮ ‪ .‬ﭼﻘﺪر ﺗﺎ ﺣﺎﻻ واﺳﻢ دردﺳﺮ درس ﮐﺮدی‪.‬‬‫ﺳﭙﺲ ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ ﻫﺮاﺳﺎن اداﻣﻪ داد ‪ :‬ﺳﺮﯾﻨﻮس ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺗﻮ اون ﭘﯿﺸﮕﻮﯾﯽ ﭼﯽ ﺑﻮده؟ ﺷﺎﯾﺪ‬
‫‪ ...‬ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺮادر ﺗﻮ ﺑﻪ ﻣﻦ دروغ ﮔﻐﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ ‪ .‬ﺷﺎﯾﺪ اﺻﻼ ﭘﯿﺸﮕﻮﯾﯽ وﺟﻮد ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ‪.‬ﭼﺮا‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﻫﯿﭽﻮﻗﺖ راﺿﯽ ﺑﻪ ﻣﺮگ ﻣﻦ ﻧﺒﻮده؟ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺗﻮ ﻣﻦ ﺷﮑﺴﺖ ﻣﯽ ﺧﻮرم؟ اوﻧﻢ از‬
‫ﯾﮏ ﺑﭽﻪ؟‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﮐﻪ از ﺧﺸﻢ وﻟﺪﻣﻮرت ﻫﺮاﺳﺎن ﺷﺪه ﺑﻮد ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻧﻪ ارﺑﺎب‪ .‬ﺳﻮروس راﺳﺖ‬
‫ﮔﻔﺘﻪ ‪ ... .‬ﻧﻪ ‪ ....‬ﺷﻤﺎ اوﻧﻮ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ‪ .‬اون ﯾﮏ ﺑﭽﻪ اس‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﮐﻪ ﮐﻤﯽ آرام ﺷﺪه ﺑﻮد ﺧﻨﺪﯾﺪ و ﮔﻔﺖ ‪ :‬دراﮐﻮ رو ﺻﺪا ﮐﻦ‪ .‬ﯾﮏ ﻣﺎﻣﻮرﯾﺖ‬
‫ﺟﺪﯾﺪ ﺑﺮاش دارم ‪ .‬ﻣﯽ دوﻧﻢ ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ از ﭘﺴﺶ ﺑﺮ ﻣﯿﺎد ‪.‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﺗﻌﻈﯿﻢ ﮐﺮد و از اﺗﺎق ﺑﯿﺮون رﻓﺖ ‪ .‬ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪ ﻫﻤﺮاه ﺑﺎ ﻣﺎﻟﻔﻮی وارد ﺷﺪ‬
‫‪.‬ﻫﺮ دو ﺗﻌﻈﯿﻢ ﮐﺮدﻧﺪ ‪.‬‬
‫ارﺑﺎب ﺑﺎ ﺑﻨﺪه اﻣﺮی داﺷﺘﯿﺪ؟‬‫آره دراﮐﻮ ‪ ،‬ﯾﮏ ﻣﺎﻣﻮرﯾﺖ ﺟﺪﯾﺪ ﺑﺮات دارم‪.‬ﻣﯽ ﺧﻮام ﺑﺮی و اون ﮔﺮﮔﯿﻨﻪ ﺧﺎﺋﻦ رو‬‫ﺑﮑﺸﯽ‪.‬‬
‫ﻧﻪ ارﺑﺎب‪ ... .‬ﻟﻄﻔﺎ ‪ ....‬ﻟﻄﻔﺎ اﺟﺎزه ﺑﺪﯾﻦ ﻣﻦ اﯾﻦ ﮐﺎرو اﻧﺠﺎم ﺑﺪم‪.‬‬‫وﻟﺪﻣﻮرت ﻣﺸﮑﻮﮐﺎﻧﻪ ﺑﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪:‬‬
‫ﺗﻮ دﻟﯿﻞ ﺧﺎﺻﯽ ﺑﺮای ﮐﺸﺘﻦ اون داری؟‬‫‪238‬‬

‫ارﺑﺎب ﻣﻦ ﻧﺎﻣﺰدﺷﻮ ﮐﺸﺘﻢ‪ ...‬اون ﺧﯿﻠﯽ از دﺳﺖ ﻣﻦ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﻪ ‪ .‬واﺳﻪ ﻫﻤﯿﻦ دوﺳﺖ‬‫دارم ﺧﻮدم ﺑﮑﺸﻤﺶ‪.‬‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت وﺣﺸﯿﺎﻧﻪ ﺧﻨﺪﯾﺪ‪.‬‬
‫آﻓﺮﯾﻦ ‪ .‬ﻫﻤﯿﻦ اﻻن ﺑﺮو‪ .‬ﻣﯽ دوﻧﯽ ﮐﺠﺎس؟‬‫اﺳﻨﯿﭗ ﺳﺮش را ﺑﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻣﻨﻔﯽ ﺗﮑﺎن داد و ﺑﺎ ﻧﺎاﻣﯿﺪی ﺳﺎﺧﺘﮕﯽ ﺟﻮاب داد‪ :‬ﻧﻪ ارﺑﺎب‪.‬‬
‫ﺑﯿﺎ ﺗﺎ ﻧﺸﻮﻧﺖ ﺑﺪم‪.‬‬‫ﻣﺎﻟﻔﻮی ﺑﺎ ﺧﺸﻮﻧﺖ ﺑﻪ آن دو ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد‪ .‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ اﮔﺮ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ اﺳﻨﯿﭗ را‬
‫ﻣﯽ ﮐﺸﺖ‪.‬‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت از درون ﺟﯿﺐ رداﯾﺶ ﺟﯿﺐ رداﯾﺶ ﭘﺮی ﺳﯿﺎه رﻧﮓ ﺑﯿﺮون آورد ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﺑﺎ‬
‫ﺣﺮﮐﺖ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش آن را آﺗﺶ زد ‪ .‬ﭼﻨﺪ ﺛﺎﻧﯿﻪ ﺑﻌﺪ ‪ ،‬ﭘﺮﻧﺪه ﺑﺴﯿﺎر ﺑﺰرگ و ﺳﯿﺎه‬
‫رﻧﮕﯽ ﭘﺸﺖ ﭘﻨﺠﺮه ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ‪ .‬وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺑﻪ ﭘﻨﺠﺮه ﻧﺰدﯾﮏ ﺷﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﻧﺎﮔﻬﺎن ﻫﻤﻪ‬
‫ﺟﺎ ﺗﺎرﯾﮏ ﺷﺬ ئ ﻫﺮی اﺣﺴﺎس ﮐﺮد در ﺟﺎی ﮔﺮم و ﻧﺮﻣﯽ دراز ﮐﺸﯿﺪه اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ‪ ...‬ﻫﺮی ‪ .‬ﺑﯿﺪار ﺷﻮد ‪ ...‬ﻫﺮی‬‫ﻫﺮی ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺎز ﮐﺮد و رون را در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺧﻮد دﯾﺪ ‪ .‬ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬‬
‫ﭼﺮا ﻣﻨﻮ ﺑﯿﺪار ﮐﺮدی ؟‬‫رون ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‬
‫ﻣﯽ ﮔﻢ ﭼﺮا ﻣﻨﻮ ﺑﯿﺪار ﮐﺮدی؟‬‫ﭼﯽ ﺷﺪه ؟ ﭼﺮا داد ﻣﯽ زﻧﯽ ؟‬‫ﻫﺮﻣﯿﻮن اﯾﻦ ﺳﻮال را از ﻫﺮی ﭘﺮﺳﯿﺪه ﺑﻮد ‪ .‬او و ﺟﯿﻨﯽ در ﻣﻘﺎﺑﻞ در اﺗﺎق اﯾﺴﺘﺎده‬‫ﺑﻮدﻧﺪ و ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬ﻫﺮی ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬‬
‫ﻫﯿﭽﯽ ‪ .‬ﻫﯿﭽﯽ ﻓﻘﻂ اﯾﻦ آﻗﺎ ﻣﻨﺘﻈﺮه ﻫﺮ وﻗﺖ ﻣﻦ ﻣﯽ ﺧﻮاﺑﻢ زود ﺑﯿﺎد و ﺑﯿﺪارم ﮐﻨﻪ‪.‬‬‫ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﺟﻠﻮ آﻣﺪ و در ﮐﻨﺎر رون ‪ ،‬ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻫﺮی اﯾﺴﺘﺎد ‪ .‬ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﯾﮏ ﺳﺮو‬
‫ﮔﺮدن از او ﮐﻮﺗﺎه ﺗﺮ ﺑﻮد ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ ﺳﺮﮐﻮب ﮔﺮاﻧﻪ ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫ ﻣﺎ اﺻﻼ دﻟﻤﻮن ﻧﻤﯽ ﺧﻮاد ﺗﻮ رو ﺑﯿﺪار ﮐﻨﯿﻢ آﻗﺎی از ﺧﻮد راﺿﯽ ﻓﻘﻂ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮕﻢ وزﯾﺮ‬‫ﺳﺤﺮ و ﺟﺎدو اوﻣﺪه و ﻣﯽ ﺧﻮاد ﺗﻮ رو ﺑﺒﯿﻨﻪ‪.‬‬

‫‪239‬‬

‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﺑﻪ رون ﮐﻪ در ﮐﻨﺎر او اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد و ﺑﻪ دﺳﺘﺎﻧﺶ‬‫ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد ﺧﯿﺮه ﺷﺪ و ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن‪ .‬او ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﮐﺴﯽ ﻣﯽ ﮔﺸﺖ ﮐﻪ ﺑﮕﻮﯾﺪ ﺟﯿﻨﯽ‬
‫دروغ ﮔﻔﺘﻪ اﺳﺖ ‪.‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور اوﻣﺪه ﻣﻨﻮ ﺑﺒﯿﻨﻪ؟ ﻣﻄﻤﺌﻨﯽ؟‬‫آره ‪ .‬ﺑﻬﺘﺮی ﺑﺮی ﭘﺎﯾﯿﻦ ‪ .‬ﻣﻨﺘﻈﺮﺗﻪ‪.‬‬‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ آرام ‪ ،‬ﺑﻪ ﻃﻮری ﮐﻪ ﭘﺸﯿﻤﺎﻧﯽ اش را ﻧﺸﺎن ﻣﯽ داد رو ﺑﻪ رون ﮐﺮد و‬
‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫ﻣﻌﺬرت ﻣﯽ ﺧﻮام ﮐﻪ داد زدم ‪ .‬آﺧﻪ ﻣﯽ دوﻧﯿﻦ‪...‬‬‫ﻫﺮی ﻟﺤﻈﻪ ای دودل ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﺑﮕﻮﯾﺪ در ﺧﻮاب ﭼﻪ دﯾﺪه اﺳﺖ ﯾﺎ ﻧﻪ ؟ ﺳﺮ اﻧﺠﺎم‬
‫ﺗﺼﻤﯿﻤﺶ را ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ آرام اداﻣﻪ داد‪:‬‬
‫‪ ...‬ﺧﻮاب وﻟﺪﻣﻮرت رو دﯾﺪم‪.‬‬‫ﺟﯿﻨﯽ و رون ﻧﻔﺴﺸﺎن را در ﺳﯿﻨﻪ ﺣﺒﺲ ﮐﺮدﻧﺪ و ﻫﺮاﺳﺎن ﺑﻪ اﻃﺮاﻓﺸﺎن ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧﺪ‬
‫‪.‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﻪ آﺛﺎر ﺗﺮس در ﭼﻬﺮه اش ﻧﻤﺎﯾﺎن ﺷﺪه ﺑﻮد ﺟﻠﻮ آﻣﺪ و در ﮐﻨﺎر رون و‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺗﺨﺖ ﻫﺮی اﯾﺴﺘﺎد‪ .‬ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ آرام ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪ :‬اون ﭼﯿﮑﺎر ﻣﯽ ﮐﺮد؟‬
‫ﻫﺮی ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺮﯾﻊ آﻧﭽﻪ را ﮐﻪ در ﺧﻮاب دﯾﺪه ﺑﻮد ﺑﺮای آﻧﻬﺎ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ رﻓﯿﻖ‪ .‬ﮐﺎﺷﮑﯽ دﯾﺮﺗﺮ ﺑﯿﺪارت ﻣﯽ ﮐﺮدم‪.‬‬‫ﻫﺮی ‪ ،‬اون ﭘﺮﻧﺪه ‪ ،‬دﻗﯿﻘﺎ ﭼﻪ ﺷﮑﻠﯽ ﺑﻮد؟‬‫اون ‪....‬‬‫ﻫﺮی ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺴﺖ ﺗﺎ ﺧﻮاﺑﺶ را ﮐﺎﻣﻼ ﺑﻪ ﯾﺎد ﺑﯿﺎورد‪ .‬آن ﭘﺮﻧﺪه را ﺗﺠﺴﻢ ﮐﺮد‪.‬‬
‫اون ‪ ، ...‬ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺰرگ ﺑﻮد‪ .‬و ﺳﯿﺎه ‪ .‬ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﺷﺒﯿﻪ ﯾﮏ ﻋﻘﺎب ﺑﻮد وﻟﯽ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺰرگ ﺗﺮ‬‫ﻣﻨﻘﺎرش ﻫﺮی ‪ .‬ﻣﻨﻘﺎرش ﻃﻼﯾﯽ ﻧﺒﻮد؟‬‫ﻣﻨﻘﺎرش ؟ دﻗﺖ ﻧﮑﺮدم وﻟﯽ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﭼﺮا‪ .‬آره ﻃﻼﯾﯽ ﺑﻮد‪.‬‬‫ﻫﺮﻣﯿﻮن دﺳﺘﺶ را ﺑﺮ روی دﻫﺎﻧﺶ ﮔﺬﺷﺖ اﻣﺎ ﺑﺎز ﻫﻢ ﺻﺪای ﻓﺮﯾﺎدی ﮐﻪ در ﮔﻠﻮﯾﺶ‬
‫ﺧﻔﻪ ﺷﺪ ﺑﻪ ﮔﻮش رﺳﯿﺪ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ‪ .‬اون ﯾﮏ ‪ ...‬ﯾﮏ ﺳﯿﻤﺮﻏﻪ‪.‬‬‫ﺳﯿﻤﺮغ ؟ ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﻪ؟‬‫‪240‬‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن از روی ﻣﯿﺰ ﮐﻨﺎر دﺳﺘﺶ ﮐﺘﺎب ﻗﻄﻮری را ﺑﯿﺮون آورد و ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺧﻮاﻧﺪن ﮐﺮد‪:‬‬
‫ﺷﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺟﺮﺋﺖ ﺑﺘﻮان ﮔﻔﺖ ﮐﻪ اﯾﻦ ﺟﺎﻧﻮر ﺧﻄﺮﻧﺎک ﺗﺮﯾﻦ ﺟﺎدوﮔﺮ ﺟﻬﺎن اﺳﺖ‪.‬ﭘﺮﻧﺪه‬‫ای ﻏﻮل ﭘﯿﮑﺮ ﮐﻪ ﺑﺎ وﺟﻮد ﻫﯿﮑﻞ ﺑﺴﯿﺎر ﺑﺰرﮔﺶ ﺑﺴﯿﺎر ﺳﺮﯾﻊ ﺣﺮﮐﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺳﺮﻋﺖ‬
‫اﯾﻦ ﺟﺎﻧﻮر ﺑﺴﯿﺎر ﺳﺮﯾﻊ و ﺟﯿﻐﺶ ﻣﺮﮔﺒﺎر اﺳﺖ‪.‬ﺑﻪ ﻃﻮری ﮐﻪ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺪ ﺗﻤﺎم اﻓﺮاد ﺣﺎﻇﺮ‬
‫در ﯾﮏ ﮐﯿﻠﻮﻣﺘﺮی را ﺑﮑﺸﺪ‪ .‬ﭘﻮﺳﺖ ﺳﯿﻤﺮغ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﻫﻤﻪ ﺟﺎدوﻫﺎی ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪه را دﻓﻊ‬
‫ﻣﯽ ﮐﻨﺪ و ﻣﻨﻘﺎر و ﭼﻨﮕﺎﻟﺶ ﺑﺎﻋﺚ ﺟﯿﻎ ﺟﺎﻧﻮر ﺑﺎﻋﺚ ﻣﺮگ ﻓﻮری ﻗﺮﺑﺎﻧﯽ ﻣﯽ ﺷﻮد‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ‬
‫ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺪ ﺳﯿﻤﺮغ را ﻣﻬﺎر ﮐﻨﺪ ارﺑﺎﺑﺶ اﺳﺖ ‪ .‬ﮐﻪ ﺧﻮد ﺳﯿﻤﺮغ آن را اﻧﺘﺨﺎب‬
‫ﻣﯽ ﮐﻨﺪ‪ .‬ارﺑﺎب اﯾﻦ ﭘﺮﻧﺪه ﻏﻮل آﺳﺎ و ﺧﻄﺮﻧﺎک ﺑﺎ آﺗﺶ زدن ﭘﺮش او را ﻃﻠﺐ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺑﻪ ﯾﺎد ﻟﻮﭘﯿﻦ اﻓﺘﺎد‪ .‬از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻪ ﺳﺮاغ ﮐﯿﻔﺶ رﻓﺖ ‪.‬‬
‫ﺑﻌﺪ از ﮐﻤﯽ ﺟﺴﺘﺠﻮ ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪ آﯾﻨﻪ ای را ﮐﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻪ او داده ﺑﻮد ﭘﯿﺪا ﮐﻨﺪ‪ .‬ان را‬
‫ﻣﺤﮑﻢ در دﺳﺘﺶ ﮔﺮﻓﺖ و ﻓﺮﯾﺎد زد‪ :‬رﯾﻤﻮس ‪ ...‬ﺟﻮاب ﺑﺪه رﯾﻤﻮس؟ ‪ ...‬رﯾﻤﻮس ﻟﻮپ‪...‬‬
‫ﭼﯽ ﺷﺪه ﻫﺮی ؟ ﭼﺮا اﯾﻨﻘﺪر داد ﻣﯽ زﻧﯽ؟‬‫ رﯾﻤﻮس ﺗﻮ اﻻن ﮐﺠﺎﯾﯽ؟‬‫ﻣﻦ دارم ﻣﯿﺮم ﺑﺎرو ‪ .‬ﻗﺮاره واﺳﻪ ﻣﺎﻟﯽ ﯾﮏ ﭼﯿﺰی ﺑﯿﺎرم ﺧﻮﻧﻪ‪.‬‬‫ﮔﻮش ﮐﻦ ‪ .‬زود ﺑﺮﮔﺮد ﺧﻮﻧﻪ ‪ ،‬ﺳﺮﯾﻨﻮس اﺳﻨﯿﭗ ﻣﯽ ﺧﻮاد ﺗﻮ رو ﺑﮑﺸﻪ‪.‬‬‫ﯾﻌﻨﯽ ﭼﯽ ؟ ﺗﻮ از ﮐﺠﺎ ﻓﻬﻤﯿﺪی؟‬‫اﻣﺎ دﯾﮕﺮ دﯾﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد ‪ .‬ﻫﺮی از ﭘﺸﺖ ﺳﺮ او ﺳﺎﯾﻪ ای را دﯾﺪ ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﻫﯿﮑﻞ ﺧﻨﺪان‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﭘﯿﺪا ﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﻟﻮﭘﯿﻦ را ﺑﺎ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش ﻫﺪف ﺑﮕﯿﺮد‪.‬‬
‫ﻣﺮاﻗﺐ ﺑﺎش‪ .‬اون ﭘﺸﺖ ﺳﺮﺗﻪ !‬‫ﻫﺮی ﻧﺘﻮاﻧﺴﺖ ﺑﻔﻬﻤﺪ ﭼﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎده زﯾﺮا ﺗﺼﻮﯾﺮ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺑﻪ ﯾﮏ آﯾﻨﻪ‬
‫ﻣﻌﻤﻮﻟﯽ ﺷﺪه ﺑﻮد ‪ .‬از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ‪ ،‬ﺷﻨﻞ ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ اش را ﭘﻮﺷﯿﺪ و ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را‬
‫ﺑﺮداﺷﺖ‪.‬‬
‫ﺑﻪ داﻣﺒﻠﺪور ﺑﮕﯿﻦ زود ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺮدم ‪ .‬ﻣﻨﺘﻈﺮم ﺑﻤﻮﻧﻪ‪.‬‬‫ﻫﺮی ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺟﻮاب ﻧﻤﺎﻧﺪ ‪ ،‬از روی ﭼﻬﺎر ﭘﻠﻪ آﺧﺮ ﭘﺮﯾﺪ و از ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺎرج ﺷﺪ‪ .‬ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ‬
‫ﺛﺎﻧﯿﻪ دﯾﮕﺮ در ﺧﯿﺎﺑﺎن ﮔﺮﯾﻤﻮﻟﺪ اﺛﺮی از ﻫﺮی ﭘﺎﺗﺮ ﯾﺎﻓﺖ ﻧﻤﯽ ﺷﺪ‪.‬‬

‫‪241‬‬

242

‫ﻓﺼﻞ ﺑﯿﺴﺖ و ﻫﻔﺘﻢ ‪ :‬ﺳﺮﯾﻨﻮس اﺳﻨﯿﭗ‬
‫ﻫﺮی در ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﺟﺎی ﻣﻤﮑﻦ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد ‪ .‬ﻧﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ او را ﺑﺒﯿﻨﺪ و ﻧﻪ ‪...‬‬
‫ﻫﯿﭻ اﺛﺮی از ﺳﺮﯾﻨﻮس اﺳﻨﯿﭗ ﻧﺒﻮد ‪ .‬اﻣﺎ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺧﺴﺘﻪ و زﺧﻤﯽ ‪ ،‬ﮔﻮﺷﻪ دﯾﻮار اﯾﺴﺘﺎده‬
‫ﺑﻮد و ﺑﺎ دﻗﺖ ﺑﻪ اﻃﺮاﻓﺶ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد ‪ .‬ﻫﺮی در ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﺷﺪ ‪.‬‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﺧﻮدش را ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ ﮐﺮده ﺑﻮد ‪ .‬او ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﭼﺸﻤﺎن‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﮔﺮﻓﺖ و در ذﻫﻨﺶ ‪ ،‬ﺑﺎ ﺗﻤﺎم وﺟﻮدش ﮔﻔﺖ ‪:‬‬
‫روﻻﯾﮑﺎﺑﯿﻨﯿﮑﻮ ‪.‬‬‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ دﺳﺘﺶ را ﺑﺮ روی ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﮐﺸﯿﺪ ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﻧﺎﺷﯿﺎﻧﻪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را‬
‫ﺑﻪ ﻃﺮﻓﯽ ﮔﺮﻓﺖ و ﻃﻠﺴﻤﯽ ﺷﻠﯿﮏ ﮐﺮد ‪ .‬ﻫﺮی ﮐﻪ ﺧﻮدش ﻧﯿﺰ ﻫﻤﺎن ورد را ﺑﺮ روی‬
‫ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ اﺟﺮا ﮐﺮده ﺑﻮد ‪ ،‬اﺳﻨﯿﭗ را دﯾﺪ ﮐﻪ ﻏﺎﻓﻠﮕﯿﺮ ﺷﺪ و ﺑﺮای رﻫﺎﯾﯽ از ﮔﺰﻧﺪ ﻃﻠﺴﻢ‬
‫‪،‬ﺧﻮد را ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ ﭘﺮﺗﺎب ﮐﺮد ‪ .‬ﻟﻮﭘﯿﻦ از ﻓﺮﺻﺖ اﺳﺘﻔﺎده ﮐﺮد و ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﻃﻠﺴﻤﯽ ﺑﻪ‬
‫ﺳﻤﺖ او ﻓﺮﺳﺘﺎد اﻣﺎ اﺳﻨﯿﭗ ﻏﯿﺐ ﺷﺪ و در ﻃﺮف دﯾﮕﺮ ﻇﺎﻫﺮ ﮔﺸﺖ ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺖ‬
‫ﺑﺎﻻﯾﯽ ﮐﻪ از ﺗﻮاﻧﺎﯾﯽ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﻮد ‪ ،‬ﻃﻠﺴﻤﯽ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ او ﻓﺮﺳﺘﺎد‪ .‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ‬
‫از ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻃﻠﺴﻢ ﮐﻨﺎر رﻓﺖ ‪ .‬اﺳﻨﯿﭗ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺗﮑﺎن داد و ﭘﻨﺞ اﺷﻌﻪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ او‬
‫ﻓﺮﺳﺘﺎد ‪ .‬ﻫﺮی ﻧﯿﺰ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺗﮑﺎن داد و زﯾﺮ ﻟﺐ ﮔﻔﺖ ‪ :‬اﯾﻠﯽ‬
‫ﺗﺎرﮐﻮس‬
‫ﺳﭙﺮی ﻗﻮی ﺟﻠﻮی ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻣﺎﻧﻨﺪ دﯾﻮار ﯾﮏ دژ ﻗﺮرا ﮔﺮﻓﺖ و ﻫﻤﻪ ﭘﻨﺞ اﺷﻌﻪ را ﺑﺮﮔﺸﺖ‬
‫داد ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺗﻤﺎم ذﻫﻨﺶ را ﻣﺘﻤﺮﮐﺰ ﮐﺮد و ﺑﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﭼﺸﻢ دوﺧﺖ ‪ .‬او ﺑﺎر دﯾﮕﺮ از ﯾﮑﯽ از‬
‫ﻧﯿﺮوﻫﺎی ﻗﻘﻨﻮس اﺳﺘﻔﺎده ﻣﯽ ﮐﺮد ‪.‬ﻧﺎﮔﻬﺎن اﺣﺴﺎس ﮐﺮد ﺑﻪ درون ذﻫﻦ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﮐﺸﯿﺪه‬
‫ﻣﯽ ﺷﻮد ‪ .‬ﺳﭙﺲ وارد ﻣﻐﺰ او ﺷﺪ ‪.‬‬
‫ذﻫﻦ او ﭘﺮ از ﺻﺪا ﺑﻮد ‪ .‬و ﻫﺮی ﺑﻪ ﻃﻮر ﺣﯿﺮت اﻧﮕﯿﺰی ﻫﻤﻪ آﻧﻬﺎ را ﻣﯽ ﺷﻨﯿﺪ ‪.‬‬
‫ ﺣﺎﻻ ﭼﯿﮑﺎر ﮐﻨﻢ ‪....‬‬‫ﻫﺮی از ﮐﺠﺎ ﻣﯽ دوﻧﺴﺖ ‪... .‬‬‫ ﺗﺎﻻﻧﺘﺎ ‪ ...‬ه اﯾﻦ ﺿﻌﯿﻔﻪ‬‫‪243‬‬

‫‪.....‬‬‫رﯾﻤﻮس ! ﻧﺘﺮس ‪ ،‬ﻣﻨﻢ ﻫﺮی ‪ .‬ﻫﺮﭼﯽ ﮐﻪ ﺑﻬﺖ ﻣﯿﮕﻢ ﺧﻮب ﮔﻮش ﮐﻦ ‪ .‬ﻗﺒﻞ از ﮔﻔﺖ‬‫ورد ‪ ،‬ﯾﮏ رﯾﭙﯿﺖ ﺑﻪ اون اﺿﺎﻓﻪ ﮐﻦ ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺗﮑﺎن داد و ﻓﺮﯾﺎد زد ‪ :‬رﯾﭙﯿﻦ ﻣﺎﻧﺪرﻧﺎﭘﻮرﮐﻮرﻧﺎ‬
‫ﺗﻨﻬﺎ دو اﺷﻌﻪ ﺿﻌﯿﻒ از ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ او ﺑﯿﺮون آﻣﺪ ‪ .‬اﺳﻨﯿﭗ وﺣﺸﯿﺎﻧﻪ ﺧﻨﺪﯾﺪ ‪ .‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ‬
‫اش را ﺗﮑﺎن داد و ﻓﺮﯾﺎد زد ‪ :‬ﺑﺎﯾﺪ اﯾﻨﮑﺎرو اﻧﺠﺎم ﺑﺪی ﮔﺮﮔﯿﻨﻪ ﮐﻮﭼﻮﻟﻮ ‪ ....‬رﯾﭙﯿﺖ ﮐﺮوﺷﯿﻮ‬
‫ﮐﯿﺪروﻓﺴﭽﻮ‬‫ﻫﺮی ﺑﺎ اﯾﻦ ورد ﻟﻮﭘﯿﻦ را ﻏﯿﺐ ﮐﺮده و در ﻃﺮﻓﯽ دﯾﮕﺮ ﻇﺎﻫﺮ ﮐﺮده ﺑﻮد ‪.‬‬
‫ﭼﺮا ﻣﺜﻞ ﯾﮏ ﻣﺮد ﻣﺒﺎرزه ﻧﻤﯽ ﮐﻨﯽ ﺗﺮﺳﻮ ؟‬‫ﻗﯿﺎﻓﻪ اﺳﻨﯿﭗ ﺟﺪی و ﺧﺸﻤﮕﯿﻦ ﺷﺪ ‪ .‬ﺻﻮرﺗﺶ درﺳﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺻﻮرت ﺑﺮادرش ‪ ،‬ﺳﻮروس‬
‫اﺳﻨﯿﭗ در زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻫﺮی ﺑﻌﺪ از ﻣﺮگ ﻧﻤﺎﯾﺸﯽ داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻪ او ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﺗﺮﺳﻮ ﺷﺪه ﺑﻮد‬
‫‪.‬‬
‫ﻣﺜﻞ ﯾﮏ ﻣﺮد ؟ ﺧﯿﻠﻪ ﺧﻮب ‪ .‬ﺑﯿﺎ ﺟﻠﻮ ﺗﺎ ﻣﺜﻞ دو ﺗﺎ ﻣﺮد ﺑﺎ ﻫﻢ دوﺋﻞ ﮐﻨﯿﻢ ‪.‬‬‫ﻫﺮی ‪ ،‬ﺗﻮی اﯾﻦ ﮐﺎر اﺻﻼ دﺧﺎﻟﺖ ﻧﮑﻦ ‪.‬‬‫اﻣﮑﺎن ﻧﺪاره ‪ .‬ﺳﻮروس ﻫﻢ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻫﻤﯿﻦ ﺣﺮﻓﺶ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪ ‪.‬‬‫ﻣﻦ دوﺳﺖ دارم ﺑﻤﯿﺮم ﺗﺎ ﺗﻮ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮐﻤﮏ ﮐﻨﯽ ‪ .‬ﮐﻤﮏ اﺟﺒﺎری ﻧﯿﺴﺖ ‪ .‬ﻓﻬﻤﯿﺪی؟‬‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﺎ ﺧﺸﻢ اﯾﻦ ﺟﻤﻼت را در ذﻫﻨﺶ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ‪ .‬ﻫﺮی ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل او را اﯾﻨﭽﻨﯿﻦ‬
‫ﺧﺸﻤﮕﯿﻦ ﻧﺪﯾﺪه ﺑﻮد ‪.‬ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺟﻠﻮ رﻓﺖ و در ﻣﻘﺎﺑﻞ اﺳﻨﯿﭗ اﺳﺘﺎد ‪ .‬آﻧﺪو ﺑﻪ ﻫﻢ ﺗﻌﻈﯿﻢ‬
‫ﮐﺮدﻧﺪ و ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺘﯽ آﻣﺎده اﯾﺴﺘﺎدﻧﺪ‪ .‬ﻧﺎﮔﻬﺎن ﻫﻤﻪ اﻃﺮاف آﻧﻬﺎ را ﮔﺮد و ﺧﺎک ﻓﺮا ﮔﺮﻓﺖ ‪.‬‬
‫آﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺘﯽ ﻓﻮق اﻟﻌﺎده زﯾﺎد ﻣﯽ ﺟﻨﮕﯿﺪﻧﺪ‪ .‬اﺳﻨﯿﭗ ﺧﯿﻠﯽ از ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺳﺮﯾﻊ ﺗﺮ ﺑﻮد اﻣﺎ‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺧﺸﻢ داﺷﺖ ‪ .‬ﺧﺸﻤﯽ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ از ﻣﺮگ ﺗﺎﻧﮑﺲ در دﻟﺶ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد و اﮐﻨﻮن ﺑﻪ‬
‫ﮐﻤﮏ ﻫﻤﺎن ﺧﺸﻢ در ﻣﻘﺎﺑﻞ اﺳﻨﯿﭗ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد و ﮐﻢ ﻧﻤﯽ آورد‪ .‬ﻫﺮی آﻣﺎده اﯾﺴﺘﺎده‬
‫ﺑﻮد ﺗﺎ اﮔﺮ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺷﮑﺴﺖ ﺧﻮرد ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ اﺳﻨﯿﭗ را ﺑﮑﺸﺪ ‪ .‬در اﯾﻦ ﮐﺎر ﻫﯿﭻ ﺗﺮدﯾﺪی‬
‫ﻧﺪاﺷﺖ ‪ .‬آن روز اﺳﻨﯿﭗ ﺑﺎﯾﺪ ﮐﺸﺘﻪ ﻣﯽ ﺷﺪ‪ .‬اﯾﻦ در ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﺶ ﺑﻮد ‪.‬‬
‫دوﺋﻞ ﺧﯿﻠﯽ ﻃﻮﻻﻧﯽ ﺷﺪه ﺑﻮد و ﻫﺮ دو ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻟﻮﭘﯿﻦ اﮐﻨﻮن ﻧﯿﻤﯽ از ﺑﺪﻧﺶ‬
‫زﺧﻤﯽ ﺷﺪه ﺑﻮد ‪ .‬رداﯾﺶ ﺑﻪ ﮐﻠﯽ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﺑﻮد و از ﮔﻮش راﺳﺘﺶ ﺧﻮن ﻣﯽ آﻣﺪ ‪.‬‬
‫‪244‬‬

‫اﺳﻨﯿﭗ ﻫﻢ ﻫﻤﺎن ﻃﻮر ﺑﻮد ‪.‬ﭼﺸﻢ ﭼﭙﺶ از ﺣﺪﻗﻪ ﺑﯿﺮون زده ﺑﻮد و ﻣﺎﯾﻊ زرد رﻧﮕﯽ از‬
‫آن ﺑﯿﺮون ﻣﯽ آﻣﺪ ‪ .‬اﻣﺎ او ﻏﻤﯽ ﻧﺪاﺷﺖ ‪ .‬ﻣﯽ داﻧﺴﺖ ﮐﻪ وﻟﺪﻣﻮرت ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺪ آن را‬
‫ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ‪ .‬ﯾﮑﯽ از ﭘﺎﻫﺎﯾﺶ آﺗﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد اﻣﺎ او ﺑﻪ آن ﻧﯿﺰ ﺗﻮﺟﻬﯽ ﻧﻤﯽ ﮐﺮد ‪ .‬ﺷﺎﯾﺪ او‬
‫اﺻﻼ ﻫﯿﭻ ﺣﺴﯽ ﻧﺪاﺷﺖ ‪.‬‬
‫ﻻﮐﺮت ﻣﻮﻧﻮﮐﯿﺰان‬‫از ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اﺳﻨﯿﭗ دود ﺑﯿﺮون آﻣﺪ و ﺑﯿﻦ آﻧﺪو ﻧﻔﺮ دﯾﻮاری از دود ﺗﺸﮑﯿﻞ داد ‪ .‬ﻫﺮی‬
‫از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻟﻮﭘﯿﻦ دوﯾﺪ ‪ .‬او ﻣﯽ داﻧﺴﺖ ﮐﻪ اﯾﻦ دﯾﻮار دود ‪ ،‬دﯾﻮار‬
‫ﻣﺮگ اﺳﺖ‪.‬ﮐﺴﯽ ﮐﻪ اﯾﻦ دﯾﻮار را ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺪ از ﭘﺸﺖ آن ﺣﺮﯾﻒ را ﺑﺒﯿﻨﺪ اﻣﺎ دﯾﮕﺮ‬
‫ﻧﻪ ‪.‬‬
‫آوادا ﮐﺪاوارا ‪.‬‬‫ﻫﺮی ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺴﺖ ‪ .‬اﯾﻦ ﻃﻠﺴﻢ ﻣﺮگ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﻮروس اﺳﻨﭗ ‪ ،‬ﺑﻪ ﻗﻠﺐ‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻧﯿﺰ ﺑﺮﺧﻮرد ﻣﯽ ﮐﺮد ‪ .‬اﮐﻨﻮن ﺧﺸﻢ ﺗﻤﺎم وﺟﻮد ﻫﺮی را در ﺑﺮﮔﺮﻓﺖ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را‬
‫ﺑﺎز ﮐﺮد و از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ‪ .‬ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ اﺳﻨﯿﭗ را ﺑﮑﺸﺪ ‪ .‬اﻣﺎ ﻟﻮﭘﯿﻦ زﻧﺪه ﺑﻮد‪.‬‬
‫او اﯾﺴﺘﺎد ﺑﻮد و ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد از ﭘﺸﺖ آن دﯾﻮار اﺳﻨﯿﭗ را ﺑﺒﯿﻨﺪ ‪ .‬ﭼﻨﺪ ﺛﺎﻧﯿﻪ‬
‫ﺑﻌﺪ دﯾﻮار دودی از ﺑﯿﻦ رﻓﺖ ‪.‬و ﺟﺴﺪ اﺳﻨﯿﭗ ﮐﻪ ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد ﻧﻤﺎﯾﺎن ﺷﺪ ‪.‬‬
‫او ﻣﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﻫﺮی ﺑﻪ اﻃﺮاف ﻧﮕﺎه ﮐﺮد‪ .‬آﯾﺎ اﻣﮑﺎن داﺷﺖ ﻟﻮﭘﯿﻦ او را ﮐﺸﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ‪.‬‬
‫اﮐﺴﭙﻠﯿﺎرﻣﻮس‪.‬‬‫ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻟﻮﭘﯿﻦ در ﻫﻮا ﻣﺘﻮﻗﻒ ﺷﺪ ‪ .‬ﮔﻮﯾﯽ دﺳﺘﯽ ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ آن را ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ‪ .‬آن دﺳﺖ‬
‫ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ ﻣﺘﻌﻠﻖ ﺑﻪ ﮐﺴﯽ ﻧﺒﻮد ﺟﺰ ‪ ،‬دراﮐﻮ ﻣﺎﻟﻔﻮی ‪.‬‬
‫او ﺷﻨﻞ ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ اش را ﮐﻨﺎر زد و ﺑﺪون ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺟﻠﻮ اﻣﺪ ‪ .‬ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﺑﻪ‬
‫اﺳﻨﯿﭗ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪ ،‬ﺳﭙﺲ ﭘﺎﯾﺶ را ﺑﺮ روی ﺻﻮرت او ﮔﺬاﺷﺖ و ﻋﺒﻮر ﮐﺮد ‪.‬‬
‫اون ﺑﺎﯾﺪ ﻣﯽ ﻣﺮد ﭘﺎﺗﺮ ‪ .‬اون ‪ ...‬اون ﯾﮏ رواﻧﯽ ﺑﻮد ‪ .‬ﺧﯿﻠﯽ ﻫﺎ رو ﮐﺸﺘﻪ ﺑﻮد ‪.‬‬‫دل ﻫﺮی ﺑﺮای ﻣﺎﻟﻔﻮی ﺳﻮﺧﺖ ‪ .‬اﺳﻨﯿﭗ اوﻟﯿﻦ ﻧﻔﺮی ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﺎﻟﻔﻮی ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل ﮐﺸﺘﻪ‬
‫ﺑﻮد‪ .‬ﻫﺮی او را درک ﻣﯽ ﮐﺮد ‪ .‬ﺧﻮدش ﻧﯿﺰ اوﻟﯿﻦ ﻧﻔﺮی را ﮐﻪ ﮐﺸﺘﻪ ﺑﻮد ﻫﻤﯿﻦ ﺣﺲ را‬
‫داﺷﺖ ‪ .‬ﻋﺬب وﺟﺪان ‪.‬‬

‫‪245‬‬

‫درﺳﺘﻪ ‪.‬اون اﻣﺮوز ﮐﺸﺘﻪ ﻣﯽ ﺷﺪ‪ .‬اﮔﻪ ﺗﻮ اوﻧﻮ ﻧﻤﯽ ﮐﺸﺘﯽ ‪ .‬اون رﯾﻤﻮس رو ﻣﯽ ﮐﺸﺖ‬‫و ﺑﻌﺪ ﻣﻦ اوﻧﻮ ﻣﯽ ﮐﺸﺘﻢ ‪ .‬ﺗﻮ ﮐﺎر درﺳﺘﯽ اﻧﺠﺎ‪..‬‬
‫ﻣﻦ اﯾﻨﺠﺎ ﻧﯿﻮﻣﺪم ﮐﻪ ﺗﻮ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﺑﮕﯿﺮی ﻣﻦ ﮐﺎر درﺳﺘﯽ اﻧﺠﺎم دادم ﯾﺎ ﻧﻪ ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﻓﺮدا‬‫ﺳﺎﻋﺖ ‪ 10‬ﺻﺒﺢ ﻣﻨﺘﻈﺮﺗﻢ ‪ .‬ﺟﻠﻮی ﺧﻮک دوﻧﯽ وﯾﺰﻟﯽ ﻫﺎ ‪ .‬ﻓﻘﻂ زود ﺑﯿﺎ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻧﻤﯽ‬
‫ﺗﻮﻧﻢ ﺑﻮی ﮔﻨﺪ ﺧﻮﻧﻪ اوﻧﺎ رو ﺗﺤﻤﻞ ﮐﻨﻢ ‪.‬‬
‫واﺳﻪ ﭼﯽ ؟‬‫ وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﻬﻢ ﯾﮏ ﻣﺎﻣﻮرﯾﺖ داده ‪ .‬ﻓﺮدا ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺑﺮم ﺗﻮی ﻗﺼﺮ اون ‪.‬‬‫ﻫﺮی در دﻟﺶ ﻟﺒﺨﻨﺪ زد ‪.‬‬
‫اون ﻣﺎره ﭼﯽ ؟‬‫ﭘﯿﺶ ﺧﻮدﺷﻪ ‪ .‬ﻧﻤﯽ ﺷﻪ اوﻧﻬﺎ رو از ﻫﻢ ﺟﺪا ﮐﺮد‪.‬‬‫او ﻓﺮﯾﺎد زد ‪:‬‬
‫ﭘﺎﺗﺮ ‪ ،‬ﻣﻦ ﻓﻘﻂ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺧﺎﻃﺮ دارم ﺑﻬﺖ ﮐﻤﮏ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﭼﻮن ﭘﺪرم ﻗﺒﻞ از ﻣﺮﮔﺶ ازم‬‫ﺧﻮاﺳﺘﻪ ‪ .‬ﻓﮑﺮ اﺷﺘﺒﺎه ﻧﮑﻦ ‪.‬‬
‫ﻣﺎﻟﻔﻮی ذﻫﻦ ﻫﺮی را ﺧﻮاﻧﺪه ﺑﻮد ‪ .‬او ﺳﺮی ﺗﮑﺎن داد ‪ ،‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻟﻮﭘﯿﻦ را ﺑﺮ روی‬
‫زﻣﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ و ﻏﯿﺐ ﺷﺪ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ‪ ،‬اون ﭼﯽ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ؟ ﭼﯽ ﺷﺪه ؟‬‫ﻫﯿﭽﯽ ‪ ،‬ﻫﯿﭽﯽ ‪ ،‬ﺷﻤﺎ ﺧﻮﺑﯽ ؟‬‫ ﻣﻦ آره ‪ .‬وﻟﯽ ‪ ...‬ﭼﺮا اوﻧﻮ دﺳﺘﮕﯿﺮش ﻧﮑﺮی ؟‬‫اون ﻃﺮف ﻣﺎس‪ .‬وﻟﯽ ﺑﻬﺘﺮه ﺑﻪ ﺑﻘﯿﻪ ﭼﯿﺰی ﻧﮕﯽ ‪ .‬اﮔﻪ ﭘﺮﺳﯿﺪن ﭼﯽ ﺷﺪه ﺑﮕﻮ ﯾﮏ دﻓﻌﻪ‬‫اﻓﺘﺎد و ﻣﺮد ‪ .‬ﺑﮕﻮ ﻃﻠﺴﻤﺶ ﺑﻪ ﺧﻮدش ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ ‪.‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﮔﯿﺞ و ﺳﺮدرﮔﻢ ﺑﻮد ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن داد و ﮔﻔﺖ ‪:‬‬
‫ﻣﻦ ﻣﯽ رم اﯾﻦ ﯾﺎرو رو ﺑﺒﺮم وزارت ﺧﻮﻧﻪ ‪ .‬ﺗﻮ ﻫﻢ ﺑﺮﮔﺮد ﻣﺤﻔﻞ‬‫ ﻧﻪ ‪ ...‬ﺷﻤﺎ ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮب ﻧﯿﺲ ‪ .‬ﻣﻦ ﻣﯽ ﺑﺮﻣﺶ‪.‬‬‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﮔﺮﻣﯽ زد ‪:‬‬

‫‪246‬‬

‫ﻣﻦ ﭼﯿﺰﯾﻢ ﻧﯿﺴﺖ ‪ .‬ﺗﺎزه اﮔﻪ ﺗﻮ ﺑﺮی اوﻧﺠﺎ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺗﺎ ﺷﺐ ﻣﻌﻄﻞ ﺑﺸﯽ ‪ .‬ﺑﺎ وﺟﻮد‬‫ﺧﺒﺮ ﻧﮕﺎرا و ﺑﻘﯿﻪ ﮐﻪ ﻣﺪام ازت ﺳﻮال ﻣﯽ ﮐﻨﻦ‪ ....‬ﻣﻦ از اون ﻃﺮف ﻫﻢ ﻣﯽ ﺧﻮام ﯾﮏ ﺳﺮ‬
‫ﺑﺮم ﺳﻨﺖ ﻣﺎﻧﮕﻮ ‪ .‬ازت ﺑﺎزم ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ ‪.‬‬
‫ﺻﺪای ﺧﻔﯿﻔﯽ ﺑﻪ ﮔﻮش رﺳﯿﺪ و ﻟﻮﭘﯿﻦ ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﺟﺴﺪ اﺳﻨﯿﭗ ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪ ‪.‬‬
‫******‬
‫ﻫﺮی ‪ ،‬ﺗﻮ ﺳﺎﻟﻤﯽ ؟ رﯾﻤﻮس ﭼﯽ ‪ ،‬اون ﺳﺎﻟﻤﻪ؟‬‫آره ‪ .‬اوﻧﻢ ﺳﺎﻟﻤﻪ ‪ .‬اﻟﺒﺘﻪ ﯾﮏ ﻣﻘﺪار زﺧﻤﯽ ﺷﺪه ‪ .‬راﺳﺘﯽ وزﯾﺮ ﮐﺠﺎس ؟‬‫دﯾﺮ ﺑﺮﮔﺸﺘﯽ ‪ ،‬وزﯾﺮ رﻓﺖ ‪ .‬رﯾﻤﻮس ﮐﺠﺎس؟‬‫اون رﻓﺖ ﺟﺴﺪ اﺳﻨﯿﭙﻮ ﺑﺒﺮه وزارت ﺧﻮﻧﻪ ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﻫﻢ ﻣﯿﺮه ﺳﻨﺖ ﻣﺎﻧﮕﻮ ﯾﮏ ﻣﻌﺎ‪.‬‬‫ﺟﺴﺪ اﺳﻨﯿﭗ ؟‬‫آره اون ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪ ‪.‬‬‫ﮐﯽ ‪ ...‬ﮐﯽ اوﻧﻮ ﮐﺸﺖ ‪.‬‬‫ﻫﺮی ﺑﻪ دروغ ﺟﻮاب داد ‪ :‬راﺳﺘﺶ ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ‪ .‬ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ رو دود ﮔﺮﻓﺖ ‪ .‬ﻓﮑﺮ‬
‫ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺑﻪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯿﺶ زﯾﺎد ﻓﺸﺎر آورد ‪ .‬ﺟﺎدوش ﺑﺮﮔﺸﺖ ﻃﺮف ﺧﻮدش‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻧﮕﺎه ﻣﻌﻨﯽ داری ﺑﻪ رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن اﻧﺪاﺧﺖ ﺳﭙﺲ اداﻣﻪ داد ‪:‬‬
‫ﻣﻦ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﺴﺘﻪ ام ‪ .‬ﻣﯿﺮم ﺑﺎﻻ ﯾﮏ ﻣﻘﺪار اﺳﺘﺮاﺣﺖ ﮐﻨﻢ ‪ .‬اﻟﺒﺘﻪ ‪ ...‬اﮔﻪ ﺑﺎ ﻣﻦ ﮐﺎری‬‫ﻧﺪارﯾﻦ ‪.‬‬
‫ﻧﻪ ‪ ...‬ﻧﻪ ‪ .‬ﺑﺮو ﻋﺰﯾﺰم ‪ .‬وﻗﺖ ﺷﺎم ﺻﺪات ﻣﯽ زﻧﻢ ‪ .‬ﺑﺮو‬‫واﺳﺘﺎ ﭘﺎﺗﺮ‪.‬‬‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ﺑﺮﮔﺸﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد‪.‬‬
‫ﺗﻮ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ اﻋﻀﺎی ﻣﺤﻔﻞ ﻣﯽ ﮔﻔﺘﯽ ‪.‬‬‫ ﻫﺮی درﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ دﻧﺪاﻧﻬﺎﯾﺶ را ﺑﺮ روی ﻫﻢ ﻓﺸﺎر ﻣﯽ داد ﺗﺎ از ﻓﺮﯾﺎد زدن ﺟﻠﻮ ﮔﯿﺮی‬‫ﮐﻨﺪ ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ﺗﺎ ﺑﺎزم ﯾﮑﯽ دﯾﮕﻪ ﻣﯽ ﻣﺮد آره؟ اﮔﻪ ﻣﻦ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﮔﻔﺘﻪ‬
‫ﺑﻮدم اﻻن ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ رﯾﻤﻮس ‪ ،‬ﺑﻠﮑﻪ ﻫﻤﻪ ﺷﻤﺎ ﻣﺮده ﺑﻮدﯾﻦ ‪.‬‬
‫‪-‬ﻣﺎ ﺧﯿﻠﯽ از ﺗﻮ ﺑﺰرگ ﺗﺮﯾﻢ ﻣﺎ ﺟﺎدو ‪...‬‬

‫‪247‬‬

‫ﻧﻪ ‪ ....‬ﺷﻤﺎ ﻫﺮ ﭼﻘﺪر ﻫﻢ ﮐﻪ از ﻣﻦ ﺑﺰرگ ﺗﺮ ﺑﺎﺷﯿﻦ ﻗﺪرت ﺟﺎدوﯾﯿﺘﻮن ﺑﻪ داﻣﺒﻠﺪور و‬‫ﻣﻮدی ﻧﻤﯽ رﺳﻪ ‪.‬‬
‫وﻟﯽ ﻣﻮدی ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪ ‪ .‬ﻫﻤﯿﻨﻄﻮر داﻣﺒﻠﺪور‪.‬‬‫از ﻧﻮک ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻫﺮی ﺟﺮﻗﻪ ﺑﯿﺮون آﻣﺪ ﮐﻪ ﻧﺸﺎن دﻫﻨﺪه ﺧﺸﻢ او ﺑﻮد ‪ .‬او ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ‬
‫اش را ﺗﮑﺎن داد و در ذﻫﻨﺶ ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﺗﺎﻣﯿﺮوﮔﺘﻮر ﻟﯿﭙﯿﺮﮐﺎس‬
‫ﮐﺪوﻣﺘﻮن ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯿﺪ ﻣﻨﻮ ﺑﺒﯿﻨﯿﻦ ؟ ﻣﻦ اﻻن ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺧﯿﻠﯽ راﺣﺖ ﻫﻤﺘﻮن را ﻃﻠﺴﻢ‬‫ﮐﻨﻢ ‪ .‬وﻗﺘﯽ ﻣﻦ رﻓﺘﻢ اوﻧﺠﺎ اﺳﻨﯿﭗ ﺧﻮدﺷﻮ ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ ﮐﺮده ﺑﻮد ‪ .‬درﺳﺖ ﻣﺜﻞ ﻣﻦ ‪ ...‬و‬
‫رﯾﻤﻮس ﺷﮑﻨﺠﻪ ﻣﯽ ﺷﺪ ‪ .‬اﮔﻪ ﺷﻤﺎ ‪ ...‬ﺷﻤﺎ ﮐﻪ ﻧﻪ ﮐﻞ ﻣﺤﻔﻞ ﻗﻘﻨﻮس ﻫﻢ ﻣﯽ رﻓﺘﯿﻦ‬
‫ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﺴﺘﯿﻦ اوﻧﻮ ﺑﺒﯿﻨﯿﻦ‪.‬‬
‫ﺗﻮ ﺑﺎﯾﺪ ﮐﺎرای ﺳﺨﺖ رو ﺑﺎ ﻣﺎ وا‪...‬‬‫ﺑﻪ ﺷﻤﺎ واﮔﺬار ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻢ ‪.‬ﭼﻮن ﻣﯽ دوﻧﻢ از ﭘﺲ ﺧﯿﻠﯽ از اوﻧﺎ ﺑﺮﻧﻤﯿﺎﯾﻦ‪ .‬ﭼﺮا ﻗﺒﻮل ﻧﻤﯽ‬‫ﮐﻨﯿﻦ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺑﺰرگ ﺷﺪم ؟ اﻻن ‪ 17‬ﺳﺎﻟﻤﻪ و ﺷﺎﯾﺪ ﻗﺪرت ﺟﺎدوﯾﯿﻢ ﺗﻮی دوﺋﻞ از‬
‫ﺧﯿﻠﯽ از ﺷﻤﺎ ﻫﺎ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﻪ ‪ .‬ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل ! ﺷﻤﺎ ﻫﻤﯿﻦ ﺣﺮف رو ﺳﻪ ﻣﺎه‬
‫ﭘﯿﺶ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺘﯿﻦ ‪ .‬ﻣﻦ ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﻫﺮ ﺟﺎدوﮔﺮ دﯾﮕﻪ ای ﻣﺮﮔﺨﻮار دﺳﺘﮕﯿﺮ ﮐﺮدم ‪.‬‬
‫آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ ﺑﺮ ﺧﻼف ﻫﺮی ﺑﺎ ﺻﺪای ﺑﺴﯿﺎر آراﻣﯽ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮد ‪:‬‬
‫ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﻫﺮی راﺳﺖ ﻣﯿﮕﻪ ﻣﯿﻨﺮوا ‪ .‬اون دﯾﮕﻪ واﻗﻌﺎ ﺑﺰرگ ﺷﺪه ‪.‬‬‫ﻫﺮی ﭼﺮﺧﯿﺪ و ﺑﺪون ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺻﻮرت ﺣﯿﺮت زده رون ‪ ،‬ﻫﺮﻣﯿﻮن و ﺟﯿﻨﯽ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ‬
‫اﺗﺎﻗﺶ رﻓﺖ ‪ .‬ﻫﺮ ﺳﻪ دوﺳﺘﺶ ﻧﯿﺰ ﭘﺸﺖ ﺳﺮش آﻣﺪﻧﺪ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ؟‬‫ﭼﯿﻪ ؟‬‫ﺣﻮﺻﻠﻪ ﺣﺮف زدن داری ؟ ﻣﻨﻈﻮرم اﯾﻨﻪ ک ‪...‬‬‫آره ﺑﯿﺎﯾﻦ ﺗﺎ ﺑﮕﻢ ﭼﯽ ﺷﺪه ‪ .‬ﻣﺎﻟﻔﻮی اوﻣﺪ و اﺳﻨﯿﭗ رو ﮐﺸﺖ‬‫ﻫﺮ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ ﺑﺎ دﻫﺎﻧﯽ ﺑﺎز ﺑﻪ او ﺧﯿﺮه ﺷﺪﻧﺪ ‪ .‬ﻫﺮی ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺮﯾﻊ ﻣﺎﺟﺮا را ﺑﺮای آﻧﻬﺎ ﺗﻌﺮﯾﻒ‬
‫ﮐﺮد ‪.‬‬
‫ ‪ ...‬و ﻗﺮار ﺷﺪ ﻓﺮدا ﺑﺎ ﻣﺎﻟﻔﻮی ﺑﺮﯾﻢ ﺳﺮاغ وﻟﺪﻣﻮرت ‪ ... .‬ﯾﮏ ﺣﺴﯽ ﺑﻬﻢ ﻣﯿﮕﻪ ﮐﻪ ﻓﺮدا‬‫آﺧﺮﯾﻦ ﺑﺎره ﮐﻪ ﺑﺎ وﻟﺪﻣﻮرت رو ﺑﻪ رو ﻣﯽ ﺷﻢ ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﯾﺎ ﻣﻦ ﻣﯽ ﻣﯿﺮم و ﯾﺎ اون ‪.‬‬
‫‪248‬‬

‫ﺑﺮای ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﯿﭽﮑﺲ ﭼﯿﺰی ﻧﮕﻔﺖ ﺳﭙﺲ ﺟﯿﻨﯽ ﺳﮑﻮت را ﺷﮑﺴﺖ ‪:‬‬
‫ﻣﯽ ﺗﺮﺳﯽ ﻫﺮی؟‬‫ ﻧﻪ ‪ .‬اﺻﻼ ‪ .‬ﻫﯿﭻ ﺣﺴﯽ ﻧﺪارم ‪ .‬ﻣﺜﻞ اﯾﻨﻪ ﮐﻪ ﺑﺨﻮام ﺑﺮم ﺗﻮی ﺧﯿﺎﺑﻮن ﻗﺪم ﺑﺰﻧﻢ ‪ .‬ﺧﺐ ‪،‬‬‫اﯾﻦ روز ﺑﺎﻻﺧﺮه ﻣﯽ رﺳﯿﺪ ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﻫﺮﭼﻪ زودﺗﺮ ﺑﻬﺘﺮ‪.‬‬
‫ ﻣﺎ ﻫﻢ ﺑﺎﻫﺎت ﻣﯿﺎﯾﻢ ﻫﺮی ‪.‬‬‫اﯾﻦ ﺟﻤﻠﻪ را ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ‪.‬‬
‫اﺻﻼ راﺟﻊ ﺑﻪ اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﺑﺤﺚ ﻧﮑﻨﯿﻦ ‪ .‬اﻣﮑﺎن ﻧﺪاره ‪.‬‬‫اﯾﻨﺒﺎر رون ﺑﻮد ﮐﻪ ﮔﻔﺖ ‪:‬‬
‫ ﻫﺮﻣﯿﻮن راﺳﺖ ﻣﯿﮕﻪ ‪ .‬ﻣﺎ رو ﻫﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎﺧﻮدت ﺑﺒﺮی‪.‬‬‫ﮔﻔﺘﻢ ﻧﻪ ‪ .‬اﯾﻨﺒﺎر ﻧﻤﯽ ﺧﻮام ﺑﺎ ﻣﺮﮔﺨﻮار ﻫﺎ ﺑﺠﻨﮕﻢ ﯾﺎ ﺑﺮم دﻧﺒﺎل ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎش‪ .‬ﻣﯽ‬‫ﺧﻮام ﺑﺮم ﺑﺎ ﺧﻮدش ﺑﺠﻨﮕﻢ ‪ .‬ﺑﺮ ﻃﺒﻖ ﭘﯿﺶ ﮔﻮﯾﯽ ﻓﻘﻂ ﻣﻦ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺑﺎﻫﺎش ﺑﺠﻨﮕﻢ و‬
‫زﻧﺪه ﺑﻤﻮﻧﻢ ‪.‬ﯾﻌﻨﯽ اﯾﻨﮑﻪ اون ﻫﻤﻪ ﺣﺮﯾﻔﺎی دﯾﮕﻪ رو ﺷﮑﺴﺖ ﻣﯿﺪه ‪ .‬اﮔﻪ ﻣﺎ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﺮﯾﻢ‬
‫اوﻧﺠﺎ اون ﺷﻤﺎ ﻫﺎ رو ﻣﯿﺸﮑﻪ ‪ .‬ﻫﯿﭻ راه ﺑﺮﮔﺸﺘﯽ ﻫﻢ ﻧﯿﺴﺖ ‪.‬‬
‫ وﻟﯽ ﻫﺮی ‪.‬‬‫وﻟﯽ ﻧﺪاره ‪.‬‬‫ ﭼﺮا داره ! ﺳﺎل اول ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﯽ ﺳﻨﮓ ﺟﺎدو رو از دﺳﺖ وﻟﺪﻣﻮرت و ﮐﻮﺋﯿﺮول‬‫ﻧﺠﺎت ﺑﺪی ﻣﻦ و رون ﮐﻤﮑﺖ ﮐﺮدﯾﻢ ‪ ،‬وﮔﺮﻧﻪ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﺴﺘﯽ از ﻫﻤﻮن ﮔﯿﺎﻫﻪ ﻫﻢ ﺟﻮن‬
‫ﺳﺎﻟﻢ ﺑﻪ در ﺑﺒﺮی ﭼﻮن داﺷﺖ ﺗﻮ رو ﺧﻔﻪ ﻣﯽ ﮐﺮد ‪.‬‬
‫ ﺑﺮ ﻓﺮض اﮔﻪ از اون رد ﻣﯽ ﺷﺪی ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﺴﺘﯽ ﺗﻮی ﺷﻄﺮﻧﺞ ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺸﯽ ‪.‬‬‫ ﺳﺎل دوم اﯾﻦ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻓﻬﻤﻮﻧﺪ ﻫﯿﻮﻻی ﺣﻔﺮه اﺳﺮار ﯾﮏ ﺑﺎﺳﯿﻠﯿﺴﮑﻪ ‪.‬‬‫ﺳﺎل ﺳﻮم اﯾﻦ رون ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎﻋﺚ‪ 3‬ﺷﺪ ﺗﻮ ﭘﺪر ﺧﻮﻧﺪه ﺧﻮدت رو ﭘﯿﺪا ﮐﻨﯽ ‪.‬‬‫ ﺳﺎل ﭼﻬﺎرم اﮔﻪ ﻣﺎ ﻧﺒﻮدﯾﻢ از ﻫﯿﭽﮑﺪوم از ﻣﺮاﺣﻞ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﺴﺘﯽ ﻋﺒﻮر ﮐﻨﯽ ‪ .‬اﮔﻪ اون‬‫ﺟﺎدو رو ﯾﺎد ﻧﻤﯽ ﮔﺮﻓﺘﯽ ‪...‬‬
‫ و ﺳﺎل ﭘﻨﺠﻢ اﮔﻪ ﻣﺎ ﻧﺒﻮدﯾﻢ ﯾﺎ ﻧﻮﯾﻞ ﯾﺎ ﻟﻮﻧﺎ ﯾﺎ ﺟﯿﻨﯽ ! اﺻﻼ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﺴﺘﯽ از دﺳﺖ اون‬‫ﻣﺮﮔﺨﻮار ﻫﺎ ﻓﺮار ﮐﻨﯽ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ﺳﭙﺲ ﺧﯿﻠﯽ آرام ﮔﻔﺖ ‪:‬‬
‫‪249‬‬

‫وﻟﯽ ﯾﺎدم ﺳﺎل ﭘﻨﺠﻢ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﯿﻦ ﻣﻦ ﺑﻬﺘﻮن دﻓﺎع در ﺑﺮاﺑﺮ ﺟﺎدوی ﺳﯿﺎه رو ﯾﺎد‬‫ﺑﺪم ﻣﯽ ﮔﻔﺘﯿﻦ ﻫﻤﻪ اﯾﻨﮑﺎرا رو ﺧﻮدم ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ اﻧﺠﺎم دادم‪.‬‬
‫ﭼﻬﺮه ﻫﺮﻣﯿﻮن و ﮔﻮش ﻫﺎی رون ﺳﺮخ ﺷﺪ ‪.‬‬
‫ﺑﺎﺷﻪ ‪ .‬ﺑﯿﺎﯾﻦ ‪ .‬وﻟﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﺧﯿﻠﯽ ﻣﺮاﻗﺐ ﺧﻮدﺗﻮن ﺑﺎﺷﯿﻦ ‪.‬‬‫ ﻣﻦ ﻫﻢ ﻣﯽ ﺧﻮام ﺑﯿﺎم ‪.‬‬‫ ﻧﻪ ‪ .‬ﺗﻮ دﯾﮕﻪ ﻧﻪ ‪ .‬ام‪..‬‬‫وﻟﯽ ﻣﻨﻢ ﺗﻮی ﻫﻤﻪ اﯾﻦ ﻣﻮارد ﮐﻤﮑﺖ ﮐﺮدم ‪.‬‬‫آره ازت ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ اﻣﺎ ﻧﻤﯽ ﺧﻮام ﺗﻮ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﯿﺎی ‪.‬‬‫ ﻫﺮی ‪..‬‬‫ﺑﺤﺚ ﻧﮑﻦ ﺟﯿﻨﯽ ‪ ،‬اﻣﮑﺎن ﻧﺪاره ﺑﺎ ﻣﺎ ﺑﯿﺎی ‪.‬‬‫در ﭼﺸﻤﺎن ﺟﯿﻨﯽ اﺷﮏ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ ‪ .‬ﻫﺮﻣﯿﻮن او را در آﻏﻮش ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﻪ آراﻣﯽ ﭼﯿﺰی‬
‫در ﮔﻮش او زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد ‪ .‬دل ﻫﺮی آﺗﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد اﻣﺎ اﻣﮑﺎن ﻧﺪاﺷﺖ راﺿﯽ ﺷﻮد ﺟﯿﻨﯽ‬
‫ﻫﻤﺮاه آﻧﻬﺎ ﺑﯿﺎﯾﺪ ‪ .‬در ﺣﻀﻮر رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﻢ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﭼﯿﺰ دﯾﮕﺮی ﺑﮕﻮﯾﺪ ‪.‬‬
‫ﺑﺎور ﮐﻦ ﺟﯿﻨﯽ ‪ .‬ﺑﺎور ﮐﻦ اﻣﮑﺎن ﻧﺪاره ﺗﻮ رو ﺑﺎ ﺧﻮدﻣﻮن ﺑﺒﺮم ‪.‬‬‫ﺟﯿﻨﯽ ﻫﯿﭻ ﺟﻮاﺑﯽ ﻧﺪاد ‪ .‬ﻫﺮی دﻟﺶ را ﺑﻪ آﺗﺶ زد و ﺣﺮﻓﯽ را ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻬﺎ ﺑﻮد در ﺧﻮد‬
‫ﻧﮕﻪ داﺷﺘﻪ ﺑﻮد ﺑﻪ زﺑﺎن آورد‬
‫اﮔﻪ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﯽ ﺑﻬﺖ ﺑﯽ ﺗﻮﺟﻬﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺧﻮدﺗﻪ ‪ .‬ﺑﺎور ﮐﻦ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ‬‫ﺧﻮدﺗﻪ ‪ .‬اﮔﻪ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﯽ ﺑﺎ ﺧﻮدم ﻧﻤﯽ ﺑﺮﻣﺖ ﺑﺮای اﯾﻨﻪ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﻢ ‪ .‬ﻣﯽ ﺗﺮﺳﻢ ﮐﻪ ﺗﻮ‬
‫آﺳﯿﺐ ﺑﺒﯿﻨﯽ ‪ .‬ﻣﻦ ﻣﻬﻢ ﻧﯿﺴﺘﻢ ‪ ،‬ﺗﻮ ﻣﻬﻤﯽ ‪ .‬اﮔﻪ زﻧﺪه ﻣﻮﻧﺪم و ﺗﻮﻧﺴﺘﻢ وﻟﺪﻣﻮرت رو‬
‫ﺑﮑﺸﻢ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎش ﺟﺒﺮان اﯾﻦ ﯾﮏ ﺳﺎل رو ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ‪ .‬ﺑﻬﺖ ﻗﻮل ﻣﯽ دم ‪.‬‬
‫ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺎز ﻫﻢ ﺣﺮﻓﯽ ﻧﺰد‬
‫اﮔﻪ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﯽ ﺑﺎ ﺧﻮدم ﻧﻤﯽ ﺑﺮﻣﺖ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﯾﻨﻪ ﮐﻪ دوﺳﺖ دارم ﺟﯿﻨﯽ !‬‫ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺎز ﻫﻢ ﺣﺮﻓﯽ ﻧﺰد ﻓﻘﻂ اﺷﮏ ﻫﺎﯾﺶ را ﭘﺎک ﮐﺮد ‪ .‬ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ دﯾﮕﻪ ﮐﻪ در‬
‫ﺳﮑﻮت ﺳﭙﺮی ﺷﺪ ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﻟﺐ ﺑﻪ ﺳﺨﻦ ﮔﺸﻮد‪:‬‬
‫اﻣﯿﺪوارم ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺎﺷﯿﻦ ‪.‬‬‫ﺳﭙﺲ دوان دوان از اﺗﺎق ﺑﯿﺮون رﻓﺖ ‪.‬‬
‫‪250‬‬

251

‫ﻓﺼﻞ ﺑﯿﺴﺖ و ﻫﺸﺘﻢ ‪ :‬ﺑﺮج ﺳﯿﺎه‬
‫ﻫﺮی از اﯾﻨﮑﻪ ﺟﯿﻨﯽ ﺑﺎ آﻧﻬﺎ ﻧﻤﯽ آﻣﺪ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺑﻮد اﻣﺎ ﺑﺮای رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﯾﻢ ﺗﺮﺳﯿﺪ ‪.‬‬
‫اﯾﻦ ﺳﻔﺮ اﺻﻼ ﺑﯽ ﺧﻄﺮ ﻧﺒﻮد و اﺣﺘﻤﺎل ﻣﺮگ ﻫﺮ ‪ 3‬ﻧﻔﺮ آﻧﻬﺎ وﺟﻮد داﺷﺖ ‪ .‬آن ﻫﺎ ﺑﻌﺪ زا‬
‫ﺷﺎم در اﺗﺎق ﻫﺮی ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻧﺪ و درﺑﺎره ﮐﺎری ﮐﻪ ﻗﺮار ﺑﻮد ﻓﺮدای آن روز اﻧﺠﺎم دﻫﻨﺪ ‪،‬‬
‫ﯾﻌﻨﯽ ﺑﺰرگ ﺗﺮﯾﻦ ﺟﺎدوﮔﺮ ﺳﯿﺎه ﻗﺮن را از ﺑﯿﻦ ﺑﺒﺮﻧﺪ ﺑﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﭘﺮداﺧﺘﻨﺪ‪ .‬رون ﮔﻔﺖ ‪:‬‬
‫ﻣﻦ ﻣﯽ ﮔﻢ ﯾﮏ ﻧﺎﻣﻪ ﺑﺰارﯾﻢ و ﺑﮕﯿﻢ ﮐﻪ ﮐﺠﺎ ﻣﯽ رﯾﻢ ‪.‬‬‫ﻧﻪ ‪ ...‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ اﻋﻀﺎی ﻣﺤﻔﻞ ﺑﮕﯿﻢ ‪.‬‬‫ﻧﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ‪ ..‬ﻣﻦ دوﺳﺖ ﻧﺪارم اﻋﻀﺎی ﻣﺤﻔﻞ ﭼﯿﺰی در اﯾﻦ ﺑﺎره ﺑﺪوﻧﻦ‪ .‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻦ‬‫ﻗﺒﻞ از رﻓﺘﻦ ﭼﯿﺰی ﺑﻪ ﮐﺴﯽ ﻧﮕﯿﻢ ‪ .‬وﻟﯽ ﺗﻮ ﺑﻪ ﺟﯿﻨﯽ ﺑﮕﻮ ﮐﻪ دو ﺳﺎﻋﺖ ﺑﻌﺪ از رﻓﺘﻦ ﻣﺎ‬
‫ﺑﻪ ﺑﻘﯿﻪ ﺑﮕﻪ ﮐﻪ ﻣﺎ ﮐﺠﺎ رﻓﺘﯿﻢ‪ .‬ﺧﻮﺑﻪ ؟‬
‫ ﻋﺎﻟﯿﻪ رﻓﯿﻖ‬‫ﯾﮏ ﭼﯿﺰ دﯾﮕﻪ ‪ ...‬ﺷﻤﺎ ﻓﻘﻂ ﺗﺎ وﻗﺘﯽ ﺑﺎ ﻣﻦ ﻣﯿﺎﯾﻦ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺑﺨﻮام ‪ .‬ﯾﻌﻨﯽ اﮔﻪ ﺑﻬﺘﻮن ﺑﮕﻢ‬‫ﺑﺮﮔﺮدﯾﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﮔﺮدﯾﻦ ‪ .‬ﻓﻬﻤﯿﺪﯾﻦ ؟‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن و رون ﺑﺎ ﺧﺴﺘﮕﯽ ﺳﺮﺷﺎن را ﺑﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻣﺜﺒﺖ ﺗﮑﺎن دادﻧﺪ ‪ .‬ﮔﻮﯾﯽ اﯾﻦ ﺣﺮف‬
‫ﺑﺮاﯾﺸﺎن ﺑﺴﯿﺎر ﺗﮑﺮاری ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﯾﮏ ﺳﺎﻋﺖ ﺑﻌﺪ ﻫﺮی و رون درون ﺗﺨﺖ ﻫﺎﯾﺸﺎن دراز ﮐﺸﯿﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ‪ .‬ﺧﺮﻧﺎس ﻫﺎی ﺑﻠﻨﺪ‬
‫رون ﻧﺸﺎن ﻣﯽ داد ﮐﻪ او ﺑﻪ ﺧﻮاب رﻓﺘﻪ اﺳﺖ اﻣﺎ ﻫﺮی ﺑﯿﺒﺪار ﺑﻮد و ﺑﻪ ﻓﺮدا ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮد‬
‫‪ .‬ﺷﺎﯾﺪ روز ﺑﻌﺪ را ﺑﻪ ﺷﺐ ﻧﻤﯽ رﺳﺎﻧﺪ و ﺷﺎﯾﺪ ﺷﺐ ﺑﻌﺪ را ﺑﺪون ﺗﺮس از وﺟﻮد وﻟﺪﻣﻮرت‬
‫ﺑﻪ ﭘﺎﯾﺎن ﻣﯽ رﺳﺎﻧﺪ ‪ .‬ﺣﺴﯽ در وﺟﻮدش ﻣﯽ ﮔﻔﺖ روز ﺑﻌﺪ روز آﺧﺮﯾﻦ ﻣﺒﺎرزه اﺳﺖ ‪.‬‬
‫درﺳﺖ ﻣﺎﻧﺪ ﺣﺴﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ اﺳﻨﯿﭗ در آن روز ﺧﻮاﻫﺪ ﻣﺮد ‪.‬‬
‫ﺧﻮاب ﻫﺎی ﻋﺠﯿﺒﯽ ﻣﯽ دﯾﺪ ‪ .‬درﺧﺘﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺑﻪ اﻧﺴﺎن ﻣﯽ ﺷﺪﻧﺪ و ﺣﺮﮐﺖ ﻣﯽ‬
‫ﮐﺮدﻧﺪ ‪ .‬زﻣﯿﻦ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺣﺮﮐﺖ ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ و ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ ﮐﺴﯽ را ﮐﻪ ﺑﺮ روﯾﺸﺎن‬
‫‪252‬‬

‫راه ﻣﯽ رﻓﺖ ﺑﻪ زﻣﯿﻦ ﺑﯿﺎﻧﺪازﻧﺪ ‪ .‬ﭘﺮﻧﺪه ﻏﻮل ﭘﯿﮑﺮ ﺳﯿﺎﻫﯽ ﮐﻪ ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد ﺑﺎ دو‬
‫ﻗﻘﻨﻮس ﺑﺠﻨﮕﺪ ‪...‬‬
‫ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﺣﻮاس ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ اش ﺑﻪ او ﺑﺎز ﻣﯽ ﮔﺸﺘﻨﺪ ‪ .‬ﮔﺮﻣﯽ ﭘﺘﻮ و ﺳﻮز ﺳﺤﺮ را ﺣﺲ ﻣﯽ‬
‫ﮐﺮد ‪ .‬ﻫﻤﯿﻨﻄﻮر ﺑﻮی ﻧﻢ و رﻃﻮﺑﺖ اﺗﺎق و ﻧﻮر زردی ﮐﻪ ﺑﺮ ﭘﺸﺖ ﻣﯽ ﺗﺎﺑﯿﺪ ‪ .‬ﺑﻪ آراﻣﯽ‬
‫ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺎز ﮐﺮد ‪ .‬ﺧﻮرﺷﯿﺪ در آﺳﺘﺎﻧﻪ ﻃﻠﻮع ﮐﺮدن ﺑﻮد ‪ .‬ﻫﺮی ﻫﻨﻮز ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ‬
‫ﺑﺨﻮاﺑﺪ اﻣﺎ وﻗﺖ ﻧﺪاﺷﺖ ‪ .‬ﺑﺎﯾﺪ ﻣﯽ رﻓﺖ ‪ ...‬ﺑﺎﯾﺪ ﻣﯽ رﻓﺖ و ﮐﺎر را ﯾﮑﺴﺮه ﻣﯽ ﮐﺮد‪.‬از‬
‫ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﻧﺸﺴﺖ‪ .‬ﺑﻪ ﯾﺎد داﻣﺒﻠﺪور و ﻗﻄﺢ اﻧﺪﯾﺸﻪ ای ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﻨﺎﺳﺒﺖ ﺗﻮﻟﺪش ﺑﻪ‬
‫او داده ﺑﻮد اﻓﺘﺎد ‪ .‬ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﮐﻤﺪ اﺗﺎﻗﺶ رﻓﺖ و در آن را ﺑﺎز ﮐﺮد ‪ .‬ﺗﻮری ﻧﻘﺮه ای رﻧﮓ‬
‫ﮐﻪ ﻣﻨﺸﻊ آن ﻗﻄﺢ اﻧﺪﯾﺸﻪ ﺑﻮد ﮐﻤﺪ را روﺷﻦ ﮐﺮده ﺑﻮد ‪ .‬ﻫﺮی ﻗﻄﺢ را ﺑﯿﺮون آورذد و‬
‫ﺑﺮ روی ﻣﯿﺰ ﮔﺬاﺷﺖ ‪ .‬از ﺻﺪای ﺧﺮ و ﭘﻒ ﺑﻠﻨﺪ رون ﻣﻌﻠﻮم ﺑﻮد ﮐﻪ او ﻫﻨﻮز در ﺧﻮاب‬
‫اﺳﺖ ‪ .‬ﻫﺮی ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑﻪ ﻗﻄﺢ و ﻧﺮی ﮐﻪ از آن ﺳﺎﺗﻊ ﻣﯽ ﺷﺪ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﺑﺎ ﺳﺮ‬
‫ﺑﻪ داﺧﻞ آن ﺷﯿﺮﺟﻪ رﻓﺖ ‪.‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﭘﺸﺖ ﻣﯿﺰی در دﻓﺘﺮش ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﯽ زد ‪ .‬رﯾﺶ ﻧﻘﺮه ﻓﺎﻣﺶ ﻣﺎﻧﻨﺪ‬
‫ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﻮد و دﺳﺖ ﭼﭙﺶ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﯾﮏ ﺗﮑﻪ ﭼﻮب ﺳﯿﺎه ﺑﻮد ‪:‬‬
‫ﻫﺮی ‪ ...‬اﯾﻦ ﯾﮏ ﺧﺎﻃﺮه دﯾﮕﺲ ‪ .‬ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺷﻨﺎﺧﺘﯽ ﮐﻪ از ﺗﻮ دارم اﻻن ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ‬‫ﺑﺎ ﺑﯿﺸﺘﺮ وﯾﮋﮔﯽ ﻫﺎی ﻗﻘﻨﻮس آﺷﻨﺎ ﺷﺪه ﺑﺎﺷﯽ‪ .‬اﻻن ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺘﻮﻧﯽ ‪ 5‬ﺗﺎ اﺷﻌﻪ رو ﺑﺎ ﻫﻢ‬
‫ﺑﻔﺮﺳﺘﯽ ﯾﺎ ﺧﻮدﺗﻮ دو ﺗﺎ ﮐﻨﯽ و ﯾﺎ ‪ ...‬ﺧﻮدﺗﻮ ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ ﮐﻨﯽ ‪ .‬اﯾﻦ از ﻗﺪرت ﻫﺎی ﻗﻘﻨﻮﺳﻪ‬
‫وﻟﯽ ﺑﻬﺖ ﺿﺮر وارد ﻣﯽ ﮐﻨﻪ ‪ .‬ﻫﻢ ﺑﻪ ﺧﻮدت و ﻫﻢ ﺑﻪ ﻓﻮﮐﺲ ‪ .‬ﻣﺜﻼ اﮔﻪ ﺧﻮدﺗﻮ دو ﺗﺎ‬
‫ﮐﻨﯽ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ دو و ﻧﯿﻢ ﺑﺮاﺑﺮ ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﻣﻮاﻗﻊ ﻋﺎدی اﻧﺮژی از دﺳﺖ ﻣﯽ دی‪ .‬ﺗﺎزه ﻗﻘﻨﻮﺳﺖ‬
‫ﻫﻢ ﺧﯿﻠﯽ ﺿﻌﯿﻒ ﻣﯿﺸﻪ ‪ .‬ﯾﻌﻨﯽ اﮔﻪ ﺑﻪ ﻣﺪت ﭘﻨﺞ ﯾﺎ ﺷﺶ روز ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻫﻢ از اﯾﻦ‬
‫ﻗﺪرت ﻫﺎ اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﯽ ﻗﻘﻨﻮس ﺧﯿﻠﯽ ﺿﻌﯿﻒ ﻣﯿﺸﻪ و ﺣﺘﯽ اﺣﺘﻤﺎل داره اون دﯾﮕﻪ‬
‫ﻫﯿﭽﻮﻗﺖ ﻣﺜﻞ اول ﻧﺸﻪ ‪ .‬اﻣﺮوز ﻓﻘﻂ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻬﺖ ﺑﮕﻢ ﮐﻪ از ﻗﺪرت ﻫﺎت درﺳﺖ و ﺑﻪ ﻣﻮﻗﻊ‬
‫اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻦ ‪ .‬ﻓﻘﻂ در ﻣﻮاﻗﻌﯽ ﮐﻪ ﻣﺠﺒﻮری از اوﻧﻬﺎ اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻦ ‪ .‬در ﻣﺒﺎرزه ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ‬
‫اﺣﺘﻤﺎل ﺷﮑﺴﺘﺖ وﺟﻮد داره ‪ .‬ﻣﺜﻼ در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺧﻮد وﻟﺪﻣﻮرت ‪ .‬ﯾﺎ در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺗﻌﺪاد زﯾﺎدی‬
‫از ﻣﺮﮔﺨﻮارا ﮐﻪ ﻗﺪرت ﻣﻘﺎﺑﻠﻪ ﺑﺎ اوﻧﺎ رو ﻧﺪاری ‪.‬راﺳﺘﯽ ﯾﮏ ﭼﯿﺰ دﯾﮕﻪ راﺟﻊ ﺑﻪ ﺗﺎم رﯾﺪل‬
‫ﺑﻬﺖ ﺑﮕﻢ ‪ ...‬اون ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﺿﻌﻒ داره ﻫﺮی ‪ ،‬اول ‪ ...‬از اﺳﻢ ﺧﻮدش ﺑﺪش ﻣﯿﺎد ﭼﻮن اﺳﻢ‬
‫‪253‬‬

‫ﭘﺪر ﻣﺸﻨﮕﺶ ﺗﺎم ﺑﻮده ‪ .‬دوم ‪ ،‬ﻣﯽ ﺧﻮاد ﻫﻤﻪ ازش ﺑﺘﺮﺳﻦ ‪ ،‬ﭘﺲ در ﻣﻘﺎﺑﻞ اون از‬
‫ﺧﻮدت ﺗﺮس ﻧﺸﻮن ﻧﺪه و ﺳﻮم ‪ ....‬ﺳﻌﯽ ﮐﻦ در ﻣﻘﺎﺑﻞ اون راﺣﺖ و آروم ﺑﺎﺷﯽ ‪ .‬در آﺧﺮ‬
‫ﻫﻢ ﺑﻬﺘﺮه ﺑﻪ ﯾﺎدت ﺑﯿﺎرم ﮐﻪ اول ﺑﺎﯾﺪ ﻫﻤﻪ ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز ﻫﺎ رو ﻧﺎﺑﻮد ﮐﺮده ﺑﺎﺷﯽ‪.‬‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ و اداﻣﻪ داد ‪:‬‬
‫ اﻣﯿﺪوارم ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺎﺷﯽ‪ .‬ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﻣﺒﺎرزه ﺳﺨﺘﯽ رو در ﭘﯿﺶ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯽ ﮐﻪ ﺳﺮاغ‬‫اﯾﻦ ﻗﻄﺢ اوﻣﺪی ‪.‬‬
‫ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺗﯿﺮه و ﺗﺎر ﮔﺸﺖ و ﻫﺮی ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﺑﻪ زﻣﺎن ﺣﺎل ﺑﺎزﮔﺸﺖ ‪ .‬رون ﻫﻨﻮز در ﺧﻮاب‬
‫ﺑﻮد ‪ .‬ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ ذﻫﻨﺶ رﺳﯿﺪ ‪ ،‬ﺑﺪون اﯾﻨﮑﻪ رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن را ﺑﯿﺪار ﮐﻨﺪ از آﻧﺠﺎ ﺑﺮود‬
‫اﻣﺎ ﺧﯿﻠﯽ زود از اﯾﻦ ﻓﮑﺮ ﭘﺸﯿﻤﺎن ﺷﺪ و آن را از ذﻫﻨﺶ ﺑﯿﺮون ﮐﺮد ‪ .‬آﻧﻬﺎ وﻓﺎدارﺗﺮﯾﻦ‬
‫دوﺳﺘﺎﻧﺶ ﮐﻪ ﻫﻨﻮز زﻧﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ﺑﻪ ﺣﺴﺎب ﻣﯽ آﻣﺪﻧﺪ ‪.‬‬
‫رون‪ ...‬رون ‪ .‬ﺑﯿﺪار ﺷﻮ‬‫ﻫﻮم‪....‬‬‫ﺑﯿﺪار ﺷﻮ ‪ ....‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﯾﻢ ‪ ....‬ﻧﻤﯽ ﺧﻮای ﺑﯿﺎی؟‬‫رون ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﺮق از ﺟﺎﯾﺶ ﭘﺮﯾﺪ و ﮐﺎﻣﻼ ﻫﻮﺷﯿﺎر ﺷﺪ ‪.‬‬
‫ﭼﺮا ‪ ...‬ﭼﺮا ﺑﺮﯾﻢ ‪.‬‬‫ﻣﻦ ﻣﯽ رم ﮐﯿﻔﻢ رو ﺟﻤﻊ ﮐﻨﻢ ‪ .‬ﺗﻮ ﻫﻢ ﺑﺮو ﻫﺮﻣﯿﻮن رو ﺑﯿﺪار ﮐﻦ ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﻣﻮاﻇﺐ ﺑﺎش‬‫ﺑﻘﯿﻪ ﺑﯿﺪار ﻧﺸﻦ ‪.‬‬
‫ﺑﺮق ﺷﺎدی در ﭼﺸﻤﺎن رو ﻧﻤﺎﯾﺎن ﺷﺪ و در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ دﻧﺪاﻧﻬﺎﯾﺶ را ﻧﺸﺎن ﻣﯽ داد ﺑﻪ‬
‫ﺳﻤﺖ اﺗﺎق ﺟﯿﻨﯽ و ﻫﺮﻣﯿﻮن رﻓﺖ ‪ .‬اﮐﻨﻮن ﻫﺮی ﺗﻨﻬﺎ در اﺗﺎﻗﺶ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد ‪ .‬ﮐﯿﻒ‬
‫ﺳﺤﺮ آﻣﯿﺰش را ﮐﻪ ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ ﺑﻪ ﻣﻨﺎﺳﺒﺖ روز ﺗﻮﻟﺪش ﺑﻪ او ﻫﺪﯾﻪ داده ﺑﻮد ﺑﺎز ﮐﺮد ‪.‬‬
‫ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ ‪ ....‬ﭼﻨﺪ ﻣﺎه ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﺎﮔﺮﯾﺪ را ﻧﺪﯾﺪه ﺑﻮد ‪ .‬ﯾﻌﻨﯽ او اﻻن ﭼﻪ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﺮد ‪ .‬ﺷﺎﯾﺪ‬
‫اﯾﻦ آﺧﺮﯾﻦ ﺑﺎر ﺑﻮد ﮐﻪ اﯾﻦ اﺗﺎق را ﻣﯽ دﯾﺪ ‪ .‬دﻟﺶ ﺑﺮای اﻋﻀﺎی ﻣﺤﻔﻞ ﺗﻨﮓ ﺷﺪه ﺑﻮد ‪.‬‬
‫ﮐﺎش دﯾﺸﺐ ﺑﺎ آﻧﻬﺎ ﺑﻬﺘﺮ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯽ ﮐﺮد ‪ .‬ﺷﺎﯾﺪ دﯾﮕﺮ ﻫﯿﭽﻮﻗﺖ آﻧﻬﺎ را ﻧﻤﯽ دﯾﺪ ﺗﺎ‬
‫ﻣﻌﺬرت ﺧﻮاﻫﯽ ﮐﻨﺪ ‪ .‬ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺰﻟﯽ ‪ ،‬آﻗﺎی وﯾﺰﻟﯽ ‪ ،‬ﻓﺮد ‪ ،‬ﺟﺮج ‪ ،‬ﭼﺎرﻟﯽ ‪ ،‬ﺑﯿﻞ ‪ ،‬ﻓﻠﻮر ‪،‬‬
‫ﻟﻮﭘﯿﻦ ‪ ،‬ﻣﮏ ﮔﻮﻧﮕﺎل و از ﻫﻤﻪ ﻣﻬﻤﺘﺮ ‪ ،‬ﺟﯿﻨﯽ ‪ .‬ﺷﺎﯾﺪ دﯾﮕﺮ ﻫﯿﭽﻮﻗﺖ ﺟﯿﻨﯽ را ﻧﻤﯽ‬

‫‪254‬‬

‫دﯾﺪ ‪ .‬رداﯾﺶ را ﭘﻮﺷﯿﺪ ‪ .‬ﺷﻨﻞ ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ اش را ﺑﺮ داﺷﺖ و از اﺗﺎق ﺑﯿﺮون رﻓﺖ ‪ .‬ﭘﺸﺖ در‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن و رون اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ ‪.‬‬
‫ﻣﺎ ﺣﺎﻇﺮﯾﻢ ﻫﺮی ‪.‬‬‫ﻣﻨﻢ ﺑﻪ ﺟﯿﻨﯽ ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ دو ﺳﺎﻋﺖ دﯾﮕﻪ ﺑﻪ ﺑﻘﯿﻪ ﺑﮕﻪ ﮐﻪ ﻣﺎ ﮐﺠﺎ رﻓﺘﯿﻢ‪.‬‬‫ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ! ﺷﻤﺎ ﻣﻄﻤﺌﻨﯿﻦ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاﯾﻦ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﯿﺎﯾﻦ ؟ اﺣﺘﻤﺎل ﺧﯿﻠﯽ زﯾﺎدی وﺟﻮد‬‫داره ﮐﻪ دﯾﮕﻪ زﻧﺪه ﺑﺮﻧﮕﺮدﯾﻦ ‪ .‬ﺷﻤﺎ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯿﺪ ﺧﯿﻠﯽ ﻋﻤﺮ ‪...‬‬
‫ﻧﻪ ﻫﺮی ‪ ،‬ﻣﺎ ﻣﯽ ﺧﻮاﯾﻢ ﺑﺎﻫﺎت ﺑﯿﺎﯾﻢ ‪ .‬اﮔﻪ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺘﯿﻢ از ﻫﻤﻮن اول ﮐﻪ ﺳﻨﮓ ﺟﺎدو‬‫رو ﻧﺠﺎت دادی ﺑﺎﻫﺎت ﻧﻤﯽ اوﻣﺪﯾﻢ‪.‬‬
‫رﻓﯿﻖ ‪ ،‬ﭼﺮا ﻣﺎ رو ﻏﺮﯾﺒﻪ ﺣﺴﺎب ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ؟ ﻣﺎ ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻟﻪ ﮐﻪ دارﯾﻢ ﺑﺎ ﻫﻢ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽ‬‫ﮐﻨﯿﻢ ‪.‬‬
‫ﺧﺐ ‪ ...‬ﭘﺲ ‪ ...‬ﭘﺲ ﺑﻬﺘﺮه ﺑﺮﯾﻢ ‪ .‬ﻣﯽ رﯾﻢ ﺧﻮﻧﻪ ﺷﻤﺎ رون ‪.‬‬‫ﺧﻮﻧﻪ ﻣﺎ ؟‬‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺘﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪ .‬ﻫﻨﻮز ‪ 3‬ﺳﺎﻋﺖ دﯾﮕﺮ ﺗﺎ زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺎﻟﻔﻮی ﻗﺮار داﺷﺖ‬
‫ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد ‪.‬‬
‫آره ﻣﯽ رﯾﻢ ﺧﻮﻧﻪ ﺷﻤﺎ ‪ .‬اوﻧﺠﺎ ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ﻣﯽ ﺧﻮرﯾﻢ ‪ .‬ﺗﺎزه ﺑﺎ ﻣﺎﻟﻔﻮی ﻫﻢ ﻫﻤﻮﻧﺠﺎ ﻗﺮار‬‫ﮔﺬاﺷﺘﻢ ‪.‬‬
‫******‬
‫ﻫﺮی در ﺧﺎﻧﻪ وﯾﺰﻟﯽ ﻫﺎ را ﺑﺎز ﮐﺮد و وارد ﺷﺪ ‪ .‬ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ ﮔﺮد و ﺧﺎک ﻣﻨﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد‬
‫‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻣﯽ ﺗﻮ ‪...‬‬‫آره ‪ ...‬ﻣﻦ ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ رو آﻣﺎده ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ‪.‬‬‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪:‬‬
‫ﺗﻮ اﮐﻼﻣﺎﻧﺴﯽ ) ﭼﻔﺖ ﺷﺪﮔﯽ ( ﺑﻠﺪی ؟‬‫ﮔﻮﻧﻪ ﻫﺎی ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺳﺮخ ﺷﺪ ‪ ،‬ﺳﭙﺲ ﺟﻮاب داد ‪:‬‬
‫ﻧﻪ ‪ ...‬ﺗﻮی ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﮐﺘﺎب ﯾﮏ ﮐﻢ راﺟﻊ ﺑﻬﺶ ﺧﻮﻧﺪم وﻟﯽ ﯾﺎد ﻧﮕﺮﻓﺘﻢ ‪ .‬ﺗﺎزه ﺗﻮ اﺻﻼ‬‫ﭼﻔﺖ ﮐﻨﻨﺪه ﺧﻮﺑﯽ ﻧﯿﺴﺘﯽ ‪.‬‬
‫‪255‬‬

‫ﻫﺮی ﻟﺒﺨﻨﺪ زد و از ﭘﻨﺠﺮه ﺑﻪ ﺑﯿﺮون ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪ .‬ﻫﻨﻮز ﻫﯿﭻ ﺧﺒﺮی از ﻣﺎﻟﻔﻮی ﻧﺸﺪه ﺑﻮد ‪.‬‬
‫ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ آﻣﺎدس‬‫ﻫﺮی در ﮐﻨﺎر رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﭘﺸﺖ ﻣﯿﺰ ﻧﺸﺴﺖ اﻣﺎ اﺷﺘﻬﺎ ﻧﺪاﺷﺖ ‪ .‬ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﭼﯿﺰی‬
‫ﺑﺨﻮرد ‪ .‬ﺷﺎﯾﺪ اﯾﻦ آﺧﺮﯾﻦ وﻋﺪه ﻏﺬاﯾﯽ او ﺑﻮد ‪ .‬ﺣﺎﻟﺖ ﺗﻬﻮع داﺷﺖ اﻣﺎ ﺑﺮای اﯾﻨﮑﻪ‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن و رون را ﺗﺸﻮﯾﻖ ﺑﻪ ﺧﻮردن ﮐﻨﺪ ﻟﻘﻤﻪ ای را در دﻫﺎﻧﺶ ﮔﺬاﺷﺖ ‪ .‬اﮐﻨﻮن ﻓﻘﻂ‬
‫ﯾﮏ ﺳﺎﻋﺖ ﺗﺎ زﻣﺎن ﻣﯿﻌﺎد ﺑﺎ دراﮐﻮ ﻣﺎﻟﻔﻮی ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد ‪ .‬ﺧﻮرﺷﯿﺪ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﻫﻤﻪ ﺟﺎی‬
‫آﺳﻤﺎن را ﻓﺮا ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ‪ .‬و دﯾﮕﺰ از ﺳﻮز و ﺳﺮﻣﺎی ﺻﺒﺢ ﺧﺒﺮی ﻧﺒﻮد ‪ .‬اﮐﻨﻮن ﻓﻘﻂ ده‬
‫دﻗﯿﻘﻪ ﺗﺎ آﻣﺪن ﻣﺎﻟﻔﻮی ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد ‪ ...‬ﭘﻨﺞ دﻗﯿﻘﻪ ‪ ....‬ﯾﮏ دﻗﯿﻘﻪ ‪ ...‬ﺻﺪاﯾﯽ ﺑﻪ ﮔﻮش رﺳﯿﺪ‬
‫‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ اﺷﺎره دﺳﺘﺶ ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن و رون ﻓﻬﻤﺎﻧﺪ ﺗﺎ ﺷﻨﻞ ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ را ﺑﻪ ﺗﻦ ﮐﻨﻨﺪ ‪ .‬ﺳﭙﺲ‬
‫ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺗﮑﺎن داد و ﺧﻮدش را ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ ﮐﺮد ‪ .‬در را ﺑﻪ آراﻣﯽ ﺑﺎز ﮐﺮد و اﻃﺮاف‬
‫را ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪ .‬ﻫﯿﭽﮑﺲ آﻧﺠﺎ ﻧﺒﻮد ‪ .‬ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺗﮑﺎن داد و اﯾﻨﺒﺎر در‬
‫ذﻫﻨﺶ ﮔﻔﺖ‪ :‬روﻻﯾﮑﺎﺑﯿﻨﯿﮑﻮ ‪ .‬ﻟﺤﻈﻪ ای ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ داغ ﺷﺪ و ﺑﻌﺪ ﺟﺴﻢ ﻧﯿﻤﻪ ﺷﻔﺎف‬
‫ﻣﺎﻟﻔﻮی ﮐﻪ ﺷﻨﻞ ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ ﺑﻪ ﺗﻦ داﺷﺖ در ﻣﻘﺎﺑﻞ او ﻧﻤﺎﯾﺎن ﺷﺪ ‪.‬‬
‫آﻣﺎده ای ﭘﺎﺗﺮ ؟‬‫ آره ‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ اوﻣﺪی ؟‬‫ ﭘﺲ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﯽ ﻟﺮد ﺳﯿﺎه رو ﺑﺎ ﺧﻮدم ﺑﯿﺎرم ؟‬‫ ﺧﻮﺑﻪ ‪ ...‬ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺑﯿﺎﯾﻦ ﺑﯿﺮون ‪.‬‬‫ ‪-‬ﮐﯽ ؟ ‪ ...‬ﻧﻪ ‪ ...‬ﺗﻮ اون ﮔﺮﻧﺠﺮ ﮔﻨﺪ زاده و وﯾﺰﻟﯽ ﺧﺎﺋﻦ ﺑﻪ ﺧﻮن اﺻﯿﻞ رو ﺑﺎ ﺧﻮدت‬‫آوردی ؟‬
‫آره ‪ ...‬ﻣﮕﻪ ﭼﯿﻪ ؟‬‫ ﻣﻦ از ﺗﻮ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﯿﺎی‪ .‬ﻧﻪ اﯾﻨﮑﻪ ﯾﮏ ﮔﻨﺪزاده و‪....‬‬‫رون ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﺸﻢ آﻣﺪه ﺑﻮد ﻓﺮﯾﺎد زد ‪ :‬اﮔﻪ ﯾﮏ ﺑﺎر دﯾﮕﻪ ﺑﻪ اون ﺑﮕﯽ ﮔﻨﺪ زاده ‪...‬‬
‫او ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﯿﺮون ﺑﯿﺎورد اﻣﺎ ﺳﺮﻋﺖ ﻣﺎﻟﻔﻮی از او ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﻮد و ﻫﺮی‬
‫ﺳﺮﯾﻊ ﺗﺮ از ﻫﺮ دوی آﻧﻬﺎ ‪ .‬ﻣﺎﻟﻔﻮی ﻫﻤﺎﻧﻄﻮر ﮐﻪ ﺑﺎ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش ﭘﯿﺸﺎﻧﯽ رون را ﻧﺸﺎﻧﻪ‬
‫ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪ :‬اﮔﻪ ﯾﮏ ﺑﺎر دﯾﮕﻪ ﺑﮕﻢ ﮔﻨﺪزاده ﭼﯿﮑﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ؟ ﻫﺎ ‪...‬‬
‫‪256‬‬

‫ﻫﺮی ﻧﯿﺰ ﮐﻪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻗﻠﺐ ﻣﺎﻟﻔﻮی ﻧﺸﺎﻧﻪ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﺗﻮ ﺣﻖ‬
‫ﻧﺪاری ﺑﺎ دوﺳﺘﺎی ﻣﻦ اﯾﻨﻄﻮری ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﯽ ﻣﺎﻟﻔﻮی ‪ .‬ﻓﻬﻤﯿﺪی ؟ ﺗﻮ ﻓﻘﻂ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﺎرو ﺑﺎ‬
‫ﺧﻮدت ﺑﺒﺮی ﭘﯿﺶ وﻟﺪﻣﻮرت ‪.‬‬
‫ﺑﺴﻪ دﯾﮕﻪ ‪ ..‬ﺑﺎ ﻫﺮ ﺳﻪ ﺗﺎﺗﻮﻧﻢ ‪ .‬ﺑﺲ ﮐﻨﯿﻦ ‪.‬‬‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد دﺳﺖ ﻫﺮی را ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺑﯿﺎورد اﻣﺎ ﻫﺮی ﻣﺎﻧﻨﺪ درﺧﺘﯽ ﺧﺸﮏ در‬
‫ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻣﺎﻟﻔﻮی اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد ‪ .‬آن دو ﭼﻨﺪ ﺛﺎﻧﯿﻪ در ﭼﺸﻤﺎن ﻫﻢ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧﺪ ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﻫﺮ‬
‫دو ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯿﺸﺎن را ﭘﺎﯾﯿﻦ آوردﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺧﻮب‪ ...‬آﻓﺮﯾﻦ ‪ ...‬ﺧﺐ ‪ ...‬ﺣﺎﻻ‪ ...‬آﻗﺎی ﻣﺎﻟﻔﻮی ﻗﺮاره ﻣﺎرو ﮐﺠﺎ ﺑﺒﺮی؟‬‫ﻫﺮی ﻣﺎﻧﻨﺪ رون از ﻟﺤﻦ ﻣﻮدﺑﺎﻧﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن و اﯾﻨﮑﻪ ﺑﻪ ﻣﺎﻟﻔﻮی ﻟﻘﺐ آﻗﺎ داده ﺑﻮد ﺗﻌﺠﺐ‬‫ﮐﺮد ‪ .‬اﻣﺎ ﻣﺎﻟﻔﻮی ﺟﻮاب او را ﻧﺪاد ‪.‬‬
‫ﭘﺎﺗﺮ ‪ ...‬ﻣﻦ ﻫﯿﭻ ﺗﻀﻤﯿﻨﯽ ﺑﺮای ﺳﻼﻣﺘﯽ اﯾﻨﻬﺎ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻢ ‪ .‬ﺗﺎزه ‪ ...‬اﮔﻪ ﺟﻮﻧﺸﻮن ﻫﻢ در‬‫ﺧﺎﻃﺮ ﺑﺎﺷﻪ و ﻣﻦ ﺑﺘﻮﻧﻢ ﻧﺠﺎﺗﺸﻮن ﺑﺪم ﭼﻨﯿﻦ ﮐﺎری ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻢ ‪.‬‬
‫ﺑﺎﺷﻪ ‪ ...‬ﺑﺎﺷﻪ ‪ ...‬ﺣﺎﻻ ﻣﺎ رو ﻣﯽ ﺑﺮی ﯾﺎ ﻧﻪ ؟‬‫ ﺑﺎﯾﺪ ﻏﯿﺐ ﺑﺸﯿﻢ ‪ .‬دﺳﺘﺎی ﻫﻤﺪﯾﮕﻪ رو ﺑﮕﯿﺮﯾﻦ ‪ .‬ﭘﺎﺗﺮ ﺗﻮ دﺳﺖ ﻣﻨﻮ ﺑﮕﯿﺮ ‪ .‬ﻧﻤﯽ ﺧﻮام‬‫دﺳﺘﻢ ﺑﻪ ﯾﮏ ﮔﻨﺪ زاده ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﻨﻪ‪.‬‬
‫ﺧﻮن ﻫﺮی و رون ﺑﻪ ﺟﻮش آﻣﺪ و در ﭼﺸﻤﺎن ﻫﺮﻣﯿﻮن اﺷﮏ ﻓﺮو ﻧﺸﺴﺖ ‪ .‬اﻣﺎ ﻗﺒﻞ از‬
‫آن ﻫﺮ ﭼﻬﺎر ﻧﻔﺮ ﻏﯿﺐ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ‪ .‬ﭼﻨﺪ ﺛﺎﻧﯿﻪ ﺑﻌﺪ آﻧﻬﺎ در ﺻﺤﺮاﯾﯽ ﺑﺮﻓﯽ ﮐﻪ دور آن ﭘﺮ‬
‫از ﮐﻮه ﻫﺎی ﺳﻔﯿﺪ ﺑﻮد ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﻪ اﻃﺮاف ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪ .‬اﯾﻨﺠﺎ ﻫﻤﺎن ﻣﮑﺎﻧﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ دو ﻫﻔﺘﻪ ﻗﺒﻞ در آﻧﺠﺎ‬
‫ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد ‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻔﺎوت آﻧﺠﺎ ﺑﺎ دو ﻫﻔﺘﻪ ﻗﺒﻞ اﻓﺰاﯾﺶ ﺑﯿﺴﺖ ﺳﺎﻧﺘﯿﻤﺘﺮی ﺑﺮف ﺑﻮد ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺑﻪ ﺳﻤﺖ رون ﺷﯿﺮﺟﻪ زد و او را از روی ﻣﺎﻟﻔﻮی ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد ‪ .‬ﻟﺐ ﻣﺎﻟﻔﻮی‬
‫ﺷﮑﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮد و از آن ﺧﻮن ﻣﯽ ﭼﮑﯿﺪ ‪ .‬رون ﻧﻔﺲ ﻧﻔﺲ زﻧﺎن ﻓﺮﯾﺎد ﻣﯽ زد ‪ :‬ﭼﺮا ﺑﻪ اون‬
‫ﮔﻔﺘﯽ ﮔﻨﺪ زاده ﮐﺜﺎﻓﺖ ! ﺟﻮاب ﺑﺪه‪..‬‬
‫ﻣﺎﻟﻔﻮی ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد‪:‬‬
‫ﮐﺮوش‪...‬‬‫ﻧﻪ‬‫‪257‬‬

‫ﺧﻔﻪ ﺷﻮ ﭘﺎﺗﺮ و ﺗﻮ ﮐﺎر ﻣﻦ دﺧﺎﻟﺖ ﻧﮑﻦ‪ .‬وﮔﺮﻧﻪ ﻣﯽ ﮐﺸﻤﺖ ‪.‬‬‫اﮐﺴﭙﻠﯿﺎرﻣﻮس‬‫ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻣﺎﻟﻔﻮی از دﺳﺖ او ﺑﯿﺮون آﻣﺪ و ﺑﻪ آراﻣﯽ در دﺳﺘﺎن ﻫﺮﻣﯿﻮن آرام ﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﮐﻪ وﺿﻌﯿﺖ را ﺑﺤﺮاﻧﯽ ﻣﯽ دﯾﺪ ﺑﺮای اﯾﻨﮑﻪ ﺻﺪاﯾﺶ در زوزه ﺑﺎد ﺧﻔﻪ ﻧﺸﻮد ﻓﺮﯾﺎد‬
‫زد‪:‬‬
‫ﺑﺒﯿﻦ ﻣﺎﻟﻔﻮی ‪ ...‬ﺗﻮ ﻣﺎرو آوردی اﯾﻨﺠﺎ ﺗﺎ ﻣﺤﻞ وﻟﺪﻣﻮرت رو ﺑﻬﻤﻮن ﻧﺸﻮن ﺑﺪی‪ .‬ﻧﻪ‬‫اﯾﻨﮑﻪ ﺑﻪ دوﺳﺘﺎی ﻣﻦ ﺗﻮﻫﯿﻦ ﮐﻨﯽ‪.‬‬
‫ﻣﻦ ﺑﻪ ﻫﺮﮐﯽ ﮐﻪ دوﺳﺖ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ ﺗﻮﻫﯿﻦ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ‪.‬‬‫ ﺑﺎﺷﻪ ‪ .‬ﺑﺎﺷﻪ ‪ .‬ﺣﺎﻻ اوﻧﺠﺎ رو ﺑﻬﻤﻮن ﻧﺸﻮن ﺑﺪه ‪.‬‬‫اول ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻣﻨﻮ از اون ﮔﻦ‪ ...‬از اون ﻣﺸﻨﮓ زاده ﺑﮕﯿﺮ ‪.‬‬‫ﻫﺮی ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ او را از ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮔﺮﻓﺖ و ﭘﺲ داد ﺳﭙﺲ ﻫﺮ ﭼﻬﺎر ﻧﻔﺮ ﺑﻪ زﺣﻤﺖ در‬
‫ﺑﺮف ﻫﺎ ﺑﻪ ﺟﻠﻮ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺮدﻧﺪ ‪.‬آﻧﻬﺎ ﻣﺪﺗﯽ ﭘﯿﺎده روی ﮐﺮدﻧﺪ اﻣﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ دﻓﻌﻪ ﻗﺒﻞ ﮐﻪ‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ آﻧﺠﺎ آﻣﺪه ﺑﻮد ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﻏﯿﺮ از ﺻﺤﺮای ﺑﺮﻓﯽ وﺟﻮد ﻧﺪاﺷﺖ ‪.‬‬
‫ﻣﻦ دو ﺑﺎر ﻗﺒﻼ اﯾﻨﺠﺎ اوﻣﺪم ‪ .‬ﺑﺎر اول ﯾﮏ ﺳﺎﺧﺘﻤﻮن ﺳﯿﺎه اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻮد اﻣﺎ دﻓﻌﻪ دوم و‬‫اﻻن ﻫﯿﭽﯽ ﻧﯿﺲ‪.‬‬
‫ﺧﺐ ﻣﻌﻠﻮﻣﻪ اﺣﻤﻖ ﺟﻮ ‪ ...‬اون روی ﺳﺎﺧﺘﻤﻮﻧﺶ ﻃﻠﺴﻢ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ‪ .‬وﮔﺮﻧﻪ ﺗﺎ اﻻن ﺻﺪ ﺑﺎر‬‫دﺳﺘﮕﯿﺮش ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ ‪.‬‬
‫ﻣﯽ دوﻧﯽ ﺣﺪودا ﮐﯽ اﯾﻦ ﮐﺎرو ﮐﺮد ؟ ﯾﻌﻨﯽ ﺑﻌﺪ از وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻫﺎﮔﺰﻣﯿﺪ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮدﯾﻦ‬‫؟‬
‫ﻧﻪ ‪ ...‬ﺧﯿﻠﯽ ﻗﺒﻞ ﺗﺮ ‪ .‬ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ اواﺳﻂ ﺗﺎﺑﺴﺘﻮن ‪ .‬از وﻗﺘﯽ ﮐﻪ اون ﺳﯿﺎه ﭘﻮﺳﺘﻪ ‪ ،‬ﺷﮑﻠﺒﻮﻟﺖ‬‫ﺑﺎ دوﺳﺘﺶ ﺑﻪ ﺑﺮج اوﻣﺪن ‪.‬‬
‫ﺑﺮج ؟‬‫آره ‪ ،‬ﺑﺮج ‪ ...‬ﯾﮏ ﺑﺮج ﺳﯿﺎه ‪.‬‬‫ﻣﺎﻟﻔﻮی از ﺟﯿﺐ رداﯾﺶ ﮐﺎﻏﺬی را ﺑﯿﺮون آورد و ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺧﻮاﻧﺪن ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎی روی آن‬
‫ﮐﺮد ‪ .‬ﻫﺮی ﻧﯿﺰ ﺑﻪ آن ﮐﺎﻏﺬ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد اﻣﺎ ﮐﺎﻏﺬ ﺳﻔﯿﺪ ﺑﻮد ‪.‬‬
‫ اﯾﻦ ﮐﺎﻏﺬ ﮐﻪ ﺳﻔﯿﺪه ‪ ..‬ﭘﺲ ﭼﯽ رو ﻣﯽ ﺧﻮﻧﯽ ؟‬‫‪258‬‬

‫ ﺑﺮای ﺗﻮ ﺳﻔﯿﺪه ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﻣﺮﮔﺨﻮارﻫﺎ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻦ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎی روی اﯾﻨﻮ ﺑﺨﻮﻧﻦ ‪.‬‬‫ﻫﺮی دﯾﮕﺮ ﺳﻮاﻟﯽ ﻧﭙﺮﺳﯿﺪ ﺗﺎ ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ دﯾﮕﺮ در ﺳﮑﻮت ﺳﭙﺮی ﺷﻮد ‪ .‬ﻧﺎﮔﻬﺎن زﻣﯿﻦ‬
‫ﻟﺮزﯾﺪ و ﺣﺪودا ده ﻣﺘﺮ ﺟﻠﻮﺗﺮ از آﻧﻬﺎ ‪ ،‬زﻣﯿﻦ ﺷﮑﺎﻓﺖ و ﯾﮏ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن درون ﭼﻬﺎر دﯾﻮار‬
‫اﺟﺮی ﻗﺪﯾﻤﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﯾﮏ ﺑﺎغ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﻣﯽ آﻣﺪ از زﻣﯿﻦ ﺳﺮ در آورد ‪.‬وﺳﻂ آن ﭼﻬﺎر‬
‫دﯾﻮاری ﮐﻪ ﺷﺎﺧﻪ ﻫﺎی ﻧﺎﻣﺮﺗﺐ و ﺧﺸﮑﯽ از روی دﯾﻮارﻫﺎی آن ﺑﯿﺮون آﻣﺪه ﺑﻮد ﯾﮏ ﺑﺮج‬
‫ﺳﯿﺎه و ﺑﺰرگ ﻗﺮار داﺷﺖ ‪.‬ﺑﺮج ﺳﯿﺎه ﺳﯿﺎه ﺑﻮد ‪ ،‬و ﺑﺴﯿﺎر وﺣﺸﺘﻨﺎک ‪ .‬ﮔﻮﯾﯽ ﺑﺮ روی دﯾﻮار‬
‫ﻫﺎی آن ﺧﻮن ﺧﺸﮏ ﺷﺪه ﭼﺴﺒﯿﺪه ﺑﺎﺷﺪ ‪ .‬ﺷﯿﺸﻪ ﻫﺎی آن ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن ﺑﺎ دﯾﮕﺮ دﯾﻮار‬
‫ﻫﺎﯾﺶ ﺗﻔﺎوﺗﯽ ﻧﺪاﺷﺖ زﯾﺮا آﻧﻬﺎ ﻫﻢ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﻘﯿﻪ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن ﺳﯿﺎه ﺑﻮد ‪ .‬ﺑﺎر دﯾﮕﺮ درد زﺧﻢ‬
‫ﺳﺮ ﻫﺮی ﺷﺮوع ﺷﺪه ﺑﻮد ‪.‬‬
‫ﻣﺎﻟﻔﻮی ﺟﻠﻮ ﻣﯽ رﻓﺖ و ﻫﺮی ‪ ،‬رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﭘﺸﺖ ﺳﺮش در ﺳﮑﻮت ﺣﺮﮐﺖ ﻣﯽ‬
‫ﮐﺮدﻧﺪ ‪ .‬ﻫﺮی در ﻓﮑﺮ ﺑﻮد ‪ .‬ﺗﺎ ﺳﺎﻋﺘﯽ دﯾﮕﺮ ﺑﻪ اﺣﺘﻤﺎل ﻗﻮی ﺑﺮای ﺑﺎر آﺧﺮ ﺑﺎ ﺑﺰرﮔﺘﺮﯾﻦ‬
‫ﺟﺎدوﮔﺮ ﺳﯿﺎه روﺑﻪ رو ﻣﯽ ﺷﺪ ‪ .‬آﯾﺎ ﭘﯿﺮوز ﻣﯽ ﺷﺪ ؟ ﻣﮕﺮ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺳﭙﯿﺪی ﺑﺮ ﻋﻠﯿﻪ‬
‫ﺳﯿﺎﻫﯽ ﭘﯿﺮوز ﻧﻤﯽ ﺷﻮد ؟ ﻧﻪ ‪ ،‬ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻧﻪ ‪ .‬ﻫﺮی ﻫﻨﻮز ﻫﻔﺪه ﺳﺎل داﺷﺖ ‪ .‬و ﺑﺎ ﻫﻔﺖ‬
‫ﺳﺎل ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺟﺎدوﮔﺮی ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻣﺮدی ﮐﻪ ﺣﺪ اﻗﻞ ﺳﯽ و ﭘﻨﺞ ﺳﺎل ﺗﺠﺮﺑﻪ‬
‫ﺟﺎدوی ﺳﯿﺎه داﺷﺖ ﻣﺒﺎرزه ﮐﻨﺪ ‪.‬‬
‫در ﻣﻘﺎﺑﻞ آﻧﻬﺎ دری ﺑﺰرگ ‪ ،‬ﺳﯿﺎه و ﮐﺜﯿﻔﯽ ﮐﻪ ﻣﺘﻌﻠﻖ ﺑﻪ آن ﺑﺎغ وﯾﺮاﻧﻪ ﺑﻮد ‪ ،‬ﻗﺮار داﺷﺖ‬
‫‪ .‬ﺑﻌﻀﯽ از ﻗﺴﻤﺖ ﻫﺎی در زﻧﮓ زده ﺑﻮد و ﺑﻪ ﺳﺮﺧﯽ ﻣﯽ ﮔﺮاﯾﯿﺪ ‪ .‬ﻫﺮی ﺗﻤﺎﯾﻞ ﻧﺪاﺷﺖ‬
‫ﺣﺘﯽ ﺑﻪ آن در ﻧﺰدﯾﮏ ﺷﻮد اﻣﺎ ﻣﺎﻟﻔﻮی در ﻣﻘﺎﺑﻞ در اﯾﺴﺘﺎد ‪ ،‬آﺳﺘﯿﻨﺶ را ﺑﺎﻻ زد و ﮐﻒ‬
‫دﺳﺘﺶ را ﺑﺮ روی ﻗﺴﻤﺘﯽ از در ﮐﻪ ﻟﮑﻪ ﻫﺎی ﺑﯿﺸﺘﺮی داﺷﺖ ﮔﺬاﺷﺖ ‪ .‬ﭼﻨﺪ ﺛﺎﻧﯿﻪ ﺑﻌﺪ ‪،‬‬
‫ﻋﻼﻣﺖ ﺷﻮم روی دﺳﺘﺶ ﺳﯿﺎه ﺷﺪ و در ﺑﺎز ﮔﺸﺖ ‪.‬‬
‫ﺑﻪ ﻗﺼﺮ ﻟﺮد ﺳﯿﺎه ﺧﻮش اوﻣﺪﯾﻦ ‪.‬‬‫ﻫﺮی ﭼﻬﺎر ﻧﻔﺮ وارد آن ﺑﺎغ وﯾﺮاﻧﻪ ﺷﺪﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﺸﺎن رو ﺑﻪ رو ﺷﻮﻧﺪ ‪.‬‬

‫‪259‬‬

260

‫ﻓﺼﻞ ﺑﯿﺴﺖ و ﻧﻬﻢ‪ :‬ﻫﻮﭘﻠﯿﻦ ﻫﺎ‬
‫در ﻣﻘﺎﺑﻞ آﻧﻬﺎ ﺑﺎﻏﯽ ﻗﺮار داﺷﺖ ﮐﻪ ﻫﺮی اﺣﺘﻤﺎل ﻣﯽ داد در ﺳﯽ ﺳﺎل ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺳﺮﺳﺒﺰ‬
‫ﺑﻮده ﺑﺎﺷﺪ ‪ .‬درﺳﺖ رو ﺑﻪ روی آﻧﻬﺎ درﺧﺘﺎﻧﯽ ﺳﻮﺧﺘﻪ و ﺧﺸﮏ ﻗﺮار داﺷﺖ ﮐﻪ اﮐﺜﺮ آﻧﻬﺎ‬
‫ﺑﺮ اﺛﺮ ﺷﯿﺮﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ از درﺧﺘﺎن ﺑﯿﺮون آﻣﺪه ﺑﻮد ﭼﺴﺒﻨﺎک و ﺑﺮاق ﺑﻮدﻧﺪ ‪ .‬ﺑﺮ ﺧﻼف‬
‫ﻓﻀﺎی ﺑﯿﺮون ‪ ،‬در ﺑﺎغ ﺑﺮف ﻧﻤﯽ آﻣﺪ اﻣﺎ ﺧﻮرﺷﯿﺪ ﻧﯿﺰ ﻧﻤﯽ درﺧﺸﯿﺪ و در ﭘﺶ اﺑﺮﻫﺎ‬
‫ﭘﻨﻬﺎن ﺷﺪه ﺑﻮد ‪ .‬ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ ‪ ،‬ﺧﺎﮐﯽ دﯾﺪه ﻧﻤﯽ ﺷﺪ زﯾﺮا ﻫﻤﻪ ﺟﺎ را ﺑﺮگ ﻫﺎی‬
‫ﺧﺸﮏ ﻓﺮا ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ‪ .‬ﺑﺮ روی درﺧﺘﺎن ﭼﺴﺒﻨﺎک ﺷﯿﺮه ای ‪ ،‬ﭘﺮﻧﺪﮔﺎﻧﯽ وﺣﺸﯽ و ﺑﺪ‬
‫ﺷﮑﻞ داﺋﻢ در ﺣﺎل ﭘﺮواز از درﺧﺘﯽ ﺑﻪ درﺧﺖ دﯾﮕﺮ ﻣﯽ رﻓﺘﻨﺪ ‪ .‬ﻫﺮی ﺑﺎ دﻗﺖ ﺑﻪ ﯾﮑﯽ از‬
‫آن ﻣﻮﺟﻮدات ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﺷﺒﯿﻪ ﺑﻪ ﺳﻨﺠﺎب ﺑﻮدﻧﺪ ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺰرگ ﺗﺮ ‪ .‬آﻧﻬﺎ دﻧﺪاﻧﻬﺎﯾﯽ‬
‫ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮔﺮگ و ﺑﺎﻟﻬﺎﯾﯽ اﺳﺘﺨﻮاﻧﯽ داﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﺑﺮ روی ﺑﺎل آﻧﻬﺎ ﻫﯿﭻ ﭘﻮﺳﺘﯽ ﻗﺮار ﻧﺪاﺷﺖ ‪.‬‬
‫ﻓﻘﻂ اﺳﺘﺨﻮان ﺑﻮد ‪ .‬آن ﻣﻮﺟﻮدات ﺟﯿﻎ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪﻧﺪ ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﻪ اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ درﺳﺖ زﯾﺮ‬
‫آﻧﻬﺎ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ ﺗﻮﺟﻬﯽ ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ ‪ .‬ﻫﺮی ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪:‬‬
‫اﯾﻨﻬﺎ ‪ ...‬اﯾﻨﻬﺎ ﺳﻨﺠﺎب ﭘﺮﻧﺪن ؟‬
‫آره ‪ ،‬از ﮐﺠﺎ ﻣﯽ دوﻧﯽ ؟‬‫ﺷﺶ ﻣﺎ ﻗﺒﻞ ﮐﻪ ﺧﻮاب وﻟﺪﻣﻮرت رو ﻣﯽ دﯾﺪم ﺑﻪ اﯾﻨﻬﺎ دﺳﺘﻮر داد آﻟﻔﺮد ﺑﻠﮏ رو‬‫ﺑﮑﺸﻦ ‪.‬‬
‫ﻣﺎﻟﻔﻮی ﭘﻮزﺧﻨﺪ زد‬
‫ اوﻧﻬﺎ زﺑﻮن ﻣﺎ رو ﻣﯽ ﻓﻬﻤﻦ ؟ آﺧﻪ وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﻬﺸﻮن دﺳﺘﻮر دا‪...‬‬‫ﻧﻪ ‪ .‬ﻓﻘﻂ زﺑﻮن ﺧﻮدﺷﻮن و زﺑﻮن ﻣﺎرﻫﺎ ‪.‬‬‫ﭘﺲ ﻣﻦ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺑﻬﺸﻮن دﺳﺘﻮر ﺑﺪم ؟‬‫ﻧﻪ ‪ ...‬ﻓﻘﻂ ﺣﺮف ﺧﻮد ﻟﺮد ﺳﯿﺎه رو ﻗﺒﻮل ﻣﯽ ﮐﻨﻦ ‪.‬‬‫ﻫﺮی آه ﮐﺸﯿﺪ ‪ .‬ﻟﺤﻈﻪ ای ﺧﻮﺷﺤﺎل و اﻣﯿﺪوار ﺷﺪه ﺑﻮد اﻣﺎ اﮐﻨﻮن دوﺑﺎره اﻓﺴﺮدﮔﯽ او را‬
‫در ﺑﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ‪:‬‬
‫‪ -‬ﭘﺲ ‪ ...‬ﭼﺮا ﺑﻪ ﻣﺎ ﺣﻤﻠﻪ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻦ ؟‬

‫‪261‬‬

‫ ﭼﻮن ﻣﻦ ﺑﺎﻫﺎﺗﻮن ﻫﺴﺘﻢ ‪ .‬وﻗﺘﯽ ﯾﮏ ﻣﺮﮔﺨﻮار ﮐﻨﺎرﺗﻮن ﺑﺎﺷﻪ ‪ ،‬ﻓﻘﻂ وﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ‬‫ﺑﻪ ﻣﺮﮔﺨﻮارا ﺑﺎﺷﻪ ﺣﻤﻠﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﻦ ﮐﻪ ﺧﻮد ﻟﺮد ﺳﯿﺎه دﺳﺘﻮر ﺑﺪه‪.‬‬
‫ﻫﺮی ‪ ،‬رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ‪ ،‬ﺑﻪ ﺗﺮﺗﯿﺐ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻣﺎﻟﻔﻮی ﺣﺮﮐﺖ ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ ‪ .‬ﮔﻮﯾﯽ ﺑﺎ ﻫﺮ‬
‫ﻗﺪم ﺑﻪ ﻣﺮگ ﻧﺰدﯾﮏ ﺗﺮ ﻣﯽ ﺷﺪﻧﺪ ‪.‬آﻧﻘﺪر ﭘﯿﺎده روی ﮐﺮدﻧﺪ ﮐﻪ دﯾﮕﺮ اﺛﺮی از در ﺳﯿﺎه و‬
‫ﮐﺜﯿﻒ ﺑﺎغ دﯾﺪه ﻧﻤﯽ ﺷﺪ ‪ .‬ﺻﺪای ﺳﻨﺠﺎﺑﻬﺎی ﭘﺮﻧﺪه ﻧﯿﺰ دﯾﮕﺮ ﺑﻪ ﮔﻮش ﻧﻤﯽ رﺳﯿﺪ ‪ .‬آﻧﻬﺎ‬
‫ﻓﻘﻂ ﺣﺪود ﭘﻨﺠﺎه ﻣﺘﺮ از درﺧﺘﺎن رو ﭘﺮ ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ ‪.‬‬
‫ﭼﺮا دﯾﮕﻪ اﯾﻨﺠﺎ ﺳﻨﺠﺎب ﭘﺮﻧﺪه ﻧﯿﺴﺖ ؟‬‫درﺧﺘﺎی اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺮاﺷﻮن ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﻪ ‪ .‬اﯾﻨﺠﺎ ﻧﻤﯽ ﯾﺎن ‪.‬‬‫ﭼﻪ ﺧﻄﺮی داره ؟‬‫ﺑﻌﺪا ﺧﻮدﺗﻮن ﻣﯽ ﻓﻬﻤﯿﻦ ‪.‬‬‫ﭼﻨﺪ ﻣﺘﺮ ﺟﻠﻮﺗﺮ ﻓﻀﺎ ﺧﻠﻮت ﺗﺮ ﺷﺪ ‪ .‬اﮐﻨﻮن در ﺑﺮاﺑﺮ آﻧﻬﺎ درﺧﺘﺎﻧﯽ ﺑﻪ ارﺗﻔﺎع ﻧﺰدﯾﮏ ﺑﻪ‬
‫دوﻣﺘﺮ و اﮐﺜﺮا ﺳﻪ ﺷﺎﺧﻪ ﻗﺮار داﺷﺘﻨﺪ ‪.‬‬
‫ﻫﯿﺴﺴﺲ ‪ ....‬ﭘﺎﺗﺮ ﺑﻪ اون دو ﺗﺎ ﺑﮕﻮ آروم ﺗﺮ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻦ ‪.‬‬‫ﭼﯽ ﺷﺪه؟‬‫ﻣﺎﻟﻔﻮی ﺑﺴﯿﺎر آرام ‪ ،‬ﻃﻮری ﮐﻪ ﻫﺮی ﻣﺠﺒﻮر ﻣﯽ ﺷﺪ از ﺣﺮﮐﺖ ﻟﺒﻬﺎی او ﺑﻔﻤﺪ ﻣﻮﺿﻮع از‬
‫ﻗﺮار اﺳﺖ ﮔﻔﺖ ‪ :‬اﯾﻨﻬﺎ ﻫﻮﭘﻠﯿﻦ ان ‪.‬‬
‫ﻫﻮپ‪ ...‬ﻫﻮﭘﻠﯿﻦ ؟‬‫آره ‪ ...‬اﯾﻨﻬﺎ اﻧﺴﺎن ﻫﺎی درﺧﺖ ﻧﻤﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ ‪ .‬ﻣﻤﮑﻨﻪ ﺑﻬﺘﻮن ﺣﻤﻠﻪ ﮐﻨﻦ ‪.‬‬‫چ‪ ...‬ﭼﻄﻮری ؟‬‫ اوﻧﻬﺎ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺑﻪ اﻧﺴﺎن ﻣﯽ ﺷﻦ و ﺑﻪ ﺳﻤﺘﺘﻮن ﻃﻠﺴﻢ ﻣﯽ ﻓﺮﺳﺘﻦ اﻣﺎ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻦ از‬‫ﺟﺎﺷﻮن ﺗﮑﻮن ﺑﺨﻮرن ‪ .‬اﮔﺮ ﻫﻢ ﻣﺎ ﺑﻪ ﺳﻤﺘﺸﻮن ﻃﻠﺴﻢ ﺑﻔﺮﺳﺘﯿﻢ دوﺑﺎره ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺑﻪ درﺧﺖ‬
‫ﻣﯽ ﺷﻦ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﮐﻪ اﮐﻨﻮن ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه رون ﮐﻨﺎر ﻫﺮی اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ ﺗﺎ ﺻﺪای ﻣﺎﻟﻔﻮی را‬
‫ﺑﺸﻨﻮﻧﺪ ‪ ،‬ﻧﮕﺎه وﺣﺸﺘﺰده و ﺗﻌﺠﺐ آﻣﯿﺰی اﻧﺪاﺧﺖ ﮐﻪ او ﻧﯿﺰ ﺑﺎ ﻧﮕﺎه وﺣﺸﺘﺰده ﺗﺮ ﺟﻮاب‬

‫‪262‬‬

‫داد ‪ .‬ﺗﻌﺠﺐ از اﯾﻨﮑﻪ ﻣﺎﻟﻔﻮی ﺑﻪ آﺳﺎﻧﯽ راﺟﻊ ﺑﻪ اﯾﻦ ﻣﻮﺟﻮدان ﺧﻄﺮﻧﺎک ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯽ‬
‫ﮐﻨﺪ و وﺣﺸﺖ از زﻧﺪه ﺷﺪن درﺧﺘﺎن ‪ .‬رون ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪:‬‬
‫ ﭘﺲ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻫﻤﯿﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺳﻨﺠﺎب ﻫﺎی ﭘﺮﻧﺪه ﺑﻪ ﻃﺮف اﯾﻦ درﺧﺘﺎ ﻧﻤﯿﺎن ؟‬‫ﻣﺎﻟﻔﻮی ﻧﮕﺎه ﮐﯿﻨﻪ ﺗﻮزاﻧﻪ ای ﺑﻪ رون اﻧﺪاﺧﺖ ﮐﻪ ﺳﻨﮓ را آب ﻣﯽ ﮐﺮد ﺳﭙﺲ ﺳﺮش را‬
‫ﺑﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻣﺜﺒﺖ ﺗﮑﺎن داد و ﮔﻔﺖ ‪:‬‬
‫اﮔﻪ ﺳﻨﺠﺎب ﻫﺎی ﭘﺮﻧﺪه روی ﻫﻮﭘﻠﯿﻦ ﻫﺎ ﺑﺸﯿﻨﻦ اوﻧﺎ زﻧﺪه ﻣﯽ ﺷﻦ و ﺳﻨﺠﺎﺑﺎ رو ﻣﯽ‬‫ﺧﻮرن ‪.‬‬
‫ﻫﺮی اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﺮد ﻫﻮﭘﻠﯿﻦ ﻫﺎ ﻣﯽ ﭼﺮﺧﻨﺪ و ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ ‪.‬‬
‫اﮔﻪ ﺷﺎﻧﺲ ﻧﯿﺎرﯾﻢ و ﺑﻬﻤﻮن ﺣﻤﻠﻪ ﮐﻨﻦ ﮐﺎرﻣﻮن ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺨﺖ ﻣﯽ ﺷﻪ ﯾﻌﻨﯽ ﮐﺎرﻣﻮن‬‫ﺗﻤﻮﻣﻪ ‪ .‬اﻟﺒﺘﻪ ﮐﺎرﺗﻮن ﺗﻤﻮﻣﻪ ﭼﻮن اوﻧﻬﺎ دﺳﺘﻮر دارن ﮐﻪ ﺑﻪ ﻫﯿﭻ ﻣﺮﮔﺨﻮاری ﺣﻤﻠﻪ ﻧﮏ‪...‬‬
‫ﻫﯿﭽﮑﺪام از آن ﭼﻬﺎر ﻧﻔﺮ ﺧﻮش ﺷﺎﻧﺲ ﻧﺒﻮدﻧﺪ زﯾﺮا در ﻫﻤﺎن ﻟﺤﻈﻪ ﺻﺪاﻫﺎی ﺑﻠﻨﺪی ﺑﻪ‬
‫ﮔﻮش رﺳﯿﺪ و ﺑﻌﻀﯽ از درﺧﺘﺎن ﺑﻪ اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﯾﯽ ﺑﻪ ﺑﺪن ﺳﯿﺎه ‪ ،‬دﺳﺘﺎﻧﯽ ﻗﻬﻮه ای و ﺑﺎرﯾﮏ‬
‫و ﺳﺮی ﺳﺒﺰ اﻣﺎ دراز ﺗﺮ از ﺳﺮ اﻧﺴﺎن ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺷﻮﻧﺪ ‪ .‬ﻣﺎﻟﻔﻮی ﻓﺮﯾﺎد زد ‪:‬‬
‫ ﻫﻤﻪ ﺑﺮﮔﺮدﯾﻦ ‪ ...‬ﻓﺮار ﮐﻨﯿﻦ ‪.‬‬‫ﭼﻨﺪﯾﻦ اﺷﻌﻪ ﺑﻪ ﻫﻮﭘﻠﯿﻦ ﻫﺎ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ آﻧﻬﺎ ﺷﻠﯿﮏ ﺷﺪ ‪ .‬ﻣﺎﻟﻔﻮی اﯾﺴﺘﺎد ‪ .‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش‬
‫را ﺗﮑﺎن داد و دو اﺷﻌﻪ ﺑﻪ ﻣﺖ ﯾﮑﯽ از ﻫﻮﭘﻠﯿﻦ ﻫﺎ ﺷﻠﯿﮏ ﮐﺮد ‪ .‬او ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺑﻪ‬
‫درﺧﺖ ﺷﺪ ‪.‬‬
‫ﻫﯿﭽﮑﺲ ﻏﯿﺐ ﻧﺸﻪ ‪ .‬ﻫﯿﭽﮑﺲ ﻏﯿﺐ ﻧﺸﻪ‪ .‬اﯾﻨﺠﺎ ﻃﻠﺴﻢ ﺿﺪ آﭘﺎرات داره ‪.‬‬‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺧﻮدش ﺑﺴﯿﺎر ﺳﺮﯾﻊ ﻣﯽ آﻣﺪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺗﮑﺎن داد و‬
‫اﺷﻌﻪ ای ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﯾﮑﯽ از ﻫﻮﭘﻠﯿﻦ ﻫﺎ ﻓﺮﺳﺘﺎد اﻣﺎ ﻫﻮﭘﻠﯿﻦ ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺑﻪ درﺧﺖ‬
‫ﺷﺪ ‪ .‬اﺷﻌﻪ ﺳﺮﺧﺮﻧﮓ ﻫﺮی ﺑﻪ درﺧﺖ ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﺮد و اﻧﺪﮐﯽ ﺑﺎﻋﺚ ﻟﺮزش آن ﺷﺪ ‪ ،‬اﻣﺎ‬
‫ﻫﯿﭻ آﺳﯿﺐ دﯾﮕﺮی ﺑﻪ او وارد ﺷﺪ ‪ .‬ﻫﺮی ﮔﯿﺞ ﺷﺪه ﺑﻮد ‪ .‬ﻣﺎﻟﻔﻮی ﻣﺪام ﻣﯽ ﭼﺮﺧﯿﺪ و ﺑﻪ‬
‫ﺳﻤﺖ ﻫﺮ ﮐﺪام از ﻫﻮﭘﻠﯿﻦ ﻫﺎ ﮐﻪ ﻧﺰدﯾﮑﺶ ﺑﻮد اﺷﻌﻪ ﻣﯽ ﻓﺮﺳﺘﺎد ‪ .‬اﯾﻦ ﮐﺎر ﻓﻘﻂ ﺑﺎﻋﺚ‬
‫ﻣﯽ ﺷﺪ ﮐﻪ ﻫﻮﭘﻠﯿﻦ ﻫﺎ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺑﻪ درﺧﺖ ﺷﻮﻧﺪ و ﻧﺘﻮاﻧﻨﺪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ آﻧﻬﺎ اﺷﻌﻪ ﺑﻔﺮﺳﺘﻨﺪ ‪.‬‬

‫‪263‬‬

‫آﻧﻬﺎ ﻫﯿﭻ وﺳﯿﻠﻪ ﯾﺎ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ ‪ .‬ﻓﻘﻂ دﺳﺘﻬﺎﯾﺸﺎن را ﮐﻪ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ دو ﺑﺮاﺑﺮ ﯾﮏ‬
‫ﭼﻮﺑﺪﺳﯿﺖ ﻣﻌﻤﻮﻟﯽ و اﻧﺪﮐﯽ ﮐﻠﻔﺖ ﺗﺮ ﺑﻮد ﺗﮑﺎن ﻣﯽ دادﻧﺪ و ﺑﻪ وﺳﯿﻠﻪ آن اﺷﻌﻪ ﻣﯽ‬
‫ﻓﺮﺳﺘﺎدﻧﺪ ‪ .‬ﻣﺎﻟﻔﻮی ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﻓﺮﯾﺎد زد‪:‬‬
‫ﺑﺮﮔﺮدﯾﻦ ﻋﻘﺐ ‪ .‬ﺑﺮﮔﺮدﯾﻦ ﺳﻤﺖ در ورودی ‪ ...‬رﯾﺪاﮐﺘﻮ‬‫ﻫﻤﻪ آﻧﻬﺎ دوان دوان ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺟﻨﮕﻞ ﺳﻨﺠﺎب ﻫﺎی ﭘﺮﻧﺪه ﻣﯽ دوﯾﺪﻧﺪ‪.‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻫﺮی‬
‫از ﺷﺪن اﺷﻌﻪ ﻫﺎی زﯾﺎدی ﮐﻪ ﻓﺮﺳﺘﺎده ﺑﻮد داغ ﺷﺪه ﺑﻮد اﻣﺎ ﻫﻤﭽﻨﺎن ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﻗﺒﻞ‬
‫ﻣﺸﻐﻮل ﮐﺎر ﺑﻮد ‪ .‬او رو ﺑﻪ ﯾﮑﯽ از ﻫﻮﭘﻠﯿﻦ ﻫﺎ ﮐﺮد و ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺗﮑﺎن داد ‪.‬‬
‫ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﯿﮑﻠﯽ ﺑﺮ روی او ﭘﺮﯾﺪ ‪ ،‬او را ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ و ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﻋﯿﻨﮏ ﻫﺮی‬
‫ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ ﺑﯿﺎﻓﺘﺪ ‪ .‬ﻫﺮی ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ دﺳﺖ ﮐﺸﯿﺪ و ﻋﯿﻨﮑﺶ را ﭘﯿﺪا ﮐﺮد ‪ .‬آن را‬
‫ﺑﻪ ﭼﺸﻢ زد و ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﻫﯿﮑﻠﯽ ﮐﻪ او را ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺘﻪ رون ﺑﻮده اﺳﺖ ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن درﺳﺖ ﺟﻠﻮی آﻧﻬﺎ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد و ﺑﻪ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ آﻧﻬﺎ ﻃﻠﺴﻢ ﻣﯽ ﻓﺮﺳﺘﺎد ‪ .‬رون در‬
‫ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺳﯿﻨﻪ ﺧﯿﺰ از روی ﻫﺮی ﮐﻨﺎر ﻣﯽ رﻓﺖ ﮔﻔﺖ ‪:‬‬
‫ﻧﺰدﯾﮏ ﺑﻮد ﮐﺸﺘﻪ ﺑﺸﯽ رﻓﯿﻖ‬
‫ﻣﺎﻟﻔﻮی ﺧﻨﺪﯾﺪ و ﺑﺎ ﻟﺤﻦ ﮐﺸﺪاری ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﯾﮏ ﮐﺎری ﺗﯿﻤﯽ ﺧﻮب ‪ .‬اﮔﻪ اوﻧﺎ رو ﺑﺎ ﺧﻮدت‬
‫ﻧﻤﯽ آوردی ﮐﺸﺘﻪ ﻣﯽ ﺷﺪی ﭘﺎﺗﺮ ‪.‬‬
‫آﻧﻬﺎ دوان دوان ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ورودی ﺟﻨﮕﻞ ﭘﯿﺶ ﻣﯽ رﻓﺘﻨﺪ ‪ .‬رون درﺳﺖ ﺟﻠﻮی ﻫﺮی‬
‫اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد ‪ .‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش ار ﺗﮑﺎن داد و ﻓﺮﯾﺎد زد ‪ :‬ﺳﮑﺘﻮم ﺳﻢ‪...‬آااخ‬
‫اﺷﻌﻪ ای ﺑﻪ رون ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﻪ و دﺳﺖ او را ﮐﻪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ داﺷﺖ ﻗﻄﻊ ﮐﺮد و ﺑﺮ روی‬
‫زﻣﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ ‪ .‬رون ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد و ﻫﻤﺎﻧﻄﻮر ﮐﻪ ﻏﻠﻂ ﻣﯽ زد ﻓﺮﯾﺎد ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﮐﻨﺎر او ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ ﻧﺸﺴﺖ و ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﻣﺎﻟﻔﻮی ﺟﻠﻮی او اﯾﺴﺘﺎد ﺗﺎ از ﻫﺠﻮم‬
‫اﺣﺘﻤﺎﻟﯽ ﺑﻌﻀﯽ از ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎ ﺟﻠﻮﮔﯿﺮی ﮐﻨﺪ ‪ .‬ﻫﺮی ﺑﻪ اﻃﺮاف ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ ده ﻣﯿﺘﺮ‬
‫دﯾﮕﺮ ﺗﺎ آﺧﺮﯾﻦ ﻫﻮﭘﻠﯿﻦ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد ‪.‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ‪ ،‬دﺳﺖ رون رو ﺑﺮدار و ﺑﯿﺎ ‪ .‬دراﮐﻮ ‪ ،‬ﻣﺎرو ﭘﺸﺘﯿﺒﺎﻧﯽ ﮐﻦ ‪.‬‬‫ﻫﺮی دﺳﺖ ﭼﭗ رون را ﮐﻪ ﻫﻨﻮز آﺳﯿﺒﯽ ﻧﺪﯾﺪه ﺑﻮد دور ﮔﺮدن ﺧﻮد اﻧﺪاخ ت و دوان‬
‫دوان از ﺟﻠﻮی ﻫﻮﭘﻠﯿﻦ ﻫﺎ ﮔﺬﺷﺖ ‪ .‬ﺻﺎی ﻓﺮﯾﺎد ﻣﺎﻟﻔﻮی و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ ﮔﻮش ﻣﯽ رﺳﯿﺪ‬
‫ﮐﻪ ﻣﺪام ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻫﻮﭘﻠﯿﻦ ﻫﺎ اﺷﻌﻪ ﻣﯽ ﻓﺮﺳﺘﺎدﻧﺪ ‪ .‬اﮐﻨﻮن آﻧﻬﺎ آﺧﺮﯾﻦ ﻫﻮﭘﻠﯿﻦ را ﻧﯿﺰ‬
‫‪264‬‬

‫ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ ‪ .‬اﻣﺎ ﻫﻤﭽﻨﺎن ﻣﯽ دوﯾﺪﻧﺪ زﯾﺮا اﻣﮑﺎن داﺷﺖ اﺷﻌﻪ ﻫﺎی آن ﻫﻮﭘﻠﯿﻦ‬
‫ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﺑﺮﺳﺪ ‪ .‬ﺣﺪود ﺳﯽ ﻣﺘﺮ دورﺗﺮ ﮐﻪ ﻫﺮی ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺷﺪ ﺑﺮد اﺷﻌﻪ ﻫﯿﭽﮑﺪام از‬
‫ﻫﻮﭘﻠﯿﻦ ﻫﺎ ﺑﻪ آﻧﺠﺎ ﻧﻤﯽ رﺳﺪ اﯾﺴﺘﺎ د و رون را ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ ﻧﺸﺎﻧﺪ ‪ .‬رون از درد ﻧﻌﺮه‬
‫ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ ‪ .‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ آﻣﺪ و در ﻣﻘﺎﺑﻞ او دو زاﻧﻮ ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ ﻧﺸﺴﺖ ‪.‬‬
‫ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﺎ ﺣﺮﮐﺎﺗﯽ ﻋﺠﯿﺐ ﺷﮑﻞ ﻫﺎی ﻫﻨﺪﺳﯽ ﻋﺠﯿﺐ ﺗﺮی ﺗﺸﮑﯿﻞ ﻣﯽ ﺷﺪ‬
‫ﺗﮑﺎن ﻣﯽ داد و ﭼﯿﺰﻫﺎﯾﯽ را زﯾﺮ ﻟﺐ ﻣﯽ ﺧﻮاﻧﺪ ‪ .‬ﺧﻮن دﺳﺖ رون ﮐﻪ ﺗﻤﺎم ﻟﺒﺎﺳﻬﺎی‬
‫ﺧﻮدش و ﻫﺮی را ﭘﺮ ﮐﺮده ﺑﻮد ﮐﻢ ﮐﻢ ﺑﻨﺪ آﻣﺪ و زم آن ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪ ‪ .‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﻪ وﺳﯿﻠﻪ‬
‫ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش ﺿﺮﺑﻪ آراﻣﯽ ﺑﻪ دﺳﺖ رون زد ﮐﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﻓﺮﯾﺎد رون ﺑﻪ ﻫﻮا ﺑﻠﻨﺪ ﺷﻮد‬
‫اﻣﺎ ﻻﯾﻪ ﭼﺴﺐ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﺒﺰ رﻧﮕﯽ ﺑﺮ روی ﺑﺎزوی رون ﮐﻪ اﮐﻨﻮن دﯾﮕﺮ آرﻧﺞ ﻧﺪاﺷﺖ‬
‫ﭘﻮﺷﺎﻧﺪه ﺷﺪ ‪ .‬ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﻤﯿﻦ ﮐﺎر را ﺑﺎ ﺗﮑﻪ دﺳﺖ اﻓﺘﺎده ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ اﻧﺠﺎم داد و‬
‫اﻧﺪﮐﯽ ﺑﻌﺪ ﮔﻔﺖ ‪:‬‬
‫ وﻗﺘﯽ ﺑﺮی ﺳﻨﺖ ﻣﺎﻧﮕﻮ ﻣﯿﺸﻪ دﺳﺘﺘﻮ دوﺑﺎره وﺻﻞ ﮐﺮد ﺳﺮ ﺟﺎش ‪.‬‬‫رون ﻫﻤﭽﻨﺎن ﻣﯽ ﻧﺎﻟﯿﺪ ‪ .‬ﻫﺮی اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد و ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد ‪ .‬ﻣﺎﻟﻔﻮی ﻧﯿﺰ ﺑﺎ‬
‫ﺣﺎﻟﺘﯽ ﻋﺼﺒﯽ دور آﻧﻬﺎ ﻣﯽ ﭼﺮﺧﯿﺪ ‪ .‬رون ﺑﺎ ﻧﺎﻟﻪ و ﺿﻌﻒ رو ﺑﻪ ﻫﺮی ﮐﺮد اﻣﺎ ﭼﯿﺰی‬
‫ﻧﮕﻔﺖ ‪.‬‬
‫ﮐﺎری ﻧﻤﯿﺸﻪ ﮐﺮد ‪ .‬ﺑﺮ ﻣﯽ ﮔﺮدﯾﻢ ‪.‬‬‫ﻧﻪ ﻫﺮی ‪ ،‬ﺷﻤﺎ ﺑﺮﯾﻦ ‪ .‬ﻣﻦ رون رو ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺮدوﻧﻢ ‪.‬‬‫ﻧﻤﯽ ﺷﻪ ‪ .‬ﺟﻠﻮﺗﻮن ﺳﻨﺠﺎب ﻫﺎی ﭘﺮﻧﺪن ‪ .‬اﮔﻪ ﺑﺨﻮاﯾﻦ ﺗﻨﻬﺎی ﺑﺮﯾﻦ زﻧﺪه ﻧﻤﯽ ﻣﻮﻧﯿﺪ ‪.‬‬‫ﭘﺎﺗﺮ ‪ ...‬ﺳﻪ راه ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻧﺪارﯾﻢ ‪ .‬ﯾﺎ ﻫﻤﻪ ﺑﺮﮔﺮدﯾﻢ ‪ .‬ﯾﺎ ﻫﻤﻪ ﺑﺮﯾﻢ ﺟﻠﻮ ‪ ،‬ﯾﺎ ﮔﺮﻧﺠﺮ و وﯾﺰﻟﯽ‬‫ﺑﺮﮔﺮدن و ﻣﻦ و ﺗﻮ ﺑﺮﯾﻢ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻧﯿﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺎﻟﻔﻮی ﺷﺮوع ﺑﻪ ﻗﺪم زدن ﮐﺮد ‪ .‬راه اول ﻧﺒﺎﯾﺪ ﻋﻤﻠﯽ ﻣﯽ ﺷﺪ ‪.‬او‬
‫ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﻣﺨﻔﯿﮕﺎه وﻟﺪﻣﻮرت را ﭘﯿﺪا ﮐﺮده ﺑﻮد و ﻣﯽ ﺑﺎﯾﺴﺖ ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ ﺟﻨﺎﯾﺖ دﯾﮕﺮی‬
‫از ﻃﺮف او ﺻﻮرت ﺑﮕﯿﺮد ‪ ،‬ﺑﺎ او رو در رو ﺷﻮد ‪ .‬راه دوم ﻧﯿﺰ اﻣﮑﺎن ﭘﺬﯾﺮ ﻧﺒﻮد ‪ .‬رون‬
‫ﻋﻼوه ﺑﺮ اﯾﻨﮑﻪ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﻫﯿﭻ ﮐﻤﮑﯽ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﺑﮑﻨﺪ ‪ ،‬ﮐﺎر آﻧﻬﺎ را ﻧﯿﺰ دﺷﻮار ﻣﯽ ﮐﺮد ‪.‬‬
‫ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﻫﺮﻣﯿﻮن ‪ ...‬ﺑﺎ وﺟﻮد رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن اﻣﮑﺎن ﻧﺪاﺷﺖ ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﻣﻮﻓﻖ ﺷﻮد ‪ .‬و راه‬

‫‪265‬‬

‫ﺳﻮم ‪ ،‬اﯾﻦ راه ﻫﻢ ﻋﻤﻠﯽ ﻧﺒﻮد زﯾﺮا در اﯾﻦ ﺻﻮرت ﺑﺎ وﺟﻮد ﺳﻨﺠﺎب ﻫﺎی ﭘﺮﻧﺪه ﻫﯿﭻ‬
‫ﺷﺎﻧﺴﯽ ﺑﺮای زﻧﺪه ﻣﺎﻧﺪن رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎﻗﯽ ﻧﻤﯽ ﻣﺎﻧﺪ ‪ .‬در اﯾﻦ ﺻﻮرت ‪...‬‬
‫ راه ﭼﻬﺎرﻣﯽ ﻫﻢ وﺟﻮد داره ‪ .‬ﺷﻤﺎ ﺳﻪ ﺗﺎ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﺮﮔﺮدﯾﻦ ﺗﺎ ﺳﻨﺠﺎب ﻫﺎی ﭘﺮﻧﺪه ﺑﻬﺘﻮن‬‫ﺣﻤﻠﻪ ﻧﮑﻨﻦ و ﻣﻦ ﻫﻢ ﻣﯽ رم ﺟﻠﻮ ‪ ،‬ﺧﻮدم ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ از ﭘﺲ اون ﺟﻮﻧﻮرا ﺑﺮ ﺑﯿﺎم ‪.‬‬
‫اﻣﮑﺎن ﻧﺪاره ﭘﺎﺗﺮ‬‫ ﻧﻪ ﻫﺮی ‪ ،‬ﻣﺎ ﻫﻢ ﺑﺎﻫﺎت ﻣﯿﺎﯾﻢ ‪.‬‬‫ﻫﺮی ﻏﺮﯾﺪ ‪:‬‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ‪ ...‬ﺗﻮ ﺑﺎﯾﺪ ﮐﻨﺎر رون ﺑﺎﺷﯽ ‪ ،‬ﺗﺎزه اﮔﻪ ﺗﻮ ﺑﯿﺎی ﮐﺎر ﻣﻦ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﻣﯿﺸﻪ ﭼﻮن‬‫ﺑﺎﯾﺪ ﻣﺮاﻗﺐ ﺗﻮ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﻢ ‪.‬‬
‫ﺳﭙﺲ رو ﺑﻪ ﻣﺎﻟﻔﻮی ﮐﺮد و اداﻣﻪ داد ‪:‬‬
‫اﮔﻪ ﺗﻮ ﻫﻢ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﯿﺎی ﻫﯿﭻ ﻣﺮﮔﺨﻮاری ﻧﻤﯽ ﻣﻮﻧﻪ ﺗﺎ رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن رو از ﺟﻠﻮی‬‫ﺳﻨﺠﺎب ﻫﺎی ﭘﺮﻧﺪه رد ﮐﻨﻪ ‪.‬‬
‫ﭘﺲ‪ ...‬راه ﭘﻨﺠﻤﯽ ﻫﻢ وﺟﻮد داره ‪ .‬ﮔﺮﻧﺠﺮ و وﯾﺰﻟﯽ اﯾﻨﺠﺎ ﻣﯽ ﻣﻮﻧﻦ ‪ .‬ﻣﻦ ﺑﺎ ﺗﻮ ﻣﯿﺎم ﺗﺎ از‬‫ﻫﻮﭘﻠﯿﻦ ﻫﺎ رد ﺑﺸﯽ ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﻫﻢ ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺮدم و اﯾﻦ دو ﺗﺎ رو ﺑﺎﺧﻮدم ﻣﯽ ﺑﺮم ‪.‬‬
‫ﺧﻮب ‪ ...‬اﮔﻪ ﻫﻤﻪ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﺮﮔﺮدﯾﻢ و رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن رو ﺑﺒﺮﯾﻢ ﺑﯿﺮون ‪ ،‬ﺑﻌﺪ ﻣﻦ و ﺗﻮ‬‫ﺑﯿﺎﯾﻢ ﭼﯽ ؟‬
‫ ﻧﻪ‪ ...‬ﺧﯿﻠﯽ دﯾﺮ ﻣﯿﺸﻪ ‪ .. .‬ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎش ﻣﻦ ﺑﻪ اوﻧﺎ آﺳﯿﺐ ﻧﻤﯽ رﺳﻮﻧﻢ ﭘﺎﺗﺮ ‪ .‬ﻗﻮ‪...‬ﻗﻮل‬‫ﻣﯽ دم ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﻣﺎﻟﻔﻮی ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪ .‬او ﭼﻔﺖ ﮐﻨﻨﺪه ﺧﻮﺑﯽ ﺑﻮد اﻣﺎ ﺑﺮای اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﻣﯽ ﺷﺪ‬
‫ﺻﺪاﻗﺖ را در ﭼﺸﻤﺎن او دﯾﺪ ‪.‬‬
‫ﺷﻤﺎ ﭼﯽ ؟ ﺷﻤﺎ ﺑﺎ اﯾﻦ ﻣﺸﮑﻠﯽ ﻧﺪارﯾﻦ ؟‬‫رون ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮد اﻣﺎ ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺳﺮش را ﺑﻪ ﻋﻼﻣﺖ ﻧﻔﯽ ﺗﮑﺎن داد و در ﺣﺎﻟﯽ‬
‫ﮐﻪ ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد ﺟﻠﻮی رﯾﺰش اﺷﮑﻬﺎﯾﺶ را ﺑﮕﯿﺮد ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﻧﻪ ‪ ...‬ﻫﺮی ‪ .‬ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺎﺷﯽ ‪.‬‬
‫اﻣﯿﺪوارم ‪ ...‬ﺑﺘﻮﻧﯽ ‪ ...‬اوﻧﻮ ﺷﮑﺴﺖ ‪ ...‬ﺑﺪی ‪.‬‬

‫‪266‬‬

‫ﻫﺮﻣﯿﻮن دوﯾﺪ و او را در آﻏﻮش ﮔﺮﻓﺖ ‪ .‬او ﺑﻠﻨﺪ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽ ﮔﺮﯾﺴﺖ ‪ .‬رون ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﻪ‬
‫زﺣﻤﺖ ﺑﺎز ﮐﺮد و ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﺑﻨﺸﯿﻨﺪ اﻣﺎ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺖ ‪ .‬از ﭼﻬﺮه اش ﻣﻌﻠﻮم ﺑﻮد درد زﯾﺎدی‬
‫را ﺗﻤﻞ ﮐﺮده اﺳﺖ ‪.‬‬
‫رﻓﯿﻖ ‪ ...‬ﻣﺎرو ﻧﺎ اﻣﯿﺪ ﻧﮑﻦ ‪ .‬اﺳﻤﺸﻮﻧﺐ‪ ...‬ﻧﻪ ‪ .‬ول‪..‬وﻟﺪﻣﻮرت رو ﺷﮑﺴﺖ ﺑﺪه ‪.‬‬‫ﭼﺸﻤﺎن رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ‪ ،‬ﻫﺮ دو از ﺗﻌﺠﺐ ﮔﺮد ﺷﺪ ‪ .‬اﯾﻦ اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﺑﻮد ﮐﻪ رون ﻧﺎم‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت را ﺑﺮ زﺑﺎن ﻣﯽ آورد ‪ .‬ﻫﺮی از آﻏﻮش ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﯿﺮون آﻣﺪ و ﮐﻨﺎر رون ﺑﺮ روی‬
‫زﻣﯿﻦ زاﻧﻮ زد ‪ .‬دﺳﺖ ﭼﭗ او ‪ ،‬دﺳﺖ ﺳﺎﻟﻤﺶ را در دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺖ و ﻓﺸﺮد ‪ .‬ﺳﭙﺲ از‬
‫ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ‪ ،‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺗﮑﺎن داد و زﯾﺮ ﻟﺐ ﮔﻔﺖ ‪ :‬اوﯾﺮاﻧﺪا ﺗﻮﮔﺮواﻧﺪا ‪.‬‬
‫ﯾﮏ ﻫﺮی دﯾﮕﺮ درﺳﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﻠﻮﻟﯽ ﮐﻪ ﺗﻮﻟﯿﺪ ﻣﺜﻞ ﮐﻨﺪ از ﻫﺮی اول ﺑﻪ وﺟﻮد آﻣﺪ ‪.‬‬
‫ﯾﮑﯽ از آﻧﻬﺎ ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﻫﻤﯿﻨﺠﺎ ﺑﻤﻮﻧﯿﺪ ﺗﺎ دراﮐﻮ ﺑﺮﮔﺮده ‪ .‬ﺑﺮﯾﻢ ‪.‬‬
‫ﺳﭙﺲ ﻫﺮ دو ﻫﺮی ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯿﺸﺎن را ﺗﮑﺎن دادﻧﺪ و ﺑﺎ ﺗﻤﺎم وﺟﻮد در ذﻫﻨﺸﺎن ﮔﻔﺘﻨﺪ ‪:‬‬
‫"ﺗﺎﻣﯿﺮﮔﺘﻮر ﻟﯿﭙﯿﺮﮐﺎس "‪ .‬و ﻫﺮ دو ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ ﺷﺪﻧﺪ ‪ .‬ﻫﺮی ﻫﺎ و دراﮐﻮ ﻣﺎﻟﻔﻮی از رون و‬
‫ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺟﺪا ﺷﺪﻧﺪ و ﺑﻪ ﮐﺎم ﻣﺮگ ﻗﺪم ﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ ‪ .‬ﻣﺎﻟﻔﻮی ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺟﻠﻮی‬
‫ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﮔﺮﻓﺖ و زﯾﺮ ﻟﺐ وردی را ﺧﻮاﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﻫﺮی را ﮐﻪ ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ ﺷﺪه ﺑﻮد ﺑﺒﯿﻨﺪ‬
‫ﺳﭙﺲ ﮔﻔﺖ ‪:‬‬
‫ﭘﺎﺗﺮ ‪ ...‬اﻣﮑﺎن داره ﺑﻌﻀﯽ از ﻫﻮﭘﻠﯿﻦ ﻫﺎی ﺑﺰرﮔﺘﺮ ﺑﺘﻮﻧﻦ ﺗﻮ رو ﺑﺒﯿﻨﻦ ‪ .‬زﯾﺎد ﻣﻄﻤﺌﻦ‬‫ﻧﺒﺎ‪ ...‬ﺑﺮو ﮐﻨﺎر‬
‫اﺷﻌﻪ ای از ﺑﯿﻦ دو ﻫﺮی ﻋﻠﻮر ﮐﺮد ‪ .‬ﯾﮑﯽ از آﻧﻬﺎ ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﻃﻠﺴﻤﯽ را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﯾﮑﯽ از‬
‫ﻫﻮﭘﻠﯿﻦ ﻫﺎ ﻓﺮﺳﺘﺎد اﻣﺎ او ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺑﻪ درﺧﺖ ﺷﺪ ‪ .‬ﻣﺎﻟﻔﻮی ﻫﻤﺎﻧﻄﻮر ﮐﻪ ﺑﺎ اﺷﻌﻪ‬
‫ﻫﺎی رﻧﮕﺎرﻧﮕﺶ ﻣﺤﯿﻂ را روﺷﻦ ﮐﺮده ﺑﻮد ﻓﺮﯾﺎد زد ‪:‬‬
‫ ﭘﺎﺗﺮ ‪ ،‬ﻫﺮدوﺗﺎﺗﻮن ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻣﻦ ﺑﯿﺎﯾﻦ ‪.‬‬‫ﯾﮑﯽ از ﻫﺮی ﻫﺎ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻣﺎﻟﻔﻮی ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺮد اﻣﺎ دﯾﮕﺮی اﯾﺴﺘﺎد ‪ ،‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ‬
‫اش را ﺗﮑﺎن داد و ﻓﺮﯾﺎد زد ‪ :‬آرﯾﻨﺎل ﮐﺎرﭘﺲ‬
‫رﮔﻪ ای آﺗﺸﯿﻦ از ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻫﺮی ﺑﯿﺮون آﻣﺪ و ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺘﯽ ﻣﺎﻓﻮق ﺳﺮﻋﺖ ﺻﻮت ﺑﻪ ﯾﮑﯽ‬
‫از ﻫﻮﭘﻠﯿﻦ ﻫﺎ ﮐﻪ ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺑﻪ درﺧﺖ ﺷﺪه ﺑﻮد ﺑﺮﺧﻮردﮐﺮد ‪ .‬درﺧﺖ آﺗﺶ ﮔﺮﻓﺖ‬
‫و ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺑﻪ ﻫﻮﭘﻠﯿﻦ ﺷﺪ ‪ .‬اﻣﺎ ﻫﻤﭽﻨﺎن ﻣﯽ ﺳﻮﺧﺖ و ﻓﺮﯾﺎد ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ ‪ .‬او ﺳﻌﯽ‬
‫‪267‬‬

‫ﮐﺮد ﺑﺎ دﺳﺘﺎن ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﺷﮑﻠﺶ آﺗﺶ را ﺧﺎﻣﻮش ﮐﻨﺪ اﻣﺎ ﻫﺮی دوم ‪ ،‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش‬
‫را ﺗﮑﺎن داد و ﻓﺮﯾﺎد زد ‪ :‬ﻟﮑﯽ ﭘﺮﺗﻮﺳﺎ ‪.‬‬
‫اﺷﻌﻪ دورﻧﮓ آﺑﯽ و ﺳﻔﯿﺪی ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻫﻮﭘﻠﯿﻦ رﻓﺖ و ﻫﺮ دو دﺳﺖ او را ﮐﻪ از آﻧﻬﺎ ﺑﻪ‬
‫ﻋﻨﻮان ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اﺳﺘﻔﺎده ﻣﯽ ﮐﺮد ﺷﮑﺴﺖ ‪ .‬او ﭼﻨﺪ ﺛﺎﻧﯿﻪ دﯾﮕﺮ ﻓﺮﯾﺎد ﮐﺸﯿﺪ اﻣﺎ ﺑﻌﺪ‬
‫ﺻﺪاﯾﺶ ﻗﻄﻊ ﺷﺪ و ﺑﻪ ﻃﻮر ﮐﺎﻣﻞ در آﺗﺶ ﺳﻮﺧﺖ ‪ .‬ﺗﻌﺪاد اﺷﻌﻪ ﻫﺎ و ﻧﻔﺮﯾﻦ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ‬
‫ﻫﻮﭘﻠﯿﻦ ﻫﺎ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻫﺮی ﻣﯽ ﻓﺮﺳﺘﺎدﻧﺪ ﮐﻤﺘﺮ از ﺑﺎر ﻗﺒﻞ ﮐﻪ رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻧﯿﺰ‬
‫ﻫﻤﺮاﻫﺸﺎن ﺑﻮدﻧﺪ ﺷﺪه ﺑﻮد و اﯾﻦ ﻧﺸﺎن ﻣﯽ داد ﻧﯿﻤﯽ از ﻫﻮﭘﻠﯿﻦ ﻫﺎ ﻗﺎدر ﺑﻪ دﯾﺪن او‬
‫ﻧﯿﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﻣﺎﻟﻔﻮی در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ دﻧﺪان ﻫﺎﯾﺶ را ﺑﺮ روی ﻫﻢ ﻣﯽ ﻓﺸﺮد ﻓﺮﯾﺎد زد ‪:‬‬
‫ ﺗﻮ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﻣﺮاﻗﺐ ﺧﻮدت ﺑﺎﺷﯽ ﭘﺎﺗﺮ ؟ دارم ﻣﻨﻔﺠﺮ ﻣﯽ ﺷﻢ ‪ .‬ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ ﺣﺎﻻ ﮐﻪ دو‬‫ﺗﺎ ﻫﺴﺘﯽ ‪.‬‬
‫ﯾﮑﯽ از ﻫﺮی ﻫﺎ ﺑﻪ ﭘﺸﺖ ﺳﺮش ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪ .‬ﻣﺎﻟﻔﻮی اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد و ﻫﻤﺰﻣﺎن ﺑﻪ ﻫﺸﺖ‬
‫ﻫﻮﭘﻠﯿﻦ اﺷﻌﻪ ﻣﯽ ﻓﺮﺳﺘﺎد ‪ .‬در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﻫﯿﭻ ﻋﻨﻮان او را ﻃﻠﺴﻢ ﻧﻤﯽ ﮐﺮدﻧﺪ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی دﯾﮕﺮ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﺎﻟﻔﻮی ﻧﺰدﯾﮏ ﺗﺮ ﺑﻮد ﻓﺮﯾﺎد زد ‪:‬‬
‫آﺗﺶ ‪ ...‬ﻣﻨﻔﺠﺮﺷﻮن ﮐﻦ ‪ ...‬ﺑﺴﻮزوﻧﺸﻮن ‪.‬‬‫ﺳﭙﺲ ﻫﻤﺰﻣﺎن ﺑﺎ ﻫﺮی دﯾﮕﺮ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺗﮑﺎن داد و ﻓﺮﯾﺎد زد ‪ :‬رﯾﭙﯿﺖ روﻧﯿﮑﺲ‬
‫آﻟﺒﺎم ‪.‬‬
‫ده اﺷﻌﻪ ﺳﺒﺰ رﻧﮓ اﻣﺎ ﮐﻮﭼﮏ ﺑﻪ ‪ 9‬ﻫﻮﭘﻠﯿﻦ ﮐﻪ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺑﻪ درﺧﺖ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ رﻓﺘﻪ و ﺑﻪ‬
‫آﻧﻬﺎ ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﺮدﻧﺪ ‪ .‬اﮐﻨﻮن ﻓﻀﺎ ﭘﺮ از ﻧﻌﺮه ﻫﺎی درد آور ﻫﻮﭘﻠﯿﻦ ﻫﺎ ﮐﻪ در آﺗﺶ ﻣﯽ‬
‫ﺳﻮﺧﺘﻨﺪ ﺷﺪه ﺑﻮد ‪ .‬ﻣﺎﻟﻔﻮی ﻧﯿﺰ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺗﮑﺎن داد و دو ﻫﻮﭘﻠﯿﻦ ﻣﻨﻔﺠﺮ ﮐﺮد ‪.‬‬
‫ﺳﭙﺲ ﻓﺮﯾﺎد زد ‪:‬‬
‫ﺑﺴﻪ دﯾﮕﻪ ‪ ...‬ﺑﯿﺎ ﺑﺮﯾﻢ ‪.‬‬‫او دﺳﺖ ﯾﮑﯽ از ﻫﺮی ﻫﺎ را ﮐﺸﯿﺪ و ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﺑﻪ اون ﯾﮑﯽ ﻫﻢ ﺑﮕﻮ ﺑﯿﺎد ‪.‬‬
‫ﻫﺮ دو ﻫﺮی ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻣﺎﻟﻔﻮی ﺑﻪ ﺻﻮرت ﯾﮏ ﻣﺜﻠﺚ ﺣﺮﮐﺖ ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ و ﻫﺮ ﻫﻮﭘﻠﯿﻨﯽ را‬
‫ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﺳﺎﻟﻢ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد ﻣﯽ ﺳﻮزاﻧﺪﻧﺪ ‪ .‬ﺳﺮاﻧﺠﺎم آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﻣﺴﯿﺮی روﺷﻦ ﮐﻪ در آﻧﺠﺎ‬
‫دﯾﮕﺮ اﺛﺮی از درﺧﺘﺎن ﺳﻪ ﺷﺎﺧﻪ ﻧﺒﻮد ﻗﺪم ﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ ‪ .‬ﻫﺮ ﺳﻪ آﻧﻬﺎ از ﺧﺴﺘﮕﯽ ﺑﺮ روی‬
‫زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎدﻧﺪ‪ .‬ﯾﮑﯽ از ﻫﺮی ﻫﺎ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺗﮑﺎن داد و زﯾﺮ ﻟﺐ ورد دو ورد را‬
‫‪268‬‬

‫ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻫﻢ ﺑﻪ زﺑﺎن آورد ‪ .‬ﯾﮑﯽ از آﻧﻬﺎ ﺑﺮای اﯾﻨﮑﻪ دوﺑﺎره ﺑﻪ ﺣﺎﻟﺖ اول ﺑﺮﮔﺮدد ‪ ،‬ﯾﻌﻨﯽ‬
‫دو ﻫﺮی ‪ ،‬ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺑﻪ ﯾﮏ ﻫﺮی ﺷﻮﻧﺪ و دﯾﮕﺮی ﺑﺮای ﻣﺮﺋﯽ ﺷﺪن ‪ .‬او ﺑﻪ ﯾﺎد ﮔﻔﺘﻪ‬
‫داﻣﺒﻠﺪور اﻓﺘﺎده ﺑﻮد ‪ .‬دو ﺗﺎ ﺑﻮدن ﺑﯿﺶ از دوﺑﺮاﺑﺮ اﻧﺮژی ﻣﺼﺮف ﻣﯽ ﮐﻨﺪ و ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺪ ﺑﻪ‬
‫ﻗﻘﻨﻮس ﻫﻢ ﺻﺪﻣﻪ وارد ﮐﻨﺪ ‪.‬‬
‫ ﺧﺐ ﻫﺮی ﭘﺎﺗﺮ‪ ...‬ﻣﻦ ﺗﺎ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺎ ﺗﻮ ﺑﻮدم ‪ ،‬از اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ رو ﺑﺎﯾﺪ ﺧﻮدت ﺑﺮی ‪ .‬ﻫﺮﭼﻨﺪ‬‫اﮔﻪ اون دو ﺗﺎ رو ﺑﺎ ﺧﻮدت ﻧﻤﯽ آوردی اﺣﺘﻤﺎﻻ ﺗﺎ آﺧﺮ ﮐﺎر ﻫﻤﺮاﻫﯿﺖ ﻣﯽ ﮐﺮدم ‪.‬‬
‫ ﻧﻪ ‪ ،‬اﮔﻪ اوﻧﺎ ﻧﺒﻮدن ﻣﻦ ﻫﻤﻮن دور اول ﻣﯽ ﻣﺮدم ‪ .‬ﺧﻮدت دﯾﺪی ﮐﻪ رون ﻣﻨﻮ ﻧﺠﺎت‬‫داد و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﻫﺮدوﻣﻮن رو ‪.‬‬
‫ﻣﺎﻟﻔﻮی ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن داد اﻣﺎ ﭼﯿﺰی ﻧﮕﻔﺖ ‪ .‬آن دو ﻣﺪﺗﯽ ﻃﻮﻻﻧﯽ ﺑﻪ اﻃﺮاف ﻧﮕﺎه ﻣﯽ‬
‫ﮐﺮدﻧﺪ ﺗﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﻫﺮی ﻟﺐ ﺑﻪ ﺳﺨﻦ ﮔﺸﻮد ؟‬
‫ وﻟﺪﻣﻮرت ﺗﻮی ﻫﻤﻮن ﺑﺮﺟﻪ ؟‬‫آره ‪ ،‬وﻟﯽ اول ﺑﺎﯾﺪ ﻣﺎرﺷﻮ ﺑﮑﺸﯽ ‪ .‬ﯾﺎدت ﮐﻪ ﻧﺮﻓﺘﻪ ؟‬‫ ﻧﻪ ‪ ....‬ﯾﺎدم ﻫﺴﺖ ‪ .‬ازت ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ ‪.‬‬‫ ﻣﻦ و ﺗﻮ اﮔﻪ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﯿﻢ ﮔﺮوه ﺧﻮﺑﯽ رو ﺗﺸﮑﯿﻞ ﻣﯿﺪﯾﻢ ‪ .‬اﯾﻦ ﻃﻮر ﻧﯿﺲ ؟‬‫ آره ‪ ...‬ﮔﺮوه ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮﺑﯽ ﺗﺸﮑﯿﻞ ﻣﯽ دﯾﻢ ‪ .‬اﮔﻪ ﺗﻮ ﺑﯿﺎی ﻃﺮف ﻣﺎ‬‫ ﻣﻦ ﻫﯿﭽﻮﻗﺖ ﻃﺮف ﺷﻤﺎ ﻧﻤﯿﺎم ‪ .‬ﻣﻦ دوﺳﺖ ﻧﺪارم ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮب ﺑﺎﺷﻢ‪ .‬ﻣﯽ دوﺳﺖ دارم‬‫ﻗﺪرت داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ ‪.‬‬
‫ ﻣﻨﻢ ﻗﺪرت دارم ‪ ،‬داﻣﺒﻠﺪور ﻫﻢ ﻗﺪرت داﺷﺖ وﻟﯽ ﻫﺮ دو ﺗﻮی ﺧﻮﺑﺎ ﺑﻮدﯾﻢ ‪.‬‬‫ ﻣﻦ دوﺳﺖ ﻧﺪارم ﺑﺎ ﺷﻤﺎ ﺑﺎﺷﻢ ﻫﺮی ﭘﺎﺗﺮ ‪ ...‬ﻣﻦ راه ﺧﻮدم رو اداﻣﻪ ﻣﯽ دم وﻟﯽ اﮔﻪ‬‫ﺗﻮی اﯾﻦ راه ﺗﻮ ﯾﺎ ﻫﺮ ﮐﺲ دﯾﮕﻪ ای ﻣﺎﻧﻌﻢ ﺑﺸﯿﻦ اوﻧﻮ از ﺳﺮ راﻫﻢ ﺑﺮ ﻣﯽ دارم ‪ .‬اﻟﺒﺘﻪ اﮔﻪ‬
‫ﺑﺘﻮﻧﯽ ﺗﻮی اﯾﻦ ﻣﺒﺎرزه ﭘﯿﺮوز ﺑﺸﯽ ‪.‬‬
‫ ﺑﺎﺷﻪ ‪ .‬در ﻫﺮ ﺻﻮرت ﺗﻮ ﻣﻨﻮ ﺑﻪ اﯾﻨﺠﺎ رﺳﻮﻧﺪی ‪ .‬ﺑﺎﯾﺪ ازت ﻣﻤﻨﻮن ﺑﺎﺷﻢ ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﻣﺮاﻗﺐ‬‫رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن ﺑﺎش‪ .‬اوﻧﻬﺎ رو ﺳﺎﻟﻢ ﺑﺮﺳﻮن‪.‬‬
‫ ﻣﯽ دوﻧﻢ ﭘﺎﺗﺮ ‪ ...‬ﻣﻦ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻗﻮل دادم و ﺑﺮ ﺧﻼف ﻣﯿﻠﻢ ﻣﺠﺒﻮرم ﺑﻪ اوﻧﻬﺎ ﮐﺎری ﻧﺪاﺷﺘﻪ‬‫ﺑﺎﺷﻢ‪ .‬اﻣﺎ ﻓﻘﻂ اﯾﻨﺒﺎر ‪ .‬ﻣﻦ ﯾﮏ روز ﻫﺮ دو اوﻧﻬﺎ رو ﻣﯽ ﮐﺸﻢ ‪ .‬ﻫﻤﯿﻨﻄﻮر ﺗﻮ رو ‪.‬‬

‫‪269‬‬

‫او ﺗﮑﻪ ﺳﻨﮕﯽ را ﮐﻪ در دﺳﺖ داﺷﺖ ﻣﺤﮑﻢ ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ و ﻫﻤﺎﻧﻄﻮر ﮐﻪ ﻣﯽ‬
‫ﺧﻨﺪﯾﺪ و ﻣﯽ رﻓﺖ ﮔﻔﺖ ‪:‬‬
‫ﺑﻪ اﻣﯿﺪ دﯾﺪار ﭘﺎﺗﺮ ‪.‬‬‫ﻫﺮی ﻫﻤﺎﻧﺠﺎ اﯾﺴﺘﺎد ﺗﺎ ﻣﺎﻟﻔﻮی از او دور ﺷﻮد ‪ .‬ﺣﺴﯽ در دروﻧﺶ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ﺑﻌﺪ از‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت او ﺑﺰرﮔﺘﺮﯾﻦ ﺟﺎدوﮔﺮ ﺳﯿﺎه ﻗﺮن ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ ‪.‬‬

‫‪270‬‬

‫ﻓﺼﻞ ﺳﯽ ام ‪:‬آﻏﺎز ﻧﺒﺮد‬
‫ﻫﺮی ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﻣﺤﮑﻢ ﺗﺮ از ﭘﯿﺶ در دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺖ ‪ .‬اﮐﻨﻮن ﺳﺎﯾﻪ ﺧﻮرﺷﯿﺪ در‬
‫ﭘﺸﺖ اﺑﺮﻫﺎی اﺳﻤﺎن آن ﺑﺎغ ﺑﻪ وﺳﻂ آﺳﻤﺎن رﺳﯿﺪه ﺑﻮد ‪.‬‬
‫او آرام آرام ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺟﻠﻮ ﭘﯿﺶ ﻣﯽ رﻓﺖ و ﺑﺎ ﺧﻮد ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮد ‪ .‬اﮔﺮ ﻫﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ‬
‫ﺑﺎزﮔﺮدد دﯾﮕﺮ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ‪ ،‬زﯾﺮا ﻫﻮﭘﻠﯿﻦ ﻫﺎ و ﺳﻨﺠﺎب ﻫﺎی ﭘﺮﻧﺪه در ﻣﺴﯿﺮ او ﺑﻮدﻧﺪ ‪.‬‬
‫ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﺶ رو ﺑﻪ رو ﻣﯽ ﺷﺪ ‪ .‬ﭼﯿﺰ ﮐﻪ ﺳﺮ اﻧﺠﺎم اﺗﻔﺎق ﻣﯽ اﻓﺘﺎد ‪ .‬اﻣﺎ اﯾﻨﺒﺎر ﺗﻨﻬﺎ‬
‫ﺑﻮد ‪ .‬ﺗﻨﻬﺎی ﺗﻨﻬﺎ ‪ .‬ﺑﻪ ﺟﺰ زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ وﻟﺪﻣﻮرت ﺗﺎزه ﺑﻪ ﺟﺴﻢ ﺧﻮﯾﺶ ﺑﺎزﮔﺸﺘﻪ ﺑﻮد ‪ ،‬در‬
‫ﻫﻤﻪ ﻣﺒﺎرزات داﻣﺒﻠﺪور ﻫﻤﺮاه او ﺑﻮد ‪ .‬ﺳﺎل ﭘﻨﺠﻢ در وزارت ﺧﺎﻧﻪ ‪ ،‬داﻣﺒﻠﺪور ﺑﺎ زﻧﺪه‬
‫ﮐﺮدن ﯾﮑﯽ از ﻣﺠﺴﻤﻪ ﻫﺎی ﻃﻼﯾﯽ آﻧﺠﺎ ﻣﺎﻧﻊ ﻣﺮگ او ﺷﺪه ﺑﻮد ‪ .‬ﻫﻤﯿﻨﻄﻮر ﭼﻬﺎر ﻣﺎه‬
‫ﻗﺒﻞ در ﺧﺎﻧﻪ ﭘﺪر و ﻣﺎدرش ‪.‬‬
‫اﮐﻨﻮن ﺗﻨﻬﺎی ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ ارﺑﺎب ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﻫﺎ ﻣﺒﺎرزه ﻣﯽ ﮐﺮد ‪.‬ﻓﻘﻂ دو ﻗﺪم دﯾﮓ ر ﺑﺎﻗﯽ‬
‫ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺴﯿﺎر ﺳﺎده ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ ‪ .‬ﻗﺪم اول ﮐﺸﺘﻦ ﻧﺠﯿﻨﯽ ‪ ،‬ﻣﺎر وﻟﺪﻣﻮرت و‬
‫ﻗﺪم دوم ‪ ،‬ﮐﺸﺘﻦ ﻟﺮد وﻟﺪﻣﻮرت‪.‬اﻣﺎ اﮔﺮ ﺷﮑﺴﺖ ﻣﯽ ﺧﻮرد ؟ دﻧﯿﺎی ﺟﺎدوﮔﺮی ﺷﺎﯾﺪ ﺑﻪ‬
‫ﻃﻮر ﮐﺎﻣﻞ ﻧﺎﺑﻮد ﻣﯽ ﺷﺪ ‪ .‬ﺑﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﭘﯿﺶ ﮔﻮﯾﯽ ‪ ،‬ﻫﯿﭽﮑﺪام از آن دو ﻧﻔﺮ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻨﺪ‬
‫ﺑﺎ وﺟﻮد دﯾﮕﺮی زﻧﺪﮔﯽ ﮐﻨﻨﺪ ‪ .‬اﮔﺮ وﻟﺪﻣﻮرت ﻫﺮی را ﻣﯽ ﮐﺸﺖ ‪ .‬دﯾﮕﺮ رﻗﯿﺒﯽ ﻧﺪاﺷﺖ ‪.‬‬
‫او ﺗﻤﺎم ﺟﺎدوﮔﺮان اﻧﮕﻠﺴﺘﺎن ‪ ،‬ﯾﺎ ﺷﺎﯾﺪ ﺟﻬﺎن را ﻧﺎﺑﻮد ﻣﯽ ﮐﺮد ‪ .‬ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﻋﻤﺮش ﭘﺎﯾﺎن‬
‫ﻣﯽ ﯾﺎﻓﺖ و ﺧﻮدش ﻧﯿﺰ ﻣﯽ ﻣﺮد ‪ .‬ﺷﺎﯾﺪ ﻫﺮی دﯾﮕﺮ ﻫﯿﭽﻮﻗﺖ دوﺳﺘﺎﻧﺶ را ﻧﻤﯽ دﯾﺪ‪.‬‬
‫ﺷﺎﯾﺪ دﯾﮕﺮ ﻫﯿﭽﻮﻗﺖ در ﮐﻨﺎر رون و ﻫﺮﻣﯿﻮن و ‪ ...‬و ﺟﯿﻨﯽ ﻧﻤﯽ اﯾﺴﺘﺎد ‪ .‬در ﻫﻤﯿﻦ اﻓﮑﺎر‬
‫ﺑﻮد ﮐﻪ ﺳﺎﯾﻪ ﺳﯿﺎﻫﯽ او را در ﺑﺮ ﮔﺮﻓﺖ ‪ .‬ﺳﺮش را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد و ﺑﺮج ﺳﯿﺎه را در ﻣﻘﺎﺑﻞ‬
‫ﺧﻮد دﯾﺪ ‪ .‬ﺑﺎورش ﻧﻤﯽ ﺷﺪ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻪ آﻧﺠﺎ رﺳﯿﺪه ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﻣﮑﻢ‬
‫‪271‬‬

‫ﺗﺮ از ﻗﺒﻞ در دﺳﺘﺶ ﮔﺮﻓﺖ و دﺳﺘﮕﯿﺮه را ﭼﺮﺧﺎﻧﺪ ‪ .‬اا در ﺑﺎز ﻧﺸﺪ ‪ .‬اﯾﻨﺒﺎر ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ‬
‫اش را ﺗﮑﺎن داد و زﯾﺮ ﻟﺐ ﮔﻔﺖ ‪ :‬آﻻﻫﺎﻣﻮرا ‪.‬‬
‫اﻣﺎ در ﻫﻤﭽﻨﺎن ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪ ‪ .‬ﻫﺮی ﺷﺮوع ﺑﻪ ﻗﺪم زدن ﮐﺮد ‪ .‬ﺳﺮ اﻧﺠﺎم ﺑﻪ ﯾﺎد آورد ‪.‬‬
‫در دل ﺑﻪ ﺣﻤﺎﻗﺖ ﺧﻮدش ﻣﯽ ﺧﻨﺪﯾﺪ ‪ .‬ﭼﻄﻮر ﻣﯽ ﺷﺪ وردی را ﮐﻪ ﭼﻨﺪ ﻫﻔﺘﻪ ﻗﺒﻞ در‬
‫ﻫﺎﮔﻮارﺗﺰ ﺑﻪ داﻧﺶ آﻣﻮزان ﺳﺎل ﭘﻨﺠﻢ اﻣﻮزش داده ﺧﻮدش ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﺮده ﺑﺎﺷﺪ ؟‬
‫ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺗﮑﺎن داد و زﯾﺮ ﻟﺐ ﮔﻔﺖ ‪ :‬رﯾﮑﺎردوﻣﻮﻧﺲ‪.‬‬
‫ﺻﺪای آراﻣﯽ از در ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪ ،‬ﺳﭙﺲ ﻧﻮر ﺳﺒﺰ رﻧﮕﯽ اﻃﺮاف آن را ﻓﺮا ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﺎز ﺷﺪ‪ .‬در‬
‫ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻫﺮی راﻫﺮوﯾﯽ ﺗﺎرﯾﮏ ﺑﺎ ﭘﻠﻪ ﻫﺎﯾﯽ ﻣﺎرﭘﯿﭻ ﻗﺮار داﺷﺖ ‪ .‬ﺑﻪ ﻣﺤﺾ آﻧﮑﻪ ﻫﺮی ﭘﺎﯾﺶ‬
‫را درون آن ﺑﺮج ﻣﺨﻮف ﮔﺬاﺷﺖ در ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪ و ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺗﺎرﯾﮏ ﮔﺸﺖ ‪ .‬ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺗﺎرﯾﮏ‬
‫ﺗﺎرﯾﮏ ﺑﻮد ‪ .‬ﻫﺮی ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺗﮑﺎن داد و زﯾﺮ ﻟﺐ ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﻟﻮﻣﻮس ‪.‬‬
‫ﻧﻮک ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ او ﻧﻮراﻧﯽ ﺷﺪ و ﻫﯿﺮ ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﺗﻮاﻧﺴﺖ اﻃﺮاف را ﺑﺒﯿﻨﺪ ‪ .‬ﺑﺮج ﺣﺎﻟﺘﯽ‬
‫اﺳﺘﻮاﻧﻪ ای ﺷﮑﻞ داﺷﺖ ‪ .‬در ﮐﻒ زﻣﯿﻦ ﻓﻘﻂ ﺧﺎک و ﻋﻠﻮﻓﻪ دﯾﺪه ﻣﯽ ﺷﺪ ﮐﻪ در ﻣﻘﺎﺑﻞ‬
‫ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﺑﺮ اﺛﺮ ﻗﺪم ﮔﺬاﺷﺘﻦ زﯾﺎد اﻓﺮاد ﮐﻮﺑﯿﺪه ﺷﺪه ﺑﻮد ‪ .‬ﻫﺮی ﭘﺎﯾﺶ را ﺑﻪ آراﻣﯽ ﺑﺮ روی‬
‫اوﻟﯿﻦ ﭘﻠﻪ ﮔﺬاﺷﺖ و ﺗﺎ ﻃﺒﻘﻪ اول ﺑﺎﻻ رﻓﺖ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﮐﯿﻒ ﺳﺤﺮ آﻣﯿﺰش را از درون‬
‫ﺟﯿﺒﺶ ﺑﯿﺮون آورد و از درون آن دورﺑﯿﻦ ﯾﮏ ﭼﺸﻤﯽ را ﮐﻪ ﻣﻮدی ﺑﻪ ﻣﻨﺎﺳﺒﺖ ﺗﻮﻟﺪش‬
‫ﺑﻪ او ﻫﺪﯾﻪ ﮐﺮده ﺑﻮد ﺑﯿﺮون آورد و از درون آن ﺑﻪ دﯾﻮارﻫﺎی ﺑﺮج ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪.‬‬
‫در ﻃﺮف ﭼﭗ او ﯾﮏ اﺗﺎق ﻗﺮار داﺷﺖ ﮐﻪ ﺧﺎﻟﯽ ﺑﻮد ‪ .‬درﺳﺖ در ﺑﺎﻻی ﻫﻤﺎن اﺗﺎق ‪ ،‬در‬
‫ﻃﺒﻘﻪ دوم اﺗﺎﻗﯽ دﯾﮕﺮ ﻗﺮار داﺷﺖ ﮐﻪ آن ﻧﯿﺰ ﺧﺎﻟﯽ ﺑﻮد اﻣﺎ در ﻃﺒﻘﻪ ﺳﻮم ﻣﻮﺟﻮدی ﺑﺮ‬
‫روی زﻣﯿﻦ ﭼﻨﺒﺮه زده ﺑﻮد ‪ .‬ﺣﻮﺟﻮدی ﺳﯿﺎه رﻧﮓ ‪ .‬او ﯾﮏ ﻣﺎر ﺑﻮد ‪ .‬او ﻧﺎﺟﯿﻨﯽ ‪ ،‬اﻓﻌﯽ‬
‫ﻟﺮد وﻟﺪﻣﺮوت ﮐﻪ ﯾﮑﯽ از ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎزﻫﺎی او را ﺣﻤﻞ ﻣﯽ ﮐﺮد ﻧﺎم داﺷﺖ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی دورﺑﯿﻦ را دوﺑﺎره در ﮐﯿﻔﺶ ﮔﺬاﺷﺖ و از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﺑﺎﻻ رﻓﺖ ‪ .‬ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﭼﻮﺑﯽ و اﮐﺜﺮا‬
‫ﭘﻮﺳﯿﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ‪ .‬اﻣﺎ ﺗﻮاﻧﺎﯾﯽ ﺣﻤﻞ ﯾﮏ اﻧﺴﺎن ﻻﻏﺮ را داﺷﺘﻨﺪ ‪ .‬اﮐﻨﻮن ﺑﻪ ﻃﺒﻖ دوم‬
‫رﺳﯿﺪه ﺑﻮد ‪ .‬و ﭼﻨﺪ ﺛﺎﻧﯿﻪ ﺑﻌﺪ در ﻃﺒﻘﻪ ﺳﻮم ‪.‬‬
‫ﺑﺎر دﯾﮕﺮ دورﺑﯿﻨﺶ را ﺑﯿﺮون آورد و از دﯾﻮارﻫﺎﯾﺶ ﺑﻪ درون اﺗﺎق ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪ .‬ﻣﺎر ﻫﻨﻮز‬
‫ﻫﻤﺎﻧﺠﺎ ﺑﻮد و ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ در ﺧﻮاب ﺑﺎﺷﺪ ‪ .‬ﻫﺮی دورﺑﯿﻦ را ﮐﻨﺎر ﮔﺬاﺷﺖ و‬

‫‪272‬‬

‫ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﻣﺤﮑﻢ ﺗﺮ از ﻗﺒﻞ در دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺖ ‪ .‬ﺑﻪ ﻃﻮری ﮐﻪ ﻣﺎﻫﯿﭽﻪ ﻫﺎی‬
‫ﺳﺎﻋﺪش درد ﮔﺮﻓﺖ ‪ .‬اﮐﻨﻮن زﻣﺎن آﻏﺎز ﻧﺒﺮد ﺑﻮد ‪.‬‬
‫از درون ﺗﺎرﯾﮑﯽ ‪ ،‬در اﺗﺎق را ﭘﯿﺪا ﮐﺮد و ﺑﯽ ﺻﺪا آن را ﻫﻞ داد و ﺑﺎز ﮐﺮد ‪ .‬اﮐﻨﻮن وارد‬
‫اﺗﺎﻗﯽ ﺗﺎرﯾﮏ ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﭘﺮده ﻫﺎی ‪ 3‬ﭘﻨﺠﺮه آن را ﮐﺸﯿﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ‪ .‬در ﮔﻮﺷﻪ ای از‬
‫اﺗﺎق ﯾﮏ آﯾﻨﻪ ﮐﺜﯿﻒ ‪ ،‬ﺧﺎک ﮔﺮﻓﺘﻪ و ﺷﮑﺴﺘﻪ ﺑﺮ روی دﯾﻮار ﻧﺼﺐ ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺮای‬
‫ﻫﺮی ﺑﺴﯿﺎر آﺷﻨﺎ ﺑﻮد ‪ .‬ﯾﮏ ﺻﻨﺪﻟﯽ ارﺑﺎﺑﯽ ﻧﯿﺰ درﺳﺖ وﺳﻂ اﺗﺎق ‪ ،‬ﺑﻪ دﯾﻮار رو ﺑﻪ روی‬
‫در ﺗﮑﯿﻪ داده ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ در ﮐﻨﺎر آن ﻣﯿﺰی ﻗﺮار داﺷﺖ ‪ .‬ﺑﺮ روی ﻣﯿﺰ ﻓﻨﺠﺎﻧﯽ ﻃﻼﯾﯽ‬
‫رﻧﮓ ﻗﺮار داﺷﺖ ‪ .‬آﻧﺠﺎ اﺗﺎق ﻟﺮد وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﻮد ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ وﺣﺸﺖ ﺑﻪ اﻃﺮاف ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪ .‬وﻟﺪﻣﻮرت در اﺗﺎﻗﺶ ﻧﺒﻮد اﻣﺎ ﻣﺎر ﻫﻨﻮز ﺑﺮ روی‬
‫زﻣﯿﻦ ﭼﻨﺒﺮه زده ﺑﻮد ‪ .‬ﻫﺮی ﺑﻪ وﺳﯿﻠﻪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش ﺳﺮ ﻣﺎر را ﻧﺸﺎﻧﻪ ﮔﺮﻓﺖ ﺗﺎ در‬
‫ﺻﻮرﺗﯽ ﮐﻪ او ﺑﯿﺪار ﺷﺪ ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﯿﻬﻮﺷﺶ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﻫﺮی ﺟﻠﻮ رﻓﺖ و رو ﺑﻪ روی ﻣﺎر ﻗﺮار‬
‫ﮔﺮﻓﺖ ‪ .‬ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺳﺮ ﺟﺎﯾﺶ ﻣﯿﺨﮑﻮب ﺷﺪ ‪ .‬ﭼﺸﻤﺎن ﻣﺎر ﺑﺎز ﺑﻮد و ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ اﻣﮑﺎن داﺷﺖ‬
‫ﺑﻪ او ﺣﻤﻠﻪ ﮐﻨﺪ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺑﺎ ﯾﮏ ﺣﺮﮐﺖ ﺳﺮﯾﻊ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺗﮑﺎن داد و زﯾﺮ ﻟﺐ وردی را زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد ‪.‬‬
‫اﺷﻌﻪ درﺳﺖ ﺑﻪ ﺳﺮ ﻣﺎر ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﺮد اﻣﺎ ﻫﯿﭻ ﺗﻐﯿﯿﺮی درﺣﺎﻟﺖ ﻣﺎر اﯾﺠﺎد ﻧﺸﺪ ‪ .‬آن‬
‫ﻣﻮﺟﻮد ﻫﻨﻮز ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺑﺎز ﺑﻮد ‪ .‬ﻧﺎﺟﯿﻨﯽ ﻣﺮده ﺑﻮد ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻧﻔﺴﺶ را ﺑﺎ آﺳﻮدﮔﯽ ﺑﯿﺮون داد ‪ ،‬دﯾﮕﺮ ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎزی وﺟﻮد ﻧﺪاﺷﺖ ‪ .‬ﻧﻪ ﻣﺎری و‬
‫ﻧﻪ ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎزی ‪ ،‬ﻓﻘﻂ ﺧﻮد ﻟﺮد وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد ‪ .‬ﻗﺪم آﺧﺮ‪.‬‬
‫ ﺑﻪ ﻗﺼﺮ ﻣﻦ ﺧﻮش اوﻣﺪی ﻫﺮی ﭘﺎﺗﺮ ‪.‬‬‫ﻫﺮی از ﺟﺎﯾﺶ ﭘﺮﯾﺪ و ﻃﺮف ﻣﻨﺒﻊ ﺻﺪا ﭼﺮﺧﯿﺪ ﻟﺤﻈﻪ ای ﻓﮑﺮ ﮐﺮد ﺧﯿﺎﻻﺗﯽ ﺷﺪه اﻣﺎ‬
‫ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ از ﻃﺮﻓﯽ دﯾﮕﺮ ﻫﻤﺎن ﺻﺪا ﺑﻪ ﮔﻮش رﺳﯿﺪ ‪:‬‬
‫ ﺗﺮﺳﯿﺪی ؟ آﻗﺎی ﭘﺎﺗﺮ ؟ ﻓﺮد ﺑﺮﮔﺰﯾﺪه ؟‬‫ﻫﺮی از ﮔﻮﺷﻬﺎﯾﺶ ﮐﻤﮏ ﮔﺮﻓﺖ ‪ ،‬ﭼﻮﺑﺪﺳﯿﺖ اش را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﻨﺒﻊ ﺻﺪا ﺗﮑﺎن داد و‬
‫اﺷﻌﻪ ای را رواﻧﻪ آن ﮐﺮد ‪ .‬اﺷﻌﻪ ﺑﻪ دﯾﻮار ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﺮد و از ﺑﯿﻦ رﻓﺖ ‪.‬‬
‫‪ -‬ﺑﺪ ﻧﯿﺴﺖ ﭘﺎﺗﺮ ‪...‬‬

‫‪273‬‬

‫ﻧﺎﮔﻬﺎن ﻣﺮدی ﻗﺪ ﺑﻠﻨﺪ و ﺳﻔﯿﺪ ﭘﻮﺳﺖ ﺑﺎ دﻣﺎﻏﯽ ﺷﺒﯿﻪ ﺑﻪ دﻣﺎغ ﻣﺎر و ﺳﺮی ﺑﺪون ﻣﻮ از‬
‫درون آﺳﻤﺎن ﮐﻢ ﮐﻢ ﭘﺮ رﻧﮓ ﺷﺪ و ﻫﺮی ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﻟﺮد وﻟﺪﻣﻮرت را ﺑﺒﯿﻨﺪ ‪ .‬اﻣﺎ اﯾﻨﺒﺎر‬
‫ﮐﺴﯽ ﻫﻤﺮاﻫﺶ ﻧﺒﻮد ‪ .‬وﻟﺪﻣﻮرت ﻗﻬﻘﻪ زد‬
‫ ﻣﯽ دوﻧﯽ ﭘﺎﺗﺮ ‪ ،‬ﮔﺎﻫﯽ اوﻗﺎت ﺑﻪ ﺧﻮدم ﻣﯽ ﮔﻢ ﮐﺎﺷﮑﯽ ﺑﺎ ﺗﻮ ﻣﺬاﮐﺮه ﻣﯽ ﮐﺮدم ‪ .‬ﺗﻮ ﺑﻪ‬‫ﮐﺎر ﻣﻦ ﮐﺎری ﻧﺪاﺷﺘﯽ و ﻣﻨﻢ دﯾﮕﻪ ﺑﻪ ﮐﺎر ﺗﻮ ﮐﺎر ﻧﻤﯽ ﮔﺮﻓﺘﻢ ‪ .‬اﻣﺎ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻢ ﮐﻪ اﯾﻨﮑﺎر‬
‫اﻣﮑﺎن ﭘﺬﯾﺮ ﻧﯿﺴﺖ ‪ .‬ﺑﻪ ﺧﺼﻮص از وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﺮای ﺑﺎر دوم ﻣﻨﻮ ﮐﺸﺘﯽ ‪ .‬ﻫﻤﯿﻨﻄﻮر‬
‫ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﻣﺮﮔﺨﻮاران ﻣﻨﻮ ‪ .‬ﺳﺮﯾﻨﻮس اﺳﻨﯿﭗ وﺣﺸﯽ‪....‬‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﺧﻨﺪه وﺣﺸﯿﺎﻧﻪ دﯾﮕﺮی ﺳﺮ داد و اداﻣﻪ داد ‪:‬‬
‫ ﻫﻤﯿﻨﻄﻮر ﺑﻼﺗﺮﯾﮑﺲ ‪ .‬ﻣﯽ دوﻧﯽ ﭘﺎﺗﺮ ‪ . . .‬ﻫﻤﯿﺸﻪ ﮐﺴﯽ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﺟﺎی ﻣﻨﻮ ﺑﮕﯿﺮه ‪.‬‬‫ﻣﻦ ﯾﮏ ﺑﭽﻪ دارم ‪.‬‬
‫ﺗﻤﺎم اﺟﺰای ﺑﺪن ﻫﺮی ﺷﺮوع ﺑﻪ ﻟﺮزش ﮐﺮد ‪ .‬وارﺛﯽ ﺑﺮای وﻟﺪﻣﻮرت وﺟﻮد داﺷﺖ ‪.‬‬
‫ ﻧﻪ ﺗﺎم ‪ ...‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻦ وارث ﺗﻮ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻪ ﻣﺜﻞ ﺧﻮدت ﺑﺎﺷﻪ ‪ .‬وﻟﯽ ‪ ...‬دراﮐﻮ ﻣﺎﻟﻔﻮی ﻓﮑﺮ‬‫ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﮔﺰﯾﻨﻪ ﻣﻨﺎﺳﺒﯽ واﺳﻪ ﺟﺎﻧﺸﯿﻨﯽ ﺗﻮ ﺑﺎﺷﻪ ‪.‬‬
‫ﺧﻔﻪ ﺷﻮ ﭘﺎﺗﺮ و دﯾﮕﻪ ﻣﻨﻮ ﺑﻪ اﯾﻦ اﺳﻢ ﺻﺪا ﻧﮑﻦ ‪ .‬اﺳﻢ ﭘﺪر ﮔﻨﺪزاده ﻣﻨﻮ ﺟﻠﻮ ﻣﻦ ﻧﮕﻮ ‪.‬‬‫زﺧﻢ ﻫﺮی ﺷﺪﯾﺪ ﺗﺮ از ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻣﯽ ﺳﻮﺧﺖ ‪ .‬ﺳﻮزﺷﯽ ﻫﻤﺮاه ﺑﺎ درد ‪ .‬اﻣﺎ ﺑﺎز ﻫﻢ ﻓﮑﺮش‬
‫ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﺮد ‪ .‬ﺑﻪ ﯾﺎد ﺣﺮﻓﻬﺎی داﻣﺒﻠﺪور اﻓﺘﺎد ‪ .‬ﻧﺒﺎﯾﺪ از او ﻣﯽ ﺗﺮﺳﯿﺪ ‪.‬‬
‫ﻣﯽ دوﻧﯽ ﺗﺎم ‪ .‬ﻣﻦ از ﻫﺮ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﻓﮑﺮش رو ﺑﮑﻨﯽ ﺑﺮای ﮐﺸﺘﻨﺖ ﺑﻬﺖ ﻧﺰدﯾﮏ ﺗﺮم ‪.‬‬‫ ﻧﻪ ‪ ...‬ﻧﻪ ‪ ...‬ﺗﻮ ﻫﻨﻮز ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﻣﻨﻮ ﺑﮑﺸﯽ ‪ .‬ﺗﻮ ﺑﺎﯾﺪ ﻫﻔﺖ ﺑﺮاﺑﺮ ﻣﻦ ﻗﺪرت داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯽ‬‫ﺗﺎ ﺑﺘﻮﻧﯽ ﻧﺎﺑﻮدم ﮐﻨﯽ ‪ .‬ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺷﺎﻧﺲ ﻧﺎﺑﻮدی ﻣﻦ ﺗﻮﺳﻂ ﺗﻮ ﻣﺜﻞ زﻧﺪه ﺷﺪن‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﺑﺎﺷﻪ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی درﺳﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ داﻣﺒﻠﺪور در ﻣﻘﺎﺑﻞ او ﺷﺮوع ﺑﻪ ﻗﺪم زدن ﮐﺮد‪.‬‬
‫راﺳﺘﺸﻮ ﺑﺨﻮای ﺗﺎم دو ﺳﺎل ﭘﯿﺶ دوﻟﻮرس آﻣﺒﺮﯾﺞ ‪ ،‬ﯾﮑﯽ از اون ﮐﻮدﻧﺎی وزارت ﺧﻮﻧﻪ‬‫‪ .‬ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺖ ﺷﺎﻧﺲ ﮐﺎرآﮔﺎه ﺷﺪم ﻣﺜﻞ ﺑﺮﮔﺸﺘﻦ داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻪ ﻣﺪرﺳﻪ اس ‪ .‬ﺧﻮب‬
‫داﻣﺒﻠﺪور ﺑﻪ ﻣﺮدﺳﻪ ﺑﺮﮔﺸﺖ ‪ .‬ﺗﻮ ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﯽ ‪...‬‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﭘﺮﯾﺸﺎن ﺷﺪ و ﻓﺮﯾﺎد زد ‪:‬‬

‫‪274‬‬

‫ ﺗﻮ درﺳﺖ ﻣﺜﻞ داﻣﺒﻠﺪور ﻣﯽ ﻣﻮﻧﯽ ‪ .‬اوﻧﻢ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻣﻨﻮ دﺳﺖ ﮐﻢ ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬اون از‬‫ﻣﻦ ﻗﻮی ﺗﺮ ﺑﻮد ‪ .‬ﻣﻦ اﯾﻨﻮ ﻗﺒﻮل دارم اﻣﺎ ﺗﻮ ﻧﻪ ‪ .‬ﺗﻮ ﻫﻨﻮز ﺑﭽﻪ ای ‪ .‬ﺧﯿﻠﯽ راﺣﺖ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ‬
‫ﺑﮑﺸﻤﺖ ‪.‬‬
‫ﻣﺮﮔﺨﻮارای وﻓﺎدارت ﻫﻢ ﻫﻤﯿﻦ ﺣﺮﻓﻮ ﻣﯽ زدن ‪.‬‬‫ﺧﻔﻪ ﺷﻮ ﭘﺎﺗﺮ ‪.‬‬‫وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﻠﻨﺪ ﻓﺮﯾﺎد ﮐﺸﯿﺪ اﻣﺎ ﺑﻌﺪ ﻧﯿﺸﺶ ﺑﺎز ﺷﺪ ‪:‬‬
‫ ﻣﯽ دوﻧﯽ ‪ ....‬ﻣﯽ ﮔﻦ ﮔﺮﺑﻪ ﻫﻔﺖ ﺗﺎ ﺟﻮن داره ‪ .‬ﻣﻨﻢ ﻣﺜﻞ ﮔﺮﺑﻪ ﻣﯽ ﻣﻮﻧﻢ ‪ .‬ﺑﺎﯾﺪ ﻫﻔﺖ‬‫ﺑﺎر ﻣﻨﻮ ﺑﮑﺸﯽ‪.‬‬
‫ زﯾﺎد ﻣﻄﻤﺌﻦ ﻧﺒﺎش‪.‬‬‫ﻣﻨﻈﻮرت ﭼﯿﻪ ؟‬‫ ﻫﯿﭽﯽ ‪ ...‬ﻓﻘﻂ ﻣﺎرت اﯾﻨﺠﺎ اﻓﺘﺎده و ﻣﺮده ‪ .‬ﯾﻌﻨﯽ ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎزت ﻫﻢ ﻣﺮده ‪.‬ﺗﺎﻣﯽ ‪.‬‬‫ﺑﺎ وﺟﻮد اﯾﻨﮑﻪ ﻫﺮی وﻟﺪﻣﻮرت را ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﺑﻪ اﺳﻢ ﺗﺎم ﺻﺪا ﮐﺮده ﺑﻮد او ﻧﺎراﺣﺖ ﻧﺸﺪ ‪ .‬در‬
‫ﻋﻮض ﺑﺎ ﺧﯿﺎل راﺣﺖ ﺟﻮاب داد ‪:‬‬
‫ﭘﺲ ﭼﺮا ﻣﻨﺘﻈﺮی ؟ ﺑﯿﺎ و ﻣﻨﻮ ﺑﮑﺶ‪ .‬ﯾﻌﻨﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻮ ﺑﺎر ﻣﻨﻮ ﺑﮑﺸﯽ ‪.‬ﭼﻮن ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز‬‫اون ﻣﺎر اﻻن ﺗﻮی ﺑﺪن ﻣﻨﻪ ‪.‬‬
‫اﯾﻨﺒﺎر ﻫﺮی ﭘﺮﯾﺸﺎن ﺷﺪه ﺑﻮد ‪ .‬زﺧﻢ ﺳﺮش ﻫﻤﭽﻨﺎن ﻣﯽ ﺳﻮﺧﺖ ‪ .‬وﻟﺪﻣﻮرت ذﻫﻦ او را‬
‫ﺧﻮاﻧﺪ ‪:‬‬
‫ آره ﭘﺎﺗﺮ ‪ .‬ﻣﻦ ﺧﻮدم اوﻧﻮ ﮐﺸﺘﻢ ‪ .‬ﭼﻮن ﺗﻮ رو دﯾﺪم ‪ .‬ﺧﻄﺮو اﺣﺴﺎس ﮐﺮدم و اون ﻣﺎرو‬‫ﮐﺸﺘﻢ ‪ .‬ﺑﺎﯾﺪ ﻣﯽ ﮐﺸﺘﻤﺶ ﭼﻮن ﺑﺮای ﻣﺒﺎرزه آﺧﺮ ﺑﺎﯾﺪ آﻣﺎده ﻣﯽ ﺷﺪم ‪ .‬اﻻن دﯾﮕﻪ ﻣﻨﻢ‬
‫از اون ﭘﯿﺸﮕﻮﯾﯽ ﺧﺒﺮ دارم‬
‫ ﻧﻪ ‪ ...‬اﻣﮑﺎن ﻧﺪاره ‪.‬‬‫وﻟﺪﻣﻮرت از ﺧﻨﺪه رﯾﺴﻪ رﻓﺖ ‪.‬‬
‫ ﭼﺮا ﭘﺎﺗﺮ ‪ ...‬ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ ﺑﻌﺪ از ﻣﺮگ داﻣﺒﻠﺪور ﮐﺴﯽ ﺣﻮاﺳﺶ ﺑﻪ اون ﺷﯿﺎد ﭘﯿﺮ ‪،‬‬‫ﺗﺮﯾﻼﻧﯽ ﻧﺒﻮد ‪ .‬واﺳﻪ ﻫﻤﯿﻦ‪....‬‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت اﻧﮕﺸﺘﺶ را ﺑﺮ روی ﮔﻠﻮﯾﺶ ﺑﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺳﺮ ﺑﺮﯾﺪن ﮐﺸﯿﺪ و اداﻣﻪ داد ‪:‬‬

‫‪275‬‬

‫ ﺧﯿﻠﯽ زود از زﻧﺪﮔﯽ ﺧﻼص ﺷﺪ ‪ .‬ﭼﻮن ﺧﯿﻠﯽ زود اون ﭘﯿﺸﮕﻮﯾﯽ رو ﺑﻪ ﻣﻦ داد ‪ .‬ﺣﺎﻻ‬‫ﻣﻦ ﻣﯽ دوﻧﻢ ﮐﻪ ﯾﮑﯽ از ﻣﺎ ﺑﺎﯾﺪ اون ﯾﮑﯽ رو ﺑﮑﺸﻪ ‪.‬ﭘﺲ آﻣﺎده ﺑﺎش‪ .‬ﭼﻮن ﺑﺮﻧﺪه از اﻻن‬
‫ﻣﺸﺨﺼﻪ ‪.‬‬
‫زﺧﻢ ﺳﺮ ﻫﺮی ﺑﯿﺶ از اﻧﺪازه ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺳﻮزش ﮐﺮد ‪.‬وﻟﺪﻣﻮرت ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺗﻨﮓ ﮐﺮد و‬
‫در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ دﻧﺪان ﻫﺎﯾﺶ را ﺑﺮ روی ﻫﻢ ﻓﺸﺎر ﻣﯽ داد ﮔﻔﺖ ‪:‬‬
‫ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻪ دارم اﯾﻦ دردو ﺗﺤﻤﻞ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ‪.‬‬‫او آﺳﺘﯿﻦ رداﯾﺶ را ﺑﺎﻻ زد و ﺑﺎزوی دﺳﺖ راﺳﺘﺶ را ﺑﻪ ﻫﺮی ﻧﺸﺎن داد ‪ .‬زﺧﻤﯽ‬
‫ﺻﺎﻋﻘﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﺮ روی ﺑﺎزوﯾﺶ ﻗﺮار داﺷﺖ ‪ .‬درﺳﺖ ﺷﮑﻞ زﺧﻢ ﺳﺮ ﻫﺮی ‪.‬‬
‫ ﻫﻔﺪه ﺳﺎﻟﻪ ﮐﻪ دارم اﯾﻦ دردو ﺗﺤﻤﻞ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ‪ .‬ﭘﺎﺗﺮ ‪ .‬ﻣﻨﻢ ﺑﻪ اﻧﺪازه ﺗﻮ زﺟﺮ ﻣﯽ ﮐﺸﻢ‬‫‪ .‬اون ﺷﺐ ‪ ...‬اون ﺷﺐ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻃﻠﺴﻢ ﻣﺮگ رو روی ﺗﻮ اﻧﺠﺎم دادم ‪ .‬اﺷﻌﻪ ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑﻪ‬
‫ﭘﯿﺸﻮﻧﯿﺖ ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﺮد اﻣﺎ ﯾﮏ دﻓﻌﻪ ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﺑﻪ ﺑﺎزوی راﺳﺖ ﻣﻦ ﺧﻮرد‪ .‬اﯾﻦ زﺧﻢ‬
‫ﺑﺮای ﻫﻤﯿﺸﻪ روی ﺑﺎزوی ﻣﻦ ﻣﻮﻧﺪﮔﺎر ﺷﺪ ‪ .‬ﺣﺘﯽ دوراﻧﯽ ﮐﻪ ﺟﺴﻢ ﻧﺪاﺷﺘﻢ ‪ ....‬اون‬
‫زﻣﻮن ﻫﻢ ﻫﻤﯿﻦ دردو داﺷﺘﻢ اﻣﺎ ﮐﻤﺘﺮ ‪ .‬ﺣﺲ ﻣﯽ ﮐﺮدم روی ﺑﺎزوم درد دارم اﻣﺎ ﺟﺴﻢ‬
‫ﻧﺪاﺷﺘﻢ ‪ .‬ﻓﮑﺮ ﻧﮑﻦ ﺷﺮاﯾﻄﻤﻮن ﺑﺮاﺑﺮ ﻧﯿﺴﺖ ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﺷﺮوع ﮐﻦ ﭘﺎﺗﺮ ‪.‬‬
‫ ﺗﻮ ﺷﺮوع ﮐﻦ ﺗﺎم ‪.‬‬‫وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺗﮑﺎن داد و اﺷﻌﻪ ای ﺳﺒﺰ رﻧﮓ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻫﺮی‬
‫ﻓﺮﺳﺘﺎد ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻏﯿﺐ ﺷﺪ و در ﻃﺮﻓﯽ دﯾﮕﺮ ﻇﺎﻫﺮ ﮔﺸﺖ اﻣﺎ ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ‪ 4‬اﺷﻌﻪ دﯾﮕﺮ ﺑﻪ ﺳﻤﺘﺶ‬
‫رﻓﺘﻨﺪ ‪ .‬ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﻏﯿﺐ ﺷﺪ اﯾﻨﺒﺎر ‪ 7‬اﺷﻌﻪ ﺑﻪ ﺳﻤﺘﺶ ﻣﯽ رﻓﺘﻨﺪ ‪ .‬ﻫﺮی ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ در‬
‫ﻣﻘﺎﺑﻞ وﻟﺪﻣﻮرت ﻣﻘﺎوﻣﺖ ﮐﻨﺪ ‪.‬‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت از ﺷﻠﯿﮏ اﺷﻌﻪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻫﺮی دﺳﺖ ﺑﺮداﺷﺖ و ﮔﻔﺖ ‪:‬‬
‫ ﻣﯽ دوﻧﯽ ﭘﺎﺗﺮ ‪ ،‬ﺑﻌﺪ از اﯾﻨﮑﻪ ﺗﻮی ﺧﻮﻧﻪ ﭘﺪرت ‪ ،‬ﮔﻮدرﯾﮏ ﻫﺎﻟﻮ ‪ ،‬ﺑﺮای دوﻣﯿﻦ ﺑﺎر ﻣﺮدم‬‫‪ ،‬ﺑﻪ ﻓﮑﺮ اﻓﺘﺎدم ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺧﻮدﻣﻮ ﺗﻘﻮﯾﺖ ﮐﻨﻢ و ﻫﻤﯿﻨﮑﺎرو ﻫﻢ ﮐﺮدم‪ .‬ﺣﺎﻻ ام‪...‬ﭘﺮوﺗﮕﻮ ‪..‬‬
‫ﺧﻮدت ﺷﺮوع ﮐﺮدی‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺗﮑﺎن داد و ﭘﻨﺞ اﺷﻌﻪ ﺳﻔﯿﺪ رﻧﮓ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ او ﻓﺮﺳﺘﺎد ‪ .‬اﻣﺎ‬
‫ﻫﯿﭽﮑﺪام از آن ﭘﻨﺞ اﺷﻌﻪ ﺳﺮﻋﺘﯽ ﻻزم ﺑﺮای آﺳﯿﺐ رﺳﺎﻧﺪن ﺑﻪ وﻟﺪﻣﻮرت را ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ ‪.‬‬
‫‪276‬‬

‫او ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺗﮑﺎن داد و وردی را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻫﺮی ﻓﺮﺳﺘﺎد ‪ .‬اﻣﺎ ﻫﺮی‬
‫ﮐﻨﺎر رﻓﺖ ﺳﭙﺲ در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻏﯿﺐ ﻣﯽ ﺷﺪ زﯾﺮ ﻟﺐ اﺷﻌﻪ دورﻧﮓ آﺑﯽ و ﺳﻔﯿﺪ رﻧﮕﯽ را‬
‫ﺑﻪ ﺳﻤﺖ او ﻓﺮﺳﺘﺎد ‪ ،‬وﻟﺪﻣﻮرت ﺟﺎ ﺧﻮرد ‪ .‬اﮔﻪ آن اﺷﻌﻪ را دﻓﻊ ﻣﯽ ﮐﺮد اﺷﻌﻪ ﺑﺎز ﻣﯽ‬
‫ﮔﺸﺖ ‪ .‬ﭘﺲ ﻓﻘﻂ ﺑﺎﯾﺪ ﮐﻨﺎر ﻣﯽ رﻓﺖ ‪ .‬او از ﻣﻘﺎﺑﻞ اﺷﻌﻪ ﮐﻨﺎر رﻓﺖ و اﯾﻦ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﻓﺮﺻﺖ‬
‫ﺑﺮای ﻫﺮی ﺑﻮد ‪ .‬آواز ﻗﻘﻨﻮس در ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن ﻣﯽ ﭘﯿﭽﯿﺪ ‪ .‬ﻫﺮی ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺗﮑﺎن‬
‫داد و ﻓﺮﯾﺎد زد ‪ :‬رﯾﭙﯿﺖ ﭘﻮﻟﮕﺴﺘﺮادو‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﻏﯿﺐ ﺷﺪ اﻣﺎ ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ در ﻃﺮﻓﯽ دﯾﮕﺮ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﻮد ﻫﺮی ﺧﻮدش را ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ‬
‫ﮐﺮده ﺑﻮد ‪ .‬ﺻﺪای ﻗﻘﻨﻮس ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ ﻟﺤﻈﻪ ﻧﺰدﯾﮏ ﺗﺮ ﻣﯽ ﺷﺪ ‪ .‬و ﺑﻪ ﻫﺮی ﻧﯿﺮوی ﻣﯽ‬
‫ﺑﺨﺸﯿﺪ ‪ .‬وﻟﺪﻣﻮرت ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺮﯾﻊ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ اﻣﺎ ﻫﺮی ﺧﻮدش را ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ ﮐﺮده ﺑﻮد ‪.‬‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺗﮑﺎن داد اﻣﺎ ﻫﯿﭽﮑﺲ را در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺧﻮد ﻧﺪﯾﺪ ‪ .‬ﭼﺮﺧﯽ زد‬
‫اﻣﺎ ﺑﺎز ﻫﻢ ﻫﺮی را ﻧﺪﯾﺪ ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺑﺮد ﺗﺎ ورد‬
‫روﻻﯾﮑﺎﺑﯿﻨﯿﮑﻮ را اﺟﺮا ﮐﻨﺪ وﺑﺘﻮاﻧﺪ ﻫﺮی را ﺑﺒﯿﻨﺪ ‪ ،‬اﻣﺎ ﻫﺮی ﻗﺒﻞ از او ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را‬
‫در دو ﺳﺎﻧﺘﯿﻤﺘﺮی ﺳﺮ وﻟﺪﻣﻮرت ﻧﮕﻪ داﺷﺖ و ﻓﺮﯾﺎد زد ‪ :‬ﻣﺎراﻧﺪﯾﻮ ﺗﺎﻣﺎرﯾﮏ ‪.‬‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﻗﺒﻞ از اﻓﺘﺎدن ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ ﻓﺮﯾﺎدی ﮐﺸﯿﺪ ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﺟﺴﺪش ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ‬
‫اﻓﺘﺎد ‪ .‬ﺻﺪای ﻗﻘﻨﻮس ﻗﻄﻊ ﺷﺪه ﺑﻮد ‪ .‬ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺳﮑﻮﺗﯽ ﺳﻨﮕﯿﻦ ﺳﺎﯾﻪ اﻓﮑﻨﺪه ﺑﻮد ‪.‬‬
‫ﻧﺎﮔﻬﺎن وﻟﺪﻣﻮرت ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺎز ﮐﺮد و درﺳﺖ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻫﺮی ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ اﻣﺎ اﯾﻨﺒﺎر ﻣﯽ‬
‫ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﻫﺮی را ﺑﺒﯿﻨﺪ ‪ .‬او در ﺣﯿﻦ ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ ﺷﺪه ﭼﺸﻤﺎن ﺧﻮدش را ﻃﻠﺴﻢ ﮐﺮده ﺑﻮد ‪.‬‬
‫ ﺧﺐ ﭘﺎﺗﺮ ‪ ...‬ﺧﻮب ‪ ...‬وﻗﺘﺸﻪ ﮐﻪ ﺑﺎﻫﺎت ﻣﺜﻞ ﯾﮏ ﻣﺮد ﺑﺠﻨﮕﻢ ‪.‬‬‫او ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺑﺎ ﭼﻨﺎن ﺷﺪﺗﯽ ﺗﮑﺎن داد ﮐﻪ ﭼﻮب آن ﺧﻢ ﺷﺪ و ﺣﺎﻟﺘﯽ ﻓﻨﺮ ﺷﮑﻞ‬
‫ﭘﯿﺪا ﮐﺮد ‪ .‬ﻫﺮی ﻓﻘﻂ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺧﻮدش را ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ ﺑﯿﺎﻧﺪازد ‪ .‬ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﺻﺪای آﻫﻨﮓ‬
‫دﻟﻨﻮاز ﻗﻘﻨﻮس ﺑﻪ ﮔﻮش ﻣﯽ رﺳﯿﺪ ‪ ،‬اﻣﺎ اﯾﻨﺒﺎر ﻫﻤﺮاه ﺑﺎ ﺻﺪای ﺟﯿﻎ ﺣﯿﻮاﻧﯽ وﺣﺸﯽ ﺑﻮد‬
‫ﮐﻪ ﮔﻮش اﻧﺴﺎن را آزار ﻣﯽ داد ‪ .‬ﺻﺪای ﺟﯿﻎ ﯾﮏ ﺳﯿﻤﺮغ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﺧﻮدش را ﻏﯿﺐ ﮐﺮد و ﭘﺸﺖ ﺳﺮ وﻟﺪﻣﻮرت ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ اﻣﺎ وﻟﺪﻣﻮرت رﮔﻪ ای از ﻧﻮر‬
‫ﺳﺒﺰ رﻧﮓ را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ او ﻓﺮﺳﺘﺎد ‪ .‬ﻫﺮی ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﻏﯿﺐ ﺷﺪ اﻣﺎ وﻗﺘﯽ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ ‪ 9‬اﺷﻌﻪ‬
‫آﺑﯽ و ﺳﻔﯿﺪ رﻧﮓ را دﯾﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ دﯾﻮار ﺑﺮ ﺧﻮرد ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ و ﺑﺎز ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺸﺘﻨﺪ ‪ .‬ﻫﺮی‬
‫ﺧﻮدش را ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺗﮑﺎن داد و ﻓﺮﯾﺎد زد ‪:‬‬
‫‪277‬‬

‫ رﯾﭙﯿﺖ اﺳﺘﺎپ ﻣﺠﯿﮏ ‪.‬‬‫ﭼﻬﺎر اﺷﻌﻪ از ‪ 9‬اﺷﻌﻪ ای ﮐﻪ ﻣﺸﻐﻮل ﭼﺮﺧﯿﺪن ﺑﻮدﻧﺪ ‪ .‬اﯾﺴﺘﺎدﻧﺪ ‪ .‬ﻫﺮی ﺑﺎ اﺷﺎره‬
‫ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش آن اﺷﻌﻪ ﻫﺎ را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ وﻟﺪﻣﻮرت ﻓﺮﺳﺘﺎد و او را وادار ﺑﻪ دﻓﺎع از ﺧﻮد‬
‫ﮐﺮد ‪ .‬ﺑﺮ روی ﻟﺒﻪ ﭘﻨﺠﺮه ‪ ،‬ﭘﺮﻧﺪه ای ﺳﯿﺎه رﻧﮓ و ﻏﻮق آﺳﺎ ﻣﺸﻐﻮل ﻣﺒﺎرزه ﺑﺎ ﭘﺮﻧﺪه ای‬
‫ﻃﻼﯾﯽ رﻧﮓ ﺑﻮد ‪ .‬ﻗﻘﻨﻮس ﻫﺮی در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺳﯿﻤﺮغ وﻟﺪﻣﻮرت اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد ‪ .‬ﻫﺮ دو ﭘﺮﻧﺪه‬
‫ﺟﯿﻎ ﻣﯽ زدﻧﺪ و ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺘﯽ ﻓﺮا ﺣﯿﻮاﻧﯽ ﺑﺎ ﯾﮑﺪﯾﮕﺮ ﻣﯽ ﺟﻨﮕﯿﺪﻧﺪ ‪.‬ﻫﺮی ﺑﺎر دﯾﮕﺮ‬
‫ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺗﮑﺎن داد و ﻫﻤﺎن ورد را ﺗﮑﺮار ﮐﺮد ‪ .‬اﯾﻨﺒﺎر ﻫﺮ ﭘﻨﺞ اﺷﻌﻪ ﻣﻮﺟﻮد در‬
‫ﻫﻮا اﯾﺴﺘﺎدﻧﺪ و ﺑﺎ اﺷﺎره ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﻤﺖ وﻟﺪﻣﻮرت ﺣﻤﻠﻪ ور ﺷﺪﻧﺪ ‪ .‬وﻟﺪﻣﻮرت ﻏﯿﺐ ﺷﺪ و‬
‫دﯾﮕﺮ ﻇﺎﻫﺮ ﻧﺸﺪ ‪ .‬ﻫﺮی ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﮔﺮﻓﺖ و ﻓﺮﯾﺎد‬
‫زد ‪ :‬روﻻﯾﮑﺎﺑﯿﻨﯿﮑﻮ‬
‫ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﯿﮑﻞ وﻟﺪﻣﻮرت را در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺧﻮد دﯾﺪ ‪.‬‬
‫ اﮐﺴﭙﻠﯿﺎرﻣﻮس دن ﻣﺎﻧﺪرﻧﺎﭘﻮرﮐﻮرﻧﺎ‬‫دو اﺷﻌﻪ ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺘﯽ ﺑﺎﻻ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻫﺮی ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺮدﻧﺪ ‪ .‬ﻫﺮی ﺳﺮ ﺟﺎﯾﺶ ﺧﺸﮏ ﺷﺪه‬
‫ﺑﻮد ‪ .‬ﺑﺎ ﻃﻠﺴﻢ اول ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ از دﺳﺘﺶ ﺧﺎرج ﺷﺪ و ﺑﺎ اﺷﻌﻪ دوم ﻣﺤﮑﻢ ﺑﻪ ﻋﻘﺐ ﭘﺮﺗﺎب‬
‫ﺷﺪ ‪.‬ﻫﺮی ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎده و ﮔﯿﺞ ﺷﺪه ﺑﻮد ‪ .‬ﺳﺮش ﺑﺮ روی ﺑﺪﻧﺶ ﺳﻨﮕﯿﻨﯽ ﻣﯽ‬
‫ﮐﺮد ‪ .‬وﻟﺪﻣﻮرت ﺧﻨﺪﯾﺪ و ﺟﻠﻮی ﻫﺮی اﯾﺴﺘﺎد ‪ .‬در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ دو ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﯾﮏ ﺷﮑﻞ در‬
‫دو دﺳﺘﺶ داﺷﺖ ‪ .‬او ﻟﺒﺨﻨﺪ زد ‪ ،‬ﯾﮑﯽ از ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻫﺎ را ﮐﻒ دﺳﺘﺶ ﮔﺬاﺷﺖ و ﺑﻪ آ‬
‫ن ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ دﯾﮕﺮ را ﺑﺮ روی آن ﮔﺬاﺷﺖ ‪ .‬ﻫﺮ دو ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﺑﻪ ﯾﮏ‬
‫ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻧﻮ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺷﺪﻧﺪ ‪ .‬ﻗﻘﻨﻮس ﻧﯿﺰ ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد و ﻫﻨﻮز ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد‬
‫از ﺧﻮد دﻓﺎع ﮐﻨﺪ اﻣﺎ ﻗﺪرت ﺳﯿﻤﺮغ از او ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﻮد ‪ .‬ﺳﯿﻤﺮغ در ﺟﻠﻮی او اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد و‬
‫ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻪ او ﺣﻤﻠﻪ ﻣﯽ ﮐﺮد ‪.‬‬
‫ ﻣﯽ دوﻧﯽ ﭘﺎﺗﺮ ‪ ،‬وﻗﺘﯽ دو ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ از ﯾﮏ ﻧﻮع ﺑﺎﺷﻦ ‪ .‬ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﯾﮑﯽ از اوﻧﻬﺎ رو وارد‬‫دﯾﮕﺮی ﮐﻨﯽ ‪ .‬ﺑﺎ اﯾﻨﮑﺎر ﺳﺮﻋﺖ ‪ ،‬دﻗﺖ و ﻋﻤﺮ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﻗﺒﻞ ﻣﯽ‪...‬‬
‫ ﻣﯽ دوﻧﻢ ‪.‬‬‫ اوه ‪ ...‬ﭘﺲ دوﺳﺖ داری زود ﺗﺮ ﺑﻤﯿﺮی آره ؟ ﻣﻦ ﮐﻤﮑﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ‪.‬‬‫وﻟﺪﻣﻮرت ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺟﻠﻮی ﻫﺮی ﮔﺮﻓﺖ و آﻣﺎده ﻃﻠﺴﻢ ﮐﺮدن او ﺷﺪ ‪.‬‬
‫‪278‬‬

‫آوادا ﮐﺪا ‪...‬‬‫اﮐﺴﭙﻠﯿﺎرﻣﻮس ‪.‬‬‫ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ از دﺳﺖ وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﯿﺮون آﻣﺪ و ﺑﻪ دﺳﺖ ﺷﺨﺼﯽ ﮐﻪ در ﻣﻘﺎﺑﻞ در اﯾﺴﺘﺎده‬
‫ﺑﻮد اﻓﺘﺎد ‪.‬‬

‫‪279‬‬

‫ﻓﺼﻞ ﺳﯽ و ﯾﮏ‪ :‬ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز ﻫﺸﺘﻢ‬
‫ﺷﺨﺼﯽ ﺑﺎ ﻗﺪی ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﺑﺮاﺑﺮ ﺑﺎ ﻗﺪ ﻫﺮی ‪ ،‬اﻣﺎ ﮐﻤﯽ ﭼﺎق ﺗﺮ ‪ ،‬در ﮐﻨﺎر در اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد و‬
‫ﺑﺎ ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪن ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ وﻟﺪﻣﻮرت از دﺳﺖ او ‪ ،‬ﻣﺎﻧﻊ ﻣﺮگ ﻫﺮی ﺷﺪه ﺑﻮد ‪ .‬او ﮐﻤﯽ‬
‫ﺟﻠﻮ ﺗﺮ آﻣﺪ و رو ﺑﻪ روی آﻧﻬﺎ اﯾﺴﺘﺎد‪ .‬اﻣﺎ ﻫﻤﭽﻨﺎن ﺻﻮرﺗﺶ ﻧﺎﻣﻌﻠﻮم و ﺗﺎرﯾﮏ ﺑﻮد ‪.‬‬
‫ ﺷﺎرون ﭘﯿﮑﺲ‬‫اﺷﻌﻪ ای ﺑﻨﻔﺶ رﻧﮓ از ﻧﻮک ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ او ﺑﯿﺮون آﻣﺪ و ﭘﺲ از ﺑﺮﺧﻮرد ﺑﺎ وﻟﺪﻣﻮرت ‪ ،‬او‬
‫را ﺑﺮ زﻣﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ‪ .‬ﺑﺮ اﺛﺮ ﻧﻮر اﺷﻌﻪ ‪ ،‬ﻫﺮی ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﺻﻮرت آن ﺷﺨﺺ را‬
‫ﺑﺒﯿﻨﺪ ‪ .‬ﻗﻠﺒﺶ ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ در ﺳﯿﻨﻪ ﻓﺮو رﯾﺨﺖ ‪ .‬اﻣﮑﺎن ﻧﺪاﺷﺖ درﺳﺖ دﯾﺪه ﺑﺎﺷﺪ ‪ .‬آن‬
‫ﺷﺨﺺ ﭼﻨﺪ ﻗﺪم دﯾﮕﺮ ﺟﻠﻮ آﻣﺪ و در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻧﻮر اﯾﺴﺘﺎد ‪ .‬اﮐﻨﻮن ﺻﻮرﺗﺶ ﺑﻪ وﺿﻮح دﯾﺪه‬
‫ﻣﯽ ﺷﺪ ‪ .‬او ﻧﻮﯾﻞ ﻻﻧﮓ ﺑﺎﺗﻢ ﻧﺎم داﺷﺖ ‪.‬‬
‫ﻧﻮﯾﻞ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ وﻟﺪﻣﻮرت را ﺑﻪ دﺳﺖ ﻫﺮی داد و ﮔﻔﺖ ‪:‬‬
‫ﺑﻠﻨﺪ ﺷﻮ ﻫﺮی ‪ ،‬ﺑﺎ ﻫﻢ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﻤﺶ ‪.‬‬‫ﻫﺮی ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ‪ .‬ﻫﻨﻮز در ﺷﮏ دﯾﺪن ﻧﻮﯾﻞ ﻗﺮار داﺷﺖ و از ﻃﻠﺴﻢ‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﮐﻤﯽ ﮔﯿﺞ ﺑﻮد‪ .‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ را از ﻧﻮﯾﻞ ﮔﺮﻓﺖ و آن را اﻣﺘﺤﺎن ﮐﺮد‪ .‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ‬
‫از ﭘﺮ ﮐﺎه ﺳﺒﮏ ﺗﺮ ﻧﯿﺰ ﺑﻮد و ﺑﺴﯿﺎر راﺣﺖ ﺣﺮﮐﺖ ﻣﯽ ﮐﺮد ‪ .‬ﻧﻮﯾﻞ آرام آرام در ﮐﻨﺎر‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﮐﻪ اﮐﻨﻮن ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﺘﮏ ﺧﻮرده ﻫﺎ ﺧﻮدش را ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ ﺟﻤﻊ ﮐﺮده ﺑﻮد ﻗﺪم‬
‫ﻣﯽ زد ‪.‬‬
‫‪-‬ﺗﺎم ﻣﺎروﻟﻮ رﯾﺪل ‪ ...‬ﻟﺮد وﻟﺪﻣﻮرت‬

‫‪280‬‬

‫در ﺻﺪای ﻧﻮﯾﻞ دﯾﮕﺮ آن آﻫﻨﮓ ﺑﭽﮕﺎﻧﻪ ی ﻫﻤﺮاه ﺑﺎ ﺿﻌﻒ وﺟﻮد ﻧﺪاﺷﺖ ‪ .‬اﮐﻨﻮن‬
‫ﺻﺪاﯾﺶ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺮدی ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ در زﻧﺪﮔﯽ ﺳﺨﺘﯽ زﯾﺎد دﯾﺪه اﻣﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﻮه ﻣﻘﺎوم‬
‫ﺑﻮده اﺳﺖ ‪.‬‬
‫ﻣﻦ ﻫﻢ ﻣﺜﻞ ﻫﺮ دوی ﺷﻤﺎ اون ﭘﯿﺸﮕﻮﯾﯽ رو ﺷﻨﯿﺪم ‪ ...‬ﺷﺐ ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ ﺗﻮ ﺧﺎﻧﻢ‬‫ﺗﺮﯾﻼﻧﯽ رو ﺑﺪزدی ‪.‬‬
‫او ﺑﺎ دﺳﺘﺶ ﺑﻪ وﻟﺪﻣﻮرت ﮐﻪ اﮐﻨﻮن ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد اﺷﺎره ﮐﺮد ‪.‬‬
‫ ﺑﺮ ﻃﺒﻖ اون ﭘﯿﺸﮕﻮﯾﯽ ‪ ،‬ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻪ ﺑﺮای ﻫﻤﯿﺸﻪ دﻧﯿﺎ رو از ﺷﺮ ﻟﺮد‬‫وﻟﺪﻣﻮرت راﺣﺖ ﮐﻨﻪ ‪ ،‬در ﭘﺎﯾﺎن ﻣﺎه ژوﺋﯿﻪ ‪ ،‬ﺣﺪود ﻫﻔﺪه ﺳﺎل ﭘﯿﺶ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪه ‪ .‬اﯾﻦ‬
‫ﭘﺴﺮ در ﺧﺎﻧﻮاده ای ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪه ﮐﻪ ﻗﺒﻞ از ﺑﻪ دﻧﯿﺎ اوﻣﺪﻧﺶ ﺳﻪ ﺑﺎر از ﻓﺮﻣﺎن وﻟﺪﻣﻮرت‬
‫ﺳﺮ ﭘﯿﭽﯽ ﮐﺮده ﺑﻮدن‪ .‬در آﺧﺮ ﭘﯿﺸﮕﻮﯾﯽ ﻫﻢ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﯽ ﺷﻪ ﮐﻪ وﻟﺪﻣﻮرت اوﻧﻮ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان‬
‫ﻫﻤﺘﺎی ﺧﻮدش ﻣﯽ دوﻧﻪ ‪.‬‬
‫ﻧﻮﯾﻞ ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑﻪ ﻫﺮی و ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑﻪ وﻟﺪﻣﻮرت ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﺑﺎ ﻟﺤﻦ ﮔﻠﻪ ﻣﻨﺪی‬
‫اداﻣﻪ داد ‪:‬‬
‫ و ﺗﻮ ﻫﺮی ﭘﺎﺗﺮو اﻧﺘﺨﺎب ﮐﺮدی ﭼﻮن ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮدی اون ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﻣﻦ ﺑﺮات ﺧﻄﺮ‬‫داده ‪ .‬ﭼﻮن ﻣﯽ دوﻧﺴﺘﯽ ﻣﺜﻞ ﺧﻮدت دورﮔﻪ اس ‪ .‬وﻟﯽ اﺷﺘﺒﺎه ﮐﺮدی ‪.‬‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ ﺿﻌﯿﻒ ‪ ،‬ﮔﻮﯾﯽ ﺑﺎ ﺣﺮﻓﺶ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ دﻧﯿﺎ را ﻋﻮض ﮐﻨﺪ ﮔﻔﺖ ‪:‬‬
‫ﻧﻪ ‪ ....‬ﻣﻦ درﺳﺖ اﻧﺘﺨﺎب ﮐﺮدم ‪ ...‬اﯾﻦ ﻫﺮی ﭘﺎﺗﺮ ﺑﻮده ﮐﻪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﻫﻤﻪ‬‫ﺑﺮای ﻣﻦ دردﺳﺮ درﺳﺖ ﮐﺮده ‪ ،‬ﻧﻪ ﺗﻮ ‪...‬‬
‫ﻫﺮی ﺧﯿﻠﯽ آرام ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻧﻮﯾﻞ ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﺑﻪ آراﻣﯽ ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﺣﺮﯾﻒ اﺻﻠﯽ وﻟﺪﻣﻮرت‬
‫ﮐﺴﯽ ﮐﻪ وﻟﺪﻣﻮرت ﺧﻮدش اوﻧﻮ اﻧﺘﺨﺎب ﮐﻨﻪ ‪ .‬وﻟﺪﻣﻮرت ﻣﻨﻮ اﻧﺘﺨﺎب ﮐﺮد و ﺧﯿﻠﯽ از‬
‫ﻗﺪرﺗﻬﺎﺷﻮ ﺑﻪ ﻣﻦ اﻧﺘﻘﺎل داد ‪...‬‬
‫ ﻧﻪ ﻫﺮی ‪ ،‬داﻣﺒﻠﺪور اﺷﺘﺒﺎه ﮐﺮده ‪ ....‬وﻟﺪﻣﻮرت ﺗﻮ رو اﻧﺘﺨﺎب ﮐﺮده اﻣﺎ ﻃﺮﻓﺪاراش ﻣﻨﻮ ‪.‬‬‫در وﺟﻮد ﻫﺮ دوﻣﻮن ﻗﺪرت ﻋﺸﻖ و ﺧﺸﻢ ﻧﻬﻔﺘﻪ اس‪ .‬ﭘﺲ ﻫﺮ دوﻣﻮن رﻗﯿﺐ اﺻﻠﯽ‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﻫﺴﺘﯿﻢ ‪ .‬اﮔﻪ ﺧﻮب ﻓﮑﺮ ﮐﻨﯽ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﯽ ﮐﻪ ﻣﺎ ﻣﮑﻤﻞ ﻫﻤﺪﯾﮕﻪ ﻫﺴﺘﯿﻢ ‪ .‬در‬
‫وﺟﻮد ﻫﺮ دوﻣﻮن ﻋﺸﻖ و ﺧﺸﻢ ﺑﺎ ﻫﻢ آﻣﯿﺨﺘﻪ ﺷﺪه اﻣﺎ ﻧﻪ ﺑﺎ ﻧﺴﺒﺖ ﻫﺎی ﺑﺮاﺑﺮ ‪ ،‬ﺗﻮ ﭘﺪر و‬
‫ﻣﺎدرﺗﻮ از دﺳﺖ دادی ‪ ،‬اﻣﺎ ﺧﯿﻠﯽ از اون دوران ﮔﺬﺷﺘﻪ و ﺗﻮ اوﻧﻬﺎ رو ﻫﯿﭽﻮﻗﺖ ﺑﻪ ﯾﺎد‬
‫‪281‬‬

‫ﻧﻤﯿﺎری ‪ .‬ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺧﺎﻃﺮ ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﺮدی ‪ .‬ﺗﻮ اﻻن دوﺳﺘﺎی زﯾﺎدی داری ‪ .‬ﻗﺪرت ﻋﺸﻖ‬
‫اوﻧﺎ رو داری و ﻧﻤﯽ ﺧﻮای اﯾﻦ ﻋﺸﻖ از ﺑﯿﻦ ﺑﺮه ‪ .‬ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺧﺎﻃﺮ ﺑﺎ وﻟﺪﻣﻮرت ﻣﯽ‬
‫ﺟﻨﮕﯽ و ﻣﯽ ﺧﻮای اوﻧﻮ از ﺑﯿﻦ ﺑﺒﺮی‪ .‬ﻗﺪرت ﻋﺸﻖ در وﺟﻮد ﺗﻮ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﻗﺪرت‬
‫ﺧﺸﻤﺘﻪ ‪ .‬اﻣﺎ ﻣﻦ ﻧﻪ ‪ ...‬ﻣﻦ ﻫﻢ ﻫﻤﻮن ﻣﻮﻗﻊ ﯾﻌﻨﯽ ﺣﺪودا ﻫﻔﺪه ﺳﺎل ﭘﯿﺶ ﭘﺪر و ﻣﺎدرﻣﻮ‬
‫از دﺳﺖ دادم ‪ .‬اﻣﺎ ﻫﺮ ﺳﺎل اوﻧﻬﺎ رو ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻢ ‪ .‬ﮐﺠﺎ ؟ ﺗﻮی ﺳﻨﺖ ﻣﺎﻧﮕﻮ ﮐﻪ دﯾﮕﻪ‬
‫ﺧﻮدﺷﻮن ﻧﯿﺴﺘﻦ ‪ .‬اوﻧﻬﺎ دﯾﻮوﻧﻪ ﺷﺪن ‪ .‬از ﺷﺪت ﺷﮑﻨﺠﻪ ﻫﺎی ﻣﺮﮔﺨﻮارا ‪ .‬ﻣﻦ دوﺳﺘﺎی‬
‫زﯾﺎدی ﻧﺪارم ‪ .‬ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ دﻟﯿﻞ ﻗﺪرت ﻋﺸﻖ ﺑﺎﻻﯾﯽ ﻫﻢ ﻧﺪارم اﻣﺎ ﻗﺪرت ﺧﺸﻤﻢ زﯾﺎده ‪.‬‬
‫ﺧﺸﻢ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﭘﺪر و ﻣﺎدرم ‪ .‬اﮔﻪ ﻗﺪرت ﻫﺎی ﻣﻦ و ﺗﻮ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺟﻤﻊ ﺑﺸﻦ ﯾﮏ ﻧﯿﺮوی‬
‫واﺣﺪ از ﻗﺪرت ﻋﺸﻖ و ﺧﺸﻢ ﻣﯽ ﺳﺎزه ﮐﻪ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻪ ﻟﺮد وﻟﺪﻣﻮرت رو ﻧﺎﺑﻮد ﮐﻨﻪ ‪ .‬اﮔﻪ ‪...‬‬
‫اﮔﻪ ﻣﺎ ﺑﺎ ﻫﻢ ﻧﺒﺎﺷﯿﻢ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﯿﻢ وﻟﺪﻣﻮرت رو ﻧﺎﺑﻮد ﮐﻨﯿﻢ ‪.‬‬
‫ﻗﻄﺮه اﺷﮑﯽ از ﭼﺸﻤﺎن ﻧﻮﯾﻞ ﭘﺎﯾﯿﻦ آﻣﺪ ‪ .‬و ﺑﺮ زﻣﯿﻦ ﮐﺜﯿﻒ اﻃﺎق اﻓﺘﺎد ‪ .‬ﻫﺮی ﺳﺮ ﺗﮑﺎن‬
‫داد ‪ .‬از اﯾﻦ اﻃﻼﻋﺎت ﺗﺎزه ﻣﺘﻌﺠﺐ ﺷﺪه ﺑﻮد ‪ .‬ﻫﻤﯿﻨﻄﻮر وﻟﺪﻣﻮرت ‪ .‬او ﭘﺮﯾﺸﺎن ﺣﺎل و‬
‫ﺳﺮدرﮔﻢ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد و ﺑﻪ آن دو ﻧﻮﺟﻮان ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد ‪ .‬او ﻫﯿﭽﻮﻗﺖ ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﺮد در‬
‫ﻣﻘﺎﺑﻞ دو ﻧﻮﺟﻮان ﻫﻔﺪه ﺳﺎﻟﻪ ﻣﻐﻠﻮب ﺷﻮد ‪.‬‬
‫ ﺣﺎﺿﺮی ﻫﺮی ؟‬‫وﻟﺪﻣﻮرت وﺣﺸﯿﺎﻧﻪ ﺧﻨﺪﯾﺪ و ادای ﻧﻮﯾﻞ را در آورد ‪:‬‬
‫ ﺣﺎﺿﺮی ﻫﺮی ؟ ﻫﻪ ‪ ...‬ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﺪ ﻣﻦ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﯽ اﯾﺴﺘﻢ ﺗﺎ ﺷﻤﺎ ﺑﯿﺎﯾﻦ و ﻣﻨﻮ‬‫ﺑﮑﺸﯿﻦ ؟ اوﻧﻢ ﺑﻪ اﯾﻦ راﺣﺘﯽ آره ؟‬
‫او از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و اداﻣﻪ دا د‪:‬‬
‫ﺗﻮی اﯾﻦ ‪ 3‬ﺳﺎل ﺧﯿﻠﯽ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﮐﺮدم ‪ .‬ﻣﻄﻤﺌﻨﺎ ﻣﻦ ﻣﯽ ﺑﺎﯾﺴﺖ ﻗﻮی ﺗﺮ از دوره ﻗﺒﻠﻢ‬‫ﻣﯽ ﺷﺪم ‪ .‬ﻣﻦ ﻧﻮه ﺳﺎﻻزار اﺳﻼﯾﺘﺮﯾﻦ ﮐﺒﯿﺮ ﺑﻮدم ‪ ...‬اﯾﻦ ﭼﻨﺪ ﺳﺎل ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺨﺘﯽ‬
‫ﮐﺸﯿﺪم ‪ ،‬و اﯾﻦ ﺳﺨﺘﯽ ﺑﺮای اﯾﻦ ﺑﻮد ﺗﺎ ﺑﺘﻮﻧﻢ ﯾﮏ روز اﮔﻪ ﻣﺠﺒﻮر ﺑﺸﻢ ‪ ،‬دو ﺗﺎ ﺑﭽﻪ رو از‬
‫ﺳﺮ راﻫﻢ ﺑﺮدارم ‪.‬‬
‫ﻧﮑﻨﻪ ﻣﯽ ﺧﻮای ﻣﺜﻞ ﻣﺸﻨﮕﺎ ﺑﺎ دﺳﺘﺎت ﺑﻪ ﻣﺎ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﻨﯽ ؟‬‫‪ -‬آره ‪ ،‬ﻣﯽ ﺧﻮام ﺑﺎ دﺳﺘﺎم ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﻨﻢ ‪ ،‬اﻣﺎ ﻧﻪ ﻣﺜﻞ ﻣﺸﻨﮓ ﻫﺎ ‪ ...‬آواداﮐﺪاوارا ‪.‬‬

‫‪282‬‬

‫اﺷﻌﻪ ای ﺳﺒﺰ رﻧﮓ از دﺳﺖ راﺳﺖ وﻟﺪﻣﻮرت ﮐﻪ ﻣﺸﺖ ﺷﺪه ﺑﻮد ﺑﯿﺮون آﻣﺪ و ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ‬
‫ﺑﻪ ﻣﺴﺖ ﺳﯿﻨﻪ ﻧﻮﯾﻞ رﻓﺖ ‪ .‬ﻧﻮﯾﻞ ﮐﻪ ای اﯾﻦ ﻧﯿﺮوی ﻋﺠﯿﺐ وﻟﺪﻣﻮرت ﻣﺘﻌﺠﻞ ﺷﺪه ﺑﻮد‬
‫ﺑﻪ زﺣﻤﺖ از ﻣﻘﺎﺑﻞ اﺷﻌﻪ ﮐﻨﺎر رﻓﺖ ‪ .‬ﻫﺮی ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺗﮑﺎن داد و و ‪ 4‬اﺷﻌﻪ را‬
‫ﻫﻤﺰﻣﺎن ﺑﻪ ﺳﻤﺖ او ﻓﺮﺳﺘﺎد ‪ .‬اﻣﺎ او ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺘﯽ ﺑﺮق آﺳﺎ ﻫﻤﻪ آن ﭼﻬﺎر اﺷﻌﻪ را ﻣﻨﺤﺮف‬
‫ﮐﺮد ‪.‬ﻧﻮﯾﻞ ﻧﯿﺰ ﺑﻪ ﭘﯿﺮوی از ﻫﺮی از ﭘﺸﺖ وﻟﺪﻣﻮرت ﭼﻨﺪ اﺷﻌﻪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ او ﻓﺮﺳﺘﺎد ‪.‬‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﻏﯿﺐ ﺷﺪ و در ﻃﺮﻓﯽ دﯾﮕﺮ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﻫﺮ دو دﺳﺘﺶ را ﺑﺎز ﮐﺮد و‬
‫ﺷﺮوع ﺑﻪ ﭼﺮﺧﯿﺪن ﮐﺮد ‪ .‬او ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻓﺮﻓﺮه ﻣﯽ ﭼﺮﺧﯿﺪ و ﺑﺎ ﻫﺮ دﺳﺘﺶ ﺑﻪ اﻃﺮاف اﺷﻌﻪ‬
‫ﻣﯽ ﻓﺮﺳﺘﺎد ‪ .‬ﻧﻮﯾﻞ و ﻫﺮی ﻧﯿﺰ ﺑﺮای اﯾﻨﮑﻪ آﺳﯿﺒﯽ از آن ﻫﻤﻪ اﺷﻌﻪ رﻧﮕﺎرﻧﮓ ﻧﺒﯿﻨﻨﺪ‬
‫ﻣﺪام ﻣﺸﻐﻮل ﻏﯿﺐ و ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪن ﺑﻮدﻧﺪ ‪ .‬ﺗﻮﺟﻪ ﻫﺮی ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ ﺳﻤﺘﯽ ﮐﻪ ﻗﻘﻨﻮس و‬
‫ﺳﯿﻤﺮغ ﻣﺸﻐﻮل ﻣﺒﺎرزه ﺑﻮدﻧﺪ ﺟﻠﺐ ﺷﺪ ‪ .‬آﺧﺮﯾﻦ ﺑﺎری ﮐﻪ ﺑﻪ آﻧﺠﺎ ﻧﮕﺎه ﮐﺮده ﺑﻮد ‪.‬‬
‫ﺳﯿﻤﺮغ ﺑﺮ روی ﻗﻘﻨﻮس اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد و ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ او را ﺷﮑﺴﺖ داده ﺑﻮد اﻣﺎ اﮐﻨﻮن ﻗﻘﻨﻮس‬
‫ﻧﻮﯾﻞ ﻧﯿﺰ ﺑﻪ ﮐﻤﮏ ﻓﻮﮐﺲ ‪ ،‬ﻗﻘﻨﻮس ﻫﺮی آﻣﺪه ﺑﻮد و در ﮐﻨﺎر ﻫﻢ ﺑﺎ ﺳﯿﻤﺮغ وﻟﺪﻣﻮرت‬
‫ﻣﯽ ﺟﻨﮕﯿﺪﻧﺪ ‪.‬‬
‫ﺑﺎ ﻓﺮﯾﺎد ﻧﻮﯾﻞ ﻫﺮی ﺑﻪ ﺧﻮدش آﻣﺪ ‪ .‬ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﻏﯿﺐ ﺷﺪ و در دورﺗﺮﯾﻦ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻣﻤﮑﻦ از‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت اﯾﺴﺘﺎد ‪ .‬ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺗﮑﺎن داد و ﺑﻪ وﺳﯿﻠﻪ آن ‪ ،‬داﯾﺮه ای ﺳﻔﯿﺪ رﻧﮓ ﺑﻪ‬
‫ﺳﻤﺖ وﻟﺪﻣﻮرت ﻓﺮﺳﺘﺎد ‪ .‬اﯾﻦ ﻃﻠﺴﻢ را از ﮐﺎرﻟﻮ ‪ ،‬ﺟﺎدوﮔﺮ ﻧﺎﺑﯿﻨﺎﯾﯽ ﮐﻪ در اﺳﭙﺎﻧﯿﺎ ﺑﺎ او‬
‫آﺷﻨﺎ ﺷﺪه ﺑﻮد آﻣﻮﺧﺘﻪ ﺑﻮد ‪.‬‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﻫﻤﺎﻧﻄﻮر ﮐﻪ ﻣﯽ ﭼﺮﺧﯿﺪ دو اﺷﻌﻪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ داﯾﺮه ﺳﻔﯿﺪ رﻧﮓ ﮐﻪ ﮐﻢ ﮐﻢ ﺑﻪ او‬
‫ﻧﺰدﯾﮏ ﻣﯽ ﺷﺪﻧﺪ ﻓﺮﺳﺘﺎد ‪ ،‬داﯾﺮه ﺑﺮ اﺛﺮ ﺑﺮﺧﻮرد آن دو ﻃﻠﺴﻢ ﺑﻪ ﭼﻬﺎر داﯾﺮه ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ‬
‫ﺗﻘﺴﯿﻢ ﺷﺪ و ﺳﺮﯾﻊ ﺗﺮ از ﻗﺒﻞ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ او ﺑﻪ ﺣﺮﮐﺖ در آﻣﺪﻧﺪ ‪.‬او ﻧﺎﮔﻬﺎن اﯾﺴﺘﺎد و‬
‫دﺳﺘﺎﻧﺶ را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﭼﻬﺎر داﯾﺮه ﮐﻪ اﮐﻨﻮن ﻓﻘﻂ ﯾﮏ ﻣﺘﺮ ﺑﺎ او ﻓﺎﺻﻠﻪ داﺷﺘﻨﺪ ﺗﮑﺎن داد ‪.‬‬
‫دو داﯾﺮه ازآﻧﻬﺎ ﺗﺮﮐﯿﺪه و ﻣﺤﻮ ﺷﺪﻧﺪ ‪ ،‬ﯾﮑﯽ از داﯾﺮه ﻫﺎ از ﮐﻨﺎر او ﻋﺒﻮر ﮐﺮد و داﯾﺮه‬
‫ﭼﻬﺎرم درﺳﺖ ﺑﻪ ﮔﺮدن او اﺻﺎﺑﺖ ﮐﺮد ‪.‬‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﻪ ﻋﻘﺐ ﭘﺮﺗﺎب ﺷﺪ و ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد ‪ .‬ﻧﻮﯾﻞ از ﻓﺮﺻﺖ اﺳﺘﻔﺎده ﮐﺮد ‪،‬‬
‫ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺗﮑﺎن داد و ﻓﺮﯾﺎد زد ‪ :‬رﯾﭙﯿﺖ ﺑﯿﺮزودرﯾﮑﺎل‬

‫‪283‬‬

‫ﭘﻨﺞ اﺷﻌﻪ از ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ ﻧﻮﯾﻞ ﺧﺎرج ﺷﺪه و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﻪ ﺣﺮﮐﺖ در آﻣﺪﻧﺪ ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﻧﯿﺰ ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ اﺷﻌﻪ ﻫﺎ ﺑﻪ وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﺮﺳﻨﺪ ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺗﮑﺎن داد و ﻓﺮﯾﺎد‬
‫زد ‪ :‬رﯾﭙﯿﺖ ﻓﺮﯾﺪوﻣﺎﻧﺘﺮﮔﺎ ‪.‬‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﻫﻤﺎﻧﻄﻮر ﮐﻪ ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد ﺑﺎ ﯾﮑﯽ از دﺳﺘﺎﻧﺶ ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎی ﻧﻮﯾﻞ و‬
‫ﺑﺎ دﺳﺖ دﯾﮕﺮش ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎی ﻫﺮی را ﯾﮑﯽ ﭘﺲ از دﯾﮕﺮی دﻓﻊ ﮐﺮد ‪.‬‬
‫ اوﯾﺮاﻧﺪا ﺗﻮﮔﺮواﻧﺪا دن رﯾﭙﯿﺖ ﮐﻨﺘﻮم راﻣﺴﮑﻮ‬‫ﻫﺮی ﺑﺎر دﯾﮓ ﺑﻪ دو ﻫﺮی ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺷﺪ ‪ .‬ﻫﺮی اول ﭘﻨﺞ اﺷﻌﻪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ وﻟﺪﻣﻮرت ﻓﺮﺳﺘﺎد‬
‫‪ .‬ﻧﻮﯾﻞ ﻧﯿﺰ ﺑﻪ ﺗﻘﻠﯿﺪ از او ﭘﺞ ﻃﻠﺴﻢ دﯾﮕﺮ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ او ﻓﺮﺳﺘﺎد و ﻫﺮی دوم ﻓﺮﯾﺎد زد ‪:‬‬
‫رﯾﭙﯿﺖ روﻧﯿﮑﺲ آﻟﺒﺎم ‪.‬‬
‫وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﻫﺮ ﭘﻨﺞ ﻃﻠﺴﻢ ﻧﻮﯾﻞ و ﻫﺮ ﭼﻬﺎر ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺮی اول را دﻓﻊ ﮐﺮد ‪ .‬ﺳﭙﺲ‬
‫ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻫﺮی دوم ﺑﺮﮔﺸﺖ و وﺣﺸﯿﺎﻧﻪ ﺑﺎ دو دﺳﺘﺶ ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎی او را دﻓﻊ ﮐﺮد اﻣﺎ‬
‫ﻓﺎﺻﻠﻪ اﺷﻌﻪ ﻫﺎ ﺑﺎ او آﻧﻘﺪر ﻧﺒﻮد ﮐﻪ ﻓﺮﺻﺖ دﻓﻊ ﻫﻤﻪ آﻧﻬﺎ را داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ‪ .‬اﺷﻌﻪ ﭼﻬﺎرم‬
‫درﺳﺖ ﺑﻪ ﻗﻠﺐ او ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﺮد ‪.‬‬
‫ﻟﺮد وﻟﺪﻣﻮرت ﺷﻌﻠﻪ ور ﺷﺪ و ﺷﺮوع ﺑﻪ ﻓﺮﯾﺎد زدن ﮐﺮد ‪ .‬ﻫﺮ دو ﻫﺮی و ﻧﻮﯾﻞ ‪ ،‬ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ‬
‫ﺑﻪ آن ﺻﺤﻨﻪ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ ‪ .‬ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ ﺛﺎﻧﯿﻪ ‪ ،‬دﯾﮕﺮ ﻓﺮﯾﺎدی از او ﺑﺮﻧﺨﻮاﺳﺖ و ﺑﻌﺪ ‪...‬‬
‫ﺧﺎﮐﺴﺘﺮﻫﺎی وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ رﯾﺨﺖ ‪ .‬دﯾﮕﺮ اﺛﺮی از وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ‬
‫ﻧﻤﺎﻧﺪه ﺑﻮد ‪ .‬ﯾﮑﯽ از ﻫﺮی ﺑﺎ ﺗﮑﺎن دادن ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش ﺑﻪ داﺧﻞ ﻫﺮی دﯾﮕﺮ ﮐﺸﯿﺪه ﺷﺪ‬
‫‪ .‬ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ دو ﻗﻘﻨﻮس ﻣﺸﻐﻮل ﻣﺒﺎرزه ﺑﺎ ﺳﯿﻤﺮغ وﻟﺪﻣﻮرت ﺑﻮدﻧﺪ ‪ .‬اﮐﻨﻮن ﺳﻮت و ﮐﻮر‬
‫ﺷﺪه ﺑﻮد ‪ .‬ﻫﺮی ﺑﻪ آﻧﺠﺎ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ‪ .‬ﺳﯿﻤﺮغ ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد و ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ‬
‫ﻣﺮده ﺑﺎﺷﺪ ‪ .‬ﺑﺎ اﺷﺎره دﺳﺖ ﻫﺮی ‪ ،‬ﻓﻮﮐﺲ ﭘﺮﯾﺪ و ﺑﺮ روی ﺷﺎﻧﻪ ﺻﺎﺣﺒﺶ ﻓﺮود آﻣﺪ ‪.‬‬
‫ﻫﻤﺰﻣﺎن ﺑﺎ او ﻗﻘﻨﻮس ﻧﻮﯾﻞ ﻧﯿﺰ ﭘﺮ ﮔﺸﻮد و ﺑﺮ روی ﺷﺎﻧﻪ او ﻧﺸﺴﺖ ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﭘﯿﺮوز ﺷﺪه‬
‫ﺑﻮدﻧﺪ ‪.‬‬
‫ﻧﺎﮔﻬﺎن ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺳﯿﺎه ﺷﺪ و ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑﻌﺪ ‪ ،‬ﻓﻨﺠﺎن ﻃﻼﯾﯽ رﻧﮕﯽ ﮐﻪ ﺑﺮ روی ﻣﯿﺰ ﮐﻨﺎر‬
‫ﺻﻨﺪﻟﯽ ﺷﺎﻫﺎﻧﻪ ﻗﺮار داﺷﺖ ‪ ،‬ﺷﺮوع ﺑﻪ ﻟﺮزش ﮐﺮد ‪ .‬ﺳﭙﺲ روﺣﯽ آﺑﯽ رﻧﮓ از درون‬
‫آن ﺧﺎرج ﺷﺪ ‪ .‬ﺑﺎ وﺣﺸﺖ ﺑﻪ ﻫﺮی و ﻧﻮﯾﻞ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ ‪:‬‬
‫ ﻣﯽ ﮐﺸﻤﺘﻮن ‪ ،‬ﻫﺮدوﺗﻮﻧﻮ ﻣﯽ ﮐﺸﻢ ‪.‬‬‫‪284‬‬

‫ﻫﺮی ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽ اش را ﺗﮑﺎن داد و ﻓﺮﯾﺎد زد ‪ :‬ﮐﯿﻠﺮاﮐﺴﻮن ﻫﻮرﮐﺮاﺳﯿﺒﺮات ‪.‬‬
‫ﻧﻮﯾﻞ ﻧﯿﺰ ﺑﻪ ﺗﻘﻠﯿﺪ از ﻫﺮی ﻫﻤﺎن ورد را ﺧﻮاﻧﺪ اﻣﺎ روح وﻟﺪﻣﻮرت از آن دو ﺗﯿﺰ ﺗﺮ ﺑﻮد ‪ .‬از‬
‫ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻫﺮ دو ﻃﻠﺴﻢ ﮐﻨﺎر رﻓﺖ و ﻧﻌﺮه ﮐﺸﺎن ﻓﺮار ﮐﺮد ‪ .‬ﭼﻨﺪ ﺛﺎﻧﯿﻪ ﺑﻌﺪ ﺻﺪای ﺟﯿﻐﯽ‬
‫ﮔﻮش ﺧﺮاش و وﺣﺸﺘﻨﺎک ﻫﻤﻪ ﺟﺎ را ﭘﺮ ﮐﺮد ‪ .‬ﺳﯿﻤﺮغ ﻏﻮل ﭘﯿﮑﺮ از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪه و‬
‫ﭘﺮواز ﮐﻨﺎن ‪ ،‬ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺘﯽ ﺑﺮق آﺳﺎ ﻓﺮار ﮐﺮده ﺑﻮد ‪.‬‬
‫ﻫﺮی ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ ﻓﻨﺠﺎن ﮐﻪ اﮐﻨﻮن ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد ﺧﯿﺮه ﻣﺎﻧﺪ ‪ .‬ﭘﺲ ﺟﺎوداﻧﻪ‬
‫ﺳﺎز ﻫﺸﺘﻢ ﻫﻢ وﺟﻮد داﺷﺘﻪ اﺳﺖ ‪ .‬وﻟﺪﻣﻮرت ﻫﺸﺖ ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز درﺳﺖ ﮐﺮده اﺳﺖ ‪.‬‬
‫ﻧﻪ ﻫﻔﺖ ﺟﺎوداﻧﻪ ﺳﺎز‪.‬‬
‫ﻧﺎﮔﻬﺎن دﻧﯿﺎ ﺑﺮ ﺳﺮ ﻫﺮی ﺧﺮاب ﺷﺪ و ﺧﻮاﺑﯽ را ﮐﻪ ﺣﺪود ‪ 3‬ﻫﻔﺘﻪ ﭘﯿﺶ دﯾﺪه ﺑﻮد ﺑﻪ ﯾﺎد‬
‫آورد ‪ .‬در آن ﺧﻮاب وﻟﻤﻮرت ﻟﻮﺳﯿﻮس ﻣﺎﻟﻔﻮی را ﮐﺸﺘﻪ و ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ از آن ﺟﺎوداﻧﻪ‬
‫ﺳﺎز ﺧﻮاﻫﺪ ﺳﺎﺧﺖ و ﻫﺮی اﯾﻦ را ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﺮده ﺑﻮد ‪.‬‬
‫ ﻧﻮﯾﻞ ‪ ...‬ﻣﯽ ﺧﻮای ﭼﯿﮑﺎر ﮐﻨﯽ ؟‬‫ ﻣﻦ ؟ ‪ ....‬ﻣﻦ ﮐﺴﯽ رو ﻧﺪارم ‪ ...‬ﻣﯽ رم دﻧﺒﺎل روح وﻟﺪﻣﻮﺗﺮ اﻣﺎ ﺗﻮ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﮔﺮدی ﭘﯿﺶ‬‫دوﺳﺘﺎت ‪ .‬ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎش اﮔﻪ روح اوﻧﻮ ﭘﯿﺪا ﮐﺮدم ‪ ،‬ﺧﺒﺮت ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ‪.‬‬
‫ﺳﺎل دﯾﮕﻪ ﺑﺮﻧﻤﯽ ﮔﺮدی ﻣﺪرﺳﻪ ؟‬‫ﻫﻨﻮز ﺑﺮای اون ﺗﺼﻤﯿﻢ ﻧﮕﺮﻓﺘﻢ ‪ ...‬ﺑﻬﺘﺮه از اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺮﯾﻢ ‪.‬‬‫ﻫﺮی ﻫﻤﺮاه ﻧﻮﯾﻞ از ﭘﻠﻪ ﻫﺎی ﺑﺮج ﭘﺎﯾﯿﻦ آﻣﺪه و از در ﺑﯿﺮون رﻓﺘﻨﺪ ‪ .‬ﺑﺎر دﯾﮕﺮ وارد آن‬
‫ﺟﻨﮕﻞ ﺳﻮﺧﺘﻪ و وﯾﺮان ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ‪ .‬ﻧﻮﯾﻞ رو ﺑﻪ ﻫﺮی ﮐﺮد و از او ﭘﺮﺳﯿﺪ ‪:‬‬
‫ ﺗﻮ ﻫﻨﻮز ﻫﻢ دﻧﺒﺎل راز آﻗﺎی ﺳﯿﺮوس ﺑﻠﮏ ﻫﺴﺘﯽ ؟‬‫ آره ‪ ...‬ﻣﮕﻪ ﺗﻮ از اون ﭼﯿﺰی ﻣﯽ دوﻧﯽ ؟‬‫ راﺳﺘﺶ ‪ ...‬ﻓﻘﻂ ﻣﯽ دوﻧﻢ ﮐﻪ ‪ ...‬ﻓﻘﻂ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻦ زﻣﺰﻣﻪ ﻫﺎی ﭘﺸﺖ ﭘﺮده رو‬‫ﺑﺸﻨﻮن ﮐﻪ ﻣﺮگ ﯾﮏ ﻧﻔﺮ رو ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﺧﻮدﺷﻮن دﯾﺪه ﺑﺎﺷﻦ ‪ .‬ﺧﯿﻠﯽ ﻫﺎ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻦ ﺻﺪای‬
‫اوﻧﻬﺎ رو از ﭘﺸﺖ ﭘﺮده ﺑﺸﻨﻮن اﻣﺎ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل ﻫﯿﭽﮑﺲ ﺟﺮﺋﺖ ﻧﮑﺮده ﺑﺮه ﭘﺸﺖ ﭘﺮده ‪،‬‬
‫ﺑﺒﯿﻨﻪ ﭼﻪ ﺧﺒﺮه ‪ ...‬ﯾﻌﻨﯽ اﺣﺘﻤﺎل داره ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﭘﺪرﺧﻮﻧﺪه ات زﻧﺪه ﺑﺎﺷﻪ‪ .‬ﮐﺴﺎﯾﯽ ﮐﻪ از‬
‫وﺟﻮد اون ﭘﺮده ﺑﺎ ﺧﺒﺮن از اﯾﻨﮑﻪ ﺑﺮن ﭘﺸﺖ ﭘﺮده ﻣﯽ ﺗﺮﺳﻦ ‪ .‬اوﻧﻬﺎ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﻦ اﮔﻪ ﺑﺮن‬
‫ﭘﺸﺖ ﭘﺮده دﯾﮕﻪ ﻧﺘﻮﻧﻦ ﺑﺮﮔﺮدن ‪.‬‬
‫‪285‬‬

‫ وﻟﯽ ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﺗﺮﺳﻢ ‪ ...‬ﻣﻦ ﻣﯽ ﺧﻮام ﺑﺮم ﭘﺸﺖ اون ﭘﺮده ‪...‬‬‫ﻧﻮﯾﻞ ﻟﺒﺨﻨﺪ زد ‪:‬‬
‫ ﻣﯽ دوﻧﺴﺘﻢ اﯾﻨﻮ ﻣﯽ ﮔﯽ ‪ .‬راﺳﺘﺶ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﻌﺖ ﻧﻤﯽ ﺷﻢ ‪ .‬اﻣﺎ ﻗﺒﻠﺶ ﺧﻮب ﻓﮑﺮ ﮐﻦ ‪.‬‬‫اﺣﺘﻤﺎل داره دﯾﮕﻪ ﻧﺘﻮﻧﯽ ﺑﺮﮔﺮدی ‪.‬‬
‫اﯾﻦ ﺣﺮف ﻫﺎ ﺑﺮای ﻫﺮی ﺧﯿﻠﯽ ﺗﺎزه ﺑﻮد ‪ .‬او ﻣﻄﻤﺌﻨﻨﺎ ﺑﻪ وزارت ﺧﺎﻧﻪ ﻣﯽ رﻓﺖ ﺗﺎ راز‬
‫ﺳﯿﺮﯾﻮس را ﮐﺸﻒ ﮐﻨﺪ ‪ .‬ﺷﺎﯾﺪ او ﻫﻨﻮز زﻧﺪه ﺑﻮد ‪ .‬ﺷﺎﯾﺪ در ﺗﻤﺎم ﻣﺪت اﯾﻦ دو ﺳﺎل در‬
‫ﭘﺸﺖ ﭘﺮده ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و اﻧﺘﻈﺎر ﮐﺴﯽ را ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ ﺗﺎ ﺑﯿﺎﯾﺪ و او را آزاد ﮐﻨﺪ ‪ .‬دﯾﮕﺮ‬
‫ﻫﯿﭽﮑﺪام ﺣﺮﻓﯽ ﻧﺰدﻧﺪ‪ .‬ﻫﺮی از ﻓﮑﺮ ﺳﯿﺮﯾﻮس ﺑﯿﺮون آﻣﺪ و اﯾﻨﺒﺎر ﺑﻪ ﯾﺎد داﻣﺒﻠﺪور اﻓﺘﺎد‬
‫ﺑﻪ ﯾﺎد ﺣﺮف داﻣﺒﻠﺪور ﮐﻪ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﻧﻤﯽ دوﻧﺴﺘﻢ وﻟﺪﻣﻮرت ﮐﯽ ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺮده ‪ ،‬ﺷﺎﯾﺪ ده‬
‫ﺳﺎل ﭼﻬﻞ ﺳﺎل ﯾﺎ ﺷﺎﯾﺪ ﭘﻨﺠﺎه ﺳﺎل دﯾﮕﻪ ‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﻮدم ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺮده ‪.‬‬
‫اﮐﻨﻮن ﻫﺮی ﻧﯿﺰ ﻫﻤﺎن ﺣﺲ را داﺷﺖ ‪ .‬دﻟﺪﻣﻮرت ﻣﻄﻤﺌﻨﻨﺎ ﺑﺎزﻣﯽ ﮔﺸﺖ ‪ ...‬ﺷﺎﯾﺪ ده‬
‫ﺳﺎل ‪ ،‬ﺑﯿﺴﺖ ﯾﺎ ﺣﺘﯽ ﭘﻨﺠﺎه ﺳﺎل دﯾﮕﺮ ‪ ...‬اﻣﺎ ﻣﻄﻤﺌﻨﻨﺎ ﺑﺎزﻣﯽ ﮔﺸﺖ ‪....‬‬

‫ﭘﺎﯾﺎن‬

‫‪286‬‬

