بنام زیبای خالقی زیبایی
بی نام و نشان
نویسنده : سمیه (پروتی)
با همکاری : سیریوس بلک
نیرماه ۱۳۸۶- فروردین ۱۳۹۱
http://btm.TOZblog.com حل هتل
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
فصل اول:
دایره ی مبارزه با مرگخواران
آپریل ۲۰۱۲
در آسانسور باز شد و مرد جوان قد بلندی با موهای قرمز رنگ از آن خارج شد. به قدری عجله داشت که متوجه
اطرافش نبود. حتی صدای رئیس دفتر کاراگاهان که از پشت سر صدایش میکرد را نشنید. نه تا وقتی که کاراگاه
سیاه پوست دستش را رژیک شانه ک او گذاشت: حواست کجاست مرد؟ با توام |
- سلام کینگزلی ... معذرت میخوام اما الان سرم واقعاً شلوغه. باید از سه تا مرگخوار بازجویی کنم و هنوز همکارامو پیدا نکردم.
- اتفاقاً منم با یکیشون کار دارم. به محض اینکه اون آدم سر به هوا رو دیدی، بگو بیاد به دفتر من... یه چیز
کینگزلی صدایش را پایین آورد: امشب تو قرارگاه جلسه داریم... نیکلاس اصلاً خوشحال نمیشه اگه بازم شما سه
تا اونجا نباشین.
رون با حالتی عصبی سر تکان داد: سعی میکنم یادم بمونه... متاسفم رئیس اما من واقعاً عجله دارم.
کمتر از سه دقیقه بعد روبروی دفتری ایستاده بود که بر پلاک نقره ای روی آن نوشته شده بود:
دایره ی مبارزه با مرگخواران
هری پاتر - هرمیون گرنجر - رونالد ویزلی
به آرامی با چوبدستی اش به نقطه ی خاصی از در ضربه زد تا در اتاق باز شود. این قفل جدید دفتر کاراگاهان بود که برای هر کسی رمز ویژه ای داشت و از ورود مرگخواران جلوگیری میکرد.
آهسته وارد دفترش شد. اتاق نسبتا بزرگی بود که در سه طرف آن، سه میز گذاشته شده بود. در گوشه ی سمت
چپ جایی که دنج ترین بخش اتاق بود، میز چوبی زیبایی خودنمایی میکرد، در برد جلوی آن عکسهایی متحرک |- از چند مرگخوار مشهور به چشم میخورد که مهمترین آنها عکسی از دو مرگخوار خشمگین بود که ظاهرا صاحب
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
میز میخواست همیشه جلوی چشمش باشند تا چیزی را به او یادآوری کنند. عکسهایی از بلاتریکس لسترنج و سوروس اسنیپ،... و در کنار آنها عکسی از آنتونیون دالاهوف بود که همین هفته ی پیش به طرزی وحشیانه
برادران کریوی را به قتل رسانده بود... روی میز مثل همیشه پر از موشکهای اداری بود که هر لحظه بر تعدادشان افزوده میشد و اگر صاحب میز به دادشان نمیرسید به زودی جای خالی ای در میزش نمیماند. مثل همیشه تعدادی از پاکتها را برداشت تا در نبود دوستش کار او را سبک تر کند و به سمت میز خودش در طرف دیگر
اتاق رفت.
در سمت دیگر اتاق دو میز قرار داشت که پشت یکی عکس بزرگی از تیم کوییدیج چادلی کنونز و پشت دیگری کتابخانه ی کوچکی قرار داشت. هر کسی که کمی با صاحبان این اتاق آشنایی داشت به خوبی میتوانست میز هر کدام را تشخیص دهد.
به سمت میزش رفت و روی صندلی ولو شد. چند موشک کاغذی پرواز کنان وارد شدند و هر کدام روی یک میز فرود آمدند.
رون اولین نامه را باز کرد و شروع به خواندن کرد: بازم یه دردسر جدید... پس کی میخواد تموم بشه؟
چند خط زیر یادداشت اضافه کرد و موشک بلافاصله پرواز کنان از اتاق بیرون رفت و در سر راهش از کنار ساحره
ی قدبلندی که وارد اتاق میشد گذشت... موهایش که زمانی بلند و وزوزی بود به زیبایی کوتاه شده بود. شنل مشکی بلندش پشت سرش پیج و تاب میخورد و ابهت ساحره ی جوان را بیشتر میکرد.
هرمیون با خستگی خودش را روی یک صندلی انداخت: سلام رونالد
- هرمیون ! هیچ معلومه کجایی؟ اصلا فکر نمیکنی که ممکنه نگرانت بشم؟ اون از هری، اینم از تو... محفلی
نمیتونه تو رو تنها دنبال دردسر نفرسته؟
هرمیون به چهره ی خشمگین و نگاه قهرآلودرون نگاه کرد و صدایش را پایین آورد: بس کن رون! اگه مجبور
نبودم که بدون تو دنبال دردسر نمیرفتم... خودت میدونی که چاره ای نداشتم.
- مگه دستم به نیکلاسی نرسه... با این برنامه هاشی...
همانطور که رون پشت سر هم غرولند میکرد هرمیون با حالتی وسوسه گر به او نزدیک میشد. بلاخره دستهایش را دور گردن او حلقه کرد. تجربه نشان داده بود که این بهترین راه برای ساکت کردن غرولند های رون است و
ظاهرا رون هم به خوبی این را میدانست و به شدت از ان بهره میبرد چون تازگیها به شدت غرغرو شده بود. وقتی هرمیون به آرامی لبهایش را روی لبهای او گذاشت، رون با محبت جوابش را داد. کمی بعد رون با حالتی
 
________________
سNS چه از:
حلال حجار
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
که گویا ترجیح میداد صدایش به گوش هرمیون نرسد زمزمه کرد: هرمیون... اگه کسی از اینجا رد بشه و ما رو
- رون! فعلا که کسی اینجا نیست.
صدای آشنایی از پشت سر گفت: و منم که طبق معمولی حساب نمیشم...
دو دوست به سرعت از هم جدا شدند: هری!
هری از دیدن سرخ شدن چهره ی آنها خنده ای کرد: نگران نباشین. دارم عادت میکنم...
قیافه ی رون طوری شد که هری مجبور شد به هر زحمتی که شده جلوی خنده اش را بگیرد: تو اینجا چه
غلطی میکنی؟
هری خودش را روی صندلیش ولو کرد: معمولا اینجا کار میکنم!
هرمیون که رنگ صورتش کاملا سرخ شده بود، رویش را برگرداند تا نگاهش به لبخند موذیانه ی دوستش
نیوفتد؛ نمیتوانستی در بزنی؟
هری ابرویی بالا انداخت: نمیدونستم که برای ورود به دفتر کارم هم باید در بزنم ! به هر حال دوستان عزیز فکر میکنم باید بهتون یاد آوری کنم که اینجا محل کاره نه سوئیت شخصی ... بهتر نیست روابطتون رو به خونه محدود کنین ؟ اگه به جای من کینگزلی یا آقای ویزلی میومدن تو اصلا صورت خوشی نداشت...
اثر حرف هری فوری بود. رنگ چهره ی هرمیون هیچ وقت به این سرخی نشده بود. امارون که تقریباً به رنگ
بنفش در آمده بود، نگاه تندی به هری کرد و چوبدستی اش را کشید، هری به سرعت دستهایش را بالا آورد:من
تسلیمم رفیق !
رون با خشم جلو میآمد، هرمیون با حیرت به چهره ی خشمگین رون نگاه میکرد: روناچیکار میکنی؟
- تو دخالت نکن هرمیون!
رژن تقریباً داد زده بود چوبدستی اش را به طرف هری گرفت: هیچ معلومه کدوم گوری هستی؟ سه روزه که به هر جایی که عقلم میرسید سر زدم. تو این خراب شده از کنار هر کسی که رد میشم سراغ تو رو ازم میگیره و من مجبورم گم و گور شدن جنابعالی رو لاپوشونی کنم... از صبح تا حالا به جز مودی و نیکلاسی، بابا، تانکس و
کینگزلی، خود وزیر هم سراغتو گرفته و منم مثل یک دروغگوی تموم عیار گندهای تو رو ماله کشی کردم.
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- هیس!
هری به سرعت طلسم ضد استراق سمعی را فعال کرد: پیش دراکو بودم... حالا مگه چی شده؟
هرمیون از کوره در رفت: چی شده؟ کلی محفل دنبالتن، خودت خوب میدونی که سابقه ی خوبی در گم و گور شدن نداری... هر موقع بی خبر میذاری میری یه بلایی سرت میاد...
و در همان حال یک ورق کاغذ برداشت و چند خط در آن نوشت و بلافاصله آنرا غیب کرد.
هری به خوبی میدانست که این اعلام خبر پیداشدن هری به خانم ویزلی همیشه نگران بوده است... میخواست چیزی بگوید که رون فرصت نداد با خشم گفت: ببینم با اون زرد مبو چیکار داشتی؟
- هیچی، یه سری گزارش از آخرین فعالیتهای رفقاشو در اختیارم گذاشت. بعد با سارا سه تایی رفتیم یه سرو گوشی اطراف قرارگاه مرگخوارا تو منچستر آب بدلیچم.
اخمهای رون در هم رفت و با صدایی که آزردگیش را نشان میداد گفت: واقعاً خوشحالم که اون دو تا به این سرعت بهت نزدیک شدن... خیلی بیشتر از ما از برنامه هات خبر دارن...
هری دستی روی شانه ی رون گذاشت: رون! باور کن اصلا اینطور نیست... اما خودت میدونی که من هنوز م یه کار مهم دارم که باید انجامش بدم.
- هری... ولدمورت رفته... یادت که نرفته؟ خودت ناکارش کردی...
- رفته... اما نمرده رون... و من میخوام بدونم کدوم گوریه ... نمیتونم بذارم همینجوری نقشه هاشو عملی کنه...
این خیلی خطرناکه!
- در حال حاضر مهمترین خطر برای جنابعالی خشم کینگزلیه... امروز برای سی و ششمین بار ازم خواست که تا دیدمت بفرستمت پیششی ... ضمنا اون سه تا مرگخوار هنوز م بازجویی نشدن، ... محفل امشب هم جلسه داره و یه کوه نامه هم روی میزات تل انبار شده که من به تنهایی نمیتونم همشونو جواب بدم ...
هری به سرعت به راه افتاد: فهمیدم رون... فهمیدم... میرم پیش وزیر... بعد با هم خدمت مرگخوارا میرسیم.
و قبل از اینه رون هر حرفی بزند از دفتر خارج شد.
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری از دفترش خارج شد و به سرعت به سمت دفتر وزیر به راه افتاد. در بدو ورود چشمش به سوزان بونز منشی
دفتر وزیر افتاد که روی کوهی از نامه ها خم شده بود و به سرعت به آنها جواب میداد: صبح بخیر سوزان
سوزان سرش را بلند کرد و با دیدن هری از جا پرید: هری!
سپس به سرعت نگاهی به اطرافش کرد و صدایش را تا حد امکان پایین آورد: هیچ معلومه کجایی؟ دو روزه که
در به در دنبالت میگرده
- متاسفم هری ... اما وزیر الان تو دفترش نیست.
هری که چندان علاقه ای به ملاقات با اسکریمجیور نداشت با خوشحالی گفت: باشه پس میرم وقتی اومد برمیگردم.
هری با تعجب برگشت: چرا؟
- به من دستور داده که اگه اومدی شده دست و پاتو ببندم همینجا نگهت دارم تا خودش بیاد... خیلی عصبانیه
لبخند هری بارزتر شد: اگه بخوای بین بد و بدتر انتخاب کنی، اوضاع من چقدر بده؟
- افتضاحه
هری خود را روی صندلی انداخت: خوبه، پس مجبورم منتظرش بمونم. بعد صدایش را پایین تر اورد: خبر جدید
ای داری؟
سوزان آهسته زمزمه کرد: الان نمیتونم بگم. شب تو قرارگاه بهت میگم. حالا تا کسی نیومده مثل یه پسر خوب
سر جات بشین.
هری به سرعت سر تکان داد و روی مبلی که سوزان به آن اشاره کرده بود در دورترین فاصله نسبت به ساحره ی جوان نشست. دلش نمیخواست اسکریمجیور به روابط او با منشی اش مشکوک شود. اگر محفل این منبع اطلاعاتی را از دست میداد خیلی ضرر میکرد. روی مبل لم داد و به فکر فرو رفت. بعد از چهار سال هنوز هم نمیتوانست تعصب رون را نسبت به رابطه اش با دراکو باور کند. در هر حال گاهی خودش هم باورش نمیشد کسی که زمانی دشمن درجه یکش بود حالا اینقدر به او نزدیک شده بود که گاهی واقعاً دلش برای او تنگ سS
چه از: هلال
حلال حجار
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
میشد... دراکو بعد از مرگ دامبلدور به طور ناگهانی تغییر جهت داده بود و حالا یکی از موثرترین افراد محفلی در
مبارزه با مرگخواران بود. . . اما نه او ژ نا هاگری = ... هیج کدام اولین دیدارشان بعدل از مرگ دامبلدور را فراموشی نمیکردند. هری چشمهایش را بست و به پشتی مبل تکیه داد. وقایع آن چند روز به روشنی در ذهنش تداعی
تابستان ۲۰۰۷
پریوت درایو
آخرین روزهای حضورش در خانه ی دورسلیها بود. علیرغم اصرار وزارت خانه، هری طبق خواسته ی دامبلدور عمل کرده بود و در خانه ی دورسلیها مانده بود... حتی از در خانه هم خارج نشده بود. این زندان اجباری علاوه بر خوابهایی که این اواخر به کابوسهای قبلی اش اضافه شده بود و خبرهای پیام امروز که روز به روز شوم تر و
وحشتناک تر میشد، هر لحظه بیشتر از قبل او را به خشم میاورد...
جهنم تحریک میکرد به خصوص از وقتی که اجازه ی جادوی زیر سن قانونی را گرفته بود. ظاهرا سایرین هم متوجه این موضوع شده بودند. حالا دیگر ارول، خرچال و هدویگ دائم در رفت و آمد بودند...
رون، هرمیون و جینی هر روز نامه میدادند. لوپین، تانکس و چارلی که بلاخره از رومانی دل کنده بود و به خانه برگشته بود، حداقل روزی یکبار به او سر میزدند. دور و بر خانه پر از کاراگاهانی بود که مسئول محافظت از هری
بودند و به محض خروج از خانه قدم به قدم او را تعقیب میکردند.
همین مسئله باعث شده بود که هری اصلا از خانه بیرون نرود. هنوز دو روز به تولد هاگری مانده بود که ارول، جغد خانوادگی ویزلی ها در خرابکاری سنگ تمام گذاشت و درست توی ظرف سوپا خاله پتونیا فرود آمد. هری در میان فریاد های عمو ورنون و جیغ های خاله پتونیا، جغد بیچاره را از کاسه ی سوپ بیرون کشید و آنرا به هوش آورد. در این میان دادلی نامه را باز کرده بود و پس از اطلاع از مضمون نامه با داد و فریاد آنرا برای پدر و مادرش
توضیح میداد: دارن میان اینجا...
هری با خشم نامه اش را از دست دادلی بیرون کشید. خط خانم ویزلی مشخص بود...
 
 
________________
سNS
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری عزیز
فردا ساعت هشت برای برنامه ریزی در مورد نحوه ی برگشتنت به خانه، به دیدنت می آییم
مالی ویزلی
هری به سختی در فکر فرو رفت. او قصد نداشت که به هاگوارتز برگردد، از طرفی به هیچ وجه نمیخواست خانم ویزلی را برنجاند. به خصوص که میدانست آنها مراسم ازدواج بیلی و فلور را عقب انداخته اند تا هری هم در آن حضور یابد... اما مطمئن بود که این نامه بیشتر در مورد بازگشت به هاگوارتز است و هری به هیچ وجه موافق این
یکی نبود...
درست در همین وقت یک نفر با خشم او را به عقب هل داد و صدای فریاد ورنون دورسلی هری را از خیالاتش بیرون آورد: این یعنی چی پسر؟
- معنیش مشخصه... فردا ساعت هشت میان اینجا
عمو ورنون از کوره در رفت: من اجازه نمیدم... بهت اخطار میکنم بچه اگه اون زنی که ی هرزه و شوهر دیوونش پاشونو تو خونه ی من بذار ن...
عمو ورنون فرصت کامل کردن جمله اش را پیدا نکرد. در میان جیغ های خاله پتونیا، ورنون دورسلی از جا کنده شد با چرخشی فرفره وار دور اتاق چرخید و چنان محکم به کمد کهنه ی گوشه ی اتاق برخورد کرد که کمد با صدای بامب مهیبی در هم شکست.
هری تمام خشمی را که در این چند هفته در خود پنهان نموده بود به یکباره آزاد کرده بود. در حالیکه از خشم میلرزید چوبدستی اش را به سمت عمو ورنون که زبانش از وحشت بند آمده بود گرفت: یه بار دیگه، فقط یه بار
دیگه جلوی من به ویزلی ها توهین کن تا بلایی سرت بیارم که ...
دادلی فریادی کشید و به طرف هری حمله کرد: به بابای من حمله میکنی؟
هری با طلسمی او را میخکوب کرد: برات متاسفم داد... من الان مجوز رسمی استفاده از جادوی زیر سن قانونی رو دارم بنابراین ... با طلسمی عمو ورنون را که به طرفش حمله میکرد متوقف کرد: بهتره انرژی تو بیخودی هدر
ندی
خاله پتونیا دادلی خشک شده را در آغوش کشید و با صدایی که از بغض میلرزید فریاد زد: چیکارش کردی؟
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری که از دیدن چهره ی نگران خاله اش اندکی شرمنده شده بود چوبدستی اش را حرکتی داد تا پسر خاله اشی به حالت عادی برگردد. چند هفته تمرین خشم آلود اثر کرده بود و او تا حدودی بر اجرای طلسمهای غیر لفظی مسلط شده بود. دادلی برای چند لحظه با حیرت به او نگاه کرد و دوباره احمقانه به طرف هری خیز برداشت:
پتروفیکوس توتالوس
وقتی هیکل عظیم دادلی با صدایی بلند بر زمین خورد هری به خاله اش توضیح داد: تا چند دقیقه ی دیگه طلسم هر دوشون باطل میشه اما قبل از اون میخوام یه چیزی رو روشن کنم. دوستان من فردا برای آخرین بار به اینجا میان ... از تون توقع مهمون نوازی ندارم اما خواهش میکنم یه بارم که شده درست رفتار کنتین.
عمو ورنون که بلاخره از شر طلسم قفل بدنش راحت شده بود با صورتی کبود از خشم فریاد زد: فقط همین مونده که اون... (با دیدن چهره ی هری حرفش را عوض کرد) اونا رو بیاری تو خونه ی من و کلی خرج رو دستم بذاری!
- اونا نیازی به پذیرایی شما ندارن ... فکر کنم خودشون ...
درست در همین وقت جغد آشنایی از پنجره وارد شد و روی شانه ی هری نشست. هری بدون توجه به داد و فریاد خشم آلود دورسلیها نگاهی به جغد کرد: سلام هرمس، ببینم پرسی تا کی میخواد واسطه ی بین من و
وزیر باشه؟
جغد هوهوی خفه ای کرد، هری نامه را از او تحویل گرفت و طبق معمولی نخوانده آنرا با چوبدستی اش به آتش کشید و باعث شد خاله پتونیا یک جیغ دیگر بکشد...
وقتی جغد با دلخوری به او نگاه کرد، هری گنهکارانه لبخندی زد: ببین تو که توقع نداری من جواب چرندیات
پرسی رو بد م؟
اما جغد همچنان با کج خلقی به او نگاه میکرد هری آهی کشید: باشه... باشه... فقط به خاطر تو
هرمس هوهوی رضایتی سر داد و هری در مقابل چشمان متعجب دورسلیها که حرف زدن او با هرمس را محکم ترین دلیل بر دیوانگی او یافته بودند با افسون جمع آوری یک تکه کاغذ پوستی و یک قلم پر را از اتاقش به آنجا کشاند. وقتی قوطی مرکب، دادلی را دور زد و درست کنار دست هری فرود آمد دهان دورسلیها باز مانده بود. هری در حالیکه سعی میکرد لبخند نزند قلم پر را برداشت و شروع به نوشتن کرد:
پیرنیای عزیز
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
بیست و هشتمین نامه ای که برایم نوشتی به دستم رسید و من نخوانده آنرا نابود کردم. قبلا به تو گفته بودم که در کاری که به تو مربوط نیست دخالت نکن... ماجرای من و پرفسور دامبلدور، بین من و او می ماند و من انتظار دارم همانطور که من در بحث بین تو و خانواده ات دخالت نکردم، تو هم در مسائل خصوصی من دخالت نکنی... (هرچند که خیلی دلم میخواست جواب چرندیاتی را که به پدرت گفتی با یک مشت بدهم) راز دامبلدور هرچه هست تا من زنده ام به گوش کسی نمیرسد و بعد از آن هم با من دفن خواهد شد. تو هم به جای دخالت در کارهای شخصی دیگران بهتر است به فکر معذرت خواهی و برگشتن به نزد خانواده ات باشی..احتمالا میدانی که مادرت چقدر به تو علاقه مند
است و چقدر دل همه ی ما برایت تنگ شده... چند روز دیگر عروسی بیل است . خوشحال میشویم که تو را در خانه ببینیم.
دوستدار تو
هری وقتی هرمس با نامه از پنجره خارج شد، هری بی توجه به دورسلی ها که در سکوت توام با وحشت به او نگاه
میکردند ارول را برداشت و از پله ها بالا رفت: بهتره اینجا بمونی تا بیان دنبالت ارول... فکر نمیکنم هدویگ تا فردا برگرده ...
::: 8 8 8 8 88
تکرار کرد. تمام شب چشم بر هم نگذاشت، حدود ساعت پنج صبح خستگی بر او غلبه کرد و به خواب عمیقی
فرو رفت ...
با صدای زنگ در از جا پرید. صدای زنگ کشدار و پشت سر هم بود. هر که پشت در بود به شدت عجله داشت، پله ها را دوتا یکی طی کرد و از دو پله ی آخری پرید. درست در لحظه ای که عمو ورنون دستش را روی دستگیره گذاشت تا در را باز کند و خشمش را سر مزاحمین ناخوانده خالی کند هری با طلسمی از بالای پله ها
او را عقب کشید: یه دقیقه صبر کنین
عمو ورنون با خشم از جا بلند شد و فریاد زد: چیه پسر؟ میخوای رفقای عجیبت آبروی مارو پیش همسایه ها
ببرن؟
اثر این جمله فوری بود. عمو ورنون با ترس دستش را عقب کشید. هری چوبدستی اش را جلو آورد و به دورسلی ها اشاره کرد که از در فاصله بگیرند: کی هستی؟
- باز کن هری... ماییم
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری اولین سوالی را که به ذهنش رسید پرسید: اسم مستعارت چیه ؟
- مهتابی
لبخندی زد و در را باز کرد. چهره های خندان لوپین، تانکس، آرتور ویزلی و بیل روبرویش بود: سلام
- صبح بخیر پاتر
- تو حالت خوبه تانکس ؟ از کی تا حالا منو پاتر صدا میکنی؟
هر چهار نفر نگاه عجیبی رد و بدل کردند. در همین وقت هری متوجه چیز دیگری شد. نگاهش با دقت صورت بیل را بررسی کرد و احساسی خوشحالی تمام وجودش را گرفت. آخرین دفعه ای که او را دیده بود نصف بیشتر صورتش آش و لاش شده بود ولی حالا... کاملا سالم به نظر میرسید لبخند بزرگی زد: بیلا واقعاً خوشحالم که
حالت خوبه
بیل خنده ای کرد: قرار بود بد باشه ؟
صدای هری آهسته نامفهوم شد. چیزی در سرش جرقه زد. آهسته عقب عقب به سمت در خانه رفت: یا ۰۰۰ بیاین تو... خونوادم منتظرن ...
- نه هری... مزاحم اونا نمیشیم ... باید راه بیوفتیم
- اما خاله نهار گذاشته!
هری به سادگی دروغ میگفت و جواب آقای ویزلی حدسش را به یقین تبدیل کرد: ممنون هری خانواده ی تو همیشه مهمون نواز بودن
قبل از اینکه کسی مانع هری شود به داخل خانه پریده بود. لوپین سعی کرد مانع او شود ولی هری به سرعت عقب پرید و سعی کرد در را ببندد. چهار نفر با هم مانع شد. برگشت و رو به دورسلی ها فریاد زد: کمکم کنین
رگباری سرخ رنگ از لای در شلیک شد و دورسلی ها وحشت زده برجا میخکوب شدند. هری از لای در نشانه
گرفت: پتروفیکوس توتالوس
طلسمش یکی از چهار نفر را بر زمین زد اما دوستانش به موقع به کمکش آمدند. رو به دورسلی ها فریاد زد: |- میاین کمک یا نه؟
۱ ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
به شدت با در کلنجار میرفت دوباره نشانه گرفت: سکتوم سمپرا
لوپین قلابی طلسم را برگرداند: یه بار بهت گفتم پاتر، از طلسمهای من استفاده نکن
را از هم بدرد. در همین وقت یک نفر از پشت در را هل داد: چیکار داری میکنی؟
حالا هری سعی میکرد در را باز کند: میخوام برم یه اشغال رو بکشم
عمو ورنون یقه ی هری را گرفت و او را که حالا برای باز کردن در تلاش میکرد عقب کشید: معلومه چه غلطی میکنی؟ همین الان میخواستی درو ببندی...
خاله پتونیا از پنجره نگاهی به بیرون کرد: اینا همون عجیب غریبایی نیستن که همیشه تو ایستگاهن؟
هری همانطور که با عمو ورنون کلنجار میرفت توضیح داد: نه... احتمالا از معجون مرکب استفاده کردن
بعد بی توجه به مقاومت عمو ورنون چوبدستی اش را بالا آورد و آماده ی مبارزه شد
خاله پتونیا فریاد زد: اونا میکشنت بچه
هری غرید: خیلی دلم میخواد سعی کنه منو بکشه
ورنون دورسلی نعره زد: تو حق نداری خانواده ی منو به خطر بندازی
خیلی ناگهانی هری دست از تقلا برداشت. حق با عمو ورنون بود او نمیتوانست چنین ریسکی بکند... نفس
عمیقی کشید. صدای دامبلدور در سرش زنگ میزد: تا وقتی اینجا رو خونه ی خودت بدونی در امانی...
اما حالا دامبلدور مارت ثث بود و مرگخوارها درست پشت در بودند. وقتی فکرش را میکرد هیچ وقت خانه ی دورسلی ها را خانه ی خودش ندانسته بود.
- اونا تونستن تا اینجا بیان ؟ چطور ممکنه ؟ یعنی طلسم از بین رفته؟
فکری کشنده به جانش افتاده بود. چوبدستی اش را به سمت در گرفت و یکی از طلسمهایی را که هرمیون به تازگی در کتابی قدیمی برایش فرستاده بود روی در گذاشت و بعد در را با طلسم دیگری قفل کرد: این چند دقیقه معطلشون میکنه
آهسته از در فاصله گرفت: یه جای خوب سنگر بگیرین ... ممکنه مجبور بشم دوئل کنم جم
۱ ۲
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- چی کار کنی؟
هری فریاد زد: شما رو به مرلین ... یه بار به حرف من گوش بدین... اونا دنبال منان اما بدشون نمیاد چند تا مشنگ رو هم بکشن. از کشتن شما ابایی ندارن ... باید یه جایی قایم بشین.
دادلی با صدایی ترسیده پرسید: پس اون... اون چیز ... اون تیکه چوب مسخره به چه دردی میخوره؟
هری با لحنی که گویی با ابلهی صحبت میکند توضیح داد: دادلی ... من یه شاگردم... اون عوض یا چهار تا قاتل تموم عیار ن... مطمئن باش که من میتونم از پس خودم بر بیام ... باید ببینم چطور میتونم از شماها دفاع کنم...
خاله پتونیا با ترسی به بازوی عمو ورنون چنگ زد: یه کاری بکن ورنون!
هری به موقع جنبید و جلوی عمو ورنون را که دوباره به طرف در میرفت گرفت: یه بارم که شده به حرف من گوش بدین ... شما نمیدونین اونا چه قدرتهایی دارن. با مشت و لگد از پسشون برنمیاین ... این در به زور یه طلسم داره مقاومت میکنه نمیدونم چقدر دووم میاره ممکنه هر لحظه متلاشی بشه.
برای اولین بار خاله پتونیا تصمیم گرفت به حرف هری توجه کند: میگی چیکار کنیم؟
هری به سرعت برنامه ریزی کرد: خاله پتونیا، برین بالا... ارول توقفس هدویگه... زیاد اعتباری بهش نیست اما از هیچی بهتره ... یه پیغام بنویسین و از آقای ویزلی کمک بخواین ... بگین اسنیپ اینجاس ... هرچند که احتمالا زودتر از فردا بهش نمیرسه... دادلی ... تو اتاقم زیر تشک تخت یه شنل نامرئیه.
- یه چی؟
- یه شنل نقره ای... بیارش پایین
دادلی با خشم به هری نگاه میکرد. مسلما هیچ خوشش نمیامد که از او دستور بگیرد. اما وقتی عمو ورنون بر سرش فریاد زد: معطلی چی هستی؟ نشنیدی چی گفت؟ با بیشترین سرعتی که هیکل چاقش اجازه میداد به
دنبال مادرش از پله ها بالا دوید...
کمتر از یک دقیقه بعد در خانه در حال ترک خوردن بود. هری شنل نامرئی را به طرف خاله اش گرفت: برین این زیر... زودباشین
- چی؟
۱۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری با بی صیری توضیح داد: این یه شنل نامرئی کننده سی. وقتی زیرش قایم میشین اونا شما رو نمی بینن. برین زیر شنل و هر اتفاقی که افتاد از زیرش بیرون نیاین
بدبختانه وزن زیاد دادلی و عمو ورنون در این مورد مشکلی ساز بود. دورسلی ها زیر شنلی جا نمیشدند... هری که خود را برای نبردی نابرابر آماده میکرد با بی صبری فریاد زد: یه جایی پناه بگیرین ... زودتر
هر لحظه ممکن بود که در منفجر شود. تنها فکری که به خاطرش میرسید دور کردن مرگخوارها از خانواده اش بود. بدبختانه یا شاید هم خوشبختانه جادوهای دامبلدور امکان آپارات را در خانه از بین برده بود. پس فقط یک
راه می ماند ... هرچند که مطمئنا برایش دردسر ساز میشد.
دورسلی ها را به انبار کوچک زیر پله ها برد و شنل را طوری روی آنها انداخت که با کمک اسباب و اثاثیه ی انبار کاملاً مخفی شدند. بعد چوبدستی اش را کشید و به طرف در رفت. باید در جایی مخفی میشد و شکاف پشت
چوب لباسی قدیمی خانه که با انواع لباسها از دید پنهان شده بود جای مناسبی به نظر میرسید...
تازه مخفی شده بود که در خانه با صدای بامب مهیبی از جا در آمد و چهار مرگخوار سراسیمه وارد شدند. هری صدای مرگخواری که به شکل لوپین درآمده بود را شنید که دستور داد: نمیتونه بیرون رفته باشه... پیداش
کنین، مایلسبر، کرسون... برابر بالا • • • کانتس نو او نطرف ار بگرد... حواستون باشه پسره یه شنل نامرئی داره...
مرگخوارها به سرعت از دستورات اطاعت کردند. بلافاصله بیلی و تانکس قلابی از پله ها بالا دویدند و آقای ویزلی به چوبدستی اش را به سمت در گرفت و آنرا به سر جایش برگرداند زمانی که در با صدای آرامی قفل شد به
طرف آشپز خانه دوید. خود لوپین در نشیمن به جستجو پرداخت: کجایی پاتر... بیا بیرون
کانتس در انبار زیر پله ها را بباز کرد تا طلسمی به داخل آن بفرستد. صدایی از پشت سر زمزمه کرد:
پتروفیکوس توتالوس
مرگخوار به پشت بر زمین افتاد. برای هری طلسم کردن آقای ویزلی خیلی عجیب بود هرچند که به خوبی میدانست که این مرد آرتور ویزلی نیست. به سرعت چوبدستی مرگخوار را در جیبش گذاشت و با طلسمی او را به اشپزخانه کشاند و در زیر میز اشپزخانه، جایی که از بیرون اشپزخانه دید نداشت پنهان کرد... بعد اهسته از اشپزخانه خارج شد و به طرف نشیمن رفت... بلاخره فرصتی که از چند هفته قبل ارزویش را داشت به چنگ
آورده یودنت ===
اسنیپ با دقت نشیمن را زیر و رو میکرد تا مطمئن شود که هری در آن نزدیکی مخفی نشده ... هری میخواست جلو برود و خشمش را خالی کند اما صدایی متوقفش کرد به چالاکی پشت کاناپه پنهان شد. اسنیپ به طرف تانکس قلابی برگشت: چی شده کرسون؟
۱ :
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- بالا نیست... باید همینجا ها باشه... مایلسبر رفته آشپز خونه رو بگرده...
هری نفسش را حبس کرد باید بی سر و صدا از نشیمن بیرون میرفت. به سرعت خودش را به انبار زیر پله ها رساند و رو به دورسلی ها که همچنان نامرئی بودند زمزمه کرد: بی سر و صدا برین تو اتاقی من... عجله کنین
دورسلی ها با بیشترین سرعتی که میتوانستند از پله ها بالا دویدند. فریاد مایلسبر بلند شد: لعنتی ... به کانتس
حمله کرده...
صدای دویدن اسنیپ به گوشش رسید. قبل از رسیدن اسنیپ در جای مناسبی پشت پالتوی گشاد عمو ورنون پنهان شد. اسنیپ درست از جلوی هری گذشت و در همان حال بر سر همکارش فریاد زد: احمق بی دست و پا
بعد چوبدستی اش را به طرف مرگخوار گرفت تا او را به هوش آورد. مرگخوار به محض به هوش آمدن ابلهانه گفت: تو اون کمده... کمد زیر پله ها... در شی رو که باز کردم...
توی ابله بری بگیریشی... با این حال همین اطرافه ... همه جا رو بگردین... اثر معجون مرکب به سرعت از بین میرفت و هری میتوانست چهره ی شوم چهار مرگخوار را ببیند. با نفرت به چهره ی اسنیپ خیره شد ...
صدای اسنیپ بالا رفت: چی شده پاتر؟ ترسیدی؟ قایم شدی؟ فکر میکردم پاتر برگزیده شجاع تر از اینا باشه. اوه راستی حق داری، یادم رفته بود که دیگه اون پیرمرد احمق نیست که ازت محافظت کنه مگه نه...
نقشه ی اسنیپ گرفت خشم هری بر عقلش غلبه کرد. از همانجایی که بود نشانه گرفت و از ته دل فریاد زد:
طلسم سبز رنگ در یک وجبی سینه ی اسنیپ منحرف شد و دیوار را شکافت. اما جای هری را هم لو داد.
- پسره ی ابله
راه خروج از هر طرف بسته بود. هری چاره ای نداشت. بی سر و صدا از پله ها بالا دوید اما غژغژ پله ی آخری کار را خراب کرد: داره میره بالا...
صدای تمسخرآمیز اسنیپ ادامه داد: قایم شدی پاتر؟ تو هم یه ترسویی... مثل پدر آشغالت
هری از خشم میلرزید ... قاتل دامبلدور نزدیکش بود. کسی که در تمام شش سال گذشته از او متنفر بود ... و حالا داشت به عزیزترین کسانی که داشت توهین میکرد... درخشش سبز رنگ طلسم بی صدایی که به سمتش
دح ۱
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
میآمد باعث شد به سمت اولین در باز شیرجه بزند. طلسم به دیوار خورد و ترک بزرگی در آن ایجاد کرد: تو یه حیوون قاتلی اسنیپ
اسنیپ پوزخندی زد: اون آره... اینو به اون پیرمرد احمق هم گفته بودی مگه نه ؟ اما اون چی رو باور کرد؟ حرف پاتر برگزیده رو یا سوروس اسنیپ معلم مدرسشو؟ کسی که شونزده سال دست از پا خطا نکرده بود...
- یه خبر خوب برات دارم اسنیپ... میخوام خودم بکشمت
اسنیپ قهقهه ی مستانه ای زد: میتونی امتحان کنی پاتر
هری از پشت در نشانه گرفت: کروشیو
اسنیپ به سادگی طلسم را منحرف کرد: هنوز نتونستی با دهن بسته جادو کنی؟
هری طلسم سرخ رنگش را منحرف کرد و اینبار طلسمی گزنده را غیر لفظی اجرا کرد. طلسم به دست اسنیپ
که انتظار این کار را نداشت برخورد کرد و چیزی نمانده بود که چوبدستی از دستش خارج شود...
هری فریاد زد: مزشی چطور بود عوضی؟ بیا بالا اسنیپ، برای یه بارم که شده مثل یه مرد بجنگ
اسنیپ پوزخندی زد: داری منو به دوئل دعوت میکنی؟
- دقیقأ. بیا بالا اگه جرات داری
- چرا تو نمیای پایین پاتر؟
- این فقط بین من و توئه... نمیخوام اون رفقای آشغالت کمکت کنن...
- فکر می کنی لازمه؟ اونم بعد از آبروریزی چند هفته قبلت؟
صدای اسنیپ خطاب به همراهانش بالا رفت: همینجا بمونین و مواظب باشین فرار نکنه. یادتون باشه حق ندارین
تو این دوئل دخالت کنین
هری چاره ی دیگری نداشت. در هر حال گیر افتاده بود. ترجیح میداد حین مبارزه بمیرد تا در حال فرار از حیوانی مثل اسنیپ...
چوبدستی اش را به سمت در اتاقی که دورسلی ها در آن پنهان شده بودند گرفت: کولوپورتوس در با صدای آهسته ای قفل شد. حالا مجبور بود برای دفاع از خانواده اش از در دفاع کند... سS ۱ چه از:
در
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
اسنیپ آهسته از پله ها بالا میامد با دیدن این کار هری پوزخندی زد و با لحنی گزنده زمزمه کرد: اوه-...
من مواظبن که یه وقت کسی فرار نکنه...
سه مرگخوار پوزخندی زدند و هری به خونسردی پوزخندشان را جواب داد: واقعا ازشون ممنونم
- چون نمیذارن در بری
- زبون تند و تیزی داری پاتر
- بعد چند سال یه چیزی ازت یاد گرفتم
هری دیگر نمیترسید ... در واقع حالا که خیالشی از دورسلی ها راحت شده بود احساس نگرانی نمیکرد ... کاملا سر حال بود و منتظر ... منتظر برای کشتن کسی که عزیزترین کسانش را از او گرفته بود... حتی اگر در این راه
اسنیپ دندان قروچه ای کرد و با لحنی که تمسخر از آن میبارید پرسید: این دوئل قراره چی باشه پاتر؟
- یه مبارزه تا سر حد مرگ...
اسنیپ روبروی هری ایستاده بود. درست در راهروی کوچک طبقه ی دوم ... جایی برای پنهان شدن و پناه گرفتن وجود نداشت. تقریباً هیچ امکانی برای فرار از برابر طلسم نبود ... فاصله ی هری تا راه پله ها با چند نرده ی کوتاه جدا میشد و در پایین پله ها سه مرگخوار کفتار وار منتظر بودند... تنها راه فرار پریدن از روی نرده هایی با ارتفاع شش متر بود که احمقانه به نظر میرسید ... شاید اگر دورسلی ها آنجا نبودند میشد کاری کرد اما حالا ... هری مجبور بود برای دفاع از خانواده اش از در اتاق محافظت کند.
چوبدستی اش را تکان دستسریعی داد: آواداکداورا
اسنیپ به سادگی طلسم را منحرف کرد تا تابلوی بزرگ طبقه ی بالا را که عمو ورنون با قیمتی سرسام آور از یک حراجی خریده بود در هم بشکند: هنوز خیلی زوده که از طلسم نابخشودنی استفاده کنی پاتر: ککروواکتروا
طلسم ارغوانی مستقیم به سمت هری رفت هری به تندی خودش را روی زمین انداخت تا طلسم از بالای سرش عبور کند و نصف دیوار پشت سرش را داغون کند. طلسمهای اسنیپ پشت سرهم به سمتش میآمد و هری فقط جم
گس
۱۷
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
میتوانست جاخالی بدهد. به سادگی مشخصی بود که حریف اسنیپ نمیشود تازه متوجه میشد که چقدر کودکانه عمل کرده. با این حالی کوتاه نیامد. در هر فرصتی طلسمی را به سمت اسنیپ نشانه میگرفت
- میدونی پاتر... تو به اندازه ی پدر احمقت بی عرضه ای...
هری خشمش را پشت پوزخندی پنهان کرد: هنوز یادم نرفته که اون به قولی تو بی عرضه وسط محوطه ی قلعه چه بلایی سرت آورد... فکر نمیکنم توهم به این آسونی فراموشش کنی زرزروس
ظاهرا سیریوس به خوبی نقطه ضعف او را به هری نشان داده بود چون تاثیر کلمه ی آخر فوری بود... رنگ چهره ی اسنیپ از شدت خشم کبود شد... برخورد طلسمش هری را از جا کند و با شدت از طبقه ی بالا به پایین پرتاب کرد... هری فقط توانست قبل از اینکه محکم روی دو پا به زمین کوبیده شود چوبدستی اش را حرکتی بدهد: کروشیو
اسنیپ فریاد میکشید واز درد جیغ میزد اما این درد یک طرفه نبود. هری چنان محکم به زمین خورده بود که
صدای خرد شدن استخوان های هر دو پایش در تمام خانه پیچید از شدت درد نمیتوانست بلند شود با نفرت رو به مرگخوار زمزمه کرد: این از طرف دامبلدور بود.
چوبدستی اش را بالا آورد تا کار را یکسره کند که...
- اکسپلیار موسی
این صدای یکی از سه مرگخواری بود که به دستور اسنیپ تا به حال در درگیری دخالتی نکرده بودند... درد اسنیپ متوقف شد. نفس زنان چوبدستی اش را برداشت. چهره اش از خشم و نفرت سرخ شده بود: تقاص این کارت رو با جونت پس میدی ...
مثل گرگی زخم خورده از پله ها پایین می آمد و آماده ی دریدن بود. چوبدستی هری چند متر آن طرف تر افتاده بود. سعی کرد خودش را به آن برساند، اما درد پاهایش مانع شد. حداقل چند استخوانش شکسته بود. بی هیچ دفاعی در برابر اسنیپ افتاده بود. نفس نفس میزد و منتظر بود تا با طلسم مرگخوار کشته شود.
اسنیپ پوزخندی زد: چی شده پاتر؟ ترسیدی؟ این دفعه میخوای پشت کی قایم باشی؟ پدر عوضیت ؟ مادر گند زادت؟ یا اون بلک اشغالی... اوه یادم رفت که به درک واصل شده... ظاهرا هری تنها کسی نبود که نقطه ضعف دیگری را میدانست. استاد سابق معجون سازی به خوبی از حساسیت او به پدرخوانده اش با خبر بود. هری به قدری خشمگین بود که میخواست اسنیپ را بدرد بی توجه به شرایطش به طرف او حمله کرد اما پاهایش یاری
نداد و باصورت نقش زمین شد
اW ۱۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
پوزخند اسنیپ از دیدن خشم هری و ناتوانی اش در حمله به او گسترش یافت: به این راحتی نمیکشمت پاتر... باید زجر بکشی... چطوره یادت بد م چطور از یه طلسم دزدی استفاده کنی؟ سکتوم سمپرا
در لحظه ای بدنش دریده میشد. فریادی از درد کشید. جادوی اسنیپ بدنش را میدرید اما این خیلی شدیدتر از کاری بود که هری با مالفوی کرده بود. اسنیپ خیلی بهتر از هری در این طلسم تبحر داشت. در یک چشم برهم
زدن غرق در خون شده بود. چشمانش تار میشد...
اسنیپ چوبدستی اش را بالا آورد: کروشیو
دو درد در هم آمیخت. هری احساس میکرد که عضلاتش پاره پاره میشوند. فریاد میزد و زجر میکشید. اما درد تمام نمیشد... مدتی بعد که هری نفهمید چقدر طول کشیده درد متوقف شد. تمام وجودش از درد میلرزید. نفس نفس میزد. به زحمت دستش را بالا آورد تا خون را از جلوی دهانش پاک کند. اگر قرار بود بمیرد ترجیح میداد در چشمان قاتلش نگاه کند.
اسنیپ چوبدستی اش را بالا آورد: خداحافظ پاتر، آوادا (صدای انفجاری بلند شد و در خانه به شدت از جا کنده شد. هری همه ی نفرتش را در نگاهش جمع کرده بود، چشم در چشم اسنیپ دوخته بود و منتظر بود تا با پایان
ورد زندگیش به پایان برسد) کداورا
پرتو سبز رنگ قبل از رسیدن به هری منحرف شد. چهره ی اسنیپ نگران و حیرت زده بود...
صدای آشنای نگرانی فریاد زد: هری!
نگاه بی جان هری به طرف صدا برگشت. لوپین با اسنیپ رو در رو شده بود. چشمانش سیاهی میرفت. چند بار پلک زد تا دید چشمانش کمی واضح تر شود. درست در جلوی در دو نفر با سه مرگخوار درگیر بودند. یکی مرد جوان سرخ مویی که موهای بلندش یک طرف صورتش را پوشانده بود و دیگری پیرمرد فوق العاده پیری با سری کم مو که در کمتر از ده ثانیه دو مرگخوار را دستگیر کرده بود. هری تلو تلویی خورد بیلی که با حرکت سریعی رغیبش را از پای در آورده بود سعی میکرد از لا به لای نبرد لوپین و اسنیپ خود را به او برساند. همه چیز در جلوی چشم هری ناپدید میشد... آخرین چیزی که شنید فریاد دردآلود لوپین بود...
۱ ۹
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
فصل دوم:
کور سوی امید
- حالش چطوره نیک؟
- نگران نباشی مالی... دیگه کم کم به هوش میاد
- بهتر نبود میبردیمشی سنت مانگو؟
- اونجا اصلاً امن نیست بیل ... به علاوه بهت قول میدم که او نقدر از شفا دهندگی سرم میشه که چند تا شکستگی و بریدگی رو درست کنم.
بیل به سرعت اعتراض کرد: منظورم این نبود!
خانم ویزلی با صدای نگرانی پرسید: ت... تو مطمئنی که خوب میشه؟
صدای ناآشنای دیگری که کمی هم کلفت بود جواب داد: زخماش بسته شده. با یکی دو روز استراحت بهتر میشه. فقط نباید به هیچ وجه از جاش بلند شه تا زخمها دوباره باز نشان چند وعده معجون خون ساز هم احتیاج
داره. خون زیادی از دست داده...
- چند تا از استخوانهاش در رفته بود که درستش کردم. شکستگی های پای چپش هم فقط به سه چهار روز استراحت احتیاج داره. اوضاع مچ پای راستش هم مرتبه... فقط میمونه استخوان ساق پاشی که فکر کنم چند
روزی حسابی اذیتش کنه ... یاه کم تب داره که اونم خوب میشه. پس تنها کاری که باید بکنی مالی، در دست
کردن یه سوپ غلیظه.
صدای آقای ویزلی با لحن خشمگینی گفت: اینم از محافظت وزارت خونه. خوب شد بهشون اعتماد نکردیم...
احمقای بیشعور، ... همشون بیهوشی شده بودن!
صدای اولی با خشم گفت: تا حالا ندیده بودم که ریموس اینطور گیج بازی در بیاره! یکی نیست بهش بگه وسط دوئل حواست باید به خودت باشه نه به هری!
- نیکلاس اون نگران هریه...
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
این صدای آشنایی چارلی بود. صدای خشمگین و آشنایی بیل به گوشش میرسید: مرگخوارا زودتر از ما رسیدن...
اگه فقط به ثانیه دیرتر رسیدلا ۵ بودیم...
- در این مورد به دوست جدید مون مدیونیم...
هری چشمهایش را باز کرد. روی تختی در اتاقی که تمام دیوارهایش با پوسترهای نارنجی پوشانده شده بود دراز
کشیده بود. صدای صحبت از بیرون اتاق به گوش میرسید... سعی کرد بلند شود اما درد بدنش مانعش شد.
تو؟
بلافاصله صدای خانم ویزلی بالا رفت: برای آخرین بار میگم رونالد ویزلی، تا وقتی من از حالی هری مطمئن نشدم
نمیشه بری تو.
صدای جینی اعتراض کرد: همین الان گفتین حالش خوبه!
- اما اون به استراحت احتیاج داره
رون پرخاشی کرد: ببینم هرمیون تو طرف مایی یا مامان؟
- من طرف هریم رونا حالا بیا بریم پایین
خانم ویزلی در تایید هرمیون اضافه کرد: مطمئنم که هم تون گرسنه این. روز پر استرسی داشتیم... چیزی به
شام نمونده ... با یه کم خوراک قلوه چطورین ؟
بلافاصله زمزمه های تایید، اعتراضهای رون و جینی را در خود گم کرد و کمی بعد صدای پایین رفتن افراد از پله ها به گوش رسید.
هری آهی از تاسف کشید و باز هم سعی کرد بلند شود اما وقتی موفق نشد چاره ای جز استراحت ندید... چشمهایش را بست و سعی کرد کمی بخوابد... نمیدانست چقدر گذشته که در با صدای تقی ظریفی باز شد و بعد به آرامی بسته شد... بلافاصله بعد از آن یک نفر با صدای بلندی بلندی نفسش را بیرون داد.
صدای جینی زمزمه کرد: رونا میخوای لومون بدی؟ ... ممکنه هری بیدار بشه
هرمیون آهسته از زیر شنل نامرئی بیرون آمد: بفرمارون... حالا این بهتر شد یا غرولندهای احمقانه ی تو!
هری آرام زمزمه کرد: این خیلی بهتره جم
۲ ۱
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- هری!
- - هیسر
اما دیر شده بود. صدای بالا دویدن یک نفر به گوشی میرسید. ظاهرا لو رفته بودند. هرمیون و رون بلافاصله به زیر
شنل نامرئی شیرجه زدند، جینی به زیر تخت پرید وهری به سرعت خودش را به خواب زد. بنابراین خانم ویزلی به همان سرعتی که آمده بود آنجا را ترک کرد. چند لحظه بعد، هرمیون آرام از زیر شنل بیرون آمد. چوبدستی
اش را به سمت در گرفت و آهسته زمزمه کرد: موفلویاتو
هری خنده ای کرد: فکر میکردم از این طلسم بدت میاد!
- نه تا وقتی که بتونیم ازش برای دیدن تو استفاده کنیم
رون با هیجان به طرف هری دوید: حالت چطوره رفیق ؟
- الان که خیلی خوبه... اما چند ساعت پیش وحشتناک بود.
هری به طرف صدای ناآشنا برگشت. دختر جوانی که در آستانه ی در ایستاده بود به شیرینی لبخند زد: شب
بخیر هری!
هری لبخندش را جواب داد: شب بخیر... ما همو میشناسیم ؟
هرمیون خنده ای کرد: هری... این ساراست. یه دوست، که پدر بزرگش از اعضای محفله... و یه شفا دهنده ی
واقعی
هری سعی کرد بنشیند: خیلی خوشبختم
سارا لبخند زیبایی زد. موهای مشکی بلند و خوش حالتش به کمرش میرسید و چشمان درشتش به رنگ
اقیانوس بود. تقریبا هم قد هرمیون بود و هم سن و سال جینی به نظر میرسید.
سعی کرد جلوی نشستن هری را بگیرد: بهتره همونطوری که هستی دراز بکشی، پدر بزرگ هیج خوشش نمیاد که از جات تکون بخوری...
بعد رو به هرمیون کرد: اومدم بهتون بگم کمتر از یه ربع وقت دارین. یه چیز دیگه، کینگزلی یه گروه جستجو
تشکیل داده. میخوان هر جور شده گیرش بندازن ... الانم دارن بحث میکنن ... من بهشون گفتم که ما تو باغیم.
جم
۲ ۲
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
بعد چشمکی به آنها زد و آهسته بیرون رفت. قبل از بستن در سرش را از لای آن داخل آورد و زمزمه کرد: موفق باشین بچه ها!
رون چشمک سارا را جواب داد: تو هم موفق باشی و امیدوارم اون عوضیی که همراهته با سر بره تو یه کپه تاپاله
ی از دها
- کی ؟
جینی به سرعت گفت: ولش کن بابا... رون رو که میشناسی هری... چرت و پرت زیاد میگه
بارفتن سارا، جینی، رون و هرمیون به طرف هری هجوم آوردند: وای هری... نمیدونی چقدر نگرانت بودیم...
صدای هرمیون از بغض میلرزید و چشمهایش از اشک لبریز بود
- حالا که اتفاقی نیوفتاده هرمیون!
- اتفاقی نیوفتاده؟ باید وقتی آوردنت اینجا خودتو میدیدی. جفتتون سر تا پا خون بودین ... مامان از ترس غش
کرد ...
- جفتمون! من و...
ناگهان از جا پرید: لوپین کجاست؟
هرمیون به سرعت جواب داد: حالش خوبه... چارلی رسوندش سنت مانگو
- خدای من...
تصور چنین فکری دیوانه اش میکرد...
هرمیون به زور او را بر جا نشاند: هری! تو نباید بلند شی... ممکنه زخمات خونریزی کنه
هری بی توجه به هرمیون بر جا نشست. زخمهای سینه اش به شدت میسوخت اما توجهی به آن نکرد: چه بلایی
سرش آوردن... راستشو بگین زندسی؟
۲۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
لحن هری پر از التماس بود و صدایش میلرزید. رون که متوجه حالی بد او شده بود به تندی توضیح داد: اون حالش خوبه... مثل اینکه موقع مبارزه حواسش به تو بوده ... برای همینم اسنیپ ... خب میشه گفت... غافلگیرش
کرده...
- آشغال عوضی... ببینم رون... مطمئنی حالش خوبه؟
- اون حالش خوبه هری و بدجوری نگران توئه...
- هری نمیدونی چقدر ترسیده بودم ... فکر کردم مردی
صدای جینی لبریز از بغض بود هری که هنوز خیالش از بابت لوپین راحت نشده بود به زحمت لبخندی به او زد: زیادم اشتباه نکردی جینی، اگه لوپین نرسیده بود مرده بودم... یه آواداکداورا رو از جلوی دماغم منحرف کرد...
نفس هر سه نفر حبس شد. هری بیاد مسئله دیگری افتاد: دورسلیها؟
- اونا حالشون خوبه آقای پاتر ... اما من بعید میدونم که حال شما خوب باشه
هر چهار نفر به طرف صدا برگشتند. چند نفر به آرامی وارد اتاق کوچک میشدند. چند لحظه بعد اتاق رون کاملاً
لر شده بود.
مردی که این حرف را زده بود رو به هرمیون ادامه داد: فکر میکنم گفته بودم که نباید از جاش بلند شه... ببین
هر چهار نفر تازه متوجه ملحفه ی هری شدند که از خون خیس شده بود... پیرمرد ناشناس با طلسمی ملحفه ی خون آلود را عوض کرد و هری را خواباند
خانم ویزلی با نگرانی ملافه ی خون آلود را از دست مرد گرفت و با خشم به سه نفری که با چهره های گنهکار جلویش ایستاده بودند نگاه کرد: هیچ معلومه اینجا چیکار میکنین؟ گفته بودم که هری به استراحت احتیاج دار ه!
مرد ناشناسی دیگری که موهای بلند خاکستری داشت جلوتر آمد: مالی آروم باشی... آقای پاتر فقط نگران خانواد شه
هرمیون با حیرت پرسید: شما حرفهای ما رو میشنیدین ؟ ولی من...
- دوشیزه گرنجر... طلسم خیلی خوبی بود... اما در مقابل کسی که ضد طلسمش رو داشته باشه چندان موثر
الخفسفغهسا
۲ :
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری بی اختیار به پیرمرد نگاه کرد. چهره ی جالبی داشت. تمام موهایش سفید بود و صورت پر چین و چروکشی ریش کوتاهی داشت و عینک تک عدسی کوچکی روی چشم چپش بود. به طور کلی به نسبت سنش شاداب تر
به نظر میرسید. هرچند که هری نمیتوانست از چهره اش سن دقیق او را حدس بزند
آقای ویزلی به کنار تخت هری رفت و با لحن نگرانی که هری یکبار در زمان مسمومیت رون از او شنیده بود
پرسید: حالت چطوره هری ؟
- خوابم... از لوپین چه خبر؟
نگاه معنی داری بین حاضرین رد و بدل شد و همان پیرمرد جواب داد: خوبه... با یکی دو روز استراحت بهترم میشه. الان هم تانکس پیششه. فکر میکنم در حال حاضر کاراییش خیلی بیشتر از شفا دهنده های کل انگلستان
باشه!
لبخندی بر چهره ی همه شکل گرفت. پیرمرد نگاهی به همراهانش کرد: بهتره ما بریم بیرون. مثل اینکه اینجا
جلسه ی مهمی برپا بوده...
هرمیون به سرعت سرخ شد: او ه نه پروفسور ... ما فقط...
- فقط یه سری اطلاعات ضروری رو به آقای پاتر رسوندین. بله میدونم... و واقعاً برام عجیب نیست اگه سارا هم با شما متحد شده باشه... حالا ممکنه بگین کجا رفته؟
- من اینجام پدربزرگ
پیرمرد به طرف صدا برگشت و با دیدن نوه اش که با چهره ای گنهکار از در وارد میشد لبخندی بر لبش شکل گرفت: خوشحالم که تونستی به این زودی با بچه ها دوست بشی سارا... اما اگه بخوای تو قلعه هم از این بازیا در بیاری مجبور میشم مجازاتت کنم و خودت میدونی که من در این موارد چقدر سخت گیرم.
سارا آهی کشید: بله پدر بزرگ
- قلعه ! ... شما تو هاگوارتز ...
پیرمرد لبخندی زد: اوه متاسفم آقای پاتر... فراموش کردم که ما هنوز با هم آشنا نشدیم. بعد دستش را به سمت هری دراز کرد: اسم من نیکلاس فلامله... و به لطف مدیر جدید هاگوارتز امسال معجون سازی رو تدریس میکنم
این اسم برای هری آشنا بود... چند بار در ذهنش تکرار کرد: فلامل... فلامل
تا ۳
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
ناگهان ذهنش روشن شد و در جایش نیم خیز شد: خدای من... شما نیکلاس فلاملین؟
به گرمی دست او را فشرد: از آشنایی با شما خوشحالم قربان
نیکلاس هری را دوباره خواباند: منم همینطور آقای پاتر... البته تا وقتی که سرجات دراز بکشی تا زخمات دوباره خونریزی نکنه... خیلی وقت بود که میخواستم ببینمت مخصوصا بعد از ماجرای سال اولت
- هی نیک! به منم مهلت بده!
مرد ناشناسی دیگر کمی جلوتر آمد. هری حالا که دقت میکرد چیزی آشنا را در چهره ی پر چین و چروکش تشخیص میداد. صورتش بدون ریش بود و موهای خاکستریشی به شانه هایش میرسید. بر گونه ی سمت چپش اثر کهنه ای از یک زخم عمیق داشت که از زیر ابرو تا بالای چانه اش کشیده شده بود، چشمهایش آبی و درخشان بود... به قدری درخشان که هری احساس میکرد در درخشش آن ذوب میشود. حسی عجیبی نسبت به این غریبه داشت. حسی که بغض را در گلویش تازه میکرد و باعث شد وقتی دستش را جلو آورد به گرمی آنرا
بفشارد: من ابرفورث دامبلدور هستم...
دست هری بی اختیار ست شد. حالا علت احساس عجیبش را میفهمید. بغضی که در چند هفته ی اخیر در گلو
داشت را به زحمت فرو داد: دا... دامبلدورا
- استاد جدید دفاع در برابر جادوی سیاه و همونطور که باید حدس زده باشی برادر کوچکتر آلبوس
نفس هری به شماره افتاده بود: ا... از م... ملاقاتتون خوشحالم آقا
ابر فورث دستی روی شانه ی هری گذاشت: زیاد به خودت فشار نیار هری، بهتره استراحت کنی ... مالی،...، فکر کنم بهتر باشه اجازه بدی بچه ها پیش آقای پاتر بمونن چون به نظر نمیاد بخوان تنهاش بذارن... و ضمنا
مطمئنم که هری هم دوست نداره تنها بمونه
برخلاف تصور هری اینبار خانم ویزلی مخالفتی نکرد: پس فقط یه مدت کوتاه... هری باید استراحت کنه
- اوه ممنونم مامان!
جینی برای تشکر مادرش را در آغوش کشید. وقتی همه به دنبال خانم ویزلی از اتاق خارج میشدند جینی زمزمه کرد: سارا! پیش ما نمیمونی؟
سارا لبخندی زد: خیلی دلم میخواد جینی، اما اون تنهاس... الانم فرد و جرج پیداشون میشه... دلم نمیخواد
ده با ه... و بارث
۲
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
رون حرف سارا را قطع کرد: اون یه عوضی آشغاله، هر بلایی که فرد و جرج سرش بیارن حقشه!
سارا سری تکان داد: رون! من در باره ی اون چیزایی میدونم که تو نمیدونی... در هر حال اون برگشته
• اون یا پست خائنه... مر که باور نمیکنم برگشته باشه... شرجی باشه اون یا مال- ...
- رون!
رون با دیدن چهره ی کنجکاو هری و لحن اخطار گونه ی هرمیون ساکت شد و سارا ادامه داد: میدونم که در ظاهر اصلا آدم جالبی نیست و ضمنا با شما ها هم رابطه ی خوبی نداشته اما فراموش نکن آدما قابل تغییرن به
علاوه اگه اون نبود ما الان هری رو نداشتیم.
رون با کج خلقی جواب داد: فکر میکنی هری خوشش میاد که به اون عوضی بدهکار باشه ؟ شرط میبندم حاضره ده تا آواداکداورا بخوره تو سینش اما به اون آشغال مدل پور نباشه.
هری دیگر طاقت نیاورد و با کنجکاوری پرسید: میشه به منم بگین قضیه چیه ؟ من به کی بدهکار م؟
رون میخواست چیزی بگوید که هرمیون با حالتی هشدار دهنده صدایش کرد: رون!
دهان رون قبل از اینکه صدایی از آن خارج شود بسته شد. هری اصرار کرد: هرمیون ! بگو دیگه
- چیز مهمی نیست هری... تو خودتو نگران این ماجرا نکن.
- هرمیون اون باید بدونه...
- الان نه...
- ولی آخه...
- تمومش کن رونالد!
لحن هرمیون خطرناک شده بود، ناگهان از جا پرید و با همان لحن دستور داد: بهتره ما بریم پایین. هری باید
استراحت کنه
هری سعی کرد بلند شود ولی درد در بدنش پیچید، ناله ای کرد و دوباره دراز کشید: نمیخواین بگین قضیه
حید؟
at ,
۲ ۷
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هرمیون همانطور که به زور بقیه را از اتاق بیرون میکرد سرش را به طرف هری برگرداند: قضیه اینه که تو باید
استراحت کنی ... استراحت هری... و لطفا به مزخرفات بقیه هم گوش نکن
او این را گفت و به دنبال رون و جینی از اتاق بیرون رفت.
هری صدای پر خشم جینی را از پشت در شنید: بلاخره که چی ؟ اون دیر یا زود میفهمه
رژر کاملی کرد: و اون عوضی ر3 سر جاش مینشونه... هر چند که اگد بابا چوبدانستی مو قایم نکرده بود خودم این کارو میکردم...
- رون... هری به استراحت احتیاج داره، بدبختانه تو این شرایط نمیتونه اون آشغال رو مجازات کنه وگرنه به
موقعش با کمال میل ک کش یک:
صدای سارا اخطار کرد: بچه ها فکر نمیکنین ما کاملا تصادفی پشت در اتاق هری داریم دربارش بحث میکنیم؟
- اوه...
سرو صدای پایین رفتن از پله ها به گوش رسید. هری آه عمیقی کشید. کنجکاویش تحریک شده بود. از طرفی چنین رفتاری از هرمیون بعید بود...
:::: 888:::
از خانه بیرون زده بود تا به عادت هر روزه در پارکی در حوالی خانه اش گشتی بزند. در دو سال گذشته تنهایی بیش از قبل آزارش میداد و با اتفاقات چند ماه اخیر این مشکل به اوج خود رسیده بود. پیش از آن او هفته ای یکی دوبار به خانه پاتر ها میرفت و هر چند وقت یکبار میهمان ویزلی ها بود. این مسئله حسی تنهایی اش را تا حد زیادی کاهش میداد و به او یاد آوری میکرد که هنوز هم خانواده ای دارد تنها بعد از آن حادثه بود که
متوجه شد تا چه حد به آنها وابسته شده.
چیزی که به شدت ناامیدش میکرد این بود که ملاقاتهایش با نانسی هم به تدریج کم شده بود. دختر کوچکش بعد از حادثه دره گودریک سرخورده و تنها بود و دراکو از ته دلی میخواست از او حمایت کند اما با وجود خطر یک جاسوس درون هاگوارتز او عملا نمیتوانست به سراغ دخترش برود و بدتر از آن اینکه همین دلیل ملاقاتهای
آنها را در هاگزمید دچار مشکل میکرد. نمیخواست و نمیتوانست نانسی را به خطر بیاندازد.
۳ ۸
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
روی یک نیمکت در زیر درخت بلندی نشست، کتابی را که همراه آورده بود باز کرد و نگاهش را به آن دوخت. خواندن کتاب سرگرمی مورد علاقه اش بود. در سالهای اخیر به همین روش با زندگی مردم اطرافش آشنا شده بود. حالا مشنگها در نظرش چندان احمق به نظر نمیرسیدند. آشنایی با تکنولوژی و فرهنگ این مردم باعث شده
بود که حتی آنها را شایسته تقدیر بداند.
یک اتوبوس بزرگ در کنار پارک توقف کرد و زن جوانی با لباس پرستاری از آن خارج شد. همکارش در درون اتوبوس در تلاش بود تا مسافران را پیاده کند. سرو صدایشان آرامش دراکو را که در چند متری آنها روی نیمکت نشسته بود بهم میریخت. بار دیگر نگاهش را به کتابش دوخت. چنان غرق در خواندن صفحات کتاب بود که
متوجه عبور مسافران از کنارش نشد.
- از اون طرف نه هری...
بی اختیار سرش را بلند کرد و به سمت صاحب صدا چرخید. زن پرستار خودش را به یکی از همراهانش رساند که مسیری مخالف دیگران را در پیش گرفته بود. دست راستش را کورکورانه در جلویش حرکت میداد. پرستار
با ملایمت بازوی او را گرفت: داری اشتباه معیری
و مرد را به سمت درست چرخاند: از این طرف
مرد قد بلند بود تقریبا به بلندی خود دراکو. با موهایی سیاه و درهم که در پشت سر اندکی بالا جسته بود. زمانی
که چرخید دراکو برای اولین بار صورتش را دید. کتاب قطور چرمی بی اختیار از میان دستهایش رها شد و با صدای بلندی روی زمین افتاد. چندبار پلک زد تا آنچه را که میدید باور کند.
مرد نابینا از جلوی دراکو گذشت. پایش به کتاب گیر کرد و چیزی نمانده بود که بر زمین بخورد.
پرستار به موقع به کمکش شتافت. بازویش را گرفت و مانع بر زمین خوردن او شد. زمانی که از جلوی دراکو عبور میکرد برای اولین بار به حرف آمد: ممنونم کیت
- نه... نه... نه
این صدا از درون اتاقی کار بسته به گوش میرسید - زرد جوانی کد پشت در ایستاده پود با حسرلت آه کشید...
چیزی در وجودش میخواست که اینبار این غریبه پیروز شود...
۲ ،۹
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
صدای خسته از نگرانی و ناراحتی میلرزید ...
- چرا نه؟
- برای آخرین بار بهت میگم ... من این کار رو نمیکنم...
- منم برای آخرین بار بهت میگم یا خودت میایی و همه چیز رو بهشون میگی یا...
صدای دوم مصمم و آشنا بود و متعلق به مرد نسبتا جوانی با قد بلند و و موهای بور بود...
صدای اول خشمگین و عاصی فریاد زد: یا چی؟
- یا اینکه میرم و خودم بهشون میگم.
- تو این کار و نمیکنی مالفوی!
- من هر کاری که بخوام میکنم پاترا
صدای دوم به سرعت سرد شد. به همان سردی که سالها قبل بود. زن جوان ترجیح داد برود و دو مرد را به حال خود بگذارد. ظاهرا غریبه به تنهایی از پس این کار بر می آمد. چون او آنقدر هری را میشناخت که بداند فقط از
سر درمانگی دوستش را با نام فامیلشی صدا میزند.
هری هم متوجه تغییر حالت صدای دراکو شد. همانطور که روبرویشی ایستاده بود رنجش را در صدای او احساسی میکرد. آرام خودش را روی نزدیکترین مبل انداخت و سرش را بین دستانش گرفت: متاسفم دراکو... باور کن من
دراکو به آرامی سر تکان داد. چهره ی خسته و درمانده ی هری و صدای پر از اندوه او کار خودش را کرده بود. آنقدر او را میشناخت که بداند در کمتر شرایطی به این حد در عذاب بوده... هنوز باور نمیکرد سرنوشت هری پاتر مشهور چنین تلخ باشد... تک و تنها ... اینجا... در یک آسایشگاه مشنگی ... و دور از همه ی کسانی که
دوستشان داشت...
- هاری... تو هیچ تقصیری نداشتی... اینو باور کن... اونا باید بدونن • • • • حداقل دوستانت... خودت میگفتی کده اونا خانواده ی توان!
- بدونن؟ چی رو بدونن؟ فکر کردی اونا ...
۳
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
سعی کرد خشمگین به نظر برسد: دراکو... خانوده ی من سالهاست که مردن... خواهش میکنم ... سعی کن درک
صدای قدمهای دراکو را در اتاق میشنید: چی رو درک کنم؟ من نصف انگلستان رو نکوبیدم بیام اینجا که به مزخرفات تو گوش کنم...
خشم هری فوران کرد: یادم نمیاد مجبورت کرده باشم که به ملاقاتم بیای اما حالا که اومدی مجبوری گوشی کنی... من رفتار رو میفهمم دراکو... نفرت رو حسی میکنم ... و ترحم رو... حتی تو صدای تو... و این چیزی نیست که من بخوام یا بتونم تحمل کنم.
- اوه آره... هر چی باشه تو پسر برگزیده ای... مغرور و از خود راضی... اما دیگه خودت نیستی... هری ای که من میشناختم برای خودش ارزش قابل بود و برای دوستانش بیشتر از خودش... او نقدر ابله نبود که خودشو از دوستانش مخفی کنه ... بچپه تو یه سوراخ و با خاطراتش سرگرم باشه... تا جایی که یادم میاد سرش واسه ی دردسر درد میکرد...
هری به سمت صدا برگشت در تمام دو سال اخیر این تنها صدای آشنایی بود که به گوشش رسیده بود... تنها صدایی که او را با دنیای گذشته اش پیوند میداد و از تاریکی که گرفتارش شده بود نجات میداد... تنها صدایی که او را بیاد کسانی میانداخت که در چند سال گذشته آرزوی دیدارشان را داشت... و نمیتوانست بگوید که چقدر از شنیدن این صدا شاد و غمگین میشود... با این حالی از شنیدنش خوشحال بود... نمیتوانست انکار کند که این تنها چیزیست که از گذشته برایش مانده... یک دوست...
صدای دراکو دوباره به گوشش رسید: تنها چیزی که برات مهمه غرور لعنتی خود ته. اصلا به بقیه فکر کردی؟ بعد چهار سال نانسی هنوزم دارم اشک میریزه... اگه رابرت نبود تا حالا دیونه میشد... رون هنوزم دنبال جسدت میگرده... خانم ویزلی ... لوپین همیشه از تو حرف میزنه... پسرت مثل دیوونه ها شده ... هر چی باشه تو پدرش بودی... کسی که براش مظهر قدرت بود... قیافش وقتی تو رو اینجوری ببینه وحشتناک میشه...
هری فریاد زد: بس کن دراکو... از کی تا حالا مدافع حقوق ویزلی ها و دورگه ها شدی؟
- از وقتی تو که به اصطلاح عضو خانوادشونی اونا رو اینجوری صدا میکنی. فکر میکردم ریموس برات مهمه... هه... دورگه... یادم باشه بهشی بگم ...
هری نالید: تو رو به مرلین دراکو... تمومش کن
- تمومش کنم! چی رو؟ مگه برای تو مهمه؟ تو که خودتو تو این سوراخ قایم کردی و...
۳ ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- خفه شو!
شیشه ی پنجره با صدای مهیبی در هم شکست...
صدای دراکو پر از کنایه شد: آره... عصبانی شو... جوش بیار ببینم چه غلطی میخوای بکنی؟ این آخرین حل قدرتته آقای برگزیده؟ آخرین روش مبارزه؟ چوبدستی تو کنار گذاشتی که مثلا خود تو مجازات کنی؟ اونم تو این
شرایط ؟
اشک در چشمان سبز رنگی که زمانی از شادی میدرخشید حلقه زده بود مدتها بود که چشمهایش دیگر نمیدرخشید، نمیخواست دراکو اشکش را ببیند. از او روی برگرداند: تو درک نمیکنی
دراکو پرخاش کرد: خب بهم بگو... نداشتن یه جفت چشم اینقدر برات سنگینه؟ چرا باید جور حماقت تو رو اونا
. بکش
- آره... میفهمیم. سارا هم زن من بود که کشته شد... نانسی هم دختر منه. اما الان چهار ساله که داره واسه تو گریه میکنه... تو پدر اونی پاتر میفهمی؟
- تو نمیفهمی دراکو... نمیفهمی... هیچ وقت این شرایط رو نداشتی که بفهمی... گفتنش برای تو آسونه...
- بگو تا بفهمم ... چی رو نمیدونم ؟ اینکه میخواستن مجبورت کنن بین جینی و لی لی یکی رو انتخاب کنی؟ این که سعی کردی هر دو شون رو نجات بدی اما هر دو رو از دست دادی ؟ اینکه به خاطر همین این بلا سرت اومد؟
من چی رو نمیدونم ؟
- اونا نباید بدونن ... هیچ کدومشون... رون ... هرمیون... سیریوس حتی خود توهم نباید میفهمیدی!
- چرا... میترسیدی ازت متنفر بشن؟ ... متنفر بشن که در لحظه ی مرگ جینی کنارشی بودی؟ متنفر بشن که
برای نجاتش خودتو نابود کردی؟ اونا از تو متنفر نیستن هری ... رون... هرمیون... اونا... نمیتونن قبول کنن که تو این طور خودتو مجازات کنی واقعا تو رو دوست دارن... و بهت احتیاج دارن
- آره اما نه وقتی که واقعیت رو بدونن . فکر میکنی چی فکر میکنن اگه بفهمن لی لی چطوری مرده؟ اگه بفهمن من بغل دستش بودم و نتوانستم نجاتش بدم... اگه...
صدای هری از بغض میلرزید ...
۳۲
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- - هگر و...
این صدای دراکو بود. دلسوزی از صدایش می بارید.
- تو نباید این جوری فکر کنی.
در دست در هاشمیر وقت در باز شد و زنی پوشیده در لباس پرستاری وارد شد: وقت ملاقات المومه
نگاهش روی شیشه ی شکسته قفل شد. تقریبا هر وقت که این مرد مرموز به دیدن بیمار مرموز ترش میامد یکی از اشیاء منفجر میشد... یک بار شیشه... یک بار کمد ... یک بار کتابخانه... یک بار نصف دیوار...
البته مدیریت بیمارستان به خوبی میدانست که این مرد به حد کافی ثروتمند هست که پول یک شیشه ی چهل دلاری را بدهد: با این حال او فقط نگران بیمارش بود. حس عجیبی نسبت به این بیمار خاص داشت: لطفاً بیرون آقای مالفوی
چشم زن به چیزی افتاد که مرد بور آهسته در آستینش مخفی میکرد: چیزی شبیه به ... یک تکه چوب !
دراکو ادامه داد: رو حرفم فکر کن هری... تا هفته ی دیگه فرصت داری... میدونی که من جا نمیزنم.
بعد آهسته او را در آغوش کشید و طوری که پرستار نشنود در گوشش زمزمه کرد: خیلی دلم میخواست همینجا طلسمت کنم ... متاسفم که اینو میگم اما حتی ارزش اینم نداشتی.
صدای قدمهایی که دور میشدند و بعد از ان بسته شده در پشت سر پرستار به گوشی رسید و هری بازهم با افکارش تنها ماند.
هری خواب آرامی داشت. البته تقریباً آرام. اواخر شب بود که بازهم کابوس سقوط دامبلدور از برج ستاره شناسی به سراغش امد. هری دید که بدن دامبلدور بالا رفت و بعد از بالای برج به پایین پرتاب شد. به سرعت از پله ها پایین دوید و دوان دوان خود را به محوطه رساند. در پایین برج ستاره شناسی بدن دامبلدور به رو، روی زمین افتاده بود. هری به طرفش دوید تا شاید بتواند او را نجات دهد. شانه های پیرمرد را گرفت و او را برگرداند. با
دیدن چهره ی غرق در خون لوپین فریادی کشید و از خواب پرید...
۳۳
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
چند لحظه طول کشید تا متوجه موقعیتش شد. صورتش از اشک و عرق خیسی بود و تیشرتشی به بدنش
چسبیده بود. به سختی نفس نفس میزد گویا چندین ساعت دویده بود. بدنش کوفته شده بود بدون شک نگرانی
ای که از فکر صدمه دیدن لوپین داشت عامل اصلی این کابوس بود... گلویش از تشنگی میسوخت. دستش را دراز کرد و چوبدستی اش را برداشت تا به کمک آن برای خودش لیوان آبی ظاهر کند. اما چون مهارت هرمیون را در این کار نداشت بعد از چند بار امتحان کردن از این کار صرف نظر کرد. ظاهرا برای خوردن اب چاره ای جز
پایین رفتن نبود.
به زحمت از جا بلند شد. پاهایش به شدت درد میکردند و سینه اش میسوخت. لنگ لنگان به طرف در رفت و آنرا باز کرد. پایین رفتن از پله ها در آن شرایط چندان آسان نبود. به سختی خود را از پله ها پایین کشید و به هر زحمتی که بود به آشپزخانه رسید. مشتی آب به صورتش زد و یک لیوان آب نوشید. بعد خود را روی نزدیکترین صندلی انداخت. نگرانی عجیبی وجودش را گرفته بود... باید لوپین را میدید ... تصمیم گرفت به سنت مانگو
آپارات کند و بعد از مطمئن شدن از حالی لوپین و قبل از بیدار شدن و نگران کردن سایرین به خانه برگردد.
در همین فکر بود که سایه ای توجهش را جلب کرد. از خدا میخواست که رون باشد تا بتواند نگرانی اش را با او دار میان بگذارد. اما لحظه ای بعد کسی روبرویش بود که دیدنش خون را در رگهای هری منجمد میکرد.
برای چند لحظه هر دو مات و مبهوت به هم خیره شدند. هری بی هیچ مکثی چوبدستی اش را کشید و اولین
وردی که به ذهنش رسید بر زبانش جاری شد: اکسپلیار موسی
طلسم هری بلافاصله مالفوی را خلع سلاح کرد. هری چوبدستی او را در هوا قاپید: اینجا چه غلطی میکنی مالفوی؟ چطوری اومدی تو؟
- فکر نمیکنم به تو ربطی داشته باشه پاتر، امیدوار بودم شرت کم شده باشه
- نه تا وقتی که آشغالایی مثل تو نفس میکشن «کانور تو»
طلسم هری دراکو را محکم به دیوار کوباند. با چوبدستی اش قلب او را هدف گرفته بود: تکون بخوری مردی مالفوی
رنگ دراکو کاملا سفید شده بود. خشم هری او را نگران کرده بود...
هری سوالش را تکرار کرد: دوباره میپرسم. اینجا چه غلطی میکنی عوضی ؟
دراکو به سردی جواب داد: من الان دو هفتسی که اینجام و برای بودنم احتیاجی به اجازه ی احمقی مثل تو ندارم جم پاتر
۳
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری پوزخند خشمگینی زد صدایش از خشم میلرزید: فکر میکردم بهتر از این بتونی دروغ بگی... یه مالفوی تو خونه ی ویزلیها! اونم دو هفته؟ راستشو بگو اینجا چیکار میکنی... بقیه ی رفقای مرگخوارت کدوم گورین؟ اون اسنیپ آشغالی... یا خاله ی پست فطرتت...
- اینجا خونه ی تو نیست پاتر... منم به تو جواب نمیدم
- اتفاقاً اینجا یه جورایی خونه ی منه مالفوی و اگه نخوای بگی برای چی اینجایی به زور از زیر زبونت حرف میکشم
لحن هری کینه توزانه بود و چوبدستی اش آماده بود که مالفوی را تکه تکه کند. دراکو که متوجه این مسئله شده بود به سرعت عکس العمل نشان داد: چوبدستی مو پس بده پاتر، اگه میخوای بجنگی با کمال میلی حالتو جا میارم ...
هری پوزخندی زد: چطوره چوبدستی خودم رو هم بندازم زمین ؟ ولی با این حال، من اصلا دوست ندارم مثل یه اسلیترین آشغال مخفیانه و با کلک حریفم رو ببرم... حق با توئه... ترجیح میدم تو مبارزه حالتو جا بیارم و در این
صورت هیچ رحمی نخواهم داشت
و چوبدستی دراکو را به طرفش پرتاب کرد.
مالفوی چوبدستی را در هوا قاپید: تاراتالگرا
هری به سرعت جاخالی داد تا طلسم مالفوی به یکی از صندلی ها بخورد. نتیجه این شد که صندلی آتش گرفت.
هری از وسط دود فریاد زد: سکتوم سمپرا
اینبار نوبت مالفوی بود که جا خالی دهد: پاترا فکر میکردم یاد گرفتی که این طلسم خویی نیست!
- اتفاقاً الان بهترین طلسمه. البته بعد از این یکی ... آواداکداورا
- کانورتو
هری دیر جنبید و پرتو زرد رنگ طلسم مالفوی به بازوی چپش برخورد کرد و آنرا درید. با این حال به سرعت از طلسمی غیر لفظی استفاده کرد. طلسم سرخ رنگ هری توسط مالفوی منحرف شد تا یک کوه از بهترین ظرفهای خانم ویزلی را با سر و صدا خرد کند.
سNS
تا ۳
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
بعد نوبت هری بود که میزها و صندلی ها را بهم بریزد. طلسم بعدی مالفوی منحرف شد و قابلمه ها را بهم ریخت. مطمئنا در دوره ی مرگخواریش پیشرفت خوبی کرده بود. هیچ وقت مبارزه ی دو نفره ی آنها اینقدر
طول نمیکشید هری پشت سر دراکو ظاهر شد و با طلسمی او را به عقب پرتاب کرد. طلسم بعدی دراکو با چنان شدتی شیشه های پنجره را خرد کرد که صدایش دست کمی از آنفجار نداشت. حتی خودش هم چنان از صدای آن ترسیده بود که تا چند لحظه مبهوت مانده بود. هری از فرصت استفاده کرد و طلسم بعدیش مالفوی را از پا
در هوا معلق کرد.
با حرکتی سریع چوبدستی را از دستش خارج کرد و با خشم غرید: اینجا چیکار داری مالفوی؟ قبل از کشتنت جواب این سوالو از زیر زبونت بیرون میکشیم
دراکو به ناچار جواب داد: با پروفسور دامبلدور اومدیم. چون تو خونه ی میدان گریمولد دیگه امنیت نداشتیم... دلم نمیخواست افراد لرد سیاه منو در حال رفت و آمد به اونجا ببینن،
هری از کوره در رفت: گریمولد! تو توی خونه ی سیریوس چه غلطی میکردی؟ کی به تو اجازه داده که وارد اونجا بشی؟
دراکو پوزخندی به چهره ی خشم آلود هری زد: اونجا تنها خونه ی باقیمانده از یک خوانواده ی اصیل واقعیه
پاتر... و برای اطلاعات من با اونا نسبت فامیلی دارم...
هری پوزخند دیگری تحویل دراکو داد. با جادویی پایه های یک صندلی را وصل کرد و با ضعف روی آن نشست: خوبه! پس قبول داری که مالفوی ها همچین هم درست و حسابی نیستن... بعد چند سال پیشرفت خوبی بود ...
اما برای اطلاعات اونجا دومیشه، تو اولیش وایسادی
صدای مالفوی بی هیچ دلیلی به لرزش افتاد: تو اینجا رو درست و حسابی میدونی پاتر؟ در مقابل خونه ی ما
بیشتر شبیه خوک دونیه
- خفه شو مالفوی ... یه بار دیگه چرت و پرت بگی خودم خفت میکنم. فرق اینجا با جایی که تو بهش میگی خونه در افرادیه که توش زندگی میکنن. حالا جواب منو بده
دراکو به ناچار ادامه داد: بعد از مرگ دامبلدور یه هفته ای رو اونجا بودم. اگه میدونستم اون منو به خونه ی تو فرستاده محال بود پامو توش بذارم. اما در هر صورت اونجا قرارگاه محفل ققنوسه
هری با حیرت برگشت: محفل! صبر کن ببینم تو قضیه ی قرار گاه رو از کجا میدونی؟ اون اسنیپ عوضی دیگه
چی رو بهتون گفته؟
۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- احمق نباشی پاترا اون نمیتوانست چیزی رو به کسی بگه. اون خونه علاوه بر جادوی رازداری، هزار تا جادوی دیگه هم داره که تو حتی اسمشونو هم نشنیدی ... دامبلدور خودش آدرس رو بهم داد. قبل از مردنش با ارتباط چشمی. میگفت این تنها راهیه که محفل میفهمه که من حقیقتو میگم...
اسم دامبلدور آتش خشم هری را شعله ور کرد: تو عوضی آشغالی... باعث شد ی اون بمیره... توقع داری باور کنم
آنقدر خشمگین شده بود که چوبدستی اش را بالا برد: جهنم خوش بگذره مالفوی |
اما قبل از هر حرکتی، چوبدستی از دستش خارج شده بود: متاسفانه باید باور کنی هری
بلافاصله طلسم دراکو باطل شد و او بر روی زمین فرود آمد.
هری برگشت. آنقدر درگیر خشم و نفرتش از مالفوی بود که متوجه نشده بود که سر و صدای آنها کل افراد خانه را بیدار کرده. ورودی کوچک آشپزخانه خانه تقریباً پر شده بود. بیل و فلور در آستانه ی پله ها ایستاده بودند.
جینی و سارا لباس خواب به تن داشتند. به نظر میرسید برق جرج را گرفته باشد چون تمام موهایش سیخ شده بود و اگر موقعیت بهتری بود مسلما همه از دیدن چهره ی او غرق خنده میشدند. چارلی جلوتر از خانوم ویزلی که با وحشت به آشپزخانه اش نگاه میکرد خودش را به محلی درگیری رساند.
هری با حیرت و خشم به طرف چارلی ویزلی برگشت: چ... چطور ممکنه ؟ شماها چی کار کردین؟
آقای ویزلی در حالیکه با حالتی عصبی شیشه های عینکش را پاک میکرد گفت: بدبختانه ممکنه هری، و باید بگم به هیچ وجه انتظار این رفتار رو با مهمونمون ازت نداشتم.
رون غرید: آره.زیادی شرافت مندانه بود. باید جا به جا میکشتیش
- رونالد ویزلی!
- بسه مامان اون قاتل دامبلدوره
مالفوی فریاد زد: من یه بار محفل رو قانع کردم ویزل... نیازی ندارم که تو رو قانع کنم.
رون با طلسمی مالفوی را به دیوار کوباند. حرکتش آنقدر سریع و غیر منتظره بود که هیچ کس عکس العملی نشان نداد، یا شاید هم نمیخواستند وقتی مالفوی با خشم ردایش را میتکاندرون غرید: یه بار دیگه تکرار کن تا...
خانم ویزلی به سرعت عکس العمل نشان داد و رون را خلع سلاح کرد: اون چوبو از کجا آوردی رونالد؟ جم
۳۷ چه از:
هلال
حلال حجار
 
 
________________
سS
از:
فدرال
حلال حجار
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
جرج پوزخندی زد: من بهشی غرضی دادم
- هری!
این صدای هرمیون بود که از پله ها پایین میامد. هری با خشم به طرف هرمیون برگشت: این همون چیزیه که من نباید میفهمیدم؟ که یه خائن عوضی رو بردین به خونه ی سیریوس ! بعدم آوردینش اینجا؟ ببینم نفر بعدی
که میخواد به کشتن بده کدو متونین؟ اون دفعه دامبلدور اجازه داد... من این کار و نمیکنم.
- هری آروم باش
هری نعره زد: آروم باشم؟ اون دامبلدور رو کشت
- من اونو نکشتم پاتر...
دراکو سکوت پر حیرت ویزلی ها را شکسته بود: شنیده بودم همه چی رو دیدیا
هری پوزخندی خشم آلود زد: آره. راست میگه. اینکه گناهی نداشت... کی بود که مادام رز مرتارو طلسم کرد که
اون گردنبند رو به دامبلدور برسونه؟ • • •. یا اون بطری معجور مسموم-... یا اون کمد غیب شونده... بازم بگم؟
صدای مالفوی هم بالا رفت: تو هیچی نمیدونی پاتر و من نمیخوام که وقتمو برای قانع کردن تو هدر بدم. من کمد رو تعمیر کردم. من کشوند مش روی برج، اون موقع نمیدونستم چه کاری میتونه باهام بکنه... همیشه فکر میکردم یه پیرمرد احمق شکلات به دسته...
هری با خشم دستش را مشت کرده بود اما چیزی از درونش مانع از زدن این مشت به دماغ مالفوی میشد
دراکو متوجه عکس العمل خشم آلود اطرافیانش نبود اما بقیه ی حرفهایش اشتباهش را جبران کرد: حرفاش ایه جورایی آرومم کرد. با کارایی که کرده بودم خیلی راحت میتوانست بفرستتم آزکابان اما این کار و نکرد. اون میخواست حمایتم کنه... کاری که پدرم هیچ وقت نکرد... اونم مثل لرد سیاه همه چی رو با زور و تهدید به دست
میاورد... حتی مادر مو...
برای لحظه ای صدای دراکو از بغضی لرزید: تو از زندگی من چی میدونی پاترا فکر کردی چرا اومدم تو خونه ای
که همه با پدرم دشمنی دارن؟
هری ادای فکر کردن را در اورد: شاید چون میخوای زهر پدر تو بهشون بریزی... همونطور که دامبلدور رو به مرگخوارا دادی ... اما این دفعه نمیتونی،... من نمیذام. واسه من مظلوم نمایی نکن ... تو پدرتو میپرستی
۳ ۸
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- توقع داشتی چیکار کنم؟ جلوی شیشی تاشون یه نفره و ایستم؟ تو که این قدر ادعات میشه چرا خودت هیچ
غلطی نکردی؟
• • • هری با نفرت زمزمه کرد: من طلسم شده بودم وگرنه
مالفوی پوزخندی زد: همون گری بک کافی بود تا تو رو به سرنوشت اون دوست گرگینه بدبختت دچار کنه
از آنجا که چوبدستی هری دست چارلی بود با خشم یقه ی مالفوی را گرفت، وقتی بیلی و چارلی دخالت کردند و به سرعت آنها را از هم جدا کردند فریاد زد: یه بار دیگه راجع به لوپین اینجوری حرف بزنی کاری میکنم که آرزوی بودن با گری بک رو بکنی
- مثلا میخوای چه غلطی بکنی؟ بگی گازم بگیره؟
اینبار هری با تمام قدرت خودش را از دست چارلی و بیل رها کرد و در اولین فرصت مشت محکمی به چانه ی مالفوی کوبید: شرافت اون از امثال تو خیلی بیشتره
دراکو خون لبش را با آستینش پاک کرد و چون چوبدستی اش را از دست داده بود به طرف هری حمله کرد
- بسی کنین با هر دو تونم
از آنجایی که اعضای خانواده ی ویزلی بعد از شنیدن توهین مالفوی به لوپین خودشان را از ماجرا کنار کشیده بودند تا هری خودش به حساب مالفوی برسد، سارا به وسط آن دو پریده بود: تاکی میخواین سر هم داد بزنین ؟
دراکو غرید: تو دخالت نکن سارا
هری کامل کرد: این مسئله هیچ ربطی به تو نداره سارا! خودم حلش میکنم
- چطوری؟ به شیوه ی جادوگرای قرون وسطی؟ یه نگاه به اطرافت کردی هری؟
هری سرش را برگرداند، حق با سارا بود. آن دو آشپزخانه ی خانم ویزلی را نابود کرده بودند. چند دیگ و قابلمه به همراه مقدار زیادی چینی خرد شده روی زمین پخش شده بود... صندلی ها بعضی سوخته و بعضی شکسته روی زمین ولو بودند. سه تا از پایه های میز شکسته بود و میز یکوری شده بود ظرفهای روی آن روی زمین خرد شده بود. دوده ی زیادی که از برخورد یک طلسم به درون شومینه ایجاد شده بود نصف آشپزخانه را سیاه کرده
بود...
۳۹
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
دراکو پوزخندی به چهره ی گنهکار هری زد. قبل از اینکه هری عکس العملی نشان دهد سارا جوابش را داد: این شامل تو هم میشه مالفوی!
اینبار نوبت هری بود که پوزخند بزند و سارا او را هم سر جایش نشاند: تو هم بهتره اینو بدونی آقای پاتر، به خاطر دراکوست که الان اینجایی. اون ما رو از برنامه ی حمله به پریوت درایو مطلع کرد وگرنه الان مرده بودی!
هری با حیرت و خشم به طرف سارا برگشت: چی!
بعد به هرمیون، رون و جینی نگاه کرد گویا منتظر بود آنها حرف سارا را رد بکنند...
رون، هرمیون و جینی نگاهی رد و بدل کردند هر سه از عکس العملی که هری ممکن بود به جواب آنها بدهد وحشت داشتند بلاخره رون شجاعت به خرج داد و گناهکارانه زمزمه کرد: متاسفانه حقیقت داره هری
هری با خشم غرید: من همون ده تا آواداکداورا رو ترجیح میدم
نگاههای حیرت زده ای بین سایرین چرخید. ظاهرا به جز رون، هرمیون، جینی و سارا که با چهره هایی در هم به هم نگاه میکردند هیچ کس معنی حرف هری را نفهمیده بود.
چارلی جلو آمد و در حالی که سعی میکرد لحنش قانع کننده باشد گفت: خوشبختانه همه ی ما الان در یه
هری پرخاش کرد: همون یه بار که سیریوس با اسنیپ کنار اومد برای من یکی تا آخر عمرم کافیه
مالفوی غرید: اسنیپ باید به جای مدیرت تو رو میکشت که فقط تا نوک دماغتو میبینی
- جرات داری یه بار دیگه تکرار کن تا بهت نشون بدم کی نوک دماغشو میبینه.
- گفتم باید به جای مدیر...
- تمومش کنین با هردو تونم !
این صدای فریاد خانم ویزلی بود. فریادی که برای هری خیلی آشنا بود اما با نهایت لذت متوجه شد که دراکورا از وحشت میخکوب کرده: تو این خونه جای جنگ و جدال نیست. چه بخواین چه نخواین تا وقتی که اینجایین
باید با هم کنار بیاین... روشن شد؟
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- محاله!
- همین که گفتم هری، تا وقتی که اینجایی باید با دراکو کنار بیایی.
شریه از کوره در رفت: جدی؟ واقعاً متاسفم ولی عبیر با قاتل دامبلدور ای جا نمیمونیم. مر اینجا نمیمونم... حالا اگه ممکنه چوبدستی مو پس بدین
هری با خشم چوبدستی اش را از دست چارلی مبهوت بیرون کشید و به سرعت به طرف در پشتی رفت.
- هری دیونه نشو!
هری بی توجه به فریاد هرمیون از در بیرون رفت و انرا با خشم به هم کوبید.
رون چند ثانیه به چهره های مبهوت اعضای خانواده اش نگاه کرد (همه شان حیرت زده بودند) هیج کدام از آنها تا به حال خشم هری را ندیده بودند. نه به اندازه ی او...
میخواست به دنبال هری برود تا او را آرام کند اما بیل مانعش شد: تنهاش بذار رو، یه کم که تو حیاط قدم بزنه
اروم میشه
جینی زمزمه کرد: فکر نکنم!
درست در همین وقت صدای بلند آپارات آنها را از جا پراند. همه با هم به طرف در پشتی دویدند.
رون غرید: میدونستم ! اون کله شق تر از این حرفاسی
خانم ویزلی با نگرانی گفت: نباید باهاشی اونطوری حرف میزدم... اگه طوریش بشه چی؟ ... اگه مرگخوارا ببیننشی؟ هنوز پاشی میلنگه... به استراحت احتیاج داره!
دراکو پوزخندی زد: اون یه عوضی کله شقه
چند صدای مختلف با هم فریاد زدند: خفه شو مالفوی
دراکوبا خشم برگشت و از پله ها بالا رفت. رون در مقابل نگاه خشمگین پدر و مادرش، لبخندی به فرد، جرج و جینی که با او همراهی کرده بودند زد.
جم
: ۱
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
چارلی مادرش را به طرف یکی از صندلی های شکسته برد. با طلسمی آنرا سر هم کرد و مادرش را روی آن نشاند: نگران نباشی مامان... هری که بچه نیست. چیزی که اون الان احتیاج داره یه کم تنهاییه و یه هوای
حسابی که به کلش بخوره
رون به تبعیت از چارلی روی صندلی کنار او نشست: من که فکر میکنم بین برگشتن به اینجا و تحمل اون عوضی و ولی گشتن تو خیابون و گرفتار شدن به دست مرگخوارا، دومی رو انتخاب میکنه. منم اگه مجبور نبودم همین کار رو میکردم.
آقای ویزلی با حرص گفت: رون شرایط تو فرق میکنه... هری در خطره
- آره اما باور کنین بابا اینجا بیشتر از خیابون براش خطرناکه...
- منظورت چیه ؟
لحن بیل تند و کمی آشفته بود. رون توضیح داد: هری اینجا مستقیما در خطر انجام یه قتل فوری قرار داره که اگه بخواد اجراش کنه دست کم سه نفر از افرادی که الان اینجان با کمال میلی داوطلب کمک کردن به اونن ... و به خودش و فرد و جرج اشاره کرد.
جینی تصحیح کرد: چهار تا
هرمیون کامل کرد: پنج تا
سارا با ناباوری گفت: هرمیون ! فکر میکردم تو عاقلتر از ایتا باشی؟
هرمیون با حالتی عذرخواهانه به سارا که با نگاهی سرزنش آمیز به او نگاه میکرد گفت: متاسفم سارا، اما من به هری حق میدم... یه سال کامل اون به همه ی ما گفت که مالفوی یه نقشه هایی داره... باور نکردیم. دائم میگفت اسنیپ داره یه کارایی میکنه... مسخرش کردیم... هر کسی هم بود بعد از این مدت، از دیدن در اکو در اینجا
خوشحال نمیشد. به خصوص که هاگری حالا احساس میکنه خانوادش در خطره... و برای دفاع از اونا هر کاری میکنه ... در هر حالی سارا، فکر میکنم هری بهتر از همه ی ما مالفوی رو میشناسه.
: ۲
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
فصل سوم:
همراه
هری با صدای پاق بلندی در سنت مانگو ظاهر شد. در حالت عادی حضورش نگاهها را به خود جلب میکرد. اما آنروز و حتی در آن ساعت صبح، بیمارستان آنقدر شلوغ بود که جای سوزن انداختن نبود. مرگخوارها بعد از مرگ دامبلدور جرات بیشتری پیدا کرده بودند و حالا وضعیت شهر را کاملا بهم ریخته بودند ... تعداد مجروحان و زخمی ها آنقدرها زیاد بود که راهروهای سنت مانگو کاملاً پر شده بود. خوشبختانه مردم آنقدر حواسشان به
خودشان بود که متوجه هری که لنگ لنگان از میانشان عبور میکرد نمیشدند.
جلوی آسانسور به قدری شلوغ بود که با وجود درد شدید پاهایش از پله ها استفاده کرد و همین باعث شد که کارش بیشتر طول بکشد. کمی بعد جلوی بخش آسیبهای جادویی بود که حالا همه جور بیماری در آن یافت میشد و به طور وحشتناکی شلوغ بود. پیدا کردن ریموس لوپین در این جای بهم ریخته خیلی آسان نبود اما پیدا کردن زن جوان نگرانی با موهای صورتی اصلا سخت نبود.
با دیدن تانکسی لبخندی بر لبش شکل گرفت و به آرامی به سمتش رفت.
تانکس در گوشه ی اتاق و در کنار تختی که ریموس در ان به خواب رفته بود، نشسته بود و با نگرانی به چهره ی ریموس نگاه میکرد. هرچند دقیقه یکبار با دستمالی عرق پیشانی او را پاک میکرد. آرام پرسید: حالش چطوره؟
تانکسی از جا پرید و با دیدن کسی که پشت سرش بود با چنان سرعتی چوبدستی اش را کشید که هری حتی نتوانست پلک بزند: اکسپلیار موسی!
بلافاصله چوبدستی هری از دستش خارج شد. هری که انتظار این سرعت عمل را از تانکس نداشت فریاد زد: هی
تانکس ! چه خبره؟
- کی هستی؟
- مگه نمیبینی؟ هریم!
ریموس که از صدای تانکس بیدار شده بود در حالتی بین خواب و بیداری زمزمه کرد: هری! بلافاصله متوجه نکته ی جدیدی شد: تو اینجا چیکار میکنی؟
: ۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
تانکس همانطور که چوبدستی اش را به طرف هری گرفته بود لوپین را که نیم خیز شده بود خواباند: اون الان تو خونس ریموس، و با حالی که داشت بعید میدونم تا چند روز دیگه بتونه از جاش تکون بخوره، چه برسه به اینکه
بیاد اینجا
صورتش کاملا جدی بود و هیچ اثری از تانکس شوخ و مهربان همیشگی در او دیده نمیشد. در دستش کوچکترین لرزشی نبود ... آماده بود تا در صورت نیاز هری را بکشد.
هری دستهایش را بالا آورد و رو به لوپین گفت: ببین من الان اینجام و حالم هم کاملا خوبه
- ثابت کن
هری نگاهی به جمعیت بیماران و بازدید کنندگانی که حیرت زده به آنها نگاه میکردند کرد: میشه اول یه طلسم سکوت بذاری؟
تانکسی ایرویی بالا انداخت و هری کامل کرد: تو که نمیخوای همه ی عالم صدامونو بشنون؟
تانکس نگاه پر سوالی به نامزدش کرد و زمانی که ریموس سری به تایید تکان داد چوبدستی اش را حرکتی داد:
حالا بگو... حرف بزن!
نگاه هری دوباره به طرف تانکس برگشت و صدایش را پایین آورد: دیروز مرگخوارا اومدن خونه ی خالم. اسنیپ
منو مجروح کرد... میخواست منو بکشه که ریموس رسید...
تانکس پوزخندی زد: اینار و خود اسنیپ هم میدونه. چه جوری میخوای ثابت کنی؟
دست هری به طرف لباسش رفت و تانکس به سرعت عکس العمل نشان داد: جم نخورا
- مگه نگفتی مدرک میخوایی؟
چهره ی ساحره ی جوان در هم رفت: خیلی آروم... یه حرکت اضافه بکنی مردی ...
- خیلی خوب... باشه بابا...
هری دکمه های پیراهنش را باز کرد، جای زخمها، باندها و زیر پوش آلوده به خونش نمایان شد. نگاه لوپین و تانکس نشان میداد که کاملاً قانع شده اند. لوپین تقریباً از جا پریده بود: خدای من هری! چه جوری اومدی اینجا؟ نمیگی نگرانت میشن؟
|- خشم هری اوج گرفت: اصلا برام مهم نیست. ضمنا همشون دیدن که من از خونه اومدم بیرون
هلال
حلال حجار
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
تانکس با حیرت جلو آمد و هری را به طرف نزدیک ترین صندلی کشید بعد در حالیکه به دقت اطرف را چک
میکرد غرزد: دیدن و جلوتو نگرفتن؟ زده به سرشون ؟ اگه بهت صدمه میزدم...
- فراموششی کن
هری خودش را روی نزدیکترین صندلی به لوپین انداخت: حالت چطوره؟
- خوابم... در واقع زیادی خوبم.
و با ابرو به تانکس اشاره کرد: تو چطوری هری؟
لبخندی از سر آسودگی بر لب هری شکل گرفت: من اون اسنیپ عوضی رو میکشم. این کارش به حد مرگ منو
ترسوند. فکر کردم تو مردی،..
نگاه لوپین سرزنش بار شد: چطوری راهشون دادی؟ فکر میکردم بیشتر از این مواظب خودت هستی! باید بیشتر
دقت میکردی.
هری با لحن حق به جانبی که کمی هم عذرخواهانه بود زمزمه کرد: من فکر کردم اون تویی... درست سر ساعتی که قرار بود بیای اومدن... اگه سوتی نمیدادن هیچ وقت نمیفهمیدم...
تانکس اخمی کرد: نباید اونجا میموندی... باید همون موقع از خونه میزدی بیرون ...
هری با تعجب ابروهایش را بالا برد: و دورسلی ها رو تو دست اون عوضی میذاشتم؟ درسته که هیچ وقت از شون دل خوشی نداشتم اما تانکسی... خوب یابد... او نا خانواده ی منن
لوپین به سرعت تصحیح کرد: منظورش این نبود هری... اما تو باید بیشتر مراقب خودت باشی... اونم بعد ماجراهای اخیر...
بعد ناگهان لحنش تغییر کرد: ممنون که بهم سرزدی ... خیالمو راحت کردیا اما دیگه باید بر گردی خونه... نیمفادورا... عزیزم ممکنه هری رو برسونی ؟
تانکس از جا بلند شد. اما هری تازه بیاد دلیل خشمش افتاده بود: من برنمیگردم
- چرا؟
- اینو من باید بپرسم... چرا؟ سS
تا 8
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- چی چرا؟
- برای چی این کارو کردین؟ همیشه من آخرین نفریم که باید بفهمم ! دامبلدور جلوی چشم من کشته شد. یه سال تموم در به در دنبال اون عوضی بودم و هیچ کدوم از این به اصطلاح محفلتون حرف مو قبول نکردن... اونوقت حالا باید بفهمم که اون آشغال تمام این مدت تو خونه ی من بوده؟ هیچ فکر کردین چرا اومده تو خونه ای که
میدونه همشون تو محفلن ؟ و پدرش دشمن درجه یک پدرشو نه؟ فکر نکردین ممکنه چیکار کنه ؟
- یه دقیقه صبر کن هری!
ریموس که از چهره اش مشخص بود منتظر این عکس العمل بوده به آرامی ادامه داد: ما دلایل خودمونو
داشتیم...
هری با خشم از جا بلند شد اما دردی که در سینه اش پیچید مجبورش کرد دوباره بنشیند: دلایلی؟ دلایل
و حسابی به من میگفت هیچ وقت اون حماقت رو نمیکردم... منم پارسال دلایل خودمو داشتم که برای هیچ کسی مهم نبود... حدس میزدم با مرگ دامبلدور اوضاع محفل بهم بریزه اما نه تا این حد ... یه مرگخوار عوضی تو
مقر محفل ! میگم چطوره عضوش کنین؟
- اون عضو شده هری!
این صدای تانکس بود. لوپین به سرعت هشدار داد: نیمفادورا
- ریموس ! حالا که قراره چیزی به هری گفته بشه باید کامل گفته بشه. میدونم که نظر تو هم همینه پس نذار
نگرانیهات همون کاری رو با هری بکنه که نگرانی دامبلدور با سیریوس کرد...
تانکس برای تایید حرفش به طرف هری چرخید اما با دیدن چهره ی هری که با شنیدن این جمله سرخ شده بود و از خشم میلرزید به عقب برگشت.
هری که ظاهرا یک کلمه از حرفهای لوپین و تانکس را نشنیده بود زمزمه کرد: اون... عضو شده... و ناگهان صدایش بالا رفت: دیوونگیه...
- هری ما به یه سری جاسوس تو مرگخوارا احتیاج داریم
- و کسی رو بهتر از مالفوی پیدا نکردین؟ هاها... اگه پتی گرو رو میذاشتین قابل قبول تر بود... بلایی که اسنیپ
سرمون اورد کافی نبود؟
:
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
ریموس لیوان آبی برای او ظاهر کرد: هری آروم باش... اونطور یا هم که فکر میکنی نیست
مرد جوان با خشم دست او را پس زد لیوان آب بر زمین افتاد و با صدای بلندی شکست هری بی توجه به چهره ی مبهوت ریموس فریاد زد: پس چطور یاسی ؟ اون یه مالفویه... پدرش یه مرگخواره... خاله ی عوضیشی قاتل
سیر بوسسه... حتما مادرشم یکی از نوکرای ولدمورته!
برخلاف هری که حالا صدایش به قدری بلند شده بود که باعث شد ریموس از تانکس به خاطر طلسم سکوتش
میمیتور باشد. صدای مرد مسن تر همچنان آرام بود
- نه... دیگه نیست
- منظورت چیه ؟
- تو پیام امروز رو نمیخوندی مگه نه؟
- حوصله ی مزخرفاتشو نداشتم این چه ربطی داره به ...
- نارسیسا مالفوی هفته ی پیش کشته شد...
هری با غیض گفت: بهتر... یه مرگخوار کم
- و کسی که این کار و کرد خود لوسیوسه
- چی گفتی؟
تانکس نگاهی به چهره ی مبهوت هری کرد: متاسفانه درست شنیدی ...
- اما آخه چطوری؟ اون زنش بود...
- بذار اینجوری بگم که ولدمورت این کار و کرد اما چون لوسیوس هیچ حرکتی برای دفاع از نارسیسا نکرد... دراکو اونو مقصر میدونه. که البته منم باهاشی موافقم
هری هنوز هم مبهوت بود این بار تانکس توضیح داد: تا جایی که ما میدونیم بعد از ماجرای وزارت خونه و زندانی شدن لوسیوسی... ولدمورت تصمیم میگیره که اونو تنبیه کنه. برای همین با وجود مخالفت نارسیسا که تمام تلاشش رو برای جلوگیری از سقوط پسرش میکرده، در قبال جون لوسیوس، دراکو رو به خدمت خودش در میاره؛ و به اون ماموریتی رو میده که در اصل اسنیپ باید انجام میداد... کاری که مطمئن بود دراکو از پسش برنمیاد... اونو فرستاد به هاگوارتز ... که یه جورایی مقر محفله و ازشی خواست دامبلدور رو بکشه. در حقیقت اون سS
۷ : از:
هلال
 
________________
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
میخواست با در خطر انداختن دراکو، لوسیوس رو تنبیه کنه. برای همینم یه سال تموم لوسیوس رو در آزکابان نگه داشت. از من بپرسی ماجرای پیشگویی براش خیلی گرن تموم شده... در هر حال برای ولدمورت مهم عذاب
دادن مالفوی ها بود. مطمئن بوک که دراکو قدرت کشتن دامبلدور را نداره و دامبلدور زرنگ تر از اونه که از پا بچه شکست بخوره... بنابراین دراکو بعد از یه تلاش سخت برای اجرای دستور اون گرفتار میشد و سر از آزکابان
در میاورد... و بعد از اون هم خود ولدمورت خدمتش میرسید.
---- آروم باش گری = ... دامبلدور نقشه های دیگه ای داشت
- دامبلدور حسابهای اونو بهم ریخت... از اول سال میدونست که قراره کشته بشه اون میدونست که ولدمورت از
ته دل مرگ اونو میخواد و مطمئنا این کار رو به عهده ی یه بچه نمیذاره پس صبر کرد تا دشمنان واقعی
خودشون رو نشون بدن
هری غرید: یعنی اسنیپ کثافت
- درسته ... اینطوری هم اسنیپ وفاداریش و ثابت میکرد و هم اگه موفق میشدن دامبلدور رو بکشن بزرگترین مانع رو از سر راه شون بر میداشتن
تانکس ادامه داد: اسنیپ در شرایط حساسی به داد دراکو رسید. بعد از مرگ دامبلدور هم... مرگخوارها رفقاشوانو از آزکابان آزاد میکنن اما دراکو در ماموریت دومش هم شکست میخوره
- ماموریت دوم؟
اینبار تانکس ادامه داد: اون نتونست آلبوس رو بکشه و چون اولین شرط اثبات وفاداری به ولدمورت کشتن یکی
از دشمنانشه، ناچار میشه کار دیگه ای انجام بده. برای ماموریت دوم به خونه ی یه کاراگاه میره تا اونو با همه ی خانوادش بکشه اما این کار و نمیکنه... رک و راست میگه که من قاتل نیستم. ولدمورت هم برای تنبیه اونو تا حد مرگ شکنجه میده. نارسیسا که تحمل این شرایط رو نداشته با طلسمی به ولدمورت حمله میکنه و اونم اول حسابی شکنجش میکنه بعدم میکشدش، لوسیوس مجبور میشه دراکو رو فراری بده و خودش به سراغ اربابش میره و هر جوری هست راضیش میکنه که دست از کشتن دراکو برداره.. چند روز بعد اونا در اکو رو احضار میکنن و اینبار برای جاسوسی به اینجا میفرستنش... اما خبر ندارن که دراکو از دو روز بعد از مرگ نارسیسا به ما ملحق
شده بود...
با :
________________
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری با دهان باز به دو نفری که منتظر عکس العمل او بودند خیره شد: امکان نداره! ... اون وحشی به رفقای خودشم رحم نمیکنه ؟ دراکو عاشق مادرش بود! فکر میکردم مالفوی ها خیلی بهش نزدیکن ... و باز بیاد حرفی از دامبلدور افتاد: هر کدوم از افرادش فکر میکنن که نزدیکترین فرد به اونن اما هیچ کدوم نمیدونن که اون هیچ دوستی نداره
لوپین با دیدن چهره ی هری رضایت مندانه سر تکان داد: بعد از اون ماجرا دراکو باور میکنه که حق با مادرش و دامبلدوره. بنابراین راه شو از پدرش جدا میکنه و میاد به گریمولد... چون میدونسته که اون جا جزء املاک پدرخونده ی توئه که مطمئنا یکی از اعضای محفل ققنوس بوده. بعد از مرگ آلبوس جادوهای خانه ضعیف شده بودن، از طریق آدرسی که از دامبلدور گرفته بوده وارد خونه میشه و توی خونه میمونه تا زمانی که ابرفورث که برای ترمیم جادوهای خونه به اونجا رفته بود اونو پیدا میکنه. اون نقش جاسوس دو جانبه ی محفل رو قبول میکنه تا به این وسیله از ولدمورت انتقام بگیره.
هری به شدت نسبت به مالفوی احساس دلسوزی میکرد اما منطقش را هم از دست نداد: شما از کجا مطمئنین که همش نقشه نیست؟ اسنیپ میگفت مالفوی چفت شدگی رو خیلی خوب بلده
- درسته اما اسنیپ حتی به اندازه ی نصف ابرفورث هم تو این کار مهارت نداره. بهت قول میدم تو همون نگاه اولی که دید تت بدون اینکه بفهمی همه ی ذهنت رو بررسی کرده و از همه چیز سر در آورده
رنگ هری از وحشت پرید و لوپین کامل کرد: نترس هری، ابی قابل اعتماده اون هیچ وقت وارد خاطراتی که نمیخوای نمیش
- ولی تو الان گفتی...
- منظورم یه جستج برای شناسایی بع : بیت تو بود ... ضمن ما تو دار و دسته ی ولدمورت جاسوسایی داریم که کارشونو خوب بلدن پس نیازی نیست که نگران دراکو باشی
هری با بدگمانی پرسید: از کجا معلوم که اونا هم خائن نباشن
لوپین صدایش را پایین تر آورد: اگه تو به آموس دیگوری شک داری من ندارم... حاضره هر کاری بکنه تا قاتلین پسرشو مجازات کنه
- هی صبر کن اون دو تا مالی منن ... بعد انگار متوجه چیزی شده باشد تکرار کرد: اموس دیگوری!
: ۹
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- فکر کنم بشناسیشی. هری ما دلایل زیادی داریم که ثابت میکنه دراکو برگشته و الان تنها چیزی که میخواد نابودی ولدمورته ... چیزی که به خاطرش حتی حاضر شده به تو هم کمک کنه... فکر میکنم بتونی این حسشو درک کنی... تو برای دراکو مثل سیریوس برای اسنیپ میمونی...
چهره ی هری در هم رفت اما لوپین ادامه داد: منم به اندازه ی تو اون پسر رو میشناسم هری... میتونم بگم تو این چند هفته کاملاً عوض شده... بهش فرصت بده... تو و اون الان نقاط مشترک بیشتری دارین
هری آهی کشید او هم پدر و مادرش را از دست داده بود و خاطره ی اندک آن شب شوم همیشه عذابش میداد. اما در مورد دراکو شرایط فرق میکرد. هری یک بچه بود و چیز زیادی از آن ماجرا بیاد نداشت در واقع اگر به خاطر دیوانه سازها نبود هرگز بیاد نمیاورد اما تصور اینکه کسی را که دوست داری جلوی چشمت شکنجه دهند را به خوبی درک میکرد (یکبار سیریوس را دیده بود که در وزارت خانه شکنجه میشد) هر چند که آن ماجرا یک نقشه بود اما عذابش برای هری چندان فرقی نداشت و بعد از آن... نارسیسا مالفوی شاید از نظر هری یک مالفوی گنده دماغ و از خود راضی بیشتر نبود اما هر چه که بود مادر دراکو بود و هری در برخوردهای کوتاهش متوجه
علاقه ی شدید دراکو به او شده بود.
لوپین که متوجه افکار هری شده بود لبخندی زد و ادامه داد: هری... به جز آموس یکی دو نفر دیگه از افراد نفوذی ما در بین مرگخوارها هم شاهد این ماجرا بودن، همه ی اونا بعد از خیانت اسنیپ به محفل ملحق شدن و هیچ کدوم هم اون یکی رو نمیشناسه (البته به دستور مودی) ... دراکو هم اونا رو نمیشناسه. اما گزارش هر سه ی اونا تقریبا یکیه. دراکو ضربه ی بدی خورده اما این ضربه رو به موقع خورده چون باعث برگشتنش شد. شاید ماجرای مرگ نارسیسا برای من و تو زیاد مهم نباشه اما برای دراکو ... یه فاجعس، من میدونم که تونسبت به اون
پسر چه احساسی داری، اما اون الان واقعاً به کمک احتیاج داره و من فکر میکنم فقط تو میتونی کمکش کتی
- من!
- آره تو... مگه چیه ؟
هری سعی کرد لحنش قانع کننده باشه: ببین، اتفاقی که برای خانواده ی مالفوی افتاده، چیزیه که پدرش و رفقاشی هر روز سر یه عده میاوردن و میارن. از من توقع داری چیکار کنم ؟ برم پیش کسی که باعث مرگ دامبلدوره و باهاشی رفیق بشم؟ اگه همه ی رفتارهای ابلهانش رو هم فراموش کنم این یکی رو نمیتونم... اون آشغال گنده دماغ همینجوری تو خونه ی ویزلی هاول میگرده و به اونجا میگه خوکدونیا من... چطوری ... اصلا
چرا فکر میکنین که اون از مسیر پدرش برگشته اونم وقتی که اون پسر لوسیوس مالفویه !
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- هری! از تو تعجب میکنم! کارهایی که لوسیوس مالفوی کرد هیچ ربطی به دراکو نداره... این حرفت همو نقدر ابلهانس که رفتار اسنیپ با تو به خاطر دشمنی با جیمز! اسنیپ اینو درک نکرد اما تو باید بتونی درک کنی...
دراکو پدرش نیست هرچند که خیلی شبیه اونه. درست مثل تو... تو هم جیمز نیستی. درسته که خیلی شبیه اونی هم تو ظاهر و هم رفتار... اما این دلیل نمیشه که جور دشمنی اسنیپ و جیمز رو بکشی! دراکو با نکشتن داولیش ثابت کرد که مثل لوسیوس نیست. تا تاریکی بر اون چیره نشده ... میشه نجاتش داد
هری آهی کشید حق بالوپین بود: نمیدونم، واقعاً نمیدونم... حالا میخوای چیکار کنم؟ فقط نگو که باید اعتماد کنم
لوپین لبخند گرمی زد: برگرد خونه و خوب استراحت کن، سعی کن به خشمت غلبه کنی ... لازمه که به سارا برای نزدیک شدن به دراکو کمک کنی
- سارا!
- این اولین قدمه هری، همه ی ما میدونیم که عشق نیروی قوییه. دراکو تکیه گاه احساسی شو یه شبه از دست داده و الان وسط خانواده ایه که تمام عمر یادگرفته ازشون متنفر باشه... هرچند که آرتور، مالی، بیل، چارلی و فلور این قضیه رو ندید میگیرن و با تمام وجود دارن بهش محبت میکنن اما سایرین...
هری پوزخندی زد: درسته فکر نکنم بقیه ی بچه ها به این آسونی با این ماجرا کنار بیان
- دقیقاً هری... و من فکر میکنم کنترل این رفتار دوستانت اولین قدم برای تو باشه مطمئنم که همه ی اونا حتی فرد و جرج از تو حرف شنوی دارن... و در رابطه باسارا ... داشتن یه پناه جدید احساسی دراکو رو دلگرم میکنه. سارا دختر پر محبتیه و ضمنا باهوش و دقیق هم هست... تا جاییکه میدونم تو این مدت کوتاه واقعاً دراکو
رو جذب خودش کرده... و خودشم جذب ...
صدای ریموس با دیدن رنگ صورت هری قطع شد. هری آشفته شده بود. پس این یک بازی بود؟ او به هیچ وجه دوست نداشت احساسات کسی را به بازی بگیرد حتی اگر این فرد دشمنشی باشد.
ریموس که مثل همیشه فکر هری را خوانده بود تصحیح کرد: دراکو به سارا علاقه داره اما سارا باهوشتر از اونه که قبل از اثبات وفاداری دراکو، علاقشو به اون نشون بده. مطمئن باشی اون دختر هر کاری میتونه بکنه به جز بازی با احساسات دیگران. مطمئنم اون میتونه کاری کنه که دراکو حتی برای یه لحظه هم فکر برگشتن به تاریکی رو نکنه... هری، دامبلدور نتوانست اسنیپ رو بر گردونه اما باعث برگشتن دراکو شد. نذار کارش هدر بره. در هر حالی من نمیخوام سارا در این کار تنها بمونه. مطمئنم شما چند تا میتونین کاری کنین که حتی اگه
دراکو هنوز هم در خدمت ولدمورت باشه به سمت ما برگرده... البته با احتیاط ...
۱ Sت
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هاشری به آرامی برخاست. لوپین به خوبی نقطه ضعف او را شناسایی کرده بود: شاید حق باتو باشه. من سعی
خود مو میکنم. اما ازم توقع معجزه نداشته باش...
• معجزه؟
- تانکسی! من نمیتونم به همین راحتی ویه شبه اونو ببخشم به خصوصی که میدونم بعد از دوئل امروز چندان دل خوشی ازم نداره
ریموس و تانکس با هم تکرار کردند: دوئل ؟
هری با شرمندگی توضیح داد: ما دوتا تقریباً آشپز خونه ی خانم ویزلی رو نابود کردیم، تاجایی که دراکو رو میشناسم خیلی دلش میخواد با یه مشت چونمو داغون کنه
لوپین خنده ای کرد: میتوانست بدترم باشه... یادمه وقتی اسنیپ اومد تو محفل، درگیریش با جیمز کار جفت شونو به سنت مانگو کشوند. من ازت توقع ندارم که رابطت با دراکو رو یه شبه درست کنی اما بذار بهت نزدیک بشه و در عین حال مراقب باش
هری دست ریموس را فشرد: منتظرم زودتر بیای خونه، تا دیروز از امنیتت نگران بودم فکرشم نمیکردم تانکس
بتونه اینقدر خشن عمل کنه !
تانکسی سرخ شد و لوپین با محبت به او لبخندی زد: اون بهترینه
هری با دیدن بلند شدن تانکس اعتراض کرد: من خودم میرم
- هری! میدونم خوشت نمیاد اما بهتره تنها نباشی. ریموس من زود برمیگردم
تانکسی اینرا گفت و گونه ی لوپین را بوسید و به همراه هری از اتاق خارج شد.
۲ اوت
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
فصل چهارم:
یک ماجرای تازه
در پناهگاه همه نگران و عصبی بودند. آقای ویزلی همچنان در آشپزخانه قدم میزد... فرد و جرج روی پایه های عقبی صندلیهایشان به جلو و عقب تاب میخوردند. بیل یک دستش را روی میز گذاشته بود و سرش را به آن تکیه داده بود و به جای نامعلومی خیره شده بود. جین، چارلی و هرمیون مدام به ساعتهایشان نگاه میکردند و
روار» سارا و فلور، با نگاه مسیر رفت و آمد آقای ویزلی را دنبال میکردند.
آقای ویزلی زیر لب توضیح داد: به کینگزلی و الستور خبر دادم. نیک و ابرفورث هم میدونن ... از اول هم گفته بودم که باید این موضوع رو آهسته آهسته بهش بگین.
- اگه بلایی سرش بیاد چی؟
- اون از پس خودش بر میاد
- فرد!
جرج بی توجه به اعتراض مادرش حرف برادرش را کامل کرد: هری بهتر از همه ی ما میدونه داره چیکار میکنه
چارلی دستمال دیگری برای مادرش که هنوز هق هق کنان گریه میکرد ظاهر کرد: شماها متوجه نیستین... اگه بلایی سر خودش بیاره چی؟
- چارلی ... تو هری رو نمیشناسی، اگه بخواد سر کسی بلایی بیاره برمیگرده اینجا و مستقیم میره اونی رو که تو
هنوز این حرف رون تمام نده بود که دو صدای پاق خفیف بلند شد و کمی بعد در به صدا در آمد. خانم ویزلی با
- باز کن مالی تانکسم
نفس بیل حبس شد: حتماً اومده از هری خبر بگیره
چارلی از جا بلند شد: اوه مرلین با کی جواب ریموسو میده؟
۳ ح
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
همه به هم نگاه میکردند. هیچ کس دلش نمیخواست در را باز کند و با تانکسی که احتمالا از طرف لوپین برای اطمینان از حالی هاگریه آمده بود روبرو شود. ساحره ی جوان که ظاهرا متوجه مشکل شده بود توضیح داد: هنشریه
را آوردم.
- هری!
هر یازده نفر از جا پریدند، جرج زودتر از همه به در رسید و آنرا باز کرد. با ورود هری و تانکس، خشم آقای ویزلی فوران کرد و تقریبا فریاد زد: هری! هیچ معلومه کجا بودی؟ نمیگی نگرانت میشیم... پسره ی سر به هوا...
هری که مثل دوازده نفر دیگر که با دهان باز به آقای ویزلی نگاه میکردند، اولین بار بود که خشم آرتور ویزلی را که دست کمی از همسرش نداشت میدید گنهکارانه پاسخ داد: سنت مانگو... یه سری به ریموس زدم!
- پسره ی دیوونه ... هیچ میدونی چقدر نگرانت ...
جرج خنده ای کرد: پسر نمیدونی، کم کم یه عده داشتن فکر میکردن خودکشی کردی
هری روی صندلی کنار فرد نشست: خود کشی که نه، ولی اگه اونی که اون بالاس پاشو کج بذاره حتما
• • • شر
رون نگاه سریعی با مضمون «دیدین گفتم» به سایرین انداخت.
چارلی با حیرت گفت: فکر نمیکردم با این مسئله کنار بیای!
هری با حرکت سریع چوبدستی اش یک بطری نوشیدنی عسلی ظاهر کرد و در حالیکه جرعه ای از آن را مینوشید جواب داد: هنوز کنار نیومدم چارلی، اما اگه محفلی یه شرطم رو قبول کنه قول میدم کنار بیام
آقای ویزلی نگاه خاصی به هری کرد و سوالی را پرسید که جوابش را از قبل میدانست: شرط ؟ چه شرطی؟
- حالا که اون عوضی عضو محفل شده منم میخوام بیام تو محفل
• امکان نداره!
این صدای خشمگین و نگران خانم ویزلی بود.
- چرا؟ چر سNS
8 تا
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- تو هنوز سنت کمه... درست تموم نشده...
- مگه مال دراکو تموم شده ؟
- شرایط اون فرق میکنه هری... ممکنه صمسلمان ببینی
- جدی میگی بیلی؟ ببینم مگه خود تو صدمه ندیدی؟ مگه ریموس الان تو بیمارستان نیست... مگه سیریوس تو همین راه کشته نشد؟ ..... نکنه منم باید مثل اون یکی از اعضای محفل رو بکشتن بدم تا بتونم عضو بشم؟ اگه یادت باشه دو سال پیش این کارو کردم
بیل به تندی برگشت: چی میگی تو؟
- اون دامبلدور رو به کشتن داد، مینیم بسیر یونس رو ... هر دو تاش در اثر اشتباه بود اما اگه قرار باشه محفل به اون
اجازه ی عضویت بده و به من نده اشتباه سومی هم پیش میاد
- چه اشتباهی ؟
- دو تا راه داریم چارلی، اول میرم بالا و اون بلایی رو که سزاوارشه سرش میارم
چارلی خنده ای کرد: اینو که بدبختانه نمیتونم بذارم هری، دومیش ؟
- دوم از این در میرم بیرون و دیگه پامو اینجا یا اطراف هیچ کدوم از اعضای محفل نمیذارم
- تو این کار و نمیکنی هری
هری ابرویی بالا انداخت: چرا میکنم.
- در واقع داشت هاشمی کارم میکرد، اما رابی معمودیس قانعش کرد
این صدای تانکس بود که باعث شد چهره ی سایرین در هم برود. به نظر میرسید که دیگر هری را نمیشناسند اتفاقات چند هفته ی اخیر او را به کلی عوض کرده بود. هری دیگر آن پسر بچه ی حرف گوش کن سابق نبود. حداقل تا به حالی که اینطور نشان داده بود. بلاخره آقای ویزلی به حرف آمد: هری... ما باید در این مورد تصمیم
بگیریم ... نمیتونیم همینطوری به تو قول بدیم
- این یعنی شما او نقدری که به مالفوی اعتماد دارین به من ندارین. باشه پس بازم میریم سر راه دوم
- هری خواهش میکنم... این قضیه خطرناکه جم
وح خ
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- بس کن بیل ... هر چی خطره آخرش به هری ختم میشه
- اما دلیل نمیشه که ما هم هلش بدیم وسط خطر رون!
- این حرف آخرتونه؟
- متاسفانه بله هری
- باشه. اما اگه فکر کردین من به این راحتی کوتاه میام اشتباه کردین. این دقعه دیگه نمیذارم کسی بین من و اون آشغال قرار بگیره... دیر یا زود اون مالی منه
هری اینرا گفت و بی توجه به چهره های نگران و متحیر دیگران با خشم از پله ها بالا رفت، وارد اتاق رون شد و در را محکم به هم کوبید و از داخل قفل کرد. خودش را روی تخت انداخت و به فکر فرو رفت. نگرانی دوستانش را میفهمید. میخواستند او را از دردسر دور نگه دارند. اما تا کی ؟ دیر یا زود ولدمورت به سراغش میامد هری دیگر طاقت نداشت که گوشه ی بنشیند و شاهد از دست رفتن عزیزانش باشد. همین دیروز، او تقریباً ریموس را از دست داده بود... طاقت نداشت که باز هم او را کنار بگذارند. او نیاز به چیز بیشتری داشت. اینبار ماموریت
مهمی بر دوشش بود و برای انجام این ماموریت در درجه ی اول به اطلاعات نیاز داشت...
دو ضربه ی آرام به در خورد و بعد از آن تلاش کسی برای باز کردن آن: هر یا بذار بیایم تو
- چیکار داری میکنی؟ اونا صلاح تورو میخوان
- تنهام بذارین بچه ها
صدای هرمیون نگران بود: چی تو کلته هری؟
- خواهش میکنم هرمیون... به موقعش بهتون میگم
رون و هرمیون هر دو با ناامیدی در سکوت او را ترک کردند. مغز هری دیوانه وار کار میکرد. نمیتوانست تا ابد به سایرین متکی باشد. او حالا رسماً هفده ساله بود و میتوانست برای خودش تصمیم بگیرد. وقت زیادی برای تلف کردن نداشت اگر چه محفل میخواست او را از دردسر دور نگه دارد اما آنها نمیدانستند که هری از روز اول در این بازی بود. هری نمیگذاشت به این آسانی او را کنار بگذارند. اگر به وفاداری او اطمینان نداشتند، هری هنوز
کسانی را داشت که به وفاداریشان مطمئن بود و آنها هم به او اطمینان داشتند...
Sت
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
چوبدستی اش را حرکتی داد، در طول زندگی کسل کننده اش با دورسلیها، یاد گرفته بود که به خودش تکیه کند. صندوقشی از زیر تخت بیرون پرید و در کمد باز شد و لباسهایی که احتمالا توسط خانم ویزلی در کمد چیده
شده بودند بسرعت روی هم قرار گرفت... یک بار دیگر برنامه اش را چک کرد کجا باید میرفت؟
- میدان گریمولد... نه!
تحمل آن مکان بدون حضور سیریوس برایش عذاب آور بود. به فکرش رسید که مثل سال سوم تحصیلش به کوچه ی دیاگون برود اما گذشته از امن نبودن، آنجا کاملاً تحت محافظت وزارت خانه بود. مطمئنا در کمتر از یک ساعت پیدایش میکردند و باز برمیگشت به نقطه ی اول... پس فقط یک جا باقی میماند. جایی که هری در
عین آرزویی که همیشه برای دیدن آن داشت از رفتن به آن میترسید: دره ی گودریک
مشکل بعدی این بود که او از محل دره ی گودریک و خانه ی والدینش خبری نداشت و برای آپارات کردن حداقل به تجسمی از آن محلی نیاز داشت. چند لحظه ای در فکر فرو رفت تا بلاخره جواب را پیدا کرد. صندوقش را زیر و رو کرد و آلبوم کوچکی را که سالها قبل از هاگرید هدیه گرفته بود باز کرد. چند صفحه ای را رد کرد تا به چیزی که میخواست رسید. عکسی که سه سال قبل پدر خوانده اش به او داده بود. عکسی از هری و پدر و مادرش در جلوی یک ردیف درخت که در پشت آن خانه ی کوچکی دیده میشد. هر دو نفر لبخند میزدند و
برای او دست تکان میدادند. خودشه
آلبوم را بست و در صندوقش گذاشت. چوبدستی اش را به سمت صندوق گرفت. صندوق چوبی به سرعت قفل و غیب شد اما هری نمیتوانست داخل خانه آپارات کند. شنل نامرئی را روی سرش انداخت و آهسته در اتاق را باز کرد. به آرامی از پله ها پایین رفت. از آشپزخانه صدای گفتگو میامد: میتونیم حداقل عضوش کنیم... مجبور
نیستیم بیاریمش تو عملیاتها... فقط یه سری اطلاعات جزئی برای آروم کردنش...
صدای خانم ویزلی اعتراض کرد: نیمفادورا...اواقعاً فکر میکنی هری به این کفایت میکنه ؟ اون همیشه دنبال
دردسره!
بیل تصحیح کرد: دردسر دنبال اونه
- در هر حال من به فرد و جرج هم اجازه ی عضویت ندادم محاله بذارم هری...
نیازی به شنیدن بقیه ی ماجرا نبود. آرام از پشت میزها به طرف در پشتی رفت و آهسته از آن خارج شد. صدای
چارلی را از پشت سر شنید: در چرا باز شد؟
۹۶ Sت
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
بی توجه به چارلی وارد باغ کوچک خانه شد. حدسش در مورد عکس العمل محفل درست بود زیر لب غرید: میخوان بچه گول بزنن!
قدمهایش را به طرف در باغ تند کرد تا بتواند زودتر آپارات کند که صدایی توجهش را جلب کرد. کسی آهسته هق هق میکرد: اون... جلوی چشمای من... مرد ... همش تقصیر منه...
هری آهسته جلو رفت در گوشه ی دنجی از باغ، دراکو مالفوی زانوهایش را در بغل گرفته بود و آهسته گریه میکرد. چهره اش اصلاً به دراکویی که هری میشناخت شباهت نداشت. ذره ای از غرور همیشگی اش در صدایش نبود: ... او نایی که بابام همیشه ازشون متنفر بود سرپرستی منو قبول کردن... اولش فکر میکردم به خاطر
دشمنی با بابامه اما ... حالا ...
دراکو پوزخندی زد: دفعه ی اولی که این خونه رو دیدم اولین فکری که کردم این بود که بیشتر مثل یه خرابس (هری دستهایش را مشت کرد میخواست همان جا حال دراکو را جا بیآورد) اما در اکو سرش را با دو دست گرفت:
چی داره به سر من میاد؟ خودمم نمیدونم...
سارا که تا به حال در سکوت به حرفهای دراکو گوش میداد بلاخره به حرف آمد: ارزش آدما در پولشون نیست
دراکو... به منشی و رفتار شونه
دراکو سر تکان داد: اونا سالها مورد تحقیر من و خانوادم بودن اما وقتی من اومدم اینجا ازم انتقام نگرفتن ... نگفتن برو به در ک... اونا فقیرن اما چیزیو دارن که من هیچ وقت نداشتم... میدونی روز اولی که اومدم اینجا وقتی بیل بهم گفت که اگه دست از پا خطا کنم و بخوام به خوانوادش صدمه بزنم کاری میکنه که تا روز مرگم یادم نره اولش عصبانی شدم اما وقتی فکرشو میکنم بیشتر حسودیم شده بود. رفتارشون گاهی وقتا باعث تعجبم
میشه. چرا کسی که سالها با پدر من دشمن بوده با من مثل یکی از پسرای خودش رفتار میکنه ؟
دراکو با چهره ای پر سوال به سارا خیره شد سارا لبخندی زد: خود منم تازه با ویزلیها آشنا شدم... اما تو همین چند روز او نقدر بهم محبت کردن که حاضر نشدم با پدر بزرگم برم...
به آرامی دست دراکو را در دست گرفت: اما تو رو خوب شناختم دراکو... مطمئنم بچه ها هنوز این چهره ی تو
رو ندیدن
دراکو پوزخند دیگری زد: پاتر و ویزلی هنوزم باهام مشکل دارن؛ و اون عقل کل... گرنجر ... اما خب وقتی فکرشو میکنم... هر چی باشه منم این وسط بیگناه نبودم ... اما بازم فکر نمیکنم بتونم با اونا کنار بیام.
با تا
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
سارا با محبت دست دراکو را نوازشی کرد: میتونی... میدونی دراکو فکر میکنم برای درست کردن این رابطه هیچ
وقت دیر نیست
- متوجه نیستی سارا! اونا از من متنفرن!
- اونا از دراکو مالفوی از خود راضی و گنده دماغی که میشناختن متنفرن اما دراکویی که من دارم میبینم یه آدم دیگس ... و نسبت به روز اولی که دیدمت... خیلی عوض شدی
دراکو آهی کشید: میدونی سارا، گاهی وقتا به پاتر حسودی میکنم. درسته که اون پدر و مادر نداشته و پیش مشنگا بزرگ شده اما این شانس رو داشت که برای خودش یه خونواده ی واقعی پیدا کنه ... صبح باید میدیدیشی ... تا حالا اینجوری عصبانی ندیده بود مشی... وقتی به ویزلی ها توهین کردم میخواست تیکه تیکم کنه
و جای مشتی را که هری به چانه اش زده بود مالید. اما هری متوجه نشد. با چشمهای گرد شده به دراکو نگاه میکرد. این آن دراکویی که میشناخت نبود... یا هری اشتباه میدید یا دراکو واقعاً عوض شده بود... همانطور که در فکر بود راهش را کج کرد و به سمت در باغ رفت و در اولین فرصت ناپدید شد...
بزودی اتفاقات مرموز یکی پس از دیگری به وقوع پیوست. خانواده ی ویزلی خیلی زود مجبور شدند در مورد گم شدن هری به لوپین که تازه از سنت مانگو مرخص شده بود توضیح دهند. آنها زمانی متوجه غیبت هری شده بودند که هری ساعتها بود که به دره ی گودریک رسیده بود
*:* ب: * :: }}}:
لندن آپریل ۲۰۱۲
بعد از یک بحث یکساعته با اسکریمجیور، هری به دفترش برگشت تا به کار بازجویی از سه مرگخوار دستگیر شده برسد. هنوز پایش به دفترش نرسیده بود که صدای آشنایی به گوشش رسید: فکر میکنی تا کی باید منتظرش باشیم رون؟
رون به آرامی سرش را از روی پرونده ای که مشغول خواندن آن بود بلند کرد: دیگه باید پیداش بشه کینگزلی
هری آهی کشید. با وجودیکه بیست و دو سال از سنش میگذشت همچنان با او مثل بچه ها رفتار میشد. در واقع
اعضای محفل در نگرانی هایشان برای هری، بیش از حد زیاده روی میکردند و دائم سعی داشتند مراقب او باشند
۹ دت
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
و از کارش سر درآورند. همین مسئله باعث شده بود که هری هرچه بیشتر از آنها فاصله بگیرد به طوریکه از
هشت جلسه ی اخیر محفل تنها در دو جلسه شرکت کرده بود.
هری فکر کرد: بلاخره باید تکلیفم رو روشن کنم
طلسم ضد استراق سمعی را فعال کرد و در حالی که خود را برای یک بحث طولانی آماده میکرد، برای اعلام حضورش صدایش را صاف کرد: سلام کینگزلی، آقای ویزلی !
هر دو نفر از جا پریدند: هری! هیچ معلومه کجایی؟
هری همانطور که پشت میزش مینشست جواب داد: دفتر وزیر، فکر میکردم رون بهتون گفته!
کینگزلی اخمی کرد: خودتو به اون راه نزن پاتر، منظورم سه روز گذشته بود...
- نمیگی ما نگرانت میشیم؟ اصلاً شاید کار واجبی پیش میومد.
هری سعی کرد روشن و واضح صحبت کند: کینگزلی ا فکر میکنم او نقدر بزرگ شدم که حق یه زندگی خصوصی رو برای خودم داشته باشم... در مورد نگرانی هم، آقای ویزلی... مطمئنم که اگه بخواین میتونین راحت پیدام کنین. ببینم این دو روزه هیچ سراغی از اون دو تا احمق بی دست و پا که گذاشتین دنبال من گرفتین ؟
رون با حیرت پرسید: منظورت چیه ؟
- منظورم روشنه رون، دوستان عزیز محفلی مون خیال ندارن یه لحظه منو آروم بذارن.
کینگزلی با حیرت گفت: چیکارشون کردی هری؟
- هیچی، تو حافظه شون دست بردم... الانم دارن تو لندن والس میرقصن... ولی دفعه ی دیگه به این راحتی ولشون نمیکنم.
رون و هرمیون با حیرت از یک طرف به طرف دیگر نگاه میکردند و ظاهرا هنوز چیزی از ماجرا نفهمیده بودند.
- میخوام بگم که محفل چند تا بیشعور رو گذاشته که جاسوسی ما رو بکنن، کینگزلی از طرف من به نیکلاس بگو، دوستی مون سر جاش اما به مرلین قسم اگه یه بار دیگه اعضای محفل دنبال من راه بیوفتن، باهاشون همون کاری رو میکنم که با پتی گرو کردم...
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هر چهار نفر با دهان باز به چهره ی خشمگین هری نگاه میکردند. رون که بلاخره دوزاریشی افتاده بود با حیرت
پرسید: یعنی تعقیبت میکنن؟
- هم من، هم شما دو تا رو... برای همینم بی خبر رفتم رون!
اینبار نوبت رون و هرمیون بود که شاکی شوند: امکان نداره!
- جدی! رون بیا یه کاری بکن رفیق ... چشماتو وا کن و از دفتر بزن بیرون تا اون دو تا احمقی رو که دنبالتن
ببینی !
رون از دفتر بیرون رفت. دقایقی بعد وقتی که به اتاق وارد شد چهره اش از خشم کبود شده بود: بابا! این کارا یعنی چی؟
آقای ویزلی با لحنی عصبی توضیح داد: ما فقط میخواستیم از امنیت شما...
هرمیون اعتراض کرد: آقای ویزلی ... ما میتونیم از خودمون دفاع کنیم.
لحن آرتور به سرعت تغییر کرد: آره... به خصوص که همش دور و بر مقر مرگخوارا میپلکین و همیشه هم یه بلایی سر یکیتون میاد!
- من برای کار خودم دلیل خوبی دارم.
لحن هری مبارزه جویانه بود. اصلاً نمیخواست که به خاطر تعارفات الکی زحمات چهارساله اش به هدر رود. اما آرتور ویزلی هم آدمی نبود که به این سادگی کوتاه بیاید همانطور که طبق عادت در اتاق قدم میزد به سمت هری برگشت: چه دلیلی هری؟ بازم نگو که به دامبلدور و ماموریت لعنتیش مربوط میشه.
- متاسفانه به همون موضوع مربوط میشه و حالا با وجود احترامی که برای هر دوی شما قائلم میخوام چیزی رو روشن کنم... ما به دستور العمل دامبلدور عمل میکنیم ... دیده شدن یکی از ماسه تا با رابط هامون جون خیلیها
رو به خطر میندازه... اگه جاسوسهای محفل دست از سرما بر ندارن مجبور میشم برخلاف میلم از محفل کناره
گیری کنم.
دو مرد مسن تر به روشنی جا خوردند: تو این کارو نمیکنی هری!
هری با اطمینان جواب داد: چرا میکنم!
| ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
آرتور و کینگزلی نگاهی رد و بدل کردند. هر دو مرد واقعاً نگران بودند هری بارها به آنها ثابت کرده بود که وقتی بخواهد کاری را انجام دهد کسی جلودارش نیست.
- حداقل بگو منظورت از این کارا چیه ؟ ولی گشتن تو اطراف جایی که اسنیپ و لسترنج در اون رفت و آمد دارن خطرناکه!
حالا هری هم به خشم آمده بود: آقای ویزلی ... من دیگه بچه نیستم. تا اینجاشم اگه تحمل کردم به خاطر
احترامی بوده که برای شما و نیکلاسی قائلم. ممنون میشم اگه قبل از جلسه ی امشب تکلیف این موضوع روشن
هری ایستاد و دو مرد به سادگی دریافتند که زمان رفتن رسیده. موقع خروج آقای ویزلی به طرف هری برگشت: هری من مسئله رو با نیکلاس در میون میذارم اما خودت که اونو میشناسی...
اشری دست آقای ویزلی را به گرمی فشرد: ممنونم آقای ویزلی،... امیدوارم تندی منو ببخشید اما کار ما الان در مرحله ایه که یه دخالت بی جای محفل، تلاش چهار سالمون رو به باد میده... خواهش میکنم منو درک کنین. خودتون میدونین که هیچ وقت نتوانستم چیزی رو از شما مخفی کنم... اما الان ... مجبورم... مطمئنم روزی که
موضوع رو براتون تعریف کنم بهم حق میدین...
آقای ویزلی سری تکان داد و به همراه کینگزلی از دفتر خارج شد. بلافاصله هرمیون سکوت را شکست: پس برای همین ما رو نبردی؟
هری لبخندی زد: متاسفم بچه ها... فکر کردم اینجوری راحت تره. اگه رفتار شما دو تا طبیعی میبود دردسر مون کمتر میشد. به علاوه فرار کردن از دست دو نفر خیلی راحت تر از شش نفره
رون سری تکان داد و در حالیکه با چوبدستی اش به نامه ی جلویش ضربه میزد تا به صورت موشک درامده و پرواز کنان از اتاق بیرون برود گفت: منو بگو که فکر میکردم ما رو به اون زرد مبو فروختی!
- رون!
- خیلی خوب بابا همون نوه ی اسمشونبر!
هرمیون همانطور که کتابی را از کتابخانه ی پشت سرش برمیداشت خیلی جدی گفت: سارا از شنیدن این اسم خوشحال نمیشه. اوه راستی هری، حرفی که راجع به محافظات زدی که حقیقت نداشت؟
| ۲
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
اما حتی در همان لحظه هم مطمئن بود که جوابش چیست و حرف هری آنرا تایید کرد: چرا داشت. راستی بچه ها سوزان میگفت خبرای مهمی داره که امشب تو قرارگاه بهمون میگه...
درست در همین لحظه جغد سفیدی از پنجره وارد شد. چرخی در اتاق زد و روی شانه ی هری فرود آمد. با حرکت سریعی از سر شوخ طبعی آبی را که روی پرهایش جمع شده بود بر سر و صورت صاحبش پاشید. هری با لبخندی نامه را تحویل گرفت: ممنونم هدویگ!
جغد هوهوایی کرد و در انتظار بردن جواب نامه هماجا نشست.
هرمیون لبخندی موذیانه زد: ببینم هری... شما دوتا کم همدیگه رو میبینین که نامه نگاری هم دارین؟
رون خنده ای کرد و با لحنی آشنا که بی شباهت به لحن رئیس مابانه ی هری نبود گفت: اینجا محل کاره دوست عزیز نه دفتر نامزد بازی... بهتره یه محل خصوصی تر برای این کاراتون پیدا کنین !
قیافت واقعاً جالب میشه...
چهره ی رون سرخ شد و هری با لحنی موذیانه ادامه داد: تقصیر من چیه که نامزدت بغل دستت نشسته و نمیتونی باهاش نامه نگاری کنی؟ .... البته اگه اون باله اصطلاح موشک های بین اداری ویژه رو ندیده بگیریم!
چهره ی رون به سرخی لبو شده بود. اعتراض کرد: هی ... کی گفته که من...
و یک بطری را از روی میزش به طرف هری پرتاب کرد. هری به سرعت جاخالی داد تا بطری به دیوار بخورد اما هدویگ جیغ زنان به سمت هرمیون فرار کرد و روی شانه ی او نشست.
هری حرف رون را قطع کرد: احتیاجی نیست کسی بگه. قیافه ی هرمیون داد میزنه... هروقت یکی از اون نامه ها به دستش میرسه رنگش میشه مثل گوجه فرنگی.
اینبار هرمیون دهان باز کرد تا اعتراضی کند اما هری که هنوز سرش در نامه بود بدون توجه به او گفت: پرسیده
فرصت دارین امشب بریم خرید یا نه؟
بعد نگاهی به ساعتش کرد: مسلمه که نه؛ و به نامه اضافه کرد: امشب نمیتونیم. بعد از ظهر باید بریم همونجایی که میدونی و قبل از اونم کلی کار داریم.
هرمیون با دلسوزی نگاهی به هدویگ انداخت: نمیتوانست صبر کنه بعدا ازت بپرسه ؟ بیچاره هدویگ ... چقدر
باید این راهو بره؟
۳
 
________________
سS
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هدویگ در مخالفت با هرمیون منقارش را بهم کوبید و برای اعتراض به سمت رون پرواز کرد و روی میز او
•نشست.
رون نگاهی به چهره ی معترض جغد انداخت: هرمیون، وقتی هدویگ راضیه تو چرا اعتراض میکنی؟ نگو که
- تهاجخ؟
به جای رون، هری جواب داد: تشکیلات هواداری جغدهای خانگی.
بعد جواب نامه را به جغد منتظر تحویل داد. وقتی هدویگ پرواز کنان از پنجره بیرون رفت، هری متوجه چهره ی خشمگین و رنجیده ی هرمیون شد: هی... ناراحت نشو بابا، شوخی کردم!
هرمیون نگاهی به ساعتش انداخت و آهی کشید: فکر نمیکنین اگه قراره هم مرگخوارا رو بازجویی کنیم هم به دو تا جلسه برسیم بهتر باشه زودتر راه بیوفتیم؟
::: 8{{ {{ {{ {{ ::
آن شب هری زودتر از رون و هرمیون به قرارگاه رسید. خانه ی قدیمی والدین هری که در حال حاضر هری رازدار آن بود از سه سال قبل به عنوان پایگاه محفل استفاده میشد. هرچند که قبل از آن هم محلی بود برای کارهای مخفی گروهی خاصی که کمتر کسی از کارهایشان با خبر بود.
این خانه درست در دامنه ی غربی کوهی بلند و در دره ی گودریک واقع شده بود. رودخانه ی کوچکی از باغ آن میگذشت و دهها درخت میوه ی هم اندازه در فاصله های یکسان مسیر بین خانه تا روئخانه را پر میکرد ... شاخه های درختان در هم گره خورده بود و این مسیر بیست سی متری را شبیه طاق سبزی کرده بود که با جادوی خاصی که روی آنها بود شبها سقف گشاده میشد تا منظره ی ستاره های آسمان دیده شود.
فاصله ی بین درختها با بوته های رز، ارکیده و شب بو پر شده بود که زیبایی آن را ده برابر میکرد. البته زیبایی فعلی این مسیر با ماه آپریل قابل مقایسه نبود ... زمانیکه شکوفه های رنگارنگ درختان آن مسیر را به قطعه ای از بهشت تبدیل میکرد.
کمی بعد روبروی مقر محفل ایستاده بود. خانه ای که به زودی آغاز زندگی مشترکش را در آن جشن میگرفت. یک کلبه ی چوبی پوسیده و قدیمی و خیلی کثیف که تقریباً یک خرابه ی کامل بود. البته فقط در ظاهر، اما در اصلی این خانه ی کوچک هیچ فرقی با خانه هایی که هری در عمرش دیده بود نداشت. جز اینکه هر کسی که برای اولین بار آنرا میدید مطمئن بود که با اولین باد در هم میشکند. هرچند که تقریباً همان وضعی بود که
| :
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری پنج سال قبل از خانه ی والدینشی دیده بود اما حالا این فقط جادوی دفاعی کوچکی بود که هری، نیکلاسی، ابرفورث و لوپین بعد از آنتخاب آنجا به عنوان قرارگاه، روی خانه گذاشته بودند. در واقع این پوسته ی بیرونی خانه بود. ظاهر خانه برای کسی که فقط یکبار در آن قدم گذاشته بود خانه ی شیک، زیبا و کوچکی را
تداعی میکرد که در راحتی نظیر نداشت.
هری جلو رفت و دستش را روی در خانه گذاشت. بلافاصله در گرم شد. نوری از در خارج شد و سر تا پای هری را به دنبال نشانه ای از علامت شوم یا هر جادوی سیاه دیگری جستجو کرد و سرانجام به او اجازه ی ورود داد. اما نه مثل درهای دیگر... هری درست به موقع نفسش را حبس کرد تا گاز سمی که در اطرافش ایجاد شده بود را تنفس نکند. بعد از لحظه ای گاز بی رنگ و بی بو جای خود را به ماده ای نقره ای و خوشبو داد که در حالت
عادی سمی مرگبار به حساب میآمد اما برای اعضای محفل این یعنی تنفس مجاز است.
هری نفس عمیقی کید و وارد در بسته ای که حالا شعله ور شده بود شد. لحظه ای بدنش آتش گرفت و لباسها شروع به سوختن کرد گرمای این جادوی تخیلی هر کسی را وادار به فرار میکرد اما لحظه ای بعد صحیح و سلامت در خانه اش ایستاده بود.
به محض ورود، سینی بزرگی حاوی کیک و نوشیدنی به طرفش حرکت کرد. هری لبخندی زد: عصر بخیر دابی
جن خنگی پیر سرش را از گوشه ی سینی بیرون آورد و با شادی گوشهایش را جنباند: هری پاتر... دابی خیلی
وقته که شما را ندیده قربان!
- اوه واقعا متاسفم دابی... میدونی که یه کم سرم شلوغه... ببینم هنوز کسی نیومده؟
دابی جیر جیر کنان به اتاق خواب مخفی پشت پذیرایی قدیمی که به عنوان سالن جلسات استفاده میشد اشاره کرد: پرفسور لوپین چند ساعتیه که منتظر شما هستن و پرفسور مودی هم چند دقیقه قبل اومدن و الان دارن دوش میگیرند. هری پاتر نوشیدنی میل دارن؟
هری جامی از نوشیدنی عسلی را برداشت: از لطفت ممنونم دابی
و به طرف اتاق حرکت کرد. از جلوی نشیمن کوچک خانه گذشت که برخلاف کوچکیشی، راحت و دلنشین بود. از آنجا که تقریباً تمام سایل قدیمی خانه که متعلق به والدین هری بود در اثر حمله ی ولدمورت و مرور زمان از بین رفته بود، اولین کار اعضای محفل و به خصوص دوستان هری، تهیه ی لوازم و وسایل زندگی بود که اکثر آنها هدیه ی رسیدن هری به هفده سالگی و مستقل شدنش بود. میز نهار خوری و قفسه ی قدیمی ظروف خانه تعمیر شده بود و لوازم درون آن مقداری از باقیمانده ی ظروف والدین هری و بقیه هدیه ی دوستانش بود. از جمله یک سرویس چای خوری نقره که پرفسور مک گونگال در هفدهمین سال تولد هری به او هدیه داده بود، سS
اح | از:
هلال
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
یک سری کامل ظروف چینی ظریف و نشکن جادویی، هدیه ی معذرت خواهی ماندانگاس از هری، یک دست جام نوشیدنی که هر نوشیدنی را که فرد میخواست در خود سرو میکرد (هدیه ی فلور) ، قاب عکسی بزرگی از هری و هرمیون در کنار خانواده ی ویزلی که هدیه ی ویزلیها بود ، عکس بزرگی از لیلی و جیمز پاتر در کنار سیریوس و لوپین (افراد درون عکس پتی گرو را بیرون انداخته بودند) که هدیه ی لوپین بودو از دیگر وسایل آن
بود.
علاوه بر آن مبلمانی با شکوه از چوب بلوط، یک صندلی متحرک که در کنار شومینه قرار داشت، در کنار شومینه ی زیبایی از مرمر سیاه چشم را خیره میکرد.
در سمت چپ نشیمن، پذیرایی بزرگی قرار داشت که در چهار سال گذشته، محل جلسات محفل بود و در درون
ان علاوه بر میز بزرگ طویل جلسات، تعداد بیشماری صندلی هم وجود داشت که در حالت عادی نصف انها هم در اتاق جا نمیگرفت. اما ترفندهای بیل و چارلی کاری کرده بود که در حال حاضر با وجود بیشتر از دویست و
هفتاد صندلی در اتاق، میشد در آن دوئل هم انجام داد یا یک مسابقه ی دو همگانی بین اعضاء برگذار کرد.
دیوار اتاق با مشعل هایی از نقره تزیین شده بود و قاب عکسی بزرگی از روز عروسی پدر و مادر هری در کنار
:
سعبیر بودس انرا تزیین میکرد. در سمت در کنار در ورودی سالن، در کوچکی قرار داشت که معمولا هیج وقت آنجا نبود. دری از چوب گردو که به زیبایی کنده کاری شده بود و زیبایی خارق العاده اش چشم را خیره میکرد...
به آرامی دستش را بالا برد و با سه ضربه ی آرام در را به صدا در آورد.
صدای آشنای ریموس لوپین به گوشش رسید: دایی! واقعاً ممنونم اما من دیگه جاندارم.
هری لبخندی زد و وارد شد: سلام ریموس
- هری! بلاخره او مدی؟
هری خودش را از آغوش پدرانه ی دوست قدیمی پدرش بیرون کشید. اثر خستگی مبارزات چند سال گذشته در چهره اش مشهود بود. قسمتهایی از موهایش کمی سفید شده بود با این حال شرایطش نسبت به چند سال قبل خیلی عالی بود. به خصوص که در سه سال گذشته استاد بی رغیب دفاع در برابر جادوی سیاه هاگوارتز بود و
البته ازدواجش با تانکس باعث شادابی بیشترش شده بود.
با این حال هری آنروز چیز خاصی را در نگاه لوپین میدید که از آن سر در نمیاورد. نوعی هیجان توام با نگرانی...
لبخندی تحویل استاد سابقش داد و به همراه او روی کاناپه ی چرمی نشست. اینجا تنها نقطه ی بکر خانه بود. در واقع تخریبی که ولدمورت در این خانه انجام داده بود به همراه گذشت زمان، باعث شده بود که هری مجبور
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
شود کل خانه را مجددا تعمیر کند و تنها جای دست نخورده ی خانه که تمام وسایل ارزشمند خانه ی هری در آن نگهداری میشد با مرگ والدین هری به مدت هفده سال در زیر آوار مدفون و در بسته مانده بود: میبینم که
حسابی از کاست دابی کلافه شدی
لوپین کتابی را که دستش بود روی میز گذاشت: واقعیت اینه که اون فوق العادس هری، مشکلش اینه که فکر میکنه چون من دوست پدر و پدرخونده ی تو بودم باید تا حد مرگ ازم پذیرایی کنه ... ولی به طور کلی قرارگاه رو عالی اداره میکنه به نظر من استخدام دایی بهترین کاری بود که تو این چند سال کردی
هری به پشتی مبل تکیه داد و به اطراف اتاق خیره شد. اتاق مجللی بود، بزرگ و زیبا، با کتابخانه ای به عظمت کتابخانه ی هاگوارتز که صده کتاب قدیمیتر و نایاب تر از کتابهای هاگوارتز را در خود جا میداد. کتابهایی که در
دست مبل راحتی، چند گلدان بزرگ عتیقه، تعدادی مجسمه، چند قاب عکسی که بر لبه ی کتابخانه چیده شده بود و چند مجموعه از لوازم جادویی که در طی چند قرن جمع آوری شده بود به علاوه ی تعدادی مدال و نشان که متعلق به افراد مختلف خانواده بود و در آخر دو تابلوی بزرگ ... یکی تابلوی عظیمی از خانواده ی پاتر که بیشتر از صد نفر در آن ایستاده بودند و این شامل عکسی از هری و والدینش هم میشد. هری با خواندن یک کتاب تاریخچه ی خانوادگی فهمیده بود که عکس هر پاتری از لحظه ی تولد ه این تابلو اضافه میشود و همزمان با صاحبش رد میکند و پیر میشود و در صورت مرگ فرد در همان سن میماند. خاصیت جالب این تابلو این بود که با افزایش افراد بزرگتر میشد و تا الان چیزی حدود هشت متر از دیوار بیست متری سمت چپ اتاق را گرفته
بود
این یکی از با ارزش ترین وسایل این خانه بود که هری را با خانواده ای که هرگز ندیده بود پیوند میداد... البته
تابلوی بعدی هری را در آغوش پدر و مادرش نشان میداد در حالیکه لوپین و سیریوس دو طرف آنها ایستاده بودند... و تا حدودی علت دلبستگی هری به این اتاق بود.
از طرفی هری با پیدا کردن قسمت خاصی از کتابخانه که مخصوصی دفتر چه ی خاطرات اعضای خانواده بود و
چیزی حدود ششصد دفتر خاطرات مختلف با خاصیتهای گوناگون را شامل میشد به اطلاعات جدیدی دست
یافته بود. مثلا میدانست که هیچ پاتری تا قبل از هفده سالگی نمیتواند به تنهایی وارد این اتاق شود و بعد از آن
تنها در صورتی میتواند وارد اتاق شود که قبلا توسط پدرش به ان وارد شده باشد وگرنه تا ابد در اتاق به روی او سS
|
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
البته در مورد سیریوس و لوپین که تقریباً عضوی از خانواده ی او بودند شرایط فرق میکرد...
- خب!
- خب چی؟
- خودتو به اون راه نزن ریموس، تو تا وقتی که کار مهمی با من نداشته باشی اینجا نمیایی...
لوپین که متوجه شده بود که هری دستش راخوانده مستقیم سر اصلی مطلب رفت: همین الان الستور اینجا بود...
هری ابرویی بالا انداخت: جدی؟ چه جالب ... ببینم احتمالا یه کم عصبانی نبود؟
- یه کم؟ نیم ساعته که این پیرمرد داره غر میزنه...
از آستانه ی در صدای مودی جواب داد: من کی غرزدم؟ ضمنا پیرمرد هم خود تی!
کاراگاه پیر لنگ لنگان وارد اتاق شد. ترکیب چشم شیشه ای و پای چوبیش به همراه اثر زخمهای متعددی که بر تن داشت، پیچیده در حوله ی نیم تنه سفید، هر بیننده ای را به وحشت میانداخت... اما نه هری و ریموس را
که به دیدن این صحنه عادت داشتند. لوپین که سعی میکرد خنده اش را کنترل کند ادامه داد: نگفتی هری... چیکارش کردی؟
- قسم میخورم که کار بدی نکردم!
مودی غرید: راست میگه، فقط بلایی سر ماندانگاس و هکتور آورده که اگه پاشون به قرارگاه بر سه بی برو برگرد
تصویر جیمز پاتر دست از بوسیدن همسرش برداشت و با نگاهی پر اشتیاق به هری خیره شد. چهره ی لی لی و سیریوس کنجکاو بود. لوپین مشکوکانه پرسید: چیکار کردی هری؟
هری با لبخندی نگاه نگران مرد مسن تر را جواب داد: یه طلسم کوچیک که یادشون میده دنبال یه پاتر راه
نیوفتن
مودی کامل کرد: کاری کرده که دو شبانه روز تو یکی از دیسکوهای لندن والس برقصن... وقتی از اون حالت در شون آوردم از زور خستگی نمیتوانستن از جا بلند شن، حتی مشنگاهم حیرت کرده بودن...
بعد چشم شیشه ایش را به سرعت گرداند و بعد از دیدن آن طرف دیوار کامل کرد: الانم تو اتاق جلسات نشستن
و منتظرن خونشو بریزن
"1|| ۸
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
برخلاف تصور مودی، ریموس قهقهه ای زد: تو معرکه ای هری، ... همیشه دلم میخواست همچین بلایی سر دانگ بیارم.
بعد نگاهی به ساعتش انداخت: باید بریم. الان بقیه پیداشون میشه و من اصلا دلم نمیخواد همه اینجا رو ببینن
مودی با ناخشنودی غر زد: در هر حال تا تو نخوای حتی منم نمیتونم داخل این اتاقی رو ببینم چه بر سه به
اینکه کسی بیاد تو
لوپین با لحنی مرموز جواب داد: همینش خوبه
و مودی را که لنگ لنگان از اتاق خارج میشد با نگاه دنبال کرد: بهتره تا قضیه لو نرفته از اتاق بزنیم بیرون، برو
بچه ها دارن میان
هری و ریموس از اتاق خارج شدند. با بسته شدن در، دیوار جلوی آن را پوشاند، گویی هرگز اتاقی در آنجا نبود. این راز بزرگی بود که به هری در این خانه آرامش میداد.
اتاق کوچکی که تا چند ماه پیش فقط هری، ریموس و دابی از وجود آن خبر داشتند و سایر افراد فقط در زمانی قادر به ورود به این اتاق بودند که یکی از آن دو نفر (هری یا لوپین) در اتاق بود. جینی، رون و هرمیون فقط یکبار وارد این اتاق شده بودند.
هری هیچ وقت چهره ی هرمیون را که با چشمهای گرد شده به کتابهای کتابخانه ی عظیم اتاق نگاه میکرد فراموش نمیکرد. همینطور عکس العمل رون را از دیدن مجموعه ی عظیمی از جاروهای پرنده که در طول صدها سال از پاتر ها به جا مانده بوداز یاد نمیبرد. هر دو با دهان باز به آنچه رو برویشان بود نگاه میکردند. کمی بعد
هرمیون به سراع کتابخانه رفت و رون جاروها را بررسی میکرد...
- هی! این واقعا یه صاعقسی؟ یه نمونشو تو موزه ی جادویی مصر دیدم. جز اولین جاروای دست ساز تو جهانه
- اینو ببین! ساخت سخت ترین معجون ها برای مبتدی ها... پیچیده ترین معجون در کوتاهترین زمان ! با این میشه معجون مرکب رو تو یه هفته آماده کرد... همچین کتابی رو هیچ جا ندیدم
ریموس توضیح داد: نباید هم دیده باشی، بیشتر از ۱۶۰۰ سال قدمتشه
- ببینم هری... این پروازم میکنه ؟
- فکر نکنم رون، آخه مالی ۱۷۵۰ سال پیشه، میتونی امتحانش کنی
. ۹
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
رون دستش را روی جارو گرفت. جاروی قدیمی لرزشی کرد. رون با ناباوری فریاد زد: کار میکنه! پسر میدونی این کلکسیون جارو چند میلیون گالیون میارزه؟ فقط همین شعله ی آتش یونانی قیمتش تو موزه ی یونان دو میلیون و هشتاد و پنج هزار و نهصد و بیست و شش گالیونه... پارسال وقتی با بیل رفتم اونجا اونو دیدم... اما اونی که اونا داشتن اینقدر سالم نبود. رنگ و رو رفته بود. چوبای دمش هم خیلی داغون بود. شرط میبندم پروازم
نمیکرد!
هری به جینی نگاه کرد که جلوی تابلوی بزرگ خانواده ی پاتر ایستاده بود: این خیلی عالیه... واقعاً جالبه که آدم همچین چیزی تو خونه داشته باشه
هری لبخند مرموزی زد: آره جالبه... اما نه وقتی که هوس میکنن درباره ی چیزی نظر بدن ... اونم همه با هم
مرد نسبتا جوانی که در عکس روی صندلی لم داده بود مودبانه کلاهش را برای جینی از سر برداشت. زنی که
کنار پیرمرد ایستاده بود و هری میدانست که مادر بزرگش است با عینک تک عدسیش به جینی خیره شد و بعد
از کمی بررسی بلاخره نظرش را اعلام کرد: شایستگی شو داره که به پاتر ها اضافه بشه.
جینی سرخ شد و هری لبخندی زد: نگفتم؟
- حواست کجاست هری؟
ریموس در حالیکه در اتاق جلسات را باز میکرد این را پرسیده بود
- همین جا ...
هری این را گفت و به دنبال او وارد شد. به محض ورود هری، پرتو سرخ رنگی از کناری شلیک شد. هری به سرعت عکس العمل نشان داد، جادو را منحرف کرد و قبل از اینکه مهاجم فرصت هر حرکتی را داشته باشد او را
خلع سلاح کرد.
- کافیه هکتور!
- کافیه ؟ الستور من این پسر رو میکشم!
این صدا متعلق به مرد جوان خشمگینی بود که در سمت دیگر اتاق ایستاده بود. قد بلند بود. ردای مشکی
زیبایی به تن داشت و موهای لخت بورش به شانه هایش میرسید و در این لحظه ی به خصوصی صورتش از خشم جم
سرح شده بود.
۱۴ ،
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
ماندانگاس فلچر که در حال پیپ کشیدن چرت میزد با صدای بی حالی بین خواب و بیداری گفت: از طرف منم مجازی
بوی تند بدنش از مصرف بیش از حد مشروب خبر میداد. هری لبخندی به چهره ی خشمگین هکتور واتسون زد: دیسکو خوش گذشت هکتورا
هکتور به طرف هری حمله کرد اما لوپین و مودی به سرعت مانعش شدند: آروم باشی مرد!
-من تو رو میکشم پاتر
هری با لبخندی جواب فریاد او را داد: هی رفیق، تقصیر خودتون بود... من که اخطار داده بودم...
ماندانگاس در حالت نیمه مست سکسکه ای کرد: راست میگه یه چیزایی گفته بود
- تو خفه دانگ
اما قبل از آن ماندانگاس سرش را روی میز گذاشته بود و با صدای گوش خراشی خروپف میکرد.
هکتور نالید: اوها نه... الستور ببین میتونی اثر اون نوشیدنی مشنگی رو از بین ببری؟ نه تا بطری مشروب زده ... اگه نیکلاس ببیند شی...
- متاسفم هکتور من در زمینه ی محصولات مشنگی تخصصی ندارم.
هری پوزخندی زد: ولی من دارم.
و چوبدستی اش را به طرف ماندانگاس گرفت: آگوا منتی فاروا توسنا
بلافاصله سیلابی از آب سرد ماندانگاس را در بر گرفت. هری چند دقیقه ای داد و فریاد او را نادیده گرفت تا
وقتی که هوشیاری ماندانگاس برگشت بعد حوله ای برایش ظاهر کرد و با طلسمی آبها را خشک کرد: حالت خوبه دانگ؟
ماندانگاس خودش را لای حوله پیچید: باید بکشمت ...
- قابلی نداشت.
نگاه هری دوباره به هکتور افتاد: ببین هکتور، من واقعاً متاسفم اما خوشم نمیاد مدام زیر نظر باشم میفهمی که...
- اوه بله... و این به گوشی منم رسیده. ح
۷۱
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری برگشت و لبخند زنان با نیکلاسی فلامل رو در رو شد: عصر بخیر پرفسور! اوضاع چطوره؟
چهره ی فلامل در هم رفت قبل از اینکه هری حرکتی بکند موج عظیمی از انرژی را به طرفش شلیک کرد. هری به سرعت سپری از نور ایجاد کرد و طلسم را منحرف کرد. در نتیجه مودی خودش را بر زمین انداخت تا طلسم قدرتمند، او را به دو قسمت تقسیم نکند. وقتی طلسم از دو اینچی گوش چپش رد شد و اثر عمیقی روی دیوار
پشت سرش برجا گذاشت کاراگاه پیر با خشم فریاد زد: شما دوتا دیوونه این ...
نیکلاس او را نادیده گرفت و لبخندی تشویق آمیز نثار هری کرد: مثل همیشه آماده ... هری اگه بااستعدادترین شاگردم نبودی امشب بلایی به سرت میاوردم که هیچ وقت یادت نره...
هری روی نزدیکترین صندلی به استادش نشست: نیک، میدونی که اگه اینقدر بهت علاقه نداشتم و اون دو تا هم از دوستام نبودن همون دفعه ی اولی که متوجه برنامتون شدم میفرستاد مشون وسط مثلث برمودا...
نیکلاس لبخندی زد: اعتراف میکنم که عکس العملت زیادم غیر منتظره نبود ... در واقع فکر میکردم شدیدتر از
اینا باشه.
هکتور اخمی کرد: پس بفرمایین ما رو برای تفریح فرستاده بودین دنبالش دیگه!
- نه هکتور، شمار و فرستادم که در صورت لزوم ازش پشتیبانی کنین...
هکتور غرولندی کرد: کاش یه نفرو میفرستادی که در برابر این از ما دو تا پشتیبانی کنه.
نیکلاس لبخندی زد: خب هری، آرتور با من صحبت کرد... حالا که مخفی موندن این مسئله اینقدر برات مهمه... فکر میکنم مجبورم کوتاه بیام. تنها خواهشی که ازت دارم اینه که بیشتر مراقب خودت باشی.
- ماهواشو داریم.
این صدای رون بود که به همراه هرمیون وارد اتاق شده بود. پشت آن دو صف طولانی اعضای محفل به بحث خاتمه داد. کمی بعد تمام اعضا دور میز بزرگ جلسات جمع شده بودند (البته تقریباً تمام اعضا، چون چند نفر به خاطر شرایط کاریشان مجبور بودند در جلسات حضور پیدا نکنند تا شناخته نشوند و بعداً جداگانه گزارش دهند) دویست نفری میشدند و در بین آنها عده ای از همشاگردی های قدیمی هری هم حضور داشتند و تقریباً تمام
اعضای الف دالی ....
پروتی پتیل که خواهر دوقلویش پادما را چند ماه پیش در یکی از درگیری های محفل از دست داده بود... سیموس فینیگان و لاوندر براون، درفاصله ی بین نویل لانگ باتم و لونا لاوگود با ارنی مک میلان و هانا آبوت، دو ح
۹۷۴ ۲
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
صندلی بیاد کالین و دنیس کریوی که دو روز پیش به قتل رسیده بودند خالی مانده بود. آنطرف تر کتی بلی، آنجلینا جانسون، آلیشیا، سوزان بونز، فرد و جرج و لی جردن در کنار دوستی قدیمی بنام الیور وود نشسته بودند. تقریباً تمام اعضای الف دال...
در باز شد دو نفر وارد شدند. نگاهش روی زن جوان سرخ مویی که در کنار چارلی وارد شده بود ثابت ماند و لبخندی بر لبش نشست جینی جلو آمد و کنار هری نشست: سلام
- دیر کردی
از زیر میز دست جینی را در دست گرفت. گرمای دست او لبخندی را بر لبش نشاند. در همین زمان یک نفر نوزاد چند ماهه ای را در آغوشش گذاشت: هری، ممکنه چند دقیقه رابرت رو نگه داری؟
- البته
تانکسی لبخند زنان به سمت آشپزخانه رفت تا با مالی تدارک پذیرایی جلسه را ببیند. هری به آرامی رابرت را در آغوش فشرد در همان زمان نگاهش با نگاه لوپین پیوند خورد. هرگز فراموش نمیکرد که این لحظات شاد را به
ان دو مدیون است... به تانکس، ریموس یا حتی رابرت کوچک... هنوز مدت زیادی نگذشته بود... درست
۷۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
فصل پنجم:
من دارم پدر میشم
چند دقیقه بعد از خروج از خانه ی ویزلی ها، زمانیکه هری در دره ی گودریک ظاهر شد کمی از ظهر میگذشت. درست رو بروی او منظره ی چند درخت در کنار کلبه ی نیم سوخته ای که در نزدیکی آن بود آه را از نهادش بلند کرد. کلبه ی کوچک و زیبای درون عکسی سیریوس، حالا خرابه ی نیم سوخته ای بیشتر نبود. حسی عجیبی وجودش را به لرزه در اورد. برای چند لحظه در سکوت به اطرافش نگاه کرد. نمیدانست چرا اما حس
میکرد توسط کسی تحت نظر است.
جایی که هری ایستاده بود بلندی کوچکی در دامنه ی تپه ای سرسبز بود. کمی پایین تر درست در وسط دره، رودخانه ای جاری بود و چند متر بالاتر از آن خانه ی والدینش به چشم میخورد. با حرکت ملایم چوبدستی صندوقش را به دنبال خود کشید و مثل موجودی مسخ شده به طرف کلبه به راه افتاد. بی اختیار نسبت به این مکان احساسی وابستگی میکرد... حسی عجیبی دات گویا گمشده اش را بعد از سالها یافته بود... کمی بعد جلوی کلبه ایستاده بود. جلوتر رفت. باغچه های سرسبز جلوی خانه کاملاً خشک بودند. دیوارها پوسیده بود. در ورودی از جا در آمده بود و به کناری پرت شده بود. اشک در چشمان هری حلقه زد. آه عمیقی کشید و آرام جلو رفت. هنوز پایش را بر روی اولین پله نگذاشته بود که صدای پر و بال زدن پرنده ی به گوشش رسید. برگشت و در نهایت تعجب فاو کسی را دید که از روی درختی به سمتش میامد. ققنوس جلو آمد و بالای سر هری چرخی زد و آوازی سر داد. سپس اوج گرفت و در حالیکه پرهای سرخ و طلایی اش به طرزی باور نکردنی میدرخشید و همه
جا را در نور فرو میبرد. در بالای خانه به چرخش درامد.
چرخید و چرخید... و هری محو در زیبایی ققنوس به صدای او گوشی سپرده بود. ناگهان لحن آواز شی تغییر کرد. او از پرنده که لحظه ای پیش ارامش بخش بود حالا به نوعی حماسی شده بود و قدرت را تداعی میکرد. هری با دهان باز به ققنوس خیره شده بود. ناگهان نوری که به نظر میرسید از آواز پرنده باشد خانه را در برگرفت. کلبه ی پوسیده با سرعتی خارق العاده ترمیم میشد. گویی درها، درزها، دیوارهای سوخته و پنجره های شکسته همه و همه جان گرفته بودند و تلاش میکردند تا بازگشت هری را به خانه اش خوش امد بگویند. درها به سر جای اولش بازگشت. شیشه ی پنجره ها ترمیم شد. سوختگی دیوارها ناپدید شد و... حتی گیاهان درون حیاط رشد کردند و شکوفه زدند و سرانجام وقتی ققنوس آوازش را به اتمام رساند و روی شانه ی هری فرود آمد، خانه به
زیبایی روز اولش شده بود.
هری با لبخند پرهای طلایی ققنوس را نوازش کرد: متشکرم فاو کسی این ... فوق العادسی سS ۷۴ چه از:
در
خ حال ۹
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
ققنوس با مهربانی با سرش، گونه ی هری را نوازشی کرد. هری همانطور که وارد خانه ی رویاهایش میشد زمزمه کرد: امروز خیلی کار داریم که باید انجام بدیم... فکر میکنی بتونی کمکم کنی؟
چشمهای سیاه پرنده برقی از غرور زد و هری این را به عنوان جواب مثبت قبول کرد: ممنونم
مدتها بود که میدانست کار بزرگی پیش رو دارد و از همان لحظه کارش را شروع کرد...
{{ {{ {{ :s:s:
در حیاط خانه ی لانگ باتمها، لونا لاوگود در کنار نویل نشسته بود و در حالیکه سکه ی طلایی رنگی را بین
انگشتانش میچرخاند زمزمه کرد: دلم برای اون روزا تنگ شده... همیشه تنها بودم اما از وقتی که الف دالی منحل شد دیگه واقعاً تنها شدم
نویل سری به تایید تکان داد و دستش را دور لونا حلقه کرد: منم همینطور... اما فراموش نکن ما دیگه تنها
نیستیم... هیج کدوم... حالا هنگامی داریم.
لونا لبخندی زد. درست در همین لحظه شعله ای درخشید و دو تکه کاغذ پوستی به همراه پری طلایی رنگ
روی زمسیر افتاد. نویل نامه را برداشت. نامه با مهر سرخ رنگی مهر و موم شده بود اما با تماس دادست او به سادگی
* a باز شد.
نگاه نویل روی کاغذ پوستی میدوید زمانی که سرش را بلند کرد لونا برقی از هیجان را در چشمان او دید: نویل با حیرت زمزمه کرد: لونا!
لونا هم نامه اش را باز کرده بود و حالا با چشمهایی که دو برابر همیشه بیرون زده بود مشغول خواندن آن بود.
نویل برای بار دوم به نامه اش چشم دوخت:
آقای لانگ باتم عزیز
با توجه به اثبات وفاداری شما، به این وسیله از شما دعوت میشود که در صورت تمایل در جلسه ی فوری و محرمانه ی ارتش حضور یابید. توجه کنید حتی در صورت عدم تمایل نباید حرفی از این نامه به کسی بزنید. این جزء اطلاعات محرمانه ی گروه محسوب میشود مگر اینکه مایل باشید به سرنوشتی صدها بار بدتر از دوشیزه اجکومب دچار شوید. در صورت عدم تمایل با چوبدستی خود به سکه تان ضربه ای بزنید تانابود شود اما اگر به ادامه ی فعالیت در گروه مایلید راس ساعت ۱۲ امشب نامه به عنوان رمز تاز عمل کرده و شما را به مقر جدید ارتش انتقال میدهد. فراموش نکنید آنچه که پیش رو داریم
خطرناکتر از حد تصور شماست پس با دقت ثصمیم بگیرید چون راه بازگشتی نخواهید داشت
تا ۱۴
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
h. p ارادتمند
دو دوست با حیرت به هم خیره شدند و لبخندی از شادی بر لبشان شکل گرفت. همزمان هفده نامه ی دیگر به دست هفده عضو دیگر الف دال رسید. هرچند که هری با توجه به اتفاقات چند ماه گذشته امید زیادی به کمک
اکثر آنها نداشت و در واقع به حدی از چند نفر مطمئن بود که خودش نام آنها را حذف کرد.
در طبقه ی آخر پناهگاه، روور و شر میور در برابر نگاه رنجیده ی جینی، با حیرت و نگرانی به نامه هایشان نگاه میکردند و در مورد اینکه باید چیزی از این موضوع به دیگران بگویند یا نه بحث میکردند که در اتاق باز شد و فرد و جرج هیجان زده و عصبی وارد شدند. هر کدام حلقه ای کاغذ پوستی در دست داشتند و خوشحال به نظر
میرسیدند.
به محض ورود فرد هیجان زده فریاد زد: شما هم گرفتین ؟
رون با چهره ای گرفته دستور داد: بیا تو و اون در رو ببند. نمیخوای که همه بفهمن اینجا چه خبره؟
جرج به سرعت در را بست و با صدایی که از هیجان میلرزید پرسید: فکر میکنین کار کیه؟
هرمیون غرشی کرد: معلومه دیگه ... چند تا اج پی میشناسی...
بعد با صدایی که گویا با خودش حرف میزند ادامه داد؛ حیف که نمیدونم کجایی هری... بذار دستم بهت برسه
فرد همانطور که چشمهایش با شوقی در میان متن نامه میدوید خنده ای کرد: خطرناک تر از حد تصور .. شوخیش گرفته؟ نکنه میخواد بره دنبال اسمشو نبر؟
- کاری که میخواد بکنه دست کمی از اینی که گفتی نداره
- رون!
هرمیون اخطار داده بود. دو قلوها نگاهی رد و بدل کردند ظاهرا ماجرا جدی تر از تصور آنها بود: شماها چیزی میدونین؟
هرمیون به رون چشم غره ای رفت: هم آره. هم نه... اینطور که بوش میاد هری این نامه رو برای همه فرستاده...
شما چیکار میکنین؟
فرد نگاهی به جرج کرد: تا جایی که من میدونم محفل و مامان نمیخوان بذارن ما وارد این ماجرا بشیم... ج
۷۳ چه از:
هلال
حلال حجار
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
رون چشم غره ای به برادرانش رفت: از کی تا حالا اینقدر حرف گوش کن شدین ؟
جرج چشمکی به او زد: مسئله همینجاسی داداشی... ما هیچ وقت بچه های حرف گوش کنی نبودیم
- و هیچ وقت هم نمیشیم.
رون و هرمیون نگاهی رد و بدل کردند و با آسودگی لبخند زدند. نگاه فرد به طرف جینی که گوشه ای کزکز ده بود چرخید: تو چته؟ نمیخوای بیای؟
جینی دهانش را باز کرد تا چیزی بگوید اما از شدت بغضی صدایی از دهانش خارج نشد رون کار را در دست
گرفت: براش دعوتنامه نیومده.
بغض جینی ترکید. فرد و جرج با ناباوری نگاهی رد و بدل کردند: چی؟
- چرا؟
رون شانه ای بالا انداخت اما هرمیون دستش را دور شانه یجینی حلقه کرد به خوبی از دلیل هری آگاه بود. مطمئنا جینی هم به همین دلیل تا به حال سکوت کرده بود. هر دوی آنها به خوبی میدانستند که ماجرای
درست در همین وقت دو ضربه به در وارد شد، به محض اینکه هر چهار نفر موفق شدند نامه هایشان را پنهان کنند سارا وارد اتاق شد و با سرعت در را بست. با دیدن نگاه کنجکاو و عصبی سایرین لبخندی که بر لبش نشسته بود کمرنگ شد: ببخشید اگه بد موقع اومدم ... ببینم شما این خط رو میشتاسین؟
نامه ای درست مانند نامه ی سایرین در دستش بود. هرمیون با نگاهی سریع آنرا چک کرد. دست خط هری آنقدر آشنا بود که با یک نگاه آنرا بشناسد: این دست تو چیکار میکنه ؟
جینی که ظاهرا فکر کرده بود سارا نامه ی او را برداشته کمی خشمگین و کمی هم عصبی مینمود.
صورت سارا سرخ شد: یه دعوت نامس
و نام خودش را بر روی نامه نشان داد. جینی نامه را قاپید:
دوشیزه سارا فلامل عزیز
۷۷
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
با توجه به شناختی که از شما پیدا کردم و همچنین اثبات وفاداری شما و خانواده تان به کسی که نام و هدفش عامل تشکیل گروه ما بوده، از شما برای عضویت و همکاری در ارتش دامبلدور دعوت میکنیم. لازم به ذکر است که در صورت قبول یا رد این دعوت مطالب این نامه نباید به هیچ وجه به شخص دیگری انتقال یابد و برای اطمینان چند طلسم کوچک روی نامه گذاشته شده که جبران خیانت های احتمالی را به بهترین نحو خواهد کرد. در صورت رد دعوت بلافاصله آنرا آتش بزنید اما چنانچه مایل به فعالیت در گروه و کسب اطلاعات در این باره هستید میتوانید به دوشیزه گرنجر و آقایان فرد، جرج و رونالد ویزلی مراجعه کنید تا در حد مجاز شما را در جریان مسائل قرار دهند. امیدوارم امشب شما را در مقر گروه ملاقات
کنم.
ارادتمند h. p
پی نوشت: دعوت نامه شما را راس ساعت ۱۲ به مقر منتقل میکند. لطفاً به هیچ وجه به دوست جدیدتان چیزی انتقال ندهید... حداقل فعلا
سارا با کنجکاوی پرسید: این ارتش دامبلدور دقیقاً چیه ؟
E : 85 : E 5):
بیست دقیقه بعد ارتش دامبلدور عضوی جدید یافته بود. سارا روی تخت رون و کنار فرد نشست: به سوال دیگه
هرمیون کلافه شده بود: شد سی و شیشی تا
- سی و هفت تا هرمیون! فکر کنم سارا رکورد تو رو شکسته
سارا نگاهی به رون کرد: تعدادش مهم نیست... نمیدونم شما هم دیدین یا نه ... اما این نامه بدون شک با یه ققنوس به اینجا رسیده ... و پری طلایی را به آنها نشان داد: هری ققنوسی داره؟
رده یه سایرین دیدنی بود. همه با دهان باز به او نگاه میکردند. سرانجام هدار میبور جواب داد: نه! چطوری
ممکنه ؟
- تا جایی که من میدونم فقط یه ققنوس تو دنیا مونده
رون کامل کرد: که اونم دو ماهی هست که زده به سرش و گم و گور شده
فرد، جرج و هرمیون با هم فریاد زدند: فاو کسی ؟
خوشبختانه سارا با سرعت عملی بی نظیر به موقع روی آنها طلسم سکوتی اجرا کرده بود تا تمام افراد خانه به آنجا سرازیر نشوند
۹ )
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
جرج نفس عمیقی کشید: یعنی ممکنه ؟
هرمیون جواب داد: این طور به نظر میاد!
سوال بعدی را رون پرسید: میشه بگین ما چطوری باید امشب از خونه خارج بشیم ؟
فرد با لحنی که گویی با احمقی صحبت میکند گفت: معلومه دیگه... با رمز تاز
- آره... میدونم... منظورم... آه... بابا چرا اینجوری نگاه میکنین؟ مامان هر شب تا صبح ده دفعه اتاقا رو چک میکنه. اگه بفهمه که یکیمون تو جاش نیست...
چهره ی همه در هم رفت
- حق با رونه
- حالا چیکار کنیم؟
فرد و جرج نگاه خاصی رد و بدل کردند: بذارین به عهده ی ما
هرمیون با تردید آن دو را بررسی کرد: چی تو کلتونه؟
فرد بطری کوچکی را از جیبش در آورد. محلول درون آن سبز و درخشان بود: کافیه فقط چند قطره از این رو تو سوپ قارچ مامان بریزین، همشون تا صبح یه کله میخوابان.
- این دیگه چیه ؟
فرد با افتخار توضیح داد: ماده ی اصلی آبنبات خواب آورد. ساخت خودمونه...
و در برابر چهره ی ناباور هرمیون کامل کرد: بیشتر از صد بار امتحانش کردیم و خیلی وقته که فروش داره...
ببینم هرمیون تو که فکر نمیکنی که ما میخوایم خونوادمون رو به کشتن بدیم ؟
- معلومه که نه... ولی حالاکی اینو تو سوپ میریزه؟
همه به هم نگاه کردند. هیچ کس نمیخواست این کار را بر عهده بگیرد
رون متفکرانه گفت: رفتن فرد و جرج سر قابلمه زیادی مشکوکه... مخصوصا بعد از بلایی که هفته ی پیش سر
جم
۷۴۹
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
فرد کامل کرد: به خوش اشتهایی مشهوری... میدونیم... ظاهرا باید قید پسرا رو بزنیم
نگاهها به طرف هرمیون برگشت: اونجوری به من گاه نکنین ... من اینکار و نمیکنم
- سارا چطوره؟
- مامانت نمیذاره من به قابلمه نزددیک بشم... یادتون رفته دیروز چه بلایی سر قابلمه آوردم؟
- پس میمونه به نفر
جینی چنان گرفته و در فکر بود که متوجه صدای فرد نشد. جرج دستی روی شانه ی خواهرش گذاشت: تو که
ناامیدمون نمیکنی؟
افکار جینی بی اراده بر زبانش آمد: اون منو دعوت نکرده...
- بس کن جینی... الان مسئله ی مهمتری از دعوای تو و هری داریم
جینی سرش را بلند کرد و نگاهی مرگبار نثار رون کرد که پسر جوان خود به خود عقب نشینی کرد: منظورم اینه که... اون نگران توئه
- این ربطی به نگرانی نداره... من حق دارم انتخاب کنم
فرد با ناامیدی پرسید: جینی بالاخره کار مونو راه میندازی یا نه؟
جینی فکری کرد: فقط به یه شرط ... منم با شما میام
:8* :};}*:*:*:*
چند ساعت بعد همه چیز طبق نقشه پیش رفته بود. جینی بلاخره موفق شد دیگران را قانع کند که او را با خود
ببرند: یا منو میبرین یا همه چی رو به مامان میگم ...
این هر به فورا اثر کرد و حالا تمام کسانی که در خانه ی ویزلی ها از سوپ قارچ خانم ویزلی خورده بودند در تخت خوابشان خرناس میکشیدند. در اتاق رون شش نفر مضطرب، در انتظار ایستاده بودند. هر کدام یک کاغذ پوستی در یک دست و چوبدستی آماده ای در دست دیگر داشت. البته به جز جینی و هرمیون ... جینی مچ
دست هرمیون را گرفته بود و هرمیون با دست دیگر نامه اش را چسبیده بود.
سارا به ساعتش نگاه کرد: پنج ثانیه مونده... چهار... سه ... دو ... یک جم
گس
۸
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
بلافاصله قلابی نامرئی را احساسی کردند و لحظه ای بعد در گردابی از رنگها شناور بودند. چرخشی متوقف شد و آنها در جایی بایر در کنار درختی فرود آمدند.
جرج دست جینی را که بر زمین افتاده بود و هرمیون را هم زمین زده بود گرفت تا او را بلند کند. بلافاصله یک نفر رویش افتاد. این کتی بل بود که از آسمان ظاهر شده بود...
فرد فریاد زد: از سر راه برین کنار
اما دیر شده بود چون سیموس و ارنی روی آنها ظاهر شدند. کمی بعد آلیشیا اسپینت، لونا لاوگود، نویل، سوزان، جاستین، هانا آبوت و سایرین هم به آنها اضافه شدند. همه با حیرت به هم نگاه میکردند از آنجا که همه انتظار داشتند که طبق معمول هرمیون جواب همه ی سوالات را بداند بلافاصله دوره اش کردند: قضیه چیه ؟
- چه اتفاقی افتاده ؟
هرمیون میخواست به آنها بگوید که اطلاعی ندارد، هنوز دهانش را باز نکرده بود که چند شعله در اطرافشان درخشید، لحظه ای بعد همه ی نامه ها آتش گرفت. آتش از نامه ها شعله کشید و دور آنها را گرفت ولی هیچ
کسی فرصت فریاد زدن هم نکرد ... چون بلافاصله تونل متحرکی از نور در آتش ظاهر شد که آنها را به مقصدی خاصی راهنمایی میکرد... همه به جز یک نفر که دعوت نامه ای نداشت ...
:8* :};}*:*:*:*
کمی بعد هر هجده نفر در وسط اتاق بزرگی که بعدها اتاق جلسات نام گرفت ظاهر شدند. همگی ترسیده بودند و احساس خطر میکردند. همانطور که با حیرت و نگرانی در و دیوار اتاق را بررسی میکردند، رون دلیلی برای آرامش یافت: ببینم هرمیون، اون عکسی سیریوس نیست؟
هرمیون که با دیدن عکس تا حدودی خیالش راحت شده بود که در تله نیستند، نفس راحتی کشید: چرا
ت
خودشه...
فرد نگاهی به تابلوی قدیمی کرد: نه بابا... این واقعا خود سیریوسه؟ چه خوش تیپ بوده
لی جردن از کنار جرج پرسید: میشه بگین این عکسی کیه ؟
فرد با لحنی جدی گفت: سیریوس بلک جم سsu
۸۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
بلافاصله نفسها حبس شد و رنگ چند نفر پرید. یکی دو نفر از دختر ها جیغ زدند... در این میان فقط نویل و لونا در حالت عادی بودند...
- ولی اون که ...
- این شکلی نبود میدونم دین، اگه تو هم ۱۴ سال تو آزکابان میوفتادی اون شکلی میشدی
هرمیون توضیح داد: اون پدر خونده ی هریه
- و بهترین دوست پدرش
حیرت جمع ده برابر شد اما مسلماً ترسشان کمتر نشده بود.
رون خیال جمع را راحت کرد: نترسین بابا، همه ی اون چرت و پرتهای پیام امروز دروغ محض بود اگه هری
طرفدار اسمشو نبر باشه السیر بونس هم مرگخوار بود که ...
- تو از کجا میدونی ویزلی ؟
هرمیون توضیح داد: ما بیشتر از دو سال باهاش در رابطه بودیم و میبینین که هنوز زنده ایم
---- ولی هش شنیده بود هم کد اون...
فرد توضیح داد: میدونم ارنی ... احتمالا شنیدی که اون یه قاتل مشنگ کشی حرفه ایه... که پتی گرو رو تیکه تیکه کرده و دنبال کشتن هری بوده و از این مزخرفات...
- خب آره...
- مگه غیر از اینه؟
رون نگاهی به سوزان بونز که این حرف را زده بود کرد: میتونم بگم همشی مزخرفه... البته اگه پتی گرو رو میکشت من یکی خیلی خوشحال میشدم اما در مورد اینکه بخواد هری رو بکشه... اون هری رو خیلی بیشتر از اونی که فکرشو بکنین دوست داشت ... و به خاطر دفاع از اون هم کشته شد...
- ضمنا مشنگ کشی هم نبوده چون همونطور که می بینین من هنوز زنده ام
سیموس فینیگان نگاهی به سایرین که با دهان باز به اطلاعات جدید فکر میکردند نگاه کرد و بلاخره سوالش را
پرسید: تو از کجا... چطوری میدونی؟ آخه این اصلاً با عقل جور در نمیاد جم
۸۲
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
اینبار نویل توضیح داد: این روزا چی با عقلی جور در میاد؟ اما تا جایی که من میدونم هری برای نجات اون رفت وزارت خونه و اونم در حین دفاع از ما کشته شد ...
- اون دو سالی که سیریوس فراری بود تمام مدت با هری در تماس بود و ضمنا این خود هری بود که سیریوس
را فراری داد... بیچاره پرفسور اسنیپ • • • چقدر سعی کرد ثابت کنه دست ماها تو کاره...
هرمیون پوزخندی به جمله آخر رون زد و اضافه کرد: آره طفلکی ... قیافشو بعد از فرار سیریوس یادم نمیره.
چیزی نمانده بود که دیگران از حیرت سکته کنند
- پس چرا وزارت خونه...
هرمیون که همچنان اتاق را بررسی میکرد ادامه داد: توقع داشتی چی بگن دین ؟ بگن یه بی گناه رو ۱۴ سال انداختن تو آزکابان اما بلاخره اون نجاتشون داده و بهشون ثابت کرده که حق با کیه ؟ جای شما بودم راجع به این موضوع جلوی هری حرفی نمیزدم ... در هر حال با توجه به این عکس فکر میکنم بتونم حدس بزنم کجاییم
این جمله همه را بیاد دلیل حضورشان در آنجا انداخت: پس هری کجاست؟
- من اینجام
همه به طرف صدا برگشتند. هری در آستانه ی در ایستاده بود و از صورتش میشد فهمید که همه ی حرفهای آنها را شنیده. با نگاه حاضرین را شمرد: از اینکه دعوت منو قبول کردین ممنونم
- کار جالبی بود هری
- آره خیلی باحال بود
هرمیون سعی کرد جلوی دیگران صدایش را برای فرد و جرج بالا نبرد: هیچم جالب نبود... من از وحشت سکته
کردم.
- سخت نگیر هرمیون، واقعاً جالب بود دیگه
ارنی مک میلان اتاق را بررسی کرد: اینجا دیگه کجاس؟
هری به میز قدیمی وسط اتاق که حدود بیست و چهار صندلی دورش قرار داشت اشاره کرد: بشینین تا براتون
توضیح بدم.
۸۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
وقتی همه نشستند رون حساب کرد: فکر نمیکنین چند نفر مون کمن؟
هری روی صندلی کنار ارنی مک میلان نشست: سه نفر ... زاخاریاس اسمیت، چو چانگ و دوستش ماریتا و...
هانا تصحیح کرد چهار نفر... من جینی رو اینجا نمیبینم.
برادران جینی که تازه متوجه نبود خواهرشان شده بودند با نگرانی به جستجوی او پرداختند: یعنی کجاست؟
هری خیلی ساده جواب داد: اون دعوت نداشت
هرمیون که متوجه علت بی خیالی هری شده بود توضیح داد: اما با ما اومد ... تا پای درخت با من بود...
حالت چهره ی هری به سرعت تغییر کرد، لبخندش محو شده بود و نگران به نظر میرسید تقریبا فریاد زد: کدوم احمقی جنینی رو تا اینجا آورده؟
چهره ی هرمیون در هم رفت و چشمانش پر اشک شد. رون بلافاصله به دفاع از او برخاست: جینی اصرار کرد، ما هم آوردیمش ... هرچی باشه اونم عضو الف داله و تو هر دو تا درگیری قبلی ما هم بوده
- دیوونه نشو رون، این خطرناکه
- اگه خطری هست برای همه ی ماست ... اون حق انتخاب داره ... فکر میکنم خود تو هم برای همینه که
اینجایی
- اون فرق میکنه
- هیچ فرقی نداره
رون و هری رو در روی هم ایستاده بودند و سر هم داد میزدند. بلاخره فرد دخالت کرد: فکر میکنم مهمترین مسئله فعلا اینه که جینی یه جایی اون بیرون تنهاست
هری به سرعت به خود آمد: فاو کسی
بلافاصله شعله ای درخشید و ققنوس در میان فریاد وحشت زده ی چند نفر ظاهر شد چرخی در اتاق زد که
نفسی حاضرین را بند آورد و سرانجام روی شانه ی هری فرود آمد. هری به آرامی سر پرنده را نوازش کرد: جینی اون بیرون جا مونده... ممکنه بری بیاریشی؟
۸ :
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
بلافاصله پرنده آتش گرفت و ناپدید شد. وحشت افراد حاضر به حیرت تبدیل شد و دخترها سر ذوق آمدند: چه
خوشگ
- اون واقعاً ققنوسه؟
- هری اینو از کجا آوردی؟
- همه چیز به موقشی...
درست در همین لحظه شعله ای ظاهر شد و مو قرمز عصبانی را درست جلوی هری فرود آورد. جینی چند لحظه با حیرت به اطرافش خیره شد و همانطور که انتظار میرفت با دیدن هری فریادش بلند شد: هری پاتر! به چه
حقی... اون از غیب شدنت ... اینم از دعوت نامه فرستادنت...
برخلاف تصور جینی، هری به سردی جواب داد: جینی، تو به این انجمن دعوت نشدی... و اگه الان اینجا هستی برای امنیت خود ته. پس به نفعته که یه گوشه بشینی و صدات در نیاد
- هی... به چه حقی؟ ... تو اجازه نداری با من...
هری تهدید کرد: کاری رو که گفتم میکنی یا همین الان برمیگردی خونه؟
و به ققنوس که روی دسته ی مبلی نشسته بود و با دقت و حوصله بالهایش را تمیز میکرد اشاره کرد: انتخاب با
خود ته
جینی آشکارا جاخورده بود. انتظار چنین برخوردی را از هری نداشت. اما در هر حال چون نمیخواست این جلسه را از دست بدهد در سکوت به سمت صندلی خالی کنار لونا رفت
برای چند لحظه همه در حیرت و سکوت به جینی و هری نگاه میکردند. هیچ کدام آنها انتظار چنین برخوردی را بین هری و جینی نداشت. به خصوص بعد از اتفاقات سال قبل ... در آن لحظه هری به جینی نگاه نمیکرد اما دیگران به سادگی برق جنون آمیز خشم را در چشمان دختر جوان دیدند. از نظر رون خشم جینی میتوانست با
همان نگاه هری را به آتش بکشد. با این حال در آن لحظه این اتفاق نیوفتاد.
سر انجام سیموس فینیگان که از اول جلسه محو سارا شده بود سکوت را شکست: فکر نمیکنم شما رو تو گروه
دیده باشم
لبخندی بر لب سارا شکل گرفت و هری توضیح داد: ایشون دوشیزه سارا فلامل هستن و به دعوت من به اینجا
اومدن
نام
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
بلافاصله نگاهها تغییر کرد. هری به سادگی در نگاه آنها این فکر غلط که سارا عامل جدایی هری و جینی است را
اطلاعاتون اون مجرد نیست. پس دلیلی نداره که اینطوری به من زلی بزنین، چون اگه دوست پسرش متوجه قضیه
بشه سر به تن من نمیذاره.
رنگ سارا کاملاً سرخ شد و باعث شد سایرین به خنده بیوفتند و همین یخ جلسه را آب کرد. به نحوی صحنه های خشن چند دقیقه قبلی به فراموشی سپرده شدند و جمع دوستانه ی قدیمی دوباره شکل گرفت کمی بعد هری چوبدستی اش را حرکتی داد تا با کیک و نوشیدنی از دوستانش پذیرایی کند... گفتگوی صمیمانه نیم ساعتی ادامه یافت. کمی بعد فرد نگاهی به ساعتش انداخت: متاسفم که حالتونو میگیرم بچه ها... اما ما پنج تا فقط دو ساعت وقت داریم که قبل از بیدار شدن مامان، تو رختخوابامون باشیم... هری میشه بری سر اصلی
مطلب ؟
:{{ :: *:*:*:*:*
همه چیز با سرعت هماهنگ شد. کمتر از یک ساعت بعد ارتش دامبلدور دوباره شکل گرفته بود و وظایف اعضا تقسیم شده بود. قرار شده بود کتی، آنجلینا، آلیشیا که پایشان به وزارت خانه باز شده بود مسئولیت جمع آوری اطلاعات را داشته باشند. لی و فرد و جرج که مدتی از فارق التحصیلیشان میگذشت مسئول تهیه ی وسایل دفاعی و محافظت از اعضا بودند. از آنجا که سوزان بونز ارتباطات خانوادگی زیادی در وزارت خانه داشت شغل منشی وزیر را که مدتی قبل به او پیشنهاد شده بود بپذیرد و بقیه فعلا فقط به تمرین و قوی تر کردن خودشان
بپردازند تا زمانی که تکلیف باز شدن هاگوارتز مشخص شود.
هری رازداری خانه ی والدینش را به عنوان مقر جدید گروه بر عهده گرفت و قرار بر این شد که تا یک هفته بعد، به کمک اطلاعات سارا و هرمیون، امنیت خانه را با انواع طلسمهای محافظتی تقویت کند. گروه هفته ای یکبار جلسه داشت و سایرین فعلا فقط به جمع اوری اطلاعات میپرداختند.
ب: * :: 85 : :
هنوز آفتاب نزده بود که مالی ویزلی از خواب بیدار شد با حیرت از پنجره به آسمان که کم کم روشن میشد نگاه کرد و به سرعت از جا برخاست. در سه سال گذشته سابقه نداشت که او یکشب را آرام بخوابد. بی آنکه تا صبح حداقل سه بار به فرزندانش سر بزند. با تنبلی از جا برخاست و از پله ها بالا رفت. در اتاق بیل و فلور بسته بود، در اتاق پرسی، چارلی با دهان باز خوابیده بود و دراکو در تختش خرناس میکشید. از پله ها بالا رفت تا به رون و فرد و جرج و اتاق دختر ها هم سری بزند. همین که در اتاق جینی را باز کرد بر جا خشک شد. خبری از جینی، سارا و هرمیون نبود... با وحشت برگشت که از پله ها پایین برود و آرتور را خبر کند که: چیزی شده مامان؟
۸
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
صدای جینی از پشت سرش می امد
- اوه جینی!
لحن مالی به سرعت جدی شد: این موقع صبح کجا بودی؟
هرمیون در حالیکه کج پا را در آغوش گرفته بود خمیازه ای دروغین کشید؛ کج پا رفته بود سراغ جنهای خاکی، خیلی سر و صدا میکرد، مجبور شدیم بریم دنبالشی ...
و سعی کرد همانطور که به دنبال جینی وارد اتاق میشد، گربه ی خواب آلود را از برابر چشمهای خانم ویزلی
خانم ویزلی که خیالش از آن دوراحت شده بود پرسید: و سارا چی؟
سارا همانطور که از پله ها بالا میامد جواب داد: رفته بودم دستشویی
- اوه شما بچه ها... اون از هری ... اینم از شما... شما رو به مرلین من دیگه طاقت نگرانی ندارم... حالا برین
بخوابین، منم یه سری به پسرا میزنم
بلافاصله جینی با صدای بلندی وسط اتاق بر زمین افتاد تا در زمانی که مالی نگران سلامت او را بررسی میکرد سارا به آرامی در را ببندد و به پسرها اجازه دهد تا بی سر و صدا از پله ها بالا بدوند...
فرد، جرج و رون با بیشترین سرعت ممکن خود را به تختهایشان رساندند و قبل از بالا آمدن مالی همه چیز
آماده بود...
::: 8: E;{ :: S:: f::
- فرد، جرج، رون... بچه ها... نهار حاضره ! تا کی میخواین بخوابین ؟
- چه خبره مامان!
این صدای بیل بود که جلوتر از چارلی وارد خانه میشد.
مالی غرولند کنان توضیح داد: نمیدونم اینا چشونه ؟ از دیشب تا حالا خوابن ... هنوزم بیدار نشدن
بیل کشی و قوسی به بدنش داد: من که دیشب یه کله خوابیدم... تا خود صبح از جام تکون نخوردم.
- منم همینطور!
۸۱۷
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
چارلی پشت سر بیل وارد آشپزخانه شد. همانطور که شنلش را روی صندلی میگذاشت نگاهی با برادرش رد و بدل کرد و وقتی مالی برای بیدار کردن بچه ها از آشپزخانه بیرون رفت زمزمه کرد: یه حسی بهم میگه اینجا یه
خبراییه... به نظرات ممکنه بچه ها مریضی شده باشن؟
بیل ابرویی بالا انداخت: همه با هم؟ فکر نکنم.
- نمیدونم... ولی هر چی هست مشکوکه
از پشت سر صدای فلور به گوش رسید: چی مشکوکه؟
- همین که همشون با هم دیگه تا این موقع میخوابن
درست در همین وقت چهره های خواب آلودرون، هرمیون و جینی و سارا به دنبال مالی از پله ها پایین آمدند. چارلی نگاهی به مادرش کرد: پس فرد و جرج کجان؟
مالی در حالیکه پاتیل را از روی آتش برمیداشت، با چوبدستی اش دو کاسه را به طرف خود خواند بعد همانطور که در کاسه ها سوپ میکشید رو به چارلی جواب داد: هر دو تاشون تب دارن... نمیدونم چشون شده... دیشب
خیلی خوب بودن
فلور با حیرت پرسید: هر دو باهم ؟
-خب آره... اون دو تا همیشه همینجوری بودن... همه چیزشون با همه ... دخترم ممکنه تا من برای اون دو تا غذا
میبرم نهار بقیه رو بدی؟
فلور لبخند گرمی به مالی زد: حتماً
- رون... بهتر نیست قبل از اینکه سر میز بشینی یه آبی به صورتت بزنی؟
رون خمیازه کشان جواب داد: الان ... اصلاً حال ... آخ.
این تلنگر هرمیون بود رون به سرعت تصحیح کرد: باشه مامان
زمانی که مالی با ظرف سوپ از پله ها بالا میرفت فلور به آرامی بلند شد. با حرکت ملایم و ماهرانه ی چوبدستی
اش کاسه ها از روی میز بلند شدند و در جلوی پاتیل به نوبت معلقی ماندند. زمانیکه ملاقه به صورت خودکار سه
بار سوپ درون آنها را میکشید به نوبت به سر جای خودشان در جلوی افراد حاضر در پشت میز میرفتند.
|- رون نگاهی به هرمیون کرد و زیر لب زمزمه کرد: این دو تا چشون شده؟
فدرال
حلال حجار
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هرمیون زیرکانه پاسخ داد: هیچی... فقط از ما چهار تا عاقلتر بودن
جینی همانطور که بیل و چارلی را زیر نظر داشت زیر لب پرسید: منظورت چیه ؟
هرمیون با نگاهی سریع، دو ویزلی بزرگتر را از نظر گذراند: شیرینی تب
- اوه...
- چیزی شده رون؟
صدای رون به قدری بلند بود که توجه بیل را جلب کرده بود. به سرعت قاشقش را از روی میز برداشت: هیچی ... فقط دارم از گشنگی میمیرم.
بلافاصله فلور کاسه ای را به سمت رون راهنمایی کرد...
چارلی مشکوکانه پرسید: مطمئنی برای هاشمیر او نقدر بلند گفتی اوه...
درست در همین لحظه صدایی بلند شد و سر ریموس لوپین که در آتش ظاهر شده بود رون را از جواب دادن نجات داد: سلام به همه!
چارلی به سرعت بلند شد: سلام ریموس... چیزی شده؟
- از هری خبری پیدا کردین ؟
نگاه سریعی بین رون، جینی و هرمیون و سارا رد و بدل شد.
چارلی به آرامی جواب داد: نه! همین الان از گریمولد اومدم ... تو دیاگون و هاگزمید هم نبود...
بیل اخمی کرد: بدبختی اینه که نمیتونیم به کسی هم بگیم... اگه به گوش کسی بر سه که هری گم و گور شده
مرلین باید بهمون رحم کنه.
- ببینم بچه ها شما خبری ازش ندارین؟
با این حرف ریموس، سر سه نفر دیگر به سمت رون، هرمیون و جینی چرخید. جینی و هرمیون نگاهی رد و بدل
لوپین با ناراحتی سر تکان داد: باشه... مثل اینکه مجبورم قضیه رو به نیکلاس بگم... بیلی، ممکنه یه سری به } ...هاگوارتز بزنی و امروز به جای من
۸۹
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- چارلی... میشه تو هم یه سری بری کوچه ی دیاگون؟ نیکلاس یه لیست فوری داده که باید حتما امروز تهیه
بشه.
چارلی خجولانه سری تکان داد: خیلی دلم میخواد ریموس ... ولی ربکا قراره امروز بیاد ... باید برم دنبالش.
لوپین لبخند مهربانی به چارلی زد: عیبی نداره... خودم یه کاریش میکنم. فعلا نامزدت در درجه ی اوله ... با تعریف های تو خیلی دلم میخواد این خانم جوان رو ببینم.
فلور به سرعت جواب داد: ایرادی نداره که من به جای چارلی برم؟
- اوه فلور، ... تو بهترین زن برادر دنیایی
بیل دستش را دور همسرش حلقه کرد: و بهترین همسر دنیا... فلور به سرعت سرخ شد...
- ربکا؟
رو به آرامی جواب هرمیون را داد: نامزد چارلی... ظاهرا دو سه سالی هست که با هم آشنا شدن... حالا هم میخواد بیاد اینجا تا با ما آشنا بشه ... نمیدونی چارلی چقدر ازش تعریف میکنه... ظاهرا حسابی قاپشو دزدیده...
رنگ چارلی به شدت سرخ شد: رون...
سر لوپین به طرف آنها برگشت: وشما بچه ها... ممکنه اگه جغدی، خبری، چیزی از هری پیدا کردین حتماً به
من خبر بدین
- باشه حتماً
جینی متوجه مسئله ی دیگری شد: ببینم تو هاگوارتز چه خبره؟
- متاسفم بچه ها... این فعلا جزء اسراره ... من دیگه باید برم... بعداً میبینمنور، ...
لوپین این را گفت و در میان اتش ناپدید شد...
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
از نیمه شب گذشته بود. همه جا در سکوت و هم او شبانه فرو رفته بود. صدای پاق خفیفی بلند شد و سایه ی شنل پوشی در گوشه ای ظاهر شد... مردی که مقتدر و با وقار راه میرفت... قد بلند بود و آرام به نظر میرسید. شنل سفید بلندی بر تن داشت و کلاهش تا روی صورتش را پوشانده بود. برخلاف ظاهرش در درونش اشوبی
بپا بود...
خبری که دیروز صبح در یونان به گوشش رسیده بود او را تا مرز جنون پیش برد. برای ابرفورث خبر کشته شدن آلبوس و دفن برادرش در غیاب او به حد کافی دردناک بود... اما چیزی که آنرا برایش دردناک تر میکرد نام کسی بود که به عنوان قاتل معرفی شده بود... سوروس اسنیپ
این خبر آنقدر برایش حیرت انگیز بود که بعد از سالها چوبدستی اش را از غلاف بیرون بکشد. همانطور که در جاده ی هاگزمید قدم میزد یادآوری منظره ی مقبره ی سفید رنگی که چند دقیقه قبل در محوطه ی هاگوارتز دیده بود چشمهای پر چروکش را نمناک کرد.
درست است که او به دنبال یک اشتباه، سالها قبلی چوبدستی اش را غلاف کرده بود و از خانواده اش کناره گرفته بود اما حالا... به خاطر آنچه که به او سپرده شده بود مجبور بود یکبار دیگر حصار تنهاییش را بشکند. به خوبی بیاد داشت همین یکسال پیشی ... وقتی که در کافه ی کوچکش در هاگزمید نشسته بود و آلبوس... بعد از ماهها به سراغش آمده بود... مختصر و مفید گفته بود که به او نیاز دارد ... که او باید برگردد ... که آلبوس فقط به او
اعتماد دارد...
و او به سادگی پاسخ داده بود: من دینم رو ادا کردم آلبوس ... چیز دیگه ای برای از دست دادن ندارم
اما اشتباه میکرد هنوز یک چیز دیگر داشت... برادری که حالا چند روزی از مرگش میگذشت... و همین پیرمرد را وادار کرده بود که چوبدستی اش را بیرون بکشد و یکبار دیگر اقتدار خانواده اش را به رخ جادوگران سیاه انگلستان بکشد.
شباهت ابرفورث با برادرش، تنها یک شباهت اندک ظاهری بود. برخلاف آلبوس همیشه آرام، ابرفورث از جوانی عجول و عصبی بود. در واقع هیچ وقت آینده نگری و صبر برادرش را نداشت. هرچند که هر دوی آنها از قدرت
جادویی فوق العاده ای برخوردار بودند... اما روزگار این دو برادر را که زمانی بی نهایت به هم نزدیک بودند به دو مسیر مخالف فرستاد... یکی در مبارزه با جادوی سیاه ودیگری در مسیر جادوی سیاه...
و همین موضوع سالها بعد آن دو را در برابر هم قرار داد. حوادث بعد از آن، باعث شد ابرفورث برای همیشه چوبدستی اش را غلاف کند و با نامی جدید، خودش را در رستوران خاک گرفته ی هاگزهد زنده به گور کند و این زندگی تا همین دیشب ادامه داشت.
| ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
زمانیکه برای اولین بار از سر مزار برادرش برگشته بود... تازه رستوران را بسته بود و تمام طلسمهای امنیتی ویژه اش را فعال کرده بود ... تمام شمعها را خاموش کرد تا در تاریکی به کاری مخفیانه بپردازد... البته چندان نیازی به این کار نبود چون شیشه های خاک گرفته، اجازه ی فضولی را به دیگران نمیداد... البته اگر کسی انقدر احمق بود که قصد سرکشی به آن جا را داشت... در واقع ابرفورث کاملا به این موضوع شک داشت که کسی وقتش را برای این کار هدر دهد... اما فراموش نمیکرد که جزء اولین نفراتی بود که ولدمورت از او برای همکاری دعوت
کرده بود... هرچند که در گذشته حتی نمیدانست ابرفورث برادر آلبوس است پس حالا باید احتیاط میکرد.
تمام شمعها و مشعلها را خاموش کرد، تنها یک شمع کوچک کم نور بر روی پایه ی سنگی کوچکش روی پیشخوان به آرامی میسوخت. به سمت پیشخوان رفت و شمعدان سنگی را برداشت. در پشت پیشخوان، جایی که قفسه ی چوبی بزرگی قرار داشت. آرام جلو رفت. روی دیوار دستش را حرکت داد تا نقطه ی خاصی را لمس
کند. بلافاصله قفسه عقب رفت تا راه پله ی سنگی را در پشت خود نمایان کند.
مسیر اتاق خواب مخفی اش با نور چند مشعل کوچک و رشن میشد. پس دیگر نیازی به شمع نبود. با حرکت ملایم انگشتش آخرین شمع کافه را خاموش کرد ... میخواست از پله ها بالا برود که...
یکباره تمام شمعها با هم روشن شدند... همزمان مشعل های کوچک همیشه خاموشی هاگزهد هم روشن شدند. با حیرت نگاه سریعی به پشت سرش کرد ... کسی نبود. دوباره حرکتی کرد تا شمعها را خاموش کند. اما اینبار
هم به محض اینکه پا روی پله ی اول گذاشت تمام شمعها روشن شدند. با ناباوری و تردید به پشت سرش نگاه کرد و اینبار سایه ی شنل پوشی را در کنار یکی از میزها دید. در چشم بر هم زدنی چوبدستی اش را کشید و با سرعتی که از آن سن و سال بعید به نظر میرسید رو در روی مهاجم قرار گرفت: کی هستی؟ چطوری اومدی تو؟
شنل پوشی در سکوت ایستاده بود و به او نگاه میکرد. با دیدن سرعت عمل ابرفورث در زیر کلاه شنلش برقی درخشید... وقتی ابرفورث چوبدستی اش را بالا آورد کوچکترین حرکتی برای دفاع از خود نکرد.
ابرفورث غرید: بهتره حرف بزنی وگرنه بدجوری به ضررت تموم میشه...
تنها جواب مهاجم درخششی سبز بود. با حرکتی سریع طلسم را ناپدید کرد و در چشم برهم زدنی چهار، پنج
طلسم مختلف به طرف مهاجم فرستاد. اما شنل پوش در یک لحظه دستش را بالا آورد و لحظه ای بعد هر
چهار طلسم ناپدید شد. چند لحظه با چشم های گرد شده به حریف شنل پوشش نگاه کرد این کار از عهده ی هر
کسی بر نمیامد. تعجبشی وقتی کامل شد که نوری ارغوانی رنگ از کف دست شنل پوشی به طرفش شلیک شد.
از ترکیب چهار طلسم، پرتو ارغوانی رنگی بوجود آمد بود. این جادوی ساده ای نبود. در تمام عمرش جادوگران
قدر زیادی را دیده بود اما از میان همه ی انها تعداد افرادی که این طور ماهرانه بدون چوبدستی جادو میکردند به تعداد انگشتان یک دست هم نمیرسید ... چه برسد به اینکه بدون چوبدستی طلسمها را ترکیب کنند ...
۲ چه از:
در
خ حال ۹
سNS
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
بسرعت سپری طلایی درست کرد و طلسم ارغوانی را دفع کرد اما قبل از اینکه حرکتی کند مهاجم طنابی از نور را به دور او پیچیده بود... با زمزمه ای زیر لب طناب را به آتش کشید و دوباره آزاد شد. مدتها بود که با جادوگری به این قدرت روبرونشده بود... وقت آن بود که او هم یک چشمه از قدرتش را نمایان کند...
با حرکتی استثنایی گردبادی دور مهاجم ایجاد کرد ... که او را دور خودش میچرخاند ... و تقریباً همه ی رستوران را در هم کوبید.
- یکی از اون اختراعات خاص ... مبارزه داره جالب میشه
مهاجم زیر لب این را زمزمه کرد و طلسم قدرتمند را در هم کوبید...
ابرفورث حیرت زده شده بود... این طلسم از بهترین طلسمهای تولیدی اش بود... یک طلسم قدرتمند... دو حریف خیلی خوب مبارزه میکردند ... هر طلسم به بهترین صورت دفع میشد. ظاهر هیچ کدام بر دیگری برتری نداشت ... اما این فقط ظاهر ماجرا بود ... جدال نیمه شب بیشتر از یکساعت طول کشید و سرانجام شنل پوشی که از
نتیجه ی کارش کاملا راضی به نظر میرسید دوباره به حرف آمد: دیگه بازی کافیه
پرتو بی درخشید و قبل از اینکه ابر فورث حتی پلک بزند با دست و پای بسته روی زمین افتاده بود... کاملا مشخص بود که برای حریف از همان ابتدا شکست او کاری نداشت... پس چرا او را بازی داده بود؟
این شنل پوشی مطمئنا خیلی قوی بود... اما ابرفورث هم جادوگر بزرگی بود... در سرعت، مهارت و قدرت جادویی ابرفورث با آلبوس برابری میکرد و شاید هم بهتر بود... هرچند که اگر مثل سالها قبل از جادوی سیاه استفاده
میکرد هرگز شکست نمیخورد ...
زیر لب پرسید: تو کی هستی؟
- یه دوست... هرچند که نسبت به دفعه ی قبلی که دیدمت خیلی افت کردی اما اقرار میکنم که هنوز هم خوب میجنگی... البته اگه چند تا از اون فن های جادوی سیاهتورو میکردی شاید میتوانستی شکستم بدی
ابر فورث غرید: من سالهاست که جادوی سیاه رو کنار گذاشتم... دیگه سراغش نمیرم. حتی اگه به خاطرش کشته بشم... اگه از نوکرای اون قاتل آشغالی بهتره بری به جهنم ... قبلا هم به رفقات گفتم من یک اشتباه رو دوبار تکرار نمیکنم...
- اگه از نوکرای اون نباشم چی؟
- کی هستی؟
۹۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
• اوه... هنوز هم کد کم صبر و عجولی ... جوونیات باهوشتر بودی ابی ...
شنل پوش کلاهش را برداشت. لبخندی مهربان بر لب داشت. برخلاف تصور نیکلاس، ابرفورث اصلاً از دیدن او
خوشحال به نظر نمیرسید: اینجا چه غلطی میکنی؟
- هی... جوونیات مهربون تر بودی ! اومدم با یه دوست قدیمی ملاقات کنم
- اما من اصلا علاقه ای به ملاقات با تو ندارم
ابرفورث در چشمهای نیکلاس خیره شد. از آخرین ملاقاتشان چیزی حدود هجده سال میگذشت... اما هنوز این
نگاه مصمم و نگران را میشناخت.
نیکلاس ادامه داد: باید باهات حرف بزنم
ظاهرا چاره ای نداشت، اشاره ای به دستهای بسته اش کرد: اینطوری؟ ببینم نمیخوای یه کم متمدن تر باشی؟
بر چهره ی نیکلاسی لبخندی از خجالت شکل گرفت: اوه متاسفم ... پیری آدم ار حواس پرت میکنه ... منم که
دیگه میدونی... کارم از پیری گذشته
بعد به سرعت چوبدستی اش را حرکتی داد تا دست و پای ابرفورث باز شود. دستش را دراز کرد تا به او برای
ابر فورث دست نیک را پس زد: حرفتو بزن
- ای لج باز... حداقل میتونی دعوتم کنی بعد بیست سال به نوشیدنی با هم بخوریم.
- اوه متاسفم ...
حرکتی به چوبدستی اش داد. بلافاصله یک میز و دو صندلی به طرفشان آمدند و جلوی آنها متوقف شدند. ابرفورث حرکتی کرد تا ظرف بزرگی از شیرینی خانگی به همراه دو بطری نوشیدنی و دو لیوان روی میز ظاهر شود. با اشاره ی بعدی، تمام شمعها دوباره جان گرفتند.
- چیکار میکنی؟ سNS
۹
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
نیکلاس تمام شمعها را خاموش کرده بود. به جز شمعی که با پایه ی سنگی کوچکش در هوا چرخ میخورد تا روی میز فرود آید.
با حرکت بعدی تمام پرده ها کشیده شد: این طوری امن تره
ابر فورث این لحن را دوست داشت. محکم، مصمم و دقیق: نگران نباشی نیک... مرگخوارا جرات ندارن پاشونو اینجا
بذارن
و با کنایه اضافه کرد: جوونیات شجاع تر بودی ...
- صبر کن ببینم. کی گفته من ترسیدم؟ تو تموم شیشصد سال زندگیم کسی جرات نکرده این طوری باهام حرف بزنه... من فقط میخوام اطلاعات کمتری به طرف مقابل بدم.
ابرفورث لیوانی را از نوشیدنی پر کرد و جلوی دوستش گذاشت: خیلی خب بابا... من تسلیمم ... حالا بگو چی میخوایی؟
- خب چون خیلی عجله داری مستقیم میرم سر اصلی مطلب. من قراره به یه نفر درسی بدم و برای این کار به کمک تو احتیاج دارم
ابروهای ابرفورث بالارفت: کمک ؟ تو به کمک من چه احتیاجی داری؟ فکر نمیکنم توکل جادوگرای انگلستان حریفی داشته باشی
- اما من قدرت به خصوصی تو رو در جادوی سیاه ندارم
چهره ی ابرفورث در هم رفت: جادوی سیاه؟ فکرشم نمیکردم از زبون تو اسمشو بشنوم... چه بر سه به اینکه به من پیشنهاد بدی اونو آموزش بدم... متاسفم دوست من اما من نیستم... به حد کافی از حماقت های قبلیم کشیدم... سالهاست ترکش کردم... یادته وقتی دنبالش رفتم چی بهم گفتین ؟ گفتی یه روزی همه چیز تو ازت میگیره... حق باتو بود... هرچند دیر اما من ترکش کردم ... حالا تو اومدی و به من میگی که میخوای من جادوی سیاه رو آموزش بدم!
- آلبوس؟ اون هیچ وقت همچین چیزی رو از من نمیخواست
- اما حالا میخواد... یک تکه کاغذ پوستی را از زیر شنلش بیرون کشید و به ابرفورث داد. ابرفورث نامه را گرفت. |- :خط و مهر نامه آشنا بود. همینطور که نامه را میخواند چشمهایش از حیرت گشاد تر میشد ; | اح المرح خان حال
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
نیک و ابی عزیزم
زمانیکه فاوکس این نامه را به شما میدهد به طور قطع من مرده ام... و این یعنی تلاش شانزده ساله ی من برای برگرداندن
سوروس با شکست مواجه شده...
بنابراین الان بیشتر از هر زمان دیگری به کمک هر دوی شما احتیاج دارم... یک نفر ... یک نفر هست که به کمک هر دوی شما احتیاج داره... کسی که با مرگ من مسئولیت سنگینی رو به دوش خواهد کشید ... میخوام برین سراغش و
هر چیزی رو که بلدین بهش آموزش بدین ... تاکید میکنم هرچیز ... بهتون اطمینان میدم ذات این پسر او نقدر پا که که سیاهی جادوی سیاه رو از خودش دور کنه مد. اما برای بردن این مبارزه باید از همه چیز اطلاع داشته باشه... هری به زودی با سیاه ترین جادوهایی که در عمر تون دیدین روبرو خواهد شد و من از تون میخوام اونو آماده کنین ... نه تنها اون... بلکه دوستانش رو ... اب... این تنها راه پاک کردن اشتباه گذشته ی توئه... از دستش نده... بذار هری با اونچه که از تو یاد گرفته جادوی
سیاه رو نابود کنه.
و تو نیک... علاوه برآموزش هری... محفل ققنوس رو به تو میسپارم ... چون مطمئنم برای این کار بهترینی... در نامه ای که جداگانه برای هر دوی شما نوشته ام تمام نکات مهم را متذکر شده ام...
نمیگم به امید دیدار... شما هنوز کارهای زیادی برای انجام دادن دارید...
آلبوس
همینطور که ابرفورث نامه را میخواند چشمانش از حیرت گشادتر میشد: اون میخواد ما...
نیک در حالیکه لوله ی کاغذ پوستی مهر موم شده ای را به دستش میداد کامل کرد: میخواد به چند نفر درسی بدیم... و تو نامه ی من دقیقاً گفته که چه چیزهایی رو باید بهشون درس بدم... تقریباً همه ی اون چیزی رو که
در طول سالها یاد گرفتم... و ضمنا ... این نامه ی توئه...
ابر فورث نامه اش را گرفت و همانطور که آنرا میخواند با حیرت گفت: میخواد به پاتر درس بدیم ؟ ولی این... فکر میکنی به پسر هفده ساله بتونه چند درصد از جادوهای تو رو اجرا کنه ؟ اگه نابغه هم حسابش کنیم زیر ده
در اصالت ...
- اما آلبوس میگه ظرفیت این بچه خیلی بالاتره... در واقع از چیزهایی که برای من نوشته میتونم بگم مطمئنه
که اون میتونه بهتر از هر سه ی ما بشه ...
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
ابر فورث الشعری تکان داد. افکار آلبوس کمتر خطا میرفت... اما این حجتیزی از تصمیم او را عوض نمیکرد: مر سالهاست که جادوی سیاه رو کنار گذاشتم... قسم خوردم که دیگه این کارونکنم... به علاوه چه تضمینی وجود داره که ما به این پسر در دست بدلی چم و اون از آموزشهای ما سو استفاده نکنه ؟
• اوه ابی ... بهه خاطر خدا... آلبوس گفته بوت که ممکنه همچین حرفی بزنی... این تنها راه بخشیده شدن اشتباه
قبلی توئه... بهش یاد بده چطور شر اون حیوون رو بکنه
- از من نخواه چیزی رو که زندگی منو نابود کرده به یه بچه آموزش بدم ... اگه اینقدر که تو میگی قدرت داره... بدون جادوی سیاه هم میتونه موفق بشه
- اما آلبوس نوشته دلایلی وجود داره که میگه مهارت اون پسر در جادوی سیاه خیلی مهمتر از سایر جادوهاست...
ابرفورث کلاقد شده بود: تو از در یکی میخوای؟
- یه بارم که شده حرف گوش کن باشی
همین زمان مقر مرگخواران
در راهرو ها به سرعت حرکت میکرد. راهروی اصلی را طی کرد و به دومین راهروی فرعی رسید. صدای قدمهای تندی متوقفش کرد. بسرعت در گوشه ای پنهان شد و تازه وارد را زیر نظر گرفت...
مردی قد بلند با چشمهای خاکستری و موی بلند روشن پیچیده در شنل مشکی گرانقیمت از پیچ راهرو وارد شد. به سرعت اطراف را بررسی کرد. چند قدم جلوتر در انتهای راهرو، جلوی در قهوه ای کهنه ای ایستاد ... چند لحظه صبر کرد... نگران به نظر میرسید. به سادگی میتوانست ذهنش را بخواند... با وجود شادی ای که در قرارگاه موج میزد همه منتظر نزول بلایی بودند... همیشه همین طور بود وقتی کسی وظیفه اش را آن طور که باید انجام نمیداد. بدترین بلا به سرش میامد... اما اینبار... شاید شادی بیش از حد لرد سیاه از مرگ دامبلدور
خودش را در این اتاق زندانی کند.
ارام دو ضربه به در زد: دراکو...
جم
۹۷
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
وقتی جوابی دریافت نکرد. به آرامی دستگیره ی در را چرخاند و در را باز کرد. کشیده بودن پرده ها باعث شده بود که حتی کور سوی نور ستاره ها که تاریکی شبانه را در هم میشکست هم وارد اتاق نشود. همه جا در سکوت و تاریکی فرو رفته بود و هیچ چیز در اتاق قابل تشخیصی نبود... اما کمی بعد...
در تاریکترین گوشه ی اتاق ... درست جایی که سایه ی تاریکی از یک تخت قدیمی به چشم میخورد. حرکتی روی زمین توجهش را جلب کرد: اونجایی؟ بهتره بیای بالا... این بار سومه که لرد سیاه احضارت کرده... مگه
حبسش نمیکنی؟ میدونی که کوتاهی چه جریمه ای داره
در میان تاریکی دست پسر را میدید که ساعد دیگرش را لمس میکند. وقتی به حرف آمد صدایش لبریز از نفرت
بود: چیکارم داره؟
- میخواد درباره ی عملیات هاگوارتز ازت سوال کنه
- برده به جهنم
صدای بلند دراکو در اتاق پیچید. به سرعت جلو رفت و با صدایی اهسته زمزمه کرد: آرومتر... میخوای بشنوه؟ هیچ میفهمی چی داری میگی؟
دراکو بی پروا فریاد کشید: هر کاری که خواستین کردم ... دیگه چی از جونم میخواید؟
به سرعت شانه های پسرش را گرفت و او را جلو کشید: تو چت شده دراکو؟ نباید بترسی... خوشبختانه عملیات موفقیت آمیز بوده
دراکو فریاد کشید: آره... موفقیت آمیز بوده... حالا منم یه قاتلم... مثل تو... باعث افتخارته مگه نه؟
با خشم به چهری پدرش خیره شد. هیچ وقت در تمام عمرش این چنین از این مرد متنفر نبود... لوسیوس با
دیدن چهره ی پسرش یکه های خورد. بعد از چند روز زندانی کردن خودش در این اتاق ... لاغر تر و زردتر از همیشه به نظر میرسید چشمهایش از شدت گریه قرمز شده بودند و کاملاً گود رفته بودند...
ظاهرا لوسیوس هم نفرت را در چهره ی دراکو دیده بود ... این بار که به حرف آمد لحنش کاملا متفاوت شده
دراکو با صدایی دو رگه نالید: به خاطر تو بود... به خاطر تو... من خودمو به اون حیوون فروختم... برای نجات
جون تو ...
- مگه غیراز اینه که همیشه میخواستی مرگ خوار باشی؟
| ۸
 
________________
سNS چه از:
حلال حجار
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- اره ... میخواستم ... تو بودی که همیشه میگفتی اون بهترینه... تو تو سرم کردی که همه جا باید از گند زاده
ها پاک بشه و این وظیفه ماست... که لرد سیاه برات یه دوستاه... ، اون تو ار از اون مار درازش کمتر حساب
میکنه... همیشه فکر میکردم هرچی تو بگی درسته اما حالا... تو هم مثل همه ی اونایی که اون بالان یه حیوونی... من چقدر احمق بودم... یه خاطر تو آدم کشتم.
چهره ی لوسیوس در هم رفت: من چیزی از تو نخواسته بودم... ضمنا این تو نبودی که دامبلدور رو کشتی... سوروس این کارو کرد.
پوزخند تلخی بر لب دراکو شکل گرفت. همانطور که پایین تختش چمباتمه زده بود غرید: جدی؟ اما کی بهش
فرصت داد؟ من... کی مسیر رو براش باز کرد؟ من ... تو همین چند ماهه نزدیک بود سه نفر رو به کشتن بدم.
لوسیوس عقیده اش را گفت: گاهی وقتا آدم برای رسیدن به هدفش باید خیلی کارها بکنه... کم کم عادت
میکنی
دراکو فریاد کشید: تو شاید اما من نمیکنم ... نمیتونم مثل تو باشم ... نمیخوام تموم عمر یه قاتل عوضی باشم
فکر کردی این همه ثروت از کجا اومده؟
دراکو نگاه پر نفرتی به پدرش کرد. مردی که در تمام عمرش یاد گرفته بود مثل او باشد... مثل او فکر کند و کاری را انجام دهد که او میخواهد... برای اولین بار مخالفت کرد: برو به جهنم ... هم خودت هم اربابت هم تموم
ثروتت... از همه تون متنفرم.
هکتور در پشت در مبهوت مانده بود... برای اولین بار بعد از ماجرای هاگوارتز لبخندی زد ... قطعا این موضوع برای دوستان محفلی اش جالب بود. به خصوصی با آنچه هری از آخرین ماجرای هاگوارتز برای آنها تعریف کرده بود... اگر یک درصد آلبوس موفق شده باشد در اکو را برگرداند ... چیزی در دلش میگفت که اشتباهی در کار نیست... باید صبر میکرد تا همه چیز مسیر عادی خود را طی کند...
با صدای تهدید آمیز لوسیوس دوباره به خودش آمد: تو نمیتونی عقب نشینی کنی... وقتی به خدمت لرد سیاه در اومدی نمیتونی استعفا بدی... مگه اینکه مرده باشی... حالا بیا پایین و نذار لرد سیاه چیزی از مزخرفاتی که به من گفتی بفهمه
قبل از اینکه در باز شود در تاریکی مخفی شد و زمانی که لوسیوس پسرش را از جلوی او عبور داد هیچ کدام متوجه او نشدند. چند دقیقه صبر کرد و بعد آهسته از پله ها بالا رفت تا خودش را به سالن اصلی برساند.
۹۹
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
همه جای قلعه ی عظیمی که در آن بودند بوی کهنگی میداد. از سر تا پای آن جادوی سیاه بالا میرفت... حتی کوچکترین وسیله ی آن جادوی سیاه را تداعی میکرد... از درهای پوسته شده و نم زده اش گرفته تا حیاط قدیمی و پر علفشی...
بلاخره به در دو لنگه ی عظیمی که به سالن اصلی خانه منتهی میشد رسید. درست قبل از ورود به سالن. یک نفر از اتاقی در پشت سرش خارج شد. موهای مشکی اش چرب و روغن زده بود... این مرد بزرگترین خائن در صد سال اخیر بود ...: داره دیر میشه واتسون ...لرد سیاه تاخیر رو نمی بخشه
برای چند لحظه ی کوتاه نگاهشان در هم قفل شد. هرچند اسنیپ ذهن جوی ماهری بود اما هکتور هم چیزی از او کم نداشت... آینده نگری دامبلدور باز هم به کمکشان آمده بود. مسلماً اسنیپ در خواب هم نمیدید که این
جوان که در سه سال گذشته در تمام عملیات ها نقشی مخرب ترین مرگخوار لرد سیاه را داشته بهترین جاسوسی ویژه ی محفل باشد ... در واقع یکی از بهترین ها
سعی کرد نفرتش را نمایان نکند. در چند روز اخیر با تمام وجود در برابر وسوسه ی کشتن اسنیپ مقاومت میکرد؛ و هر بار در دل زمزمه میکرد: دیر یا زود مال خودمی عوضی
بودند. به سرعت تعظیمی کرد و در جای خود ایستاد...
جلوی پای او... فقط چند قدم آن طرف تر... پسر جوانی با موهای بور روی زمین افتاده بود. از رنگ صورت، چهره ی دردآلود و باریکه ی خونی که از دهانش شره میکرد به سادگی میشد فهمید که زیر یک طلسم شکنجه ی قوی بوده... نفسهای کوتاهش سرشار از درد بود.
روبروی بدن پسر، شنل پوشی ایستاده بود. چشمهای سرخش با برقی شیطانی میدرخشید. چوبدستی اش را دوباره به سمت دراکو که به سختی نفس میکشید گرفت و باز صدی جیغ های دردآلود پسر جوان...
طاقت این صحنه را نداشت. تحمل این همه درد برای یک بچه ... اصلا آسان نبود... میخواست دخالتی بکند که پیش از او یک نفر جلو دوید.
لوسیوس روبروی ولدمورت زانو زد: سرورم خواش میکنم ...
- خفه شو لوسیوس
صدای سردش همه ی حاضرین را لرزاند
۱ ،
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- ارباب اون هنوز یه بچس
بلافاصله ولدمورت حرکتی به چوبدستی اش داد و لوسیوس به دیوار کوبانده شد: بچه یا بزرگ... دستور دستوره...
و این پسر از دستور من سرپیچی کرده...
- ارباب اجازه دارم حرف بزنم ؟
ولدمورت برگشت... دیدن چهره ی سوروس اسنیپ محبوب ترین مرگخوارشی که جلوی او زانو زده بود و یادآوری انچه که چند روز قبل اتفاق افتاده بود لبخند کریحی را بر لبش اورد: بگو سوروس
اسنیپ جلو رفت و لبه ی ردای ارباشی را بوسید. نفس عمیقی کشید تا ترسی را از خود دور کند: قربان اون سعی خودش رو کرد...
- سعی کافی نیست... من موفقیت میخوام
- حق با شماست سرورم... اما... برای بار اول... کارش خیلی خوب بود... بهش فرصت بدین تا وفاداریش و ثابت کنه
دراکو به زحمت نشست. نفس نفس میزد و از وحشت آنچه میشنید چهره اش لحظه به لحظه رنگ میباخت
ولدمورت در فکر فرو رفت: شاید حق با تو باشه ... باشه... دراکو یه فرصت دیگه داری... مکنر؟
سیاه پوشی جلو دوید: بله ارباب
- ماموریت داولیش رو به پسره بده ... اگه این دفعه شکست بخوره خودم میکشمش...
t t :: :: St:
ژوئن ۲۰۱۲
یکسال از آن اتفاق شوم میگذشت. یک ماه قبل از مرگ یک دوست... هری در همین اتاق روی صندلی در کنار رون و هرمیون نشسته بود و به این فکر میکرد که دو دوستش چقدر خوشبختند که یکدیگر را دارند. درست دو روز قبلی، رون و هرمیون رسما نامزدی شان را به همه اعلام کرده بودند و این علاوه بر شادی بیش از حد، تا
حدودی باعث دلتنگی و رنجش هری هم میشد... رنج تنهایی بیشتر...
هری همچنان بر تصمیم سال ششم تحصیلش در هاگوارتز مانده بود... تمام سعیش را میکرد تا به احساساتش
پشت کند ... او هنوز درگیر جاودانه سازها بود ... در چهار سال گذشته و به لطف رون، هرمیون و ریموس، دو
گس
۱ ۲ ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
جاودانه ساز را نابود کرده بود. اما هنوز ولدمورت و سه جاودانه سازش را پیش رو داشت و تا آن زمان باید تنها
و حالا نامزدی رون و هرمیون باعث شده بود از آنها هم دور بماند. همانطور که به در خیره شده بود، نگاهش
با اشتیاق روک زن جوان سرخ مویی که از در وارد شده بود خیره ماند... چند هفته ای میشد که او را ندیده بود... در چهار سال گذشته لحظه ای از فکر جینی در نیامده بود. با این حال تمام تلاشش را برای رعایت فاصله اش با او کرده بود و بلاخره موفق شده بود جینی را کاملاً از خود براند. نشانه ی این موفقیت هم این بود که جینی
دست در دست دین توماس وارد شده بود...
رون که ظاهرا اصلاً متوجه این موضوع نشده بود در کنار خود جایی برای خواهرش باز کرد اما جینی تغییر مسیر داد و کمی آنطرف تر درست روبروی هری، بین دین و هکتور واتسون نشست. هری به هرمیون نگاه کرد که طبق معمول تمام حواسش به گزارشها بود و سعی کرد او هم حواسش را به صحبت های مودی معطوف کند:
رفتارشون عجیبه... از هم فاصله میگیرن ولی مرتبا با هم در ارتباطن ...
صدای مودی در گوشی هری نامفهوم میشد بی اختیار چشمش به دین افتاده بود که بیش از حد به جینی چسبیده بود. نگاهش را برگرداند و سعی کرد به گزارش سوزان بونز گوش کند. در همین وقت دین توماس یکی از پارچهای روی میز را برداشت و برای خودش و جینی نوشیدنی ریخت جام نوشیدنی جینی را به دستش داد و همانطور که پارج را به سر جایش برمیگرداند دست جینی را در دست گرفت و در فرصت مناسبی که به نظر
میرسید کسی متوجه آنها نیست بوسه ی آرامی به دستش زد: بنگ
به محض تماس لبهای دین با دست جینی پارج نوشیدنی با صدای مهیبی ترکید، دین توماس با صندلی به عقب برگشت و محکم بر زمین خورد. چند نفر از اعضای محفل که از صدای انفجار از جا پریده بودند با چوبدستی های
کشیده در جستجوی عامل تهدید به اطراف حیره شدند.
اینبار هری نتوانسته بود بر خشمش غلبه کند. سالها از آخرین باری که این چنین خشمش را خالی کرده بود میگذشت... تمام بدنش از خشم میلرزید.
خوشبختانه کسی حواسش به او نبود... یعنی تقریبا هیچ کسی... اکثر حاضرین با حیرت به دین توماس نگاه میکردند که حالا به کمک هکتور از زمین بلند شده بود و داشت با دستمالی که جینی به دستش داده بود
نوشیدنی را از سر و صورتش پاک میکرد.
- یهو چی شد؟
۲ و ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
این زمزمه ای بود که در بین اعضای محفل پیچیده بود اما فقط سه نفر در آن جمع متوجه علت واقعی آن شده
بودند: هری، ریموس و جینی!
کینگزلی با طلسمی بقایای نوشیدنی را از روی میز پاک کرد: ادامه بده سوزان ...
جلسه ادامه پیدا کرد. در حالیکه هری همچنان از خشم میلرزید اما به نظر میرسید دین توماس به طور ناگهانی تصمیم گرفته فاصله اش را با جینی متعادل تر کند. آرام غرید: حالا بهتر شد
- اخ
رون از زیر میز ضربه ی محکمی به پای هری زده بود. هری متوجه شد که گزارشات پایان یافته، تصمیم گیری انجام شده و زمان رای گیری فرارسیده بود... و با وحشت متوجه شد که نوبت اعلام رای به او رسیده و همه با
چهره های منتظر به او نگاه میکنند.
- چیزی شده هری ؟
این صدای رون بود
هرمیون با شیطنت زمزمه کرد: باز جادوی مو قرمزا گرفتتت مگه نه؟
- معلومه که نه!
صدای هری بالا رفته بود. با خشم از جا بلند شد: منو ببخشید
و قبل از اینکه کسی مانعش شود از اتاق جلسات بیرون رفت و خود را به مخفی گاه مورد علاقه اش رساند
: : : : "::
برای مدتی نامعلوم در اتاق قدم میزد و زیر لب غرغر میکرد. تا اینکه در باز شد و ریموس لوپین به آرامی وارد اتاق شد: حالت خوبه هری؟
- تو اینجا چیکار میکنی؟ دنبالت میگردن... نمیخوای که همه بفهمن اینجا چه خبره؟
ریموس به آرامی روی مبلی نشست و پاهایش را روی هم انداخت: جلسه خیلی وقته که تموم شده. همه رفتن و منم اومدم اینجا... ببینم میخوای دربارش حرف بزنیم؟
- درباره ی چی؟ جم
۱ .۳
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- بس کن هری... خودت میدونی... درباره ی علت ترکیدن پارج نوشیدنی... ببینم تا کی میخوای قایمش کنی؟
- چی رو؟
- همون چیزی که تو قلبته
هری به سردی پاسخ داد: من چیزی رو قایم نمیکنم
- اوه چرا میکنی... بذار یه چیزی رو بهت بگم هری... این چیزیه که هرچی بیشتر ازش فرار کنی بیشتر به
- از چی حرف میزنی؟
- از همونیکه امشب بیست دقیقه ی کامل رو بهش زل زده بودی، جینی!
هری آهی کشید: فراموشش کن... من به اون هیچ احساسی ندارم
- چرا داری
- ندارم
- داری
- ندارم!
هری از جا پریده بود. برای اولین بار صدایش را برای لوپین بالا برده بود. اما ریموس با همان لحن آمرانه تکرار کرد: داری... همینم باعث شده که ازش کناره بگیری ... که نگرانش باشی و بخوای ازش دفاع کنی... که امشب از عصبانیت پارج رو تو صورت دین توماس منفجر کنی
- ت ... تو... از کجا میدونی ؟
هری با درماندگی پرسیده بود...
- مشخص نیست؟ .... هری... منم همین وضع رو داشتم... منتها تحمل تو رو نداشتم... بیشتر از یکسالی حرفهای همه رو نادیده گرفتم ... پارو دلم گذاشتم و حرف خودمو زدم... اما بعد مرگ آلبوس ... راستش حالا که فکرشو میکنم واقعاً پشیمونم که چرا زودتر دست بکار نشدم... تا کی میخوای به خودت دروغ بگی؟ نذار از از دست دادن
این لحظه ها احساس تاسف کنی.
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری سرش را بین دستهایش گرفت: نمیدونم. واقعاً نمیدونم... راستی امروز تانکس رو ندیدم
ریموس که متوجه شده بود هری میخواهد بحث را عوض کند لبخندی زد: لجباز کله شق... باشه... حرف رو
عوض کن. اما رو حرفهام فکر کن هری
هاشر و لب •لبخندی زد: زنگفتی کجاست؟
برای اولین بار متوجه برقی از شادی و شعف در چشمان لوپین شد. بی تردید مرد میان سالی از چیزی بی نهایت خوشحال بود. برقی که در چشمانش بود هری را به هیجان آورد: بگو دیگه
ریموس خنده ای جانانه کرد: تو اولین کسی هستی که بهش میگم هری... در واقع این بزرگترین اتفاق زندگی
مینی
هری به چشمهای لوپین خبره شد. آنقدر او را میشناخت که از نگاهش همه چیز را دریابد. چند لحظه بعد ناگهان مطلب را گرفت: میخوای ... میخوای بگی...
لوپین کامل کرد: دارم پدر میشم
هری با خوشحالی از جا پرید: این فوق العادسی
ناراحتی و خشم چند دقیقه قبلش به کلی ناپدید شد در واقع حالاهری به شدت خوشحال بود: عالیه... واقعاً تبریک میگم... فکرشم نمیکردم... کی دنیا میاد؟
- شش ماه... حدودا
- معر کسی... ریموس باید جشن بگیریم...
هری به طور عجیبی هیجان زده بود چیزی بیشتر از شادی و هیجان در دلش موج میزد و لوپین به روشنی این را
دریافته بود: میخوام یه خواهشی ازت بکنم
هری با سرخوشی به سمت ریموس برگشت: هرچی که بخوای... من الان به حد مرگ خوشحالم...
لوپین نگاه مهربانی به هری کرد و به سرعت حرفش را زد: پدرخونده ی بچه ی من میشی؟
هری خشکش زده بود. باور نمیکرد. صورت ریموس را برای دیدن نشانی از شوخی کاوید اما چنین چیزی در
صورتش وجود نداشت...
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
جرج هرک می لوپین از دیلر حالت گنگ هری در هم رفت: البته اگه نمیخوای ...
هاگریه حرف او را قطع کرد: دیوونه شدی؟ این آرزوی منه... اما ببینم... تانکس هم موافقه ؟ نظر اون چیه ؟
لبخند دوباره به صورت لوپین بازگشت: پیشنهاد خودش بود... حالا چی میگی؟ قبول میکنی؟
- باعث افتخاره
ریموس به شادی دست هری را فشار داد و از جا بلند شد: خیلی خوب. پس بهتره راه بیوفتیم
- کجا؟
- میریم خونه. چند تا مهمون ویژه دارم که میخوام این موضوع رو رسما بهشون اعلام کنم
چند دقیقه بعد هر دو آنها در حوالی میدان گریمولد ظاهر شدند و مستقیم به سمت خانه ای رفتند که حالا
خانه ی شماره ی ۱۴ نامیده میشد (عوض کردن شماره ی پاک خانه و همین طور رازدار آن بیشتر برای
جلوگیری از ورود مرگخواران خائنانی مانند اسنیپ بود و در تابستان سال مرگ دامبلدور اتفاق افتاده بود)
هری به خانه ای که آهسته آهسته بین دو خانه ی همجوار برای خود جا باز میکرد نگاه کرد ... ظاهر خانه با آنچه که چند سال قبل برای اولین بار به آن وارد شده بود قابل مقایسه نبود. دیوارها و پنجره ها سالم و نو ساز بودند و در پوسته شده ی نم زده و قدیمی آن دیگر آنجا نبود. در جدید خانه برنزی و باشکوه بود. خود هری به کمک خانواده ی ویزلی این خانه را تعمیر و بازسازی کرده بود؛ و در روز ازدواج لوپین به او هدیه داده بود. چون به لوپین علاقه ی زیادی داشت و از طرفی حاضر نبود پا به درون خانه ای بگذارد که برایش یادآور مرگ دردناک
سعبیر بودس بود.
از آنجا که لوپین و تانکس به هیچ وجه حاضر به قبول این هدیه نبودند، هری مجبور شد دروغ کوچکی بگوید:
و لوپین اینبار چاره ای جز قبول این هدیه نداشت.
به محض اینکه هری و لوپین جلوی در خانه ایستادند و هری دستگیره ی برنزی را در دست گرفت نوری پشت سر آن ها ایجاد شد و راه برگشت را بست و مجسمه ی شیر کوچکی که در کنار در نشسته بود به حرف آمد:
هری با حیرت به لوپین نگاه کرد و او توضیح داد: سیستم امنیتی جدیده. یه اختراع مشترک از من و ارتور... یه |- چیز مشنگی - جادوگری... همین دیشب راهش انداختیم... اگه خطری در کار باشه و مثلا مجبور شده باشم
: ۱ به همرار
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
کسی رو که نمیخوام به خونه بیارم یا مرگخوارها تعقیبم کرده باشن ... کافیه رمز رو اشتباه بگم. ... چون قدرت تشخیص صدا رو داره هر جادوگری رو غیر از من و نیمفادورا تا فاصله ی پنجاه متری طلسم میکنه
- ایده ی جالبیه
- آرتور از یه دستگاه مشتگی برشی داشت. البته بعد از یه عملیات خاصی تو هم میتونی خیلی راحت درش رفت و امد کنی... و نیازی به رمز نداری
هری که حواسش به این قسمت حرفهای لوپین نبود و محو چشمهای شیر کوچک شده بود که به آرامی تغییر
- جای تو بودم داوطلب این کار نمیشدم هری... ممکنه سرتو به باد بدی
سیستم امنیتی اخطار داد: شما بیش از حد پشت در ایستاده اید. سه ثانیه فرصت دارید که اسم رمز رو بگید یا از اینجا دور شوید
بلافاصله چشمهای شیر به طور خطرناکی سرخ شد. مجسمه ی شیر که تا چند لحظه پیش جلوی در لمیده بود جان گرفت از جا بلند شد وبا حالتی خثمانه شروع به جلو آمدن کرد هیبتش برای لحظه ای هری را ترساند. گویی آماده ی حمله میشد
لوپین به سرعت رمز را زمزمه کرد: یه کوچولوی مامانی!
صدای ارامی دوباره به گوش رسید: خوش امدید
در خانه با صدای ملایمی باز شد و لوپین، هری را به داخل خانه هدایت کرد: یه کم زیادی خشنه، میدونم... اما کارش حرف نداره
- واقعاً خوبه... خب حالا این یکی چیه ؟
آنها وارد محیطی از نور شده بودند. محیطی از جادوی خالصی که بسیار پر قدرت به نظر میرسید...
لوپین توضیح داد: یه طلسم ورودی، باید خودتو معرفی کنی و کارتو بگی... به چند تا سوالی جواب میدی و اگه همه رو درست جواب داده بودی میتونی وارد بشی
- و اگه اشتباه بگیم؟
۱ ،۰۷۴
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
لوپین خنده ای موذیانه کرد: او نموقع باید با خاک انداز جمعت کنم
بلافاصله سه سوال روی دیواره ی نورانی نوشته شد
۱- نابغه ی احمقی که از آزکابان فرار کرد؟
هری ناخود اگاه لبخندی زد: سیریوس
دیواره ی نورانی به طرز خطرناکی سرخ شد. لوپین توضیح داد: اسم مستعار هری
- پانمدی
بلافاصله سپر نور به وضعیت عادی در آمد. هری سوال دوم را خواند
۲- تنها دیوونه ای که سرسرای بزرگ رو به آتش کشید
هری لبخندی زد: خودم
۳- شکل جانورنما و اسم مستعار تو اعلام کن...
یه عقاب طلایی ... تیز پر
بلافاصله خط سبزی زیر نوشته اضافه شد: لطفاً تغییر شکل بدید
هری به سرعت تغییر شکل داد عقابی بزرگ در جلوی پای لوپین ظاهر شد. ریموس لبخندی زد
بلافاصله دروازه ای از نور باز شد و صدا کامل کرد: خوش آمدید هری پاتر
هری و لوپین از دروازه خارج شدند. در همان حال هری شروع کرد: سیستم امنیتی جالبیه ... چطوری فهمید
من کی هستم؟ راستی فکر میکنم جواباشی قابل حدسه... ساده تر از اونی بود که فکر میکردم
- ببین هری، برای هر کسی سوالات متفاوته... در مورد قابل حدس بودن جوابها... بعد از پیتر و اسنیپ هیچ کس
دیگه ای اسم مستعار من و پانمدی ر9 بلد نیست ... پیتر کد مرداد ۵...
- اسنیپ چی ؟
- خب این برمیگرده به سوالات بعدی ... مثل اینکه فراموش کردی فقط دوستانت از شکل جانورنما و اسم مستعار تو خبر دارن و در مورد سوال دوم هم... فقط من میدونم که این تو بودی که سرسرا رو آتیش زدی ... به علاوه جم
۱ ، ۸
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هیچ کسی نمیتونه خودشو جای تو جا بزنه حتی اگه معجون مرکب رو خورده باشه... چون نمیتونه تغییر شکل
بده ... حالا شتشنالتو بدل ۵ م...
هری شنل را درآورد و به دست لوپین داد. زمانی که جادوگر میانسال به سراغ چوب لباسی میرفت به اطرافش نگاهی انداخت.
همیشه از اینکه تانکس اینطور خانه را دگرگون کرده بود خوشحال میشد. تانکس هر بار خانه را به صورتی متفاوت میچید... بنابراین هربار با دفعه ی قبل کاملاً متفاوت بود. در واقع خانه ی میدان گریمولد هیچ شباهتی به وضعیت پنج سال قبلش نداشت. تقریباً تمام وسایل آن عوض شده بود. دیوارها دیگر کهنه و رنگ و رو رفته نبودند... هیچ اثری از سر جنهای خانگی، پای غول غارنشین، تابلوهای درون راهرو و هیچ چیز ناخوشایند دیگری در آن نبود... و تابلوی مادر سیریوس مدتها بود که نابود شده بود. به طور کلی خانه دیگر دلگیر و غم زده نبود... شاد و زیبا به نظر میرسید.
دیوارها به رنگ آبی آسمانی فوق العاده ملایمی رنگ شده بود. به جای تابلوهای قدیمی، قاب عکسهایی از دوستان و خانواده و چند منظره روی دیوارها بود و بوی نام خانه، سالها بود که از بین رفته بود...
صدای پایی به گوش رسید. هری برگشت و تانکس را دید که از پله ها پایین می آمد. موهای کوتاهش به رنگ بنفش روشن بود و پیراهنی به همین رنگ به تن داشت. آرایش ملایمی کرده بود و روی هم رفته زیبا به نظر میرسید. با دیدن همسرش لبخندی بر لبش شکل گرفت. ظاهرا اصلا متوجه حضور هری نشده بود. چون جلو
رفت و بوسه ی عمیقی بر لب همسرش نشاند: ریموس ! دیگه داشتم نگرانت میشدم
هری وانمود کرد به گلدان کوچک سنگی روی میز علاقه مند شده تا به ریموس که از خجالت سرخ شده بود، فرصت جبران بوسه ی همسرش را بدهد. صدای لوپین به گوشش رسید که با محبت به تانکسی جواب میداد: با اتفاقات اخیر اگه خود ولدمورت هم بیاد اینجا... من تا صد سال دیگه هم خیالی مردن ندارم
لحن تانکس به سرعت عوض شد: ریموس لوپین!
هری خنده اش گرفت. تا به حال تانکس را اینطوری ندیده بود اما ظاهرا خشم تانکس شباهت فوق العاده ای به
خشم خانم ویزلی داشت.
لوپین به سرعت دستهایش را بالا برد: من تسلیمم عزیزم... ببین کی رو آوردم
بلاخره تانکس متوجه حضور هری شد. ابتدا کمی سرخ شد اما بلاخره توانست خودش را جمع و جور کند: اوه هری! واقعاً خوشحالم که او مدی... خیلی وقته که ندید مت...
۱ ، ۹
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- منم از دیدات خوشحالم تانکس
تانکس با همان لحن هیجان زده و عجول همیشگیش پرسید: ریموس بهت گفت که...
- البته ... واقعاً تبریک میگم
- ا... ممنونم، و تو قبول میکنی که...
هری لبخند ریموس را جواب داد: مسلماً. این آرزوی منه
تانکسی لبخند تشکر آمیزی زد: عالیه ... خب حالا بیاین بریم بالا... همه تو سالن جمع شدن. دلم میخواد زودتر
خبرا رو بهشون بدیم.
۱ ۱
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
فصل ششم:
دو راهی
کمی بعد خانواده ی ویزلی هرمیون و مودی و کینگزلی هم در شادی آنها سهیم بودند. هرچند که هری از دیدن دین توماس در آنجا اصلاً خوشحال نشده بود اما در آن لحظه تلاش میکرد که ناراحتی اش را بروز ندهد. بنابراین
وارد بحث شد
بیل با خوشحالی به لوپین لبخندی زد: نمیدونی چه حالی داره ریموس ... هیچ کس دیگه ای حال شیش ماه
پیش منو نفهمید...
آقای ویزلی دستی روی شانه ی پسر بزرگش گذاشت: همچین حرف میزنه انگار خودش اولین نفریه که تو دنیا
پدر شده... خود من هفت بار تجربشو داشتم و هر دفعه از دفعه ی قبل بهتر بود...
لوپین با خوشحالی گفت: من الانم میتونم حسش کنم...
بیل ادامه داد: امکان نداره... باید ببینیش... دستای کوچولوشو لمس کنی... گرمای بدنش رو حس کنی... به خودت فشارش بدی... تازه اون وقت میفهمی که چقدر خوشبختی
بیل با محبت نوزاد کوچکی را که در آغوشش بود بوسید و ادامه داد: شیرین ترین چیزیه که تو زندگیم داشتم... فکرشم نمیکردم که پدر بودن اینقدر فوق العاده باشه
چارلی نگاهی به همسرش ربکا که در کنارشی نشسته بود کرد: داره کم کم حسودیم میشه
- پس بهتره یه کم بجنبی داداشی ... دیگه داری پیر میشی
لوپین اخمی ظاهری کرد: یعنی میگی من پیرم؟ تازه اول جوونیمه
رون با خوشحالی دستی روی شانه ی هری زد: ببینم فکر نمیکنی سن هری برای پدرخوندگی یه کمی کم
باشه؟
هنری خیلی حجیتالین جواب داد: دشتبیر بولبشر وقتی قبول کرد پدرخونده ی عمر بیشه فقط بیست سالش بود. البته این مال شیش ماه قبل از ازدواج مامان و بابامه
- قبل ازدواج ؟ جم
۱ ۱ ۱
ناr
 
________________
سS
از:
فدرال
حلال حجار
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- اوه آره... اون دو تا دقیقاً برنامه ریزی کرده بودن... و هری حدودا دو سال بعدش دنیا اومد... راستی هری تو اینو از کجا میدونستی؟
هری لبخندی به لوپین زد: تو دفتر چه خاطرات بابام خوندم
لوپین آهی بیاد گذشته کشید: چه روزایی بود... نمیدونین چه حالی داشت... وقتی جیمز بهمون گفت که لی لی
بارداره... جفتمون ذوق زده شده بودیم... سیریوس که روپاشی بند نبود. مدام از برنامه هایی میگفت که برای وقت گذرونی با هری ریخته بود. دو سه هفته ی آخر سر جیمز خیلی شلوغ بود. وزارت خونه کلی کار رو سرش ریخته بود. محفل هم کلی درگیری داشت واسه ی همین نوبتی پیش لی لی میموندیم که تنها نباشه و مشکلی براش
پیش نیاد... روزی که تو داشتی دنیا میومدی هری، سیریوس پیشش بود... قرار بود ساعت شیشی من برم و پست
رو ازش تحویل بگیرم تا اون به ماموریتش برسه
لوپین آهی از حسرت کشید: وقتی رسیدم او نقدر حول بود که یه لحظه فکر کردم خودش داره پدر میشه... آپارات کردن تو اون شرایط خطرناک بود... تو همون خونه دنیا اومدی... قیافه ی جیمز رو وقتی شفا دهنده برای اولین بار تو رو تو بغلش گذاشت فراموش نمیکنم... عین دیوونه ها شده بود... باورش نمیشد که این فسقلی
پسرش باشه...
لوپین لبخند دیگری زد و ادامه داد: سیریوس از همون روز اول شروع کرد. بچه رو تحویل نمیداد ... قرار بود چند روزی مراقبت از لی لی بر عهده ی مادرش باشه اما اون حالش اصلا خوب نبود واسه ی همینم یه مدت ما رفتیم خونه ی اونا تا به جیمز و لی لی کمک کنیم... چه روزایی بود... اون موقع من هنوز کاری پیدا نکرده بودم... واسه
ی همینم اغلب اوقات من اونجا بودم
چشمهای لوپین از هیجان یادآوری خاطرات میدرخشید: نمیدونین چه مکافاتی داشت صبح جیمز رو با آردنگی از خونه بیرون میکردم ... شب بچه رو به زور از سیریوس میگرفتم ... لی لی که دادش در اومده بود آخه فقط
موقع شیر دادن هری رو میدید ... یه شب جیمز زودتر از همیشه اومد خونه... کاراشو سرهم بندی کرده بود که هری رو بیشتر ببینه اما مگه سیریوس ولی میکرد؟ بچه رو گرفته بود هی مینداختش بالا... بماند که لی لی داشت از ترس و نگرانی سکته میکرد... آخر کاری جیمز صبرش تموم شد به سیریوس گفت: اگه وقت اضافه
آوردی ممکنه لطف کنی و بچه موبدی ببینمش؟
زود نیای خونه... حالا که پدر شدی باید یاد بگیری که نسبت به کارت مسئول باشی
آخرش داشت دعوا میشد صحنه ها به وضوح جلوی چشمان لوپین جان میگرفتند... من پدرشم
۱ ۱۲
 
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- خب متمم پدر خوند شم
- اون بچه ی منه
- پسر خونده ی منه
- من اگه بگم غلط کردم تو رو پدرخونده ی هری کردم راضی میشی؟
- راضی که میشم اما این فرقی به حال تو نمیکنه. در هر حالی به ساعت من ۵۶ دقیقه ی دیگه میتونی هری رو تحویل بگیری
جیمز دستی به کمر زد: اگه صد تا بچه داشته باشم دیگه تو رو پدرخوندشون نمیکنم
دسیر بودس پوزخند موزیانه ای تحویل او داد: در مورد اون نود و نه تای دیگه بعدا صحبت میکنیم شاخدار، فعلا هری برای من کافیه تو هم میتونی با اونای دیگه سر گرم باشی
- سیریوس !
- باید قیافه هاشونو میدیدین
لوپین از ته دل میخندید اما حرفهایش بغض تلخی را در گلوی هری زنده کرده بود. حسرت روزهایی که میتوانست در کنار پدر، مادر و پدرخوانده اش به شادی بگذراند باز هم در دلش زنده شد... با این حال ظاهرش را حفظ کرد ... کمی بعد به هوای آب خوردن از جمع جدا شد و و خودش را به بالکن بزرگی که لوپین برای استراحت بعد از ظهر در بالای حیاط زیبای خانه درست کرده بود رساند. روی یکی از صندلی های راحتی ولو شد. سرش را به پشتی صندلی تکیه داد و چشمهایش را بست... دلش گرفته بود... چقدر دوست داشت صحنه
هایی را که ریموس از آنها حرف میزد را بیاد آورد...
صدای آشنایی از پشت سر پرسید: اوضاع روبراهه هری؟
چشمهایش را باز کرد، دین توماس بود که به سراغش آمده بود... این یکی از شرایطی بود که هری اصلا دلش نمیخواست در آن قرار بگیرد... تنها بودن با دین توماس ... آنهم آنروز که هری به خون دین تشنه بود...
آرام نشست و نگاهش را به دین که روبرویش مینشست دوخت: نباید باشه؟
از شیشه ی پنجره ی پشت سر دین میتوانست جینی را ببیند که سرگرم بازی با دختر کوچولوی بیل بود ... بلوز کوتاه سفید رنگی پوشیده بود و دامن کوتاهی برنگ مشکی ... موهای بلندش را به زیبایی روی شانه هایش ریخته
۱ ۱۳
 
________________
سNS چه از:
حلال حجار
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
بود... همه ی اینها در کنار حضور دین توماس باعث میشد که هری دچار شرایط خاصی شود که هم از قرار گرفتن در آن لذت میبرد و هم از آن متنفر بود... چون از دست نیافتن به جینی به شدت احساس بدبختی میکرد ... نگاهش را از جینی برگرداند و به دین که مبارزه طلبانه نگاهش میکرد خیره شد: چیزی شده؟
دین با زیرکی بحث را پیش کشید: تو قرارگاه زیاد خوب به نظر نمیرسیدی
- خب... آره... حالم خوب نبود... یه کم عصاسبی بودم
دین با لحن محکمی ادامه داد: دلیل عصبانیت تو به من ارتباطی نداره و چیزی که میخوام ازش مطمئن بشم اینه که به جینی هم ارتباطی نداشته باشه
- جینی!
حالا لحن دین کاملا مبارزه طلبانه بود: بذار یه چیزی رو روشن کنم پاتر... یه بار جینی رو از چنگم در آوردی چیزی نگفتم ... وقتی هم بی خود و بی جهت ولشی کردی دخالتی نکردم... اما حالا فرق میکنه ... اینو بدون حالا که بعد از چند سال دوباره تونستم اونو بدست بیارم اجازه نمیدم ازم بگیریش
هری سعی کرد عادی و بی تفاوت به نظر برسد: کی گفته که من میخوام جینی رو از تو بگیرم؟ من اگه میخواستم با اون باشم هیچ وقت باهاش بهم نمیزدم ... اونم حدود پنج سال پیشی... واقعا فکر میکنی من به اون علاقه دارم؟
چشمهای دین از حیرت گشاد شد: ولی اون... تو ...
ظاهرا دین نمیخواست ادامه دهد چند نفس عمیق کشید و بلاخره خودش را قانع کرد تا حرفش را بزند: به نظر
میاد تو رو دوست داره
- خب داشته باشه... منم اونو دوست دارم...
نگاه دین وحشیانه تغییر کرد و خصمانه شد هری بلافاصله ادامه داد: اما دلیلی نداره که بخوام باهاشی ازدواج کنم
یا رابطه ی خاصی داشته باشم... فقط دوستش دارم مثل یه برادر
بلاخره دین آرام گرفت: و این یعنی؟
در درون هری جنگی بپا بود. خیلی دلش میخواست که سر دین داد بکشد و به او بگوید که جینی را دوست دارد و هیچ کس نمیتواند او را از هری بگیرد اما در طی این سالها یاد گرفته بود که حرف عقلش را بر دلش
۱ ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
برتری دهد... اینبار هم عقل پیروز شد: بین من و جینی هیچ رابطه ی وجود نداره دین ... و هیچ رابطه ای هم وجود نخواهد داشت. میتونی مطمئن باشی که من هرگز سد راه خوشبختی اون زنمیشم.
- یعنی حاضری اینو به خودشم بگی؟ یعنی ... ببین بذار رک بگم به نظرم میرسه که اون هنوز به تو امیدواره...
هری نتوانست بر کنجکاوی توام با حسادتش غلبه کند: یه چیزی رو برام روشن کن دین... این موضوع رو رابطه ی دوستی تو و جینی اثر داره؟
"" روی نصمیم جیرند... بله... این کارو میکنی؟
هری نفس عمیقی کشید: آره
دین آهی از سر آسودگی کشید: خوبه... ممنونم هری... خیالم رو راحت کردی،...
درست در همین وقت صدای فرد به گوشش رسید که دین را صدا میکرد. دین بلند شد: ازت ممنونم... پسی...
اگه ... اگه جینی به سراغت اومد...
هری با بی صبری تکرار کرد: خیالت راحت باشه ... کاری میکنم که دیگه اطرافم پیداش نشه
دین لبخند بزرگی زد و به داخل خانه رفت و هری را با افکارش تنها گذاشت... واقعاً ناامید بود... او به دین قول داده بود که جینی را از خود براند. کاری که در چهار سال گذشته کرده بود... اما اینبار شرایط فرق میکرد ... هری داشت جینی را به دین میبخشید... در دل خود را نفرین کرد...
نمیدانست چقدر از رفتن دین گذشته که طنین صدای آشنایی دلش را لرزاند: هری... میتونم باهات حرف بزنم ؟
با شنیدن صدای جینی از افکارش خارج شد... بی اختیار جواب داد: البته...
نمیدانست چرا این حرف را زده در اصل بعد از بحث دو ماه قبلشان همه چیز بین هری و جینی تمام شده بود... حداقل ظاهرا... هرچند که دیگران چنین نظری نداشتند ... در واقع برای هری همه چیز خیلی قبل تر تمام شده بود... از همان زمانی که متوجه جدی شدن رابطه ی جینی و دین توماس شد... همان شبی که آخرین جدالش را
با جینی کرده بود و بعد از آن تا امشب سکوت بین آن دو حکم فرما بود...
هنوز چهره ی غمگین جینی جلوی صورتش بود و صدایش را میشنید. دختر جوان طوری در چشمهای هری خیره شده بود که هری احتمال میداد در آنها غرق شود...
83 8 ::5:38 3: جم
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
تازه از یک مبارزه ی سخت با مرگخوارها برگشته بود. خسته و زخمی روی کاناپه ی چرمی اتاق نشیمن نشسته بود و سعی میکرد خونریزی بازوی راستش را که بدنش را بی حس کرده بود بند بیاورد که جینی وارد قرار گاه شد با دیدن وضعیت هری رنگ از صورتش پرید. به سرعت چوبدستی اش را کشید و دست به کار شد: همیشه
باید کار دست خودت بدی؟ شد یه دفعه بری بیرون و سالم بر گردی؟ دستتو بالا نگه دار باید بفهمم دارم چیکار
هری به کمک دست چپش بازوی دست راستش را که بی حسی شده بود بالا گرفت و با لحن سردی گفت: چرا
اینقدر غر میزنی؟ یه زخم سطحی که این حرفارو نداره
جینی طلسمی آبی رنگ را روی دست هری اجرا کرد. نور آبی رنگ طلسم دور دستش را گرفت و خونریزی کمتر شد... همانطور که نور آبی طلسم دور دست هری پیچ و تاب میخورد و از آن بالا و پایین میرفت غرید: زخم سطحی؟ باید حتماً بمیری تا باورت بشه که زخمت عمیقه؟
طلسم بعدی جینی در نور آبی رنگ ترکیب شد و لحظه ای بعد زخم شروع کرد به جوش خوردن... چند ثانیه بعد جای زخم کاملاً ناپدید شده بود...
هری دستش را که حالا مثل روز اول صحیح و سالم بود خم و راست کرد: ممنونم جین
جینی سری تکان داد. همانطور که روی مبل روبروی هری می نشست با حرکت چوبدستی اش خون ریخته بر کف زمین را پاک کرد: شانس آوردی که من زودتر از موعد اومدم اینجا... وگرنه به جلسه ی امشب نمیرسیدی ...
میشه بپرسم این دفعه وسط مرگخوارا چیکار میکردی؟
هری پوزخندی زد: باهاشون کوییدیچ بازی میکردم...
آره مشخصه...
::: 8 8 8 28 :::
جینی روبروی هری نشست. موهای خوش حالتش در باد ملایم شبانه میرقصیدند... به آرامی در چشمهای هری خیره شد و وقتی مرد جوان نگاهش را دزدید بلاخره به حرف آمد: در پنج سال گذشته سر راهت قرار نگرفتم تا با خیال راحت به دنبال هدفت بری اما انگار الان ...
۱ ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری سرش را بالا آورد و متوجه نکته ای شد که باعث میشد زبانش بند بیاید... جینی دوباره به چشمهای هری خیره شده بود گویی در آنها کنکاش میکرد: هری! این یا اصطلاح مبارزه ک تو تا کی ادامه داره؟
- مبارزه؟
- همین درگیری احمقانه با ولدمورت
هری به تندی جواب داد: تا وقتی که یکیمون دخل اون یکی رو بیاره... و در مورد احمقانه بودنش هم تو نمیتونی نظر بدی... این منم که اون همه چیز مو نابود کرده...
- باید فراموشش کنی هری... زندگی تو بکن
- چیا فراموشش کنم؟ .... روش جالبیه... ببینم اگه اون عوضی پدر و مادر خودت رو هم میکشت همینو
زبان جینی برخلاف عقیده اش به حرکت درآمد: چشماتو باز کن هری... ولدمورت زند سی... ممکنه هیچ وقت هم
کشته نشه... تا کی میخوای زندگی رو به خودت و من حروم کنی؟ چرا لذت یه زندگی خوب رو از خودت دریغ
میکنی؟
هری هم به خشم آمد: من چشمام بازه جینی... این تویی که نمیبینی... اینقدر خودخواهی که وسط این همه کشتار فقط خودتو میبینی... ترجیح میدم این به اصطلاح زندگی رو به خودم حروم کنم تا اینکه حسرت به مرگ دیگه رو تحمل کنم... زندگی من به خودم مربوطه.
- ولی این زندگی منم هست
- تو سالها قبل از این ماجرا کنار گذاشته شدی جین
لحن جینی سرد شد: پس بازی هنوز ادامه داره
- بازی؟ کدوم بازی؟
- عذاب دادن من... نادیده گرفتنم...
هری آهی از سر درماندگی کشید: جینی ... من الان شرایط مناسبی برای فکر کردن به این مسئله ندارم.
- جدی؟ چرا؟ همه ی فکر و ذکرت شده قتلهای ولدمورت! ببینم تا حالا جلوی کدو مشون رو گرفتی؟ چه کار |- مفیدی انجام دادی جز اینکه چند بار مثل دیوونه ها رفتی وسط مرگخوارها و تیکه پاره برگشتی؟
; ۱۱۷۴ چه
هلال
حلال حجار
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری آهی کشید. هر بار بعد از نابود کردن یک جاودانه ساز زخمی میشد، رون و هرمیون او را به نزد جینی میبردند و هر بار به دروغ میگفتند که هری در دام مرگخوارها افتاده است: من از تو نخواستم که وارد این بازی بشی... یه بار دیگه هم گفتم الان شرایط مناسبی برای فکر کردن به این موضوع ندارم.
جینی همانطور که به باغچه نگاه میکرد گفت: جدی ... ولی من دارم... دین ازم درخواست ازدواج کرده...
- جدی؟ تبریک میگم.
جینی چهره در هم کشید: این یعنی هنوزم میخوای بازی کنی؟
- نه یعنی اگه دوستش داری امیدوارم خوشبخت باشین !
- هری با من بازی نکن!
- من از تو نخواستم که وارد این بازی بشی ... به خصوص الان که سرت حسابی شلوغه
جینی به سرعت تغییر رنگ داد: م... منظورت چیه ؟
- خودت خوب میدونی جین ... دین میدونه که تو اینجایی؟
- م ... من نمیفهمم !
- ببینم به جز اون چند نفر دیگه رو سر کار گذاشتی؟ چند تا احمق دیگه؟
- هی صبر کن چی داری میگی؟
صدایش به وضوح میلرزید
هاگری خشمشر را خالی کرد: میخوای واضح تر بگم؟ وقتی یه نفر رو تو تخت خوابت راه دادی حق نداری بهش
رنگ صورت جینی سرخ شد. هری از کجا به عمق رابطه ی او با دین پی برده بود؟
این مسئله برای هری هم ساده نبود... اما یاد گرفته بود که با این موضوع کنار بیاید... در دو سال گذشته جینی مدام در حال تعویض دوست پسرهایش بود و هری که میدانست همه ی اینها برای تحریک اوست و رابطه ای جدی بین هیچ کدام از این افراد و جینی وجود ندارد با زحمت زیاد مقاومت میکرد اما در این مورد خاصی شرایط فرق میکرد. هری به خوبی تفاوت این رابطه ی جدید را حس کرده بود... نگاه دین به جینی با نگاه
۱ ۱ ۸
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
سایرین متفاوت بود. حتی با نگاه چند سال قبلی خودش هم متفاوت بود. به سادگی میشد دریافت که چیزی
بسیار محکمتر از یک احساسی دوستی ساده پشت این نگاه است.
دین از جینی جدا نمیشد. در تمام ماموریت های محفل با او بود و هر روز بیشتر از قبل به جینی نزدیک میشد... به تازگی هم که در خانه ی ویزلی ها اطراق کرده بود و باعث شده بود که هری دیگر به هیچ وجه در جایی که زمانی خانه ی خود میدانست احساس آرامش نکند...
برخورد جینی هم با دین متفاوت از دوستان گذشته اش بود... صمیمی و بسیار گرم تر... از خودش تعجب میکرد که زودتر متوجه این مسئله نشده بود... البته تعجبی هم نداشت. در ماههای اخیر درگیری های هری چند برابر
شده بود... نباید خودخواه می بود. دلیلی نداشت که جینی تا ابد منتظر او بماند. باید جینی را برای همیشه از خود میراند... حتی به قیمت گفتن یک دروغ بزرگ... بنابراین ضربه ی آخر را زد: هیچ وقت فکر نمیکردم خواهر
بهترین دوستم تبدیل به یه هرزه بشه
جینی شوک زده بود بغض آلود زمزمه کرد: من ... من هیچ وقت...
- تموم شد جین... دیگه نمیخوام ببینمت
جینی بهت زده بود اما غرورش اجازه نمیداد بیش از این خودش را خرد کند بلند شد و با خشم هری را ترک کرد... هری همانجا نشست و در سکوت به فکر فرو رفت ... همه چیز تمام شد... بالاخره تمام شد... هری چند بار این جمله را با خود تکرار کرد.
۱ ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
فصل هفتم:
زره مورگانا
شام ان شب در جمعی دوستانه و در میان شوخی های خانوادگی به شادی سپری شد. تنها هری و جینی بودند که در سکوت با غذاهایشان بازی میکردند. درست وسط شام بود که جینی از جایش بلند شد.
- لطفاً یه لحظه به من گوش کنینا می خوام یه خبری رو بهتون بدم.
بلافاصله همه با احساسی درونی سکوت کردند و در انتظار پا او خیره شدند. جینی نفس عمیقی کشید، گویا
برای کامل کردن حرفش دچار کمبود اکسیژن شده بود.
- ما... یعنی ... من و دین... جینی دوباره نفس عمیقی کشید: ما تصمیم گرفتیم با هم ازدواج کنیم.
عکس العمل حاضرین عجیب و غیر عادی بود. قاشق از دست هرمیون با صدای بلندی درون بشقاب افتاد. فرد بشقابش را برگرداند، جرج لیوان آبش را روی میز رها کرد. آب کدو حلوایی به گلوی تانکس پرید و باعث شد که
او به شدت به سرفه بیفتد. دهان رون باز مانده بود.
فلور بی توجه به گریه ی فرزندش با حیرت نگاهش را از جینی به دین و از او به هری می انداخت. چارلی، ربکا و آقای ویزلی با حیرت بهم نگاه میکردند. لوپین و خانم ویزلی هم با ناباوری به چهره ی هری که در آن لحظه اندوهشی را پشت نقابی از لبخند پنهان کرده بود خیره شده بودند. نگاه هری روی سایرین چرخید و بلاخره به نگاه جینی پیوند خورد و چیزی که دید به شدت نگرانش کرد. جینی به وضوح داشت انتقام می گرفت. اما حتی
خودش هم نمیدانست که از چه کسی انتقام میگرد ... خودش یا هری!
متوجه شد که تعجب سایرین بیشتر از آن است که عکس العمل معقولی نشان دهند. بنابراین به سرعت خودش
را جمع و جور کرد و لبخند بزرگی زد: واقعا بهت تبریک میگم دین، امیدوارم خوشبخت باشید، جام نوشیدنی خود را به طرف آنها گرفت و آن را یک نفس سر کشید.
دین لبخند گرمی زد: ممنونم هری!
دیگران که هنوز سعی میکردند این ماجرا را هضم کنند بلاخره به حرف آمدند: ا... آره ... یعنی ...
فرد مشکل رون را حل کرد: چیزه ... منظورش اینه که... غافلگیر کننده بود.
۱ ۲ ۱
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هرمیون زمزمه کرد: خیلی... ناگهانی ... تبریک ...
چارلی، بیل و فرد به اجبار با دین دست دادند اما جرج که با عصبانیتی واقعی دست به سینه نشسته بود زحمت این کار را به خودش نداد. خانم و آقای ویزلی به سختی لبخندی به تنها دخترشان زدند، اما در پشت لبخند اجباریشان ناراحتی موج میزد. عکس العمل سایرین هم تعریفی نداشت.
دین که به وضوح متوجه این مسئله نشده بود با خوشحالی گفت:
- باید به خاطرش از هری تشکر کنم... اون بود که جینی رو راضی کرد ...
نگاههای حیرت زده و بعضا خشمگین سایرین به طرف هری برگشت. اما همه ی حواس هری به چشمهای جینی بود که اینبار کوچکترین احساسی در آنها دیده نمیشد.
رون از کنار دستش زمزمه کرد: هری! تو این کار رو نکردی.
هری با کمترین حرکت لبهایش زمزمه او را جواب داد: چرا، کردم رون.
بعد با حالتی ساختگی به ساعتش نگاه کرد و برای فرار از نگاه های نگران و حیرت زده ی سایرین از سر میز
بلند شد:
- شام فوق العاده ای بود تانکسی... منو ببخشین ... همین الان یادم اومد که یه قرار مهم دارم. باید برم.
لوپین بلاخره به حرف آمد؛ ولی ... هری !
هری به او فرصت اعتراض نداد: واقعاً خوش گذشت ریموس ... دوست داشتم بیشتر بمونم اما متاسفانه همین الانم دیر شده... شب بخیر، خداحافظ.
و در مقابل چهره ی حیرت زده ی سایرین با بیشترین سرعت ممکن از اتاق خارج شد.
::: 8: 85 :{ :: S::
سارا در آشپزخانه ی خانه اش مشغول درست کردن دسر بود که سر رونالد ویزلی در آتش ظاهر شد، آنقدر عجله داشت که حتی متوجه نشد که سارا اصلاً او را ندیده
- سلام سارا
ملاقه از دست سارا به زمین افتاد و او تقریباً فریاد زد: خدای من رونا منو ترسوندی.
۱ ۲ ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- ببخشید... واقعا متاسفم. ببینم، دراکو این طرفاسی؟
- تازه رسیده... طفلکی از خستگی انگار بیهوشی شده. اگه کار واجبی باهاشی نداری ...
رون فرصت نداد: شما از هری خبری ندارین؟
نگرانی به صورت سارا دوید: نه، قرار نبود تا یه هفته ی دیگه پیداش بشه ...
نگرانی رون بیشتر شد: یعنی هیچ خبری؟ جغدی؟ پاترونوسی از خودش به شما نداده؟
- اتفاقی افتاده ؟
این صدای دراکو بود که خسته و خواب آلود وارد آشپزخانه میشد. خمیازه کشان خودش را به جلوی آتش رساند و بلاخره در معرض دید رون قرار گرفت. روبدو شامبر خاکستری رنگی پوشیده بود و سرخی چشمانش به وضوح خستگیش را نشان میداد به نظر میرسید دو سه روزی نخوابیده.
"" رون به سرعت هر چه که شب قبل اتفاق افتاده بود را تعریف کرد و در آخر اضافه کرد: از دیروز که از خونه ی ریموس زد بیرون، کسی ازش خبری نداره هیچ کس ندیداتش و با هیچ کس هم تماس نگرفته، سر کارم نیومده که البته این یکی زیادم عجیب نیست ...
- خونه ی نیکلاس نرفته؟ هاگزهد چی؟ ممکنه توی هاگوارتز باشه؟ به خونه ی مک میلان سر زدی ؟ به قرار گاه
نرفته؟
رون سری تکان داد و سرفه ای در اثر بلعیدن خاکستر شومینه کرد: به همه جا سر زدم، حتی قرارگاه هم نرفته، گفتم شاید شما یه خبری ازش داشته باشین ... منظورم اینه که ممکنه تو یکی از پاتوق های همیشگیتون بتونین پیداش کنین. آخه اون همیشه ... شاید اونجا ها باشه. راستش رو بخواین من نگرانشم.
- بس کن رون، هری که بچه نیست ...
- متوجه نیستی سارا... با اون حالی که داشت، اگه بهش حمله شده باشه، حتماً گیر میفته.
سارا با لحن آرامش بخشش گفت: نگران نباش... هری از پس خودش بر میاد.
- تو که ندیدیشی ... حالش خیلی خرابه.
۱ ۲ ۱۲
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
دراکو بلند شد و با یک حرکت سریع چوبدستیش، لباسهایش را عوض کرد: سارا درست میگه نگران اون نباشی. کله شق هست اما او نقد را احمق نیست که کار دست خودش بده، سارا عزیزم ممکنه یه سری به محلهای
ملاقاتمون بزنی؟
- تو چی؟
- میرم پیش لرد سیاه. اگه هری گیر افتاده باشه خبرش اول اونجا میرسه.
سارا با شدت نفسش را حبس کرد.
دراکو ادامه داد: هر کدوممون که خبری ازش بدست آورد یه پیام برای بقیه میفرسته.
- باشه، میبینمتون بچه ها. فعلا خداحافظ...
سر رون با صدای پاق آرامی ناپدید شد و آتش دوباره زبانه کشید.
اواخر شب بود که صدای پاق خفیفی در خیابان جکسون فورد بلند شد. سارا نگاهی به محله ی قدیمی مشنگ نشین کرد. کوچه های کم نور و تاریک آنجا، محل مناسبی برای آپارات مخفیانه ی یک جادوگر بود. مخصوصا حالا که باد و باران غوغا میکرد... مطمئنا این شرایط به همین اندازه هم برای فعالیت های مرگخواری مناسب
بود. در واقع کمتر جادوگر درستکاری در این محیط رفت و آمد میکرد.
شنل تغییر چهره اش را به روی سرش کشیده بود تا احتمالا با شخصی آشنایی رو در رو نشود. (این شنل جزء وسایل سری اختراعی فرد و جرج برای محافظت از اعضای محفل بود و این توانایی را داشت که شخص را به چهره و لباس دلخواهش درآورد - کپی رایت از داستان خودم) بلافاصله به صورت زن جوانی با موهای بلوند در آمد که بلوز و شلوار مشکی رنگی به تن داشت. یقه ی شنل را بالا داد تا از صورت و گردنش در مقابل سیل باد و باران محافظت کند و سعی کرد قبل از اینکه کاملاً خیس شود به مقصد برسد. همان طور که در آن باران تند
حرکت میکرد به این فکر میکرد که این آخرین امید او برای پیدا کردن هری است.
از لحظه ای که رون با دراکو و سارا تماس گرفته بود بیشتر از نه ساعت میگذشت و تنها دلخوشی او این بود که هنوز پیغامی از همسرش به دستش نرسیده ... و این یعنی هری هنوز گیر نیوفتاده بود... البته سارا واقعا امیدوار
بود که همینطور باشد...
۱۲ ۳
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
در این مدت به تمام پاتوقها و محل ملاقاتهای سریشان با هری سر زده بود. جاهایی که اگر دوستان هری می شنیدند که او در آنها رفت و آمد دارد به او شک میکردند. اما سارا به خوبی میدانست که رفت و آمد هری در
این محل های خاص چقدر اهمیت دارد. مخصوصا این خیابان بخصوصی که بر خلاف شلوغی اطرافش، رستوران دنج و آرامش محلی فوق العاده ای برای کسب اطلاعات بود. مرگخوارها و جاسوسهایشان هم از همین خصوصیت
آن خوششان می آمد.
در آن هوای طوفانی، رستوران کوچک تقریباً خالی بود. البته رستوران دار همیشه آن را باز نگه میداشت چون به خوبی دریافته بود که کافه ی کوچکش در هوای طوفانی هم مشتری های خاص خودش را دارد. مثلا زنی با موهای خوش حالت و بلند بور یا مردی با موهای تیره که بی نهایت ثروتمند به نظر میرسید. سارا و دراکو تقریباً همیشه در خلوت ترین ساعت و اکثرا با هم وارد رستوران می شدند و همیشه با پرداخت هزینه ی سنگینی رستوران را برای خود و مهمان خاصشان قرق میکردند و این یعنی درآمد یک هفته، یک شبه به جیب رستوران دار سرازیر میشد. افرادی که همیشه با این دو ملاقات میکردند شخصیت های جالبی داشتند و کمی عجیب
بودند اما برای رستوران دار مهمترین مسئله پولی بود که از این طریق بدست می آورد.
سارا با دقت و امید به اطراف خیره شد، به جز زن و مرد جوانی که در میز دنجی در گوشه ی کافه خلوت کرده بودند، کس دیگری در آنجا حضور نداشت. حتی از جیم هپونز صاحب رستوران هم خبری نبود ... اما نه ... رستوران دار پیر در پشت پیشخوان با بطری بزرگی در دست از انبار بیرون آمد و مستقیم با سمت تاریکترین قسمت رستوران رفت. چیزی از درون سارا را وادار به تعقیب او کرد. در گوشه ی تاریک سالن، جایی که در آن
تاریکی به زحمت دیده میشد، فروشنده درب نوشیدنی را باز کرد و آن را بر روی میز قرار داد.
- سومین بطری، ببینم تو مطمئنی که حالت خوبه مرد؟ این نوشیدنی خیلی قویه.
دستی از میان تاریکی بیرون آمد و بطری باز شده ی نوشیدنی را برداشت: بهش احتیاج دارم.
این صدای شل و بی رمق ولی آشنا تن سارا را لرزاند. جلو رفت و به آرامی زمزمه کرد: هری!
فروشنده که چندین بار زن جوان را با این چهره دیده بود کلاهش را به نشانه ی ادب از سر برداشت و از آنجا
دور شل.
سارا جلوتر رفت و با حیرت به چهره ی روبرویش خیره شد. رون حق داشت که نگران او باشد. هیچ شباهتی به هری پاتری که میشناخت نداشت. لباسش سرتاپا خیس و گل آلود بود و از سرما میلرزید، موهایش خیس و بهم ریخته تر از همیشه بودند. چشم هایش سرخ و پف الود بود و کاملا نامیزان ... تعادل نداشت. بدنش بوی تند
تنباکوی مانداناگاس فلچر را میداد و وقتی حرف میزد، صدایش می لرزید:
۱ ۲
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- سارا! اینجایی؟ .... بیا بشین یه گیلاس بزن ...
سارا روی صندلی کنار هری نشست. از زیر میز طلسم ضد استراق سمع را فعال کرد. صدایش از نگرانی می لرزید: هری! چی به سر خودت آوردی؟
هری خود را جلو کشید و به سارا نزدیک کرد: اومدم آب و هوایی عوض کنم ... خوب شد تو هم اومدی ... تنهایی
حال نمیداد ...
رفتار و حرفهایش طوری بود که در حالت عادی، در خجالت آورترین شرایط هم این طور رفتار نمیکرد دستش را دور کمر سارا انداخت و او را به سمت خود کشید: بهت گفته بودم که امشب خیلی خوشگل شدی؟ من واقعاً دلم
سارا با وحشت خودش را عقب کشید و به سرعت به اطراف نگاه کرد. از این هری جدید می ترسید، اما بیشتر از
آن از این می ترسید که سر و کله ی مرگخوارها در آن حوالی پیدا شود: باید بریم هری... اینجا امن نیست
دست هری را کشید اما هری تکان نخورد چشمهایش تعادل نداشت اما هنوز آنقدر قوی بود که سارا را به سمت خودش بکشد.
- اذیت نکن دیگه ... فقط یکی دو ساعت...
سارا دوباره خودش را عقب کشید. باید کاری میکرد: باشه ... باشه... فعلا بیا بریم خونه ...
- باید قول بدی ...
رنگ صورت سارا سرخ شد: باشه... قول میدم. اما اول باید بریم خونه، تو که نمیخوای اینجا ... با این سر و وضع
لحن هری بی حال و کشدار بود: باشه ... بریم خونه ... اما قول دادی که با من بخوابی ها...
سارا زیر بغل هری را گرفت و او را بلند کرد و کشان کشان هری را که تلو تلو میخورد و به سمت در میبرد که صدای فروشنده را شنید:
- ببخشید خانم. حساب میز تون میشه دوازده دلار و ده سنت.
جم
دت ۲ ۱
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
آنقدر عجله داشت که دست در جیبش کرد و با بی دقتی سه گالیون در کف دست صاحب کافه گذاشت، مرد برای چند لحظه با حیرت به سکه های طلایی خیره شد، صدای پاق بلندی به گوش رسید و وقتی سرش را بلند
کرد، خبری از زن و مرد جوان نبود.
- دراکو، ممکنه بشینی سر جات؟
سارا به دراکو که با خشمی مرگبار در اتاق بالا و پایین می رفت اعتراض کرده بود. اما در اکو همانطور به غرزدن ادامه میداد: تموم افراد لرد سیاه دنبالشن، اون وقت آقا بدون هیچ استتاری رفته تو یکی از خونه های بین راهی و تا حد مرگ هم مست کرده. اگه خاله بلا یا دالاهوف میرفتن اونجا کارش تموم بود.
سارا اعتراض کرد: هری او نقدرها هم ضعیف نیست. هر کی ندونه من و تو که با اون تمرین کردیم خوب می
دونیم.
دراکو پوزخندی زد: راست میگی، حتماً می تونست یه دوئل جانانه بکنه... الان هجده ساعته که اون بالا داره خرناس میکشه. احتمالا با یکی دوتا از این خرناساش دالاهوف رو کله پا میکرد... هه آقای برگزیده... ناجی دنیای جادوگری ... شرط میبندم حتی یادش نیست دیشب چه وضعی داشت. وقتی فکرشو میکنم که اگه به دقیقه
دیرتر رسیده بود هم چی میشد...
از یادآوری شب قبل سارا لرزید. حق با دراکو بود. شب قبل وقتی سارا، هری را به خانه آورده بود، هری از شدت مصرف زیاد نوشیدنی خودش را هم نمیشناخت ... دیشب این هری جدید سارا را به حد مرگ ترسانده بود. در عالم خیالی جینی را در لباس سارا میدید و بی توجه به التماسهای زن جوان به او حمله ور شده بود اگر دراکو به موقع نرسیده بود عواقب وخیمی شامل حالش میشد.
دراکو به غرزدن ادامه داد: ببین ما چقدر بدبختیم که این آقا ناجی مونه.
سارا خیلی جدی جواب داد: این چند وقته خیلی غر میزنی، فکر کنم باید روابطت رو بارون محدود کنی،
و وقتی دراکو به او چشم غره رفت لبخند دلفریبی تحویل همسرش داد: بس کن در اکو... خودت میدونی که اون موقع حال طبیعی نداشته وگرنه محاله که هری به من و تو خیانت کنه.
بعد کاسه ی سوپی به دست دراکو داد و اضافه کرد: حالا مثل یه پسر خوب این کاسه رو ببر بالا و ببین اگه بیدار
شده بده بخوره ... یکی دو ساعت دیگه ریموس میاد دنبالشی جم
گس
۱ ۲ ۱
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- اوه مرلین ... تازه میگه براشی سوپ هم ببر!
- راکو!
- من تسلیمم عزیزم
دراکو لبخند زنان هر دو دستش را به نشانه ی تسلیم بالا آورد. همیشه در برابر سارا خلع سلاح بود. چیزی در وجودش هر مقاومتی را در برابر این دختر نفش بر آب میکرد ... قبلی از اینکه کاسه ی رسوبیب را بردارد بوتسه یی عمیقی بر لب همسرش نشاند و از پله ها بالا رفت. سارا هم مشغول تهیه ی غذا شد. اما یک دقیقه بعد با فریاد
دراکو از جا پرید: دیوونه ی کله شق عوضی... بلاخره خودشو به کشتن میده
به سرعت برگشت: چی شده دراکو؟
- رفته!
تکه کاغذی که در دستش بود به طرف سارا گرفت. به سادگی میشد دست خط آشنای هری را در آن تشخیص
داد.
دراکو و سارای عزیز
علاوه بر تشکر یه معذرت خواهی بهتون بدهکارم. تازه بیاد آوردم که دیروز چه اتفاقی افتاد ... از این بابت بی نهایت شرمند ه ام ... سارای عزیزم متاسفم که اون رفتار وحشیانه رو داشتم. حقش بود دراکو همونجا منو می کشت. چون در حال حاضر نمیتونم با شمار و در رو بشم ترجیح دادم بی خبر برم.
نگاه نگرانی بیر دو جوان رد و بدل شد: با اون حالش کجا رفت؟
- ریموس الان میرسه. اونو چیکار کنیم؟
دو روز بعد خبری از هری نشد. همه ی افرادی که از ماجرا باخبر بودند واقعا نگران او بودند. به خصوص بعد از شنیدن ماجرای آن شب هری. البته دراکو و سارا بخشهای خاصی از این ماجرا را سانسور کرده بودند و به هیچ کسی در مورد رفتار احمقانه ی هری با سارا چیزی نگفتند. خانواده ی ویزلی هم برای حمایت از هری اجازه ندادند هیچ خبری از این ماجرا به گوش جینی و دین برسد. جم
۱ ۲۷
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
روز سوم بعد از مهمانی رون و هرمیون در دفترشان مشغول به کار بودند که هری وارد شد و مستقیم به سراغ
میزش رفت. خسته و عصبی بود و بیمار به نظر می رسید. هر دو نفر با دیدن او از جا پریدند.
- هری ! هیچ معلومه کجایی؟ چرا جغد اتو جواب نمیدی؟ نمیگی نگرانت میشیم؟ حالا ما به جهنم، مامان داره از نگرانی دق می کنه.
رون یک نفس اینها را گفته بود اما حواس هرمیون به چیز دیگری بود: یه نگاه به خودت کردی؟ قیافت افتضاحه.
هری با خستگی خودش را روی صندلیش انداخت: به کم کار داشتم. حوصله ی جغد بازی نداشتم.
هرمیون طعنه ای زد: یه کم؟ ظاهرا کارت او نقدر زیاد بوده که وقت نکردی سرت رو هم شونه کنی ... و از روی رنگ و روت میتونم قسم بخورم که حداقل دو روزه که غذا نخوردی ... چرا با خودت این کار رو میکنی؟
هری سعی کرد عادی به نظر برسد. لبخندی زد: منظورت چه کاریه هرمیون؟ من فقط یه کم گرفتار بودم.
و با حرکت سریع چوبدستی اش موهایش را مرتب کرد: خبری از کتی نشده؟
رون سری تکان داد: الان تو پاریسه. ببینم هری این گرفتاری تو مربوط به جینی هم میشه ؟
هری به سرعت کپه ای از نامه های اداری را برداشت و در حالی که نخوانده جواب آنها را کبی نوشت گفت: فکر نمیکنم اسمی از خواهرات آورده باشم... چرا باید به اون ربط داشته باشه ؟
- شاید چون اونم الان دو سه روزه همین قیافه رو پیدا کرده نه غذا میخوره ... نه حرف میزنه... انگار نه انگار که
نامزد کرده ...
اثر این حرف بر روی هری فوری بود، اگرچه او تبحر خاصی در مخفی کردن احساساتش داشت، اما این سلاح در مقابل کسانی که هری را بهتر از خودش میشناختند، چندان موثر نبود و این مسئله از چشمان تیزبین هرمیون
مخفی نماند. حرف رژن را کاملا کرد: شما دو تا دیو و نه این،
- چرا؟
این بار رون جواب داد: چون هر دو تاتون می دونین چقدر همو دوست دارین اما بازم او نقدر کله شقین که از هم فاصله می گیرین. من نمی فهمم ... وقتی جینی حتی نصف تو هم به دین احساسی نداره، چرا باید با اون نامزد
کند؟
۱ ۲ ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری همانطور که چشمش روی نامه ها بود جواب داد: شاید چون میخواست با یه نفر لج کنه، به هر حال از نظر من، جینی کار درستی انجام داد ...
- چی؟
رون و هرمیون با حیرت فریاد زده بودند. هری سرش را بلند کرد و به چشمان دوستانش خیره شد. به سادگی جواب داد: ببینین! از تلاشی که تو این مدت کردین ممنونم. اما باور کنین این طوری برای هر دوی ما بهتر ه. این به نفع جینیه که از هم جدا باشیم. خواهش میکنم درک کنین و دیگه این بحث رو پیش نکشین،
- اما ...
- تو نمیتونی ...
روشن شدن آژیر قرمز مانع از ادامه ی حرفهای آنها شد. صدایی در واحد کاراگاهان اخطار داد: وضعیت اضطراری، حمله ی همزمان افراد اسمشو نبر به هاگزمید و سنت مانگو، این دفعه اسمشو نبر خودش دست به کار شده ...
رون وحشت زده فریاد زد: اوه مرلین ... به دادمون برسی...
هری که مدتها منتظر این لحظه بود از جا پرید: خوبه، یه چند تا خورده حساب دارم که امروز باید تسویه شه.
رون و هرمیون با وحشت نگاهی رد و بدل کردند. هری آماده بود تا خشمش را بر سر عامل اصلی آن خالی کند...
- فاو کسی ...
صدای هری در اتاق پیچید و لحظه ای بعد شعله ای سرخ رنگ در آنجا ظاهر شد. هری دستور داد: برو سراغ نیکا... اوه لعنتی نیک که مسافرته ... خیلی خب به محفل خبر بده که به هاگزمید حمله شده.
ققنوس به سرعت آتش گرفت و ناپدید شد.
برای همه جالب بود که با وجود ریاست نیکلاسی فلاملی، فاو کسی هری را به عنوان صاحب خود برگزیده بود هری
به سرعت دستور داد: رون، هرمیون ... بچه های ارتش رو به سنت مانگو بفرستین.
- دست . ته ح . ؟ پس دو چی
- من باید برم هاگزمید. امروز روز گردش مدرس
۱ ۲
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- با هم میریم ...
- هرمیون! هاگزمید به اندازه ی کافی محافظ داره، سنت مانگو به کمک بیشتری احتیاج داره. تو ارتش رو
هدایت میکنی ... و...
صدایش را پایین آورد: جینی رو پیدا کن... اون الان تو بیمارستانه.
هرمیون دهانش را باز کرد تا اعتراضی کند اما هری مهلتی نداد: به خاطر خدا برین ...
و قبل از اینکه دو دوستش اعتراض کنند به سمت اولین رمز تاز دوید.
ب: * :: }} }} }}
هری به آرامی پا روی پله ی دوم خانه اش گذاشت... درد در بدنش میپیچید... با بالا رفتن از پله ی بعدی در خانه صدایی کرد و باز شد... لنگ لنگان وارد خانه شد و در را پشت سرش بست... پای چپش خونریزی شدیدی داشت... آنروز او حماقت بزرگی کرده بود... وقتی فاو کسی خبر حمله ی مرگخوار ها به محله ای مشنگ نشین را به او داده بود، بلافاصله خانه را ترک کرده بود چند لحظه بعد در محله ی مشنگ نشینی در جنوب لندن بود ...
با اینکه کار زیادی از او بر نیامد اما موفق شد جان چند نفری را نجات دهد... در هر صورت از کار خودش راضی
بود.
با این حال خودش هم به شدت صدمه دیده بود... تنها کاری که کرد این بود که بعد از درگیری شدید با سه مرگخوار چند نفر از مردم درون کوچه را نجات داد و به خانه ی دختر جوانی برد و در اتاقی مخفی کرد بعد در برابر چشمان حیرت زده ی دختر جادوی رازداری را روی اتاق اجرا کرد تا از امنیت آن ها مطمئن شود. چقدر ممنون بود که سارا و هرمیون درست دو روز پیش این طلسم ها را به او آموخته بودند بعد بیرون دوید تا پسر بچه ای را نجات دهد اما همان موقع طلسمی برنده به پایش برخورد کرد و تعادلش را از دست داد... مرگخوار مستقیم به طرفش میامد و هری خلع سلاح شده بود. درست موقعی که کارش را تمام شده میدید صدای بامبی بلند شد و مرگخوار روی زمین افتاد... دختر جوان با چوب بیسی بالش جان هری را نجات داده بود... خون ریزی
پایش شدید بود و ضعف چند روز گذشته آنرا تقویت میکرد.
وقتی با پاترونوسش پیغامی برای آقای ویزلی فرستاد تا برای کمک بیایند دیگر رمقی در بدنش نمانده بود...
تنها کاری که کرد این بود که به دختر جوان توضیح داد چطور وارد اتاق شود: گوش کن هیچ کس نباید از اون اتاق خارج بشه... اینقدر اینجا بمونین تا یه عده بیان و اون نقابدار ها رو فراری بدن... بعد بر و بیرون و سراغ آقای
۱۳
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
ویزلی رو بگیرد. یه مرد قد بلند با موهای کم پشت قرمز ... اون امنیت شما رو تضمین میکنه... اما قبلش از شی یه سوالی بپرسی...
هری کمی فکر کرد و بلاخره ادامه داد: ازش بپرسی حفره ی اسرار مالفوی ها در کجا قرار داره؟ و فقط اگه گفت زیر سالن پذیرایی باهاش حرف بزن... فهمیدی ... این خیلی مهمه
دختر گیج شده بود اما این جوان عجیب آنروز جان چندین نفر را نجات داده بود پس میتوانست به او اعتماد کند
سری به تایید تکان داد.
- .... بهش بگورو اتافتون جادوی رازداری گذاشته شده ... و رازدارش خود شما هستین و اینجا طلسم ضد آپارات داره ...
- شما کی هستین ؟ چطوری این کارا رو میکنین ؟ من به اون مرد چی بگم؟
هری نفس زنان دستمالی را روی زخم پایش فشار داد: اسمم هریه... فقط بگین که من گفتم باهاش حرف
بزنین ... اون آدم مطمئنیه ... به جز اون به هیچ کس اعتماد نکنین ...
هری سعی کرد بلند شود اما پایش به شدت درد میکرد دختر جلو دوید: حداقل بذارین زخمتونو ببندم...
هری دست دختر را پس زد: این طلسم با این چیزا خوب نمیشه... به هر حال از لطفت ممنونم
بعد از تاکید دوباره بر اینکه هیچ کس نباید از خانه خارج شود به اتاق دیگر رفت که طلسم ضد آپارات را بر روی
آن نگذاشته بود و از آنجا به سمت خانه اش آپارات کرد.
زیاد طول نکشید که اعضای محفل به خیابان اندرسون رسیدند... همه ی آنها به نحوی نگران بودند چون آرتور مطمئن بود که پیغام اعلام خطر از طرف هری بوده... بعد از یک نبرد حسابی زمانی که همه با نگرانی به دنبال اثری از هری میگشتند در یکی از خانه ها باز شد و دختر جوانی در لباس مشنگی از آن بیرون دوید... با حیرت به افراد عجیبی که در جلوی رویش به سرعت حرکت میکردند نگاه میکرد. عده ای از آنها چند نقاب دار را
گرفته بودند و به نظر میرسید آنها را با طنابی نامرئی بسته باشند.
عده ای به زخمی ها رسیدگی میکردند و چند نفر کشته ها را جمع میکردند... همه ی آنها شنل به تن داشتند
و چوبی درست مانند چوبدستی هری در دستشان بود...
مرد سیاه پوست قد بلندی که در میان کشته ها به سرعت این طرف و آن طرف میرفت فریاد زد: زودتر کارتون رو تموم کنین باید حافظه های مشنگها رو هم اصلاح کنیم.
۱۳ ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
کینگزلی این را گفت و چوبدستی اش را به طرف دختر که با وحشت به اطراف نگاه میکرد گرفت ... قبل از اینکه طلسم اصلاح حافظه را انجام دهد، دختر تمام شجاعتش را جمع کرد و به زحمت به حرف آمد: م... م. من ...
دنبال آقای ویزلی میگردم
چشمهای کینگزلی از حیرت گشاد شد... یک مشنگ چه کاری با آرتور داشت؟
چوبدستی اش را با حالتی اخطار آمیز بالا آورد: چی کارش داری؟ ...
- یه کار مهم... بهم گفتن فقط به اون اعتماد کنم.
- کی؟ کی بهت گفته...
چهره ی مرد سیاه پوست کنجکاو و نگران بود ... دختر توضیح داد: اسمش... اسمش هری بود.
- هری!
کینگزلی چنان با صدای بلندی این را گفت که توجه چند نفر را در آن نزدیکی جلب کرد.
- چی شده کینگزلی... ؟ پیداش کردی؟ کجاست؟
این صدای مردی با لباس کهنه و صورتی خسته بود که به شدت نگران به نظر میرسید... کینگزلی با دست به دختر اشاره کرد: سراغ آرتور رو میگیره ریموس ... میگه از هری پیغام داره!
لوپین هیجان زده جلو دوید و به سرعت دختر نوجوان را سوال پیچ کرد: هری! اون کجاست؟ حالش خوبه؟
دختر پافشاری کرد: بهم گفت فقط با آقای ویزلی حرف بزنم.
لوپین کلافه صدا زد: آرتورا آرتور...
مردی با قد بلند و موهای کم پشت قرمز از سمت تیر چراغ برقی در ده متری او فریاد زد: چی شده ریموس ؟
- میخواد با تو حرف بزنه... از طرف هریه.
- هری!
در چشم به هم زدنی آرتور ویزلی در کنار او بود.
- شما آقای ویزلی هستین ؟
۱۳۲
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- بله
- من باید از شما بپرسم که میدونین... حفره ی ... حفره ی راز... مالفوی کجاس؟
ظاهرا دختر درسش را خوب گرفته بود اگرچه در بیان مقصودش مشکل داشت.
- حفره ی اسرار مالفوی ها ... بله ... زیر سالن پذیرایی...
دختر نفس عمیقی کشید: .... م ... من یه پیغام از طرف هری برای شما دارم.
- تو هری رو میشناسی؟
- اون... اون اومد اینجا... تموم افرادی که تو خونه ی منن رو از دست اون ... اون سیاه پوشا نجات داد...
لوپین هراسان پرسید: حالش خوبه؟
دختر با حالتی پرسشگونه به آرتور نگاه کرد.
• • اون قابل اعتماده دخترم ... حالا بگو بیج شده ؟
::: 83 8338 28 :8
- شنیدین بابا چی گفت؟ تنهایی پا شده رفته وسط مرگخوارا؟ باورم نمیشه...
رون با خشم در اتاق رژه میرفت... هرمیون، جینی، فرد و جرج با نگرانی به او نگاه میکردند...
هرمیون با بغضی نالید: میگن زخمی شده
- باید یه کاری بکنیم ... شاید بهتر باشه به بابا بگیم.
- دیونه شدی رون... این عین شکستن عهد الف داله ... میدونی چه بلایی سرمون میاد؟
- بهتر از اینه که اینجا بشینیم و منتظر مردن اون بشیم.
- راه دیگه ای هم هست.
فرد از جا بلند شد: پاشو بریم جرج
جینی و رون همزمان پرسیدند: کجا؟
۱۳۳
 
________________
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
رون با لحنی که سعی میکرد منطقی به نظر برسد توضیح داد: همشون دارن دیونه میشن... به خصوصی لوپین ... تو این چند روزه کل انگلستان رو دنبالت گشته.
- تقصیر خودشو نه... من حرفمو زده بودم.
هرمیون پافشاری کرد: بلاخره که چی؟ تا کی میخوای اینجا بمونی؟ فکر میکنی اینجوری راضی میشن؟ بیشتر
مطمئن میشن که بچه ای
از زمانی که جلسه ی الف دال تمام شده بود و اعضا به خانه برگشته بودند رون و هرمیون تمام تلاششان را برای برگرداندن دوستشان به خانه کرده بودند اما هری زیر بار نمی رفت... دوباره از زیر جواب در رفت: فردا شب چطوری میخواین در برین؟
هرمیون غرولند کنان سر تکان داد: متاسفم هری... ولی فردا ما نمیتونیم بیایم.
- چرا؟
رون گاز بزرگی به ساندویچشی زد: ربکا... نامزد چارلی... قراره فردا بیاد.
- جدی؟ فکر میکردم سه چهار روز پیش اومده؟
- آره... قرار بود بیاد ... اما همون شب یه اژدها زودتر از موعد زایمان میکنه...
هری با چشمهای گرد شده به رون نگاه کرد: تا جایی که من میدونم اژدهاها تخم میذارن!
رون سری تکان داد: آره منم همین فکر رو میکردم. اما چارلی میگه این یه نمونه ی خاصه ... تنها اژدهای زنده زا که رو به انقراضه ... هر ده سال یه بار بچه دار میشه... حتی چارلی هم میخواست بره بچه شو ببینه.
- خب این چه ربطی به نامزد چارلی داره؟
رون روی مبل جا به جا شد: آخه اون... جانور شناسی اژدها خوانده... پزشکی حیوانات... مشنگاچی بهش میگن؟
- دامپزشکی؟
رون به تایید هرمیون سر تکان داد: آره... یه جورایی اژدها پزشکه، همونجا هم با چارلی آشنا شده.
هری خنده ای کرد: پس حسابی به هم میان،
جم
دت ۱۳
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
به نظر میرسید شرکت در مبارزه به او ساخته. سرحالی تر از هر زمان دیگری به نظر میرسید و این چیزی بود که
دوستانش را نگران میکرد.
رون سری تکان داد: چارلی که دیوونشه. مدام داره ازش تعریف میکنه... میگه تو تموم زندگیش هیچ زنی رو اینقدر دوست نداشته... تو زن ذلیلی رو دست بیل بلند شده.
- اوه... که اینطور...
هرمیون ساندویچ دیگری برداشت: اینه که خانم ویزلی دستور داده همه فردا خونه باشیم و ضمنا کلی هم فرد و
جرج رو تهدید کرده که جلوی ربکا دست از پا خطا نکنن.
هری فکری کرد: پس در این صورت خبرا رو با فاو کسی براتون می فرستم.
- هری... خواهش میکنم... تو هم باید باشی.
- نه!
- حداقل قول بده که دوباره دنبال دردسر نمیری اگه بلایی سرت بیاد...
- فاو کسی با منه هرمیون
- فاوکس میتونه یه زخم رو خوب کنه اما اون حریف طلسم مرگ نمیشه.
- گفتم نه رون!
- حرف آخرت همینه؟
- بله... و خواهش میکنم دیگه تمومش کنین !
چهره ی هرمیون در هم رفت: باشه... پس دیگه مجبوریم که حقیقت رو بهت بگیم.
دل در سینه ی هری فرو ریخت. بانگرانی پرسید: اتفاقی افتاده؟
برژنف که متوجه نگاه کمک خواهانه ی هرمیون شده بود کامل کرد: خب... چطوری بگم... آه اگر معیور... میتیوری همه چی رو بندازی گردن من؟
صدای هری نگران بالا رفت: شما رو به مرلین ... بگین چی شده؟
۱۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
رون و هرمیون دوباره نگاهی رد و بدل کردند. چهره ی هر دو عصبی بود... : خب راستش... چطوری بگم...
- جونم رو گرفتین ... د ... حرف بزنین
هرمیون نفس عمیقی کشید: باشه ... باشه... نمیدونم میدونی یا نه ... اما دو روز پیش محفلی یه عملیات داشت
- یه درگیری بزرگ با مرگخوار... و خب اینجور مواقع چند تایی کشته و زخمی...
نفس هری بند آمده بود. رنگش پریده بود و بدنش میلرزید. صدای رون در سرش نامفهوم میشد...
- آلاتم سنت مانگوئه... میگن وضعیتش و خیمه... اسنیپ ناکارش کرده...
هری که نصف حرفهای هرمیون را نشنیده بود با نگرانی پرسید: کی؟
- تانکس میگفت مدام سراغ تو رو میگیره... میخواد قبل از... قبل از مرگ...
هری فریاد زد: کی؟
- مگه کری مرد؟ لوپین...
خون در رگهای هری منجمد شد. وحشت زده از جا پرید: نه!
- متاسفم هری
هری از جا پرید: کجاس؟ کدوم بخش ؟
هرمیون هوشمندانه توضیح داد: قرار بود امشب بیارنش خونه... شفادهنده ها میگفتن کاری ازشون بر نمیاد.
رون ضربه ی آخر رو زد: حتی معلوم نیست که همین الان هم زنده باشه.
- اوه خدای من... همش تقصیر منه... باید ببینمشی ... همین الان
هاشری چنان آشفته بود که ذره ای با دوستانش شک نکرد. دو دو دست نگاه نگرانی رد و بدل کردند... ظاهرا کمی
زیاده روی کرده بودند...
::: 888888888
- هر دوتاتون دیوونه این ... بیشعورترین احمقایی که تا حالا دیدم...
جم
۱۳۷۷
ناr
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
این صدای جرج بود که با عصبانیت سر رون و هرمیون داد میکشید: آدم با دشمنش هم همچین کاری نمی کنه.
- ما فقط میخواستیم قبل از اینکه بلایی سر خودش بیاره برگرده.
- جدی؟ اینطوری؟
رون با عذاب وجدان پرسید: حالش چطوره؟
- وحشتناکه... و خیلی عصبی... فرد داره سعی میکنه آرومش کنه.
این بیل بود که وارد اتاق رون میشد.
- من نمی فهمم شما دو تا چطوری همچین کاری کردین؟
- چاره ی دیگه ای نداشتیم سارا... اگه دوباره از خونه میزد بیرون و خودشو به کشتن میداد...
- جدی این طوری فکر میکنی رون؟ خب پس حالا باید تاوانشم پس بدین... چون با وضعی که من دیدم... فرد که سهله ... اگه خود مرلینم بیاد نمیتونه هری رو آروم کنه...
چند ساعتی از بازگشت هری به پناهگاه میگذشت و او حتی کلمه ای با دو دوستش صحبت نکرده بود. جو خانه ی ویزلی ها به شدت بهم ریخته بود از یک طرف چیزی به آمدن نامزد چارلی نمانده بود و از طرف دیگر هری آنقدر ناراحت، عصبی و بهم ریخته بود که حتی دلشان نمی آمد او را به خاطر ترک خانه ملامت کنند... رون و هرمیون تحمل نگاههای دیگران را نداشتند. حتی چشم غره های دراکو هم سرزنش بار شده بود... اما بدتر از همه عکس العمل هری بود...
از نظر هری، دروغ مصلحتی رون و هرمیون قابل بخشش نبود... ان دو بعد از برگرداندن هری به پناهگاه حتی فرصت نکردند به هری درباره ی دروغشان توضیح دهند. چون هری به محض ظاهر شدن به داخل خانه دویده بود و به سرعت تمام خانه را برای یافتن لوپین جستجو کرد ... حتی اتاق خواب بیل و فلور...
و بعد از مواجهه با چهره های متعجب و گیج ویزلیها و صورت سرخ شده بیل و فلور حیرت زده به طرف دو دوستش که در آن لحظه به کفشهایشان علاقه مند شده بودند برگشت... و بعد از آن...
رون و هرمیون خودشان را برای شنیدن یک داد و فریاد هری پاتر مأبانه آماده کرده بودند. اما در نهایت تعجب، هری تنها به یک نگاه آزرده بسنده کرد. بعد از آن مستقیم بالا رفت و چند ساعتی در اتاق دو قلوها ماندگار شد... و از آن زمان تا این لحظه، نه با آن دو حرف زده بود و نه حتی به آنها نگاه کرده بود...
۱۳۸۸
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
ویزلیها که تا این زمان، هری را در این حالت ندیده بودند، دوستانش را سوالی پیج کردند و وقتی رون و هرمیون با نهایت شرمندگی نقشه ی خود را برای آنها بازگو کردند آرتور ویزلی به زحمت جلوی خودش را گرفت تا فریاد نزند. سارا و دراکو در گوشه ای ایستاده بودند و در سکوت بحث خانوادگی را دنبال میکردند...
- شما چی کار کردین ؟
این فریاد مالی بود
رون خودش را عقب کشید: فکر کردیم بهترین راهه
- بهترین! اوه مرلین ... باورم نمیشه
چارلی غرولندی کرد: آدم با دشمنش هم این کارو نمی کنه
- اگه کسی با من از این شوخی ها بکنه جابه جا می کشمش
رولت آزرده گفت: بیل... ما چاره ای نداشتیم.
اما ظاهرا کسی به نظرات او اهمیت نمیداد
- حتی فرد و جرج هم تو عمرشون همچین گندی نزدن
جرج اعتراض کرد: ما هیچ وقت اینقدر ظالم نبودیم
فرد چشم غره ای حواله ی رون کرد: و اینقدر احمق
- پسرا! کافیه...
- اما بابا این دو تا...
- میدونم جرج...
هرمیون با بغضی نالید: فکر نمیکردیم اینطوری بشه...
- چطوری؟ هاشر میپور مگه وقتی ریموس زخمی شد ندیدی هری چه حالی دارد؟ اون تنها کسیه که از خانوادش
براش موند ۵
جم
۱۳۹
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
آقای ویزلی حرف همسرش را ادامه داد: اون پسر تحمل یه مرگ دیگه رو نداره... ولی از اون بدتر تحمل کاریه
که شماها باهاشی کردین... شما از حساسیت هری به ریموس سو استفاده کردین ... کجا داری دهیاری رون؟
رون که به سمت پله ها میرفت با شرمندگی زمزمه کرد: باید باهاش حرف بزنم
آقای ویزلی دستور داد: تو هیچ جا نمیری
- ولی بابا...
- همین که گفتم... تنها چیزی که هری الان احتیاج داره تنهاییه... ضمنا فکر نمیکنم این دفعه مشکلت با به
معذرت خواهی ساده حل بشه...
رون مستاصل پرسید: پس من چیکار کنم؟
- مثل یه مرد پای اشتباهت وایسا... بیلی... به ریموس خبر دادی؟
بیل سری تکان داد و همانطور که از پنجره به بیرون نگاه میکرد توضیح داد: به ریموس، نیک و اب به مودی، کینگزلی و بقیه هم گفتم... همشونم میخواستن بیان و حالشو بگیرن اما وقتی توضیح دادم چی شده ترجیح دادن فعلا بذارن تو حال خودش باشه.
چارلی همانطور که رون و هرمیون را زیر نظر داشت پرسید: من هنوز موند م شما دوتا که می دونستین هری کجاس چرا از همون اول به ما نگفتین ؟
صورت هرمیون گل انداخت و گوشهای رون به سرعت سرخ شد. فرد و جرج و جینی هم دست کمی از آن دو نداشتند دراکو و سارا ترجیح دادند آهسته اتاق را ترک کنند: خب ما...
- چیزه... یعنی ... هرمیون یه حد سایی زده بود
---- شما رفتین دنبالش... اونم تنهایی؟
مثل اینکه تازه توجه سایرین به این بعد ماجرا جلب شده بود
- واون وقت شما بدون اینکه به ما بگین از خونه ز دین بیرون ! ... فکر نکردین چقدر خطرناکه؟ نمی تونستین به
ما بگین؟
- ما میخواستیم مطمئن بشیم ... سNS
۱ :
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
خانم ویزلی فریاد زد: جدی؟ خب حالا باید از یه چیز دیگه هم مطمئن بشی رونالد ویزلی ... جریمه ی این کارت سنگین خواهد بود...
رویش را به سمت هرمیون چرخاند: برای هردوتون
:3 85 : 3 || 3
مالی به حرفش عمل کرد. تنبیهی که برای رون و هرمیون در نظر گرفته بود آنقدر سنگین بود که حتی فرد و جرج را به حیرت واداشت. جرج همانطور که از پنجره به رون و هرمیون که به جنگ جنهای خاکی رفته بودند نگاه میکرد دلسوزانه گفت: تو تموم زندگیم این طوری تنبیه نشدم... حتی اون موقع که مارمولک به خورد رون
دادم...
فرد بدون ذره ای دلسوزی گفت: حقشونه
- این یکی شاید... اما هرسی کردن کل باغچه، زدن چمنا و شاخه های درختها... شستن و اتو کشیدن تمام ملافه ها و پرده ها و رنگ کردن دیوار دو تا اتاق خواب جدید بدون جادو... اونم فقط تا فردا شب... غیر ممکنه
هردوی آنها همانطور که جلوی پنجره ایستاده بودند به امید شنیدن اظهار نظر هری برگشتند تا به او که روی تخت خوابش که همین چند دقیقه پیش به اتاق آنها منتقل شده بود دراز کشیده بود و همچنان خشمگین به نظر می رسید نگاه کنند اما چهره ی هری هر احساسی را در خود منعکس میکرد به جز دلسوزی
:{{ :: *:***:*
با آمدن ربکا جو خانه تا حد زیادی تغییر کرد. ربکا دختر زیبا، شاد و سرزنده ای بود و همانطور که انتظار میرفت خیلی زود در دل دیگران جا باز کرد. از او بهتر خواهر کوچکترش جسیکا بود که به خوبی با همه گرم گرفته بود ... در کمتر از یک ساعت جس و جینی به قدری با هم صمیمی شدند که هرکس آنها را می دید فکر میکرد
سالها با هم دوست بوده اند...
به دلیل نبودن رون و هرمیون و بیشتر به خاطر چارلی، هری خشمش را سرکوب کرده بود و حالا با چهره ای
ظاهرا خندان، کنار فرد و جرج نشسته بود و آن دو نهایت تلاششان را برای سر حال آوردن او به کار می بستند...
حدود ساعت دو خانم ویزلی بعد از بررسی باغچه به رون و هرمیون خسته اجازه داد تا در کنار آنها غذا بخورند. در تمام مدت نهار هری بین فرد و جرج نشسته بود و حتی نیم نگاهی به دوستان خسته اش که با عذاب وجدان
به او نگاه میکردند نکرد.
۱ ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
بعد از نهار از آنجایی که اینبار هیچ گونه بخبخشی در کار خانم ویزلی عصبانی دیده نمیشد، دختر و پسر جوان به جنگ کوهی از پرده و ملافه فرستاده شدند.
- آخ... چیکار میکنی جرج؟
جرج سقلمه ای به هری زده بود تا او را از فکر درآورد ... با دیدن نگاه آزرده ی هری ابرویی بالا انداخت. هری رد نگاه او را دنبال کرد. فرد در کنار جینی و جسی به شدت گرم گفتگو بود: مشکوکه!
- چه جورم!
::: :: *:*
آنروز هری تمام وقتش را با فرد و جرج گذراند. از آنجایی که هنوز هم به شدت از دست دوستانش عصبانی بود، تلاشهای رون و هرمیون برای حرف زدن با او با شکست کامل مواجه شد. چون هری که کار آن ها را خیانت به خودش میدید کلا آن دو را نادیده می گرفت.
عصبانیت و خشم هری هنوز هم سرجایش بود اما آن شب اتفاقی افتاد که همه چیز را تغییر داد یا حداقل میشد گفت کمی هری را آرام کرد...
حدود ساعت نه، وقتی جرج و هری گرم دست انداختن فرد برای برخورد جدیدش با جسیکا بودند دو ضربه ی آرام به در زده شد و لحظه ای بعد سارا وارد شد: هری... چند نفر میخوان ببیننت
هری که زودتر از اینها انتظار اعضای محفل را میکشید پرسید: کیا؟
- دقیقا بگم ... پدربزرگ، پرفسور دامبلدور، پرفسور مک گونگال، گینگزلی شکل بوت، مودی و لوپین که بدجوری
عصبانیه
جرج چشمکی به فرد زد: او ه پسر حسابت پاکه
- ممکنه این آخرین باری باشه که زنده می بینیمت هری... سلام ما رو به اجدادمون برسون
هری که دل خوشی از اعضای محغل نداشت و از طرفی هنوز خشم صبحشی فروکش نکرده بود خیلی جدی جواب داد: زیاد مطمئن نباشین...
بعد به سرعت بلند شد: الان کجان؟
- آشپزخونه
۲ و ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- ممنونم سارا
هری و سارا از پله ها پایین رفتند. بین راه سارا به اتاق جینی رفت تا به او، فلور، ربکا و جسی بپیوندد. هری هم مستقیم به آشپزخانه رفت. در ورودی در نگاهی به داخلی انداخت... ظاهرا پشت میز کوچک آشپزخانه ی ویزلی ها جلسه ای رسمی در جریان بود... اعضای محفل در کنار بیل، چارلی، آقا و خانم ویزلی نشسته بودند و به شدت گرم گفتگو بودند... اولین کسی که متوجه حضور هری شد لوپین بود ... به محض اینکه چشمش به او افتاد
چنان به سرعت از جا پرید که هری خشکش زد...
مرد نگران با خشم غرید: هری پاتر... پسره ی...
هری لبخندی زد: شب بخیر ریموسی... خوشحالم که حالت خوبه
چهره ی لوپین با دیدن خنده ی هری در هم رفت. به محض اینکه دهانش را باز کرد تا خشمش را بر سر او
نخواستین
به جای لوپین، خانم ویزلی جواب داد: معلومه که نمیذاریم ... فکر کردی بچه بازیه؟
هری اصلا دلش نمیخواست روی حرف خانم ویزلی حرفی بزند اما اینبار فرق میکرد: من دیگه بچه نیستم... میتونم انتخاب کنم... و اگد محفل به من به اندازه ی مالفوی اطمینان نداره، شده تنها باشم به هر قیمتی کاری
رو که می خوام انجام میدم.
خانم ویزلی از این لحن جدید هری حیرت کرده بود. چهره ی بقیه هم چندان متفاوت نبود. اما دو نفر ظاهرا از همه جا بی خبر بودند.
نیکلاس فلامل نگاه عجیبی به خانم ویزلی کرد: میشه بگین قضیه چیه ؟
بیل توضیح داد: هری اصرار داره که به محفل ملحق بشه
نگاه سریعی بین نیک و ابرفورث رد و بدل شد: جدا؟ خب این چه اشکالی داره؟
حتی هری هم از این حرف ابرفورث حیرت کرده بود... انتظار مخالفت بیشتری را داشت...
ابر فورث به طرف لوپین که با خشمی آمیخته به حیرت به او نگاه میکرد چرخید: این مرد جوون میخواد وارد
محفل بشه... میشه بگین اشکالشی چیه ؟
۱ ۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
خانم ویزلی به تندی جواب داد: اشکالش اینه اب که این بچه فقط هفده سالشه...
هری که از لحن خانم ویزلی آزرده شده بود میخواست اعتراضی کند که ...
نیکلاس ابرویی بالا انداخت: مالی... کسی به یه مرد جوون هفده ساله بچه نمیگه ... فکر میکنم هری او نقدر بزرگ شده که بتونه برای خودش تصمیم بگیره... ضمن اینکه همین دو روز پیش برای بار چند م شایستگی خودش رو
به اثبات رسونده.
- ولی نیک...
هری دخالت کرد: ریموسی... من او نقدر بزرگ شدم که بتونم از خودم دفاع کنم.
- تو هنوز خیلی جوونی
هری از کوره در رفت: از این جمله متنفرم... سر قضیه ی پیشگویی هم همینو گفتین ... اگه از اول همه چی رو به من می گفتین محال بود که اون طوری سیریوس رو به کشتن بدم.
صدای هری از بغضی ناخواسته پر شد. سعی کرد به خودش مسلط شود بیل به سرعت دخالت کرد: تو سیریوس رو به کشتن ندادی هری! اون خودش...
هری به سختی تلاش میکرد تا بر بغضی که داشت غلبه کند: بس کن بیلی، خود تم میدونی که اون به خاطر من به اون جهنم اومد. فقط به خاطر اینکه من او نقدر احمق بودم که گول یه خواب لعنتی رو خوردم. بذارین یه چیزی رو روشن کنم نمیتونین جلوی منو بگیرین. این کاری هست که باید انجام بدم و به هر قیمتی که شده
انجامش میدم ... چه شما موافق باشین چه نباشین... فرقی هم نمیکنه که عضو محفل باشم یا نه.
ابرفورث لبخند مرموزی به چهره ی نیکلاس زد: هری، این کار خاص به آلبوس مربوط میشه؟
هری متعجب به دو پیرمردی که با لبخندی پر غرور نگاهش میکردند خیره شد: بله
- و ما می تونیم کمکت کنیم؟
- نه!
هری با اطمینان جواب داده بود.
۱ : :
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- قبلا بهتون گفتم پرفسور ... این رازیه بین من و پرفسور دامبلدور ... کاری که ناتموم مونده و وظیفه ی منه که
- ولی هری... دامبلدور مرده... تو حالا به کمک...
- من به کمک کسی احتیاج ندارم چارلی... دامبلدور این وظیفه رو برای من گذاشته پس خودم این کار و میکنم.
لحن محکم هری باعث حیرت دیگران شد اما دونفر را به شدت خوشحالی کرد... آنها مطمئن شده بودند که آلبوس در شناختن این نوجوان اشتباهی مرتکب نشده حرفی از این مرد جوان درز نمی کند...
با این حالی مودی نامید نشد: پاتر تو گفتی که این قضیه به ولدمورت مربوطه ؟
- بله
- و اینقدر کله شقی که فکر می کنی حریف اون میشی؟
هری به خشکی جواب داد: سعی خود مو میکنم
- اگه نتونی چی؟
هری با اطمینان جواب داد: اگه پرفسور دامبلدور فکر میکرد من نمیتونم این کار رو به من نمی سپرد اون این
کارو کرده و من تمام تلاشم رو میکنم که ناامیدش نکنم.
- و رو همین حساب به دوشیزه ویزلی گفتی که نمیخوای به هاگوارتز بر گردی؟
هری از خشم سرخ شد. جینی حق نداشت اسرار او را برملا کند...
ظاهرا ابرفورث فکر هری را خوانده بود: اشتباه نکن پاتر... دوشیزه ویزلی هیچ حرفی به ما نزده.
هری ابرویی بالا انداخت: مشخصه!
نیک لبخندی زد: تو هنوز ابرقورث رو نشناختی... اون تو ذهن خوانی نابغس... طوری تو ذهن طرف نفوذ می کنه
که هیچ وقت نمی فهمه.
- واقعا! میخواین باور کنم که جینی چیزی نگفته؟
- هری ... اگه من بخوام می تونم همین آلان هرچی که تو ذهنته بیرون بکشم.
s
دت : ۱
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری با نگرانی به ابر فروث نگاه کرد. همزمان ناامیدانه تلاش میکرد آموخته های اندکشی را در زمینه ی چفت شدگی به یاد بیاورد این حالت دفاعی او باعث شد ابرفورث لبخندی بزند: نگران نباشی مرد جوون ... من شرافتمندتر از اونم که تو ذهن مردم سرک بکشم... حداقل نه قبل از زمانی که لازمه...
- ولی همین الان گفتین که ذهن جینی رو خوندین.
ابرفورث چشمکی زت: اون یه استثنا بود... به جورایی مجبور بودم... البته قسم می خورم که فقط یه نگاه زودگذر
انداختم اصلا به مسائل خصوصی نگاه هم نکردم.
هری به فکر فرو رفته بود باید به هر طریق ممکن ذهنش را می بست... اما در همین لحظه متوجه معنی جمله ی آخر ابرفورث شد. چند لحظه به او نگاه کرد و با دیدن چشمک مرد پیر سرخ شد.
نیک بحث را به موضوع اصلی برگرداند: بیا یه معامله بکنیم هری... من افرادی رو که اینجا هستن قانع میکنم که
دست از لجبازی بردارن و اجازه میدم که تو عضو محفل بشی و در تمام ماموریتهای محفل همراه خودم می
بر میتا.
لوپین و خانم ویزلی با هم فریاد زدند: نه!
اما هری آنها را نادیده گرفت و مشتاقانه پرسید: و در مقابل؟...
- تو به هاگوارتز برمی گردی
- اما من نمیتونم..........
- حتی اگه این خواست آلبوس باشه؟
- صبر کن ببینم ابا... قرار نبود...
- ریموس ... فرصت بده ... به موقعش همه چیز و توضیح میدم... خب هری... نظرات چیه ؟
- چرا پرفسور دامبلدور باید همچین چیزی بخواد؟ اونم وقتی که خودش میدونه که بودن من در هاگوارتز وقت
تلف کردنه ؟
ابرفورث دست در جیبش کرد و نامه ای مهر و موم شده را بیرون کشید: بخونش هری
هری نامه را گرفت و با تردید به آن نگاه کرد... این بار نیکلاس تاکید کرد: بخونش ... مال توئه
۱
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
مهر نامه را شکست و یک ورق کاغذ پوستی را از ان بیرون کشید. تای نامه را باز کرد؛ و با اولین نگاه دست خط نویسنده را شناخت. حسی عجیبی از اندوه و شادمانی در درونش ایجاد شده بود. نگاهش از روی کاغذ پوستی به سمت چهره های روبرویش برگشت. با حیرت به دو مرد روبرویش نگاه کرد ... نیکلاس توضیح داد: اشتباه نکردی هری... خط آلبوسه
چشمان هری با هیجان روی نامه حرکت میکرد وقتی نامه را تمام کرد چند لحظه به فکر فرو رفت. بعد چوبدستی اش را در آورد و نامه را به آتش کشید. این نشانه ای بود که اعضای محفل ققنوس به خوبی آن را
جوان نگاه میکردند که ظرف چند ثانیه لبخندی بر لبش شکل گرفته بود...
- پس قبول کردی هری؟
- البته ....... فقط...
- فقط چی؟
- یه خواهش داشتم...
- بگو پسرم
- من یه کاری رو شروع کردم که... حالا که فکرش رو میکنم شما میتونین بزرگترین کمک رو بهم بکنین،
- و این کمک بزرگ چیه ؟
- اگه اجازه بدین بعدا میگم...
::: 8 : : : ::
نیم ساعت بعد همه به نتیجه ی دلخواهشان رسیده بودند. هری به عضویت محفل درآمد و در مقابل برای یک دوره ی نامعلوم تمرین با معلمین جدیدش خود را آماده میکرد. لوپین قانع شده بود که یادگرفتن دفاع پیشرفته برای هری، امنیت و سلامت او را تضمین می کند. تنها فرد ناراضی خانم ویزلی بود که همچنان سرسختانه
مخالفت میکرد اما این بار کسی به این مسئله توجه نداشت...
چند دقیقه بعد هری در یک جلسه ی خصوصی با نیک و ایرفورت رسما زمان شروع تمریناتش را فهمید... یک
هفته ی دیگر... جم
۱ ۷۴
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
به خوبی میدانست که دامبلدور بهترین ها را برای آموزش او در نظر گرفته... هرچند که مسلماً کار سختی پیش رو داشت اما میخواست با تمام توان سعیش را بکند... انکار نمیکرد که تا چند ساعت پیش خودش هم امیدی به
موفقیت در برنامه هایش نداشت تنها عهد کرده بود که نهایت تلاشش را به کارببندد و حالا ... دامبلدور کلید
موفقیت را در دستان او نهاده بود.
ابرفورث دستور داد: تو این یه هفته تا ما به کارامون سر و سامون میدیم میخوام روی یه چیز تمرکز داشته باشی. سعی کن همیشه قبل از خواب افکارت رو دسته بندی کنی، آروم باشی و به هیچ چیز فکر نکنی، اگه عصبانی بودی حتماً نیم ساعتی قدم بزن بعد به تخت خواب برو... ذهنت رو خالی کن و سعی کن آروم باشی.
:{ ::= s; 3 || ||
هری با خوشحالی از آشپزخانه خارج شد و به سمت پله ها رفت. او موفق شده بود اعضای محفل را وادار به
بزند. هنوز از دستشان عصبانی بود. در همین فکر بود که رون و هرمیون با دو صدای ترقی روی پاگرد طبقه ی دوم درست جلویش ظاهر شدند. رون دستش را به نرده ی جلوی پله ها گرفت تا مانع بالا رفتن او شود: هری... باید باهات حرف بزنیم.
هری غرید: من هیچ حرفی با شما ها ندارم.
رون نگاهی کمک خواهانه به همراهش کرد. هرمیون من من کنان گفت: هری... ما... ما واقعا متاسفیم... میخواستیم مطمئن بشیم که کار احمقانه ای نمی کنی... میدونم که... در مورد ما چی فکر میکنی اما ...
هری چنان با خشم به هرمیون نگاه کرد که او ناخوداگاه عقب کشید.
-میدونی؟ فکر نمیکنم... دقیقش رو بدونی... به نظر من اون اسلیترینی پستی که طبقه بالاس از شما دو تا خیلی
بهتر معنی دوستی رو میفهمه.
میتوانست حس تلخی را که این جمله بردوستانش گذاشته بود احساس کند این تنها ذره ای از احساس
سرخوردگی ای بود که خودش در از زمانی که متوجه خیانت رون و هرمیون شده بود احساسی کرده بود.
درست در همین لحظه فرد از اتاق بیرون آمد: هری، هنوز زنده ای؟ باورم نمیشه که سرتو نکندن.
خشم در چهره ی هری به سرعت ناپدید شد: خبرای خیلی مهمی دارم فرد... اگه بفهمی از تعجب شاخ در
میاری... باید برای فردا شب یه جلسه ی فوری بذارم...
۱۹ : ۷۸
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- نه!
هاگریه خنده ای کرد: آره!
بعد با قدرت دست رون را کنار زد و در برابر چشمان کنجکاو و حیرت زده ی دو دوست به سمت فرد رفت: جرج تو اتاقه؟
صدای جرج جواب داد: البته
- خوبه... جینی رو خبر کن و زود بیا که از خبرا جا نمونی.
* ب : : : :
برای بقیه ی روز هری، فرد، جرج و جینی در اتاق فرد و جرج و تحت طلسم موفلویاتو برای جلسه ی فردا برنامه ریزی میکردند... هری حتی جینی را هم در این کار وارد کرده بود چرا که با نقشه هایی که داشت ورود جینی به
ارتشی دامبلدور نه تنها خطرناک نبود بلکه میتوانست به نفع جینی باشد. اما از او هم قول گرفت که چیزی به گوش رون و هرمیون نرسد این بهترین مجازات برای آنها بود.
جرج و فرد واقعا هیجان زده بودند گروه کوچک تمام روز به طور مرموزی در فعالیت بوند و تنها برای نهار یا شام از اتاق خارج می شدند بعد از ظهر آن روز فرد و جرج با ده ها بسته از مغازه شان به خانه برگشتند و تمام
روز هر چهار نفر مخفیانه به فعالیتهای مرموزی می پرداختند...
دو طبقه بالاتر، دو نفر به شدت گرفته و نامید بودند... تا به حال نشده بود که این طور از کارهای هری کنار
گذاشته شوند. رون همانطور که بر 9 تک تختش دراز کشیده یوه 9 با جو بدل سستی ستاره های رنگی بها آسمان کت
فرستاد پرسید: به نظر تو قضیه چیه ؟
- نمیدونم... ولی هرچی هست امشب می فهمیم.
- منظورت چیه که امشب؟
- مگه نشنیدی رون... جلسه ی اضطراری...
- یعنی فکر میکنی ما روهم دعوت میکنه ؟
هرمیون سعی کرد مطمئن به نظر برسد.
- اوه آره
۹ و ۱
 
________________
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
اما امید دو دوست کاملا ناامید شد. آن شب هیج نامه ی سری ای به دست آن دو نرسید. ظاهرا هری به خوبی میدانست که چطور باید از آن دو انتقام بگیرد.
** ب: * :: }}:
فرد چند بسته ی عجیب را روی تخت هری گذاشت: ببین کدومش به درد می خوره؟
ساعتی بود که فرد و جرج از مغازه برگشته بودند و حالا تحت نظارت چند طلسم امنیتی و بدون حضور هیچ مزاحمی در اتاق خودشان با هری و جینی به بررسی آنها می پرداختند.
جلسه ی مخفیانه ی شب قبل به خوبی پیش رفته بود. هری به دوستانش اطلاع داد که قرار است هاگوارتز آن سال باز بماند اما این باز ماندن فقط برای تربیت نیروی بیشتر دفاعی ست ... تمام دانش آموزانی که به مدرسه برمی گشتند تحت آموزشی شدید اعضای محفل قرار میگرفتند اما این آموزشی برای اعضای الف دالی متفاوت بود. در واقع نیک قول داده بود که نمیگذارد آب خوش از گلوی آنها پایین برود... او دستور داده بود که هری امسال
کلوپ الف دالی را به صورت رسمی باز کند و از روز اول سال تحصیلی برای عضو گیری اقدام کند...
این پیشنهاد اعضای گروه را به هیجان آورد... حالا میتوانستند آنچه را که می خواهند به صورت حرفه ای بدست بیاورند.
جرج از یک جعبه ی بزرگ تعدادی جعبه ی مکعب شکل را با خودش آورد: ۲۲ تا شنل تغییر شکل و سپر دفع
طلسم به همراه کلاه و دستکش و...
- اینم پودر تاریکی... پودر غلغلک، پودر خارش، پودر خنده و پودر عطسه... با چند جور باتلاق و تله انفجاری
- میخواستی اون پودر خواب اور رو هم بیاری.
- اوه خوب شد گفتی ... بعدل پودر بی رنگی را از جیبش در آورد: برای دفعه ی بعلت لازممون میشه...
هری سوالی را که نگرانش میکرد پرسید: ببینم برای اون پودر تاریکی کاری کردین؟ منظورم اینه که اصلا خوب
نیست که...
خاصیت خاصی دارن که میشه به عنوان راز ازش استفاده کرد...
- فقط کافیه چوبدستی تو به سمت چشماتت بگیری و بگی «فانترو» اون موقع همه چیز رو خیلی خوب می
تا ۱
________________
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
بعد در حالیکه به زحمت بلند میشد به طرف جعبه ها رفت و بعد از کمی جستجو محلولی فسفری رنگ را از آن در آورد... یک جرعه از بطری را سر کشید و آنرا به دست هری داد: فقط یه جرعه هری
هری جرعه ای از محلولی نوشید و بالافاصله خنده اش بند آمد یک نفس عمیق کشید تا اکسیژن کافی به بدنش برساند: شماها معرکه این ... میشه یه کم از اینو به منم بدین؟
فرد همانطور که بطری محلول را به دست جینی میداد پیشنهاد داد: اگه برای رون و هرمیون میخوای پودر خارش رو توصیه میکنم... در نواحی غیر قابل دسترسی خارشی رو ایجاد میکنه که تو عمرت نظیرشو ندیدی،
چهره ی هری جدی شد: خب ... راستش خیلی دلم میخواد یا بلایی سرشون بیارم اما نه اینقدر ظالمانه... اما
منظورم از به کمی جیزی حتدل به دو کیلو بود...
- دو کیلو!
- دو کیلو! با این مقدار میتونی کلی لندن رو از خنده منفجر کنی.
خیلی خوبه...
جرج پشت چشمی نازک کرد و هری توضیح داد: منظورم اینه که تو مبارزات به درد میخوره ... می تونیم بین بچه ها پخشش کنیم... برای مواقع اضطراری...
- فقط یه مشکل کوچولو داره.
جینی اعتراض کرده بود
- چی؟
جینی سعی کرد به قیافه ی شاکی فرد توجه نکند: احتمالا اونی که پودر رو می پاشه خودش هم با دست زدن
- خب میشه از دستکش استفاده کرد...
جرج متوجه مشکل شد: نه فرد... در اون صورت شعاع پخش خیلی کم میشه ضمنا دستکش برای پودرای تنفسی کاربرد زیادی نداره...
۲ تا ۱
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- تازه ممکنه اصلا چوبدستی در دسترست نباشه یا وقتی برای نشونه گیری طلسم پخش کننده نداشته باشی ... یا حتی مرگخوارا بهت برسن...
دو قلوها به فکر فرو رفتند. کمی بعد فرد فریاد زد: گرفتم
- چی رو؟
- یه دقیقه صبر کنین
فرد به طرف کمدی در انتهای اتاق رفت و با کیسه ی چرمی زیبایی به اندازه ی یک مشت بسته برگشت: اینم چارشی
- اینو آوردی چیکار؟
هری پرسید: اصلا این چیه جرج؟
- کیف پول منفجر شونده ... وقتی یه جای خاصش رو لمس کنی و بدی دست طرف ظرف دو سه ثانیه منفجر
که و... +
- میشه به ما هم بگین؟
فرد کیف کوچک چرمی را به هری نشان داد. ظاهرش اصلا مشکوک نبود... یک کیسه گرد که روی چرم قهوه ای آن به شیوه ی خاصی تکه دوزی شده بود...
- ببین هری... وقتی این بند چرمی رو بکشی باید بلافاصله بدیشی دست طرف و زود ازشی دور بشی... معمول فقط یه انفجار با صدای بلند تولید میکنه اما الان ...
فرد طلسمی را روی کیف اجرا کرد. بعد بطری پودری را برداشت و مقداری از ان را در کیسه ریخت و در انرا
بست: خب آمادس
جینی با کنجکاوی پرسید: چیکارش کردی فرد؟
- یه جور طلسم پخش کننده ی قوی... موقع اجرا پودر رو تا بیست متر تو هوا پخش می کنه ... حالا بذارین
۱ .۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
و قبل از اینکه دیگران حرفی بزنند کیف کوچک را پرتاب کرد. لحظه ای بعد انفجاری پر صدا رخ داد و گرد نقره ای رنگ را در هوا پخش کرد. هری طوری مبهوت زیبایی گرد نقره ای رنگ و درخشش نور در آن شده بود که تا چند لحظه متوجه نشد که پشت سر هم عطسه میکند... فرد پودری طلایی رنگ را جلوی دماغ او گرفت: موقعی
که از پودر عطسه استفاده می کنی باید نفست رو حبس کنی... حالا یه نفس عمیق بکش
هری نفس عمیقی کشید و گرد خنک طلایی رنگ را به ریه هایش راه داد...
جرج همین کار را با جینی کرد: خوبیش اینه که باعث میشه دشمن مجبور شه چشماشو ببنده...
به محض بند آمدن عطسه هری و جینی نگاهی رد و بدل کردند: شما ها نابغه این
تا نیم ساعت بعد همه چیز آماده ده بود و به کمک فاوکس به خانه ی دره ی گودریک انتقال پیدا کرده بود... فرد نگاهی به ساعتش کرد: خیلی خوبه ... هنوز دو ساعت تا اومدن بابا فرصت داریم.
- خب پس بهتره زودتر سفارشی من روحاضر کنین.
- متاسفم هری اما فعلا نمیشه... ما یکی از مواد اصلی رو نداریم.
- چی هست؟
- تخم داکسی... حداقل یه کیسه ی بزرگ تخم داکسی تازه لازم داریم...
هری آهی کشید: فکر میکنی چقدر طول بکشه که بتونین جورش کنین؟ اصلا دفعه ی قبل از کجا آوردین؟
جرج به فکر فرو رفت: دفعه ی قبل هنوز یه کم از موادی رو که از خونه ی سیریوسی جمع کردیم برامون مونده بود... اما هفته ی پیش تا آخرین ذرشو استفاده کردیم.
جرج سری به تاسف تکان داد: فکر نمیکنم دیگه اونجا چیزی باشه.
هری دکمه های شنلش را بست: اما من فکر میکنم هست... حدود دوسالی میشه که کسی به اونجا نرفته... ضمن اینکه همون موقع هم کسی به داد طبقات بالا نرسید.
- مطمئن ..؟
: eت ۱
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- خب اره... آخه سیریوس میگفت به خطرش نمیارزه که اعضای محفل اونجا رفت و آمد کنن ...
- میگم بهتره بریم ببینیم چیزی گیرمون میاد؟
جرج از جا پرید: باشه
جینی اعتراض کرد: بهتره اول یه فکری برای اون پایینی ها بکنین.
- اون با من
جینی اعتراض کرد: امیدوارم نخوای بازم چیزی به خوردشون بدی
فرد یک شیشه ی بی رنگ را از داخلی وسایلش بیرون کشید: نه... یه راه بهترده ... گرد خواب آورد. کاملا بی رنگ و بی بو... چند ماهه روش کار میکنیم... با یه طلسم جا به جایی تو خونه پخشش می کنیم و بعدش همه مثل بچه های خوب می گیرن می خوابان...
ده دقیقه بعد هر چهار نفر در میدان گریمولد ظاهر شدند. جینی دست فرد را که او را با خود آورده بود رها کرد و به دنبال هری و جرج به راه افتاد.
جلوی در خانه هری زمزمه کرد: ببینین من... نمیدونم که جادوهای دامبلدور چقد موثرند ممکنه مثل خونه ی خالم اثرش از بین رفته باشه... اما میدونم که طبق وصیت سیریوس اینجا هنوز مال منه ... پس میشه امیدوار بود که کسی توشی نباشه... فقط حواستونو جمع کنین ... اگه احساس خطر کردین سریع آپارات کنین... باشه؟
همراهانش سری تکان دادند و همه با هم به جلوی خانه رسیدند... با کمی تمرکز خانه ی درب و داغون دوباره ظاهر شد ... این نشانه ی خوبی بود... جادوی رازداری دامبلدور هنوز هم کار میکرد.
ناگهان چیزی بیاد هری آمد: اما من... کلید ندارم.
جرج اخم کرد: کلید نمیخواد... اگه تو صاحب خونه ای خودش در رو برت باز میکنه.
حق با جرج بود به محض اینکه هری پایش را روی پله ی جلوی خانه گذاشت در خانه باصدای ملایمی باز شد.
هری به آرامی چوبدستی اش را بالا آورد و سه نفر دیگر هم به تبعیت از او همین کار را کردند وقتی هر چهار |- .نفر وارد شدند طلسمی زرد رنگ را به در خانه زد: بهتره اول مطمئن بشیم که کسی اینجا نیست
; دت تا ۱ چه
هلال
حلال حجار
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
جرج نگاهی به زمین خاک آلود کرد: اینجا حداقل سه اینچ خاک جمع شده اما رد پایی به نظر نمیرسه...
- با این حال نمیشه مطمئن بود...
- اونش با من... بیلی گاهی وقتا چیزای خوبی به آدم یاد میده.
فرد چند طلسم پیاپی را به اطراف فرستاد. طلسمها پیچ و تاب میخوردند و از آنها دور میشدند یکی از طلسمها هالی را دور زد و وارد آشپزخانه شد... چند طلسم با هم از پله ها بالا رفتند... چند دقیقه بعد چندین طلسم
مختلف از غیب به آنها حمله کردند اما وقتی هری خواست عکس العملی نشان دهد درست روبروی آنها متوقف
فرد راضی از نتیجه ای که گرفته بود گفت: خبری نیست... می تونیم بریم.
هری با حیرت زمزمه کرد: تو... مطمئنی؟
فرد السعبیر 5 تکان داد: این طلسم لB بیلی تو مصر استفاده میکرده... برای محافظت در برابر حمله ک موجودات عجیب غریب مقبره ها... طبق چیزی که من فهمیدم از آخرین باری که کسی اومده اینجا دقیقاً هفت ماه و نه روز میگذره و آخرین نفر هم ماندانگاس بوده.
جینی با حیرت پرسید: تو از کجا اینو فهمیدی؟
فرد به پرتویی که به رنگ سبزی شبیه رنگ دود پیپ ماندانگاس درآمده بود اشاره کرد...
هری و جینی با حیرت و شگفتی به آن نگاه کردند. بلاخره هری غرید: اینم تاریخ آخرین دزدی ماندانگاس...
جرج سعی کرد حواس هری را از این موضوع پرت کند: وردش سیلا کدور است... وقتی طلسم رو میفرستی اگه کسی خونه باشه رنگ طلسم قرمز میشه وگرنه آبی یا زرد میشه... اگه یه موجود دیگه مثل جن خونگی تو خونه باشه قهوه ای و اگه اون موجود خطرناک باشه نارنجی میشه.
هری چند بار ورد را تکرار کرد: خیلی عالیه... خب فکر کنم باید شروع کنیم... از همین جا بریم بالا
جستجو دو ساعتی ادامه داشت و در این مدت فرد و جرج چیزهای جالبی پیدا کردند... انواع مواد اولیه ی
- خیلی خب تا شما اینجا رو خالی میکنین من میرم طبقه ی بالا...
جم
اوت ۱
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
فرد در حالیکه چیزی شبیه تخم مرغ پردار را در جیبش می چپاند گفت: بالاتر از اینجا فقط یه شیرونی درب و داغونه.
- از کجا میدونی؟
... همون موقع هم که داشتیم تمیزش میکردیم مامان گفت بی خیال اونجا بشیم ... ما رفتیم یه سرک توشی
بکشیم اما یکی از پله ها شکست... بعدشم یه در پیدا کردیم... یه اتاق که درش همیشه قفله... یه بار که سعی
کردیم بریم توشی سیریوس مچمون رو گرفت و بعد شم تهدیدمون کرد که دیگه اونجا نریم ... میگفت خطرناکه ...
- جدی! پس واجب شد برم ببینم.
- ما فقط ده دقیقه وقت داریم که خونه باشیم هری...
- زود برمی گردم.
هری این را گفت و از اتاق خواب قدیمی مادر سیریوس خارج شد و به سمت پله ها رفت. هجده پله ی پوسیده ی قدیمی که هر لحظه ممکن بود بر یزد، را طی کرد تا به در شیروانی در بالای سرش رسید. چند بار با دو دست فشار وارد کرد اما ظاهرا در باز نمیشد. چوبدستی اش را به سمت در گرفت: آلاهومورا
تلسک
در باز شد و کوهی از گرد و غبار بیرون ریخت... هری همانطور که به شدت سرفه میکرد محکم نرده ی کوچک پوسیده را گرفت... چند لحظه بعد گرد و غبار کمتر شد و او توانست بالا برود.
شیروانی قدیمی کثیف ترین جای ممکن بود. ظاهرا حق با فرد بود تمیز کاری اعضای محفل به این قسمت نرسیده بود چون ده اینچ خاک روی زمین را گرفته بود و در هر قدم به صدها تار عنکبوت گیر میکرد ... با نفرت تار عنکبوتی را که به صورتش چسبیده بود کنار زد. هری میتوانست قسم بخورد که چیزی حدود بیست سال
هیچ موجود زنده ای قدم به اینجا نگذاشته.
گرد و خاک کاملا جلوی نور پنجره ها را گرفته بود... به آرامی چوبدستی اش را بالا آورد: لوموسی
نور چوبدستی از میان گرد و غبار مانند دیدن چراغی از پشت مه بود.
- حالا بهتر شد...
۷۴ ح ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
به اطرافش خیره شد. کارتونهای متعدد لوازم بسته بندی شده ... یک تخت خواب قدیمی ... تعدادی عکسی ... یک
پوستر... چراغی شکسته... یک دست مبل خاک گرفته زهوار در رفته...
یکی از جعبه ها را باز کرد... تعدادی وسیله ی عجیب جادویی که در عمرش نظیر آنها را ندیده بود. یک جعبه ی سیاه چرمی که ظاهرا بادقت در درون قفسه ی شیشه ای کثیفی گذاشته شده بود توجه هری را به خود جلب کرد. آهسته آنرا برداشت و با احتیاط درش را باز کرد
گویی بلورین که مسلماً تفاوت زیادی با گوی های پیشگویی پرفسور تریلاونی داشت درون آن میدرخشید جلوتر پرده ی سیاه رنگی بود که به نظر میرسید شیروانی را از جایی جدا کرده... هری آهسته به سمت پرده رفت از همانجا هم میتوانست صدای پر و بال زدن داکسی ها و وزوز چندش آور آنها را بشنود...
- عالیه... فرد، جرج ... بیاین بالا... فکر کنم پیداشون کردیم.
هری اینرا گفت و آهسته جلو رفت تا به پرده رسید. در همین زمان لشگری از داکسی ها به سمتش حمله
کردند. به موقع جاخالی داد و به پشت پرده پرید. به خاطر سرعت زیاد تعادلش را از دست داد و محکم به چیزی برخورد کرد. چوبدستی اش کمی آن طرف تر افتاده بود... همانطور که بدنش را میمالید چشمش به چیز چالبی
افتاد.
این قسمت از اتاق پر از وسایلی بود که به نظر میرسید از بقیه مهم تر و با ارزش ترند. خیلی با نظم و با احتیاط بیشتری روی هم چیده شده بودند... و به نظر میرسید فقط چند ماه از تمیز نشدنش میگذرد... در واقع وسایل یک اتاق خواب کامل به اینجا منتقل شده بود... هری آرام جلو رفت... چیز قابل توجهی به نظرش نمی رسید
بنابراین از شیروانی خارج شد و به فرد و جرج اجازه داد که با خوشحالی بالا بروند.
میخواست از پله ها پایین برود که صدایی از پشت سر توجهش را جلب کرد... برگشت و پشت سرش را نگاه کرد ... در نگاه اول هیچ چیز جز دیوار در آنجا نبود اما با کمی دقت متوجه دری شد که کاملا همرنگ دیوار بود... درست مثل قطعه ای از دیوار... مسلماً این همان اتاقی بود که فرد و جرج از آن حرف میزدند. بی اختیار به طرف در رفت و دستی به آن کشید. دستگیره ای روی در به چشم نمیخورد ... هری چند طلسم را امتحان کرد اما در
همچنان بسته بود. حسی به او میگفت چیزی اینجاست. چیزی که هری را به خود می خواند...
بی اختیار صدازد: کریچر
ان ، .
شترقی
۸ تا ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
جن خانگی جلوی هری ظاهر شد. قیافه اش کثیف تر و چندش آور تر از هر زمان دیگری بود که هری به یاد میاورد و او به زحمت خشم و تنفرش را از جن خانگی پنهان میکرد. جن خانگی، با دیدن ارباب اجباریش نگاه
نفرت باری حواله ی او کرد: ارباب با کریچر کاری داشتن؟
- بله کریچر ... میخوام این در رو باز کنی.
کریچر زیر لب زمزمه کرد: خودش نمیتونه در باز کنه...
اما وقتی چشمش به در پشت سر هری افتاد چشمهایش از حدقه بیرون زد.
هری نگاهی به چشمهای جن خانگی کرد و سوالش را پرسید: کریچر این در مالی کجاست؟
- کریچر نمی دونه ارباب از چی صحبت میکنه ؟
جن خانگی زیر لب ادامه داد: ارباب دورگه میخواد وارد اتاق بشه... کریچر اجازه نمیده... این اتاق باید از دسترسی دورگه ها دور بمونه... بانوی کریچر نمیخواد که کسی به وسایل ارباب ریگولاس دست بزنه.
- که اینطور... پس اینجا اتاق ریگولاسه... بگو ببینم درش چه طوری باز میشه؟
کریچر وحشت زده زمزمه کرد: کریچر نمیدونه.
اما بلافاصله زمزمه های زیر لبی اش شروع شد: فکر میکنه میتونه وارد اونجا بشه... چیزی که اونجاس فقط مالی بانو بلاتریکسه... کسی که شایستگیشو داره که این میراث به دستش برسه.
هری فریاد زد: کریچر ... بهت دستور میدم بگی چطور باید این در رو باز کنم...
این بار جن خانگی چاره ای جز اطاعت نداشت... گوشهای درازش را با خشم تکان داد: این یه اتاق قدیمیه ... یه جای باستانی که متعلق به خاندان بلکه... فقط اعضای خانواده می تونن واردشی بشن... بانوی کریچر میگفت چیزی اونجاست که در طی دو هزار سال از اجدادشون به ارث رسیده... برای همین از اینجا با جادوهای خاصی
دفاع میشه... بانو دستش رو روی در میگذاشت خودش ارژ معرفی میکرد... به کریچر گفت فقط کسی میتونه
درش رو باز کنه که یا یه بلک باشه یا جادوی سیاه تو خونش باشه... و گرنه صدمه می بینه.
هری چند لحظه به فکر فرو رفت... مسلماً او یک بلک نبود... اما اگر چیز مهمی در این اتاق بود و کریچر آن را به بلاتریکس می رساند با توجه به شناختی که از مادر سیریوس پیدا کرده بود چنین چیزی میتوانست خیلی خطرناک یا خیلی با ارزشی باشد در هر حالی هری خیالی نداشت آنرا به بلاتریکس ببخشد. جم
۹ اوت ۱
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- اون تو چیه کریچر؟
- کریچر چیزی نمیدونه.
هری با خشم پشت لنگ کهنه ی جن خانگی را گرفت و او را بلند کرد و در همان حال فریاد زد: دارم بهت اخطار میکنم عوضی... نذار کاری رو که با سیریوس کردی تلاقی کنم... جواب منو بده.
رنگ جن خانگی پرید... چشمهایش از ترسی از حدقه بیرون زده بود... مسلما اگر هری هم چهره ی خودش را در آن حالت در آینه میدید دچار همین مشکل میشد.
جن خانگی بلاخره به حرف آمد: یه سری وسایل از پسر محبوب بانوی من... ارباب ریگولاس ... که بانو اونا رو در
اینجا مخفی کردن... وسایل اتاقشون و تلموم چیزهایی کد داشتن... و یه چیز خاصی کد اونو به بانو سپرد ۵ بوکر به
چیزی که مالی لرد سیاه بود ... و همین طور ارثیه ی خانوادگی،... کریچر نمیدونه که اون چیه... اما میدونه که صدها سال در خانواده گشته و هیچ کس نتونسته ازش استفاده کنه... بانوی کریچر میگفت باید جادوی سیاه تو
خونت باشه تا بتونی اون رو استفاده کنی و بانو بلاتریکس این قدرت رو داره.
هری به فکر فرو رفت... چیزی که مالی ولدمورت بود... یعنی ولدمورت چیزی را به ریگولاس سپرده بود؟ مسلما
بلکها بات او وفادار بودند اما این شامل ریگولاس نمیشد. دستیار بودسر گفته بود که او به دستور ولدمورت کشته شده...
- کریچر اون چیزی که مالی ولدمورته... اون چیه ؟
کریچر وحشت زده به هر یک نگاه کرد... : کریچر نمیتونه چیزی بگه.
هگری خشمگین فریاد زد: جواب مو بده.
فریادهای هری جینی را هم به آنجا کشاند اما نه هری و نه کریچر او را نمیدیدند. هری بدون اینکه از جن خانگی چشم بردارد غرید: کریچرا
جن خانگی اینبار توان سر پیچی نداشت: یه وسیله ... یه بار ارباب ریگولاس چند روزی به خونه نیومد ن... بانوی کریچر نگران بود... وقتی ارباب اومد ... حالشون خیلی بد بود... شفا دهنده میگفت ارباب مسموم شده... اون موقع یه بسته به بانو سپرد... گفت اون رو به هیچ کس به جز ارباب سیریوس نده... مخصوصا به لرد سیاه... اون چیز لای یه پارچه بود... کریچر نمیدونه اون چیه... ارباب اون رو با یه دفتر به بانو داد اما بانو هیچ وقت دنبال ارباب
السعیر بودسر نگشت ...
۱ ۱
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
حتی جینی هم از تغییر دیوانه واری که شنیدن اسم سیریوس در چهره ی هری ایجاد کرده بود وحشت کرد. جن خانگی قدمی به عقب برداشت و چون هری را منتظر دید ادامه داد: از اون خوشش نمی آمد... بعد از مرگ
ارباب ریگولاس ...
کریچر دماغش را با صدای ناجوری بالا کشید: بعد از اون ... بانو بسته رو به کریچر داد تا اون رو اینجا بذاره... و به
کریچر دستور داد که چیزی از این موضوع به پسر بزرگش نگه.
ظاهرا کریچر تصمیم نداشت اسم سیریوس را بر زبان بیاورد... چون هنوز هم از دیدن چهره هری می ترسید
مغز هری دیوانه وار کار میکرد خیلی ناگهانی جرقه ای در ذهنش درخشید به سرعت کریچر را عقب زد دو طبقه پایین رفت و خود را به پذیرایی رساند. در انتهای پذیرایی جایی که دوسال پیش با پدر خوانده شی گفتگو کرده بود روی زمین زانو زد و دیوانه وار به جستجو پرداخت... درست در کنار یک نقطه ی سوخته که هری میدانست
محلی نام السیبریوس است با نخی طلایی نامی نوشته شده بود... ریگولاس آموس بلک...
بعلت دوان دوان از اتاق بیر ورن دژ یدک و لحظه ای بعد جلوی کریچر ایستاده بود... اگر حدسش حقیقت داشت... به ریسکش می ارزید ... حتی اگر ارثیه ی خطرناک بلک ها و تله ی احتمالی را ندیده می گرفت چنین چیزی نباید به دست دیگری می افتاد... دستش را دراز کرد تا در را لمس کند.
دادست جینی از پشت سر متوقفشر کرد: این کارو نکن هری!
هری برگشت اصلا متوجه جینی نشده بود: یه حسی بهم میگه چیزی که اونجاس نباید به دست بلاتریکس
و با ابرو به کریچر اشاره کرد...
جینی نگران به نظر میرسید: اما هری... تو به بلک نیستی... ممکنه صدمه ببینی... تازه اگه کریچر درست گفته باشه... اما منم بهش اعتماد ندارم.
چیزی در ذهن هری روشن شد... اگر کریچر میخواست به این وسیله از دست او هم خلاص شود... بعد
یک تکه کاغذی پوستی ظاهر کرد و بلافاصله چیزی روی آن نوشت:
} من هری جیمز پاتر
۱ ۱
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
در کمال صحت و سلامت عقل وصیت میکنیم بعد از مرگم کلیه ی اموالم شامل خانه ی شماره ی دوازده میدان گریمولد و خانه ی کوچک دره ی گودریک را به ریموس لوپین میبخشم... و جن خانگی من کریچر به همراه حساب پس اندازم در گرینگوتز از آن جینی ویزلی خواهد بود...
برگه را به دست جینی داد: خب اینم از این ... این طوری اگه من بمیرم میتونی خودت خدمتش برسی فقط هر اتفاقی که افتاد بسته ی ریگولاس رو به رون و هرمیون برسون بهشون بگور، ا. با همون ریگولاسه.
به نظر نمیرسید که جینی منظور هری را فهمیده باشد بیشتر شک زده بود اما هری بی توجه به او رو به کریچر کرد و با جدی ترین لحن ممکن دستور داد: ... کریچر،... هر اتفاقی که برای من بیوفته جینی اربابت خواهد بود
بهت دستور میدم که از اون اطاعت کنی.
جن خانگی با وحشت و تنفر به دو جوان نگاه کرد اما این چیزی از نگرانی جینی کم نمیکرد...
- هری ممکنه صدمه ببینی،
- شاید جینی... اما ... من وارث سیریوسم... اینجا الان مالی منه ... و چیزی که ممکنه اونجا باشه ارزش این ریسک کردن رو داره... در هر صورت به هیچ وجه وارد این اتاقی نمیشی... باشه؟
قبل از اینکه جینی بتواند اعتراضی کند دستش را روی در گذاشت: من هری جیمز پاتر... پسر خونده ی سیریوس بلک ... وارث سیریوس و مالک این خانه هستم.
برای چند لحظه هیچ اتفاقی نیوفتاد. گویی در میخواست حقیقت حرف هری را کشف کند. لحظه ای بعد قفل در با صدای تقی ملایمی باز شد ... کریچر و جینی با ناباوری به در باز نگاه میکردند... حتی هری هم مبهوت مانده بود. داخل این اتاق از هر جای دیگری در این خانه روشن تر و زیبا تر به نظر می رسید. هری آهسته وارد اتاق شد. در واقع اینجا یک سوئیت کامل بود... جایی که به نظر میرسید در تمام سالهای گذشته به بهترین نحو از آن نگهداری شده... اما ظاهرا از وقتی کریچر این خانه را ترک کرده بود کسی به آن رسیدگی نمیکرد.
هری نگاهی به مبلمان زیبای اتاق انداخت: این ریگولاس بلک خیلی خوش سلیقه بوده.
- ارباب ریگولاس همیشه بهترین بود نه مثل ...
جن خانگی بقیه ی حرفش را خورد... شاید چون هنوز سرش را لازم داشت ... هری نگاهی به وسایل کرد... یک
تخت خواب شیک دو نفره در سمت راست قرار داشت. پرده های مخمل دور تخت، با پرده های زیبای اتاق همخوانی داشت ... کمی آن طرف تر کتابخانه ی کوچکی به رنگ قهوه ای تیره قرار داشت. یک شومینه ی قدیمی، تعدادی مبل جرمی، یک قفسه ی لباس و تعدادی خرت و پرت دیگر از وسایل دیگر آن بود... چشم
۱ - ۲
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
شریه در قفسه ی کتاب به چیز جالبی افتاد... یک قاب عکسی نقره ای ... بی اختیار جلو رفت. عکس جوان بیست
و لسسه چهار ساله ی خوش قیافه ای را نشان میداد که شباهت قوق العاده ای به السیریوس داشت... فقط
چشمهایش روشن و کمی قد بلند تر از او بود...
- پس ریگولاس بلک اینه؟ خوش قیافه بوده...
جن خانگی که ظاهرا از این حرف هری خوشش آمده بود شروع کرد: ارباب ریگولاس شجاع، اصیل و شرافت مند بود. ارباب قبلی کریچر (کریچر به وضوح از بردن اسم سیریوس در حضور هری می ترسید) خیلی سعی کرد وارد اینجا بشه اما در اونو راه نداد... جادوی سیاه در خون او نبود...
هری که متوجه عکس العمل جن خانگی در برابر تعریف از ریگولاس شده بود سعی کرد جن خانگی را نرم کند: به نظر خیلی شجاع میاد ...
شروع به جستجو در اتاق کرد... در کشوها جز چند دست ردا و لباس چیزی نبود... وسایل کمد اکثرا به قدری عجیب بود که هری از آنها سر در نمی آورد... بنابراین به سراغ کشوی میز تحریر رفت تا با برداشتن کاغذ و قلم
کس دیگری را نمیشناخت که مهارت لوپین را در این کار داشته باشد... اما با باز کردن کشو چشمش به چیز دیگری افتاد... یک بسته ی کوچک چهار گوش... و یک دفتر چه خاطرات ... این مسلماً همان چیزی بود که کریچر از ان حرف میزد... بسته ی ریگولاسی... حس کنجکاویش باعث شد دفتر را ورق بزند و همین باعث شد
پاکت نامه ای از لای آن بیرون بیوفتد. بی اختیار خم شد و نامه را برداشت و به سرعت آن را گشود
سعیر بوسی عزیز
وقتی این نامه را می خوانی من قطعا مرده ام. هیچ وقت آن طور که باید به تو نزدیک نبوده ام ... دلیل این مسئله را هر دوی ما می دانیم... شاید چون مادر و پدرمان به خاطر اختلاف عقیده شان با تو معتقد بودند که تو یک بلک واقعی نیستی اما من همیشه سعی کردم برای آنها فرزند حرف گوش کنی باشم... و هیچ وقت به حرف تو گوش نکردم... شاید چون تو اولین بلکی بودی که در هاگوارتز به گریفندور رفت... و چون با دوستانت یک تیم
ضد اسلایترین اساسی را تشکیل داده بودی، بدون اینکه اهمیت بدهی که برادرت. پسر عمویت و دختر داییت اسلایترینی هستند یا شاید چون باعث شدی جام کوییدیج را از دست بدهیم همین باعث شد از تو عصبانی
شوم... و بعل از آن • • . وقتی شنیدم کد په محفل ققنوس ملحق شد ه ای... مادر واقعا عصبانی شد... اون قلبا تو رو
۱ ۳
 
________________
سS
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
دوست دارد... اما قبول کن که رفتن تو خیلی عذابش میدهد... فراموش نکن که تو هنوز پسر مورد علاقه ی پدر هستی امیدوارم با خواندن این نامه به خانه بر گردی
هری پوزخندی زد و ادامه ی نامه راخواند:
حالا اعتراف میکنم که در یک زمینه حق باتو بود اعتقادات پدر و مادرمان چیزی جز اشتباه محضی نبود یک نژاد
پرستی احمقانه ...
من زمانی متوجه این موضوع شدم که خیلی دیر شده بود... حالا کاملا در لجن فرو رفته ام و راه برگشتی ندارم ... میخواهم اعترافی بکنم... بزرگترین حماقت من ملحق شدن به لرد سیاه بود... می دانم که از این موضوع با خبری و همین باعث شده از من فاصله بگیری اما... بگذار اینطور بگم درست است که من هم مثل مادر و پدر مان معتقدم که جادو نباید بین افراد دورگه و مشنگها رواج پیدا کنه ... و تو همیشه به من می گفتی که من یک احمق هستم... اعتراف میکنم که همینطور است... من احمقم... شاید خیلی چیزهای دیگه هم باشم... اما تو هم خوب میدانی که من هرچه باشم قاتل نیستم... من به این موضوع اعتقاد دارم اما نمی توانم به خاطرش آدم بکشم... یا مثل لوسیوس به جان مشنگ ها بیوفتم... نمیتوانم مثل بلا مردم را زیر طلسم شکنجه قرار بدهم... هنوز او نقدر پست نشده ام... اما برای پشیمانی دیر شده راه دیگری وجود نداره یک مرگخوار نمی تواند استعفا
دهد... و من هنوز شجاعت تو را ندارم ...
تمام تلاشم رو کردم تا تو رو پیدا کنم... باید رازی را به تو می گفتم... چیزی که باعث شد من به اشتباه خودم پی ببرم... و شاید به شکست لرد سیاه کمک کند... میخواهم با این کار ذره ای از اشتباهاتم را جبران کنم... برای همین این نامه و دفترچه خاطراتم را طوری طلسم کرده ام که فقط تو یا یک محفلی وفادار بتواند آن را بخواند... کسی که از ته دل بخواهد آن حیوان را شکست دهد... چیزی که در این بسته سی قطعه ای از روح لرد سیاه را در خود ش دارد... یک جاودانه ساز... الان در شرایطی نیستم که در موردش توضیح دهم چون ممکن است مادر هر لحظه سر برسد... مطمئنم که دامبلدور از عهده ی نابود کردن این بر می آید... لرد سیاه برای حفاظت از این،
مردم یک دهکده را به اینفری تبدیل کرد... باور می کنی؟ صدها بچه و زن و مرد...
من جزء معدود افرادی هستم که به خاطر سابقه ی خوش خدمتی خانواده مان به او متوجه این راز شدم... من و بلا... فقط ما از این راز خبر داریم... هر توضیح ممکن را در دفترچه ی خاطر اتم نوشتم... برای دزدیدن این گردنبند از معجونی خوردم که مطمئنا باعث مرگ من میشود... در هر حال فرقی نمی کند اگر زنده بمانم لرد سیاه دیر یا زود منو میکشد... تنها خوشحالم که توانستم بر علیه او کاری کنم و امیدوارم ذره ای از اشتباهاتم را جبران کرده باشم... طبق نوشته های کتاب مورگانا سعی کردم اونو نابود کنم اما ضعیف تر از آن هستم که از
۱ || :
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
عهده اش برآیم... گنجینه ی خانوادگیمان را به مخفیگاهش برگرداندم. در هر حال بعد از من، آن گنجینه به تو خواهد رسید ... میدانم که شایستگی اش را داری و در راه درستی از آن استفاده می کنی... در همان کتاب
میتونی کم خطر ترین روش نابودی این جسم شیطانی رو بخوانی...
فقط یک چیز دیگر... مرا ببخش و بدون همیشه دوستت دارم.
ر.ا. با
هری چند بار پلک زد و به اسم ر. ا. با خیره شد. چشمهایش درست میدید... یعنی بسته ای که جلویش بود همان آویز اسلایترین بود؟
ناخودآگاه لبخندی روی لبش نشست: ممنونم کریچر
جن خانگی با حالتی عجیب به او خیره شد. گویی اولین بار بود که اربابش از او تشکر میکرد.
هری بسته را برداشت و با دفترچه و نامه در جیبش گذاشت. حالا باید گنجینه ی خانوادگی را پیدا میکرد.
- خب... حالا باید ببینم اون ارثیه کجاست...
چند دقیقه به جستجو ادامه داد اما چیزی پیدا نکرد. نگاه هری به کریچر افتاد که گوشه ی اتاق ایستاده بود. رفتارش طوری بود که به نظرش رسید چیزی را در آنجا پنهان می کند.
هری جلو رفت: اونجا چی داری کریچر؟
و جن خانگی را عقب کشید. کریچر با ناراحتی از سر راه کنار رفت و هری متوجه اهرمی در دیوار پشت سر او شد: از راهنماییت ممنونم
اهرم را به دست گرفت و با قدرت پایین کشید. لحظه ای هیچ اتفاقی نیوفتاد کمی بعد دیوار سنگی تکانی خورد و از هم باز شد. گرد و خاک شدیدی به راه افتاد و وقتی گرد و خاک خوابید چشم هری به جعبه ای افتاد که در وسط اتاق قرار داشت... میخواست جلو برود اما چیزی مانعش میشد... رفتار کریچر مشکوک بود گویی منتظر
اتفاقی بود... هری دستور داد: کریچر اون صندوق رو برای من بیار...
جن خانگی نگاهی به هری کرد و همین هری را مطمئن کرد. اینبار دستور داد: نشنیدی چی گفتم ؟ بیارش
جم
تا ۱
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
ظاهرا کار هری درست بود جن خانگی جلو رفت و به محض اینکه دستش به صندوق رسید پرتو های رنگارنگی از هر طرف به سمت او شلیک شد... که البته کریچر با یک بشکن مشکل را حل کرد اما اگر هری پا به درون آن
اتاقک گذاشته بود بی تردید کارش تمام بود...
وقتی جن خانگی با صندوق از اتاقک بیرون آمد هری با خشم زمزمه کرد: دیگه سعی نکن به من کلک بزهٔ کریچر... حالادرش رو باز کن و هرچی اون تو هست رو بذار روی این میز... همه چی کریچر ...
این اقدام هری هم کاملا تصادفی موثر افتاد... چون جن خانگی توانست با قدرتهای خاصش افعی سیاه رنگ روی جعبه را نابود کند. بعد دست در جعبه کرد و تعدادی کتاب بی نهایت قدیمی را از آن بیرون آورد...
- ارثیه ی خطرناک خانوادگی! چند تا کتاب؟ دیگه چی اونجاس کریچر؟ گفتم همه چیز ... تا سوزن ته جعبه...
این یه دستور ۵.
کریچر به ناچار برگشت و اینبار با چیزی شبیه یک بقچه ی پارچه ای برگشت.
هری به کتابها نگاه میکرد. هر سه کتاب فوق العاده قدیمی و البته کلفت بودند. به طور قطع یکی از این کتابها همان کتابی بود که ریگولاس در نامه اش به آن اشاره کرده بود... با ورق زدن چند صفحه متوجه شد که برخلاف تصورش این کتابها چندان هم بی خطر نیستند ... تصمیم گرفت فعلا آنها را کنار بگذارد و بقیه ی وسایل را چک کند ... یک گوی نقره ای... یک قدح اندیشه. چند تکه جواهر، مقداری کاغذ و اسناد قدیمی املاک بلک ها که احتمالا میلیونها گالیون ارزش داشت و چند وسیله ی کهنه ی جادویی که هری چیزی از کارکرد آنها نمیدانست.
هری آهسته دستش را به سمت بقچه برد و آنرا باز کرد ... از دیدن چیزی که در آن بود شوکه شد... واقعا زیبا بود... نوری درخشان چشمش را خیره میکرد... زره ای طلایی رنگ و بسیار ظریف... ظریف اما محکم... آرام آنرا برداشت... به نرمی پر بود و وزنش هم چیزی در همین حدود بود... چیزی شبیه یک بلوز شلوار ... بی اختیار لباسش را در آورد و آنرا پوشید... کمی برایش گشاد بود دستش را در آستین فرو بردآستین تا روی انگشتان ادامه داشت و. چیزی شبیه یک حلقه در انگشت وسطی به چشم میخورد هری حلقه را به دست کرد برای چند لحظه اتفاقی نیوفتاد بعد لباس شروع به تغییر کرد لحظه ای بعد درست به اندازه ی تن او شد... همزمان احساس
نیرومندی در وجودش شکل گرفت...
۱
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
نیم ساعت بعد هری به همراه جینی و فرد و جرج که از شادی جمع آوری مقدار زیادی تخم داکسی روی پا بند نبودند به خانه ی ویزلیها رسید. قرار بود در همین هفته فرد و جرج برای جمع آوری زهر داکسی ها به خانه ی
میدان گریمولد بازگردند...
آنها توافق کرده بودند که خانه ی بلکها محل خوبی برای پرورش داکسی های مورد نیاز آنهاست و هری این اجازه را به آنها داده بود تا هر طور که مایلند از آن استفاده کنند او قصد نداشت هرگز به آن خانه بازگردد. از
نظر او دو قلوها میتوانستند خانه را منفجر کنند.
با نزدیک شدن به پناهگاه اولین چیزی که با آن روبروی شدند چهره ی نگران خانم ویزلی بود که از پنجره سرک میکشید و به طور قطع از تمام شدن اثر گرد خواب آور خبر میداد.
فرد خودش را با کیسه ی تخم داکسی ها پشت اولین پناهگاه مخفی کرد تا سایرین با مالی خشمگین رو در رو شوند و در همان حال آهسته زمزمه کرد: بگین رفتیم کوییدیچ بازی کنیم.
- سلام مامان
- جرج هیچ معلومه شما چهار تا کجایین؟
جینی توضیح داد: رفته بودیم بالای تپه کوییدیچ بازی کنیم.
مالی که گویا میخواست مچ آنها را بگیرد مشکوکانه پرسید: این موقع روز ؟
جرج تاکید کرد: اگه بخوایم امسال قهرمان جام کوییدیچ بشیم به تمرین نیاز داریم...
مالی چشمانش را تنگ کرد مشخص بود که قانع نشده: پس جارو هاتون کجاست؟
هری به سرعت جواب داد: فرد رفت بذار شون تو انباری.
در همین زمان فرد که مخفیانه آنها را دور زده بود از سمت انبار جارو به طرفشان آمد؛ سلام مامان
خانم ویزلی همانطور که با دقت سر و صورت خاکی و کثیف سه نفر قبلی را بررسی کرده بود با نگاهی متوجه وضعیت مشابه فرد شد: خدای من... تا جایی کد من میدونم کوییدیج تو آسمون بازی میشه... سر تا پاتون خاکیه... زود برین حمام و لباساتونو عوض کنین ... تا یه ساعت دیگه شام حاضره.
هر چهار نفر به سرعت وارد خانه شدند. به محض ورود به خانه، هری با رون و هرمیون رو در رو شد. هر دو آشفته بودند و مشخصا از بی خبر ماندن زیاد آزرده به نظر می رسیدند... جم
۱۷
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- هری ما...
- باید باهات حرف بزنیم.
جرج و جینی با کنجکاوی توام بارضایت به سه نفر روبرویشان نگاه میکردند. فرد دست دو نفر دیگر را گرفت و آنها را کناری کشید: چیزه... هری ما میریم بالا...
و در همان حال زیر لب به جرج لبخندی زد: می دو نستم طاقت نمیارن... بهتره با هم تنها باشن.
جرج سری تکان داد و جینی به ناچار با دو برادرش همراه شد.
هرمیون پابه پا شد: هری ما... خیلی متاسفیم... نباید اون کار رو میکردیم.
رون ادامه داد: باور کن فقط نگران تو بودیم... میدونم که کارمون ظالمانه بود... حاضرم هر چند بار که بخوای طلسمم کنی تا دلت خنک شه.
هری برای لحظه ای سکوت کرد... بعد تصمیمش را گرفت... به تلخی پوزخندی زد: خوبه معنی نگرانی رو هم
فهمیدیم... من الان خیلی کار دارم وقتی برای حروم کردن با شما دو تاندارم...
این را گفت و به دنبال فرد و جرج از پله ها بالا رفت. در واقع کشف جدیدش باعث شده بود او هر چیزی را جز جاودانه ساز درون جیبش فراموش کند اما حالا... حالا که اولین جاودانه ساز را داشت درست زمانی که بیشتر از هر زمانی آرزو داشت که این خبر را به دوستانش بدهد ... احساس میکرد این بهترین موقعیت برای دور کردن
ان دو از دردسر بود...
- ببینم فرد ... تو هری رو ندیدی؟
فرد آخرین کارت را رژی برجک کارتهای انفجاری اش گذاشت تا همه ی کارتها منفجر شود: چرا دید مشی هرمیون... اما بهتره فعلا سراغش نری... سرش شلوغه.
رژن با کنجکاوی پرسبیند: مگه چیکار داره میکنه ؟
- خودشو تو اتاق حبس کرده و داره کتاب میخونه.
جرج به تایید برادرش سری تکان داد: نمیدونم چی باعث شده این طوری به اون کتابای کهنه بچسبه ؟ میخواد
سه روزه تمومشون کنه ؟
۱۸
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
اینبار جینی جواب داد: چند تا کتاب که چند روز پیش تو خونه ی سیریوس پیدا کرده... از وقتی اونا رو آورده چشم روی هم نذاشته... راستشو بخوای من هیچ از ظاهر اون کتابا خوشم نمیاد به نظرم یه جورین.
قبل از اینکه هرمیون سوالی بپرسد جرج بحث را عوض کرد: ببینم بقیه کجان؟
- مامان رفته یه سری به عمه امی بزنه. بابا سر کاره. سارا با اون عتیقه... مالفوی رفته بیرون... بیل و چارلی هم با نامزداشون رفتن تو تپه گشت و گذار عاشقونه...
فرد با کنجکاوی پرسید: ببینم جسیکا کجاسی؟
جرج لبخندی مزموز زد: حتما همین دور براس
درست در همین وقت خانه لرزید و صدای انفجار عظیمی از دو طبقه بالاتر به گوشی رسید. هر پنج نفر به هم
گرد و خاکی که از در شکسته ی اتاق دو قلوها بیرون میزد آنقدر شدید بود که تا چند لحظه چیزی دیده نمیشد اما کمی بعد... وقتی گرد و خاک خوابید ... در زیر تکه های سنگ و آوار کف طبقه ی بالا ... به وضوح میشد بدن
خون آلودی را دید که بی حرکت بر زمین افتاده بود.
اوه خدای همسر ...
جینی و هرمیون وحشتزده جیغ کشیدند. رون مبهوت و متحیر مانده بود. فرد نگاهی به جرج که با وحشت به بدن خون الود هری خیره شده بود کرد و فریاد کشید: به چی زل زداین؟ رون ... بیا کمک کن هری رو بکشیم بیرون... جرج... با پاترونوس یه پیغام برای بابا، ریموس، نیکلاس و هر کدوم از اعضای محفل که میتونی بفرست...
- لعنتی من که بلد نیستم پیغام بفرستم.
فرد بی توجه به جواب جرج ادامه داد: جینی... بر و کتاب درمانگری اولیه ی مامانو بیار... فکر نمیکنم زیاد به دردمون بخوره اما از هیچی بهتره... هرمیون... بر و دنبال بیل و چارلی ... بگو محفل رو خبر کنن... آخه الانم موقع متینگ عاشقانه بود...
چند لحظه به چهره های شوک زده و متحیری که هنوز نگاهشان به هری خشک شده بود خیره شد و ناگهان
۱۱ |
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
فریاد فرد بار دیگر آنها را به خود آورد. بلافاصله همه به جنب و جوش افتادند. جینی و هرمیون به طبقه پایین دویدند. رون و جرج با عبور از سنگهای کف طبقه ی بالا که حالا روی زمین ریخته بود خودشان را به فرد در
کنار بدن هری رساندند...
بدن هری پر از زخم و سوختگی بود... انگار بدنش را اتش زده باشند... چندین بریدگی عمیقی روی بدنش به شدت خونریزی داشت. نصف صورتش اش و لاش شده بود و به نظر میرسید چیزی حدود نصف دندانهایش روی زمین ریخته ... عینکش روی صورتش کاملا خرد شده بود و...
رون فریاد خفه ای کشید... هری دست راست نداشت... با نگاهی جستجو گر دست راست هری را چند متر جلوتر
از بدنش پیدا کرد ...
پاهای رون شل شد نمیتوانست جلو تر برود. از این وحشت داشت که بهترین دوستش را از دست داده باشد...
اما فرد به سرعت کنار بدن هری زانو زد. سرش را روی سینه ی او گذاشت: زند سی... باورم نمی شه... جرج بیا
کمک کن این سنگا رو کنار بزنیم...
این کلمات نیرو را دوباره به بدن رون برگرداند. به سرعت خودش را به بدن هری رساند و کنار او زانو زد: هری...
رفیق تو حالت خوبه؟
- اینجا چه خبره؟
این صدای دراکو بود که با سارا و جسیکا از پله ها بالا آمده بود. هر سه با چشمان از حدقه در آمده به منظره ی
هولناک روبرویشان نگاه میکردند.
سارا اولین کسی بود که به خود آمد. به سرعت خودش را به هری رساند و زخمهایش را بررسی کرد: خدای من اوضاعش افتضاحه کسی به پدر بزرگ خبر داده؟
جرج زیر لب زمزمه کرد: ما نمیدونیم چطوری...
سارا در اتاق بیل را باز کرد: فرد، جرج ... هری رو بیارین تو اتاق ... رون ... به جای آبغوره گرفتن دستشو بیار... دراکو... ممکنه ؟
دراکو سری تکان داد و چوبدستی اش را دراورد و وردی را زمزمه کرد. چیزی شبیه پرنده ای نورانی از چوبدستی خارج شد و به سرعت دور شد: الان پیداشون میشه... کمکی از دست من بر میاد سارا؟ آخ... چیکار
میکنی دیوونه... جم
۱۹۷۴
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
جینی مثل ببری خشمگین به دراکو حمله کرده و یقه ی او را گرفته بود: اگه ... فقط اگه بفهمم که کار تو بوده... قسم میخورم مالفوی... کاری میکنم که روزی هزار بار آرزوی مرگ کنی.
- کار اون نیست جین
این صدای غمگین رون بود که بازوی قطع شده ی هری را در دست داشت. جینی مکثی کرد به نظرش رسیده بود که رون جسمی را در جیبش پنهان کرد... میخواست چیزی بپرسد که صدای پاهای شتاب زده ای از سمت راه پله ها بلند شد. بیلی، چارلی، فلور و ربکا جلوتر از هرمیون وارد شدند... چند لحظه با وحشت به بدن هری که
فرد آنرا با جادو بین زمین و آسمان نگه داشته بود و هنوز خون از آن شره میکرد خیره شدند: خدای کمسن . . .
- اینجا چه خبره؟
ربکا با دیدن هری جلو دوید. سارا را کنار زد و در اتاق بیل را کاملا باز کرد: بیارینش تو عجله کنین،
لحظه ای بعد هری روی تخت بیلی بود. ربکا بالای سرش ایستاده بود و پشت سر هم قوی ترین طلسمهای درمانی که در زندگیش یاد گرفته بود را میخواند. برخلاف تصورش اتفاقی نیوفتاد...
- چطور ممکنه ؟
- چی شده ربکا؟
- چارلی ! هر چیزی که هری رو به این روز انداخته قوی تر از اونه که من بتونم درمانش کنم... به کمک احتیاج دارم... کسی اینجا چیزی از درمانگری میدونه؟
- من میدونم... یه مدت دستیار پدر بزرگم بودم.
- خوبه سارا... بیا اینجا و کمکم کن... یه نفر دیگه هم میخوام...
چارلی جلو آمد؛ فقط بگو چیکار کنم.
- باید همزمان طلسم کنیم... همه با هم...
: { { :: S:s:
هرمیور هق هق کنان نالید: اگد زنده بمونه... اوه خدای همسر نذار بمیرد...
۱۷۴۱
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هرمیون سر بر شانه ی رون گذاشته بود و گریه میکرد اما رون خودش بیشتر نیاز به دلداری داشت... چند ساعتی از آن فاجعه ی شوم میگذشت. چارلی، سارا، ربکا و نیکلاس در اتاق بیل به شدت در تلاش بودند تا زخمهایی را که نمیدانستند از کجاست ترمیم کنند.
رون آویز اسلایترین را در دستش فشرد: باید بهشون بگیم... شاید اینطوری بشه نجاتش داد...
- نه!
- چرا نه؟ هرمیون شاید اونا بتونن ...
- ما قول دادیم رون. این ماجرا نباید به گوشی کسی برسه...
- پس هری چی؟
هرمیون در حالی که به نظر میرسید حالشی از حرفی که میزند بهم میخورد گفت: اون ترجیح میده بمیره و این راز رو به کسی نگه... اگه این موضوع به گوش ولدمورت بر سه ...
هیچ کس به گقتگوی آهسته ی آن دو توجهی نداشت اوضاع خانه ی ویزلی ها به شدت بهم ریخته بود... تا آن لحظه هیچ کدام از چهار نفری که در اتاق بیل بودند خارج نشده بود. تا جایی که رون میدانست هیچ کدامشان موفق به درمان جراحت های هری نشده بودند... دست هری همچنان از بدنش جدا بود ... و این یعنی او تا آخر عمر باید با یک دست زندگی میکرد ... البته اگر زنده می ماند ... اما حضور نیکلاس باعث شده بود که بیشتر زخمها بسته شوند ... که این خودش جای شکر داشت. رون نگاهی به اطراف کرد ... آقا و خانم ویزلی به همراه فلور، ابرفورث و تانکس انتظار میکشیدند... لوپین پشت در با نگرانی قدم میزد... کمی آن طرف تر جسیکا سعی میکرد جینی گریان را دلداری دهد... فرد و جرج عصبی و کلافه بودند... در اکو هم به نرده تکیه داده بود و به
جایی در وسط دیوار نگاه میکرد... هیچ کس از وضعیت هری اطلاع درستی نداشت.
* ب: * :: 8 :
هری در سیاهی فرو رفته بود... هیچ چیز نمیدید و چیزی نمیشنید... همه جا تاریک بود... تنها دردی مرگبار را در بدنش حس میکرد. بیاد نمیآورد کجاست و چه اتفاقی افتاده... هیچ حسی نداشت ... آخرین چیزی که به یاد میآورد این بود که طبق دستور کتاب وردی را ساعتها تمرین کرده بود... فرد و جرج را دست به سر کرده بود و به آنها گفته بود به هیچ وجه به اتاق نیایند... بعد در را قفل کرد و آویز اسلایترین را در دست گرفت... سعی کرد تمرکز کند... بعد آنرا باز کرد... بلافاصله چیزی شبیه دودی بی شکل از آویز خارج شد ... صدایی در اتاق پیچید:
تو کی هستی؟
۱۷۲
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
این صدای سرد و بیروح تنش را لرزاند اما هری تمام شجاعتش را جمع کرد یکبار دیگر هم با چنین چیزی روبرو شده بود... و آن زمان خیلی کمتر از الان قدرت داشت. تمام شجاعتش را جمع کرد و با اعتماد به نفسی که خودش را هم غافلگیر کرد جواب داد: اونی که اومده تو رو بکشه.
- جدی! فکر میکنی میتونی ؟
- می بینیم.
چوبدستی اش را بالا برد و با تمام قدرتش به آویز حمله کرد. میدانست که نابود کردن آویز به منزله نابودی روح درون آن است. همانطور که در سال دوم تحصیلش درباره دفترچه خاطرات عمل کرده بود. تمرکزش را روی طلسمهایی که در کتاب خوانده بود گذاشت با تمام سرعتی که میتوانست طلسم میخواند و پرتو های قدرتمند جادو را به سمت آویز فرستاد. ظاهرا روح انتظار این قدرت را نداشت میدانست که اگر آویز نابود شود او نیز از بین میرود. لحنش تغییر کرد: ما می تونیم دوستانه مشکلاتمون رو حل کنیم مرد جوان... میتونم بهت کمک
کنم که به هر چی میخوای برسی.
- جدی... چیزی که من میخوام رو تو خودت ازم گرفتی... اما الان یه چیزی میخوام اگه اون رو بهم بدی دیگه کاری باهات ندارم.
- اون چی هست؟ ...
- برو به جهنم
صدای روح خشمگین شد: تو هیچ میدونی داری با کی این طوری صحبت می کنی؟
- تو یه تیکه روح بی خاصیت بیشتر نیستی که حتی بدن هم نداره.
- آره ... چون می خوام مال تو رو بگیرم.
روح با تمام قدرتش به هری حمله کرد. سعی کرد تمرکز کند. روح ولدمورت در اتاق می چرخید و دنبال راهی برای متوقف کردن حملات هری بود. سریع ترین راه برای اینکار تسخیر بدن طعمه اش بود... با تمام قدرت به سمت او حمله کرد. اما هری با تمام وجود روی گفته ی استاد پیرش تمرکز کرده بود: اون نمیتونه توی بدنی که
سرشار از عشقه دووم بیاره
رژیک کسانی که دوستشان داشت تمرکز کرد ... پدر و مادرش، السیر یونس ، دامبلدور و جینی ... جم
۱۷۳
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
روح ولدمورت دوباره به بیرون پرتاب شد... و هری از شدت فشار روی زمین افتاد... این فشار و درد تا به حال چهار بار تکرار شده بود و هر بار بیشتر از قبل او را ضعیف میکرد... با این حال روح ولدمورت هنوز هم نمیتوانست
بیشتر از چند لحظه در بدن او بماند... بنابراین ذره ذره و با حملات مداوم انرژی بدن هری را میکشید... و هر بار زخمی عمیق بر بدن او بر جای میگذاشت ... حالا این روح قادر بود از اجسام استفاده کند... کم کم منجمد
میشد... داشت قدرت میگرفت.
درست برعکس هری ... سعی کرد نیرویش را حفظ کند. میدانست که درگیری اصلی هنوز مانده... جملات
کتاب در ذهنش تکرار میشد: او تمام کارها را در دست انجام داده بود:
«وقتی روح از جاودانه ساز آزاد شود تمام سعیش را برای اشغال نزدیک ترین بدن ممکن خواهد کرد... پس بهتر است این کار در مکانی خلوت و در تنهایی صورت بگیرد تا امکان تسخیر شدن دیگران کمتر شود... باید جادوی خاصی را روی محل فعال کنید تا روح نتواند از آن خارج شود در این صورت تا کسی وارد محل مزبور نشود روح نمی تواند او را تسخیر کند. در این حالت روح جاودانه ساز سعی می کند وارد بدن مهاجم شود که نباید اجازه این کار را به او داد... اما در هر حمله روح به جسم مهاجم صدمه میزند و آنقدر به او حمله می کند تا کاملا
ناتوانش کند و او را مجبور به تسلیم نماید ... در این حالت روح وارد بدن می شود...»
درد هری شدت گرفت ناگهان احساس کرد خنجری قسمتی از بدنش را جدا کرد از درد فریادی کشید و
چشمهایش را باز کرد. دست راستش سر جایش نبود... درد فلجش کرده بود. روی زمین افتاد اما هنوز مقاومت میکرد ... نباید اشتباه میکرد یک اشتباه خیلی برایشی گران تمام میشد... چون علاوه بر اینکه خودش تبدیل به ولدمورتی دیگر میشد ... دیگر رغیبی برای آن شیطان باقی نمی ماند ... ناگهان چیزی به صورتش ضربه زد... له
شدن عضلات سمت راست صورتش را احساسی کرد و ریختن دندانها در دهانش را...
باز هم بیاد آورد:
روح میشود... یک کپی از صاحب اصلی روح»
هری با خشم دندانهای شکسته ش را بیرون ریخت: به نسبت یه روح بی خاصیت کارت بدک نبود... اما تو موفق نمیشی ریدل... من نمیذارم.
- جدی! حالا می بینید.
روح شدید ترین حمله اش را انجام داد. هری حس میکرد که بدنش در آتش می سوزد. از درد فریادی کشید اما جم فریادش در صدای انفجاری که اتاق را لرزاند ناپدید شد... حالا روح در بدن او بود... گس
۱۹۷۴
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
تاریکی عجیبی دوره اش کرده بود... اما این سکوت و تاریک آرامش بخش نبود... وجود مزاحمی را احساسی میکرد... مزاحمی که وارد جسم او شده بود: حالت چطوره پاتر؟
- زیاد اینجا نمیمونی عوضی
- جدی! خب پس هنوز میخوای بجنگی
صدای ولدمورت چون زمزمه ای در سرش طنین انداخت. با خشم فریاد زد: آره ... میخوام بیرونت کنم
ناگهان درد عظیمی وجودش را گرفت. روح به سرعت در بدنش نفوذ میکرد و اختیار آن را در دست می گرفت...
سیاهی بیشتر و بیشتر شد ... نفرت، خشم، کینه و تنفر در وجودش اوج می گرفت... حالا علت سیاهی و تاریکی را میدانست... این به دلیل روح تاریکی بود که به بدنش وارد شده بود...
ضربات روح قوی بود و خیلی زود هری را وادار به تسلیم کرد ... کم کم احساس میکرد که دیگر تمایلی به بیرون
کردن این مهاجم ندارد... قدرتش را نداشت ...
چه عیبی داشت اگر بدنش را با او شریک میشد؟ اگر قدرتمند میشد! ... با قدرت این روح راحت تر میتوانست
دشمنانش را شکست دهد... در این صورت دیگر دردی در کار نبود... هری تسلیم شد و اجازه داد روح بدنش را
نیکلاس چوبدستی اش را پایین آورد: تمومه...
نفس چارلی بند آمد: چی! اما نیک...
- کاری از دست ما بر نمیاد چارلز... متاسفم
سارا با بغض به چهره ی پدر بزرگش خیره شد: یعنی ... میخواین بگین... مرده؟
- متاسفانه بله...
- الان بیشتر از یک دقیقسی که نبض و تنفسی نداره.
سارا و نیک با چشمان خیس نگاهی رد و بدل کردند. چارلی رویش را به طرف دیوار برگردانده بود. شانه هایش
میلرزید: خدای من... باورم نمیشه ... هری... اون هنوز یه بچه بود...
گس
دت ۱۷۴
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
دادست نیکلاس شانه اش را لمس کرد: آروم باش مرد... ما سعی خودمون رو کردیم.
در همین وقت ربکا فریادی از حیرت کشید: خدای من ... این دیگه چیه...
صورت هری به سرعت تغییر میکرد. زخمها و سوختگی ها ترمیم میشد. پوستش سفید شده بود... سفید و بی روح... به نظر بدنش داشت ترمیم میشد و تغییر شکل میداد... چشمهای نیمه بازشی که همیشه سبز و درخشان بود با برقی قرمز و شیطانی میدرخشید... ناگهان نفس عمیق عجیبی کشید.
سارا با خوشحالی قدمی به سمت او رفته بود که نیکلاس دستش را گرفت و با قدرت او را عقب کشید: جلو نرو
سارا ...
برخلاف چهره ی شاد دیگران ... نیکلاس وحشت زده به نظر میرسید: برین بیرون... اتاق رو تخلیه کنین ... وبه ابرقورث بگین بیاد تو
- ولی نیک... قضیه چیه ؟
- گفتم برو چارلی... برو و هر چی میتونی از اعضای محفلی با خودت بیار پشت این در ... اگه حدسم درست باشه
ممکنه مجبور بشیم خودمون هری رو بکشیم...
نفس چارلی حبس شد به سرعت بیرون دوید و کمی بعد با ابرفورث برگشت...
نگاه وحشت زده ی ابرفورث صورت هاشری را بررستان کرد. بعد چنانکه گویی دعا میکرد اشتباه کرده باشد پردسیل:
- هری تسخیر شده
::: 3: : ":: :: S::
وقتی نیک و ابرفورث از اتاق بیرون آمدند با جمعیت نگران و وحشت زده ای روبرو شدند که تا به حال ماجرا را
از زبان ربکا و سارا شنیده بودند.
لوپین و رون با هم به طرف آن دو یورش بردند: نیک... ماجرا چیه ؟ بگو که واقعیت نداره...
نیکلاس نگاهش را از افراد منتظر روبرویش دزدید: متاسفم ...
نزدیکش نبوده!
۱۷
رژن بی اختیار ر3 5 صندلی پشت سرش افتاد... اما ریموس هنوز مقاومت میکرد: چطور ممکنه ؟ آخه اون کده جم
نیز
 
 
________________
سNS
حلال حجار
از:
فدرال
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
نیکلاس در سکوت طلسم دیگری به سمت اتاق بیل فرستاد: منم گیج شدم... همچین چیزی تقریبا غیر ممکنه...
فقط میدونم که دیگه چاره ای نداریم...
- منظورت چیه ؟
صدای ریموس میلرزید. نیکلاس نگاهش را از او دزدید: ببینم چارلی... به بقیه خبر دادی؟
چارلی به آرامی سر تکان داد اما این باعث شد لوپین از کوره در برود: چیکار میخواین بکنین ... من اجازه نمیدم...
اینبار ابرفورث جواب داد: ریموس ... ما با یه ولدمورت به اندازه ی کافی مشکل داریم. دو میشو دیگه نمیخوایم...
- یعنی میخوای ... میخوای هری رو بکشی؟
تانکس با وحشت اینرا پرسیده بود...
رون و هرمیون مبهوت و متحیر از طرفی به طرف دیگر نگاه میکردند و وقتی نیکلاس سرش را به نشانه ی جواب مثبت تکان داد هر دو با هم از جا پریدند: نه!
- ما باید این کارو بکنیم... چاره ای نداریم رون
- من نمیذارم... نمیذارم به هری صدمه بزنین
پسر جوان با خشم چوبدستی اش را به طرف دو پیرمرد گرفت و آماده ی مبارزه شد در همان حال عقب عقب به
سمت در اتاق رفت.
نیکلاس توضیح داد: راه دیگه ای نداریم رون ... اون تسخیر شده... دیر یا زود بهوش میاد و اونوقت خدا باید به دادمون برسه... میدونی دو تا ریدل با دنیا چیکار میکنه ؟
- اون ... اون میتونه... قبلا هم تسخیر شده... از پسش بر میاد ... میتونه خودشو نجات بده
نیک توضیح داد: هرمیون... اونی که تو وزارت خونه هری رو تسخیر کرد ولدمورتی بود که خودش بدن داشت. هری تونست اونو به بدن خودش پس بزنه. اما این چیزی که هری رو گرفته بدن نداره ... یه چیزی مثل روح سرگردان ... به این آسونی از بدن اون در نمیاد... چون زندگیش به اون وابستس و اگرم در بیاد به یکی دیگه
حمله میکنه !
دو دوست وحشت زده به هم نگاه کردند... آیا نیک چیزی درباره ی جاودانه سازها میدانست؟ ... با نگاهی که رد و بدل کردند به این نتیجه رسیدند که نمی خواهند کسی را در راز هری شریک کنند...
۱۹۷۷
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هرمیون حرف رون را در ذهنش تکرار کرد: اگه اتفاقی برای هری بیوفته ما کار اونو ادامه میدیم اما هیچ کسی به جز ما نباید متوجه این حقیقت بشه...
جینی تسلیم نشد: از کجا می دونین؟ شما که تو وزارت خونه نبودین
- اگه اون بدن داشت ما میدیدیم... بدن هری تغییر نکرده... این هر چی هست از خودش بدن نداره...
- هرچی که باشه ... من نمیذارم... اون هنوزم هریه
جینی زار میزد و در همان حال ریموس را که به دیوار تکیه داده بود و کلافه به نظر میرسید مخاطب قرار داد: میخواین چیکارکنین پرفسور؟ وایسین بذارین اینا هری رو بکشن؟ فکر میکردم شما دوستش دارین
دختر جوان با مشت به سینه ی جادوگر میان سال میکوبید ... اما ریموس در دنیای دیگری بود... گویی او را نمی
گیل ...
بیل به ناچار دخالت کرد و خواهرش را از پشت گرفت و به زحمت جینی را که تقلا میکرد به لوپین صدمه بزند از او دور کرد: جینی... آروم باشی
جینی در میان بازوان بیل دست و پا میزد و تقلا میکرد که به ریموس حمله ور شود. بیل به سختی او را نگه داشته بود: جین... خواهش میکنم...
ولی خود او هم شرایط خوبی نداشت با نگاهی به سایر ویزلی ها دریافت که آنها هم احساسی مشابه خودش
دارند هری جزئی از خانواده ی آنها بود چطور میتوانستند به او صدمه بزنند؟
کمی آنطرف تر اتفاق جدیدی در حال وقوع بود.
رون به روشنی حضور ابر فورت را در مغزش احساسی میکرد به سرعت سرش را برگرداند: میشه تو ذهن من سرک
چهره ی ابرفورث در هم رفت کمتر پیش آمده بود که کسی بتواند مچ او را بگیرد اشتباه نکرده بود در ارتباط با این ویزلی جوان چیزی وجود داشت که مرد پیر از آن بی خبر بود: من باید دلیلشو بدونم رون مطمئنم یکی از
هرمیون او را راحت کرد: بذارین خیالتون رو راحت کنم آقای دامبلدور ... اون زمانی که هری چفت شدگی رو پیش اسنیپ میخواند من و رون رو خود پرفسور دامبلدور تعلیم داد... به این راحتی نمیتونین تو ذهن ما سرک جم
۱۹۷۸
ناr
 
________________
سNS
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
بکشین ... ما قول دادیم این راز رو حفظ کنیم و حفظ شی میکنیم... تا به حال علیه تون اقدامی نکردیم اما اگه یه بار دیگه بخواین وارد ذهن ما بشین تو ذهنمون بلوکتون می کنیم...
دهان جمع از شنیدن این اطلاعات تازه باز مانده بود. آنها نمیدانستند که رون و هرمیون آموزشی چفت شدگی دیده اند و چیزی که برای نیک و ابرفورث جالب بود این بود که حتی خبره ترین افراد هم اینقدر با اطمینان از بلوکه کردن ذهن دیگران حرف نمی زدند... اگرچه اگر این دو نوجوان واقعا توسط آلبوس آموزش دیده بودند نمیشد انتظار دیگری از آنها داشت.
اما فعلا مشکل مهم تری داشتند و نیکلاس این را گوشزد کرد: ما الان باید ببینیم با هری چیکار میتونیم بکنیم
تانکسی اعتراض کرد: نمیتونی از ما بخوای به اون صدمه بزنیم.
- میخوای چیکار کنم تانکسی... به وزارت خونه پیغام بدم بیاین هری پاتر رو بکشین که ولدمورت تسخیرش
کرده؟ یا نه چطوره یه پیغام برای ولدمورت بفرستم؟ میدونی بعدش چی میشه ؟
- بهتر از اینه که خودما... فکرشم نکن نیک ... من نیستم...
چارلی مصمم و محکم نظرش را بیان کرده بود.
هرمیون به فکر فرو رفته بود. مجبور بود بین هری و هدفش یکی را انتخاب کند، اما این چیزی نبود که انتخابش راحت باشد. مسلما نجات زندگی بهترین دوستش برای او در اولویت قرار داشت اما وقتی نیکلاس با این اطمینان میگفت که کار هری تمام است پس باید قبول میکرد که راه نجاتی برای او وجود ندارد.
وقتی به حرف آمد اشک از چشمانش سرازیر شده بود: اگه قرار باشه وزارت خونه بفهمه اوضاع بدتر از اونی میشه که فکرشو بکنین... دلیلشو نمیتونم بگم اما هرچی که اینجا اتفاق میوفته... نباید از جمع خودمون به بیرون در ز کنه ... وگرنه ... چیزی که باهاش روبرو میشین خیلی بدتر از اونیه که فکرشو بکنین ... این چیزیه که هری برای جلوگیری از اون به این وضعیت در اومد... و...
هرمیون با نفسی عمیق هق هق گریه اش را عقب راند: من مجبورم بگم ... ح... حتی اگه... حتی اگه مجبور شیم خودمون اونو بکشیم ... با... باید کمک کنیم تا این ماموریت درست انجام بشه. این چیزیه که هری میخواد.
چند لحظه همه جا در سکوت فرو رفت... دختر جوان اطلاعاتی داشت که حاضر نبود به آنها بدهد اما آنقدر
برایش مهم بود که حاضر بود در قتل بهترین دوستش شرکت کند...
سکوت هولناکی ایجاد شد که هیچ کس مایل به شکستن آن نبود. تنها نگاههای لرزانی که بین افراد میچرخید.
۱۹۷۴
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
بلاخره این فرد بود که از سکوت سایرین به تنگ آمد: که این طور ... پس قراره که ما ها چوبدستی هامونو بکشیم... بریم تو اون اتاق و هری رو بکشیم... کار زیاد سختی نیست... ببینم کدو متون می تونین این کارو
بکنین ؟
نگاههای سرگردان و ناراحتی بین چشمهای نمناک رد و بدل شد.
جرج هم خشمش را خالی کرد: کدو متون میتونه بره تو اون اتاق... تو چشمای هری نگاه کنه و بکشدش؟ ... چوبدستیاتونو در بیارین ببینم.
جمله ی آخر را فریاد زده بود... و بقیه بی اختیار چوبدستی هایشان را کشیدند دستهای همه شان میلرزید
فرد داد زد: یه نگاه به دستاتون بکنین ؟ میگم نگاکنین ...
چشمها روی دستهای لرزان ثابت ماند ... خودشان هم تعجب کرده بودند...
فرد ادامه داد: حالا هر کدو متون میتونه بره هری رو بکشه.
نگاههایی بین سایرین رد و بدل شد. هیچ کس حرکت نکرد. در میان ناباوری حاضرین، ریموس لوپین قدمی به
جلو برداشت.
چارلی، آرتور، تانکس و ابرفورث باناباوری زمزمه کردند: ریموس !
لوپین عصبی و خشمگین به طرف آنها برگشت: این جوری به من زل نزنین ... هیچ کدو متون به اندازه ی من اون پسر رو دوست نداره... چیزی که من میدونم اینه که اگه اون روحی که هری رو تسخیر کرده زنده بمونه... هری
تا ابد تو جسم خودش عذاب میکشه... یه زجر ابدی ... و هری ترجیح میده بمیر۵ تا دو نا ولدمورت داشته
باشیم... منم ترجیح میدم خودم اونو بکشم تا اینکه عذاب بکشه.
قطره اشکی به آرامی از گوشه ی چشمش فرو افتاد... صدای هق هق گریه ای بلند شد. مالی در آغوش فلور ناله
میکرد...
از اتاق بیل صدای قهقهه ای شوم بلند شد. قهقهه ای که مو را بر تن راست میکرد.
: : : : | :
۱ ۸
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
در همین زمان در اتاق بیلی اتفاقاتی در حال وقوع بود... هری بیدار شد. نگاهی به اطرافش کرد. علیرغم زخمهای زیاد بدنش هیچ دردی نداشت. صدایی توام با دردی مرگبار در ذهنش زمزمه کرد: من و تو ... با هم ... دنیا رو
زیر و رو می کنیم.
از خودش هیچ اختیاری نداشت. کاملا تسلیم شده بود ... گویی عروسکی بود که کس دیگری او را هدایت میکرد اما هری دیگر یارای مقاومت نداشت به اطرافش نگاهی کرد و متوجه جای خالی دست راستش شد. کمی آن طرف تر دست راستش روی میز بود. آنرا برداشت و بی هیچ احساسی بررسی کرد و بعد با بی تفاوتی مثل تکه ای آشغال آنرا بر زمین انداخت. اطراف را جستجو کرد و چوبدستی اش را یافت. آنرا برداشت و طلسمی را روی بازویش اجرا کرد. بلافاصله از محل قطع شدگی استخوان ریشه زد و شروع به رشد کرد. چند لحظه بعد استخوانهای مچ و انگشتان رشد کردند و بعد رگها، ماهیچه ها و نسوج ... و لحظه ای بعد پوست روی آنرا گرفت.
ب آرامی دست جدیدش را بررسی کرد کاملا مثل اولش شده بود: حالا بهتر شد...
صدایش سرد و بی احساس بود. به سمت آینه رفت. از دیدن چهره ی خودش لحظه ای شوکه شد. چشمهای سبزش به رنگ سرخی شیطانی در امده بود و پوست صورتش سفید و بی روح بود... دستی به صورت کشید و ناخودآگاه قهقهه زد. قهقهه ای که متعلق به خودش نبود.
به طرف در رفت و دستگیره را چرخاند. حدسش درست بود در قفل شده بود. اما قفلی که روی در بود یک طلسم عادی نبود. چوبدستی اش را حرکتی داد و طلسمی به طرف در فرستاد. باز هم بی اثر بود. اینبار با یک حرکت در را تکه تکه کرد و از آن خارج شد... روبرویش ده پانزده نفر ایستاده بودند و به او نگاه میکردند. بعضی با نگرانی، بعضی با اندوه و بعضی با خشم... اما نگاه یک نفر تفاوت داشت... کاملا مصمم به نظر میرسید مردی چهل و دو سه ساله که موهای خاکستریش باعث میشد پیرتر از سنش به نظر برسد چوبدستی اش را بالا گرفته بود و با اندوهی خاصی نگاهش میکرد. متوجه شد که دستهای مرد میلرزد.
علیرغم تصمیمش لوپین قادر نبود به کسی که جای فرزند نداشته اش را داشت صدمه بزند و نیکلاس اینرا خوب میدانست... این کار خودش بود باید دست به کار میشد. چوبدستی اش را کشید تا حمله ای کند اما در همان لحظه یک نفر جلو دوید: هری... بهشون بگو حالت خوبه... بگو که تسخیر نشدی.
در یک لحظه چوبدستی هری حرکتی کرد و جینی را با شدت به دیوار کوبید قهقهه ی هری تن جینی را لرزاند
با صدایی که مو را بر اندام همه راست میکرد خنده اش را ادامه داد: تو نمیتونی کاری برای اون بکنی بچه جون... اون الان تحت اختیار منه... هرچند که کمی درد میکشه اما کاملا راضیه. معامله خوبیه. درد کمتر در برابر
اطاعت بیشتر.
۱ ۸۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
بلافاصله چوبدستی ها بالا رفت و قهقهه ی روح شدت گرفت: پس قراره بجنگیم... باشه ببینم کدو متون میخواد اول بمیره؟
ریموس قدمی جلو گذاشت: متاسفم هری... به خاطر کاری که میخوام بکنم منو ببخش.
طلسمهای لوپین واقعا پر قدرت بود اما این هری نبود که با او میجنگید بنابراین چندان عجیب نبود که هیچ
طلسمی به هدف برخورد نمیکرد. به نظر میرسید لوپین برخلاف گفته اش نمیتواند به هری صدمه بزند چون
قادر نبود از طلسمهای کشنده استفاده کند.
در عوض طلسمهای قدرتمند هری، ریموس را از پا در اورد و بر زمین انداخت... در یک لحظه هری چوبدستی اش را بالا آورد: آواداکداورا
تانکس جیغی کشید و به سمت ریموس دوید اما قبل از او پرتویی آبی رنگ طلسم سبز رنگ را منحرف کرد و به سقف کوبید. آرتور ویزلی وارد مبارزه شده بود... به نسبت حریف قبلی این یکی بهتر بود... هرچند که مهارت و قدرت لوپین را نداشت اما سرعت خوبی داشت... درگیری آن دو چیزی حدود دو دقیقه طول کشید و در این مدت ویزلی ها شاهد یک دوئل وحشتناک بودند. طلسم بود که از دو طرف فرستاده میشد و گرد و خاک ناشی از ترک برداشتن دیوار ها دید شان را تقریبا کور کرده بود. چندین بار مجبور شدند سرهایشان را بدزدند و
خودشان را روی زمین بیندازند تا از شر طلسمهای منحرف شده در امان بمانند. با این حال این وضع خیلی
طول نکشید وقتی او از دست حریفش خسته شد طلسم قدرتمندی به سمت یکی از تماشاگران فرستاد...
و زمانیکه آرتور برای دفاع از ربکا چوبدستی اش را چرخاند هری عکس العمل نشان داد و با سرعتی استثنایی طلسمی را به او کوبید در نتیجه آرتور ویزلی با بدنی غرق در خون در کنار لوپین افتاد... بیل به موقع جنبید و جلوی برخورد طلسم مرگ با پدرش را گرفت: متاسفم هری... اما دیگه چاره ای برامون نداشتی.
بیل، فلور و تانکس با هم به او حمله کردند. اما شکست این چند نفر برای روحی که در بدن هری جولان میداد کار چندان سختی نبود... با چند حرکت سریع دو دختر را خلع سلاح کرد ... و بیل را با خشونت زیر طلسم شکنجه گر گرفت... فریادهای بیل خانه را میلرزاند و هری غرق در لذتی ژرف شده بود. لذتی حیوانی که دلیلش را نمیفهمید... حتی صدای جیغ های مالی، هرمیون و جینی را نمی شنید ... و وقتی فلور به او حمله کرد با چند حرکت قوی دختر جوان را به خاک و خون کشید ... ظاهرا همه بر علیه او متحد شده بودند... ناگهان سوزشی در دست چپش احساس کرد ... خون به شدت از زخمی که در اثر حمله ی چارلز ویزلی ایجاد شده بود بیرون میزد. به قدری به خشم آمد که چوبدستی اش را بالا گرفت تا با یک طلسم قدرتمند پسر جوان را بکشد اما مهارت چارلی را دست کم گرفته بود... چارلی طلسمهایی را میشناخت که میتوانست به سادگی یک اژدها را از پای در آورد و با کمال میلی آنها را روی کسی که این طور به اعضای خانواده اش صدمه زده بود اجرا میکرد کاملا ماه سNS
۸۲ ۱ چه از: همرار
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
شده بود که کسی که جلویش ایستاده هری نیست... چیزی حدود پنج دقیقه مبارزه ی شدید که طی آن به هر دو طرف صدمه ای اساسی رسید و البته خانه ی ویزلی ها هم از طبقه ی دوم چند راهی به بیرون پیدا کرد... چون طلسم مرگبار هری با هوشیاری چارلی منحرف شده بود و دیوار را نابود کرده بود، بعد از آن چارلی تلافی کرده بود و هری طلسم را منحرف کرده بود. یک طلسم انفجاری قسمتی از راه پله را متلاشی کرد و بخشی از سقف توسط طلسم منحرف شده بعدی بر زمین ریخت... با این حالی هری توانست از غفلت چارلی سوء استفاده
کند و در یک لحظه ی شوم ضربه ی سختی به او بزند که چارلی را کاملا خلع سلاح کرد...
بعد چوبدستی اش را بالا آورد تا کار را یکسره کند اما اینبار کس دیگری جلو پرید.
رون با وحشت به چهره ی بهترین دوستش نگاه کرد ... ذره ای شبیه خودش نبود... کوچکترین احساسی در نگاهش دیده نمیشد... بی اختیار بین هری و چارلی قرار گرفت: میخوای بکشی؟ ... باشه بیا منو بکش.
در میان فریاد حاضرین چوبدستی هری بی رحمانه بالا رفت اما... اتفاقی در حال وقوع بود ... دست هری دیگر از مهاجم اطاعت نمیکرد ... دهانش باز شد و صدای ضعیف هری در راهرو پیچید: حق نداری به اون صدمه بزنی...
علیرغم درد زیاد پسر جوان با آخرین توانش میجنگید...
- که این طور هری... پس هنوز میخوای بجنگی.
درد شدیدی وجودش را گرفت. عذابی مرگبار ... در برابر چشمان متحیر و وحشت زده ی سایرین پیکر هری بر زمین افتاد... از درد به خود می پیچید و از ته دل فریادهایی دردآلود میکشید فریادهایی با صدای هری و بعضی با صدایی ولدمورت
نیکلاس به افرادی که با وحشت به هری نگاه میکردند خیره شد... در نگاهشان ترس و نگرانی موج میزد ... و البته
ذره ای امید...
میتوانستند از ورای فریادها صدای هری را بشنوند: نمیذارم ... حق نداری به اونا صدمه بزنی،
هری هنوز میجنگید اما قدرت حریف بیشتر از تصور او بود: اینجا منم که دستور میدم بچه... و تو باید یادبگیری که اطاعت کنی.
هری در خود میپیچید و فریاد میکشید. فریادها در میان دیواره های سنگی میپیچید و انعکاس ان حاضرین را
میلرزاند. به خوبی میتوانستند شدت دردی را که او در برابرش مقاومت میکرد احساس کنند. این درد شدید تر از تحمل هری بود در کمتر از چند دقیقه تسلیم شد... قدرتش و تمام بدنش در کنترل دیگری بود...
۱۸۳ چه از:
در
خ حال ۹
سNS
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
با صدایی ملتمسانه نالید: باشه... باشه... هر کاری بخوای میکنم... خواهش میکنم... فقط با اونا کاری نداشته باش... بذار برن ... خواهش میکنم...
لوپین و جینی با هم فریاد زدند: هری نه... این کار و نکن...
اما دیگر دیر شده بود... هری دوباره تسلیم شده بود... دست و پا زدنش متوقف شد. حاضرین با نگرانی و اضطراب نگاهش میکردند در اوج نامیدی آرزو میکردند که این بار هری موفق شده باشد... اما وقتی چشمان هری باز شد
صدایی شوم به گوششان رسید: تا وقتی که اطاعت کنی ارباب بخشنده ای خواهم بود.
چوبدستی ها دوباره بالا آمد اما هری سریع تر عمل کرد و طلسمی قدرتمند را به سمت جمع فرستاد... بلافاصله نیک و ابرفورث وارد عمل شدند... ابرفورث با مهارتی فوق العاده طلسم ولدمورت را به طرف سقف منحرف کرد. موجی از حملات هماهنگ دو نفره از سمت دو مرد پیر آغاز شد و تازه در این زمان بود که ولدمورت متوجه شد این دو بسیار قدرتمند تر از بقیه هستند. بقیه تقریباً به سادگی از دور خارج شده بودند اما این دو نفر دست
بردار نبودند. از چپ و راست و باسرعتی کم نظیر او را زیر فشار گرفته بودند. باید درس خوبی به آنها میداد.
دو مرد پیر طلسم های ترکیبی را استفاده میکردند و با هم گروه خوبی را بوجود آورده بودند. مهارتشان بیشتر از آن بود که حریفشان شود. مجبور بود به نحوی شر آنها را کم کند
اما این کار هم آسان نبود... در کمتر از پنج دقیقه کفه ی ترازو به نفع دو پیرمرد چرخید.
- آخ
درست وقتی که فکر میکرد موفق شده، ابرفورث با طلسم سیاه قدرتمندی به او ضربه زده بود از درد فریاد میکشید ... بدنش فلج شده بود و قادر به حرکت نبود اما مغزش به سرعت کار میکرد. باید کاری میکرد که یک نفر او را از این عذاب نجات دهد و چه کسی بهتر از پسری که زیر فرمانش بود... صدای فریادها تغییر کرد. فریادهای دردآلود هری، مالی را به گریه انداخت، چارلی به موقع جلوی مادرش را گرفت. بیلی و فلور با هم رون را گرفتند... ربکا، جینی را در آغوش گرفت و تانکس مجبور شد جرج، فرد و هرمیون را با هم بیهوش کند تا کار احمقانه ای نکنند... اما این ریموس بود که نتوانست تحمل کند قادر نبود بیشتر از این هری را در چنگال درد رها کند بی اختیار حرکتی کرد و با یک طلسم قدرتمند ایرفورث را عقب انداخت ...
۱ ۸ :
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
ولدمورت سریع از جا برخاست... نقشه اش به خوبی جواب داده بود حالا باید به حریف ضربه شستی نشان میداد... طلسمی که اینبار استفاده کرد به قدری قدرتمند بود که برای دفاع در برابر آن به چندین مرلین نیاز داشتند از آنجایی که جایی برای پناه گرفتن در راهروی خانه ی کوچیک ویزلی ها نبود ابروفورث و نیک هر دو با هم طلسم سپرپر قدرتی را اجرا کردند تا از سایرین دفاع کنند طلسم با سپر بر خورد کرد و فشار شگرفی به نیک و ابی وارد شد اما مثل اینکه هری دست بردار نبود و ارتباط را قطع نمیکرد دو نفری که پشت سپر بودند بخوبی میدانستند که در صورت از بین رفتن طلسم چه عواقبی در انتظارشان خواهد بود... هنوز ۳۰ ثانیه نگذشته بود که ابرفورث از شدت فشار تقریبا از هوش رفت و روی زمین افتاد نیک که کاملا درمانده شده بود برای لحظه ای نگاهش را به او انداخت و همین غفلت کافی بود که هری ارتباط رو قطع کند و با یک طلسم خلع
سلاح ساده او را هم از پا در آورد.
هری با صدایی بیروح، سرمست از پیروزی خنده ای سر داد و رو به نیک گفت: بد نمیجنگی پیرمرد اما هنوز خیلی مونده تا حریف من بشی این دفعه کاری بهتون ندارم. به خادم جدیدم قول دادم. اما دفعه ی دیگه مرگ
همه تور حتمیه.
برگشت و به سرعت به طرف راه پله ها رفت ... بلافاصله نیکلاس با طلسمی قدرتمند به او حمله برد ... اینبار هری رحمی نشان نداد ... با چنان ضربه ای پیرمرد را به عقب پرتاب کرد که صدای خرد شدن استخوانهایش در اتاق پیچید و نقش زمین شد... سارا جیغی کشید: پدر بزرگ!
توجه روح به دختر جوان زیبایی که کنار دیوار مخروبه ی اتاق دوقلوها ایستاده بود معطوف شد. چشمان شیطانی اش از شهوت میدرخشید... چه بهتر که قبل از ترک آنجا لذتی هم نصیبش شود... قدمی به سمت سارا
برداشت. یک نفر فریاد کشید: عقب وایسا سارا
اما به نظر نمیرسید که دختر جوان خیال عقب کشیدن داشته باشد با عظمی راسخ چوبدستی اش را بالا آورد و وقتی ولدمورت، فرد، جرج و هرمیون را که توسط تانکس بهوش آمده بودند از سر راه به کناری پرتاب کرد آماده ی مبارزه بود. اینبار ولدمورت به حریفش حمله نکرد تنها با یک سپر کوچک طلسمی را که برای سن این دختر بیش از اندازه قوی به نظر میرسید منحرف کرد و در یک لحظه چوبدستی دختر وحشتزده را از دستش خارج کرد.
و با یک حرکت او را به سمت خود کشید اما:... آخ...
این یک طلسم برنده ی پر قدرت بود که باعث شد دستش را از دختر وحشت زده پس بکشد. نگاهش در
جستجوی مهاجم روی صورت حاضرین دوید...
دت ۸ ۱
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- بهشی دست نزن عوضی
دراکو با حرکتی سریع سارا را عقب کشید و بین او و هری ایستاد... چشمهای سرخ شیطانی از خشم میدرخشید
دراکو با چشمان خاکستریش نگاه او را جواب داد و سارا را عقب راند: به من نگاه کن پاتر... برعکس همه ی اینایی که اینجان من یکی خیلی خوب میتونم بکشمت... اگه شده با دست خالی خفت کنم ...
صدای ولدمورت پوزخندی زد: اوه...
دراکو اینبار روح را مخاطب قرار داد: بذار یه چیزی رو برات روشن کنم آشغال ... اونی که اشغالشی کردی اصلا برام مهم نیست اما اگه یه بار دیگه دستت به سارا بخوره بلایی سرت میارم که ...
صدای سرد دوباره بلند شد: جدی میگی... پیعتر برات ماهیچ نیست که کمر با پسره چیکار کنم ؟ مثلا این حجوری عذابش بدم؟
صدای جیغ های دردآلود هری بلند شد از ته دل نعره میکشید... گویی صدها طلسم شکنجه گر را روی او انجام داده اند... جینی و هرمیون در آغوش هم به گریه افتادند، ریموس چشمهایش را بست و مالی تقریباً از حال رفت ... اما دراکو به سختی تلاش میکرد که عکس العملی نشان ندهد. این درد بارها بیشتر از درد طلسم شکنجه گر بود و او برای بدترین دشمنش هم چنین دردی را نمیخواست. نگاهش چرخید و به رون افتاد که جینی و هرمیون را در آغوش کشیده بود و همانطور که تلاش میکرد از آن دو محافظت کند با آنها گریه میکرد. فکری ناگهانی در ذهنش درخشید. چرا زودتر نفهمیده بود.
- اون اگه عرضه داشته باشه میتونه خودشو نجات بده... فقط باید یکی چیزی رو که لازم داره بهش بده... اگه نتونه از پس یه روح بی خاصیت بر بیاد... لیاقت اون چیزی که سرش میاد رو داره...
دراکو داشت راهنمایی میکرد و منتظر بود تا کسی منظورش را درک کند یا هری عکس العملی نشان دهد اما روح خسته ی هری دیگر قادر به مقاومت نبود... ولدمورت چوبدستی اش را بالا آورد تا کار این مزاحم را بسازد
اما...
در یک لحظه کسی به او آویزان شد. بی توجه به فریادهای وحشت زده ی حاضرین، جینی رون عقب زده بود و جلو پریده بود، با سرعت دستهایش را دور گردن پسر جوان حلقه کرد و عمیق ترین بوسه ی عمرش را از لبهای
او گرفت... ولدمورت به سرعت عکس العمل نشان داد و دختر جوان را به عقب پرتاب کرد.
۱۸
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
اما دیگر دیر شده بود... بدن هری در گرمایی از عشق فرو رفته بود. حسی از لبهایش میجوشید، قلبش را به
تپش وامیداشت و به گونه ای معجزه آسا به او نیرو میداد: جینی...
در یک لحظه ی مناسب هری با قدرت به حریفش حمله کرد و باز دردی مرگبار ... دوباره روی زمین افتاد و به خود می پیچید اما اینبار فریادهای ولدمورت بلند تر از او بود...
جینی دست فرد را که تلاش میکرد او را عقب بکشد کنار زد و به سرعت به سمت هری دوید باری دیگر دست
او را گرفت و با بوسه ای محبتش را نثار او کرد ... صدای فریادهای دردآلود خانه را میلرزاند دو روح در هم گره خورده بودند. به نظر میرسید که یکدیگر را تکه تکه میکنند سرانجام در برابر چشمان وحشت زده ی دیگران
هری بار دیگر سرپا ایستاد. مالی با وحشت جیغ کشید: جینی مواظب باشی
هنوز جمله اش تمام نشده بود که زمین لرزید هری با تمام باقیمانده ی قدرتش جینی را به عقب هل داد و چه به موقع چون در همان زمان همراه با جینی دود بی شکلی هم از بدن هری جدا شد جرج روی جینی شیرجه زد تا او را از خطر حفظ کند همزمان ایرفورث به سرعت روی زمین پرید و چوبدستی افتاده ی هری را برداشت:
آنتوس فاتنرا کاروا
اشعه ی سبز رنگ درست به روح برخورد کرد و قبل از اینکه تصمیم به اشغال دیگری بگیرد آنرا به آتش کشید. فریادهای روح گوش را کر میکرد اما... بلاخره تمام شد...
حالا نگاهها به سمت بدن هری بود که تلو تلو میخورد. به زحمت چشمانش را باز کرد و نگاه زمردینی به دوستانش انداخت... بعد همه چیز سیاه شد و هری بر زمین افتاد...
::: 83 588 :3 5:3:::
نیکلاس با حیرت پرسید: تو چطوری فهمیدی که چیکار باید بکنی جینی؟
جینی لبخند تشکر آمیزی به دراکو زد: کار دراکو بود... به موقع راهنماییم کرد ... هری بهم گفته بود که دامبلدور بعد از ماجرای وزارت خونه چه چیزهایی بهش گفته اما من یادم نبود نمیدونم اگه دراکو بهم نمیگفت
چیکار کنم الان چه وضعی داشتیم.
نیک ابروهایش را با تعجب بالا برد و نگاه پر سوالش را به سمت مالفوی جوان چرخاند.
دراکو که در زیر نگاه نافذ پیرمرد چندان احساس آرامش نمیکرد توضیح داد: فقط یه الهام بود. پاتر جلوی صدمه
زدن اون به ویزلی رو گرفته بود... فکر کردم اگر...
۱ ۸۷۴
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
چشمان نیک برقی از شعف زد: جطوری به این نتیجه رسیدی؟
دراکو شانه ای بالا انداخت: تموم خانواده ی من تو کار جادوی سیاهن... اگه این چیزا رو ندونم دیگه بهم مالفوی نمیگن!
- به هر حالی خیلی به موقع بود.
ربکا اعتراض کرد: آقای فلامل ... ممکنه یه دقیقه بی حرکت باشین تا من این شکستگی رو جا بند از م؟
نیکلاس با نارضایتی سری تکان داد: البته دخترم... آخ...
ربکا استخوان اخر را هم ترمیم کرده بود...
E{{ {{ {{ {{ {{ :::
هجده ساعت بعد هری چشمهایش را باز کرد. با کمی دقت متوجه شد که در اتاق بیل است. تمام بدنش کوفته بود و سرش به شدت درد میکرد. نیازی نبود که خیلی به خودش فشار بیاورد تا بیاد آورد که چه بر سرش آمده.
با نگاهی سریع بدنش را بررسی کرد و وقتی متوجه شد که همه چیز سر جای خودش است نفس عمیقی از آسودگی کشید. همین باعث شد کسی که در تمام این مدت در کنارشی بود بیدار شود.
ریموس لوپین با حرکتی از جا پرید چهره ی خسته اش با لبخندی از شوقی روشن شد: بلاخره بیدار شدی؟ حسابی منو ترسوندی هری
هری که به خوبی هر آنچه را که اتفاق افتاده بود بیاد میاورد با نگرانی پرسید: شما حالتون خوبه؟ پرفسور دامبلدور، آقای فلامل... بیل... بقیه چی؟ تو خیلی صدمه دیدی؟
ریموس لبخندی زد: همشون خوبن... باید بگم کارت معرکه بود هری... فکرشم نمیکردم که موفق بشی... هرچند که نمیدونم چطوری اون بلارو سر خودت آوردی،
هری نگاهی به دست آویزان از گردن ریموس کرد و با عذاب وجدان زمزمه کرد: ممکن بود تو رو بکشم.
- هی... حالا که نمردم... بعد شم تو که دست خودت نبود... ممکن بود ما هم مجبور شیم بهت صدمه بزنیم.
ریموس نگاهش را از هری دزدید اصلا دوست نداشت به او بگوید که چه نقشه ای برایش داشته اند...
درست در همین موقع لای در باز شد و موهای وزوزی هرمیون جلوتر از خودش وارد اتاق شد: پرفسور لوپین ... |- !حالش چط... هری
; ۸۸ ۱ چه
هلال
حلال حجار
 
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
کلمه ی آخر را تقریباً جیغ زد و به سمت پسر جوان حمله ور شد: باورم نمیشه... وای نمیدونی چقدر نگرانت بودیم... خودش را در آغوش هری انداخت، هری همانطور که با محبت هرمیون را نوازش میکرد صورتش از
اشکهای دختر جوان خیس میشد: من خوبم هرمیون باور کن...
خوب! ... خوب؟ ... میدونی با ما چیکار کردی دیونه ی از خود راضی؟
دختر جوان با مشت به سینه ی دوستش میکوبید.
هری فرصت جواب دادن به هرمیون را پیدا نکرد چون در باز شد و اعضای وحشت زده ی خانواده ی ویزلی به همراه تانکس، مودی، سارا، جسیکا، نیک، ابرفورث و دراکو سراسیمه وارد شدند. به نظر میرسید که به شدت ترسیده باشند چرا که رنگ به صورتشان نمانده بود، چهره هاشان نشان میداد که با شنیدن جیغ هرمیون
فکر کرده اند که هری مرده.
هری نتوانست شادیش را از دیدن سلامتی آنها پنهان کند: سلام
با شنیدن این کلمه از زبان هری، لبخندی از آسودگی بر لب همه شکل گرفت همه به جز مالی که دوباره به گریه افتاده بود...
فرد هیجان زده به طرف تخت هری دوید: پسر باورم نمیشه که زنده ای!
- کارت حرف نداشت هری... نو اولین جلسه برای سوزان و بچه های ار...
- اهم اهم...
رون به موقع جلوی خرابکاری جرج را گرفته بود. چشمانش از شوق مرطوب شده بود مخفیانه اشکهایش را پاک کرد: خوب حالشو گرفتی رفیق... میدونستم موفق میشی. اما اگه یه بار دیگه بدون اینکه به ما بگی دست به همچین حماقتی بزنی کاری میکنم که...
رون حرفش را ادامه نداد چرا که دوستش در جای دیگری سیر میکرد نگاه هری در اتاق چرخیده بود و سر انجام آنچه را که میخواست در کنار پنجره پیدا کرد... جینی که به قاب پنجره تکیه داده بود با چشمانی پر اشک لبخندی تحویل هری داد و او نتوانست این لبخند را بی جواب بگذارد...
نیکلاس به سرعت متوجه این نکته شد زیر لب زمزمه کرد: خب حالا که هری حالش خوبه بهتره ما بریم بیرون... اینجا بحث داره زیادی خصوصی میشه...
۱ ۸۹
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
بلافاصله صورت هری و جینی سرخ شد... وقتی مالی، مودی، آرتور، بیل، چارلی و نامزدهایشان به همراه دو استاد جدید هاگوارتز از اتاق بیرون رفتند ریموس بلند شد...
هری بی اختیار اعتراض کرد: کجا میری؟
ریموس برگشت با ابرو اشاره ای به جینی که صورتش به رنگ موهایش در آمده بود کرد و چشمکی زد: الان برمی گردم.
و پشت سر تانکس از اتاق خارج شد.
درست در همین وقت نگاه هری در آستانه ی در به دراکو افتاد که بیصدا خارج میشد... اینبار واقعا به او بدهکار بود... نه تنها هری، بلکه کل جامعه ی جادوگری انگلستان و شاید جهان و احتمالا مشنگها... نتوانست جلوی خودش را بگیرد: دراکو!
دراکو برگشت. هری لبخندی تحویل او داد: از کمکت ممنونم.
مالفوی جوان سری تکان داد: من ترجیح میدم به جای دو تا ولدمورت با چهل تا پاتر در بیوفتم.
بعد گویا ناگهان فهمید که چه گفته، خودش از وحشت لرزید. هری نتوانست جلوی لبخندش را بگیرد ... دراکو برای اولین بار نام ولدمورت را بر زبان آورده بود...
: : ; : | :
- نه، نه، نه ... هری ... باید بیشتر تمرکز کنی... هرمیون ... یه کم پر قدرت تر... فرد... اگه حواست این طوری به جسیکا باشه کاری از پیش نمیبری... یه کاری نکنین از هم جداتون کنم...
رنگ فرد سرخ شد. جسیکا موهای لختش را از جلوی صورتش کنار زد و سعی کرد دوباره تمرکز کند...
از وقتی که جس مدرسه اش را عوض کرده بود فرد واقعا سر حال بود. حالا دیگر بدون غرغر کردن در جلسات تمرین شرکت میکرد. مدتی بعد به برج ریونکلاو راه پیدا کرد و در فاصله ی کمی بعد از آن رابطه ی فرد و
جسیکا صمیمی شده بود اما کار هردوشان بهم ریخته بود. همین موضوع در مورد سوزان و جرج که درست چند
بود. از نظر مهارت او خیلی از سایر اعضای گروه عقب تر بود بنابراین نیاز به کمک داشت تا با سایرین هماهنگ شود... و این کمک مسلماً نمیتوانست فرد باشد...
و به ۹
سNS چه از:
حلال حجار
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
کتی بل بهترین گزینه بود که با جدیت تمام به او تمرین میداد... جسیکا هم با تمرکز شدید به تمرین ادامه میداد... البته اگر فرد که درست بغل دستش تمرین میکرد مزاحمش نمیشد که این یکی واقعا غیر ممکن به نظر
می رسید.
اکثر مواقع صورت ظریفش در هنگام تمرین از شدت عرق خیس بود ولی چشمان درشت عسلی رنگش تمام
مدت فرد را می پایید...
- هری... حواست اینجا باشه
هری نفس عمیقی کشید... ابرفورث واقعا سخت گیر بود اما کسی خیال اعتراض نداشت... چهار ماه و نیم از بازگشت آنها به هاگوارتز میگذشت و در این مدت تمام مدت در حال تمرین بودند. نظریه ی ابرفورث این بود که مهمترین اولویت برای آنها یاد گیری طلسمها و کاربرد آنها و بالا بردن سرعت در فکر کردن و تصمیم گیریه.
هیچ کدام اعتراضی نمیکردند...
البته مک گونگال برای سایر دانش آموزان هم کلاس های ابتدایی دفاع را برپا کرده بود اما تمرینات هری و دوستانش متفاوت بود. به خواهش هری تمام اعضای الف دال، دانش آموز و فارغ التحصیل هفته ای هفت روز پا به پای او تمرین می دیدند... تمریناتی که به مراتب پیشرفته تر از تمرینات سایر دانش آموزان بود. روزی شش ساعت تمرین فشرده و سنگین در کنار درسهای مدرسه... یعنی روزی ده ساعت تلاش بی وقفه... اما در مورد هری این زمان به سیزده ساعت می رسید. در این مدت ابرفورث و نیکلاس با سختگیری تمام به او قسمتهایی از
قدرتشان را که هرگز به دیگران نشان نداده بودند آموزش میدادند
در این زمان رون و هرمیون بیکار ننشستند. آنها کلوپ الف دالی را دوباره در مدرسه فعالی کرده بودند و با یک عضو گیری ویژه آموزش دانش آموزان کوچکتر را آغاز کردند.
هری در گیرتر از آن بود که به این یکی فکر کند. تمام تمرکزش را روی آنچه که باید فرامی گرفت گذاشته بود.
ابرفورث در جادوی سیاه فوق العاده بود. طلسمهای دست سازش فوق العاده قدرتمند و عجیب بودند. چیزهایی میدانست که هری در خواب هم نمی دید.
در طول کمتر از چهار ماه علمی را که مشنگها به آن تله پاتی می گفتند کاملا به شاگردانش آموزش داده بود و
برای تمرین بیشتر آنها را طلسم کرده بود تا به مدت سه هفته قادر به حرف زدن نباشند. این باعث شد تمام
تلاششان را روی یادگیری مکالمه ی ذهنی بگذارند که البته این یکی برای فرد و جسیکا اصلا بد نبود... هرچند
که رون و هرمیون و جرج و سوزان هم از آن بهره میبردند... و بعد از مدتی تمام اعضای ارتش به قدری در این
۱ ۱
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
کار ماهر شده بودند که ترجیح میدادند اصلا حرف نزنند... در برابر نگاه حیرت زده ی دیگران تمام مکالماتشان را از طریق تله پاتی انجام میدادند و خوشحال بودند که کسی نمی تواند حرفهایشان را استراق سمع کند، در حالیکه خودشان میتوانستند با ذهن هر کسی ارتباط برقرار کنند... بعد از آن نوبت به کلاسهای چفت شدگی بود که واقعا دیوانه کننده بود مخصوصا برای هری که توسط دو استاد و روزی ۴ ساعت این درسی را می گذراند تا هرچه زودتر و بیشتر در آن مهارت پیدا کند و بعد از آن ذهن خوانی ... ابرفورث آنها را روبروی هم می نشاند و مجبورشان میکرد آنچه را که در ذهن دیگریست بیرون بکشند و نفر دوم باید با چفت شدگی از این حمله جلوگیری میکرد اوایل این کار درد زیادی برای دو طرف داشت اما به مرور زمان درد از بین رفت و آنها آموختند که چطور خیلی آرام و بدون اینکه طرف مقابل حتی متوجه شود در ذهن دیگران کنکاش کنند. در کمال تعجب نویل در این مورد به خصوص یک نابغه بود... ابرفورث به قدری از کارهای او راضی بود که مدیر را مجبور کرد چند درس اضافه به عنوان پاداش به نویل بدهد! و خودش تضمین کرد که به او کمک کند... اگرچه بعد از آن
نویل به حد هرمیون درس می خواند اما کاملا راضی بود چون ممکن بود بتواند شغل پدرش را بدست آورد...
هری تمرینات جداگانه ای با جادوگر پیر داشت و در این مدت چیزی را که به خوبی فهمیده بود این بود که تمام اطلاعات بیل ویزلی در طلسم شکنی حتی به اندازه ی یک دهم چیز اهایی که ابرفورث میدانست نبود. سفرهای پیاپی و مواجهه با انواع جادوها اطلاعات ابروفورث را به گنجی عظیم تبدیل کرده بود که هری خیال نداشت به سادگی آنرا از دست بدهد... همان روزی که از نیک شنیده بود ابرفورث در زمینه ی طلسم شکنی و
رد یابی جادوها مهارت دارد به سراغ او رفته بود و از او خواهش کرده بود هرچه را که میتواند به او بیاموزد... کاری که اوایل با رد یابی آثار جادوها شروع شد ابرفورث قبل از ورود هری چند وسیله را در اتاق طلسم میکرد و بعد از آن وظیفه ی هری این بود که با تکیه بر حواس و آموخته هایش آنها را پیدا کند و طلسمهایشان را در هم بشکند... اما هری خوابش را هم نمیدید که این کلاسها سه سال بعد به شکستن طلسمهای سیاهی منجر شد که
اجرای آنها تنها از عهده ی شیطانی چون ولدمورت بر میامد...
با این حال تمرینات ابرفورث به نسبت نیکلاس اصلا به چشم نمی آمد. او تقریباً در هر زمینه ای مهارت
داشت... و با توجه به سن و سالش این چندان عجیب نبود... هری با خودش فکر کرد که اگر او در هر روز عمرش تنها یک طلسم را یادگرفته باشد به تنهایی می تواند کل سپاه ولدمورت را نابود کند ...
- هری مواظب باش...
هری سرش را برگرداند و به ابرفورث که به سرعت خودش را به او رسانده بود نگاه کرد: اتفاقی افتاده پرفسور؟
ابرفورث با چشمهای گرد شده سر تا پای او را بررسی کرد: تو حالت خوبه؟
) مگه باید بد باشه؟ -
۱ ۹۲
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- اما همین الان دیدم که اون طلسم جذب انرژی بهت برخورد کرد!
هری لحظه ای به پیرمرد نگاه کرد. اگر این طلسم به او خورده بود قاعدتا باید الان میمرد یا دست کم بیهوشی می شد: الان که حالم خوبه... من که چیزی ندیدم ... فکر نکنم چیزی بهم خورده باشه... احتمالا اشتباهی شده...
خیال ابرفورث با بررسی دقیق هری راحت شد، سری تکان داد و به سمت محل قبلی اش بازگشت: می تونین به
کارتون ادامه بدین بچه ها
هری دوباره روبروی سارا قرار گرفت و شروع به پرتاب طلسمهایش کرد. سارا مهارت خوبی در مبارزه داشت
سرعتش بالا بود و طلسمهایی که میفرستاد بعضا بسیار قوی بودند... درست بود که او به خوبی پدربزرگش نیود
اما هری مطمئن بود که با این مهارت این دختر به سادگی از پس امثال اسنیپ برمی آید...
شاید برای همین دو معلم اصرار داشتند که هری و سارا با هم تمرین کنند. آن دو تنها کسانی بودند که اجازه ی استفاده از بعضی طلسمهای پیشرفته که نیکلاس مخفیانه به آنها آموزش میداد را داشتند چرا که نیک معتقد بود که هری باید جدیت مبارزه را درک کند... تنها مشکلش این بود که هری در مقابل سارا مثل بچه مدرسه ای ها بود... خیلی کمتر از او میدانست و سرعت او را نداشت اما نیکلاس قول داده بود که در همان سال او را به حدی پیشرفت دهد که خودش هم نتواند باور کند و تا اینجا در طول چهار ماه پیشرفتش واقعا فوق العاده بود...
هری با تمام سرعتش چند طلسم پی در پی به سمت سارا فرستاد. طبق معمول سارا به سادگی آنها را دفاع کرد و حالا او بود که رگبار رنگارنگ طلسمهایش را نثار هری میکرد. هری دو طلسم را منحرف کرد و از برابر سومی
هری در حین زمین خوردن ناخودآگاه انگشت وسط دست چپش را بالا آورد و پرتویی قرمز رنگ از ناکجاآباد به سمت رغیبش پرتاب کرد که خوشبختانه ابرفورث علیرغم حیرت زدگی اش به موقع آن را منحرف کرد.
سارا، ابرفورث و سایرین به سرعت به سمت هری دویدند ابرفورث به سرعت کنار هری زانو زد تا به بررسی صدمات احتمالی بپردازد.
سارا با وحشت فریاد زد: ... من... متاسفم ... نمیدونم چی شد! بعد با تعجب زمزمه کرد: تو حالت خوبه هری!
- فکر میکنم بله...
۱ ۹۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
رون با حیرت پرسید: چطور ممکنه ؟ منظورم اینه که اون طلسم...
اما حواس هرمیون جای دیگری بود: تو چطوری اون کارو کردی؟
- نمیدونم!
و برای گرفتن پاسخ به استادش خیره شد...
ابرفورث که خیالش از سلامت هری راحت شده بود دستش را دراز کرد تا به هری برای بلند شدن کمک کند هری دست او را گرفت اما در همان موقع نگاه ابرفورث به دست هری خیره ماند با حیرت و کمی نگرانی به قسمتی از دست هری که توسط دستکش زره ی بلکها پوشیده شده بود نگاه کرد چهره اش در هم رفت و
ناگهان از جا پرید: پاتر، دنبال من بیا... بقیتون هم به تمرین ادامه بدین
هری گیج و سر در گم به همراه ابرفورث از اتاق ضروریات خارج شد از راهرویی مخفی گذشت و دو طبقه پایین
رفت...
ابر فورث در دفترش را باز کرد: برو تو و منتظر باشی
هری نتوانست جلوی این حسش که ابرفورث ناراحت و نگران است را بگیرد: اتفاقی افتاده پرفسور؟
ابرفورث از پاسخ طفره رفت: الان برمی گردم...
مرد پیر بیرون رفت و هری را گیج و سردرگم باقی گذاشت.
::: 8{{ {{ :: :{{ :::
- نیکلاس باید باهات حرف بزنم...
نیک با تعجب به صورت نگران ابرفورث که از لای در کلاسش داخل شده بود نگاهی کرد: اتفاقی افتاده؟
ابرفورث زیر چشمی دانش اموزان کلاس معجون سازی را زیر نظر گرفت: یه اتفاق مهم... بعد به سرعت زیر لب چیزی را برای مرد پیر تعریف کرد ... چیزی که ابتدا باعث حیرت و بعد نگرانی او شد...
نیک به طرف کلاس برگشت: به کارتون ادامه بدین تا من برگردم.
بعد به سرعت به دنبال ابرفورث از کلاس خارج شد. دو مرد راهروها را به سرعت طی کردند تا به اتاق ابرفورث
در طبقه ی پنجم رسیدند... جم
۱ || :
ناr
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
::: 8 85 83 585 83
هری روی صندلی نشسته بود و به علت رفتار عجیب ابرفورث فکر میکرد که ناگهان در باز شد و دو مرد در آستانه ی در ظاهر شدند. به سرعت از جا بلند شد تا به معلمین پیرش احترام گذاشته باشد...
دو استاد نگاهی رد و بدل کردند و در یک لحظه طلسمهایشان را حواله ی مرد جوان کردند. این اتفاق آنقدر به سرعت افتاد که هری فرصتی برای دفاع پیدا نکرد. هر دو طلسم مستقیم به سینه ی او برخورد کرد ... هری چند لحظه شوک زده و مبهوت ماند تنها احساسی که در اثر برخورد دو طلسم قدرتمند با خودش کرد ضربه ای آرام
در محل برخورد بود و بعد گزگز آرامی که جایی در حوالی دستش پدید آمد...
طلسم بعدی ابرفورث ردا و پیراهن هری را سر تا سر شکافت و دو پیرمرد با حیرتی شگرف به تلاء لو نقره ای رنگ و درخشان زره ی هری خیره شدند.
ابرفورث که شکش به یقین تبدیل شده بود با چهره ای در هم کشیده به او پرخاش کرد: اینو از کجا پیدا کردی؟
• • • چطوری به تو رسیده ؟ ... کی اینو برات فرستاده؟
نیکلاس دخالت کرد: هی اب... اروم تر... هری میدونی این چیه ؟
هری که هنوز شوک زده بود زمزمه کرد: یه زره
- و تو اون رو از کجا اوردی؟
هری مختصر توضیح داد: اینو تو وسایل خونه پدرخوندم پیدا کردم... شنیده بودم یه ارثیه برای بلکها وجود داره که خطرناکه... میخواستم ببینم اون چیه ... وقتی پیداش کردم فهمیدم که چند تا کتاب بیشتر نیست اما این رو هم کنار اونا پیدا کردم شنیده بودم اون ارثیه بین بلکها میگرده و چون ازشی خوشم اومده بود و نمیخواستم به دست بلاتریکس بیوفته برش داشتم وقتی پوشیدمش فهمیدم که خیلی خنک و سبکه ... چیز جالبی بود برای
همین نگهش داشتم... نمیدونستم ممکنه کسی رو ناراحت کنه.
ابر فورث که در چشمان هری خیره شده بود خیلی زود قانع شد که او حقیقت را میگوید خنده ای عصبی کرد: ازش خوشت اومده؟ باید خدا رو شکر کنی که هنوز زنده ای بچه.
هری با حیرت نگاهی به او کرد و این بار نیکلاس توضیح داد: ارثیه ی خطرناک بلکها اون کتابها نبوده هری...
این چیزیه که ما بهش میگیم ارثیه ی خطرناک
تا ۱
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
ابر فورث طعنه ای زد: تازه می پرسه چرا... جور اینو خود مورگانا ساخته و اگ کسی قدرت سیاه اونو نداشته باشه و اینو به تن کنه تبدیل به تلی از خاکستر میشه... اما چطوری به دست بلکها افتاده؟ ...
نیکلاس توضیح داد: چندان غیر منتظره نیست... بلکها از بزرگترین و قدیمیترین خانواده های وابسته به جادوی سیاهن... عجیب نیست اگر نسبتی با مورگانا داشته باشن.
- ولی اگه این اون چیزیه که شما میگین؟ چطور به من صدمه نزده ...
نیک توضیح داد: فکر میکنم باله خاطر جای زخمت باشه و احتمالا نیرویی که از ولدمورت باهت رسید ۵ ... هشیج میدونی این چه قدرتهایی داره هری؟
نیکلاس نگاه پرسشگرش را به هری دوخت ... هری من من کنان توضیح داد: راستش من امتحانش نکردم... فقط چون یه بار طلسم کراب رو جذب کرد تصمیم گرفتم زیر لباسم بپوشم!
- کراب؟ اون بهت حمله کرد؟
- چیز خاصی نبود پرفسور ... من رفتم سراغ دراکو و ظاهرا رفقاشی فکر کردن میخوام بهش صدمه بزنم... در هر
حال دراکو مجبور بود چیزی بروز نده. وقتی طلسمش به من خورد من فقط یه ضربه ی ملایم احساس کردم و
- اوه خدای من آخرین دفعه ای که دربارش شنیدم میگفتن فقط یه تیکه از آستینش مونده که اونم ناپدید شده ... حالا چطور سر از خونه ی بلکها در آورده خدا میدونه.
- و عجیب تر از اون اینکه چطور خودش رو تعمیر کرده ... ترمیم خود به خودی ... چیز دیگه ای نمیتونه باشه ...
و بلافاصله طلسم دیگری به سمت هری فرستاد ...
هری که چندان از تبدیل شدن به وسیله ی سرگرمی دو پیرمرد خوشش نمی آمد با تردید پرسید: ببخشید می شه بگین این مورگانا کیه ؟ و این تیکه فلز چیه ؟
و انگشت وسط دست چپش را بالا گرفت. بعد ناگهان متوجه معنی کارش شد و در حالیکه از خجالت سرخ شده بود دستش را پایین انداخت.
اما ابرفورث بلافاصله جلو آمد: دستت رو بده ببیبینم الان موقع خجالت کشیدن نیست (توضیح نویسنده: انگشت وسط برای خارجی ها معنی خاصی داره) ...
چشمان دو پیرمرد از حیرت و شگفتی میدرخشید.
۱ -
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- قبل از هر چیز باید بدونی که این لباس یک وسیله ی جادویی و دفاعی خارق العادست این لباس علاوه بر اینکه تمامی طلسم ها و نفرین های شوم رو جذب می کنه می تونه خودشو ترمیم کنه که این مورد رو تا همین الان کسی نمی دونست در ضمن قویترین طلسم های ولدمورت و آواداکداورا هم تنها میتونن اونو یه ذره به اندازه ی سر انگشت سوراخ کنه اما اگه چند تا طلسم پشت سر هم به یک جا برخورد کنن و تو دفاع نکنی باعث صدمه دیدنت می شن این لباس جلوی طلسم اول رو می گیره اما اگه چند تا باشه مشکل پیدا می کنی و طلسم بهت برخورد می کنه... میخواستی بدونی مورگانا کیه ؟ یه کم عجیبه که نمیدونی ... اون بزرگترین دشمن
مرلینه... کسی که تقریباً قدرتهای اونو داشت...
نفس اژدهایی که مورگانا به سمت مرلین می فرسته رو مرلین به سمت مورگانا بر می گردونه لباس جز یک سر آستین نابود میشه مورگانا هیچ وقت فکر نمیکرد مرلین آنقدر در جادوگری پیشرفت کرده باشه و کاملا از این نیروی جدید مرلین غافل مونده بود و تنها چیزی رو که باعث نابودی لباس شد یعنی نفس اژدها رو اجرا کرد که بعد از بازگشت اون توسط مرلین باعث نابودی لباس می شه و فقط یه تیکه از سر آستینش باقی می مونه و
مرلین که تقریباً از شکست مورگانانا امید شده بود از فرصت استفاده می کنه و مورگانا رو نابود می کنه.
مورگانا جادوگری سیاه بسیار بزرگی بوده و هیچ کس نمی ونه که این لباس رو از کجا آورده و یا چطور ساخته و بدست اورده ... اوه داشت یادم می رفت در مورد شئی که نوک انگشت وسط دست چپت هست پرسیدی (هری احساسی کرد صورتش داغ شده) ببین تا اونجا که من میدونم و خودتم گفتی بعد از برخورد هر طلسم به تو یک ضربه یا شوک الکتریکی داده میشه که تو باید با تمرکز و تمرین زیاد اونو هدایت کنی و به سمت این نگین نوک تیز بفرستی بعد کافیه انگشتاتو از هم باز کنی و به سمت دشمن بگیری اونوقت طلسم حریفت که چند برابر قوی تر شده به سمت خودش بر می گرده!
که از اشک ققنوس همراه پوست باسیلیکس و اژدها و ۲ چشم باسیلیک ساخته شده طبق گفته ها مقاومت در برابر طلسم ها بخاطر پوست باسیلیکه چشمان مار هم برای جذب طلسم ها و بازگشت اون با قدرت بیشتره و من فکر میکنم اشک ققنوس باعث ترمیم لباس می شه.
در برابر نگاه متعجب هری ابرفورث کم حرف فرصتی برای نفس کشیدن به خود داد و ادامه داد: همونطور که متوجه شدی این لباس بر عکس پوست اژدها طلسم هارو بازگشت نمیده بلکه اونو جذب میکنه ... خدای من ارزش این لباس به ظاهر نازک که حتی میشه از زیر اون بدن رو هم دید تو فکر هیچ موجودی نمی گنجه این لباس می تونه به عنوان پوشش و اسلحه ای باشه در مقابل ولدمورت برای تو... تو با این لباس می تونی طلسم
۷ و ۱
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
های ضعیف رو جذاب و تا ۱۰ برابر بازگشت بدی؛ و این تنها در صورتی است که تو از نیروی درونت کمک
نگیری...
نیکلاس با شوقی دنباله ی حرف ابرفورث را گرفت: دوستات اگه ببینن تو بدون چوبدستی و تنها از نوک انگشتت طلسمای او نارو برگشت میدی از تعجب شاخ در میارن اما بهتره بدونی این موضوع کاملا باید مخفی بمونه و حتی دوستان نزدیکت هم نباید بدونن ... چنین چیزی هر کسی رو وسوسه میکنه و مسئله ی مهمتر... نذار کسی بپوشدش هری... چون تضمینی وجود نداره که زنده بمونه... او ه داشت بکلی فراموشم می شد تو میتونی بوسیله
ی این لباس خود تو غیب کنی
هری که تا حالا سکوت کرده بود و فقط گوش میداد با چشمانی گشاد شده با ناباوری فریاد زد: این یعنی چی؟
نیک جواب داد: یعنی دیگه به شنل نامرئی نیازی نداری. هیچ کس نمیتونه تورو ببینه و قوی ترین افراد هم فقط می تونن وجود تو حس کنن تو به خود باوری و تمرین و تمرکز احتیاج داری که اون رو هم به طور ویژه خودم بهت میدم... از فردا سر هیچ کدوم از کلاسا نمیری...
ج: : : : ج::::
محبتهای ویژه نیکلاس تنها شامل حال هری نمیشد. فرد دیگری هم بود که جادوگر پیر وظیفه تعلیم او را بر عهده گرفته بود. انتخاب سختی بود اما نیک سرانجام تصمیمش را گرفته بود. از میان هرمیون و در اکو او تنها به یک نفر میتوانست اعتماد کند و تصمیم گرفته بود که این فرد باید دراکو باشد. مرد پیر به استعدادهای هرمیون احترام میگذاشت و او را ساحره ی قابلی میدانست با این وجود حضور هرمیون را در کنار هری ضروری میدید.
در حالی که بعید به نظر میرسید که دراکو مالفوی مایل باشد چسبیده به هری پاتر کار کند.
او هرمیون را برای حمایت از هری تعلیم میداد همانطور که با رون این کار را میکرد اما دراکو چیز دیگری بود. استعدادهای معجون سازی این پسر بدون شک بی نظیر بود هفت سال تعلیم در زیر دست اسنیپ از او معجون ساز خوبی ساخته بود اما نه در حدی که تجربیات نیکلاس در دراکو میدید.
دتر ان لحظه دراکو جلوی میزی ایستاده بود. یک کاسه خالی و چند بطری معجول پیش رویش بود و انتظار
توضیح استادش را میکشید.
- معجونهای انعکاسی... این چیزیه که من بهش میگم. قدرت یک معجون ساز در ترکیب عناصر خلاصه نمیشه. امکان داره در زمان های خاص تو قادر به پیدا کردن ماده مورد نیازت نشی... قدرت یک معجون ساز در اینه که
اون ماده رو از غیر ممکن ترین جای ممکن تهیه کنه... اون هم در کمترین زمان ... حالا چشمات رو ببند و بذار
۱ ۹۸
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
احساست هدایتت کنه. حرکات چوبدستی رو قبلا یاد گرفتی ... میخوام معجونی برام بسازی که اضطراب رو از بین ببره... و زخمها رو ترمیم کنه.
دراکو نگاهی به آنچه که پیش رویش بود کرد: با اینا؟ اما این فقط یه سری معجونهای گیج کننده و خواب آوره... امکان نداره که بشه از ش...
نیک خنده ای کرد: بذار نشونت بدم
سپس جلو آمد. بطری های رنگارنگ معجون را بررسی کرد. یک قطره از معجونی بیرنگ را در کاسه ریخت. بعد محلولی پرتقالی رنگ را به آن اضافه کرد همانطور که چوبدستی اش را میچرخاند شروع به خاندن وردهایی کرد که در اکو در چند روز گذشته آنها را بارها تکرار کرده بود معجون شروع به حرکت کرد و به آرامی به جوش آمد. دراکو با ناباوری به زیر ظرف نگاه کرد اما آتشی ندید... نیکلاس توضیح داد: انجام این کار تمرکز بالایی میخاد اما یادگرفتنش برای مواقع اضطراری کمک زیادی میکنه. اکثر معجونهای ترمیمی موقتی ان... حالا این رو نگاه کن... چند قاشق از یک معجون ارغوانی و یک طلسم دیگر محلول را به رنگ زرد خوشرنگی در آورد. نیکلاس
تاکید کرد: همه چیز به این حرکت آخر بستگی داره باید دقیقا بگی چی میخوای...
حرکتی به چوبدستی اش داد و طلسمی را به محلول زد. در برابر نگاه دراکو معجون شروع به جدا شدن کرد. چند لحظه نگذشته بود که رنگهای آن از هم جدا شد. چیزی شبیه نوعی محلول ژله ای با طبقه های رنگارنگ
پیش رویش بود.
- برای هر هدف خاص یه دستور العمل داریم و برای هر حرکت یه نوع نتیجه باید بدونی دقیقا چی میخوای و اون رو به چوبدستیت انتقال بدی. حرکتی به چوبدستی اش داد و کاسه ی دیگری ظاهر کرد و خیلی با دقت عناصر تجزیه شده را از معجون جدا کرد: خب این م از این ...
دراکو با دهانی باز به حرکت ماهرانه او خیره شد
- . میتونی باهاشی معجون دیگه ای بسازی یا ماده اولیه مورد نیاز تو از درونش بیرون بکشی ... حالا شروع کن دراکو همون کاری رو بکن که من گفتم ... تا این یکی رو یاد نگیری از رفتن خبری نیست.
۱ || ||
 
________________
بی نام و نشان
نویسنده: ستم به
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
فصل هشتم:
بالاخره تمام شد
هری روی زمین افتاده بود هاله ای سیاه و شیطانی دورش را گرفته بود و از درد فریاد میکشید. فریادهایش دفتر ابرفورث را میلرزاند. سرانجام مرد پیر حرکتی به چوبدستی اش داد. درد متوقف شد و او آرام گرفت. برای چند لحظه در همان حالت دراز کشی باقی ماند تا تنفسش به حالت عادی بازگردد.
هری به زحمت از روی زمین بلند شد. هاله ی سیاه رنگ هنوز دوره اش کرده بود اما حمله نمیکرد: لعنتی این
ایرفورث غرولند کرد: ... تمرکز کن پاتر... تمرکز...
- اما آخه... من نمیفهمم مشکلش چیه ؟
استاد پیر از کوره در رفت: مشکلش چیه ؟ تازه میپرسی مشکلش چیه ؟ چند بار بهت بگم پسر نباید یه مرتبه حمله کنی، حمله ی آنی انرژی تو تحلیل میبره و تمرکزت رو از بین میبره... برای بار آخر بهت میگم پاتر روی مرکز فشار تمرکز کن. انرژی تو جمع کن اما یهو بهش حمله نکن، خیلی آروم و یکنواخت. حالا دوباره یک دو
هری تمام تمرکزش را جمع کرد و برای هزارمین بار در دو هفته ی اخیر انرژی درونی اش را آزاد کرد. اما باز هم طلسم شیطانی قبل از او وارد عمل شده بود. پیش از اینکه نعره های درد آلود پسر جوان کل هاگوارتز را به دفتر ابرفورث بکشاند، جادوگر پیر حرکتی به چوبدستی اش داد و درد دوباره متوقف شد. زمانی که حرف میزد به وضوح خشمگین بود: تو تموم زندگیم شاگردی به خنگی تو نداشتم پاتر. بعد دو هفته حتی نمیتونی طلسم به
این سادگی رو درست اجرا کنی؟
هری زیر لب غرولند کرد. ابرفورث همیشه بیش از اندازه سخت میگرفت. اخلاق تند و جدی اش هیچ شباهتی به رفتار برادرش نداشت. کم صبر بود و عصبی و هری سعی میکرد هرگز خشم او را برنیانگیزد اما بقیه مانند هری
شانس دانستن این اخلاق ابی را نداشتند و وای به زمانی که این خشم در میدان نبرد خالی میشد. هری در حملات محفل بارها ابرفورث را دیده بود که مرگخواران را به صلابه میکشید. با اینکه هرگز ندیده بود که او از
۱ و ۲
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
طلسمهای سیاهی که به هری آموزش میداد استفاده کند اما به نظر میرسید برای عذاب دادن مرگخوارها نیازی
با آنها ندارد.
در هر حالی هری احساس میکرد که کارش آنقدرها هم بدنبوده. او تا همینجا هم خیلی بیشتر از هم سن و سالهایش میدانست.
- تو باید خودتو با ولدمورت مقایسه کنی پاتر نه با یه مشت بچه مدرسه ای
هری میدانست که حق با ابرفورث است. او باید بیشتر و بیشتر یاد میگرفت اما این هم یک طلسم ساده نبود. هری یک نمونه ی کامل از این طلسم را در سال پنجم تحصیلش در هاگوارتز در مبارزه ی دامبلدور با ولدمورت دیده بود. با این حال به نظر میرسید توقع ابرفورث برای اینکه یک جوان بیست ساله در حد جادوگر بزرگی چون
آلبوس دامبلدور عمل کند بیش از اندازه بلند پروازی باشد.
اما ابرفورث نظر دیگری داشت. او تا بحال اشتباه نکرده بود. مطمئن بود که هری میتواند. در سه سال گذشته
شاگرد جوانش بارها و بارها او را غافلگیر کرده بود. استعداد خارق العاده ی هری در جادوی سیاه او را متحیر میکرد. اوایل از چیزی که ممکن بود این پسر در پایان آموزشها به آن تبدیل شود وحشت داشت و سعی میکرد
جایی برای جبران اشتباهاتش برای آیندگان بگذارد اما کم کم با شناختن روحیات مرد جوان به این نتیجه رسید
که باید به او اعتماد کند و این کاری بود که انجام داد. حالا که فکرش را میکرد از ته دل خوشحال بود که
پیشنهاد نیک را برای تدریس به هری پذیرفته. بعید نبود که این مرد جوان روزی جای خالی آلبوس را در جامعه ی جادوگری بگیرد.
- خیلی خب استراحت کافیه... شروع کن پاتر
بلافاصله دود سیاه رنگ به هری حمله ور شد. اما اینبار هری آماده بود روی انرژی اش تمرکز کرد و چوبدستی اش را حرکت داد. در کمال تعجب اینبار نور سرخ رنگ ضعیفی از چوبدستی اش خارج شد و به طلسم سیاه حمله کرد. قبل از اینکه برای تایید کارش به استادش نگاه کند ایرفورث هیجان زده فریاد کشید: عالیه هری...
هاشمینجوری ادامه بیدل ۵ ... حالا به کم سریعتر بهش انرژی بلب ۵ بذار جون بگیره.
هری تنها سری تکان داد و سرعت انتقال انرژی اش را بیشتر کرد به تدریج نور سرخ رنگ شعله کشید، شعله ها قدرتمند تر شد و سیاهی را بلعید. سرانجام هری نفس زنان چوبدستی اش را پایین آورد.
:3;{ :: * :8*:*:*:*
نیک با خوشحالی جام نوشیدنی اش را بالا گرفت: پس هری موفق شد
۲ . ۲
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
چشمان ابرفورث برقی از افتخار در خود داشت: این پسر با استعداد ترین شاگردیه که تا حالا داشتم نیک. خوابشم نمیدیدم که به این زودی موفق بشه. وقتی کنترل انرژی شو به دست بیاره میتونه خیلی قوی تر اجراش
کنه.
جم
- مسلما...
- و من فکر میکنم حضورش تو نبردهای محفل انگیز شو چند برابر کرده
- خب هری خیلی منتظر این لحظه بود... راستی حالا کجاس؟
- یه سر رفت پیش ریموس ... گفت تا موقع کلاس تو برمیگرده
نیکلاس نگاهی به ساعتش انداخت: خوبه... با این حساب دو ساعت وقت داری تا باختت رو به من جبران کنی
ابرفورث آهی کشید: میدونی چیه نیک... فکر کنم آخرین باری بود که رو باخت هری شرط بستم.
::: : : : :: *:*
چهار سال از اولین تمرین هری با دو استاد پیرش میگذشت. چهار سال سخت اما مفید... دو پیرمرد با سخت گیری زیاد تمام آنچه را که در طی سالها آموخته بودند به او آموزش دادند ... و البته هری با استعدادی استثنایی همه را فرا گرفت. حالا به سادگی میتوانست از قدرتهای لباسش استفاده کند. میتوانست با سرعتی فوق العاده جادو کند. در تمام زمینه های جادوی سیاه از خود ابرفورث بهتر بود و ذهنش را با کمک رون و هرمیون کاملا بسته بود... قدرت طلسمهای هری بیشتر از تصور خودش بود و البته این را مدیون آموزشهای سخت نیک بود... هرچند که رون و هرمیون هم پا به پای هری آموزش می دیدند و واقعا فوق العاده بودند اما خودشان هم میدانستند که به اندازه ی نصف هری هم در انجام جادوهای سیاه مهارت ندارند. ابرفورث اصرار داشت که آنها اول در جادوی سیاه مهارت پیدا کنند و بعد راههای دفاع در برابر آنرا بیاموزند و در این میان هری و سه همراهش (سارا، رون و هرمیون) بارها در اثر طلسمهای خطرناک دیگری صدمه دیده بودند تا یاد بگیرند چطور از خود دفاع کنند چهار سال تلاش سخت و طاقت فرسا که مسلماً تحملش برای هری که کلاسهای جداگانه ای
هم داشت سخت تر بود.
بیشتر روز او به تمرینات سخت و سنگین میگذشت و بقیه ی روز را در کنار دوستانش و اعضای الف دال بود ... یک سال بعد از پایان هاگوارتز تقریباً همه ی اعضای فارق التحصیل گروه به مهارت خوبی رسیده بودند و به عضویت محفل ققنوس در آمدند اما فعالیت های کوچکی هم در غالب ارتش انجام میدادند... چون معتقد بودند م
۳ . ۲ چه از:
هلال
 
________________
سS
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
که وجود دو پایگاه مبارزه مرگخواران را بیشتر می ترساند. پایگاهی فقط برای مطمئن ترین افراد... البته هری و دوستانش همچنان به دنبال جاودانه سازها بودند و برای این کار به جمع آوری اطلاعات نیاز داشتند. بنابراین با کمی تلاش موفق شدند نیک را راضی کنند تا از مرگخوارانی که توسط محفل گیر می افتند به شیوه ی خودشان بازجویی کنند و بعد از اصلاح حافظه آنها را به آزکابان تحویل دهند... در مقابل ارتش هم همین کار را برای محفل میکرد بعد از مدتی دو گروه مبارز به تبادل اطلاعات پرداختند و در این میان هری و دوستانش مخفیانه به دنبال جاودانه سازها می رفتند... هرچند که هنوز هم روزی چند ساعت توسط نیک و ابرفورث تمرین
می دیدند
... حق با ابرفورث بود. در پایان چهار سال هری خودش را نمیشناخت... حتی در یک درگیری شدید رو در روی
ولدمورت در آمده بود و او را مجبور به فرار کرده بود
حالا تغییراتش کاملا مشخص بود. سرعتش، قدرتش، علم و مهارتش چند برابر با تجربه ترین کاراگاهان وزارت
به طوری که در نیم ساعت تمام امتحانات سخت وزارت خانه را با بهترین نمره پشت سر گذاشت و به عنوان کاراگاه درجه ی یک به استخدام وزارت خانه در آمد. چیزی که در ابتدا به شدت با مخالفت دوستانش روبرو شد.
هرمیون غرغر کنان گفت: رفتن تو وزارت خونه اونم الان که همشون دنبال زیر آب کردن سرتن دیونگیه...
رون هم تایید کرد: ببین هری تو میدونی که منم آرزومه که کاراگاه بشم اما الان اونم با وجود این مرتیکه اسکریمجیور... که عوض مبارزه با مرگخوارا تموم وقتشو گذاشته رو مبارزه با محفلی و ارتش دامبلدور ...
دیوونگیه...
- منم واسه ی همین دارم میرم اونجا رون ! ... هر چی بهش نزدیک تر باشیم بهتر میتونیم مراقب اوضاع باشیم. سوزان و جسیکا نمیتونن تنهایی کاری از پیش ببرن. بابات و کینگزلی و تانکس هم شناخته شده ان... اما اون نمیدونه که من عضو محفل ققنوسم... ضمنا برای جلب اعتماد مردم به من احتیاج داره باید اعتماد شو جلب کنم... ولدمورت مهره های زیادی تو وزارت خونه داره پس محفل هم باید داشته باشه...
- محفل نیازی به مهره ی نفوذی نداره تو همینجا بیشتر به درد ما میخوری... مرده ی تو دردی رو دوا نمیکنه ... ما همین جوریشم از پس مرگخوارها برنمیایم.
- هرمیون ! تو دیگه چرا این حرف رو میزنی؟ قدرت دست وزارت خونس. اگه ما با اونا همکاری نکنیم تا تکون بخوریم یه اتهام خلاف قانون بهمون می بندان و بعدشم باید همش در حال فرار باشیم مگه قضیه ی مایکل جیمسون رو فراموش کردی؟ چند ماه تو آزکابان بود؟ من به کل افراد دفتر وزیر شک دارم ... در شرایط فعلی
۲ ، :
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
بهترین کار اینه که با اونا دوست باشیم حداقل در ظاهر... اگه ما هم بخوایم جلوی وزارت خونه در بیایم باید فاتحه ی دنیای جادو رو بخونیم.
- مثل اینکه تو زیادی داری با نیک و ابرفورث میگردی... مثل پیرمردا حرف میزنی رفیق... میدونی چیه من تا حالا از گوش کردن به حرف تو ضرری نکردم اگه قراره تو جایی بری منم باهات میام...
بحث دو ساعته ی آنها به این نتیجه رسید که صبح فردا رون و هرمیون هم در امتحانات کاراگاهی شرکت کردند تا حداقل هری را تنها نگذارند... نیکلاس وقتی این را فهمید واقعا خوشحال شد... این سه نفر بهترین شاگردان او در تمام عمرش بودند. سه نفری که بهترین بودند... در ماههای بعد این سه نفر در کنار هم بارها و بارها از سخت ترین موانع گذشتند اما در بدترین شرایط یکدیگر را ترک نکردند شاید برای همین بود که آلبوس از نیک خواسته بود در ماموریت آنها دخالتی نکند و تلاشی برای فهمیدن آنچه آنها قصد انجامش را دارند انجام ندهد. در ماههای اخیر نیک بارها این جمله ی دوستش را تکرار کرده بود: فقط به هری اعتماد کن...
تنها وظیفه او آماده کردن آنها بود و نیکلاس به خوبی شاگردانش را پرورش داده بود... زمانی که هری میخواست دومین جاودانه ساز رانابود کند جلوی دوستانش ایستاد و آنهارا مجبور کرد که اگر هری دوباره به تسخیر ولدمورت در آمد جا به جا او را بکشند ... دختر و پسر جوان اول به سختی مقاومت کردند اما بعد... هیچ کدام آنها تا به حالی نتوانسته بود جلوی نفوذ مخفیانه ی نیک به ذهنش را بگیرد یا حتی مقاومتی بکند در هر حال نیک به هیچ وجه خیال نداشت در اطلاعات مخفی شاگردانش سرک بکشد... هرچه بود نیک قوی ترین جادوگری بود که آنها میشناختند... و تنها کسی که بعد از دامبلدور موفق شد بود به ذهن آن دو نفوذ کند. هرچند که نیک آنقدر در این کار ملایم رفتار میکرد که کسی شکی نمیکرد او در ذهن رون و هرمیون وحشت را
می دید... و این فکر را که چاره ای جز این کار ندارند...
::: 88888888
ماجرای جاودانه ساز در خانه ویزلی ها به نیک ثابت کرده بود که دوست قدیمی اش درباره هری اشتباه نکرده. شاگرد جوان او بسیار بیشتر از توانایی های خودش قدرت داشت تنها چیزی که نیاز بود آموزش بود و تجربه و نیک از انتقال این دو به هیچ وجه دریغ نمیکرد. با گذشت چهار سال از آن ماجرا آموزشهای هری وارد مرحله
جدیدتری میشد.
بعد از چند ماه کلاسهای هری با نیکلاس دیگر تنها جنبه عملی نداشت. نیکلاس هری را به جاهای مختلفی میبرد و با انواع مختلفی از جادو آشنا میکرد. هری موظف بود درباره تمام آنچه که میشنید مطالعه کند اما این
مطالعه بسیار فراتر از کتابهای (به گفته نیکلاسی) پیش پا افتاده هاگوارتز بود... ان دو ساعتها با هم قدم میزدند و نیک تلاش میکرد هرچه را که میداند به شاگرد جوانش انتقال دهد.
احت |
نیز
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- من هنوز نفهمیدم... منظور شما از انفجار انرژی دقیقا چیه ؟ چرا باید تداخل دو جادو به انفجار برسه؟
آن دو روی شنهای نرم کنار ساحل دریاچه هاگوارتز نشسته بودند. هری تازه یکی از کلاسهای خسته کننده وزارتخانه را پشت سر گذاشته بود و نیک چند ساعتی بوت آخرین کلاسش را تعطیل کرده یولات.
- منظورم از انفجار انرژی در اینجا خود کلمه انفجار نیست هری، دقت کن، تلاقی دو انرژی متضاد در طبیعت صرفا به برتری یک انرژی منجر نمیشه. باید ببینی قدرت در کدوم طرفه. مثل تقابل آتیش و آب میمونه اگر روی آتش آب بریزی صرفا اون رو خاموش نمیکنه...
- متوجه نمیشم پرفسور...
باشه. تو هیچ وقت نمیتونی با یک سطل آب خونه ای رو که آتیش گرفته خاموش کنی...
و زمانی که حرکت مثبت سر هری را دید اضافه کرد: عکس این ماجرا هم صادقه یک کشتی آتش گرفته توی دریا خیلی راحت خاموش میشه...
- اما این چه ربطی به جادو...
- بذار حرفم تموم بشه بچه جون... حالا اگه آب رو روی آتیش بریزیم آیا میتونیم بگیم که اون آب از بین رفته؟ مسلما نه... چون حالا صورت دیگه ای از آب رو داریم که همون بخار هستش، یعنی یک صورت از ماده به صورت دیگه ای در اومده... در مورد جادو هم همینطور ه... اگرچه مصداقشی خیلی کمه اما مثلا در نظر بگیریم بعضی از جادوگرا در شرایط خاص و تحت فشارهای خاصی کنترلشون رو بر جادوهای درونیشون از دست میدن. نتیجه
چی میشه ؟
- احتمالا یه جریمه از وزارت خونه...
نیک لبخندی به شیطنت شاگردش زد: منظورم این نبود... وقتی یک جادوگر کنترل روی نیروهاش رو از دست بده دچار نوعی انفجار انرژی میشه... گاهی حتی برای تمام عمر کنترل انرژیش رو از دست میده و با کوچکترین تحریکی میتونه یه فاجعه به بار بیاره... نمونه این قضیه تو بخش های خاصی سنت مانگو وجود داره... درست برعکس همین داریم افرادی رو که از ابتدا فشفشه نبودن اما نوعی فشار روی اونها باعث شده که نیروهای
جادوییشون رو به طور کل از دست بدن. یکیش همین آرابلای خودمون...
هری تکانی خورد: خانم فیگ؟
سsu
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- وقتی بچه بود دچار یه سانحه شد ترس این قضیه باعث شد که دیگه نتونه جادو کنه...
- یعنی جادوی درونش رو از بین برد؟
- به حرف م گوش نمیکردی؟ جادو نوعی انرژیه هری و انرژی در طبیعت از بین نمیره. بلکه از نوعی به نوع دیگه تبدیل میشه... در واقع اونها هنوز جادو رو دارن اما قادر نیستن راه استفاده از اون رو کشف کنن
دست هری دایره ای را روی ماسه ها کشید: این خیلی سخته
- و سخت تر از اون وقتیه که دو تا انرژی با هم ترکیب بشن... این یکی از راههایی هست که گریندل والد در آغاز قدرت گیریش بارها از اون استفاده کرد. جذب جادوی یک جادوگر و دزدیدن نیروهای اون
هری ناباورانه به او نگاه کرد: این امکان نداره نیک. همچین چیزی غیر ممکنه...
- غیر ممکن وجود نداره پسر جون... گاهی کثیفی جادوی سیاه به جایی میرسه که بوی گندش دنیا رو
برمیداره...
- بله ... بله ممکن بود... در اون صورت احتمالا یه جهشی جادویی معکوس داشتیم. ترکیب دو انرژی متضاد که میتونه انرژی رو در یک طرف تا سر حد جنون بالا ببره. فقط فکرش رو بکن یکی از اون انفجارهای انرژی در یکی از دو طرف رخ بده نتیجه چیه ؟
تن هری از تصور نتیجه ی این فکر به لرزه افتاد.
:::: 8 ::
یک سال بعد...
درگیری هاگزمید کمتر از نیم ساعت طول کشید. اگرچه پایان درگیری به نفع وزارت خانه بود اما دیر رسیدن نیروی کمکی باعث کشته شدن ده دوازده نفر از اهالی دهکده و چندین دانش اموز شد. اکثر مامورین وزارت خانه که خیالشان از درگیری هاگزمید راحت شده بود به سنت مانگو آپارات کرده بودند.
هاگریه تازه از شر مرگخوار قد بلندی که به دو دانش آموز سال سومی حمله کرده بود راحت شده بود و می خواست به دنبال سایرین به سنت مانگو برود که با دو مرگخوار دیگر روبرو شد. سرعتش در دوئل آنقدر بود که در کمتر از دو دقیقه کار هر دو را بسازد و با مرگخوار سومی روبرو شود. حریف جدید آنقدر سمج بود که کلافه
۲ ، ۷۴
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
اش کرده بود هری طلسم قدرتمندی را با سپرشی دفع کرد و با یک طلسم قوی به مهاجم حمله کرد اما حریف خیلی خوب دفاع میکرد بعد از کمی درگیری مجبور شد حریف را زودتر از سرش باز کند با چهار طلسم پیاپی او را گیج کرد و سومین طلسم مستقیم به سینه ی او برخورد کرد. به سرعت دست و پای مرگخوار را بست تا آنرا به وزارت خانه بفرستد اما از چهارمین مرگخواری که پشت سرش بود خبری نداشت درست وقتی که هری مرگخوار سوم را به آزکابان فرستاد فریادی از پشت سرش شنید: دیستاکتو
به سرعت برگشت. پرتو سبزرنگی در ده سانتی متری اش خشک شده بود. برای پیدا کردن علت نیازی به جستجو نبود... مرگخوار قد بلندی با موهای بور کمی جلوتر ایستاده بود و جلوی او جسد مرگخوار چهارم به چشم میخورد... به سرعت به طرف او حمله برد. همانطور که چپ و راست طلسمهایشان را حواله ی هم میکردند دراکو صدای هری را در ذهنش شنید: اینجا چیکار می کنی؟ قرار نبود تو درگیری ها شرکت کنی!
دراکو در ذهنش جواب داد: نمیشد... تعدادشون زیاد بود. منم نتوانستم خطر کنم و پیغامی بفرستم... گفتم شاید اینجا مفید تر باشم.
هری با مهارت سه طلسم دراکو را دفع کرد: چه خبر؟
- یه نقشه هایی داره اما نمیزاره کسی بفهمه... جدیدا خودمون هم نمیدونیم دیگران چی کار میکنن... به در ز
کردن خبرا شک کرده... ولی احتمال اینکه فکر خطرناکی تو سرش باشه خیلی زیاده... دو، سه روزه بابا و دالاهوف رو فرستاده دنبال یه کار سری... من نگرانم هری...
هری نگاهی به اطرافش کرد ظاهرا دیگران داشتند به طولانی شدن مبارزه ی او شک میکردند: ممنونم دراکو...
- اونجا بیشتر لازمت داریم...
هری اینرا گفت و به سرعت دو طلسم را به سینه ی دراکوزد. یکی طلسم بیهوشی و دیگری طلسم قدرتمندی که او را با دست و پای بسته به سمت جایی در حوالی مقر مرگخوار ها می فرستاد...
فریاد وحشت زده ای از پشت سر متوقفش کرد. به سرعت برگشت مه عجیبی در قسمتی از دهکده ایجاد شده بود. با کم شدن مه چشمش به دریاچه ای افتاد که از ناکجاآباد ظاهر شده بود دریاچه ای در آنطرف مه با آبی ساکن • • • • اما لحظه ای بعد آب ساکن نبود موج برداشته بود و به تلاطم درآمده بیت وحشت حقیقیش زمانی بود که لشکری از اینفری ها از میان آب بیرون آمدند.
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
صدای فریاد کینگزلی به گوشش رسید: بچه ها رو ببرین عقب... مواظب دوزخیها باشین.
ده پانزده نفر از باقی مانده ی افراد وزارت خانه و هفت هشت نفر از اعضای محفل به سرعت جلو دویدند و دانش
اموزان وحشت زده را در پناه خود گرفتند.
اما آتش این عده کم، کوچکتر از آن بود که همه ی آن جمعیت بزرگ را در پناه خود بگیرد یا لشگر عظیم دوزخی ها را که سعی در محاصره ی آنها داشتند در هم بشکند. هری رو به ده دوازده دانش آموز که پشت سر او و لوپین پناه گرفته بودند و هراسان به دوزخیهایی که در برابر آتش کم قدرت مدافعین نابود می شدند نگاه می کردند فریاد زد: آتیش درست کنین ... هر چی رو که می تونین آتیش بزنین ...
بعد خودش جلوتر رفت و با حرکت سریعی به چوبدستی اش، شعله ای ده ها برابر عظیم تر از آتشی که زمانی
دامبلدور برای دفاع در برابر دوزخیها درست کرده بود پدید آورد و باعث شد چندین نفر از حیرت جیغ بزنند.
از هر طرف اعضای محفل دانش آموزان را در پناه آتش خود گرفته بودند اما هجوم دوزخیها بیشتر ار حد تصور بود. آنقدر زیاد بودند که کنترلشان غیر ممکن به نظر میرسید و بزودی موفق شدند از سد کینگزلی و یک محفلی دیگر که چندین دانش آموز را در پناه خود داشتند عبور کنند. صدای جیغ و فریاد وحشت زده ی افرادی که روی دست اینفری ها بلند میشدند و به طرف آب میرفتند همه را به وحشت انداخته بود اما راهی
برای دفاع نبود...
فقط یک راه وجود داشت. نگاهی سریع بین هری و ریموس رد و بدل شد ظاهرا هر دو به یک چیز فکر می کردند... چقدر به نیکلاس احتیاج داشتند.
هرچند هری آموزش کافی را در این مورد ندیده بود اما نمیتوانست معطل استادش شود. نگاه خاصی به لوپین کرد که تن مرد مسن تر را لرزاند: هر اتفاقی افتاد جلو نیاین،
به محض اینکه جادوگر جوان قدمی به جلو برداشت ریموس دستش را گرفت: چی کار میخوای بکنی؟
نگرانی در چشمهایش موج میزد. نگاه هری بین حلقه ی محاصره ی اینفریها که لحظه به لحظه به دورشان تنگ تر میشد و افرادی که به سمت دریاچه برده میشدند چرخید: این آخرین راه حله، نگران نباشی رحم و بس.
- به خاطر خدا... اگه به اون بچه ها فکر نمیکنی به کینگزلی فکر کن.
- پس منم باهات میام.
۲ ، ۹
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری با کلافگی برگشت: این کاریه که فقط من میتونم بکنم، نمیدونم آخرش چی میشه اما تو باید اینجا باشی که بچه ها رو جمع و جور کنی.
لوپین به ناچار سر تکان داد و قدمی به سمت بچه ها عقب رفت تا آنها را در پناه خود بگیرد.
قبلا یک بار هری را در این حالت دیده بود به خوبی به یاد می آورد:
{{ {{ {{ :s:s:
ریموس لوپین با عجله وارد دفتر نیکلاس شد تا پیامی از طرف مدیر را به او برساند اما چیزی که در آن لحظه دید را تا سالها از یاد نبرد. اتاق نیک کاملا خالی بود و در وسط آن استاد و شاگرد روبروی هم ایستاده بودند.
دور هری را حلقه ی کوچکی از آتش گرفته بود. اما نیکلاس آتش عظیمی از بدنش شعله می کشید گویی کوهی از هیزم را به یکباره آتش زدند. شعله ها از بدن او سرچشمه می گرفتند گویی منبع سوختی بی پایان داشتند.
- خدای من نیک!
نگاه نیکلاس به طرف لوپین چرخید لبخندی زد، سپس آهسته و آرام شعله ها مانند اجاقی که زیرش را کم کنند فروکش کرد و سرانجام خاموش شد. نیکلاس به طرف ریموس که صورتش از نگرانی سفید شده بود رفت:
حالت خوبه ریموس ؟
- مرد تو چی کار کردی؟
هری توضیح داد: نگران نباش پرفسور فلامل داشتند درباره ی روشهای مقابله با دوزخیها برای من توضیح
میدادن،
ریموس با ناباوری به نیکلاس خیره شد: با همچین چیزی میشه کل لشکر اینفری ولدمورت رو نابود کرد.
نیکلاس سر تکان داد: نه به این راحتی... در واقع کنترل این آتیش اصلا آسون نیست و اگه نتونی کنترلش کنی خیلی هم خطرناکه.
- منظورت چیه ؟
نیکلاس با حرکت سریع چوبدستی اش همه ی مبلمان و وسایل اتاق را یک جا برگرداند بعد در حالیکه لوپین را به سمت مبل دو نفره ی راحتی می برد توضیح داد: اول از همه باید ازت خواهش کنم چیزی از هرچی که اینجا
دیدی به کسی نگی.
۲۱
سNS چه از:
حلال حجار
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
ریموس سر تکان داد و نیک ادامه داد: این آتیش انرژی شو از بدن شخص میگیره بنابراین اگه درست و به موقع کنترل نشه برای کسی که ایجادش کرده خطرناکه، همه انرژی شو میسوزونه و او نقدر ضعیفش می کنه که حتی
نمیتونه نفس بکشه. در درون بدنش سمی رو تولید میکنه که اگه پادزهرش به موقع داده نشه خیلی فوری فرد
رو میکشه.
- پس شما؟
- هری من ده سال تموم سعی کردم تا کنترلشو بدست آوردم. میدونم دقیقاً چقدر باید انرژی مصرف کنم تا به
بدل نهم صدمه نزنیم.
و با دیدن نگاه تند ریموس اضافه کرد: تا زمانی که هری پیش من تمرین میکنه مشکلی براش پیش نمیاد.
با یادآوری آن روز تن ریموس لرزید هری هیچ تسلطی بر چنین انرژی ای نداشت حتی تا به حال موفق نشده
بود چنین چیزی را ایجاد کند.
اما هری نمیتوانست بی هیچ تلاشی عقب نشینی کند. همه ی توان و تمرکزش را جمع کرد و مستقیم به سمت دوزخیها رفت: هی آشغالا اگه میتونین بیاین من رو بگیرین.
نزدیک ترین دوزخی ایستاد و به سمت هری چرخید. دوزخی های نزدیک دریاچه متوقف شدند گویی منتظر این طعمه ی جدید بودند. هری بی توجه به فریاد های سایرین و جیغ های بچه های وحشت زده چشمانش را
بست و آموزش های نیکلاس را در ذهنش مرور کرد.
سعی کرد ذره ذره ی آن را بیاد آورد: این آتش از خشم سرچشمه میگیره گرمایی که از رگ و خونت جمع میشه.
چوبدستی اش را به طرف بدنش گرفت و وردی را زمزمه کرد، کم کم احساس می کرد گرم می شود... گرما در رگ هایش جریان یافت و به جوش آمد.
فریاد وحشت زده ی ریموس را شنید: هری مواظب باشی.
چشم هایش را باز کرد روی دست اینفری ها بود سعی کرد تمرکزش را حفظ کند. گرمای لذت بخشی به زیر پوستش انتقال یافت. گرم و گرمتر شد ولی آتش نگرفت چیزی را فراموش کرده بود ولی آن را به یاد نمی آورد. لحظه ای فریاد هراسان مک گونگال را شنید: ریموس نه...
اما دیر شده بود ریموس با آتش نسبتا بزرگش به اینفری های حامل هری حمله کرده بود و تلاش میکرد خود را به او برساند... اما مقاومت آتشش در هم شکست و لحظه ای بعد به دست اینفری ها افتاده بود...
۲۱ ۱
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
نگرانی در جان هری ریشه دواند. ریموس به خاطر او خود را به خطر انداخته بود و حالا به خاطر کار احمقانه ی او کشته میشد. درست مثل سیریوس
از خشم به خود لرزید و همین کافی بود. لحظه ای بعد در برابر چشمان حیرت زده ی حاضران، بدن هری شعله ور شد. هاله ی کوچکی از آتش دورش را گرفت و اینفری ها را وادار کرد که او را بر زمین بیندازند.
لباس هایش به سرعت آتش گرفت سعی کرد تمرکز کند... کم کم شعله ها زبانه کشید. شعله های به طول دو متر شری را احاطه کرده بودند و هر لحظه قوی تر میشدند. معطلی نکرد تمرکز کرد تا آنچه را نیک انجام داده بود انجام دهد. کم کم گلوله کوچکی از آتش در کف دستش شکل گرفت. آتشی از کف دستش پرتاب شد و اولین دوزخی که با قربانیش به سمت آب میرفت را از پا انداخت و دورش را گرفت. بعد شعله بیشتر و بیشتر شد و راه بقیه ی دوزخیها را که به سمت آب می رفتند بست و دور آنها را گرفت.
همزمان افراد حیرت زده محفل با آتش های کوچکشان او را همراهی میکردند. کمتر از ده دقیقه بعد هیچ اینفری ای باقی نمانده بود اما هری همچنان میسوخت و قادر به خاموش کردن خودش نبود. ریموس وحشت زده به هری که حالا با خستگی روی زمین زانو زده بود دستور داد: سعی کن هری... خاموشش کن.
انرژی هری به شدت تحلیل میرفت. چشمهایش دیگر نمیدید، همه چیز تار شد، سرش را تکان داد تا تمرکز کند. لحظه ای دیدش واضح شد اما دوباره همه چیز تار شد حتی افراد نگرانی در اطرافش در حرکت بودند... یک نفر پیشنهاد داد: ببریمش سنت مانگو.
کینگزلی پرخاش کرد: سنت مانگو الان مرکز درگیریه، بعد شام تو میتونی خاموشش کن تا ببریمش سنت مانگو.
- اینطوری که نمیشه... داره از دست میره...
لوپین با نگرانی دور هری می چرخید و هر طلسم ممکن را روی او اجرا میکرد اما همه بی اثر بود وقتی یک نفر پیشنهاد داد: روش آب بریزیم؟
از کوره در رفت و با خشم فریاد زد: چوب که نیست با آب خاموش بشه. این آتیش جادوییه.
هری دیگر چیزی نشید و با صورت روی زمین افتاد.
: { :: : E E
۲ ۱۲
 
________________
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
چشم هایش را که باز کرد آفتاب روی صورتش افتاده بود. آرام سرش را برگرداند، تمام بدنش درد میکرد. روی تخت بیل خوابیده بود و روی صندلی کنار تخت، نیکلاس فلامل پشت پیام امروزشی پنهان شده بود. به محض حرکت هری سرش را بالا آورد و چهره ی پر چین و چروکش با لبخندی گشاده شد: بالاخره بیدار شدی؟
خوشحالم که حالت خوبه پسره ی کله شق.
- پرفسور شما اینجا چیکار میکنین ؟ الان باید مالزی باشین!
- فاو کسی دنبالم اومد و میشه گفت کاملا به موقع بود... درست قبل از اینکه خودتو به کشتن بدی.
هری سعی کرد بنشیند اما نیک مانعش شد: فعلا باید بخوابی. نمیدونم باید چی بگم ؟ باید از دستت عصبانی باشم یا بهت افتخار کنم؟
هری با خستگی سرش را روی بالش فرو برد. تمام بدنش درد میکرد: بقیه چطور ن؟ رون، هرمیون، ریموس،
برای لحظه ای نیکلاس سکوت کرد: خوبن. ماجرای سنت مانگو به خوبی تموم شد. ریموس هم تا همین یه ساعت پیش اینجا بود به زور بیرونش کردم... حالا بگو ببینم دقیقاً کجاهای بدنت درد میکنه ؟
- فکر کنم همه جا...
نیکلاس روزنامه اش را کنار گذاشت و بطری کوچکی را از روی پا تختی برداشت. همانطور که معجون را در لیوان میریخت گفت: البته که همه جا ... چیزی نمونده بود خودتو به کشتن بدی... میدونی ... ابرفورث همیشه
میگفت کله شقیت به پدرت رفته.
- فکر کنم راست گفته آخه ریموسم همینو میگه.
نیکلاس لبخندی زد: آلبوس به همین اخلاقت افتخار میکرد... ببینم میتونی بلند شی؟
- آره... معلومه که...
سعی کرد بنشیند اما بدنش جواب نمیداد. درد وحشتناکی در بند بند وجودش پیچید. بدنش مانند چوب
خشکی سفت شده بود. درد عضلاتش مانع از کوچکترین حرکتی شد و ذره ای انرژی در بدنش نبود. لبخند دردآلودی تحویلش داد: خب... فکر کنم نه...
پیرمرد سری به تایید تکان داد: با اون بلایی که سر خودت آوردی نباید هم بتونی،...
۲ ۱۳
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
بعد دستش را زیر سر هری برد و سر او را بلند کرد تا از معجون درون لیوان بنوشد.
هری جرعه ای از معجون را خورد و بی اختیار آن را بیرون ریخت: این دیگه چه زهر ماریه ؟ وحشتناکه!
- هر کاری تاوانی داره پسر جون... و تاوان خرابکاری این دفعت اینه که تا هفت روز، روزی دو تا لیوان از این معجون رو بخوری. حالاغر زدن رو کنار بذار و معجونت رو بخور،
هری سری تکان داد و به هر زحمتی بود معجون تلخ و بدمزه را سر کشید.
نیکلاس سر هری را روی بالشت قرار داد و وقتی مرد جوان از دردی ناگهانی به خود پیچید به سادگی توضیح
داد: میدونم خیلی درد داره هری، ولی این معجون سوختگی های داخلی بدنت رو ترمیم میکنه. باعث میشه اعصاب آسیب دیده بدنت شروع به ترمیم کنن و حسی رو به بدنت برمیگردونه. این درد لازمه ی درمانه.
هری بی اختیار ناله ای کرد. این درد جدید عذاب آور بود. بدنش از داخل میسوخت و تکه میشد.
نیکلاس با دلسوزی لبخندی زد: خودتو لوس نکن، تو بدتر از این رو هم تحمل کردی.
- اما این وحشتناکه.
جادوگر پیر شانه ای بالا انداخت: بهت گفته بودم که سر خود چیزی رو که درست یاد نگرفتی انجام نده ... اینم نتیجش... نگران نباشی، دو ، سه ساعت دیگه درد انت آروم میشه تا زمان داروی بعد یعت میتونی بخوابی... منجم دیگه خیالم راحت شد. میرم شام بخورم. اگه کاری داشتی میدونی چطوری خبرم کنی.
نیکلاس بیرون رفت و هری از این بابت ممنون بود. اصلا دوست نداشت جلوی معلم پیرش ناله کند. چیزی که در شرایط فعلی غیر ممکن به نظر میرسید. ظاهرا نیکلاس هم به خوبی این را میدانست و هری مطمئن بود که
به همین دلیل هم او را ترک کرده.
چند دقیقه بعد هری روی تخت افتاده بود و از درد به خودش میپیچید. میخواست فریاد بزند اما نمیخواست دیگران متوجه این مسئله شوند. زمانی که گاز گرفتن بالشت جواب نداد به هر زحمتی که بود دست درد ناکش را دراز کرد تا از روی پاتختی چوبدستی اش را بردارد عضلاتش یاری نمیکرد. همه ی نیرویش را جمع کرد تا با
طلسمی بدون چوب، چوبدستی اش را به خود بخواند. وقتی سرانجام چوبدستی اش به دستش رسید به آرامی موفیلاتو را فعال کرد تا بتواند با خیال راحت از درد فریاد بزند...
{{ {{ {{ :: St si::
۲۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
سه روز دردناک را پشت سر گذاشته بود صبح و شب سر ساعت، لیوان معجونش را سر می کشید و بعد از آن چند ساعتی را به حد مرگ فریاد میکشید. چند ساعت بعد که درد آرام میشد، تا وعده بعدی با دارو به خواب
فرو میرفت.
تمام زمان بیداریش خلاصه میشد به سه ساعت زمان بعد از مصرف هر وعده از دارویشی... چندین بار رون، هرمیون، لوپین، خانواده ویزلی و حتی دین به ملاقاتش آمدند. همه ی آنها لبخند میزدند و با او خوش و بش می کردند. اما حسی به هری می گفت که چیزی درست نیست. اینرا وقتی اولین بار چشم های سرخ خانوم ویزلی را دید احساسی کرده بود. چهره ی سایرین، حتی فرد و جرج همیشه شوخ طبع هم کمی گرفته بود. هرچند که خودشان سعی داشتند طور دیگری جلوه کنند. چیز دیگری که او را عصبی می کرد این بود که جینی حتی پا
در اتاق هری نگذاشته بود.
حالا حالش بهتر بود و به سختی میتوانست چند دقیقه ای در تختش بنشیند. تازه از خواب بیدار شده بود. همانطور که به سقف اتاق خیره شده بود، صداهایی به گوشش رسید. چند نفر دعوا میکردند.
صدای فریاد خشم آلودرون را شنید: پاتو بذاری توی اون اتاق طوری طلسمت میکنم که یادت نره.
دین توماس با خشم جواب داد: اون دفعه هم تو نذاشتی بهش بگم ... بالاخره که چی؟ تا کی باید خفه خون
بگیرم؟
- مثل اینکه تو نمی فهمی دین. اون حتی نمیتونه دو دقیقه تو تختش بشینه... اون وقت تو... میدونی بفهمه چه
- چرا حال من رو نمی فهمی؟
اینبار هرمیون جواب داد: برای اینکه فعلا هری در اولویته
- واقعا ... یعنی اون اصلا براتون مهم نیست؟ شاید شماها بخواین دست روی دست بذارین... اما من نمیتونم...
خودم میرم سراغش،..
- هر قبرستونی که میخوای بری برو، فقط پاتو تو اتاق هری نذار که به مرلین قسم کاری باهات میکنم که تو
تاریخ ثبت بشه.
هری به زحمت بلند شد. آن بیرون اتفاقی افتاده بود چیزی بود که باید از آن سر در می آورد، به زحمت روی
تخت نشست. نگاهی یه اطراف کرد. چوبدستیاش روی پا تختی کنارشی بود آنرا برداشت و با اشاره چوید دستی در جم را باز کرد منظره ی جلوی در حس کنجکاویش را برانگیخت. رون دستش را روی چارچوب در گرفته بود تا مانع گسس
دت ۲۱ چه از:
هلال
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
از ورود دین توماس به اتاق شود و با دست دیگرش چوبدستی اش را آماده نگه داشته بود. در کنارشی هرمیون و در مقابل او، دین توماس آماده ی مبارزه بودند.
با حرکت سریعی هر سه را خلع سلاح کرد: اینجا چه خبره بچه ها؟
هر سه نفر نگاه سریعی رد وبدل کردند. رون به سرعت پاسخ داد: هیچی.
هری به خوبی این لحن رون را می شناخت. این هیچی معنای زیادی داشت.
به طرف دین برگشت: اتفاقی افتاده دین؟
دین دهانش را باز کرد که چیزی بگوید ولی با دیدن نگاه تهدید آمیز رون نظرش را عوض کرد.
طبق معمول هرمیون سریعترین عکس العمل را نشان داد و به سرعت جلو دوید: حالت چطوره هری؟ کی بیدار
نسل 5 !
هری با بی حوصلگی جواب داد: من خوبم... بگو اینجا چه خبره؟
- خبر؟ هر چی که بخوایی.
- هیچ خبری نیست هری،
این صدای تهدید آمیز مالی ویزلی بود که همان لحظه از در وارد شده بود. طبق معمول روزهای گذشته نهار هری را آورده بود. مالی نگاه مرگباری به دین توماس کرد که او را ساکت بر جا نشاند. چشمهایش هنوز هم سرخ و ورم کرده بودند. ظرف نتسشویی که دستش بود را به طرف هشماری برد: حالادس میزدهم بیدار شده باشی نهارتو آوردم. باید غذا بخوری تا بتونی در دو تحمل کنی عزیزم.
هری کاسه سوپ را کنار زد: یه چیزی شده، شما رو به مرلین من دارم از نگرانی میمیرم.
هر چهار نفر نگاهی رد و بدل کردند. درماندگی از نگاهشان میبارید اولین نفر مالی بود که به خود آمد او به سرعت لیوانی را از معجون کنار تخت پر کرد و آنرا به زور به دست هری داد: وقت داروها ته...
- اما...
- همین که گفتم هری... همین الان بخورشی.
جم
۲ ۱
ناr
 
________________
سNS چه از:
حلال حجار
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
بعد رو به سه نفر کرد و فریاد زد: صد دفعه گفتم اینقدر سر وصدا نکنین. وای به حالتون اگه دوباره پاتون رو تو
این اتاق بذارین. برین بیرون... همین حالا.
چیزی به هری می گفت که روی صحبت مالی با دین بوده نه رون و هرمیون!
مالی سه جوان را از اتاق بیرون کرد بعد برگشت ودر زمانی که هری مطیعانه معجونش را مینوشید با محبتی مادرانه ملافه هری را رویش کشید: بهتره بخوابی عزیزم.
هری غرولندی کرد: چه طور می توانست با این درد بخوابد؟
:}} {{ {{ {{ {{
در دو روز بعد حال هری به مراتب بهتر بود. حالا می توانست از جا بلند شود و چند قدمی راه برود، رسیدگی های خانم ویزلی و پرستاری های رون و هرمیون، نیروی بدنش را به آرامی برمیگرداند.
انرژی از دست رفته اش کم کم برمیگشت و طبق گفته نیکلاسی تا دو سه روز دیگر مثل اولش میشد. رون و هرمیون مدام به او سر می زدند، اما در برابر سوال های هری درباره ی اتفاقاتی که رخ داده بود خود را به ندانستن می زدند. یکبار هم جلوی در اتاق هری بلوایی بپا شد، بیل درست به موقع مچ دین توماس را که میخواست قاچاقی وارد اتاق هری شود گرفته بود.
هری هم به شدت کنجکاو بود و کمی هم نگران. دین میخواست چیزی را به او بگوید که دیگران از او پنهان
میکردند... برای فهمیدن ماجرا یک راه بیشتر نداشت.
::: 8 583 83 83 588
نیمه شب بود. دین توماس در اتاقش قدم میزد و زیر لب غرولند میکرد. نمیتوانست عکس العمل ویزلی ها را درک کند. چطور میتوانست باور کند که آنها بیشتر از خودشان نگران هری هستند.
در چند روز گذشته با اینکه هیچ کدام شرایط روحی خوبی نداشتند اما ذره ای از هری غافل نشده بودند. برای آنها هری به اندازه ی تنها دخترشان اهمیت داشت و شاید هم بیشتر... هرچه بود تا آنجا نگذاشته بودند کلمه ای از واقعیت به گوشی هری برسد...
هرچند نه به اندازه ویزلیها، اما دین، هری را به خوبی می شناخت. مطمئن بود که اگر او بفهمد ولدمورت، جینی و عده ای از کارکنان سنت مانگو را گروگان گرفته و در مقابل آزادی آنها تسلیم هری را میخواهد معطل نمیکند، حتی اگر از علاقه ی سرکوب شده ی هری به جینی خبر نداشت، مطمئن بود که هری به نجات جان آن عده
۲۱۷
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
بیشتر از نجات جان خودش اهمیت میدهد. اطمینان داشت که خانواده ی ویزلی از ترس اینکه هری خودش را به کشتن دهد تا به حال چیزی به او نگفته اند.
اما برای دین مهمترین مسئله جینی بود. در همین فکر بود که شعله ای روبرویش ظاهر شد و فاکس، هری را در اتاق فرود آورد.
هری نگاه سریعی به اتاق کرد و قبل از اینکه دین از حیرت جیغ بکشد موفلیا تو را فعال کرد: چیزی میخواستی
به من بگی؟
:::: 8* :8*:*:*
در تمام مدتی که دین حرف میزد نگاهش را از نگاه هری میدزدید و سعی میکرد چشمش در نگاه مرد روبرویش
== لایر
بلاخره زمانیکه حرفهایش تمام شد سرش را بالا آورد تا به هری نگاه کند... برای لحظه ای جا خورد. هری واقعا ترسناک شده بود. سرش را با دو دست گرفته بود و بدنش میلرزید. وقتی سرش را بلند کرد، دین از دیدن شعله ی خشمی که در نگاه او زبانه میکشید قدمی به عقب برداشت. در تمام دوازده سال آشناییشان هرگز هری را
اینطور خشمگین ندیده بود.
توضیحش را کامل کرد: آموس دیگوری دیشب خبر داده که اونا رو تو یه جایی تو کوهستان غربی مخفی کردن، دقیقا نمیدونه کجا... وزارتخونه میخواد به کوههای غربی حمله کنه اما اونا جای دقیقشو نمیدونن، میترسم
ولدمورت عصبانی بشه و بلایی سرشون بیاره... من مطمئنم اون بی عرضه های وزارت خونه ای کاری از پیش نمیبرن اون وزیر احمق تهدید کرده که اگه ولدمورت گروگانها رو آزاد نکنه تموم افراد شو که تو آزکابانن میکشه.
مطمئنم ولدمورت هم این کار رو جبران میکنه... هری خواهش میکنم... جون جینی در خطره...
هری که به زحمت در اتاق قدم میزد. با خشم به طرف دین برگشت: پس تو اونجا چه غلطی میکردی؟ یعنی او نقدر عرضه نداشتی که مواظبش باشی؟ هنوز یه هفته نشده که نامزدین ... تو که گذاشتی از بغل گوشت بدزدنش چطوری میخواستی تا آخر عمر مواظبش باشی؟ اگه بلایی سرش بیاد ... اول اون ولدمورت آشغال رو میکشم بعدشم تور و خفه میکنم.
دین با دهان باز به هری نگاه میکرد تا به حال هیچ وقت او را اینطور ندیده بود. صورتش سرخ شده بود و بدنش میلرزید. صدایش آنقدر بلند بود که بعید نبود از سد موفلویاتو هم بگذرد... در همان حال که داد میکشید چوبدستی اش را حرکتی داد و شنلی برای خودش ظاهر کرد. به سرعت شنل را پوشید. مشغول بستن دکمه هایش بود که دین بلاخره به حرف امد: کجا داری میری؟
۲|| ۱ ۸
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- فکر میکنی کجا میرم؟ دارم میرم دنبال جینی
با وجود دردی که داشت نمیتوانست تمرکز کند باید اول فکری به حال این درد میکرد. بی هیچ حرفی به سمت کمدی که دین معجونهایش را در آن نگهداری میکرد رفت و شروع به جستجو کرد سرانجام آنچه را که میخواست یافت. شیشه ی معجون ضد درد را یک نفس سرکشید و بی توجه به نگاه حیرت زده ی دین به سمت
در رفت دستش را روی دستگیره ی در گذاشته بود که دین اعتراض کرد: صبر کن هری... منم میام.
هری همانطور که رویشی به در بود جواب داد: نه!
- چرا نه؟
- نمیخوام جلوی دست و پامو بگیری.
دین عصبانی جواب داد: من میدونم چطوری از خودم دفاع کنم.
هری پوزخندی تحویل او داد: این که مشخصه... مشکلی اینه که نمیدونی چطوری از دیگران دفاع کنی...
- اون نامزد منه پاتر... برای نجاتش هر کاری میکنم... اگه منو نبری تنها میرم دنبالشی،
چهره اش مصمم بود و از اراده ای قوی خبر میداد ظاهرا چاره ای نبود. هری آهی کشید: باشه دین... تورو میبرم اما میخوام یه چیزی رو روشن کنم. اونجا به جز جینی هفده نفر دیگه هم هستن و من نمیخوام به خاطر سهل انگاری و احساسی بازیهای احمقانه کسی رو به کشتن بدی... بنابراین با دو تا شرط تو رو میبرم...
دین بدون مکث جواب داد: هرچی بگی قبوله...
- اول: تا من نگفتم هیچ کاری نمیکنی... دوم: به محض آزاد کردن گروگانها در هر موقعیتی که بودیم جینی رو برمیداری و میزنی بیرون... قبوله؟
دیر بلور هیج فکری جواب داد: قبوله.
- خوابه... حالا یه دست لباس تیره بپوش... سر تا پا سیاه... اگه تونستی یه شنل تیره هم برای جینی بردار... بعدش میری تو اتاق من و شنل نامرئی رو هم برمیداری.
- یه دقیقه صبر کن... نمیدونم میدونی یا نه اما اطراف اتاقت پر از طلسمهای دزدگیره... من پامو بدارم اونجا بیل
و رون دخالمو میارن،
۲۱ ۹
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری اینرا گفت و در اتاق را باز کرد و به سرعت خارج شد...
:;{ :: * :{{ ::*:*:*
با صدای پاق ملایمی جلوی در خانه ی کوچک مالفوی ها ظاهر شد. به سرعت چند طلسم را در اطراف فعال کرد و بعد با دقت اطراف را برررسی کرد. سه ضربه به در زد، یک مکث، دوضربه، مکثی دیگر و یک بار دیگر سه
ضربه. این علامت ویژه ی او بود.
در داخل خانه دراکو به سرعت طلسم ضد آپارات را برای مدتی در حدود یک آپارات سریع برداشت تا لحظه ای بعد هری درست وسط اتاق ظاهر شود.
- هری!
- دراکو!
هری آشفته بود اما چهره ی دراکو چیزی بیشتر از این بود... موهای همیشه مرتبش کاملا بهم ریخته بود.
چشمهای سرخشی از بیخوابی خبر میداد. پای چشمهایش کمی گود افتاده بود و برعکس همیشه ته ریش کوتاهی داشت.
- تو حالت خوبه؟
مرد مو بور به آرامی سری تکان داد.
(
این جمله یخ دراکو را باز کرد ناخودآگاه به گریه افتاد. رویش را برگرداند تا هری اشکهایش را نبیند. هری متعجب شده بود. مدتها بود که اشکهای دراکو را ندیده بود. دلش لرزید. بی اختیار شانه هایش را از پشت گرفت و او را برگرداند: اتفاقی افتاده؟ د... حرف بزن ببینم ... چی شده؟
دراکو با صدایی دورگه پاسخ داد: تو سنت مانگو بود.
هری هراسان زمزمه کرد: نه!
- صبح رفت بیمارستان. گفت میخواد جینی رو ببینه و از یه چیزی مطمئن بشه. قرار بود برای نهار بریم بیرون
• • • حدود نیم ساعت بعد از رفتنش لرد سیاه منو احضار کرد. من از ماجرای حمله خبر نداشتم. فکر میکردم فقط
جم
۲۲
ناr
سNS چه از:
حلال حجار
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
به هاگزمید حمله شده. اومدم تا اگه شد اونجا کمکی بکنم... وقتی به هوش اومدم فهمیدم که کار به سنت مانگو هم کشیده فوری رفتم اونجا اما...
هری با وحشت پرسید: یعنی ... میخوای بگی کشته شده؟
چیزی در وجودش از هراس این فکر لرزید... در چند سال اخیر سارا نه تنها به عنوان نوه ی محبوب نیک و یک
میکرد و با محبت مشکلات و ایرادهای او را رفع میکرد این او بود که با معجزه ی خود دشمنی هری و دراکو را
به پیوندی عمیق تغییر داده بود ... شاید اگر هری در آن زمان میتوانست به دختری فکر کند بعد از جینی تنها
و بدتر از آن تاثیر این فاجعه بر روی دراکو و نیکلاس بود...
صدای گرفته ی دراکو به گوشش رسید: کاشی کشته میشد... جزء گروگانهاس... البته نذاشتم نیک چیزی بفهمه
هری نفسی از آسودگی کشید: پس حالش خوبه
- تو متوجه نیستی پاترا ولدمورت اونا رو به بابا ژ دالاهوف سیر داده... سارا تحمل اون شکنجه ها ر: نداره... گاه بفهمن اون کیه...
قلب هری فرو ریخت. بارها شنیده بود که لوسیوس و دالاهوف شکنجه گران معروفی هستند و میدانست که آنها از حربه ی گروگان گرفتن دختران مخالفینشان بهره ی زیادی برده اند... تقریباً هیچ کس از زیر دست این دو حیوان زنده بیرون نمی آمد... شکنجه هایشان وحشیانه بود هری نمونه ای از آن ها را سالها قبل تجربه کرده
بود... اما چیز دیگری که نگرانش میکرد این بود که دو دختر زیبا به دست حیوان خوش گذرانی بنام لوسیوس
افتاده بودند و طبق آنچه که از دراکو شنیده بود با اطمینان میدانست که لوسیوس هوسران تر از آن بود که از آنها بگذرد...
حالا اگر میفهمید که سارا، تنها نتیجه ی رئیس محفلی، نیکلاس فلامل در میان اسیرانش است در کشتن او به بدترین وجه ممکن تردید نمیکرد ...
اگر مرگخوارها می فهمیدند او همسر دراکوست کار دراکو هم تمام بود...
نمیتوانست به جینی فکر نکند. به دختر دوست داشتنی ای که در سال ششم تحصیلش بهترین لحظات را به او هدیه کرده بود... به درخشش موهای سرخ رنگش در نور آفتاب و چشمان قهوه ای روشنشی و به اینکه چنین
۲ ۲ ۱
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
چهره ی زیبایی هر حیوان هوسرانی را تحریک میکند. جینی تنها دختر آرتور ویزلی بود... بزرگترین دشمن لوسیوس و عضو یکی از سرسخت ترین خانواده های مبارز محفلی که تصادفا توسط مرگخواران اصیل زاده، خائن به نسب هم شناخته میشد و خواهر کوچکتر پنج ویزلی جوان که حالا عضو محفل بودند. تک تک اعضای خانواده ی ویزلی حتی پرسی که در سال یک بار هم به خانه سر نمیزد برای نجات او هر کاری میکردند و البته خود هری ... و چیزی که هری را نگران تر میکرد این بود که جینی برعکس سارا به هیچ وجه در چفت شدگی مهارت نداشت ... اگر مرگخوارها متوجه این موضوع می شدند اطلاعات دختر جوان جان صدها نفر را به خطر
می انداخت... اگر دالاهوف متوجه چنین منبعی میشد برای رسیدن به اطلاعات او هر کاری میکرد.
در آن لحظه نگرانی دو مرد برای دخترها آنقدر زیاد بود که ذره ای به خودشان فکر نمیکردند: تو میدونی کجان؟
تو پایه غار... تو کوههای غرب کشور... نه تا محافظ دارن بیشتر مسیر هاشم تله گذاری شده... چیزایی که خودشونم میترسن از جلوشون رد شن... یه جهنم تموم عیار که پدر من رئیسشه ... دارم سعی میکنم راهی برای نجاتشون پیدا کنم.
- هیچ کاری نکن دراکو... فقط هرچی که از اونجا میدونی برام بگو.
EEEخ888888قیقا م. م م به به rus.
هری در فاصله ی امنی از جاده ظاهر شد و با بیشترین سرعت ممکن خودش را به محل قرارش با دین توماس رساند. هوا هنوز تاریک بود و اطراف به خوبی دیده نمیشد. برای چند لحظه اثری از دین ندید ... لحظه ای بعد
هشت، نه صدای آپارات بلند شد. قبل از اینکه اولین طلسم را به مهاجمین بزند چشمش به چهره ی آشنای رون
افتاد: داری تنها میری؟
- شما اینجا چیکار می کنین !
فرد، دین را که پای یکی از چشمهایش کبود شده بود جلو انداخت: تو اتاقت نبودی، فهمیدیم یکی دسته گل به
آب داده...
هرمیون اطراف را از نظر گذراند: خب... بریم دیگه ...
- شما کجا؟ من میرم و برمی گردم.
جسیکا اخمی کرد: ما هم گذاشتیم.
۲ ۲۲
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- مسخره نشو جسی... بودن شما با من هیچ کمکی نمیکنه... من میدونم اونا کجان و میدونم که خطر بدی
تهدید شون میکنه... نمیتوانیم معطلی وزارت خونه بشیم ... ولدمورت اونا لر داده دست مالفوی و دالاهوف...
نمیخوام شما ها هم بهش اضافه بشین.
هر هشت نفر نگاه نگرانی رد و بدل کردند: تو از کجا میدونی ؟
هری زیر لب جواب رون را داد: الان پیش دراکو بودم ... سارا هم با گروگانهاس...
- نه !
رون با صدای بلندی نفسش را حبس کرده بود.
هری صدایش را کمی بالا برد: گوش کنین ... من یه چیزایی در مورد محل گروگانها میدونم ... تا روشن شدن هوا برمی گردم.
جرج نگاهی به او کرد: تنهایی نه... تو تازه امروز از روی تختت پا شدی... انتظار نداری که تنهات بذاریم...
- با هم میریم و زود برمیگردیم...
- ولی فرد!
فرد با جدی ترین لحنی که هری در او سراغ داشت جواب داد: ولی نداره هری... خودت میدونی که تنهایی هیج شانسی نداری.
دین بلاخره به حرف آمد: مثل اینکه شما ها متوجه نیستین ... نامزد من تویه جهنمی دست دو تا حیوون گیر افتاده اگه نمیخواین برین دنبالش حداقل بگین کجاسی تا خودم برم... نمیخوام وزارت خونه جنازه ی جینی رو تحویلم بده.
رون به طور کاملا ناگهانی یقه ی دین را گرفت برق خشمگین چشمانش جنون آمیز شده بود از لای دندانهایش غرید: دین توماس ... دیگه به خودت جرات نده که به من بگی بیشتر از ما نگران جینی هستی... حالا لطفاً خفه شو بذار بفهمیم داریم چه غلطی می کنیم.
هری سعی کرد جلوی بحث را بگیرد: کافیه... ما الان باید به فکر جینی باشیم...
۲ ۲۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
بعد چند قدم از آنها فاصله گرفت وقتی برگشت تکه چوبی در دستش بود. با حرکت سریع چوبدستی اش آنرا تبدیل به رمز تاز کرد: من چند دقیقه قبل یه سری به اون محدوده زدم... با این در فاصله ی مناسبی از محل اونا
ظاهر میشیم...
رون نگاهی به تکه چوب کرد: بازم رمز تاز اهری ... تو آخرش با این رمز تاز درست کردن سرتو به باد میدی
هری لبخند تلخی تحویل رون داد: آماده این؟
همه نگاهی رد و بدل کردند و هرکس قدمی جلو آمد... هری به سرعت شمرد: یک، دو، سه
بلافاصله قلابی نامرئی در نافش احساسی کرد و در گردابی از رنگها فرو رفت. در کنارشی رون و فرد در حرکت بودند... کمی بعد با مهارت روی زمین سنگی کوهستان فرود آمد... رون و فرد درست در دو طرف او فرود آمدند و بقیه هم پشت سر آنها... تنها جسیکا و دین روی زمین افتاده بودند... در زمانیکه فرد به جسی و دین کمک
میکرد بلند شوند چوبدستی اش را به سمت چشمانش گرفت: نور کلسی
حالا دیدش ده برابر شده بود... با دقت اطراف را بررسی کرد و خیلی زود آنچه را که میخواست در بلند ترین قسمت کوه پیدا کرد. دو مرگخوار که ناشیانه بین سنگها پنهان شده بودند و کاملا مشخص بود که نگهبانی می
هاشند...
با دقت اطراف را بررسی کرد وقتی هیچ مورد مشکوک دیگری ندید با دستش مسیر دو مرگخوار را نشان داد:
احتمالا ورودی اون جاس... دو تا هم نگهبان داره باید بدور سرو صدا خدمت شون برسیم...
جرج طلسم افزایش دید را روی چشمهایش اجرا کرد. با دیدن دو مرگخوار پوزخندی زد: فرد! ببین کیا اینجان!
- هی... این دو تا مونتاگ و آپولی ان!
فرد به سرعت دو مرگخوار را بررسی کرده بود.
مهلت بدین و بیاین بالا
- صبر کنین ما هم میایم.
سوزان و جسیکا این را گفته بودند...
۲۲
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
فرد مخالفت کرد: اینجا اومدن شما دو تا به حد کافی خطرناک هست... اگه گیر بیوفتین یا افراد وزارت خونه سر
برسن و بفهمن شما با ما هستین کارتون رو از دست میدین.
- حق با فرده... همین اطراف مخفی بشین و اگه مشکلی پیش اومد محفل رو خبر کنین.
- اما هری!
- به علاوه وقتی جای شما دو تا امن باشه من و جرج هم با خیال راحت به کارمون میرسیم.
- فرد!
- جسی... خواهش میکنم...
سوزان با نارضایتی غر زد: همیشه ما رو دور از درگیری نگه میدارین...
جرج دلداری داد: چون شما دوتا کارهایی دارین که مهمتر از طلسم کردنه...
هری کار را به دست گرفت: خیلی خب... فرد، جرج اون دو تا مالی شما. فقط مواظب باشین ... من و رون هم
پشت سرتون میایم...
دین اعتراض کرد: هری... بذار من بارون برم...
- نه!
- چرا نه؟
- تو یه پزشکی دین ... برای مبارزه آموزش ندیدی ...
- اما منم تو الف دال تمرین میکردم و دوره آموزشی رو گذروندم، میتونم از خودم دفاع کنم.
رون حرف هری را تایید کرد: من و هری با فرد و جرج میریم. تو و هرمیون با یه فاصله ی مناسب دنبال ما بیاین... اگه مشکلی پیش اومد با پاترونوس به هم خبر میدیم... دیگه هم حرف نباشه حواستون به لای سنگا باشه ... ممکنه کسی اون اطراف باشه که ما ندیدیمشی...
جرج سری تکان داد: باشه...
هری آخرین سفارش را کرد: یادتون باشه... سریع و بی صدا
دت ۲۲
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
دو قلوها سری تکان دادند و در تاریکی به طرف صخره های دامنه حرکت کردند. هری و رون با کمی فاصله آنها را دنبال میکردند و پشت سرشان دین و هرمیون با فاصله ای در حد دیدن گروه قبلی براه افتادند. چیزی حدود
ده دقیقه بعد در دامنه ی کوه بودند... حالا باید یک مسیر ناهموار را از میان تخته سنگهای تیز و صخره های بزرگ بالا می رفتند ... بالا رفتن از این مکان خطرناک کمی بیشتر از دو ساعت طول میکشید. تا آن موقع هوا
روشن میشد و در هوای روشن صبح گاهی نمیشد کاری از پیش برد...
هری خودش را به دو قلوها رساند: حالا چیکار کنیم؟
رون اعلام کرد: این اطراف جادوی ضد آپارات داره... استفاده از جارو هم احمقانسی...
اما جرج فکر بهتری داشت. با حرکت چوبدستی اش چیزی شبیه یک حلقه طناب ظاهر کرد. با چوبدستی ضربه ای به آن زد و آن را روی زمین گذاشت. بلافاصله طناب شروع به تغییر کرد. مثل ماری پیچ و تاب خورد بعد بطور ناگهانی در فاصله های منظم زائده هایی روی آن ایجاد شد... مثل ماری با پاهای مکنده از صخره ها بالا خزیر و در جای مطمئنی حدود صد متر بالا تر گره خورد. هری با دستش طناب را امتحان کرد. ظاهرا کاملابه صخره چسبیده بود. فرد همین کار را با طناب دیگری کرد... طناب دوم با فاصله ای حدود بیست سانت از طناب اولی، درست در موازات آن قرار گرفت. کمی بعد با اشاره ی چوبدستی فرد، برآمدگی هایی روی دو طناب ایجاد شد ... نوری از برآمدگی هر طناب بیرون زد و به برآمدگی دیگری در موازات خود در طناب دیگر متصل شد. این
عمل بارها تکرار شد. بلاخره هری متوجه آنچه میدید شد. چیزی که جلویش بود یک نردبان طنابی بود...
دو قلوها لبخندی به چهره های حیران تماشاگرانشان زدند و بعد به نوبت از نردبان طنابی بالا رفتند. هری متوجه شد که این نردبان برعکس نردبانهای طنابی مشنگها کاملا ثابت است و هیچ لغزشی ندارد. به دنبال رون از نردبان بالا رفت. در کمتر از پنج دقیقه به مکان نسبتا صافی رسیدند که در فاصله ی کمی از محلی بود که دو مرگخوار در آن نگهبانی میدادند...
مونتاگ که قد بلند و هیکلی بود و اپولی که چهارشانه ولی کوتاه بود. جرج اشاره ای کرد: نفستون رو حبس
بلافاصله فرد کیسه ی کوچک چرمی را پرتاب کرد. کیسه با صدای بمی درست وسط دو مرگخوار فرود آمد و هر دو نفر بلافاصله به سمت صدا برگشتند. اما در همین لحظه با صدای بامب خفیفی کیسه ترکید و گرد خواب آور در هوا پخش شد. دو مرگخوار لحظه ای در همان حالت ماندند و لحظه ای بعد روی زمین افتادند.
جرج پوزخندی زد: سریع و بی صدا
| ۲ |
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
به سمت دو مرگخوار بیهوش رفت. با طلسمی دست و پای آنها را بست و هر دو را ناپدید کرد. بعد بلافاصله کلاه شنلش را بر سر کشید تا به هیبت آپولی درآید. ظاهرا فرد هم چاره ای جز انتخاب قیافه ی مونتاگ نداشت...
هری و رون لبخندی رد و بدل کردند. کمتر از دو دقیقه طول کشیده بود... کلک های قدیمی دو قلوها همیشه
موثر بودند...
صدای هرمیون از پشت سر پرسید: اوضاع چطوره؟
هری لبخندی زد: عالیه... حتی از یه طلسم هم استفاده نکردن...
دین که هری را دور زده بود و حالا کمی جلوتر از فرد و جرج صخره های کوه را بررسی میکرد ناامیدانه گفت: فکر کنم اشتباه کردیم... من اینجا راه ورودی نمی بینم.
هری جلو رفت ... حق با دین بود... جایی که دو مرگخوار نگهبانی میدادند تنها چند صخره و سنگ بزرگ به چشم میخورد... دستش را روی دیوار غار کشید تا آنچه را میخواست جستجو کند.
دین که رفتار هری به نظرش احمقانه می آمد رو به هرمیون پرسید: دنبال چی می گرده؟
فرد توضیح داد: یه راه ورود... مسلماً این دوتا الکی اینجا وقت تلف نمیکردن.
- ایناهاش
هری با شوق اینرا زمزمه کرده بود.
- عقب وایسین
چوبدستی اش را بالا آورد و زیر لب طلسمهایی را زمزمه کرد. زیاد طول نکشید که سنگها شروع به حرکت کردند و راه عبور کوچکی در میان آنها باز شد.
دهانه ی کوچکی که داد 3ر آن با سنگها و صخره ها پوشیده شده بود... کمتر از نیم ساعت تا سحر مانده بود... نگران بود... نمیدانست با چه چیز مواجه میشود... ممکن بود جینی را کشته باشند... سعی کرد فکرش را از این
نگاهی به چهره ی نگران دوستانش کرد که ظاهرا همه در فکر او شریک بودند: آماده این؟
- اره
۲۲۷
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری، رون، هرمیون و دین از کنار دو قلوها که به زحمت قانع شده بودند دم در نگهبانی دهند گذشتند و به سرعت وارد غار شدند. دهانه به قدری باریک بود که دو نفر به سختی میتوانستند از آن رد شوند... ورودشان
قدری طول کشید.
اول هری بعد رون، دین و در آخر هرمیون وارد شدند. به محض ورود هرمیون صدایی بلند شد و دهانه ی غار پشت سرشان بسته شد. هر چهار نفر نگاهی رد و بدل کردند. حالا فقط یک راه پیش رو داشتند... پس براه
افتادند...
رون با دقت اطراف را بررسی کرد و با آهسته ترین صدای ممکن زمزمه کرد: تا حالا نشنیدم غاری اینقدر بزرگ باشه. کل خونه ی ما توشی جا میشه... به علاوه ی زمین کوییدیج بالای تپه...
هرمیون توضیح داد: حتمایه طلسم بزرگ کننده ی خیلی قویه...
هری نفس عمیقی کشید و هوای خنک غار را فرو برد... هوا سرد بود و زمین غار لغزنده... هنوز ده قدم جلو نرفته بودند که پایش لیز خورد ... و محکم بر زمین خورد... تمام تنش درد گرفت... آهسته دستش را به دیواره ی غار گرفت. دیوار نمناک و لزج بود ... به بالای سرش نگاه کرد... سقف غار پوشیده از سنگها و قندیلهای زیبایی بود که نوک همه ی آنها به شدت تیز به نظر می رسید... نگاهی به زمین کرد تا متوجه علت لیز بودن آن شود... مقدار زیادی خزه روی زمین رشد کرده بود و جوی باریکی از آب روان بود... دوباره به بالای سرش نگاه کرد. سوراخهای نسبتا بزرگی را در اطراف غار می دید و در بالاترین نقطه کپه ی عظیمی از خفاشهای عظیم الجثه ای که چهار برابر بزرگترین خفاشهای عادی بودند جمع شده بود... اگر هری زمین نمیخورد اصلا متوجه آنها
نمیشد و مسلماً سایرین هم آنها را ندیده بودند.
- تا کی میخوای اونجا دراز بکشی هری؟
رون جلو آمد و دستش را دراز کرد تا به هری برای بلند شدن کمک کند و در همان حال ادامه داد: حالت خوبه؟
هرمیون که نگران شده بود بلافاصله چوبدستی اش را روشن کرد: لوموسی
- نه!
اما دیر شده بود. با روشن شدن نور چوبدستی، خفاشها وحشیانه به سمت آنها حمله 3ر شدند.
طول بالهایشان به پنجاه سانتی متر می رسید بدنشان پوشیده از موهای سیاه و چندش آور بود و وقتی به حد کافی نزدیک شدند هری متوجه دندانهای نیش شومی شد که اصلا نشانه ی خوبی نبود: لعنتی این خفاشها خون | آشامن
۲۲۸
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
پرتوهای رنگارنگ طلسم از هر طرف به دسته ی خفاشها شلیک میشد و آنها را بر زمین میزد اما تعداد مهاجمین هنوز زیاد بود. از آنجایی که میخواستند تا حد امکان بیصدا فعالیت کنند مجبور بودند از طلسم های کم قدرت
تر استفاده کنند اما وقتی یکی از خفاشها رژر را غافلگیر کرد و دندانهایش را در د لست او فرو برد، هرمیور کنترلش را از دست داد و با یک طلسم خشک کننده ی قوی خودش را از محاصره ی سه خفاش بزرگ در آورد.
تا بتواند با یک سکتوم سمپرا رون را از دست خفاش مزاحم خلاص کند...
با این وجود تعداد مهاجمین هنوز زیاد بود. وقتی جمعیت خفاشها در اطرافشان به بیشترین حد ممکن رسید، دین با بی احتیاطی کامل یک طلسم انفجاری قوی را اجرا کرد ... طلسمش چندان موثر نبود... حداقل در ظاهر این طور به نظر میرسید. چون کمی بعد صدای ناشی از طلسم تمام غار را لرزاند و بعد صدایی شبیه برخورد دانه
های تگرگ بازمین بلند شد البته خیلی بلند تر...
هری به موقع جنبید و سپری دور خود و دوستانش ایجاد کرد. چون بلافاصله صدها قندیل نوک تیز سنگی با صدای مهیبی از سقف پایین ریختند و درست به موقع... ریزش شدید قندیلها، خفاشها را از پا در آورد.
رون نفس حبس شده اش را بیرور داد: اوف... هنری از این که نذاشتی سوراخ سوراخ بشم ممنونم.
هرمیون با وحشت به خفاشهایی که نوک تیز سنگها از طرف دیگر بدنشان بیرون زده بود و داشتند جان میدادند نگاه کرد و به سرعت چشمهایش را بست: منم ممنونم
---- قابلی نداشت... اما فکر میکنم صدای ما توجه دوستان مرگخوارمون رژ جلب کرده... هرمیور میشه اون
چوبدستی رو خاموش کنی؟
هرمیون به سرعت زمزمه کرد: نوکس
حرف هری درست بود. صدای پا می آمد... یک دقیقه بعد در جایی که درست روبروی آنها بود حرکتی به چشمش خورد... کسی در میان تاریکی حرکت میکرد... ظاهرا جرات روشن کردن چوبدستی اش را نداشت: کی
اونجاس؟
این صدا خشن و کلفت بود. صدای دورگه ی نفر دوم در همان حدود زمزمه کرد: ممکنه کار خفاشها باشه.
هری متوجه شد که مرگخوار سومی هم وجود دارد. سومین مرگخوار با احتیاط جلو آمد. وقتی پایش در بدن
یکی از خفاشهای مرده فرو رفت فریادی از تنفر کشید: اه... این دیگه چیه ؟
۲۲
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری این صدا را به خوبی میشناخت. صدای نفرت انگیز زنانه ای که تمام موهای بدنش را از خشم راست میکرد... زیر لب زمزمه کرد: این یکی مالی منه... شما خدمت اون دوتا بر سین.
رون و هرمیون نگاهی رد و بدل کردند. به خوبی میدانستند که نمی توانند بعد از چند سال انتظار جلوی هری را
• • • برای این مبارزه بگیرند
هرمیون آهسته زمزمه کرد: مراقب خودت باش هری
دین جلو آمد: یکی شون مال من
هری در ذهنش جواب داد: تو یه پزشکی دین... مبارزه کار ماس تو رو آوردم که به زخمی های احتمالی برسی
دین راضی نبود اما میدانست که حق با هریست... آهسته زمزمه کرد: موفق باشی...
سه دوست از دو طرف از هری فاصله گرفتند و وقتی به فاصله ی مناسبی از هم رسیدند هر سه نفر با هم چوبدستی هایشان را روشن کردند...
برای چند لحظه دید دو طرف کور شد اما بعد... مرگخوارها که منتظر حمله ی خفاشهای خشمگین بودند متوجه
شدند که خفاشی در کار نیست. بعد از ان متوجه جسد خفاش هایی شدند که بعضی هنوز جان داشتند و با یک تکه سنگ نوک تیز در بدنشان پرو بال می زدند و سرانجام متوجه حریف شدند. مرگخوار دومی دهان باز کرد
تا کمک بخواهد اما هرمیون سریعتر عمل کرد و طلسم سکوت را فعال کرد.
هری زیر لب زمزمه کرد: خوب گوشی کنید ببینید بهتون چی میگم چون یکبار بیشتر نمیگم اعتراضی هم نباشه اون عفریته بلاتریکس مالی منه هیچ کس دخالت نمیکنه. هر کدو متون یکی رو انتخاب کنین.
هرمیون دخالت کرد: بهتر نیست یکی مواظب تو باشه؟
هری با عصبانیت رو کرد به هرمیون و در حالی که سعی میکرد صدایش را پایین نگه دارد گفت: برای بار آخر
میگم اگه فقط یکیتون دخالت کنه اونوقت ... اونوقت...
رور و شرمیون بشدت جا خورده بودند. براحتی میتوانستند خشمی عمیق را در چشمان سببر او بخوانند. نگاه یر
نفرتی به چهره ی نقاب پوش منفورترین زنی که میشناخت کرد: صبح بخیر بالا
- سحر خیز شدی پاتر... می بینم اومدی خودتو تحویل بدی
صدای بلاتریکس هم متعجب بود و هم تحقیرآمیز
۱۲ ۳
سNS چه از:
حلال حجار
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- به همین خیال باشی
بیشتر از هفت سال برای این رویارویی صبر کرده بود. چرخی زد و روبروی او قرار گرفت. بلاتریکس با دیدن این حرکت پوزخندی زد: هنوزم میخوای با من بجنگی بچه؟
هری خشمش را با طلسم قدرتمندی حواله ی او کرد و وقتی ساحره ی سیاه از قدرت طلسم متحیر ماند غرید:
بلاتریکس حرکتی کرد و سپری جادویی ایجاد کرد. طلسم هری به سپر خورد و به سادگی برگشت. بلافاصله بلا حمله کرد و با سرعتی خارق العاده هفت هشت طلسم رنگارنگ را به سمت او فرستاد.
هری با حرکتی سریع محافظی نامرئی به دور خودش ایجاد کرد که به سرعت تمام طلسمها را بلعید. بعد حرکتی به چوبدستی اش داد و رگبای از شعله های آتشین به سمت او پرتاب کرد. در نهایت تعجب هری، بلاتریکس با
مهارتی مثال زدنی همه ی پرتوها را منحرف کرد اما حرکت بعدی هری به قدری سریع بود که نتوانست مانعش
شود و یکی از تیرهای آتشین در پایش فرو رفت. بلافاصله فریاد بلاتریکس همراه با بوی تند سوختگی بلند شد. بلاتریکس از درد نعره میکشید و هری با لذت به او خیره شده بود. چند لحظه به خود فرصت داد تا از نتیجه
کارش لذت ببرد وقتی ساحره ی شیطان صفت سرانجام آتش را خاموش کرد، هنوز از درد فریاد می زد.
- ت-... تو ... جادوی شیطانی؟ ..... چطور ممکنه ؟
- چیه ؟ نکنه فکر کردی هنوزم با اکسپلیارموسی باهات میجنگم؟ بلایی سرت میارم که اون ریدل آشغال هم نتونه
بلاتریکس سعی کرد تعصبش را روی اسم ولدمورت ندیده بگیرد: جادوی سیاه؟ خیلی جالبه. وقتی که وزارت
خونه بفهمه تو چه جور طلسمهایی استفاده میکنی، همشون بر علیهت متحد می شن...
- فکر می کنی برای اونا مهمه من چطور این کار رو میکنم؟ ... مهم اینه که شر چه کسی رو کم میکنم ... و در
مبارزه اوج گرفت. هری تنها از طلسمهای سیاه استفاده میکرد. طلسمهایی که به خاطر قدرت بالا و شدت صدمه ای که میزدند به طلسمهای شیطانی معروف شده بودند. سیاه ترین طلسم هایی که از ابرفورث آموخته بود. استاد پیرش معتقد بود که هری باید همه چیز را بیاموزد. همه ی آنچه که به جادوی سیاه مربوط می شد... اگرچه از او قول گرفته بود که آنچا را که آموخته تا حد امکان استفاده نکند. اما هری همان موقع به استادش گفته بود که این قانون شامل حال سه نفر نمی شود ... سه نفری که بدترین طلسمهایش را برای آنها کنار
۲ ۳ ۱
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
گذاشته بود و حالا اولین نفر در حالی که یک تیر آتشین در ساق پایش فرو رفته بود، جلویش بود و بوی سوختن گوشتش در تمام غار میپیچید... بدنش ذره ذره میسوخت و سیاه میشد و بلاتریکس نعره میزد با این حال هنوزهم مبارزه میکرد... چیزی در درون هری میخواست که او تا حد امکان زجر بکشد ... رگبار رنگارنگ طلسمها بین دو طرف رد و بدل می شد. هری سه پرتو سبز پیاپی را به سادگی دفع کرد. اصلا قصد نداشت تمام
آنچه را که در این چند سال آموخته، نمایان کند. همین طوری هم از پس بلا بر می آمد.
بلاتریکس از زیر پرتوهای هری به زحمت جا خالی داد و چند طلسم قدرتمند را به سمت او فرستاد. مطمئن بود که دفع کردن این طلسم های به خصوصی از عهده ی هری خارج است و از همان لحظه مرد جوان را شکست خورده می دید. اما هری حرکت دوارنی ای به چوبدستیش داد و دایره ای از نور درست کرد. درست از وسط دایره چیزی شبیه گردباد هر شش پرتو را بلعید و بلافاصله دایره ناپدید شد. لحظه ای بعد دوباره جان گرفت و اینبار پرتو کلفت نقره ای رنگی را با قدرت به سمت ساحره ی سیاه شلیک کرد. بلاتریکس تا به حال چنین
جادویی ندیده بود. مسلماً دیگر هم نمیدید. برای دفع چنین طلسمی به تمام نیرویش احتیاج داشت.
:3* :{{{ ::{{ :: y : r , , , , ,
مبارزه ی رون با حریفش خیلی طول نکشید و این به خاطر قدرت جادویی بالایی بود که از خانواده اش به ارث برده بود. زمانی که نیکلاس متوجه این خصوصیت خاصی در رون شد، آموزش جادوهای قدرتمندی را آغاز کرد ... و زمانی که رون متوجه قدرت این طلسم ها شد باور نمیکرد که از عهده ی چنین چیزی برآمده. اما نیک به او گوشزد کرده بود که به عنوان یک ویزلی، تمام استعداد و قدرت جادویی پدرش، بیلی، چارلی، فرد و جرج در او
هم وجود دارد و با آموزش های این چند ساله، مرد جوان ده برابر دوران تحصیلش قوی شده بود.
در حالت عادی سر به نیست کردن این مرگخوار برای او کار ساده ای بود، اما اینبار مشکلی وجود داشت ... بازوی دست راستش که دندانهای نیش خفاش در آن فرو رفته بود به شدت درد میکرد و خونریزی داشت. میدانست که این مسئله به شدت سرعتش را پایین می آورد. اما اجازه نداده بود که هری متوجه این موضوع شود. اگر مبارزه ای بود برای هر سه ی آنها بود... در طرف دیگر هرمیون حریفش را شکست سختی داده بود و حالا با نگرانی به دو جدال پیش رویش نگاه میکرد. از بابت رون نگرانی نداشت... به خوبی میدانست که او از پس
حریفش بر می آید. نگرانی او از بابت هری بود. اما آنچه که داشت رخ میداد درست عکس تصورش بود.
کاملا مشخص بود که هری به خوبی از پس رقیب قدرتمندش بر می آید. اما فکرش را هم نمیکرد که رون دچار مشکل شده باشد. آن هم با وجود توانایی بالایی که در استفاده از طلسم های شوم داشت. از طرفی هرمیون یاد گرفته بود که نباید در مبارزه ی دیگران دخالت کند... حداقل نه قبل از ضرورت... دخالت او فقط باعث پرت
شدن حواس دوستانش میشد و جان آنها را به خطر می انداخت. پس چاره ای نداشت جز اینکه در سکوت شاهد
۲۳۲
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
مبارزه ی آنها باشد و هم زمان چوبدستی اش را آماده نگه داشته بود تا در صورت ایجاد شرایط بحرانی یا پیدا شدن مزاحمی دیگر به سرعت وارد عمل شود. کمی آن طرف تر دین که ظاهرا از مبارزه کنار گذاشته شده بود هم چندان بیکار نبود ... گوشه ای ایستاده بود و با تلاش زیاد آخرین خفاشهایی را که در غار پرسه می زدند، بر زمین می زد تا موقع برگشت دردسر کمتری داشته باشند. بلاخره رون با یک حرکت جالب حواسی حریف سمجش را پرت کرد و به سرعت او را خلع سلاح کرد و دست و پایش را بست. در آن طرف غار جدال همچنان
ادامه داشت ...
هری زیر چشمی نگاهی به دوستانش کرد و وقتی موقعیت آنها را مناسب دید با مهارت حریفش را در گوشه ای
گیر انداخت: سانتوکا
در چشم به هم زدنی آواری از تخته سنگ از سقف جدا شد و مستقیم بر سر بلاتریکس فرو ریخت. ساحره ی سیاه با مهارتی قابل تحسین قبل از رسیدن سنگ ها به زمین آن ها را تبدیل به تلی از گرد و غبار کرد این بار حرکت سریعی به چوبدستیش داد و مار سیاه بزرگی را به سمت هری فرستاد. هری هم حرکتی به چوبش داد. مار عظیمی که از چوبدستیش خارج شد با حرکت سریعی مار بلاتریکس را درسته بلعید حالا نوک چوبدستی دو جادوگر لحظه ای خاموش نمیشد. طلسمهایشان دیوانه وار منحرف می شد، به در و دیوار میخورد و تکه های بزرگ سنگ را می شکست. یک صخره ی سنگی از بالا رها شد و درست جلوی پای هری به زمین خورد. فکری به سرش خطور کرد هری خودش را از بقیه جدا کرد و با عقب نشینی به سمت دهانه غار رفت تا کسی مزاحم آنچه که میخواست انجام دهد نشود بلاتریکس دیگر زبان نمی ریخت اولین بار بود که اینطور درمانده میشد با اینکه طلسم های سیاه را از خود لرد سیاه یاد گرفته بود اما تقریبا جلوی این پسر کم آورده بود.
- هری!
همین حرف کافی بود تا بلاتریکس از تعلل هری استفاده و طلسم شکنجه گر را اجرا کند.
- نام
اما کمی دیر به نظر می رسید طلسم شکنجه گر به هری خورده بود اما او فقط چند قدم به عقب برداشته بود این امکان نداشت.
از آن طرف غار رون با وحشت فریاد زد: هری تو حالت خوبه؟
هری قبل از اینکه دوستانش وارد مبارزه شوند جواب داد: من خوابم... تو این کار دخالت نکن رون ... جم ; ۱۲ ۳۳ المرح خان حال
 
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
تمام خشمش را در وجودش زنده کرد و به بلاتریکسی که هنوز با حیرت به اونگاه میکرد لبخندی زد: چی شده بلا؟ هنوز نفهمیدی چرا این طوری شده؟
بلاتریکس سردرگم بود و هری میخواست او را به خشم آورد: ... اسم مورگانا چیزی روبیادت نمیاره؟ چیزی مثل یه ارثیه ی خانوادگی؟
همین جمله کافی بود تا چشمهای بلاتریکس از خشم مشتعل شود: تو اونو بر نداشتی پاتر.
- اوه چرا ... می بینی که مال منه میخوای دوباره امتحان کنی.
اما نیازی به امتحان نبود. بلاتریکس به خوبی از اثرات چنین چیزی با خبر بود. سالها آرزوی دستیابی به گنج
بلکها را داشت: من تو رو میکشم پاتر و اون رو ازت پس میگیرم... همونطور که سیریوس رو کشتم... اون مالی
عملیات،
شاید بزرگترین اشتباه بلاتریکس در آن شب یادآوری کاری بود که سالها قبل در وزارت خانه کرده بود.
شنیدن نام سیریوس خشم هری را دوباره زنده کرد. قبل از اینکه بفهمد چه میکند با تمام قدرتش فریاد زد:
کروشیو ...
طلسم به قدری سرعت داشت که بالاتریکس جز بستن چشمانش کار دیگه ای نکرد و لحظه ای بعد دردی فراتر از حد تصور، دردی که هیچ گاه مانندش را تحمل نکرده بود بر جانش نشست بر روی زمین میخزید و به خود می پیچید و این در حالی بود که صدای زجه اش سرتاسر غار را می لرزاند.
هری کاملا از خود بی خود شده بود گویی در این جهان سیر نمی کرد تصاویر گذشته ای نه چندان دور مانند فیلمی از جلوی چشمانش عبور می کرد.
براث جه غمگین نویل در بیمارستان سنتتا مانگو. فرانک و آلیس لانگ با تم... جرد یا نویل که با اندوه عکس آدامس را در جیبش مسحساند انتسابیر پوشش که در پشت طاق نما ناپدید شد... دستان مردی شانه های او را گرفت...
++ و با
خنده های بلاتریکس در گوشش طنین انداخت گویا هنوز هم آنها را میشنید...
چوبدستی اش را بالا آورد و بی توجه به عواقب آن با بلند ترین صدای ممکن فریاد کشید (سکتوم سمپرا) طلسم سیاه درست در میان سینه هایی که هنوز نشانی از زیبایی جوانی داشت فرو نشست و با پاره کردن آن قلب سیاه درون آن را به خاک و خون کشید.
ولی آیا این پایان کار بود.
۲۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
برای بار دیگر در جلو چشمان از حدقه در آمده دوستانش فریاد کشید (اینچندیو) و جسد نیمه جان بلاتریکس
به سمت دوستانشی که با وحشت به او خیره شده بودند برگشت:
- به چی نگاه میکنین ... ما هنوز خیلی کار داریم.
اما نگاه دوستانشی هراسان بود. گویی باور نمیکردند که کسی که روبرویشان ایستاده خود هری باشد.
هری نفس عمیقی کشید: میدونم به نظرتون ظالمانه اس اما به این فکر کنین که اون زندگی چند نفر رو نابود
کرده؟ بخش ویژه ی سنت مانگو که یادته رون؟ این عوضی حقش بود بیشتر از اینو بکشه...
رون و هرمیون به خوبی این حرف را درک میکردند. اما ظاهرا دین چیز خاصی نمیدانست. هری رک و راست گفت: من ذره ای پشیمون نیستم. حالا را بیوفتین
و به سمت جایی که سه مرگخوار از آن خارج شده بودند رفت. رون و هرمیون نگاهی رد و بدل کردند. با یادآوری خاطره ی والدین نویل در سنت مانگو و یادآوری اینکه بلاتریکس با چند نفر این برخورد را داشته متوجه شدند که اصلابرای آنچه بر سرش آمده متاسف نیستند. بنابراین به سرعت به دنبال هری به راه افتادند. دین که ماجرا را اینطور دید آنها را دنبال کرد. سی چهل متری که در عمق تاریکی پیش رفتند، هری متوجه چیزی شد. دستش را بالا آورد تا دیگران را متوقف کند. حدود سی متر جلوتر، انعکاسی نوری که از پیچ کوتاهی
بیرون می زد توجهش را جلب کرده بود. آهسته زمزمه کرد:
- مواظب باشید... باید اونجا باشه... حواستون رو جمع کنین و آروم را بیوفتین.
- یه لحظه صبر کن هری ...
دین این را گفت و به طرف رون رفت: درسته که منو تو ماجرای دزدیدن جینی مقصر میدونی، اما این دلیل نمیشه که بخوای با خودت لج کنی بذار دستت رو ببینم.
رون به ناچار دستش را بالا آورد و تازه در این لحظه هری متوجه وخامت اوضاع شد. آستین ردایش از خون سرخ بود. دین بی هیچ حرفی آستین را پاره کرد، با طلسمی زخم را تمیز کرد. بعد بطری کوچکی را از جیبش بیرون کشید: ممکنه درد داشته باشه. سعی کن تحمل کنی،
دت ۲۳
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
رون سری تکان داد اما وقتی که دین کمی از مایع قهوه ای رنگ روی زخمهای دستش چکاند، چشمهایش را بست و از درد لبهایش را گزید ... لحظه ای بعد دین زخم را بررسی کرد و طلسمی را روی ان انجام داد که باعث شد زخم به سرعت بسته شود. رون زخمش را بررسی کرد ... دیگر درد نداشت: ممنونم.
دین سری تکان داد و بطری کوچک دیگری به دستش داد: یه جرعه از این معجون خون ساز بخور تا وسط
مبارزه ضعف نکنی.
رون جرعه ای از معجون را سر کشید و چوبدستیش را بالا آورد: حالا بریم حسابشونو برسیم.
هری آخرین دستورات را صادر کرد: دین ... یادت نره چه قولی به من دادی ... در اولین فرصت با جینی از اینجا
میر و ... هر میبور سارا ر3 تو نجات بدل ۵... به محض اینکه آزادش کردی معطلی نکن • • • ببرشی قرارگاه ... من 3 رور هم حساب بقیه رو میرسیم.
بعد چوبدستی سه مرگخوار را در جیبش چپاند. خیلی آرام جلو رفت. با استفاده از طلسم فوق العاده ای که نیکلاس به او آموخته بود چشمهایش حتی از الستور مودی هم بهتر میدید. به سادگی عده ای که در گوشه ای از غار جمع شده بودند و سه مرگخوار که در آنجا کشیک میدادند را میدید. آهسته زمزمه کرد:
- به محض اینکه علامت دادم شروع کنین.
بعد تمرکز کرد و در برابر چشمان حیرت زده دین توماس به سرعت نامرئی شد. باید از نیکلاس به خاطر این عادتش تشکر میکرد. او یاد گرفته بود که همیشه زرهش را به تن داشته باشد. آهسته جلو رفت و مسیرش را بررسی کرد. کمی جلوتر لوسیوس مالفوی و دالاهوف در کنار تخته سنگی با هم تخته نرد بازی میکردند. سومین مرگخوار گویل پدر بود که در کنار زندانی ها می پلکید. هری آهسته آنها را دور زد و خود را به گروگانها رساند. حدود هفت هشت مرد که با طلسمی به دیوار غار بسته شده بودند. چهار بچه ی کوچک که سنشان از نه سال تجاوز نمیکرد و پنج زن ... همه ی آنها مریض و خسته به نظر می رسیدند و کاملا مشخص بود که بارها تحت طلسم شکنجه قرار گرفته اند. اما از سارا و جینی خبری نبود. هری سعی کرد به حرفهای دراکو در مورد نوع
شکنجه فکر نکند و دعا کرد که او حداقل اینبار را اشتباه کرده باشد.
- آه ... اونجا چه خبره؟... برین کنار ببینم.
به دستور گویل زن هایی که دور هم جمع شده بودند به ناچار کنار رفتند و با این کار آنها هری چشمش به چهره ی آشنایی افتاد. کسی که با سر و صورت خون آلود روی زمین افتاده بود و ظاهرا گروگانهای نگران از او مراقبت میکردند. بی سر و صدا خودش را به او نزدیک کرد. چهره ی معصومش خسته و بیمار بود. مجبور شد دو
۱۲ ۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
نفر دیگر را با طلسم فرمان از او دور کند. آرام جلو رفت. صورت سارا خیس عرق بود و بیحالی به نظر می رسید.
آهسته دست او را در دست گرفته و زمزمه کرد: سارا...
زن جوان به آرامی چشمانش را گشود. کسی در اطرافش نبود. اما گرمی دست آشنایی را احساسی میکرد. اولین بار نبود که هری را در این شمایل می دید: هری!
صدایش ضعیف بود و میلرزید
- تو حالت خوبه؟
سارا اعتراض کرد: نباید میومدی... اینجا چیکار می کنی؟
- اومدیم دنبال شما... ببینم زیاد که اذیتت نکردن؟
سارا بغضی آلود جواب داد: من رو نه... اما جینی... و با سر به پشت سر هری اشاره کرد.
- باکی داری حرف میزنی؟
این صدای لوسیوس مالفوی بود که به طرف سارا می آمد. دختر جوان به سرعت عکس العمل نشان داد. ناگهان
صدای گرفته اش تبدیل به قهقهه شد: خاله لوییزا ... چرا موهات این رنگی شده؟
دالاهوف از کنار دست لوسیوس نگاهی یه سارا کرد: ولش کن بابا. بازم داره هذیون میگه. بیا برای خاله لوییزا
قهقه ی دالاهوف چهره ی لوسیوس را در هم برد: زهر مار...
هری که در تمام این مدت مبهوت به جینی نگاه میکرد بلاخره بر خودش مسلط شد و آهسته زمزمه کرد: تا چند دقیقه ی دیگه هرمیون میاد سراغت. حالا میخوام یه طلسم ضد درد روت انجام بدم تا آروم بشی ...
سارا به علامت تائید چشمهایش را روی هم گذاشت. کمی بعد هری به سراغ بقیه ی گروگانها رفت. چند نفر را که زخمی بودند مداوا کرد تا در هنگام فرار مشکل کمتری داشته باشند و به همه ی آنها آماده باش داد. کنار زن جوانی که تا چند لحظه ی پیش بغل دست سارا بود، ایستاد. طلسم دست بند را از روی او برداشت و به سرعت طلسم سکوت را روی او فعالی کرد تا صدایش به گوش کسی نرسد. وقتی دختر جوان با نگرانی اطرافش را بررسی کرد، آهسته زمزمه کرد: نگران نباشی لاوندر ... منم ...
چشمهای لاوندر گرد شد: هری! • • • • • برای ای اومدی اینجا... دیونه شدی؟
- هیسی ... گوش کن. من الان طلسم پا بند رو برمیدارم تا بتونی راحت راه بری.
| ۳۷۴
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
بعد یه چوبدستی میزارم تو دستت. هیچ حرکتی نکن. خیلی آروم چوبدستی رو توی آستین بلوزت مخفی کن و آماده باش تا به موقعش به بچه ها کمک کنی ... فهمیدی؟
لاوندر به آرامی سر تکان داد. خودش را کمی عقب کشید تا وقتی هری چوبدستی یکی از سه مرگخوار را در
دستش میگذاشت در میدان دیل نباشد. هشیری جو بد دستی را در دادستا او گذاشت و بعد همین کار را با دو مرد جوان که از بقیه ورزیده تر به نظر می رسیدند انجام داد: به محض اینکه درگیری شروع شد طلسم دست و پای
بقیه رو باطل کنین و اونا رو ببرین بیرون.
- هی... اونجا یه خبرائیه!
توجه دالاهوف به دو مرد جوان جلب شده بود.
چوبدستیش را بالا آورد که حرکتی انجام دهد. هری هم آماده شد تا در صورت لزوم درگیری را زودتر از موعد آغاز کند. لوسیوس از سر میز بازی غرولند کرد:
- خیالاتی شدی ... اینا که دست و پاشون بستس. بدون چوبدستی هم که ازشون کاری بر نمیاد.
دالاهوف با دقت اطراف را بررسی کرد: فکر نکنم.
- اینجا چه خبره؟
مقابل محل ورود او وارد شده بود و به سمت دالاهوف میرفت: به حد کافی سر و صدا به پا کردی. بذار حداقل این آخر کاری رو آروم باشن.
- اینجا چیکار میکنی دراکو؟
چشمهای نگران دراکو به سرعت روی گروگانها می چرخید تا آنچه را که میخواست پیدا کرد. در حالیکه سعی
میکرد نگرانی اش را پشت نقابش مخفی کند، پرسید: این چشه؟
لوسیوس به سادگی جواب داد: ظاهرا بارداره. طلسم شکنجه زیادی اذیتش کرده.
دراکو خشکش زده بود گویی قادر به هضم شنیده هایش نبود. با خشمی مرگبار به طرف پدرش چرخید.
لوسیوس تصحیح کرد: هی... این کار ما نیست ... قسم میخورم دستم به هیچ کدوم اینا نخورده. به هر حال این یکی حداقل مالی دو ماه پیشه.
۲۳۸
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
دراکو مبهوت مانده بود ... حالا منظور سارا را می فهمید... حالا میفهمید که سارا میخواست از چه چیزی مطمئن شود. شوقی وجودش را پر کرد. اما چهره ی بیمار و حال بد سارا شادیش را نابود کرد. با نگرانی جلو رفت و بی اختیار دست سارا را گرفت. زن جوان چشمهایش را باز کرد. حتی از زیر نقاب هم میتوانست مرد مورد علاقه اش را تشخیص دهد لبخندی بر لبش شکل گرفت اما چهره ی بیمار او خشمی مرگبار را در دراکو زنده کرده بود. خون جلوی چشمانش را گرفته بود. بی اختیار دستش به طرف چوبدستی اش رفت که یک نفر مچش را گرفت. هری به آهستگی زمزمه کرد: خودت رو کنترل کن دراکو...
-کنترل ؟ نمی بینی چی به سرش آوردن؟ اگه همین کار رو با جینی میکردن بازم همینو میگفتی؟
هری در درون ذهنش جواب داد: یه نگاه به پشت سرت بکنی حال منو میفهمی.
دراکو برگشت. منظره ای که روبرویش بود به سختی تکانش داد. چیزهای زیادی در باره ی قفس شیطان شنیده
بود. اما تا به حالی آن را ندیده بود ... وحشتناک بود • • • • در دست پشت سرش • • • جایی که پدرش و دالاهوف مشغول بازی بودند.
دیواره ی غار شکافی برداشته بود. درست در وسط دو تخته سنگ، در میان ماده ای ژله ای به رنگ خون پیکر نحیفی تحت فشار گذاشته شده بود. چشمهای قهوه ای درخشانش بی رمق بود و موهای پر پشت قرمزش با لخته های خون به هم چسبیده بود... تمام آنچه که در مورد قفس شیطان شنیده بود در ذهنش تکرار شد: ماده ای شیطانی که به دور طعمه اش می پیچد و ذره ذره خون او را می مکد تا زمانی که رنگ سفیدش به سرخی خون درآید و طعمه از شدت درد جان دهد و حالا آن ماده تقریباً سرخ بود. دعا میکرد که جینی هنوز زنده باشد.
- جالبه مگه نه ؟
دراکو پرخاش کرد: چی به سرش آوردین؟
این بار دالاهوف توضیح داد: یه بازجوئیه کوچولو. مطمئنم که اون خیلی چیزا میدونه ... درباره ی محفلی و اون پسره پاتر، دختر سرسختیه، چفت کننده خوبی هم هست (هری در دل خدا را به خاطر آموزش های ابرفورث
• • • • • • • شکر کرد) اما بلاخره به حرف میاد ... قبل از اینکه بمیره به حرفش میارم
- ای حیوون پست عوضی... چطور میتونی ...
- اون یه خائن به نسبه و دختر کوچولوی دوست عزیزمون آرتور ویزلی،
دراکو خشمگین به طرف لوسیوس برگشت: دشمنی تو با آرتور ویزلی ربطی به اون نداره.
| ۳ |
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- دراکو به کار خودت برسی و تو کار دیگران دخالت نکن.
- اما ...
- دل رحم شدی دراکو؟
لوسیوسی، دالاهوف و گویل بلافاصله قدمی به عقب رفتند و صاف ایستادند. اما دراکو هنوز بی حرکت بود.
صدای هری را در ذهنش شنید: محض رضای خدا در اکو، کار و خراب نکن.
مالفوی جوان به ناچار به تبعیت از پدرش قدمی به عقب رفت و بعد از تعظیم کوتاهی صاف ایستاد. سعی کرد
نگاه لبریز از تنفرشی به صورت ولدمورت نیوفتد.
حال هری هم چندان بهتر نبود اما یادگرفته بود که با خشم کارش را خراب نکند. در ذهنش زمزمه کرد: آروم باش دراکو ... اگه میخوای نجاتش بدی خودت رو کنترل کن.
دراکو به ناچار سر تکان داد. ولدمورت جلوترآمد و در جایی نزدیک محلی بازی دو مرگخوار ایستاد. بلافاصله
++ و
لوسیوس حرکتی به چوبدستیشی داد و صندلی چرمی پشتی بلند زیبایی برای او ظاهر کرد. ولدمورت روی صندلی نشست، چهار مرگخوار در دو طرف صندلی ایستادند و در زمانی که اربابشان با چشمان شیطانیشی اطراف
را بررسی میکرد، نگران و مضطرب به او نگاه میکردند.
- بلاتریکس رو اینجا نمیبینم. ادگار و تیم کجان؟
لوسیوس توضیح داد: سرورم بلا صدایی از بیرون شنید با اون دو تا رفت ببینه چه خبره؟
- کی ؟
سه مرگخوار نگاهی رد و بدل کردند. مسلماً از رفتن بلا زمان زیادی میگذشت. دالاهوف به سرعت پاسخ داد:
همین الان رفتن قربان،
چشمهای سرخ ولدمورت روی دالاهوف خیره ماند: دروغ ؟ آنتونیون بهت گفته بودم که از دروغ خوشم نمیاد...
اخگری سبز دالاهوف را بر زمین زد. مرگخوار از درد جیغ میکشید و ولدمورت با لذت به او خیره شد. صدای جیغهای مرگخوار که در داخل غار طنین پیدا میکرد، با شدتی بیشتر منعکس میشد و تن زندانیان را به لرزه می انداخت. بلاخره چوبدستیش را بالا آورد: این یادت میده که هیچ وقت به من دروغ نگی. به هرحال بلاتریکس هرجا باشه از عهده ی کار خودش بر میاد. تا اومدن اون بیاین یه کم تفریح کنیم.
سS
۲ : ,
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
نگاه شرورانه اش روی دراکو خیره ماند. هری وحشتی در درونش احساس کرد. چیزی به او میگفت که ماجرای جالبی نخواهد دید.
- از چیزی که دیدم هیچ خوشم نیومد ... تو از اون خائن به اصلی و نسب حمایت کردی دراکو.
دراکو به سرعت به خودش مسلط شد: ارباب شما بهتر از هر کسی میدونین که من از اونا متنفرم، اما فکر میکنم
این طوری مردن برای امثال اونا کمه... اینا دارن میکشنش اما من ترجیح می دم زنده بمونه تا بیشتر عذاب
بکشه... میشه از اون بر علیه پدرش استفاده کرد و ضمنا روشهای بهتری هم برای عذاب دادن خائنین وجود
داره.
چشمهای شیطانی ولدمورت درخشید و لبخند کریهی زد: مشخصه که پسر لوسیوس هستی یه مالفوی واقعی... خب حالا بگو ببینم این روش بهترت چیه ؟ دوست دارم این روش جدید رو ببینم.
دراکو وحشت زده شد. در بد مخمصه ی گیر افتاده بود. ولدمورت حرکتی به چوبدستی اش داد. بلافاصله ماده ی
ژله ای لرزید حرکتی لرزان کرد و لحظه ای بعد جینی را جلوی پای دراکو بر زمین انداخت.
هری به سرعت خودش را به او رساند. صورتش سفید و بی رنگ بود و به سختی نفس میکشید اما حداقل هنوز زنده بود آهسته دست سرد جینی را در دست گرفت و زیر لب التماس کرد: طاقت بیار جین
صدای ولدمورت به گوشش رسید: حالا نشونم بده دراکو... تو چطوری یه خائن به نسب رو مجازات میکنی؟
دراکو جلو رفت و بالای سر جینی ایستاد. قبلا در چنین شرایطی قرار گرفته بود. در آن مواقع مجبور بود طلسم شکنجه یا طلسمی دردناک را استفاده کند اما الان ... جینی در آستانه ی مرگ بود و تحمل هیچ دردی را نداشت... در ذهنش داد کشید: هری! کمکم کن
هری فرصت زیادی نداشت. مهم این بود که جینی دیگر اسیر آن طلسم شوم نبود. اما هر طلسم کوچکی در این شرایط برایش مرگبار بود: چوبدستی تو بیار بیرون دراکو... وانمود کن میخوای جینی رو طلسم کنی... از اون طلسم درد آور قدیمی که ابرفورث یادت داده استفاده کن ...
- دیونه شدی؟ میخوای بکشیش؟ هری... ما نمیتوانیم...
- بجنب دراکو... به من اعتماد کن رفیق... کاری رو که بهت گفتم بکن.
۲ : ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
دراکو چوبدستی اش را بالا آورد. چهره اش سرد و بی روح شده بود. مطمئن نبود که این کار درستی باشد اما چیزی وادارش میکرد که از هری اطاعت کند. شاید برای اینکه میدانست هیچ کس به اندازه ی او نگران جینی
نیست: نیمار و تانسونا
اخگر سرخ رنگی با سرعت به سمت جینی رفت اما اینبار در میانه ی راه منحرف شد. بلافاصله دراکو به شدت به عقب پرتاب شد و یک پرتو سرخ با سرعتی باور نکردنی گویل را بیهوش کرد.
ولدمورت با حیرت اطراف را بررسی کرد: کی اینجاسی؟
از جایی درست در کنار بدن جینی صدای خشمگینی پاسخ داد: میخواستی کی باشه ریدلی ؟
این صدا برای ولدمورت آشنا بود اما کسی در آنجا نبود: فکر نمیکنی بهتر باشه خودتو نشون بدی پاتر؟
هری به آرامی چرخید تا در موقعیت مناسبی قرار بگیرد با طلسمی از امنیت جینی مطمئن شد و در همان حال در ذهنش دستور داد: دراکو خودت رو قاطی مبارزه نکن.
- ولی هری!
- همین که که گفتم. ما هنوزم لازمت داریم تو باید مرگخوار بمونی. وقتی گروگانها داشتن فرار میکردن وانمود کن داری باهاشون میجنگی ... بر و سراغ لاوندر اون میدونه چیکار باید بکنه. در یه فرصت مناسب یه جوری که مشکوک نشان اجازه بده بیهوشت کنه یا یه جوری از مبارزه بند از تبت بیرون. رون، لوسیوس و دالاهوف با تو... هرمیون، سارا در منتهی علیه سمت چپ غاره پشت یه سنگ بزرگ... دین... جینی سمت راست غاره نزدیک بدن گویل... دورش یه طلسم محافظ گذاشتم... یکی از گروگانها میاد کمکت تا نجاتش بدی ... سعی میکنم ولدمورت رو از اون ناحیه دور کنم. خون زیادی ازش رفته. زودتر برسونش به نیکلاس و مواظبش باش... لاوندر و
دو نفر از گروگانها به ما کمک می کنن... حالا
همزمان بامرئی شدن هری در جلوی چشمهای جستجوگر ولدمورت، یک نفر دست و پای تمام گروگانها را با هم باز کرد. لاوندر به سرعت به سمت دراکو رفت تا مبارزه ای ظاهری به راه بیاندازد. یکی از دو مردی که هری چوبدستی به دستش داده بود گروگانها را به بیرون هدایت میکرد و دیگری با لوسیوس درگیر شد. زنی جوان چوبدستی گویل را برداشت و وارد مبارزه شد اولین کارش این بود که مرگخوار را با خشم به درون طلسم شیطانی پرتاب کرد... در این گیر و دار دین و هرمیون خودشان را به جینی و سارا رسانده بودند و رون رو در
روی دالاهوف قرار گرفت.
۲ . ۲
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری تمام توانش را روی مبارزه اش متمرکز کرده بود. چندین طلسم پر قدرت به طرفش شلیک شد. ولدمورت میخواست او را بسنجد، هری هم میخواست زهر چشم بگیرد. دستش را بالا آورد و همه ی طلسمها را در چند قدمی خود متوقف کرد بعد حرکتی موج وار به دستش داد و همه ی طلسمها را به سمت ولدمورت برگشت داد. این کار جادوگر سیاه را متحیر کرد. متوقف کردن طلسم ها با دست به خودی خود جادوی بزرگی بود اما برگرداندن آن با آن شتاب به سمت مهاجم از عهده ی هر کسی بر نمی آمد. حداقل خودش که تا به حال موفق نشده بود... با حرکت چوبدستی سپری از دود سیاه درست کرد و پشت آن سنگر گرفت. از برخورد طلسمها با سپر صدای بمی ایجاد شد و ولدمورت با فشار به عقب رانده شد. به سرعت نشانه گرفت و مار بزرگی به طرف هری فرستاد هری حرکتی به چوبدستی اش داد و اینبار پرتویی سرخ رنگ از چوبدستی اش خارج شد و با برخورد پرتو به مار، مار تغییر جهت داد و وحشیانه به ولدمورت حمله کرد. جادوگر سیاه به موقع جنبید و با حرکت سریع چوبدستی اش مار را ریز ریز کرد. هری چنان از این حرکت غافلگیر شد که تنها با سوزش شدید پای راستش متوجه شد که یک طلسم قدرتمند پایش را دریده. درد در بدنش می پیچید و او بی توجه به پایش مبازه میکرد. اما چند دقیقه بعد ضعف وجودش را گرفت به طوری که ولدمورت به سادگی با طلسمی قدرتمند او را غافلگیر کرد. هری به شدت به یکی از صخره های پشت سرش کوبیده شد و چوبدستی از دستش افتاد... این
بهترین فرصت بود... ولدمورت لبخند کریهی بر لب داشت: خداحافظ پاتر
: 53 585 83 583 5:3
هرمیون موفق شده بود به کمک یکی از گروگانها سارا را از منطقه ی خطر خارج کند و او را در بیرون غار به دو قلوها بسپارد. لاوندر براون به دستور هری در یک فرصت مناسب با طلسمی دراکو را زخمی کرد، دست و پایش را بست و به سرعت به طرف دین دوید تا در بیرون بردن جینی کمکش کند. دین در حرکتی احمقانه چوبدستی اش را در جیبش گذاشته بود تا بتواند جینی را بلند کند. در همین زمان چشمش به هری افتاد که بی هیچ سلاحی روی زمین افتاده بود و کمی آن طرف تر ولدمورت با چوبدستی اش قلب او را نشانه گرفته بود. نزدیک ترین فرد به هری، رون بود که به شدت درگیر مبارزه با دالاهوف بود. در یک لحظه صدای ولدمورت را شنید:
آواداکداورا
پرتو سبز رنگ به سرعت به طرف هری رفت و هری آماده برای اجرای نقشه اش شد.
- هری نه!
یک نفر وسط پرید و طلسم مرگ با شدت به او برخورد کرد. هری بی اختیار فریاد کشید: دین !
اما دیر شده بود. پیکر بی جان دین با شدت بر زمین افتاد. هری به سختی خودش را به سمت دین کشید که با جم صورت بر زمین افتاده بود ... او را برگرداند ... چشمهایش هنوز باز بود اما دیگر نفس نمیکشید... کس
; ۳: ۲ چه
هلال
حلال حجار
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- پسره ی احمق ... خودشو به کشتن داد... شرط می بندم گریفندوری بود...
- کثافت عوضی
خشمی دیوانه وار در وجود هری میپیچید دستش به چوبدستی اش نمیرسید و همین دیوانه اش میکرد میخواست شیطانی را که روبرویش ایستاده بود ریز ریز کند. سعی کرد با طلسمی بدون چوبدستی، آن را به خود
بخواند اما ولدمورت به سرعت متوجه شد با حرکتی چوبدستی را از او دور کرد: دیگه برای پشیمون شدن دیره هری... نباید با من در میوفتادی، تو این مبارزه احمقانه از اول معلوم بود کی برندسی،
- مسلما اون تو نیستی ریدلی
طلسم سبز رنگ مستقیم به سینه ی هری برخورد کرد اما بر خلاف تصور ولدمورت، هری بر زمین نیفتاد. تنها ضربه ای به قفسه ی سینه اش احساس کرد و بعد از آن هجوم نیروی مغناطیسی آشنایی... چندان نیازی به تمرکز نداشت. تمام قدرت و انرژیش را روی نابودی ولدمورت متمرکز کرد. سوزش فلز سر انگشتانش را حس میکرد آرام دستنش را در برابر چیجر ۵ جی مبهوت ولدمورت بالا آورد: خداحافظ ریدلی
قبل از اینکه جادوگر سیاه از شوک نمردن هری خارج شود هری انگشتش را حرکتی داد. طلسم قدرتمندی به رنگ ارغوانی از فلز سر انگشتش خارج شد و مستقیم به سینه ی ولدمورت برخورد کرد. برای لحظه ای بدنش لرزید و بعد با شدتی چندش آور از هم دریده شد... و با صدای بمی بر زمین افتاد. انرژی هری به سرعت تحلیل می رفت ... تلوتلو خوران جلو رفت ... بلاخره تمام شد.
۲ : :
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
فصل نهم:
پسر خوانده
- اگر... عجله کن داره دیر میشه
این صدای رون بود که از پشت در اتاق به گوش می رسید. هری گره ی کرواتش را سفت کرد و همانطور که آخرین تلاش نافرجامش را برای مرتب کردن موهایش انجام میداد با صدای بلندی گفت: بیا تو رون. من دیگه
کارم تمومه.
رون در را باز کرد وارد شد و با نگاه اطراف را بررسی کرد. چند لحظه به بهترین دوستش که جلوی آینه قدی خودش را برانداز میکرد نگاه کرد و سوت کوتاهی کشید: فکر میکردم جینی عروسه ...
هری همانطور که دکمه های شنل رسمی مشکی اش را می بست به سمت رون برگشت: ببین کی داره اینو میگه. یه نگاتو آینه به خودت کردی؟ هرمیون رومات می کنی.
- شما دوتا تا کی میخواین از تیپ هم تعریف کنین؟ مهمونا منتظرن.
این صدای آرتور ویزلی بود که در آستانه در ایستاده بود. نگاهش با افتخار دو مرد جوان را بررسی کرد. امشب
هرچند که هرمیون هم عضوی از خانواده او بود...
آرتور فکرش را هم نمیکرد که فرزندانش به این سرعت بزرگ شوند. انگار همین دیروز بود که رون و فرد و جرج سوار بر فورد آنجلینای پرنده برای اولین بار هری را به پناهگاه آوردند. آن زمان فکرش را هم نمیکرد که این چند نفر چه ماجراهایی پیش رو دارند و چه کارهای بزرگی خواهند کرد... رون کوچک حالا کمی قد بلند تر از خود او شده بود و چیزی که آرتور را به خنده می انداخت این بود که قرار بود آن شب داماد شود...
هری و رون با تعجب به چهره خندان آرتور که به شدت در فکر فرو رفته بود نگاه کردند و هر دو با هم از اتاق
بیرون آمدند. از پله ها پایین رفتند و جلوی در اتاق چارلی با جینی و هرمیون رو در رو شدند.
دت : ۲
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
چهره ی دو دختر در لباس سفید عروسی واقعا زیبا شده بود. جینی نیم تاجی نقره ای بر سر داشت و پیراهن
زیبایی پوشیده بود. به لطف ربکا، دنباله ی پیراهن با حالتی شاهانه توسط دو پری بالدار کوچک زیبا حمل
شد.
هرمیون لباسی چند طبقه به تن داشت و موهایش را به زیبایی آراسته بود. دو مرد جوان نگاهی رد و بدل کردند و لبخندی زدند طبق معمول هری زودتر به حرف آمد: خیلی خوشگل شدی هرمیون
و در جواب نگاه رنجیده جینی اضافه کرد: البته به پای جینی نمیرسی!
رون اعتراض کرد: هی هی... درسته که داری شوهر خواهرم میشی ولی زیادی صمیمی نشو
- برو بابا...
هری لبخند زنان این را گفت و جینی در تایید حرف او بازویش را در میان بازوی حلقه شده ی او قرار داد.
به محض اینکه رون دهانش را باز کرد تا اعتراضی کند صدای آشنایی شنید: رونالد!
لحن هرمیون سرزنش آمیز بود و باعث شد رون خودش را جمع کند: بله قربان ... دیگه گیر نمیدم. اصلا به من چه که داره دستی دستی خودشو بدبخت میکنه ؟
رون!
این صدای رنجیده جینی بود. از سمت پله ها صدای فرد تایید کرد: خب راست میگه دیگه جینی... ما که جنسی
خودمون رو می شناسیم.
جرج دنباله حرف فرد را گرفت: هری ما رو به خاطر ظلمی که داریم در حقت می کنیم ببخش. البته قبول کن که خریت خودت هم درش نقش داشت.
به جای جین که حالا از دیدن خنده موذیانه برادرانش کبود شده بود هری جواب داد: ببینم چرا تو جشن ازدواج خودتون اینا رو نگفتین ؟
جرج به نرده چوبی تکیه داد: سادس چون اون موقع تجربشو نداشتیم.
- راست میگه... کی خوشش میاد هی زیر نظرش بگیرن؟ جسیکا مدام غر میزنه... فرد ... اون آتیشو خاموش کن. فرد چرا اتاقو منفجر کردی؟ ... فرد... فرد... فرد... او ف... فکر میکردم فقط مامان اینجوریه...
جم
۲ |
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
صدای فرد لرزش محبت آمیزی داشت هری میدانست که او از غرزدن های جسیکا واقعا لذت میبرد در هر حالی
او هم کم نیاورد: یعنی حاضری جلوی جسی هم اینو بگی؟ یا تو جرج، شجاعتشو داری که این حرف رو به سوزان
بزنی ؟
- معلومه که میگیم.
نکنه فکر کردی ازشون می ترسیم؟
هری ابرویی بالا انداخت و رو به راه پله پشت سر آنها پرسید: سوزان، جس، نظر شما چیه ؟
دو قلوها با هراسی برگشتند و وقتی با پله های خالی پشت سرشان مواجه شدند، عروسی و دامادهای جوان غرق
خنده شدند.
فرد رنجیده اعتراض کرد: داشتیم هری ؟
هری خنده ای تحویل او داد: تا حالا نه... ولی از الان داریم.
- پسرا رو پله ها کنفرانس گرفتین ؟ دیر میشه ها...
این صدای مالی بود. هری و رون از بالای پله ها جواب دادند: اومدیم مامان
: { { { ::
- و حالا با اختیاراتی که به من داده شده، شما را زن و شوهر اعلام میکنم
هری لبخند زنان دست جینی را با ملایمت فشاری داد. این شیرین ترین لحظه ی زندگیش بود.
کمی آن طرف تر، رون و هرمیون هم دست در دست هم داشتند. کشیش که مرد چاق و نیمه تاسی بود رو به دو مرد جوان ادامه داد: آقایون حالا می تونین همسرانتون رو ببوسین
هری لبخند زنان به چهره ی رون که زیر چشمی او را می پایید چشمکی زد...
83 83 : :: *:*
روز بهاری لذت بخشی بود. آرام و خنک ... نم نام دانه های باران، سنگفرش خیابانی را شست و شو میداد. درست کنار پارک بزرگ شهر اتوموبیل بی ام و آخرین سیستمی توقف کرد و کمی بعد در جای مناسبی پارک کرد.
| رسیدیم قربان -
۲ ۷۴
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
مردی که روی صندلی عقب نشسته بود، سری تکان داد و آرام پیاده شد و به سمت پارک رفت تا به صندلی دلخواهش در گوشه ی دنجی رسید. هیچ وقت فکرش را هم نمیکرد که روزی وسط مشنگها زندگی کند، لباس مشنگی بپوشد ... به جای جارو، با یک اتوموبیل مشنگی رفت و آمد کند. حتی گواهینامه نداشت. البته نیازی هم به آن نداشت. با یک حرکت سریع چوبدستی میتوانست اتوموبیل را به خدمت خود در آورد. اما بزرگ شدن به عنوان یک مالفوی و داشتن ثروت بی حساب لوسیوس مالفوی، باعث میشد که به راحتی بتواند یک راننده استخدام کند. برای کارهای خانه، دو خدمتکار گرفته بود. اگر چه به خوبی جن های خانگی کار نمیکردند اما همین که مجبور نبود خودش آشپزی کند و لباس بپوشد برایش کافی بود. از آنجایی که بعد از کشتن پدرش، خیانتش بها لرد سیاه آشکار شده بود مدت ها بود که مخفیانه زندگی میکرد و بهترین روش برای فرار کردن، زندگی در میان مشنگ ها بود. اگر چه دراکو هنوز هم با دنیای جادوگری در ارتباط بود ... هر چند وقت یک بار سری به رون و هرمیون می زد و ماهی دو، سه بار دختر کوچولویش را در خانه پاتر ها ملاقات میکرد. البته فقط به عنوان پدر خوانده. بهترین روش برای اطمینان از مخفی ماندن این راز، این بود که همه او را پدر خوانده نانسی بدانند، مخصوصا خود او ... درست بیاد داشت ... روز خاکسپاری سارا ... در کلیسای کوچک هاگزمید روبروی محراب ایستاده بود و با اندوه به تابوتی که روبرویشی بود نگاه میکرد. حتی غرور مالفوی ها هم نمیتوانست مانع ریزش اشک هایش شود. درون تابوت با پارچه های مخملی سیاهی پوشیده شده بود و روی پارچه پر از گل های رز سرخ بود و در وسط این سرخی، سارای مهربان او با لباسی سفید به خوابی ابدی فرو رفته بود. چشم های زیبایشی بسته بود. دسته کوچکی از موهای سیاهش روی صورتش افتاده بود. دست لرزانش را جلو برد و به آرامی موها را کنار زد. چقدر احساس بدبختی میکرد ... جمعیت زیادی در کلیسا جمع شده بودند، اگر چه قرار بود مراسم مختصری باشد اما با حضور تمام دوستان نیک، سارا و دراکو، اعضای محفل و الف دالی، خیلی شلوغ تر از تصور بود. در هر حال دراکو چیز زیادی نفهمید. تمام مدت به تابوتی خیره شده بود که آهسته
و آرام در قبر پایین میرفت. بالاخره دستی روی شانه اش احساسی کرد. صدای گرفته ای زمزمه کرد: دراکو!
هری بود که کنارش ایستاده بود. ظرفی حاوی خاک را به طرفش گرفته بود. با بغض زمزمه کرد: نمیتونم هری
- میدونم سخته ولی ...
دراکو پرخاش کرد: چی رو میدونی؟ این زنه منه که مرده، اونوقت تو میخوای بگی که در کم میکنی؟
به طور ناگهانی دراکو با لحن همان دراکو مالفوی قدیمی صحبت میکرد. خشن، سرد و بی روح
هری صدایش را پایین آورد: حق با توئه شاید من نتونم درک کنم... من هیچوقت در مراسم پدر و مادرم نبودم،
حشتی شک دارم مراسمی براشون برگذار شده باشه ... اسیر یونس هفتم جسدی نداشت که دفن بشه • • • یا مراسمی که کسی درشی شرکت کنه ... اما حداقل تو از سارا چیزی داری که یاد اونو برات زنده می کنه. جم
; ۸ : ۲ چه
هلال
حلال حجار
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
یک نفر از پشت سر زمزمه کرد: هری، باید مراسم رو ادامه بدیم.
این جینی بود که نوزاد دو روزه ای را در آغوش داشت. شکمش برآمده بود و مشخص بود که چند هفته ای بیشتر به تولد فرزندش نمانده... دراکو چند لحظه به چهره ی معصوم نوزاد زیبایی که با چشمان بسته، شست دستش رو می مکید نگاه کرد و به موهای سیاهش دستی کشید. با احساس گرمای پدر، کودک چشم هایش را باز کرد. همان چشمان سارا، همان صورت و همان نگاه. نانسی لبخند شیرینی زد و مشت کوچکش را بالا آورد.
دراکو بی اختیار نوزاد را در آغوش کشید. آهسته مشتی خاک برداشت و روی تابوت ریخت.
:}; :{{ :::::
چند ساعتی از اتمام مراسم گذشته بود که دراکو به سراغ هری آمد تا چیزی را از او بخواهد که به هیچ وجه
انتظارش را نداشت. سعی کرد عکس العمل حیرت زده ی هری را ندیده بگیرد.
- من هیج چاره ای ندارم هاگری، درسته که لرد سیاه مرده اما هر دومور میدونیم که برمیگرده. این که اون کی برمیگرده یا بر نگرده فرقی به حال من نمیکنه ... افرادش دنبالمن. اونا میدونن که کی لوسیوس رو کشته، فکر میکنی راحتم میذارن؟
هری پوزخندی زد: قبلا شجاع تر بودی، فکر میکردم بتونی از خودت دفاع کنی.
را صدمه ببینه
دراکو طعنه یک هتگیری را نشنیده گرفت: از خودم شاید ... اما نمیخوام پای نانسی وسط باشه ... اگه اون
هری منظور دراکو را درک میکرد. خود او هم بارها خواسته بود عزیزانش را از دردسر دور کند. در چند ماه گذشته مرگخوارها که از بازگشت دوباره اربابشان مطمئن بودند به سرپرستی لوسیوس، حملات خودشان را روی خانواده های محفل، مبارزین و هر کسی که فعالیتی بر علیه انها داشت متمرکز کرده بودند. مسلما بعد از کشتن لوسیوس، مرگخوارها دراکو را رها نمیکردند و بودن نانسی کوچک با او، واقعاً خطرناک بود. هری همانطور که
روی مبل نشسته بود به مرد بور که در اتاق قدم می زد نگاه میکرد.
هر بار که دراکو از حرکت می ایستاد. نوزاد به گریه می افتاد و به محض اینکه به راه می افتاد و با حرکت دستش بچه را تکان میداد دوباره ساکت می شد.
- تو درست میگی دراکو، اما بودن اون با من هم به همون اندازه خطرناکه ... شاید هم بیشتر ... میدونی که منم جزو هدفهای او نام.
۲ . ۹
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- درسته اما در عوض نانسی اینجا دوباره مادر داره... به علاوه خونه تو از نظر امنیت تضمین شد سی. با این سیستم های دفاعی ساکنین خونه در امانان، تازه اونا جرات ندارن به تو حمله کنن ... خواهش میکنم هری... گده نانسی با تو باشه من با خیال راحت به خدمت اون اشغالا میرسم.
هری از جا پرید: حدس می زدم ... میخوای بری دنبال دالاهوف؟
- هم دالاهوف، هم لسترنج و مک فرسن
- دیونه شدی؟ میخوای خودتو به کشتن بدی؟ حالا که سارا رفته نانی فقط تو رو داره... این بچه پدر میخواد!
دراکو نگاهش را از صورت نوزاد برداشت و به هری خیره شد: اون آشغالا سارا رو کشتن، توقع داری بشینم و هیچی نگم؟ چهار روز دیگه که بزرگ شد چطوری جواب نانسی رو بدم؟ بگم قاتلای مادرشو آزاد گذاشتم تا مادر صد تا بچه ی دیگه رو ازشون بگیرن؟ تا صد تا مرد دیگه رو تو جهنمی که خودم توشی گیر افتادم بسوزونن؟
داری از من میخوای اجازه بدام قاتلین سارا بدون مجازات بمونن؟
چشمهای خاکستریش از خشم میدرخشید. هری این نگاه را میشناخت. همان نگاه دراکو در روز مرگ لوسیوس... این یعنی دراکو پشیمون نمیشد ... به خوبی میدانست که اینبار مرگخوارها دراکو را رها نخواهند کرد. اما در حال حاضر این تنها کاری بود که هری میتوانست برای یک دوست انجام دهد.
آهی کشید: من حرفی ندارم دراکو، مطمئن باشی از نانسی به بهترین شکل ممکن نگهداری میکنم اما اول جینی
و نیک باید قبول کنن.
آرامش چهره ی دراکو بار دیگر جای خود را به نگرانی داد: یعنی میگی ممکنه جینی ... اوه نیک رو چکار کنم؟
هری لبخند زد: جینی قبول می کنه هر چی باشه مادر خوندشه ... ولی در مورد نیکلاس ... نمیتونم نظری بدم. سارا تنها باقی مونده ی خونوادش بود.
حق با هری بود، بر خلاف تصور دراکو، جینی خیلی زود با قبول کردن سرپرستی نانسی موافقت کرد. به این
ترتیب هری، دو ماه قبل از تولد اولین فرزندش صاحب دختری شد که زیبایی بی نظیرش را از مادرش به ارث برده بود. نیکلاسی ابتدا به شدت با تصمیم دراکو مخالفت کرد اما به خوبی میدانست که نگهداری یک کودک
خردسالی در این سن و سال برایش غیر ممکن است. قرار بر این شد که این ماجرا بین هری، نیک، ویزلی ها، دراکو و تعداد محدودی از اعضای محفلی که از آن خبر داشتند به صورت یک راز باقی بماند. همان شب دراکو
برای مدتی نامعلوم از آنها جدا شد و تنها چیزی که نانسی کوچک در شش سال بعد از او شنید نام پدر خوانده
دت ۲
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
ای بود که هرگز او را ندیده بود و هدایایی که هر چند وقت یکبار برایش میفرستاد و این تنها نشانه ی زنده بودن دراکو بود.
ب: * :: }}}: ب{:
عصر آن روز دلپذیر پاییزی، زمانی که خانه در سکوت لذت بخشی عصر گاهی فرو رفته بود، صدای انفجاری همه جا را به لرزه در آورد و بلافاصله بعد از آن صدای جیغ وحشت زده ی دخترانه ای، مردی که روی مبل به خواب رفته بود را از جا پراند. با احساس خطر چوبدستی اش را کشید و از پله ها بالا دوید. درست در وسط پله ها به
مانعی برخورد کرد. بلافاصله بدن گرمی خود را در آغوش او انداخت. اولی دختری دوازده ساله با موهای بلند مشکی و چشمان درشت آبی و دختر کوچکتر حدودا پنج ساله با موهای قرمز رنگ و چشمانی به سبزی چشم های پدرش... به محض برخورد با او در آغوشش پریده بود و هق هق کنان دست و پاهای کوچکش را دور پدر حلقه میکرد. پدر با محبت سر دخترش را به سینه فشرد: آروم باش عزیزم... نانسی چی شده؟ بازم سیریوس ؟
دختر بزرگتر که نانسی نام داشت موهای بلندش را عقب راند: بله پاپا!
پدر دستی به سر دختر بزرگتر کشید و با دستمالی دوده های نشسته بر صورتش را پاک کرد: دیگه شورشو در آورده...
بعد در حالیکه دو دخترش را از پله ها پایین میبرد فریاد زد: سیریوس پاتر... همین حالا بیا پایین
چند لحظه بیشتر طول نکشید که چهره نگران و سیاه از دوده پسر دوازده، ساله ای در آستانه پله ها ظاهر شد.
با نگرانی از پله ها پایین آمد. صورتش پر از مو شده بود و سرتا پای لباسش آلوده به ماده ای بود که درست مانند خون بود. چشمان قهوه ایش با رنگی شیطانی میدرخشید.
هری آهی کشید و چوبدستی اش را حرکتی داد. بلافاصله صورت پسر به حالت عادی در آمد و دوده ها از سر و رویش پاک شد. از لحاظ ظاهری، یک کپی کوچک از پدرش بود. البته به جز چشمانش که قهوه ای بود و زخمی که روی پیشانی نداشت. چهره اش نگران بود و به طور قطع انتظار خشم پدرش را میکشید.
اما هری همانطور که از روی مبل به پسرش خیره شده بود با محبت دختر کوچکش را نوازش میکرد: نانسی، دخترم میشه لطفالی لی رو ببری تو اتاقش تا من با این مرد جوون صحبتی داشته باشیم؟
- بله پاپا
۱ تا ۲
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
نانسی بلند شد و با مهربانی خواهر کوچکش را از آغوش پدر بیرون کشید: بیا بریم لی لی ... من چند تا قلم شکری دارم که خیلی خوشمزه هستند...
لی لی لبخندی زد و دست در دست خواهرش اتاق نشیمن را ترک کرد. هری باز هم در دل خدا را شکر کرد که نانسی از هر نظر به مادرش رفته است. ناخودآگاه لبخندی زد. سیریوس که با دیدن لبخند پدر خود را از تنبیه
جسته میدید و نیشش باز شده بود با دیدن چشم غره او عقب نشینی کرد: بابا... من...
هری دستش را بالا آورد تا بزرگترین فرزندش را به سکوت دعوت کند. با لحنی ملایم گفت: بهت گفته بودم که دیگه نباید خواهر هات رو بترسونی ... گفته بودم که اجازه نداری روی خودت یا اونا طلسمی انجام بدی مخصوصا
مثل همیشه پدر به سرعت متوجه مسئله شد: بذار حدس بزنم ... از شاهکار های دایی هاته ؟
- خب حالا برای این کار چه تنبیهی برای خودت در نظر می گیری؟
- نه... من فقط میخواستم...
- میخواستی یه کم بخندی ... میدونم و مثل همیشه بدترین روش رو برای اینکار انتخاب کردی، پیشنهاد من
اینه... اول از همه، از خواهرات عذر خواهی میکنی و قبل از اومدن مادرت دوده ها رو از وسایل خونه تمیز میکنی، تو شستن ظرف ها به مامانت کمک میکنی جنهای خاکی را از باغچه در میاری...
- ولی ...
- توی حرف من نپر سیریوس ... فکر میکنم یه مدت هم از رفتن به مغازه ی دایی هات محروم میشی
اینبار بسیاری و بسر طاقت نیاورد: ولی بابا... من به دایی فرد قول دادم...
هری با چنان خشمی به او نگاه کرد که ناخودآگاه ساکت شد: برام مهم نیست چه قولی به فرد دادی باید یاد بگیری با خواهر هات درست رفتار کنی... حق با مامانت بود، رفت و آمد به مغازه ی فرد و جرج فقط حماقت هاتو بیشتر کرده...
سNS
۲ ح ۲
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
دستعبیر 3 دس سرش را پایین انداخت و در حالیکه با انگشتانش بازی میکرد گفت: و احتمالا امسال از جاروی نو خبری
نیست، درسته؟
هری به سختی جلوی لبخندش را گرفت، نمیتوانست پسرش را از بهترین تفریح هاگوارتز محروم کند: من این حرفو نزدم. انتخاب تیم به عهده ی امیلیه و تا جایی که میدونم تو هنوزم جستجوگر اولشی هستی پس اگه تا اون
موقع رفتارت درست باشه میتونی روی جارو حساب کنی
سیریوس بی اختیار در آغوش پدرش پرید: ممنونم بابا... قول میدم دست از پا خطا نکنم... شما بهترین ...
اما صدایش در صدای بالهای جغد بزرگی که از پنجره وارد شده بود ناپدید شد. جغد چرخی زد و نامه اش را
روی سر پدر انداخت. سپس در انتظار پاسخ روی دسته مبلی نشست.
هری نامه را برداشت و در همان حالی در جواب پسرش زمزمه کرد: من که چشمم آب نمی خوره
نامه را باز کرد و چشمش به دست خطی ناآشنا افتاد:
آقای پاتر عزیز
امیدوارم که حالتون خوب باشه. متاسفانه خبر خوبی براتون ندارم. عصر امروز شوهر خالتون به خونه من اومده و از من خواسته شما رو در جریان بیماری شدید همسرش قرار بدم. ظاهرا خاله تون اصرار دارن که فورا شما رو
شرح آهی کشید مدت ها بود که از دورسلی ها خبری نداشت. تقریباً بعد از یک فاجعه در پریوت درایو ... البته این موضوع برای هری که در آن زمان مشکلات بزرگتری داشت اصلا مهم نبود. اما هیچ وقت فکرش را هم
نمیکرد که ورنون دورسلی بعد از چهارده سال او را به خانه اش دعوت کند.
چیزی که در آن لحظه برایش مهم بود این بود که ظاهرا حالی خاله پتونیا اصلا خوب نبود.
با حرکت چوبدستی اش تکه ای کاغذ پوستی و یک قلم پر ظاهر کرد و به سرعت جواب نامه را نوشت و آنرا به
جغد سپرد:
۳ ح ۲
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
خانم فیگ عزیز
امیدوارم که حالتون خوب باشه...
پیغامتون به دستم رسید. امشب ساعت نه در پریوت درایو خواهیم بود
ارادتمند
هری جیمز پاتر
به محض پرواز جغد در خانه باز شد و چند بسته و نایلون وارد خانه شد و به دنبال آن زن جوانی قدم به درون خانه گذاشت. بلوز سفید کوتاهی به تن و دامن کوتاه مشکی به پا داشت. موهای خوش حالت سرخ رنگش به
کمرش میرسید.
جینی بسته ها را در گوشه ای رها کرد و چوبدستی اش را در جیبش گذاشت. نگاهش به نگاه مشتاق مردی خیره شد که هنوز هم مثل روز اول از دیدن او به هیجان می آمد: سلام عزیزم، سلام سیریوسی.
سیریوس با نگرانی پدرش را بررسی کرد و وقتی مطمئن شد که او نمیخواهد خرابکاری پسرش را افشا کند، خنده ای کرد: سلام مامان
هری به گرمی همسرش را بوسید: دیر کردی دیگه داشتم نگرانت می شدم
دست جینی به طرف سیریوس رفت تا او را برگرداند. پسر نوجوان دست به سینه ایستاد و در حالیکه پوزخندی به لب داشت زمزمه کرد: خودم میدونم !
سپس صورتش را برگرداند تا به مادرش فرصت بیشتری برای جبران بوسه پدر بدهد.
جینی بوسه همسرش را به گرمی جواب داد: هرمیون یه کم خرید داشت. هیچ سر در نمیارم، چرا هنوزم اصرار داره از لندن مشنگ ها خرید کنه ؟ تموم راه مجبور شدم این بسته ها رو دنبال خودم بکشم اونم بدون جادو ... واقعا که وحشتناکه
هری نگاهی به بسته های متعدد پشت سر جینی انداخت و به شوخی گفت: کاملا مشخصه که از خریدت راضی
دیستی
جینی روی میز نشست و در حالیکه به همسرش تکیه کرده بود چوبدستی اش را به طرف نایلون های خریدش گرفت تا وسایل به ترتیب از آن خارج شده و روی میزی در مقابل آنها چیده شود.
دت ۲
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- لوسی نشو هری، بچه ها یه سری لباس های مشنگی نو احتیاج داشتن، یه سری خرت و پرت هم از کوچه دیاگون خریدم ... پودر پروازمون تموم شده بود ... یه کم کود اژدها برای باغچه میخواستم و یه غذای مشتگی برای شام گرفتم.
هری با شوق بو کشید: آخ جون پیتزا
جینی با محبت خندید و از جایش بلند شد: میدونستم دوست داری میرم گرمش کنم.
هری نگاهی به ساعتش کرد و با لحنی عذر خواهانه گفت: الان نه عزیزم، ما به جایی دعوتیم.
- چی ! ... کجا؟
هری با دیدن چهره ی ناامید جینی اضافه کرد: نگران نباشی ... اونا برای شام نگهمون نمیدارن ...
بعد صدایش را بلند تر کرد
- بچه ها ... رداهاتونو بپوشین،
بیست دقیقه بعد هر پنج نفر در پریوت درایو بودند.
از آنجا که ساعت دقیقاً ۹ شب بود، کوچه های آشنای پریوت درایو خالی و خلوت بود... هری نگاهی به اطراف کرد گذشت زمان تغییر زیادی در آن ایجاد نکرده بود همان خانه ها، همان دیوارها و همان مردم ... چقدر از این
هری از دلیل اصرار جینی برای پوشیدن لباس های صد در صد جادوگری، حتی برای بچه ها، چندان بی خبر نبود، هر چه بود او هم دل خوشی از دورسلی ها نداشت. آن هم بعد از رفتاری که در برخورد اولش با دورسلی ها از آنها دیده بود. مسلماً جینی میخواست هرچه بیشتر دورسلی ها را تحت تاثیر خانواده ی هری قرار دهد به همین علت هم اصرار داشت که هر پنج نفر آنها، بهترین لباس هایشان را بپوشند. خودش شنل قهوه ای روشنی به تن داشت که بارنگ چشم هایش هماهنگی داشت وقتی هری مثل همیشه انتخاب لباسش را بر عهده او گذاشت شنلی برایش انتخاب کرد که بسیار برازنده و پرهیبت بود.
هری جلوی در خانه ی کودکیش ایستاد در کنار او، سیریوس ایستاده بود. لی لی، در دست مادرش داشت و در کنار او نانسی موهای بلندش را رها کرده بود و واقعا دوست داشتنی به نظر می رسید.
دت بدت ۲
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
آهسته دستش را جلو برد و زنگ در را فشرد. انگار دورسلی ها منتظر آنها بودند، بلافاصله هیکل درشتی در چهار چوب در ظاهر شد. چند لحظه به افراد روبرویش نگاه کرد و احمقانه پلک زد. تازه در این زمان بود که هری
متوجه شد این دادلی است که روبه رویشی ایستاده، نه عمو ورنون
- شب بخیر دادلی
- ه... ه ... هری؟
دادلی با دهان و چشم های از حدقه در آمده به هری و همراهانش که جادوگری از سر و رویشان میبارید نگاه
میکرد
هری که از این بر خورد دورسلی وار چندان تعجب نکرده بود ادامه داد: معرفی میکنم، همسرم جین، پسرم
سیریوس و دختراهم نانسی و لی لی هستن... ایشون هم پسر خاله ی من دادلی
دادلی که هنوز با حیرت به آنها خیره شده بود، انگار که ناگهان به خود آمده باشد به دوطرف کوچه نگاه سریعی انداخت تا مطمئن شود کسی او را با این افراد عجیب ندیده و بلافاصله از سر راه کنار رفت تا پاتر ها وارد خانه
شوند
خانه ی دورسلی ها مثل همیشه بود، کاملا به روز و صد البته فوق العاده تمیز.
وقتی دادلی آنها را در اتاق نشیمن رها کرد و از پله ها بالا دوید، سیریوس با کنجکاوی شروع به بررسی تلویزیون روشن کرد: چه عجیبه! بابا این همون تلفیزنه؟
- تلویزیون سیریوس، درستش اینه
هری این را گفت و به پسرش اشاره کرد که روی مبل بنشینید.
ظاهرا علاقه آقای ویزلی به محصولات مشنگی به نوه اش هم سرایت کرده بود چون در تمام مدتی که دادلی به دنبال عمو ورنون رفته بود، سیریوس با حیرت و کنجکاوی به لامپ های روشن، بخاری برقی، ویدئو و ضبط
چند دقیقه بعد هیکل درشت ورنون دورسلی پیشاپیش دادلی وارد اتاق شد. بیشتر موهای سرش ریخته بود و سیبیل هایش سفید شده بود و بر عکس همیشه ته ریش کوتاه و ظاهری نامرتب داشت و حالا که هری دقت میکرد پیر و خسته بود به نظر می رسید.
اح ۲
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
عمو ورنون چند لحظه با حیرت به جمع آنها نگاه کرد و طبق عادت از کوره در رفت: قبلابهت گفتم پسر با این لباس های احمقانه به خونه من نیا... هیچ خوشم نمیاد که آشغالای عجیبی مثل تو...
سیریوس با خشم چوبدستی اش را بیرون کشید: حق نداری با پدر من اینطور صحبت کنی ... تو حتی نمیدونی اون کیه...
- کافیه سیریوس
هری پسرش را به آرامش دعوت کرد
- ولی بابا...
اینبار دستور داد: گفتم کافیه
هری اینرا گفت و از جا بلند شد و رو در روی ورنون دورسلی قرار گرفت. نسبت به گذشته یک سرو گردن از او بلندتر بود ... شاید همین عمو ورنون را وادار به عقب نشینی کرد. شاید هم خشم جادوگرانه هری که ورنون قبلا
نمونه اش را دیده بود.
هری به خشکی گفت: من اشتیاقی برای اومدن به اینجا نداشتم دورسلی، این تو بودی که برام جغد فرستادی مطمئن باش اگه احساس ضرورت نمیکردم پامو اینجا نمیذاشتم روشنه؟
عمو ورنون سری تکان داد و هری رو به دادلی که نگاه حیرت زده و هراسانش بین هری و سیریوس در نوسان بود و پیدا بود که از شباهت آن دو متحیر شده بود کرد و با افتخار گفت: خیلی شبیه منه مگه نه ؟
دادلی سر تکان داد
هری اضافه کرد: ولی پیشنهاد میکنم سعی نکنی سر به سرش بذاری چون خیلی خوب میتونه از خودش دفاع کنه و البته اجازه اش رو هم داره...
السیر یونس دکتر جواب نگاه وحشت زده دادلی لبخندی تحویل پدرش داد.
هر چند که هری هیچ وقت از زندگی عذاب آورش در نزد دورسلی ها چیز زیادی به بچه هایش نگفته بود اما سیریوس آنقدر میدانست که دورسلی ها کودکی پدرش را نابود کرده اند.
هری جواب لبخند پسرش را داد و پرسید: چه اتفاقی برای خاله پتونیا افتاده؟
۷۴ ح ۲
 
________________
سNS چه از:
حلال حجار
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
این حرف به سرعت جو خانه دورسلی ها را عوض کرد برای لحظه ای، سکوت برقرار شد سرانجام عمو ورنون با صدایی که اندکی دورگه شده بود توضیح داد: هیچ نمی فهمم چشی شده... هر روز لاغرتر و زرد تر میشه... پیش هر چی دکتر و متخصصی که میشناختم بردمش اما همشون یه حرف رو میزنن چیزی از عمرش نمونده... واسه
همین دادرز اومده... تا پیشش باشه.
دادلی با صدای عجیبی به هق هق افتاد، هری که باور نمیکرد مردی با این سن و سال اینطور رفتار کند،
احساس ترحمش بیشتر شد.
دادلی بریده بریده حرف پدرش را کامل کرد: از وقتی که فهمیده ... مدام سراغ تورو می گیره خیلی فکر کردم تا
یادم اومد اون پیرزن دیوونه از دارودسته شماسی.
جینی حرف او را تصحیح کرد: خانم فیگ از دوستان ما هستند. عزیزم بهتر نیست بریم خاله ات رو ببینیم :
دادلی آهی کشید: خوابیده
هری که با حرف جینی از جا بلند شده بود دوباره روی مبلش نشست، به هیچ وجه دوست نداشت بیشتر از این آنجا بماند اما بیدار کردن خاله پتونیا در آن شرایط واقعا ظالمانه بود.
نگاهی به اطرفش کرد. ساعت نه و ده دقیقه بود. از آنجایی که به نظر نمی رسید دورسلی ها خیال پذیرایی از خانواده او را داشته باشند چوبدستی اش را حرکتی داد. بلافاصله چند بطری نوشیدنی عسلی و یک کیک شکلاتی بزرگ بر روی میز ظاهر شد...
با اشاره بعدی کارد کوچکی ظاهر شد و کیک را به قطعات مساوی تقسیم کرد. هر قسمت در یک بشقاب پرید و به همراه جامی از نوشیدنی به سمت یکی از آنها پرواز کرد.
هری جرعه ای از جامش را نوشید و به فکر فرو رفت. چیزی حدود پانزده سال از آخرین حضورش در این خانه میگذشت و او هنوز به همان اندازه از آنجا متنفر بود ... شاید حتی بیشتر... درست مثل سیریوس که از خانه ی میدان گریمولد متنفر بود.
همانطور که به رقص نوشیدنی در جامش خیره شده بود به سفر در زمان پرداخت...
:3 833 s: A s A3
حدود چهار سال از فارق التحصیل شدنش میگذشت. هری، رون و هرمیون بعد از چهار سال تلاش سرانجام با نمرات عالی از کالج کاراگاهان فارغ التحصیل شدند. این موفقیت را به آموزشهای شبانه روزی نیکلاس فلاملی،
۸ تا ۲
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
ابر فورث، مودی، لوپین و کینگزلی مدیون بودند که سال آخر تحصیلشان در هاگوارتز را برای آنها تبدیل به جهنم کرده بودند. البته هری به هیچ وجه از نتیجه کار ناراضی نبود. در سه سال بعد او و دوستانش در کنار آموزش های نیکلاس و ابرفورت در کلاس های کالج کاراگاهان وزارت خانه هم شرکت میکردند که البته جادوهایی که در آنجا یاد می گرفتند در مقابل آموزشهای نیکلاس واقعا ابتدایی بود. بعد از آن برای امتحانات عملی وارد ماموریت های گروه کاراگاهان شدند. مبارزات و موفقیت های این گروه سه نفره در طول کمتر از شش ماه دوره امتحانی و پخش شدن خبر آن در پیام امروز باعث شد که وزارت خانه در اقدامی خودنمایانه و برای جلب اعتماد مردم، مسئولیت واحد ویژه ای را که به تازگی باز شده بود به پسر برگزیده و دوستانش بدهد... واحد مبارزه با
اما هیچ یک از افراد وزارت خانه فکرش را نمیکرد که این واحد کوچک پیشرفت چندانی بکند... در واقع اسکریمجیور فقط میخواست محبوبیت خودش را بالا ببرد اما حتی او هم تصور نمیکرد که این سه نفر در طول دو ماه با دستگیری هجده مرگخوار و بهم ریختن عملیات آنها در چندین نوبت، به یکی از بهترین واحدهای دفاعی وزارت خانه و ارکان اصلی دفاع در برابر مرگخواران تبدیل شوند... چیزی که نیک و ابرفورث از روز اول به
آن ایمان داشتند.
هری و دوستانش بخش بزرگی از این موفقیت را مدیون دراکو و سارا بودند که در چهار سال گذشته جزء بهترین نیروهای محفل بودند. سارا که در بخش اطلاعات بود و دراکو که در میان مرگخواران به جایگاه خوبی رسیده بود... تنها یک ماه بعد از تشکیل این واحد، سارا و دراکو بعد از دو سال نامزدی، سرانجام مخفیانه با هم ازدواج کردند و هری با نهایت حیرت و اشتیاق ساقدوش دشمن سابقش شد... چند روز بعد، رون و هرمیون رسماً نامزدیشان را اعلام کردند و حالا همه منتظر اتفاق خوبی بین هری و جینی بودند. اما هری که در این مدت به
شدت درگیر مشکلات خودش با ولدمورت و نابودی جاودانه سازها بود همچنان با تکیه براین تصمیم که تنها زمانی می تواند با دیگری باشد که ولدمورت را از سر راه برداشته باشد به چیزی جز نابودی ابدی جادوگر سیاه فکر نمیکرد. همیشه و از ته دل به جینی وابسته بود و همین باعث میشد که فاصله اش را با او بیشتر کند. حتی بعد از نابودی جاودانه ساز ریگولاس بلک که در خانه ی میدان گریمولد پیدا شده بود ... شرایط فرق نکرد ... به جز اینکه هری حالا بیشتر از جینی دوری میکرد... میترسید... رها شدن از دست آن تکه روحی که وجودش را
تسخیر کرده بود اصلا آسان نبود و اگر دفعه ی بعد موفق نمیشد...
برای جاودانه ساز بعدی دو سال وقت گذاشت... درست سال دوم کالج را میگذراند که در عملیات پیدا کردن جاودانه ساز سوم به شدت صدمه دید... آنقدر صدمه دیده بود که شش روز کامل بین مرگ و زندگی دست و پا
بزند. با وجود تلاش زیاد، محفل نتوانست کلمه ای درباره ی علت صدمه دیدن هری از رون و هرمیون بیرون
۹ اوت ۲
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
بکشد اما جینی که تا حدودی از ماجرای ییرون رفتن آن سه مطلع بود به سادگی دریافت که عامل صدمه دیدن هری هرچه هست همان چیزیست که بعد از تصرف جسم هری او را به طور کاملی از هری جدا کرده...
جینی بعد از فارغ التحصیلی از هاگوارتز و بنا به نیاز محفل به شفادهندگی رو آورده بود و حالا در سال دوم تحصیلش در کار خود بی نظیر بود. به طوری که چند هفته بعد و در زمان نابود کردن دست بند ریونکلاو و مدتی بعد، پس از نابود کردن ناجینی برای جلوگیری از مطلع شدن محفل از این ماجرا، مخفیانه مسئولیت مداوای هری را که همه محفل فکر میکردند توسط مرگخوارها دزدیده شده بر عهده گرفت تا رون و هرمیون مجبور نشوند مثل ماجرای صدمه دیدن هری، برای برملا نکردن اسرار او با محفل درگیر شوند. چون با وجودی که علتش را نمیدانست به خوبی متوجه شده بود که برادرش و نامزدش به طرز وحشتناکی ناراحت و عصبی
هستند.
آن دو از طرف هری وظیفه ای وحشتناک را بر عهده داشتند و آن این بود که در صورت تصرف روع او توسط جاودانه ساز قبل از به هوش آمدن هری او را بکشند کاری که از عهده هیچ کدامشان برنمی آمد. هری مجبور شد به آنها یادآوری کند که سر پیچی از این کار چه عواقبی برای دنیای جادویی خواهد داشت و شکست آنها به
معنی ظهور ولدمورتی دیگر خواهد بود...
خوشبختانه کار نابود کردن جاودانه ساز دوم خیلی خوب پیشرفت هری اینبار به خوبی روح را مهار کرد و نیازی به دخالت آن دو نبود درست بود که روح ولدمورت نتوانست هری را تسخیر کند اما صدمه ای که به او زد آنقدر
شدید بود که دوستان او دست به دامن جینی شدند...
جینی مسئولیت مداوای هری را برعهده گرفت. تنها مشکل این ماجرا این بود که در طول دوران درمان که چندان هم کوتاه نبود هری نیاز به مراقبت شبانه روزی داشت و از آنجا که رون و هرمیون نمیتوانستند کاری انجام دهند جینی باید با او میماند، مخفی کردن غیبت جینی از پدر و مادرش که در این زمان به شدت نگران
غیبت هری بودند کار سختی بود اما جینی برای این مشکل هم چاره ای داشت...
نامه ای جعلی از لونا لاوگود که جینی را برای تعطیلات کالج به خانه شان دعوت کرده بود به طور موقت مشکل را حل کرد و در پایان هفته اول مریضی هری، جینی نامه ای به مادرش نوشت و از او برای یک هفته دیگر اقامت
در خانه ی لاوگود ها اجازه گرفت.
تا اینجا همه چیز طبق نقشه پیش رفته بود اما آنها نمیدانستند که ممکن است محفلی در این مدت جلسه
دیگری بگذارد و از شانس بد همان زمان پدر لونا هم به عضویت محفل در آمده باشد و در مقر محفل با آرتور
ویزلی رودررو شده و آرتور مودبانه از مهمان نوازی آقای لاوگود تشکر کند و آقای لاوگود با چهره ای حیرت زده برای آرتور توضیح دهد که لونا چند هفته ای است که به منزل یکی از دوستانش به نام نویل رفته است!
; ۲
المرح
خان حال
سNS
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
جنجالی که بعد از آن ماجرا به پا شد غیر قابل وصف بود. خانواده ی ویزلی که در دو هفته گذشته در کنار محفلی، شبانه روز به دنبال نشانی از هری بودند حالا دچار نگرانی و وحشت بیشتری شده بودند. خانم ویزلی خواب و خوراک نداشت. آرتور، بیل، چارلی، فرد و جرج شبانه روز به دنبال سر نخی از جینی بودند و فلور، ریکا، سوزان و جسیکا سعی میکردند خانم ویزلی را آرام کنند. تنها کسانی که در این جستجوی دیوانه وار شرکت
نداشتند و شبانه روز با عذاب وجدان سایرین را زیر نظر گرفته بودند رون و هرمیون بودند.
نگرانی آن دو از بیماری هری و اینکه به خاطر مشکوک شدن دیگران نمیتوانستند در کنارشی باشند و حالا دلواپسی خانواده ویزلی از گم شدن جینی باعث شده بود که آنها گیج و عصبی به دور خودشان بگردند. غافل از اینکه دو نفر به شدت آنها را زیر نظر داشتند...
لوپین و تانکس از همان اول به برخورد رون و هرمیون در برابر ماجرای گم شدن هری و جینی مشکوک شده بودند و بلاخره با اصرار و تهدید موفق شدند به قسمتی از حقیقت ماجرا دست پیدا کنند.
رون و هرمیون نتوانستند در برابر نگرانی پدرانه ریموس برای هری مقاومت کنند. بنابراین او را با خود به مخفیگاه هری که خانه ی کوچکی در یک خیابان مشنگ نشین بود بردند...
همه ی این اتفاقات زمانی روی داد که هری و جینی بی خبر از غوغایی که به راه انداخته بودند در خانه کوچکی که رازداریش را هرمیون برعهده داشت در کنار هم اوقات خوشی را میگذراندند... در واقع در ابتدا هر دو نفر تا حدودی از هم کناره میگرفتند. به خصوص جینی که هنوز از ماجرای مبادله هری با دین توماس ناراحت بود. اما
بلاخره به این نتیجه رسید که در هر حال نجاتش را مدیون اوست.
خیلی زود جینی دوباره همان جینی چهار سال پیش شده بود و این چیزی بود که هری را سر شوقی میاورد. حضور جینی و محبت هایش بلاخره سد دفاعی مرد جوان را ذوب کرد و آنها دوباره به هم نزدیک شدند. در همین زمان ریموس، رون و هرمیون را مجبور کرده بود که او را به ملاقات هری ببرند. در آنجا بعد از اطمینان از سلامت هری و جینی و یک داد و هوار حسابی، هری را قانع کرد که او و تانکس را هم در راز کوچکشان با
دامبلدور سهیم کند...
چهره ریموس بعد از اطلاع از حقیقت ماجرا دیدنی بود. چیزی بین حیرت و وحشت زدگی. اما تانکس تقریبا از ترس بیهوش شده بود و جینی که تازه به عمق ماجرا پی برده بود با وحشت و نگرانی به هری نگاه میکرد...
ملحق شدن لوپین و تانکسی به این جمع کوچک منافع زیادی داشت. اول وجود یک بزرگسال باعث میشد دیگران کمتر به پر و پای آنها بپیچند و دوم اینکه اطلاعات ریموس از جادوی سیاه واقعا زیاد بود.
۲ - ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
نکته مهم اینکه ریموس در محفل نفوذ خوبی داشت و مورد تایید اکثر اعضای محفل بود میتوانست محفل را قانع کند که دست از سر هری و دوستانش بردارند بدون انکه کلمه ای از راز انها را فاش کند و نشانه ان اینکه
بعد از برگشت به قرارگاه، اعضای محفل فقط چند جمله از او شنیدند: من هری و جینی رو دیدم. حالشون خوبه
و جاشونم امنه... اما زودتر از سه چهار روز دیگه نمیتونن بیان و منم نمیتونم بهتون بگم کجان چون تحت
محافظت طلسم رازداری هستن و نمیتونم بگم چطور پیداشون کردم (رون و هرمیون نفس راحتی کشیدند).
و وقتی چارلی و بیل ویزلی که متوجه شده بودند خواهرشان در دو هفته اخیر تمام مدت با هری پاتر بوده، با تعصب برادرانه شان تصمیم گرفتند کار ولدمورت را راحت کنند و هری را به فجیع ترین وجه ممکن بکشند، ریموس مجبور شد به صورت سری و به طوریکه مالی ویزلی متوجه نشود برای آنها توضیح دهد که بودن جینی در کنار هری، فقط به خاطر پرستاری از اوست و اینکه هری بیمار است و حتی نای نشستن ندارد چه برسد به اینکه به فکر خیانت به آنها بیوفتد و در آخر اضافه کرد: اگرم سالم بود این کارونمیکرد. شما خانواده هری هستین اون بهتون خیانت نمیکنه. البته نمیگم که بودن اون دو تا با هم رو تایید میکنم اما این با هم بودن
خیلی هم براشون مفید بوده وضعیت روحی جفتشون خیلی بهتر شده ...
وقتی بیل چشم غره ای به او رفت ادامه داد: من هری رو دیدم و باید بهتون بگم که زودتر از یکی دو روز دیگه نمیتونه از تختش پایین بیاد...
این جمله خیال ویزلی ها را راحت کرد و بیل و چارلی به طور موقت از فکر کشتن هری در آمدند. هرچند که هنوز از اینکه در دو هفته اخیر بی جهت شبانه روز به دنبال هری میگشتند دلخور بودند اما این خوشحالیشان را از سلامت آن دو کمرنگ نمیکرد.
از آن پس ریموس هم به جمع جستجو گران جاودانه سازها پیوست و نتیجه ی کارش در نه ماه بعد نابودی
بازگشت هری و جینی به خانه ی ویزلی ها، سرو صدا را خواباند، رنگ و روی زرد و لاغری بیش از حد هری، آرتور، بیل و چارلی ویزلی را کاملا قانع کرد که جینی و هری دست به کار احمقانه ای نزده اند هر چند که همه ی آنها مخصوصا مالی و آرتور که از ته دل منتظر اتفاق خوبی بین هری و جینی بودند کاملا نامید شدند.
و در کمال تعجب هری و هرمیون، رون رک و راست اعلام کرد که اگر اتفاقی بین هری و جینی افتاده باشد
فقط باعث خوشحالی اوست و او کاملا از آن دو حمایت می کند!
۲ - ۲
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
بعد از آن تا دو هفته بازجویی های محفل آنها را کلافه کرده بود حتی وقتی از آنها حرفی درز نکرد در غذایشان معجون حقیقت ریختند که اگر کمک فرد نبود مسلما نقشه ی موثری از آب در می آمد. از آن به بعد هر بار که
می خواستند چیزی بخورند اول آن را کنترل می کردند.
رون همانطور که خوراک گوشتش را میجوید نقی زد: فکر نمیکنید یکم شبیه مودی شدیم؟ از این به بعد باید یکی یه قمقمه بگیریم دستمون تا چیز خورمون نکنن.
اما این مسئله اصلا برای هری که حالا جینی را در کنار خود داشت مهم نبود. همانطور که از زیر میز دست
جینی را در دست گرفته بود لبخندی زد: اینقدر نق نزن رون، بلاخره خودشون خسته میشن...
اما این تنها افراد محفل نبودند که نامید شده بودند. چند روز بعد بلاخره صبر دوستان هری سر آمد. هر شش
نفر اصرار داشتند که او باید برای آینده خودش و جینی فکری بکند.
- هری قبول کن دیگه!
هری پافشاری کرد: یه بار گفتم رون نه یعنی نه!
- چرا نه؟ نکنه میخوای بگی دوستش نداری!
هری همانطور که در اتاق قدم میزد متوقف شد وبه طرف هرمیون برگشت: دیوونه نشو هرمیون ! هرکی ندونه تو
یکی خوب میدونی که من چه احساسی بهش دارم.
هرمیون اخمی کرد: پس مشکل کجاست؟
- مشکل اینکه اون هنوز میتونه برگرده؟
- هری! ولدمورت رفته... خودت شکستش دادی... دیگه معلوم نیست کی برگرده ممکنه اصلا بر نگرده...
- سارا! خواهش میکنم تو دیگه شروع نکن. دیر یا زود اون عوضی برمیگرده مسائلی هست ما بعد از ۵ سال نتونستیم راه حلی برایش پیدا کنیم.
اینبار دراکو جواب داد: آره، راست میگی ممکنه بر گرده... مثل دفعه قبل
رون پرخاش کرد: مالفوی!
دراکو چشم غره ای به رون رفت: ممکنه یه لحظه ساکت باشی ویزلی؟ من هنوز حرفم تموم نشده |- ; ۲۳ چه المرح خان حال
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
بعد به طرف هری برگشت: تو درست میگی هری... اون رفته... میگی ممکنه بر گرده... باشه... گیرم که این طور باشه... کی ؟ یه سال دیگه؟ ده سال دیگه ... پنجاه سال دیگه؟ و تو تا اون موقع میخوای از چیزی که نیست فرار
کنی. جلوی خوشبختی خود تو بگیری و زندگی تو تلف کنی؟ این چیزیه که همین چند هفته پیش به من گفتی ... تو باید زندگی کنی،
هری سکوت کرد و سکوت او باعث شد که رون نگاه تشکر آمیزی به دراکو بکند: ببین هری اون دین توماس بود که تونستی از دستش خلاص شی... دفعه دیگه من تضمین نمیکنم که مرگخوارها سر بزنگاه نامزد جینی رو
هری که اصلا نمیخواست به ماجرایی که بر سر دین توماس آمده بود و اتفاقات قبل از آن فکر کند زمزمه کرد:
ولی اون... بالاخره برمیگرده و همسر نمیخوام جینی رو تبدیل به هدف اون کنم...
- باز این رفت سر خونه ی اول... بابا تو از کجا میدونی که اسمشو نبر دنبال چیه ؟
این فرد بود که تا این لحظه ساکت مانده بود، همانطور که به کتابخانه تکیه داده بود پرسید: اصلا وقتی جینی
راضیه تو چیکاره ای؟
هری کلافه شده بود: اون راضیه چون نمیدونه با چی داره موافقت میکنه ... من دیگه نمیخوام کسی رو از دست
بدل هم
- قرار نیست تو کسی رو از دست بدی... قراره یه نفر رو بدست بیاری، کشته شدن دین توماس یه اتفاق بود
هری...
- باز شروع نکن سارا
- چرا؟ چون تو نمیخوای بهش فکر کنی؟ چون خود تو مقصر میدونی؟ یادت رفته چند هفته پیش تو این اتاق
چیا به من گفتی؟
جرج نگاهی با فرد رد و بدل کرد: صبر کن ببینم... شما دو تا چی دارین میگین؟ تا جایی که من یادمه هری
جینی رو به دین بخشید...
هری که اصلا نمیخواست این بحث ادامه پیدا کند گفت: شما جلوی دروازه غار بودین نمیدونین قضیه چیه.
۲ || :
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
رون پرخاشی کرد: هری... دین توماسی در راه درستی کشته شد... تو سعی خودتو کردی و اون روز هجده نفر رو نجات دادی... این ماجرا هیچ ربطی به رابطه تو و جینی نداره جز اینکه هردوتون رو عذاب میده... خود تم میدونی که جینی فقط با اجبار به سراغ دین رفته بود.
فرد به صورت هری نگاهی کرد صورت هری خیس عرق بود و عصبی به نظرمی رسید.
- میشه برای ماهم قضیه رو تعریف کنید؟
- تعریف اون قضیه باشه برای بعد فرد، ما اول باید تکلیف خودمون رو با این آقا روشن کنیم.
دراکو حرف سارا را دنبال کرد: ببین هری، من تا قبل از ازدواج با سارا خیلی نگران بودم اما الان شرایط فرق میکنه منم مثل تو کسی رو از دست دادم، اما سارا به تنهایی جای اونو پر کرده. جای خیلی چیزهای دیگه رو هم برام پر کرده.
هری که همچنان مقاومت می کرد به او یاداوری کرد: واگه سارا رو هم از دست بدی چی؟ یادت رفته وقتی تو اون غار تو اون وضعیت دیدایش ؟ یا وقتی که... من تحمل اینشو ندارم دراکو!
نگاه غمگین دراکو نشان میداد که معنای حرف هری را فهمیده. با اتفاقات اخیر او تنها کسی بود که هری را
درک میکرد.
- این حرف آخرته.
- بله
رون آهی نمایشی کشید: پس در این صورت ماهم باید صبر کنیم هرمیون،
- صبر کن ببینم این چه ربطی به شما دوتا داره؟
هرمیون ضربه آخر را زد: من و رون تصمیممون رو گرفتیم ما با هم ازدواج نمیکنیم تا روزیکه تو و جینی این کارو بکنید
- هرمیون این حماقته...
رون به هری اجازه اعتراضی نداد: همون که هرمیون گفت حالا خود دانی
- بچه نشو رون این مسئله هیچ ربطی به شما دوتا نداره.
دت ۲
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- اتفاقا داره. من همیشه دوست داشتم که مراسم عروسیوم همزمان با عروسی بهترین دوستم باشه
:;{ :: * :{{ ::*:*:*
تقریبا دو هفته بعد از اعلام رسمی نامزدی هری و جینی نامه ای از ابر فورت به دست رون رسید.
خیلی کم پیش می آمد که مرد پیر در کلاس خصوصی اش با هری اجازه حضور فرد دیگری را بدهد. این مسئله برای رون و هرمیون هم سوالی برانگیز بود. آنروز بعد از اینکه هری از دفتر کارشان خارج شد، یک جغد پیغام ابرفورث را به دستشان رساند.
حضور در کلاس اختصاصی هری با ابرفورث هرمیون را که همواره تشنه آموختن بود هیجان زده میکرد. این حقیقت که هری چیزی بسیار بیشتر از آنچه آنها در جلسات تمرینی شان در هاگوارتز یا وزارتخانه فرامیگیرند می آموزد همیشه باعث حسادت او میشد. او عادت نداشت که کمتر از سایرین بداند.
اشتیاق هرمیون در کنار حس کنجکاوی، رون را هم به آنجا کشاند. هردوی آنها انتظار آموختن کاری عملی و فوق العاده را داشتند. از همان شاهکارهایی که گاه و بی گاه هری با انجام آنها در سخت ترین شرایط عملیاتهای محفل یا وزارتخانه همه را غافلگیر میکرد.
اما ابرفورث قصد دیگری داشت. زمانی که روی میلهای دفتر مرد پیر در کنار هری و رو در روی او نشستند به نظر میرسید که یک جلسه سخنرانی در پیش دارند.
- کدوم یکی از شما ها از جادوی پیوندهای شکسته چیزی میدونه؟
هر سه نفر با تردید به ابرفورث نگاه کردند: از چی چی؟
چیزی که برای هری جالب بود این بود که حتی هرمیون هم در اینباره چیزی نشنیده بود. ابرفورث شروع کرد: چیزی که میخوام بهتون یاد بدام نوع خاصی از جادوئه. او نقدر ساده که یک بچه قادر به انجام اونه و او نقدر قوی که میتونه به کوه رو متلاشی کنه. اگه به خودم بوداینو حتی بهتون نشون نمیدادم چه بر سه به اینکه بخوام
یادتون بدم... اما با اون بلایی که هری سر خودش اورد... من و نیک با هم حرف زدیم و تصمیم گرفتیم که باید به شماها اعتماد کنیم.
رون که دلخور به نظر میرسید دستهایش را به سینه اش قلاب کرد: خیلی متشکرم اب... واقعا به من و هرمیون
افتخار دادید که بعد از این همه سال تازه دارین بهمون اعتماد میکنید...
۲
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
پیرمرد نتوانست جلوی لبخندش را از دلخوری شاگرد همیشه عصبانیش بگیرد: دراین مورد خاصی رون... باید
بگم که من به پدر خودم هم اعتماد نمیکنم. حالا دهنت رو ببند و گوش کن
سه دوست با تردید و کمی شک به استاد پیرشان نگاه کردند. ابرفوث هشدار داد: چیزی که این چند روز بهتون یاد میدم رو به هیچ وجه نباید استفاده کنید اما هرگز هم نباید فراموش کنید
- ابی ما حتی نمیدونیم داری از چی حرف میزنی
- این قدرته هرمیون... یه شکاف... قوی ترین جادوهای سیاه در برابرش هیچه...
رون پراند: اب تو که میخواستی این هنراتور و کنی زودتر میکردی که یه کمکی هم به ستاد مبارزه با مرگخواران بشه... چهار تا حرکت قشنگ واسه شون میایم و کلا منقرضی میشن و خلاص
ابرفورث پوزخندی زد: ایده خوبیه میتونی ازش استفاده کنی ویزلی ... اما فقط یه بار در عمرات...
- اما آخه چرا یه بار؟
رون دلخور به نظر میرسید.
- چون برای بار دوم زنده نمیمونی که استفادش کنی... حالا دهنت رو ببند و گوش کن...
رون که انتظاراتش به هیچ وجه براورده نشده بود با اخم روی مبل جا به جا شد. ابرفورت ادامه داد: چیزی که دارم بهتون یاد میدم کشندسی ... نابودگره... و فقط برای مقابله با شیطانیه که شماها باهاش درگیرین.
- تو چیی داری میگی اب؟
هرمیون هوشمندانه جواب داد: داره از ماموریت مخفی ما حرف میزنه...
پیرمرد با رضایت سر تکان داد: دقیقا... ما نمیخوایم یه چیزی مثل اونی که چند سال قبل تو خونه آرتور رخ داد
دوباره پیش بیاد. اما از چیزی که من فهمیدم همین چند هفته قبل اتفاق افتاده
نگاه هراسان سه دوست روی صورت هم چرخید. ابرفورث همه چیز را میدانست اما از کجا؟ قبل از اینکه سه دوست به نتیجه ای برسند مرد پیر کمی شرمنده و کمی مطمئن توضیح داد: جینی چفت کننده خوبیه اما نه
و بی توجه به سرخی صورت هری ادامه داد: بچه ها ما نمیتونیم ریسک کنیم. اگه یه بار دیگه اون اتفاق تکرار S
دشه
۲۷
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- نمیشه ابی... نمیذاریم که بشه
چشمهای ابرفورث از پشت عینک چهره مطمئن شاگرد شجاعش را بررسی کرد. اخمهایش را در هم کشید: میدونم هری... خیلی خوب میدونم... شما سه تا خیلی بهتر از اون چیزی بودین که ما انتظار داشتیم ... اگه چهار سال پیش به من میگفتن که شماها از پس چه کارایی بر میاین محال بود که باور کنم ... شکی ندارم که شما سه تا بهترین کسایی هستین که آلبوس میتوانست برای چنین کاری انتخاب کنه ... با اینحال نمیتونیم ریسک
کنیم... بهتره که بدونین... اگه یه وقت اتفاقی افتاد... و شرایط از دستتون خارج شد...
نفسی در سینه هرمیون حبس شد این همان شرطی بود که هری برایشان گذاشته بود: شما انتظار دارین که ما
اونو بکشیم؟
- انتظار دارم در برابر کاری که میکنید مسئول باشید. داشتن یه ولدمورت دیگه آخرین چیزیه که این دنیا بهش
نیاز داره.
چیزی در سخنان مرد پیر بود که رون و هرمیون به هیچ وجه از آن خوششان نمی آمد. نیک و ابرفورث چطور میتوانستند به این فکر کنند که آن دو حتی چوبدستی شان را به سمت هری بگیرند؟
- حتی تصورش هم شرم آوره... شماها راجع به ما چی فکر کردین؟
چنین تصوری چنان رون را خشمگین کرده بود که بی اراده از جا برخواست تا از اتاق خارج شود دست هری دور مچ دستش بسته شد و او را وادار به نشستن کرد: روزی که تصمیم گرفتی دنبال من بیای همه اینا رو قبول
کردی رون... حالا بشین و گوش بده
- اما هری...
- بشین رون ۰.
اینبار یک دستور بود. رون با عصبانیت کنار هرمیون نشست. هر دو دستش را چنان مشت کرده بود که
انگشتانش سفید شده بود. هرمیون معنای این حرکت او را میدانست. رون چنین تصوری را توهین به خود
میدانست. آهسته دست او را در دست گرفت: آروم باش رون... خودت میدونی که حق با ابیه...
سپس به سمت استادش برگشت: اگه کاری باشه که برای متوقف کردن اون باشه ما به هر قیمتی انجامش میدیم
پرفسور دامبلدور ...
- همین انتظار رو از تون داشتم گرنجر ... اما این شامل هر سه نفر شما میشه...
۲۸
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
بی توجه به چشمهای هراسان هری ادامه داد: کاری که دارید میکنید این خطر رو برای همه شما داره. اگه احتمال تسخیر برای هرکدوم شما باشه دو نفر دیگه باید وارد عمل بشن... به هر قیمتی... و به هر صورتی... فعال
شدن جاودانه ساز ولدمورت داخل بدن هرکدوم شما... میتونه فاجعه به بار بیاره.
- اما...
هری دهانش را باز کرد تا چیزی بگوید قبل از ابرفورث رون پاسخ او را داد: خب اینجوری بهتر شد اگه بدونم که هری هم مجبور به این کار هست راحت تر باهاش کنار میام. حالا لطفا خفه شو هری فکر میکنم اینجوری
عادلانه تر باشه
هرمیون که برای اولین بار با هراسی و تردید به رون نگاه میکرد زمزمه کرد: بله احتمالا...
از تصور اینکه چنین طلسمی را روی رون یا هری اجرا کند بی اختیار لرزید.
ابر فورت ادامه داد: وقتی کسی تسخیر میشه یا ارواح شیطانی وارد بدنش میشن بین بدن اون فرد و اون جادو پیوندی برقرار میشه... میدونم که هری احساسش رو در زمان تسخیر قبلی بهتون گفته ...
هر سه نفر به تایید سر تکان دادند مرد پیر ادامه داد: استفاده روح شیطان از جسم میزبان ... نابودی اون فرد رو به دنبال داره. حتی اگه در ظاهر زنده باشه عذابی ابدی رو خواهد داشت. اون روح مثل یک انگل وارد بدن میزبانش میشه و اون رو وادار به هر کاری میکنه. در مواردی خاصی اون رو نابود میکنه. حالا اگه متجاوز مدتی رو در بدن میزبان باشه و بعد بیدار بشه... با اون پیوندی ناخواسته برقرار میکنه. چیزی بسیار وحشتناکتر از اون چیزی که تصورش رو بکنید در انتظار اون فردیه که چنین بلایی سرش بیاد.
هری که این جملات خاطراتی زنده را در ذهنش تداعی میکرد بی اختیار لرزید: حتی تصور تکرارش منو
میترسونه...
- و در این صورت فردی که دچار این حالت شده یا همراهانش فقط یک فرصت برای نجات دارن... فقط یه راه نجات و اون شکستن پیونده. درست مثل کنار هم گذاشتن دو سر هم نام آهنرباست. دو تکه روح رو از هم جدا
میکنه
هرمیون با شوق پرسید: یه راه نجات ؟
- بله ... یک راه نجات اما نه برای فرد تسخیر شده... یا برای کسی که اونو جادو میکنه ... بلکه برای دنیایی که
داخلش هستیم... انجام این جادو بدور شک فرد ر9 میکشه
۲ || ||
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- شما انتظار دارین ما همو بکشیم؟
- نه بچه های من... انتظار دارم این کار و روی خودتون انجام بدین ... قبل از اینکه روح شیطانی در بدن هرکدوم
شما حلول کنه قدرت رو به دست بگیره... این تنها راه نجات دنیاست...
::: 83 585 83 833:3
اکتبر ۲۰۲۰ خانه دورسلی ها
- هری با توام...
- گفتم نه رون ! ...
- چی میگی تو! حواست کجاست... خاله ات به هوش اومده
هری به خود آمد هنوز در خانه دورسلی ها بود، جینی و سه فرزندش با نگرانی به او نگاه می کردند حق با دوستانش بود لحظه ای به این فکر کرد که اگر آن شب تهدیدات رون و هرمیون عملی نمیشد الان چه وضعیتی داشت... بدون جینی و نگرانی هایش، سیریوس و شیطنت هایش، نانسی و مهربانی هایش و این کوچولوی شیرین... آرام لیلی را که در تمام مدت در آغوش او جا خوشی کرده بود روی مبل گذاشت و بلند شد. دختر خرد
سال بلافاصله اعتراض کرد: بابایی... کجا می لی؟
- الان بر می گردم عزیزم، میرم بالا و زودی میام...
- منم ببل،...
جینی دخالت کرد: نه لی لی، ...
- عیبی نداره جین، ...
هری جلوی دخترش که ملتمسانه ردای پدر را با دستهای کوچکش گرفته بود زانو زد. لب هایش را با بغضی
جمع کرده بود و چانه کوچکش می لرزید، چقدر در این حالت دوست داشتنی می شد: حالا که دوست داری بیای بپر تو بغلم
لی لی لبخند شیرینی زد و خودش را در آغوش باز پدر جا داد.
هری چشمکی به جینی زد و به دنبال عمو ورنون از پله ها بالا رفت. جم s
۲۷۴
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
جلوی در اتاق عمو ورنون ایستاد: من، نمی تونم... طاقتشو ندارم که اینجوری ببینمشی منتظرته
ورنون دورسلی اینرا گفت و از پله ها پایین رفت هری به آرامی سه ضربه به در اتاق زد صدای خسته ی خاله پتونیا از اتاق زمزمه کرد: بیا تو
به آرامی دستگیره ی در را پایین داد و در را وارد باز کرد اتاق خواب دورسلی ها برایش آشنا بود سالها این اتاق منطقه ممنوعه برای هری محسوب می شد اتاقی با مساحت بیست و پنج متر مربع که پنجره بزرگ آن با پرده ای آسمانی رنگ جلوه داده شده بود. دیوارهای اتاق هم آبی روشن بود لب پنجره گلدانی کوچک به چشم می
خورد ... کمد، میزآرایش، لوسترویک تخت دونفره سایر وسایل آن بودند .
بر روی تخت پتونیا ایوانز لاغر و رنگ پریده افتاده بود. چشمهایش بسته بود گویا قدرت باز نگهداشتن آنها را نداشت و وقتی صحبت می کرد صدایش از ضعف می لرزید: دادلی عزیزم تویی؟
هری چند لحظه با چهره ای مبهوت به خاله اش نگاه کرد نمی دانست چه باید بگوید که لیلی کارش را آسان کرد با شیرین زبانی گفت: سلام... بابایی سلام کن دیده... مگه خودت نگفی هل جا میلی اول سلام کن؟
پتونیا به آرامی چشم هایش را باز کرد و با دیدن منظره روبرویش مبهوت و متحیر به آنها خیره شد. چند لحظه بعد هری سرانجام به حرف آمد: سلام خاله پتونیا
چشمهای پتونیا با حیرت سراپای هری را برانداز کرد و سرانجام روی لی لی ثابت ماند: لی لی...!" امکان نداره
- حالتون چطوره خاله؟
هری همانطور که لب تخت می نشست این را پرسیده بود اما پتونیا اصلا هری را نمی دید. به سختی در جایش نشست و دستهای لاغرش را ملتمسانه به طرف لی لی دراز کرد.
دختر خردسال چند لحظه با حیرت به او خیره شد، سرانجام به جلو خم شد و دست کوچکش را در دست خسته و پر چروک پتونیا گذاشت.
بغض پتونیا ترکید. بی اختیار به گریه افتاد. برای چند دقیقه در برابر چشم های حیرت زده هری گریه کرد و وقتی آرام گرفت بالاخره به حرف آمد: ای ... این د... دختر توئه؟
- اسمش لی لیه
- میدونم
۲۷۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- می دونین!
پتونیا دست لرزانش را به طرف کشوی پاتختی دراز کرد و چون قادر نبود به آن برسد زمزمه کرد: کشوی دوم پا تختی رو در بیار
هری چند لحظه با تردید به خاله اش نگاه کرد: گفتم درش بیار هری...
هری به ناچار کشو را از جا در آورد. پتونیا ادامه داد: زیر کشو یه تخته هست اونو می بینی؟
- بله
- و یه میخ درست درست وسط شه. اونو بکش بیرون
هری بی اختیار اطاعت کرد. به محض حرکت کردن میخ دو تخته چوبی از هم باز شد و محفظه کوچکی به اندازه یک کتاب در آن نمایان شد. چیزی شبیه یک تقویم کوچک خاک گرفته را از آن بیرون آورد: بازش کن
هری... اون چیزی که بینشه رو در بیار
هری تقویم را باز کرد. در وسط برگه های تقویم عکس قدیمی کوچکی قرار داشت. یک دختر هشت ساله با موهای مشکی و گردن بلند در کنار دختر بچه ای حدودا چهارساله که از هر نظر به لی لی شباهت داشت: می بینی ... خیلی شبیه همن مگه نه؟
هری سوالی را پرسید که از قبلی جوابش را میدانست: ای... این ... ما... مادر منه؟
- فکر نمیکردی عکسشو داشته باشم ؟ اون خواهر من بود هری... کی باورش می شد یه روز من نوه ی لی لی رو
پتونیا آه عمیقی کشید: ممنونم که اومدی، راستش، فکر نمی کردم بیایی، هرچی باشه هیچ وقت اینجا خوشبخت نبودی من نمی دونم چرا اومدی؟
هری خودش هم نمی دانست اما لازم بود چیزی بگوید: دلم... دلم براتون تنگ شده بود.
- دروغ نگو هری... من این رو تو چشات می خونیم.
بعد بی آنکه منتظر جواب هری شود ادامه داد: من به تو بد کردم می دونم به لی لی هم بد کردم... همیشه به |- خاطر چیزی که اون بود و من نبودم بهش حسودی می کردم. اون زیبا بود، مهربون بود و قدرت هایی داشت
۲ ۱۲۹۴ از:
هلال
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
من نداشتم. برای همینم باعث افتخار مادر و پدرمون بود، قبولش برای من سخت بود اما وقتی می اومد همه توجه ها به طرف اون برمی گشت. پدرم عاشق لی لی بود تمام روز منتظر بود تا اون از مدرسه برگرده و وقتی رفت به هاگوارتز ... بابا بلافاصله یه جغد خرید تقریبا هرروز برایش جغد می فرستاد.
همه این علاقه بخاطر اینکه لی لی شبیه مامان بود. اما من دوستش نداشتم همیشه اون رو باعث مرگ مادرم
می دونستم اگه اون به دنیا نمی اومد مامانم نمیمرد و حالا اون پاپارو هم از من گرفته بود.
پتونیا آهی کشید و به هری که با دهان باز نگاهش می کرد لبخند زد: لی لی همیشه بامن مهربون بود اما من نمی تونستم تحملش کنم... یادمه یه بار که از دستش عصبانی شدم داد زدم و گفتم که اون باعث مرگ مامانه...
اونم عصبانی شد کنترلش رو از دست داد و لیوان رو تو صورتم تر کوند. هر دومون خیلی ترسیدیم. لی لی خیلی گریه کرد. تا دو روز غذا نمی خورد مدام اشک می ریخت... اما پدر بازم آرومش کرد بعد از مرگ پاپا دیگه ندیدمش بعد از ازدواجم رابطه مو با اون قطع کردم اما اون بازم به سراغم اومد... و من حتی اونو به خونم راه
ندادم.
هری به چهره ی غمگین و چشمهای پر اشک پتونیا خیره شد. چرا حالا، بعد از سالها این چیزها را به او می
کفت.
- دفعه بعد با پدرت اومد می خواست نامزدش رو بهم معرفی کنه همون موقع ورنون به لی لی توهین کرد پدرت هم از کوره در رفت و ورنون رو طلسم کرد و همین باعث شد ورنون از اونها متنفر بشه. دیگه ندیدمش. برای ازدواجشون لی لی با یه مرد جوون اومد که مارو دعوت کنه اسمش سینوس یا همچین چیزی بود
هری لبخندی زد: سیریوس !
- آره ... ظاهرا لی لی اجازه نداده بود که جیمز باهاش بیاد اونم برای اطمینان از امنیت لی لی، دوستش رو با اون فرستاده بود که البته دست کمی از خودش نداشت. بعد از درگیری اون روز دیگه لی لی رو ندیدم... ورنون هم تا سه هفته نمی تونست حرف بزنه ... دورادور خبر داشتم که بارداره. اون موقع دادلی تازه به دنیا اومده بود
پتونیا سرفه سختی کرد. هری او را دوباره در تختش خواباند: مهم نیست خاله... باور کنین ...
- بذار بگم هری... خواهش میکنم...
- لی لی خیلی سعی کرد رابطه مون رو حفظ کنه. هر چند که می دونست ما به دو دنیای متفاوت تعلق داریم... من نمیخواستم... همه عمرم میخواستم از اون دور باشم... تازه بعد از مرگش بود که فهمیدم چه کار کردم. برای
| همین وقتی پشت در پیدات کردم تصمیم گرفتم ازت نگه داری کنم. میخواستم این طوری ظلمی رو که در حق همه
ناr
۲ ۷۳
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
اون کرده بودم جبران کنم. اما ورنون زیر بار نرفت. از جادوگرا ترسیده بود. دو بار حسابی طلسمش کرده بودن. من اصرار کردم و این باعث شد که اون برام شرط بذاره. دوتا شرط مهم... یکی این که جلوی رفتن تو به سمت جادو رو بگیریم و دوم ... تو تو خونه ما می موندی به شرطی که کاملا نادیده گرفته باشی... و من قبول کردم. با اینکه می دونستم سالهای سختی برای تو رغم خواهم زد ... با این حالی فهمیده بودم که این تنها راه حفاظت از
توئه... اینو اون نامه بهم گفته بود...
با اشاره ی پتونیا هری تقویم را ورق زد و در میان آن پاکت پوستی کهنه ای را پیدا کرد... با نگاهی دست خط دامبلدور را شناخت. احساس میکرد چشمهایش داغ می شوند...
پتونیا زمزمه کرد: پیرمرد جالبیه... همون یه بار که دیدمش... عجیب ولی جالب
• اون بهترین بود... اما حالا مرده... سالهاست کا مرده
کن منو ببخشی.
نفس های پتونیا به شماره افتاده بود. لی لی از وحشت جیع کشید و از در بیرون دوید. هاگری با نگرانی دادست خاله اش را در دست گرفته بود: خاله... آروم باشین ... خواهش میکنم... جین... جینی!
صدای قدم های شتاب زده ای به گوش رسید و جینی دوان دوان از آستانه در وارد شد. پشت سر او ورنون و
دادلی دورسلی به همراه سیریوس و نانسی که لی لی را در اغوش داشت وارد شدند.
هری ملتمسانه نالید: یه کاری بکن
جینی چوبش را کشید و به طرف خاله پتونیا دوید اما ورنون مانعش شد: چیکارش داری؟
- میخوای خوب شه یا نه؟
- مگه اون دکتره؟
- بهترینه
E: B; A: : : f::
ده دقیقه بود که جینی با خاله پتونیا تنها بود. هری، ورنون و دادلی پشت در قدم می زدند. نانسی سرانجام لی لی را آرام کرده بود. بلاخره در باز شد و جینی بیرون آمد جم
۲۷۴
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری نگران جلو دوید: چی شد؟
- بهتره ... البته فعلا... من هر کاری می تونستم براش کردم...
- منظورت چیه ؟
- باید ببریمش سنت مانگو
راضی کردن دادلی و عمو ورنون کار سختی بود آن دو با داد و فریاد به هری می گفتند که اجازه بردن پتونیا را
در همان حالی متوقف کرد و همانطور برای دورسلی های خشک شده توضیح داد: چه شما بخواین چه نخواین ما خاله رو با خودمون می بریم طلسم رو بر می دارم لطفا سعی کنین متمدن باشین.
هری طلسم را باطل کرد برخلاف تصورش اینبار دورسلی ها دادو فریاد نکردند؛ فقط عمو ورنون به آرامی پرسید:
یعنی خوب می شه؟
جینی به سادگی جواب داد: تا به حالی لااقل صد نفر رو که همین مشکلی رو داشته خودم معالجه کردم
دادلی با تردید زن جون را برانداز کرد سرانجام به این نتیجه رسید که به او اعتماد کند بنابراین زمزمه کرد: اگه واقعا میتونین خوبش کنین ... پس ببرینش،
دادلی به هری کمک کرد که خاله پتونیا را از پله ها پایین بیاورد. در این بین جینی روبه نانسی کرد: به برادرت که امیدی نیست. عزیزم میشه خواهش کنم مواظب بچه ها باشی؟
- البته مامان.
سیریوس اعتراض کرد: فکر میکردم من برادر بزرگترم
هری همانطور که خاله پتونیا را روی برانکارد می گذاشت گفت: درسته ولی ما نمی خوایم اینجا منفجر بشه.
چهرهٔ عمو ورنون و دادلی وحشت زده بود. عمو ورنون که گویا سیریوس را شکل بمب متحرکی می دید با حیرت پرسید: می خواین اینار و اینجا بذارین؟
- شما که توقع ندارین با بچه ها بریم بیمارستان. نگران نباشید خیلی زود میایم دنبالشون.
هری این را گفت و با حرکت چوبدستی اش خاله پتونیارا به سنت مانگو فرستاد قبل از اینکه دورسلی های سS
دت ۲۹ از:
هلال
حلال حجار
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
::: 8 85 83 585 83
نیم ساعت از زمانی که جینی، خاله پتونیا را به اتاق معاینه برده بود میگذشت. هری با بی صبری در پشت در انتظار میکشید. کمی بعد جینی از اتاق معاینه بیرون آمد. هری با نگرانی از جا پرید: حالش چطوری؟
لبخندی بر لب ساحره جوان شکل گرفت: خوبه... من واقعا فکر نمیکردم پزشکی مشنگی این قدر ابلهانه باشه. واقعا عجیبه که نمی دونن با دو سه روز خوردن معجون شیر اژدها حالشی از روز اولش هم بهتر می شه
هری لبخند تشکر آمیزی نثار همسرش کرد و توضیح داد: فقط یه مشکلی وجود داره... مشنگا فکر می کنن
اژدها منقرض شده
جینی که تازه متوجه ایراد ماجرا شده بود تایید کرد: حق با توئه عزیزم...
درست در همین لحظه یک نفر از انتهای راهرو جلو دوید. به نظر یک شفا دهنده کاراموز می آمد. نفس نفس زنان جلوی آنها متوقف شد: شفادهنده پاتر... خانم پاتر
- اتفاقی افتاده سوزی؟
- شفادهنده پریمر به کمک شما احتیاج دارن... یه پس زدگی طلسم تغییر شکلی...
- طلسم تغییر شکلی ؟
- یه مرد میخواسته خودشو به یه کتری تبدیل کنه ... الان تبدیل شده به یه قوری انسان نما که هی قلی قل می کنه و بخارای رنگارنگ میده بیرون
اوه... باشه دسوزی ... اومدم
جینی به طرف هری برگشت: هری ممکنه بری دنبال بچه ها؟ فکر نکنم شوهر خالت زیاد از اونجا بودنشون خوشحال بشه... و من... واقعا نگرانم که سیریوس دسته گلی به آب بده.
جینی که متوجه منظور هری شده بود لبخندی زد: باشه... اونجا می بینمت.
و به سرعت به طرف انتهای راهرو، جایی که بخار عجیبی از آن بیرون می زد دوید وقتی جینی در انتهای راهرو ناپدید شد هری برگشت تا به پریوت درایو برود. کمی بعد به سالن انتظار رسید. تنها نقطه ای از بیمارستان که
جم
۲۷
ناr
 
________________
سS
از:
فدرال
حلال حجار
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
امکان آپارات داشت؛ و لحظه ای بعد ناپدید شد. بلافاصله صدای بلندی در پیچ دایره شکل ماگنولیا به گوشی رسید و هری ظاهر شد. این محل تاریک ترین و خلوت ترین نقطه این خیابان بود و برای آپارات کاملا مناسب.
تازه از انتهای پیچ یه سمت پریوت درایو تغییر مسیر داده بود که درخشش سبز آشنایی بر جا متوقفش کرد. قلبش ایستاده بود. وحشت در تک تک سلولهای بدنش ریشه دواند. آرزو میکرد اشتباه کرده باشد اما حتی از
همانجا هم میتوانست درخشش سبز رنگ علامت شوم را بر فراز خانه ی شماره یک چهار پربوت درایو ببیند...
جایی که سه فرزندش را در آن رها کرده بود...
- نه ... نه ... نه
آرام چشم هایش را باز کرد. شوهرش بود که دوباره کابوس می دید... تمام عضلاتش به شدت منقبض شده بود و صورتش از عرق خیس بود با اینکه بیشتر از یک سال از آن شب شوم میگذشت، کابوس آن شب هنوز هم عذابش
میداد. تمام شب رنج میکشید اکثر شب ها در خواب ناله میکرد. هرمیون او را درک میکرد. رون هم مثل او هیچ وقت نتوانسته بود خودش را ببخشد. شاید اگر آن شب منتظر کمک نمی ماندند جینی با آن وضع کشته نمیشد و
لی لی ... هنوز صدای فریاد های درد آلود فرزندان هری که پدرشان را صدا میکردند در گوشش بود.
در یکسال بعد رون هر مرگخواری را برای بدست آوردن اطلاعات در مورد هری بارها بازجویی کرده بود اما کاملا
بی اثر بود. با وجودی که آن دو شکی نداشتند که مرگخوارها از حقیقت با خبرند به طرزی عجیب معجون حقیقت بی اثر می ماند. بدتر از آن مافوق هایش بودند که مدام به او دستور میدادند انرژی اش را صرف کارهای مهم تری بکند.
بازگشت مجدد ولدمورت آنچنان با وحشت و کشتار همراه بود که مامورین وزارت خانه تمام مدت گرفتار بودند. تنها در یک سال گذشته چهار بار به وزارت خانه حمله شده بود و در دو باری که مرگخوارها موفق به نفوذ به وزارت خانه شدند تنها با دادن قربانیان فراوان از سقوط دولت جلوگیری کرده بودند. اسکریمجیور در دفترش به قتل رسید. کمتر از دو هفته بعد شک همیشگی مودی باعث شد محفل متوجه شود که جانشین وزیر لویی هانری تحت طلسم فرمان است. تنها یک هفته بعد از خلاص شدن وزیر جدید از طلسم فرمان، او نیز با تمام
خانواده اش مثله شد. وزیر سوم احمقی بود کده باله زودی معلوم شد مرگخوار است حالا دولت تا انتخاب وزیر
حجلیل توسط وینز گاموت اداره میشد.
ارام دستش را جلو برد و صورت خیس از عرق شوهرش را نوازش کرد: رون... رون ... بیدار شو...
۲ ۷۷
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
رون چشمهای وحشت زده اش را باز کرد. چند لحظه با نگرانی به هرمیون خیره شد...
صدای همسرش چون زمزمه ای آرام گوشش را نوازش میکرد: چیزی نیست... رون بازم خواب می دیدی؟
آرام دستش را دراز کرد و لیوان آبی را که هرمیون برایش ظاهر کرده بود گرفت و یک نفس سر کشید. بعد بی هیچ حرفی دراز کشید و دوباره به سقف خیره شد. همیشه بعد از کابوس دیدن همین کار را میکرد.
- میخوای در موردش حرف بزنیم ؟
رون هنوز هم ساکت بود... باز هم کابوسی دیگر، هر بار خود را در آن شب شوم میدید. خواهرش را میدید که از بالای بلندی پرت میشود و فریادهایی که او را به یاری میطلبیدند و او قادر نبود کاری انجام دهد در دوسال
گذشته علت پریشانی بعد از کابوسهای هری را به خوبی درک کرده بود.
- هری... لعنتی... قرار بود بهش فکر نکنی...
رون به خودش نهیب زد. اما خودش هم میدانست که این بی فایده است او هرگز نمیتوانست دوستی را که برایش مانند برادری عزیز بود فراموش کند. واقعیت این بود که سرنوشت هری بیشتر از مرگ جینی او را عذاب
میداد.
- تا کی میخوای وانمود کنی که هیج اتفاقی نیوفتاده؟
هرمیون عصبی به نظر می رسید.
رون به سادگی جواب داد: تو درک نمیکنی هرمیون
- چی رو درک نمیکنم ؟ اون دوست منم بود رون یادت که نرفته! فکر می کنی که فقط خودت هستی که از این موضوع عذاب میکشی؟ فقط تو دلت براش تنگ شده؟ پس من چی؟ بچه هاش چی؟
- تو نمیفهمی هرمیون ... باید کمکش میکردم ... باید میرفتم دنبالش
هرمیون تلاش کرد برخلاف اعتقادش او را دلداری دهد: تو نمی تونستی رون ... اگه تنهایی دنبال هری میرفتی حتماً کشته میشدی ... اونوقت کی مراقب بچه ها بود؟
- اوه آره اما اگه اون شب ماگیر میوفتادیم هری خودشو معطل نمیکرد. اون منتظر کمک نمیشد. به هر قیمتی
که شده خودشو بهمون میرسوند. کاری که من برای اون نکردم.
هرمیون بغض آلود جواب داد: میدونم رون میدونم... اما... دیگه کاری از ما برنمیاد. باید اینو قبول کنی.
; ۲۷۸ چه
هلال
حلال حجار
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
رون همانطور خیره به سقف زیر لب جواب داد: شاید اگه یه جسدی، چیزی ازشی پیدا میکردیم حرفت درست بود ... اما یه عینک و چوبدستی ... هیچ وقت مدرک خوبی نیست.
هرمیون آهسته موهای رون را نوازش کرد: اوه، رون، می دونی که هیچ کس بیشتر از من آرزو نداره که حرفت درست باشه اما اون نمیتونه زنده باشه. اگه دست ولدمورت افتاده باشه که میدونیم افتاده، زنده نذاشتتش.
رون با حالتی عصبی جواب داد: هری از بدتر از اینا هم جون سالم به در برده، یادته وقتی جاودانه ساز تسخیرش کرده بود...
- اون موضوع فرق میکرد رون ... اون موقع شرایط متفاوت بود.
رون که ظاهرا حرف های هرمیون را نشنیده بود ادامه داد: فردا گویل و اون یارو مونتاگ رو بازجویی میکنیم ... این دفعه هر جوری شده می فهمم که اون شب چی شده ...
- بیخودی زور نزن ویزلی، از من چیزی درز نمیکنه
رون با خشونت یقه مرگخوار را گرفت: گوش کن عوضی، من دیگه طاقتم تاق شده یا میگی اون شب چه اتفاقی
افتاده یا...
مونتاگ پوزخندی زد: ویزلی، تو کی میخوای آدم شی؟ مثلا داری منو میترسونی ؟
- شاید بهتر باشه یه جور دیگه باهات حرف بزنم... له جی لیمنسر
رون به سرعت مغز مرگخوار را زیر و رو میکرد. این قدر به سرعت این کار را کرده بود که برای چند لحظه نه مونتاگ و نه هرمیون، هیچ کدام عکس العملی نشان ندادند. وقت زیادی نداشت.
- رون چیکار میکنی؟ این خلاف قانونه
توجهی به صدای نگران هرمیون نکرد. در ذهنش آنچه را که میخواست تکرار کرد: بگو با هری چکار کردین؟
مونتاگ از درد فریاد میزد اما او یا چیزی از چفت شدگی نمیدانست یا قدرت حمله ی رون غافلگیرش کرده بود ... تصاویر با سرعت از برابر چشمان رون رد میشد. تصویر خانه دره ی گودریک ... مونتاگ و اسکار وایدلر... جدال
با نانسی ... پیدا کردن لی لی ... درگیری با لونا لاوگود در آستانه ی در ... و بلافاصله خاطرات متوقف شد چیزی مانع از دسترسی رون به اطلاعات مرگخوار میشد اما او کسی نبود که کم بیاورد دقیقا نمیدانست که آن چیست.
۲ ۷۹
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
اما یک مانع بزرگ در برابرشی بود. فشار را بیشتر کرد و بی هیچ رحمی تمام قدرتش را برای نفوذ به ذهن مونتاگ گذاشت. فریادهای مرگخوار در گوشش میپیچید و رون با خشمی بیشتر به او فشار میآورد. قدرت ویزلی خشمگین مانع را هرچه که بود عقب راند چند لحظه طول کشید و حالا فریادهای مونتاگ اتاق را میلرزاند و
سرانجام به آنچه که میخواست رسید.
تصویر مکان آشنایی بر فراز تپه ای هجده متری به سرعت جلو آمد. مونتاگ را میدید که در حلقه مرگخواران ایستاده و در وسط حلقه... جینی دختر بچه وحشت زده مو قرمزی را در آغوش کشیده بود... یک نفر به زور بچه را از او جدا کرد ... با چاقو دست کوچکش را برید و کمی از خون او را در دیگ بزرگ وسط حلقه ریخت... ولدمورت از درون دیگ بیرون آمد ... شنلش را پوشید ... نقاب داری چیزی در گوش او زمزمه کرد و ولدمورت
پوزخندی زد و صدایش را بالا برد: هری پاتر... به جمع ما خوش آمدی
قلب رون لرزید، مرگخوارها راهی باز کردند و از میان راه مردی سی و چند ساله با چوبدستی کشیده جلو آمد. قدمهایش مصمم بود و نگاهش را از روی گروگانها بر نمیداشت. صدایش طنین آشنایی از قدرت توأم با خشم داشت: پیشرفت کردی ریدلی ... با زن و بچه ها طرف میشی؟
- چی کار میکنی این خلاف قانونه !
این کینگزلی شکلبوت بود که با خشونت رون را عقب کشید و ارتباط چشمی را قطع کرد: دیونه شدی؟ داشتی
| می کشتیش
رون با خشم به طرف کینگزلی برگشت: نباید دخالت میکردی ... تازه پیداش کرده بودم ...
چشمهایش از خشمی دیوانه کننده شعله میکشید و برق اشکی که به زحمت جلویش را گرفته بود در نگاهش
دیده میشد: اون میدونه
- اینطوری؟
جادوگر سیاه پوست به دلیلی خاص فریاد میزد تا صدایش به رون برسد. با دست به محلی اشاره میکرد که مونتاگ روی زمین افتاده بود ... گوشه ای مچاله شده بود و هنوز داشت فریاد میکشید و از درد خون بالا می
آورد.
رون که ظاهراً فکرش را هم نمیکرد که چنین کاری کرده باشد برای لحظه ای جا خورد اما چهره اش اصلاً
پشیمان نبود
هرمیون از کنار مرگخوار زمزمه کرد: زیادی بهش فشار آوردی ... ممکنه دیونه بشه
۲ ۸
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
رون به سرعت پاسخ داد: یه سگ کمتر
هرمیون ناباورانه به او نگاه میکرد: ولی رون!
- هرمیون این عوضی لی لی رو دزدیده ... اینو اون اسکار وایدلر بی شرف ... اگه بهت بگم با اون بچه چیکار کردن خودت ریز ریزش میکنی
بعد به طرف کینگزلی برگشت: میتونم ثابت کنم که این عوضی تو قتل لی لی پاتر، جینی ویزلی، لونا و هر بلایی
که دسر شری اومده دست داشته ... به عنوان رئیس وینز گاموت اگ غیر از مرگ براش حکمی ببرخی خودهم
مسکشمت.
کینگزلی و هرمیون با دهان باز به رون نگاه میکردند. در تمام زندگیش اینقدر خشمگین نشده بود. سعی میکرد جلوی ریزش اشکهایش را بگیرد: تا یه هفته ی دیگه وایدلر و هم گیر میارم اگه شانس بیاره قبل از اینکه دستم
بهش برسه خودشو میکشه.
۲ ۸۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
تصور آنچه که ممکن بود ببیند تنش را لرزاند. این بدترین کابوس زندگیش بود. بی معطلی چوبدستی اش را کشید و با آخرین سرعتی که پاهای لرزانش اجازه میداد به سمت خانه دوید. در حالیکه خودش را برای دیدن
بدترین صحنه عمرش آماده میکرد با طلسمی در خانه را از جا کند و به داخل اتاق پرید.
با دیدن اولین سایه ای که به سمت در می آمد قوی ترین طلسم کوبنده ای را که میشناخت فریاد زد: دسکتفرو
بلافاصله فریادی بلند شد و دو نفر با هم به شدت به دیوار کوبیده شدند.
فریاد هراسان نانسی ذهن هری را روشن کرد. دو نفری که به دیوار کوبیده شده بودند ورنون و دادلی دورسلی بودند. در آستانه در نشیمن، سیریوس خواهرانش را در پناه خود گرفته بود. چوبدستی اش را کشیده بود و آماده بود تا از آن دو دفاع کند. هری حرکت سریعی به چوبدستی اش داد و هر دو فرزندش را خلع سلاح کرد. بعد در حالیکه چوبدستی اش را به طرف سیریوس گرفته بود فریاد زد: شما کی هستین ؟ با بچه های من چیکار
کردین؟
هری خشمگین بود. در صدایش هیچ رحمی وجود نداشت و این بچه ها را به وحشت می انداخت. این مرد آن پدر مهربانی که میشناختند نبود... تا به حال هرگز پدرشان را با این حال ندیده بودند: بابا... چی شده؟ ماییم...
قبل از اینکه هری عکس العملی نشان دهد ضربه محکمی به سرش خورد و همه جا سیاه شد...
: ; ; :3 || :
- سیریوس بهتر نیست مامان رو خبر کنیم؟
- چه بلایی سر بابام آوردی؟
این صدای خشمگین سیریوس بود.
هری حرکت آهسته ای کرد. چیز سنگینی را روی سینه اش احساس میکرد... به آرامی چشم هایش را باز کرد. دختر کوچکش سرش را روی سینه او گذاشته بود و در حال گریه به خواب فرو رفته بود. موهای قرمز خوش جم
۲ ۸۲
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
حالتش در صورتش ریخته بود و صورت معصومش را زیباتر میکرد... با ملایمت و اندکی تردید موهای لی لی را از صورتش کنار زد. سرش را که به شدت درد میکرد به طرف صدا چرخاند.
نانسی با چشمهای پر اشک بالای سرش ایستاده بود و با نگرانی به سمتی نگاه میکرد. بدون اینکه جلب توجه
کند مسیر نگاه او را دنبال کرد • • • سیریوس با چوبدستی کشیده رو به دورسلی ها که از پا در هوا معلق بودند ایستاده بود: اگه بلایی سر بابام بیاد بلایی به سرتون میارم که تو تاریخ ثبت بشه.
- سیریوس خواهش میکنم...
- ساکت باشی نانسی
هری به اطراف نگاهی کرد. چوبدستی اش کنارش افتاده بود آهسته آنرا برداشت و قبل از هر حرکتی پسرش را خلع سلاح کرد: اکسپلیار موسی
- بابا...
این صدای هیجان زده نانسی بود. هری به آرامی لی لی را از روی سینه اش بلند کرد و روی کاناپه گذاشت.
دادلی نعره زد: میشه این دیونه رو از من دور کنی؟
عمو ورنون همانطور وارونه پرسید: با پتونیا چیکار کردی؟
سیریوس از دیدن سلامت پدرش نفس راحتی کشید اما صورت هری همچنان سخت و جدی بود: بگو ببینم سیریوس، آخرین خرابکاری تو با رابرت چی بوده و کی ؟
هری نفس عمیقی از سر راحتی کشید: و تو نانسی ... یادته که امسال روز تولدت چی هدیه گرفتی؟
نانسی دستش را به طرف گردنش برد و گردنبند زیبایی به شکل گل رز را از زیر بلوزش بیرون کشید: اینو
هری با خیالی آسوده آن دو را در آغوش کشید: اوه مرلین ... خدا میدونه چقدر ترسیدم... فکر کردم شماها رو از
دست دادم...
بعد ناگهان ذهنش روشن شد: صبر کن ببینم... پس اون علامت شوم روی خونه...
جم
۲ ۸۳
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
سیریوس ناخودآگاه قدمی به عقب برداشت و به آرامی از پدرش فاصله گرفت و این نکته از نگاه هری دور نماند. با خشم فریاد کشید: سیریوس پاترا
رنگ دسیریو دس پریدد بود. بریده بریل ۵ جواب داد: معذرت میخوام بابا... م-... من ف... فقط...
هری از کوره در رفته بود: پسره دیوونه... به حد مرگ منو ترسوندی ... تو... تا به یه وزغ تبدیلت نکردم از جلوی
چشمم دورشو
دسیر بودس فرصت را از دست نداد و به سرعت از نشیمن بیرون دوید. با کاری که کرده بود احمقانه ترین کار
ممکن نزدیک بودن به پدرش بود.
صدای دورگه شده ی دادلی فریاد زد: میشه یکی مارو بیاره پایین؟
هری حرکت ملایمی به چوبدستی اش داد و دو مرد را روی زمین گذاشت: عمو ورنون... متاسفم ... واقعا نمیدونم
- فقط زودتر اون پسره دیوونه رو از جلوی چشم من دور کن. قبل از اینکه خودم بکشمش
هری در حالیکه لی لی را از روی کاناپه در آغوش میکشید گفت: واقعا متاسفم ... سیریوس ... سیریوس پاتر فورا
لحظه ای بعد چهره گناهکار ییسر نوجوانش دتر استانه در ظاهر شد. با ترسی و اندکی نگرانی جواب داد: بله بابا...
هری چشم غره ای به پسرش رفت: فکر نمیکنی چیزی یادت رفته باشه؟
- چی؟
هری ابرویی بالا انداخت: رفتار امشبت شباهتی به یه جادوگر متشخص نداشت. فکر میکنم در درجه اولی یه
معذرت خواهی به میزبانمون بدهکاری
- ولی بابا... اونا به شما حمله...
هری دستور داد: حالا! مگه اینکه بخوای مامانت جریان رو بدونه
سیریوس آهی کشید، جلو آمد و روبروی دورسلی ها ایستاد و باعث شد پدر و پسر ناخودآگاه قدمی به عقب
بردارند.
جم
۲۸:
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری برق شادی را از این حرکت آن دو در نگاه پسرش دید: آقای دورسلی... من واقعا به خاطر کار،... ام... کار...
هری اضافه کرد: احمقانه
عمو ورنون که چهره اش از دیدن نگاه پر شیطنت سیریوس در هم رفته بود با احساس خطر به حرف آمد و چیزی را گفت که هری هرگز فکر نمیکرد بشنود: فکر میکنم بشه سعی کرد. هرچی باشه منم به پدرت حمله
کرده بودم.
- خوابه... خب پسر خاله ممکنه یه تاکسی خبر کنی؟
کردی نمیری؟
هری نگاه عاقل اندر سفیهی به دادلی کرد: اون موقع جین با من بود. تو که توقع نداری با یه بچه خواب و این دو تا نو جوون آپارات کنم؟
- چی چی رات کنی؟
- هیچی بابا ولش کن... تاکسی رو خبر میکنی یا نه؟
دادلی همانطور که به طرف تلفن میرفت جواب داد: تو فقط اینارو ببر واست جمبو جت خبر میکنم.
- خوبه
- بابا جمبو جت چیه ؟
هری چشم غره ای به سیریوس رفت که او را وادار به عقب نشینی کرد: خیلی خب بابا نخواستم...
- خوابه... حالا بهتره راه بیوفتین، میریم خونه مادر بزرگ
- هورا ||||||||||||||||||||||||||||||||||
نانسی و سیریوس با شادی فریادی کشیدند. هری هشدار داد: بچه ها... لی لی خوابیده...
وقتی هر سه به جلوی در رسیدند عمو ورنون بلاخره حرفش را بیاد آورد: هی... صبر کن ... پتونیا؟
گس
; دت ۸ ۲ چه
هلال
حلال حجار
سS
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری ضربه ای به پیشانیشی زد: پاک یادم رفته بود... خاله پتونیا الان تو سنت مانگو بستریه... و بهترین شفا دهنده انگلستان بالای سرشه
نانسی توضیح داد: یعنی مامانم
- درسته ... و اون از من خواست بهتون بگم تا سه روز دیگه حالی خاله مثل روز اولش میشه
- اما ... اما چطوری؟
هری در حالیکه با طلسمی در را به سر جای اولش برمی گرداند اضافه کرد: پزشکی جادوگرا خیلی پیشرفته تر از
• • • پزشکی شماست
عمو ورنون که از جادو کردن هری آن هم درست جلوی در خانه و در معرض دید احتمالی همسایه ها اصلا خوشش نمی آمد و جرات اعتراضی هم نداشت غرید: من می خوام ببینمش
هری در مقابل چشمهای حیرت زده دختر و پسرش توضیح داد: اگه بخواین مشکلی نداره. میتونین برین
جفرسون ...
سیریوس اعتراض کرد: بابا این خلاف قانون رازداریه
- سیریوس ! وسط حرف من نپر... میرین اونجا و از مغازه دارها سراغ بیمارستان سوانح و بیماریهای جادویی سنت
مانگورو می گیرین...
هری چشمکی به پسرش زد که حالا نیشش تا بنا گوش باز شده بود و با حرکت چوبدستی در را به سر جایش متصل کرد. امکان نداشت دورسلی ها که با دهان باز به آنها نگاه میکردند از کسی سراغ بیمارستان جادویی را بگیرند و حتی اگر بر فرض محال چنین کاری میکردند محال بود بتوانند آنجا را پیدا کنند یا حتی وارد آنجا
شوند. با کمی دقت کشف کرد که اخلاق پسرش بیشتر از فرد و جرج به خودش رفته...
درست در همین وقت تا کسی جلوی خانه ایستاد...
چند دقیقه بعد پاتر ها در یک تاکسی بودند و به سمت پناهگاه می رفتند. راننده تاکسی که مرد چهار شانه و قد بلندی بود علاوه بر ظاهر و لباس مسافرانش، از شنیدن طرز عجیب آدرس دادن آنها (هری هیچ وقت با تاکسی به خانه ی ویزلی ها نرفته بود) و همین طور محل خانه ویزلی ها که تقریباً خارج از شهر بود تعجب کرده بود و در تمام مسیر پنهانی آنها را می پایید؛ و وقتی مسافرانش جلوی خرابه خانه کج و کوله ای پیاده شدند برای چند
۲۸
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
لحظه با نگاهش آنها را تعقیب کرد. بلاخره وقتی هری مجبور شد حافظه اش را اصلاح و او را گیج کند از آنجا
دور شد
هری چند قدم جلو رفت. خرابه ساختمان پناهگاه به قدری درب و داغان بود که احتمال میرفت هر لحظه فرو بریزد. در واقع اگر کسی همینطوری به آن نزدیک میشد کوهی از آوار بر سرش فرو می ریخت اما وقتی هری
چوبدستی اش را در آورد و چند حرکت عجیب به آن داد و وردهای ورودی را زمزمه کرد جادو برای چند لحظه متوقف شد و ساختمان آشنای پناهگاه مثل همیشه نمایان شد. درست همانطور که سالها قبل بود. کوچک،
درهم و دوست داشتنی...
ظاهرا این فقط احساس هری نبود. سیریوس و نانسی با خوشحالی به طرف ساختمان دویدند. حتی لی لی هم که از صدای فریاد خواهر و برادرش بیدار شده بود با دیدن پناهگاه، آغوش پدر را که محل مورد علاقه اش بود ترک کرد و با بیشترین سرعتی که پاهای کوچکش اجازه میداد به سمت خانه دوید. هری به دنبال بچه ها وارد باغ کوچک خانه شد. از جلوی باغچه های همیشه پر علف خانه گذشت و پشت سر بچه ها که تا به حال به آغوش مادر بزرگ راه یافته بودند وارد خانه شد.
مالی ویزلی در آستانه آشپزخانه به استقبالش آمد: او ه هری... چه کار خوبی کردی...
و مثل دوران خوش بچگی اش او را در آغوش کشید. انگار همان هری دوازده، سیزده ساله را در آغوش می کشد نه یک مرد سی و چند ساله را...
تنها فرقش این بود که این بار خیلی کوتاهتر از هری به نظر می رسید. تعداد زیادی رگه های خاکستری در لابه لای موهایش خود نمایی میکرد و صورت مهربانش با گذشت سالها پر از چروک شده بود.
- حالتون چطوره؟
- خوابم... مخصوصا حالا که بچه ها رو می بینم... ببینم جینی کجاسی؟
هاگریه پشت سر مالی وارد نشیمن شد: سر کاره
- سر کار ؟ ولی امروز که یک شنبس!
هری لبخندی زد و روی یکی از مبل های چرمی قهوه ای نشست طبقه ی بالا از صدای بچه ها می لرزید:
ماجراش مفصله... بچه ها... آروم ترس. چه خبرتونه خونه رو رو سرتون گذاشتین
این قسمت دوم را تقریبا فریاد زده بود. مالی بلافاصله اعتراض کرد: چی کارشون داری؟ بذار بازیشونو بکنن جم
گس
; ۸۷۴ ۲ چه
هلال
حلال حجار
 
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
ظرف کیکی را که به کمک چوبدستی اش از آشپزخانه احضار کرده بود جلوی هری گرفت و ادامه داد: بچه ها باید آزاد باشن
هری لبخندی زد و تکه ای از کیکی را که مالی به او تعارف کرده بود برداشت: ولی اون موقع ها هیچ وقت به جرج و فرد اینو نمی گفتین
مالی خیلی جدی جواب داد: اون دو تا فرق می کنن... همه چیز رو شوخی می گیرن. ضمنا سیریوس و نانسی تا حالا چیزی رو منفجر نکردن
هری پوزخندی زد: اینکه شما ندیدین دلیل نمیشه که این کار و نکرده باشن... یه نمونش هفته پیش... سیریوس و رابرت کتابخونه اتاق خواب قدیمی سیریوس رو نابود کردن... البته اینجور که فهمیدم مایک هم باهاشون همکاری کرده
- جدی میگی... حیف شد که من ندیدم.
مالی به طرز عجیبی از شنیدن این خبر خوشحالی بود. هری چاره ای ندید جز اینکه اعتراف کند: واسه همینه که اینجا رو این قدر دوست دارن... ولی خب نگران نباشین جین از طرف شما خدمت هر سه تاشون رسید. ریموس هم مجبور شد رو در اون اتاق یه طلسم بذاره که جز من و خودش کسی نتونه واردشی بشه... این طوری وسایل
دسیر بودس تر امان میمونه...
مالی لبخندی زد: فکر نکنم... در واقع اگه یه ذره از خون ویزلی ها تو رگ سیریوس باشه به هر قیمتی که شده
واردشی میشه.
مالی روی مبلی در کنار هری نشست و ادامه داد: بذار هر کاری که دوست دارن بکنن... امیلی وقتی با اوناس واقعا خوشحالله... خارج از مدرسه اون خیلی تنهاس.
- ولی فکر کنم این موقع صبح امیلی خواب باشه.
مالی ابروهایش را بالا برد: پس فکر کردی این سرو صدا از کجا میاد؟ مطمئن باشی تا حالا بیدار شده. میدونی من هنوزم عادت نکردم که اینجا رو سوت و کور ببینم ... وقتی بچه ها اینجان احساسی میکنم دوباره جوون شدم... فقط چند روز دیگه برمیگردن مدرسه... قبلا که شماها مدرسه میرفتین خیلی احساس تنهایی نمیکردم ...
اونوقتا... با آرتور...
۲ ۸۸
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
صدایش از بغض پر شد. هری اصلا نمیتوانست این وضعیت را تحمل کند. هنوز جسد غرق در خون آرتور ویزلی جلوی چشم هایش بود... و چهره مالی وقتی که از ماجرا با خبر شد... چشم هایش داغ شدند ... و بغض گلویش
را گرفت.
درست در همین وقت لی لی که از پله ها پایین آمده بود درست روی پله آخر محکم به زمین خورد و صدای گریه اش هری را نجات داد. به سرعت خود را به دخترش رساند و او را از زمین بلند کرد. دختر کوچک با دیدن چشم های پر اشک پدرش گریه اش را فراموش کرد و با شیرین زبانی پرسید: بابایی... من خولد م زمین. چلا تو
هری به زحمت لبخندی به صورت کوچک دردانه اش زد: آخه تو گریه کردی
لی لی با دستهای کوچکش اشک های پدرش را پاک کرد: من دیگه گلیه نمیکنم ... تو هم گلیه نکن
هری با محبت او را به خود فشرد به آرامی دستهای کوچک لی لی را بوسید. چقدر این بچه شیرین بود ...
مهربان و دوست داشتنی...
درست در همین لحظه چشمش به صورت خیس از اشک دختر چهارده ساله ای افتاد که در آستانه در ایستاده بود. ناخوداگاه لی لی را رها کرد. همیشه سعی میکرد در برابر امیلی کمتر به فرزندانش محبت کند: سلام امی
امیلی به سرعت اشک هایش را پاک کرد: عمو جون... خیلی وقته که ندید متون
این یک اعتراضی بود. مشخصا امیلی دلخور شده بود. دختر نوجوان در لباس آبی زیبایی که پوشیده بود زیبایی خارق العاده ای پیدا کرده بود. در اصلی امیلی نمونه کوچکی از فلور بود. با همان چشم ها، همان وقار و همان موهای بلند خوش حالت... اما اخلاقش، صورتش و مهربانیش به پدرش رفته بود. حتی میشد گفت سلیقه اش در
لباس پوشیدن سلیقه ی خاص بیل بود.
بیشتر مواقع یک تیپ کاملا پسرانه داشت. موهای بلندش را جمع میکرد، بلوز و شلوار جین میپوشید و اکثرا چکمه به پا میکرد... حتی گوشواره همیشگی بیل را استفاده میکرد و دراین مواقع تبدیل میشد به یک بیل کوچک،... فقط خدا میدانست که اگر بعد از کشته شدن بیل و فلور، این کوچولوی خوشگل برای مالی نمیماند
چه بر سرش می امد.
- راستشو بخوای سرم خیلی شلوغه... میدونی که ... کارای وزارتخوانه... دردسرای محفل • • • اونم از وضعیت
هاگوارتز ...
۲۸۹
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
چهره ی امیلی هنوز هم گرفته بود. با نگاهش میگفت که من هنوز قانع نشدم... به طور ناگهانی هری چیزی را بیادآورد که حتماً او را شاد میکرد: حتی فرصت نشد بهت بگم... چند هفته پیش کار کلوپ الف دال رو دیدم...
کارت واقعا عالیه...
لبخندی بر لب امیلی شکل گرفت: جدی میگین؟
- اوه آره... واقعا غافلگیرم کردی... کلاس دومیا حسابی پیشرفت کردن
هری لحظه ای مکث کرد نمیتوانست برای چیزی که میخواست انجام بدهد منتظر جینی بماند او ادامه داد: و برای تشکر... من و جینی یه هدیه ی کوچیک برات داریم. البته درستش این بود که صبر کنم جینی هم بیاد... اما دوست دارم زودتر اینو بهت بدم.
هری چوبدستی اش را حرکتی داد و بسته ی بلند و باریکی را که با مهارت کادو شده بود ظاهر کرد. چشمهای امیلی از دیدن بسته برقی زد. آهسته جلو رفت و با تردید آن را باز کرد. از دیدن جاروی زیبای درون بسته
حیرت زده شد: اذرخشی... ای... این جدیدترین نوعشه... وای عمو جون!
و خودش را در آغوش باز هری انداخت.
- راستش جین ترجیح میداد نیمبوس باشه میگفت دخترونه تره اما من به دلایلی دلم میخواست آذرخش باشه... آخه میدونی خود منم وقتی هم سن تو بودم یکی شو هدیه گرفتم ... به هر حال تقدیم به بهترین کاپیتان تیم های کوییدیچ هاگوارتز ... البته به شرطی که امسال هم قهرمان بشین...
امیلی لبخند شیرینی زد: میتونین مطمئن باشین، ... من ... من...
صدایش لرزید: به بابا قول دادم که هر سال قهرمان بشم.
و باز هم اشک صورتش را نمناک کرد. هری آهسته چشمهای امیلی را پاک کرد: دیگه گریه نکن... مطمئنم که بیل دوست نداره هیچ وقت این چشمای قشنگ رو خیس ببینه. حالا بیا بشین و برام تعریف کن امسال تو بازی نهایی چیکار کردین... میخوام همه چی رو بدونم. بدبختانه من اون بازی رو از دست دادم...
امیلی ابرویی بالا انداخت: یعنی سیریوس براتون نگفته؟
- یه چیزایی گفته اما کیف ماجرا به شنیدنش از زبون کاپیتانه...
* ب : 83 538 833 538 3:
۲ ||
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
نیم ساعت بعد همه ی خانواده دور هم جمع بودند. سیریوس، امیلی و نانسی با مایکل و دیوید (فرزندان فرد و جرج) به طبقه ی بالا رفته بودند. مالی، ربکا و جینی در آشپزخانه مشغول بودند. هرمیون، هری، رون و سایرین هم به شدت گرم تحلیل آخرین گزارشات جسیکا و سوزان در باره آخرین فعالیت های وزارت خانه بودند که به تازگی به شدت بر ضد محفل فعالیت میکرد.
سوزان توضیح داد: از من بپرسی میگم شک کرده. رفتارش خیلی عوض شده.
جرج دستش را دور کمر همسرش حلقه کرد: ناراحت نباشی عزیزم. من مطمئنم که تو مثل همیشه کارتو به بهترین نحو انجام دادی
هری کامل کرد: حق با جرجه سوزان. هیچ کس نمیتوانست این همه سال این قدر خوب وزیر رو زیر نظر بگیره...
سوزان نالید: ولی اون خیلی عصبانیه
چارلی خنده ای کرد: مسلماً اون انتظار نداشته که منشی ویژش از فعالترین اعضای محفل باشه.
هرمیون جرعه ای از نوشیدنی اش نوشید: اینم از آخرین خرابکاری ویژه دانگ، شانس آوردیم وزیر قبلی نفهمید. اگه میفهمید که یکی از بهترین افراد محفل زیر نظرش داره کار مشکل میشد
- و البته بعدش ما هم نمی فهمیدیم که وزیر رو دزدیدن. یا معاونش تحت طلسم فرمانه... در هر حال نباید از این موضوع بگذریم که یکی از بهترین مهره هامون سوخته
فرد خنده ای کرد: اوه سو... اون منظوری نداشت. در هر حال ما هنوز هم یه شانس مهم داریم...
او با افتخار به جسیکا لبخندی زد و ادامه داد: خوبیش اینه که اونا از ارتباط جس با ما بی خبرن...
رون غرید: همین جوری مواظب افراد وزارت خونه ان که اوضاع این طوری شده دیگه ... وقتی نمیدونن کدومشون طرف محفله یعنی نمیدونن که کدومشون هم مرگخواره ... حتی در مورد خانواده ی کارمند اشون تحقیقی
• نمیکنن---- --
- خوبیش اینه که جسی حسابی به اون عوضی نزدیکه و اونم مورد اعتماد ترین فرد وزیره
رون خنده ای کرد: خیلی دلم میخواد ببینم وقتی اون جناب معاون اول می فهمه کسی که اینقدر بهش نزدیک شده زن برادرشه قیافش چطوری میشه... راستی جسی تو چطوری اون آشغال رو تحمل می کنی؟ جم
; ۱ || ۲ چه
هلال
حلال حجار
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
جسیکا لبخند تلخی زد: با بدبختی
فرد با همدردی دستش را دور شانه همسرش انداخت: عزیزم واقعا متاسفم. میدونم که عذاب این کار کمتر از
جسیکا لبخندی تحویل فرد داد: تا وقتی که مفید باشم اصلا مهم نیست.
با ورود خانم ویزلی، جینی و ربکا، چارلی بحث را عوض کرد. رو به فرد کرد و پرسید: راستی کار و کاسبی
چطوره؟
فرد که متوجه منظور برادرش شده بود به سرعت توضیح داد: عالیه... به خصوص این تقویت کننده های سپرهای مدافع... فروششون فوق العادسی
هری که با دیدن سرک کشیدن پسرش از طبقه ی بالا موضوعی را بیاد آورده بود لیوان نوشیدنی اش را از روی
میز برداشت تا ربکا بتواند ظرف کیک را در ان جا دهد: خوب شد یادم انداختی چارلی... من باید با دو نفر اینجا
چهره همه متعجب بود. هری که از گوشه چشم عکس العمل وحشت زده پسرش را در آستانه در آشپزخانه میدید سعی کرد عصبانی تر از آنچه بود به نظر برسد: میشه از تون خواهش کنم که دیگه به هیچ وجه اون مرد جوون رو توی فروشگاهتون راه ندین؟
سیریوس از آشپزخانه نالید: او ه نه...
قیافه حاضرین کنجکاو بود اما جینی که تا ته ماجرا را خوانده بود چهره در هم کشید: باز چه دسته گلی به آب
داده ؟
- دیروز صبح با استفاده از اون گرد تغییر شکل، نانسی و لی لی رو حسابی ترسوند.
فرد لبخندی زد: او ه هری... فقط همین!
- یه کم شوخی با دخترا که اینقدر عصبانیت نداره مرد!
هری تکه ای از کیکش را بلعید: کاشی فقط همین بود جرج، دیشب منو هم تا سر حد مرگ ترسوند.
جرج خنده ای کرد: بس کن بابا... مگه چیکار کرده؟
جینی زمزمه کرد: امیدوارم منظورت تو خونه خالت نباشه!
۲ ،۹۲
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری سری به تایید تکان داد و رو به جینی توضیح داد: وقتی از سنت مانگو برگشتم یه نشون شوم بالای خونه خاله اینا کاشته بودن.
جرج نگاهی به فرد کرد: ولی اون نشون شوم تقلبی هنوز آماده نبود...
- ما حتی تستش هم نکرده بودیم!
هری غرید: خواهر زاده عزیز تون این کار رو انجام داد و و باید بگم بد جوری منو ترسوند...
برق افتخاری در چشم دو ویزلی شرور درخشید خواهرزاده شان به خودشان رفته بود و این چیزی بود که تقریبا
همه به آن اعتقاد داشتند.
هری که نمیخواست آنها زیادی خوشحال شوند ادامه داد: حالا بماند که من چه حالی شدم... کم مونده بود
خونه دورسلی هارو رو سرشون خراب کنم.
فرد نگاهی به سیریوس که از لای در آشپزخانه سرک میکشید کرد: فکر کنم این دفعه زیادی تند رفتی
جرج نگاهش را از چهره ی خشمگین جینی برداشت: و ظاهرا بدجوری هم توی دردسر افتادی
هرمیون به رون تنه ای زد تا او را متوجه چیزی کند. نگاه چارلی به مالی بود که صورتش هیچ احساسی را نشان نمیداد. کاملا سرد و خشک... با نگرانی دستش را جلوی صورت مادرش تکان داد: مامان... حالت خوبه؟
مالی ناخوداگاه به گریه افتاد. جینی مادرش را در آغوش کشید و همانطور که شانه های رنجور او را نوازش میکرد سعی کرد جلوی ریزش اشکهای خودش را بگیرد... دیگر هیچ کس لبخند نمی زد. مطمئنا همه آنها بیاد شب شومی افتاده بودند که علامت شوم بر بالای پناهگاه شناور بود. نگاه ها از مالی به سمت هری برگشت که با
احساس گناه به او نگاه میکرد ... مطمئنا مالی بهتر از هر کس دیگری حال دیشب او را درک میکرد...
وقتی سکوت بیش از اندازه طولانی شد هرمیون چاره ای پیدا کرد. همانطور که لیوانهای نوشیدنی را جمع میکرد پیشنهاد داد: ببینم شماها نمیخواین برین یه دست کوییدیج بازی کنین؟
همه حاضرین با حیرت و عصبانیت به او نگاهی انداختند اما او با نگاهش از آنها کمک میخواست. جم
گس
۹۳، ۲ چه از:
در
خبر ۹
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
فرد که زودتر از بقیه منظور او را فهمیده بود سری تکان داد.
رون از جا بلند شد: خب راستش من بدم نمیاد یه پرواز کوچیک داشته باشم.
جرج سری تکان داد: میتونیم پسرا رو هم با خودمون ببریم ... یه هوایی بخورن،
کمی بعد مرد های خانواده به همراه سیریوس، مایکل، دیوید و نانسی و امیلی راهی تپه محل تمرین کوییدیچ خانواده شدند و بقیه کنار مالی ماندند تا او را آرام کنند.
در بین راه امیلی با شادی از جاروی جدیدش تعریف میکرد. چارلی با شوق جاروی او را بررسی کرد: خیلی بهتر
- از صبح میخواستم باهاش پرواز کنم اما مامان بزرگ اجازه نداد از خونه بیام بیرون...
فرد زیپ جلویی لباسش را بست: خب حالا میتونی باهاشی پرواز کنی... به شرطی که بذاری من باهاشی یه دوری
بزنم.
وقتی امیلی با شوقی به سراغ نانسی که کمی جلوتر راه میرفت رفت فرد زمزمه کرد: واقعا ممنونم هری... خیلی وقت بود این قدر خوشحال نشده بود... هری... هی با توام...
هری تکانی خورد: چیه ؟
رون با تعجب او را بررسی کرد: تو حالت خوبه؟
- خوب... ا... راستش نمیدونم... بعد با خشم صدایش را بالا برد: من نباید اون حرف احمقانه رو میزدم... همیشه همینه اول حرف میزنم بعد فکر میکنم... اصلا حواسم نبود که...
چارلی دستی روی شانه ی هری گذاشت: فکرشم نکن... مامان میدونه که تو عمدا این حرف رو نزدی... هر کسی دیگه ای هم جای تو بود حالش اصلا خوب نبود...
۲ || :
 
________________
بی نام و نشان
نویسنده: ستم به
f} صorج ح
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
فصل یازدهم:
هدیه تولد
- بچه ها... زودباشین باید خیلی زود بر گردیم.
یری صدای جینی بود که به شیوه خانم و یزلیای ندانش تر به گوجه دیاکور، صدا میزد. جند لحهٔ این صدای جینی بود که به شیوه خانم ویزلیایی فرزندانش را برای رفتن به کوچه دیاگون صدا میزد. چند لحظه بعد نانسی و سیریوس حاضر و آماده پایین پله ها ایستاده بودند: ما حاضریم
- بله دارم می بینم.
هری در حالیکه لی لی کوچک را در آغوش داشت از این گروه دو نفره سان دید. طبق معمولی نانسی مشکلی
نداشت: سیریوس ... یقه ی بلوز تو مرتب کن...
- بله قربان
پسر نوجوان در مرتب ترین شرایطش بود. ظاهرا داشت اخرین تلاشهایش را برای به دست اوردن جاروی جدید
میکرد.
در همین وقت جینی در حالیکه جغد کرم قهوه ای بزرگی روی شانه اش بود وارد شد. جغد به محض دیدن
تانیا... چطوری دختر خوب ؟
جغد هوهوایی کرد و جینی توضیح داد: هری... تانیا یه نامه آورده.
با این حرف چهره دو نوجوان که به امید به دست آوردن نامه منتظر بودند در هم رفت. هری پاکت پوستی را از جینی گرفت و نامه را باز کرد. به سرعت آن را خواند و طبق معمول جواب نگاه های کنجکاو فرزندانش را با آتش زدن نامه داد. بلافاصله نگاهی بین دو نوجوان رد و بدل شد. این یعنی نامه به محفل ققنوس مرتبط میشد. به خوبی فهمیده بودند که از هری و جین اطلاعات درز نمی کند... فقط امیدوار بودند که پدرشان دوباره انها را برای ماموریت ترک نکند. هر بار که هری برای ماموریت چند روزی از خانه دور میشد نگرانی های جینی هم شروع میشد. بداخلاق میشد و کمتر حرف میزد. با هر صدای کوچکی از خواب میپرید و شبها کابوس میدید. بچه ها هیچ وقت دلیل واقعی نگرانی مادرشان را درک نمیکردند انها میدانستند که شغل پدرشان پر خطر است
۲ || ||
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
اما تنها زمانی که یکبار ریموس لوپین پدرشان را غرق در خون به خانه آورد به عمق خطری که او را تهدید میکرد پی بردند و از آن پس آنها هم در نگرانی جینی شریک بودند.
هری که معنی نگاه ها را به خوبی دریافته بود لبخندی زد: به چی نگاه می کنین ؟ راه بیوفتین دیگه
هر پنج نفر به اتاقی بغلی رفتند جایی که یک بلوز کهنه به عنوان رمز تاز منتظرشان بود. هری با دیدن بلوز لبخندی زد. رون همیشه می گفت که بلاخره با این کار سرش را به باد خواهد داد.
- خیلی خب... قبل از رفتن یادتون باشه...
سیریوس حرف پدرش را ادامه داد: از هم جدا نمیشیم... شیطونی نمیکنیم و سر خود از مغازه ی دایی فرد سر در نمیاریم ضمنا حواسمونو جمع میکنیم که اطراف کوچه ناکترن نریم...
هری که از قانون مند شدن غیر متقر به پسرش خنده اش گرفته بود ادامه داد: کاملا درسته... حالا با شماره سه...
دک • • • • دو... دستانه...
چند ثانیه بعد در کوچه ی دیاگون درست جلوی بانک گرینگوتز ظاهر شدند هری رو به جینی کرد: تا یه پاتیل نو برای نانسی بخری من میرم بانک و برمیگردم... فکر میکنم ریموس تا حالا رسیده باشه... سعی میکنم تانکس و رابی رو بفرستم پیشتون. این طوری خیالم راحت تره... اگه مشکلی پیش اومد فورا خبرم کن ... نیم ساعت
دیگه جلوی بستنی فروشی همو می بینیم.
- باشه هری... و لطفا نگران نباشی
هری لی لی را به همسرش سپرد: جین من فقط میخوام مطمئن بشم که کسی به خونواده ی من آسیب
و به طرف بانک به راه افتاد. واقعیت این بود که با کشته شدن ولدمورت و دست گیری گروه گروه مرگخوارها جامعه جادوگری خیلی امن شده بود اما هنوز هم در گوشه و کنار دسته های کوچک باقیمانده از جادوگران سیاه آتش به پا میکردند... همین چند هفته پیش یکی از کاراگاهان وزارت خانه به همراه تمام خانواده اش کشته شد. مسلماً در این بین خانواده کوچک هری هم در خطر بودند... به خصوصی که مرگخوارها بدشان نمی آمد از کسی که چندین سال مایه ی عذابشان بود انتقام بگیرند... از طرفی هری نمیتوانست جلوی این فکر را بگیرد که هنوز یک جاودانه ساز را پیش رو دارد... هر جای ممکن را گشته بود اما چیزی پیدا نکرده بود... در سیزده سال
گذشته این نگرانی لحظه ای رهایش نمیکرد...
۲ ۹۷
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
چند دقیقه بعد جلوی بانک بود. چون هنوز از ریموس و تانکس خبری نبود به داخل رفت تا از حسابش برداشت
کند... امسال خرجش بالا رفته بود. تصمیم داشت سه دسته جارو بخرد که البته با مال امیلی میشد چهار تا.
علاوه بر این بچه ها چند سری کتاب و کلی خرت و پرت دیگر هم نیاز داشتند. به نظر میرسید سرانجام مجبور
بود به سراغ صندوق ارثیه ی سیریوس برود...
وقتی بلاخره نصف حساب گرینگوتز قدیمی سیریوس را خالی کرد واز شر گاری متحرک وحشتناک تونل راحت شد چشمش به ریموس افتاد که از گاری دیگری پیاده میشد.
- سلام هری
- دیر کردی ریموسی... ببینم تانکس و رابرت کجان؟
- رابی، سیریوس رو پیدا کرد ... با هم رفتن پیش بقیه...
زمانیکه دو مرد به خانواده شان ملحق شدند نانسی، خانم ها را برای یک کار اسرارآمیز از آنها دور کرد. چهار مرد بعد از خرید شنل و مواد اولیه درس معجون سازی دور هم نشستند و مشغول صحبت شدند...
سیریوس بسته ای را از جیبش در آورد آنرا به دست رابرت داد قدر همان حالی با صدای بلند گفت: تولدت
مبارک راب
- ممنور سیریوس ...
هری لبخندی زد: چه زود میگذره ... انگار همین دیروز بود ...
ریموس سری تکان داد: تو همه ی زندگیم هیچ وقت او نقدر استرسی نداشتم...
:{ :: S:: 8:: 8 8 2::
هری در دفتر کارش نشسته بود و به سرعت متن گزارشی را تنظیم میکرد. رون به دفتر پدرش رفته بود و هرمیون برای مشورت با کینگزلی آنجا را ترک کرده بود. ناگهان نوری درخشید و سپر مدافعی در جلویش شکل گرفت... یگ گرگ بزرگ قهوه ای
صدای نگران و هیجان زد ۵ یا ریموس لوپین دتر اتاقی پیجید: هری... وقتشه... داره میاد... پاپی الان رسید... ما تو
جم
۲ || ۸
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
با هیجانی ژرف از جا پرید و با بیشترین سرعت ممکن شنلش را پوشید. در دفترش را پشت سرش به هم کوبید و دوان دوان خودش را به یکی از شومینه های خروجی رساند...
درست قبل از اینکه پا به درون شومینه بگذارد صدای بم کینگزلی را از پشت سرش شنید: کجا میری هری؟
- سلام کینگزلی ... من واقعا متاسفم ... عجله دارم ... بعدا می بینمت
کینگزلی با نگرانی پرسید: خبریه؟
هری صدایش را پایین آورد: همین الان یه پیغام از ریموس داشتم... داره میاد...
چشمهای جادوگر سیاه پوست از شعف برقی زد: عالیه از طرف منم بهشی تبریک بگو به محض اینکه بتونم
خود مو میرسونم...
- باشه پس ... تو خونه میبینمت رئیس
قبل از اینکه به داخل شومینه بپرد با سپرش پیغامی برای رون فرستاد... در شومینه میچرخید و در دلش به این روش نفرین میفرستاد... از بچگی از پرواز با شومینه متنفر بود... کمی بعد از شومینه ای در وسط لندن بیرون پرید. اینجا در واقع یک ایستگاه امنیتی بود که تنها خروج افراد از وزارت خانه را ممکن میکرد. ۱۸ شومینه
سنگی در کنار هم ...
مردی که در گوشه اتاق پشت میز نشسته بود همانطور که سرش پایین بود اعلام کرد: روز بخیر...
- سلام دیدالوس
دیدالوس دیگل سرش را بالا آورد و با دیدن هری لبخندی بر لبش نشست: سلام هری... خوشحالم میبینمت. معذرت می خوام امروز سرم خیلی شلوغ بوده...
به سرعت با نگاهش اطراف را بررسی کرد و چون مزاحمی ندید با قیافه ای مشکوک اضافه کرد: خبری شده؟
- باید برم گریمولد ... داره دنیا میاد...
هیجان از جا پریدن دیدالوس باعث شد که بار دیگر کلاه از سرش روی زمین بیوفتد: این فوق العادس
بلاخره وقتی هری دیدالوس را مطمئن کرد که پیام تبریک او را هم به گوشی تانکس و ریموس میرساند توانست پا در خیابان بگذارد و لحظه ای بعد با صدای بلندی ناپدید شد.
جم
۲ || ||
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
در خانه میدان گری مولد ریموس لوپین کلافه و نگران قدم میزد. حدود نیم ساعت بود که پاپی خودش را به آنجا رسانده بود. بعد از آن که او را از اتاق تانکسی بیرون انداخته بود دیگر هیچ خبری از وضعیت همسرش به او نداده بود. نگرانی رهایش نمیکرد از پله ها پایین رفت تا آبی به صورتش بزند. درست در همین زمان شعله محافظ
ورودی درخشید، دروازه باز شد و هری به سرعت وارد شد. با دیدن ریموس که رنگ به صورت نداشت نگران شد
و پرسید: چی شد؟ ریموس !
مرد نگران شانه ای بالا انداخت: تو اتاقه... خوب شد اومدی هری ... داشتم دیوونه میشدم. خیلی طول کشیده ... من واقعا نگرانم...
هری مغزش را برای یافتن کلماتی آرامش بخش زیر و رو کرد اما قبل از اینکه دهان باز کند صدای گریه نوزاد از
داده بودند، پاپی پامفری در حالیکه نوزادی را که در پتو پیچیده شده بود در آغوش داشت از اتاق بیرون آمد...
- تبریک میگم ریموس ... یه پسره
ریموس که ظاهرا متوجه حرف او نشده بود با صدایی لرزان پرسید: نیمفادورا...
پاپی خیال او را راحت کرد: خیلی خوبه ... و الان خوابیده... ببینم نمیخوای بچه رو ببینی ؟
و بچه که شبیه بقچه پتو پیچیده شده بود را در میان دست های لرزان ریموس گذاشت. هری همانطور که به چشم های حیرت زده ی ریموس نگاه میکرد جلو رفت. نوزاد کوچک به خواب رفته بود و در خواب شست دستش را می مکید.
ریموس که مسخ شده به نظر می رسید چند بار دهانش را باز و بسته کرد و بلاخره موفق شد حرف بزند: باورم
و بچه را در آغوش فشرد. موهای نوزاد صورتی بود و خیلی کوچک به نظر می رسید. هری بلاخره به حرف آمد: کینگزلی و دیدالوس از شنیدن این خبر ذوق زده شدن... رون به مامانش پیغام داده، همشون تا چند دقیقه دیگه
پیداشون میشه البته به جز جینی ... با دین توماس رفته بیرون
لحن هری کمی تلخ بود. ریموس که گویا قبل از این حضور هری را از یاد برده بود طوری از جا پرید که او یک
قدم عقب رفت: بیا هری... بگیرش... هرچی نباشه تو پدر خوند شی. م
گس
۳ ۲ ۱
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
بعد قنداق را به طرف هری گرفت. در حالیکه به چهره نوزاد خواب نگاه میکرد گفت: بیا رابرت... این پدر خوند ته... چرا وایسادی هری... بگیرش دیگه ...
هری دستهای لرزانش را جلو برد و قنداق کودک را در آغوش گرفت: رابرت! چقدر شبیه توئه... البته موهاش
مثل تانکسه
بلافاصله بعد از این حرف بچه سکسکه ای کرد و موهایش به رنگ نارنجی تر آمد... هری و ریموس که برای
لحظه ای از این تغییر جا خورده بودند لبخندی به هم زدند که با سکسکه ی دوم بچه و تغییر رنگ موهایش به
بنفش به قهقهه تبدیل شد...
:{{ :: *:*#*:*
هری لیوان نوشیدنی اش را روی میز گذاشت: روز هیجان انگیزی بود
ریموس سری تکان داد: خیلی هیجان انگیز...
و عکسی را از جیبش درآورد: این اولین عکس رابیه
در آن عکس تانکس، هری و ریموس کنار هم نشسته بودند و نوزادی در آغوش ریموس بود که تقریبا دو روزه به نظر میرسید. هر چند دقیقه یک بار کودک سکسکه ای میکرد و تغییر رنگ میداد.
رابرت با نگاهی به عکسی گفت: از همون اولشم خوش تیپ بودم.
سیریوس موهای رابرت را بهم ریخت: اینجوری خوش تیپ تری
در همین زمان صدای جینی از پشت سر اخطار داد: داری چیکار می کنی سیریوس ؟
سیریوس برگشت. جینی و نانسی کوهی از کتابهای مدرسه را حمل میکردند و تانکس، لی لی را در آغوش داشت: آقایون لازمه یادآوری کنم که ما هنوز کلی خرید داریم؟
بعد با لحنی سرزنش آلود به همسرش اضافه کرد: قرار بود شنل بخرین
ریموس به سه ساک در کنارشی اشاره کرد: خریدیم... هم شنل ... هم مواد اولیه معجون سازی،... حالا بیاین
بشینین یه چیزی بخورین.
موقعی که تانکس، نانسی و جینی در کنار آنها دور میز نشستند هری چیزی را بیاد آورد: نانسی ... پسرا ... با من سS
۱ ۲ ۳ از:
هلال
حلال حجار
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
ریموس با تعجب پرسید: کجا؟
هری به سادگی جواب داد: خصوصیه
سپس چشمکی به سه نوجوان زد و چهار نفره به راه افتادند. کمی بعد جلوی فروشگاه مرغوب ترین لوازم
کوییدیج بودند. در مقابل نگاه شادمان سیبریوس، هاشری وارد فروشگاه شد: خب... طبق قرارمون حالا میتونین
سیریوس و نانسی هیجان زده به بررسی جاروهای داخل مغازه پرداختند.
فروشنده که مرد کوتاه قامت و تاسی بود جلو آمد: چه کار میتونم براتون بکنم آقا؟
هری به سادگی پاسخ داد: این سه تا نوجوون به سه تا جاروی مسابقه خیلی خوب احتیاج دارن... بهترین
جاروهاتون... چون اگه امسال تیم کوییدیچشون قهرمان نشه من میدونم و اونا
فروشنده که کمتر برایش پیش آمده بود که یک مشتری سه جاروی خوب از او بخواهد با هیجان جلو آمد تا در مورد کیفیت جاروهایش سخنرانی کند: این آخرین مدل پاک جاروئه... سرعتش در یک دقیقه به ۳۰۰
کیلومتر میرسه...
- آذرخش قدیمی من ۳۵۰ تا در دقیقه سرعت می گیره... یه جاروی بهتر لطفاً
فروشنده دستی به ریشش کشید: خب وقتی شما آذرخش سوار میشین هر جارویی نمیتونه راضیتون کنه... با این حال من همیشه یه چیزایی واسه مشتری های خاصی دارم آقا... اجازه بدین... آهان ایناهاشی ... این آخرین نمونه ی ستاره دنباله داره ... سرعتش بالا تر از پاک جاروئه و قدرت مانور خوبی داره... جنسش از ماهونه و به
درد مهاجمین می خوره ...
و چون نگاه ناراضی هری را دید ادامه داد: یه نیمبوس هم دارم... سریعترین جاروی امساله... زیبا روون و خیلی سریع ... این یکی آخرین مدل آذرخشه. سرعتش به ۴۳۰ تا در دقیقه میرسه قدرت مانور پذیریش عالیه و خیلی روون تر از مدلهای قبلیشه... بهتون قول میدم برای ده سال آینده جاروی اول دنیاسی. به قیمت بالایی که داره می ارزه
بعد از چند دقیقه بحث سیریوس یک آذرخش و نانسی یک نیمبوس را انتخاب کرد. هری رو به رابرت که هنوز
مبهوت مانده بود کرد: خب رابی... چیزی انتخاب کردی؟
موهای رابرت به سرخی صورتش در امد: من نمیتونم... نمیتونم قبول کنم...
۳ . ۲
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
چهره هری جدی شد: هی... مرد جوون ... من پدر خوندت هستم و بهت میگم باید زودتر هدیه تولدت رو انتخاب
- اما... یه جارو... خیلی گرونه...
- اما نداره راب... مگه اینکه بخوای روز اول ترم گریفندور ۲۰۰ امتیاز از دست بده...
هری هرگز چنین کاری نمیکرد اما میتوانست حداقل تهدید بکند. رابرت چند لحظه با ناباوری به پدر خوانده اشی خیره شد و وقتی چشمک آشکار او را دید لبخندی زد.
چند دقیقه بعد وقتی سه نوجوان با سه بسته بزرگ کادو شده که حاوی جاروهای مسابقه بود به نزد سایرین برگشتند با هیجان در مورد قهرمانی گریفندور بحث میکردند.
تانکس و ریموس که با دیدن جاروی آذرخش رابرت متحیر مانده بودند لب به اعتراض باز کردند اما هری فرصت
نداد: بیبی را ربکمونتبار... این هگلیه تولد شه... چه بخوای چه نخوای...
- اما هری... تو نباید...
هری چهره عصبانی به خود گرفت: به من نگو چی به پسر خوندم هدیه بدم ریموس
تانکس کوتاه نیامد: هری این جارو خیلی گرونه... تو نباید همچین کاری بکنی...
- من از پدر خوندم یه جارو گرفتم و به پسر خوندم هم جارو هدیه میدم... شما دو تا هم اگه اعتراضی دارین الان براش خیلی دیره... باید موقع انتخاب پدرخوندش دقت میکردین، ...
و به این ترتیب رابرت در نهایت مسرت هدیه تولدش را نگه داشت.
اگر چه خرید سه جاروی مسابقه مقدار زیادی از پولی را که زمانی به هری به ارث رسیده بود مصرف کرده بود اما به دیدن شادی بچه ها و هیجانشان برای له کردن تیم اسلیترین می ارزید. در هر حال با در دست داشتن اسناد املاک بلک هری بعید میدانست که چند جاروی مسابقه مشکلی در حساب بانکی اش ایجاد کند.
ریموس لوپین با عصبانیت در راهروهای هاگوارتز قدم برمیداشت. مشخصا نگران به نظر میرسید. با عبور از دو راهروی مخفی به سرعت خودش را به محل مورد نظرش در طبقه پنجم رساند. یک دفتر کار که بر سر در آن پلاکارد نقره ای رنگی میدرخشید
۳ .۳
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری پاتر... استاد دوئل
بعد از ماجرای حمله مرگخوارها به هاگزمید که سالها قبل اتفاق افتاد مک گونگال تصمیم گرفته بود که به شاگردانش مبارزه را آموزش دهد و برای این کار هری را مناسب دیده بود. بنابراین مرد جوان در کنار کارهای وزارت خانه هفته ای سه روز را در قلعه باله آموزش نوجوانان کمیت پرداخت و از این کار لذت میبرد.
سه ضربه به در اتاق خورد و هری از پشت میزش جواب داد: بفرمایید تو
لحظه ای بعد چهره نگران و عصبی ریموس لوپین در آستانه ی در ظاهر شد: عصر بخیر ریموس ...
- هری بگو که این کار و نکردی!
چهره ی هری کمی نگران شد: چه کاری رو؟
ریموس واقعا عصبانی به نظر می رسید: خودت خوب میدونی ... باورم نمیشه ! ... تو واقعا اونو دادی به اونا؟
هری لبخندی زد و شانه ای بالا انداخت: چه ایرادی داره؟
لوپین فریاد زد: یعنی نمیدونی؟ اون دو تا همینجوری هم به حد کافی دردسر درست میکنن...
- اما اونا قسم خوردن که مسئولانه رفتار کن... چه ضرری داره که اونا هم به اندازه ما از دوران مدرسه شون لذت
ببرن؟
ریموس هوفی کرد: من اونا رو فرستادم پیش تو که تنبیهشون کنی نه اینکه بهشون جایزه بدی...
هری مختصر توضیح داد: شنل از پدرم به من رسیده و من مطمئنم که سیریوس هم لازمش میشه
- اوه البته ... یه امکان فرار حسابی برای خلافکار بزرگ... حالا شنل جیمز هیچی ... هیچ فکر کردی اگه با نقشه...
هری لبخند موذیانه ای زد: به رابرت گفتم که آقای مهتابی میخواد که اون نقشه رو داشته باشه چون فکر کردم
که نقشه باید تو خونواده ی سازندگانش بچرخه... یه یادگاری از تو، بابا و سیریوس ... و ضمنا قسم خوردن که جز در مواقع خطر از مدرسه خارج نشن،
- ممنون از لطفت که دست منو پیش رابرت رو کردی ... تو که پاک آبرومو بردی
هری چشمکی به ریموس زد: اولا اونا چیزی از هویت آقای مهتابی و دوستانش نمیدونن ... بعدشم توهمیشه باید نقش پدرای سخت گیرو بازی کنی؟ کوتاه بیا مرد اون دو تا همیشه جلوی چشم ما هستن.
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- و با این وجود هر روز یه اقتضاح تازه بالا میارن.
- بس کن ریموس بذار از دوران مدرسه شون لذت ببرن خودت میدونی که اون دو تا از هم جدا نمیشن چه ضرری داره که هر دوشون با هم...
ریموس دستهایش را بالا آورد: باشه... باشه ... من تسلیمم ... یعنی دیگه کاری از دادستمام برنمیاد که انجام بدل م.
دو طبقه پایین تر در یکی از کلاسهای خالی رابرت و سیریوس با هیجان روی نقشه غارتگری که ساعتی پیش از هری گرفته بودند خم شده بودند.
سیریوس به نقطه ای اشاره کرد: اینجا رو ببین... بابات پیش بابامه!
- شرط میبندم داره سرش داد میکشه
سیریوس به کمد تکیه داد: آخ که چقدر دلم میخواد بدونم دارن به هم چی میگن
بعد با اشتیاق اضافه کرد: نظرات چیه که امشب یه سری به هاگزمید بزنیم؟
چهره ی رابرت جدی شد: هنوز یه ساعت نیست که قسم خوردیم!
سیریوس امیدوارانه به چهره ی رابرت نگاه کرد و وقتی متوجه شد که او کوتاه نمی آید زیر لب غرولندی کرد:
خیلی خب بابا... ضد حالی...
در همین وقت نوری از دیوار رد شد و یک طاووس نقره ای با وقاری خاصی دور اتاق چرخی زد و روبروی آنها ایستاد. منقارش را باز کرد و با صدای خشمگین امیلی بر سر آنها فریاد کشید: هیچ معلومه کدوم گوری هستین ؟ مثلا این آخرین تمرین قبل از کریسمسه... اگه تا پنج دقیقه دیگه تو زمین کوییدیچ نباشین ...
---- اوه پسر ... پاک فراموشی کرده بودم...
سیریوس نقشه را زیر و رو کرد. در محل استادیوم کوییدیچ پنج نقطه به چشم میخورد امیلی. نانسی. مایکل. فرانک جانسون و الک پیرسون ... نقطه مربوط به امیلی مدام مسیری حدود چند متر را میرفت و برمیگشت:
شرط گتی بند هم حسابی داغ کرده
با چوبدستی اش ضربه ای به نقشه زد: شیطنت تموم شد
در زمانی که سیریوس نقشه را پاک میکرد رابرت شنل نامرئی را تا کرد و به دست او داد: بدارش تو صندوقت... |- یادت باشه تا وقتی لازم نشده این یه رازه
سNS چه از:
حلال حجار
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
سیریوس شنل را در زیر ردایش چپاند و نیشخند شیطنت باری بین دو پسر رد و بدل شد و بعد هر دو با هم از کلاس خارج شدند تا قبل از رفتن به زمین کوییدیچ جارو و رداهایشان را بردارند...
:{{{ :: * : :}; }
تاریکی نیمه شب شهر را در برگرفته بود. آسمان ابری بود کورسوی ستارگانی که هر از چند گاه از میان ابرها بیرون میامدند تنها نور موجود در خیابانی بود که به طور مرموزی خالی و ساکت به نظر میرسید. به جز برگهای درختانی که در باد ملایم پاییزی تکان میخوردند. هیچ جنبنده ای حرکت نمیکرد با این وجود خیابان خالی نبود شاید اگر کسی گوشهایش را تیز میکرد صدای حرکت شنلهایی را که در تاریکترین نقاط ممکن پنهان شده
بودند میشنید.
دو نفری که صبورانه در سکوت انتظار میکشیدند صبرشان به سر نمیامد. این راهی بود که خودشان انتخاب
کرده بودند اگرچه مجبور شده بودند به خاطرش در برابر تمام خانواده بایستند.
پنجره نگاه میکرد چهار نقابدار شنل پوش را میدید که از انتهای کوچه جلو می آمدند. حمله های چند هفته ی اخیر به همکارانشان باعث شده بود که چشمانشان را کاملا باز نگه دارند. با این حال دو نفر دیگر کاملا خارج از دید آنها بودند.
مردی که بزرگسال تر بود از میان تاریکی به همراهش اشاره ای کرد که صبر کند تا حریف به حد کافی نزدیک شود. نمیخواست این بار هم شتاب مرد جوان آنها را به دردسر بیاندازد. آهسته دستش را عقب برد و کلاه شنلش را بر سر کشید. علاقه ای نداشت که هویتش را نزد مرگخواران بر ملا کند.
از میان تاریکی شصت دست همراهش را دید که به علامت تایید از زیر شنل نامرئی ظاهر شد. او هم همینکار را
میکرد.
چهار تازه وارد نزدیکتر آمدند و حالا دقیقاً جایی در میان آن دو قرار داشتند. سه انگشتش را به همراه جوانش نشان داد و دستش را به سمت خودش گرفت به این معنا که سه نفر را برای او بگذارد و به سراغ چهارمی برود اما این چندان با طبع جوان مغرور سازگار نبود. همراه جوانش به شدت سرش را تکان داد و دو انگشتش را برای
او بالا گرفت که با مخالفت جدی روبرو شد. هنوز جوانتر از آن بود که به تنهایی با دو نفر بجنگد.
فرصتی برای تلف کردن نبود مرگخوارها به فاصله ی مناسبی رسیده بودند جایی در دست در بیرن دو مرد.
در یک لحظه چوبدستی اش را کشید و روبروی مرگخوارها قرار گرفت: شبتون بخیر آقایون
۳
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
نگاه تازه واردین از او چرخید و روی مرد جوانی که شنل نامرئی اشی را کنار انداخته بود و پشت سرشان ایستاده بود ثابت ماند. صورت هر دو نفر پوشیده بود هر دو آماده ی مبارزه بودند. مرگخوارها مهاجمین را بین خود تقسیم کردند. هر دو نفر یکی را انتخاب کردند و در یک لحظه رگباری از طلسمهای رنگارنگ از دو طرف باریدن
گرفت.
نقابدار اول به سرعت سپری جادویی دور خودش ایجاد کرد تا دو طلسم مرگ را منحرف کند هر دو طلسم به سپر برخورد کرد و هریک در جهتی منحرف شد اولی بالا رفت و لامپ خاموش خیابان را منفجر کرد و دیگری سوراخ بدشکلی روی دیوار یکی از خانه ها گذاشت. معطل نکرد بلافاصله سه چهار طلسم قدرتمند به سمت دو مرگخوار فرستاد. اولین مرگخوار با مهارت طلسم ها را دفع کرد اما نفر دوم مجبور شد خودش را روی زمین بیاندازد و این باعث شد نقابش بر زمین بیوفتد و صورت لاغرش پوشیده در موهای بور نمایان شود. با خشم
غرید: راجرز!
خشمی ناگهانی درونش شعله میکشید برایش مهم نبود که محفل چه میخواهد نمیتوانست در برابر وسوسه ی کشتن قاتل برادرش مقاومت کند. حالا بدترین طلسمهایش را روانه میکرد و دو مرگخوار با قدرت آنها را دفع میکردند. پرتو سبز طلسم شکنجه گر را منحرف کرد و از برابر طلسم سرخ رنگی جا خالی داد تا نزدیکترین درخت را به اتش بکشد. دو مرگخوار او را به زیر رگبار طلسمهایشان گرفته بودند. هر سه نفر چابک و چالاک بودند و به خوبی طلسمها را دفع میکردند. کمی بعد برخورد طلسمهای منحرف شده شان آسفالت خیابان را چاک چاک کرده بود. اما آن دو نفر کمتر از آن بودند که حریف او شوند. از طرفی او علاقه ای نداشت که کسی سد راه تسویه حسابش با راجرز شود. باید از شر مرد نقاب دار خلاص میشد. هر طلسمشان را با دو طلسم جواب میداد. در یک لحظه ی مناسب حرکتی دورانی به چوبدستی اش داد و با سه طلسم پیاپی مرگخوار نقابدار را گیج کرد. قبل از اینکه مرگخوار به خود بیاید طلسم او به سینه اش برخورد کرده بود و مرگخوار بر زمین افتاد...
حالا فقط یک رغیب داشت.
در یک لحظه پرتو سرخی را دید که به سمتش می آمد روی زمین شیرجه زد و باعث شد کلاه شنل اندکی بچرخد مرگخواری که نقابش را از دست داده بود برای یک لحظه نیم رخی از صورت او را دید ناخودآگاه برجا متوقف شد. او این مرد را میشناخت: ویزلی ||
رون معطل نکرد تمام خشم چند ساله اش را با رگبار طلسمهایش بر سر مرگخوار خالی کرد میدانست که در نهایت مجبور است ذهن راجرز را پاک کند اما قبل از آن باید با او تسویه حساب میکرد.
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
مرد مرگخوار هیچ وقت چنین مبارزه ی سختی را تجربه نکرده بود حریفش با سرعتی فوق العاده چوبدستی اش را میچرخاند و در هر چرخش چندین طلسم حواله ی او میکرد. همزمان نگاهش روی مبارزه ای بود که اندکی
دورتر بین دو مرگخوار و شنل پوشی همراه او انجام میشد.
مرد جوان با شجاعت و سرسختی مبارزه میکرد با اینکه خیلی خوب میجنگید به روشنی حریف هر دو نفر نمیشد. رون همانطور که با رغیبش مبارزه میکرد. یک چشمش روی همراه جوانش بود که از برابر طلسم مرگ جا خالی داده و برای خلاصی از شر طلسم بیهوشی خودش را روی زمین انداخته بود... به ذهنش سپرد که در اولین فرصت او را به خاطر حماقتش مجازات کند بیشتر از خودش نگران بود که همراهش صدمه ببیند و این نگاه نگران از نگاه راجرز مخفی نماند. چوبدستی اش را به سمت جوان گرفت جادوی مرگی که به سمت او
فرستاد از کنار گوشی جوان رد شد اما خشم رون را هم منفجر کرد.
مرد جوان غلتی زد و در پناه دیوار سنگر گرفت. به روشنی میدانست که لقمه را بزرگتر از دهانش برداشته. دو مرگخوار روبرویش بیش از حد ماهر بودند و او پسر بچه ی هفده ساله ای بود که تنها چند ماه از فارغ التحصیلی اش میگذشت. با این حال او کسی نبود که به این سادگی پا پس بکشد. با خشم دندانهایش را بهم سایید: بیاین جلو عوضیا... هنوز منو نشناختین
به سرعت دست در جیبش کرد و چیزی شبیه یک گوی نقره ای را در آورد. همان زمانی که برای فرار از طلسم روی زمین شیرجه رفته بود آنرا روی زمین گذاشت و به سمت دشمن رها کرد. میتوانست جسم مارمانندی که
حریف را بر هم بزند. در ذهنش شمرد: یک، دو، سه
همزمان با فریاد مرگخوار از جا پرید: پتروفیکوس توتالوس
طلسم مستقیم به مرگخوار درشت هیکل تر برخورد کرد بلافاصله دست و پایش خشک شد و محکم بر زمین
خورد. ناخود اگاه فریادی از پیروزی کشید و این کار اشتباه بود. پسرک چنان در شادی این موفقیت بود که به
کلی حریف دومش را فراموش کرده بود. زمانی او را بیاد آورد که با شدت به دیوار پشت سرش کوبیده شده بود.
مرگخوار خشمگین جلو آمد: وقتشه حساب پس بدی بچه جون
جوید لیستی اش را بالا آورد و جوان برای مردن آماده شد اما دست مرگخوار هیچ وقت پایین نیامد. با تردید نگاهی به مرگخوار کرد و او را دید که در قالب بزرگی از یخ منجمد شده بود. رون که به موقع از شر حریف خودش هم خلاص شده بود از پشت مرگخوار یخ زده بیرون آمد: حالت خوبه سیریوس ؟
|- مرد جوان بلند شد. همانطور که شنلش را میتکاند لبخندی آشنا بر لبش شکل گرفت: کاملا
; ۱ ۲ ۳ چه
هلال
حلال حجار
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
جادوگر بزرگسالی که خیالش از بابت سلامت خواهرزاده اش راحت شده بود به سرعت تغییر لحن داد: چی باعث شد فکر کنی یه تنه از پس هردوشون برمیای؟ شانس آوردی که زنده ای بچه جون... و تو دیگه هیچ وقت با من
نمیایی
پسر جوان به سرعت اعتراض کرد: هی صبر کن... من کارم خیلی خوب بود
رون اخمی کرد: هیچم خوب نبود. بیشتر شبیه یه قایم باشک بچه گونه بود تا دوئل جادوگری... همین که گفتم
شکار مرگخوارا برای تو تعطیله.
سیریوس با ناباوری به پدرخوانده اش خیره شد: ولی رون...
این لحن برای لحظه ای رون را متوقف کرد تنها یکنفر دیگر را میشناخت که با این لحن او را خطاب میکرد
گفتم
- تو این کار و نمیکنی
- اوه چرا میکنم... دفعه ی آخری بود که با من اومدی آقای پاتر
- حرف آخرت همینه ؟
- بله و عوضم نمیشه
انتظار داشت خواهر زاده اش اظهار پشیمانی کند. عذر بخواهد یا حتی اصرار کند اما مرد جوان همیشه او را غافلگیر میکرد: اوه خیلی بد شد دایی جون... اینجوری مجبورم تنهایی کار کنم.
- تو این کار و نمیکنی
سیریوس به سختی جلوی لبخندش را گرفت: او ه چرا میکنم... برام مهم نیست چی فکر میکنی. تک تک اون
عوضیا باید حساب پس بدن و آگه تو منو با خودت نیاری تنهایی این کارو میکنم.
چشمان قهوه ای رنگش از نفرت و خشم میسوخت. رون به خوبی میدانست که او کاری را که گفته انجام خواهد داد. این را در نگاهش میدید و او خیالی نداشت تنهایش بگذارد. به ناچار عقب نشینی کرد: باشه ... اینو میذارم به
حساب عذر خواهی... بار آخرت بود که همچین حماقتی کردی ... حالا بیا بریم باید تا صبح نشده چند نفر رو
بازجویی کنیم. سNS
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
و با حرکت چوبدستی اش چهار مرگخوار را ناپدید کرد.
:::R*:*:* :{{ :: *:*
نانسی پاتر پشت میزش نشسته بود و به شدت در فکر رفته بود. تنها سه ماه از فارغ التحصیل شدنش از هاگوارتز میگذشت و او به لطف دوستان پر نفوذ پدرش کار خوبی در وزارت خانه بدست آورده بود. البته خودش چندان مایل به کار در وزارت خانه نبود. نه تا وقتی که دایی چارلز رسماً به او گفته بود که محفل به کمکش نیاز داد. به تازگی و بعد از کشته شدن وزیر سحر و جادو، وینز گاموت حماقت هایش را تکمیل کرده بود و کسی را به وزارت
رسانده بود که محفل خوابش را هم نمی دید...
به خوبی عکس العمل خانواده اش را بعد از شنیدن نام وزیر جدید بیاد می آورد. زمانی که همه در خانه آنها و در اتاقی که محل جلسات محفل بود دور هم جمع شده بودند...
رژانت با عصبانیت فریاد میزد: بی شعورای بی مغز... آدم قحطی بود... آخه کدوم احمقی اونو وزیر می کند؟
فرد مشتش را روی میز کوبید: از وقتی معاون وزیر شده مدام داره جلومون سنگ میندازه... خدا از اینجا به بعدش رو بخیر کنه ... دیروز تو هاگزهد دیدمش واسه خودش جشن گرفته بود ... آخه یکی نیست بهش بگه
جرج غرشی کرد: پرسی آدم نمیشه
پرسی ویزلی... این نام را خیلی کم شنیده بود. در واقع به نظر می رسید خانواده از بردن نامش خودداری می کنند و این برای افرادی که اسمی را که تمام جامعه جادوگری از آن وحشت داشتند را به راحتی بیان میکردند خیلی عجیب بود... تنها چیزی که میدانست این بود که مادرش برادری به نام پرسی دارد که نانسی در هفده
سال زندگیش روی هم رفته پنج بار هم او را ندیده بود...
اولین بار در دوازده سالگیش او را چند دقیقه دیده بود که جلوی در با پدرش و دایی فرد به شدت بحث میکرد. چهره هر سه نفر نشان میداد که به شدت خواستار طلسم کردن طرف مقابل هستند. ترسیده بود و به آغوش جینی پناه برده بود. تنها چیزی که از آن دعوا به یاد می آورد تکرار نام زن دایی اش جسیکا بود که پرسی با خشم فریاد میکشید. حالا که فکرش را میکرد مطمئن نبود پرسی او را دیده باشد. دفعه دوم در مراسم دفن بیلی و فلور بود. انتظار داشت پرسی هم مثل پدر و مادر و دایی هایش به امیلی محبت کند یا حداقل مالی را دلداری دهد اما او امیلی را ندید گرفت با غرور عینک بد ترکیبش را بالا زد چند دقیقه در مراسم بود و بعد بدون خداحافظی ناپدید شد. بار سوم در ده سالگی و در مراسم دفن آرتور ویزلی او پرسی را دید که مخفیانه سS
اشکهایش را پاک میکند. چهارمین بار مراسم نمادین دفن پدرش بود که وزیر سحر و جادو دران سخنرانی کرده
۳۱ از:
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
بود پرسی در حالیکه متکبرانه دماغش را بالا گرفته بود شرکت کرد اما هیچ احساسی در صورتشی دیده نمیشد و پنجمین بار... پنجمین بار درست روز بعد از استخدامش بود. وقتی که کاملا تصادفی او و رون در آسانسور با پرسی روبرو شدند... رون تقریبا پرسی را ندیده گرفت اما وقتی پرسی نسبت به همراه جوانش کنجکاوی نشان داد با حالتی طعنه آمیز و طوری که مطمئن باشد پرسی آن را می شنود زمزمه کرد: نانسی ... خیلی متاسفم که اینو بهت میگم اما بدبختانه این عوضی دایی توئه.
«این» را طوری گفت که گویا به آشغال چسبیده به ته کفشش اشاره می کند ... : که البته بعید میدونم که
خودشم بدونه
در آن زمان چشمان پرسی در پشت عینکش گرد شده بود با ناباوری زمزمه کرد: دختر جینی؟
اما قبل از اینکه هر حرکت دیگری نشان دهد آسانسور متوقف شد و رون، نانسی را جلوتر از خودش از آن بیرون
برش انداخت: خب نانسی... من میدونم که نیکلاس خیلی خوب به تو آموزش داده بنابراین خیالم راحته ... اما ازت خواهش میکنم حواست رو جمع کن و تا حد امکان از پرسی فاصله بگیر... یه چیز دیگه ... تا زمانی که خارج از خونه ای، هیچ کدوم از اعضای محفل رو نمیشناسی... به هیچ وجه ... تکرار میکنم به هیچ وجه حرف زدنت با محفلی ها بیشتر از یه سلام خشک و خالی و کارهای اداری نباشه و اگه کار مهمی داشتی از این
استفاده کن.
رون دست در جیبش کرد و گالیونی طلایی را بیرون کشید. این یک یادگاری از دوستی بود که برایش چون برادری عزیز بود. آهی کشید که نانسی معنای آن را نفهمید...
- فقط کافیه با چوبدستی بهش ضربه بزنی و بگی «پوکلسی» بلافاصله من، هرمیون یا فرد و جرج خودمون رو
بهت میرسونیم...
دختر جوان سری تکان داد و سکه را در جیب کوچک جلوی بلوزش گذاشت.
رون ادامه داد: اگه سکت گرم شد یعنی یکی باهات کار مهمی داره ... اون موقع ورد «کور گلس» رو روش اجرا کن تا بتونی اسمش رو روی سکت ببینی اما یادت باشه نذار کسی متوجهش بشه...
- باشه...
- یه چیز دیگه ... انتقال پیام با پاترونوس رو هم در وزارت خونه بهتره انجام ندی
- خیالتون راحت باشه دایی جون
۳۱ ۱
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- خوبه ... موقع نهار می بینمت
رون از نانسی جدا شد و دختر جواب به سرعت راهی دفتر کارش شد. طی این دو روز هر بار با کوهی از پاکت نامه، پرونده و گزارش درگیر بود اما چون رفت و آمد به این قسمت بسیار زیاد بود تا حدودی به اطلاعات دسترسی داشت. از این کار خوشش نمی آمد اگر نیاز محفل نبود هیچ وقت وارد این کار نمیشد اما در حال
حاضر ترجیح میداد زیر این نامه ها دفن شود تا اینکه با سیریوس در یک جا باشد...
:3 83 : : "{ :: :3
سیریوس ... برادر مهربان گذشته و جوان هفده ساله عصبی مزاج امروز که در چهار سال گذشته نانسی را عامل مرگ پدر، مادر و خواهرش میدانست و تقریباً لحظه ای او را آرام نمیگذاشت. پسر جوان پر شر و شوری که روزگاری به تنهایی هاگوارتز را زیر و رو میکرد ... اخلاق خوب و شیطنت های ذاتی اش در کنار نام پاتر و
مهارتش در بازی کوییدیچ باعث محبوبیتش در بین سه گروه بود.
در واقع تا قبل از آن شب شوم همه سیریوس را پسری با استعداد، شیطان و دوست داشتنی میشناختند که گاهی اوقات در شیطنت زیاده روی میکرد ... مثلا روزی که در جشن هالوین به آشپزخانه رفته بود و دور از چشم جنهای خانگی چهار شیشه نوشیدنی آتشین را در ظرف سوپ معلمین خالی کرده بود... و باعث شده بود تا صبح پرفسور اسپراوت و فلیت ویک در آغوش هم برقصند و مک گونگال در جلوی چشمان هیجان زده ی رابرت، ریموس لوپین را ببوسد... مشخصا تنبیه شدید بعد از این جریان باعث نشد که دانش آموزان آنچه را که دیده بودند فراموش کنند ... هرچند که مجبور شد کمی منت رابرت را بکشد تا دوباره با او حرف بزند اما روی هم رفته زیاد هم بد نبود... البته نه بعد از اینکه پدرش مجازات او را مشخص کرد... یک بار تی کشیدن کل قلعه بدون جادو آنهم تحت نظر مستقیم فیلچ پیر به نظر وحشتناک می آمد و یک هفته تمام طول کشید... در هر حال بعد از آن حادثه پسر جوان زیرو رو شد. خشک، جدی، عصبی و سر براه... از اواسط سال چهارم به سراغ لوپین رفت و با اصرار استاد پیر دفاع در برابر جادوی سیاه را قانع کرد تا هر چه از دوئل میداند به او بیاموزد... تنها چیزی که در این سالها او را آرام میکرد حضور رابرت در کنارشی بود که بدبختانه او هم در سال پنجم
تحصیل سیریوس فارغ التحصیل شد و تنهایی و غم دردناک پسر جوان را چند برابر کرد.
یک نفر درست به موقع بازدارنده را از جلوی صورتش دور کرد: فکر خودت نیستی به دماغت رحم کن ... کم مونده بود ترکیبش بهم بریزه...
۳ ۱۲
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
این رابرت بود. جوان نوزده ساله ای که علاوه بر رابطه ی نزدیک خانوادگیش با خانواده سیبریوس، بهتریر دو دست
برساند). تنها پسر ریموس لوپین که تقریباً در تمام خرابکاری های سیریوس مشارکت داشت...
سیریوس جارویش را به سمت بالا هدایت کرد و بی توجه به گوی زرینی که بغل گوشش پرواز میکرد زمزمه
• • • کرد: حوصله ندارم
رابرت اوج گرفت: حوصله ندارم که نشد حرف... آخه تو چه مرگته؟
- هیچی فقط دیگه نمیخوام بازی کنیم
- مزخرف نگو ... فقط سه تا بازی تا قهرمانی لیگ انگلستان داریم اونوقت تو الان میخوای پس بکشی؟ ببینم تا کی میخوای از این شاخه به اون شاخه بپری؟
صدای سوت بلند شد و فریاد کاپیتان تیم گردباد به گوششان رسید: پاتر... لوپین... دارین چه غلطی می کنین؟
رابرت فریاد زد: الان میایم دنیس
سر جارویش را کج کرد تا رو در روی سیریوس قرار بگیرد: مسخره بازی رو بذار کنار و بازی تو بکن
بعد به سرعت چماغش را چرخاند و به سراغ اولین بازدارنده که با شروع مجدد بازی به سمت یکی از مهاجمین میرفت رفت. اما بر خلاف تصورش سیریوس به سمت زمین شیرجه زد و بلافاصله از روی جارو پایین پرید.
دنیس فریاد کشید: کجا داری میری پاتر؟
- هر جایی غیر از اینجا
دنیس با مهارت کنار سیریوس فرود آمد و با خشم فریاد زد: الان موقع از زیر کار در رفتن نیست سیریوس، ما
فردا مسابقه داریم.
- و منم اصلا حوصله بازی رو ندارم... فکر یه بازیکن دیگه باشی.
دنیس صدایش را بالا برد: خودت به در ک... پاتر من یه شبه از کجا جستجو گر پیدا کنم؟
- اون دیگه مشکل توئه کاپیتان
۳۱۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
سیریوس ردای کوییدیچش را در آورد و بلوز و شنلش را پوشید. در همین زمان دنیس خشمگین فریاد میزد: اگه از اینجا رفتی بیرون دیگه برنمیگردی
- با کمال میلی
زمانی که از رختکن بیرون رفت در را محکم به هم کوبید. دنیس با نگرانی به سمت رابرت برگشت: تو رو به
مرلین ... یه کاری بکن راب... اون به حرف تو گوش میده...
رابرت با ناراحتی سر تکان داد: متاسفم کاپیتان، اما اون از حرفش برنمیگرده.
جیسون اگلاین مهاجم کوتاه قامت تیم زمزمه کرد: پس فردا چی کار کنیم؟
رابرت پیشنهاد داد: تو لیست تیم یه جای خالی داریم... پس فکر کنم... فعلا می تونیم از نانسی استفاده کنیم...
- نانسی؟
- خواهر سیریوس...
دنیس مخالفت کرد: یه پاتر دیگه... نه.
- بازیش خیلی خوبه... پست اصلیش مهاجمه اما چند باری هم جستجوگر شده ... تا پیدا شدن یه جوینده
کاترین مایز مهاجم بلوند تیم مخالفت کرد: ما اخلاقی سیریوس رو به زور تحمل میکنیم ... وای به حال خواهرش
رابرت توضیح داد: نانسی دختر فوق العاده ایه... اخلاقشم خیلی خوبه... باید خیلی شانس بیارین که قبول کنه
بیاد اینجا بازی کنه...
دنیس چشمکی به جیسون زد: مثل اینکه این خانم خیلی جالب توجهه... رابرت از هر کسی اینطور تعریف نمیکنه... بعد صدایش را بالا برد: باشه... بر و دنبالش... فقط سریعتر. ما اصلا وقت نداریم...
رابرت شنل خاکستریش را روی لباس کوییدیچشی پوشید: میرم دنبالش بپرسم میتونه فردا رو کمکمون کنه یا
ند؟
- رابرت ... من باید بازیشو ببینم!
- متاسفم دنیس ... اما فکر نمیکنم وقت امتحان گرفتن داشته باشیم. در هر حال من بازیشو تایید میکنم. ح
گس
; ۳۱ چه
هلال
حلال حجار
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
جسیکا اندروز از پشت سر زمزمه کرد: ظاهرا تو همه چیز این خانوم رو تایید میکنی.
:::R*:*:* :{{ :: *:*
هیاهوی تماشاگران استادیوم کوییدیچ را به لرزه در آورده بود. در کمتر از بیست دقیقه نانسی گوی زرین را از
ان خود کرده بود.
دنیس با هیجان فریاد زد: خیلی عالی بود. فکرشم نمیکردم بازی یه دختر اینقدر خوب باشه.
- مادرش تو هاگوارتز جستجوگر دوم گریفندور بوده و البته یه مهاجم عالی
- جستجو گر دوم؟ پس ببین اولیش کی بوده اگه مهارت دومی اینه
- اولیش پدرش بود... هری پاتر
دنیس چشم های گشاد شده اش را از چهره ی نانسی که حالا توسط مهاجمین تیم دوره شده بود برگرداند: شوخی میکنی؟ میخوای بگی اون دختر هری پاتر مشهوره!
- بله
- نه! یعنی پدر سیریوس، هری پاتر بزرگ بوده؟
- آره ... اما بهتره جلوی نانسی حرفی از پدر و مادرش نزنی...
دنیس که ظاهرا حرف رابرت را نشنیده بود خودش ادامه داد: همیشه دلم میخواست بدونم هری پاتر چه شکلی
بوده؟
رابرت چماقش را از تسمه کنار کمربندش آویزان کرد: دقیقاً شبیه سیریوس ... البته با چشم های سبز...
- تو اونو میشناختی؟
رابرت با اندوه سر تکان داد: پدر خوندم بود.
- پس بیخود نیست که سیریوس اینقدر گنده دماغه ... به شهرت باباش می نازه؟ هی چیکار میکنی؟
رابرت یقه دنیس را گرفته بود با صدایی که خشم در ان موج میزد غرید: دیگه هیچ وقت در مورد سیریوس این طوری حرف نزن ... تو در مورد اون هیچی نمیدونی.
دت ۳۱
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- خیلی خب بابا... چرا میزنی ؟
صدای دخترانه سرزنش آلودی از پشت سر گفت: چیکار می کنی راب... رو جارو کشتی میگیری؟
این صدای نانسی بود که خودش را به رابرت رسانده بود تا با هم فرود بیایند.
- کارت عالی بود نانسی
- ممنونم... ببینم تو که نمیخواستی دعوا کنی؟
رابرت تازه متوجه شد که هنوز یقه ی دنیس را در دست دارد. به سرعت آن را رها کرد: نه بابا! من و دعوا؟
واقعا هم همینطور بود رابرت کمترین خشونتی در وجودش نبود اما نمیتوانست ببیند که کسی به دوستش توهین می کند.
دنیس که بلاخره از دست مدافع قدرتمندش خلاص شده بود همانطور که دستکش های دروازه بانی اش را در
می آورد لبخندی به نانسی زد و دستش را به سمت او دراز کرد: واقعا از کمکت ممنونم نانسی...
خودش هم نمیدانست کدام کمک را می گوید... نجات تیمش از باخت یا نجات گردنش را ؟
- اگه تو نبودی بازی رو از دست میدادیم.
رابرت زمزمه کرد: احتمالا گردنت رو هم از دست میدادی
نانسی که ظاهرا صدای رابرت را نشنیده بود به سادگی جواب داد: قابلی نداشت.
چشم های دنیس حریصانه سراپای دختر جوان را بررسی میکرد. از صورت ظریفش که عرق کرده بود، چشم های درشت آبی و موهای تیره خوش حالت و بلندش ... تا پاهای خوش تراشش که زیر لباس کوییدیچ پنهان
بود...
ناخودآگاه به او نزدیک میشد: من داشتم فکر میکردم... یعنی ... امیدوارم بتونی به کمکت به ما ادامه بدی
نانسی که از نگاه حریص چشمان دنیس هیچ خوشش نمی آمد به سادگی جواب داد: متاسفم. من خیلی
گرفتارم. در واقع به خاطر رابرت اومدم • • • • • الان هم واقعا عجله دارم... رابرت یادت نرده شام خونه ما دعوتی...
نانسی عمدا این جمله را به کار برده بود تا شر این مزاحم جدید را از سرش بکند. واقعیت این بود که زیبایی او همیشه پسران زیادی را به خود جلب میکرد در دوران مدرسه هیچ کدام از پسرها جرات نزدیک شدن به او را جم
کس
۳ ۱
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
نداشتند چون هیچ کدام مایل نبودند با سیریوس درگیر شوند بعد از آن ماجرای فاجعه انگیز هم با وجود بی توجهی های سیریوس کسی به او نزدیک نمیشد نه تا وقتی که رابرت لوپین را در کنارشی داشت پسری که با
تمام وجود از او حمایت میکرد.
هیچ کدام از کسانی که شجاعت به خرج داده بودند و به نانسی نزدیک شدند نتوانسته بود بعد از مرخصی از درمانگاه قلعه ثابت کند که بلایی که بر سرش آمده کار رابرت است. او همیشه به نوعی قصر در میرفت.
نانسی امیدوار بود اینبار هم نام رابرت شر این مزاحم را از سرش کم کند اما ظاهرا اشتباه میکرد.
برگشت که برود اما دنیس مانعش شد. بیش از اندازه به او نزدیک شده بود ... رابرت تقریباً این رفتار را در برخورد با تمام دخترهای زیبا از دنیس دیده بود. به سرعت دستش را دور شانه نانسی انداخت تا دروازه بان فاصله اش را حفظ کند: ساعت هفت ... خونه شما...
نانسی لبخند تشکر آمیزی زد: می بینمت
و به طرف رختکن برگشت. دنیس میخواست او را دنبال کند که رابرت شانه اش را گرفت: هی صبر کن...
- جیه ؟
- مستقیم میرم سر اصل مطلب کاپیتان... اگه به سلامتی خودت علاقه داری بهتره از نانسی فاصله بگیری
دنیس که هنوز با نگاه ساحره ی جوان را دنبال میکرد با حواس پرتی پرسید: منظورت اینه که اون بیماری ای چیزی داره؟
رابرت جارویش را روی شانه اش انداخت: نه... منظورم اینه که من در اجرای طلسم های شوم مهارت خوبی دارم...
3:ی : : : 85 3:
با صدای پاقی خفیفی دراکو جلوی خانه ای که روزگاری مقر محفل بود ظاهر شد. چند لحظه به خانه خیره شد و
به فکر فرو رفت. مدتها بود که این خانه شادابی سابق را نداشت. باغچه ها دیگر تمیز و سر سبز نبودند ... چمن های همیشه یک دست، بلند و پر علف شده بودند و درخت ها ماه ها بود که هرس نشده بودند... و تمام اینها
دلیل خوبی داشت. بی حوصلگی و دلتنگی افراد خانه...
به سادگی زمانی را بیاد می آورد که صدای خنده های ساکنین، دیوارهای خانه را می لرزاند... زمانی که اینجا در
نظرش قطعه ای از بهشت بود.
۳۱۷
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
قدم زنان به سمت در رفت و سه ضربه ی آرام به آن زد. لحظه ای بعد در باز شد و دختر جوان زیبایی با موهای خوش حالت بلند مشکی در آستانه در ظاهر شد. چهره ی زیبایشی با مادرش مو نمیزد. بی تردید این چهره بی نظیر متعلق به دختر سارا بود. با دیدن دراکو لبخندی چهره ی نانسی را روشن کرد: عمو جون...
دراکو به نرمی دخترش را در آغوش کشید: حالت چطوره نانسی؟
نانسی در حالیکه از جلوی در کنار می رفت تا دراکو وارد شود جواب داد: خوبم... الان که شما رو می بینم واقعا
خوبیم
دراکو وارد نشیمن کوچک خانه شد: تنهایی؟ سیریوس کجاست ؟
- رفته هاگزمید... آخه امروز... میدونین که...
جادوگر بزرگسالی با دست به پیشانیش کوبید: خدای من ... نباید فراموش میکردم ... تو چرا باهاش نرفتی؟
- خب من... راستش... فکر نمیکنم بودن من اونجا خوشحالش کنه
چهره دختر جوان در هم رفت. چشم هایش لبریز از اشکهایی شد که تقلا میکردند فرو بریزند. دراکو دستش را گرفت و در چشمهای او خیره شد: اون ماجرا هیچ ربطی به تو نداشت نانسی
::: 8 8 8 8 :8
چهار سال قبلی:
برای نانسی ساعتها کند و خسته کننده میگذشت. خسته و بی حوصله روی مبلی در اتاق نشیمن نشسته بود و با انگشتش پرو بالی جغد خاکستریشی تونی را نوازش میکرد که همین چند دقیقه پیش برایش یادداشتی را از رابرت آورده بود. همانطور که سر جغد را نوازش میکرد آهسته با او حرف می زد: ببینم توهم اینجا حوصلت سر میره؟... نه فکر نکنم ... آخه تو جوزف رو داری... اونجوری نگام نکن ... تقصیر من نیست که بابا میخواسته با دایی چارلی نامه رد و بدل کنه... در هر حال امروز فردا پیداش میشه... و تو هم از تنهایی در میایی، اما من چی؟ ... باید تک و تنها اینجا بمونم تا مامان از سر کار برگرده. سیریوس هم که طبق معمول پیش دایی فرده... کاشی حداقل لی لی اینجا بود اما خاله لونا اونم برده...
جغد هو هوی خفه ای کرد و نانسی آن را به حساب هم دردی گذاشت اما ظاهرا منظور جغد چیز دیگری بود چون وقتی فهمید که او منظورش را درک نکرده چند باری با منقارش به ظرف غذایش ضربه زد.
} ...نانسی آهی کشید: منو بگو که گفتم یکی اینجا منو می فهمه
با ۳۱
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
جغد دوباره هوهو کرد
- خیلی خب بابا... یه دقیقه صبر کن.
از جا بلند شد تا به آشپزخانه برود. تونی به سرعت روی شانه اش پرید ظاهرا میخواست مطمئن شود که این بار مثل دفعه قبل نانسی غذایش را فراموش نمی کند. دختر نوجوان در کشوی کابینت را باز کرد و پاکتی به رنگ صورتی که جغد قهوه ای بزرگی بر روی جلد آن با اشتها غذا میخورد بیرون آورد. بعد به اتاق برگشت ظرف غذای تونی را پر کرد و آن را روی محل استراحت جغدش قرار داد: بفرمایین... اینم غذا
جغد قبل از پرواز با خوشحالی منقارش را به صورت نانسی مالید
- خیلی خب دیگه... خودتو لوسی نکن...
نانسی اینرا گفت و دوباره به طرف مبل رفت. با خستگی خمیازه ای کشید و کش و قوسی به بدن ظریفش داد. دلش برای یک پیاده روی دم غروب تنگ شده بود اما پاپا همیشه او را از این کار منع میکرد و مدام هم تاکید
میکرد: ... به خاطر امنیت خودت...
نیم ساعت دیگر را هم به خواندن مجله ساحره اختصاص داد. دیگر کلافه شده بود. زیر لب زمزمه کرد: پاپا
+ - - - همیشه زیادی نگرانه... اگد تو تاریکی بر کم بیرور کی میخواد بهم حمله کنه ؟ الان هم که هوا حسابی تاریکه
فقط تا دم رود خونه میرم و برمی گردم... اگه شانس بیارم قبل از رسیدن خاله لونا و لی لی میام... بابا هم متوجه
بلاخره خودش را قانع کرد که یک گردش کوتاه ضرری به کسی نمی رساند. از جا بلند شد شنلش را پوشید و به آرامی در را باز کرد... از حفاظهای جادویی عبور کرد به سمت رودخانه به راه افتاد ... و به هیچ وجه متوجه دو سایه ای نشد که او را تعقیب میکردند.
- الان بهترین موقسی که کار رو یکسره کنیم
- هیسی... صداتو بیار پایین ابله... نباید اشتباهی بکنیم. صبر می کنیم تا حسابی از حفاظ های خونه دور بشه
دختر نوجوان در عالم خود پیش می رفت مسیرش را به سمت درخت های سرو کج کرد.
- دیگه وقتشه من دیگه صبر نمیکنم خودم حسابشو میرسم
- نه صبر کن
۳۱ ۹
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
نقاب دار در حالی که چوب جادویش را بیرون می آورد از پشت به سمت دختر به راه افتاد هنوز به او نزدیک هم نشده بود که اولین گاف رو داد و شاخه ای را زیر پایش شکست. همین کافی بود تا دختر بی حواس برگردد و با دو مرگخوار مواجه شود. در چشم بهم زدنی اولین طلسم به سمتش روانه شد.
مرگخوار قوی هیکل که فکر میکرد حریفش را با اولین طلسم شکست خواهد داد پیروز مندانه لبخند زد
اما او حریفش را دست کم گرفته بود نانسی بلافاصله خودش را به کناری انداخت و چوبدستیشی را کشید
- گندزدی
- تو دخالت نکن خودم حسابشو میرسم
اما این کار اصلا آسان نبود. در واقع نانسی نمیتوانست نقش سرگرمی را برای او داشته باشد در یک درگیری دو نفره شش طلسم غیر لفظی مرگخوار را منحرف کرد و سه طلسم را دفع نمود...
مرگخوار دوم که صدای کلفتش از زیر نقاب دو رگه شده بود پوزخندی به همکارشی زد: مثل اینکه متوجه نیستی اون دختر هری پاتره... میدونی پاتر تا حالا چند تا از افراد ما رو گرفته؟ نباید خانوادش رو دست کم
بگیری
دخترنوجوان که از ترس به خود می لرزید با این حرف ها خودش را پیدا کرد. درست بود که او به خوبی سیریوس نمیجنگید اما طلسمهای بیشتری بلد بود.
پدربزرگش از همان کودکی به او آموزش داده بود... با صدایی لبریز از غرور رو به مهاجمین فریاد زد: اینجا چی
میخواین ؟ با من چی کار دارین؟
- دختر خوب ما با تو کاری نداریم فقط کافیه با ما بیای
مرگخوار دیگر گفت: مجبورت میکنیم
و طلسمی دیگر رو روانه کرد
نانسی بی معطلی آن را منحرف کرد جم
گس
۳ ۲ ۱
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
از هر طرف طلسم می بارید باید به طریقی خودش را به خانه می رساند تا حفاظ های جادویی از او محافظت کنند ولی دو مرگخوار رو برویش ایستاده بودند. چاره ای نداشت جز اینکه آنها را دور بزند... اگر یکی از آنها را از دور خارج میکرد میتوانست در تاریکی دیگری را دور بزند. خودش را به خانه برساند و درخواست کمک کند.
درگیری بالا گرفت نانسی در حالی که دفاع میکرد بی وقفه هر طلسمی که میدانست به سمت دو مرگخوار پرتاب میکرد. تاریکی هوا پوشش خوبی بود تا دید مهاجمین را کور کند و این خودش یک شانس بود. در حین مبارزه آرام آرام عقب کشید. به کنار درختی در نزدیکیش پناه برد و پشت آن سنگر گرفت... این طوری بهتر
میتوانست از خودش دفاع کند. کار احمقانه ای کرده بود. نباید دستور پدرش را نشنیده می گرفت.
دو مرگخوار آهسته درخت را دور زدند تا از دو طرف او را گیر بیاندازند. مونتاگ پرتو سرخ رنگی به میان تاریکی جایی که احتمال میداد نانسی در آن مخفی شده باشد شلیک کرد. بلافاصله صدای افتادن جسم سنگینی به
شش رسید: بیا اسکار،... بی هوشش کردم...
دو مرگخوار به میان تاریکی حرکت کردند. مونتاگ با پایش ضربه ای به بدن دختر نوجوان زد: عجب بچه ی
قبل از اینکه بفهمد چی شده نانسی ضربه او را با لگد جانانه ای به نقطه ای که نفس مرگخوار را بند آورد جواب داد. همانطور که مونتاگ روی زانوانش افتاده بود و از درد به خود می پیچید چوبدستی اش را به سمت مرگخوار دوم گرفت و بی درنگ فریاد زد: استیوپیفای !
وایدلر خودش را روی زمین انداخت
- چی شد؟
- حالا مونده تا از شر من راحت بشین
- اینکار سیوس !
وایدلر طلسم را منحرف کرد: بچه تر از اونی هستی که فکرشو میکردم. کروواکتورا!
طلسم ارغوانی به سمت نانسی هجوم برد
- پروتاگو. نانسی به سختی توانست طلسم رو منحرف کند ولی بلافاصله فریاد زد: امپدایمنتا
با حرکتی ساده طلسم نانسی منحرف شد
۳ ۲ ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
وایدلر رو به همکارشی که هنوز به خود می پیچید فریاد زد: احمق داری چه غلطی می کنی؟ بیا کمک کن...
- کاتو رنکو
طلسم زردی از گوشه ای شلیک شد و راه فرار نانسی به سمت خانه را بست
این صدا از جایی در میان تاریکی به گوش رسیده بود...
مرگخوار سوم در حالی که کلاه شنل سیاهش را از سرش میکشید از میان تاریکی بیرون آمد چهره اش رنگ پریده بود با موهای جو گندمی روغن زده ای که صورتش را احاطه کرده بود. گذر زمان بر چهره ی اسنیپ اثر
گذاشته بود با این حال لحنش سرد و خشمگین بود رو به دو مرگخوار دیگر فریاد زد: مونتاگ به نفعته که بار اخرت باشه داخل خونه حتما کسایی هستن. خودت که ارباب رو می شناسی هیچ خطایی قابل بخشش نیست ...
هرچند اون الان ضعیفه ولی حساب احمقی مثل تورو راحت میرسه
- ب...ل..... ه ق ... قر.... بان شما؟ اینجا؟
مرگخوار سیاه پوش پوزخندی زد: واقعا فکر کردی لرد سیاه شما دو تا بی دست و پا رو تنهایی می فرسته به
چنین ماموریت مهمی ؟
نانسی با خشم برگشت و با نفرت به مرگخوار نگاه کرد. توضیح این چهره را بارها از پدرش شنیده بود: تو باید
اسنیپ پوزخندی زد: من تورو می شناسم؟ صبر کن فکر کنم... یه توله از اون پاتر عوضی
- به چه جراتی به پاپا توهین میکنی خائن آدم کشی
پرتو زرد رنگی پدیدار شد و قبل از اینکه کسی عکس العملی نشان دهد طلسم بی صدا سینه نانسی را از هم درید خون از بدنش فواره زد و او بر زمین افتاد...
اسنیپ پوزخندی زد: کارش تمومه
بعد به سمت دو مرگخوار برگشت: دست همدیگه و دست دختره رو بگیرین و به محل قرار آپارات کنین، حواستون باشه دردسر درست نک...
- تو از جات تکون نمی خوری...
۳۲۲
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
این صدای خشمگین زنانه از پشت سرش به گوش می رسید. تازه وارد باسرعتی قابل تحسین دو مرگخوار اول را بی هوش کرده بود
صورتش از دیدن آنچه که پیش رویش بود سفید شده بود. موهای سرخش در باد پیچ و تاب میخورد: قبل از اینکه تیکه تیکت کنم... از دختر من فاصله بگیر اسنیپ...
- اوه ویزلی تو واقعا فکر می کنی میتونی...
جینی سه طلسم پی در پی اسنیپ را منحرف کرد: می بینیم...
نانسی همانطور که زخمی و خون آلود روی زمین افتاده بود به مبارزه ی مادرش با اسنیپ نگاه میکرد. خوابش را
هم نمیدید که مادرش با این مهارت بجنگد. هر دو به طور فوق العاده ای سریع عمل میکردند ولی سرعت مانور
جینی چهار طلسم پیاپی را دفع کرد و طلسم قدرتمندی را به سمت اسنیپ پرتاب کرد در همان حال فریاد زد: نانی... برگرد تو خونه...
نانسی به زحمت بلند شد. پاهایش توان کشیدن بدنش را نداشت. خون زیادی از دست داده بود... محکم بر زمین
خورد
جینی نگران فریاد زد: برو نانسی...
دختر نوجوان تمام نیرویش را جمع کرد و با بیشترین سرعتی که میتوانست به سمت خانه دوید. درست در لحظه ای که وارد حفاظ خانه شد سوزش عمیقی در پایش احساس کرد. مونتاگ بهوش آمده بود... با شدت بر زمین خورد ... نفسش در نمی آمد. میدانست که مادرش از پس اسنیپ برنمی آید ... حالا مونتاگ و وایلدر هم
اضافه شده بودند. میخواست به مادرش کمک کند اما توان برخاستن نداشت. چشمهایش سیاهی رفت و بیهوشی
جینی برگشت تا از امنیت دخترش اطمینان حاصل کند
در همین زمان طلسم شکنجه گر مستقیم به سینه اش برخورد کرد. از درد جیغ میکشید و فریاد میزد. اسنیپ همانطور که با لذت به دست و پا زدن جینی نگاه میکرد چوبدستی اش را حرکتی داد تا مرگخواری را که در اثر برخورد طلسمی وارونه در هوا معلق بود بر زمین بیاندازد و در همان حال زمزمه کرد
- تموم شد.
۳ ۲ ۱۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- هنوز نه ...
جینی با آخرین رمقش طلسمی را فریاد زد که خون را در رگ های اسنیپ به جوش آورد: سکتوم سمپرا
اما بر خلاف انتظار او به ناگهان با حرکتی ساده طلسم هنوز اجرا نشده در جلو صورتش ترکید و چهره اش را
غرق در خون کرد. شدت خونریزی جلوی دیدش را گرفته بود... نگاهی به اطراف کرد
از امنیت نانسی مطمئن شده بود حفاظ های خانه آنقدر قوی بود که تا ده سال آینده مرگخوارها نتوانند به آن نزدیک شوند. میدانست که از پس اسنیپ برنمی آید. نیاز به کمک داشت بنابراین آماده آپارات شد. اما قبل از اینکه حرکتی کند صدای آپاراتی به گوش رسید و بعد یک جیغ بلند...
سرخ مو را به خود می فشرد ظاهر شده بود. با دیدن صحنه روبرویش خشکش زده بود.
جینی فریاد کشید: لونا... از اینجا برو... لی لی رو ببر...
صدایی در گوش اسنیپ زمزمه کرد: لی لی...!!!!
فریاد: مامانی ... کودک شکش را به یقین تبدیل کرد
مسلما هدف قبلی را از دست داده بود رو به دو مرگخوار نعره زد: ما خون پاتر رو میخوایم ... بزرگ یا کوچیک فرقی نمی کنه ... اگه دست خالی بر گردیم زنده نمی مونیم. ... بچه رو بگیرین
لونا اولین کاری که به نظرش رسید انجام داد. بچه را به میان حصار پرتاب کرد و چوبدستی اش را کشید قبل از اینکه هر حرکتی بکند در محاصره دو مرگخوار بود
حالا دو بر سه بودند البته اگر جینی میتوانست خودش را جمع و جور کند. اسنیپ اینقدر از دیدن بچه ای که در آغوش لونا بود به شوق آمده بود که فراموش کرده بود جین را خلع سلاح کند...
اما حالا جای بچه امن بود. دو زن از دو طرف به مهاجمین حمله کردند اما این بار حرکت مرگخوارها سریع بود. لونا دیوار محافظی به دور خودش ایجاد کرد تا طلسم سبز رنگی را که مونتاگ فرستاده بود به سمت وایدلر برگشت دهد. بعد از مقابل طلسم وایدلر جا خالی داد و طلسم پرتاب گر را به سمت مونتاگ که به سمت مبارزه اسنیپ و جینی می رفت فرستاد... زمانی که مونتاگ به شدت به درخت پشت سرش کوبیده شد به طرف وایدلر چرخید و سه طلسم پیاپی به سینه ی او کوبید. کارش نتیجه داد. مسلماً چند استخون و ایدلر شکسته بود...
مسیرش را عوض کرد و به سمت اسنیپ که جینی را با دو پای شکسته خلع سلاح کرده و گیر انداخته بود جم
ناr
۳۲ :
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
چرخید درست به موقع با یک طلسم دفاعی جینی را از برخورد طلسم اسنیپ نجات داد. در همین لحظه صدایی به گوششان رسید: مامانی
اسنیپ صورتش را به سمت خانه چرخاند لی لی کوچک که محصور درخشش رنگارنگ طلسمها شده بود آهسته از حصار بیرون آمده بود تا خودش را به نورهای رنگی برساند. برقی در چشمان اسنیپ درخشید به طرف کودک چرخید و با قدمهای بلند به سمت او دوید. جینی فریاد کشید: لی لی... برگرد خونه...
اما دیر شده بود. لونا به موقع جلو دوید و بچه را بغل زد زمانی که ایستاد رو در روی اسنیپ قرار گرفت: به این راحتی ها دستت بهش نمیرسه...
پوزخندی چهره اسنیپ را روشن کرد: لاوگود... دختره احمق تو میخوای جلوی منو بگیری؟
- لانگ باتم اسنیپ... این اسم منه...
اسنیپ پوزخندی زد: دیگه بدتر... ببینم بهتر از اون احمق دست و پاچلفتی کسی نبود که باهاشی ازدواج کنی؟
لونا طلسم اسنیپ را دفع کرد: شوهر من خیلی شرافتمند تر از امثال توئه...
حضور لی لی در آغوشش سرعت عمل و قدرت مانورش را کم کرده بود
با روش دفاع و گریز سعی میکرد بچه را به داخل حصار برگرداند اما اسنیپ سرعت عمل به خرج داد و باز هم با
طلسمی سیاه دیواری در سر راه آنها ایجاد کرد. ترسی وجود لونا را گرفته بود نمیدانست چه باید بکند. سعی کرد آپارات کند اما یک نفر طلسم ضد آپارات را فعال کرده بود. با نگاهی درخشش شیطانی چشمان مونتاگ را دید...
گیر افتاده بود...
اسنیپ که متوجه نگرانی لونا شده بود حالا بچه را نشانه می رفت. چیزی که او را وحشت زده میکرد با تمام
قدرتش طلسم ها را دفع میکرد ... جنینی خودش را روی زمین میکشید. باید به لونا کمک میکرد. درد فلجش
کرده بود نگاهش را از چشم های معصوم کودکشی برنمی داشت. حالا سه مرگخوار لونا را محاصره کرده بودند و او با آخرین توانش مبارزه میکرد
به ناگاه لونا خود را در وضعیتی دید که سه طلسم یک دست سبز رنگ به سویش می آمدند... اگر کاری نمیکرد هم خودش و هم بچه از دست می رفتند اما برای او فرصت ها به پایان رسیده بود تنها توانست لی لی را محکم در آغوش بگیرد و به طلسم ها پشت کند... آخرین نفس را قدری جانانه تر کشید گاهی پشت کردن به بعضی
دت ۳۲
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
چیزها در زندگی نهایت شجاعت است و این نقطه پایانی بود بر روی سرنوشت دختری ساده که بارها دوستی خود را با اخلاصی ثابت کرده بود.
جینی بی اختیار فریاد کشید: لونا...
مرگخوار ها بی توجه به پیکر زاری که بر زمین افتاده بود برگشتند. جینی فریاد زد: آشغال های عوضی... تقاص
این کارتون رو پس میدین...
اسنیپ بی هیچ احساسی لی لی را از آغوش لونا بیرون کشید و در بغل مونتاگ انداخت: کارتون که باهاش تموم شد بیارینش به قرارگاه... یادتون باشه اگه بمیره جونتون رو از دست میدین... فقط یه تفریح ساده... برای خوشحالی کردن پاتر...
چشمهای دو مرگخوار درخشید: مطمئن باشی سوروس...
جینی جیغ کشید: شما رو به مرلین ... اون یه بچسی...
اسنیپ پوزخندی زد: به پاتر بگو اگه بچه شو میخواد بیاد تحویل بگیره
نانسی چشمهایش را گشود. تصاویر تاری پیش رویش بود. چند قدم مانده به حصار پیکر زنی با موهای بور بر زمین افتاده بود. در کنار آن ... نفسش را با وحشت حبس کرد... مادرش غرق در خون افتاده بود و اسنیپ لی لی کوچک را در آغوش داشت. چشم هایش تار میشد چند بار پلک زد تا بتواند چوبدستی اش را روی زمین بیابد اما قبل از اینکه چشم هایش واضح تر ببینند اسنیپ با صدای پاق بلندی ناپدید شد. دو مرگخوار دیگر که یکی شان لی لی را در آغوش داشت نگاهی رد و بدل کردند قبل از اینکه هر دو با هم ناپدید شوند دست لرزانی ردای
مونتاگ را گرفت... جینی هم ناپدید شد...
* ب : 83
چهار سال بعد. خانه ی پاترها
شانه های نانسی می لرزید. سرش را پایین انداخت تا پدر خوانده اش اشک هایش را نبیند. دراکو دستش را زیر جم
چانه او برد و آن را بالا آورد: کسی تورو مقصر نمیدونه
۳ ۲ ۱
ناr
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- واقعا؟ این اشتباه من بود که باعث این قاجعه شد. اگه من...
- بس کن نانسی...
این صدای مرد جوانی بود که از پله ها پایین می آمد. حدودا بیست ساله به نظر می رسید قد بلند و چهار شانه بود و موهای بلندش تا روی شانه اش را گرفته بودند. اندام ورزیده ی یک مدافع حرفه ای کوییدیج را داشت. صدایش گرم و مهربان و مردانه بود: تا کی میخوای خودتو برای چیزی که گذشته سرزنش کنی؟ تو که نمیخواستی اون اتفاق بیوفته تلاش خودتو کردی، کار دیگه ای از دستت بر نمی اومد... سلام آقای مالفوی
دراکو لبخندی زد: رابرت! خوشحالم که اینجایی... و ازت ممنونم که نانسی رو تنها نمیذاری... وقتی یه دوست خوب کنارت باشه راحت تر با مسائلی کنار میایی.
رابرت لبخند تلخی زد: در این مورد سیریوس اصلا باهاتون موافق نیست.
- اوم... سیریوسی... اون مرد جوون همیشه عصبانیه... خیلی عوض شده
نانسی بغض آلود توضیح داد: قبلا هیچ وقت این طوری نبود... مهربون بود... همیشه می خندید ... اما حالا...
دراکو بحث را عوض کرد: خب رابی از مادرت چه خبر؟ حال اون پیرمرد چطوره؟
- خوبه ... و هنوزم بهترین پدر دنیاس
با محبت شانه های نانسی را نوازش میکرد. چیزی به دراکو می گفت که رابطه این دو جوان خیلی بیشتر از دو
همبازی و دو دست قدیمیه و وقتی نانسی سرش را به شانه رابرت تکیه داد شکش یه یقین تبدیل شد: خوشحالم
نانسی لبخندی خجالت آلود زد و چهره مرد جوان سرخ شد. حتی توانایی دگرگون نمایی که از مادرش به ارث برده بود هم نتوانست احساسات او را پنهان کند. خجولانه لبخندی زد: خب راستش... درسته که سیریوس یه کم با این قضیه مخالفه... ولی ...
دراکو با محبت به شانه مرد جوان ضربه ای زد: این موضوعیه که شما دو تا باید در موردش نظر بدین نه سیریوس... راستی الان چیکار می کنه ؟
رابرت همانطور که روی مبل می نشست توضیح داد: زندگیش رو نابود کرده. هفته ی پیش از تیم کوییدیج اومد
بیرون اونم درست دو بازی قبل از قهرمانی، اما با یه کم خواهش مجبورشی کردم برگرده... فعلا هم هفته ای شش جم روز پیش بابا تمرین میکنه... گس
۳۲۷
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- وقتای آزادشم با دایی رون کار میکنه
دراکو ابرویی بالا انداخت: جدا! چه کاری؟
نانسی اخمی کرد: فکر میکنین چیکار میکنه ؟ دنبال بابا میگرده
رابرت نظرش را گفت: بعد از این همه سال توقع داره چی پیدا کنه ؟ پدرشو که دست به سینه نشسته و
منتظر شه؟
نانسی بغض آلود سری تکان داد. چشم هایش دوباره نمناک میشد... رابرت به سرعت تغییر موضع داد: ببخش
نانسی... منظوری نداشتم...
دراکو کامل کرد: ما همه اونجا رو گشتیم ... بارها و بارها... اگه هری اونجا بود پیداش میکردیم... همونطوری که
جینی و لی لی رو پیدا کردیم.
- سیریوس هم همینو میگه ... میگه اگه جسدی از بابا پیدا نشده پس حتماً زندس
- احمقانس
صدای رابرت محکم و عصبی بود. در جواب نگاه نانسی ادامه داد: امکان نداره اون زنده باشه و سراغ شما نیاد... چرا باید خودشو از ما مخفی کنه ؟
دراکو به حد کافی شنیده بود اگر چند لحظه دیگر به حرف های دختر و پسر جوان گوش میداد بی تردید همه چیز را اعتراف میکرد اما او به خوبی میدانست که هیچ کدام از آنها آمادگی رویارویی با حقیقت را ندارند... شاید باید اول آنها را آماده میکرد...
صدای خودش را شنید: من میخوام برم هاگزمید... کسی با من نمیاد؟
رابرت از تغییر بحث استقبال کرد: اگه نانسی بیاد حتماً
هر دو نفر به طرف نانسی چرخیدند و او در حالیکه سرش را پایین انداخته بود توضیح داد: بودن من اونجا... فکر
نمیکنم کسی رو خوشحال کنه
- بس کن نانسی... تو که نمیخوای منو تنها بذاری؟
- خب شما و رابرت ...
۳۲۸
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
رابرت اعتراض کرد: من بدون تو جایی نمیرم.
نانسی تسلیم شد: پس چند دقیقه صبر کنید لباس بپوشم... و از پله ها بالا دوید
رابرت صدایش را در حد زمزمه پایین آورد: رفتار سیریوس خیلی عذابش میده... چند دفعه بهش گفتم اگه به خونه ما بیاد مامان و بابا خیلی خوشحال میشن اما زیر بار نمیره... حتی پیشنهاد کردم خونه جدا گونه بگیریم اما
مخالفت کرد میگه نمیخواد اون رو هم از دست بده... نمیدونم چطوری تحملش میکنه... این همه طعنه... و
دراکو سری تکان داد: به موقش به سیریوس هم میرسیم اما الان نانسی برای من مهمتره
چند دقیقه بعد صدای نانسی به گوششان رسید: من حاضرم
هر دو نفر برگشتند. چند لحظه با چهره های حیرت زده به نانسی خیره شدند. دهان هر دو مرد از حیرت باز مانده بود. نانسی واقعا زیبا شده بود. تاپ کوتاه آسمانی رنگی به تن داشت و بلوز جلو باز همرنگی روی آن پوشیده بود. دامن کوتاهی تا روی زانو به پا داشت و کفش های پاشنه بلندی که بندهایش را با مهارت تا ساق پا بسته بود. پشت دو بلوز به طور هماهنگ کمی باز بود. موهای خوش حالت پر پشتش را پشت سرش رها کرده
بوده و ارایشی ملایمی داشت. منظره برای جندال لحظه دو مرد را در حیرت فرو برد. بلاخره رابرت موفق شد بر خودش مسلط شود: تو فوق العاده ای نانسی
به آرامی جلو رفت و دستش را به طرف نانسی دراز کرد: افتخار میدین همراهیتون کنم؟
نانسی با لبخندی دستش را در دست رابرت گذاشت و از دو پله آخر پایین آمد: با کمال میل
دختر و پسر جوان کاملا حضور دراکو را فراموش کرده بودند. شاید اگر لحظه ای به او نگاه میکردند برقی را در گوشه چشمان او می دیدند. این صحنه قبلا برای او هم تکرار شده بود... منتها در خانه ویزلی ها ... و در آن روز سارا دستش را در دست او گذاشته بود... چقدر هری خوشبخت بود اگر این صحنه را می دید. مسلماً برای هر پدری این نهایت آرزو بود. دیدن دختر جوان زیبایش دست در دست مردی که بی تردید لیاقت او را داشت...
چند دقیقه بعد با صدایی بلند، سه نفر در جلوی کلیسای هاگزمید ظاهر شدند. هر سه کلیسا را دور زدند تا چهار
دقیقه بعد جلوی ورودی قبرستان باشند.
دراکو به آرامی از میان قبرها جلو میرفت. حتی از همانجا هم میتوانست دو نفری را که در گوشه آشنایی ایستاده بودند تشخیص دهد. پسر جوان حدودا ۱۸ ساله ای جلوی سنگ قبر کوچکی زانو زده بود. از لرزش شانه هایش میشد فهمید که گریه میکند. مجسمه فرشته بالدار بالای قبر نشان میداد که کودکی در آنجا دفن شده... در
۳ ۲
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
کنارشی دختر جوان قد بلندی ایستاده بود. شنل آبی خوشی رنگی به تن داشت موهای مشکی اش تا روی شانه هایش میرسید او در سکوت به سیریوس نگاه میکرد... سیریوس ایستاد نگاه خیره اش با درد بسیار سنگ قبری در کنار قبر کودک را بررسی کرد: جین پاتر...
در دست در کنار آن قبر دیگری از مرمر سیاه قرار داشت. نگاهش رژی این قبر به گونه ای دیگر بود. گویی مطمئن
بود که آنچه را میجوید در این قبر نخواهد یافت روی قبر با حروفی برجسته نوشته شده بود: هری جیمز پاتر...
تا سال قبل در این روز حداقل ده، دوازده نفر به اینجا می آمدند ... تا شاید خاطره ی آنها را یادآوری کنند... اما به نظر میرسید با گذشت زمان آنها فراموش شده اند. امسال این دو نفر تنها حاضران در این مراسم بودند. مالی به همراه خانواده ی فرد و جرج به رومانی رفته بود. تانکس درگیر مشکل ماهانه لوپین بود و پدر و مادر خوانده
اش هم که ... بهتر بود فکرشان را نکند... آن دو مخصوصا در ماه های اخیر به حد کافی برای خود گرفتاری
هری و جینی را فراموش کرده بود خشمگین نشود...
دراکو به او خیره شد. صورت جوانش یک هری کوچکتر را تداعی میکرد. یک هری با چشمان قهوه ای، بدون عینک و زخم پیشانی، حتی چهره ی خشن و رفتار عصبی اش که در چهار سال اخیر دائمی شده بود برای هر کسی که هری را میشناخت یاداور خشم هری بود. صدای قدم هایی که نزدیک میشد مرد جوان را به خود اورد.
با احساس خطر چوبدستی اش را کشید و به سمت صدا چرخید.
دراکو دستور داد: غلافش کن سیریوس
مرد جوان با دیدن تازه وارد چهره در هم کشید: شما!
لحنش مبارزه طلبانه بود. دراکو سری برای او تکان داد و رو به دختر جوان همراه او گفت: عصر بخیر سلینا
سلینا لبخند ملایمی زد: خیلی وقته که ندید متون آقای مالفوی
لحن سیریوس سرد و خشن بود. چهره نانسی در هم رفت. قبل از اینکه سلینا و دراکو اعتراضی کنند رابرت بین سیریوس و نانسی قرار گرفت: میشه دست از سرش برداری؟
۳۳
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
چشم های سیریوس از خشم آتش گرفت او که ظاهرا تازه متوجه حضور رابرت شده بود با لحن نیش داری گفت:
اوه... پس بگو... به خاطر تو بوده که زحمت اومدن سر قبر پدر و مادرش رو به خودش نداده... دختره هرزه...
رابرت اجازه نداد سیریوس جمله اش را کامل کند: خفه شو سیریوس ... یه بار دیگه همچین تهمتی به نانسی بزنی چشمامور و دوستی مون میبندم و بلایی به سرت میارم که...
صدای سیریوس هم بالا رفت: کسی تو رو به اینجا دعوت نکرده لوپین!
هر دو نفر با خشم به هم خیره شده بودند. نگاه سیریوس سرشار از نفرت بود و رابرت از خشم میلرزید. باور نمیکرد که سیریوس رابطه ی او و نانسی را به بدترین شکل ممکن تعبیر کند. چطور میتوانست چنین فکری
نکند.
- بچه ها کافیه
سلینا میخواست دخالت کند. اما در اکو مانع شد در جواب نگاه سلینا سری تکان داد: بذار یه بارم که شده مشکلشون رو حل کنن.
ظاهرا دو مرد جوان اصلا متوجه آن دو نبودند: تو چی رو میخوای ثابت کنی؟ که پدرت خیلی برات مهم بوده؟ برای همینه که داری خواهرات رو میکشی؟
سیریوس پرخاش کرد: این موضوع به تو ربطی نداره
- چرا داره... پدر تو ... پدر خونده منم بود؛ و نانسی او نقدر برام مهم هست که هر آشغالی رو که بخواد ناراحتش
نگاه سیریوس مبارزه طلبانه بود و رابرت با کمال میل این نگاه را پاسخ میداد. نانسی با یک نگاه متوجه شد که
دست هر دو نفر به طرف چوبدستی شان رفته. درست به موقع وسط پرید: بس کنین ... با هر دو تونم
• • • ولی نانسی • •
- ... از حمایتت ممنونم راب. اما آخرش خودم باید این قضیه رو تموم کنم
- اما...
- خواهش میکنم رابرت
- باشه... اگه تو اینطور میخوای ...
۳۳ ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
رابرت قدمی عقب رفت و نانسی به طرف برادرش برگشت: و تو سیریوس ... بذار برای اولین و اخرین بار یه چیزی رو برات روشن کنم... متمم به اندازه تو از اتفاقی که افتاد ناراحتم ... و خیلی بیشتر از تو... چون یه جورایی توشی
مقصرم...
رویش را از سیریوس برگرداند و به سنگ قبر کوچک خیره شد با صدایی گرفته ادامه داد: اما تو نمیتونی بگی که نیومدن من به اینجا نشونه بی علاقگیم به اوناس ... من باعث دزدیده شدن لی لی شدم... همون موقعی که تو، تو مغازه ی دایی فرد داشتی آت و آشغال درست میکردی ... نزدیک هیجده ساعت بود که تنهایی تو خونه گیر افتاده بودم... هیچ کسی خونه نبود. حوصلم سر رفته بود. کلافه شدم. گفتم تا لب رود خونه میرم و قبل از اینکه کسی بفهمه برمیگردم... فکرشم نمیکردم که این طوری بشه... اولی خاله لونا بعدم مامان و لی لی و... بابا... حتی نتونستم کمکشون کنم... من هیچ وقت مهارت تو رو تو دوئل کردن نداشتم... فقط پونزده سالم بود، از پس اون سه تا مرگخوار بر نیومدم... شاید اگه یه کم بیشتر تحمل میکردم مامان الان اینجا بود... میدونی دیدن این قبرا برای من چه معنایی داره؟ نه نمیدونی چون اونروز نبودی که ببینی، روزی صد بار آرزو میکنم که منم اون روز میمردم. حداقل اونجوری تو رو داشتم ... می تونستم امیدوار باشم هفته ای یه بار سر قبر منم میایی،... فکر میکردم کمکم میکنی... که همیشه کنارم میمونی ... اما این جوری... من تو رو هم از دست دادم. تو عوض شدی... تو همه این سال ها حتی نخواستی بدونی من چه احساسی دارم... تمام سعیتو کردی که منو از خودت
برونی ... که کاری کنی که از اون خونه برم تا چشمت بهم نیوفته ... ولی من نتونستم ترکت کنم ... تو تنها کسی هستی که برای من مونده... می فهمی؟ او ه نه فکر نکنم... سیریوسی که من میشناختم خیلی وقته که مرده... اگه
تو این قبر خالی رو قبر بابا میدونی چرا هنوز داری دنبالش میگردی؟
نانسی به هق هق افتاده بود: تموم امیدم این بود که حق با تو باشه ... که به روزی بابا رو پیدا کنی... اونوقت تو... اومدی جلوی یه قبر خالی و واسه من آبغوره میگیری...
هق هق نانسی شدت گرفته بود. رابرت میخواست جلو برود اما دست سلینا مانعش شد: راحتش بذار رابرت
- اما آخه...
اشاره دست سلینا نگاه رابرت را به سمت دوست قدیمیش چرخاند.
نگاه سیریوس دیگر کینه توزانه نبود هر دو دستش را مشت کرده بود و با قدرت در برابر حسی درونی مقاومت
میکرد... رابرت با چشمهای گرد شده این منظره را از نظر گذراند: باورم نمیشه...
- جواب منو بده سیریوس ... تو مطمئنی که بابا مرده؟ اگه فکر میکنی زند سی اینجا چه غلطی میکنی؟
سS
; ۳۳۲ چه
هلال
حلال حجار
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
سیریوس سکوت کرده بود اما نانسی همچنان ادامه میداد: لی لی برای تو یه خواهر کوچولو بود که باهاش بازی
میکردی... سر به سرش میداشتی... دوستش داشتی... مراقبش بود یا ... پس کمسی چی ؟ مس اونو دوستش نداشتم؟ برام مهم نبود؟ .... بیشتر از تو کنارشی نبودم ؟ من خواهر تو نبودم؟ میتونی یه بار خودتو جای من بذاری؟ که برای ابد خودتو مقصر بدونی؟ که نتونی چهار سال حتی با تنها برادرت درد دل کنی؟ که روت نشه به چشماش نگاه کنی؟
حسی عجیبی در سیریوس بیدار میشد که او را از خودش بیزار میکرد هیچ وقت به ماجرا اینطور نگاه نکرده بود... از چشم نانسی... این واقعا دردناک بود ... چطور توانسته بود این قدر بی رحم باشد؟ به این سادگی او را نادیده بگیرد و او را به خاطر کاری که در توانش نبود سرزنش کند.
چشمانش نمناک میشدند بی اختیار خواهرش را از پشت در آغوش کشید: اوه نانسی... م. من خیلی احمقم...
نانسی برگشت چند لحظه با ناباوری به چهره گنهکار سیریوس خیره شد. سالها بود که این نگاه را از او ندیده بود. گویی آن پرده شوم کنار رفته بود و سیریوس واقعی نمایان شده بود. لحظه ای با تردید به چشمان اشک او خیره شد و بعد برادرش را عاشقانه در آغوش کشید. برای چند لحظه هر دو در آغوش هم گریه میکردند.
رابرت صورتش را برگرداند تا مخفیانه اشک هایش را پاک کند: حالا شد سیریوس خودمون
سلینا به آرامی لبخندی زد: فقط نمیخواست قبول کنه
بعد به طرف دراکو چرخید: خیلی وقت بود که شما رو این طرفها ندیده بودم... قبلا بیشتر به ما سر میزدین ... بابا دلش براتون تنگ شده
- مشکلات زیاده دختر جوان
سلینا لبخندی زد: پس چی شده که حالا ؟
دراکو به چشمان دختر جوان خیره شد... میخواست حرف بزند و حقیقت را بگوید اما به یاد آوردن هری در آن
وضعیت و یادآوری حرفهایش نظرش را عوض کرد: دنبال هرمیون میگردم... کار خیلی مهمی باهاش دارم ... تو وزارت خونه نبود...
- الان باید تو هاگوارتز باشه... جلسه آموزش الف دال...
دراکو با دست به پیشانیش کوبید: اوه آره... اصلا یادم نبود...
۳۳۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- چیکارش دارین؟
دراکو لحظه ای سکوت کرد: چند تا کار کوچیک... فقط امیدوارم بعد از ماجراهای این چند وقته حالش او نقدر بد نباشه که بخواد منو بکشه... فکر میکنی بتونه منو ببخشه؟
دراکو لبخند تلخی زد: دلیلش رو بعدا میفهمی... حالا تا شب نشده باید هرمیون رو پیدا کنم... به ارنی بگو اگه
زنده از دست هرمیون در رفتم فردا شب ساعت هشت می بین مش...
ده دقیقه بعد جلوی ورود هاگوارتز بود. چوبدستی اش را بالا آورد و شاهینی درخشان را به سمت کلبه هاگرید روانه کرد. در کمتر از پنج دقیقه شکاربان نیمه غول از سراشیبی بالا آمد. با گذشت سالها هاگرید تغییر چندانی نکرده بود. رگب نیمه غولشی باعث میشد که هیچ نشانه ای از پیری در ظاهرش نباشد. با دیدن دراکو لبخندی زد
و با طلسمی در ورودی را باز کرد.
- عصر بخیر هاگرید
- دراکو! چی باعث شده بیای اینجا؟
- چیزی که باعث میشه منو زنده زنده به خورد گله تسترال هات بدی... ببینم هرمیون هنوز تو قلعس؟
- نه... تو سالن تمرینه... فکر میکنم دیگه کم کم باید تعطیلش کنه...
دراکو چرخید. در قسمت غربی محوطه در کنار دریاچه ساختمان باشکوه بزرگی از مرمر سفید با درهای زیبایی از جنسی بلوط به چشم میخورد روی دو لنگه در دو حرف درشت فانتزی نوشته شده بود AD
هاگرید زمزمه کنان ادامه داد: حالش بده... خیلی ساکت شده همشی یه گوشه میشینه و تو خودشه. یکی دو بار هم دیدم که داشت گریه میکرد. خیلی سخته که آدم همچین مشکلی داشته باشه... این واقعا ظالمانسی که
روور ۰۰۰
دراکو سری تکان داد و هاگرید ادامه داد: سعی کن عصبانیش نکنی... این روزا خیلی زود رنج شده ... ممکنه عقده دلشو سر تو خالی کنه اگه این کار و کرد ناراحت نشو اون الان خودش نیست.
- باشه ممنونم هاگرید
۳۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
در همان لحظه دو لنگه در باز شد و چیزی حدود دویست سیصد دانش آموز ریز و درشت از آن بیرون ریختند کمی بعد زن جوانی با موهای بلند قهوه ای به دنبال آنها از سالن خارج شد. دراکو از همان جا صدا زد: هرمیون!
اما در آن همهمه صدای او به گوش هرمیون نرسیده بود. اینبار چوبدستی اش را به سمت گلویش گرفت: پرفسور گرنجر...
نصف دانش آموزان با کنجکاوی برگشتند و با نگاه مسیر صدا را دنبال کردند. هرمیون هم برگشت. چند لحظه با
نگاهش اطراف را جستجو کرد. دراکو دستی برایش تکان داد تا او را ببیند بعد با بیشترین سرعت ممکن دوید تا
- دراکو! اینجا چیکار می کنی؟
دراکو که از شدت دویدن نفس نفس میزد توضیح داد: مسئله مهمیه... باید باهات حرف بزنم...
هرمیون چند لحظه با تعجب به دراکو خیره شد تا به حال نشده بود که دراکو برای کاری مستقیما به سراغ او
بیاید: بریم دفتر من؟
نه... قدم بزنیم... کنار دریاچه
هر دو به طرف دریاچه به راه افتادند در طول راه دراکو سکوت کرده بود. به دنبال کلمات مناسبی برای بیان حرفش میگشت همانطور که در ساحل آرام دریاچه قدم می زدند هرمیون مشتاقانه پرسید: خب؟
دراکو نفس عمیقی کشید ... تمام شجاعتی را که در خود سراغ داشت جمع کرد: یه... یه چیزی هست که باید
- شوخی مسخره ای بود...
هرمیون با چهره ای برافروخته به دراکو نگاه میکرد
- ولی من شوخی نکردم
- امکان نداره!
دراکو مستاصلی جواب داد: خوشبختانه یا بدبختانه... حقیقت داره...
بت ۳۳
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- باورم نمیشه... تو میخوای بگی هری خودش رو گم و گور میکنه و اونوقت فقط به تو میگه
- قرار نبود منم چیزی بدونم... میشه گفت خوش شانس بودم
- و حالا ... بعد از چهار سالی... چرا تو این مدت چیزی نگفتی؟
- هی صبر کن ... من تازه دو ساله که فهمیدم
هرمیون چوبدستی اش را کشید خشم در نگاهش شعله میکشید: به من نگاه کن مالفوی... هیج خوشم نمیاد که دستم بندازن ... اگه نتونی حرفت رو ثابت کنی بلایی به سرت میارم که...
- امتحان کن هرمیون... ذهن من کاملا بازه
هرمیون چند لحظه با تردید به در اکو نگاه کرد. چیزی در درون وسوسه اش میکرد. دراکو جزء معدود افرادی بود که او هیچ وقت نتوانسته بود وارد ذهنش شود یک چفت کننده ی واقعی... در یک لحظه چوبدستی اش را حرکت داد: له جی لیمنس
خاطرات دراکو با سرعت از برابر چشمانش میگذشت درد شدیدی در سرش پیچید. با این حال هیچ تلاشی برای مقابله با هرمیون نکرد. بلاخره زمانی که درد متوقف شد متوجه شد که هرمیون قانع شده... صورتش از اشک خیس بود و وقتی به حرف آمد صدایش به سختی می لرزید: با... باید ببینمش ... خواهش میکنم دراکو
- میتونم همین الان ببرمت پیشش
- حتماً... اما اول... فکر نمیکنی که باید به بقیه هم خبر بدیم؟
دراکو به سرعت متوجه شد که منظور از بقیه ریموس، رون و بچه های هری است: نه...
- اما چرا!
- الان نه ... هری آمادگیشو نداره
- اما...
- هرمیون... مشکلی وجود داره که تو ازش بی خبری... هری دلش نمیخواد کسی اونو اینجوری ببینه
نگرانی به چهره ی هرمیون دوید. آنقدر از زنده بودن هری خوشحال شده بود که به فکرش نرسید به چه علتی او
خودش را مخفی کرده... با صدایی گرفته پرسید: اینجوری؟ منظورت چیه ؟ چه جوری؟ حرف بزن
۳۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
دراکو آه عمیقی کشید: خود منم درست نمیدونم... به زور ازش حرف کشیدم... ظاهرا سر ماجرای نجات جینی و لی لی ... لرد سیاه یه شرطی برای هری میذاره که لی لی و جین رو با هم نجات بده...
هرمیون وحشت زده به نظر میرسید: اوه... نه...
دراکو آهی کشید: هری قبول میکنه...
- نه! این غیر ممکنه
هرمیون حالا بی پروا اشک می ریخت ... دراکو با صدایی گرفته ادامه داد: اون آشغال چشمای هری رو میگیره و
هری با صدای بلندی پشت درختان نزدیک خانه اش ظاهر شد. خسته ولی خوشحال بود. به مناسبت سالگرد ازدواجشان گردنبند ظریفی برای جینی خریده بود و با برنامه هایی که ریخته بود تصمیم داشت حسابی او را غافلگیر کند هنوز چند قدمی برنداشته بود که سایه ی عجیبی روی زمین دید. آهسته چوبدستی اش را بالا
آورد: لوموسی
نور چوبدستی روشن شده اش را روی زمین انداخت. یک انسان... یک زن با موهای بلند بور به صورت روی زمین
افتاده بود. به سرعت خودش را به او رساند و بدنش را برگرداند. بی اختیار نفسش حبس شد: خدای من... لونا...
لونا لانگ باتم با چشمانی بی جان روی زمین افتاده بود. شوک این واقعه چند لحظه ای گیجش کرد کسی لونا را کشته بود... و این مسلماً طلسم مرگ بود... ناگهان بیاد آورد که لونا برای چه امشب به خانه شان آمده. لی لی
همراه او بود... بی اختیار جسد لونا را روی زمین رها کرد حتی نفهمید چطور دیوار دفاعی را رد کرد و خودش را به خانه رساند. از دشمن خبری نبود صدای لرزانش در خانه ی خالی طنین انداخت: جینی... سیریوس... نانسی...
هیچ صدایی جواب نداد به سرعت خودش را به نشیمن رساند: جینی... لی لی ...
باز هم سکوت... در همین لحظه متوجه باریکه ای از خون شد که روی زمین کشیده شده بود. با نگاهی دریافت که این خون از در ورودی کشیده شده و... به سمت در پشتی میرود به سرعت رد خون را دنبال کرد در آستانه در پشتی خانه پیکر غرق در خونی به زحمت خودش را به طرف آژیر خطر محفل میکشید. پشت سرش جویی از خون روان بود هری خشکش زده بود تمام زمانی را که دختر جوان به سمت صدا برگشت مسخ شده به او نگاه
میکرد.
۳۳۷
 
 
________________
سS
از: فدرال
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- ب ... بابا!
همین کلمه شوک هری را از بین برد. به سرعت جلو دوید نانسی را برگرداند و عاشقانه در آغوشش کشید: حالت خوبه عزیزم ؟ چی شده ؟ مامانت کجاسی؟ چه بلایی سر لونا اومده؟ سیریوسی... لی لی...
با شنیدن نام لی لی دختر جوان به گریه افتاد: اونا... من ... نتوانستم... لی لی رو بردن
خون در رگ هری منجمد شد: کیا؟
- م ... مرگ خوارا... من نتوانستم... سیریوس رفته بود... مامان ... رفت دنبالشون
با تلاشی بیهوده هری سعی کرد آرام باشد اما وقتی چوبدستی اش را به سمت نانسی گرفته بود و تند تند ورد میخواند تا خونریزی را بند بیاورد دستش به شدت می لرزید: نفهمیدی کجا بردنشی؟
نانسی هق هق کنان توضیح داد: یه چیزایی در مورد خون میگفتن... میگفتن فرقی نمیکنه کدوم یکی مون مهم اینه که اون خون شما رو داره
- نه!
رنگ هری از وحشت سفید شده بود و بدنش بدتر از قبل می لرزید. مغزش به سرعت کار میکرد، مرگخوارها خون
- فاو کسی... اوضاع اضطراریه ...
قبل از ظاهر شدن پرنده ی سرخ رنگ، یک تکه کاغذ پوستی را از غیب ظاهر کرد و یه سرعت چیزی روی آن نوشت: نانسی رو با نامه برسونش به نیکلاس ... همونجا بمون و برای آماده کردن محفل کمکش کن ... باید به هر قیمتی که شده جلوشونو بگیریم... قبل از اینکه بر گرده... فقط خدا کنه دیر نشده باشه...
هری به طرف در دوید نانسی پشت سرش فریاد کشید: کجا میری بابا؟
هری فریاد کشید: قبرستون
لحظه ای بعد در میان درختان سر به فلک کشیده کنار قبرستان آشنایی ظاهر شد. با وجود گذشت سالها قبرستان هیچ فرقی نکرده بود. درست همانی بود که زمانی در کابوسهایش می دید.
حدسش درست بود. مرگخوارها گرد قبری که روزی هری به آن بسته شده بود حلقه زده بودند و پاتیل عظیمی تار وسط حلقه دگی جوشید. چشمانش دیوانه وار اطراف را جستجو میکرد... بلاخره آنچه را که میخواست یافت.
۱۳۳۸
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
زنی با موهای پرپشت قرمز رنگ درست در وسط حلقه مرگخواران قرار داشت و دختر خردسالی را در آغوش وحشت زده اش می فشرد. صورت غرق در خون جینی قابل شناسایی نبود و پاهای شکسته اش زاویه عجیبی داشت با وجودی که مشخص بود درد میکشد همه حواسش به دختر کوچک وحشت زده ای بود که در آغوشش
بود و روی بازوی کوچکشی اثری از زخم خنجر به چشم میخورد...
هری از خشم می لرزید... درست در لحظه ای که چوبدستی اش را کشید تا خشم خود را خالی کند جینی وحشت زده جیغی کشید... نگاه هری چرخید و پیکر مردی را دید که از درون پاتیل بیرون می آمد. نمیتوانست حرکت کند... کار از کار گذشته بود.
مرگخواری جلو دویل و شنل او را روی شانه اش انداخت... تاریخ دوباره تکرار میشد و هری از اطرافش غافل شده بود هیچ چیز جز نگاه هراسان جینی و چشمان معصوم لی لی توجه او را به خود جلب نمیکرد. حتی متوجه سایه ای که از چند قد میش گذشت نشد... نه تا زمانی که مرگخواری که به نظر می رسید از زیر زمین سبز شده جلوی ولدمورت دوید و لبه ی ردایش را بوسید
صدای سرد ولدمورت غرید: چی میخوایی؟
مرگخوار لرزان جواب داد: سرورم... اون اینجاستی... پشت اون درختها...
ولدمورت سرش را بلند کرد. هری حتی از همانجا هم میتوانست درخشش شوم چشم های مار مانند او را ببیند. ولدمورت اشاره ای کرد و بلافاصله مرگخوارها عقب رفتند و راه عبوری در میان خود باز کردند: هری پاتر... به جشن ما خوش اومدی...
با قدمهای بلند جلو رفت و پوزخند ولدمورت را ندیده گرفت.
- اینجا چیکار می کنی پاتر؟
- اومدم برت گردونم تو قبرت ریدلی
مرگخوارها با دهان باز به شنل پوش خشمگینی که با چوبدستی کشیده به سمتشان می آمد نگاه میکردند. به خوبی مشخص بود که این آن پسر بچه وحشت زده هجده سال قبلی نبود. حالا این آنها بودند که از چهره ی
خشمگین او می ترسیدند... درست به اندازه خشم اربابشان ... شاید هم بیشتر... این همان کسی بود که چهار سال قبلی در برابر چشمان چند تن از آنها لرد سیاه را شکست جانانه ای داده بود و در سال های اخیر صدها
مرگخوار را به آزکابان روانه کرده بود. کسی که باعث شده بود سوروس اسنیپ سال ها مخفیانه زندگی کند و آن
۳۳۹
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
بلا را بر سر بلاتریکس آورده بود حالا با خشمی بی پایان در میان آنها قدم برمی داشت بدون اینکه در نظر بگیرد که تعداد رقبایش هفتاد به یک است.
هری با خشم غرید: پیشرفت کردی ریدلی... با زن و بچه ها طرف میشی؟
و در همان حال با قدم های محکم به سمت جینی و لی لی می رفت. گویا گله کفتاری را که دورتا دورش منتظر دریدن بودند نمی دید... رگباری از طلسم از چهار طرف به سمتش آمد اما او حتی به خود زحمت حرکت دادن چوبدستی اش را نداد. با بشکنی همه را متوقف کرد و باعث شد وحشت حضار بیشتر شود. در یک لحظه با حرکت سریعی طلسم غیر لفظی ارغوانی رنگی را که به سمتش می آمد متوقف کرد. در همان حال غرید: جادو
بچه بازی نیست اسنیپ
با طلسم هری رگباری از میخ های بلند آتشین به شدت پرتاب شد و مرگخواری را که مخفیانه به او نزدیک میشد به قبر پشت سرش میخکوب کرد. نفس تمام حاضرین حبس شد فریادهای اسنیپ کر کننده بود. خود هری هم برای لحظه ای حیرت کرد. او به ابرفورث قول داده بود که هرگز از جادوی سیاه جز برای دفاع استفاده نکند اما در این مورد به خصوصی و شاید دو مورد دیگر به خود حق میداد اسنیپ از درد به خود می پیچید. درد در محل فرو رفتن میخها شدید و شدیدتر شد و فریادهای اسنیپ کر کننده. اما چیزی که از محل زخمها برون میزد خون نبود. چرکی سیاه رنگ بود که به محض ریختن روی هرچیز آنرا میسوزاند و خاکستر میکرد. حتی خود ولدمورت هم تا به حال چنین بلایی بر سرش کسی نیاورده بود این یک درد ابدی بود. مسلماً هری میتوانست به سادگی اسنیپ را بکشد اما این کار را نکرده بود. تنها پوزخندی تحویل استاد سابقش داد: ببینم ریدل،... هیچ میدونی با این همه آشغال بی عرضه که دور خودت جمع کردی چه آشغال دونی عظیمی میتونی
بسازی ؟
نقشه هری گرفت حریف عصبانی شده بود چهار طلسم پی در پی ولدمورت به راحتی جذب سپر هری شد و هری بی توجه به او و بدون در نظر گرفتن حس درونی اش که میگفت چیزی درست نیست به سمت لی لی و جینی میرفت. هنوز دو قدم مانده بود که به آنها برسد که زمین دهان باز کرد... زلزله ای عظیم قسمتی از قبرستان را که هری، جینی، لی لی و مرگخوارها روی آن بودند جدا کرد قبرها شکاف برمیداشت و اجساد و اسکلت مرده ها بیرون میریخت... زمین حرکت کرد و مثل کوهی بالا آمد. چیزی حدود هشتاد متر بلندی گرفت
و آنها را با خود بالا برد
- هری...
۳
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
فریاد جینی و جیغ لی لی در هم آمیخت. هری حرکتی کرد تا خود را به آنها برساند. بلافاصله دیواری از آتش بین آنها قرار گرفت هری را از جین و لی لی و آن دو را از هم جدا کرد و هرکدام را به سمتی کشاند. بی تردید
این یک تله شوم بود.
لی لی معصومانه جیغ کشید: بابایی!
دستهای کوچکش را به سمت پدرش دراز کرده بود.
آتش دور هر دو نفر را گرفته بود، به سادگی میشد بوی سوختگی را احساس کرد. جینی از درد جیغی کشید:
هری... با مجم...
هری از هر طلسمی که میشناخت استفاده کرد ... کاری از پیش نبرد. با تمام وجود طلسم ها را حواله آتش میکرد اما آتش شدید تر شد... با شنیدن جیغ لی لی با تمام وجود به سمت آتش دوید اما به محض برخورد به دیواره آتش اتفاق شوم دیگری افتاد. شعله های آتش هری را به شدت به عقب پرتاب کرد و همزمان به سمت
جینی شعله ور شد و لباس های او را به آتش کشید: جینی ... نه
هری مستاصلی مانده بود. به هر طرف که میدوید بی اثر بود زمانی که طلسمش به مانع دور یکی از آن دو برخورد میکرد دیگری مورد حمله آتش قرار میگرفت... هیچ کاری از دستش ساخته نبود
ولدمورت پوزخندی زد: نقطه ضعف همیشگی ... وقتی یکی در خطره مغزات کار نمی کنه نه پاتر؟
هری بی توجه به خنده های کر کننده مرگخواران با تمام وجود تلاش میکرد راهی به درون آن آتش سیاه باز
ولدمورت پوزخندی زد: زیاد زحمت نکشی پاتر... خاموش کردن این آتیش فقط یه راه داره ... تسلیم من شو تا جون اون دو تا رو نجات بدی... چوبدستی تو بند از
- محاله...
- پس یکی رو انتخاب کن
بلافاصله آتش شعله کشید. جیع های جینی ... صدای گریه های لی لی ... بویه سوختگی ...
جینی جیغ کشید: ... لی لی نه... با اون بچه کاری نداشته باشی
ولدمورت وحشیانه قهقهه می زد: تصمیم بگیر پاتر... خودت ... یا اونا
۱ و ۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- هری نه... نباید ...
این بار آتش به شدت جینی را در برگرفت حالا با تمام وجودش جیغ میکشید...
هری نمیتوانست تحمل کند: چه تضمینی میدی که اونا رو زنده بداری؟
ولدمورت شانه ای بالا انداخت و پوزخندی زد: هیچی
هری چاره ای نداشت حتی اگر یک درصد امکانی برای نجات آنها بود او آنرا میخواست چوبدستی اش را انداخت و اینبار قهقهه مرگخواران زمین را لرزاند: هر کاری میخوای با من بکن... ولی بذار اونا برن
ابروهای ولدمورت با در حالتی از ناباوری بالا رفت: اینو جدی میگی؟ باشه! خب پس باز و تو بیار جلو
وحشت زده به ولدمورت خیره شد: نه...
- یا این کارو میکنی یا هردو شونو میکشم
جینی فریاد کشید: هری ... این کار و نکن...
اما گریه های معصومانه لی لی کار خودش را کرده بود. هری آستین ردایش را بالا زد ... چشمان ولدمورت با برقی شیطانی میدرخشید. چوبدستی اش را به سمت دست هری گرفت: مورس موردر
دردی مرگبار در بازویش پیچید ... ناخوداگاه فریادی کشید... کمی بعد درد متوقف شد و نشانی شوم روی بازویش ظاهر شد
ولدمورت وحشیانه می خندید. هری غرید: بذار اونا برن
- بذارم برن؟ اوه ... نه پاتر...
- تو قول دادی عوضی
حرکتی کرد تا به ولدمورت حمله کند اما در چند قدمی او ناخواسته متوقف شد: می بینی پاتر... تو دیگه
نمیتونی به من صدمه بزنی... اونی که رو دستته بهت اجازه نمیده
هری با وحشت به بازویش نگاه کرد این کارش بهای وحشتناکی داشت: اوه مرلین ... من چیکار کردم؟
هراسان از کاری که کرده بود و با صدایی که نفرت در آن موج میزد فریاد زد: بذار اونا برن ریدل S
۳ ۲
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
ولدمورت پوزخند دیگری زد: این طوری؟ نه هری... باید مودبانه تر خواهش کنی
هری تمام نیرویش را جمع کرد و جادوی درونی قدرتمندی را به سمت او فرستاد. قوی ترین جادویی که در زندگیش انجام داده بود... اما جادو در چند سانتی متری ولدمورت محو شد. بلافاصله هری به شدت به عقب پرتاب شد و دردی عظیم از داخل بدنش را در برگرفت ... چیزی صدها بار بدتر از طلسم شکنجه گر... به خودش
میپیچید و از ته دل فریاد میزد. همه چیز در اطرافش محو شده بود فقط درد بود که در وجودش میپیچید و فریادی که ناخواسته از گلویش برمیخواست... نمیدانست کجاست و چه میکند یا اینکه درد چه زمانی متوقف شد
تنها زمانی به خودش آمد که به صورت روی خاکها افتاده بود و تلاش میکرد نفس بکشد... صدای ولدمورت ذهن
خسته اش را به کار انداخت
- نه، نه، نه ... تو به اربابت حمله نمی کنی هری
- من اربابی ندارم عوضی
- ولی اونی که رو دسته چیز دیگه ای میگه... حالا فقط دو تا کار کوچولو مونده ... به خدمت من در بیا تا بذارم اونا برن
- ترجیح میدم بمیرم
- جدی؟ کروشیو
هری انتظار درد داشت مصمم بود که نگذارد کسی صدای ناله اش را بشنود اما اینبار صدای جیغ از چند متری
به سرعت به سمت دخترش دوید اما آتش باز هم او را به عقب پرتاب کرد... هیچ کاری از دستش بر نمی آمد... راه عبور بسته بود... جیغ های لی لی شدیدتر شد. جادوی دیگری به سمت ولدمورت فرستاد و بازهم بی اثرا
جادوی قدرتمند هاگری در حالت عادی باید او را زند۵ زنده کباب میکرد اما به ولدمورت برخورد کرد بی آنکه رژی او اثری بگذارد... تنها باعث شد که هری دوباره دردی هولناک راتجربه کند. زمانی که درد متوقف شد لی لی هنوز هم جیغ میکشید...
جینی زار میزد: هری... یه کاری بکن...
صدای جیغ های کودک هری را مجبور به تسلیم کرد: چیکار باید بکنم؟
۳۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
قهقهه مرگخواران کر کننده بود... ولدمورت پوزخندی زد: دو تا کار کوچیک ... چشمات پاتر... بیناییت رو میخوام
راه دیگری نداشت. بین لی لی و چشم هایش، لی لی را انتخاب کرد. تسلیم شده ایستاد و اجازه داد تا ولدمورت طلسم شومی را به وسط چشمش پرتاب کند. به محض برخورد طلسم... سوزشی عمیق در جانشی افتاد... بی اختیار فریادی از درد کشید و بیهوش شد. کمی بعد با طلسم مرگخواری به هوش آمد ولدمورت بالای سرش ایستاده بود و پوزخند شومی بر لب داشت: خوبه پاتر... درد داره مگه نه؟ فقط چند دقیقه دیگه طول میکشه تا
برای همیشه کور بشی
هری نفس زنان غرید: اونا رو ولشون کن
- نه به این سادگی ... هنوز یه کار کوچیک مونده ... میخوام بقیشو ببینن
هری به سختی از جا بلند شد: چی میخوای کثافت؟
- یه کار کوچیک... جلوی من زانو بزن و لبه ی ردای اربابت رو ببوسی...
- محاله...
ولدمورت او را نابود کرده بود و حالا میخواست تا حد ممکن تحقیرش کند. هری این اجازه را به او نمیداد
- می بینیمم
صدای جیغ لی لی، هری را به زانو در آورد. به طرف صدا دوید اما با طلسمی محکم بر زمین خورد... اینبار صدا از جهت دیگری میآمد: لی لی نه...
سیاهی و تاریکی دوره اش کرده بود. چندین بار بر زمین خورد و بلاخره جلوی ولدمورت به زانو افتاد. طنین قهقهه جادوگر سیاه در گوشش بود و صدای جیغ های کودک معصوم پنج ساله اشی...
- ردای منو ببوس هری...
در تاریکی دستش را کورکورانه جلو برد تا پارچه شنل را لمس کرد اما قبل از این که هر حرکتی کند صدای
جینی وحشت زده فریاد کشید: لی لی • • • لی لی ۰۰.
هری خشک شده بود وحشت در تمام وجودش موج می زد...
گس
۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- اوه پاتر... باید زودتر از اینا اطاعت میکردی ... ظاهرا طاقت نیاورد... لجبازی با من همین نتیجه رو داره...
چشم هایش دوباره میدید. بدن بی جان لی لی روی زمین افتاده بود. جینی زجه میزد. هری به طرف کودکشی دوید اما قبل از اینکه به او برسد ولدمورت حرکتی به چوبدستی اش داد و بچه را از بالای بلندی به پایین پرتاب
کرد...
هری از ته دل فریاد کشید: لی لی!
برای چند لحظه مبهوت و شوک زده به مسیر سقوط فرزندش خیره شد اما صدای شوم ولدمورت دوباره به گوشش رسید: آواداکداورا
هری چرخید. این جینی بود که روی زمین افتاده بود. ناخودآگاه به زانو در آمد. همه چیز از دست رفته بود...
صدای ولدمورت به گوشش رسید: خب پاتر... این آخرین صحنه هایی که دیدی تا ابد در ذهنت میمونه... ناجی دنیای جادوگری... حالا اگه میتونی برو نجاتشون بده «داریوس کانتودا»
همه چیز برای ابد تیره شد... صدای اسنیپ را شنید: ارباب چیکار کردین؟
- این چیزیه که من بهش میگم بدتر از مرگ سوروس ...
دت ۳
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
فصل دوازدهم:
بیمار اتاق شماره بیست و هشت
انفجار در متروی لندن ۱۴۵ کشته و ۳۵ زخمی برجا گذاشت.
در پی طوفان شب گذشته در جنوب منچستر دوازده خانه خراب شد و هجده نفر زخمی شدند.
زلزله ای شدید امروز صبح غرب کشور را لرزاند. هنوز از میزان تلفات این زلزله اطلاعی در دست نیست...
کیت سرش را از روزنامه بلند کرد و به چهره در هم شنونده اش خیره شد. به نظر میرسید که این اخبار او را به خشم آورده. دختر جوان موهای بورش را از جلوی چشمانش کنار زد: سر در نمیارم هری. وقتی تو این طور کلافه میشی چرا ازم میخوای برات صفحه حوادث روزنامه رو بخوانم؟
- شاید چون باید بهای اشتباهاتم رو بهم یادآوری کنی
- من نمی فهمم. طوفان جنوب منچستر چه ربطی به تو داره؟ یا مثلا زلزله غرب کشور؟
هری سری تکان داد: بهتره ندونی... ببینم خبرا همین بود؟
- بله
کیت عادت کرده بود که هر روز صبح تیتر اخبار صفحه حوادث روزنامه را برای هری بخواند و البته از این کار لذت میبرد. درست به یاد می آورد... حدود چهار سال پیش زمانی که تازه در این آسایشگاه استخدام شده بود...
تازه به سر کار رسیده بود که جیمی رئیس بخش به او گفت که شب قبل مرد نابینایی را به آنجا منتقل کرده اند. ظاهرا او کسی را نداشت تمام لباسش خیس و خون آلود بود و به نظر میرسید که درد میکشد اما زخمی روی تن نداشت. جیم احتمال میداد از بازماندگان سیل همان حوالی باشد.
- یه روستایی پیداش کرده... حالشی زیاد خوب نیست... هیجده ساعته نه حرف زده نه غذا خورده... یه گوشه کز کرده و حتی نمیگه چی به سرش اومده!
۳
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
با اینکه کیت حوصله سر و کله زدن با این جور افراد را نداشت مجبور شد به خواست جیمی تن بدهد و سری به اتاق شماره بیست و هشت بزند. زمانی که وارد اتاق شد فکرش را هم نمیکرد که کمتر از ده دقیقه بعد مسئولیت کامل بیمار مرموز را بپذیرد چرا که نمیدانست تا چه حد ممکن است از چیزی که می بیند متحیر شود.
مرد روی تخت کوچک گوشه اتاق کز کرده بود سرش را روی زانوانش گذاشته بود و آهسته اشک می ریخت.
حتی اجازه نداده بود کسی به لباس های پاره، خونین و گل آلودش دست بزند. وضعیت منقلب کننده اش به هر کسی این احساس را میداد که به مصیبتی بزرگ دچار شده.
ناخودآگاه به حرف آمد: شما حالتون خوبه؟
مرد سرش را از روی دست هایش برداشت و صورتش را به طرف صدا چرخاند جوابی نداد. صورتش مانند ماسکی
جانشی را ببیند همین کافی بود تا کیت به فکر فرو رود... او این مرد را میشناخت... حتی از پشت گل و لایی که
فکرش به سال ها قبل برگشت... همان روزی که مردان نقاب پوش به خیابان آنها حمله کرده بودند... همان جوانی که دست او را گرفت و اورا به خانه کشاند... اتفاقی که تنها او آنرا به یاد می آورد... و نه هیچ کدام از همسایه ها... با تردید زمزمه کرد:
- هری!
هری ناخودآگاه برگشت... این صدا را نمیشناخت اما ... چطور ممکن بود که یک مشنگ او را بشناسد؟
به زحمت به حرف آمد: تو کی هستی؟
- من... تو... اگه تو همونی باشی که ... که چند سال قبلی جون نصف مردم کوچه ما رو نجات دادی ... خیلی دنبالت گشتم... بعد این همه سال... اسمم کیتها... کیت جیمسون
هری سری تکان داد و با صدایی گرفته زمزمه کرد: منو ببخشی کیت اما الان در موقعیتی نیستم که از دیدن... یا به عبارتی شنیدن یه آشنا خوشحال بشم... ممکنه تنهام بذاری؟
کیت جا خورده بود. پسر جوانی که آن زمان دیده بود اصلا اینقدر خشک و گرفته نبود: چی به سرت اومده ؟
هری سکوت کرد گویا داشت حساب میکرد که چه بلاهایی بر سرش آمده... جم
۷ و ۳
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
ناگهان دست گرمی را بر شانه اش احساس کرد: باید لباساتو عوض کنی.
هری خودش را عقب کشید: فقط تنهام بذارد. لطفاً.
- نه تا وقتی نگفتی چه اتفاقی برات افتاده.
- فقط برو
به اجبار اتاق را ترک کرد اما وقتی هشت ساعت بعد برگشت مرد جوان در همان وضعیت قبلی اش بود حتی یک
میلی متر جا به جا نشده بود و سینی نهارش دست نخورده کنارشی بود.
سینی را بلند کرد: نهار تو نخوردی؟
هری سعی کرد مزاحم را از سرش باز کند: میل ندارم
- اما جیم میگفت از وقتی اومدی اینجا هیچی نخوردی...
هری از کوره در رفت ناخودآگاه فریاد کشید: میشه دست از سرم برداری؟
کیت هم جبران کرد: نه!
- برژ بیرور...
- حداقل بگو چه مرگته؟ شاید بتونم کمکت کنم
هری پوزخند تلخی زد: نمیتونی کمکی بهم بکنی مگه اینکه همسر و دخترم رو زنده کنی و چشمام رو بهم بر گردونی تا برم چند نفر رو بکشم... در غیر این صورت خفه شو، بر و بیرون و بذار به حال خودم باشم
• • اوه... علل متاسفم ... فکر نمیکردم...
- حالا که فهمیدی میشه تنهام بذاری؟
کیت خیلی جدی عکس العمل نشان داد: نه... حالا گوش کن... اینجا من پرستار تم ... و این منم که دستور میدم... حالا بلند میشی و اون لباسایی افتضاحتو در میاری. بعدش جک رو صدا میزنم که برای حمام کمکت کنه
و یه کم غذا می خوری اونوقت میتونی تا آخر دنیا زانوی غم بغل بگیری...
83 83 : :: *:*
۳ ۸
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
شب آخر دسامبر بود. طبق رسم هرساله در این زمان هاگوارتز در زیباترین شرایط خود قرار داشت. دوازده درخت آراسته ی کریسمس با حبابهای نورانی تزیین شده بودند. روی تمام درها حلقه های خاس و داروش به چشم میخورد. وجود کپه های برف مصنوعی در این طرف و آنطرف و قندیلهای بلورینی که از هرجای ممکن در قلعه اویزان بودند چشم را خیره میکرد. پری های بالدار که شمع هایی با نورهای رنگارنگ در دست داشتند همه جا دیده میشدند. تزیینات کریسمس زیبایی قلعه را دو برابر کرده بود. با این حالی اثری از جشن و شادی هر ساله
ی جشن کریسمس وجود نداشت.
تلخی اتفاقات چند روز قبل و شوک ناشی از آن دل و دماغ شادی کردن را از آنها گرفته بود... سرسرای بزرگ ساکت تر و غمگین تر از هر زمان دیگری در دوران هاگوارتز به نظر میرسید. مگ گونگال تنها برای رعایت سنت قدیمی دستور تزئین قلعه را داده بود و در آن لحظه که روی صندلیش نشسته بود فکرش در جای دیگری سیر میکرد. هر از گاهی نگاهش بین صندلی خالی هری در کنار لوپین، چشمهای غم زده ی نانسی و جای خالی سیریوس در میز گریفندور میگردید. تنها چند روز از مرگ دردناک لونا، لی لی و جین پاتر و گم شدن مرموز هری میگذشت. علاقه ای به فکر کردن به حوادث چند روز گذشته نداشت یاد آوری آن حوادث تلخی لحظاتش
را بیشتر میکرد. در صندلی کنار او ریموس لوپین در فکر فرو رفته بود. در چند روز گذشته به شدت ساکت و گوشه گیر مینمود. به نظر میرسید که صندلی کنار او که به احترام استاد درسی دوئل خالی مانده بود بیش تر از
هر چیزی عذابش میدهد.
در طرف دیگر میز نیکلاس فلامل وضعیتی مشابه داشت. مینروا به خوبی میدانست که مرد پیر وابستگی خاصی به شاگرد جوانش داشته. روبیوس هاگرید شکار بان مدرسه ترجیح داده بود کریسمس را در کلبه اش بگذراند و مینروا او را هم سرزنش نمیکرد. حتی میتوانست بگوید که به حال او غبطه میخورد. با وضعیت پیش آمده بدش نمی آمد که خودش هم مدتی تنها باشد اما با بازگشت ولدمورت او حالا مسئولیت بیشتری داشت. مدیریت
هاگوارتز از یک طرف و فعالیت در محفل ققنوس از طرف دیگر اجازه چنین کاری را به او نمیداد.
یک نگاه کوچک به میز چهار گروه کافی بود تا متوجه شود که دانش آموزان از هر زمان دیگری ساکت ترند. این
سکوت تنها برای همدردی با پاتر ها نبود. تقریبا تمام آنها علاقه ی زیادی به استاد درسی دوئل داشتند.
چشم مینروا در تعقیب نگاه نانسی به پسر نوجوان موبنفشی که از آستانه ی در وارد شده بود رسید. رابرت میزها را دور زد و خودش را به میز گریفندور رساند. مکانی بین نانسی و دیوید را برای نشستن انتخاب کرد. اگرچه به نظر نمیرسید که نانسی متوجه حضور او شده باشد. تا زمانی که صبر امیلی و مایکل تمام شد نگاه پر سوال سه
ویزلی جوان را نادیده گرفت. سرانجام امیلی زیر لب پرسید: پیداش کردی؟
- آره
۹ و ۳
 
________________
سS
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- کجا بود؟
امیلی جواب این سوال را به خوبی میدانست. با این حال زمانی که رابرت توضیح داد: تو دفتر دوئل... البشی را با دندان گزید: چی گفت؟
- هیچی ... زل زده به دیوار و حرف نمیزنه... اون از سیریوس این از نانسی اونم از بابام، آخه چرا باید اینجوری
دشه،
امیلی به خوبی میدانست که چه چیزی رابرت را عذاب میدهد. او هم به اندازه ی سایرین از مرگ جینی و گم شدن پدرخوانده اش ناراحت بود. مخصوصا که چند روز بعد از آن حادثه محفل جسد نیمه سوخته ای را یافته بود که میتوانست متعلق به هری پاتر باشد. اما حالا مجبور بود همزمان به سه نفر دلداری دهد. یکی نانسی که تمام شب و روزشی گریه کردن بود، سیریوس که عصبی و دیوانه به نظر میرسید و پدرش که در سکوت ماتمش
را پنهان میکرد ...
{ :: S: : |
آرام کردن هری مدتها وقت برد. هفته ها... شاید کیت تنها به این دلیل توانست رفتار تند و دیوانه وار او را تحمل کند که با تمام وجود خودش را مدیون او میدانست و به زودی هری هم همین حس را نسبت به دختر جوان پیدا کرد. واقعیت این بود که هری چندان هم زندگی نمیکرد... در واقع تنها نفس میکشید... هیچ
خبری از دنیای جادویی نداشت ... از خانواده اش • • • • نانسی و دسیریودسا... آنها کجا بودند؟ آیا از مرگ مادر خواهرشان با خبر بودند؟ چه حالی داشتند؟ هری بیش از هر کسی این حس را درک میکرد. نگرانشان بود میدانست که به او نیاز دارند. به محبتش و حمایتش... به اینکه آنها را در آغوش بگیرد و با هم برای بلایی که بر سرشان آمده بود مویه کنند. با این حال نمیخواست با آنها تماس بگیرد. به این نتیجه رسیده بود که حضور او تنها باعث ننگ خوانواده اش است... چطور میتوانست به فرزندانش بگوید که نتوانسته جینی و لی لی را نجات دهد... و بدتر از آن فریب ولدمورت را خورده بود و رسماً او را بی رغیب کرده بود... حاضر نبود تا آخر عمر سربار دختر و پسر نوجوانش باشد و با حضورش آن ها را هم به خطر اندازد. مطمئن بود که دراکو، رون، هرمیون، ریموس و ویزلی ها هوای آن ها را خواهند داشت... بهترین انتخاب برای او این بود که برای همه مرده حساب
شود... و حالا حتی از نظر کیت هم او مرده بود...
رنج و عذابی که میکشید صدها بار بیشتر از از دست دادن چشمهایش بود. از تاریکی ای که وجودش را گرفته بود میترسید. دنیایش در تاریکی فرو رفته بود. در ظلماتی که او را در خود غرق کرده بود دست و پا میزد و قادر نبود خود را نجات دهد. اوایل این مسئله به شدت عذابش میداد اما هری افسرده تر از ان بود که به چنین چیزی واکنش نشان دهد. تاریکی چشمانش با تاریکی زندگیش پیوند خورد و خیلی زود او را در خود غرق کرد...
وح ۳
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
تمام زمان خوابش را کابوس می دید و مدام فریاد میکشید... کار زیادی برای آرامش دادن به او از کیت برنمی آمد یکی دوبار که با اصرار روانشناسی برای کمک به او آورده بود هر دو نفر او را در آستانه جنون می دیدند... ظاهرا هیچ کاری از پرستارش بر نمی آمد جز اینکه روزی چند ساعت با او صحبت کند... گاهی برایش روزنامه بخواند و گاهی که خیلی کوتاه حرف میزد به درد دلهایش گوش کند. اوایل هری در سکوتی دیوانه وار گوشه ای کز میکرد و هیچ توجهی نشان نمیداد. به طوری که دختر جوان حتی شک داشت که او صدایش را بشنود با این حال هر روز ساعتی را به حرف زدن با او میگذراند بدون اینکه جوابی دریافت کند. به زودی متوجه شد که تنها قسمتی از حرفهای او که برای این مرد اهمیت دارد و نسبت به آنها بی تفاوت نیست اخبار روزنامه است که اکثرا به طور دیوانه کننده ای او را خشمگین میکرد یکی دوبار کیت تصمیم گرفت که دیگر اخبار را برایش نخواند اما هری اصرار داشت که این اخبار را بشنود و این تنها چیزی بود که او به آن عکس العمل نشان میداد با مرور زمان محبت های بی پایان دختر جوان اندکی از درد او را تسکین داد و کم کم او نیز شروع به حرف زدن کرد
اگر چه خیلی کوتاه
حالاکیت میدانست که هری همسر و سه فرزند داشته. همسر و دختر کوچکش را در حادثه ای که در آن چشم
هایش را از دست داده بود از دست داده و پسر و دختر نوجوانش حالا حدودا چهارده، پانزده ساله بودند... اما هری به هیچ وجه حاضر نبود نام و نشانی از نانسی و سیریوس پاتر به او بدهد تا کسی با آنها تماس بگیرد و عجیب این بود که وقتی کیت به کمک یکی از آشنایانش در اداره پلیس به دنبال نشانی از آن ها گشته بود هیچ سابقه
ای از افرادی با این نام بدست نیاورد... حتی متوجه شد که از خود هری هم جز مدارک تحصیلی ای که تا ده سالگی در یک مدرسه ابتدایی داشته چیز دیگری وجود ندارد... دوستش از ناقص بودن مدارک پلیسی حیرت کرده بود اما کیت واقعا ناامید شده بود. ظاهرا هیچ راهی برای کمک به بیمارش نداشت. بنابراین اجبارا به خواندن روزنامه و هم صحبتی با هری اکتفا کرد. اما هنوز هم چیزهای عجیبی در مورد این مرد وجود داشت او گاهی از
کلماتی استفاده میکرد که کیت معنایش را نمی فهمید ...
بیشتر تیتر خبرها بود که مورد توجه هری بود. در واقع حوصله شنیدن بیشتر از آن را نداشت اما بعضی مواقع به طور ناگهانی از شنیدن خبری به هیجان می آمد و با نگرانی آشکاری از او میخواست که متن کامل خبر را
بخواند.
و این اخبار معمولا اخباری بودند که چندان مهم به نظر نمیرسید. مثلا دو هفته پیش هری اصرار کرده بود که به جای خبر ترور یک وزیر که در دفترشی مثله شده بود خبری را در مورد مرگ مردی که جسدش در یک خانه روستایی در حوالی لندن پیدا شده بود چند بار برایش بخواند و بعد از آن با صدایی گرفته زمزمه کرده بود: پس هوراس اسلاگهورن پیر بلاخره کار دست خودش داد.
۱ت ۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری پوزخندی زد: خب حالا شناسایی شد
- تو از کجا میدونی ؟
- معلمم بود، بیچاره مشنگی که اونو تو خونش پیدا کردن
- صبر کن ببینم تو از کجا فهمیدی که تو خونه ی کسی دیگه ای بوده؟ من اون تیکش رو حذف کردم... اصلا از کجا میدونی این همونیه که تو میگی... به اصطلاح معلمت؟
- بذار ببینم... کیت اونجا عکسی از جسدش چاپ شده؟
== خب اره
- خوابه... بذار ببینم...
هری به فکر فرو رفت گویی سعی میکرد از درون خاطراتش تصویر اسلاگهورن را بیرون بکشد: یه پیرمرد چاق... با سر کم مو... چشم های ریز و سیبیل... واقعا عجیبه که تو این چهار سال موفق شده خودشو مخفی کنه...
به دلیلی که کیت چیزی از آن نمیدانست صدای هری گرفت. با وجودیکه از نظر هری، هوراسی اسلاگهورن شخصیت جالبی نداشت اما قلبا به او علاقه مند شده بود. بدون در نظر گرفتن موقعیت گفت: باورم نمیشه به این
راحتی کشت. باشنش
کیت متعجب شد: کشته باشنش؟ اینجا نوشته احتمالا سکته کرده
- میدونی یه نفر رو میشناختم که می گفت علم مشنگا محدود به مشاهداتشونه
- مشنگ؟
این دفعه اولی نبود که این کلمه از دهان هری در میرفت و کیت هنوز نتوانسته بود معنی ان را از زیر زبانش بیرون بکشد. هنوز به زندگی در دنیای مشنگی عادت نکرده بود...
کیت که میدانست هری توضیح بیشتری نمیدهد زمزمه کرد: به هر حال اگه می شناسیش باید در موردش به
پلیس اطلاعات بدی
- فکرشم نکن کیت
- اما آخه چرا؟ تو اونو میشناسی ... تمام مشخصاتشو درست دادی! جم
۳ ۲
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- وزارت خونه خودش کارا رو درست میکنه ... البته امیدوارم دوباره گند نزنن
- وزارت خونه؟ کدوم وزارت خونه ؟ این کار دادگستریه... البته بعد از اداره پلیس
- خیلی خب... باشه... هخارجی تو میگی... فقط با اونا تماس نگیر... حوصله نسبی حجتبی شدن ندارم
هری دروغ می گفت. چیزی که او را نگران میکرد پلیس مشنگ ها نبود بلکه مامورین اصلاح حافظه ای بودند که به دنبال آنها پیدایشان میشد و بعد از آن مسلماً همه متوجه ماجرای زنده بودن او میشدند...
* ب : 33 85 3:
- نه!
هری با فریادی از خواب پرید. نفس نفس میزد و بدنش از عرق خیس بود.
- حالت خوبه هری؟
- تو کی هستی؟ من ... لی لی... جین...
دست مهربانی شانه اش را لمس کرد: بازم کابوس میدیدی؟
چند لحظه طول کشید تا موقعیتش را شناخت: او ه کیت...
این کابوس همیشگیش بود... هر شب و هر شب... صدای قدم های آشنای پرستار جوان در گوشش طنین انداخت. گوشی هایش را تیز کرد. کیت چیزی را روی میز نزدیک دست هری گذاشت و سوالش را تکرار کرد:
دوباره کابوس میدیدی؟
هری به تکان دادن سر اکتفا کرد. آنقدر در شنیدن صدای این زن تبحر داشت که بداند از چیزی نگران است.
اگر چه چشمانش نمیدید اما به خوبی تردید را در حرکات و نفسهای کیت احساس میکرد...
رفتار هری همیشه برای کیت عجیب بود. در طول چهار سال گذشته این مرد ساکت و غمگین همیشه عامل کنجکاویش بود. چیزی در صدایش... حرکاتش و رفتارش او را تحت تاثیر قرار میداد. اوایل فکر میکرد که این
فقط نوعی عادت است اما حالا... شرایط فرق میکرد. غم، خشم، اندوه، شادی و هر چیز دیگری در زندگی هری برای او مهم بود و همین باعث میشد که در یک هفته اخیر تمام مدت مراقب هری باشد. این چند روز، بعد از آن
ملاقات لعنتی، هری دوباره بهم ریخته بود. رفتارش زیر و رو شده بود... ساکت تر... سردتر... غمگین تر و حساس
۲۳ح ۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
تر شده بود. با کوچکترین حرکتی از کوره در میرفت. اکثرا حرف نمیزد، غذا نمیخورد و بیشتر مواقع در خودش بود... همین باعث میشد که کیت با ملاقات دوباره ی دراکو مالفوی با هری مخالفت کند.
ملاقات های این مرد جز به هم ریختن هری، چیز دیگری برای او نداشت... اما از طرفی این تنها ملاقات کننده ی هری بود. پس هری حق انتخاب داشت. هری که متوجه سکوت مرموز کیت شده بود به آرامی سکوت را شکست: اتفاقی افتاده:؟ کیت؟
کیت با احتیاط پا حرف آمد: هشیار S + + . ملاقاتی داری،
رنگ صورت هری به سرعت تغییر کرد و بدنش به لرزه در آمد: بگو بره به جهنم !
- نمیخوای بدونی کیه؟
- مگه به جز اون احمق اسلیترینی کسی دیگه ای هم به دیدن من میاد؟
کیت معنی این واژه را نمیدانست اما به خوبی میدانست که منظور هری از احمق اسلایترینی دراکوست. با
هری فریاد زد: نه!
کیت بیرون رفت و هری را تنها گذاشت. مهلت یک هفته ای تمام شده بود و حالا دراکو برای گرفتن جواب می آمد. با شناختی که از او داشت مطمئن بود که بلاخره کار خودش را میکند • • • • امیدوار بود که کیت راهی برای
دست به سر کردن او داشته باشد...
درست در همین لحظه صدای پاق آپاراتی بلند شد و بلافاصله صدای قفل شدن در... یک نفر در را قفل کرده
بپو داد.
با خشم غرید: مالفوی!
صدای دراکو سرزنده و شاد بود: سلام هری! بعد از ظهر قشنگیه مگه نه ؟
- چه بلایی سر کیت آوردی؟
- نگران نباشی الان خواب خوابه!
تا ۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- اینجا چه غلطی میکنی؟ بهت گفته بودم که دیگه نمیخوام ببینمت!
دراکو خودش را روی مبلی در نزدیکی هری انداخت: متاسفم اما من به این راحتی ولت نمیکنم.
- خیلی احمقی مالفوی!
- نه به اندازه تو پاترا
هری حس عجیبی داشت. گویی زیر نگاه کسی بود. بلاخره زمانی که صدای نفس نفس زدن آرامی از سمت چپ به گوشش رسید شکش به یقین تبدیل شد...
نفس های صدا دار آشنا را حس میکرد. یک نفر نفس عمیق میکشید تا جلوی ترکیدن بغضش را بگیرد.
صورت هری از وحشت سفید شد کورکورانه به سمت صدا چرخید با وحشت پرسید: کی اینجاس؟
- حدس بزن!
- وای به حالت مالفوی اگه کسی رو ...
- ه ... هری!
این صدای بغض آلود تنش را لرزاند... سال ها بود که آنرا میشناخت. چقدر آرزو داشت یک بار دیگر این صدا را
بشنود... اما نه در این وضعیت
چیزی در درونش میجوشید. با خشمی ناگهانی فریاد کشید: برین بیرون
نفس هایش به شماره افتاده بود. از جا بلند شد. در مسیرش پایش به میز عسلی کوچک گرفت و با سر نقش زمین شد. شتابزده از جا برخاست تا به سمت در برود این بار یک مبل را هم با خودش واژگون کرد.
هرمیون با نگرانی جلو دوید: حالت خوبه؟
هری به تندی دست او را پس زد: برای چی اومدی اینجا؟
بغضی صدای هرمیون را دو رگه کرده بود: به خاطر تو... میخواستم ببینمت.
و سعی کرد هری را در آغوش بگیرد. اما برخلاف تصورش هری با خشونت او را پس زد: حالا که دیدی... برو... دیگه هم بر نگرد...
حت تا ۳
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هرمیون مبهوت و متحیر به هری خیره شد: هری... من...
هری به طرف در اتاق رفت. با نزدیک شدنش بلافاصله در منفجر شد: برو بیرون ... و دیگه هم بر نگرد... با هر دو
دودم...
هرمیون ناخود اگاه به گریه افتاد. دست هری را گرفت: من هیچ جا نمیرم.
- باشه... پس به زور بیرونت میکنم!
هری با شدت او را از اتاق بیرون انداخت. بعد به طرف دراکو برگشت: از این جا گمشو بیرون مالفوی!
دراکو هم به خشم آمد: اگه میتونی بیرونم کن.
هری چند بار سعی کرد اما دراکو عمدا عذابش میداد. دائم به اطراف آپارات میکرد و باعث شد چندین بار در نهایت فلاکت بر زمین بخورد... کلافه اش کرده بود.
توی بی شعور رو ببینه... اونوقت تو...
هری فریاد کشید: گورتو گم کن مالفوی!
دراکو در سمت دیگر اتاق ظاهر شد. دست هرمیون حیرت زده را گرفت و او را بلند کرد: باشه. میرم... لیاقت آدم
عوضیی مثل تو همینه که اینجا بشینه و به حال خودش غصه بخوره... مرد شورتو ببرن که حتی نمیتونی بفهمی
که ما نگرانتیم... بیا بریم هرمیون... زندگی میکنیم و فراموش میکنیم که این عوضی از خود راضی رو
شناحتیم.
اما هرمیون از جایش تکان نخورد. بعد از این مدت نمیتوانست دوباره هری را ترک کند... آن هم در این
وضعیت...
دراکو فریاد زد: گفتم بیا بریم!
- من هیچ جا نمیرم تا وقتی که حرفامو بزنم.
هرمیون به طرف مبل راحتی رفت و در حالیکه روی آن می نشست چوبدستی اش را به طرف در گرفت: ریپارو...
- چیکار می کنی هرمیون؟ جم
اح ۳
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- من از اینجا بیرون نمیرم دراکو...
| • • باشه - با سه پس کمر میرم
هری اینرا گفت و همانطور که با دستهایش مسیر پیش رویش را لمس میکرد به طرف در رفت. اما جادوی
هرمیون مانعش شد: تو هم جایی نمیری،... من تو رو خوب میشناسم هری پاتر... تو هم منو خوب میشناسی، ... میدونی که من تا قانع نشم از اینجا نمیرم... پس بهتره حرف بزنی.
هری چاره ای ندید... حق با هرمیون بود. هری آنقدر او را میشناخت که بداند دوست قدیمیش تا به خواسته خود نرسد نمیرود و از آنجایی که هری هم نمیتوانست آنجا را ترک کند باید حرف میزد تا بتواند شر این مزاحمین را کم کند. به طرف نزدیک ترین مبل ممکن رفت: باشه... بهتون میگم ... اما قبلش باید یه قولی بهم
بدین... هردو تون...
- قول! چه قولی ؟
- اول بگو هرمیون... به جز شما دو تا کس دیگه ای هم از این ماجرا خبر داره؟
- نه!
دراکو با رضایت روی مبل کناری نشست و پاهایش را روی هم انداخت.
- پس قول بدین که کسی دیگه ای هم با خبر نمیشه ... هیچ کس
- اما آخه... چرا؟
- چراشو بهت میگم ...
- ولی هری... ما به تو احتیاج داریم... تو نمیدونی الان تو چه جهنمی هستیم...
هری پوزخند تلخی زد: به من! من دیگه کاری ازم بر نمیاد...
- چی داری میگی؟ من، رون، سیریوسی... همه مون بهت احتیاج داریم... به علاوه تو تنها کسی هستی که...
- من دیگه هیچی نیستم هرمیون
سNS
۷ ح ۳
 
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
ساعتی بود که دراکو، هرمیون و هری با هم حرف میزدند. دو دوست تمام تلاششان را برای برگرداندن هری میکردند اما هری به هیچ وجه کوتاه نمی آمد.
- تو هنوز خودت هستی... هری پاتر...
- حالم از این اسم بهم می خوره... هرچی که میکشم به خاطر این اسم نفرین شدسی، هری پاتر برای من خیلی
وقته که مرده.
- چرا؟ به خاطر چشمات ؟
هری پوزخند تلخی زد: این کمترین چیزیه که باید براشی ناراحت باشم دراکو
هرمیون با محبت دست هری را گرفت: به من بگو هری... میدونم که ماجرای اون شب برات خیلی سخت بوده اما
شریه کلاقه شده بود به نظر تی ردبیعبیدل کسی او را درک نمیکرد؟ سخت ؟ آره... سخت بود که... گ باهاشی مبارزه میکردم... اگه چوبدستی مو ننداخته بودم...
- تو کاری رو کردی که هر پدری میکرد... حالا باید بر گردی تا حق اون عوضی رو کف دستش بذاری.
هری به تلخی زمزمه کرد: این همون چیزیه که... من کاری کردم که ... دیگه نمیتونم جلوش وایسم.
- چی میگی هری!
صدای دراکو نگران بود. هری از خجالت سرش را پایین انداخت و آرام زمزمه کرد: دیگه هیچ کس جلودارش نیست... تو این چهار سال... منم در قتل های اون شریکم.
هرمیون متوجه شد که چشم های دراکو از وحشت گرد شده اند. خودش هم وضعیت بهتری نداشت: من
نمیفهمم. چی شده... حرف بزن!
- طاقتشو دارین؟
دراکو اخمی کرد: چی میخوای بگی؟
- چیزی که همه تون رو از من متنفر میکنه!
هرمیون کلافه شد: حرف بزن هری... داری دیونم میکنی
اح ۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری آستین بلوزشی را بالا داد. بلافاصله دو دوست با صدایی بلند نفسشان را حبس کردند. هری که انتظار این عکس العمل را داشت ادامه داد: این تاوانیه که من باید بدم... تاوان دوست داشتن همسر و دخترم... تاوان اینکه به فکر نجات اونا بودم... اینقدر که به دیگران فکر نکردم... خودخواهی من همه چیز رو نابود کرد.
دراکو بلاخره توانست خودش را جمع و جور کند و حرفی بزند: اما آخه کی؟ چه طوری؟
هری به سردی جواب داد: همون شب... برای نجات لی لی و جین
- اوه مرلین ... به دادمون برس
هرمیون بلاخره به حرف آمد: قضیه چیه دراکو؟ یه جوری بگین منم بفهمم !
دراکو به زحمت به حرف آمد: نشون شوم اجازه هر فعالیت مستقیمی رو بر علیه لرد سیاه میگیره هرمیون... یعنی اگه هری جلوی اون وایسه و تمام طلسم های دنیا رو هم بکوبه تو سینش اون هیچیش نمیشه... فقط هریه
که صدمه میبینه.
- نه!
هری به تلخی سر تکان داد: همه تلاشم را کردم...
اما فکر دراکو جای دیگری بود: ببینچ هاگری... تو تمام مراحل رو انجام دادی؟
- مراحلی ؟
- مراحل به خدمت اون در اومدن!
- من اصلا نمیدونم... چه فرقی میکنه ؟
هری لحظه ای به فکر فرو رفت. در تمام این چهار سال حوادث آن شب شوم را بارها در کابوسهایش مرور کرده بود. هر لحظه و هر ثانیه اش را به خاطر داشت. با یادآوری آن شب شوم از خشم و نفرت لرزید: خب اون... ازم خواست آستینم رو بالا بزنم ... بعد نشون شوم رو رو دستم زد...
- بهش تعظیم هم کردی؟
هری با نفرت غرید: بله
۹ اوت ۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- لبه ی رداشو هم بوسیدی؟
- نه!
دراکو نفس عمیقی از سر آسودگی کشید: اوه... مرلین، ممنونم.
هرمیون کلافه پرسید: میشه به منم بگی چی شده؟
- هری به خدمت اون در نیومده هرمیون!
هری حیرت زده شده بود: چی میگی تو؟
دراکو با شوق ادامه داد: ببینم تا حالا نشونت سوزش پیدا کرده؟ یه سوزش عمیقی؟
- نمیدونم... نه!
- درست فکر کن هری... میخوام مطمئن جواب بدی... حتی اگه یه بارم سوخته باشه خیلی مهمه !
هری چند لحظه تامل کرد بعد با اطمینان جواب داد: نه! ... هیچ وقت
هرمیون که کلافه به نظر میرسید با نگرانی پرسید: موضوع چیه دراکو؟
در چشم دراکو برقی از شادی میدرخشید: برای اینکه به خدمت اون در بیای سه تا مرحله وجود داره که هر مرحله تکمیل کننده ی یه جادوئه... سه تا جادو... اولی حک شدن نشون شومه... مرحله ی دوم زانو زدن و
- و سومی؟
- سومی اینه که اونو ارباب خودت خطاب کنی و لبه ی رد اشو ببوسی، یعنی قبول میکنی که به خدمت اون در بیای. که در واقع این یکی جادوهای دیگه رو تکمیل میکنه و باعث موندگاری تاثیر اونا میشه. کاری که تو نکردی... یعنی بهش اجازه ندادی که تو رو به خدمت خودش در بیاره. احتمالا به همین دلیل هم نشون نمیسوزه... چون جادو نصفه انجام شده... پس احتمالا اثرش از بین رفته. این جزء جادوهای اختراعی خودشه...
من تعجب میکنم چطور مجبورت نکرده این کارو بکنی؟ تموم زحماتشو به باد دادی...
هری با شرمند گی زمزمه کرد: داشت این کارو میکرد... اما لی لی، زیر اون طلسم شکنجه دووم نیاورد...
جم
۳
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
چشمان هری داغ شدند. سرش را پایین انداخت تا اشک هایش را از دوستانش پنهان کند. برای اولین بار خوشحالی بود که نمیتواند چهره آن دو را بیینال.
هرمیون دست هری را در دست گرفت: او ه هری... متاسفم ... حتماً خیلی سخت بوده.
دراکو که به اندازه هرمیون در کنترل احساساتش مهارت نداشت زیر لب فحش میداد. او آن دختر کوچک را
دوست داشت.
هری آهی کشید صدایش می لرزید: حتی نتونستم بغلش کنم... اون گریه میکرد و صدام میزد... مدام میگفت بابایی... اما ... من نتوانستم... نتوانستم نجاتش بدم... حتی نذاشت بغلش کنم... و جین...
حالا اشک ها بی پروا بر صورتش جاری بود. سوز گریه هایش بعد از چهار سال درست مثل این بود که همین چند دقیقه پیش این بلا بر سرش آمده.
هرمیون که متوجه این نکته شده بود، هری را به طرف خود کشید و اجازه داد او بعد از چهار سال با تمام وجود
گریه کند... کمی بعد، وقتی هق هق دردناک هری آرام گرفت صورتش را به طرف دراکو چرخاند: تموم آرزوم
اینه که خودم به حسابش بر دسام ... اگه فقط چشمامو داشتم...
دراکو به آرامی به حرف آمد: یادمه یه بار بهم گفتی همیشه امیدی هست... ما تلاش خودمون رو میکنیم...
- شما اینجا چیکار می کنین؟ گفته بودم که هری نمیخواد شما رو ببینه.
این صدای خشمگین کیت بود. پرستار جوان نگران به نظر میرسید و دیدن چشمان نمناک هری نگران ترشی
میکرد. هر بار که او با تلاش بسیار هری را آرام میکرد این مردک دیوانه در کمتر از نیم ساعت همه زحماتش را به باد میداد. اما چیز دیگری که او را عصبانی میکرد دیدن زنی بود که تا چند لحظه قبل، سر هری را در آغوش
هری که متوجه لحن کیت شده بود لبخندی زد: هرمیون، میخوام با کیت آشنا بشی... یه دوست خیلی عزیز که من خیلی بیشتر از اونچه که فکرشو بکنی بهش مدیونم... کیت ... این هرمیونه... یکی از بهترین دوستان من!
هرمیون لبخندی به کیت زد اما کیت نگاه سردشی را به دراکو انداخت: چطوری اون کارو کردی؟
- چه کاری؟
- تو منو بیهوش کردی،..
۳ - ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
دراکو سعی کرد حیرت زده به نظر برسد: خودش از هوش رفته میگه من بیهوششی کردم... تازه لطف کردم به تخت رسوند مت... من واسه هر کسی اینجوری مایه نمیذارما
بعد به سرعت مسیر نگاهش را برگرداند: خب هری ما دیگه میریم. میتونی مطمئن باشی که در شرایط فعلی چیزی به گوش دیگران نمیرسه !
- اما نمیتونی جلوی مارو بگیری که به دیدنت نیایم.
هری که تازه متوجه شده بود چقدر به وجود آن دو نیاز دارد لبخندی زد: اصلا دلم نمیخواد این کارو بکنم.
- اگرم بخوای من نمیذارم... حالا که پیدات کردم دیگه از دستت نمیدم.
هری از ته دل خنده ای کرد: به شرط اینکه دفعه دیگه سه تایی نیاین هرمیون
- سعی خود مو میکنم.
هرمیون به حرفش عمل کرد. بعد از آن هری تقریباً هر روز ملاقاتی داشت. هرمیون از اول صبح تا زمانی که به زور از آسایشگاه بیرونش میکردند در کنار هری بود. در این چند روزه به اندازه تمام عمرش حرف زده بود... از همه چیز و همه جا... هر چیزی که در چهار سال گذشته اتفاق افتاده بود برای هری تعریف کرد و هری با اشتیاق گوش میداد. اگرچه هنوز رنج میکشید اما حضور هرمیون تقریبا معجزه کرده بود روحیه اش زیر و رو
شده بود اکثر اوقات می خندید ... گویی دوباره زندگی در درونشی جریان پیدا میکرد
همه چیز مخصوصا موضوعات مربوط به خانواده اش را به اشتیاق دنبال میکرد و هرمیون هم مدام حرف میزد از
مراسم تدفین جینی گرفته تا مرگ دو وزیر و هرچه که در این مدت اتفاق افتاده بود و در آخر وزیر جدید...
انتظار داشت که هری هم بعد از شنیدن خبر وزیر شدن پرسی عکس العمل رون، فرد یا جرج را نشان دهد اما هری فقط به گفتن یک جمله اکتفا کرد: پس پرسی بلاخره به آرزوش رسید حتماً عکس العمل بچه ها دیدنی
بود ۵
- چه جورم! باید میدید یشون
هرمیون بلافاصله متوجه آنچه گفته بود شد: معذرت می خوام هری...
۳۲
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هشماری سعی کرد نی تفاوت به نظر برسد. شانه ای بالا انداخت: مهم نیست... فراموششی کن... از خودتون بگو... رون چیکار میکنه ؟
هرمیون لحظه ای مکث کرد. وقتی حرف میزد صدایش به وضوح میلرزید: اون الان رئیس اداره کاراگاهانه... کارش خیلی خوبه... نمیذاره مرگخوارا نفس بکشن... ولدمورت در به در دنبالشه...
هری نگران شده بود اما به نظر نمیرسید هرمیون نگران این مسئله باشد یا شاید سعی میکرد نگران به نظر نرسد: منم چند ماهی هست که از وزات خونه در اومدم. الان جای تو، تو هاگوارتز درس میدم...
به نظر میرسید هرمیون از چیزی طفره میرود.
- منظورم اوضاع خودتون دوتاس... یعنی ... راستش ... میخواستم بدونم بچه دار شدین؟
هرمیون برای لحظه ای سکوت کرد. نفس عمیقی کشید. هری احساس بدی داشت: چیزی شده هرمیون؟
- ما جدا شدیم هری
نوشیدنی به گلوی هری پرید. همانطور که به شدت سرفه میکرد با ناباوری فریاد زد: چی؟ کی ؟ آخه چرا؟
صدای هرمیون لرزید. واضح بود که تلاش می کند احساساتش را کنترل کند: چند ماهی میشه... رون بچه میخواست و من نتوانستم بهش بچه بدم.
- ولی ... آخه... نمیفهمم ... شما با این موضوع کنار اومده بودین...
هرمیون به تلخی پاسخ داد: خب آره... اما اون مال قبل از آشنایی رون با آنا بود.
- آنا!
- یه کار آموز کاراگاهی... یه مدت پیش ما کار میکرد. اون موقع من هنوز تو دایره کاراگاهان بودم... یه هفته ای
بود که رون وایدلر رو گرفته بود.
هری بی اختیار از جا پرید: رون وایدلر رو گرفت؟
صدایش از نفرت و هیجان میلرزید. به نظر نمیرسید که هرمیون متوجه چیزی شده باشد با همان لحن ادامه داد:
وادار کرد حکم مرگ دو تاشون ر3 صادر کنه.
۳۳
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری احساس سبکی میکرد. اگر چه خیلی دلش میخواست که به جای رون خودش حق آن حیوانها را کف
هرمیون به سادگی پاسخ داد: سر شیشی ماه رون رو از این رو به اون رو کرد... من سعی خود مو کردم اما شکست خوردم... یه روز وقتی وارد دفتر شدم... اون دو تا... اون...
صدای هرمیون لرزید نفس عمیقی کشید: رون داشت اونو می بوسید!
• • امکان نداره!
برای لحظه ای تصویر رون که در همان دفتر هرمیون را می بوسید در برابر چشمانش جان گرفت. چطور ممکن بود رون به این سادگی به هرمیون خیانت کند؟
هرمیون سری به تاسف تکان داد: وقتی دیدم کار از کار گذشته طاقت نیاوردم و جدا شدم... نمی تونستم اونجا باشم و ببینم که اون شوهر منو دزدیده. برای همین استعفا دادم ... امیدوار بودم رون دنبالم بیاد اما...
هرمیون به هق هق افتاد. هری دستش را حرکت داد و کورکورانه دست او را جستجو کرد.
- این کارش منو نابود کرد... چارلی از این ماجرا خیلی ناراحت شد... مالی هم همینطور... حتی فرد و جرج هم با رون چپ افتادن. به هر حال مک گونگال که خبر رو شنید ازم خواست به مدرسه برگردم... کاری که باعث شد
دیوونه نشم.
زمانی که هری گرمای دست هرمیون را احساس کرد با ملایمت آن را فشرد: وقتی دیدم بدون رون اومدی باید خودم می فهمیدم... اما هرمیون خودت میدونی که رون دوستت داره... اون فقط زیادی احمقه... مطمئنم خیلی
زود پشیمون میشه و برمی گرده
هرمیون با دست لرزانش، دست هری را فشار ملایمی داد: کاشی این طور بود هری... اما دیگه کار از کار گذشته...
اونا دارن بچه دار میشن
بغض هرمیون ترکید. هری ناخوآگاه اورا به طرف خود کشید و هرمیون بدون مقاومت سرش را روی سینه هری گذاشت و زار زار گریه کرد
- وقت ملاقات تمومه
این صدای خشمگین کیت بود. دو دوست متوجه ورود او نشده بودند. هرمیون به ناچار آغوش هری را رها کرد و } ...هری با خشم اعتراض کرد: کیت... ما هنوز وقت داریم
۳
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
دختر جوان با خشم جواب داد: من پرستار تم و میگم تو به استراحت نیاز داری...
مشخص بود که از اینکه دوباره هرمیون را می بیند چندان راضی نیست. یک بار او را دیده بود که سر هری را در آغوش داشت و این بار هری سر او را روی سینه اش گذاشته بود.
هرمیون نگاه خصمانه کیت را با لبخندی جواب داد: باشه... فقط اگه ممکنه چند لحظه دیگه به ما وقت بدین
بعد به طرف هری برگشت: هری ... من دارم میرم هاگوارتز ... میخوام با پاپی حرف بزنم... اعتراضی نکن میشه بعدا
کاری کرد که اون یادش بر ۵ چیکار کرده... اما ما باید هرجور شده راه حلی برای مشکل تو پیدا کنیم... بعد از اون میتونی بر گردی خونه...
- ولی هرمیون...
هرمیون با لحنی که اجازه مخالفت به کسی نمیداد دستور داد: همین که گفتم هری ... تا وقتی تو نخوای کسی چیزی نمیفهمه اینو قسم میخورم... مشکل اصلی نشون شوم بود که دراکو حلش کرده ... برای مشکل چشماتم ... شاید من به خوبی جینی نباشم اما این کارو میکنم... بنابراین وسایلت رو جمع کن. فردا صبح میام دنبالت...
میریم خونه من...
تا ۳
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
فصل سیزدهم:
- چند ضربه محکم و شتابزده در را به صدا در آورد. زن جوان خسته و سنگین از روی مبل حرکتی کرد. ساعت های تنهایی در خانه به کندی میگذشت و بلاخره تقریباً شب شده بود. حتماً این همسرش بود که بعد از دو شب بلاخره به خانه بازگشته بود و داشت در را از پاشنه در می آورد.
کارهای وزارت خانه این روزها سنگین تر از آن بود که بتوان به راحتی از شرشان خلاص شد. خود او هم اگر
الان دو سه ماهی بیشتر به تولد فرزندش نمانده بود به همان اندازه گرفتار بود. با شوقی به طرف در رفت: کی
• •
صدای شتابزده ای جواب داد: باز کن آنی... مینما
آنا با خوشحالی در را باز کرد: دیوید!
دیوید اندرسون جوان سی و شش ساله لاغر اندامی بود که صورت سفیدش پر از کک و مک بود و موهای بورش
در آن لحظه با شتاب خواهرش را عقب زد، وارد خانه شد و در را پشت سرش بست... وحشت زده به نظر می
رسید
- خدای من دیوید... چه اتفاقی افتاده ؟
- هگبیسی...
صدایش را پایین اورد: بگو ببینم انا، شوهرت خونسی؟
به خوبی میدانست که با وجود رون نمی تواند در این خانه پنهان شود. آنا از همه جا بیخبر جواب داد: نه... هنوز
نیومده... و احتمالا امشب هم نمییاد... چطور مگاه ؟ اگه کارش داری...
دیوید همانجا کنار در روی زمین نشست. با دست راستش شنل قهوه ای بلندش را کنار زد و پیراهن غرق در
خونش را نمایان ساخت: میتونی درستش کنی؟
۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
آنا وحشت زده فریادی زد: چه بلایی سرت اومده؟
- کاراگاهها... از دستشون فرار کردم
83 833 538 833 83
مرد مو قرمز به سرعت وارد دفتر کارش شد. به محض اینکه چشمش به میز کارش افتاد آهی از سر خستگی کشید: این همه کار؟ مگه من چند نفر م؟
به سرعت جند پرونده را برداشت و مشغول کار شد: یه کشتار دیگه ... پس کی تموم میشه ؟
برای لحظه ای متوجه نشد که چرا پاسخی نیامده زمانیکه به اطراف نگاه کرد اتاقی کاملا متفاوت با گذشته پیش
رویش بود.
روی هم رفته دو میز در اتاق قرار داشت یکی میز نسبتا بزرگی که زمانی به بهترین دوستش تعلق داشت و میز دوم درست روبروی آن بود که آنا از آن استفاده میکرد. دیگر هیچ اثری از پوستر تیم چادلی کنونز یا کتابخانه ی کوچک هرمیون نبود. به جای آن چندین عکس دیگر به عکسهایی که زمانی روی میز هری بودند اضافه شده
بود.
و عکسی از زن جوانی با موهای کوتاه بور... که چشمان سبز داشت در کنار خودش روی میز قرار داشت.
پشت میز دیگر که به آنا تعلق داشت یک نقشه بزرگ نصب شده بود. احساس تنهایی عجیبی میکرد. در چند ماه اخیر مالی ویزلی به هیچ وجه حاضر به دیدن او نشده بود. فرد، جرج، چارلی و همسرانشان فقط در جلسات محفل آنهم در صورت اجبار با او حرف می زدند. برخورد بقیه هم چندان تفاوتی نمیکرد. همه آنها ازدواج رون با
آنا را خیانت به هرمیون میدانستند و این چیزی بود که در نظر هیچ یک از آنها قابل بخشش نبود.
دو ضربه به در برخورد کرد و قبل از اینکه فرصت جواب دادن داشته باشد یک نفر با شتاب وارد شد.
آنا به سرعت در را پشت سرش بست: رون...
ناخودگاه از جا پرید: چی شده؟ اتفاقی افتاده ؟
آنا نفس زنان توضیح داد: شکلبوت ... د... داره میاد.
رژر خنده ای کرد: خب بیاد... کینگزلی یه دوستاه... چی باعث شده اینقدر ازش بترسی؟
۳۷
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
در همین وقت در به شدت باز شد و چهره ی خشمگین کینگزلی شکلیوت در آستانه در ظاهر شد. دو مامور در پشت سرش ایستاده بودند حالت چهره شان طوری بود که انگار دزدی را سر بزنگاه گرفته اند.
رون ناخودآگاه بلند شد: سلام کینگزلی ... ببینم اینجا چه خبره؟ چی شده؟
- تو دخالت نکن ویزلی ... آنا اندرسون تو بازداشتی...
بعد رو به دو مامور پشت سرش کرد: بیارینش
دو مامور به سرعت جلو دویدند. یکی از آنها که بلند قد تر بود و سیبیل پر پشتی داشت چوبدستی آنا را تحویل کینگزلی داد. بعد هر دو نفر در دو طرف آنا ایستادند.
رون بلاخره اعتراض کرد: اولا... اسم این خانم آنا ویزلیه... پس هر چی به اون مربوط میشه به منم ربط داره ضمنا من رئیس اداره کاراگاهانم باید بدونم چرا همسرم رو بازداشت کردی!
کینگزلی چهره در هم کشید: منم رئیس وینز گاموتم و باید بهت بگم پاتو زیادی از گلیمت دراز تر کردی... این زن باید به اتهام همکاری با یک مرگخوار بازجویی بشه و مسلما این تو نیستی که اونو بازجویی میکنی چون پای
خود تم گیره!
رون گیج شده بود: من ... نمی فهمم ... آنا ماجرا چیه ؟
آنا با صدایی که می لرزید جواب داد: م... من کاری نکردم!
کینگزلی از خشم فریاد کشید: کاری نکردی؟ میخوای بگی تو دیوید اندرسون فراری رو تو خونت پناه ندادی؟
آنا بغض آلود سری تکان داد. نگاهش را از رون می دزدید.
رون ناخودآگاه روی صندلی نشست: آنی... تو چیکار کردی؟
- اون زخمی شده بود رون ... دنبالش بودن...
کینگزلی نگاهی سرشار از خشم به چهره ی مبهوت رون انداخت: طبق معمولی ... از همه چی بی خبری ویزلی...
دیویدل اندرسون دیشب رو تو خونه تو بوده و امروز جسد لعی با تا مشنگ رو رو د لستومور گذاشته... حالا هشمسر دنت یا
رون هنوز درک نمیکرد: اما آخه...
۱۳۸۸
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- همین که گفتم ویزلی ... ضمنا خود تو هم باید بازجویی بشی، هیچ آبروریزی ای بزرگتر از این نیست که رئیس اداره ی کاراگاهان یه مرگخوار رو فراری بده!
- ولی من تموم دیشب رو اینجا بودم...
- جدی؟ پس بهتره همینجا بمونی تا بیشتر از این کار دست خودت ندی!
کینگزلی خیلی جدی هشدار داده بود. رون نباید خودش را در این جریان قاطی میکرد وگرنه خیلی چیزهای دیگر هم به خطر می افتاد. زمانی که مطمئن شد که رون متوجه هشدارش شده رو به دو مامور پشت سرش
کرد: بیارینش
دو مامور به سرعت زیر بازوهای آنا را که حالا مثل گچ سفید شده بود گرفتند.
- یه لحظه کینگزلی. لطفاً... اگه ممکنه...
صدای رون پر التماس بود.
با اشاره وی دانست کینگزلی دو مامور قدمی عقب رفتند تا رون بتواند کمی جلوتر برود. لا لیست آنا را گرفت. صورت زن جوان از وحشت سفید شده بود و از عرق خیس بود. موهای کوتاه بلوندش دور صورتش ریخته بود و پریشان به نظر می رسید.
صدای رون لرزید: آنا... راستشو بگو...
آنا به گریه افتاد: اون برادرمه رون... نمیتوانستم ولش کنم تا ...
رون با تاسف سری به علامت درک تکان داد نگاه متمسانه ای به کینگزلی کرد: به آزکابان که نمیره؟
- نمیتونم چیزی بگم.
رون التماس کرد: کینگزلی اون شرایط خوبی نداره...
کینگزلی نگاه دلسوزانه ای به شکم برآمده یک آنا کرد: سعی میکنم اونجا نره اما قول نمیدم...
:{{ :: *:**********
هرمیون اصرار داشت که زودتر هری را از آسایشگاه ببرد اما هری به هیچ وجه حاضر به این کار نبود. به خصوصی از وقتی که خانم پامفری آب پاکی را روی دستش ریخته بود و رسماً گفته بود که کاری از دستش برنمی آید به جم
۱۳ || ||
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
کلی ناامید شده بود. دوباره ساکت، گوشه گیر و عصبی شده بود. بارها با خودش کلنجار میرفت و خودش را به خاطر این امید واهی سرزنش میکرد... آرزوی دیدن دوستان و فرزندانش در وجودش چنان شدید بود که احتمال
شکست خوردن نقشه ی هرمیون را ندیده گرفته بود ... و حالا...
زیر لب به خودش ناسزایی داد: باید میدونستی که اینکه هرمیون اومده پیشت نمیتونه باعث معجزه بشه...
اما واقعیت این بود که او همیشه از هرمیون توقع معجزه داشت. در بدترین شرایط همیشه این او بود که راه نجاتی برای آنها داشت و هری اینبار هم امیدوار بود که چنین باشد.
گاهی با خودش فکر میکرد کاش هرگز هرمیون به دیدنش نیامده بود. از روزی که هرمیون پیش او آمده بود اشتیاقش برای بازگشت به دنیای جادویی فوران کرده بود. زمانی که او پیام امروز را می خواند و با هم وزارت خانه را دست می انداختند و پرسی را به خاطر حماقت هایش مسخره میکردند ... خبرهایی که در اکثر انها اسم آشنایی به چشم میخورد... روح هری را تازه میکرد، دنیایی که تا چندی پیش دور از دسترس مینمود حالا ملموس تر به نظر می رسید. اشتیاق بازگشت به خانه، رویاهایی را در سرش می پروراند و حالا... این رویاها به
نظرش دور از دسترس تر از آن بود که فکر میکرد... شیرین تر از آنکه به حقیقت بپیوندد...
تا آن روز هرمیون چهارده نفر از بهترین شفادهنده های کشور را به ملاقات هری آورده بود و همه ی آنها قبل از اصلاح حافظه شان یک حرف را تکرار کرده بودند: کاری از دست ما برنمی آید...
کلافگی هری روی هرمیون هم اثر گذاشته بود. به نظر میرسید دیوانه شده. تمام مدت بر خودش لعنت میفرستاد که هری را امیدوار کرده ... شاید باید میگذاشت هری در وضعیتی که پذیرفته بود به حال خودش بماند... انقدر بهم ریخته بود که تازه وقتی کلیدش به در ورودی نخورد به اطراف نگاهی کرد و در کمال تعجب متوجه شد که جلوی در خانه ی والدینش ایستاده. اینجا تنها مکانی بود که کمی آرامش داشت... تنها جایی که وقتی به اطراف
آن نگاه میکرد رون را نمیدید...
در باز شد و هلنا گرنجر در آستانه ی در ظاهر شد. با دیدن دخترش لبخندی که بر صورتش نقش بسته بود از بین رفت: صدای ظاهر شد نتو شنیدم... خدای من هرم (مخفف هرمیون) چه اتفاقی افتاده؟
- اوه مامان...
دستش را دور گردن مادرش انداخت و به گریه افتاد. همین مسئله نگرانی هلنا را دو برابر کرد. هرمیونی که میشناخت تحمل زیادی داشت. به ندرت به گریه می افتاد... و هیچ وقت ندیده بود که او اینطور گریه کند... در تمام زندگیش اینقدر نامید به نظر نمیرسید، حتی شبی که ماجرای خیانت رون را برای او تعریف کرد... سNS
۳۷ چه از:
در
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
با نگرانی دخترش را به داخل خانه برد. او را روی مبلی در نشیمن نشاند سپس خودش را به آشپزخانه رساند تا لیوانی آب برای او بیاورد. در همان حالی رو به طبقه خ بالا فریاد کشید: متیو ... مت... بیا هرمیون اومده!
کمی بعد مت گرنجر وارد نشیمن شد. قد بلند بود و موهای خاکستری کم پشتی داشت. از آستانه ی در نگاهی به چشمان قرمز و پف کرده ی دخترش که به آرامی لیوان آب را روی میز می گذاشت کرد: خدای من... هرمیون
چی شده؟
زن جوان هق هق دردناکش را خفه کرد. دلش نمیخواست جلوی پدرش گریه کند. او چیزهای زیادی از دنیای
زیادی در مورد دوستان دخترشان میدانستند. در واقع هرمیون تمام تابستان را از آنها حرف میزد. از هری و
روور ۰۰۰
به طوری که در آغاز سال ششم تحصیل هرمیون پدر و مادرش مطمئن بودند که دخترشان به یکی از آن دو علاقه مند است و حدس آنها درست بود. سه سال بعد هرمیون، دوستانش را به خانه برده بود و در آنجا رون را به عنوان نامزدش به خانواده اش معرفی کرده بود. در تمام سالهای گذشته همه چیز مرتب به نظر میرسید اما حالا... هرمیون حرفهای جدیدی میزد از اینکه دوست دیگرش که فکر میکردند چند سال پیش به همراه همسر و دخترش کشته شده، زنده است و به تنهایی در یک مجتمع نگهداری از بیماران بی سرپرست زندگی میکند. از اینکه چطور از زنده بودن هری آگاه شده. فهمیده که او هر دو چشمش را در یک درگیری از دست داده ... و
اینکه او هری را امیدوار کرده و مجبورش کرده که اجازه دهد شفادهنده ها او را معالجه کنند.
هرمیون هق هق کنان ادامه داد: چهارده نفر رو آوردم... اما هی... هیچ کدومشون نتونستن کاری براش بکنن... هری دیگه خودش نیست. خیلی افسردسی... کاملا بهم ریخته... همشم تقصیر منه... نباید امیدوارشی میکردم. من اونو دوباره وارد دنیایی کردم که جز بدبختی هیچی ازش ندیده... امیدوارش کردم که میتونه بر گرده. میتونه
جبران کنه... ولی حالا...
هرمیون دوباره سرش را روی سینه ی مادرش گذاشت و گریه را سر داد. هلنا همانطور که مادرانه موهای دخترش را نوازش میکرد نگاهی کمک طلبانه به همسرش کرد.
چهره ی مت در هم رفته بود: ببینم گفتی این دوستت چطوری چشماشو از دست داده؟
هاشرهمایون با چشمانی پر اشک باله پدرش نگاه کرد: اینجور کد هاگریه میگفت به طلسم شوم بود ۵...
- و این طلسم دقیقاً چطوریه ؟
۳۷۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هرمیون بی حوصله پاسخ داد: خب یه چیزی مثل لیزرهای رنگی ... منتها هر رنگیشی یه خاصیتی داره ... بعضی هاش بیهوش میکنه... بعضی هاش صدمه میزنه ... خیلی هاشم کشندسی... اصلا این موضوع چه کمکی به هری
:3 85 : :: * 28
هرمیون آن شب را در خانه ی والدینش ماند. روی تخت اتاق خواب قدیمی اش دراز کشید و تا صبح پلک روی هم نگذاشت... با طلوع خورشید اتاق خواب آرام آرام روشن میشد... با عصبانیت ملافه را روی صورتش کشید. خودش را سرزنش میکرد که آرامش هری را از او گرفته بود... هری با زندگی جدیدش خو گرفته بود. به این تنهایی و بی کسی عادت کرده بود اما حالا ... وجود هرمیون تمام آن خاطرات را برای او زنده میکرد و این که
نمیتوانست کاری بکند بیشتر عذابش میداد... در همین فکر بود که ضربه ای به در اتاقش خورد و صدای پدرش
به گوشش رسید: هرمیون... دخترم بیداری؟ می تونیم بیایم تو؟
به ناچار خودش را تکانی داد و از جا بلند شد: بله... البته
در باز شد و هلنا و مت گرنجر وارد اتاق شدند. نیازی به سوال نبود، یک نگاه کوچک به چشمان سرخ و پف آلود دخترشان کافی بود تا بفهمند که او تمام شب را بیدار بوده... البته ظاهر خودشان هم چیزی جز این را نشان نمیداد... چیزی به شر میور میگفت که آن دو هم تمام شب را بیدار بوده اند: اتفاقی افتاده ؟
هلنا گرنجر روی لبه ی تخت نشست. موهای قهوه ای اش را از جلوی صورتش کنار زد: هاگر میور ... من و پدران دیشب با هم حرف زدیم و ... امیدواریم که بتونیم بهت کمک کنیم.
- کمک ؟ مامان مسئله ی رون خیلی وقته که حل شده باور کن... الان هری...
- تا حالا پیش دکتر بردیشی؟
- چهارده تا شفا دهنده ... چهارده تا از بهترین ها
زوج میانسالی نگاهی رد و بدل کردند: نه هرم... منظورم دکتره...
چند لحظه طول کشید تا هرمیون معنی حرف پدرش را درک کرد
- دکتر... نه!
پدر هرمیون چهره در هم کشید: ما فکر میکنیم لازمه که حالا ببریشی،
۳۷۲
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- اوه پاپا... وقتی شفا دهنده ها نتونن کاری انجام بدن...
- اشتباه تو همین جاس دخترم... درست نگاه کن. تموم چیزهایی رو که جادوگرا با جادو به دست میارن ما خودمون تهیه میکنیم... دیدم که به جای لامپ چوبدستی تو روشن میکنی ... خب ببین... ما این کار و بدون چوب انجام میدیم و خیلی موثر تره... (او کلید برق اتاق را فشار داد و نور اتاق نیمه تاریک را روشن کرد) شاید
ماجرای دوست تو هم همینطوری باشه.
هرمیون چند لحظه به پدرش نگاه کرد حرف او چندان هم اشتباه به نظر نمیرسید: یعنی ... فکر میکنین...
هلنا لبخندی زد: امتحانش ضرری نداره...
- جیمز رایسون رو که یاد ته؟ دو دست قدیمی من؟
نگاه هرمیون به طرف پدرش چرخید و سرش را تکان داد. متیو ادامه داد: ... اون الان بهترین متخصص چشم در
کل کشوره... ضرری نداره اگه یه سری بهشی بزنیم... مطمئنم که تمام سعی خودشو میکنه...
هرمیون با تردید به پدرش نگاه کرد: یعنی ... شما فکر میکنین بشه ؟
- راستش نمیدونم اما من دیشب با جیمز تماس گرفتم... ساعت نه و نیم تو مطبش منتظره.
هرمیون از جا پرید: نه و نیم ... اوه نه... الان ساعت چند ه؟
- دقیقاً یک ربع به هشت... و ما باید دنبال دوستت هم بریم... بنابراین بهتره عجله کنی دخترم.
لبخند هرمیون بر لبش خشک شد: فکر نمیکنم هری دیگه دکتر بیاد... نمیشه ما خودمون...
مت سعی کرد منطقی توضیح دهد: هرمیون... جیمز میخواد چشمای اونو عمل کنه نه مارو... و من فکر میکنم که تو بتونی این آقای پاتر رو قانع کنی،
هرمیون همانطور که با حرکت چوبدستی موهایش را مرتب میکرد سری تکان داد: اگه شده با زور بیارمش این
هلنا لبخند نگرانی به چهره ی دخترش زد: خوبه... پس تا تو آماده میشی منم یه صبحانه حسابی آماده میکنم.
عایشهای شیع شیعیع بع یابع | |
یک ساعت بعد هرمیون داشت با هری سرو کله میزد.
۳۷۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- گفتم نه هرمیون... به حد کافی شنیدم.
- هری... میدونم برات سخته اما ما نباید نامید بشیم.
- خودت میدونی که بی فاید سی!
قول میدم که دیگه اصرار نکنم!
هری ابرویی بالا انداخت: باشه... فقط همین یه بار
* ب : : : :
- عمو جیمز... اوضاع چطوره؟
دکتر رایسون همانطور که از داخل دستگاهش چشم های هری را بررسی میکرد جواب داد: چطوری میخوای
باشه؟
هری به تلخی سر تکان داد: نگفتم هرمیون؟
- هی جوون ... تا معاینه ی من تموم نشده سرتو حرکت نده!
هری بی طاقت بلند شد: شما که حرف تونو ز دین... مثل بقیه... بهت نگفتم هرمیون؟ نگفتم بی فاید سی؟
دکتر رایسون دست هری را گرفت و او را نشاند: من اینو نگفتم جوون... ببینم مگه این بقیه که گفتی بهت چی
گفتن؟
هری به تلخی جواب داد: گفتن وقتتون رو تلف نکنین ... بی فاید سی... چیزی که الان شما هم دارین میگین !
- اما من اینو نگفتم...
دکتر دستگاه دیگری را جلوی چشم هری قرار داد و بعد از اینکه دوباره تاکید کرد بی حرکت بماند ادامه داد: نمیدونم قبلا پیش کی رفتی ولی هر کی بوده باید در مطبشو گل بگیره!
هرمیون هیجان زده پرسید: پس یعنی ... امیدی هست؟
- البته که هست دخترم... عکسی که انداختین نشون میده یه چیزی قرنیه هر دو تا چشم رو سوزونده ... اگه یه |- .جفت قرنیه ی پیوندی داشته باشیم من تو این چشما ایرادی نمی بینم
; ۱۳۷۴
هلال
حلال حجار
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هرمیون نگاهی به هری کرد که سعی میکرد این جملات را برای خودش هضم کند: یعنی ... میخواین بگین...
- گروه خونیت چیه آقای پاتر؟
هری گیج و سر در گم جواب داد: م... من نمیدونم...
دکتر رایسون ابرویی بالا انداخت؛ عجیبه... اما خب عیبی نداره ... همین الان برین آزمایشگاه. یه آزمایش فوری
باله و بگو پرفسور رایسون گفت نسریع جوابشو میخوام ... منهم با بانک اهدای عضو تماس میگیرم • • • • • خوشبختانه چند تا دوست خیلی خوب اونجا دارم... اگه خوش شانس باشی به زودی میتونی ببینی.
هری با تردید پرسید: ش... شما مطمئنین ؟
صدایش از شوق می لرزید.
- من حداقل هفته ای دوتا از این عملا رو دارم پسر جون... تنها مشکلی که هست اینه که اکثر اهدا کننده ها، پول زیادی برای فروش اعضای بدن خانوادشون میگیرن.
هرمیون به سرعت جواب داد: اونش مهم نیست دکتر... شما فقط مبلغش رو بگین،
- این با اهدا کنند سی... اما معمولا بین شش تا ده هزار پوند خرج داره!
:{ :: :: * S :
- ده هزار پوند! این که خیلی زیاده...
- غیر از هزینه ی بیمارستان... تازه عمو جیمز هزینه ی جراحی رو نمیگیره!
آقای گرنجر سری تکان داد: یه جوری تهیش میکنیم !
هری با اصرار هرمیون و مت گرنجر آنروز را مهمان آنها بود. آنها دور میز نشسته بودند و از پذیرایی ویژه ی خانم
گرنجر استفاده میکردند.
- از لطفتون ممنونم آقای گرنجر ... اما خوشبختانه هزینه عمل جوره...
هرمیون متعجب سر بلند کرد: چطوری؟ از کجا؟
- یه حساب گرینگوتز ... از اول کار مغازه ی فرد و جرج اون دو تا یک سوم در آمدشون رو تو یه حساب بانکی ریختن ... من اولش نگرفتمشی اما اونا شب ازدواجمون اونو به جینی هدیه دادن و از اون به بعد هم هر ماه حدودا
بت ۳۹۴
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
دویست و پنجاه گالیون بهش ریختن. جین اصرار داشت که اون حساب رو برای آینده بچه ها کنار بذاریم ... بنابراین فکر میکنم... تقریبا دست نخورد سی...
- اما هری هر چیزی که قبلا مالی تو بوده الان به بچه ها به ارث رسیده...
- خب بعیده رسیده باشه چون من هنوز اینجا نشستم.
- عالیه ... حالا مشکل اینه که چطور کلید این گاو صندوق رو بدست بیاریم.
- نیازی نیست دنبالش بگردی... کلیدش دست منه !
هری دست در جیبش کرد و کلید طلایی کوچکی را بیرون آورد: فقط باید بری و پول رو از بانک بیرون بکشی،
* ب : 83 85
انتظار هری کمتر از آنچه که تصورش را میکرد به پایان رسید. در دومین یکشنبه ماه بعد، هرمیون هیجان زده در اتاق او ظاهر شد: هری... یه خبر مهم
هری به طور ناگهانی از جا پرید: کسی صدمه دیده؟
- عمو جیمز... همین الان تلفن کرد... برات قرنیه پیدا شده...
- ش... شوخی که نمیکنی مگه نه؟
- نه... آماده شوهری... دکتر گفت همین امشب عملت میکنه...
هری با صدایی گرفته پرسید: و بعدش... چقدر طول میکشه؟
- به شیوه ی مشنگی بین چهار تا شش هفته...
- این همه... خیلی زیاده!
هرمیون لبخندی زد و مشتاقانه گفت: اما ما میتوانیم به روند ترمیم کمک کنیم. فقط کافیه بعد از تموم شدن
عملت یه کم معجون ترمیم فوری بخوری تا زخمهات در کمتر از سه هفته خوب بشن!
- هرمیون... اگه من تورو نداشتم چی میشد؟
هری اینرا با خودش گفت و چیزی را که نگرانش میکرد بر زبان آورد: تو فکر میکنی... یعنی ... میگی...
۳۷
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هرمیون سعی کرد مطمئن به نظر برسد: ما موفق میشیم هری... نشنیدی دکتر رایسون چی گفت؟ دفعه ی اول نیست که همچین موردی رو معالجه میکنه.
- اما دفعه ی اولیه که بیمارش با طلسم کور شده!
هرمیون کنار هری روی مبل نشست و دست او را گرفت. صدایش نوازشگر بود: به چیزای خوب فکر کن... ما موفق میشیم... و بعد با هم میریم خونه... حالا تا تو وسایلت رو جمع کنی منم یه سری به حسابداری میزنم...
باشه؟
هری سعی کرد نگرانی اش را پنهان کند: باشه...
- نه... تو حق نداری... نباید این کارو با من بکنی!
- کیت... خواهش میکنم ...
نیم ساعتی بود که هرمیون به حسابداری رفته بود. زمانی که هری مشغول جمع آوری لوازمش شد فکرش را هم نمیکرد که یک نفر را به شدت ناراحت کند. در واقع او همیشه آنقدر درگیر مسائل خودش بود که متوجه نشده بود که چقدر کیت را به خود نزدیک کرده و این که محبت های کیت که در چند روز اول لازمه شغلش و
احساس دین او به هری بود حالا مدتها بود که رنگ دیگری به خود گرفته بود. چرا که تصورش را هم نمیکرد که او دل به یک مرد کور ببندد.
اما اینبار کیت خیال ساکت ماندن نداشت: تو نباید با اون بری
- این دوستای تو تو این چهار سال کجا بودن؟ چرا یه بار بهت سر نزدن؟... حالا یهو...
- کیت... اگه دوستای من تا حالا اینجا نیومدن به خاطر اینه که غیر از دراکو هیچ کدومشون نمیدونستن که من
زنده ام.
آره... و حالا این خانم اومده کد تو ر قابپ بزنه!
هری از کوره در رفت: هرمیون هیچ وقت نخواسته کسی رو قاپ بزنه ... اون یکی از بهترین دوستان منه و من اجازه نمیدم کسی در موردش اینطوری صحبت کنه.
۳۷۷
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
پرستار جوان بغض آلود التماس کرد: تو نباید... نباید با من این کارو بکنی،
- من واقعا متاسفم کیت... اما مجبورم... متوجه نیستی؟ ما از دو تا دنیای متفاوتیم... دنیایی که تو خوابشم نمی
هری چند لحظه سکوت کرد. نمیتوانست تصمیم بگیرد ... اجازه نداشت قانون رازداری را بشکند. از طرفی به شدت به این دختر مدیون بود. اگر کیت نبود بی تردید در اولین روزهای بعداز آن ماجرا مرده بود... با حالتی عصبی دستش را لای موهایش فرو کرد: پس ... بهم قول بده که حرفامو باور کنی... هرچقدر هم که به نظرت
عجیب باشه
کیت روی مبل کنار هری نشست: باشه... حالا حرف بزن
هری نفس عمیقی کشید: بچه که بودم، هر اتفاق عجیبی دور و برم می افتاد... دیوار منفجر میشد... موهام رشد میکرد ... لباسام خود به خود کوچک میشد ... اینجور وقتا خاله و شوهر خالم حسابی خدمتم میرسیدن و من تا وقتی یازده سالم نشد نفهمیدم چرا... روز تولد یازده سالگیم عجیب ترین اتفاق عمرم افتاد. درست وسط یه جزیره تو دریا، یه نامه به دستم رسید که زندگیمو زیر و رو کرد ... یه نامه از هاگوارتز ... اونجا یه مدرسی... به مدرسه ی جادوگری... یه قلعه تو شمالی... و اونجا برای اولین بار بهترین دوستان زندگیم رو دیدم... و من... هفت سالی فوق العاده رو در اونجا داشتم... روزنامه هایی که برام میخوندی یاد ته؟ ریزش پلها... مرگ و میر ...
کشتارهای بی دلیل ... یادته بهت گفتم که همش تقصیر منه...
نیم ساعتی بود که هری حرف میزد. کیت گیج شده بود اما هنوز مسحور داستان هری بود
- بعد از یه دوره ی کوتاه، من، رون و هرمیون به عنوان کاراگاه تو وزارت خونه استخدام شدیم... و بعد... من ازدواج کردم... همسرم یه ساحره بود... پدر و مادرم هم جادوگر بودن... همینطور هم بچه هام... تا قبل از اینکه حماقت من خانوادمو نابود کنه، ما خوشبخت ترین انسانهای دنیا بودیم... قبل از اینکه ولدمورت برگرده... قبل از
اینکه جین و لی لی رو برای همیشه از دست بدم...
صدای هری دورگه شد. سعی کرد به خودش مسلط باشد: اون شب ... اون همسر و دختر منو کشت و چشم های منو ازم گرفت... حالا من میخوام برم سراغش... میخوام جلوشو بگیرم... به هر قیمتی که شده
۳۹۴۸
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
کیت بلاخره به حرف آمد: که اینطور... ببین درست میگم؟ ... پس تو میخوای بگی که تو یه جادوگری... یه چوب جادو داری و یه جارو که سوارش میشدی و باهاش مسابقه میدادی ... تو وزارت سحر و جادو کار میکردی و یه جادوگر سیاه تو رو به این روز انداخته که تصادفا عامل همه حملات تروریستی این چند سالسی!
هری سر تکان داد و کیت از کوره در رفت. از جا پرید و با خشم فریاد کشید: چطور جرات میکنی؟ فکر کردی من یه احمقم ؟ یه هالو که راحت سر کارش بذاری؟
- کیت... اصلا این طور نیست... تو جادوگرا رو یه بار دیگه هم دیدی ... سعی کن بیاد بیاری...
اما کیت بها حرفهای او گوش نمیداد: که اینطور؟ یعنی میخوای بگی که واقعا جادوگری و جاروی پرنده داری...
ببینم پس چوب جادوت کجاس؟
- گمش کردم... شبی که جینی کشته شد!
کیت فریاد کشید: کافیه... اگه میخوای منو از سرت باز کنی مجبور نیستی دروغ بگی!
صدای قدمهای عصبانی کیت که دور میشد به گوشش رسید و بعد از آن در اتاق با شدت بسته شد.
هری سرش را در میان دستانش گرفت. عکس العمل کیت چندان هم غیر منتظره نبود ... اما هری امیدوار بود که او باور کند... او جادوگران را دیده بود...
در همین زمان در اتاق با صدای ملایمی باز شد و بوی ملایم عطر هرمیون، زودتر از خودش وارد شد: تسویه حساب انجام شد... برای رفتن به خونه آماده ای هری؟
هری سعی کرد لبخند بزند: فکر کنم آره...
- خوبه... دستتو بیار جلو...
هری همانطور که دستش را دراز کرده بود صدایی را شنید که بی تردید صدای زیر و رو شدن کیف هرمیون بود
- ایناهاش... پیداش کردم!
و چیزی را در دست هری گذاشت. هری نیازی به چشم هایش نداشت تا بفهمد چه چیزی در دست دارد... گرمای آشنایی چوبدستی اش واقعا لذت بخش بود. گویی چوبدستی هم به هیجان آمده بود. چیزی در درونش آزاد می شد... نیرویی که مدتها بود حبس شده بود با رگبار جرقه ها خودنمایی میکرد.
} .با صدایی هیجان زده پرسید: ا... از کجا آوردیش ؟ تا جایی که یادمه گمش کرده بودم
۳۷۹
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- و من دوباره پیداش کردم... همون شب... موقعی که دنبال تو میگشتم... حتی خوابشم نمیدیدم که دوباره
بد مشی دست تو
هری با ملایمت دستی روی چوبدستی اش کشید. در همین لحظه در با شدت باز شد و کیت دوباره وارد شد.
چیزی را با خشم جلوی هری روی میز کوبید: اینم ساکت... حالامی تونی بری و هرچقدر دلت خواست جادو کنی
هری به موقع مچ دست کیت را گرفت: من به تو دروغ نگفتم.
کیت با لحن زننده ای گفت: جدا !
- اگه بهت ثابت کنم چی؟
- چه طوری؟ میخوای خرگوش ظاهر کنی؟
هری چوبدستی اش را بالا آورد: نه... میخوام جادو کنم...
هرمیون به سرعت عکس العمل نشان داد: هری... این کار،...
هری حرف هرمیون را قطع کرد: میدونم که خلاف قانون رازداریه... اما هرمیون، من به کیت مدیونم... حداقل کاری که میتونم بکنم اینه که بهش ثابت کنم که دروغ نمیگم...
هری چوبدستی اش را به سمت در گرفت. وقتی در به ارامی بسته شد اهسته زمزمه کرد: کلوپورتوس
در با صدای ملایمی قفل شد و هری از اینکه بعد از چند سال طلسمی کرده بود به شدت هیجان زده شد. کیت
با تعجب به دری که پشت سرش بسته شده بود نگاه کرد: مثلا چی شد؟ این فقط باد بود.
- باد در رو قفل نمیکنه کیت... اکسیو لیوان
قبل از اینکه هری دستش را دراز کند، لیوان منفجر شد و کیت جیغ کشید.
با لحنی شرمنده گفت: اوه... متاسفم ... قرار نبود اینجوری بشه... من چند ساله که از چوبدستی استفاده نکردم و ... یه کم هیجان زده شدم ... خب میدونی... بینایی خیلی موثره، بذار ببینم... ام... ریپارو
در برابر چشمان حیرت زده ی کیت، خرده های شکسته دوباره جمع شدند و لیوان شکل گرفت. هری یک نفسی عمیق کشید سعی کرد تمرکز کند. بلاخره زمزمه کرد: اکسیو لیوان
و ۳۸
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
لیوان از روی زمین پرواز کرد و مستقیم در دست او قرار گرفت. هری لیوان را به سمت دختر جوان که از حیرت
نفسش بند آمده بود گرفت: بگیرش
کیت در حالیکه لیوان را میفشرد چنان که گویا سعی میکرد به خودش بقبولاند گفت: این فقط شعبده بازیه
هرمیون که کلافه شده بود گفت: جدی! پس اینی که تو دستته چیه ؟
کیت به دستش نگاه کرد. جیغی کشید و خرگوش سفیدی را که در دستش نشسته بود بر زمین انداخت...
وحشت زده به اطرافش نگاهی انداخت و متوجه هرمیون شد که چوبدستی اش را غلاف میکرد: چ... چطوری...
||||||||||||||||||||
هری خنده ای کرد: مثل اینکه زیاده روی کردی هرمیون... بدجوری ترسوندیش!
بعد ادامه داد: این قسمتی از دنیای منه کیت... یاد ته در مورد اون پیرمرد چاق تو روزنامه برات گفتم.
هرمیون به سرعت گفت: هوراس اسلاگهورن رو که نمیگی هری؟
- چرا خودشه... خبر مرگش تو روزنامه های مشنگی هم چاپ شده بود... در هر حال کیت... من دارم میرم تا اگه چشمامو به دست آوردم حیوونی رو که زندگیمو نابود کرده نابود کنم. زندگی همه مون رو... جهنمی که اون بیرونه... کشتار... آتش ایسوری : == قتل... حتی این مه و سرما... همش کار یا نفره...
کیت وحشت زده به نظر میرسید و تایید گردهمایور او را وحشت زده تر میکرد. هری که نمیخواست احساسات او را به بازی بگیرد رو به هرمیون کرد: مجبوری حافظ شو اصلاح کنی... نمیخوام عذاب بکشها
هرمیون رک و راست جواب داد: الان جادوگرای مشنگ زاده هم امنیت ندارن... حضور یه مشنگ اونم تو خونه ی
پاتر ها...
- اما من نمیتونم... نمیتونم فراموش کنم.
هری سر تکان داد: چرا کیتی فراموش میکنی... این برای امنیت خود ته... برام ساخته که بگم اما چاره ای ندارم. تا چند دقیقه دیگه تو منو به یاد نمیاری... نه تو و نه هیچ کدوم از کارکنای اینجا... انگار که من هیچ وقت اینجا نبودم... و این فقط به خاطر خود ته... کیت... میخوام بدونی که من چقدر ازت ممنونم و چقدر این کار برام
سخته... میخوام بدونی چقدر دوستت دارم و ... به همین خاطر هم مجبورم برم. تو دوست خیلی خوبی بودی ... } .ازت متشکرم و میدونم که دارم تموم پلهای پشت سرم رو خراب میکنم
۱۳۸۱
ناr
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- هری... تو نباید... نباید بامن این کارو بکنی.
- این در حال حاضر درست ترین تصمیم ممکنه... شاید یه روزی دوباره هم دیگه رو دیدیم.
کیت خودش را در آغوش هری انداخت: این ظالمانسی... هری من نمیخوام... نمیخوام تورو از دست بدم...
هری سر تکان داد: منم همینطور کیت... و این تنها راه ممکنه...
هری کیت را در آغوش کشید. چند لحظه بعد وقتی از هم جدا شدند هرمیون حرکتی به چوبدستی اش داد.
لحظه ای بعد دختر جوان روی مبل چرمی به خواب رفته بود. صدای ترقی بلند شد و هیچ اثری از حضور دو جادوگر نبود...
:{{ {{ {{ {{ :: 85 ::
هری چیز زیادی از اتفاقات چند روز بعد به یاد نمی آورد. جز اینکه همان روز بعد از ظهر به اتاق عمل برده شد و بعد از آن دوران سخت انتظار ... و چقدر سخت بود این انتظار...
ترس از شکست آخرین امید، مثل خوره ای وجودش را می آزرد. اما برای فهمیدن نتیجه، چاره ای جز صبر و تحمل نداشت و در این مدت حضور هرمیون در کنارش نعمتی بود. او تمام مدت در کنار هری بود. اگرچه خودش هم بینهایت نگران و مضطرب بود اما با حرفهایش او را آرام میکرد و با محبت او را دلگرم می نمود. معجون ترمیمی هرمیون باعث شده بود که هری مجبور شود درد بیشتری را تحمل کند اما این اصلا برایش مهم نبود. او با درد ناآشنا نبود و اگر این درد او را به هدفش می رساند حاضر بود دهها برابر آن را تحمل کند. اکثر مواقع وقتی به خود می آمد که داشت در مورد دردناکترین روشهای انتقام از ولدمورت و اسنیپ فکر میکرد...
حالا فقط یک چیز نگرانش میکرد ...
:83 :8 833 538 833 833 285
هشت روز بعد از عمل، سرانجام دکتر رایسون تصمیم گرفت برای معاینه ای جزئی چشمهای هری را باز کند. در تمام مدتی که پرستار به ارامی باندها را باز میکرد، هری با دلهره دست هرمیون را فشار میداد. پرستار باندها را از دور سرش باز کرد. چسب را جدا کرد و باند استریل را برداشت و بالاخره با پنبه ای الکلی با ملایمت روی چشمها را پاک کرد. سرانجام انتظار به سر میرسید. هری با بیقراری انتظار میکشید. قلبش نگران و وحشت زده در میان سینه میکوفت و او متحیر بود که پرستار چطور با آرامش پنبه خنک الکلی را روی پلکهایش میکشد.
چطور میتوانست این طور خونسرد باشد...
۳۸۲
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
بلاخره صدای کلفت دکتر رایسون دستور داد: حالا خیلی آروم چشماتو باز کن. اصلا به خودت فشار نیار... کاملا
اروم...
هری سعی کرد فکر اینکه شکست خورده اند را از خود دور کند. هرمیون آهسته دستش را فشار میداد. مشخصا او هم نگران بود. تمام شجاعتش را جمع کرد و آهسته چشمانش را باز کرد.
چند لحظه به تاریکی ای که دوره اش کرده بود چشم دوخت.
هرمیون با نگرانی پرسید: خب؟
هری با صدایی گرفته جواب داد: هیچی،
صدایش غمگین و ناامید بود. همه چیز از دست رفته بود. تمام امیدهایش ... و نقشه هایی که کشیده بود... دست
هرمیون در دستش می لرزید.
- یه دقیقه به خودت مهلت بده جوون!
چند لحظه بیشتر طول نکشید. چیزی در هری به جوشش افتاد... ظلمات و سیاهی آهسته کنار میرفت و جای خود را به پرده سفیدی میداد. هری نفسش را حبس کرد. هیجان زده پلک زد سایه هایی روبرویش پدیدار شدند... بعضی در حرکت و بعضی ثابت بودند... چند لحظه گذشت. سایه ها کم کم شکل می گرفتند. سرش را چرخاند و به سایه هرمیون در سمت چپش نگاه کرد. ضربان قلبش شدت میگرفت. سایه ی مات و بی شکل کم کم واضح میشد و شکل میگرفت. کمی بعد جای خود را به چهره آشنایی با موهای بلند وزوزی داد که در آن
چند بار پلک زد ... تصویر واضح تر میشد. با صدایی لرزان زمزمه کرد: ... هرمیون ؟
هرمیون نگران به نظر میرسید: چی شد هری؟
شریه سعی کرد اشکهایش را پس بزند: این ... بهترین منظره ایه که ممکن بود ببینم.
۱۳۸۳
 
________________
بی نام و نشان
نویسنده: ستم به
ار بحی i =
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
پزشکان از سرعت بهبود هری متعجب بودند. نمیتوانستند منکر این مسئله شوند که بیمارشان با سرعتی معجزه آسا خوب میشد. وقتی دکتر رایسون اعلام کرد که باید دوباره چشم های او را ببندد، هری چندان خوشحال نشد. حالا که بعد از چهارسال حصار تاریکی دنیایش در هم شکسته بود و برای اولین بار توانسته بود نور را ببیند
از بسته شدن چشمهایش هیچ خوشش نمی آمد. واقعیت این بود که دو دقیقه بینایی، بعد از چهار سال زندگی در ظلمت آنقدر هیجان انگیز بود که هری تحمل تاریکی مجدد را نداشت.
شش روز دیگر به کندی سپری شد. هری بی طاقت شده بود و هرمیون، هیجان زده و خوشحالی در تمام مدت کنار او بود و تمام تلاشش را میکرد تا دوست بی طاقتش را آرام کند بی صبرانه در انتظار لحظه ای بود که
دیگران را از این خبر مطلع کند.
دراکو هر روز به آنها سرزده بود و بعد از شنیدن خبر پیشرفت هری هیجان زده و خوشحال به نظر میرسید.
در پایان هجدهمین روز، در نهایت حیرت دکتر رایسون، تمام تیم معالج قانع شدند که بیمارشان مراحل درمانی را با سرعتی فوق العاده به پایان رسانده.
انتظار به سر رسیده بود. در زمانی که دراکو برای تسویه حساب به حسابداری بیمارستان رفته بود، هری چون کودکی مشتاق به اطراف نگاه میکرد. با شوق تلائلو درخشان نور خورشید را بر روی وسایل اتاق دنبال میکرد و به این فکر میکرد که هیچگاه دنیا را به این زیبایی ندیده بود. مثل کودکی هیجان زده بود حالا دیگر نیازی به عینک نداشت... جیمز رایسون کارش را فوق العاده انجام داده بود.
- به چی فکر میکنی؟
- هنوزم باورم نمیشه... این ... از روزی که سیریوس به دنیا اومد هیچ وقت اینقدر هیجان زده نبودم.
صدای دراکو از پشت سر به گوشش رسید: حالا وقتی رفتی خونه معنی هیجان رو درک میکنی... باید بچه ها رو
شوقی که در دل هری ایجاد شده بود به ناگهان فرو نشست: نه!
- چرا نه؟
دت ۸ ۳
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری هراسان جواب داد: الان نه... من ... آمادگیشو ندارم!
دراکو ابروی بالا انداخت: آمادگی نمیخواد... میری دم در خونه... در میزنی... بچه ها در و باز میکنن. بعدشم جشن
میگیریم... به همین سادگی
- آره... دقیقاً به همون اندازه سادس که تو الان بری و به نانسی بگی که پدرشی ... اگه تو میتونی منم میتونما
وقتی دراکو سکوت کرد هری ادامه داد: اگه قرار باشه کسی با ولدمورت بجنگه اون منم ... نمیخوام بچه ها وارد این ماجرا بشن... همین که جینی و لی لی رو از دست دادم برام کافیه...
- ولی هری!
- یعنی نمیخوای ببینیشون؟
- خواهش میکنم هرمیون... من یه بار اشتباه کردم ... نباید تا قبل از تموم شدن کار ولدمورت ازدواج میکردم... نتیجش این شد که حالا جینی اینجا نیست... و لی لی برای همیشه رفته... نانسی و سیریوس عزیزترین چیزایی هستان که دارم. نمیخوام به اون دو تا صدمه برسه... تحملشو ندارم... تا آخر این ماجرا نباید کسی بفهمه که من
زنده ام... وقتی همه چیز تموم شد... بازم میتونیم با هم باشیم.
• • • • از کجا مطمئنی که زنده میمونی؟ اگاه ولدمورت -
- دراکو! من فقط از یه چیز مطمئنم ... این دفعه من ریدلی رو میکشم. حتی اگه خودم هم باهاش بمیرم... تو تموم زندگیم هیچ وقت اینقدر نخواستم کسی رو بکشم. حتی خود تو رو ...
لحن هری جدی و خطرناک بود آنقدر که دراکو مطمئن بود اگر در همان لحظه ولدمورت جلویش ظاهر شود به راحتی او را تکه تکه میکند. با این حال وقتی دوباره صحبت کرد صدایش به طور عجیبی می لرزید: اگه من الان بچه ها رو ببینم... دیگه نمیتونم تحمل کنم. باور کن هیچ وقت اینقدر آرزوی دیدن کسی رو نداشتم... سیریوس باید برای خودش مردی شده باشه... و نانسی... مطمئنم خیلی زیبا شده.
هرمیون چیزی را گفت که نگرانش میکرد: اما هری... اگه کشته باشی؟
- در اون صورت مردم ... چه فرقی میکنه ؟ اونا الانم فکر میکنن من مردم... نیازی نیست که چیزی بدونن!
هرمیون و دراکو نگاهی رد و بدل کردند و تصمیم گرفتند: باشه... هرچی تو بگی... ما میریم خونه من و برای مبارزه آماده میشیم. اما قبل از اون ... تو هنوز باید چند روزی رو استراحت کنی،
۳۸
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
85 83:383 : 85 83
کمی بعد هری و هرمیون با صدای بلندی در یکی از خیابانهای حاشیه لندن ظاهر شدند. خیابان پهنی که دو ردیف درخت در دو طرف آن بود. چندین مغازه کوچک لباس فروشی و یک رستوران نسبتا شلوغ در گوشه ی دنجی از آن قرار داشت. هری با کنجکاوی یک بچه به اطراف نگاه میکرد. به مردم، مغازه ها، اجناس و ماشینها...
همه چیز برای او تازگی غریبی داشت.
هرمیون نگاه سریعی به اطرافشی کرد و وقتی دید کسی متوجه آنها نیست زمزمه کرد: از این طرف ...
اما هری چنان محو تماشای حرکت برگهای درختان در باد شده بود که هرمیون مجبور شد دست او را بکشد:
هاگری ...
هری تکانی خورد: متاسفم هرمیون... نمیدونم چرا اینقدر گیج شدم...
هرمیون لبخندی زد اگر چه او حسی هری را درک نمیکرد اما به خوبی میتوانست اشتیاق را در نگاه او بخواند.
چیزی حدود پنج دقیقه پیاده روی کردند. از چند کوچه ی پر پیچ و خم به سرعت گذشتند، از محوطه ی
قدیمی ساز خیابان خارج شدند و به خیابان دیگری رسیدند که تمام خانه هایش نوساز به نظر می رسید.
هاشر میور توضیح داد: جادوگرا معمولا زندگی در محله های قدیمی و دور افتاده رو انتخاب می کنن اونا علاقه ای به آپارتمان ندارن و می خوان تا حد امکان از مشنگها دور باشن برای همینم همیشه اطلاعاتشون در مورد اونا ناقصه. به نظرم رسید که تو یه برج بزرگ، مرگخوارا حسابی گیج میشن
هری نگاهی به برج چهل طبقه زیبایی که روبرویش بود کرد: از این نظر حق با توئه. اما فکر نمیکنی از نظر
امنیتی...
هرمیون سری به تایید تکان داد: تو برج نمیشه طلسم محافظ کار گذاشت چون اونجا پر از مشنگه... بنابراین من فقط ورودی خونه رو تو برج گذاشتم... در واقع اصل خونه یه خونه معمولی کوچیکه در همین حوالی
هری به دنبال هرمیون وارد برج شد. هر دو با هم سوار آسانسور طبقات فرد شدند و هرمیون دکمه طبقه سی و هفتم را فشاری داد. کمی بعد زمانی که آسانسور در طبقه ی مورد نظر ایستاد، هر دو از آن پیاده شدند. چند راهروی پهن و باریک تو در تو روبرویشان بود که در هر کدام تعدادی در دیده میشد. هرمیون به سمت یکی از
راهرو ها به راه افتاد و هری هم به دنبالش
- چطوری از بین این همه راهرو راهتو پیدا میکنی؟ فکر نمیکردم این برج اینقدر تو در تو باشه جم
گس
; ۳ ۸۷۴
المرح
خ حال ۹
 
 
________________
سNS چه از:
حلال حجار
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هرمیون خنده ای کرد: این یه طلسم توهم زاسی... از ساخته های خودمه... در واقع اینجا شش تا راهرو و سه تا در داره اما تو داری بالای دوازده تا در میبینی،... اینه که گیج شدی... او چوبدستی اش را به سمت هری گرفت و چیزی را زمزمه کرد بلافاصله درها در هم رفتند و راهروها محو شدند: از این به بعد راحت تر راحت و پیدا میکنی
او جلوی دیواری در انتهای یک راهرو متوقف شد هری کاملا گیج شده بود به نظرش رسید که هرمیون راه خانه اش را گم کرده...
اما هرمیون مطمئن به نظر می رسید. جلوی دیوار قدم می زد و زیر لب حرف می زد بالاخره از وسط دیوار گلدان سنگی کوچکی نمایان شد. هرمیون چوبدستی اش را روی نقطه خاصی از گلدان گذاشت
و سه ضربه به آن زد. بلافاصله گلدان ناپدید شد و شش در چوبی درست مثل سایر در هایی که در آن طبقه بودند روبرویشان ظاهر شدند. هرمیون توضیح داد: یادت باشه هری به جز سومین در از سمت چپ بقیه ی درها
هری به سرعت دستش را پس کشید. هرمیون به سمت در مورد نظر که دسته گیره ای نداشت رفت. از چوبدستی اش استفاده نکرد تنها دو ضربه ی آهنگین به در زد و بلافاصله در باز شد.
هرمیون لبخندی به چهره هری زد و در را کاملا باز کرد به خونه خوش اومدی هری.
هری به آرامی وارد خانه شد. به محض ورود، در پشت سرشان غیب شد و دیوار جای آنرا گرفت. خانه ی کوچکی روبرویش بود. یک خانه با تمام لوازمی که در نظر اول مشنگی به نظر می رسید. هری با دیدن آشپزخانه که درست روبرویشی بود به این فکر افتاد. ماشین لباسشویی، ماشین ظرف شویی. گاز، یخچالی، ماکروویو... تمام لوازم مشنگی به نظر می رسیدند اما وقتی که ماشین لباس شویی اروغ پر سر و صدایی زد و خود به خود لباسها را به درون سبدی که جلو پریده بود بیرون ریخت هری فهمید که اشتباه کرده.
با کنجکاوی جلوی آشپزخانه که از تمیزی میدرخشید ایستاد و نگاهی به داخل آن انداخت. شومینه ی سنگی کوچکی در کنار یخچال آخرین مدل قرار داشت و در روی شعله ملایم آن پاتیل کوچکی به آرامی می جوشید. نفس عمیقی کشید. بوی غذا اشتها آور بود.
روی میز آشپزخانه، گلدان سنگی کوچکی با غنچه های رنگارنگ پر شده بود.
هری به راهش ادامه داد. در سمت راست دو در بسته قرار داشت که به نظر میرسید سرویس بهداشتی باشد و
بعد سه اتاق خواب و بلاخره یک نشیمن کوچک. زمانی که از کنار پنجره عبور کرد متوجه شد که خانه به هیچ وجه روی یک برج چهل طبقه نیست چون گلهای باغچه کوچکشی تنها چند اینج با دست او فاصله داشت.
۱۳۸۸
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
نشیمن خانه کاملا مشنگی بود. با تلویزیون، مبلی، کتابخانه و همه لوازم دیگر مورد علاقه هرمیون. نگاه هری به
ساعت قدیمی خانم ویزلی بر روی دیوار افتاد. اگر میبول کد متوجه نگاه کنجکاو او شده یوود توضیحع داد: مالی بعل
از جدایی من و اون اینو بهم داد.
هری متوجه شد که هرمیون ترجیح می دهد نام رون را بر زبان نیاورد. آرام جلو رفت در این ساعت، علاوه بر عقربه های مالی، امیلی، فرد و جرج و همسرانشان، چارلی، ربکا و مایکل و دیوید عقربه هایی با نام های سیریوس و نانسی وجود داشت و هیچ اثری از عقربه ای با نام رون در آن نبود در آن لحظه هر کدام از عقربه ها
مکانی را نشان میداد. نگاهی باله عقربه می بسیار بولتس و نانسی انداخت. هر دو عقربه رژی خانه تنظیم شده بود.
هرمیون پرسید: خب... نظرات چیه ؟
هری به پشتی مبل راحتی کنار کتابخانه تکیه داد: خونه قشنگیه... واقعا قشنگه... ولی ... چرا سه تا اتاق خواب؟
- اون دو تا مالی مهمونه... گاهی که سیریوس یا نانسی به دیدنم میان اینجا میمونن، فکر کردم این طوری راحت
در را
هنوز حرف او تمام نشده بود که صدای پاق بلندی به گوش رسید و یک جن خانگی ظاهر شد. بلوز آبی آسمانی کوچکی به تن داشت و گوشهای بزرگش از زیر کلاه منگوله دار همرنگی بیرون زده بود. جوراب های لنگه به لنگه ای به پا داشت و چشمان درشتش به بزرگی توپ تنیس بود. در کنار همه ی این ترکیب عجیب پیشبند
آشپزخانه ای بسته بود. هاگری در نهایت مسرت به دابی که درست جلو هرمیون ظاهر شده بود خیره شد.
حجر خانگی با صدای جیع مانند آشنایش با او حرف میزد: خیلی خوش آمدید خانم. دایی چه کاری میتونه براتون انجام بده؟
هرمیون لبخندی به چهره مبهوت هری زد: ممنونم دابی ... ممکنه برامون نوشیدنی بیاری؟ ... مهمون داریم.
جن خانگی با شنیدن لحن خاص هرمیون با کنجکاوی نگاهی به اطرافش کرد. با دیدن هری چشمهای درشتش از حیرت گشاد شد.
هاگری لبخندی به چهارد می گیج او زد: دابی ... تو اینجا چیکار میکنی؟
جن خانگی در حالیکه با قدمهای کوتاه جلو میدوید بریده بریده زمزمه کرد: هری پاتر! قربان! این غیر ممکنه!
قبل از اینکه هری هر حرکتی بکند. جن خانگی در آغوشش پریده بود: دایی باور نمیکنه... دابی همیشه
میدونست شمازنده هست قربان...
۱۳۸۹
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
دابی هق هق کنان حرف میزد و هری با محبت جوابش را داد: دلم برات تنگ شده بود دابی
ناگهان دابی متوجه شد که کجاست. به زحمت خودش را از آغوش هری بیرون کشید و به سمت گلدان روی میز یورش برد. هری به موقع جلو پرید و درست قبل از فرود آمدن گلدان در سر جن خانگی، آن را گرفت: دایی... نه... این کار و نکن!
اما دابی تقلاکنان فریاد میزد: دابی بد... دایی خیلی بد...
هرمیون اعتراض کرد: دابی ... تو نباید خودتو تنبیه کنی... کافیه ... گفتم بسه!
کلمه ی آخر را فریاد زده بود. وقتی بلاخره جن خانگی نفس زنان بر سر جایش ایستاد در جواب سوالی نپرسیده هری توضیح داد: راستش دابی لطف کرده و به من کمک میکنه. البته هنوز نتوانستم این عادتشو از سرش بندازم.
- چی ؟ باورم نمیشه... تو... ببینم پس تکلیف اون انجمن تهوع چی میشه؟
- ت. ه. و. ع... سر جاشه. دابی اینجا استخدام شده... البته هنوزم هفته ای یکی دو روز به قرار گاه سر میزنه و به بچه ها کمک میکنه. در واقع وقتی من در هاگوارتزم دابی بیشتر اونجاس.
حجر خانگی حجتبیر حجتیر کنان جواب داد: دوشیزه نانسی در کارها خیلی واردن اما ایشون باید کارها رو به عهده ی دابی بذار ن... هری پاتر چی میل دارن قربان؟ دابی میخواد امروز رو جشن بگیره... باید به همه ی دوستانتون خبر
بیل ۵. مطمئنم ارباب سیر یونس خیلی خوشحالی میشن!
هری چنان به تندی اینرا گفته بود که جن خانگی قدمی به عقب پرید. سعی کرد لحنش را ملایم تر کند: نه دابی ... این یه رازه... خواهش میکنم ... نذار کسی چیزی بفهمه! مخصوصا بچه ها...
بعد در حالیکه به طور غیر متقر به ای خوشحالی بود اضافه کرد: البته با یه جشن سه نفره موافقم !
- منم همینطور... دراکو هم میاد... پس میشیم چهار تا!
دابی لبخندی به آنها زد: یه جشن حسابی ... دابی بهترین شام عمرش رو درست میکنه.
سپس ورجه ورجه کنان به طرف آشپزخانه دوید. هری که از این تغییر رفتار جن خانگی تعجب کرده بود رو به |- .هرمیون کرد: میدونم که دایی همیشه عجیب بوده اما... دیگه زیادی عجیب شده
۳۹
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هرمیون سری تکان داد: کلی سعی کردم تا اون عادت تنبیه کردن رو از سرش بندازم اما هنوزم گاهی از دستش
در میرد...
بعد همانطور که از جا بلند میشد به هری توضیح داد: میرم صندوق نامه رو چک کنم.
- صندوق نامه؟ ببینم اتفاقی برای جغدا افتاده؟
- نه ... راستشو بخوای الان خیلی وقته که این کار و کردم. جغدا تموم نامه های شخصی رو میارن تو صندوقم مگه اینکه مهم و فوری باشه... این طوری هرجا که میرم یه دسته جغد دنبالم نمیان... چون من تو یه محله ی مشنگ نشین زندگی میکنم باید مراقب باشم... الان برمی گردم.
هرمیون رفت و دو دقیقه بعد وقتی برگشت که دابی تمام خوراکی های خانه را جلوی هری چیده بود: چهار تا نامه ظرف دو ساعت... بذار ببینم... مامان ... مینروا... هلن... اینم از طرف سیریوسه
نگرانی هگری را پر کرد: سیریوس ! نکنه اتفاقی افتاده ؟
چیزی در درون هری فرو افتاد. هرمیون سعی کرد او را آرام کند: اگه اتفاقی افتاده بود پاترونوسش رو میفرستاد.
مثل اینکه فراموشی کردی اون دیگه بچه نیست... در واقع خلیج شباهتی به سیبریولسی که میشناختی نداره... پیاده
مرد شده
هری که کمی آرام شده بود لبخند تلخی زد: میدونی... باورش برام سخته... تو این مدت همیشه فکر میکردم
چقدر زمان میبره تا خودش رو با کل خونه منفجر کنه... ببینم حالا چی نوشته؟
هرمیون پاکت را باز کرد و یک ورقه کاغذ پوستی را بیرون کشید:
هنگار میور عزیز
مسئله ای هست که باید در موردش حرف بزنیم. امشب ساعت شش بازی داریم. مسابقه نیمه نهاییه. فردا با
رابرت و نانسی به دیدنت میام.
دوست دار تو سیریوس
- اوه ... نه...
- اوه آره... چه جورم... تیمشون خیلی قویه... سیریوس تقریباً به خوبی خود ته... رابرت هم کارش فوق العادس
۳۹۱ از:
هلال
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری آهی با حسرت کشید: کاش می تونستم بازیشونو ببینم.
- معلومه که میتونی... ببینم ساعت چند ه؟
صدایی از گوشه ی اتاق جواب داد: ساعت پنج و پنجاه و نه دقیقه
- دقیقاً وقتشه!
هرمیون از جا بلند شد و به سمت تلویزیون بزرگ گوشه اتاق رفت: الان پخش زنده داره
- اما هرمیون ! تلویزیون!
هرمیون توضیح داد: وزارت خونه بعد از حمله به مسابقات کوییدیج جهانی در بروکسل به این فکر افتاد... یه شبکه تصویری کوییدیچ ... البته خبر و چیزای دیگه هم داره اما من فقط این قسمتشو دوست دارم.
او تلویزیون را روشن کرد و چوبدستی اش را به سمت آن گرفت. لحظه ای بعد نوری به رنگ آبی روشن از صفحه ای در زیر تلویزیون خارج شد. بزرگ و بزرگتر شد و نصف دیوار را گرفت. تصویر شکل گرفت و یک زمین کوییدیچ بزرگ نمایان شد. باد شروع به وزیدن کرد و بوی نم باران در خانه پیچید... درست مثل این بود که در استادیوم حضور داشته باشی. استادیوم مسابقات سه طبقه و بزرگ بود و چیزی حدود سیصد هزار نفر را در خود
جا داده بود.
صدای هیاهوی جمعیت عظیمی که به دیدار مسابقه آمده بودند گوش را کر میکرد... پر جاده های نارنجی ژ زرشکی در همه جا موج می زدند. سرانجام دو در در طبقه میانی ورزشگاه بازشد و چهارده جارو سوار با سرعت وارد زمین شدند. دو تیم نارنجی و زرشکی پوشی هر کدام با مانور ویژه ای دور زمین اوج گرفتند و طرفداران دو
تیم را تا حد انفجار هیجان زده کردند.
به دستور داور دو تیم در وسط زمین فرود آمدند و آماده مسابقه شدند. زمانی که کاپیتان ها به سمت داور می
رفتند هرمیون حرکتی به چوبدستی اش داد و دوربین را روی جوان درشت هیکلی با موهای بلند بنفش تیره تنظیم کرد که چماقش را با مهارت تاب میداد. همان جارویی را در دست داشت که زمانی هری به او هدیه داده
بپود.
هری با ناباوری فریاد زد: رابرت! خدای من... چقدر بزرگ شده
- اوه آره... یه مرد جوون بیست ساله که علاقه ی عجیبی به نانسی ماداره و این ...
۳۹۲
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
حرکت دیگری به چوبدستی اش داد و اینبار تصویر روی جوان قد بلند لاغر اندامی زوم کرد که هفده، هجده ساله به نظر میرسید و در آن لحظه خم شده بود و بند کفشش را میبست. زمانی که سرش را بالا آورد هری با
ناباوری چهره خودش را دید: سیریوس ! باورم نمیشه.
- چیش عجیبه؟
زبان هری بند آمده بود نه به خاطر شباهت زیاد سیریوس به خودش... این چیزی بود که از لحظه تولد او مشخص بود... اما او انتظار داشت همان سیریوس چهارده ساله را ببیند که احتمالا زیر پای بازیکنان حریف ترقه
ی انفجاری می اندازد نه یک مرد جوان جدی را...
چشم از پسرش برنمی داشت. دهانش باز مانده بود و صورتش ناخواسته مرطوب میشد. وقتی بلاخره توانست حرف بزند گفت: آخرین دفعه ای که دیدمش به زور به شونه من می رسید.
هرمیون خنده ای کرد: اون چهار سال قبل بود.
و حسرت روزهای از دست رفته را در دل دوستش زنده کرد.
: : ;{ :: *
هری شب فوق العاده ای را در خانه ی هرمیون گذراند. بعد از دیدن یک بازی پر هیجان کوییدیچ که در بین ان با هر بار شیرجه رفتن سیریوس به دنبال گوی زرین یا هر ضربه جانانه ی رابرت به توپ بازدارنده از جا پریده و فریاد کشیده بود و در یکی از این فریادها باعث شده بود دراکو که برای شب به آنها پیوسته بود وحشت کند و از روی صندلیش واژگون شود و بعد از آن حسابی غر بزند... هر سه نفر از شام ویژه دابی نهایت لذت را بردند. جن خانگی سنگ تمام گذاشته بود و در واقع به اندازه ی یک مهمانی ده نفره غذا درست کرده بود. تمام غذاهایی که میدانست هری دوست دارد. از استیک قلوه و مرغ سوخاری گرفته تا جوجه سرخ شده و پای تمشک محبوب هری به عنوان دسر ... بعد از آن تا نیمه های شب به شوخی و یادآوری خاطرات گذشت. دراکو به خاطره ی پیدا کردن مونتاگ در دستشویی قلعه می خندید و هری به او یادآوری میکرد که خودش هم وقتی راسو شده بود به همین اندازه خنده دار بود. یک شب فوق العاده لذت بخش با این حال فکر هری در تمام مدت روی ملاقات روز
بعد بود و همین باعث میشد که تا صبح خوابش نبرد و این بی خوابی پر انتظار واقعا شیرین بود.
ماه ماه ما ماه ماه ::: 83 8338 :8:::
۱۳ || ۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
تازه یک صبحانه ی مفصل را تمام کرده بود که هرمیون که بعد از یک دوش صبحگاهی سرحالی به نظر میرسید روزنامه به دست وارد شد. بلوز سوسنی رنگی پوشیده بود و موهایش را جمع کرده بود. صورتش شاداب تر از
تمام هفته های اخیر به نظر م رسید. هرمیون خودش را روی میل انداخت: بلاخره روزنامه رسید.
هری از روی عادت سر تکان داد: بخون ببینیم دنیا دست کیه!
هرمیون تای روزنامه را باز کرد. جلد روزنامه با عکس بزرگی از یک مرد سیاه پوش پوشانده شده بود. مردی سی و چند ساله با قد بلند و موهای بور... در زیر عکس تیتر درشتی به چشم میخورد:
مرگخوار فراری سه مشنگ را به قتل رساند
و در ادامه ی آن نوشته شده بود:
دیوید اندرسون مرگخوار سابقه دار که دو هفته پیش بعد از زخمی شدن در نبرد با کاراگاهان فرار کرده بود. سرانجام دستگیر شد. خبرها حاکی است که چند روز پیش خواهر کوچکش آنا به جرم همکاری با وی دستگیر شده. وی این مرگخوار را در منزل خود پناه داده
هرمیون با وحشت نفسش را حبس کرد.
- چیزی شده هرمیون؟
- آنا... هری آنا اندرسون...
- اوه نه...
هری روزنامه را قاپ زد و بقیه ی خبر را با صدای بلند خواند: همچنین همسر وی رونالد ویزلی، رئیس اداره ی کاراگاهان مشکوک به همکاری در این پرونده اعلام شد. وی که تا اطلاع ثانوی از سمت خود خلع گردیده توسط
شخص کینگزلی شکل بوت، رئیس وینز گاموت مورد بازجویی قرار گرفت ... ادامه گر صفحه ک شش
- به این میگن دردسر
- کینگزلی یه دوسته هرمیون... اون رون رو خوب میشناسه. مطمئنم که زیاد بهش سخت نگرفته.
هرمیون با خشم به طرف او برگشت: تو واقعا فکر میکنی که رون برای من مهمه! نخیر... مشکل اینه که اگه نفوذیای ولدمورت بتونن اتهامی به اون احمق ببندن، نصف محفل تو دردسر میوفتن که جهت اطلاعات شامل
نانسی و سیریوس هم میشه.
۳۹ :
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- چی ؟ اون دو تا... کدوم احمقی دو تا بچه رو عضو محفل میکنه ؟ برای چی به دو تا بچه اجازه دادین همچین کار خطرناکی رو بکنن...
هری به شدت از کوره در رفته بود. هرمیون یادآوری کرد: فقط برای اطلاعت هری، اون دو تا چند ماهی هست که از هفده سالگیشون گذشته ... ضمنا اون موقع تو مرده بودی...
- اما اونا هنوز بچه ان!
- ببین کی داره اینو میگه... تو که هفده سالگی خودت یادت نرفته؟
- من فرق میکنم هرمیون!
- اتفاقا اون دو تا هم همینو میگفتن. در هر حال همه توی محفل هواشونو دارن. خیالت راحت باشه. خیلی خوب آموزش دیدن
هری هنوز هم نگران بود: نانسی تو مبارزه ضعیفه... سرعت دوئلش خیلی کمه ... سیریوس هم... دراکو نباید اجازه میداد ... اگه من نبودم اون که بود... اسم خودشو میذاره پدر؟
هرمیون همانطور که روزنامه را ورق میزد یادآوری کرد: هری! اون مال چهار سال پیشه... قرار نیست اون دوتارو بفرستیم تو خطر... در هر حال این جوریا هم که تو فکر میکنی ولشون نکردیم، نانسی کار دفتری داره. اصلا تو درگیری نیست. از بابت سیریوس هم خیالت راحت باشه... تا حالا دو دفعه هم تو درگیری ها نبوده... رون بیشتر
از خودش مواظب اونه... واقعا که... باورم نمیشه!
او داشت به قسمت خاصی در صفحه شش نگاه میکرد. هری همانطور که نگاه هرمیون را دنبال میکرد با کنجکاوی پرسید: چی شده؟
هرمیون به یک تیتر درشت در گوشه سمت چپ صفحه اشاره کرد: فقط اینو ببین... خدای من... کی میخوان دست از سر این موضوع بردارن؟
هری به تیتر صفحه نگاه کرد:
مختصری از زندگی شخصی رونالد ویزلی
هرمیون غرولند کرد: که بدبختانه هرجا اسمش میاد اسم منم میاران
هری متن را دنبال کرد:
تا ۳
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
در مورد سوابق رونالد ویزلی اطلاعات زیادی در دست نیست. جز اینکه او یکی از دوستان نزدیک هری پاتر بوده که بعد از مرگ مرموز او به طور غیر منتظره ای ترفیع گرفته. وی سالها قبل با دوست دخترش هرمیون گرنجر (هرمیون غر زد: نگفتم) ازدواج کرد و سال گذشته از او جدا شد. (شواهد حاکی است که گرنجر مشنگ زاده بودن خود را از او پنهان کرده و او که نمیخواسته اصالت خانوادگیشی زیر سوال رود بلافاصله از وی جدا شد.
ازدواج او با آنا اندرسون کار آموز کاراگاهی که یک اصیل زاده هم هست تاکیدی بر این ادعاست)
هری زیر لب فحشی داد: حتی حالیشون نیست چی میگن. رون همیشه میدونست که تو یه مشنگ زاده ای. اصلا برای چی همچین اراجیفی سرهم میکنن؟
وقتی متوجه شد که هرمیون صدایش را نشنیده به خواندن خبر ادامه داد: شنیده های ما حاکی از این است که
ویزلی قبل از جدایی از همسر سابقش، با اندرسون رابطه داشته لازم به ذکر است که رئیس سابق اداره ک کاراگاهان که فعلا از کارش معلق شده خانواد تا از اعضای محفل ققنوس می باشد.
هری غر زد: مثل همیشه سر تا پا چرند یات... اگه نمیگفت رون عضو محفله میتوانستم قسم بخورم که میخوان
اونو خراب کنن.
هرمیون که از خشم کبود شده بود غرید: همش همینه ... تا اسم اون میاد جلو پای منم میکشن وسط. یکی نیست بگه به شما چه ربطی داره که هی زندگی مردم رو چاپ میکنین.
- جوش نیار هرمیون... ولی خب فکر میکنم پیام امروز یه کم حقیقت گرا شده اینطور نیست؟
- حقیقت؟ هری من ترجیح میدم دروغهاشو بخونم تا اینکه همه ی دنیا بدونن شوهرم به من خیانت کرده ...
هری که تازه متوجه حرفش شده بود به سرعت گفت: منظورم این نبود... یعنی در مورد قسمتهای مربوط به تو نگفتم... اما در هر حال رونی که من میشناسم محاله قبل از جدایی به تو خیانت کرده باشه.
هرمیون از کوره در رفت: هری! من اینو دیدم. اگه کل این مطلب دروغ باشه این یکیش راسته.
چشمهایش از خشم میدرخشید: این رون بارون چهار سال پیش خیلی فرق میکنه. تا نبینیش باورت نمیشه. در هر حال با این اوضاع شانس آورده که فقط از کار معلقش کردن. ممکن بود بفرستنشی آزکابان!
- آزکابان؟
- تو خبر نداری هری... مرگخوارها تو آخرین حمله شون با شمایل اعضای محفل ظاهر شدن. الان نصف وزارت
۱۳ || ||
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
اونا همشون دنبال محفلیان و اون رون احمق به حد کافی دشمن داره... حتی دارن مردن تو رو هم میندازن
• فکر کنم در دست میگی،...
هرمیون بیسکوییتی از ظرف روی میز برداشت: و ریتا اسکیتر هم بلاخره زهرشو به ما ریخت.
- ریتا؟ اون عجوزه ی پیر هنوزم داره می نویسه؟ ببینم چرا اون باید از شما دو تا کینه داشته باشه؟
- ماجراشی مفصله. فقط همینو بدون که یه بار که برای فضولی سر از قسمتهای محرمانه وزارت خونه در آورد، رون مچشو گرفت. بعدشم مجبور شد شکل جانور نماشو ثبت کنه. برای همینم کلی از خبرای داغ رو از دست داد و دیگه خبراش به خوبی قبلی نبود که هیچ خودشم شد خبر داغ نشریات. خیلی ها ازش به جرم تجاوز به
حریم شخصی شون شکایت کردن، حتی یه سالی هم رفت آزکابان اما یه جورایی آزادش کردن، من که میگم کار یکی از کساییه که ریتا زیادی ازش میدونست. از وقتی که آزاد شده دنبال رون راه افتاده. تو یه ماه اخیر تقریباً
هر هفته داره یه چیزی در مورد اون می نویسه و هر دفعه هم بدتر از دفعه قبل
- پس اوضاع رون واقعا خرابه...
- چه جورم... هرچند که هر چی سرش بیا حقشه اما بدیشی اینه که همیشه پای منم میاد وسط !
- از من بپرسی میگم ریتا هنوزم دنبال جبران محبت دوران مدرسته.
هرمیون شانه ای بالا انداخت: نمیدونم ... شاید
- از بقیه چه خبر؟ فرد ... جرج... مالی... چارلی ... الستور...
- همه شون خوبن. فرد و جرج دیگه تقریبا تو کل انگلستان شعبه دارن. سفارش جغدی خارج از کشور شون سالی یک میلیون گالیون براشون داره. جسیکا پارسال از کار تو وزارت خونه استعفا داد. دلیلشم اینه که پرسی
وقتی وزیر شد جبران محبت هاشو کرد... امیلی پارسال ازدواج کرد اما شوهرش تو عملیات محفل کشته شد و فعلا با مالی زندگی میکنه. چارلی و ربکا هنوز رومانین البته فقط اسما... تقریباً تو همه ی جلسات محفل هستن
کینگزلی تونسته براشون اجازه ی آپارات بین مرزی رو بگیره. الان چارلی یکی از مدیران اصلی محفله... الستور
دو سال پیش تو یه حمله بدجوری صدمه دید از اون به بعد هم فقط تو جلسات هیئت مدیره برای مشاوره حاضر میشه ... دیگه مثل قبل سر پا نیست ... با ابن حال بدش نمیاد هر چند وقت یه بار چند تا مرگخوار رو لت و پار
کنه... دراکو رو هم که میبینی... هنوز فراریه.
۳۹۷
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- شانس آوده که ولدمورت نگرفتتش
- آره ... اما به لطف نیکه ...
- نیک؟ .... حالش چطوره؟ دلم براش تنگ شده!
هرمیون سرش را پایین انداخت هری حس کرد چیزی در دلش میلغزد: هرمیون...
- متاسفم هری...
- اما آخه ... کی؟ چطوری؟
- یه سال بعد از رفتن تو... حقیقتشو بخوای فکر نمیکردم مرگخوارا از پسش بر بیان اما اونا... نامردی ریختن سرش... سی نفر به یکی... تکه تکش کردن.
هری احساس تهوع میکرد... نیکلاس برای او تنها یک معلم نبود... چیزهای زیادی از او آموخته بود... یک پیرمرد
سخت گیر و دوستا داشتنی...
چطور ممکنه ؟ کار کی بوده؟
- ما هیچ وقت نفهمیدیم... نانسی خیلی گریه کرد... میدونی اون بعد از مردن تو همیشه پیش نیک میرفت. نیک هم تلاش کرد سرش رو با یه سری تمرین و آموزش بند کنه تا کمتر غصه بخوره، دخترت خیلی چیزا ازش یاد
گرفته بود... بردیمش هاگزمید... کنار سارا دفنش کردیم.
یک دو دست یا یک معلم بود... خیلی بیشتر...
برای چند دقیقه سکوت دردناک بر همه جا حاکم شد. هرمیون حرفی نمیزد به خوبی از احساس هری به نیک با
هرمیون ادامه داد: من تو لحظه های آخر رسیدم... هنوز نفس میکشید... خیلی دردناک بود.
هری نگاهی ناباورانه به صورت هرمیون انداخت. خیلی ناگهانی بغضش را در هم شکست.
هرمیون که به خوبی میدانست هری به چه چیز نیاز دارد بلند شد و او را تنها گذاشت
{{ { { { { { : جم سsu
۳ ۸
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
نیم ساعت بعد هرمیون به این نتیجه رسید که باید دوباره به سراغ هری برود. آهسته وارد نشیمن شد: هری... معذرت می خوام که مزاحمت میشم اما... هر لحظه ممکنه بچه ها برسن.
حسی عجیبی در قلب هری فروافتاد: پس بهتره دست به کار بشی!
- ببینم تو مطمئنی؟ یعنی ... میگم که ...
هری پافشاری کرد: هرمیون ما حرفامونو زدیم !
- اما این. ممکنه خطرناک باشه... ما قبلا ازش استفاده نکردیم. ممکنه دیگه نتونی به شکل خودت در بیای
هری لبخند تلخی زد: همچین هم عاشق این قیافه نیستم... از چی میترسی هرمیون؟
- خودت میدونی از چی ... این طلسم خطرناکه. هیچ وقت جواب نداده. البته به جز اون آزمایش های اولیه...
هری سعی کرد مطمئن به نظر برسد: جواب میده.
طلسم تغییر شکلی که آن دو در موردش صحبت میکردند یکی از ساخته های نیمه کاره ابرفورث بود که هرمیون آن را دستکاری کرده بود. از آنجایی که در زمان جستجوی جاودانه سازها آنها نمیتوانستند به منبع کافی از معجون مرکب پیچیده دسترسی داشته باشند هرمیون با تلاش زیاد سعی کرد طلسم نیمه کاره ابرفورث را کامل کند. در آزمایش های اولیه روی حیوانات این طلسم واقعا کار کرده بود. به کمک آن میشد اجزای صورت را به صورت جداگانه تغییر داد. اگر چه احتمالا درد زیادی ایجاد میکرد. واقعیت این بود که آنها هیچ وقت از این طلسم استفاده نکردند چون آزمایش اولیه ی آن بر روی انسان تقریباً کار هری و رون را به سنت مانگو کشاند و زمانی که بلاخره هرمیون موفق به تکمیل آن شد تنها جاودانه ساز باقیمانده دور از دسترسی آنها قرار داشت. مشکل دیگر این بود که این طلسم سخت تر از آن بود که هر کسی از عهده اش برآید... اما هرمیون هر کسی نبود. او بهترین ساحره ای بود که هری میشناخت. اگر کسی از عهده ی این کار بر می آمد مسلماً هرمیون بود در هر حال در آن زمان از آنجایی که آنها نمیخواستند چنین طلسمی به دست مرگخوارها بیوفتد توافق کردند که روش استفاده از ان را بین خودشان نگه دارند.
هری اصرار کرد: تو میتونی هرمیون... فقط تمرکز کن،
- باشه... باشه... بذار ببینم ...
به نظر میرسید با تمام وجودش تمرکز میکند با این حال دستش هنوز میلرزید: تو آماده ای هری؟ جم
گس
; ۱۳ چه || ||
هلال
حلال حجار
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری با اطمینان دستور داد: شروع کن
هرمیون حرکتی به چوبدستی اش داد. هری احساس کرد که موهایش پیچ و تاب می خورند و بلند می شوند. دستی به سرش کشید. درست تا سر شانه هایش بلند شده بود.
هرمیون با دقت هری را بررسی کرد: خب... باید بگم مطمئن نبودم اما بهت میاد... بذار ببینم...
به نظر می رسید شجاعتش بیشتر شده: رنگ چشمات همین جوری خوبه... دماغت باید یه کم استخوانی تر و فکت هم یه کم کشیده تر بشه... وای هری... نمیدونی چقدر عوض شدی... یه ته ریش هم که اضافه کنی هفت، هشت سال میاد رو سنت. یه طلسم کوچیک هم برای صدات دارم...
او با هر جمله حرکتی به چوبدستی اش میداد و هری تغییر چهره اش را احساسی میکرد اما کوچکترین دردی در
کار نبود.
دستی به صورتش کشید. به طور ناگهانی به یاد نکته ای افتاد: برای این چه فکری کردی هرمیون ؟
اشاره ی هری به زخم پیشانیش بود اما حالا که حرف میزد متوجه شده بود که صدایش هم عوض شده، محکم
تر و گرم تر شده بود.
- به اونم میرسیم. اما قبلش باید یه کم هیکلتور و فرم بیارم... فقط ممکنه این یکی درد داشته باشه.
- معطلش نکن هرمیون... بر و بریم
او حرکتی به چوبدستی اش داد و معجونی ارغوانی رنگ را ظاهر کرد: بخورش...
هری بطری معجون را گرفت. نیازی به سوال نبود به خوبی این معجون را میشناخت. بطری را به دهانش نزدیک کرد و یک نفس آنرا سر کشید. بلافاصله نفسش بند آمد. روی زمین افتاد و از درد فریاد کشید. چیزی در
درونش میشکست گویی استخوان هایش را در هم می کوبیدند ...
صدای نگران هرمیون به گوش رسید: ... حالت خوبه؟
ی
مسلما وضعیت هری هر چیزی را به جز خوب شامل میشد. از درد نعره میکشید... اما برای راحتی خیال هرمیون به زحمت سری تکان داد. حالا استخوانهایش دوباره تغییر میکرد. حسی میکرد درشت تر شده. رشد پر سرعت عضلاتش را احساسی میکرد. سرانجام بعد از مدتی که به نظر هری یک سال طول کشید درد به همان سرعتی که
ایجاد شده بود متوقف شد و او توانست نفس پر دردی بکشد.
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هرمیون با نگرانی دست او را گرفت: تو خوبی؟
هری سر تکان داد و لیوان آبی را که او برایش ظاهر کرده بود سر کشید. درد کم کم رنگ میباخت: خوبم...
هرمیون نفس راحتی کشید. حرکتی به چوبدستی اش داد. کمی بعد چیزی با سرعت از یکی از اتاق خوابها خارج شد و مستقیم جلوی او فرود آمد. یک کیف چرمی نسبتا بزرگ زنانه.
- خمیر گریم؟
- خمیر گریم مشنگی،... من چند ماه پیش دورشو دیدم... بذار ببینم... ایناهاشی
او از درون کیف تکه ای خمیر به رنگ پوست در آورد: سرتو بیار جلو
هری به جلو خم شد. هیکل جدیدش به نظر عجیب می رسید. هرمیون خمیر را به دقت روی پیشانی هری گذاشت و با دست آنرا باز کرد بعد با چوبدستی اش ضربه ای به آن زد چند لحظه با لذت به نتیجه کارش خیره شد: عالیه... الان تو هر کسی هستی به جز هری پاتر... البته هنوز چشمات شبیه خود ته اما خیلی تابلو نیست ... به هر حال چشم سبز طبیعیه... بذار ببینم...
با چوبدستی ضربه ای به لباس هری زد و هری احساس کرد که لباسهایش که کمی قبل در حال انفجار بود اندکی آزاد میشود: باید چند دست لباس بخری...
او حرکت دیگری به چوبدستی اش داد و یک آینه قدی بزرگ را جلوی هری ظاهر کرد. هری با شگفتی به تصویر خودش در درون آینه خیره شد. یک چهره ی جدید... آهسته بلند شد. مرد درشت هیکلی با چهره ای جدی و بدنی عضلانی به او نگاه میکرد... زمخت و جدی بود و خیلی خوش قیافه... چهره اش به طرز عجیبی آشنا به نظر میرسید اما هیچ شباهتی به چهره ی خودش نداشت. روی هم رفته خوش هیکل و خوش قیافه شده
بود.
لبخندی به چهره ی هرمیون که منتظر اظهار نظر او بود زد: پس سلیقه تو اینه؟ خیلی خوش تیپه
درست در همین زمان زنگ در به صدا در آمد. نفس هرمیون حبس شد و رنگ هری پرید. حس میکرد قلبش از سینه اش بیرون می جهد. هرمیون همانطور که با حرکت چوبدستی اش شهر شامی را که روی میز ایجاد کرده بود ناپدید میکرد از جا بلند شد و به طرف در ورودی رفت در همان حال با صدایی لرزان که نشان از نگرانی
خودش داشت گفت: نگران نباش... همه چی مرتبه...
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری با دلهره منتظر ماند. زمانیکه از سمت در ورودی صدای خوشی و بشی هرمیون را با بچه ها شنید، تلاش میکرد خونسردیش را حفظ کند و صدای کوبشی قلبش را نشنیده بگیرد. سرانجام یک نفر وارد نشیمن شد. نانسی آنقدر شبیه سارا بود که در نگاه اول شناخته شد. دخترش که در آخرین دیدار نوجوان بود حالا زن جوانی شده بود. پشت سر او رابرت بود که شنلی همرنگ موهایش پوشیده بود. چیزی حدود ده سانت از نانسی بلند تر بود و تقریبا هم قد و قواره ی خود هری. با هیکلی عضلانی... پشت سر رابرت، سیریوس بود که کمی از هرمیون
بلند تر بود و از رابرت کوتاهتر... در آخر هرمیون که رنگش از نگرانی سفید شده بود وارد نشیمن شدند.
هری بی اختیار از جا بلند شد گویی در خواب راه میرفت. بزرگترین رویای چند سال اخیرش بلاخره به حقیقت پیوسته بود. تمام وجودش از شوق میلرزید. با تمام قدرت در برابر حس جلو رفتن و در آغوش کشیدن فرزندانش مقاومت میکرد. سعی کرد اشکهایش را پس بزند.
- اگه چیزی نشده پس چرا رنگت پریده ؟
نانسی دنباله حرف سیریوس را گرفت: حالت خوب نیست این کاملا مشخصه
رنگ پریده ی هرمیون چنان توجه سه جوان را جلب کرده بود که متوجه حضور غریبه در خانه نشده بودند.
هرمیون که میخواست از نگاه آنها فرار کند و از طرفی چهره پریشان هری را میدید به ناچار جلو رفت: معرفی
میکنم بچه ها... ایشون آقای... ام • • • • آقایی...
- ریچاردسون... ساموئل ریچاردسون
هری اولین اسمی را که به نظرش رسیده بود بر زبان آورده بود. دستش را به سمت رابرت که نزدیک تر از بقیه بود دراز کرد و متوجه شد که به شدت میلرزد. رابرت با هری دست داد و با لحنی که شباهت فوق العاده ای به لحن همیشگی ریموس داشت گفت: از آشناییتون خوشحالم آقای ریچاردسون!
- لطفاً منو سام صدا بزنید آقای لوپینا
نگاههای متعجبی بین سه نوجوان رد و بدل شد: شما اسم منو میدونین ؟
هری سعی کرد خرابکاریش را درست کند: مسلما... شما شباهت زیادی به پرفسور ریموس لوپین استاد دفاع در
برابر جادوی سیاه هاگوارتز دارین، چند ماه پیش که برای دیدن برادر زادم به هاگوارتز رفتم ایشون رو دیدم.
هرمیون سعی کرد کنجکاوی توام با شک بچه ها را فرو بنشاند و جلوی خرابکاری بعدی هری را بگیرد: سام از دوستان قدیمی ماست. یه دوست از دوران مدرسه... حالا بگو ببینم سام... این آقای جوون رو میشناسی؟ جم
۲ ۴ : از:
هلال
حلال حجار
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری با نگاهی پر اشتیاق سراپای پسرش را بررسی کرد. یک کپی کوچک از خودش بود: خب هرمیون. این مرد جوون مسلما نسبت نزدیکی با هری خودمون داره.
سیریوس سری به تایید تکان داد: سیریوس پاتر هستم و ایشون هم خواهرم نانسی
هری با دستی لرزان با سیریوس دست داد و تمام تلاشش را کرد که او را در آغوشی نکشد و بعد از آن نانسی...
چقدر بزرگ شده بود.
به نظر میرسید همه چیز آرام میشود. همه چیز به جز درون هری که رو به انفجار بود. اما این فقط او نبود که این حال را داشت. سیریوس از این غریبه چشم برنمیداشت. حسی درونی او را جذب این مرد میکرد.
هرمیون که متوجه این نکته نشده بود لبخند نگرانی زد: چرا نمیشبینید بچه ها؟
زمانی که هر پنج نفر روی مبلها نشستند میز روبرویشان لبریز از نوشیدنی، میوه و شیرینی شد.
سیریوس طبق عادت بچگی اش مستقیم به سراغ ظرف کیک شکلاتی رفت. با حرکت ملایم چوبدستی اش آنرا برش داد و در بشقابها کشید.
ظرفی را به دست هری داد و با خنده گفت: بهتره امتحانش کنین. کیک های شکلاتی دابی فوق العادسی...
اما هری به شدت مبهوت بود. هنوز نمیتوانست درک کند که چطور بعد از چهار سال در مقابل پسرش نشسته و مثل احمقها به او نگاه میکند. بدون اینکه جرات کند جلو برود و او را در آغوش بگیرد.
هرمیون که زیر چشمی هری را می پایید پیشدستی کیک را از دست سیریوس گرفت: بازی دیشبتون رو
دیدیم... خیلی عالی بود... مگه نه هر ... سام؟
هری نگاه خیره اش را از فرزندانش برداشت و با افتخاری که در صدایش موج میزد گفت: اوه آره... خیلی خوب بود. به خصوص اون شیرجه آخر... البته هنوز هم در چرخش به چپ مشکل داری رابرت
یک گاف دیگه!
نگاهش در نگاه هرمیون پیوند خورد فهمیدن مفهوم این نگاه چندان دشوار نبود: هیچ معلومه داری چه غلطی میکنی؟
هرمیون بلافاصله با صدای بلند تری ادامه داد: سم یه بازیکن فوق العاده کوییدیچه... زمانی که تو مدرسه بودیم
جوینل ده بود.
: ۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- جوینده؟ اما من فکر میکردم بابام جستجوگر گریفندور بوده!
هری به سرعت توضیح داد: من تو هافلپاف بودم!
نانسی سوال دیگری پرسید: ببخشید آقای ریچاردسون... شما گفتین از دوستان پدرم بودین... ولی ما هیچ وقت شما رو ندیدیم.
هرمیون همانطور که نوشیدنی تازه ظاهر شده را بین بچه ها تقسیم میکرد توضیح داد: سام چند سالی به سفر
رفته بود...
بعد در ذهنش دستور داد: هری ممکنه یه کم طبیعی باشی؟ نمی بینی؟ بچه ها شک کردن؟
هری سری به تایید تکان داد: حدودا ده سال. من تازه برگشتم. هرمیون توی نامه هاش ماجرای پدر و مادرتون
رو برام تعریف کرد. از این بابت واقعا متاسف شدم.
سیریوس به زحمت لبخندی زد مشخصا نمیخواست در این مورد حرف بزند: ممنونم. ام... اتفاقا امروز ما برای مسئله ای به اینجا اومدیم که به بابا مربوط میشه.
هری و هرمیون نگاهی رد و بدل کردند. به نظر میرسید که سیریوس از گفتن حرفش در حضور هری ابا دارد. هری که متوجه این موضوع شده بود از جا بلند شد: منو ببخشید... الان برمی گردم.
بازگشت غریبه حرفش را زده باشد به سرعت به سمت هرمیون خم شد و صدایش را پایین آورد: یه سوالی دارم!
- خب بپرسی
- قبل از شما به سراغ پرفسور لوپین و دایی رونالد هم رفتیم... ما ... میخوایم... اتاقی مخفی رو باز کنیم.
- جدا ! خب چه کمکی از من بر میاد؟
نانسی توضیح داد: الان هفت ماهی میشه که هر دوی ما هفده سالمون پر شده. تو این مدت خیلی سعی کردیم که اون در قدیمی رو ظاهر کنیم... ولی نشد که نشد.
هرمیون لیوان نوشیدنی اش را روی میز گذاشت: و این موضوع چه ارتباطی به من داره؟
رابرت نگاهی به در دستشویی کرد تا مطمئن شود که خبری از ریچاردسون نیست: بابا میگه که فقط کسی |- ...میتونه اون در رو باز کنه که هری این اختیار رو بهش داده باشه... ما فکر کردیم شاید شما
هلال
حلال حجار
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- متاسفم رابرت... اما هری هیچ وقت چنین اختیاری به من نداده... در واقع من فقط سه دفعه وارد اون اتاق شدم که هر سه دقعه خود هری در رو برام باز کرد. بیشتر ترجیح میداد اونجا رو برای خودش نگه داره. ببینم چرا پدرت این کار و نکرد؟ تا جایی که میدونم اون اولین بار اون در رو برای هری باز کرد.
رابرت تکه ای از کیکش را فرو داد: خب راستش... اون سعی خودشو کرد... اما ظاهرا فقط اجازه داشته برای هری
در رو باز کنه...
سه نوجوان کلافه به نظر می رسیدند: اگه تو هم نتونی... پس کی ؟
- شاید من بتونم بهتون کمکی بکنم.
سرها به طرف صدا برگشت. جایی که ریچاردسون، حوله به دست، صورت مرطوبش را خشک میکرد.
- شما!
هری حوله را به سر جایش برگرداند: این دقیقاً یکی از دلایل برگشت منه، درست قبل از اینکه به مسافرت برم
پدرت این مسئولیت رو به من داد.
- یعنی ... شما میخواین ...
- فقط به شرط اینکه شما یکی از شرطهای منو قبول کنین !
- شرط ؟
سیریوس مشتاقانه گفت: هر شرطی بذارید قبوله
- هیچ شرطی رو تا وقتی که نشنیدی قبول نکن. من شرطهام رو میگم و شما تا فردا صبح وقت دارین که روش فکر کنین ... اول: از محفل ققنوس استعفا میدین،... هر سه تاتون... و همینطور از هر کار دیگه ای که دارین
رابرت اعتراض کرد: این مسئله چه ربطی به من داره؟
- همون ربطی که به خاطرش اینجایی... این شرط من نیست... شرط هریه. برای هر سه تا تون... نظرتون چیه ؟
نانسی و سیریوس نگاهی رد و بدل کردند و قاطعانه جواب دادند: نه!
نانسی ادامه داد: ولدمورت و رفقاشی پدر و مادر ما رو کشتن • • • • چطوری میتوانیم باهاشون مبارزه نکنیم؟
; 8 ۹ مدت
هلال
حلال حجار
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
رابرت نگاهی به چهره ی مصمم دوستانش کرد: یه دقیقه صبر کن سیریوس ... آقای ریچاردسون... شما گفتین دو تا شرط ... اون یکی چیه ؟
هری چند لحظه سکوت کرد. باید شرطی برای خودش دست و پا میکرد. سرانجام شرطی را گذاشت که سالها قبل برای خودش گذاشته بودند: یه دوره ی آموزشی نامحدود... یعنی شما تا هر وقت که من بگم پیش من آموزش می بینین،
- ما همین آلانشم حسابی آموزش دیدیم.
هری نگاهی به سیریوس که این حرف را زده بود کرد همانطور که انتظار داشت پسرش مغرور و مطمئن بود: پس باید بتونی منو شکست بدی
مرد جوان با اعتماد به نفس جواب داد: اگه این کارو بکنم کار تمومه؟
هری نمیتوانست منکر شود که از اعتماد به نفس سیریوس لذت میبرد: حتی اگه سه تایی با هم منو شکست بدین من اون در رو باز میکنم. ولی اگه شکست خوردین کاری رو میکنین که من میگم.
سیریوس نگاهی به خواهرش و رابرت انداخت تا تایید آنها را بگیرد. هر چه بود امتحانش ضرری نداشت. سرانجام دستش را به طرف هری دراز کرد: قبولها
هری همانطور که با سیریوس دست میداد صدای هرمیون را در ذهنش شنید: هری نه... تو الان آماده نیستی...
گنوز باید استراحت کنی... میدونی چند وقته تمرین نداشتی؟
- هرمیون! اگه من از پس این سه تا بچه برنیام چوبدستیم رو برای همیشه غلاف میکنم. اگه اونا میخوان تو محفل بمونن باید به من ثابت کنن که میتونن از خودشون دفاع کنن.
هری صدایش را بلند کرد: حالا... لطفاً بلند شید
به محض اینکه همه از روی میلهایشان بلند شدند، حرکتی به چوبدستی اش داد. تمام مبلها و لوازم اتاق با هم ناپدید شدند. سه جوان در کنار هم ایستادند و چوبدستی هایشان را بالا آوردند.
هری چندان به خودش اطمینان نداشت. در دو روز گذشته تمرین کمی داشت و این جبران چهار سال بدون چوبدستی را نمیکرد. با این حالی مطمئن بود که از پس هر سه آنها برمی آید.
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هاگر همایور دسری تکان داد: تا خلع سلاح کامل... با شماره 9 دسان... یک، دو، سه
سیریوس، رابرت و نانسی همزمان از سه جهت سه پرتو سرخ رنگ به سمت ریچاردسون فرستادند. تقریبا مطمئن بودند که کار حریف تمام است اما ساموئل ریچاردسون هنوز هم از آنها سریعتر بود. هر سه طلسم را با یک حرکت سریع دفع کرد و همزمان سه طلسم به سمت رقبایش فرستاد.
هر سه بلافاصله طلسمهایشان را روانه کردند. اما ریچاردسون به سادگی و تنها با یک طلسم، هر سه پرتو رنگی را برگشت داد در نتیجه بدن نانسی با طلسم خودش قفل شد و دو طلسم دیگر قسمتی از دیوار را متلاشی کردند اما سیریوس و رابرت هنوز سرسختانه میجنگیدند. زمانی که رابرت از برابر طلسمی ارغوانی رنگ جا خالی داد،
دستیار بوس پشت سپر دفاعیش پناه گرفت. دو جوان از دو طرف حمله کردند و هر کدام دو طلسم فرستادند. رژی هم رفته سرعت عملشان خوب بود. سیریوس واقعا سریع بود و رگ گرگینه ای رابرت باعث شده بود که قدرت طلسمهایش بسیار بیشتر از حد معمول باشد. آزمایش کافی بود. هری حرکتی به چوبدستی اش داد و چهار طلسم در هوا محو شدند. قبل از اینکه دو جوان فرصتی برای غافلگیر شدن پیدا کنند انفجاری از نور بالای
سرشان رخ داد و چوبدستی هایشان از دستشان خارج شد.
ریچاردسون با مهارت چوبدستی ها را گرفت: اگه اینطوری میخواین با ولدمورت بجنگین باید از حالا قبرتون رو
رزرو کنین.
سیریوس خودش را جمع و جور کرد: خیلی خب... قبوله. ما باختیم.
هاگریه آبرویی بالا انداخت: و در مورد شرط مون؟
با حرکت ملایم چوبدستی اش دیوار را ترمیم کرد، دوباره لوازم اتاق را ظاهر کرد و همانطور که به نانسی کمک میکرد از جا بلند شود، به بقیه اشاره کرد که بنشینند: شما تا زمانی که آماده بشین از محفل کناره میگیرین، همینطور از هر کار دیگه ای که کوچکترین ارتباطی با ولدمورت یا وزارت خونه داشته باشه و این موضوع بین خودمون میمونه. وقتی آماده شدین می تونین هر کاری که مایل باشین انجام بدین و من کمکتون میکنم که انتقامتون رو بگیرین... اما فقط وقتی که من بهتون بگم ... نه زودتر... این قول شماست. قول من هم اینه... با چیزی که امروز دیدم جای پیشرفت زیادی وجود داره. من مهارت جنگیدن رو بهتون آموزش میدم و وقتی کارم باهاتون تموم بشه خودتون هم خودتون رو نمیشناسین.
نانسی نگاهی با برادرش رد و بدل کرد: گفته بودین میتونیم فکر کنیم...
: ۷۴
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
ریچاردسون نگاهی به ساعتش انداخت: دقیقاً... تا فردا موقع صبحانه... و باید اضافه کنم که من معلم سختگیری خواهم بود.
:{{{ :: * : :}; }
کمی بعد سه جوان در اتاق کوچک خانه تشکیل جلسه داده بودند
- خب؟
سیریوس نگاهی به رابرت کرد: خب که چی؟
- چیکار میخواین بکنین ؟
نانسی روی تخت نشست: چیکار میتوانیم بکنیم؟
سیریوس با ناامیدی سر تکان داد: طرف تو کارش وارده... از اول هم نباید باهاش درمی افتادیم
- بدیشی اینه که هرمیون هم طرف اونه
چهره ی هر سه نفر در هم بود. بلاخره رابرت نظر داد: باید حرفشو قبول کنیم
سیریوس از کوره در رفت: چی؟ میدونی این یعنی چی؟
- دقیقا... یعنی مجبوریم از صفر شروع کنیم
- صفر؟ ما در حد صفر هستیم. ندیدی چطوری تو سه تا حرکت شکستمون داد؟ شرط میبندم فقط میخواست امتحانمون کنه. با این حال سه تایی با هم حتی دو دقیقه هم حریفش نشدیم.
رابرت به عادت پدرش در اتاق قدم میزد.
سیریوس از کنار پنجره غرا زد: ولی نانسی ما با بدبختی و التماس تونستیم عضو محفل بشیم. به نظرات مسخره
نانسی تایید کرد: احمقانس!
- بدیشی اینه که منم قاطی ماجرا کرده
- چیزی که مسلمه اینه که بدبختانه این اونه که دستور میده و ما مجبوریم کوتاه بیایم جم
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
سیریوس اینرا گفت و با خشم لگدی به کمد زد
رابرت سعی کرد منطقی باشد: مشخصا پدرت میخواسته مطمئن بشه که ما میتونیم از خودمون دفاع کنیم... و با توجه به افتضاح امروزمون... باید بگم کاملا حق داشته
:5 :{{ :: * :{ :: *
جلسه ی رابرت، نانسی و سیریوس در اتاق کوچک خانه ی هرمیون بیش از اندازه طولانی شده بود. بعد از ناهار جلسه در اتاق نانسی تا شب ادامه داشت. هری اتاق خواب سیریوس را اشغال کرده بود. در نتیجه هرمیون، اتاق نانسی را در اختیار پسرها گذاشت و قرار شد نانسی در اتاق او بخوابد.
اتاقی سیریوس دیگر هیچ شباهتی به اتاق خواب پسر بچه ها نداشت. وسایلش را یک تخت خواب، یک میز تحریر، کمد لباس و یک مبل دو نفره تشکیل میداد. در دو طرف تخت دو پاتختی کوچک وجود داشت که روی یکی از آنها چراغ خواب و روی دیگری قاب عکسی نقره ای به چشم میخورد. هری جلو رفت و به عکس خیره شد. تصویر هری و جینی که در کنار سه فرزندشان لبخند می زدند بسیار دور به نظر میرسید. هری در این عکسی لی لی کوچک را که موهایش را از دو طرف بسته بود در آغوش داشت و یک دستش را دور کمر جینی حلقه کرده
بود. سیریوس و نانسی جارو به دست در کنار آنها ایستاده بودند.
عکس را برداشت و به تصویر خیره شد. تقریبا چهره جینی را فراموش کرده بود. در کابوسهایش همیشه صورت جینی غرق خون بود و اصلا واضح به نظر نمیرسید. دست لرزانش را روی عکس کشید و بغض گلویش را پر کرد
- حالت خوبه؟
صدای هرمیون از پشت سر اینرا پرسیده بود. هری به سرعت دستی به صورتش کشید و بحث را عوض کرد:
دارن چیکار میکنن؟
- دوباره تشکیل جلسه دادن... از شرطی که گذاشتی زیاد راضی نیستن ... هری... اگه قبول نکنن چی؟
همانطور که به چهره ی جینی در عکس خیره شده بود جواب داد: قبول میکنن
: ۹ ۹
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری مختصر جواب داد: اگه سیریوس پسر منه، برای دیدن محتویات اون اتاق هر کاری میکنه
:::R*:*:* :{{ :: *:*
- کاری از دست ما برنمیاد
- یعنی چی ؟ اگه شما نمیتونین پس کی میتوانه؟
نخست وزیر مشتگها با خشم بر سر وزیر سحر و جادو فریاد میکشید. اما خودش هم میدانست که این جوان پر
ادعا کاری از پیش نمیبرد.
از سه سال قبل اتفاقات عجیبی در یکی از محدوده های مرتفع شرق کشور افتاده بود. ابتدا یک قلعه قدیمی ناپدید شده بود. مردم شایعه کرده بودند که روح ریدل ها سرانجام به خانه برگشته عده ای هم دست موجودات فضایی را در کار میدانستند. به فاصله ی چند هفته دهکده ی نزدیک قلعه به آتش کشیده شد و تمام مردمش ناپدید شدند. حتی مامورین پلیسی که برای تحقیق به آن منطقه فرستاده شده بودند هرگز باز نگشتند. مدتی بعد خرابه های منطقه هم ناپدید شد. گویی هرگز چنین مکانی وجود نداشته... هیچ کس نمیتوانست به آن مکان نزدیک شود ... چون هرگز برنمی گشت تمام منطقه از روی نقشه ها هم محو شده بود. تنها کسی که توانسته بود از این سرزمین نفرین شده بازگردد دیوانه شده بود و حالا وزیر سحر و جادو میگفت که دیوانه سازها او را بوسیده اند... تمام مردم، آن منطقه را سرزمینی نفرین شده میدانستند... دولت تمام تلاشش را برای آرام
کردن اوضاع کرده بود اما به محض اینکه کارشان ثمری داد دهکده ی دیگری در همان حوالی به سرنوشت اولی دچار شد... و بعد... در طول سه سال دوازده دهکده به سرعت ناپدید شدند.
پرسی با نهایت شرمندگی توضیح داد: ما نمیدونیم چه بلایی سر مردم شما آورده اما فکر میکنیم که اون داره پایگاه سازی میکنه
رنگ نخست وزیر پرید: چی ؟ پایگاه سازی؟ شوخیت گرفته؟ پس ... یعنی چی که نمیدونین چی به سر روستایی ها اومده؟
- متاسفانه رت پای اینفری ها در اون حوالی دیده شده
• اوه خدای بزرگ... نو که نمیخوای بگی چهار هزار نفر از مرد هم کشور مر کشته شدن؟ و جسدهاشون...
پرسی سری به تاسف تکان داد؛ اون عاشق کشتنه. مخصوصا اگه طرفش مشنگها باشن... بدبختانه ما هیچ چیز نمیدونیم... من واقعا متاسفم اما بعد از مرگ هری... اون تقریباً هر کاری که خواسته انجام داده... جم
8 ۱
ناr
سS
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- پایگاه... یک پایگاه شیطانی اونم وسط کشور؟ خدای بزرگ چی قراره سر ما بیاد؟
ب
- منم چیزی نمیدونم... همه چیز عجیب شده ... چند وقت پیش متوجه اتفاقاتی تو کوچه ناکترن شدیم... همه ی شواهد نشون میده پای مشنگا به اونجا باز شده ... حتی تو کوچه دیاگون یه نفر رو دیدم که رفتارش منو به شدت به یاد جن خونگی پدر بزرگم می انداخت... مدام تعظیم میکرد و وحشت زده بود ... اما تا یکی رو فرستادم سراغش ناپدید شد... مامورای مخفی ما چند مورد رو همینطوری پیگیری کردن در تنها موردی که موفق به دستگیری اون شدن مورد جا به جا مرده... همه چیز مشکوکه... یه نفر میخواد این دو تا دنیا رو بهم ربط بده ... و
بدبختانه باید بگم داره موفقم میشه.
بقیه ی حرفش را ناتمام گذاشت چطور میتوانست چنین فکر هولناکی بکند؟
- فقط تا جایی که میتونین دهکده های اطراف رو خالی کنین ... اگه خود زمین خالی رو تحویل بگیره بهتر از
اینه که مردم رو بکشه
نخست وزیر مقاومت کرد: کمر نمیذارم • • • • • ارتش رو به اون ناحیه تی فرستم... تمام منطقه رو بمبهای بارون میکنم... اجازه نمیدم بیشتر از این کشتار به پا کنه
پرسی فریاد کشید: مثل اینکه حالیت نیست چی داری میگی؟ اون دفعه هم به حرف من گوش نکردی... نتیجشی چی شد؟ دو هزار تا از مامورین پلیستون سر به نیست شدن... با اسمشو نبر شوخی نکن جناب وزیر...
اینا همش بهونس... شایدم باهاش هم دستین ؟
پرسی آهی کشید: کاش اینطوری بود... یه زمانی آرزوی وزارت داشتم ... الان حاضرم همه چیزم رو بدم تا یکی منو از این دردسر نجات بده
83 : :: * : 85 83
رابرت، نانسی و سیریوس چاره ای جز قبول شرط هری نداشتند. نه فقط به این دلیل که میخواستند به اتاق مخفی راه پیدا کنند، بلکه به این دلیل که هر سه متوجه شده بودند که با وجود پیشرفت زیادشان هنوز هم ضعیف تر از آنند که از پس یک مرگخوار حرفه ای برآیند و این اصلا خبر خوبی نبود. بنابراین همانطور که هری
حدس زده بود با اعلام آمادگیشان، برای شروع کار در خانه ی هرمیون ساکن شدند
هری به محض اینکه موافقت آنها را به دست آورد کارش را شروع کرد. میخواست هرچه را که از نیکلاس آموخته بود به آنها انتقال دهد. انکار نمیکرد که هر سه آنها پیشرفت خوبی کرده اند. مسلماً ریموس و رون هرچه
: ۱۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
در چنته داشتند رو کرده بودند. اما هیچ کدام آنها شش سال تمام زیر نظر نیکلاس و ابرفورث به طور خصوصی اموزش ندیده بودند.
هرمیون در روز شروع تمرین به میدان گریمولد رفته بود تا به ریموس و تانکسی خبر دهد که رابرت چند هفته ای را مهمان اوست ... و نانسی و سیریوس هم با او هستند. نانسی بعد از یک شب کلنجار رفتن با خودش مستقیم به وزارتخانه رفت و استعفایش را روی میز مافوقش گذاشت. بعد از آن در زمانی که سیریوس و رابرت هردو با هم انصرافشان از تیم کوییدیچ را به دنیس خشمگین اعلام میکردند به خانه برگشت تا چند تکه لباسی و لوازم ضروری برای اقامت در خانه هرمیون بردارد. چند ساعت بعد همه چیز آماده بود.
هری و هرمیون از انصراف پسرها از تیم کوییدیچ حیرت زده شده بودند چرا که به خوبی از میزان علاقه آن دو به کوییدیچ با خبر بودند اما پسرها عظمشان را جزم کرده بودند که تمام وقت و انرژی خود را روی هدفشان بگذارند. کمی بعد هری با کمک هرمیون یکی از اتاقها را تغییر شکل داد و برای تمرین آماده کرد. میخواست
قبل از مبارزه با ولدمورت مطمئن شود که در صورت شکست او عزیزانش در امان هستند.
8888888* : 85 83
- من نمیفهمم نانسی... چرا همچین کاری کردی؟
چارلی بیش از اندازه عصبانی به نظر میرسید: میدونی چقدر به اطلاعاتت احتیاج داشتیم ؟ به هزار بدبختی تورو
وارد اون قسمت کردم اونوقت هنوز هیچی نشده...
نانسی لبش را با دندان گزید. برای کاری که میکرد توضیح قانع کننده ای نداشت. حتی هنوز خودش هم شک داشت که کارش درست بوده باشد. تنها سرش را پایین انداخت و دعا کرد راه درست را انتخاب کرده باشد
::: 8 : : :::
سختگیری های هری امانشان را بریده بود. فرصت نفس کشیدن نداشتند. تمرین مداوم... بدون استراحت
هر روز صبح اتاق خواب هری کاملا از وسایل خالی میشد با یک جادوی بزرگ کننده تقریباً به چهار برابر اندازه ی اصلیش تبدیل میشد و در و دیوارشی با انواع طلسمهای محافظ تقویت میشد. هری و هرمیون در خرید کوچکشان از دیاگون انواع لوازم دفاعی و وسایل لازم برای تمرین را خریده بودند و حالا اتاق به یک سالن دوئل
تمام عیار تبدیل شده بود.
هاگری آموزشش را از ابتدایی ترین طلسمها آغاز کرد. ساده ترین طلسمهای دفاعی ... از طلسم خلع سلاح گرفته تا بیهوش کننده. البته بچه ها در این موارد مشکل چندانی نداشتند. روبروی هم ایستاده بودند و به نوبت یکدیگر را که
۱۹۲ : چه از: هلالی
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
بیهوش میکردند. نفر دوم باید بدون حرکت و جا خالی دادن و تنها با حرکت چوبدستی تلاش میکرد پرتو بیهوشی را منحرف کند که از آنجایی که مهارت چندانی در این کار نداشتند با برخورد طلسم بیهوش میشدند.
رابرت در حالی که برای بار دوازدهم سیریوس را به هوش می آورد زمزمه کرد: این دیگه مسخرس ... داریم وقت
سیریوس غرولندی کرد: تمام تنم درد میکنه...
- به جای اینکه غر بزنین حواستون رو متمرکز کنین. پرت کردن خودتون به زمین تو میدون نبردی که معلوم نیست از کجاش چه طلسمی میاد کار احمقانه ایه.
- اما این خیلی ساخته
- غر نزن رابرت... حواست رو روی طلسم متمرکز کن، توی ذهنت مجسمش کن بعد میتونی منحرفش کنی... یا حتی برگشتش بدی... حالا به من حمله کن
رابرت چوبدستی اش را به سمت هری گرفت: اکسپلیار موسی
هاشری حرکت سریعی به چوبدستی اش داد و طلسم را به سمت مرد جوان برگشت داد: یک ساعت تمرین اضافه
رابرت... چند دفعه بگم طلسم غیر لفظی استفاده کن؟
رابرت غرغری کرد این اولین باری نبود که مجازات میشد.
8: * :: ی: 85 3:
دو هفته از آغاز آموزشهای هری گذشته بود. این دو هفته برای سه جوان چیزی جز تلاش و خستگی در پی نداشت. تلاش شبانه روزی برای آموختن پایه های بستن ذهن چنان آنان را خسته میکرد که پس از پایان تمرین مستقیم به تخت خواب پناه میبردند. رابرت و نانسی همه ی تلاششان را روی تمرینات متمرکز کرده بودند اما حواسی سیریوس جای دیگری بود. هیچ چیز و هیچ کس نمیتوانست جلوی او را برای رسیدن به برنامه ی شبانه اش با رون بگیرد. اگرچه گرفتاری های اخیر رون کمی او را بدقول کرده بود اما سیریوس امیدوار بود
پس از چند هفته انتظار پیغامی از پدرخوانده اش دریافت کند.
معمولا به محض اطلاع از محل رفت و آمد یک گروه مرگخوار، رون پسر خوانده اش را خبر میکرد تا با هم ترتیب کار را بدهند. این برنامه ی شبانه این اواخر دست کم هفته ای دو یا سه بار تکرار میشد اما حالا نزدیک یک ماه بود که از رون خبری نبود و این تا حدودی سیریوس را نگران میکرد. اگرچه او دورادور از پدرخوانده اش جم
; ۱۱۳ : چه
هلال
حلال حجار
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
خبر داشت و تا حدودی از دردسری که آنا اندرسون درست کرده بود با خبر بود اما همراهی با رون مرد جوان را بیش از حد به پدرخوانده اش وابسته کرده بود و این مسئله تحمل وضعیت جدید را دشوار میکرد.
- اتفاقی افتاده سیریوس ؟ بدجوری تو فکری!
سیریوس همانطور که در قهوه اش شکر میریخت جواب داد: چیز مهمی نیست
- اوه چرا هست... از یه چیزی نگرانی... اینو از چشمات میخونم...
- مربوط به پدر خوند ته؟
- رابرت... اصلا خوب نیست که تو ذهن مردم سرک بکشی...
- برای اطلاعات هنوز خیلی مونده که بتونم همچین کاری بکنم... اما او نقدر میشناسمت که بتونم فکرت رو
بخوانم.
نانسی بحث را به مسیر اصلی برگرداند: جواب رابرت رو بذله
سیریوس صادقانه جواب داد: آره... نمیدونم داره چیکار میکنه. خیلی وقته که ازش بی خبرم
نانسی که تا حدودی فکر برادرش را خوانده بود نگرانی اش را پنهان کرد. تکه ای نان برشته برداشت: حتما
سرش شلوغه. هرچی نباشه اون الان رئیس اداره کاراگاهانه.
رابرت یادآوری کرد: دایی رونالدت الان چند هفته ای هست که از کار معلق شده. با این حساب نباید سرش
خیلی شلوغ باشه.
- حق با توئه راب. اصلا یادم نبود. با این حال اعتراف میکنم که زیاد نگران نیستم. هرچی دایی رونالد سرش شلوغ تر باشه کمتر از اون برنامه های احمقانه ی شبانه ترتیب میده. من نمیفهمم چرا اون ...
ورود یک جغد بزرگ سیاه رنگ حرفش را قطع کرد. جغد بر فراز میز چرخی زد و روی شانه ی سیریوس فرود امد و با آرامش یادداشت کوچکی را که حمل میکرد به او سپرد. سیریوس تای کاغذ را باز کرد و با هیجان دست خط نامه را از نظر گذراند: خود شه
دست خط رون مشخص بود: امشب ساعت ده همون محل همیشگی
- عالی شد... درست به موقع
: ۱۱ :
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
رابرت هشدار داد: تو که نمیخوای بری سیریوس
- معلومه که میرم! این کاریه که باید بکنم.
- باید؟ هیچ میدونی هر بار که با دایی رونالد به این به اصطلاح گردش های شبانه میری تا وقتی که برمیگردی
من چه حالی میشم؟
سیریوس گاز محکمی به نانش زد: من میتونم از خودم دفاع کنم نانسی. کارم رو بلدم اتفاقی برام نمی افته.
- واقعا؟ چرا یه خورده از این مهارتت رو جلوی ریچاردسون به اجرا نگذاشتی
صورت سیریوس درهم رفت: منظورت چیه رابرت ؟
- منظورم اینه که تو آماده نیستی. اون مرگخوارها یه مشت آدم کشن، هیچ فکر کردی اگه اتفاقی برای تو بیوفته
چی به سر نانسی میاد؟
سیریوس طعنه زد: فکر میکردم اون تو رو داره؟
- مطمئن باشی که داره. اما این تویی که برادرشی نه من
سیریوس صدایش را پایین تر آورد: چی میخوای بگی؟
- فقط یه کم صبر کن سیریوس ... وقتی که آماده تر شدی...
سیریوس از سر میز بلند شد: من میدونم دارم چیکار میکنم، شما دوتا هم بهتره نگران نباشین
آشپزخانه را ترک کرد.
آن روز تا خود شب رابرت و نانسی فرصت کافی برای حرف زدن با سیریوس را پیدا نکردند در واقع او به آنها این
شانس را نمیداد. تمام مدت در اطراف هری و هرمیون پرسه میزد تا به خواهر و بهترین دوستش فرصتی برای
اعتراضی ندهد. با این حال ذهنش انقدر مشغول بود که چند طلسم را اشتباه انجام دهد. در نتیجه یک ساعت بیشتر از سایرین در اتاق تمرین ماند. سرانجام زمانی که از شر جریمه های ریچاردسون خلاص شد ساعت به نه
و نیم رسیده بود. خسته بود و سرش به شدت درد میکرد. زمانی که در اتاقش را باز کرد رابرت و نانسی را منتظر خود دید. هردو نفر روی تخت سیریوس نشسته بودند و چهرههایشان نشان میداد که به سادگی عقب نشینی
نخواهند کرد.
دت ۱۱ :
سNS
نی
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
همانطور که در را پشت سرش میبست تصمیم گرفت که آنها را ندید بگیرد. شنل کلاه دارش را از سر چوب لباسی برداشت و همانطور که دکمه ی آن را میبست به سراغ کشوی پاتختی رفت تا شنل نامرئی را بردارد
- سیریوس ...
- محض رضای خدا نانسی... من نمیخوام بحث کنم.
نانسی کشو را بست: اما من میخوام این کارو بکنم. ما به سام قول دادیم که تموم کارهای دیگه مون رو تا وقتی که اون بگه تعطیل کنیم.
- این شامل برنامه ی شبانه ی من نمیشه.
- اوه چرا میشه. نکنه فکر کردی منظورش فقط تیم کوییدیچ بوده؟ و آگه فراموش کردی باید بهت یاد آوری
کنم که این تو بودی که ما رو تو این هچل انداختی...
- منظورت چیه رابرت ؟
- تو شرط ریچاردسون رو قبول کردی و حالا باید بهش عمل کنی.
سیریوس نگاه سریعی به ساعتش کرد. چیزی به ده نمانده بود. از بیرون اتاق صدای بسته شدن در اتاق هرمیون
یا سام به گوشش خورد. اگر میخواست برود حالا زمانش بود.
- قبول کردن شرط سام ربطی به این کار نداره.
دست نانسی را پس زد و شنل نامرئی را از کشو بیرون کشید: این مربوط به پدره و من میخوام بدونم چی به سرش اومده.
مرد جوان با ملایمت شانه نانسی را گرفت: من تنها نیستم خواهر کوچولو. دایی رونالد مواظبمه. خواهش میکنم درک کنین بچه ها. من میخوام بدونم. باید بفهمم اون شب چی شده. این برام خیلی مهمه
بی آنکه بخواهد صدایش از بغض دورگه شده بود. صورتش را برگرداند و یک نفس عمیق کشید. در پشت سر او رابرت نگاهی به نانسی کرد. حال او هم طور دیگری بود. سیریوس همیشه میدانست چطور باید خواهرش را قانع کند و اینبار هم به خوبی او راخلع سلاح کرده بود. با ساکت شدن نانسی، سیریوس لبخندی تحویل رابرت داد:
زود برمیگردم بچه ها.
: ۱۱ |
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
شنل نامرئی را روی سرش کشید. لحظه ای بعد در اتاق بی صدا باز و بسته شد.
برای رابرت و نانسی چاره ای جز صبر کردن باقی نمانده بود. نانسی آه عمیفی کشید: ایرادی نداره اگد نا برگشتن سیریوس همینجا بمونم؟
این بهترین راه فرار از نگرانی بود. رابرت خودش را روی تختش رها کرد: فکر نمیکنم. بعید میدونم منم خوابم
ببرد.
::: 85 83 5888888
حدود ساعت چهار صبح در خانه مک میلان با شدت به صدا در آمد چند لحظه طول کشید تا ارنی مک میلان از جا بپرد و شتابزده و با چوبدستی کشیده از پله ها پایین بدود.
- این وقت شب کی میتونه باشه.
این صدای سلینا بود که از اتاقش بیرون میدوید. ارنی نگاه سریعی به دخترش کرد: قرار نبود کسی بیاد اینجا.
در خانه یکبار دیگر و اینبار محکمتر از قبل به صدا در آمد.
ارنی به عقب برگشت: چوبدستیت دم دستت باشه لین.
هر که پشت در بود به طور قطع آشنا نبود چرا که سیستم امنیتی خانه را به واکنش برانگیخته بود. در همان زمان نوعی صدای آژیر در خانه پیچید ارنی میدانست که در صورت ورود هر متجاوزی جادوهای امنیتی به سرعت وارد
صدای در اینبار با شدتی اضطراری تر بلند شد
- کی هستی؟
- آقای مک میلان ... منم سیریوس ... در رو باز کنین
- سیریوس ؟ کدوم سیریوس ؟
- پاتر... سیریوس پاتر
- خدای بزرگ السعیر بولسعه...
: ۱ ۷۴
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
این سلینا بود که پدرش را کنار زده بود به سرعت و بدون توجه به مسائل احتیاطی در را باز کرد و بلافاصله با جیغی به عقب پرید. پیش روی او یک بدن شنلی پوش بی سر در حالیکه دست رون ویزلی بیهوشی را روی شانه اش انداخته بود و با دستی نیمه نامرئی آن را نگهداشته بود ایستاده بود. نیمی از بدنش از زیر شنل نامرئی بیرون
زده بود روی شنل لکه های بزرگ خون به چشم میخورد: نترسی سلینا منم...
دست مرئی سیریوس به سمت کلاه رفت و آن را عقب کشید. ارنی مک میلان که از صدای جیغ سلینا جلو پریده بود با دیدن چهره ی آشنا نفس راحتی از آسودگی کشید که با دیدن همراه او به فریادی هراسان تبدیل شد: خدای بزرگ... رون... چی به سر خودت آوردی؟ بیارش تو پسرم ... عجله کن.
بازوی دیگر رون را روی شانه انداخت و به سیریوس کمک کرد تا مرد مجروح را روی کاناپه در وسط نشیمن بخواباند. سپس شنلش را کنار زد تا به بررسی زخمهای رون بپردازد: چه بلایی سرش اومده؟
جوان نگران هراسان پاسخ داد: متاسفم که ترسوند متون. اما جای دیگه ای نداشتم که ببر مش. تو سنت مانگو براش دردسر میشد. توی پناهگاه مادربزرگ حسابی وحشت میکرد. من و نانسی هم چیز زیادی از درمانگری نمیدونیم. خونه ی هرمیون هم که...
- کار خوبی کردی...
ارنی لباس رون را عقب زد و به بررسی زخم روی پهلوی او پرداخت: خیلی ناجوره... سلین
از پشت سر پاتر جوان دخترش پاسخ داد: من اینجام
- دخترم اون بطری معجون ترمیم کننده رو بیار
سیریوس چرخید و سلین را دید که از پله ها بالا دوید. برای اولین بار متوجه شد که او لباس مناسب به تن
ندارد. یک بلوز ساده را روی لباس خواب نازکشی پوشیده بود.
- این اتفاقی کی افتاد؟
- نیم ساعتی میشه... انگار منتظرمون بودن. غافلگیر شدیم. نمیدونم چطوری اما با بدبختی از بینشون ردش کردم.
با نگرانی به صورت رنگ پریده ی پدرخوانده اش خیره شد: حالش خوب میشه؟
ارنی با چوبدستی ضربه ای به زخم رون زد تا ان را ترمیم کند: نگران نباشی درست میشه. بذار حدس بزنم... باز } یه برنامه ی شبانه ی در جستجوی هری ترتیب داده؟
8 ۱ '''
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
دسیریو دس تکانی خورد: شما از کجا میدونین؟
- این روزا هر کسی که یه سر به پناهگاه بزنه قضیه رو میدونه. اونجا همه نگران شما دوتا هستن. امیدوارم ناراحت نشی اما این کارتون خریته. مخصوصا حالا که رون از کار هم معلق شده.
- بس کنین بابا شما که باور نمیکنین آقای ویزلی ...
ارنی بطری معجون را از دست دخترش گرفت و حرف او را ناتمام گذاشت: معلومه که باور نمیکنم. نزدیک سی
ساله که رونو میشناسم. اون همو نقدر میتونه یه خائن باشه که یه ریونکلاو میتونه کودن باشه.
سپس باندی را ظاهر کرد و زخم پهلوی رون را به دقت بست. بعد خم شد و به سراغ زخم پای او رفت و در همان حال ادامه داد: من احساس رون رو درک میکنم. میدونم که خیلی براش سخت بوده. اما به کشتن دادن خودش چیزی رو حل نمیکنه.
نگاهش را بالا آورد و سلینا را دید که بی صدا شنل نامرئی سیریوس را از او گرفته بود و با کمک چوبدستی اش لکه های خون را از آن پاک میکرد. نگاه پسر جوان که به او خیره شده بود شیفته به نظر میرسید.
ارنی سرفه ی خفه کرد تا او را به خود آورد: و همینطور تو پسر جون، بعید میدونم که اگه پدرت زنده بود از
با دستش به سیریوس اشاره کرد که روی یک مبل بنشیند.
- این انتخاب پدر هم نیست. انتخاب منه
ارنی یک پتو از غیب ظاهر کرد و روی رون انداخت: اگه اینو نمیگفتی تعجب میکردم. با چیزایی که سلینا ازت بهم گفته او نقدر شناختمت که بدونم فقط ظاهرات به هری نرفته. باطنت هم مثل اون لجباز و یه دندسی ... اونم
گاهی وقتا کارایی میکرد که آدم رو دیونه میکرد. یه بار نیم ساعت تموم خونریزی داشت و نگذاشت کسی بفهمه فقط به این دلیل که مامانت رو نگران نکنه.
دست سیریوس را پس زد و شنل او را کناز زد و با لحنی سرزنش بار اضافه کرد: تو هم داری همون کارو
میکنی...
سیریوس در برابر نگاه هراسان سلینا به سرعت از خودش دفاع کرد: چیز مهمی نیست آقا...
لحن ارنی اندکی خشونت پیدا کرد: من میگم مهم هست یا نه... سلینا اون معجون خون ساز رو بیار و تو مرد جم جوون... بلوزت رو در بیار باید یه نگاهی به دستت بکنم. گس
: ۱۹
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
ارنی به سیریوس کمک کرد تا دست مجروحش را از آستین پیراهنش خارج کند. بریدگی بدشکلی که روی کتفش بود نفس سلینا را حبس کرد: وای خیلی ناجوره...
ارنی پاسخ داد: نه زیاد... خیلی عمیق نیست. لین دو قاشق از اون معجون رو توی دهن رون بریز و دقت کن که
قورتش بده... خون زیادی از دست داده...
در همان حال چند قطره از معجون ترمیم کننده ای که داشت روی زخم بازوی سیریوس ریخت و باعث
شد مرد جوان از درد ناله ای بکند. سپس همانطور که با یک باند روی آن را میبست ادامه داد: بهتره رون شب
رو همینجا استراحت کنه. من پیشش میمونم. تو هم برو بالا. سلینا اتاق مهمان رو نشونت میده.
سیریوس با احتیاط دست مداوا شده اش را حرکتی داد کمی درد داشت اما بهتر از آن بود که فکرش را میکرد: ممنونم آقای مک میلان، خیلی دوست دارم تا بهوش اومدن دایی رونالد پیشش بمونم اما باید بر م. به خواهرم
قول دادم که زود برمیگردم و اون تقریبا همیشه نگرانه.
جوابش بیشتر در جواب نگاه دختر ژولیده ی پیش رویش بود.
- من این طرفم پسر جون
صورت سلین سرخ شد و سیریوس به اجبار نگاهش را به سمت ارنی چرخاند: توقع زیادیه اما... ممکنه خواهش
کنم مراقب دایی رونالد باشین ؟ مرا صبحع میام پیشش اما الان ... باید برم...
ارنی لبخند دوستانه ای زد: این چه حرفیه پسر م؟ رون دوست منه. با خیال راحت برگرد به خونه. صبح که بشه میفرستم دنبال آماندا اون همه چیز و ردیف میکنه...
به نشانه وداع دست دراز شده مرد جوان را فشاری داد و بار دیگر به سراغ رون رفت تا همراهی با سیریوس را به نگاه مشتاق دخترش بسپارد.
زمانی که با بدرقه ی سلینا از خانه خارج شد آهسته زمزمه کرد: اگه حالش بد شد یه پیغام برام بفرست فوری
خود مو میرسونم...
- مطمئن باش
- ممنونم لین مواظب خودت باشی
: ۲ ۱
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
حضور ارنی مانع از خداحافظی صمیمانه تری میشد. درست در جلوی خانه مک میلان به دور خودش چرخید و
از جلوی چشمان سلین ناپدید شد.
حدود ساعت چهار صبح بود که به خانه هرمیون رسید. آهسته دستش را روی در گذاشت و مثل همیشه بدون هیچ مشکلی آن را باز کرد و وارد هال نیمه تاریک شد. از شدت خستگی در حال مرگ بود و به خاطر خونریزی به شدت به استراحت نیاز داشت. بی سر و صدا خودش را به اتاق خواب رساند و صحنه ای را دید که اندکی غافلگیرش کرد. نانسی روی تخت او به خواب رفته بود در حالیکه رابرت روی لبه تخت نشسته بود و آهسته
موهای او را نوازش میکرد.
انتظار بیشتر از این را نداشت. حداقل نه از رابرت. میدانست که دوستش هرگز به اعتماد او خیانت نمیکند. وارد
اتاق شد و آهسته در را بست صدای ملایم بسته شدن در رابرت را به خود آورد: خیلی دیر کردی سیریوس ...
دیگه رسما نگرانت شده بودم.
با دیدن نگاه معنا دار سیریوس اضافه کرد: تموم شب رو بیدار بود. خیلی نگران بود. وقتی هم که خوابش برد کابوس دید. از اونوقت تا همین ده دقیقه پیش بیتابی میکرد. مدام میگفت یه اتفاقی افتاده. خدا رو شکر که
سالم برگشتی طفلکی داشت دیونه میشد.
بسیاری و بسر لبخند تلخی زد. با وجود نگرانی نانسی، ترجیح میداد حوادث آن شب را برای خودش نگه دارد.
در روزهای بعد پیشرفت شاگردانش قابل تامل بود. اگرچه هرمیون معتقد بود که هری بیش از اندازه سخت میگیرد اما او مصمم بود که شاگردان جوانش را به بهترین نحو آموزش دهد و برای اینکار باید جلوی نقطه ضعفهای آنها را میگرفت. ضعفهایی از قبیل وردهای با کلام که گاه و بیگاه از دهانشان خارج میشد یا تحرک
بیش از اندازه در زمان مبارزه که تنها انرژی و تمرکز آنها را هدر میداد.
اوایل سه نوجوان اکثر زمانشان را مجازات میشدند اما کم کم متوجه شدند که این آموزشهای جدید تا چه حد دقتشان را بالا برده و این باعث میشد که کمتر غر بزنند. اکثر مواقع هری، نانسی را حریف تمرینی خودش قرار میداد تا تعادل برقرار شود چرا که به خوبی میدانست هم گروه کردن او با رابرت و سیریوس فایده ای ندارد. سیریوس که هنوز از برخود گذشته اش با خواهرش عذاب وجدان داشت به شدت نسبت به او مهربان شده بود و رابرت در تمام زمانهایی که با نانسی هم گروه بود میترسید به او صدمه بزند. علاوه بر آن دگرگون نمای جوان تقریباً همیشه یک چشمش روی نانسی بود. از طرفی تمرین کردن نانسی با هری باعث شده بود که او پیشرفت خوبی پیدا کند. حالا خیلی بهتر مبارزه میکرد و مصمم بود که در کارش موفق شود. اگرچه یک هفته ای طول
: ۲ ۱
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
کشید تا او توانست یکی از طلسمهای استادش را منحرف کند اما در برابر سرعت بالای حمله ی هری این یک واکنشی خیلی خوب بود و او با تمام وجود به دخترش افتخار میکرد. کم کم پیشرفت کار به جایی رسید که هری تصمیم گرفت تمرینات را وارد مرحله ی جدیدی بکند. زمانش رسیده بود که ارتباط ذهنی را به آنها آموزش
ش هشیل.
در ششمین هفته اموزش هری رو به سیریوس کرد و دستور داد: محکم باش... تمرکز داشته باشی
پسر جوان از درد روی زانو افتاده بود. هنوز نمیتوانست ذهنش را ببندد. وضعیت خواهرش و رابرت بدتر بود. آن دو هنوز هم ارتباط ذهنی را یاد نگرفته بودند. در هفته گذشته هیچ ارتباط کلامی ای با یکدیگر نداشتند. چون
طلسم هری مانع از صحبتشان میشد. ایما و اشاره و نوشتن پیغام هم بی نتیجه بود چون طلسم در این زمان ها جلوی ارتباط را می گرفت... جز در زمان تمرین قادر به حرف زدن نبودند که در آن زمان هم حرف زدن مجازات
سنگینی داشت.
هیچ رحمی در کار نبود. زیر چشمی به رابرت و نانسی نگاهی کرد، هر کدام در یک گوشه اتاق نشسته بودند و به شدت تمرکز کرده بودند تا بلکه بتوانند از طریق ذهن با هم ارتباط برقرار کنند. مشخصا حرف نزدن با نانسی
زمانشان در شبانه روز به سه قسمت تقسیم میشد. هشت ساعت تمرین مداوم. طلسمها... هشت ساعت دوئل و
به زحمت از جا بلند شد و روی پا ایستاد. استادش در سخت گیری نظیر نداشت اما او هم خیال نداشت عقب نشینی کند. طبق قول ریچاردسون به محض اینکه تسلط ذهنی اش کامل میشد طلسمهای قدرتمندتری را فرامیگرفت. به علاوه اجازه داشت وارد اتاق مخفی شود و این چیزی بود که سالها انتظارش را میکشید. از تنها دفعه ای که پدرش به او اجازه ی ورود به اتاق را داده بود خاطرات مبهمی داشت. آن زمان هشت ساله بیشتر نداشت و زمانی که با یکی از جاروهای قدیمی کتابخانه را روی زمین برگرداند پدرش او را از اتاق بیرون انداخته بود. سیریوس شک نداشت که با ورود به این اتاق میتواند خیلی چیزها را در باره ی پدر، مادر و خانواده اش
صدای محکم ریچاردسون در ذهنش پیچید: اگه بخوای از اینکه من خاطراتت رو ببینم بترسی کنترلت رو از دست میدی... یادت باشه چفت شدگی مثل خوابیدن روی آبه. هاشر جیبی آرامشت بیشتر باشه بیشتر رو آب میمونی، یه تکون ناگهانی غرقت میکنه... خشمت رو کنار بذار و به چیزی فکر کن که بیشتر از همه بهت آرامش
میلک...
: ۳۲
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- مثلا چی؟
- این چیزی نیست که من بخوام برات تایین کنم
سیریوس کلافه شده بود: این کار سختیه ... خودتون گفتین هر کسی از عهدش بر نمیاد. من مثل شما قوی
هری خنده ای کرد: اتفاقا تو خیلی قوی تر از منی... چیزهایی که تو این شش هفته تو یاد گرفتی من تو سه ماه یاد گرفتم... تو چفت شدگی یه افتضاح بزرگ بودم یه سال کامل آموزش بی نتیجه... اما با تمرین تونستم موفق بشم... حالا یه چیز خوب پیدا کن و تمرکز کن
سیریوس برای یافتن فکری آرامش بخش به اطرافش نگاه کرد. نانسی و رابرت همچنان مشغول تمرکز گرفتن بودند اما چیزی که او مطمئن بود این بود که تا زمانی که آن دو به چشم یکدیگر زلی بزنند نمی توانند فکرشان
را متمرکز کنند. وقتی چیزی برای تمرکز پیدا نکرد رو به استادش کرد: شما خودتون رو چی تمرکز کردین ؟ وقتی که موفق شدین؟
- روی آرزوهایی که داشتم... هدفی که انتخاب کرده بودم و کسانی که دوستشون داشتم... فکر کردن به درد و خستگی فقط انرژی تو رو هدر میده... چشماتو ببند و به چیزی فکر کن که بیشتر از همه آرزوشو داری... هر موقع آماده بودی بهم بگو... اصلا عجله نکن... ذهنت رو خالی کن و تمرکز کن
سیریوس چشم هایش را بست. مشخصا به شدت تمرکز میکرد. بلاخره سرش را به علامت آمادگی تکان داد. هری چوبدستی اش را حرکتی داد: له جی لیمنس
سیریوس منتظر بود تا دوباره درد حضور استادش در سرش را احساس کند. با این حال تمرکزش را از دست نداد. تمام تلاشش را برای پس زدن مهاجم انجام داد و ناگهان...
صحنه هایی در مقابل چشمانش نمایان شد تصاویری تار از چند نفر که بسیار آشنا به نظر می رسیدند. تصاویر پناهگاه... پدرش که سوزان را پشت سر خودش مخفی کرده بود چوبدستی اش کشیده بود و با خشمی مرگبار بر
- نه!
به شدت به عقب پرتاب شد اما اینبار این او نبود که روی زمین افتاده بود ریچاردسون سرش را با دو دست
گرفته بود و نفس نفس میزد.
: ۲۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- شما حالتون خوبه؟
این صدای سیریوس بود. رابرت از از بالای سر؛ هری را بررسی کرد: فکر نکنم خوب باشه... یهو چشی شد؟
هری حرکتی کرد. در این وضعیت همین را کم داشت که رابرت و نانسی هم محتویات مغزش را بفهمند... خودش را جمع و جور کرد
- .... خیلی خب تفریح بسه... بر گردین سر کارتون
عصبی شده بود. تقریباً خودش را لو داده بود رابرت و نانسی به سرعت عقب نشینی کردند. نگاهی به چهره نگران سیریوس کرد و لبخندی زد: کارت عالی بود
وقتی سیریوس لبخندی پیروزمندانه زد ادامه داد: رو چی تمرکز کردی؟ به چی فکر کردی؟
- همون چیزی که شما گفتین ... پدر و مادرم
چشمهایش لبریز از اشک می شد صورتش را برگرداند تا آن را پنهان کند
هری دستی روی شانه ی سیریوس گذاشت: فقط میتونم بهت بگم... پدرت بهت افتخار میکنه
لبخندی بر لب مرد جوان شکل گرفت. زیر لب جواب داد: امیدوارم... واقعا امیدوارم
میکرد. چیزی او را جذب این مرد سخت گیر و خشن میکرد... هنوز نفهمیده بود چه چیزی؟ محبتی که در صدایش بود یا نگرانی ای که در نگاهش موج میزد... شاید هم چشمهایش که او را بیاد پدرش می انداخت. مخصوصا زمانی که سیریوس با طلسمی رابرت را از پا سروته در هوا معلق کرد و ریچاردسون به او هشدار داد.
لحنش واقعا آشنا بود
هری خاک روی بلوزش را تکاند: البته
- اون خاطره ها... اونجا پناهگاه بود... مگه نه؟
هری انتظار این سوال را داشت. گاف بزرگی داده بود. تصورش را هم نمیکرد که سیریوس به این سادگی بتواند حمله ی او را به خودش برگرداند. مختصر جواب داد: آره... شاید یه روزی،... به موقعش ماجراشو بهت بگم ... حالا ) بهتره بری و استراحت کنی... فکر کنم چند روز دیگه بایدیه جایی بریم
: ۲ :
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- کجا؟
- همونجایی که میخواستی... اتاق مخفی ...
سیریوس هیجان زده فریاد زد: معر کسی...
در واقع هری فکر او را منحرف کرده بود.
- پرفسور ریچاردسون؟
- چند بار بگم به من بگو سم سیریوس ...
ذهنی... این چه ربطی به یادگیری دفاع و وارد شدن ما به اون اتاق داره؟
- ربطش اینه سیریوسی... به زودی چیزهایی رو یاد میگیری که باید محفوظ بمونه... دو استاد من همه علومشون
کن، کار امشبت عالی بود.
سیریوس نگاهی به رابرت و نانسی کرد: بریم؟
سیریوس نگاهی عذر خواهانه به صورت ناامید دوستانش کرد و به سمت اتاقش به راه افتاد. هری رو به رابرت فریاد زد: و تو رابرت لوپین ... سه تا جمله حرف زدی ... بنابراین یک ساعت اضافه بر همیشه تمرین میکنی
رابرت آهی از خستگی کشید اما اعتراضی نکرد. سری برای سیریوس که در آستانه ی در ایستاده بود تکان داد و دوباره تمرکز کرد...
. سیریوس با خستگی خودش را روی تخت انداخت. امروز واقعا خسته بود. آنطور که ریچاردسون را میشناخت حالا حالا ها رابرت و نانسی را رها نمیکرد. تخت خالی رابرت در آن طرف اتاق بود... نگاهی به ساعتش کرد ... یک ربع به شش ... تا زمان شام سه ساعتی فرصت داشت. کش و قوسی به عضلاتش داد و قبل از اینکه خودش
هم بفهمد از خستگی به خواب فرو رفته بود.
دت ۲ :
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
در چهار روز بعد رابرت و نانسی سرانجام ارتباط ذهنی را فرا گرفتند و به عنوان جایزه از شر طلسم سکوت خلاص شدند زمانی که آن دو با یکی از کیکهای دابی موفقیتشان را جشن گرفته بودند سیریوس رو به استادش کرد: طفلکی ها نمیدونن خودشون رو تو چه دردسری انداختن
- منظورت چیه ؟
- خب فکر کنم از فردا اونا هم باید با من تمرین کنن مگه نه ؟
هری سری به علامت تایید تکان داد و سیریوس اعتراف کرد: دردش خیلی زیاده
: : ;{ :: *:: f::
یک هفته به سرعت گذشت. دوشنبه صبح خیلی زود، هری از خواب بیدار شد. بلوزش را به تن کرد و مستقیم
بلوزشی را در آورد و ریش تراشی را برداشت. هنوز نصف صورتش را بیشتر اصلاح نکرده بود که در حمام به شدت باز شد و نانسی گیج و خواب آلود وارد شد. با دیدن هری به سرعت عقب نشینی کرد: معذرت می ...
هری تیغ ریش تراشش را بالا آورد. وحشت به صورت دختر جوان دوید. رنگ صورتش به سرعت سفید شد. با چنان سرعتی از حمام بیرون دوید که هری چند لحظه مبهوت ماند اما تا وقتی که بعد از اصلاح کامل صورتش و یک دوش صبحگاهی میخواست بلوزش را بپوشد متوجه علت وحشت دختر جوان نشد... علامت شوم روی
دستش به او دهان کجی میکرد... حالش گرگون شد!
نانسی با سرعت در اتاق را باز کرد. برادرش و رابرت در تختهایشان با خواب عمیقی فرو رفته بودند. انتسیریوس .....
سیریوس ملافه را روی صورتش کشید و جویده جویده چیزی در مورد خستگی و مزاحمت گفت. اما رابرت تنها در تختش غلطی زد. نانسی مجبور شد فریاد بزند: گفتم بیدار شین... همین حالا... رابرت را تکانی داد: رابی ... به خاطر خدا...
رابرت چشمهایش را باز کرد: او ه نانسی... هوا هنوز تاریکه ... این موقع صبح چی میخوایی؟
رنگ پریده و صورت وحشت زده نانسی به همراه چوبدستی که در دستش می لرزید او را هوشیار کرد بلافاصله | در تختش نشنشست: چی شده؟
: ۳
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
صدای نگران رابرت، سیریوس را هم بیدار کرد. با دیدن خواهرش که از وحشت می لرزید خواب از سرش پرید:
چه خبره؟
- او... او... اون... اون...
سیریوس از جا پرید: کی؟ چی شده؟
- ری... ریچاردسون...
رابرت و سیریوس نگاهی رد و بدل کردند رابرت به شوخی پراند: چی شده خوابشو دیدی؟
- درسته که قیافش خیلی جدیه اما او نقد را هم وحشتناک نیست نانسی
نانسی برآشفت: الان موقع شوخی نیست سیریوس ... اون یارو مرگخواره
- مرگخوار ؟
دو پسر با هم اینرا گفته بودند. وقتی نانسی نفس زنان همه چیز را تعریف کرد رابرت عصبی به نظر می رسید اما سیریوس هنوز قانع نشده بود: امکان نداره. اون دوست بابا بوده... هرمیون می شناسد شی... حتماً اشتباه دیدی ...
شاید چیز دیگه ای دیدی فکر کردی نشون شومه
- آره... مثلا خودش رو بازوشی نقاشی کرده؟ اونم تو محل داغ مرگخوارها... شایدم محفل جدیدا روی بازوی اعضاش نشون شوم میزنه؟ دارم بهت میگم سیریوس ... من میدونم چی دیدم
سیریوس پافشاری کرد: اما اون دوست پدره
- خودش اینو میگه... ممکنه همش دروغ باشه... شاید این یارو ریچاردسون واقعی نباشه ... میدونم بهش علاقه
نانسی ادامه ی حرف رابرت را گرفت: باید به هرمیون خبر بدیم
- از کجا معلوم که هرمیون هم خودش باشه؟ شاید فرمانبرش کرده باشن
- دیونه نشو... هرمیون یه کاراگاه بوده... خودش بهم یاد داد که چطوری افراد تحت طلسم فرمان رو بشناسم... اون صد در صد خودشه... اما شاید... شاید نمیدونه ممکنه ریچاردسون ...
- تو این چند ساله مرگخوار شده باشه جم
: ۳۷۴
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
این جمله را رابرت و نانسی با هم بر زبان آوردند. لحظه ای بعد هر سه با عجله از اتاق خارج شدند. اثری از
ریچاردسون نبود. نانسی نگاه سریعی به سمت در حمام انداخت و به سرعت به سمت اتاق مشترکش با هرمیون
داوید
آهسته در را باز کرد. نگاهی به درون اتاق کرد و به سرعت کنار رفت تا پسرها وارد شوند. هرمیون تازه از خواب بیدار شده بود و مشغول بستن موهایش بود. ورود ناگهانی سه جوان وحشت زده که چوبدستی هایشان را کشیده بودند متحیرش کرد: سلام بچه ها... ببینم خبری شده؟
:}; :{{ :::::
- به نظر تو قضیه چیه ؟
رابرت این را از سیریوس پرسیده بود. سیریوس رک جواب داد: هرمیون خیلی مطمئن بود
- اما من مطمئن نیستم... به نظر من باید به دایی رونالد خبر بدیم.
سیریوس به طرف خواهرش برگشت: خودت میدونی که اون دو تا رابطه خوبی باهم ندارن
- پس چیکار کنیم؟
نانسی ساعت مچی اش را نشان داد: دراکو
این ساعت را چهار سال پیش دراکو به او هدیه داده بود. یک ارثیه ی کارآمد مالفوی ها، وسیله ای برای تماسی فوری با او در مواقع ضروری که حتی در صورت لزوم مثل رمز تاز هم عمل میکرد اما در حال حاضر یک تماس
فکری کافی بود ...
نانسی شیشه ی ساعتش را باز کرد به محض اینکه دست دختر جوان جواهر کوچک زیر عدد دو را لمس کرد نوری آبی رنگ ایجاد شد. چوبدستی اش را به سمت نور گرفت و چیزی را زمزمه کرد: دست منو بگیرین... زود
باشین
به محض اینکه رابرت و سیریوس دست نانسی را گرفتند نوری هر سه آنها را در بر گرفت. کمی بعد در محیطی ماورائی بین زمین و آسمان شناور بودند. لحظه ی بعد دراکو روبرویشان ظاهر شد. نگران به نظر میرسید: نانسیا
چه خبر شده؟ اتفاقی افتاده؟ تو حالت خوبه؟
- من خوبم عمو جون ... باور کنین
: ۲۸
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
-- پسر ... چی ؟ چرا پیغام خطر فرستادی؟
---- خب راستش...
نانسی به سرعت حرف میزد. از غریبه ای گفت که در خانه مادر خوانده اش ساکن شده. از آنچه گفته بود.
آموزشهایی که داده بود و آنچه روی بازویش بود... از اطمینان هرمیون و نگرانی خودشان...
اما چهره ی دراکو نه نگران شد و نه در هم رفت. وقتی حرفهای سه نوجوان عصبانی تمام شد، آشکارا لبخند
میزد: همش همین بود؟
سیریوس اعتراض کرد: پس میخواستی چی باشه؟
- و الان دوست دارین من چی بگم؟
رابرت غرا زد: اون یارو مرگخواره...
- رابرت! هر کسی که نشون شوم رو دستش بود لزوما آدم بدی نیست
- اما من نشون شوم رو روی بازوشی دیدم
- ببینم ... تا حالا چیز بدی بهتون یاد داده؟ طلسم سیاهی چیزی؟ یا بهتون صدمه ای زده؟
- نه... در واقع اون... آموزش هاش معرکس
- دیدین ... اون نمیتونه مرگخوار باشه... من نمیتونم براتون توضیح بدم. اما من کسی دیگه ای رو هم می شناسم کد مجبور شده اون نشون رو داشته باشه. نمیتونم دلیلشو بگم. اما این مرد مطمئن ترین آدمیه که گی شناسم...
سیریوس با شوق به دو نفر دیگر نگاه کرد: نگفتم... می دونستم... حالا باز بگین احساسانی شدم
- تو باهاشون موافق نبودی سیریوس ؟
نانسی خنده ای کرد: نسبی ریولیس عاشق ریچاردسونه
داکو لبخندی زد: هر کسی این شانس رو نداره که اون بهش درس بده... بیشتر از این نمیتونم بهتون چیزی بگم
جم
: ۳
ناr
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- یعنی کجا رفتن؟
- نگرانشون نباشی هری... دیر یا زود برمی گردن
- به تو نگفتن کجا میرن؟
بهشون گفتم نگران نباشن اما معلوم بود قانع نشدن... خدا کنه کار احمقانه ای نکنن
در همین وقت نور زرد رنگی درخشید و سه جوان ظاهر شدند. رنگ صورتشان با دیدن چهره هرمیون نگران و
ریچاردسون عصبانی پرید.
هرمیون جلو رفت: هیچ معلومه شماها کجا بودین؟ نمیگین ما نگرانتون میشیم؟ چرا بی خبر از خونه ز دین
بیرون؟
رابرت نگاهی با نانسی و سیریوس رد و بدل کرد: یه سری رفتیم پیش یه دوست... کار مهمی پیش اومده بود ...
هری که تقریباً منظور آنها را از دوست فهمیده بود سری تکان داد: امیدوارم دراکو قانعتون کرده باشه
- ش... ش... شما... از کجا فهمیدین که ما...
هری به سردی جواب داد: از اونجایی که شما تنبلا هنوز یاد نگرفتین ذهنتونو ببندین... به ساعت من یک ساعت
از تمرینتون عقب افتادین. سیریوس... بهتره به جای اینکه به من زلی بزنی بری صبحانتو بخوری... و باید بهت بگم از اونجایی که هیچ کدوم نفهمیدین من تو ذهنتونم رفتنمون به اون جای به خصوص عقب میوفته...
اوه نه...
- اوه بله... همیشه بهتون گفتم گوش به زنگ باشین ... اگه به جای من یه مرگخوار تو ذهنت بود خیلی از
چیزایی رو میدید که نباید میدید.
زمانی که سه نوجوان وارد آشپزخانه شدند میز کوچک آشپزخانه مملو از غذا بود. نانسی نگاه سریعی به پشت سرش کرد: دیدین ؟ من حتی نفهمیدم چطوری وارد ذهنم شد
سیریوس غر زد: همین باعث شد. امروز ما رو نبرده... باید یادم بمونه ذهنمو بسته نگه دارم اما این کار خیلی انرژی میبره
بعد از این نتیجه گیری تکه ی بزرگی نان تست برداشت و روی آن مربا مالید
: ۳
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
نانسی هم قوری را برداشت تا برای خودش و رابرت قهوه بریزد اما رابرت هنوز نگران بود: واقعا میخوای باهاشی بری؟
سیریوس با اشتها گاز محکمی به نانش زد: شوخیت گرفته؟ میدونی چقدر منتظر این لحظه بودم؟
- اما سیریوس ... اگه اون... اگه این تله باشه چی؟
- نشنیدی دراکو چی گفت؟ اون قابل اعتماده
- من بهش اعتماد ندارم... تو هر کاری دوست داری میتونی بکنی اما من تا وقتی این یارو رو نشناسم نمیذارم نانسی نزدیکش بمونه
نانسی سرش را بلند کرد: منظورت چیه ؟
- بعد از صبحونه میریم خونه ی ما... من نمیخوام مشکلی پیش بیاد
- بس کن رابرت چه مشکلی ؟
- از همون مشکلاتی که باعث مرگ پدر و مادرت شد... تو نباید به این سادگی به هر کسی اعتماد کنی
چهره ی سیریوس تیره شد رابرت درست میگفت. او حالا مسئول محافظت از تنها خواهرش بود: شاید حق با تو
باشه اما ما نباید همه چیرو تابلو کنیم یه کاری می کنیم. امشب ... بعد از تمرین از خونه خارج بشین، منم میرم سراغ رون ...
- نه ... رابرت... محکم باشی
رابرت روی زمین افتاده بود. تاثیر قدرتمند طلسمی که انجام داده بود او را به شدت به عقب پرت کرده بود. دیگری به مرد جوان کمک کرد تا از جا بلند شود: وقتی این طلسم رو انجام میدی باید خیلی با دقیق عمل کنی. یادت باشه از دست دادن کنترل طلسم در وسط مبارزه میتونه سرتو به باد بده... نگاه کن
بعد حرکتی دورانی به چوبدستی اش داد. موجی از انرژی به شدت از چوبدستی شلیک شد و عروسک بزرگی را که رابرت روی آن تمرین میکرد تبدیل به مشتی گرد و غبار کرد. هری بی توجه به دهان باز سه شاگردش توضیح داد: نمیخوام انرژی تونو پرتاب کنین. میخوام انرژی بسازین. این طلسم انرژی رو میمکه... اگه به جای
: ۳۱
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
این مجسمه هر آدمی روبروی من بود میتوانست اونو بکشه... بعد حرکت ملایمی به چوبدستی اش داد تا عروسک
دوباره شکل بگیرد:... ادامه بده
هری رابرت را رها کرد و به سراغ نانسی رفت که به دنبال یک عروسک قد بلند میدوید که در برابر طلسمهای او جا خالی میداد: نانسی... اگه بخوای همینطوری دنبالش بدوی کاری از پیش نمیبری... روی نقطه ای که میخوای
بهش ضربه بزنی تمرکز کن. بعد چوبدستی تو حرکت بده.
نانسی بلافاصله دستور هری را انجام داد و باعث شد مجسمه ی سنگی روبرویش متلاشی شود. هری ادامه داد:
کنیم... البته اگه چشمت به اسنیپ افتاد میتونی اونو باهاشی متلاشی کنی، به شرطی که تحمل دیدن صحنه
های خشن و چندش اور رو در خودت بالا ببری و ضمنا دوره ی تمریناتت رو تموم کرده باشی
نگاه عجیب و نگرانی بین سه نوجوان رد و بدل شد. هری به خوبی از افکار نانسی با خبر بود. اما اعتراف میکرد که خودش برنامه ی زیباتری برای مرگخوار دارد.
:::: };t ::= s; Ac::
صدای در باعث شد تا رون که این روزها بخاطر مسئله ی همسرش خانه نشین شده بود با خوشحالی به استقبال سیریوس جوان برود. قبلا هر روز غروب بعد از کار سیریوس پیش او میرفت تا با هم بدنبال هری سرتاسر انگلستان را زیر پا بگذارند اما حالا چند هفته ای بود که به دلیلی نامعلوم این کار را ترک کرده بود. رون احتمال میداد که این به برخوردهای آنا با مرد جوان مربوط باشد. امروز سه شنبه بود و باید صبح زود سر و کله سیریوس پیدا میشد اما تقریباً غروب بود... چند هفته ای کلا به او سر نزده بود و حالا خیلی ناگهانی با یکی از
جغدهای هرمیون به او خبر داده بود که به دیدنش می آید.
این بیرون رفتن ها برای آنها عادت شده بود. هم یک تفریح بود هم باعث شده بود سیریوس تجربه های زیادی بدست بیاورد چندین بار به همراه پدرخوانده اش با چند نفر درگیر شده بود. به مرور زمان قدرت و سرعت دوئل سیریوس بالا رفته بود بطوری که گاهی رون را هم متحیر میکرد و اینها نشان دهنده عظم راسخ او بود مخصوصا
بعد از مرگ پدرش ... سیریوس و رون ... ان دو همدم یکدیگر بودند مرد جوان به نوعی جای پدرش را برای او پر کرده بود و حالا این دوری کردن های سیریوس چندان رون را خوشحال نمیکرد.
- سلام دایی جون
: ۳۲
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
سیریوس تنها کسی بود که برای رون باقی مونده بود از وقتی از هرمیون جداشده بود همه ترکشی کرده بودند. تنها سیریوس بود که هنوز به او سر میزد شاید بخاطر اینکه او هم به همان اندازه به پدرخوانده اش وابسته بود
شاید هم به این دلیل که مدت ها با هم بودند و با هم به دنبال هری می گشتند این پسر هنوز هم با او بود. چون او به خوبی میدانست که سیریوس خیلی بیشتر از آن به هرمیون علاقه مند است که به این سادگی کار او
را ندید بگیرد
- راستش نه ... یعنی الان نمیشه من باید مطلب مهمی رو باهاتون در میون بزارم
رون کنجکاوانه به چهره ی جوان روبرویش نگاه کرد و فورا احساس خطر کرد: چیزی شده؟ بیا بشین
- در مورد هرمیونه من برای اون نگرانم
رون چندان از این حرف غافلگیر نشد: ببین سیریوس من هیچ کاری ازم بر نمیاد آگه منو ببینه حالشی مطمئنا
بدتر ...
- نه ... نه... نه مساله این نیست در مورد دوست او نه... دو دست دوران مدرسه
رون ابرویی بالا انداخت و گفت: یه دوست! خوب چه مشکلی هست؟
- هرمیون می گفت اون یکی از دوستای قدیمی اونه... مشکل اینجاست که چه جوری بگم ... اون... اون... سیریوس نفس عمیقی کشید: ما فکر می کنیم اون یه مرگخواره
رون از جا پرید: امکان نداره... دوست هرمیون؟ یه مرگخوار؟ از کجا همچین حرفی میزنی ؟
- ... اون چند هفتس که به ما درس میده. نانسی نشون روی دست اونو دیده من ... ما... با هرمیون و آقای مالفوی صحبت کردیم اما اونا هر دوشون میگن اون مطمئنه... فکر کردم... بهتره به شما هم بگم
- هیچ معلوم هست چی داری میگی؟ شما ها تموم دوستای دوران مدرسه ما رو می شناسین اکثرشون تو محفلن... تو میدونی اسم اون فرد چیه ؟
سراغت؟ بابا اونو رازدار خودش کرده
چهره ی رون در هم رفت... فردی را به این نام در تمام عمرش نمیشناخت او دوستان هری را به خوبی میشناخت... تنها جستجوگر هایی که هری با آنها رابطه برقرار کرده بود سدریک دیگوری بود که مرده بود و چو جم
گس
: ۳۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
چانگ که دوستیش با هری مدت زیادی طول نکشید... مسلماً اگر کسی اینقدر به هری نزدیک بود که او راز در اتاق مخفی را به او میگفت رون او را میشناخت...
- سیریوس در این مورد با هیچ کس دیگه ای حرف نزن نانسی و رابرت رو بردار و برو خونه
- اونا الان خونه ی پدر و مادر رابر تن
- خوبه... تو هم بر و اونجا. من باید برم وزارت خونه یه کار مهم دارم
و به سرعت از جایش بلند شد
83 5 || : * {
هرمیون مدام کنار هری بود و بدور او می گشت نمیخواست دوستش به هیچ عنوان در خانه او کم و کسری احساسی کند و مخصوصا نگران این بود که او بار دیگر دچار افسردگی شود.
هری هم از این توجه بسیار لذت میبرد سال ها تنها بود و فکر میکرد تا بی نهایت حرف برای گفتن دارد و چه هم صحبتی بهتر از یک دوست قدیمی که از زمان آشنایی با جادو با او همراه و همدم بود.
آن شب بعد از اینکه بچه ها به رختخوابهایشان رفتند (تا بعدا در زیر شنل نامرئی سیریوس از خانه خارج شوند) آن دو در پذیرایی نشسته بودند و هر یک به کاری می پرداختند هرمیون کتاب آشپزی جدیدی که اخیرا سفارش داده بود را می خواند و هری طبق معمول یک روزنامه بدست گرفته بود و آنرا ورق میزد
- تق تق تق تق
صدای کوبیدن در با چنان شد تی شنیده شد که شوک هرمیون و پرش هری را به همراه داشت
هری دست و پایش رو گم کرد: یعنی کی میتونه باشه؟
و زمانی که نگاه حیرت زده ی هرمیون را دید اضافه کرد: بهتره کسی منو نبینه میرم یه جا خودمو قایم کنم هرمیون برو ببین کیه
هرمیون به تندی پاسخ داد: باشه باشه
صدای کوبش در بار دیگه او را از جا پراند
- کی هستی؟
: ۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- در و باز کن ... منم ... زود باشی
رنگ از صورت هرمیون پرید. رون ...
او اینجا چه میکرد
- چی میخوای؟
- گفتم در و باز کن
- من کاری با تو ندارم
- منم با تو کاری ندارم البته فعلا با یه دوست قدیمی کار دارم
- اوه نه لعنت!
- در رو باز میکنی یا همه وزارت خونه رو خبر کنم که تو یه...
قبل از اینکه رون جمله اش را تمام کند در باز شد. هرمیون خودش را عقب کشید و به سردی گفت: صداتو بیار
پایین بچه ها خوابن
رون به سرعت وار شد و بی مقدمه فریاد زد: اکسپلیار موسی ... ضمنا اونا الان خونه ریموسن
چوب دستی هرمیون از دستش جدا شد و رون آن را گرفت
- تو به چه جرئتی ...؟
- خفه شو!
و در را پشت سرش بست
- قبلا جرات نمیکردی با هرمیون اینطوری حرف بزنی
رون با خشم به غریبه ی تازه واردی که از در اتاق کوچک خانه خارج میشد نگاه کرد. چوبدستی اش آماده بود تا هر حرکتی را جواب دهد: پس تو اون دوست قدیمی هستی ... بهتره چوبدستی تو تحویل بدی من مامور وزارت
خونه هستم و شما رو به اتهام مرگخوار بودن دستگیر میکنم
دت ۳ :
ناr
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
نگاه سریعی بین هری و هرمیون رد و بدل شد در بد مخمصه ای گیر افتاده بودند هرگز فکر این را هم
قبل از اینکه هری حرفی بزند هرمیون کنایه زد: اگه یادت رفته باید بهت یادآوری کنم که چند هفته از معلق شدنت میگذره... چی شده دنبال بهونه میگردی که خودتو تبرئه کنی؟
رون با خشم به سمت همسر سابقش چرخید هنوز هم باور نمیکرد که هرمیون... قبل از اینکه هر حرفی بزند غریبه دخالت کرد: چه کسی چنین مزخرفاتی رو به شما گفته؟ این دروغه من دیگه مرگخوار نیستم من تبرئه
شدم
- شما ساموئل ریچاردسون هستین ؟
- بله
- بسیار خوب من قبل از اینکه به اینجا بیام وزارت خونه بودم و تمامی پرونده های افرادی که وزارت خونه تبرئه کرده رو بررسی کردم فردی به اسم ساموئل ریچاردسون وجود خارجی نداره
گیر افتاده بود از یک طرف نمیخواست با رون درگیر شود و از طرف دیگر نمیخواست خودش را به او معرفی کند باید فکری میکرد
- راستش من سالها پیش از گروه لرد سیاه بیرون اومدم و اسممو تغییر دادم
- فکر کردی با کی طرفی؟ یه احمق ؟ من هیجده ساله تو این کارم ... هیچ کس نمیتونه از گروه مرگخوارا بیرون بیاد اون هر جا که باشی تور و پیدا میکنه چوبدستی تو بند از زمین و تسلیم شو و گرنه به زور متوسل میشم.
لحن رون اصلا به مذاق هری خوش نیامد
- خیلی متاسفم اما تو از اینجا بیرون نمیری چه بر سه به اینکه منم دستگیر کرده باشی
رون که منتظر این لحظه بود بی مقدمه پرتو سرخ رنگی را به سمت هری فرستاد.
اما در مقابل کسی قرار داشت که بخاطر سرعت عملی و قدرتش شهره خاص و عام بود. هرچند سالها همه او را مرده می پنداشتند. هری در یک صدم ثانیه طلسم را برگرداند
- نه رون اینکار و نکن تو متوجه نیستی
: ۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- به تو گفتم خفه شو و دخالت نکن توهم حتماً یکی از همین مرگخوارایی و اینبار طلسمی را به سمت هرمیون فرستاد
اما طلسمش وسط راه منحرف شد
هری چوبدستیش را به سمت رون و هرمیون گرفت و زیر لب زمزمه ای کرد
و دیواره نامرئی را بین رون و هرمیون از یک طرف و رون و خودش از طرف دیگر کشید
- چه بلایی به سرت اومده حالا به یه بی دفاع حمله میکنی؟
- فضولیش به تو نیومده... کانفرینگو!
هری به سرعت دیواره دفاعی تشکیل داد و طلسم را با اینکه می توانست بازتاب بده منحرف کرد. نمیخواست صدمه ای به او بزند طلسم رون میز غذاخوری را منفجر کرد و صدای وحشتناکی بلند کرد
اما رون دست بردار نبود طلسم های مختلف و رفته رفته سیاه تری را به سمت مرد خوش قیافه می فرستاد با
خودش فکر میکرد اگر او را بگیرد. شاید بتواند جایگاه از دست رفته اش را باز یابد و همسرش را هم نجات دهد اگر هرمیون هم علامت شوم داشت چاره ای جز تحویل او نداشت هرچند که این فکر برایش دردناک بود.
هری حملات رون را یکی یکی دفاع میکرد. بعد از فهمیدن خیانت رون به هرمیون آنقدر از او عصبانی بود که به هیچ وجه خیال نداشت خودش را به او لو بدهد. از طرفی حاضر نبود به روی بهترین دوستش چوبدستی بکشد
اما رون با این فکر که رقیبش آنقدر جرات ندارد که حتی به سمت او طلسمی بفرستد پوزخندی زد خوش خیالانه اندیشید این فرد هر که بود حریف او نمیشد
هری پی در پی در برابر طلسم های رون از خود دفاع میکرد و تا فرصتی گیر می آورد از طلسم خلع سلاح استفاده میکرد. طلسمهای منحرف شده به در و دیوار میخوردند دیوار را سوراخ میکردند کمد را آتش میزدند و گرد و خاک به پا میکردند در کمتر از پنج دقیقه نصف نشیمن نابود شده بود اما کسی به آن اهمیت نمیداد
طلسم های رون با طولانی تر شدن دوئل و از دست رفتن صبر او رفته رفته شوم تر میشد و مقاومت در برابر آنها سخت تر و سخت تر مدتها جادو نکردن قدرت هری را بسیار تحلیل برده بود در این چند هفته با تمرین با بچه ها کمی بهتر شده بود. این یک محک جدی برای او بود اما هنوز هم نمیخواست حمله کند... نه تا زمانی که لازم
: ۳۷۴
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
اگر میخواست با چند طلسم کار را یکسره میکرد اما اصلا نمیخواست که به او صدمه بزند اگر چهار سال پیش
بود براحتی این ویزلی کله شق را خلع سلاح میکرد اما انکار نمیکرد که رون هم بهتر شده. پخته تر و حرفه ای تر عمل میکرد و سرعت عمل خوبی داشت. واکنشهایش دقیق و بی نقص بود و نشانه گیری فوق العاده ای
a • •
داشت.
هرمیون وحشت زده و نگران به مبارزه ی رون با هری نگاه میکرد. مرد مو قرمز وحشیانه حمله میبرد و هرمیون که به خوبی میدانست هری هنوز آمادگی مبارزه را ندارد از این نگران بود که صدمه ای به دوستش بخورد. از طرفی بدون چوبدستی کاری از دستش بر نمیامد... در حالی که گریه میکرد فریاد میزد: رون خواهش میکنم
خواهش میکنم تو متوجه نیستی. ممکنه بهش صدمه بزنی... متوقفش کن ... تمومش کن لعنتی
و با فریاد ادامه داد: احمق با توام دست بردار
رون که کماکان به حرف های هرمیون بی تفاوت بود با این حرف کنترلش را از دست داد و طلسم سیاه پرقدرتی را به سمت او فرستاد
طلسم پر قدرت رون با برخورد با دیواره دفاعی ناپدید شد اما انرژی حاصل از آن کافی بود نا هرمیور را بشدت
به دیوار بکوبد
خشمی ناگهانی وجود هری را در برگرفت: دیگه پاتو از گلیمت فراتر گذاشتی رونالد ویزلی
و با صدای بلندی فریاد زد: سکتوم سمپرا! اما هنوز از دهانش بیرون نیامده بود که پشیمان شد نباید از این
طلسم استفاده میکرد ممکن بود همه چیز ...
رون که با شنیدن این طلسم متحیر شده بود کمی دیر سپر مدافع تشکیل داد اما طلسم کاملا منحرف نشد تنها دو شاخه شد و بازوی دستی که رون چوبدستی را با آن نگه می داشت و پهلویش را درید و او را خلع سلاح کرد
خون از دستش سرازیر شده بود ... هری به سمت هرمیون رفت و کمک کرد تا او برخیزد: تو حالت خوبه؟
- من خوبم هر یا نه...
رورت زیر لب گفت: هری؟ ... هری؟ امکان نداره...
زیر لب ناسزایی داد و دستش را روی زخم پهلویش فشرد. هری به سرعت به سراغ رون رفت. جلوی او زانو زد و
دست لرزان رون را کنار زد و پیراهنش را شکافت خون به شدت فواره میزد... رون به نظر گیج می رسید...
: ۳۸
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری فریاد کشید: هرمیون یه کاری بکن
هرمیون جلو دوید... خونریزی رون واقعا شدید بود چوبدستی اش را روی زخم او کشید تا خونریزی را بند بیاورد هری با نگرانی دور و بر رون که تقریبا بیهوشی شده بود می پلکید با حالتی عصبی دستش را لای موهایش فرو برد: کنترلمو از دست دادم... نفهمیدم چیکار میکنم...
در یک لحظه یک نفر به هری پشت پایی زد و او با سر سرنگون شد چوبدستی از دستش خارج شده بود و او با
صورت بر زمین خورد
رون خودش را به سمت چوبدستی پرتاب کرد و با چنگ زدن آن لبخند تلخی زد: فکر کنم وقتشه یکی به من توضیح بده... اینجا چه خبره؟
هرمیون میتوانست جنون را در نگاه او تشخیص دهد: رون خواهش می کنم خودتو کنترل کن
هاشری به سمت رور نگاهی انداخت: یه نگاه باله خودت بند از داره ازت خون میرد الان هم وقت توضیح خواستنه؟
رون در حالی که با یک دست پهلوی خونین خودش را گرفته بود چوبدستیشی را به سمت هری گرفت: بگو کی
هستی ... هرمیون چرا اونو به اسم هری صدا زدی؟ اون از کجا سکتوم سمپرا رو بلده؟ بخاطر خدا یکی یه
چیزی ...
- پتروفیکوس توتالوس
: ۳۹
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
فصل پانزدهم:
هرمیون با دستپاچگی پرسید: هری حالا ما باید چی کار کنیم؟
- چی کار می تونیم بکنیم؟ فعلا بهتره خونریزی شو بند بیاریم بعد حافظ شو اصلاح می کنیم
هرمیون و هری طی بیشتر از ۳۰ دقیقه هر گونه اقدامی که لازم بود برای بهبودی رون انجام دادند هرچند هریک به دلیلی دلخوشی از او نداشتند اما هیچ کدام نمی توانستند بی تفاوت از او بگذرند
- فکر میکنم هر کاری از دستمون بر می اومد رو انجام دادیم حالا فقط کافیه حافظ شو اصلاح کنیم و یه فکری هم برای علت جای زخم براش بکنیم
به وضوح رنگ رون با شنیدن این حرف از آنی که بود بیشتر پرید
هری چوبدستیش را درآورد و نگاهی به رون انداخت، مرد سرخ مو بشدت در حال تقلا بود بلکه بتواند خود را از شر طلسم قفل بدن نجات دهد صورتش گر گرفته بود و التماس از نگاهش می بارید. چوبدستی اش را پایین
آورد:
- .... من نمیتونم هرمیون این کار خودته
و به رون پشت کرد: اگه تو میخوای ذهنشو پاک کنیم بهتره خودت اینکار و بکنی
هرمیون نگاهی به رون انداخت حالتش سردرگمی اش را نشان میداد
- من ... نمیدونم... بنظر تو کار درستیه؟
رون بشدت تقلا می کرد تا بلکه حرفی بزند و بلاخره فهمید چه باید بکند ذهنش را روی هرمیون متمرکز کرد: فقط بزارین من حرف بزنم
- هری اون میخواد حرف بزنه
- حرف بزنه؟ چی میخواد بگه؟ اون جایی برای حرف زدن نذاشته ...
ب : :
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری عصبانی بود. خیانت رون به هرمیون چیزی نبود که او به سادگی آن را ندیده بگیرد. شاید اگر رون به او خیانت میکرد گناهشی قابل بخششی بود اما حالا... هری چرخید خشم در نگاهش شعله میکشید. برای لحظه ای نگاهش در چشمهای رون گره خورد و چیزی که دید در کمتر از ثانیه ای آتش خشمش را خاموش کرد... قبل از
اینکه بخواهد تسلیم شد: باشه ... باشه
با تکان دادن چوبدستیش طلسم را از روی رون برداشت
رون با زحمت روی زمین نشست و بی مقدمه گفت: هرمیون خواهش می کنم اینکار و با من نکن
صورت برافروخته ی هرمیون خیلی زودرون را متوجه اشتباهش کرد خشمی ناگهانی هرمیون را در بر گرفت زن جوان با خشم فریاد کشید: چی! به همین زودی فراموش کردی ... یادت رفته که همین چند وقت پیش این من بودم که بهت التماسی کردم رون اینکار و با من نکن... اما تو چی کار کردی؟ زود باشی بگو، به هری بگو... بگو که
چه راحت پشتتو به من کردی و رفتی با اون ... تو منو زیر پاهات له کردی ...
بغض نگذاشت حرفش را ادامه دهد صورتش را برگرداند تا اشکهایش را پنهان کند
رون به سمت هری برگشت: تو واقعا ... واقعا ... هری هستی؟
هری آهی کشید: آره خودمم ... هیچ وقت باور نمی کردم تو چنین کاری رو بکنی خیانت اونم از رون ویزلی
باورم نمیشه !
مر...
رون با آخرین توانش اشک هایش را پس زد و غرورش را شکست در حالی که از شدت شرم سرش را پایین
انداخته بود ادامه داد: من اشتباه کردم میدونم و اینم میدونم معذرت خواهی هیج چیزی رو عوض نمیکنه اما من خیلی زود پشیمون شدم ... من وسوسه شدم اما حالا خیلی دیره... برای همه چی...اون الان بارداره و من هم
آواره نه این سسمتو دارم نه اون سمت...
سرش را بالا آورد و به سمت هاشر میور نگاه کرد: هانگر میوری من... معذرت میخوام... میدونم که...
و چون حرفی برای گفتن پیدا نکرد به سمت دوست قدیمیشی چرخید: هری ... چهار سال تموم بدنبال تو سرتاسر انگلستان رو گشتم بعد از رفتن تو... خیلی سعی کردم یه نشونی پیدا کنم... انصاف نیست حالا... حالا که
برگشتی با من اینکار و بکنی... من به حد کافی عزیزانم رو از دست دادم. خانوادم... دوستام... و حالا من دوباره دارم تو رو هم از دست میدم منو ببخشی ... خواهش می کنم هر کاری میخوای با من بکن اما این کار و نکن... جم
: : ۱
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
شریه نمیتوانست منکر احساسی شود که او را به سمت بهترین دوستش میکشاند اما نمیتوانست کاری را که رون با هرمیون کرده بود ندید بگیرد: تو چیکار کردی رون؟... اگه من این کارو با جینی میکردم چی کار میکردی؟ به همین راحتی منو میبخشیدی؟
رون سرش را پایین انداخت: تو این کار و نکردی... تو مثل من نبودی... قول میدم جبران کنم. چهار سال دنبالت
گشتم و حالا کد جلومی...
اشک بلاخره بر او پیروز شد و از چشمانش سرازیر شد حالت چهره اش به قدری زار بود که حتی دل هرمیون راهم لرزاند.
هاگر S طاقت این صمستحئل را نداشت با وجودی که میدانست حماقت های رژر تمامی ندارد... اما... نمیتوانست یا سادگی احساسات هرمیون را ندیده بگیرد. آنهم بعد از تمام کارهایی که برای او کرده بود: تصمیم با توئه هرمیون، اون به تو بد کرده ... خودت میدونی
هرمیون نگاهی پر تشکر به صورت هری انداخت. میتوانست در چهره او ناراحتی و عذابی را ببیند که به خاطر او پس زده میشد. نمیتوانست به سادگی رون را از هری بگیرد: تو با من کاری رو کردی که هیچ کس با من نکرد تو همه ی زندگی من رو از من گرفتی، منو نابود کردی، تو برای من ذره ای مهم نیستی اما من نمیتونم این کارو با هری بکنم. خوب گوشاتو باز کن ببین چی میگم من میزارم تو از اینجا بری وای به حالت اگه به سرت بزنه کاری بکنی، باید هرچی دیدی فراموش کنی به هیچ کس حرفی نمیزنی ... هیچ کسی... هری حالا همه
زندگی منه اگه بخوای اونو از من بگیری... خودم میکشمت
زن جوان با چنان قدرتی این حرف را زد که موی تن هر دو مرد با شنیدن آن سیخ شد و باز هریک به دلیلی
هری با محبت نگاهی به هرمیون انداخت و وقتی چشمهای هرمیون متوجه نگاه او شد تازه به یاد آورد چه گفته و از خجالت سرخ شد. او خیلی به این زن مدیون بود هرمیون برایش همه کار کرده بود به او زندگی دوباره داده
بود و او احساس میکرد یک عمر به هرمیون بدهکار است.
هری ادامه داد: تنها کاری که میتونم برای تو بکنم اونم بخاطر دوستی قدیمیمون اینه ...
چوبدستی اش را در آورد و رنگ از رخسار رون پرید اما همین که هری آن را به سمت شقیقه خود نشانه رفت نفسی از روی آرامش کشید با نگاهی تشکر آمیز به او کرد. هری رشته های نازک ولی طویل به رنگ نقره ی فام از شقیقه اش خارج کرد و با ظاهر کردن بطری شیشه ای آنرا در آن قرار داد... ولی قبل از آنکه شیشه را تحویل بدهد طلسمی را زیر لب زمزمه کرد و آنرا بر روی بطری قرار داد تا خاطره موجود در آن را یکبار مصرف کند: ما
: : ۲
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
تا حالا چیز ناگفته ای با هم نداشتیم. هرمیون بهم گفت که چقدر تلاش کردی همه چیز رو بفهمی ... فقط وقتی که دیدایش... سعی کن منو ببخشی
رون منظور هری را نفهمید چهره اش در هم رفت با این وجود سوالی نپرسید. از هری ممنون بود که هنوز او را محرم اسرار خود میداند نمیتوانست بگوید که چقدر احتیاج داشت تا حقیقت آن شب شوم را بداند.
- حالا میتونی بری و به بچه هاهم بگو برگردند. خطری نیست فقط حرف اضافه نزن
لحن هری خشک و محکم بود رون به سختی از جای خودش بلند شد و با نامیدی به سمت خروجی حرکت
کرد.
هری نتوانست جلوی خودش را بگیرد قبل از اینکه رون از خانه خارج شود به حرف آمد: خیلی ناامید نباشی رون شاید بزودی همدیگر و ببینیم من باهاتون کار دارم راستی به خاطر طلسم... و هم زمان اشاره به زخم باند پیچی شده او کرد: معذرت میخوام ولی اینو بدون من همه زندگی مو مدیون هرمیون هستم اگه کسی بخواد به اون
اسیب برسونه بدتر از اینا جواب میگیره حتی اگه اون فرد تو باشی...
لبخندی به صورت رون نشست و او بدون بدرقه شدن از خانه خارج شد
با رفتن رون، هری به سمت هرمیون برگشت و همزمان هردو با هم گفتند: متشکرم
هری با محبت نگاهی کرد و هرمیون لبخندی از روی خجالت زد
- هری حالا چی میشه ؟
::: 8 85 :: S:: S::
هوا کم کم روشن میشد که صدای بلندی برخاست و سیاه پوشی ظاهر شد. نگاه سریعی به اطرافشی کرد. جایی که ظاهر شده بود محوطه باز سرسبزی بود. درست بیرون منطقه ممنوعه. از اینجا دیگر در خطر نبود چرا که تنها کسانی میتوانستند از ابن مکان عبور کنند که علامت شوم را داشته باشند. چند قدمی جلو رفت. باید از سراشیبی بالا میرفت تا خودش را په قرارگاه برساند به محض اینکه دیواره ای نامرئی را احساسی کرد. نشس
راحتی کشید. اینجا تنها محوطه قابل آپارات در ده کیلومتری قرارگاه بود.
همین چند دقیقه قبل در درگیری با یک دشمن قدیمی حسابی صدمه دیده بود. ردای سیاهش از خون خیس بوداگر کمی در فرار تعلل کرده بود گرگینه ی پیر او را کشته بود. ناسزایی نثار لوپین کرد و لنگ لنگان از تپه بالا رفت.
: ۳
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
بالا رفتن از تپه فشار زیادی به او وارد میکرد. آرزو میکرد کار شهر ممنوعه زودتر تمام شود تا از این سربالایی نحس راحت شود. دیگر جوان نبود. نمیتوانست به راحتی این مسیر را طی کند.
زمانی که بلاخره به بالای تپه رسید از خستگی و ضعف نقش زمین شد. در سمت چپ تپه خورشید آهسته آهسته بالا می آمد تا زندگی را به زمینیان هدیه کند اما آیا در آن حوالی موجود زنده ای هم یافت میشد؟ این را
از آن بالا میتوانست ساختمان ویران شده دهکده ای مشنگ نشین را ببیند که همین چند ماه پیش به دستور لرد سیاه قتل عام شدند و حالا ... اکثر آنها به عنوان اینفری، مرزداران امپراتوری مرگخواران در دریاچه ای در ده کیلومتری آنجا بودند. دیگر چیزی از ویرانه ها نمانده بود. کار پاکسازی به زودی به اتمام میرسید...
سوزش نشان بازویش به او یادآوری کرد که باید عجله کند به زحمت بلند شد و خودش را به دروازه قلعه بزرگی که خیلی ناگهانی روبرویش ظاهر شده بود رساند. چوبدستی اش را بیرون کشید و با حرکت آن دو تیرنورانی به سمت قلعه فرستاد
یکی سیاه و دیگری... از آتش... زیاد معطل نشد.
چند لحظه بعد در باز شد. بلافاصله بعد از آن مرد جوانی از سمت ساختمان قلعه لنگ لنگان جلو دوید. لاغر بود و ضعیف به نظر می رسید. لباس قرمز رنگ و رو رفته ای به سبک یونان قدیم به تن داشت. پشتش خم شده بود
با دیدن او رنگ از صورتش پرید. لرزان جلو آمد و تعظیمی بلند کرد. این خادم ویژه او بود. اگر چه در حرف شنوی به خوبی دم باریک نبود اما این لطف لرد سیاه بود که راحتی یار وفادارش را تامین میکرد.
از این دهکده مشنگی کمتر از سی نفر زنده مانده بودند که مانند سایرین برده وار به خدمت آنها در آمده بودند. افراد بیگناهی که طلسم شده بودند تا اطاعت را یاد بگیرند. تا نژاد برتر را بشناسند و حد خودشان را بدانند.
البته استیو جوان چندان کودن نبود. با چند بار شکنجه شدن آموخت که باید از که اطاعت کند. هر چند که تقریبا تمام شبانه روز را کار میکرد اما باز هم وضعیتش بهتر از پسر عمویش اندرو بود که سه سال بود اسکلتش برای یادآوری سرنوشت بردگان فراری جلوی عمارت قصر آویزان بود و هر روز بردگان را از جلوی او عبور میدادند تا عاقبت فرار را به آنها یادآوری کنند.
از مردان دهکده ی او به جز افرادی که توانایی کار کردن داشتند همه کشته شدند. از زنها، تنها تعداد معدودی از دختران جوان زیبا که برای تفریح اربابان به کار گرفته می شدند و از کودکان... تنها کودکان زیر هشت سال که
8 8 8
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
میشد روش صحیح اطاعت از ارباب را به آنها آموخت. چون تنها در این سن بود که مرگخواران میتوانستند ذهن آنها را کاملا پاک کنند، هرچه از گذشته می دانند نابود کنند و بعد از آن هرچه خود مایل بودند به آنها بیاموزند.
مدت زیادی طول نکشید که آنها فهمیدند هیچ راه فراری وجود ندارد. همه جای این قلعه شوم طلسم شده بود. البته هر از چند گاهی در میان تازه واردین چند نفری شانس خود را برای فرار می آزمودند که سرنوشت
دردناکشان عبرت سایرین میشد.
هیچ راه فراری وجود نداشت در همان روزهای اول اسارتش به بهای لنگ زدن ابدی یک پایش به خوبی این را
فهمیده بود.
آنها توانایی مقابله با این افراد را نداشتند. مشخصا قدرتشان خیلی کمتر از آن بود که جلوی آنها بایستند. نه تنها به خاطر تکه چوبی که در دست داشتند و با کمک آن کارهای هولناکی انجام میدادند بلکه به این دلیل که این افراد از هیچ کار وحشتناکی رو گردان نبودند.
این را زمانی فهمید که جیم ساندرسون همسایه قدیمی اش جلوی چشم آنها خوراک یک شیمر غول پیکر شد. از همان روز اول، او از دیگران جدا شده بود. اما میدانست که آنها هگر روز برای کار از سرداب قدیمی قلعه خارج میشوند و تا شب در مکانی نامعلوم کار میکنند. چند بار زمانی که نیمه شب به دنبال دستورات اربابش در قلعه پرسه میزد آنها را دیده بود که در حالیکه به حد مرگ خسته بودند از سر کار برمیگشتند. اما حرفی نمیزدند. نه به این دلیل که مسخ شده به نظر میرسیدند بلکه به این دلیل که زبانی برای حرف زدن نداشتند. این یک دستور بود اسرایی که به خارج از قلعه برده میشدند در همان روز اول قدرت تکلمشان را از دست میدادند. ذهن اکثر آنها در ماههای قبل از اسارتشان میماند. چیزی از جهان اطراف درک نمیکردند تنها میدانستند که باید کار کنند
آن زمان قلعه واقعا شلوغ بود. گنجایش این جمعیت را نداشت. اما الان چند ماهی بود که همه مردها را به جای دیگری منتقل کرده بودند و کودکان در همان روزهای اول به مقصدی نامعلوم از آنجا رفته بودند... او و چند زن جوان، تنها اسیران این قلعه ی شوم بودند.
درست بیاد داشت روزی که بعد از کشتار دهکده آنها را به این مکان شوم منتقل کردند، در حالیکه احساس
مدت 8 8
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
همه آنها را در باغ بزرگ پایین قلعه ردیف کرده بودند. هیچ کسی قادر به حرکت و حرف زدن نبود... حتی نمیتوانستند بر فجایعی که برسرعزیزانشان آمده بود اشک بریزند. قتل عام کنندگان با نفرت به آنها چشم دوخته بودند گویی به مشتی زباله نگاه میکردند.
در همین زمان در چوبی بزرگ قلعه باز شد و شنل پوشی از آن خارج شد. همزمان با ورودش وحشت و ترس شنل پوشانی را که در دو طرف دسته ی اسیران ایستاده بودند فراگرفت. میتوانست لرزش انها را احساس کند. زمانی که صورت او را دید خودش هم به لرزه افتاد... پوست سفید و بی روح. چشمان سرخ و بینی شکاف مانندش هر کسی را به وحشت می انداخت. همه ی شنل پوشان با هم قدمی عقب رفتند و تعظیم کردند. از کنار هر کسی که میگذشت از وحشت می لرزید. پشت سر او مردی با موهای جو گندمی و بینی عقابی حرکت میکرد هنوز خون انسان های بی گناه از لباسش میچکید... چند رشته تیره موهایش ته مانده جوانی اش بود. با این حال برخلاف سنش تمام موهایش روغن زده مینمود چشمان سیاهش هیج احساسی نداشت ... گویی به سادگی میتوانست دهها برابر افرادی که امشب قتل عام کرده بود را بکشد. نفرت عجیبی نسبت به این مرد در درونشی
شکل گرفت.
زمانی که شنل پوش کریه که به نظر رئیس سایرین می آمد جلوی اسیران متوقف شد. مرد مو روغنی چوبدستی اش را بالا آورد. بلافاصله کمر اسیران شروع به خم شدن کرد تا در حالت تعظیم قرار گرفت.
ولدمورت نگاهی پر نفرت به چهره اسیرانش کرد. جیغ وحشت زده کودکان در زیر طلسم سکوت خفه میشد... با حضور لرد سیاه سکوتی مرگبار همه جا را فراگرفت. همانطور که با نفرت به اسیرانش نگاه میکرد دستور داد: آنتونی ... بیا جلو
شنل پوشی نقابدار جلو دوید. ولدمورت با صدای سردش دستور داد: این بی ارزشها رو ببر به سیاهچال... یادشون بده کی رئیسه... یادت باشه تا یک هفته دیگه باید برای مراسم آماده باشن و بعد وظایفشون شروع میشه.
مرد نقابدار تعظیمیکرد و عقب ایستاد
صدای سرد دستور داد: پارکینسون...
صدای زنانه ای از پشت نقاب شنل پوشی درشت هیکلی که تعظیم کرده بود جواب داد: اربابا!
- اون زنها رو ببر به زیر زمین... یادشون بده چطور به اربابانشون خدمت کنند ... افراد من نیاز به تفریح دارن
اگر رنگی بر صورت زنان وحشت زده باقیمانده بود از تصور انچه پیش رویشان بود پرید
) ...و در مورد اون توله ها -
: : "|
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
ولدمورت نگاه مرگباری به ده دوازده کودک وحشت زده که گوشه ای جمع شده بودند کرد: هاشر چی از گذشته تو ذهنشونه پاک کنین، بهشون بفهمونین که تنها دلیل بودنشون خدمت به اربابشونه. یادشون بدین چی هستن و باید به کی خدمت کنند. جنهای خونگی روش درست خدمت کردن رو به اونا آموزش میدن... کارتون که تموم
شد به سوروس گزارشی بدین
- بله سرورم
- اوه راستی
ولدمورت به پشت سرش نگاه کرد: سوروس... من سر قولم هستم... خادمت رو انتخاب کن
مرد مو روغنی تعظیمی کرد. جلو آمد و برده های جدید را بررسی کرد. این افتخار بزرگی بود از میان افراد لرد سیاه تنها او بود که اجازه داشت خادمی برای خودش برگزیند. همه امکان داشتن خدمتگذار ویژه را نداشتتند این در واقع برتری او را به سایر مرگخواران یادآوری میکرد.
با نگاهش وسواسی گونه بردگان را بررسی کرد سرانجام جلوی استیو ایستاد. که نسبت بقیه سر حال تر و ورزیده تر به نظر میرسید حرکت سریعی به چوبدستی اش داد و او را از بقیه جدا کرد و با خشونت به کناری انداخت. در همان حال رو به چهره ی معترض آنتونی گفت: خودم خادمم رو تربیت میکنم.
: 8 83 : ::
تسلیم کردن یک جوان کله شق شانزده، هفده ساله اصلا آسان نبود. به خصوصی که او علاقه ای نداشت که خادمش را مدام فرمانبر کند. اما چند بار شکنجه در حد مرگ و چند روز گرسنگی به علاوه کشته شدن فجیع
یکی از بردگان به دستور لرد سیاه که بدن نیمه جانش بر ورودی قصر آویزان شد او را وادار به تسلیم کرد. حتی حالا که هر بار از جلوی در ورودی رد میشد جسد او که در طول سه سال تبدیل به اسکلت شده بود وحشت
برده جوان را به او یادآوری میکرد.
قبل از آن ماجرا چند باری برای فرار تلاش کرده بود که اما هر بار تلاشش با ظاهر شدن اربابش و شکنجه ای هولناک بی نتیجه می ماند. با گذشت زمان او یاد گرفت که سرنوشتش را بپذیرد و در مقابل زندگیش از اربابش اطاعت کند. نافرمانی از او عواقب وخیمی داشت. به زودی نام ارباب سوروس همانقدر او را می ترساند که نام لرد
سیاه اربابش را.
یاد گرفت که مطیع باشد و دستوراتش را مو به مو انجام دهد چون یک نافرمانی برابر بود با امتحان یکی از معجون های شوم اختراعی اربابش روی او ... از طرفی وقتی فکرش را میکرد او خیلی خوشبخت تر از آنهایی بود ح
: : ۱۷
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
که در زیرزمین اسیر بودند. درست است که مجبور بود جگر قورباغه پاک کند و روده ی سوسک درآورد اما حداقل هنوز زبانش را داشت. هرچند که تقریباً از آن استفاده نمیکرد چون اجازه حرف زدن نداشت.
باز هم جای شکرش باقی بود که جای خوابش زیر زمین نمور نبود و بر سر شکار موشها با دیگران دعوا نمیکرد. ته مانده غذای اربابش باعث میشد که از گرسنگی نمیرد. تنها کافی بود بیاد داشته باشد که هرگز به چشمهای او
نگاه نکند ... جلوی او حرف نزند، دستوراتش را اطاعت کند و تنها پشت سر او قدم بردارد. اتاق اربابش را تمیز نگهدارد و لباسهایش را مرتب اتو بکشد. صبحها قبل از بیدار شدن او صبحانه اش را آماده کند و بعد از آن تمام
روز به تهیه مواد اولیه معجون های اربابش میگذشت که یک اشتباه کوچک در این کار برایش گران تمام میشد.
در نظر اسنیپ، استیو از هر حیوانی کم ارزشتر بود. در سه سالی که به او خدمت میکرد هرگز یک وعده غذایی کامل نخورد. استراحتش هیچ وقت از چهار ساعت فراتر نرفت و تقریباً هر روز بارها و بارها شکنجه میشد.
شاید اگر استیو از رده بندی جادوگری خبر داشت متوجه میشد که از نظر ارزشی بعد از جن های خانگی آخرین ارزش را داراست... به طوری که به دستور اربابان حالا جنهای خانگی به کودکان آنها امر و نهی میکردند...
بودند آنقدر از هویت انسانی خود جدا شده بودند که با وجودی که صدها بار بدتر از جن های خانگی با آنها رفتار میشد باز هم از داشتن اربابی از نژاد برتر به خود می بالیدند.
| حالا... اربابش جلوی او روی زمین افتاده بود و به شدت خونریزی داشت. چقدر دلش میخواست که با دادست خودش این مرد را خفه کند یا رهایش کند تا از شدت خونریزی بمیرد اما حتی جرات چنین فکری را نداشت. با اشاره ی اربابش مطیعانه او را به دوش کشید و لنگ لنگان به اتاقش برد.
اسنیپ به محض اینکه روی تختش فرود آمد دستور داد: هی تو... اون کیفو بیار
این نامی بود که در سه سال اخیر داشت. به سرعت به طرف کمد قهوه ای رنگی که اربابش معجون هایش را در آن نگهداری میکرد دوید و با بیشترین سرعت ممکن کیف سیاه اربابش را بیرون آورد.
- درشو باز کن
از دستور اطاعت کرد. برخلاف تمام کیف هایی که دیده بود کیف ارباب به اندازه یک قفسه بزرگ جا داشت. قفسه ای که طبقاتش مملو از بطری های معجون بود
- اون بطری زرد رو از ردیف سوم بده به من... داری چه غلطی میکنی؟
ا A *
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
لرزش دستان وحشت زده اش باعث شد که بطری معجون بر زمین بیافتد و نصف آن روی زمین خالی شود.
- احمق بی عرضه
در کسری از ثانیه به شدت به دیوار کوبیده شد. اسنیپ شیشه ی نصفه ی معجون را با طلسمی به سمت خود کشید؛ و باقیمانده آن را روی زخمش خالی کرد. با چوبدستی چند ضربه به آن زد. زخمها به سرعت ترمیم
شدند و او بلند شد: لباسهای منو بیار... باید به خدمت لرد سیاه بریم.
با وحشت بیاد آورد که شنل تازه شسته شده ی اربابش را اتو نکرده. زمانی که با دستهای لرزان شنل قهوه ای تیره ای را به طرف اربابش گرفت او فریاد کشید: بیشعور ... هنوز نفهمیدی که در حضور لرد سیاه شنل سیاهمو می پوشم ؟ بیارشی
طنین صدای ارباب به خطرناک ترین حد خود رسیده بود. با ترسی و لرز به او نگاه کرد. جرات نداشت به اربابش
بگوید که پاک کردن یک کیسه روده ی اژدها به او فرصتی برای اتو کردن شنل را نداده.
اما...
دردی در سرش پیچید. این روشی بود که اربابش از او جواب میگرفت. نوع دیگری از شکنجه که جانشین زبان خدمتکار بینوا شده بود. ذهنش زیر و رو شد و بلافاصله چهره ارباب در هم رفت: حیوون بی ارزشی ... بازم تنبلی کردی؟ کروشیو
درد تمام وجودش را از هم می درید. ارباب با لذت جیغ زدن های او را که خودش را به در و دیوار می کوبید تماشا میکرد. بعد از مدتی که در نظر استیو چون سالی طولانی بود، درد متوقف شد و او مجروح و بیحالی روی
زمین اقتاد.
سوزش مجدد نشان دستش به اسنیپ یادآوری کرد که توسط اربابش احضار شده. به ناچار شنل قهوه ای را پوشید و به خدمتکارش که روی زمین ناله میکرد پرخاش کرد: شانس آوردی که لرد سیاه احضارم کرده... اون هیکل بی ارزشت رو جمع کن و راه بیوفت
با درد بسیار از جا بلند شد. در اتاق را برای اربابش باز کرد و با خروج او به فاصله ی دو قدم از اربابش، پشت سر
او حرکت کرد. در سر راهش امیلیانا یکی از دختران دهکده را دید که با حالتی زار از اتاق یکی از اربابان خارج می شد. نگاهش با نگاه استیو گره خورد. در این سه سال جهرک شادابشی به اندازه ی ده سال شکسته شده بوده و
چشمانش که زمانی به تابناکی آفتاب بود مرده و بی فروغ مینمود.
میدانست که او به زیر زمین میرود تا در سکوت به حال خودش گریه کند.
: : ۹
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- داری چه غلطی میکنی حیوون بی دست و پا؟
به خودش که آمد متوجه شد که فاصله اش با اربابش زیاد شده. قبل از اینکه دوباره گرفتار طلسم شکنجه گر
شود به سمت اربابش دوید. به دنبال او از پله ها بالا رفت و سعی کرد خاطره چشمهای اشک آلود دختر جوان، باعث شکنجه شدن مجددش نشود. خودش به اندازه کافی دردسر داشت.
بلاخره در طبقه پنجم جلوی در بزرگی از چوب گردو ایستادند. اسنیپ دو ضربه به در زد. صدایی سرد و بی روح که مو بر تنش راست میکرد دستور داد: بیا تو
اسنیپ داخل شد و استیو به دنبالش رفت. این اتاق در واقع سالن بزرگی بود با کف و دیوارهایی از مرمر سیاه. دور تا دور آن با فاصله ای مشخص پایه هایی سنگی قرار داشت. در روی هر پایه مجسمه ماری وجود داشت و هر مار حالتی داشت یکی آماده حمله بود. دیگری چمبره زده بود و سومی دهانش باز بود. یکبار استیو به چشم خودش دید که به دستور ارباب بزرگ یکی از مارها زنده شد و بدن برده ای را زنده زنده بلعید و زمانی که سر مرد جوان از دهانش بیرون بود مار به پایه ی خود برگشت. هنوز هم میتوانست سر آن مرد را بیرون از دهان باز
مار بیبیند.
در انتهای این منظره هول انگیز مجسمه بزرگی از ارباب بزرگ قرار داشت که در زیر پایش صدها جمجمه ریخته
بود. سفیدی رنگ جمجمه هایی که به بردگان مرده تعلق داشت بر روی کف تیره ی تالار در چشم میزد.
ندیده بود جایی که برای ساختنش روزانه صدها نفر از شدت کار شدید جان میدادند. اما توصیفش را از اربابش شنیده بود. مکان رویایی جادوگران. ارباب بزرگ به اربابش قول عمارتی را در آنجا داده بود...
سعی کرد چشمش به جمجمه ها نیوفتد. اما نگاهش به چیزی هول انگیز تر افتاد. تختی عظیم شبیه تخت پادشاهی که بر روی آن ... با دیدن صورت سفیدی که روی صندلی با شکوه نشسته بود به لرزه افتاد و فورا نگاهش را دزدید. زمانی که اربابش مقابل لرد سیاه به زانو در آمد او حالتی سجده وار انجام داد و طبق آنچه که
آموزش دیده بود تا پایان گفتگوی دو ارباب در همان حال ماند.
ولدمورت نگاه تحقیرآمیزی به مرد جوانی که روی زمین افتاده بود کرد: هنوز زند س؟ سوروس تو هر موقع که بخوای خدمتکار بهتری خواهی داشت نیازی نیست از این مردنی بیشتر از این استفاده کنی،
اسنیپ تعظیمی کرد: ممنونم ارباب... اما من برای تربیت کردن این حیوون وقت زیادی گذاشتم... تازه داره یاد
میگیره...
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- روزی چند بار تنبیه میشه؟
- اگه شعور نداشتشو به کار بندازه سه چهار بار
- تو خیلی دل رحمی سوروسی...
اگر سه سال پیش بود استیو ناسزایی می گفت اما او یاد گرفته بود که به چنین چیزی فکر هم نکند. چون اربابش به طور عجیبی افکار او را می خواند و این یعنی دردسر. بنابراین در همان حالت به صحبتها گوشی سپرد
- امروز دیر اومدی
- منو عفو کنید سرورم. در یک درگیری کمی صدمه دیدم ... قصد کوتاهی نداشتم.
لرد سیاه غرید: اما کوتاهی کردی... تو باید بلافاصله پیش من میومدی سوروس
چوبدستی اش را با حالتی خطرناک تکان داد. رنگ اسنیپ پرید. استیو چشمانش را بست و آرزو کرد کسی نفهمد که چقدر دوست دارد این مرد شکنجه شود. اما برخلاف تصور او، لرد سیاه اسنیپ را شکنجه نداد: این دفعه تو رو می بخشم سوروس. اونم برای اینکه مرده ی تو به هیچ دردم نمی خوره. حالا گزارش بده. اون بیرون
چه خبره؟
اسنیپ نفس عمیقی از سر راحتی کشید: عمارات اصلی تموم شد سی ارباب. خانه های اطراف هم تقریبا تموم شدن. اما... هنوز قسمتهای زیادی مونده... دیواره دفاعی هنوز ضعیفه... دارم روش کار میکنم که به کسی اجازه ی ورود نده... وقتی این کار تموم بشه می تونیم به اونجا نقل مکان کنیم
- خب اگه ما بخوایم اون دیواره ها قوی تر بشن به برده های بیشتری احتیاج داریم سوروس... شنیدم یه شهر کوچیک پشت اون تپه هست ... متوجه منظورم که میشی؟
اسنیپ لبخند مرموزی زد: بله سرورم.
- خوبه. امشب برین اونجا... خیلی سریع کارا رو انجام بدین.
بدن استیو از شنیدن حرفهای دو مرد ست شد. آن دو نقشه نابودی شهر کوچک مترسون را میکشیدند و این یعنی یک کشتار دیگر... یک فاجعه... اینبار نتوانست سکوت کند با خشم از جا برخاست: شما حق ندارین...
نمیتونین هر کاری دلتون خواست...
۱ است :
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
طلسم اربابشی او را خفه کرد. همانطور که در زیر طلسم شکنجه گر فریادهایی بی صدا میکشید صدای سرد ولدمورت را شنید: هنوز زبونش رو نبریدی؟
اسنیپ نگاه وحشتناکی به استیو که از شدت درد در حال مرگ بوت کرد: امشب این کارو میکنم سرورم
- خوبه... از برده های زبون دراز خوشم نمیاد... عجله کن سوروس، امشب خیلی کار داریم
اسنیپ تعظیمی به اربابش کرد. همزمان چوبدستی اش را حرکتی داد تا درد استیو متوقف شود. لگدی به او زد و دستور داد: پاشو راه بیوفت تنه لش
استیو به زحمت حرکتی به خود داد و از جا برخاست. اما بلافاصله بر زمین افتاد. دوباره سعی کرد و باز روی
زمیر ولو شد. اینبار نگاه وحشتناک اربابش مجبورش کرد که دعیبر پا بایستد. په ارباب بزرگ تعظیم کند و به دنبال اسنیپ از آنجا خارج شود.
پاهایش قدرت حرکت پا به پای اربابش را نداشت. نه تنها به خاطر اثر طلسم شکنجه گر... بلکه از ترسی. ترسی از تنبیهی که انتظارش را میکشید. اگر لرد سیاه دستور قطع زبانش را داده بود پس باید با آن خداحافظی میکرد.
زمانی که در عمارت غربی را برای اربابش باز کرد و منتظر ماند تا او داخل شود سرتا پایش می لرزید. ترجیح میداد در یک بشکه چرک خیارک غده دار فرو رود تا اینکه زبانش را از دست بدهد. باید معذرت میخواست اما حرف زدن بدون اجازه اوضاعش را بدتر میکرد. بنابراین در حالت تعظیم ایستاد تا اربابش را متوجه خود کند. این روشی بود که با آن برای صحبت اجازه می گرفت.
معمولا اسنیپ او را ندیده می گرفت اما اگر شانس یارش بود اجازه التماس کردن داشت
اینبار هم چند دقیقه به حالت تعظیم ماند. زمانی که مهره های کمرش از درد به فریاد در آمدند بلاخره صدای
دهانش را باز کرد... مطمئن نبود شجاعت حرف زدن داشته باشد. اما اگر این اخرین جمله اش می بود باید تلاشش را میکرد.
---- ا... آ... آرباب... عمر = ه =
اسنیپ همانطور که پشت به مرد جوان داشت با لحن خطرناکی شروع به صحبت کرد: تو باعث سرشکستگی من شدی از دستور من سرپیچی کردی ... تو حیوون بیشعور ... به خودت جرات دادی جلوی لرد سیاه...
} .م... م ... منو ببخشید ارباب... دیگه تکرار نمی شه -
۲ نت :
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- بله تکرار نمیشه چون تو دیگه زبانی نخواهی داشت.
استیو به زانو افتاد: خواهش میکنم ارباب... هر کاری... هر کاری بگین میکنم... التماس میکنم...
اما ارباب به التماسهای او توجهی نمیکرد جلو آمد. با حرکتی گلوی جوان بدبخت را در دست گفت. چشمان سیاهش را به چشمان او دوخت. استیو چند لحظه مبارزه جویانه به او خیره شد و همین کار دستش داد. او اجازه نداشت در برابر هیچ جادوگری سرش را بالا بگیرد چه برسد به اینکه به چشم اربابش خیره شود.
اسنیپ بی توجه به التماسهای مرد جوان گلوی او را فشاری داد. با یک حرکت چوبدستی او زبان مرد جوان از دهانش بیرون آمد. تمام تلاشش را برای برگرداندن آن به دهانش میکرد اما کاری از دستش برنمی آمد. ارباب با چوبدستی اش ضربه ای به زبان او زد. زبانش قطع نشد اما چون تکه گوشتی بی مصرف آویزان ماند.
صدای خشمگین ارباب به گوشش رسید: بخششی در کار نیست. نافرمانی بعدیت باعث مرگت می شه
و با خشم او را به عقب هل داد.
همانطور که خودش را از روز زمین جمع میکرد وحشت زده به زبانش نگاهی کرد. سنگین و بی حرکت بود و
هیچ حسی نداشت. با وحشت فریادی کشید و به گریه افتاد. صدای سرد اربابش به گوشش رسید: بی خودی زوزه نکشی... اون آشغال رو بکن تو حلقت و زودتر شنل منو آماده کن
ترس جایی برای نافرمانی باقی نمیگذاشت به سرعت زبان بی حسش را به کمک دستش در دهانش چپاند و هق هق کنان به طرف کشوی لباسها دوید تا شنل اربابش را اتو کند.
::: 8 583 83 83 588 م. م. هم به می rus
نیم ساعت بعد از رفتن رون، بچه ها به خانه هرمیون برگشتند. اینبار نه هری و نه هرمیون غیبتشان را به رویشان نیاوردند. با این حال سه جوان به خوبی متوجه شدند که نباید بیشتر از این شک به خود راه دهند.
زمانی که رون به خانه ی ریموس رفته بود و درخواست یک ملاقات کوچک با بچه ها را کرده بود هر سه نفر واقعا نگران بودند. امارون هم مثل سایرین خیلی ساده آنها را از اعتمادش به ریچاردسون مطمئن کرد. هرچند که برای اولین بار پس از ماهها واقعا شاد به نظر می رسید اما برای سیریوس که او را به خوبی میشناخت این
حسی که در زیر لبخند او غمی عمیق نهفته کاملا قابل احساس بود.
زمانی که رون، ریموس و تانکس را قانع کرد که تنها چند هفته دیگر دوری از فرزندشان را تحمل کنند، آنها
چندان خوشحال نشدند هرچند که به نظر می رسید خود رابرت خواهان این دوری است. جم
۳ نت :
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- راستشو بگو رون ... شما دارین چیکار می کنتین ؟
- من! هیچی ... اما یه دوست قدیمی دارم که اصرار داره به بچه ها آموزش بده... تا حالا هم از پیشرفت هر سه
شون راضیه
- پس چرا... رابرت چیزی به من نگفته؟
- اینو از من نپرسی ریموسی... من جوابشو نمیدونم
- باشه پس بهم بگو امروز چت شده؟
- تو فکر می کنی چمه ؟
- نمیدونم... اما از دفعه قبلی که دیدمت داغون تر شدی... ببین میدونم قضیه ی همسرت ناراحتت کرده...
رون حرف ریموس را قطع کرد: اون ماجراش جداسی... یه کاری کرده و باید جوابشم بده... بدبختانه کاری هم از
دست من ساخته نیست
بلند شدن رون از روی مبلی به قصد خداحافظی به ریموس فهماند که او علاقه ای به ادامه بحث ندارد. پس دست او را فشرد و تا پایین پله ها او را بدرقه کرد...
t t :: :: St:
- هی تو... شنل من رو بیار.
استیو به سرعت جلو دوید و شنل سیاه اربابش را به دستش داد. هنوز هق هق میکرد و چشمانش از وحشت بلایی که بر سر زبانش آمده بود خیس بود.
ارباب شنل را روی دوشش انداخت و آنرا گره زد. حرکتی به چوبدستی اش داد و بشکه بزرگی را ظاهر کرد. بی توجه به اینکه خدمتکارش در تمام ده ساعت گذشته بی وقفه کار میکرده دستور داد: تا وقتی من برمی گردم جگر همشونو جدا می کنی. همه شومی کوبی و بعد هم بلافاصله آب پزشون می کنی. وای به حالت اگه برگردم
و چیزیش مونده باشه.
استیو دهانش را باز کرد تا پاسخی دهد اما زبان بی حسش بی اختیار از دهانش خارج شد. به سرعت آنرا به درون دهانش برگرداند و تعظیم کنان باقیماند تا اربابش از در خارج شود.
8 تا 8
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
به محض اینکه ارباب از در خارج شد جلو دوید تا کارش را شروع کند. صدها سوسک سرگین غلطان زنده انتظارش را میکشیدند.
میدانست که اربابش برای کشتاری دیگر بیرون رفته تا صدها نفر را به عنوان برده برای ساخت شهر اربابان به آنها ملحق کند. بردگان ساختمان ساز معمولا کمتر از شش ماه عمر میکردند. کار زیاد و بی غذایی آنها را از پا در می آورد.
با مرگ هر برده، برده ای دیگر جایگزین می شد. مهم نبود که کسی می میرد. همیشه جایگزینی وجود داشت. خود او جزو سرسخت ترین هایی بود که زنده مانده بود. نه به این علت که کارش ساده تر یا اربابش مهربان تر
هرچم نمی دیدند.
سوسک بزرگی را با دستش له کرد و آنرا بلعید. از گرسنگی کشیدن بهتر بود. حداقل جلوی مرگش را می گرفت. غذایی که اربابش به او میداد هیچ وقت او را سیر نمیکرد در واقع تنها در حدی بود که از گرسنگی نمیرد ... و با کارهای سنگینی که انجام میداد این غذا به هیچ وجه کافی نبود.
اما به زودی یاد گرفت که میتواند از کارهایی که ارباب بر عهده اش می گذاشت برای زنده ماندن کمک بگیرد.
روزهای اول تحمل این وضع را نداشت. اولین بار ساعتها طول کشید تا چند چشم وزغ برای اربابش پاک کند. اما کمی شکنجه شدن یادش داد که از هیچ چیز به اندازه ی خشم یک ارباب نترسد... در هر حال وقتی جگر و چشم قورباغه را در می آورد ارباب به بقیه آن نیازی نداشت و از آنجا که هیچ وقت لاشه قورباغه ها را نمی شمرد
روزی را که برای اولین بار وارد این اتاق شد را به یاد می آورد. با دست بسته به دنبال مرد بینی عقابی کشیده میشد. زمانی که مرد در اتاق را باز کرد به شدت به درون اتاق پرتاب شد. با بسته شدن در، دست و دهانش باز
شد و او با خشم فریاد کشید: شما ها کی هستین ؟ از جون ما چی میخواین؟
مرد به سردی دستور داد: تا بهت نگفتم حق حرف زدن نداری
با شجاعت فریاد زد: من هر موقع که بخوام حرف میزنم. وحشی آدم کشی
- کروشی و...
دردی مرگبار وجودش را تکه تکه میکرد. استخوانهایش از ریشه پاره می شدند. نعره میزد و خود را به دیوار می کوبید. وقتی سرانجام درد متوقف شد به زحمت نفس میکشید. جم
اخت تا 8
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
اسنیپ با نگاهی مرگبار به او خیره شده بود: اینجا تا من اجازه ندادم کسی حرف نمیزنه. حالا گوش کن چی میگم ... تو اولین مشنگی هستی که به خدمت یک جادوگر در اومده. اگه شعورت او نقدر باشه که بفهمی... از این
بگیری،
- من هیچ وقت از کسی اطاعت نمیکنم. شما عوضیا...
- لنگ لوک
صدایش ناخودآگاه قطع شد. زبانش به ته حلقش چسبید. فریادش قبل از خارج شدن از گلو خاموش شد و او تنها توانست با چشمانی از حدقه در آمده به مردی که جلوی رویشی ایستاده بود نگاه کند.
در دس اول: تا بهت اجازه ندادم حرف نزن
دردسر دوم: مرا ارباب تو هستیم ... هیج جیز خارج از دستورات مری وجود نداره • • • کارهایی رو تعمج کنی که مر میگم ... هر نافرمانی رو به شدیدترین وجه ممکن جواب میدم... این اتاق می تونه محل مرگت باشه یا محلی زندگیت... حالا ... اون لباسها رو در بیار حیوون احمق
استیو غرید: اسمم استیوه عوضی...
هرچند که با وجود طلسم زبان بند صدایی از دهانش خارج نشد اما آن مرد حرفهایش را فهمید: اسم تو چیزیه که من میگم ... حیوون بی شعور ... حالا اون لباسها رو در بیار و یادت باشه اگه یکبار دیگه تو فکرت هم به من توهین کنی بد می بینی. یه چیز دیگه من یه حرف رو دوبار تکرار نمیکنم.
با وحشت لباسها را از تنش خارج کرد این مرد ذهن او را خوانده بود. مرد چوبدستی اش را حرکتی داد و پارچه کتانی کلفت زبر و قرمز رنگی را ظاهر کرد: بپوشش
زبانش باز شده بود
- این لباس بردگی توئه... از امروز تا روزی که بمیری این رو به تن خواهی داشت... پس بهتره مواظبش باشی این اولین و آخرین هدیه اربابت به توئه فهمیدی؟
است :
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
مرد حرکتی به چوبدستی اش داد در برابر چشمان حبرت زده ی استیو پارچه ی قرمز حرکتی کرد و پایین آمد. مثل یک لباس دور بدنش پیچید از زیر آرنجش گذشت و در سر شانه گره خورد... چیزی شبیه لباس یونانیان
باستان.
مرد جلو امد: زانو بزن
استیو حاضر به این کار نبود اما با حرکت تکه چوبی که مرد در دست داشت بی اختیار جلوی او به زانو افتاد و نگاه پر کینه اش را به چشمان او ریخت: از این نگاه کردنت خوشم نمیاد... یادت باشه حق نداری به چشم من
خیره بشی... گفتی اسمت چی بود؟
- استیو ... استیو مایرز...
بعد دست راستش ر روی سر استیو گذاشت. با دست چپش چوبدستی اش را حرکتی داد: استیو مایرز... به تو
افتخار خدمت به خودم را عطا میکنم... از این پس تا لحظه مرگ
- اما من نمیخوام برده ی کسی باشم... تو نمیتونی...
مرد پوزخندی زد: کسی نظر تو رو نخواست
بعد وردی را زمزمه کرد و چوبدستی اش را در دو طرف بدن او حرکت داد. بدن استیو سرد شد، حس میکرد زنجیری نامرئی او را به این مرد متصل کرده... مرد ادامه داد: به این وسیله تو تا پایان عمر در خدمت سوروس
استیو زنجیری را که او را به اسنیپ متصل میکرد احساسی میکرد اما چیز قابل لمسی در آنجا نبود با این حالی
مطمئن بود که حسش خطا نمیکرد. با وحشت پرسید: چیکار کردی؟
اسنیپ تو رو به خدمت خودم در آوردم ... برای ابد
- تو نمیتونی این کارو بکنی عوضی...
- کروشیو
درد... درد ... و باز هم درد ... وقتی که قدرت نفس کشیدنش به اتمام رسید درد متوقف شد. صدای سرد مرد
دستور داد: می بینی؟ توهین به اربابت نتیجه لذت بخشی نداره...
۷ نت :
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
استیو خشم را در چشمان سیاه او می دید... و باز دارد... اینبار زمانی که درد متوقف شد یاد گرفت که هرگز به
چشمان او نگاه نکند.
به زودی جهنمی ترین روزهای زندگیش آغاز شد. آن شب او روی زمین سرد زیر تخت اربابش خوابید تا محل خوابش را بشناسد تمام مدت به این فکر میکرد که حتی جو سگ برادرش جای خواب بهتری داشت... حداقل یک سبد مخصوص داشت... هرچند که استیو خیلی زود فهمید که به اندازه یک سگ هم برای اربابش ارزش
ندارد.
نیمه شب آرام از جایش بلند شد. باید از این جهنم خارج می شد. مرد روی تختش خرناسی میکشید. آهسته در
به سمت دروازه های قلعه دوید. هنوز به دومتری دروازه ها نرسیده بود که...
- جایی میخواستی بری؟
صدای سرد مرد مو روغنی میخکوبشی کرد. تمام شجاعتش را جمع کرد: من اینجا نمیمونم و کسی هم نمیتونه
منو مجبور کنه...
- این تو نیستی که تصمیم می گیری... بهت گفتم که تا اجازه ندادم از اتاق خارج نشی... مثل اینکه باید بیشتر
تاکید کنم.
چوبدستی مرد پایین آمد درد ... درد و باز هم درد. نعره هایش زمین را می لرزاند. سرانجام مرد چوبدستی اش را
بالا برد: دنبال من بیا
با وجود مقاومت خودش، بدنش از مرد اطاعت میکرد. به دنبال او به راه افتاد و جلوتر از او به در اتاق رسید
- درسی سوم: هیچ وقت جلوتر از من حرکت نکن
چوبدستی مرد در دستش با حالتی تهدید آمیز حرکت میکرد. درد مکرر ترس عجیبی از این تکه چوب را در دل جوان نگون بخت ایجاد کرده بود. با وحشت عقب کشید و مرد دستور داد: در اتاقی رو باز کن
با دستی لرزان در اتاق را باز کرد و عقب ایستاد تا مرد عبور کند: حالا می تونی بیای تو
- بله...
- بله ارباب... یادت باشه من چیزی رو دوبار تکرار نمیکنم و فراموش نکن من همیشه اینقدر مهربون نیستم ... |- ...حالا
ا A *
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
او چوبدستی اش را حرکتی داد و در چوبی زهوار در رفته ای را از وسط دیوار سنگی ظاهر کرد: دنبالم بیا
استیو به دنبال اسنیپ از در وارد شد. زیر زمینی تاریک و نمور پیش رویش بود. به دنبال مرگخوار از پله های تاریک پایین رفت و به اتاقک تاریکی رسید که تعدادی بطری و چند بشکه ی در بسته در آن بود. اسنیپ به
یکی از بشکه ها اشاره کرد: درش رو بردار
استیو به آرامی جلو رفت و با تردید در بشکه را برداشت. قورباغه های زنده در آن جست و خیز میکردند. احساس دل بهم خوردگی میکرد. نگاهش را برگرداند اما اربابش به سادگی گفت: مسخره بازی در نیار... تا صبح که احضارت میکنم چشم قورباغه ها و جگرشون رو تو اون دو تا بطری جمع می کنی مگه اینکه بخوای خشم منو
ببینی. ضمنا تا کارت تموم نشده از غذا خبری نیست و بالا هم نمیایی
آنگاه چوبدستی اش را حرکتی داد و تیری آتشین ظاهر کرد: این یعنی باهات کار دارم هر موقع دیدایش به نفعته که فورا خودتو به من برسونی...
اسنیپ بالا رفت و در را پشت سرش بست. استیو کمی صبر کرد تا مطمئن شود که او خوابیده و بعد تلاشش را برای فرار از سر گرفت اما اینبار طلسمی که اسنیپ روی در گذاشته بود مانع از خروجش میشد. به ناچار بازگشت ... گیج شده بود حاضر به اطاعت از این مرد نبود اما اصلا دلش نمیخواست دوباره آن درد وحشتناک را
تحمل کند. به اجبار جلو رفت تا دستور اربابش را انجام دهد... اما...
برای پسر ارشد یک تاجر ثروتمند که زمانی در دهکده شان پادشاهی میکرد این اصلا کار ساده ای نبود. در تمام عمرش حتی گرد روی میز خانه شان را نگرفته بود. از کودکی چهار خدمتکار داشت، به هر چیز که احتیاج داشت تنها دستور صادر میکرد. نه اینکه فرد بی عرضه ای باشد. برعکس انقدر جسارت داشت که در برابر کسانی که قدرتشان از او بیشتر بود به تنهایی از خانواده اش دفاع کند و خوشبختانه بعد از مرگ شجاعانه برادر کوچکش موفق شده بود درست به موقع بقیه را فراری دهد اما خودش سرانجام گیر افتاده بود برای چنین کسی خفت کار
کردن برای قاتل برادرش آنهم اینطور برده وار واقعا وحشتناک بود.
اما ظاهرا چاره ای نبود. هیچ کاری از او برنمی آمد تنها دلخوشیش اطمینان او از امنیت خانواده اش بود و امید به اینکه روز انتقام فرا خواهد گرفت.
به ناچار به سراغ ظرف رفت تا به کار مشغول شود اما او یک کودک روستایی عادی نبود. به محض اینکه شکم اولین قورباغه را شکافت طاقت نیاورد و حالش بهم خورد. چطور میتوانست دل و روده اش را بهم بریزد و جگرش را درآورد؟ ... در آن زمان استیو حتی خوابش را نمی دید که چنین چیز چندش آوری روزی تنها منبع تغذیه و
زنده ماندنشی شود.
۹ نت :
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
تا صبح بیشتر از ده قورباغه را پاک نکرده بود و صدها بار بالا آورده بود. همین باعث شد حسابی تنبیه شود. دفعه بعدی که اقدام به فرار کرد علاوه بر دو روز گرسنگی، مچ پای راستش هم با یک حرکت چوبدستی اربابش شکست و از آنجا کده کسی آنرا مداوا نکرد به مرور در همان حالت جوش خورد تا هربار کا لنگان قدم بردهای داشت و پایش درد می گرفت به خود یادآوری کند که چاره ای جز اطاعت ندارد. به خصوصی که بعد از گرفتار شدن اندرو، ارباب او را مجبور کرد که هر روز صبح چند دقیقه ای را جلوی بدن او بایستد و به پرندگانی که چشم او را از حدقه در می آوردند و گوشت بدن عریانش را زنده زنده میخوردند نگاه کند. فریادهایش را بشنود و مرگ تدریجی اش را ببیند. تا یاد بگیرد که فکر فرار به سرش نزند. برخلاف تصورش هیچ کس به کمک آنها
نیامد. گویی تمام دنیا آنها را فراموش کرده بودند. حتی خانواده خودش...
حالا سرعت عملش بیشتر شده بود. دیگر با دیدن دل و روده ی قورباغه ها دچار تهوع نمیشد و با اینکه اکثر روزها چندین ساعت کار میکرد از زندگیش راضی بود. چون وضعیتش بهتر از اندرو بود
با این حال هر چند وقت یکبار، کشتارهای دهکده های اطراف حسابی بهمش می ریخت. آن شب زمانی که ارباب و دوستانش با بیشتر از چهارصد مرد و زن و کودک به قرارگاه بازگشتند از نیمه شب گذشته بود. از پنجره اتاق میتوانست اتشی را که از دهکده های اطراف زبانه میکشید ببیند تازه کارش تمام شده بود و میخواست چند دقیقه ای استراحت کند اما میدانست که باید لباسهای اربابش را برای رفتن به حضور لرد سیاه آماده کند. معمولا بعد از حمله سراپای لباسش خونی بود. هرچند که استیو میدانست راه سریعتری برای کشتن وجود دارد
اما مرگخواران از شکار مشنگها به شیوه ای حیوانی لذت میبردند.
استقبال از اربابش آماده کرد
8" |
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
فصل شانزدهم:
آنچه نباید میشد
| نتیسیریو سی + ... مواظب باش... اگد قرار باشه همچین طلسم خطرناکی لر اینقدر بی ملاحظه استفاده کنی یا خود تو به کشتن میدی یا یکی دیگه رو میکشی
چند روزی بود که هری آموزش طلسمهای خطرناک را به بچه ها شروع کرده بود. اگر چه یکی دوبار حسابی به هم صدمه زدند و هری مجبور بود چشم از آنها بر ندارد تا به موقع طلسمهای خطرناک آنها را خنثی کند اما اقرار میکرد که از نتیجه ی کار راضیست. بعد از طلسم گردباد سیریوس مهارت خاصی در اجرای طلسم جذب
انرژی پیدا کرده بود و یکی دو بار هم طلسم آتش زننده را طوری اجرا کرد که هری را وادار به تشویق کرد.
رابرت در روحیه اش خشونت کمتری داشت. اگر چه یکبار که از برخورد طلسم سیریوس به نانسی عصبانی شده بود ثابت کرد که در صورت عصبانیت واقعا خطرناک خواهد بود مهارت خوبی در طلسم فرمان و طلسمهای پرتابگر داشت. هری حاضر بود شرط ببندد که لوپین جوان با یکی از طلسمهای انفجاریش میتواند استخوانهای
یک فیل را در هم بکوبد.
چیزی که برای هری جالب بود مهارت خاصی نانسی در بعضی طلسمها بود که به طور عجیبی سارا را برای هری تداعی میکرد. اگر چه به نظر میرسید که اکثر طلسمهایی که هری میخواست به او آموزش دهد را قبلا نیک به خوبی به دختر جوان یاد داده بود و این هری را به هیجان میآورد. به طور عجیبی به هر سه ی آنها افتخار
میکرد. در پایان ماه نهم اموزش سه نوجوان به اندازه ای اموزش دیده بودند که هری مطمئن بود اگر بخواهند از پس هر فرد ورزیده ای برمی آیند. اگرچه به دلیل شک کردن تانکس و ریموس، رابرت مجبور شده بود شبها
به خانه برگردد اما هر روز قبل از طلوع خورشید خودش را به انجا میرساند تا در کنار دوستانش تمرین کند.
سه نوجوان با تلاشی خستگی ناپذیر شبانه روز تمرین میکردند، هرچه بیشتر پیش میرفتند تلاششان بیشتر میشد. حالا به خوبی قادر بودند ذهن حریف را بخوانند، حملات او را حدس بزنند و از تفکرات دشمن بر علیه خودش استفاده کنند. هری موفق شده بود آنچه را که در دو سال آموخته بود، نه ماهه به آنها آموزش دهد و از
این بابت به خودش و آنها افتخار میکرد اگرچه هنوز راه زیادی پیش رو داشت.
ب: * :: : ج::د ::
: "| ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
برای رونالد ویزلی زندگی رنگ دیگری گرفته بود. تا چندی پیش فکر میکرد که با وجود گرفتاری همسرش، ترد شدن از خانواده و زیر سوال رفتن کار و آبرویش، در بدترین شرایط ممکن قرار دارد اما امروز حالش آنقدر بد بود که دیگر بدتر از آن وجود نداشت. خوشحالی بیش از حدش از بازگشت هری در همان چند دقیقه اول رنگ
باخته بود. از نظر هری، رون با خیانت به هرمیون، به دوستی سه نفره شان خیانت کرده بود.
رون به خوبی از احساس برادرانه ی هری نسبت به هرمیون خبر داشت. بارها برخورد آن دو را با هم دیده بود. اما اینبار... به نظر نمی رسید که هری برای هرمیون تنها یک دوست قدیمی باشد و حرف هری ثابت میکرد که
کرده بود.
از طرفی رون خاطرات هری را دیده بود. حالا تمام آنچه را که هرمیون میدانست او نیز میدانست، تمام آنچه را که بعد از آخرین ملاقاتش بر سر هری آمده بود. اتفاقاتی که منجر به مرگ خواهرش شده بود و سختی هایی که هری کشیده بود و این چیزی بود که او را نگران میکرد. رون به هیچ وجه هری را در مرگ جینی مقصر نمیدانست. میدانست که او تمام سعیش را برای نجات همسرش کرده اما به خوبی فهمیده بود که هری خود را مقصر میداند. علاوه بر این چیز دیگری او را نگران میکرد...
با شناختی که از دوستش داشت مطمئن بود که او خودش را به درد سر می اندازد. حاضر بود شرط ببندد که
هری همین الان در فکر کاری بود که احتمالا سرش را به باد میداد و مسلماً به همین دلیل بود که با این سرعت آموخته هایش را به بچه ها منتقل میکرد...
واضح بود که هرمیون نیز او را همراهی میکرد. کنار گذاشته شدن از این ماجرا به هیچ وجه برای رون قابل تحمل نبود. صحنه تکان دهنده مرگ لی لی و جینی و دیدن درماندگی هری چیزی نبود که او به سادگی
خوشبختانه او آنقدر دوستانش را میشناخت کد با یک نگاه آمادگی آنها را برای تولید دردسر احساس کند ژ آنقدر تجربه داشت که در همان لحظه ای که به تنهایی خانه هرمیون را ترک میکرد برگردد و با بیشترین سرعت ممکن طلسمی رد یاب را روی همسر سابقش بگذارد، واضح بود که. هر کجا هری می رفت هرمیون هم
همراهش بود.
83 85 :: * :8
- پسرا... تنبلی بسه... چقدر میخوابین
: - ۲
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری از پشت در اتاق پسرها این را گفت اما جوابی دریاقت نکرد. آهسته در را باز کرد. هر دو تخت خالی بود: اوه مرلین دیگه کجا رفتن؟
کم کم داشت صبرش را از دست میداد. به نظر میرسید که بچه ها هنوز به او شک دارند. با این فکر به سمت اتاق هرمیون رفت دو ضربه به در زد: هرمیون... بیداری؟
هرمیون هم جوابی نداد هری که واقعا نگران شده بود در را باز کرد: بچه ها تو اتاقشون نیستن. من واقعا نگرانشونم. تو میدونی کجا رفتن؟
هرمیون در تختش غلطی زد و بین خواب و بیداری زمزمه کرد: رفتن؟
بعد خیلی ناگهانی سر جایش نشست و وحشت زده تکرار کرد: رفتن؟ و ای دیگه نه...
- کیا رفتن؟
این صدای خواب آلود از تخت دیگر بود. نگاه هر دو نفر به چهره ی خواب آلود نانسی در تختش افتاد. دیدن
نانسی تا حدودی خیال هاگری را راحت کرد. مطمئن بود که رابرت و سیریوس بلور او جایی نمیروند اما پس + ... آنها کجا بودند؟
به سرعت از اتاق خارج شد. در همین لحظه با رابرت روبرو شد که از حمام بیرون می آمد: صبحع بخیر سام... اتفاقی افتاده ؟
رابرت ! هیج معلومه کجایی؟
- دوش میگرفتم. اتفاقی افتاده؟
هری گیج و سردر گم به سمت هرمیون و نانسی که خودشان را به در اتاق رسانده بودند برگشت هرمیون با تردید به او نگاه میکرد اما نگاه نانسی روی اندام ورزیده ی رابرت قفل شده بود. هری نگاهی به اطراف کرد: هیچ کدوم شما سیریوس رو دیده؟
- نه...
- وقتی من بیدار شدم تو تختش نبود...
- فکر کنم بدونم کجا ...
: ۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
در همین زمان در خانه باز شد. هر چهار نفر به طرف در برگشتند سیریوس خیس و گل آلود وارد شد. نگاهی به سایرین کرد: عجب بارونی ... صبح همگی بخیر... سحر خیز شدین
هری با خشم جلو رفت: کجا بودی؟
پاتر جوان شنلش را از جالباسی اویزان کرد: یه کاری داشتم که باید انجام میدادم
- این موقع صبح؟
نانسی اعتراض کرد: نمیشد حداقل به من بگی؟
مرد جوان نگاه سردرگمی به اطرافیانش کرد و مختصر جواب داد: امروز یکشنبس
این جواب سه نفر دیگر را کاملا قانع کرد. نانسی سرش را پایین انداخت. رابرت با حالتی عصبی دستش را لای موهایش فرو برد و هرمیون دلسوزانه به جوان خیره شد. با این حال هری که معنی این حرف را درک نکرده بود
با سردرگمی به آنها نگاه میکرد.
سیریوس نگاه دیگری به چهره ی سایرین کرد و چندان از مفهوم نگاهها خوشش نیامد: من خیلی گشنامه کی
صبحانه میخوره؟
- من هنوز قانع نشدم سیریوس پاتر
پسر جوان با خشم برگشت: سام... قرار ما این بود که پیش تو تمرین ببینیم من وظیفه ندارم گزارش رفت و آمدهامو به تو بدم. اما برای آخرین بار میگم ... رفته بودم هاگزمید. اینرا گفت و بدون توجه به سایرین برای حوردن صبحانه وارد آشپزخانه شد
- هاگزمید ؟
نانسی توضیح داد: رفته سر قبر مامان و بابا... هر هفته میره
سکوت بار دیگر بر جمع حاکم شد. زمانی که رابرت و نانسی در آشپزخانه به سیریوس ملحق میشدند هرمیون به آرامی به سمت هری برگشت نگاه هری چیزی در خود داشت حسی از خشم و دلسوزی،...
: { { :: St t:
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
انتظار رون خیلی طول نکشید. از فردای آن روز به کمک طلسم ردیاب، رون از هر جایی که هری و هرمیون رفت و آمد داشتند مطلع می شد. به دنبالشان میرفت و دورادور آنها را می پایید. تعلیق شغلیش در این مورد به
نفعش تمام شده بود. حداقل خیالش از سلامت دوستانش راحت میشد.
در این مدت بلاخره رضایت هری از شاگردانش جلب شد و حالا... هر سه نفر به خوبی ارتباط ذهنی را آموخته بودند. دیواره ذهنی شان کاملا محکم شده بود و به سادگی ذهن یکدیگر را می خواندند و حتی گاهی مخفیانه سعی میکردند به ذهن خود او هم نفوذ کنند... زمانی که آنها تمرین میکردند هری این فرصت را داشت تا در سکوت به نقشه هایش فکر کند یا برنامه های تلویزیون جادوگران را دنبال کند که معمولا اخبار خوبی به همراه داشت. آنروز هری خیلی دیر دست به کار شده بود و اخبار تقریباً به آخر رسیده بود و حالا خبرهای بی خودی مثل تولد یک اژدهای چهار سر در رومانی (هری به این فکر کرد که مسلماً چارلی و ربکا باید آنجا باشند و آخرین مدل شنل برای جشن هالوین که به نظر هری احمقانه ترین خبرهای قرن با وجود حملات مکرر مرگخواران بود در حالی پخش بود) :
خبرنگار ساحره ی خوش قیافه ای بود که شنل ارغوانی رنگی به تن داشت. موهایش را به طرز مسخره ای درست کرده بود و پر انرژی صحبت میکرد: دوستان خبر بعدی برمی گرده به مدل جدید ردا که ظاهرا طرفداران زیادی داره ... دوربین در کوچه ی دیاگون دوری زد و چندین نفر را نشان داد که لباسهایی به سبک رومیان باستان و با رنگهای مختلف پوشیده بودند. خبرنگار با هیجان به سمت یکی از این افراد که حدودا بیست و دو
سه ساله به نظر می رسید و ظاهری بیمار داشت رفت: روز بخیر آقا... از تلویزیون جادویی مارس مزاحمتون میشم میخواستم نظرتون رو راجع به این مد جدید لباس بپرسم ؟
مرد جوان چند لحظه با وحشت به گزارشگر خیره شد بعد در برابر چشمان حیرت زده ی هری آتشی شعله
کشید و مرد ناپدید شد
::: 8{{ {{ :: :{{ :::
هری چند لحظه با تعاجتب به تلویزیون خیره شد. گزارشگر و فیلم بردار همراه او هم به همان اندازه متعجب
بودند... این چه معنایی داشت؟
رشته افکار هری با ورود هرمیون پاره شد. با نگاهی هری متعجب را از نظر گذراند: اتفاقی افتاده هری؟
- نه... چیزه... به بچه ها گفتی؟
- آره... سه تایی شون منتظرن
دات :
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
قرار بود آنروز هری امتحانی از سه شاگردش بگیرد. این امتحان برای این بود که هری از قدرت ذهنی آنها مطمئن شود. از جا برخاست و به اتاق دیگر که با جادو چند برابر شده بود و معمولا محل تمرین بچه ها بود
رفت. سه نوجوان روی صندلی های چرمی در کنار هم نشسته بودند و به شدت مشغول تمرکز بودند.
هرمیون نگاهی به هری کرد: تو مطمئنی که کار درستیه؟
- این سریعترین راهه هرمیون. بعد از اون میتونم با خیال راحت برم سراغ ولدمورت
- ولدمورتا شما میخواین برین دنبال اون؟
سیریوس چشمهایش را باز کرده بود. هری دستور داد: گفتم تمرکز کن سیریوس
سیریوس صاف نشست در این چند ماهه به قدری به این معلم سخت گیر ومرموز علاقه پیدا کرده بود که
خودش هم تعجب میکرد: خواهش میکنم سام... اگه میخوای بری سراغ اون منم باهات میام
- تو هنوز خیلی جوونی سیریوس
- متوجه نیستی؟ اون پدر و مادر منو کشته.
نانسی هم وارد بحث شد: پدر و مادر هر دومون رو... و همینطور لی لی
رابرت هم چشمهایش را باز کرد: منم میام.
هری و هرمیون نگاهی رد و بدل کردند. سیریوس ملتمسانه ادامه داد: خودت بهمون گفتی که وقتی آماده بشیم هر کاری بخوایم می تونیم بکنیم.
- من هنوز نگفتم که شما ها آماده این ... حالا خوب گوشاتونو باز کنین. من به شماها آموزش نمیدم که برین خودتونو به کشتن بدین. وقتی هم گفتم آموزشتون میدم منظورم یه تمرین چند هفته ای نبود. اما بدبختانه الان
فرصتمون خیلی کمه. من باید زودتر برم.
- بری! کجا؟ تو به من قول دادی...
- من سر قولم هستم سیریوس، اگه در امتحان امروزت موفق بشی میتونی وارد اون اتاق بشی و اگه من برگشتم... آموزشتون رو ادامه میدیم. حالا چشماتونو ببندین و ذهنتونو خالی کنین
- ولی ...
:
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- شنیدی چی گفتم سیریوس ... تمرکز کن
لحن محکم و خشن هری، سیریوس را وادار به تسلیم کرد اما نانسی کوتاه نیامد: شما نمیتونین به ما بگین چیکار کنیم ما میخوایم...
هری با لحنی ملایمتر جواب داد: به من گوش کن نانسی... درسته که تو این چند ماه خیلی پیشرفت داشتین اما شما هنوز نمیتونین جلوی ولدمورت وایسین وقتی آماده شدین می تونین برین دنیا رو بهم بریزین اما تا اون روز هنوز خیلی مونده...
- اون باید تفاصی کاراشو پس بده
هری با نگاه خیره ای به سمت رابرت برگشت و بر سر او فریاد زد: رابرت ... مطمئن باشی کشتن شما سه تا هیچ کاری برای اون نداره حالا دراز بکشی
با این چهره جدید عصبانیتش واقعا ترسناک میشد. سیریوس به ناچار تسلیم شد و به تبعیت از او رابرت و نانسی هم روی صندلی هایشان ولو شدند. زمانی که هر سه نفر آماده شدند هری توضیح داد: کاری که میخوام بکنم حمله همزمان به ذهن شماهاسی... این کار یه کمی درد داره... باید درد رو پس بزنین و تمرکز کنین.
زمانی که هر سه نفر آماده شدند هری رو به هرمیون کرد: میدونی که باید چیکار کنی؟
هرمیون با تردید سر تکان داد: تو مطمئنی؟ منظورم اینه که...
- هرمیون! این سه تا ادعای مبارزه با ولدمورت لر دارن اگد نتونین یه ذره دارد رو تحمل کنن که ... ضمنا این
سریعترین راهه... من دیگه نمیتونم صبر کنم.
- اما ... ممکنه به بچه ها صدمه بزنی
- باورم نمیشه هرمیون ! واقعا فکر کردی اگه فکر میکردم ممکنه ذره ای بهشون صدمه بخوره این کارو میکردم؟
هرمیون به سرعت خلع سلاح شد. هری رو به سه دانش آموزش کرد: کاری که میخوام بکنم یه مبارزه ذهنی چند ساعتس ... یه کمی درد داره... در واقع کمی کمتر از طلسم کروشیو درد داره... اما من میدونم که شما از پسش بر میاین. حالا تمرکز کنین و درد رو پس بزنین. جلوی افکاری رو که من میخوام وارد ذهنتون کنم بگیرین و سعی کنین به ذهن من نفوذ کنین اگه یکیتون موفق به این کار بشه ... من اون در رو باز میکنم ... و باور کنین جایزه ای که توشه ارزش این تلاش رو داره... بقیش به میزان تمرکز و قدرت تحمل درد خودتون
•بستگی داره... آماده این ؟
: ۷۴۶
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
زمانی که هر سه نفر سرشان را به نشانه ی آمادگی تکان دادند هری قدمی به جلو برداشت. درست بالای سه صندلی ایستاد و دستهایش را از هم باز کرد. هجوم انرژی را در دستهایش حس میکرد. در یک لحظه دستهایش را به هم کوبید. برقی درخشید و هری و سه نوجوان را در برگرفت. بلافاصله سه نفر از درد به تقلا افتادند.
هیچ کاری از دست هرمیون نگران بر نمی آمد جز اینکه صبر کند و دعا کند که همه چیز همانطور که می خواهند پیش برود.
برای چند دقیقه اول این هری بود که به ذهن آنها حمله میکرد اما زیاد طول نکشید که فریادهای سه جوان خاموش شد با زحمت درد را پس می زدند برخلاف انتظار هرمیون جدال به تساوی کشید. حالا کم کم هجوم به ذهن هری آغاز می شد و او با تکیه بر صندلی نانسی سعی میکرد تمرکزش را حفظ کند. کشاکش این مبارزه حدود نیم ساعت طول کشید در این مدت گاهی هری و زمانی سه نوجوان از درد فریاد می زدند. سرانجام قدرت تحمل نانسی شکست و او عقب نشینی کرد. زمانی که از شوک دیدن دست و پا زدن سه مرد خارج شد به
هرمیون پیوست تا شاهد مبارزه ی رابرت و سیریوس باشد.
رابرت یک ساعتی بیشتر از نانسی دوام آورد کمی بعد او نیز با دلهره به استادش و سیریوس نگاه میکرد که سرسختانه با هم میجنگیدند و به نظر میرسید که هیچ یک خیالی کوتاه آمدن ندارد.
حمله همزمان به ذهن سه نفر به ریچاردسون فشار زیادی وارد کرده بود او حالا رسماً روی صندلی پشت سرش افتاده بود اما ارتباط ذهنی اش با سیریوس هنوز پا بر جا بود. حتی یکی دوبار مجبور شد از تمام قدرتش برای پس زدن او استفاده کند. ظاهرا سیریوس عظمش را برای بردن این مبارزه جزم کرده بود. با هر دو دستش دسته های مبل را چنگ میزد، دندانهایش را به هم می سایید و درد را تحمل میکرد گاهگداری زمزمه های دردآلود
مرد جوان به گوش میرسید که به خودش امید میداد: یه کم دیگه... یه کم دیگه
اما تلاش او به دو ساعت هم نکشید. نه به این علت که او ارتباط ذهنی اش را گسسته بود، برعکس این
ریچاردسون بود که روی زمین سرنگون شده بود...
رابرت و هرمیون به سرعت جلو دویدند: تو حالت خوبه سام؟
هری همانطور که به کمک رابرت از روی زمین بلند میشد نفس زنان سر تکان داد: فقط ... یه کم سرم درد
مسکنه
هرمیون که خیالش راحت شده بود صدایش را بالا برد: خیلی کله شقی... ممکن بود خودتو بکشی
8" ۷۸
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری از لای چشمان خسته اش که به زحمت باز میشد به سه شاگردش نگاهی کرد: بهتون افتخار میکنم بچه
ها...
ب: * :: }}: به
- حالا میخوای چیکار کنی؟
نیم ساعتی بود که خستگی مبارزه سه جوان را به خواب فرو برده بود. هری همانطور که روی کاناپه دراز کشیده بود از لای یکی از چشمان خسته اش نگاهی به هرمیون کرد: میرم دنبالش... حالا دیگه جاودانه سازی نداره. پس
کار تمومه
- چطوری میخوای پیداش کنی؟ میدونی چند وقته که مستقیما وارد عمل نشده؟
- مجبورش میکنم که این کارو بکنه... مشکل من اینه که نمیدونم چطوری میتونم از زمان و مکان حمله مرگخوارها مطلع بشم. اگه بدونم اونا کجان... میتونم ریدلی رو هم پیدا کنم. بلاخره تو یکی از این درگیری ها اون خودشو نشون میده... مجبورش میکنم نشون بده.
هری با خشم دندانهایش را بهم میسایید و هرمیون در سکوت به او خیره شد. در پشت نگاه ساده و آرامش غمی موج میزد و آتشی که به این سادگی ها خاموش نمیشد، هرمیون به خوبی میدانست که تنها راه برای کمک به او این است که در کنارشی بماند: فکر میکنم یه راهی داریم.
هری مشتاقانه روی مبل نشست: چه راهی؟
هرمیون محتاطانه توضیح داد: می تونیم به آژیر کاراگاه ها متصل بشیم ... یه طلسم ارتباطی تمام اطلاعات رو به
ما میرسونه
- واگه لو بریم یه تعطیلات ابدی رو در آزکابان داریم.
هرمیون ابرویی بالا انداخت: همیشه باید ریسک کرد.
هری خنده ای کرد: موافقم... اما چطوری میخوای این طلسم رو کار بذاری؟
- سادس ... مسئول ارتباطات و آژیرهای خطر وزارت خونه ماریو گلدستاین برادر کوچیکه ی آنتونی خودمونه... یه احوال پرسی کوچولو ازش میکنم و تموم.
: ۹
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری چند لحظه روی این نقشه فکر کرد و از آنجا که ایرادی در آن ندید با هیجان گفت: عالیه هرمیون... و این
نقشه ی فوق العاده کی اجرا میشه ؟
هرمیون به ساعتش نگاه کرد و از جا بلند شد: چیزی به نیمه شب نمونده ... فکر کنم تا نیم ساعت دیگه
نقشه هرمیون کاملا موثر بود. از بازگشت پیروز مندانه ی او چند ساعتی میگذشت هوا کم کم داشت روشن میشد که هری تصمیم جدیدش را اعلام کرد: فکر میکنم بچه ها آماده ان
- و این یعنی؟
- میخوام ببرمشون خونه
هرمیون نامیدانه سعی در قانع کردن هری داشت: هری، خودت میدونی که اونا هنوز آماده نیستن. توقع داری باور کنم چیزی رو که تو هفت سال یاد گرفتی نه ماهه به اونا یاد دادی؟
هری خنده ای کرد: من اینو نگفتم هرمیون... اون سه تا الان آمادگی ذهنی رو دارن و سرعت عملشون هم تقریباً دو برابر شده. جادوهای زیادی یاد گرفتن. میتونم بهت قول بدم هر کدومشون یه تنه حریف دو نفر میشه ... پس برای شروع کار آماده ان
هرمیون هری را با نگاهی بررسی کرد: و تو نمیخوای بهشون درسی بدی؟
- میخوام... اما میدونی که نمیتونم...
- و حالا ؟
- من یه قولی بهشون دادم که باید بهش عمل کنم... وقتشه که سیریوس ارثیه شو تحویل بگیره ... بعد از اون
میرم سر برنامه خودم
رنگ هرمیون به سرعت پرید: صبر کن ببینم هری... تو میخوای ... قرار بود آموزشت رو تکمیل کنی
هری نگاه عاقل اندر سفیهی به دوستش کرد: هرمیون... من شیش سال وقت ندارم
- اما... پس قولت به نیکلاس چی میشه ؟ تو قول دادی نذاری چیزهایی که به تو یاد داده نابود بشه... قول دادی
تنها نوه شو آموزش بدی
s
8 ۱۹۷۴
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری منتظر همین سوال بود: من سر قولم هستم. الان چند روزه که دارم روش کار میکنم... یه صندوق تو اتاق
خواب مه... اگد اتفاقی برام افتاد بدش به لغییر یولیس === قدح اندیشه هشده تو مخفیگاه پنهان اتاق خواب قدیمی تو دره گودریکه ... نانسی جاشو میدونه ... و یه نامه هم هست ... مطمئنم میتونن درست ازشون استفاده کنن... فقط
از شون قول بگیر بعد از یاد گرفتن همشون وارد عمل شن نه زودتر
هرمیون وحشت زده حرف هری را قطع کرد: تو داری... داری وصیت میکنی؟
هری ترسی و نگرانی را در چشمهای او میدید سعی کرد عادی به نظر برسد: فقط برای احتیاط ... نترس هرمیون من خیالی مردن ندارم... نه تا وقتیکه ریدل هنوز نفس میکشه.
در جمله ی آخرش چنان نفرتی نهفته بود که هرمیون را به وحشت انداخت. دهان باز کرد که چیزی بگوید اما در همین زمان صدای بلند آژیر خانه را لرزاند. شدت صدا آنقدر زیاد بود که سیریوس، نانسی و رابرت با لباس
خواب از اتاقهایشان بیرون زدند: چه خبر شده؟
صدای مردانه ای در خانه پیچید: حمله به کوچه ی دیاگون
هری و هرمیون از جا پریدند. هرمیون همانطور که شنلش را می پوشید به بچه ها توضیح داد: ما زود برمیگردیم
هری که در نگاه سه جوان شور مبارزه را می دید اخطار داد: از خونه خارج نشین و کار احمقانه ای نکنین
- ولی ...
- همین که گفتم سیریوس... همینجا بمون و مواظب خواهرات باشی
:3 833 :: * :3
هری و هرمیون در وسط کوچه ی دیاگون ظاهر شدند. با وجودی که هنوز آسمان تقریبا تاریک بود همه جا پر از افرادی بود که مبارزه میکردند. جلوی گرینگوتز غوغایی بود. چهل پنجاه نفر از کاراگاهان وزارت خانه به همراه تعداد معدودی از فروشندگان کوچه ی دیاگون و چند نفر از رهگذران در برابر شصت هفتاد مرگخوار میجنگیدند. از آنجا کد هوا هنوز درست روشن نشده بود تشخیص دوست از دشمن آسان به نظر نمی رسید. هری نگاهی به هرمیون کرد. با دیدن این همه مرگخوار پیش رویش حسی در وجودش زنده شده بود. اینها همان افرادی بوند که خانواده ی کوچک او را از هم پاشیدند... خوشبختیش را نابود کردند و ... خشم در درونش اوج گرفت زمان تسویه حساب رسیده بود با حرکت سریعی طلسم ضد آپارات را فعال کرد و به سرعت وارد مبارزه شد دو مرگخوار را خلع سلاح کرد. سومی را بیهوش کرد. چهارمی را با طلسم برنده هدف قرار داد. پنجمین نفر
استخوانهای هاشر دو پایش را از دست داد... هر چه میگذشت خشمش بیشتر میشد و ضرباتش مرگبارتر... ; : ۷۴۱ المرح خان حال
سNS
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
چشمش به مرگخواری افتاد که با زنی میجنگید. زن جوان فرزند هفت هشت ساله اش را در پناه خود گرفته بود و مبارزه میکرد. همین سرعت عملش را پایین می آورد. این صحنه به طور عجیبی خشم هری را تحریک کرد. درست به موقع جنبید و با یک سپر دفاعی طلسم مرگی را که به سمت پسر بچه می رفت برگشت داد. خودش را به آنها رساند و بین زن و مرگخوار قرار گرفت. همانطور که طلسمهای مرگخوار را برگشت میداد رو به زن
فریاد زد: برین تو بانک. اونجا امنه
زن جوان معطل نکرد. پسرش را برداشت و همانطور که از خودش و او دفاع میکرد عقب عقب وارد بانک شد. حالا موقع حمله بود. هری که تا این لحظه فقط در برابر مرگخوار دفاع کرده بود کارش را شروع کرد. از هر طلسم ممکن استفاده میکرد تا حریفش را به خشم آورد. به یکی دو حرکت سریع مرگخوار را گیج کرد و در یک لحظه دست و پایش را بست. نگاه سریعی به اطرافش کرد. هرمیون چند متر آن طرف تر مبارزه میکرد. پیرمرد صاحب کتابفروشی فلوریتش و بلاتز با یک نفر میجنگید. افراد وزارت خانه چند مرگخوار را محاصره کرده بودند. دو کاراگاه به زخمی ها کمک میکردند. سه چهار نفر از رهگذران، با هم متحد شده بودند تا چند زن و کودک را از میدان نبرد دور کنند. مرگخوار جدیدی که به سراغ هری آمد چندان قوی نبود به سادگی او را از سر راه برداشت و به سراغ نفر بعدی رفت. این یکی سرعتش واقعا زیاد بود او روکوود پیربود. جادوگری که برعکس چهره درب و داغانش قدرت خیلی بالایی داشت. خیلی خوب میجنگید و مانور میداد. اما هری هنوز به حد کافی آماده نبود. سالها دور ماندن از چوبدستی باعث شده بود که سرعت عملش پایین بیاید. با این حال با سرعتی قابل تحسین دو مرگخوار دیگر را بر زمین زد سرعت عملش به قدری خوب بود که توجه مرگخوارها را به به خود جلب کرد. در کمتر از ده دقیقه دوازده مرگخوار را دستگیر کرده بود... همین باعث جلب توجه مرگخوارها شد. مسلماً این حریف از دیگران خطرناکتر بود. در یک چشم بر هم زدن شش هفت نفر دوره اش کردند. تعداد رقبا
زیاد بود مجبور شد چند دقیقه ای به سختی مبارزه کند.
به چالاکی از برابر دو طلسم جا خالی داد. سومین طلسم را منحرف کرد. طلسم سبز رنگی را که از سمت چپش می آمد با مهارت دفع کرد تا شیشه ی مغازه ای را فرو بریزد و درست به موقع با یک حرکت سریع، سپری دفاعی به دور خود کشید تا طلسم ساحره نقابداری را دفع کند. مرگخوارها به سرعت پخش شدند. دوره اش کردند و هر کدام از یک طرف حمله کردند. هری سه طلسم را دفع کرد. با حرکتی سریع سر یک مرگخوار را منفجر کرد و در پناه سپر دفاعیش از شر دو پرتو دیگر در امان ماند. حرکت سریعی به چوبدستی اش داد و چهار پرتو پرقدرت به سمت حریفانش فرستاد. اولین مرگخوار با حرکتی سریع طلسم را منحرف کرد. دومی با چوبدستی اش دیواری آجری روبروی خود ظاهر کرد که طلسم دیوار را نابود کرد. سومین طلسم از کنار هدف
عبور کرد ولی چهارمی مستقیم به سینه ی مرگخوار درشت هیکلی برخورد کرد و او را بر زمین انداخت.
- دو تا کم شد
: ۷۲
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری این را با خود تکرار کرد. اما پنج مرگخوار باقیمانده به هیچ وجه خیال عقب نشینی نداشتند. در یک لحظه
هر کدام چند طلسم به طرف او پرتاب کردند. راه دفاعی دتر برابر این شمساله طلسم وجود نداشت هاگری مکاتب بور بود
خودش را کنار بکشد
بدبختانه هیکل درشت ریچاردسون به فرزی بندر هری که لاغر اندام بود نبود و نتوانست به موقع از برابر طلسم برنده ای که مرگخوار قد بلند تر به سمتش فرستاد جاخالی دهد و طلسم به بازوی چپش برخورد کرد. از درد فریادی کشید. طلسم بعدی مرگخوار لاغراندامی از سمت چپ، هری را به شدت به عقب پرتاب کرد. چیزی که در شرایط عادی به هیچ وجه اتفاق نمی افتاد... هری چهار سال پیش با یک دست میتوانست این چند جوجه مرگخوارها را له کند اما حالا... چوبدستی اش از دستش خارج شده بود و طلسم سبزی به سمتش می آمد. در
ای بعد چوبدستی هری در میان دستش بود.
سرش را بلند کرد و رون را دید که مرگخواران را به خود مشغول کرده: میخوای همونجا وایسی تا بکشنت؟
هری چوبدستی اش را قاپ زد و وارد مبارزه شد اینبار با تمام قدرت مبارزه میکرد. دو طلسم پیاپی را به سمت یک مرگخوار فرستاد و او را مجبور کرد که برای رهایی از طلسم خود را بر زمین بیاندازد بعد با مهارت دو پرتو سبز رنگ را برگشت داد. حضور رون به طرز عجیبی به او انرژی داده بود تازه داشت گرم میشد. طلسم دومین حریفش را با یک حرکت سریع ناپدید کرد. با حرکتی شبیه همان کاری که در برابر سیریوس انجام داده بود. گویی نورانی از چوبدستی اش خارج شد و درست بالای سر دو رغیب باقیمانده منفجر شد و هر دو را با دست و پای بسته بر زمین انداخت. تقریباً قلق کار دستش آمده بود که صدای آشنایی شنید: زودتر کار رو تموم کنین و
بر گردین به قرارگاه
این صدای سرد به قدری آشنا بود که هری نتوانست به طرفش بر نگردد. درست روبروی کتابفروشی فلوریتش و بلاتز نقابداری را دید که دیگران را رهبری میکرد. در یک لحظه حرکتی به چوبدستی اش داد و با سرعتی استثنایی طلسم حریف جدیدش را که به یک وجبی صورتش رسیده بود به سمت صاحبش برگرداند. دیگر
معطلی دیدن نتیجه کارش نشد.
سردسته ی مرگخواران با دو طلسم، دو کاراگاه را به خاک و خون کشید و با سرعتی جالب توجه، سومی را بر زمین زد. هری همانطور که در سر راهشی مرگخوارها را لت و پار میکرد به سمت او میدوید. در همین زمان چشمش به شصت هفتاد کاراگاه تازه نفس افتاد که با لباس فرم یکدست وزارت خانه از طرف دیگر کوچه به
سمت محل درگیری میدویدند. به نظر می رسید مرگخوارها هم متوجه آنها شده اند چون بلافاصله تصمیم به
: ۷۴۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
آپارات گرفتند و از آنجا که طلسم ضد آپارات هنوز هم فعال بود به سمت کوچه های اطراف پراکنده شدند تا محلی برای غیب شدن پیدا کنند.
هری به دنبال سردسته مرگخواران که حالا به سمت انتهای کوچه میدوید شروع به دویدن کرد. مرگخوار از لابه لای جمعیت وحشت زده میدوید. چند نفر را با طلسم هایی قدرتمند از سر راهش به اطراف پرتاب کرد. یک بشکه تیغ شیرماهی را چپه کرد و در انتها به سمت کوچه باریکی تغییر مسیر داد.
هری با بیشترین سرعت ممکن او را دنبال میکرد. از وسط مرد و زنی که روی زمین افتاده بودند گذشت و از روی بشکه ی چپه شده ی تیغ ماهی پرید. از یک پیچ باریک گذشت و وارد کوچه ی ناکترن شد. اثری از مرگخوار دیده نمیشد. چند متری دوید و اطراف را بررسی کرد. از مرگخوار خبری نبود: لعنتی!
درست در همین وقت سایه ای را در انتهای کوچه ای فرعی دید. به سرعت به آن سمت تغییر مسیر داد. چیزی به پایان مساحت طلسم شده نمانده بود اگر از آن محیط خارج میشد امکان آپاراتش فراهم میشد.
مطمئن نبود خودش باشد اما چیزی در درونش او را به این مبارزه ترغیب میکرد. بلاخره در یک بن بست او را غافلگیر کرد: فرار کردن کار ترسو هاسی
مرگخوار برگشت و با هری رو در رو شد. طلسمی به سمت او فرستاد اما هری به سرعت آن را دفع کرد.
گی میخوایی؟
ذره شک باقیمانده در هری هم از بین رفت. صدای مرگخوار آشنا بود. آشنا و نفرت انگیز ... صدایی سرشار از تحقیر که خون را در رگهایش به جوش می آورد. میخواست چشم در چشم او را بکشد قبل از اینکه بفهمد چه میکند با طلسمی نقاب مرگخوار را دریده بود... خودش بود... هرچند که موهایش سفید تر و صورتش پر چروک
تر از قبل شده بود اما بینی عقابی و چشمهای سیاهش، درست مثل گذشته بود.
|
- اسنس!
• ماه
صدایش از نفرت می لرزید. اسنیپ طلسم مرگی را که هری به سمتش فرستاده بود دفع کرد: ما همدیگه رو می شناسیم
در یک لحظه ده، دوازده پرتو رنگارنگ به سمت اسنیپ پرتاب کرد. اختیارش را از دست داده بود. تمام خشمشی
را خالی میکرد: خیلی منتظر این لحظه بودم
: ۱۷ :
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
واضح بود که اسنیپ از دیدن آنچه پیش رو داشت شوکه شده بود. اما خیلی سریع خودش را در پناه دیواری گرفت. حالا هری وارد مبارزه شده بود. تازه داشت خودش را پیدا میکرد. سرانجام خشم، هری واقعی را نمایان کرده بود. طلسم هایش مرگبار بود. تمام نفرتش را بر سر او می کوبید. اگر چه اسنیپ کمتر فرصت حمله میافت
اما خیلی خوب دفاع میکرد.
هری عصبی بود و همین تمرکزش را بر هم میزد. به طور ناگهانی تمام آنچه که در چهار سال گذشته فراموش کرده بود به ذهنش بازگشته بود گویی هرگز چوبدستی اش را کنار نگذاشته بود. پیر شدن روی سرعت عمل اسنیپ اثری نگذاشته بود. مهارتش در اجرای طلسمهای شوم هنوز هم بی نظیر بود.
هری به هیچ وجه خیال نداشت به همین سادگی اسنیپ را بکشد. میخواست با او بازی کند، همانطور که اربابش با هری بازی کرده بود. میخواست زجرش دهد، همانطور که ولدمورت، لی لی و جینی را زجر داده بود.
چوبدستی اش را حرکتی داد: تتراکورا
اخگری آبی از کنار گوش اسنیپ رد شد و او با یک طلسم سبز رنگ پاسخ این حمله را داد. هری با حرکتی سریع آن را دفع کرد و پرتویی سبز رنگ به سمت او فرستاد. اسنیپ با مهارت تمام طلسم را منحرف کرد. اینبار هری برای مقابله با طلسم پرقدرتی که به سمتش می آمد دیواری از سنگ جلوی خود ظاهر کرد زمانی که طلسم با دیوار برخورد کرد کمانه کرد و به سمت صاحبش بازگشت. اسنیپ به سرعت طلسم را منحرف کرد. پرتو آبی رنگ به قدری پر قدرت بود که زمانی که به دیوار یک مغازه برخورد کرد مثل خمیر آن را شکافت. چهره اسنیپ شگفت زده بود. به ندرت چنین طلسم های پرقدرتی را دیده بود. حرکت سریعی به چوبدستی اش داد و در برابر طلسم قدرتمند هری سپر دفاعی را در جلوی خود فعال کرد اما برخلاف تصورش طلسم نارنجی
رنگ کاری عجیب کرد. اسنیپ را دور زد و از پشت به او ضربه زد.
شعله ی نارنجی رنگ طلسم برنده ی هری، پهلوی اسنیپ را درید. مرگخوار پیر فریادی از درد کشید و باعث شد
هری با لذت به او خیره شود. اینبار بخششی در کار نبود... بالای سر اسنیپ رفت و چوبدستی اش را به طرف او گرفت. تمام نفرتش را جمع کرد: کروشیو
مرگخوار در زیر طلسم شکنجه گر به خود می پیچید. فریاد میکشید و نفس نفس میزد. این شدیدترین شکنجه ای بود که در تمام عمرش شده بود
هری با خشمی مرگبار دست و پا زدن اسنیپ را نگاه میکرد. آنقدر از این کار لذت میبرد که حتی فراموش کرده بود او را خلع سلاح کند
دت ۱۷:
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
اسنیپ در حال مرگ بود که دست هری لرزید. برای لحظه ای متوجه شد که نمی تواند... نمی تواند همان کاری را بکند که حیوان هایی مثل اسنیپ انجام میدادند ... همان کاری که بلاتریکس با والدین نویل کرده بود و
ولدمورت با دختر کوچولوی او... هرچند که از ته دل این را میخواست... شاید بهتر بود اسنیپ را به محفل تحویل
دهد. مطمئن بود که ریموس برای او کم نمیگذارد.
آهسته چوبدستی اش را پایین آورد و مرگخوار را که تقریباً بیهوش شده بود به حال خود گذاشت... باید تصمیم میگرفت... کشتن اسنیپ اگر چه اندکی از غم هری را تسکین میداد اما هیچ فایده ای برای آنها نداشت. اما مطمئنا مردی که زیر پای او افتاده بود اطلاعات زیادی داشت که میتوانست هری را به هدف اصلیش برساند.
در همین زمان آواری از سنگ از جایی نامعلوم بر سرش ریخت
در نسبت به موقع چوبدستی اش را حرکت داد: ریداسیو
و از ریختن بقیه آوار سنگی بر سرش جلوگیری کرد به سرعت با یک طلسم آوار نصفه نیمه را از روی خود کنار زد و نگاه سریعی به اطرافش کرد و اسنیپ را دید که چوبدستی اش را در دست داشت. قبل از اینکه هری حرکتی به خود بدهد صدای پاقی بلند شد واز مرگخوار جز خونی که روی زمین ریخته بود اثری نبود.
- لعنت
هری با خشم فریاد کشید: بلاخره گیرت میارم اسنیپ
از اینکه با کوتاهیش باعث فرار دوباره اسنیپ شده بود عصبانی بود. نباید وقت را تلف میکرد. باید کارش را یکسره میکرد.
صدای قدمهای شتابانی از پشت سر به گوشش رسید. برگشت تا با تازه وارد رو در رو شود و خشمش را بر سر او خالی کند اما با چهره نگران هرمیون روبرو شد که به سمتش میدوید: تو حالت خوبه هری؟
- خوبیم
نگاه هرمیون به آستین ردای خون آلود هری افتاد، به چشمان پر خشمش، بدن خاک آلود او و دستهایش که از
خشم میلرزید ابرویی بالا انداخت: مطمئنی که خوبی؟
هری دستی به صورت برافروخته اش کشید و گرد و خاک را از آن پاک کرد. با دیدن نگاه منتظر و نگران هرمیون
|- ...هرمیون با حرکت چوبدستی اش گرد و خاک را از لباس او تکاند: ناراحت نباش... بلاخره گیرش میاری ; : ۷۴ المرح خان حال
 
 
________________
سNS چه از:
حلال حجار
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری همانطور که در کنار هرمیون به سمت دیاگون برمی گشت به خودش امیدواری داد: دفعه دیگه زنده
نمیذار مش... اوه ببخشید... معذرت میخوام
شدت عصبانیتش باعث شده بود که مردی را که شتابزده از کنارشی عبور میکرد نبیند و با تنه ای او را نقشی زمین کند. تازه وقتی که مرد ناله ای از درد کرد هری متوجه این مسئله شد. به سرعت جلوی او زانو زد: شما
حالتون خوبه؟
مرد نگاهی به چوبدستی کشیده هری انداخت. وحشت زده خودش را عقب کشید و گوشه ای جمع شد. کیسه
ی خریدش روی زمین ریخته بود. تعدادی تخم کرکس روی زمین شکسته بود و کمی جگر اژدها به همراه غلافهای استراگانوف روی آن ریخته بود. به نظر می رسید دیدن این صحنه مرد را وحشت زده کرده است.
هری بیشتر دقت کرد. لباس عجیبی پوشیده بود که انسان را بیاد یونانیان باستان می انداخت. همان مد جدیدی
که تلویزیون جادوگری گمان میکرد لباسی برای جشن هالووین است. اما به چهره درمانده ی این مرد نمی آمد که به دنبال مد باشد.
حدودا سی و سه چهار ساله به نظر می رسید. با موهای بلند مشکی و صورتی که دو ماهی از آخرین اصلاح
شدنش میگذشت... بسیار لاغر بود و پوستی زرد و بیمار داشت. همانطور که با وحشت به هری و هرمیون نگاه
میکرد قدمی عقب رفت. نگاه وحشت زده اش روی وسایلی که روی زمین پخش شده بود خیره ماند.
هری جلوتر رفت: من... معذرت می خوام... خسارتتون رو جبران میکنم... شما... مطمئنین که حالتون خوبه؟
مرد صدایی از ته گلو در آورد. در لحظه ای که سهوا دهانش را برای جواب دادن باز کرده بود هری به روشنی جای خالی زبانش را دید... بدنش از آنچه می دید به لرزه در آمد: کی این بلارو سرت آورده؟
- هری... اون یه مشنگه!
هرمیون به سرعت ذهن مرد را کاویده بود. مرد به زانو افتاد تعظیم بلندی کرد و همانطور به ناله کردن ادامه داد. هری در چشمان او التماس برای مجازات نشدن را می خواند: تو کی هستی؟ چی به سرت اومده؟
چشمهای مرد وحشت زده به دو جادوگر نگاه میکرد. تمام بدنش می لرزید. گویی منتظر فاجعه ای بود. هرمیون با محبت دستی روی شانه او گذاشت: کسی به تو صدمه نمیزنه... از ما نترسی...
بعد به سرعت دستش را عقب کشید: خدای من هری... طلسمش کردن
به محض اینکه این جمله از دهان هرمیون خارج شد. آتشی دور مرد را گرفت و او فریاد کشان ناپدید شد.
: ۷۴۷
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری و هرمیون چند لحظه با حیرت به محلی ناپدید شدن مرد خیره شدند. لحظه ای بعد چند صدای فریاد از
کوچه های اطراف به گوش رسید. به محض اینکه سرشان را به طرف نزدیکترین صدا برگرداندند چند نفر با
همین ظاهر در اطرافشان ناپدید شدند.
:3 538 833 538 833 28
- اون مرد یه مشنگ بود هری... چند جور طلسم روش بود که یکیش صد در صد یکی از طلسم های شوم باستانیه... همونی که غیبش کرد... یه جورایی مثل اینه که یه نفر حس کرده من اونو لمس کردم و ... احضارش کرده
- یه مشنگ تو کوچه ی ناکترن! اونم با اون قیافه و یه ساک پر از جگر اژدها...ا به نظرات عجیب نمیاد؟
یکساعتی بود که آن دو به خانه برگشته بودند. وضعیت رقت بار مرد غریبه ای که در کوچه ناکترن دیده بودند به
شدت فکر آن تو را مشغول کرده بود. اما جوابی برای سوالی هایشان وجود نداشت. شر میبور با یاد مطلب دیگری افتاد: حدس بزن کی رو تو دیاگون دیدم؟
هری به تلخی جواب داد: احتمالا رون نبود؟
- تو دیدایش ؟
- نجاتم داد...
- به نظرت برگشته سر کار؟
شرای سر تکان داد: احتمالا
هرمیون نگاه موشکافانه ای به هری کرد: میدونی هری... من خیلی فکر کردم... نباید... نباید به خاطر مشکل
من... بین تو و رون فاصله بیوفته
- هرمیون! من... نمیخوام در موردش حرف بزنیم. باورش برام سخته امارون کاری کرده که...
هرمیون حرف هری را قطع کرد: هیچی نگو... هیچ کسی به خوبی من نمیدونه که رابطه شما دوتا چقدر نزدیکه ...
• • این چهار سال برای اونیم سخت بوده... از اینکه دیر رسید ۵ بود و نتوانسته بود نجاتت بدل که خیلی عذاب کشید
مدام کابوس میدید. خیلی بهم ریخته بود... و حالا... فکر میکنم براش سخته که کنار بمونه. جم
; ۷۸ : چه
هلال
حلال حجار
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- هرمیون!
هری باور نمیکرد. قبل از این هیچ وقت ندیده بود که هرمیون نسبت به کسی اینقدر خشمگین باشد اما حالا... به خاطر او به سادگی خشمش را نسبت به رون ندیده میگرفت: هرمیون ... من تو رو درک میکنم... میدونم که... نیازی نیست به خاطر من...
- مسئله این نیست هری... نمیخوام دوستی تو و رون رو قاطی مشکل خودم بکنم... همین چند هفته بی خبری احتمالا براش به حل کافی عذاب آور بوده...
درست در همین زمان زنگ در به صدا در آمد: خودشه... میشه در و براش باز کنی هری؟
هری نگاه پر تشکری به هرمیون کرد: نمیدونم باید چی بهت بگم ... ازت ممنونم هرمیون
لبخندی چهره زن جوان را روشن کرد: فقط بهش نگو که من خواستم... اون فکر میکنه نامه از طرف تو بوده
چشم هایش پر از اشک شد. هری نتوانست جلوی خودش را بگیرد. کنار هرمیون نشست و با محبت اشک های او را پاک کرد وقتی به خود آمد با صدایی گرم هرمیون را دلداری میداد: نمیگم نیست... رون برای من مهمه اما تو برام مهم تری... کاری که اون با تو کرد... نمیتونم به این راحتی ببخشمشی... نمیخوام بودنش نزدیک تو عذابت
بده... فراموشش کن هرمیون ... ما خودمون میتونیم...
هرمیون میدانست که هری به خاطر او چنین پیشنهادی میدهد میتوانست در نگاه او اشتیاقش را بخواند. سرش
را تکانی داد: اون پشت دره هری... به خاطر خدا...
هری چند لحظه به صورت هرمیون نگاه کرد. برق چشمانش اراده محکمش را نمایان میکرد به ناچار بلند شد:
باشه. نمیتونم بگم چقدر ازت ممنونم هرمیون. اما مطمئن باشی اگه بخواد ناراحتت کنه خودم حسابشو میرسیم.
هرمیون به زحمت لبخندی زد: میدونم هری... میدونم.
هری به طرف در رفت و آن را باز کرد. رون با نیش های از بنا گوش دررفته روبرویش بود.
: ۷۴۹
 
________________
بی نام و نشان
نویسنده: ستم به
گنجی ار
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
فصل هفدهم:
نقشه های جدید
با ملحق شدن به هری، رون با شوق بیشتری کارهایش را دنبال میکرد. بعد از زندانی شدن همسرش، هیچ وقت اینقدر سرحال نبود. از طرفی با کمک کینگزلی، آنا به بازداشتگاه وزارت خانه منتقل شد و رون میتوانست هر سه، چهار روز یکبار سری به او بزند. حالا که آنا به آزکابان نرفته بود و دیوانه سازی دور و برش نبود رون با آرامش بیشتری به کارهایش می رسید. با کمک او پیشرفت کار تمرین بچه ها هر روز بهتر از قبل میشد و این بیشتر از همه دراکو را به هیجان می آورد. حالا دیگر هری، رون، هرمیون و دراکو هم در کنار آنها تمرین میکردند. هری اصرار داشت که با تمرین مداوم آمادگی قبلی اش را به دست آورد و این باعث شد که همه آنها لحظات جالبی داشته باشند. خانه ی هرمیون به یک سالن دوئل بزرگ تبدیل شده بود و صد البته یک خوابگاه دست جمعی چرا که هیچ کس خیال نداشت آنجا را ترک کند. دابی شبانه روز در حال فعالیت بود. هر بار که تمرینات به اتمام میرسید میزی از غذاهای لذیذ انتظارشان را میکشید. جن خانگی که حالا هری را با اسم
جدیدش صدا میزد به شدت به آنها میرسید و هری از این بابت سپاسگذار بود.
آنروز دو هفته از پیوستن رون به آنها میگذشت. بعد از اینکه هری موفق شد رون و سیریوس را با هم خلع سلاح کند، نانسی در دوئلی جانانه دراکو را شکست داد واین موضوع دراکو را به شدت به هیجان آورد. با خوشحالی رژ
به هری گفت: میدونی سام... فکر میکنم دیگه آماده ان
هری خیلی جدی جواب داد: هنوز نه
---- چرا ند؟
- اونا وقتی آماده ان که بتونن حداقل پنج دقیقه جلوی ولدمورت دووم بیارن
رون اعتراض کرد: باید بهت یادآوری کنم دوست عزیز که تو این چند ساله فقط به تعداد انگشتای یه دستم آدم
دیدم که جلوی اون اینقدر دووم بیارن و برای اطلاعات چهار تاشون الان مردن... به علاوه اونا الان واقعا خوبن
- شاید اما نه کاملا
- و قدم بعدی چیه هری؟
هری چند طلسم ضد استراق سمع دیگر را فعال کرد: میخوام ارتش رو دوباره راه بندازم. جم
: ۸۸۱
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- زده به سرت؟ تو این هیرو ویر؟
هرمیون به طرفداری از هری پرداخت: چیش بده؟
هرمیون به خاطر هری حضور تقریباً دائمی رون را در خانه اش تحمل میکرد اما جلوی او کوتاه نمی آمد.
رون غرید: من نگفتم بده... میگم نمیشه.
دراکو از کنار هرمیون پرسید: چرا نمیشه؟
- یکیش به خاطر خود تو، جنابعالی الان چند ساله که فراری هستی. درسته که طلسم نیک امکان رد یابی تو به
دادست ولدمورت ار از بین برده اما مطمئنا اون یادش نرفته که چند نا از رفقاشو کله پا کردی... در نتیجه دیگه
به اطلاعات دسترسی نداری،
- اطلاعات رو میشه از راههای دیگه هم به دست آورد رون!
رون نگاه عجیبی به هری کرد: آره ... مثلا جنابعالی میری پیش ولدمورت و میگی: سلام ریدل، دلم برات تنگ
شده بود. میشه یه خلاصه اطلاعات از کثافت کاریای اخیرت بهم بدی؟
هری قهوه اش را مزه مزه کرد: اگه لازم باشه این کار و هم میکنم. تا حالا هم اگه صبر کردم برای این بود که خیالم از بچه ها راحت بشه. حالا دیگه مطمئنم که حداقل از پس خودشون بر میان. اصلی کار و یاد گرفتن. بقیه شم خیلی زود پیدا میکنن. فردا بچه ها رو میفرستم خونه... مطمئنم ریموس حسابی نگرانه. هر روز برای رابرت
جغد میده. ضمنا یه نفرم هست که دوریش سیریوس رو کلافه کرده.
رون و هرمیون متعجب شدند اما دراکو لبخندی زد: هی ... تو از کجا فهمیدی؟
- مثل اینکه من پدرشم ها... حالا میشه بگی این سلین کیه؟
- سلینا؟
رون و هرمیون با هم اینرا گفته بودند. هری که به نظرش رسیده بود دوستانش هیچ چیز در مورد این فرد خاص نمی دانند نگاه عجیبی به آنها کرد: منو ببین بچه هامو به کیا سپردم... حتی اسم دختره رو نمیدونن ... در هر حال روزی دوتا جغد برای سیریوس میفرسته ... و سیریوس هم بدجوری دلش تنگ شده. فقط دیگه جرات نداره
بی خبر جایی بره این وسط فقط به نانسی و رابرت خوش گذشت.
رون خنده ای کرد: آره ... خیلی بهم میان جم
: ۸۲
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری سری به تایید تکان داد: فقط این موضوع باعث شد که خیلی دیر در ذهن روبی و چفت شدگی مسلط
بشن، از خداشون بود اون یکی ذهنشو بخونه. بازم سیریوس،... من واقعا موندم تو چه جور پدر خونده ای هستی
رون؟
رون خنده ی خاصی کرد: هری... دختر ارنی واقعا دختر خوبیه... ضمنا اونا حدود دوساله که با همن. تقریباً از ژوئن سه سال پیش با هم آشنا شدن و یه جورایی فکر میکنم به هم علاقه مند شدن... آخرین دفعه ای که تو خونه ارنی از سیریوس اسم بردم دختر بیچاره رنگش سرخ سرخ شده بود... سیریوس هم یه جورایی ازش
خوشش میومد اما نمی تونست ابراز کنه... فکر کنم همون مشکلی رو داشت که من و تو هم داشتیم.
چهره هرمیون با یادآور گذشته در هم رفت رون که متوجه این موضوع نشده بود ادامه داد: ... ترس از دخترها...
اما فکر نکن که من از همه چی بی خبر م. حتی میتونم تمام حرف اشون تا امروز رو برات تعریف بکنم.
هری که از هوشیاری غیر متقر به ی دوستش شگفت زده شده بود نگاهی با هرمیون ردو بدل کرد: جدا ! یعنی این دو، سه ساله همشی تو ذهن پسر من سرک میکشیدی؟
- زیاد لازم نبود... اون همه حرف اشو به من میگه...
هری لبخندی تحویل رون داد: خب... پس موافقین که بریم سراغ ارتش ؟
دراکو و هرمیون با هم گفتند: بله
هری به سمت رون چرخید: نظر تو چیه رون؟
- مگه راهی به جز موافقت هم هست؟ فقط به من بگو چطوری میخوای اونا رو قانع کنی؟
- خب معلومه... با فاو کسی
- قاوکس !
ظاهرا این اسم چیزی را بیاد هرمیون آورده بود: راستی یه چیزی ... چرا اون پیشت نیومد؟ اون که همه جا میتونه پیدات کنه... برای چی نیاورد ت؟ چرا ولت کرد؟
رون دنباله حرف هرمیون را گرفت: وقتی تو مردی ... یعنی ... بعد از اون شب یکی دو روزی غیبش زد. بعدشم به
جم
: ۸۳
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری به تلخی سر تکان داد: فاو کسی میدونست من زنده ام. همون شب حادثه پیدام کرد. میدونی که دردسر رو حس میکنه... وقتی ازش خواستم برگرده و به جای من مواظب بچه ها باشه زیاد خوشحال نشد. اما به حرفم
گوشی کرد. منو برد نزدیک یه دهکده و خودشم رفت.
- فکر میکنی با این قیافه بشناسد ت؟
هری خنده ای کرد: در هر حال اون از تو باهوشتره رون
گوشهای رون سرخ شد: که اینطور... باشه پس صداش کن ببینیم.
هری آهسته صدا زد: فاو کسی... ممکنه بیای اینجا؟
لحظه ای هیچ اتفاقی نیفتاد و بعد همین که نگاه رون معنای «دیدی گفتم» به خود گرفت ... شعله ای درخشید
و ققنوس روبروی هری ظاهر شد. چشم هایش روی حاضرین چرخید و بلاخره در چشمهای هری خیره شد. بعد
سرش را کمی کج کرد و با کنجکاوی بیشتری او را بررسی کرد. کمی بعد روی شانه هری پرید و با منقارشی صورت او را نوازش کرد.
- اون می شناسدت هری!
هری در حالیکه با محبت سر ققنوس را نوازش میکرد جواب داد: البته که می شناسه... چطوری فاو کسی... دلم برات تنگ شده بود پسر ...
ققنوس روی شانه ی هری لم داد و در همان حال صدایی از ته گلویش در آورد که به نظر شکایت آمیز بود: خیلی خب... درسته تقصیر من بود...
هری همانطور که پرهای ققنوس را نوازش میکرد به طرف دوستانش برگشت: از بچه های قدیمی خودمون کیا هنوز فعالن؟
هرمیون توضیح داد: ارنی بعد از کشته شدن هانا بدجوری قاط زده بود. یه مدت کارش شده بود که بره و
مرگخوارا رژ شکار کنه اما الان با دخترش زندگی خوبی داره. نویل تو هاگوارتزه... گیاه شناسی درس میداده... جاستین و لی پارسال کشته شدن،
---- اوه نه...
رون ادامه داد: آنجلینا و آلیشیا هنوز تو وزارت خونه ان، کتی هم جدیدا نگو و نپرس شده. آنتونی گلدستاین الان |- معاون دوم پرسیه... مایکل کرنر هم همون طرفاسی، جفت شونم برای محفل فعالیت میکنن، پارسال به خونه
8 / *
8ی گی
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
فینیگان حمله شد اما خوشبختانه سیموس و پروتی خیلی زود با بچه هاشون اونجا رو ترک کردن، الانم یه جایی همین حوالی زندگی میکنن.
- از فرد و جرج چه خبر؟
رون سکوت کرد. ناراحت به نظر می رسید. سرانجام وقتی کسی توضیح نداد ادامه داد: راستشو بخوای یه سالی
میشه ازشون خبر ندارم.
هرمیون توضیح داد: کارشون جهانی شده. دو هفته پیش یه شعبه تو لیسبون زدن. من فکر میکردم مایکل و دیوی هم برن پیش اونا اما نرفتن. هرچند که فرد میگه استعداد هیچ کدومشون در شوخی به پای سیریوس
نمیرسه
هری لبخند پر افتخاری زد: اگه بخوایم خبرشون کنیم ... فکر میکنین کدو ماشون بیان ؟
- همشون... بی بر و برگرد
حرف هرمیون خیال هری را راحت کرد: جلسه شلوغی میشه... باید یه جا برای جلسه پیدا کنیم.
- ما هنوز قرار گاه رو داریم
- اونجا نه
- اونجا هنوزم خونه توئه هری... بچه ها هم که اینجان
هری چند لحظه سکوت کرد. سه دوست به چهره کلافه و دو دل او نگاه میکردند به وضوح از بازگشت به خانه
هری کاغذی ظاهر کرد و روی آن نامه ای نوشت. هرمیون همانطور که متن نامه را می خواند گفت: فکر میکنی
بیان ؟ منظورم اینه که اونا قبلا به خاطر تو می اومدن اما الان ... رون...
• میان... وقتی فاوکس نامه ر ببرد... به علاوه نامه از طرف رونه... پس ...
قهوه به گلوی رون پرید همانطور که سرفه میکرد فریاد زد: از طرف من؟ دیوونه شدی؟
رون فنجانشی را روی میز گذاشت: اما هری... اونا به من اعتماد ندارن... با مسائل اخیر... نصفشون نمیان
تا 8
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری میدانست که منظور رون، فرد، جرج، جسیکا و سوزان هستند. اونا میان رون.
- تو از کجا میدونی ؟
- از اونجایی که هنوز برادراتو نشناختی...
هری نامه را به طرف فاو کسی گرفت و همانطور که پرهای طلایی پرنده را نوازش میکرد گفت: یه خودی نشون بده که مجبور شن بیان
شعله ای درخشید و ققنوس ناپدید شد
- هری! هی هری پاشو... بیدار شو
هرمیون خودش را با خوشحالی روی تخت هری ولو کرد و با دستهای خیسش که نشان میداد تازه دست و صورتش را شسته صورت هری را خیس کرد.
- هرمیون نکن دیونه من خوابم میاد.
و با حالت مور مور صورتش را برگرداند.
- اصلا میدونی ساعت چنده خوش خواب ؟ پاشو امروز کلی کار داریم.
و با سر خوشی شروع کرد به سیخونک زدن به هری ...
در مدتی که حالی هری خوب شده بود هرمیون خیلی خوشحال بود دیگر تنها نبود و یک همدم داشت. جدا از این ... حضور هری به طرزی معجزه آسا ناراحتی هایش را از یادش برده بود. به تازگی شادابتر شده بود. به طور غیر ارادی به خودش میرسید. اکثر مواقع دابی را به پناهگاه میفرستاد و هر روز ساعتهای زیادی از وقتش را در
آشپزخانه برای درست کردن غذاهای جدید میگذراند. اما حتی خودش هم متوجه دلیل این تغییرات نبود.
هری نگاه سریعی به اطراف کرد و وقتی در اتاق را بسته دید صدایش را پایین آورد: اولا بهم بگو سام نه هری! چند بار بگم باید تمرین کنی چون یه دفعه سوتی دادن جلوی اون بچه ها مساویه با بیچاره شدن
با یک حرکت سریع هری چرخید و کمر هرمیون رو گرفت
هرمیون با شادی جیغی کشید
: ۸
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری او را کنار خوش روی تخت انداخت و با یک حرکت ملاقه را به روی هردوشان کشید.
زیر نور خورشیدی که از منافذ ملافه سفید عبور میکرد چشمهایش در چشمهای قهوه ای روبرویش خیره شد.
یک لحظه از کاری که با یک خانوم تنها و مجرد کرد خجالت کشید و سرش را پایین انداخت.
هرمیو را به آرامی چانه هاشری را در دست گرفت: هاگری نو یه نعمتی، برای همه ما ... هیچ وقت دوباره مارو ترک
نکن
هری برای اینکه جو راعوض کند اخمی کرد: باز گفت هری مگه بهت نمیگم بهم بگو سام. دختر
سریع دست هرمیون را از روی گونش گرفت و بوسید و خودش را به حالت نشسته در آورد و کش و قوصی به بدنش داد و تازه متوجه شد بالا تنه اش لخته
با فریادی از روی تخت به زمین افتاد: دیونه برو بیرون
هرمیون حسابی جا خورده بود: چی! چی شده؟
- من لباس تنم نیست اونوقت تو اومدی... اومدی ...
- برو بابا... فکر کردم چی شده ... آقا رو باشی ... من تا حالا چند بار تورو بدون لباس دیدم ... بذار فکر کنم... هوم یکیش تو مسابقه ی سه جادوگر بود نه؟
هرمیون با شرم ادامه داد: البته باید اعتراف کنم اون بدن با این هیکل عضلانی... خوب یه مقدار...
گونه هاش با این حرف گل انداخت و برای عوض کردن بحث سریع گفت: خوب سام پاشو بریم با هم صبحونه بخوریم وگرنه اون بیرونی ها مشکوک میشن
::: :: * { ::
آنروز از آغاز صبح همه نگران بودند. هری در تمام روز گیج و کلافه بود حال خودش را نمی فهمید... هم خوشحال بود هم ناراحت. هم مشتاق بود و هم توان رفتن نداشت. با این حال شروع روز در کنار هرمیون به طرز عجیبی او را سر حال آورده بود.
: ۸۷
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
آن شب، طبق قرار قبلی، دابی مقداری معجون خواب آور به سوپ بچه ها اضافه کرد. زمانی که سه نوجوان به خواب فرو رفتند، هری و هرمیون از خانه خارج شدند. دو ساعتی به قرارشان مانده بود اما او میخواست فرصتی
برای تجدید خاطره داشته باشد. در چند ماه اخیر هرمیون چندین بار پیشنهاد رفتن به کلیسای هاگزمید و دیدن مزار جینی و لی لی را به او داده بود اما هری هر بار یک جواب داده بود: من زمانی به اونجا میرم که یا
مرده باشم یا ریدل رو کشته باشم.
این شرطی بود که با خودش گذاشته بود. کمی دورتر از خانه، درست کنار رودخانه ظاهر شدند. میخواست خانه اش را با تمام زیبایی و خاطراتش ببیند. از میان جاده درختی گذشت. دو درخت بید بزرگ را رد کرد و در سر بالایی کوچک تپه به راه افتاد. از جایی که آخرین بار جسد لونا را در آن یافته بود رد شد و حالا... خانه کوچک پاتر ها روبرویش بود... شاید دیگر به آن زیبایی که هری در ذهن داشت نبود اما خودش بود. خانه کوچک
رویاهایشی...
لبخندی بر لبش شکل گرفت اما خیلی زود لبخند بر لبش ماسید: صبر کن ببینم! اینجا رازدار نداره؟
هری نگران بود. چطور ممکن بود که این خانه رازدار نداشته باشد؟ حضور بچه ها در چنین خانه ای، آن هم با آشوب های آن بیرون، خطرناک بود.
- دیوونه نشو هری... رازدار این خونه خود تویی یادت که نرفته؟ جادوی تو هنوز هم روی خونسی
هرمیون اعتراف کرد: این چیزی بود که باعث شد ما خیلی متعجب بشیم ... در هر حال بعد از اون نیک تمام محیط این اطراف رو با طلسم های محافظ تقویت کرد... میشه گفت هنوزم مطمئنه و تنها مشکلش این بود که اعضای جدید محفل هیچ وقت نتوانستن واردش بشن.
هری نگاهی به باغچه های پر علف و داغان خانه کرد: خدای من هیچ وقت اینقدر وحشتناک نبود. جینی همیشه... ناخودآگاه ساکت شد. صدایش شکست. بازگشت به خانه، معنی نبود جینی را دوباره برایش زنده میکرد. انتظار داشت مثل گذشته ها جینی در را باز کند و به استقبالش بیاید.
پاهایش دیگر حرکت نمیکرد. توان دیدن خانه بدون او، شجاعت دیدن جای خالی جینی را نداشت. آرزو میکرد که اتفاقات چند سال اخیر کابوسی باشد و حالا... دیدن خانه بدون جینی همه ی این کابوسها را به حقیقت بدل
میکرد. این دلیل واقعی ای بود که او را در چند ماه گذشته از اینجا دور کرده بود...
هرمیون آرام بازوی هری را نوازش کرد: باید باهاش روبرو بشی
: ۸۷۹
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
صدای هرمیون مثل محرکی عمل کرد. با قدمهایی لرزان به سمت در حرکت کرد و متوجه نشد که هرمیون همراهیش نمی کند. آرام از میان باغچه های درهم ریخته گذشت و دست لرزانش را روی دستگیره در قرار داد.
در با صدای ملایمی باز شد و هری وارد شد.
همه چیز درست مثل گذشته بود. گویی هرگز آنجا را ترک نکرده بود. از جلوی نشیمن کوچک خانه گذشت. قدم به قدم خاطرات از جلوی چشمانش میگذشت. وقتی اتاق جلسات را پشت سر گذاشت نگاهی به درون آن کرد و چشمش به تابلو بزرگی افتاد که چند ماه قبل از آن حادثه از یک فروشگاه مشنگی خریده بود... یک
شوالیه... که حالا در دست روبروی تابلوی قدیمی پدرخوانده اشی نصب بود. پاهایش ای اختیار او را در مسیری میکشاند. از پله ها بالا رفت. سه در آشنا در کنار هم در راهروی کوچک این طبقه قرار داشت. دو در اول را رد
کرد و به سراغ در سوم رفت.
همانطور که حدس میزد اتاق لی لی دست نخورده باقی مانده بود. دیوارها به رنگ آبی ملایم دلخواه جینی رنگ آمیزی شده و با عروسک های ریز و درشت تزیین شده بود. در گوشه اتاق کمد لباس کودک قرار داشت و
درست روبروی ان تخت خواب کوچکی با پرده هایی نیلی ... خرگوش عروسکی محبوب لی لی به همراه جاروی کوچکش روی تخت قرار داشت.
آهسته به طرف کمد لباس رفت و آن را باز کرد. چندین لباس کوچک در برابرش بود. همانطور که به آرامی لباس ها را بررسی میکرد چشمش به جسم آشنایی افتاد. با دستی لرزان پیراهن کوچک دخترانه را بیرون کشید. پیراهنی کوتاه به رنگ صورتی که چند روز قبل از آن فاجعه برای لی لی خریده بود. همان پیراهنی که در آن شب شوم بر تن کرده بود. چند جای پیراهن سوخته بود به نظر میرسید که یک نفر تلاش کرده تا حد امکان لباس را ترمیم کند. ناخودآگاه پیراهن را به خود فشرد. گویی دخترش را در آغوش گرفته بود. هنوز میتوانست
بوی بدن لی لی را حس کند. تپش قلبش را بشنود و آرزو کند که یکبار دیگر صدای او را بشنود.
- بابایی
تمام وجودش منجمد شد. صدای شیرین کودکانه با لحنی خواستنی ادامه داد: بابایی برام چی آولدی؟
شوقی در دل هری به وجود آمد. هیجان زده برگشت. لی لی کوچک دست هایش را به طرف او دراز کرده بود و میخواست در آغوشش بپرد. ناخودآگاه روی زمین زانو زد و آغوشش را برای دخترش باز کرد اما ... لی لی به اغوشش نپرید. درست که نگاه کرد متوجه عکس بزرگی در اندازه طبیعی از لی لی شد که روی دیوار نصب شده
بود. ظاهرا یک نفر این عکس را طلسم کرده بود تا حرف بزند.
: ۸۹
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
دست لرزانش را روی عکس کشید. بغض بدی گلویش را گرفته بود، برای لحظه ای مرگ لی لی را فراموش کرده بود. چرخید و با حالتی سردر گم اطرافش را نگاه کرد. روی کمد کوچک عروسک ها قاب عکس کوچکی خودنمایی میکرد. ارام قاب را باز کرد و عکس درون ان را برداشت و در جیب داخلی ردایش گذاشت. خاطرات ریز و درشت با سرعت از برابرش میگذشت. دیگر تحمل ماندن در آن اتاق را نداشت. به سرعت از آنجا بیرون زد.
قبل از اینکه بفهمد کجا میرود وارد اتاق خواب آشنایی در طبقه پایین شده بود. پناهگاهی آشنا...
در اولین نگاه پنجره بزرگی که رو به چمنزار سرسبز و زمین کوییدیچ کوچک خانه باز میشد اولین چیزی بود که در این اتاق به چشم می آمد. درست روبروی پنجره تخت چوبی دو نفره بزرگی قرار داشت. یک کمد لباس دو دره و یک کتابخانه کوچک در سمت دیگر اتاق بود. یک میز آرایش که قسمتی از پرده آسمانی رنگ اتاق روی
آینه آن افتاده بود و لوستر کوچک برنزی...
درست روبروی تخت دو قاب عکس بزرگ در اندازه طبیعی وجود داشت. یکی عکس بزرگ جیمز و لی لی پاتر در روز ازدواجشان و دیگری عکسی از روز ازدواج هری و جینی... که در آغوش هم می رقصیدند، لبخند می زدند و دست تکان میدادند. بچه ها همه چیز را دست نخورده نگه داشته بودند.
سرانجام بغضش شکست و گریه دردناکی سر داد.
هرمیون پشت در اتاق به دیوار تکیه زد. از رنج بردن هری عذاب میکشید، میخواست جلو برود و او را دلداری دهد اما میدانست که نباید مزاحمش شود. تا آمدن اعضاء گروه کمی بیشتر از یک ساعت ماند بود و این زمان خوبی بود که هری خود را تخلیه کند. یکبار برای همیشه با حقایق روبرو میشد.
: t: 8:: : :::
یک ساعت بعد هرمیون به این نتیجه رسید که دیگر باید هری را صدا کند. آهسته به پشت در اتاق رفت و ضربه ای به آن زد. وقتی جوابی دریافت نکرد به آرامی در اتاق را باز کرد. هری روی تخت افتاده بود. وحشتزده جلو دوید. می ترسید اتفاقی افتاده باشد اما وقتی دید هری همانطور که پیراهن لی لی را در آغوش گرفته بود به آرامی به خواب فرو رفته نفس راحتی کشید. آرام دستش را جلو برد و قطره اشکی را که از گوشه چشم هری روان بود پاک کرد. چند لحظه به او خیره شد و سرانجام تصمیمش را گرفت. به آرامی با دستش صورت هری را
نوازش کرد: هری... هری... بیدار شو...
چی چEl B: s: A s :
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری روی تخت نشسته بود. اصلا خیال تکان خوردن نداشت. جینی در کنارشی بود. نگاهشی از عشقی بی پایان لبریز بود. آرام دستش را جلو برد و دست جینی را در دست گفت. گرمای دست او به قلبش نیرو میداد. باید
حرف میزد. باید به او میگفت: جین ...
جینی لبخندی زد: بگو هری...
صدای جینی هری را به هیجان آورد. نفس عمیقی کشید این یک رویا نبود: جین... من متاسفم ... متاسفم که
جینی جلو آمد. به چشمان هری خیره شد. نگاهش میدرخشید. آرام دستش را روی لب های او گذاشت: هیچی نگو هری... به من گوش کن... تو مقصر نبودی... هر کاری از دستت بر می اومد انجام دادی
- نمیخواستم از دستت بدم... نمیخواستم اینطوری بشه... نباید ازدواج میکردیم... همیشه از همین می ترسیدم ...
جینی دستش را دور گردن هری حلقه کرد: من خوشحال بودم هری... من تو رو داشتم سیریوس و نانسی و لی لی رو داشتم.
اسم لی لی بغض هری را بیشتر کرد. پیراهن کوچک را بیشتر به خود فشرد: خیلی درد کشید...
- اون دختر شجاعی بود... مثل خودت ... باور کن
زمانی که جینی با محبت اشک های هری را پاک میکرد هری شکایت کرد: هیچ وقت به دیدنم نیومدی
- من با تو بودم... تو تمام این مدت... به من گوش کن هری... وقت زیادی نداریم. این آخرین باریه که منو می
هاگری التماس کرد: نه جین... تنهام ندار
- تو تنها نیستی هری... احساسش نمیکنی؟ گوش کن... صداشو می شنوی؟
- من میخوام با تو باشم
- زندگی من تموم شده هری... برای همیشه... تو نباید بیشتر از این زجر بکشی ... باید زندگی کنی... باید شاد
هری گوشهایش را تیز کرد کسی از دور صدایش میکرد. صدایی آشنا که به طور عجیبی او راهیجان زده میکرد.
۹۱ : از: همرار
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- اون کیه؟
جینی لبخندی زد: یه نفس عمیق بکش... بوشو احساس میکنی
هری عمیق نفس کشید. عطر آشنایی را استشمام کرد... اما ... این غیر ممکن بود: امکان نداره... اون... !
جینی نگاه خاصی به هری انداخت: اون دوست داره هری... همیشه دوستت داشته ... ندیدی چقدر نگرانته؟ به چشماش نگاه کن... تو هم دوستش داری. فقط نمیخوای باور کنی. میشنوی... داره صدات میکنه
صدا نزدیکتر شد: هری... بیدار شو... الان می رسن
هری برگشت. جینی داشت از او دور میشد. موهای سرخ رنگش در پشت سرش پچ و تاب میخورد. به سرعت از جا پرید و دستش را گرفت. ملتمسانه نالید: خداحافظی نمیکنی؟
لبخندی چهره جین را روشن کرد. چشمانش در چشم های هری قفل شد. هری دستش را دور کمر او انداخت و
او را به سمت خود کشید. آرام و با محبت او را بوسید: دوستت دارم
جینی را به خود فشرد. ضربان قلبش را احساس میکرد... اما اینبار... جینی شروع به مقاومت کرد. سعی میکرد از او دور شود و هری با تمام وجود او را به خود می فشرد. صدای هرمیون نزدیکتر شد: هری... داری چیکار
میکنی؟ او ه هری نه...
هری به آرامی لب هایش را بر روی لب های جینی که حالا در آغوشش آرام گرفته بود قرار داد و به زیبایی بوسه ای از آن ربود اما... با احساسی شکی ... به طور ناگهانی چشمانش را باز کرد چشمان قهوه ای جینی هنوز
روبرویش بود: هری!
این صدای حیرت زده و نگران هرمیون بود. به خود که آمد چشم های جینی جایشان را به چشمهای زیبای هرمیون داده بودند که با حیرت به او نگاه میکرد. برای لحظه ای در همان حالت ماند. هرمیون میخواست از او جدا شود و هری مقاومت کرده بود. سرانجام دستش از دور کمر او رها شد و هرمیون خودش را از آغوش هری
بیرون کشید. صورتشی گلی انداخته بود... هری هم به سرعت سرخ میشد. دهانش را باز کرد: ه... هرمیون... من...
صدای زنگ در هردو را از مخمصه نجات داد. هرمیون به سرعت برگشت و به سمت در دوید.
: 8 8 :: *:**********
: ۹۱۲
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
ارنی مک میلان از انتهای میز اعلام کرد: رای میگیریم. هر کسی بارون موافقه دستش رو بالا ببره.
بلافاصله ارنی، نویل سوزان، جسیکا. دراکو. کتی. آنجلیناو آلیشیا دستشان را بالا بردند. ارنی به طرف دو قلوها
برگشت: فرد... جرج؟
فرد و جرج نگاهی رد و بدل کردند. لج بازی بارون مانع از مبارزه ی آنها نمیشد.
سرانجام دستشان را بالا بردند. دراکو رو به هری کرد: سام... نظر تو چیه ؟
- موافقم دراکو
سوزان رو به هرمیون کرد: تو نمیخوای چیزی بگی؟
صورت هرمیون هنوز برافروخته بود. از اول جلسه سکوت کرده بود. برعکس همیشه که در جلسات پرجنب و جوش بود، اینبار آرام بود. در وسط جسیکا و سوزان و دور از هری نشسته بود.
هری تمام مدت زیر چشمی به او نگاه میکرد. او چه کرده بود. چطور میتوانست کارش را توجیه کند؟ اما چیزی
در درونش از اتفاقی که افتاده بود خوشحال بود.
مایکل کرنر آرا را شمرد: تصویب شد. پس شروع می کنیم
زمانی که دابی با سینی نوشیدنی وارد شد ارنی اهسته در گوش فرد زمزمه کرد: تو این یارو ریچاردسون رو می شناسی؟
- نه... چطور مگاه ؟
- نمیدونم... یه جوراییه
جرج از آن طرف زمزمه کرد: منظورت اینه که آشنا میزنه؟
- خب یه جورایی... اما غیر از اون... مشکوکه
- فکر کنم باهات موافقم... اما اگه دوباره میخوای بری تو بحث مرگخوار بودن رون ... باید بهت بگم. برادر من ممکنه یه خائن عوضی باشه اما هرچی باشه مرگخوار نیست.
ارنی تصحیح کرد: منظورم این نیست...
جرج ادامه حرف خودش را گرفت: ضمنا دراکو و هرمیونم اونو می شناسن پسی...
: ۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- مسئله همینه جرج ... متوجه نشدی؟ اون همه حواسش به هرمیونه
سوزان که از سمت دیگر میز به این طرف آمده بود تا چیزی را به کتی بدهد آهسته زمزمه کرد: هرمیون هم
امروز حواسی در دست و حسابی نداره... تا حالا هیج وقت اینقدر ساکت تیلات بودیشی؟
صدای رون از سمت دیگر میز بالا رفت: اولین مسئله برای ما گرفتن جاسوسای نفوذی ولدمورت در وزارت خونسی. من به چند نفری شک دارم اما چون خودم الان مرکز شکم ... احتیاج به کمک دارم.
- اون باید مرحله ی سوم باشه رون... الان کار مهمتری داریم.
سرها به طرف کسی که این حرف را زده بود برگشت. پروتی نگاه عجیبی به ریچاردسون کرد: مثلا چه کار
ریچاردسون نگاه جدیش را به او دوخت: نگو که روزنامه ها رو نمیخونی پروتی... ما باید جلوی این کشتارها رو
بکیریم.
نویل در روبروی او چهره در هم کشید: چطوری؟ تعداد ما خیلی کمه... نصفمون زیر نظریم نمیتونیم درگیر
- قدیما شجاعتر بودی نویل... گرفتن جاسوس های ولدمورت سودی برای ما نداره... اون هر موقع که بخواد میتونه جاسوس جدیدی جور کنه. جاسوس ها فقط باید شناسایی بشن نه دستگیر ... تعداد ما کمه... درسته ...
همینم باعث میشه که در مورد ما احساس خطر نکنن. ما باید بفهمیم که اون داره چیکار میکنه.
پروتی و نویل گیج شده بودند. این غریبه خیلی زود صمیمی شده بود و حالا داشت دستور میداد ظاهرا رون هم به عنوان رئیس فعلی گروه شکایتی نداشت.
فرد که همیشه سرش برای دردسر درد میکرد وارد بحث شد: چطوری؟ ما قبلا دراکو رو داشتیم... اما الان ... چطوری میخواین یه مرگخوار رو پیدا کنین که حاضر بشه برای ما جاسوسی کنه ؟
- و اگه همچین فردی رو داشته باشیم؟
دراکو، رون و هرمیون با هم فریاد زدند: نه!
رنگ هر سه نفر پریده بود. اما سایرین کنجکاو بودند. جرج به سرعت پرسید: کی؟
هری بی توجه به دوستانش توضیح داد: ما یه نفر و داریم که خیال داره این کارو بکنه.
: ۹ :
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
رون از جا بلند شد: فکرشم نکن ریچاردسون
دراکو غرید: این خودکشیه
- شما دو تا چتون شده؟ این یه جنگه!
هری با خشم اینرا گفته بود. دراکو هم متقابلا فریاد زد: کله شقی هات تا به حال به حد کافی کار دستت نداده ؟
- محاله من بذارم تو این کارو بکنی... میدونی اگه بشناسنت چی میشه ؟
- بدتر از قبل که نمیشه
رون به هرمیون پرخاش کرد: نمیخوای چیزی بهش بگی؟
هرمیون برای اولین بار از ماجرای اتاق به چشمهای هری خیره شد. برقی که در چشمانش بود همه چیز را به او میگفت: یعنی نفهمیدی برای چی اینجا داره پیشنهاد میده رون؟ اون تصمیمشو گرفته.
- غلط کرده مگه دست خودشه
ظاهرا تصمیم هری باعث شده بود که آن دو کاملا مشکلاتشان را از یاد ببرند. درست مثل دوران مدرسه بر سر هم فریاد می زدند. دعوا داشت بالا میگرفت. سایرین که متوجه علت تشنج نبودند با حیرت به حرفهای آنها
گوش میدادند.
بلاخره جرج به حرف آمد: من نمیدونم اگه همچین امکانی هست چرا شما ها باهاش مخالفین؟ من که موافقم
رون پرخاش کرد: چون نمیدونی داری با چی موافقت میکنی
هری به سمت رون چرخید: هدف ما مبارزسی... چه فرقی میکنه که ...
رون دندان هایش را بهم فشرد: میدونی که فرق میکنه... حداقل در مورد تو فرق میکنه. منم به اندازه تو میخوام
سر به تن اون عوضیا نباشه اما تو میخوای خود تو... میخوای خودتو به کشتن بدی
رون قسمت آخر حرفش را عوض کرده بود. نمیخواست به این سرعت رازشان را فاش کند.
- ربطی به انتقام نداره رون
- اوه جدی؟ نذار دستتو رو کنم ریچاردسون ... میدونی که اگه مجبور بشم این کارو میکنم.
دت ۹ :
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری نگاه مرگباری به او کرد: هر کاری که بکنی جلوی منو نمیتونی بگیری...
- شرط می بندی؟
- امتحان کن
- بس کنین ... با هردوتونم.
هرمیون فریاد کشیده بود زمانی که نگاه تمام افراد حاضر به سمت او برگشت هری را مخاطب قرار داد: سام... من
به تو قول دادم که تا آخر این ماجرا کنارت باشم. این کار و هم میکنم. هر کاری که میخوای بکنی بکن اما وقتی که دوباره آماده شدی...
هری به صورت او نگاه کرد. نگرانی از نگاهش می بارید: تا حالا هم به حد کافی وقت رو هدر دادم هرمیون
- فقط چند هفته سام... تا وقتیکه بتونیم اطلاعات جمع کنیم... بذار این دفعه که میری سراغش او نقدر آماده باشی که جبران گذشته رو بکنی. نه اینکه یه مصیبت دیگه به بار بیاری.
هری لرزید. میدانست که هرمیون عمدا گذشته را به او یاداوری می کند.
صدای هرمیون را در ذهنش شنید: خواهش میکنم هری... حالانه
نگاهش چنان ملتمسانه بود که هری مجبور به تسلیم شد: باشه هرمیون... اما فقط دو هفته
رون و دراکو نفس عمیقی کشیدند. در برابر چهره متحیر و کنجکاو سایرین اوضاع به حالت عادی برگشت. رون
وزارت خونه کار میکنن... برای به دست اوردن اطلاعات از سطح شهر هم هرمیون و سام و نویل دست به کار میشن... باید بفهمیم ولدمورت داره چیکار میکنه.
دراکو اعتراض کرد: بذار به جای نویل من برم رون
- دراکو... تو در خطری... هنوز دنبالتن یادت که نرفته
- به حل کافی دست رو دست گذاشتم... دیگه نمیتونم کنار وایسم.
رون نگاهی به چهره ی مصمم دراکو کردظاهرا مرض هری به او هم سرایت کرده بود... آه عمیقی کشید: باشه... پس ... ضمنا احتیاج داریم نیرو جمع کنیم. افراد قابل اعتمادی که ترجیحا سابقه مبارزاتی نداشته باشن... تا
:
نیز
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
نویل خنده ای کرد: داری یاد میگیری رون... کم کم منو یاد هری میندازی
رون جا خورد: منظورت چیه ؟
- نمیدونم... ولی ... امروز از اولی که اومدم اینجا تو فکرش بودم. شوقش برای طرح نقشه و مبارزه...
دراکو، هری، رون و هرمیون نگاهی رد و بدل کردند. نویل جامش را بالا گرفت: برای هری
بقیه تکرار کردند: برای هری
A و A B : : :
افراد حاضر در جلسه آنقدر سرگرم بودند که هیچ کدام متوجه چشم هایی که در حدقه چشم تابلوی بزرگ شوالیه اتاق گردید نشدند. نه تا زمانی که تابلو پلک زد.
: ۷۴۶
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
فصل هجدهم:
آنچه نباید دیده میشد
پروتی که روبروی تابلو نشسته بود چند لحظه با حیرت به آن خیره شد. این تابلو را قبلا بارها دیده بود و همیشه میدانست که این یک تابلوی کاملا ثابت و غیر جادویی است. اما وقتی شوالیه ی زره پوش چشمکی به او زد
نفسش را حبس کرد و دستش را روی سینه اش گذاشت: اوه خدای مبار...
ارنی نگاهی به اطراف کرد: چیزی شده پروتی؟
پرونی نته پته کنان جواب داد: اون... اونجا... اون تابلو...
همه به طرف تابلو برگشتند که حالا چشمهای ثابت همیشگی اش را داشت. رون مختصرا توضیح داد: اون به تابلوی مشنگیه و به نظر من که مثل همیشسی...
در آن طرف در اتاق خواب قدیمی یک نفر نفس عمیقی کشید.
- هووووف
رابرت و نانسی با هم پرسیدند: چی شد؟
سیریوس در کنار دیوار جایی که حالا دو حفره ی سنگی قرار داشت ایستاده بود. به آرامی تابلوی ازدواج مادر
بزرگ و پدر بزرگش را که روی میزی در کنارشی بود به سر جایش برگرداند تا سوراخها را پنهان کند: تقریبا دیدنم... ولی به خیر گذشت.
رابرت روی تخت نشست: خب نتیجه ؟
- حدسمون در دست بود جلسه ج ارتش دامبلدوره
نانسی اخمهایش را در هم کشید: جلسه تو خونه ی ماس اونوقت ما رو خواب میکنن! این دیگه مسخرس... بازم خوبه اون شنل تو به دادمون رسید...
جم
: ۹۸
ناr
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
رابرت دستش را دور کمر نانسی حلقه کرد: اما ما خوشی شانس بودیم که تو رو داشتیم... اگه تو نمیفهمیدی که چی قاطی غذا کردن شنل نامرئی هم فایده ای نداشت.
رابرت غرولندی کرد: آه... مرد اینقدر ضد حال نباش...
اما با دیدن اخم سیریوس با نارضایتی دستش را عقب کشید: با هم قهر بودین به نفع من بود... این دیگه چیه ؟
رابرت پیراهن دخترانه ی صورتی رنگی را که روی زمین افتاده بود برداشت. نانسی به سرعت ان را از دستش بیرون کشید: ... اینجا چیکار میکنه ؟ من اینو تو کمد گذاشته بودم.
سیریوس پیراهن را بررسی کرد؛ و با دقت چروک آن را با حرکت چوبدستی اش صاف کرد: تو آوردیش پایین؟
رابرت اعتراض کرد: من که از وقتی اومدیم پیش توام...
سیر بولیس پیراهن را بال نانسی سیرد تا با وسواسی خاصی آن را روی تخت بگذارد... رابرت در سکوت به آن دو خیره شده بود چهره ی دوستانش در هم رفته بود و او میدانست که دیدن این لباس خاص چقدر آنها را عذاب میدهد، نگاه هردویشان برقی عجیب داشت.
- اینکه ما وایسیم و اونا رو بپاییم فایده ای نداره ... من میگم باید خودمون رو نشون بدیم.
این سیریوس بود که بلاخره تصمیمش را گرفته بود: شنیدم گفتن دنبال جذب نیرو هستن، منم میخوام عضو
بال
بیسم
قبل از اینکه رابرت و نانسی اظهار نظری بکنند صدای زنگ در بلند شد؛ و بعد از آن یک نفر گویی با عصبانیت در را به هم کوبید.
- یعنی کیه؟
رون اتاق را از نظر گذراند: همه هستن
هری از جا بلند شد: من باز میکنم. به آرامی از اتاق جلسات خارج شد و به سمت در ورودی رفت. اما قبل از او
یک نفر به در رسیده بود.
- تو اینجا چیکار میکنی؟
: ۹۹
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری تقریبا داد زده بود. سیریوس به سادگی پاسخ داد: تو خونمون استراحت میکنم سام... خوروندان معجون خواب آور به بچه های یه کاراگاه او نقد را هم که فکر میکنی ساده نیست. در هر حال جلسه ی لذت بخشی بود...
هری با خشم جواب داد: پسره ی احمق ... هیچ فکر نکردی شاید دلیلی داره که شما ها رو نیاوردیم؟ برای چی دنبالمون اومدی؟
چهره ی نگران و نگاه عصبی ریچاردسون، پسر جوان را شوکه کرد. بلاخره جواب داد: خوب راستش اومدیم... راب و نانسی هم تو اتاقان
هری میخواست حرفی بزند که دوباره صدای در بلند شد، به ناچار اخم پر خشمی به او کرد و سیریوس را از جلوی در کنار زد: کی هستی؟
- باز کنید ریموس لوپینم.
درست مثل این بود که برق هری را گرفته باشد. انتظار هر کسی را داشت به جز ریموس کمی بعد لبخندی بر لبش شکل گرفت. به آرامی در را باز کرد. ریموس لوپین از آستانه ی در به او نگاه میکرد. از آخرین باری که او را دیده بود چندان فرقی نکرده بود جز اینکه کمی وزنش اضافه شده بود و قسمت کمی از موهایش کم پشت تر
شده بود.
- بابا؟
این رابرت بود که به همراه نانسی از اتاق خارج شده بود: اینجا چیکار میکنین ؟
گرگینه ی پیر سری برای بچه ها تکان داد و وارد شد. نگاهش مشکوکانه سراپای هری را برانداز میکرد. زبان هری بند آمده بود. چهره ی لوپین نگران بود و نگاهش موشکافانه هری را میکاوید.
رابرت جلوتر آمد: سام... پدرم رو بهتون معرفی میکنم... بابا... ایشون آقای ریچاردسون هستن
هری دستش را به سمت ریموس دراز کرد: از ملاقاتتون خوشحالم
لوپین سرسری با هری دست داد: منم همینطور آقا
هری از جلوی در کنار رفت: خواهش میکنم بفرمایید تو
مهمان ناخوانده وارد شد و به سمت نشیمن به راه افتاد. زمانی که از جلوی اتاق جلسات عبور میکردند سر و صدای اتاق توجه ریموس را جلب کرد. مسیرش را به سمت آن اتاق تغییر داد: به نظر میرسه مهمون دارین جم
گس
فدرال
حلال حجار
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
و با دیدن ۵ دوازده چهره ی آشنا لبخندی بر لبش شکل گرفت: ماجرا داره جالب میشه
اعضای ارتش با دیدن تازه وارد از جا برخاستند. رنگ صورت رون و هرمیون به سرعت پرید اما فرد و جرج با
- غافلگیر مون کردی
لوپین حاضرین را بررسی کرد، نیازی نبود که خیلی به خودش فشار بیاورد: ارتش دامبلدور ... دوباره فعالی شدین ؟
سیریوس، رابرت و نانسی نگاهی رد و بدل کردند و رون به سرعت توضیح داد: میخواستیم این کار و بکنیم... تو با
این قضیه مشکلی داری ریموس ؟
لوپین حرف او را قطع کرد: فعال شدن دوباره ی ارتش چیزی نیست که منو نگران کرده ... رون، مشکل من چیز دیگه ایه
- مشکل ؟ چه مشکلی ؟
لوپین به سمت رون، هرمیون و دراکو چرخید: درسته که مسئولیت سیریوس و نانسی با شماس اما به عنوان پدر رابرت لازمه که منم قانع بشم... ضمن اینکه سرنوشت بچه های هری هم برای منم مهمه.
هرمیون که تازه متوجه السا نوجوان شده بود با حیرت پرسید: شما ها اینجا چیکار میکنین ؟
ریچاردسون چشم غره ای به سه نوجوان رفت: جاسوسی میکردن... از طریق همون چشمایی که پروتی دیده...
نگاه متعجبی بین سه جوان رد و بدل شد. کمتر کسی از راز پشت تابلو با خبر بود.
هری بی توجه به بچه ها رو به لوپین کرد و ادامه داد: من متوجه منظور تون شدم آقای لوپین، شما حق دارین از
چند دقیقه منتظر بمونین؟ چیزی از جلسه ی ما نمونده
لوپین سری تکان داد و به همراه سه نوجوان از اتاق خارج شد. زمانی که هر چهار نفر روی مبلهای نشیمن نشستند رابرت غرا زد: نباید اونطوری با سام حرف میزدین
ریموس نگاه خشم آلودی به پسرش کرد: هیچ وقت یاد نمیگیری چشماتو باز کنی نه رابرت؟ به همین سادگی به آدمی به این مشکوکی اعتماد کردی؟
سیریوس اعتراض کرد: سام مرد خوبیه...
۱ . ابت
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- و یه استاد فوق العاده
ریموس نگاهی به نانسی کرد: یه استاد فوق العاده با یه نشون شوم رو دستش!
سه نوجوان نگاه دیگری رد و بدل کردند: ولی ... شما... از کجا؟
ریموس دست در جیب ردایش کرد و دفتر چه ی کوچکی با جلد فانتزی را از آن بیرون کشید.
رابرت وحشت زده از جا پرید: این... پیش شما چیکار میکنه ؟
لوپین اخم آلود جواب داد؛ توی خونه جا گذاشته بودی... و فکر میکردم طلسمهای محافظتی قوی تری روش
بذاری
رابرت تقریباً سرخ شده بود. در جواب نگاه کنجکاو دسیر یودس و نانسی به آرامی جواب داد: دفترچه خاطر اتمه... تقریبا تموم زندگیمو توشی نوشتم.
حالا نانسی هم سرخ شده بود
ریموس نگاه خاصی به پسرش کرد: متاسفم راب، اما مجبور شدم بخونمشی... تو این اواخر زیادی عجیب شده بودی و باید بگم از کاری که کردم به هیچ وجه پشیمون نیستم...
سیریوس دخالت کرد: اگه منظور تون سامه... اون بما ثابت کرده که آدم خوبیه
- ولی من دلیل قانع کننده ای تو دفتر رابرت ندیدم... فقط به خاطر اعتماد رون و هرمیون، شما سه تا قبول
کردین که با اون یارو به جا باشین ... پدرت تو این مسائل دقت بیشتری داشت. اون هیچ وقت به یه مرگخوار
اعتماد نمیکرد... کاری که دامبلدور جونش لر 3 روشی گذاشت...
نانسی دفاع کرد: ولی سام فرق میکنه... اون تا حالا هیچ چیز بدی بهمون یاد نداده ... هیچ وقت بهمون صدمه
نزده ... اون خیلی مهربونه ... امکان نداره مرگخوار باشه.
ساموئل ریچاردسون شود...
:{ :: St: s: {{ { { ::
۲ و دت
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
دل مشغولی های هری پس از ملحق شدن به دوستانش باعث نشده بود تا او مشکل اصلی که خودش آنرا در دست کرده بود را به فراموشی بسپارد ... او چه کرده بود
دیگر چه طور می توانست چشم در چشم هرمیون بدوزد حال بایست چه می کرد...
هری اصلا به جلسه ای که برگزار می شد و هم اکنون در حالی به اتمام رسیدن بود توجه ی نداشت...
حال باید چه می کرد؟ این سوالی بود که پی در پی از خود می پرسید
او در این مدت در کنار هرمیون زندگی کرده بود و در خانه ی او بسر برده بود آیا می توانست ناگهان محل
زندگیش را برای دور ماندن از نگاه هرمیون عوض کند؟
شاید باید با دراکو همراه شود!
اما این موضوع علاوه بر اینکه باعث شک و تعجب سایرین می شد باعث می شد این احساس در او بوجود آید که
با این وجود فکر اینکه دوباره با هرمیون روبرو شود تنش را می لرزاند.
- خسب دیگه اگه کسی حرقی نداره ختم جلسه را اعلام • •میکنم.
حاضرین از جا برخاستند و به تدریج اتاق را ترک کردند. چیزی نگذشت که نگاه همه بر روی ریچاردسون خیره
ماند که گویی اصلا حواسش نبود.
رون دستش را رژیک شانه ی دیگری گذاشت: سام... چیزی شده ؟
این عمل باعث شد هری به طور ناگهانی بگوید: بله بله موافقم... چی؟
با پوزخند چند نفر باقیمانده در اتاق هری به خود آمد رون اعتراض گونه گفت: اصلا معلوم هست حواست
- ها؟ ... اوه آره، معذرت میخوام.
همه از جایشان بلند شده بودند و پس از خداحافظی با پا گذاشتن به بیرون از خانه ناپدید می شدند.
: :3 53 833 288 ::
۳ . دت
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
کمتر از بیست دقیقه ی بعد، جلسه ی ارتش به پایان رسیده بود. زمانی که اعضا از خانه خارج میشدند، ریموس از فرد و جرجع خواست که همانجا بمانند. الشعبیریو لعل با وجود تلاش زیاد تنها یک جمله از حرفهای آنها را شنید:
مسائلی هست که بهتره شما همم ازش مطلع باشین ... ممکنه یه دوئل هم داشته باشیم ۰ = . پیسیل حواستون جمع
باشه.
دوقلوها نگاه نگرانی رد و بدل کردند بعد سری تکان دادند و روی مبلهای نشیمن در کنار هرمیون و دراکو
با همه =
سرانجام سایرین از خانه خارج شدند، همین که هری و رون روی مبلهایشان نشستند، گرگینه ی پیر کارش را
شروع کرد. با لحنی که هری را به یاد بازجوهای وزارت خانه می انداخت پرسید: شما ساموئل ریچاردسون
هستسد؟
- بله
- و ادعا میکنید که دوست و همبازی هری در دوران مدرسه بودید؟
هری، رون، هرمیون و دراکو نگاهی رد و بدل کردند
- جواب منو ندادین آقای ریچاردسون
هری به اجبار جواب داد: بله
ریموس سرش را به طرف دوقلوها چرخاند: شما دوتا همچین اسمی رو یادتونه؟ به عنوان جستجوگر هافلپاف
جرج به سرعت جواب داد: نه
- به هیچ وجه
لوپین رو به سه نفر دیگر کرد: من تمام پرونده های اون زمان هاگوارتز رو بررسی کردم... چنین اسمی وجود
نداره. اما شما این حرف رو تایید کردید...
سه دوست نگاهی رد و بدل کردند و بالاخره رون به حرف آمد: خب که چی؟ سام به دوسته...
چهره ی لوپین در هم رفت: یه دوست با نشون شوم...
فرد و جرج کاملا جا خوردند. لوپین ادامه داد: باور نمیکردم که تو به ما خیانت کنی رون!
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- راز دار اینجا مرده اما جادوهاش برقراره... یه بار دیگه هم میگم ... شما حق ندارین به کسی تهمت بزنین ... من
راز این خونه رو سال هاست که میدونم... اگه هری رفت و آمد دوستانش به خونش رو به شما گزارش نمیکرد
شکل من نیست.
- ولی بچه ها قبل از این هیچ وقت شما رو ندیدن...
با حرکتی سریع چوبدستی اش را کشید و از آنجا که هری هیچ مقاومتی در برابر او نکرد به سادگی او را خلع سلاح کرد: با همین مدارک میتونم شما رو بکشم.
رون، هرمیون و دراکو به سرعت عکس العمل نشان دادند. در طرف دیگر دوقلوها هم چوبدستی هایشان را
کشیدند. قبل از اینکه طلسمی رد و بدل شود ریچاردسون دستور داد: جو بد دستی هاتونو بیارین پایین بچه ها
دراکو غرید: ولی ... آخه...
هری فریاد زد: گفتم غلافشی کن
دراکو به ناچار چوبدستی اش را پایین آورد. امارون و هرمیون همچنان آماده ی دفاع بودند و تنها زمانیکه هری با نگاه تندی آنها را سرزنش کرد چوبدستی هایشان را غلاف کردند.
هری نگاهی به ریموس کرد: حالا میتوانیم حرف بزنیم؟
لوپین با نگاهش حریف را بررسی کرد: گوش میکنم.
به نظر میرسید که این مرد اعتماد به نفس خوبی دارد و نگاه حیرت زده ی رون، هرمیون و در اکو در زمان خلع سلاح شدن ریچاردسون نشان میداد که آنها انتظار خلع سلاح شدن او را نداشته اند. هرچند خودش هم متوجه شده بود که ریچاردسون عمدا به او اجازه ی خلع سلاح را داده... با توجه به آنچه در دفتر خاطرات رابرت خوانده بود این مرد باید توانایی دوئل خوبی داشته باشد...
هری نگاهی به بقیه کرد که هنوز سرپا ایستاده بودند. دوقلوها هنوز با چوبدستی هایشان رون و دراکو را نشانه
گرفته بودند. به آرامی پیشنهاد داد: بهتر نیست بشینیم؟
هری نشست و با اشاره ی او رون و در اکو در دو طرفش نشستند. هرچند هنوز نگاهش را از هرمیون میدزدید اما متوجه شد که او هم کنار دراکو نشست.
فرد درست روبروی دراکو نشست و همانطور که با حالتی تهدید آمیز چوبدستی اش را میچرخاند با لحن خشنی |- ...کد هیج شباهتی به لحن شوخ همیشگیشی نداشت گفت: خب
" ، ابت
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
+ - - - دسیریو دس ملتمسانه گفت: دایی فرد... احتیاجی با این کارا نیست... باور کنین
- سام آدم مطمئنیه
فرد با خشم رو به دختر و پسر جوان دستور داد: جفتتون ساکت باشید... ما قبول کردیم تو خونه ی خودتون بمونین تا راحت تر باشین نه اینکه خودتون رو به خطر بندازین، نباید به حرفتون گوشی میکردم. همین امشب با من میاین خونه ... از این به بعد با مازندگی میکنین.
- اما... شما نمیتونین...
- ساکت باشی رابرت
- بهتره به حرفشون گوش کنی فرد... جای تو بودم اون چوبدستی لعنتی رو کنار میکشیدم ... سام اگه بخواد
قبل از اینکه پلک بزنی پودرت میکنه... حتی بدون چوب دس...
هری نگاهی پر معنا به رون انداخت و زمانی که او بقیه ی حرفش را خورد شروع به حرف زدن کرد: در مورد سوالتون میتونم توضیح بدم
نگاهی به سه نوجوان که کاملا از جو ناراضی بودند کرد: اینکه فردی به اسم ساموئل ریچاردسون هیچ وقت تو هاگوارتز نبوده کاملا درسته...
سیریوس کاملا جا خورد و چهره ی نانسی و رابرت در هم رفت. هری ادامه داد: اما من هیچ وقت مرگخوار نبودم
و الان هم نیستم.
جرج پوزخندی زد: پس اون نشون شوم رو دستت چیکار میکنه ؟
صدای محکم ریچاردسون جواب داد: مسلماً من نخواستم که اونجا باشه
لوپین با تردید در چشمان ریچاردسون خیره شد؛ میشه بپرسم چطوری رفته اونجا؟
هری به تلخی جواب داد: به اجبار
- من هنوزم قانع نشدم
رون غرغری کرد: شاید بهتر باشه ندونی ... منم وقتی فهمیدم هیچ خوشحال نشدم.
- خفه شو رون...
۷ ۹ تن
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
جرج این را همزمان با هرمیون گفته بود و باعث شد سیریوس از کوره در بره: اون میخواست از نشون شومش برای نفوذ به دار و دسته ی مرگخوارا استفاده کنه... شما که اونجا بودین ... اینو نشنیدین؟
سرها به طرف سیریوس برگشت و به جای او رابرت جواب نگاههای پر سوالی را داد و یاد آوری کرد: ما به جلسه
تون گوش میکردیم.
هری لبخندی به چهره های گناهکار آنها زد: خیلی خب ریمو ... پرفسور لوپین من مدرکی دارم که میتونه قانع کننده باشه. چیزی که ثابت میکنه هری به من اعتماد داشته ... همو نقدر که پدرش به شما داشت... قولی که روز اول به بچه ها دادم.
چشمهای سه نوجوان برقی زد
- و اون قولی چیه ؟
هری بی توجه به لحن کنجکاو فرد ادامه داد: فکر میکنین این برای قانع کردن شما کافی باشه؟
ریموس از جا بلند شد و با تامل گفت: اگه بتونی این کارو بکنی... البته
هری هم بلند شد و بقیه مشتاقانه به دنبال او به راه افتادند در حالیکه فرد و جرج هنوز هم چوبدستی هایشان را
آماده نگه داشته بودند.
زمانی که به محل در مخفی رسیدند هری برگشت: میدونید آقای لوپین ... دلیل اینکه بعد از هری شما نتوانستید وارد این اتاق باشید چیز خطرناکیه که باید پنهان میموند. در هر حال از این به بعد شما هر موقع که بخواید میتوانید وارد اتاق بشین، میدونم که خاطرات زیادی از اینجا دارین،
برای اولین بار ریموس با تردید به او نگاهی کرد. به نظر میرسید که این مرد اطلاعات کاملی از او دارد.
هری لبخندش را پنهان کرد و ادامه داد: بعد از باز کردن در من وارد اتاق میشم تا سیریوس ارثیه شو تحویل
بگیره... بعد از اون میتونیم بحث مون رو ادامه بدیم.
فرد مشکوکانه گفت: و اگه از پنجره در رفتی؟
لوپین پاسخ داد: پنجره ای وجود نداره. این تنها راه ورودی به اتاقه
جرج، ریچاردسون را بررسی کرد: من اجازه نمیدم که سیریوس با این غریبه بره اونجا
سیریوس دست جرج را پس زد: اما من این کارو میکنم... شما هم نمیتونین جلو مو بگیرین
با ۹ هت
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- چرا ... خیلی خوب هم میگیرم
رون دستور داد: خودتو بکشی کنار جرج ... از عاقبت این کار چندان خوشت نمیاد...
جرج قدمی به سمت رون برداشت: جدی؟ مثلا میخوای چیکار بکنی؟
ریموس با خونسردی توضیح داد: جرج اگه آقای ریچاردسون بتونن در اون اتاق رو باز کنان خطری بچه هارو
اما سیریوس بی توجه به بحث دایی هایش قدمی جلو آمد و در کنار هری روبروی دیوار ایستاد: من باید چیکار
کنم؟
هری دستش را بلند کرد و آنرا روی دیوار گذاشت: فعلا هیچی ...
بعد برگشت و با بشکنی چوبدستی اش را از گرگینه ی حیرت زده پس گرفت: خیلی متاسفم اما... بهش احتیاج
دارم...
چوبدستی اش را حرکتی داد و با دقت به سه نقطه ی خاص ضربه زد. بلافاصله دیوار ناپدید شد و در چوبی آشنایی روی دیوار نمایان شد. با نگاهی اطرافیانش را بررسی کرد. ظاهرا همگی راضی به نظر میرسیدند. فرد و جرج متحیر بودند روحشان هم از وجود چنین دری خبر نداشت.
روی در دو جای دست وجود داشت. هری دست سیریوس را گرفت و روی یک از انها قرار داد.
بعد دست خودش را درست کنار دست سیریوس گذاشت، چوبدستی اش را روی دست آن دو قرار داد و زیر لب جملاتی را زمزمه کرد. لحظه ای نوری کور کننده درخشید و در با صدای ظریفی باز شد...
هری برگشت و به چهره ی لوپین نگاه کرد. امیدوارم قانع شده باشید
لوپین با لبخندی دستش را به طرف هری دراز کرد: احتیاط شرط عقله
طبق قرار قبلی هری و سیریوس قبل از سایرین وارد اتاق شدند. این آخرین فرصت او برای برداشتن چیزی بود
سیریوس سوتی کشید: وای پسر ... فکر کنم فهمیدم چرا بابا نمیذاشت من بیام اینجا... بعید میدونم چیزی سالم
میموند.
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
سیریوس جلوی تابلوی خانوادگی ایستاده بود و با دقت آن را بررسی میکرد: میدونی سام واقعا خوشحالم که تونستی قانعشون کنی. دایی فرد وقتی عصبانی میشه کارهای ناجوری میکنه.
همانطور که پسر جوان با شوق و حیرت از برابر تابلوی بزرگ خانوادگی میگذشت، ریچاردسون اتاق را دور زد و با
حرکتی سریع خودش را به پشت مجموعه ی جاروهای پرند۵ رساند. رژی یک صندلی در دست در همانجا... زر ۵ سبک نقره ای میدرخشید... از آخرین باری که آن را پوشیده بود چیزی حدود پنج سال میگذشت.
نگاه سریعی به اطراف کرد و زره مورگانا را در زیر بلوزشی جا داد...
:3:3 5:383 833 538 833:3:3
ارثیه ی خانوادگی پاترها تا چند ساعتی بچه ها را مشغول کرده بود. آنها تمام روز را در اتاق مشغول بودند لوازم آن را بررسی میکردند و سوالات عجیب و غریب میپرسیدند و هری با حوصله به سوالاتشان جواب میداد. از بابت برداشتن زره دیگر خیال هری راحت بود اما مشکل دیگری هم وجود داشت که او از سر شب تمام تلاشش را کرده بود که با آن مواجه نشود: هرمیونا
هری صبر کرده بود و کاملا مردد بود که باید چه کند آیا باید با هرمیون همراه شود یا بایست با بهانه ای پیش
کس دیگری میرفت
آخر شب فرا رسید در اکو پا پیش گذاشته بود تا از در خارج شود، هری دستش را دراز کرد و خواست نام او را صدا بزند که...
- ساما
همین یک کلمه کافی بود تا هری با شنیدن لحن سرزنش گر هرمیون که ظاهرا فکر او را خوانده بود مانند
اینکه مورد اصابت طلسم قفل بدن قرار گرفته باشد بی حرکت بماند.
هری برگشت و برای اولین بار پس از بوسیدن هرمیون برای لحظه ای چشم در چشم او دوخت.
- باید زودتر بریم ...
و در زیر نگاه موشکافانه ی رون دست هری را گرفت، هری بی اختیار برگشت و به او نگاه کرد. تنها یک راه فرار دیگر مانده بود... رو به سه نوجوان که از چند دقیقه قبلی آن دو را زیر نظر داشتند کرد: چرا وایسادین بچه ها؟
| ۱ است
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
سیریوس من و من کنان جواب داد: خب ما... ا... چیزه...
- فکر کنم بهتره مزاحم نشیم ... یعنی ...
نانسی چشم غره ای حواله ی رابرت کرد: منظورش اینه که ما میخوایم اتاقی رو بیشتر بررسی کنیم...
کاملا مشخص بود که هیچ کدام در دروغ گفتن مهارت خوبی ندارند. در واقع آنها چند روزی بود که متوجه تغییر روابط بین هرمیون و سام شده بودند. حتی قبل از خود آن دو... دقت جدید سام در پوشیدن لباسهایش و اینکه حالا تقریباً هر روز اصلاح میکرد و هرمیون که با ظرافت بیشتری موهایش را میبست... تغییر روحیه ی غمگین هرمیون و علاقه ی خاص انها به سام باعث شده بود که سه نوجوان از ته دل از این اتفاق خوشحال
باشند و در واقع منتظر فرصتی بودند تا آن دو را با هم تنها بگذارند.
: : 3 5 3 583 585 85 : ::
نیم ساعت از زمان رسیدن به خانه ی هرمیون می گذشت.
خانه را سکوتی مطلق فراگرفته بود
هرمیون به بهانه ی عوض کردن لباس هایش به اتاقش پناه برده بود و هری بدون زحمت دادن خود برای تعویض لباس هایش بر روی مبل دو نفره ی بزرگی در نشیمن فرود آمده بود و به صفحه ی خالی تلویزیون خیره مانده بود بشدت به فکر فرو رفته بود. کاری که امروز او در اتاق خواب خانه اش انجام داده بود هیچ توجیهی نداشت اگرچه هری ناخواسته آن عمل را انجام داده بود اما نمیتوانست احساس عذاب وجدان از خیانت
به دوستی قدیمی را نادیده بگیرد و بعد از آن حس عجیبی که وجودش را در بر گرفته بود.
چرخیده بود برگرداند و به زمین خیره شد. کاش حداقل بچه ها برمیگشتند... اما گویا آنها هم حس کرده بودلد
کده وجودشان اضافی است...
- هری قهوه میخوری؟
---- چی ؟ آه بله ممنور
هرمیون خودش را بی خیال نشان میداد در حالی که در درون بشدت مضطرب بود و نمیدانست چه پیش خواهد آمد اما ... قلبش دیوانه وار در سینه اش میکوبید. حوادث آن روز خیلی بیشتر از آنچه روی هری اثر گذاشته بود،
۱ ۱ تن
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
او را به هم ریخته بود. سر در گم بود و احساسش را درک نمیکرد. هری برای او همیشه یک دوست خوب و یک حامی واقعی بود اما هرمیون نه فکرش را میکرد و نه آمادگی چنین حرکتی را داشت.
فنجان قهوه را در سینی قرار داد و به سمت هری آمد: بفرمایید
- ممنور
هرمیون رویش را برگرداند تا بر روی مبل کناری بنشیند که دستی به آرامی دستش را گرفت: هرمیون خواهش می کنم یک دقیقه اینجا بشین می خواهم با هات صحبت کنم
هری و هرمیون هر دو بر روی یک مبل دو نفره هر یک در گوشه ای از آن نشستند هرمیون به هری چشم
دوخته بود و هری به قهوه اش
- من باید در مورد موضوعی با تو صحبت کنم
- گوشی می کنم...
هری بی مقدمه شروع کرده بود. از یک طرف او می خواست حقیقت را به او بگوید و به او بفهماند این ها همه یک سو اتفاهم بوده و هری قصد بدی نداشته است ولی از طرفی نمی خواست ماجرای جینی را بازگو کند ... میترسید با گفتن اینکه او فکر می کرد جینی رو می بوسد هرمیون را ناراحت کند و ناخواسته ضربه ی دیگری به او بزند... هرمیون خود زخم خورده بود و هری نمی خواست بار دیگر دل او را بشکند او خیلی به هرمیون و محبت های او بدهکار بود و صمیمانه می خواست جبران کند. از طرفی نمیتوانست منکر احساسی شود که
درونش جوانه زده بود.
- هرمیون راستش را بخوای امروز... من ... من نمیدونستم دارم چیکار ...
- هری فراموشش کن...
- نمی تونم هرمیون، باور کن نمی تونم. خواهش می کنم فقط گوش کن... من اونجا تو خونه ی دره گودریک خوابم برده بود و داشتم خواب می دیدم یک نفر به خوابم امده بود و داشت با من صحبت می کرد اون با من درباره ی یک فرد دیگری صحبت می کرد حرف های زیادی بین ما رد و بدل شد که من الان همه ی آنها را بیاد ندارم ولی در این خواب صحبت از یک نفر بود ... اون با من صحبت کرد و ما باهم در مورد احساس من در
مورد اون نفر صحبت کردیم و مادر خواب در مورد...
- در مورد جنینی... میتونم حدس بزنم.
۱۲ دت
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- نه!
هری آه عمیقی کشید و با اطمینان بیشتری تکرار کرد: نه...
هرمیون ابرویی بالا انداخت. کنجکاوی عجیبی بر او غلبه کرده بود در سکوت به هری چشم دوخت که حالا با
اطمینان بیشتری حرف میزد.
- هرمیون ما در مورد تو صحبت می کردیم و من زمانی به خود اومدم که دیدم لب هایم بر روی لب های تو قرار گرفته و من... اولش خیلی ترسیدم... گیج شده بودم اما... وقتی بهش فکر کردم... به درستی حرف اون حرفها
ایمان آوردم و ... متوجه شدم ای نهایت دو دستت دارم...
هرمیون گیج شده بود. مدتها بود که این تغییر روابط را در درونش احساسی کرده بود اما هیچ وقت آن را جدی نمیگرفت. هری همیشه برای او دوستی نزدیکتر از برادر بود و این باعث میشد که او در درک احساسش به مشکل بر بخورد ولی حالا که فکرش را میکرد... او مدتها بود که میدانست.
• او ه هری!
هری با خجالت آغوشش را باز کرد، دستانش را دور او حلقه کرد و او را به خود فشرد.
هرمیون سرش را بر روی سینه ی هری قرار داد هری هم صورتش را درون موهای انبوه و زیبای هرمیون فرو برد تا چشمان خیسش را پنهان کند
هرمیون به آرامی سرش را از روی سینه ی مردانه ی هری بلند کرد و چشم های نمناکش را به چشم های هری
- از چی؟ من همیشه با تو هستم
- هری من می ترسم از اینکه تو به من وابسته بشی ... من به تازگی تجربه ی تلخی داشتم ... اونی که آنقدر
ادعای دوست داشتن منو داشت خیلی راحت منو ولی کرد و رفت. من نمی خوام دوباره تجربه اش کنم من...
عقیمم و...
اشک هایش نگذاشت ادامه حرفش را بزند
هری که بغضی کرده بود دوباره هرمیون را در آغوش کشید: من به این چیزا اهمیت نمی دهم من تویی را دارم که بی نهایت دوستت دارم تو تنها کسی هستی که برای من باقی مانده... هرمیون خودت را از من دریغ نکن
۱۳ ح
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- - هگر و...
هرمیو را به سرعت از جا بلند شد و به سمت اتاقش دوید... هری تنها توانست لرزش شانه های او را ببیند
83 588 33 83 833 538 83 585
هری صبح زود با گنگی از روی مبل بلند شد و ملحفه را از سر کنار زد ... چند لحظه گذشت تا حواسش جا
کمی چشم هایش را مالید و پیش خودش فکر کرد گاهی توجه های هر چند کوچک تا چه حد می تواند خلوص نیت و زیبایی عشق را به رخ بکشد
سرو صدایی از بالا باعث شد ناخوداگاه دست و پایش را گم کند مسلماً هرمیون باید برای تدریس به هاگوارتز می رفت به دور بر خود نگاه کرد و قبل از پیدا شدن هرمیون خودش را بر روی مبل انداخت، ملحفه را با بی دقتی روی خودش کشید و از ترسی چشمایش را محکم روی هم فشرد
دقایقی نگذشته بود که صدای پا از بگوش رسید
قلب هری بشدت می تپید از خود خجالت می کشید چون او حالا مردی بالغ شده بود. اما براستی تا به این
هنگام چنین تجربه ای نداشت ... جینی... آه... او را خیلی دوست می داشت اما چنین تجربه ای را هرچه فکر می کرد بیاد نمی آورد احساس علاقه به غریبه ای آشنا...
لرزش ملحفه هری را در عین میخکوب کردن به خود آورد صدای نفس های ممتد شخصی به آرامی شنیده میشد.
کشیده شدن ملحفه را تا برروی شانه هایش احساسی کرد
و ناگهان قرار گرفتن لب هایی را بر روی گونه اش حس کرد که لرزشی را بی اختیار بر سراپایش انداخت و جداشدن سریع لب ها را احساس نمود ... همه چیز خراب شده بود دیگه نمی توانست خود را به خواب بزند بایست فکری میکرد و ظرف یک ثانیه هری با تکانی ساختگی نشان داد در شرف بیدار شدن است و بدون اینکه
نیاز ببیند از جا بلند شود رویش را برگرداند
هرمیون به آهستگی زمزمه کرد: هری من باید برم خوب بخوابی
- هووووم تو مال منی ... اسنیپ !
هری از خود صداهای موهومی در آورد و به خواب ادامه داد
: ۱ تن
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
83 588 33 83 833 538 83 585
چند روز از ماجرای آن صبح میگذشت
هری و هرمیون سعی می کردند مثل گذشته با هم برخورد کنند اما هر کدام منتظر اشاره ای از طرف مقابل بود
با بازگشت به خانه ی هرمیون، همه چیز به سرعت تغییر میکرد احساس سبکی عجیبی هری را در بر گرفته بود. ناخواسته مرتب تر شده بود. بیشتر از هر زمان دیگری در انتخاب لباسش حساسیت نشان میداد و بعد از ماهها
متوجه شد که موهای ساموئل ریچاردسون خیلی خوش حالت تر از موهای همیشه در هم هری پاتر است.
آنروز بعد از یک دوش صبحگاهی در حالیکه رو بدرو شامبر سرمه ای رنگی به تن کرده بود خودش را روی مبل رها کرد. تمام دیشب را به پرسه زدن در سوراخ سمبه های شهر گذرانده بود و بلاخره سرانجام سرنخی از مرگخواران یافته بود... با تعقیب مرگخواری که در یک رستوران مشنگی دیده بود توانست محلی تقریبی یک مخفیگاه قدیمی را به دست آورد... و حالا منتظر بود که با بازگشت هرمیون از هاگوارتز و ملحق شدن دراکو، سه نفره برای بررسی بیشتر راهی آنجا شوند. با وجود رنجش رون، به توافق رسیده بودند که حضور او در چنین مکانی تنها مایه ی دردسر خواهد بود چرا که به لطف ریتا اسکیتر پیر و پیام امروز تمام مرگخوارها چهره ی او را به خوبی میشناختند. البته هرمیون و دراکو هم مجبور به کمی تغییر چهره بودند چون در هر حال آن دو هم
چندان گمنام نبودند.
نگاه غمگینی به دور و بر خانه انداخت. بعد از رفتن بچه ها هنوز به سکوت آنجا عادت نکرده بود. البته بچه ها هم خیال نداشتند او را به حال خودش بگذارند. تقریباً تمام روز را آنجا بودند و شبها تقریباً همیشه بهانه ای برای تنها گذاشتن آن ها پیدا میکردند. هری هنوز هم سرسختانه به آنها آموزش میداد و از پیشرفت کارشان
واقعا راضی بود.
آن روز برای ریختن چای به آشپزخانه رفته بود که شومینه روشن شد و سرو کله ی مزاحمین همیشگی پیدا
- صبح بخیر سام
- سلام بچه ها
نانسی کیفش را روی صندلی گذاشت: هرمیون هنوز نیومده؟
هری با چند فنجان چای از آشپزخانه بیرون آمد: صبح زود رفت قلعه... تا یکی دو ساعت دیگه پیداش میشه. جم
دت ۱ تن
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
رابرت سینی چای را از هری گرفت و همانطور که آنرا بین سایرین پخش میکرد گفت: جلسات ارتش، لذت بخش ترین کاری بود که تو هاگوارتز داشتیم.
هری سری تکان داد: یه زمانی... الان سه، چهار سالی میشه که سوار جارو نشدم... البته اعتراف میکنم که دلم
براشی تنگ شده
رابرت پیشنهاد داد: نظرتون راجع به یه بازی چهار نفره چیه ؟
- پنج نفرش کن که منم بیام
این صدای دراکو بود که همان موقع از در وارد شده بود. هری نگاه متعجبی به آنها کرد: کوییدیچ ؟ اونم الان؟
چرا که نه... فقط یه مشکلی هست ببینم شماها اینو را زمین بازی سراغ دارین ؟
- یه دونه خوبش تو حیاط پشتی هست
- حیاط پشتی؟
هری ساعتهای زیادی را در حیاط کوچک خانه ی هرمیون گذرانده بود. مساحت این حیاط روی هم رفته هجده متر بود که نصف آن را باغچه ی کوچک خانه ی هرمیون تشکیل میداد. بقیه ی حیاط شامل یک کمد برای
نگهداری لوازم باغبانی و یک انبار کوچک بود. در هر حال به نظر نمیرسید جایی برای کوییدیج بازی کردن در آن باقی باشد.
اما وقتی پنج دقیقه بعد، پس از تعویض وسواس گونه ی لباسش، چهار همراهش با شوق به طرف حیاط رفتند به ناچار آنها را دنبال کرد. زمانی که به انتهای حیاط رسیدند، سیریوس در کمد کوچک را باز کرد: بفرمایید
تازه در این زمان بود که هری متوجه ماجراشد. این کمد مسلماً یک راه انتقالی بود. بچه ها به نوبت وارد کمد
" , , , | = : - ۶ - ر • میشدند و با بسته شدن در ان ناپدید میشدند
لحظه ای بعد از در پشت کمد بیرون افتاد.
منظره ی آشنایی روبرویش بود. زمین کوییدیج کوچک پشت خانه اش به او چشمک میزد.
۱ دت
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
دراکو آهسته توضیح داد: هرمیون یه راه ورودی برای اینجا گذاشت تا وقتی بچه ها پیششی هستن یه سرگرمی داشته باشن. خیلی عجیبه که تا حالا نیاوردنت اینجا
هری خنده ای کرد: فرصت نمیکردن
حالا که آنجا ایستاده بود متوجه میشد که چقدر دلش برای پرواز تنگ شده. چمنهای کوتاه در باد ملایم موج
میزدند. شش حلقه ی بلند در دو سو دیده میشد. هری نفس عمیقی کشید و بوی چمن نم زده را به ریه هایش
کشد.
- لعنت... چرا اینجوری شده؟
نگاه هری چرخید و سیریوس را دید که از از یک انبار کوچک جارو چند جاروی مختلف را بیرون میآورد. به نظر میرسید مشکلی دارد... کنجکاویش تحریک شد. آرام جلو رفت تا به مرد جوان کمک کند: کمد قشنگیه
سیریوس یک جاروی دیگر را از انبار جارو بیرون کشید: این... هدیه ی دایی رونالده... برای هر کسی که اینجا بازی کنه جاروشو ظاهر میکنه... چیز بدرد بخوریه. خونواده ی مادرم واقعا پر جمعیتن ... وقتی داییهام و بچه هاشون میان اینجا ما واقعا دو تا تیم کامل داریم ... اینه که همیشه جارو کم میاریم. خب جاروهای راب و نانسی
و عمو در اکو از قبل اینجا بوده... شما باید خودتون جاروتون رو بکشین بیرون
هری دستش را درون کمد کرد. چیزی اینجا درست نبود. سرانجام دسته ی جارو را در دستش احساس کرد. با لبخندی جارو را از کمد بیرون کشید اما همین که نگاهش به آن افتاد لبخند بر لبش ماسید. با یک نگاه
به دستش میرسونه
در حالیکه سعی میکرد عادی به نظر برسد لبخندی زد: فکر کنم مشکل حل شد...
به آرامی جاروی هدیه ی پدرخوانده اش را برانداز کرد. اما مشکل تازه شروع شده بود. پسر جوان جاروی مورد
علاقه یک پدرش را باله خوبی میشناخت: شما... چطوری؟ اون جاروی باباسی !
- جاروی بابا؟
نانسی از پشت سر جلو آمده بود. با نگاهی جارو را بررسی کرد و با حیرت فریاد زد: آره ... خودشه! اما چطوری؟
هری خودش را به نفهمی زد: تو کمد بود... سیریوس گفت دستم رو بکنم توش... منم درش آوردم
- ولی این ... امکان نداره... کمد باید جاروی خودتون رو براتون ظاهر میکرد...
۱۷۴ دت
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری سعی کرد عادی باشد: اما من جارو ندارم... در هر حال اگه مشکلی براتون داره...
سیریوس به سرعت سر تکان داد: ابدا... فقط کمی گیج شدم... این جارو چند ساله که ناپدید شده. بعد از اولین باری که گذاشتمشی تو کمد دیگه هیچ کس نتونست اونو بیرون بیاره.
صدای رابرت از بالای سرشان به گوش رسید: سام، سیریوسی... چیکار دارین میکنین ؟
سیریوس نگاه دیگری به جارویی که در دست ریچاردسون جا خوشی کرده بود کرد. به نظر جارو هم با این مرد مشکلی نداشت. اگر هر کس دیگری بود محال بود که او اجازه ی این کار را بدهد اما سام... به نظرش رسید حالا که جارو در دست او ظاهر شده میتواند این افتخار را داشته باشد اما فقط همان یکبار. سری برای ریچاردسون تکان داد و خودش را مجبور کرد که سوار بر جارویشی اوج بگیرد.
هری چند لحظه جاروی قدیمی اش را بررسی کرد. کهنگی و قدمت آن ذره ای از ارزشی جارو در نظر او کم نمیکرد. در این جارو برای او چیزی بود که باعث میشد صاحبش در بیست و چند سال گذشته هیچ جارویی جدیدی را به آن ترجیح ندهد. یک خاطره از مردی که عاشفانه دوستش داشت.
پایش را در طرف دیگر جارو گذاشت. میتوانست اشتیاق جارو را برای پرواز احساس کند. با یک حرکت سریع از زمین بلند شد و به سرعت اوج گرفت. احساس سبکی میکرد. به طور عجیبی به هیجان آمده بود. دوری زد و با یک ویراژ سریع از لا به لای چهار همراهش گذشت.
رابرت سونی کشید: عالی بود...
دراکو بحت را عوض کرد: خب تقسیم میشیم. من و سام... شما دوتا... نانسی ممکنه داور باشی؟
نانسی سر تکان داد و به طرف صندوق توپها رفت که سیریوس آن را بیرون از کمد گذاشته بود. سرخگون و گوی زرین را رها کرد و بلافاصله بازی شروع شد. استفاده از بازدارنده در بازی چهار نفره چندان ممکن به نظر نمیرسید هرچند که هری دلش برای آن هم تنگ شده بود. زمانی که رابرت و دراکو بر سر سرخگون به کشمکش میپرداختند، هری چرخی در آسمان زد و به دنبال گوی زرین به راه افتاد. با وجود چند سال دوری از
بازی به هیچ وجه خیال نداشت از پسر جوانش عقب بیوفتد.
بعد از حدود نیم ساعت پرواز و بررسی جدال دراکو و رابرت که سرخگون را چندین بار از میان حلقه های بدون
محافظ عبور داده بودند هری احساس سر زندگی میکرد. همانطور که به کل کلی دراکو و رابرت بر سر سرخگون جم
ناr
۸ ۱ است
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
نگاه میکرد متوجه نگاههای عجیب سیریوس بر خودش نشد... رقص باد را در لابه لای موهایش احساسی میکرد... دوری زد و درخششی نورانی توجهش را جلب کرد... درست بالای یکی از سه تیر سمت راست زمین...
هری و سیریوس همزمان با هم گوی زرین را دیدند و بعد با چنان سرعتی به سمت آن شیرجه زدند که رابرت مجبور شد سرش را بدزدد. با اینکه سرعت جاروی سیریوس بیشتر از آذرخش قدیمی هری بود تقریباً همزمان به گوی زرین رسیدند. اما هری فرصت کم کردن ارتفاع را نداشت. به ناچار چرخی زد و به صورت وارونه از جارویش آویزان شد و درست قبل از سیریوس گوی زرین را گرفت. اما کنترل جارو در آن وضعیت سرو ته به هیچ وجه آسان نبود. تقریباً داشت سقوط میکرد که یک نفر به موقع یقه اش را گرفت.
دراکو خشمگین فریاد زد: تو دیوانه ای پاتر...
خوشبختانه صدایش در زوزه ی باد گم شد... همانطور که به آرامی روی چمنها فرود می آمدند هری گوی زرین را بالا گرفت و با شوقی کودکانه فریاد زد: گرفتمش!
درابرت و نانسی با هم فریاد زدند: عالی بود
اما چهره ی یک نفر به شدت در هم بود. رابرت خنده ای به صورت گرفته ی سیریوس کرد: بلاخره سیریوس پاتر بزرگ شکست خورد
* ب : : 8 :
روزها برای هری به کندی میگذشت. طاقتش تمام شده بود. میخواست زودتر به نتیجه برسد اما ... روزگار با او
شش حمله ی آخر مرگخوارها در نقاط مختلف کشور با کمک مخلوطی از افراد وزارت خانه، محفل و ارتش ناکام ماند و تعداد زیادی از مرگخوارها زحمی شدند اما هنوز ولدمورت خودش را نشان نداده بود. حتی در دو باری که
مرگخوارها پیروز میدان بودند...
صبر هری به سرعت به پایان میرسید. چند روز بعد از جشن هالووین، لوپین به دیدن او که حالا رسما رئیس ارتشی به حساب میامد آمد و از آنها برای یک هدف خاصی دعوت به همکاری کرد. از آنجا که فعالیت های دو گروه و اهدافشان تقریباً یکسان بود کینگزلی پیشنهاد ادغام دو گروه را داده بود... اما هری به همان دلیل گذشته مخالفت کرده بود: بذارین ولدمورت جلوی خودش دو تا رغیب ببینه.
آن شب در جلسه ی ارتش بعد از اینکه بحث اعضا بر سر ملحق شده به محفل به نتیجه ی دلخواه هری رسید، جم بحثی مهمتر آغاز شد: گس
۱۹ دت
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
ارنی از پشت صندلی سمت چپ هری توضیح داد: آخرین حمله هاشون توسط گرگینه ها بوده... اگه میتوانستیم
یکیشونو بگیریم شاید میفهمیدیم چی تو سر شونه.
جرج غرولندی کرد: فکر نمیکنم زیاد از این ایده خوشم بیاد. آخرین دفعه ای که محفل میخواست این کاروبکنه یه گرگینه بدجوری هکتور رو گاز گرفت.
- چی؟
هری از جا پریده بود: منظورت هکتور واتسونه؟
فرد سر تکان داد: چطور مگه؟ میشناسیشی؟
هری وحشت زده به سمت رون و هرمیون برگشت: چرا بهم نگفتین ؟
رون مختصر جواب داد: هکتور نمیخواست کسی بدونه... بعد از اون ماجرا اوضاعش حسابی بهم ریخته بود.
- بهم ریختگی مالی یه لحظه شه، داغون شده بود حالش خیلی خراب بود تا وقتی که ریموس باهاش صحبت کرد ... الان وضعیتش فرق چندانی نکرده ... فقط از صف مرگخوارا به گرگینه ها منتقل شده... البته این برای ما ضربه ی بزرگی بود. اما خوشبختانه ولدمورت دوباره اونو بین افرادش بر گردوند. خیلی بیشتر از اونی که فکرشو
میکردیم لازمش داره.
بعد از پایان جلسه، زمانی که هری به همراه هرمیون به خانه میرفت رو به رون کرد و پرسید: فکر میکنی بتونی یه ملاقات با هکتور برام جور کنی؟
- شاید بشه یه کارایی کرد. بهتون خبر میدم...
: : : : t: 83: : : :::
انتظار خیلی طول نکشید. جغد خاکستری رون تنها یکساعت بعد در خانه ی هرمیون روی پای هری فرود آمد؛
سام عزیز
فردا ساعت هشت صبح میام دنبالت... دوستمون منتظره
هری نامه را روی میز گذاشت. بلوزش را در آورد و خودش را روی تخت رها کرد. شاید هکتور میتوانست سر
۲ تن
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
ساعت هفت و نیم صبح روز بعد هری حاضر و آماده در نشیمن منتظر بود. خبری از رون نبود. هرمیون کنار هری روی مبل نشست: هیچ وقت به موقع پیداش نمیشه...
اما وقتی نیم ساعتی گذشت و خبری از رون نشد به وضوح او هم نگران شده بود. یکساعت دیگر هم گذشت. باز هم خبری نشد. حالا هری در اتاق قدم میزد و همانطور که از جلوی ساعت دیواری قدیمی خانم ویزلی عبور میکرد امیدوارانه نگاهی به آن انداخت هنوز هم عقربه ای برای رون وجود نداشت اگرچه بیاد نمیآورد که هرمیون چه زمانی عقربه ی هری را به آن اضافه کرده... کم کم نگرانی اش را بیان میکرد: یعنی چی به سرش
اومده؟ اگه مرگخوارا فهمیده باشن چی؟ هکتور رو چیکار کنیم... نکته اونم گرفته باشن
هرمیون سعی کرد هری را آرام کند: بیخودی فکر بد نکن... احتمالا یادش رفته که قرار داره
اما نیم ساعت بعد حتی او هم نتوانست خودش را به بی خیالی بزند: من واقعا نگرانم هری
هری سرش را بین دستانش گرفت. نگرانی داشت دیوانه اش میکرد. لحظه ای بعد گرمی دستی را روی شانه اش احساس کرد. سرش را بلند کرد. هرمیون کنارشی نشسته بود. نگاهش بی تاب و نگران بود. بی اختیار دست او را در دست گرفت. گرمی دستهایش هری را آرام میکرد و وحشت نگاهش او را وادار میکرد که دلداریش دهد: اون
حالش خوبه هرمیون
حدود ساعت یازده بود که صبر هری تمام شد. شنلش را دوباره پوشید: میرم دنبالش
هرمیون بلند شد: صبر کن منم بیام هری
- نه... تو همینجا بمون و اگه ازشی خبری شد یه پاترونوس برام بفرست. یه چیز دیگه... اگه کسی اومد در خونه... حتی اگه خود رون بود... حواستو جمع کن و احتیاط کن
- - هگر و... کسی با مر کاری نداره
- میخوام مطمئن باشم هرمیون... نمیخوام اتفاقی برات بیوفته
لبخندی بر لب هرمیون شکل گرفت: من مواظب خودم هستم
هری به آرامی هرمیون را در آغوش گرفت: میخوام مطمئن بشم جم
گس
۱ ۲ دت
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
زن جوان آهسته سرش را روی شانه ی او گذاشت: مطمئن باشی
چند لحظه در آغوش هم باقی ماندند. حالا هری احساس آرامش بیشتری میکرد. اگر مجبور نبود هرگز این آرامش را از دست نمیداد. به نرمی خودش را از هرمیون جدا کرد و به سمت در به راه افتاد. به محض اینکه در
را باز کرد وحشتزده به عقب پرید.
۲۲ ح
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
فصل نوزدهم:
جیمی ویزلی
چهره ی رون وحشتناک بود. ژولیده و در هم... با چشمانی قرمز و پف کرده که رد اشک از زیر آنها نمایان بود
بقچه ی کوچک آبی رنگی در میان دستانش بود. به محض دیدن هری، خودش را در آغوش او انداخت و گریه را سر داد.
هری وحشت زده شده بود. تصور چیزی که رون را تا این حد در هم بشکند دیوانه اش میکرد... یعنی چه اتفاقی افتاده بود؟ به زحمت به حرف آمد: خدای کسر ... ر3و... جیتیج شده؟
رون جوابی نداد. اما لرزش شانه هایش شدت گرفت. هری، تنها در روز مرگ بیلی، رون را در این حالی دیده بود. چون در زمان مرگ آرتور ویزلی، رون تقریباً بیش از آن شوکه بود که عکس العملی داشته باشد...
زیر بغل رون را گرفت و او را به درون خانه کشید.
هرمیون که با دیدن رون خشمش فوران کرده بود غرید: چه عجب تشریف آوردین هیچ معلومه تا حالا ...
اما دیدن چهره ی رون و حال خراب او باعث شد نگرانی به صورتش بدود: چی شده؟
هری بقچه را از دست رون گرفت و با بی تفاوتی آن را روی میز گذاشت. بعد رون را به طرف مبل برد و روی آن
نشاند: حرف بزنی رون؟ بلایی دسر کسی اومده؟ به پناهگاه حمله شده؟
هری بدترین حالت ممکن را بیان کرده بود و وقتی رون به نشانه ی نه سری تکان داد نفسی از آسودگی کشید:
د... حرف یزن ببینم... چی شده...
رون سعی کرد حرفی بزند چند بار دهانش را باز کرد اما صدایی از گلویش خارج نشد به ناچار دست لرزانش را بالا برد و هق هق کنان به بقچه اشاره کرد. هری و هرمیون نگاه متعجبی رد و بدل کردند. بعد هرمیون به آرامی به سمت بقچه ای که هری با حواس پرتی روی میز گذاشته بود رفت و آرام پارچه ی نازک روی آن را کنار زد. با دیدن محتویات آن رنگش پرید و بدنش به لرزه در آمد. چند لحظه به چیزی که روبرویشی بود خیره شد. به نظر
میرسید نفسش بند آمده: ه... هری...
۲ هری که از دیدن رنگ چهره ی هرمیون نگران شده بود جلو دوید: حالت خوبه هرمیون؟
۲۳ ح
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هرمیون تنها به بقچه اشاره ای کرد. هری جلو رفت. در میان بقچه ی آبی رنگ نوزادی به خواب رفته بود. پوست صورتش همانند موی سرش سرخ بود و به ارامی نفس میکشید: خدای من... رون!
هری نمیدانست باید چه عکس العملی نشان دهد. از طرفی با چهره ی درهم و گرفته ی هرمیون روبرو بود و از طرف دیگر باید به دوستش تبریک میگفت...
ظاهرا هرمیون متوجه این مشکل شده بود چون به آرامی اتاق را ترک کرد
هری آهسته بقچه را باز کرد و وقتی متوجه شد که نوزاد لباس به تن ندارد دوباره پتو را دورش پیچید و او را در آغوش کشید: اینجا رو ببین... یه مو قرمز دیگه ... ببینم این کجاش گریه داره؟
نوزاد خمیازه ای کشید و هری لبخندی زد: چه نازه ... اسمشو میخوای چی بذاری؟
- انا
هری ابرویی بالا انداخت: چی؟ فکر کنم متوجه نیستی... این یه پسره
رون ناله ای کرد: اون مرده
هری برای لحظه ای جا خورد... بچه در آغوش او کاملا زنده به نظر میرسید اما وقتی جملات آخر رون را کنار هم گذاشت تازه متوجه معنی حرف او شد. برای لحظه ای در سکوت سعی کرد معنی آنچه شنیده هضم کند. با
نگاه صورت رون را برای یافتن نشانی از شوخی زیر و رو کرد و وقتی انچه را میخواست پیدا نکرد به زحمت به حرف آمد: ... من... متاسفم رون.
رون هق هق کنان توضیح داد: داشتم میومدم اینجا که از وزارت خونه یه پیغام گرفتم. دیشب دردش شروع شده اما نگهبان زندان رفته بوده پی عیاشی خودش... خیلی دیر متوجهش شدن... وقتی من رسیدم ... شفا دهنده تازه اومده بود... بچه رو به زحمت نگه داشتن... خیلی درد کشید
هری به آرامی بچه را روی مبل گذاشت و آهسته دستش را روی شانه ی رون قرار داد: من واقعا متاسفم ریور ۰۰۰ کمکی از دستم بر میاد؟
روور بستر تکان داد: مادر ژ پدرش دیگه باید پردسر ... خواستن که مراسم بلافاصله برگذار بشه... من ... باید بردم کلیسا ... اما راستش... نمیدونم باید با این بچه چیکار کنم ... میدونم نباید میاوردمش اینجا... اونم با شرایط
هرمیون. اما جای دیگه ای به نظرم نرسید... ممکنه... برام نگهش داری؟
هری سری تکان داد و بچه را در آغوش گرفت: هرمیون درک میکنه ... یعنی امیدوارم... اما ... ت
۲ تن
 
________________
سS
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- مگه را ه دیگه ای هست؟
- حداقل به مادرت و چارلی خبر بده
- فکرشم نکن هری، اونا نمیخوان منو ببینن ... ریموس و تانکس هم ماموریتن، بچه ها هم درست نیست تو این جور مراسم باشن... راه دیگه ای سراغ نداری؟
- - به راهی هست
این صدای گرفته ی هرمیون بود که در چهار چوب در ایستاده بود و چشمان سرخش نشان میداد که گریه کرده
هرمیون آهسته جلو آمد، با چند لحظه تامل تردیدش را نمایان کرد و سرانجام نوزاد را از آغوش هری بیرون
کشید: باهاش برو هری...
- اما...
هرمیون بدون اینکه به رون نگاه کند به سردی گفت: مراسم که تموم شد یه مقداری لباس و شیر خشک و
وسیله برای بچه بیار... فکر نمیکنم بتونم تا ابد توی پتو بپیچمش
رون سرش را بلند کرد و نگاه پر تشکری نثار هرمیون کرد. میخواست چیزی بگوید اما هرمیون به سرعت
: : t: s: {{ { { {{
هاگری جلوی آینه ی در ژورن راهرو ایستاده بود و با خشم با دکمه ی شنلش 3ر میرفت عصبی و ناراحت بود. برای بار سوم دکمه های شنل رسمی اش را اشتباه بست و تازه در این زمان بود که بیاد آورد کرواتش را نبسته
چیزی که او را بهم ریخته بود مرگ همسر رون نبود بلکه تصوری بود که در ذهش شکل میگرفت. او از علاقه ی رون به هرمیون با خبر بود و حالا که او فرزندی داشت اگر روابط آنها دوباره شکل میگرفت... حتی تصورش هم هری را دیوانه میکرد
- نمی تونم تا ابد تو ملافه بپیچمش ... تا ابد ... تا ابد...
هری نا خواسته زیر لب این جمله را تکرار می کرد
منظور هرمیون چه بود آیا منظورش این بود که می خواست از این بچه نگه داری کند... نه! نه! نه!
دت ۲ تن
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- بذار من درستش کنم
دست ظریف هرمیون با ملایمت دست هری را کنار زد، دکمه را باز کرد. کراوات هری را که به امان خدا رها شده بود برداشت و آنرا با ملایمت گره زد. بعد آهسته دکمه ی شنل را بست: بفرما... تموم شد
نور
هرمیون لبخند شیرینی تحویل هری داد...
هری از او متشکر بود چون در آن لحظه دستهایش چنان میلرزید که تا ده ساعت بعد هم نمیتوانست دکمه ی شنلش را ببندد. وقتی هرمیون دستش را عقب کشید آهسته دستش را گرفت: هرمیون... تو مجبور نیستی... من میتونم بچه رو هم نگهدارم... میدونم که...
هرمیون با ملایمت سری تکان داد: اون بچه با من کاری نکرده... به علاوه رون الان بیشتر از همیشه به تو احتیاج
داره
هری سعی کرد صادق باشد: اما من... فکر میکنم اون بیشتر به تو احتیاج داره
چهره ی هرمیون در هم رفت: حتی فکرشم نکن هری... تا اینجاشم زیادی بهش کمک کردم
زمانی که هری به همراه رون که حالا سر و وضعش با قبلی قابل مقایسه نبود از خانه خارج میشد هرمیون یادآوری کرد: فراموش نکنین برای بچه لباس بیارین
8888888888888888888
مراسم دفن آنا در کلیسای کوچک هاگزمید برگذار شد. هری متوجه شد که به غیر از پدر و مادر آنا که زن و مرد نسبتا مسنی بودند، او تنها مهمان این مراسم تلخ است. زوج میانسالی خسته بودند. خانم اندرسون زن چاق و کوتاه قامتی بود که به زحمت به شانه ی همسرش میرسید در آن لحظه هق هق کنان به شوهرش جوزف که موهای خاکستری بلند داشت تکیه داده بود، آقای اندرسون همانطور که با دستش او را نوازش میکرد آهسته دستمالی را از جیب ردایش در آورد تا اشکهای خودش را پاک کند. آنها در فاصله ی چند هفته دو فرزند خود را
از دست داده بودند و این چیزی بود که تحملش به هیچ وجه اسان نبود.
هری نگاهی به صندلی های خالی کلیسا کرد. احساس بدی داشت. درست بود که ویزلی هارون را طرد کرده بودند اما هری نیاز رون را به حضور آنها احساس میکرد. آرزو میکرد که حداقل چند دوست خانوادگی در این مراسم حضور داشتند تا حداقل آنجا تا این حد سوت و کور نباشد... البته به نظر نمیرسید که کسی از ماجرای
۲ ح
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
مرگ آنا اطلاعی داشته باشد چون رون بلافاصله از بیمارستان به خانه ی هرمیون آمده بود و تقریباً چند ساعت
در همین فکر بود که رگبار آپارات از بیرون ساختمان به گوشش رسید. لحظه ای احساس خطر کرد و بلافاصله چوبدستی اش را کشید. میدانست که رون در چند سال اخیر کم برای خودش دشمن تراشی نکرده است اگر
مرگخوارها او را تنها گیر میاوردند...
در همین لحظه در ورودی باز شد ... بی اختیار چوبدستی اش را پایین آورد. از آنچه میدید لبخندی بر لبش شکل گرفت. سیریوس، رابرت و نانسی به همراه خانواده ی ارتش دامبلدور که همه آنها لباس رسمی به تن داشتند و... چیزی که هری را به هیجان آورد حضور کامل خانواده ی ویزلی در این مراسم بود. مالی ویزلی که از اخرین دیدار هری کمی پیرتر شده بود در حالیکه به دختر جوانی که شباهت فوق العاده ای به فلور داشت تکیه کرده بود جلوتر از ربکا و چارلی وارد شد و پشت سر او فرد، جسیکا، سوزان و جرج بودند و بعد از آنها مایکل و دیویی که به طور خارق العاده ای ساکت به نظر میرسیدند و سرانجام لوپین و تانکس که در کنار ویزلی ها قرار
گرفتند. هری توانست از بین افراد ارنی را هم ببیند و دختری که چهره اش ناآشنا نبود
اگر چه ویزلی ها حرفی با رون نزدند اما هری احساس میکرد که حضور آنها تا چه حد رون را آرام میکند. سیریوس به آرامی کنار هری قرار گرفت و دختر غریبه در کنار او نشست هری اشاره ای به او کرد و ابرویی بالا انداخت که با سرخ شدن سیریوس همه چیز برایش روشن شد باور نمیکرد که دختر ارنی تا این حد عوض شده باشد جا داشت بخاطر داشتن پسری خوش سلیقه به خودش تبریک بگوید... دختر زیبایی بود که با استایل
خاصی خیره و غمگین به نظر می رسید
وقتی نگاهشان تلاقی کرد هری می توانست قسم بخورد برقی را در چشمان او دیده
دختر تنها به تکان دادن سرش به عنوان سلام اکتفا کرد... ظاهرا در رابطه با دخترها، سیریوس از هری موفق تر بود. هری به دور و بر خود نگاه کرد و دوباره به سیریوس چشم دوخت و او در جواب نگاه پر سوال سام با صدایی که سعی میکرد به حد کافی آرام باشد که به گوشی رون نرسد زمزمه کرد: هرمیون بهمون خبر داد
ریموس لوپین از سمت چپ سیریوس جلو آمد و همانطور که کلیسایی را که تا لحظه ای پیش خالی بود بررسی میکرد گفت: و چقدر به موقع...
هری سری به تایید تکان داد: بهتون احتیاج داشت... ببینم پس خود هرمیون کجاست؟
ملاقاتتون خوشبختم آقای ریچاردسون
تانکس که زیر چشمی رون را بررسی میکرد به سرعت جواب داد: تا همینجاشم زیادی به رون لطف کرده... از جم s
۲۷ اوت
نیز
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری به سرعت با تانکسی دست داد: من هم همینطور نیمف... و با گرد شدن چشمان تانکسی به سرعت اضافه کرد خانوم
هرچند هری مایل به قبول کردن حرف تانکس نبود اما ناچار بود بپذیرد که حق با تانکسی بوده و هرمیون بیشی
از اندازه به رون لطف کرده به دلیل خاصی، این مسئله اصلا او را خوشحال نمیکرد.
3 { :: St B; A : 3 || || :
مراسم که به پایان رسید مهمان ها به سراغ رون رفتند اما هری متوجه شد که ویزلی ها همانطور که آرام و بی صدا به مراسم آمده بودند در حال ترک آنجا هستند. این از خانواده ای که او میشناخت بعید بود. قبل از اینکه بتواند جلوی خودش را بگیرد از لوپین پرسیده بود: چرا اونا اینطوری با رون برخورد میکنن... اون الان بهشون
احتیاج داره
ریموس به سادگی جواب داد: خب... به طور طبیعی... اونا خونواده ی فوق العاده این... سنت شکن ترین خانواده ی اصیل زاده... اما مالی میگه هر چیزی هم حدی داره، سنت شکنی ویزلی ها هم حدی داشت.
- که رون پاشو از اون فراتر گذاشته
هری رو به تانکسی که این حرف را زده بود کرد: شما نمیتونین یه جوری واسطه بشین؟
- متاسفانه نه ... این چیزیه که ما نمیتوانیم درش دخالتی بکنیم
تانکس اینرا گفت و به طرف ساحره ی قد بلندی که کمی آن طرف تر ایستاده بود رفت. حدود یک ساعت بعد تقریباً تمام مهمان ها رفته بودند.
هری آهسته به سراغ رون رفت: بهتره بریم رون
رون به تلخی سر تکان داد: باشه
ان دو کلیسای کوچک هاگزمید را به مقصد خانه ی رون ترک کردند. از در اصلی کلیسا که خارج شدند، رون چند قدمی به سمت راست جایی که یک درخت بزرگ قرار داشت رفت. هنوز در فکر بود و هری ترجیح میداد مزاحم او نشود... سرانجام رون تصمیمش را گرفت: تا حالا به لاید سورن رفتی هری؟
- لاید سورن؟ نه... هیچ وقت
- خب... پس دست منو بگیرد. باید با من بیای جم
او ۲ ح
ناr
 
________________
سNS چه از:
حلال حجار
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری به آرامی دست رون را گرفت. لحظه ای بعد با احساس فشاری، آپارات کردند و بلافاصله در انتهای خیابانی فرعی ظاهر شدند. یک خیابان بزرگ زیبا و عرض خیابان به شش متر میرسید و در دو طرف آن خانه های ویلایی زیبایی به چشم میخورد. هر خانه حیاط کوچکی داشت که با پرچین های کوتاه از خانه هایی مجاور جدا میشد. رون از خیابان رد شد و به پیاده روی سمت راست رفت، هری بی هیچ حرفی او را دنبال کرد. از جلوی
خانه ی بزرگی عبور کردند کمی بعد به پارک کوچکی رسیدند که دران مرد جوانی با سگش بازی میکرد... کمی
آن طرف تر دو دختر بچه به دنبال هم میدویدند.
پارک را دور زدند و به جلوی زمین بازی بچه ها رسیدند. رون ایستاد: رسیدیم.
هری به اطرافش نگاه کرد. همانطور که انتظارش را داشت چیزی دیده نمیشد. رون توضیح داد: اون جا... بین
اون دو تا درخت
هری مسیر نگاه رون را دنبال کرد. در کنار خیابان اصلی درست کنار یک هتل لوکس، ساختمان متروکه ای وجود داشت که بسیار درب و داغان بود. ساختمای با دیوارهای رنگ و رو رفته و نرده های زنگ زده... به طور کلی یک وصله ی ناجور در چنین محله ی زیبایی به شمار میرفت ولی عرض کم آن باعث میشد چندان در
رون ادامه داد: به خونه ی شماره ی ۲۸ فکر کن و درست به فاصله ی بین اون دوتا درخت نگاه کن
هری از دستور رون اطاعت کرد. بلافاصله ساختمان رنگ و رو رفته در نظرش تغییر کرد. سقف در حالی ریزشش به شیروانی سنگی سرخ رنگی تبدیل شد. دیوارها سفید و مرمری شدند. پنجره های شکسته جان گرفتند و نرده های زنگ زده ناپدید شدند. حتی علامت خطر ریزش جلو خانه در نظرش تغییر کرد و تبدیل به پلاکی نقره ای
شد که نام رونالد ویزلی بر روی آن هک شده بود و خانه حالا تقریبا شبیه خانه های ویلایی دیگر شده بود
هری به دنبال رون وارد ساختمان کوچک خانه شد. وارد حیاطی که به هیچ وجه از بیرون دیده نمیشد شد. از روی چمنهای یک دست گذشت و به در چوبی بزرگ ورودی رسید.
رون دستش را روی در گذاشت و وردی را زمزمه کرد. لحظه ای بعد در باز شد و او از سر راه کنار رفت تا هری
داخل شود.
در ورودی به نشیمن خانه باز شد که در آن چیزی جز یک دست مبل چوبی، یک شومینه ی سنگی، یک قفسه ی ظرف و دو تابلوی بزرگ منظره به چشم نمیخورد. در یک طرف نشیمن آشپزخانه و در طرف دیگر دو اتاق خواب وجود داشت. آشپزخانه ی رون به عکس آشپزخانه ی هرمیون، کوچکترین نشانه ای از محصولات مشنگی
۲ ح
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
نداشت. در واقع بیشتر هری را به یاد آشپزخانه ی میدان گری مولد می انداخت البته بعد از اینکه لوپین و تانکس در آنجا ساکن شدند... یک آشپزخانه ی کوچک و فوق العاده تمیز ...
خانه ی جدید رون با خانه ای که زمانی با هرمیون داشت تفاوت زیادی داشت. یک خانه ی دو اتاق خوابه با آشپزخانه ای کوچک. اکثر لوازم خانه بی نهایت ساده بودند و تقریباً در همه ی آنها رگه هایی از رنگ آبی به چشم میخورد. از آنجا که هری رنگهای مورد علاقه ی رون را میشناخت متوجه شد که همسر رون علاقه ی خاصی به رنگ آبی داشته. هیچ اثری از کتابخانه در آنجا نبود اما یک قفسه ی بزرگ شیشه ای لبریز از ظروف قدیمی و لوازم جادویی خاصی درست در کنار نشیمن وجود داشت. که یک طبقه ی آن را مدالها و نشانهای کوییدیج رون و مدالی مرلین درجه ی یکی که بعد از نجات گروگانها از دست مرگخواران و نابودی ولدمورت به آنها داده شده بود پر کرده بود.
اگر هری گرد و خاکی را که در اثر چند هفته نبودن همسر رون در خانه جمع شده بود ندیده میگرفت... یک خانه ی تمیز و صد در صد جادوگری را در برابر خود داشت
رون نگاهی به چهره ی کنجکاو هری کرد: دلم میخواست تو یه موقعیت بهتر بیای اینجا هری... اما... میبینی که... تا تو از خودت پذیرایی کنی من برمیگردم
هری سری تکان داد: نیازی به پذیرایی نیست... باید زودتر بریم خونه رون... میدونی که هرمیون چیزی از بچه داری نمیدونه... احتمالا یا خودشو میکشه یا بچه رو...
رون لبخند نزد تنها سری تکان داد و به سمت دومین در روبروی آشپزخانه رفت و به سرعت وارد اتاق شد. هری ابتدا چند لحظه ای معطل شد تا شاید رون نیازی به تنهایی داشته باشد اما سرانجام نتوانست جلوی خودش را بگیرد و به دنبال او وارد اتاق شد. در اولین لحظه رنگ صورتی فوق العاده ملایم اتاق برای چند لحظه متعجبش کرد... به نظر میرسید که دیوارهای اتاق را به رنگ شادی رنگ کرده بودند که هری چندان از آن خوشش نمیامد. بعد متوجه شد که در اتاقی ایستاده که برای بچه آماده میشده...
یک تخت کوچک. گهواره. کمد لباس و چندین جعبه که با طور نامنظم در اطراف پراکنده بود، کاملا مشخص بود که آنا قبل از دستگیر شدن فرصت چیدن لوازم را نداشته.
رون به سراغ کشوی لباسها رفت و تقریباً تمام لوازم آن را در کیف کوچکی که از گوشه ی اتاق برداشته بود گذاشت. در کیف را بست و آن را به سمت هری گرفت: میشه اینو بدی بهش... و... از طرف من ازش تشکر کنی؟ خیلی زود میام دنبال بچه
- اما... مگه... تو نمیای؟
۳ ح
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
رون سری تکان داد: فعلا نه... میخوام یه کم اینجا باشم
هری دستش را روی شانه ی رون گذاشت: میخوای پیشت بمونم؟
رون سری به علامت منفی تکان داد: میخوام تنها باشم
زمانی که هری به خانه برگشت هرمیون را در آستانه ی جنون پیدا کرد. اینکه او هیچ تجربه ای در نگهداری از
ن
بچه نداشت باعث میشد که نتواند به علت گریه ی نوزاد پی ببرد از شدت درماندگی تقریباً خودش هم گریه اش گرفته بود ظاهرا در تمام عمرش کتابی درباره ی نگهداری از کودکان نخوانده بود. یکی از معدود اطلاعاتی بود که هرمیون نداشت. با دیدن هری نفسی از آسودگی کشید
- اوه هری... خدا رو شکر که او مدی... من دارم دیوونه میشم... نمیفهمم چشی شده...
هری نگاهی به چهره ی درمانده ی هرمیون کرد و نگاهی به نوزاد که از شدت گریه رنگش کبود شده بود... ساک را زمین گذاشت و بچه را بغل کرد... آهسته پتوی دور بچه را باز کرد و بلافاصله چهره اش در هم رفت:
مسلماً عطر تندی که هرمیون زده بود مانع از احساس این بوی خاص توسط او شده بود
هری پارچه را در دور ترین نقطه از دماغش گذاشت: هرمیون... من یه تشت آب گرم احتیاج دارم
زمانی که هرمیون با حرکت چوبدستی اش تشتی از آب گرم ظاهر کرد هری آهسته دستش را در آن فرو برد: اوه... نه... این خیلی داغه ... یه کم خنک تر لطفاً
هرمیون حرکتی به چوبدستی اش داد و زمزمه کرد: آگوا منتی
و مقداری آب سرد به تشت اضافه کرد وقتی آب کمی خنک تر شد هری دوباره آن را امتحان کرد: خوبه
تشکرم.
بعد آهسته بچه را در تشت کوچک فرو برد و در حالیکه با دست دیگرش با ملایمت روی او آب میریخت توضیح داد: اولین دلیل گریه کردن یه نوزاد اینه که خودشم نمیتونه بوی خرابکاری خودشو تحمل کنه... که البته در این مورد کاملا حق داره... میشه حوله ی بچه رو از تو ساکش بهم بدی؟
هرمیون به سرعت ساک را زیر و رو کرد و حوله و لباسهای بچه را از آن بیرون کشید. وقتی هری بچه را خشک کرد و با مهارت پوشک بچه را میبست با لبخندی به او نگاه میکرد: کارت خیلی خوبه هری... مادر خوبی میشی
۱ ۳ ح
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری همانطور که با ملایمت دست نوزاد را از آستین بلوز کوچک در میآورد لبخندی زد: هر چی نباشه پدر سه
تا بچه بودم ... البته رابرت هم تقریباً همیشه خونه ی ما بود... تموم شد بیا بگیرش
هرمیون به آرامی نوزاد را که خوش اخلاق تر از قبل به نظر میرسید از هری گرفت و همانطور که با حرکت چوبدستی اش موهای کم پشت و خیسش را خشک میکرد پرسید: پس پدرش کجاس؟
- موند خونه... حالش زیاد خوب نبود...
بعد شیشه ی بچه را در آورد و کمی شیر خشک در آن ریخت. به کمک چوبدستی اش مقداری آب جوش به آن اضافه کرد و همانطور که کنار هرمیون مینشست شروع کرد به تکان دادن شیشه: کار خوبی کردی که به بقیه خبر دادی... رون واقعا بهشون احتیاج داشت.
- فقط فکر کردم... نباید تنها بمونه
احساسی در هری بیدار شده بود که در نهایت تعجب هری باز هم برایش تازگی داشت حسادت
85 85 :3 588 33 85 85 :3 538 83
هری احساس بدی داشت. کلافه و دیوانه بود و وقتی آن شب هرمیون نوزاد را به اتاق خودش برد فرصت پیدا کرد
حالا که رون بچه دار شده بود اگر دوباره به هرمیون نزدیک میشد... هری هیچ برخوردی که نشان دهنده ی خشم هرمیون از رون باشد از او ندیده بود. آیا ممکن بود که آن دو دوباره به هم نزدیک شودند؟ به نظر نمیرسید که هرمیون چندان با این ایده مخالف باشد. مگر او نبود که بچه را نگهداشته بود تا هری را با رون همراه کند؟ مگر او نبود که خانواده و دوستان رون را برای شرکت در مراسم تدفین آنا خبر کرده بود؟ او سالها بارون زندگی
کرده بود... و در تمام این مدت ان دو با هم خوشبخت بودند البته اگر ماجرای بچه را در نظر نمیگرفت... و حالا
... این مشکل حل شده بود
هری با کلافگی بالشت را زیر سرش جابه جا کرد... اصلا احساسی خوبی نداشت. او بعد از سالها آرامش را در کنار هرمیون یافته بود و در تمام این مدت هرمیون محبتش را نثار او کرده بود. حتی میتوانست قسم بخورد که
هرمیون هم او را دو دست دارد اما حالا... پای رقیب قدرتمندی در میان بود... کسی که سالها قبل از او قلب
هرمیون را از آن خود کرده بود... و اگر هرمیون دوباره به او متمایل میشد...
هری شرم داشت که با بهترین دوستش بر سر او رقابت کند. مسلم بود که او نمی خواست این اتفاق بیوفتد.
۳۲ ح
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
: : ; i : is si si s;
روزهای بعد هری تقریباً اصلا در خانه نبود. تصمیم گرفته بود که به جای فکر و خیال الکی، کمی کار مفید انجام دهد. این بود که صبح اول وقت خودش را به کوچه ی دیاگون رساند و با یک اقدام ناگهانی باقیمانده ی صندوق ارثیه ی پدر خانده اش را که سالها بی مصرف مانده بود خالی کرد. دیشب فکرهایش را کرده بود. تا همین حالا هم بیش از اندازه در خانه ی هرمیون مانده بود. شاید به این زودی ولدمورت را پیدا نمیکرد... نمیخواست حضورش مانع تصمیم گیری او شود.
خودش را به نزدیک ترین دفتر املاک رساند و موفق شد خانه ی کوچکی در هاگزمید اجاره کند. یک سوئیت کوچک در طبقه ی بالای رستوران سه دسته جارو...
بعد از آن دوباره به کوچه ی دیاگون برگشت و بقیه ی روز را به خرید لوازم ضروری پرداخت. تمام بعد از ظهر مغازه ها را زیر پا گذاشت میخواست زمانی که خبر مستقل شدنش را به هرمیون میدهد هدیه ای برای تشکر از کمکهایش به او بدهد... سر انجام آنچه را که میخواست در جواهر فروشی کوچکی پیدا کرد. گردنبند ظریفی به شکل قلبی کوچک که غنچه ی گل رزی از آن بیرون آمده بود. به قدری زیبا و ظریف بود که هری را شیفته ی خود کرد. سعی کرد به این مسئله که این گردنبند روی گردن هرمیون چه جلوه ای دارد فکر نکند. بسته ی
کادو شده را در جیب داخلی شنلش گذاشت و از مغازه بیرون رفت.
هنوز چند قدمی از آنجا فاصله نگرفته بود که چهره ی آشنایی توجهش را جلب کرد... یک آشنای قدیمی... کسی که هری هرگز موفق نشده بود مرگخوار بودن او را ثابت کند و ظاهرا هنوز هم آزادانه میگشت... مردی قد بلند و چهار شانه ... با سر تاس و اندامی ورزیده ...
آن زمان هری حاضر بود شاهرگش را گرو بگذارد که او یک مرگخوار است و حالا... ناخودا گاه. به دنبال اثبات
فرضیه اش بود. قدمهاش را تند کرد و به دنبال کولین استوارت به راه افتاد...
از چند کوچه گذشت... یک سراشیبی را طی کرد و درست موقعی که مرگخوار به حضور او شک کرد خودش را در پناه دیواری کشاند. اینبار از شنل نامرئی پدرش یا زره مورگانا خبری نبود... به اجبار جادوی سرخوردگی را روی خود اجرا کرد و وقتی از ناپدید شدن بدنش اطمینان پیدا کرد از مخفیگاهش بیرون آمد. حالا فاصله اش با مرگخوار به ده قدم رسیده بود. آماده ی حمله میشد که متوجه شد کولین قصد آپارات دارد. با بیشترین سرعت
ممکن چوبدستی اش را کشید و با طلسمی خودش را به او متصل کرد...
۳۳ ح
 
________________
بی نام و نشان
نویسنده: ستم به
ار ح f}
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
فصل بیستم:
کشف هولناک
جایی که ظاهر شد درست شش قدم با هدفش فاصله داشت. اما خوشبختانه کاملا استتار شده بود. طلسم سرخوردگی به خوبی او را مخفی میکرد. اطرافش تا چشم کار میکرد زمین بایر بود. چند درخت در فاصله ای دور به چشم میخورد و منظره دریاچه نقره فامی از آنجا دیده میشد. نگاهش را به سمت مرگخوار برگرداند که چند قدمی جلوتر رفته بود و بعد... مرگخوار آستین ردایش را بالا زد و دستی را که نشان شوم بر آن بود در هوا جلو برد. نوری که موج میزد از غیب ظاهر شد و با حالتی مواج دور دست او را گرفت. بلافاصله مرگخوار ناپدید
شد.
هری به موقع جنبید و موفق شد قبل از ناپدید شدن مرگخوار طلسم اتصالش را با او در هم بشکند.
آهسته جلو رفت و درست در جایی که کمی قبل مرگخوار ایستاده بود قرار گرفت. آنچه روبرویش بود هوا بود و منظره تپه سبزی که حالا هری مطمئن بود که یک طلسم توهم زاست. چوبدستی اش را بیرون کشید و با دقت به بررسی دیواره نامرئی جلویش پرداخت.
طلسم های قدرتمندی احساس میکرد. حالا که دقت میکرد این جادو عظیم تر از آن بود که تصورش را میکرد. دنباله اش از هر سو تا چندین کیلومتر ادامه داشت... آنچه مسلم بود هری چیز مهمی کشف کرده بود
با چند جور طلسم دیواره را امتحان کرد. همانطور که حدس میزد تمام طلسم ها به سمت خودش برگشت داده
فکری دیوانه وار در سرش شکل می گرفت که خشمش از هرمیون بر آن دامن میزد. باید همان کاری را میکرد که مرگخوار کرده بود. شاید نشان نفرت انگیز روی بازویش حالا به کارش میآمد.
آهسته دستش را به طرف آستین ردایش برد تا آن را بالا بزند که... صدای پاقی بلند شد. دو نقابدار شنل پوش
ظاهر شدند. پشت سر آنها دو مرد با فاصله حرکت میکردند. خیلی به فکر احتیاج نداشت...
لباس عجیب مرد و صورت بیمارش باعث میشد که هری بیاد آورد که او یکی از آنها را در کجا دیده. این همان رهگذر عجیب در کوچه دیاگون بود. اما دومی لباس کتانی قرمز رنگی به سبک رومی به تن داشت. تقریبا هم قد سیریوس بود اما لاغر و استخوانی... صورت بیمارش با موهایی که زودتر از موعد سفید شده بودند دوره شده بود.
دت ۳ دت
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
تمام توانش را به کار گرفته بود تا لنگ لنگان بدود و از دو مرگخوار عقب نماند با این حال فاصله اش را تا حد
هری همانطور در پناه طلسم سرخوردگی ایستاد و چوبدستی اش را آماده نگهداشت. خوشبختانه کسی متوجه او نبود. صدای آشنایی اسنیپ باعث شد چوبدستی اش را تا حد خطرناکی بالا آورد اما آنچه به گوشش رسید نظرش را تغییر داد: لرد سیاه امروز نقل مکان می کنن. باید برای استقبال از ایشون آماده باشید.
مرگخوار دوم سری تکان داد و با صدایی که برای یک مرد بیش از حد نازک به نظر می رسید جواب داد: حتماً...
اما دستوروالس ، * ، کمسی شنیده بودم که قراره خدمت اون شهرک بغلی هاشوم برسیوم بعد...
اسنیپ از پشت نقاب رفیقش را بررست کرد: در واقع من اصرار داشتم که این کارو بکنیم اما ارباب فعلا کارهای
مهمتری دارن... پروزه عضوگیری... قرار حمله رو تا مدتی عقب انداختن ... های تو... ابله داری چیکار میکنی؟
اسنیپ این را رو به مرد سرخ پوش فریاد زده بود که حالا بی نهایت ترسیده به نظر می رسید. چیزی که هری
در همان لحظه کوتاه در ذهن مرد دیده بود اصلا خوش ایند نبود... ظاهرا او به اسنیپ خدمت میکرد هری درست به موقع به خودش آمد و عقب کشید. مرگخوارها دقیقاً در محلی که او لحظه ای قبل ایستاده بود متوقف شدند حتی به نظرش رسید که اسنیپ با نگاهش او را جستجو می کند... گویی حضور او را حس کرده بود... البته هری به هیچ وجه بدش نمی آمد که همانجا خدمت مرگخوارها برسد اما به نظر میرسید که هنوز باید
اطلاعاتی بدست آورد...
دو مرگخوار کمی اطراف را بررسی کردند و زمانی که هیچ چیز مشکوکی توجه شان را جلب نکرد دوباره جلوی دیواره متوقف شدند. سپس هردو آستین ردایشان را بالا زدند و دستشان را تا محل نشان شوم در دیواره نامرئی فرو بردند. بلافاصله دودی دور دست دو مرگخوار را گرفت و هر دو ناپدید شدند. هری برگشت تا به دو مرد رومی پوش نگاهی بیاندازد که حالا در میان آتشی درست مثل آنچه در کوچه ناکترن دیده بود فریاد کشان ناپدید می
شدند.
::: 85 83 :: *:*:*
دیگر شکی برایش باقی نمانده بود که پاسخ این معما که چه در این چند ماهه اتفاق افتاده بود در پشت دیوار نامرئی قرار دارد. حمله به روستاها، ناپدید شدن مشنگ ها و این مردان عجیب... به زحمت بر وسوسه بالا زدن آستین ردایش و وارد شدن به محدوده جادویی غلبه کرد. به خودش یادآوری کرد که اول از همه باید کشفش را به اطلاع دیگران برساند. نمیدانست چه چیزی در پشت این طلسم ها انتظارش را می کشد اما اگر اتفاق شومی
۳ ح
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
می افتاد باید مطمئن می بود که این راز سر به مهر نمی ماند. بنابراین شنلش را به دور خود پیچید و به ارامی
ناپدید شد.
ب: * :: }}}: ب{:
جلوی برج ورودی خانه ی هرمیون ظاهر شد. نگاه سریعی به اطراف کرد و با بیشترین سرعت ممکن خودش را با آسانسور طبقه های فرد رساند. کمی بعد راهروها را پشت سر گذاشته بود و جلوی درهای نامتوازن خانه ی هرمیون ایستاده بود. سرانجام زمانی که وارد خانه شد نفسی از سر آسودگی کشید. به سرعت خودش را به اتاق نشیمن رساند تا کشفیاتش را به گوش سایرین برساند. اما زمانی که وارد شد با صحنه ای روبرو شد که هیجانشی را به یکباره فرونشاند. هری با چهره ی بی تفاوت، کینه توزانه به روبرو خیره شد.
درست روبروی او رون و هرمیون در تشت کوچکی مشغول حمام کردن نوزاد بودند. رون مقداری آب روی صورت هرمیون پاشید و در حالی که با سرخوشی به چهره درهم او می خندید گفت: مگه چیه ؟ اسم قشنگیه
هرمیون با حرکت چوبدستی آب را در هوا به دنبال رون روان کرد: آخه جاناتان هم شد اسم؟ ... جیمی خیلی
قش نگت
- همون حرفی که من زدم میذاریم پدرخوندش اسمشو انتخاب کنه
رون برای لحظه ای ایستاد و باعث شد آبی که هرمیون جادو کرده بود خیلی ناگهانی به روی سرش بریزد. همانطور که آب از سرو لباسش می چکید به گوشه ای خیره شد و رو به هری که به یکی از ستونهای ورودی
نشیمن تکیه داده بود گفت: تو کی اومدی؟
شدم
هرمیون در حالی که گونه هایش به سرخی میرفت گفت: سلام هری تو کجا بودی؟
هری به سختی نگاهش را برداشت و در حالی که سعی می کرد عادی به نظر برسد گفت: یه جای خوب ... شما
راحت باشین ... من مزاحمتون نمیشم
هرمیون که حالا نوزاد کوچک را لای حوله می پیچید گفت: مزاحم ؟ دیوونه شدی؟
و r+ اند .
هری به یک نگاه رنجیده اکتفا کرد: بیاین بشینین... باید یه چیزایی رو بهتون بگم.
۳۷۴ ح
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری بیشتر از دست رون عصبانی بود تا هرمیون، به نظر میرسید دیگر بهترین دوستش را نمیشناسد. باور نمیکرد که این رون ویزلی است که هنوز دو هفته از مرگ همسرش نگذشته به کلی او را فراموش کرده بود. به نظر میرسید که رون به هیچ وجه پاییند روابط خانوادگی نیست و همین هری را بیشتر نگران میکرد.
::: 85 8338 28 :8
شش روز بود که هری به همراه رون و دراکو که به نوبت یا در زیر شنل نامرئی مودی پنهان می شدند یا سرخورده بودند و در زیر انواع طلسم های سکوت و ضد استراق سمع به نگهبانی در محل رفت و آمد مرگخوارها می پرداختند. تمام حرکات و رفتار آنها را زیر نظر داشتند و بعضا با خواندن ذهن افراد به دنبال راهی برای ورود به محیط جادویی می گشتند. معمولا رون شنل نامرئی را انتخاب میکرد. دراکو سرخورده میشد و هری از زره مورگانا نهایت بهره را میبرد. کارشان پاییدن مرگخوارها بود. از قبل از طلوع افتاب تا نیمه شب در ان حوالی نگهبانی میدادند. غیر از چند روز اول که صرف اندازه گیری محیط طلسم شده و اطمینان از عدم وجود راه ورودی دیگری برای این دیواره جادویی کرده بودند تا به حال به اطلاعات وحشتناکی در مورد فعالیت های مرگخوارها دست پیدا کرده بودند که حداقل جواب این سوال را که چه بر سر مشنگ های گم شده امده و این افرادی که وزارت خانه فکر میکرد مد جدیدی از شنل را باب کرده اند حقیقتا چه کسانی هستند میداد. این مسئله زیاد آنها را خوشحال نمیکرد. در واقع نفوذ به ذهن مرگخوارها در آن مرحله خطرناکتر از آن بود که به ریسک کردنش بیارزد و آنها آنچه را که دیده بودند از حملات کوتاه مدت به ذهن معدود بردگانی بود که در ظاهر
با کمی سرعت عمل میشد در مدتی کوتاه ذهن آنها را زیر و رو کرد و بعد از آن به لطف مهارت رون بلافاصله ذهنشان اصلاح میشد تا اربابانشان بویی از ماجرا نبرند علیرغم صحنه های وحشتناکی که دیده بودند آنها توافق کرده بودند که نجات این مردم بدبخت را کمی به تعویق بیاندازند تا خطری عملیاتشان را تهدید نکند اما هر بار با خواندن ذهن آنها هر سه کاملا بهم می ریختند. با وجود عصبانیت زیاد هری نمیتوانست در این مورد از رون ممنون نباشد. نمیتوانست انکار کند که رون در اصلاح حافظه به مراتب بهتر از او عمل می کند ... با این حال در چند روز گذشته و بعد از جدایی رسمی هری از خانه هرمیون که به شدت زن جوان را ناراحت کرد، هنوز هم برخورد هری با رون و هرمیون سرد و عصبانی بود. خیلی کم صحبت میکرد و ترجیح میداد از وقتش استفاده مفیدتری بکند مثلا به دنبال راهی برای ورود به آن محوطه مرموز باشد یا بهتر از آن دردناک ترین راه را برای
تکه تکه کردن ولدمورت پیدا کند که طبق گفته اسنیپ تا به حال باید وارد این مکان شده باشد...
و باز هم به مشکل اول برمی گشت که پیدا کردن راهی برای ورود به ان محدوده مرموز بود. اگرچه تقریبا مطمئن بود که راهی به جز آنچه که در همان روز اول پیشنهاد داده بود وجود ندارد و دراکو هم این مسئله را
او ۲ ح
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
تایید کرده بود اما رون به شدت مخالف رفتن ان دو به تنهایی به درون طلسمی بود که خودش نمی توانست وارد آن شود.
- ببینین من نمیدونم شما دوتا چی تو سرتونه اما عاقل باشین ما نمیدونیم اون تو چه خبره... اگه حدسی هری درست باشه و ما با یه پایگاه طرف باشیم چی ؟ اینجا او نقدر بزرگ هست که واقعا منو نگران کرده ما میدونیم که اینجا تنها راه ورود و خروج نیست حتماً راه های دیگه ای وجود داره... اما اگه روش ورود کم خطرتری هم وجود داشته باشه چی ؟ اگه روش ورود و خروج اونجا متفاوت باشه چی ؟ اگه گیر بیوفتین مرگخوارا جفتتونو تیکه پاره
در دست در هاشمیر لحظه قسمتی از دیوار شکافته شد مرگخوار تنومندی از درون طلسم بیروری آمد. رون کد جرات نمیکرد هری و دراکو را که برای ورود به آن طلسم بیتاب بودند با هم تنها بگذارد رو به دراکو کرد: تو برو
دنبالشی
دراکو اعتراض کرد: من همین الان برگشتم
- راست میگه رون... دراکو از صبح دنبال اون یارو داوسن بوده... ضمنا الان نوبت توئه
رون دست به سینه ایستاد: میدونی چیه ؟ من شما دوتار و اینجا تنها نمیذارم که کار دستم بدین
وقتی برای بحث نبود. هری از جا بلند شد و همانطور که به محلی که فکر میکرد دوستانش در آنجا ایستاده اند نگاه میکرد غرزد: باشه... پس من میرم... دو ساعت دیگه خونه باشین ... منم وقتی کارم تموم شد میام اونجا
::: 88888888888
ساعت حدود سه بعد از نیمه شب بود که هری وارد خانه هرمیون شد. با خستگی خودش را روی مبل رها کرد و قبل از اینکه رون و دراکو سوالی بپرسند توضیح داد: یک ساعت تو کوچه ناکترن بود، به چند جا سر زد و چند تا از مرگخوارای قدیمی رو دید بعد هم برگشت به همون جهنمی که ازش اومده بود... از لابه لای حرف اشون یه
چیز جالب فهم...
- سلام هری...
با ورود هرمیون که جیمی کوچک را در آغوش داشت نفس هری بند آمد. هرمیون موهایش را با ظرافت بسته
بود، بلوز و شلوار تنگی که به تن داشت اندام زیبایش را به روشنی نمایان میکرد. هرمیون با مشاهده نگاه هری
۳ ح
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
لبخندی زد، با این حالی متوجه نشد که وقتی بچه را به سمت او میبرد چهره ی هری در هم رفت و نگاهش را از او دزدید. همانطور لبخند زنان ادامه داد: دیگه داشتم نگرانت میشدم... بیا بگیرش
و نوزاد را در آغوش او گذاشت. هری با بی حوصلگی بچه را به سمت رون گرفت: چیز نگران کننده ای در کار
نبود
رون اهسته بچه را از او گرفت: در مورد اون مرگخوار شاید، اما در مورد تو رفیق... یه چیزی بد جوری داره منو
نگران میکنه... هیج معلومه چت شده؟
هری تنها سری تکان داد و همانطور که از جا بلند میشد جواب داد: هیچی ... فقط صبرم داره تموم میشه... باید برم خونه... کلی کار دارم
- بری خونه ؟
صدای هرمیون نامید بود: چیزی به صبح نمونده ... چرا همینجا نمیمونی ؟
هری با صدایی که سردی از آن می بارید جواب داد: کارهای زیادی هست که باید انجام بدم... فردا بچه ها میان
اونجا، میخوام همه چیز مرتب باشه. ضمنا دوست ندارم مزاحم کسی باشم.
و زیر چشمی نگاه پر حسرتی به هرمیون کرد که دوباره با پسر کوچک رون سرگرم بود. رون و هرمیون هیچ کدام متوجه این مسئله نشدند اما دراکو که مشکل را فهمیده بود غرولندی کرد و زیر لب گفت: فکر کنم داری
نند میری هری
هری نگاه مختصری به هرمیون و رون که روبروی او نشسته بودند کرد و به آرامی به در اکو که در کنارشی نشسته بود جواب داد: جدا؟ چرا؟ چون میدونم این کار اشتباهه و جلوشو نمی گیرم؟
رون با سر خوشی بچه را به دست هرمیون که حالا جغجغه ای به شکل فرشته ای بالدار را جلوی او تکان میداد داد: شما دو تا چی میگین؟ میشه به منم بگین قضیه چیه ؟
هری آهی کشید: هیچی ... واقعا هیچی ... فردا می بینمتون
از نشیمن خارج شد و به سمت در خروجی رفت هنوز به در نرسیده بود که یک نفر صدایش کرد. برگشت و با دراکو که بدون جلب توجه رون و هرمیون خودش را به در اشپزخانه رسانده بود روبرو شد: چیزی شده دراکو؟
مرد مو بور تا حد امکان صدایش را پایین آورد: من میدونم مشکل تو چیه هری... اما...
: دت
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- میدونی؟ او ه نه... فکر نکنم... برگرد پشت سرتو نگاه کن اونوقت می فهمی
دراکو برگشت. روی کاناپه اتاق نشیمن هرمیون شاد و بی خیال در کنار رون نشسته بود و با جیمی کوچک بازی
میکرد
- هری بهش حق بده ...
هری تقریباً از کوره در رفت و با صدایی که مشخص بود به سختی آرام نگه داشته شده گفت: حق بدم؟ چه جالب ... فکر کردی الان دارم چیکار میکنم؟ و ایسادم اینجا و سعی میکنم یادم باشه که اونا دوستای منن و به روی خودم نمیارم که همین چند ماه پیش وقتی اسم رون می اومد چه حالی میشد و حالا داره رول مامان بچه
شو بازی میکنه.
دراکو ابرویی بالا انداخت: خب ایرادش چیه ؟ فکر میکردم خوشحال میشی!
- خوشحالی؟ واقعا به نظر تو الان خوشحالم؟
- هری اون حق رونه
هری از کوره در رفت، یقه ی ردای دراکو را کشید و او را به پناه دیوار آشپر خانه کشاند: حق اون بود، تا زمانی که بهش خیانت نکرده بود ... نه حالا که بچه یکی دیگه تو بغلشه
و بی توجه به چهره ی مبهوت پشت سرش در را به هم کوبید
کمتر از ده دقیقه بعد هری به خانه اش رسیده بود. بلافاصله وارد اتاق خوابش شد و همان طور با لباس روی تخت ولو شد. به طور عجیبی در این خانه احساس آرامش میکرد. کوچک و دوست داشتنی بود تقریباً نصف خانه هرمیون و شامل یک اتاق خواب کوچک، نشیمن، آشپزخانه و سرویس بهداشتی میشد. خوشبختانه سلیقه
صاحب قبلی خانه تا حد زیادی با سلیقه هری جور بود و او مجبور نشد لوازم زیادی را تغییر دهد. اتاق خواب شامل تخت چوبی دو نفره ای بود که رو تختی ساده ای داشت و پرده های مخمل دور تخت به طور خاصی او را به یاد تخت خوابش در هاگوارتز می انداخت. یک میز تحریر کوچک، چراغ خواب و یک پاتختی که عکسی لی لی
را روی آن قرار داشت و تنها پنجره خانه که رو به خیابان جلوی رستوران باز میشد.
اتاق نشیمن یک اتاق دوازده متری بود که کتابخانه کوچکی در گوشه آن قرار داشت. کتابخانه پنج قفسه داشت و چینش آن طوری بود که در چهار ردیف بالا پایین چپ و راست آن انواع کتابهای جادویی قرار داشت و در
۱ : دت
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
قفسه وسطی که تقریباً به آندازه نصف کتابخانه بود آب نمای کوچکی قرار داشت که منظره یک آبشار کوچک که به دریاچه ای می ریخت را نشان میداد. درون دریاچه پری های کوچکی در آب بازی میکردند و بالای آن
پری های درخشان پرواز میکردند. این ابنما بیش از هرچیز او را به یاد خانه اش می انداخت یکی درست مثل همین آب نما را سالها قبلی جینی برای نشیمن کوچک خانه ی دره ی گودریک خریده بود. یک مبل متحرک کنار شومینه ای از مرمر سفید و یک دست مبل شش نفره ... آشپزخانه نقلی و زیبا بود. تنها یک میز نهار خوری کوچک سه چهار کابینت، یک قفسه ظروف و شومینه در آن قرار داشت. هری تا صبح روی تختش غلت زد نمی
توانست باور کند... با خود فکر میکرد آخر چه کسی می تواند باور کند این سرنوشت او باشد. بعد از این همه
دردسر ... حالا که به آرامش رسیدل ۵ بود...
نمی توانست هرمیون را مقصر بداند مسلماً او تحریک شده بود ورود یک بچه به زندگی او درست همان چیزی بود که به آن احتیاج داشت اما از نظر هری او بی تة -| هم نبود مگر غیر از این بود که وقتی هری چشم در چشم عشقش را به او ابراز داشته بود. هرمیون سکوت کرده بود.
گیج و سردرگم هری با بغضی در گلو به این فکر میکرد که بهترین کار را انجام داده اسی.
هرمیون را تنها گذاشت از خانه او رفت تا او آزاد باشد و خود برای زندگی اش تصمیم بگیرد با اینکه بسیار از او دلگیر بود اما می دانست که او را دو دست دارد نه برای خودش بلکه بخاطر خود او.
سرانجام زمانی که آسمان با نور طلوع صبحگاهی به رنگ سرخ در آمد خستگی بر او غلبه کرد و آهسته به خواب
فرو رفت...
زمانی که از صدای در بیدار شد آفتاب از پنجره اتاق خواب وارد شده بود غلتی زد و بالشت را روی سرش گذاشت
اما ضربه مجدد در وادارش کرد از جا بلند شود. با تنبلی در تختش جا به جا شد و کورمال کورمال خودش را به در رساند و همانطور که خمیازه میکشید پرسید: کی هستی؟
- باز کن سام... ماییم.
آهسته در را باز کرد و با دیدن چهره سه جوان لبخندی زد: صبح بخیر بچه ها...
- صبح ؟ الان ساعت دو ظهره ساما
- یه نگاه تو آینه به خودت کردی سام ؟ اوضاعت افتضاحه
نانسی این را گفت و جلوتر از رابرت وارد شد. در همین زمان چشم هری به سیریوس افتاد که جلوی در پا به پا جم میشد: چیزی شده سیریوس ؟ گس
۲ تن
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
پسر جوان کمی تغییر رنگ داد: ام... نه... چیزه ... یعنی...
نفس عمیقی کشید: خیلی خب... سام میخوام با یه نفر آشنا بشی
سیریوس قدمی به عقب برداشت و چهره دختر جوانی در قاب در قرار گرفت. قد بلند بود با پوستی سفید و صورتی کشیده. چشمان درشت آبی و نگاهی نافذ... موهای مشکیش از زیر نوار سفیدی که به پیشانی بسته بود عبور میکرد و تا روی شانه اش می رسید. بلوز چسب مشکی رنگی به تن داشت و شلوار جین آبی رنگ پوشیده بود. روی لباسش شنلی پوشیده بود که اندام زیبایش را پنهان میکرد. به محض اینکه نگاهش در نگاه هری افتاد صورتش گل انداخت و معذب شد. سیریوس معرفی کرد: سام ... این سلیناست... سلین ... ایشون آقای ریچاردسون
هشسستر.
- روز بخیر آقای ریچاردسون
- از آشنایی با شما خوشحالم خانم جوان...
هری از جلوی در کنار رفت: خواهش میکنم بفرمایید تو
و در همان حال در آینه قدی جلوی ورودی خودش را برانداز کرد و واقعا جا خورد موهای قهوه ای خاکستری بلندش فرم جالبی گرفته بود در هم ریخته تر از همیشه ... دستی به آن کشید.
- منو ببخشید که سرو وضعم بهم ریختس... یه مقدار خسته بودم.
سیریوس تکه ای پراند: مشخصه، فکر کنم دیشب با لباس به تخت خواب رفتی.
هری که تازه متوجه شده بود که شنل به تن دارد همانطور که بچه ها را به نشستن دعوت میکرد توضیح داد: راستشو بخوای آره... نا صبح بیدار بودم... زندگی مجردی این مشکلاتم داره
رابرت از روی مبل کنار شومینه پیشنهاد داد: پس بهتره زودتر از تنهایی در بیای
- شاید... اما نه الان ...
به دور و بر اشاره کرد: نظرت چیه نانسی؟
نانسی همانطور که در کنار رابرت نشسته بود و با نگاه خانه را بررسی میکرد سری تکان داد: قشنگه... کوچیک و
جمع و جور ...
۳ تن
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری بحث را عوض کرد: سیریوس از تو انتظار نداشتم تو هیچی در مورد این خانوم جوان به من نگفتی مطمئنم علاوه بر زیبایی چیز دیگری هم وجود داره که بهترین جستجو گر کوییدیچ و مخصوصا تنها پسر هری پاتر معروف رو ترغیب می کنه تا به ایشون نزدیک بشن.
سیریوس رنگ به رنگ شد ولی نانسی با سرعت جواب داد: حق با شماست سلین خیلی قویه همه تو کلی مدرسه از اون می ترسیدن سرعتش تو دوئل حرف نداره یادمه وقتی سیریوس و سلین دوئل کردند ...
- نانسی !
السیر یونس خشمگین نگاه ج کرد
- صداتو روی خواهرات بلند نکن
چقدر این جمله برای سیریوس آشنا بود
سلین شمرده گفت: نانسی اغراق میکنه
- اصلا این طور نیست اون بهترینه
هری ترغیب شد پرسید: نمیخواین به من بگین ماجرای این دوئل چی بود؟
نفس عمیقی از درد کشید و بغضش را عقب راند: خب ... چند ماهی از اون ماجرا میگذشت... بعد اون ماجرا سیریوس بدجوری بهم ریخته بود. خیلی عصبی بود و کم حوصله شده بود... به جورایی وحشتناک شده بود.
همه ازش میترسیدن نا اینکه یه روز وقتی سیریوس سر قضیه بابا خیلی عصبی بود با یکی از بچه های هافلپاف درگیر میشه سلینا دخالت میکنه و بحثشون میشه با شناختی که از اخلاقش دارم مطمئنم یه چیزی گفته و
سلین رو ناراحت کرده و همین باعث درگیری شون شد.
نانسی پشت سر هم حرف میزد و اصلا به چشمان گرد شده و خشمگین دختر و پسر جوان نگاهی هم نیانداخت: همه سلین رو می شناسن و بعد از چند پسر که راهی درمانگاه کرده بود کسی جرات نداشت بهش چپ نگاه کنه اما طرف مقابل اون هم کم کسی نبود سیریوس که بعد از کشته شدن بابا و لی لی همه اطرافیانش رو از خودش رونده بود و هیچ کس زمان عصبانیت بهش نزدیک نمی شد دوئلشون خیلی وحشتناک بود و برای اولین بار بود که سلین تو دوئل بیهوش شد و سیریوس هم با اینکه زخمی شد اما سرپا بود ... بعد از اون زمان بود که در
8 8 اخت
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
کمال تعجب این دوتا با هم خوب شدن ولی نمیدونم این وسط چه اتفاقی افتاد. به هر حال بعد از اون سیریوس حساب کار دستش اومد و فهمید که نباید با یه خانم درگیر بشه.
و نگاهش را از لبخند سام برداشت و به صورت سیریوس و سلین دوخت که بر روی مبل روبرو نشسته بودند و همان کافی بود که بازوی رابرت را بچسبد.
سلینا اخم کرده بود و سیریوس کاملا قرمز شده بود
هری نگاهی به سیریوس انداخت و با اینکه خیلی سعی کرد اما ناخواسته با صدای بلند خندید رابرت هم نتوانست خودش را نگه دارد و زد زیر خنده در همان حال سعی کرد با تغییر بحث اوضاع را کمی به نفع نانسی
تغییر دهد.
- سام وقتی داشتیم می اومدیم اینجا اول یه سر به هرمیون زدیم رون اونجا بود. داشت از هرمیون در مورد بچه
داری سوال میکرد شنیدم که گفت اسم بچش رو شما باید بزارین
خنده بر روی لب های هری خشکید نفس عمیقی کشید و قبل از اینکه بتواند جلوی خودش را بگیرد گفت: درسته بهونه ی قشنگیه... اون این اواخر بیشتر به هرمیون سر میزنه و مثل اینکه هرمیون هم دیگه مثل گذشته ناراضی نیست اون دیگه به حضور من احتیاج نداره.
نانسی اعتراض کرد: این درست نیست شما نباید اینطور قضاوت کنین ... هرمیون بعد از رفتن شما خیلی گریه
کرد میدونم که نباید تو این موضوع دخالت کنم اما منم یه زنم و میدونم اون چه احساسی به شما داره
- دایی رون فقط بچه داری بلد نیست
- این بحث و همین جا تموم کنین.
هری با بدخلقی اینرا گفت و باعث شد که رابرت چهره در هم بکشد بعد حرکتی به چوبدستی اش داد. پنج بطری نوشیدنی و یک کیک شکلاتی به همراه تعدادی لیوان و پیشدستی ظاهر کرد: منو ببخشید بچه ها... تا
شما از خودتون پذیرایی کنین من لباسامو عوض میکنم و یه دوش میگیرم... دوست نداشتم وقتی برای اولین بار
به اینجا میاین اوضاع اینقدر در هجوم باشه.
- من؟ نه بابا... یعنی اینقدر مشخصه؟
ابت : ابت
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
بعد در حالیکه جام نوشیدنی را پر میکرد ادامه داد: فکر میکنین چرا سام اینقدر بهم ریختسی؟
نانسی به سرعت پاسخ داد: من فکر میکنم به هرمیون مربوط باشه
- منظورت چیه نانسی؟
- خب اون... به نظر میاد دوباره روابطشو با دایی رونالد از سر گرفته...
چهره ی سیریوس و رابرت در هم رفت: چی؟
- واقعا که... یعنی شما دوتا متوجه نشدین ؟ فکر میکردم حداقل از شنیدنش خوشحال میشین
سیریوس غرغر کنان جواب داد: چیز خوشحال کننده ای وجود نداره
- اما... فکر میکردم ... یعنی تو...
- میدونی نانسی به نظر من حق با سیریوسه... رابطه رون و هرمیون باید همونجا تموم میشد...
- ضمن اینکه اعتراف میکنم هرمیون با سام خوشحال تر بود
- هی... تو طرف کی هستی؟ رون یا سام؟
سیریوس بلند شد و همانطور که با کنجکاوی آب نما را بررسی میکرد جواب داد: فکر نمیکردم یه روزی اینو بگم اما بله ... طرف سام... اینو دیدی؟ چه خوشگله
رابرت به پری کوچکی که در دست سیریوس پر و بال میزد نگاهی کرد: آره... خیلی قشنگه... راستی فکر کنم منم باهات موافقم... هرمیون و سام خیلی بهم میان
سلین خونسرد پیشنهاد داد: خب اگه اینقدر خوبه... چرا شماها بهش پیشنهاد نمی کنین ؟
نانسی تکه کیکی را که در دهانش بود قورت داد: نیازی به این کار نبود... در واقع خودشون بهم نزدیک شده بودن اما درست تو اوج ماجرا انا مرد و بچه شور و دست رون گذاشت... اگه از من بپرسی میگم هرمیون هنوزم
سام را بیشتر دو دست داره.
سلینا میخواست حرقی بزند که لای در حمام باز شد
- معذرت می خوام بچه ها... من چوبدستی مو جا گذاشتم ممکنه یکیتون حوله منو از توی کمد بده؟ |- ; دت : "|
هلال
حلال حجار
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- الان برات میارم
سیریوس از جا بلند شد و به سمت اتاق خواب رفت اتاق را از نظر گذراند و سرانجام کمد دیواری کوچک را پیدا کرد. آهسته در کمد را که برای یک مرد مجرد بیش از اندازه تمیز بود باز کرد و حوله تنی سفید رنگ را از آن بیرون کشید روی برگرداند و میخواست از اتاق خارج شود که ناگهان از گوشه چشم، چیزی بر روی پاتختی
توجهش را جلب کرد.
بیش از ده دقیقه از رفتن سیریوس به اتاق خواب میگذشت که سر هری دوباره از لای در ظاهر شد: این حوله
چی شد؟
- سیریوس رفته دنبالش
- امیدوارم به ته اون اتاق رسیده باشه آخه یه کم زیادی بزرگه
هری با شوخ طبعی اینرا پراند و رابرت از جا بلند شد: میرم ببینم چی شده؟
زمانی که رابرت وارد اتاق شد سیریوس پشت به او روی تخت خواب نشسته بود. حوله ی بزرگ تنی روی تخت
کنارشی افتاده بود
با شنیدن صدای در به سرعت چیزی را در زیر شنلش مخفی کرد
- هیچ معلومه چه غلطی میکنی؟ یه حوله برداشتن که اینقدر طول نداره...
اما سیریوس به او توجهی نکرد. مغزش دیوانه وار کار میکرد و قطعات پازلی را سر هم میکرد
- هی ... سیریوس ... با توام
وقتی مرد جوان سرش را به سمت رابرت برگرداند چشمانش کدر بود.
رابرت با تردید به او خیره شد تا به حال نگاهش را اینطور دگرگون ندیده بود: تو حالت خوبه؟ چیزی شده؟
- نه! نه... هیچی تو حوله رو ببر من الان میام
در همین زمان در اتاق برای بار سوم باز شد و نانسی کلافه و عصبانی وارد شد: هیچ معلومه شما دو تا کجایین؟
۱۷ : دت
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
وقتی جوابی نشنید حوله را از روی تخت برداشت و به سرعت از اتاق خارج شد. در همان حالی زیر لب غر زد:
رابرت با نگرانی چهره ی دوستش را بر انداز کرد: اگه مشکلی هست میتونی رو من حساب کنی
- گفتم که چیزی نیست تو بر و من الان میام
رابرت از اتاق بیرون رفت و چند لحظه بعد هری که حوله سفید حمام را به تن داشت، همانطور که سرش را با کلاه آن خشک میکرد وارد شد. وقتی مرد جوان به طرف او چرخید چیزی در وجودش فرو ریخت: چی شده
با نگرانی جلو رفت. روبروی سیریوس ایستاد و با نگرانی پرسید: اتفاقی افتاده؟ سیریوس ؟
در همان زمان متوجه نکته ای شد... چیزی روی پاتختی کم بود... بدنش لرزید... چطور ممکن بود به این سادگی خودش را لو داده باشد. وقتی متوجه نگاه های پسر جوان شد به زحمت به حرف آمد وانمود کرد که دنبال چیزی میگردد: چوبدستی منو ندیدی؟
سیریوس چوبدستی هری را که درست جلوی چشم او روی پاتختی بود به دستش داد. هری نگاه سریعی به آن کرد و با حرکتی لباس هایش را به تی شرتی سفید و شلوار مشکی تغییر داد: اینطوری بهتره... حالا پاشو ببریم اونور، ... درست نیست که بچه ها تنها باشن
برگشت و به سمت در رفت. هنوز به در اتاق نرسیده بود که صدای مرد جوان متوقفش کرد: باید باهات حرف
بزنیم.
همان جمله ای که هری از شنیدن آن می ترسید حالا که زمان توضیح دادن رسیده بود او واقعا نمیدانست که چطور میتواند کارش را توجیه کند اما چاره ای نداشت. به آرامی برگشت: گوش میکنم
- میدونی من چی فکر میکنم؟ ... به نظر من تو یه دروغ گوی بی وجدانی
- معلوم هست چی میگی سیریوس ؟
- چرا اون روز... تو زمین کوییدیچ ... دراکو تورو پاتر صدا کرد؟
هری تقریباً جا خورد انتظار این سوال را نداشت. در فکر سوال مستقیم تری بود... اما به سرعت خودش را جمع
و جور کرد
" ( شت
 
________________
سNS چه از:
حلال حجار
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- آرومتر...
هری مخفیانه چوبدستیش را به طرف در گرفت و وردی را زمزمه کرد
- من رو؟ شوخی می کنی اون با تو بود
- اما من یادم نمیاد هیچ وقت منو پاتر صدا کرده باشه
هری با احساس عذاب چشمانش را بست. زمانی که آنها را باز کرد یک جفت چشم قهوه ای تنها کمتر از ۱۰ سانت با صورت او فاصله داشت و نگاهش در چشمان او قفل شده بود.
حالا که سیریوس در چشمان او خیره شده بود شکی برایش نمانده بود. مرد جوان با صدایی گرفته نالید: به من
بگو که اشتباه نمیکنم.
هری نمیدانست چه باید بکند. اگر قرار بود با حقیقت رو برو شود و با بچه ها حرف بزند ترجیح میداد در موقعیت مناسب تری این کار را بکند سعی کرد طبیعی باشد: درباره چی؟
- چطور اینقدر احمق بودم؟ یه دوست دوران مدرسه بابا که هرمیون و دراکو هم تاییدش میکنن اما اسمی ازش تو هاگوارتز نیست... دایی رونالد اول فکر میکرد تو یه مرگخواری... حتی اسم تو هم نمیشناخت... چطوری یهو تبدیل شد به حامی دو آتیشت؟... اوه مرلین ...
سیریوس با حالتی عصبی شبیه عادت خود هری دستش را در موهایش فرو برد هری میدانست که بازی را باخته اما آخرین تلاش هایش را هم میکرد: این دلیل نمیشه
- آره دلیل نمیشه... دلیل نمیشه که فقط تو تونستی در اتاق مخفی رو باز کنی... دلیل نمیشه که درست روز جلسه شما لباس لی لی سر از اتاق خواب مامان در میاره، دلیل نمیشه که چشمات چشمای بابامه؟ یا اینکه اون جاروی قدیمی فقط تو دست تو ظاهر شده...
نگاهش را از چشمان هری برنداشت در همان حال دست در جیب شنلش کرد و عکس جادویی را بیرون کشید: و در آخر... میشه بگی عکس خواهر کوچولوی من تو خونه تو چیکار میکنه سام؟ نگو که خودت نیستی بابا
هری به خوبی میدانست که بازی را باخته نگاهش را از چشمان سیریوس دزدید اما هنوز تلاش میکرد: اینا همش تصادفه
انشعابیر بولیس با خشم دست هایش را بالا آورد: باشه! باشه... اگد این خواست توئه، ما هم به تو احتیاجی نداریم.
۹ . دت
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
این حرکت مرد جوان هری را کاملا خلع سلاح کرد. با درماندگی. دستش را به سمت سیریوس دراز کرد:
دستعبیر ابوالس ...
اما مرد جوان خودش را عقب کشید صدای بغضی آلودش دو رگه شده بود: فقط بهرام بگو چرا؟ چرا بهم نگفتی؟ چرا خودتو پنهون کردی؟
حالا سیروس فریاد میکشید: چطور تونستی این کار و با ما بکنی؟
- سیریوس ... من بهت حق میدم... اما باید حرفهای منم بشنوی
صدایی که به گوشش رسید هیچ شباهتی به صدای ساموئل ریچاردسون نداشت صدای درمانده مردی بود که سالها بغضش را فرو خورده بود. صدای آشنایی که گوش مرد جوان را نوازش میکرد. ناخودآگاه در آغوش پدرش
فرو رفت. تا هردو با هم بغض چهار ساله را خالی کنند...
بوم!
ساختمان لرزید و صدای داد و فریاد به همراه صدای آپارات های پشت سر هم بلند شد.
لحظه ای بعد در اتاق به شدت باز شد و چهره نگران رابرت پشت سر دو دختر جوان ظاهر شد... سیریوس پدرش را دید که مخفیانه اشکهایش را پاک میکرد و تازه متوجه شد که صورت خودش هم از اشک نمناک است. با
دومین صدای انفجار هر پنج نفر به سمت پنجره یورش بردند.
- چه خبر شده؟
بیشتر از بیست مرگخوار جلوی فروشگاه ظاهر شده بودند و در اولین حرکت سه چهار رهگذر را با طلسم مرگ هدف قرار داده بودند. هری نگاهی به چهره چهار جوان وحشت زده کرد و دستور داد: همینجا بمونین. هر اتفاقی که افتاد بیرون نیاین
- ولی .
- همین که گفتم سیریوس ... برای یک بارم که شده حرف گوش کن
صدایش را پایین آورد: فعلا چیزی از ماجرایی که فهمیدی به بچه ها نگو... محفل رو خبر کن و مواظب خواهرات
باشد ... با نس
- پس تو چی؟
| تا انت
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
برقی از خشم در چشمان هری می درخشید: من یه خرده حساب کوچولو دارم که باید تسویه شه
چوبدستی اش را کشید و به سرعت از در خارج شد.
::: 8 83 85 83:3
از خانه خارج شد و پله ها را دو تا یکی طی کرد و خودش را به وسط درگیری رساند. خیابان ها شلوغ و پر هیاهو بود. هنوز هیچی نشده مرگخوارها جوی خون به راه انداخته بودند. در کمتر از پنج دقیقه جسد چند تن از دانش آموز کم سن و سال روی زمین جلوی رستوران سه دسته جارو افتاده بود؛ و بقیه با هر آنچه در چنته داشتند مبارزه میکردند. بدبختانه تا رسیدن کمک حداقل ده دقیقه وقت نیاز بود. مجبور بود خودش دست به کار شود. ابتدا با سرعتی برق آسا طلسمی سرخ رنگ به سمت دو مرگخوار فرستاد. به محض اصابت طلسم دست دو مرد در شعله های آتش ناپدید شد. فریادهای دو مرگخوار و بوی سوختگی شدید حواس دو مرگخوار دیگر را پرت کرد و باعث شد دو دانش آموز سال هفتمی گوشه ای از مهارت هفت ساله ی خود را به نمایش بگذارند آنها با دو طلسم پر قدرت دو مرگخوار را طوری به دیوار پشت سرشان کوبیدند که هر دو بیهوشی نقش زمین شدند. هری با حرکتی آتش را خاموش کرد و دو مرگخوار را که از درد در آستانه ی بیهوشی بودند به دست شاگردان سپرد. به نظر میرسید آنها از مرگخواران وحشت دارند چرا که جرات نزدیک شدن به آنها را نداشتند هری فریاد
کشید: اینطوری بخواین بجنگین تیکه پارتون میکنن...
دختر جوانی که کمی آن طرف تر یک مرگخوار را بیهوش کرده بود و حالا از دو پسر بچه ی ریزه میزه دفاع میکرد فریاد زد: راه بهتری سراغ دارین؟
شانزده مرگخوار باقیمانده تقریباً داشتند دانش آموزان را که از وحشت به هم نزدیک شده بودند و جرات مقابله نداشتند محاصره میکردند. تک و توک دانش آموزانی که هری حاضر بود قسم بخورد گریفندوری هستند شجاعت به خرج داده بودند و وارد مبارزه شده بودند مشخص بود که مرگ فجیع هم مدرسه ای هایشان دانش آموزان را ترسانده
هری حرکتی به چوبدستی اش داد. موجی از انرژی از چوبدستی اش خارج شد و به طور غیر قابل وصفی حالت عصبی دانش آموزان را آرام کرد. دیواره ای دفاعی برای لحظاتی کوتاه بین مدافعان و مهاجمین تشکیل شد و بعد... خیلی ناگهانی تمام دانش آموزانی که در محدوده طلسم هری بودند به یک سمت منتقل شدند.
در همان حال فریاد زد: پس تو کلاسایی ارتش چی یاد میگرفتین ؟ یه جا جمع بشین... بچه های کوچیکتر رو
۱ تن دست
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
جالب بود که دانش آموزان به سرعت از دستورات او اطاعت کردند. هری در حالیکه پاهای حریفش را با طلسمی سرخ رنگ از زانو می شکست و او را بر زمین میزد به این می اندیشید که اگر تنها چند دقیقه این گروه کوچک
را از دردسر حفظ کند کمک از راه میرسد. مجبور بود هرچه در چنته دارد رو کند. دیوار دفاعی تنها دو، سه دقیقه از دانش آموزان حمایت میکرد و او امیدوار بود که همین زمان برای نجات آنها کافی باشد. حالا تنها هری و سه نفر از اهالی دهکده که به خود جرات داده بودند تا از دانش آموزان دفاع کنند مبارزه میکردند در حالیکه
تعداد مهاجمین چهارده نفر بود که وحشیانه حمله میکردند.
هری از برابر طلسمی جا خالی داد. پرتو سبز رنگی را به صاحبش برگرداند و جسد سومین نفر را غرق در خون رها کرد. نفر بعدی به سکتوم سمپرا دچار شد...
در همین زمان چشمش به دختر بچه کوچکی افتاد که از گروه دانش آموزان جامانده بود. کلاس سومی به نظر میرسید و از شدت وحشت گوشه ای پنهان شده بود. همزمان با هری مرگخواری متوجه دختر شد. پرتو سبز رنگ طلسم مرگخوار با کمک طلسم هری درست از بغل گوش دختر بچه گذشت. در این فکر بود که چطور خودش را به او برساند که صدای جیغ گوشش را پر کرد. دختر بچه روی زمین افتاده بود و به شدت دست و پا میزد در بالای سرش مرگخواری که توسط طلسم سوزاننده ی دخترک هدف گرفته شده بود ایستاده بود و چوبدستی اش هنوز دخترک را نشانه گرفته بود... صورت دختر در اثر تحمل درد شدید در هم رفت و حالا
کودک مو بور در زیر طلسم جیغ میکشید...
خشم چون آتشی مذاب وجودش را فرا گرفت. در یک لحظه چوبدستی اش را به سمت مرگخوار گرفت و با چنان طلسمی مرد را در هم کوبید که صدای خرد شدن استخوان هایش در تمام محوطه پیچید؛ و محوطه ای ۳ تا ۴ متری با خون او رنگ شد. مرد جوانی که کنارشی مبارزه میکرد لحظه ای از آنچه دیده بود شوکه شد اما بلافاصله
خودش را جمع کرد و فریاد زد: اینجا رو بذار واسه ما ... دختره رو بیار...
هری معطل نکرد با طلسمی دو مرگخوار را از سر راهش کنار زد. از کنار مرگخوار که نفس های آخرش را میکشید عبور کرد و خودش را به دخترک که هنوز درد میکشید رساند. با حالتی پدرانه او را از زمین بلند کرد و در آغوشش کشید. این حالت او را برای لحظه ای به ۴ سال قبل برد در حالیکه سخت جلوی اشک هایش را می گرفت پرسید: حالت خوبه؟
دختر نوجوان هق هق کنان سرش را روی شانه او گذاشت بدنش از ترسی می لرزید.
- مواظب باش
با فریاد سیریوس، هری از جا پرید. پسر جوان به موقع طلسم شومی را از پشت پدرش منحرف کرده بود. جم
; ۲ تا دت چه
هلال
حلال حجار
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری غرید: بهت گفتم تو خونه بمونی!
سیریوس همانطور که با مرگخواری که به هری حمله کرده بود درگیر میشد پاسخ داد: من هیچ وقت بچه حرف
- اما...
رابرت که در کنار نانسی مبارزه میکرد فریاد زد: حداقل تا اومدن بقیه که میتونیم کمکت کنیم.
نانسی با مهارت مرگخواری را از سر راهش برداشت و حرف رابرت را ادامه داد: اینجوری مبارزه عادلانه ترده
دختر بچه را به نانسی سپرد تا او را به جمع دانش اموزان که حالا طلسم دورشان از میان رفته بود برگرداند:
برین کمک بچه ها...
هر چهار نفر بدون هیچ اعتراضی از دستور او اطاعت کردند در حالیکه در سر راهشان مرگخواران را سر به نیست میکردند خودشان را به گروه دانش آموران سال هفتمی که حالا برای مبازه آماده بودند رساندند و هدایت آنها را
بر عهدل ۵ گرفتند.
حالا که هری نگاه میکرد حضور این چهار نفر به نفعش تمام شده بود. جنگ داشت به تساوی میرسید. آنها خیلی خوب مبارزه میکردند و در مدت کوتاه حضورشان چهار مرگخوار را از سر راه برداشته بودند. سرعت و مهارتشان خیلی بیشتر از سال هفتمی های هاگوارتز بود و هری متوجه شد که دو به دو با هم تیم خوبی را
تشکیل داده اند.
هری در چشمان آبی سلین خشم عجیبی می دید و او در کنار سیریوس با قدرت عجیبی طلسم میکردند طلسم های قدرتی از جانب سیریوس این فرصت را پیش می آورد تا سلینا با سرعت خاصش مرگخواران را از پای در
اورد.
سایر دانش آموزان هم با دیدن آن ها به این روش پناه بردند و حالا سه نفر سه نفر بر سر مرگخوارها هوار میشدند. از کوچکتر ها آنها که هنوز شجاعتشان را حفظ کرده بودند در میان درگیری حرکت میکردند و در فرصتی مناسب از بین درگیری ها رد میشدند و بدنهای زخمی و خون آلود مجروحین را از میان درگیری کنار
میکشدند.
زمانی که ارتش و محفل به کمکشان آمدند مرگخوارها تقریباً مغلوب شده بودند... مک گونگال و فلیت و یک پیر در کمتر از یک دقیقه سه نفر را دستگیر کرده بودند. هری تازه داشت نفس راحتی میکشید که صدای رگبار آپارات بلند شد. سرش را چرخاند و در کمال ناباوری درست در محل مبارزه معلمان سابقش چهل، پنجاه
۳ تا دت از:
هلال
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
مرگخوار نقابدار را دید که روبرویشی ظاهر شده بودند اما چیزی که قلب هری را در سینه به کوبش درآورد چهره آشنایی بود که جلو دار آنها بود. شنل سیاهش در باد موج میخورد و چشمان شیطانیش میدرخشید. خشم در
وجود هری زبانه کشید. ماهها انتظار این لحظه را کشیده بود. رو به سیبریوس کد حالا پشت سر او مبارزه میکرد
دستور داد: این یه خواهشه سیریوس ... دنبال من نیا
- اما شما ... کجا؟
سیریوس فرصت کامل کردن سوالش را پیدا نکرد. هری از او دور شده بود و با خشمی دیوانه وار به سمتی میدوید. با نگاهش پدرش را دنبال کرد. هدف او شنل پوش قد بلندی بود که چهره شیطانیش در چهار سال گذشته صفحه اول پیام امروز را تصرف کرده بود... کسی که میدانست قاتل مادر و خواهر کوچکش است و در آن لحظه پرفسور مک گونگال را با طلسم شومی هدف قرار داده بود... قبل از اینکه به طرف مینروا بدود شخصی
کنارشی ظاهر شد.
رون با عصبانیت سیریوس را عقب کشید: کجا داری میری بچه؟
هرمیون سوال مهمتر را پرسید: سام کجاس؟
اما در همان حال نگاهش هری را که رو در روی ولدمورت قرار گرفته بود پیدا کرد و از وحشت طلسم پر قدرتی که از کنار گوش او رد شد، جیغی کشید. سیریوس از فرصت استفاده کرد و به سمت مک گونگال دوید.
ولدمورت تازه از شر ساحره پیر سمجی که روبرویش بود راحت شده بود که مردی روبرویش قرار گرفت. قد بلند و هیکلی بود با چشمانی که از خشم میدرخشید. نگاه مرگباری نثار او کرد: بلاخره به هم رسیدیم ریدلی
سه طلسم پیاپی هری آنقدر قدرتمند بود که برای لحظه ای ولدمورت را غافلگیر کند اما او به موقع جنبید و با زحمت سپری تشکیل داد که با برخورد طلسم ها به آن موج نابودیشان او را به عقب راند. اینبار این او بود که حمله کرد. هری به موقع پرتو سبز رنگ را منحرف کرد در پاسخ پرتویی از نور، دودی سیاه از چوبدستی اش خارج شد؛ و دور جادوگر سیاه را گرفت به این نتیجه رسیده بود که با شیطان باید شیطانی مبارزه کند. حالا که بعد از سالها او را به چنگ آورده بود باید تمامش میکرد. طلسم سیاه در برابر جادوی سیاه. دیواره ای از دود جادوگر سیاه را دوره کرد اگر دیواره کامل میشد کار ولدمورت تمام بود اما درست به موقع و قبل از کامل شدن دیواره ولدمورت با چرخشی و برای نجات جان خودش جای خودش را با مرگخواری که در نزدیکیش مبارزه میکرد عوض کرد... لحظه ای بعد فریادی بلند شد، و خون با شدت به اطراف پاشید... زمانی که دود ناپدید شد
بدن تکه پاره مرگخوار روی زمین افتاده بود؛ و خون او با شدت به اطراف پاشید...
8 بیت اخت
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
چند نفر در آن حوالی از وحشت جیغ زدند. ولدمورت کاملا شکه شده بود. هری همانطور که خون را از صورتش پاک میکرد غرید: کارت تمومه ریدلی
وجود ولدمورت را خشمی وصف نشدنی فرا گرفت: بلایی به سرت میارم که تا آخر عمر بخاطر اینکه امروز دهن
کثیفت رو باز کردی پشیمون بشی
درگیری شدت گرفت. برخلاف تصور هری، ولدمورت خیلی خوب میجنگید در واقع کوتاهی اولش به دلیل این بود که حریف را نمیشناخت اما حالا که میدانست حریف قدری جلویش ایستاده کم نمیگذاشت بعد از اینکه هری دو طلسم سیاه او را با کمک جادوی سیاه متقابل دفع کرد. ولدمورت حرکتی موجی شکل به چوبدستی اش داد و بارانی از تیرهای آتشین را به سمت هری فرستاد.
هری چشمانش را بست دستانش را از هم گشود و سیبلی بزرگ و نورانی را در جلوی خودش تشکیل داد که تیرهای آتشین پس از اصابت به آن جای خود را به خنجرهایی از نور دادند که با سرعت به سمت ولدمورت می
رفتند.
ولدمورت شوکه شده بود با این حال به موقع جنبید و تقریباً تمام تیرها را ناپدید کرد
چهار طلسم رنگارنگ ولدمورت به سمت هری رفت؛ و او ناخودآگاه دستش را بالا گرفت. هر چهار طلسم متوقف شدند و بعد با حرکتی سریع به سمت صاحبشان برگشتند... برای لحظه ای ولدمورت در حیرت فرو رفت اما بلاخره عکس العمل نشان داد و چون خیلی دیر جنبید شدت برخورد طلسمها با سپر دفاعیش او را بر زمین
کوبید
قبل از اینکه هری فرصت کند تا با طلسمی کار را یکسره کند جسم ولدمورت در مهی سیاه رنگ فرو رفت و بعد به صورت گردبادی کوچک بدور خود چرخید و به مانند ماری به سوی هری حمله ور شد.
- نمیتونی دوباره منو تسخیر کنی
هری آنچه در چنته داشت رو کرد و چوبدستیش را چرخاند طلسمی باستانی را بر زبان راند فوران نور طلایی به مانند سپری در جلوی هری بوجود آمد و با برخورد مهی سیاه رنگ به آن صدای فریادی از زجر شنیده شد. خون با فشار به اطراف پاشید و ولدمورت با بدنی زخمی به گوشه ای در غلتید.
همزمان با فریاد ولدمورت هری سوزش شدیدی در پهلوی خود احساس کرد. خون از پهلوی هر دو نفر فواره میزد. این نشانه خوبی بود، دراکو پیش بینی کرده بود که اولین برخورد طلسم هری به هر دو طرف ضربه بزند و حالا... اگر این زخم به حد کافی خونریزی میکرد طلسم ولدمورت برای ابد در هم می شکست. با این حال هری
اخت حق ح
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
توجهی به این مسئله نداشت آمده بود که بکشد و اینبار رحمی در کار نبود همین که اینبار طلسم هایش روی ولدمورت هم اثر میکرد برای او کافی بود. می دید که جادوگر سیاه از درد به خود می پیچد. با کمی تعلل راست
ایستاد خواست کار را تمام کند که فریادی به گوشش رسید: سیریوس !
ناخودآگاه رویش را به سمت کوچه مقابل برگرداند و تا آمد متوجه شود ولدمورت دیگر آنجا نبود.
ح ح
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
فصل بیست و یکم:
گوزن نقره ای
قلب هری از وحشت ایستاد. به سرعت برگشت. نتوانست تشخیص دهد صدای چه کسی بود که نام پسرش را فریاد کشید. نگاهش به امید یافتن نشانی از سیریوس اطراف را جستجو کرد.
صد متر آنطرف تر او را در محاصره ی سه مرگخوار دید. مرد جوان در حالیکه مدیر زخمی را بر دوش میکشید تا او را از وسط درگیری دور کند بیش از اندازه توجه مرگخوارها را جلب کرده بود. در همان حال چوبدستی اش را بالا آورد و آماده ی مبارزه شد. اما در آن شرایط دفاع کردن در برابر سه نفر غیر ممکن به نظر میرسید. در یک لحظه هری سه پرتو رنگارنگ را دید که به سمت پسرش میرفت. سیریوس در آن شرایط عاقلانه ترین کار را انجام داد و پرتو سبز رنگ را دفع کرد و به زیبایی پرتو زرد را برگشت داد. طلسم سوم را سپر دفاعی اش دفع
کرد و سپس در یک فرصت مناسب چند طلسم پی در پی به سمتشان روانه کرد.
هری تمام تلاشش را میکرد تا از میان آن شلوغی خودش را به پسرش برساند اما هر بار حریفی سر راهش سبز میشد و راهش را بند میآورد. مشکل کار این بود که وجود مک گونگال دست و پای سیریوس را بسته بود و نمیتوانست از جلوی طلسم ها جا خالی بدهد.
۷۴ تن دت
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
اکثر طلسم ها را با سپر دفاعی جواب میداد اما تا کی میتوانست اینطور دفاع کند بهترین راه برای دفع یک طلسم منحرف کردن آن و در شرایط مناسب تر برگشت دادن آن بود اما کشیدن سپر بدور خود انرژی زیادی
گی طلبید.
در هر حال برای سیریوس راه دیگری نبود چون با بودن مدیر بر روی دوشش نمی توانست بدرستی دور و بر و پشتش را ببیند و فقط طلسم های از روبرو را برگشت می داد. نمیتوانست مدیر را بر زمین بگذارد چرا که مرگخواران در کشتنشی تعلل نمیکردند. فقط میتوانست دعا کند که کسی از پشت مدیر او را طلسم نکند. دور و
برش درگیری آنقدر شدید بود که کسی متوجه مبارزه ی او نبود و کمکش نمیکرد.
هری در یک فرصت مناسب دو طلسم پی در پی به سمت حریفانش فرستاد و همزمان یک طلسم را منحرف
کرد. همچنان بسوی سیریوس که سر کوچه به پیش میرفت تا به خانه برسد میدوید؛ و از لا به لای پرتو های رنگارنگ جا خالی میداد.
مرگخواری با زیرکی از پشت سر به سمت سیریوس نشانه گرفت. هری فریاد کشید: مواظب پشتت باشی
اما صدایش در هیاهوی مبارزه گم شد. سلینا از چند متر جلوتر از هری و عقب تر از سیریوس بسرعت به دور و بر خود نگاه کرد و با دیدن سیریوس رنگ از صورتش پرید و او هم شروع به صدا زدن او کرد. اما با دیدن ریچاردسون که بسرعت از جلوی او گذشت و بسوی سیریوس میدوید حواسش را به مرگخوار ها و طلسم های دور و برش جمع کرد ... تلاش هری برای عبور از میان آن هرج و مرج برای رسیدن به فاصله ای که حداقل
بتواند از آنجا از پسرش حمایتی بکند ثمری نداشت.
- نه ! طلسم از چله رها شده بود زمانی که هری اطمینان پیدا کرد که طلسم ارغوانی به سیریوس برخورد خواهد کرد از سر استیصال چشمانش را از درد و غم بر روی هم فشرد و در دل دعا کرد...
فریادی بلند شد. زمانی که هری وحشت زده چشمان را گشود سیریوس مرگخوار را کله پا کرده بود و به سمت
کسی که جانش را نجات داده بود میدوید.
نگاه هراسان هری او را دنبال کرد و چیزی دید که باعث شد احساس کند دنیا روی سرش خراب میشود. زمان متوقف شده بود و او تنها خونی را میدید که از بدن هرمیون که با صورت روی زمین افتاده بود بیرون میریخت...
او چه کرده بود؟
هرمیون از کوچه ی سمت چپ بسوی سیریوس دویده و خود را بین او و طلسم انداخته بود.
۸ تا ابت
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
با بیشترین سرعت ممکن از لا به لای طلسمها و درگیری ها گذشت. در سر راهش خشمش را با چند پرتو سرخ رنگ بر سر مرگخوارها خالی کرد و سرانجام خودش را به هرمیون رساند. برای او خیلی عجیب بود انتظار داشت با فرار ولدمورت، او مرگخوار ها را هم فرا بخواند اما او انها را رها کرده بود تا یا بمیرند یا بکشند. نویل، ارنی و یکی از کاراگاهان وزارت خانه به موقع وارد عمل شده بودند و سه مرگخوار مهاجم را به مبارزه گرفته بودند. پرتوهای سرخ و زرد و سبز در همه طرف در حرکت بود و میدان مبارزه را به آتش بازی عظیمی شبیه کرده بود که هر از گاهی با فریادی از درد همراه میشد. قدم به قدم بدنهای مجروح و جسدهای غرق در خون را میشد
تیل.
سرانجام موفق شد خودش را به هرمیون برساند که در فاصله ی دو متری از بدن مک گونگال افتاده بود و مدیر نگران خودش را روی زمین میکشید تا به بدن او برسد.
خون زمین دور و بر هرمیون را خیس کرده بود. هری با دستهای لرزان هرمیون را برگرداند و وقتی متوجه شد
که هنوز نفس میکشد آهی از سر آسودگی کشید: بابا...
سیریوس خودش را از دست حریف جدیدش خلاص کرده بود و حالا داشت از آنها دفاع میکرد: حالش خوبه؟
مشخصا ترسیده بود. هری به سختی سری برای او تکان داد و با صدایی لرزان زمزمه کرد: هرمیون... چشماتو باز
اشک بر صورتش روان شد با بغض صدا زد: هرمیون...
هرمیون حرکتی کرد. به سختی چشمانش را باز کرد و با دیدن چشمان پر اشک او به زحمت سعی کرد بلند
شود لبخندی زد: من خوبم سام... خوبم
هری دستش را به دور کمر هرمیون حلقه کرد و او را به خود تکیه داد: آروم باش... تکون نخور... نه ... نه! چیزی
نیست... الان درستش میکنم.
برای تشخیص عمق زخم نیاز بود نگاهی به زخم او بندازد... مرداد شد... دستش را از زیر پیراهن بر روی بدن گرم و غرق خون هرمیون کشید توجهی به لرزش بدن او نکرد، چون بدن خودش نیز می لرزید میتوانست زخم عمیقی را که در آن ناحیه به شدت خونریزی میکرد احساس کند. به سرعت چوبدستی اش را حرکت داد و زیر لب چند طلسم را زمزمه کرد. با اینکه قاعد تا طلسمها باید زخم را ترمیم میکرد تنها از شدت خونریزی کاسته شد. اما هنوز خونریزی کاملا بند نیآمده بود. اوضاع هرمیون بهتر شده بود اما هری نمیدانست چرا سر خودش
گیج میرود؟
۹ تن دت
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- سام حالت خوبه؟........ زخمی شدی؟
سیریوس که سرانجام درگیری اش را به اتمام رسانده بود وحشت زده جمله ی آخر را اضافه کرده بود.
هری به سختی لبخندی به چهره ی ناراحت مرد جوان زد: من خوبم سیریوسی... بچه ها رو ببر پناهگاه ... همونجا
بمون تا خبرت کنم.
- اما تو...
هری پرخاش کرد: به بارم که شده کاری رو که بهت گفتم انجام بده. من باید هرمیون رو ببرم سنت مانگو
صدای ضعیف پرفسور فلیت ویک از کنار مک گونگالی به گوششی رسید: نسنت مانگو دور ۵... وضعیتش و خیمه ببرینش هاگوارتز، پرستار ریچسون درمانش میکنه. پرفسور لوپین تو قلعس... اون کمکتون میکنه.
این پیشنهاد بهتری بود هری معطل نکرد با قدرتی خارق العاده هرمیون را از زمین بلند کرد و در همان حال به پسرش دستور داد: محض رضای خدا کاری رو که گفتم انجام بیل ۵
قبل از اینکه سیریوس اعتراضی بکند هری با صدای بلندی ناپدید شد. مرگخوارها در حال پراکنده شدن بودند. سخت میشد پیروز این نبرد را مشخص کرد. لحظه ای بعد درست جلوی دروازه های هاگوارتز ظاهر شد. همانطور که انتظار میرفت دروازه ها بسته بود. بدون معطلی چوبدستی اش را بالا گرفت و گوزن نقره ای را روانه
ی قلعه کرد.
ریموس لوپین با نگرانی در راهروها قدم میزد. کلافه بود. او تنها استادی بود که مدرسه را ترک نکرده بود. از آنجا که تنها چند ساعت از تمام شدن تغییر شکل ماهیانه اش میگذشت و هنوز ضعف ناشی از این مشکل رهایش نکرده بود، مینروا به او اجازه ی ترک قلعه و شرکت در مبارزه را نداده بود. همانطور که با نگرانی در راهروها بالا و پایین میرفت و سعی میکرد دانش آموزان نگران را آرام کند چشمش به نوری افتاد که به سرعت از سمت دروازه ها به طرفش می آمد تشخیص اینکه چه چیز به سمتش میآید چندان مشکل نبود. اما وقتی پاترونوس به
او رسید و در برابر صورتش شکل گرفت به زحمت توانست تعادل خودش را حفظ کند.
چند بار چشمانش را باز و بسته کرد. اشتباهی در کار نبود. گوزن نقره ای با غرور سرش را حرکتی داد و شاخهای درخشانش را به رخ او کشید، زمانی که دهان باز کرد، ریموس ناخود اگاه تعادلش را از دست داد و از
پشت بر روی زمین نشست...
| "ت
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
صدای نگران هری در گوشش پیچید: ریموس ... من پشت دروازه ام، کمکم کن، هرمیون بدجوری زخمی شده.
- پرفسور حالتون خوبه؟
- یهو چی شد؟
دانش آموزان نگران دور او جمع شده بودند و به استادشان که رنگ صورتش مثل گچ سفید شده بود نگاه میکردند. ریموس چند لحظه به جایی که تا لحظه ای پیش گوزن نقره ای ایستاده بود خیره شد. پاترونوس گوزن، صدای هری و ...
شکی برایش باقی نماند.
به اتفاقات اخیر فکر کرد و لبخندی چهره ی خسته اش را روشن کرد که با یادآوری پیغام گوزن جای خود را به نگرانی داد: هرمیون!
سرانجام به خودش آمد. از جا پرید و رو به پسر سال پنجمی که برای کمک به او خم شده بود فریاد زد: مکسن... به مادام ریچسون بگو آماده باشه... یه زخمی داریم.
بعد با سرعتی که از سن و سالش بعید بود از آنجا دور شد. به کمک دو، سه راهروی مخفی میانبر زد و خودش را به محوطه رساند. بعد از آن تمام مسیر را تا دروازه های قلعه یک نفس دوید. چیزی که در آنجا انتظارش را
ساموئل ریچاردسون در حالیکه خون از لباسش میچکید، هرمیون غرق در خون را در آغوش داشت و رد اشک بر
روی صورتش خشکیده شده بود. با صدایی که از بغض میلرزید نالید: ریموسی...
چند لحظه طول کشید تا لوپین به خودش بیاید. با چوبدستی ضربه ای به زنجیرهای در زد و زمانیکه زنجیرها جرینگ جرینگ کنان باز شدند ناباورانه زمزمه کرد: هری!
: { :: : t
ده دقیقه از زمانی که پرستار مدرسه، هری و ریموس را از درمانگاه بیرون کرده بود میگذشت. در این مدت جرج و فلیت ویک، مک گونگال را به همراه ده، دوازده زخمی دیگر به سنت مانگو رسانده بودند؛ و در حال حاضر با کمک معلمین، دانش آموزان را در سرسرا جمع میکردند.
هری با نگرانی در راهروی کوچک جلوی درمانگاه بالا و پایین میرفت و زیر لب غر میزد. ریموس همانطور که با جم نگاهش او را دنبال میکرد کلماتی از قبیل لعنتی، رون و کدوم جهنمیه، را میشنید.
۱ اوت
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هنوز از شوک ماجرا در نیامده بود. ولی حداقل حالا تمام مسائل گذشته برایش معنا پیدا میکرد. اگر شرایط بهتری بود به خاطر بیش از چهار سال بی خبری و احساس گناه هری را با دستهای خودش خفه میکرد اما
حالا... واقعا نمیدانست که چطور میتواند به او دلداری دهد؟
به خوبی از احساس هری به هرمیون با خبر بود. هرمیون یکی از بهترین دوستان هری در دوران مشکلات و تنهایی هایش بود. نمیتوانست کلمه ی مناسبی برای دلداری دادن پیدا کند تنها دستش را روی شانه ی او گذاشت و به آرامی به او امیدواری داد: اون خوب میشه هری
هری با مکثی کوتاه برگشت. نگاهش لحظه ای در چهره ی دوستی که سالها جای پدرش را پر کرده بود گره خورد و سرانجام با درد در آغوش ریموس فرو رفت. این کار بیش از آنچه که انتظارش را داشت او را آرام میکرد
ریموس تکرار کرد: اون قویه... مثل خودات...
هری او را محکم تر در آغوش فشرد و بعد... خیلی ناگهانی ریموس، هری را از خودش دور کرد. دستش به چیز
گرم و نمناکی در پهلوی هری برخورد کرده بود: خدای من... تو زخمی شدی!
- چیزی نیست
ریموس شنل هری را کنار زد تا به حال فکر میکرد خون روی لباس هری، خون هرمیون باشد اما با دیدن زخم هری واقعا نگران شد: چیزی نیست؟ کی این بلارو سرت آورده؟
- یه دو دست قدیمی... تو هاگزمید دیدمش.
ریموس هری را روی صندلی ای که همان لحظه ظاهر کرده بود نشاند: باید حدس میزدم... بذار یه نگاه بهش بند از م
::: 83 588 338 833 538
به شدت در فکر فرو رفته بود. بدون توجه به مردی که سعی میکرد معجون هایش را روی زخمهای او بمالد زیر
لب غر میزد.
هرچه بیشتر فکر میکرد کمتر نتیجه میگرفت. مردی که امروز در هاگزمید رو در روی او قرار گرفته بود یک خطر جدی بود. نه به دلیل سرعت دوئلی که داشت ... بلکه بیشتر به دلیل شباهتی که به خود او داشت. جسد مرگخواری که با طلسم کوباننده ی غریبه استخوانهایش له شده بود را دیده بود... و دو مرگخواری را که گوشت
دستشان تا باز و کباب شده بود ...
۲ ح
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
از یکی از یارانش شنیده بود که دست و پای چند مرگخوار هم به شدت شکسته که چون قادر به تحمل فشار
آپارات نبودند موفق به فرار نشده بودند.
هیچ رحمی در کار نبود. این را خودش هم احساسی کرده بود.
کمتر کسی میتوانست در حین مبارزه به او صدمه بزند. در واقع تا به حال هیچ کس در یک دوئل برابر اینطور او را به سخره نگرفته بود. دامبلدور همیشه حریف خوبی بود اما بدترین صدمه ای که ولدمورت از دوئل با او دیده بود، زخمی شدن یکی از کتفهایش و شکستگی دوتا از دنده هایش بود که به سادگی قابل درمان بود. هرچند که به خوبی مشخص بود که پیرمرد هیچ گاه خیالی کشتن او را نداشت. چرا که ولدمورت به خوبی میدانست که
قدرتهای آلبوس دامبلدور بسیار بیشتر از آنچه که نشان میداد بود و... هری پاتر...
نبردهای او با شری پاتر اوایل بیشتر جنبه ی یک بازی شطرنج را داشت. بازی ای که نتیجه ی ماهها مقدمه چینی بود. اما روال بازی تنها تا زمان مرگ دامبلدور اینطور بود. بعد از ان کاملا جنبه ی خثمانه گرفت.
برخلاف انتظار ولدمورت، پاتر بدور حمایت دامبلدور نه تنها عقب ننشست بلکه تازه شروع بها پیشروی کرد. ولدمورت متوجه شد که کشتن دامبلدور آنطورها هم که تصورش را میکرده به نفعش تمام نشده. چرا که تا زمانی که پیرمرد زنده بود پاتر را دور از درگیری نگاه داشته بود ولی حالا این خود پاتر بود که وارد عمل شده بود و این بار به طور مرگباری خشمگین و دیوانه به نظر میرسید. در یک سال اول مرگ دامبلدور طبق اخباری که شنیده بود پاتر به هاگوارتز بازگشته بود و تا یک سال بعد از فارغ التحصیلی اش کار خاصی برای مقابله با او انجام نداد. حداقل ظاهرا که این طور به نظر میرسید. اما کمی بعد... در یک رویارویی تصادفی ... که دوسال بعد از مرگ دامبلدور به وقوع پیوست، به شدت او را غافلگیر کرده بود. به نظر میرسید که در این مدت به خوبی آموزش دیده... جادوهایی را استفاده میکرد که نصف مرگخوارهای او در خواب هم قادر به انجامشان نبودند. در کمال تعجب ولدمورت که هری را بعد از دامبلدور شکست خورده میدید درگیری دو نفره ی آنها چندین سال طول کشید و چند سال بعد. زمانی که پاتر موفق شد ولدمورت را با خوش شانسی برای مدتی از دور خارج کند، جادوگر سیاه تازه متوجه شد که مرد جوان چقدر به او ضربه زده. زمانیکه با کمک خدمتگذار وفادارش به محل تک تک جاودانه سازهایش سر زد و تمام آنها را نابود شده پیدا کرد... این مهلک ترین ضربه ای بود که تا آن روز
بود ولدمورت را تحقیر کرد.
اما بخت با او یار بود که پاتر آخرین جاودانه سازش را نابود نکرده بود. به نظر میرسید که محل این جاودانه ساز امن تر از سایرین بوده. تنها مشکل این بود که دروازه ی رسیدن به این جاودانه ساز خاص تنها در شبی خاص در ثلث دوم قرن باز میشد و او مجبور بود سالها انتظار بکشد...
۳ ح
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
و همین بیشتر او را به خشم میاورد... ولدمورت میخواست این بار بازگشتش مرد جوان را نابود کند، همین کار را هم کرد. همیشه از یادآوری این خاطره لذت میبرد. خاطره ای که در آن دشمن سرسختش جلوی او زانوزده بود
و برای نجات جان همسر و دخترش التماس میکرد... او پاتر را نکشت، او را زنده گذاشت تا عذاب بکشد. سرانجام
او برای همیشه هری پاتر را در هم شکسته بود
آخرین باری که مرگخوارانش را به سراغ پاتر فرستاده بود در یک آسایشگاه مشنگی در آستانه ی جنون بود... مدتها بود که مطمئن شده بود که خطری از جانب او تهدیدش نمیکند؛ و حالا... یک رغیب تازه... این یکی واقعا نگرانش میکرد. احساسی که با دیدن اولین نگاه مرد به سراغش آمده بود را فراموش نمیکرد... ترسی... ولدمورت اینبار واقعا ترسیده بود. نه از مرد قوی هیکل پیش رویشی... بلکه از نگاه او که لبریز از نفرت و انتقام بود و بدتر از ان... این مرد از هیچ کاری برای نابودی او کوتاهی نمیکرد... دامبلدور و پاتر حداقل این نقطه ضعف را داشتند که از طلسمهای سیاه استفاده نمیکردند اما این یکی... به نظر میرسید درست مثل خودش از جادوی سیاه لذت
میبرد.
برای کشتن از هیچ کاری کوتاهی نمیکرد و این نگران کننده بود. چرا که او دیگر جاودانه سازی نداشت و تلاشهای زیادش برای ساختن جاودانه سازی دیگر با شکست مواجه شده بود. از طرفی مطمئن بود که این مرد، بیشتر از آنچه که نشان داده بود در جادوی سیاه تبهر دارد.
ولدمورت ایمان داشت که می توانست این مرد را هم از بین ببرد اگر دیگر جان پیچ ها را در اختیار داشت... در واقع در اکثر مواقع همین موضوع باعث پیروزی او بود. ایمان به اینکه هرگز نمی میرد باعث شده بود تا او بدون
ترس و بی باکانه مبارزه کند ولی اکنون او می ترسید ... از مرگ...
حالا او لات و راه پیش ر3 داشت. یا باید این مرد را به دست میآورد کده در این صورت موفقیت بزرگی متاتسو با
میشد ... یا اینکه هر چه زودتر از شر او خلاص میشد...
اشاره ای به مرد هراسانی که حالا با حرکت چوبدستی اش مشغول بانداژ کردن زخم پهلوی او بود کرد. مرد به سرعت از او فاصله گرفت تا مرگخوار جوانی از گوشه ی اتاق به سمتش بیاید. مرگخوار جلو آمد و با اشاره ی
اربابش، آستین ردایش را بالا زد.
ولدمورت چوبدستی اش را روی نشان او گذاشت: واتسون... ساچت... بیاین اینجا
نوری که از چوبدستی ولدمورت خارج شد، به نشان مرگخوار برخورد کرد و باعث شد مرد از درد فریاد بزند. لحظه ای بعد دو صدای پاق از بیرون اتاق شنیده شد و دو ضربه به در زده شد و دو مرگخوار سیاه پوش وارد
شدند.
: | دست
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
اولی لاغر و قد بلند بود با موهای بور و چشمان درخشان آبی، به نظر میرسید که این اواخر به شدت لاغر و بیمار شده و این را از لطف گرگینه های لرد سیاه داشت. البته برای ولدمورت اهمیتی نداشت که گرگینه ها تصادفی
یکی از افرادش را به صنف خود راه داده بودند. مهم وفاداری بود که واتسون در طول بیست و دو سه سال ثابت کرده بود دارد.
مرگخوار دیگر مردی هیکلی با موهای قهوه ای تیره و صورتی زمخت بود که ته ریشش نشان می داد چند روزی از آخرین اصلاحش گذشته. به لطف کینگزلی شکلبوت به تازگی دست راستش را از ناحیه ی باز و از دست داده بود و حالا چون اربابش نتوانسته بود دستش را به او برگرداند، از چیزی شبیه یک دست که سر نیزه ی تیزی بر نوک آن متصل بود به جای دست مصنوعی استفاده میکرد.
دو مرگخوار روبروی اربابشان زانو زدند: با ما امری داشتید سرورم؟
هکتور واتسون نگاهش را به زمین دوخته بود. علاقه ای نداشت که به مردی که روبرویش بود نگاه کند. نباید اجازه میداد که ولدمورت نفرتش را احساسی کند... آنهم بعد از تلاشی که برای اثبات خودش کرده بود...
ولدمورت با حرکت دستش مرد درمانگر را که کارش تمام شده بود مرخص کرد. زمانی که مرگخوار تعظیم کرد و
از اتاق خارج شد صدای سرد ولدمورت به گوششان رسید: میخوام یه کاری برام انجام بدین
چشمان ساچت با برقی شیطانی درخشید. اما هکتور چندان از این مسئله خوشحال نشد. در آخرین همکاریش با ساچت که به معنای واقعی در خونریزی یک گرگ انسان نما بود، اگر کینگزلی به موقع نرسیده بود مجبور میشد
بین کشتن ساچت و لو رفتن خیانتش و از بین رفتن تلاش بیست و چند ساله اش... با کشتن یک مشنگ یکی
را انتخاب کند...
اعضای محفل توافق کرده بودند که هویت هکتور به هیچ وجه نباید افشا شود. او بعد از سالها تلاش به حلقه ی اصلی یاران ولدمورت راه یافته بود و آنقدر هوش و توانایی داشت که خیلی زود تمام شک ها را به خود از بین برد و حالا حتی از دوستان نزدیک سوروس اسنیپ به شمار میرفت. در واقع تنها دوست او.
حضور هکتور در میان مرگخوارها تا به حال جان صدها نفر را نجات داده بود پس به هیچ قیمتی نباید لو میرفت. حتی اگر مجبور میشد کسی را بکشد. کاری که هکتور با تمام وجود دعا میکرد هرچه دیرتر اتفاق بیوفتد.
مقر جدید ولدمورت در واقع همان ابهت قبلی را داشت. سالنی بزرگ ژ باشکوه اما تاریک. دیوارهایی از مرمر که روی آنها نقوش خدایان باستان روم هکاکی شده بود و چهل مجسمه ی زره پوشی که شمشیر به دست در دو طرف اتاق ایستاده بودند و نور چلچراغ را در زره های جلازده ی خود منعکس میکردند...
تا دت
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
صندلی ولدمورت چیز غریبی بود. یک مار سنگی عظیم الجثه ی سیاه که روی زمین سفید سنگی چمبره زده بود و دهانش را چنان باز کرده بود که روی زبانشی که در واقع مبلی نرم بود جایگاه باشکوهی برای او ساخته بود. چهره ولدمورت همیشه با سایه ای که سقف دهان مار بر روی آن می انداخت پنهان بود بجز چشمان سرخش
که برای هر کسی در این اتاق ترس و دلهره را ایجاد میکرد. هرچند حداقل اینجا از جمجمه ی مشنگها خبری
نبود.
هکتور با صدایی که سعی میکرد احساسات درونی اش را بروز ندهد گفت: در خدمت شما هستیم ارباب
ولدمورت چوبدستی اش را به سمت شقیقه اش گرفت. پرتویی نقره ای رنگ از سرش خارج کرد و آنرا به هوا فرستاد. لحظه ای بعد پرتو نور شکل گرفت و به صورت مردی چهل و چند ساله با هیکلی عضلانی و اندامی ورزیده و نگاهی سرشار از تنفر در آمد: در موردش اطلاعات میخوام. هرچی بیشتر بهتر... باید شناسایی بشه. ببینین کیه؟ کجا زندگی میکنه ؟ و با چه کسانی رفت و آمد داره.
دو مرگخوار تعظیمی کردند و از اتاق خارج شدند. در آن زمان هکتور تنها به یک چیز می اندیشید... این مرد هر که بود بد جوری پایش را روی دم ولدمورت گذاشته بود
ح
 
________________
بی نام و نشان
نویسنده: ستم به
ح ص f}
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
فصل بیست و دوم:
و یبوسسه
- ... وقتی ما داشتیم میون اون همه مرگخوار برای زنده موندن همدیگه دست و پا می زدیم یه هو چی شد که
فرار کردی، نکنه یه دفعه یادت افتاد که پوشک بچتو عوض نکردی؟
- برای بار آخر میگم سام، من فرار نکردم
- جدی پس کدوم گوری بودی؟
بهتره مراقب حرف زدنت باشی، این به تو مربوط نیست که من کجا هستم و چی کار میکنم
- اتفاقا کاملا به من مربوطه، تویه آدم بی مسئولیت و خودسر هستی اگه بلایی سر هرمیون بیاد من میدونم و...
- هه آقا رو، نکنه اشتباه شنیدم که اون به خاطر بچه تو خودشو ...
- بسه دیگه تمومش کنین ...
ریموس لوپین در حالی بین دو مرد قرار گرفت که هر دو چوبدستی به دست آماده ی مبارزه بودند
- ولی ریموس تو نمیتونی طرف اونو بگیری
- در این مورد...
در این هنگام پرستار ریچسون بعد از نیم ساعت از درمانگاه بیرون آمدنگاهی به صحنه ی روبرویش و رون و هری که هنوز با چوبدستی هایشان یکدیگر را نشانه گرفته بودند کرد و چهره اش بیشتر از قبل درهم رفت: اینجاچه خبره؟ همه جارو گذاشتین رو سرتون
هری به سرعت از جا پرید: حالش چطوره؟
نگاه مادام ریچسون از رون و ریموس چرخید و به سمت مرد غریبه برگشت.
- خوب میشه ... یه مقداری که بخوابه خوب میشه
هر سه نفر نفسی از سر آسودگی کشیدند
با "" eت
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
لحن ملتمسانه ی هری پرستار را قانع کرد تا به کسی که همکارش را نجات داده بود اجازه ی ورود به درمانگاه را بدهد: مشکلی نیست اما فقط یه نفر
قبل از اینکه رون حرکتی بکند هری به جلوی در درمانگاه رسیده بود. در نتیجه مرد موقرمز مجبور شد خودش را عقب بکشد. درمانگاه مدرسه از آخرین باری که هری وارد آن شده بود فرق چندانی نکرده بود. دو ردیف تخت در دو طرف درمانگاه و قفسه ی معجونهای درمانی که درست زیر ساعت پاندولی دار قرار داشت... سه چهار دانش
آموز، هرکدام به دلیلی در تختها بستری بودند.
احساسی هری او را به سمت آخرین ردیف سمت راست که پرده هایی به دورش کشیده شده بود کشاند. آهسته قسمتی از پرده را عقب زد و خودش را به تختی رساند که در آن هرمیون معصومانه به خواب رفته بود. رنگ پریده و پیشانیش خیس عرق بود
وردی را خیلی آهسته هم زمان با چرخش دادن چوبدستی اش به زبان راند. دستمال صورتی گلدار زیبایی را ظاهر کرد، آن را به نرمی بر روی صورت هرمیون کشید وبا ملایمت عرق را از پیشانی او پاک کرد. نمیدانست چه حسی دارد. از طرفی خدا را شکر میکرد که سیریوس روی این تخت نیوفتاده و از طرف دیگر دیدن هرمیون در این شرایط عذابش میداد. دیگر برایش مهم نبود که هرمیون بین او و رون کدام را انتخاب میکند. تنها میخواست
او را سالم ببیند که دوباره شادمانه میخندد
- وقت ملاقات تمومه آقا... لطفاً اینجا رو ترک کنید.
هری متوجه نبود که بیش از نیم ساعت است که به روبرو خیره شده
به سرعت اشکهایش را پاک کرد و وقتی برگشت پرستار مدرسه را دید که دست به کمر ایستاده بود و با چهره ای در هم او را نگاه میکرد: بیمار نیاز به آرامش داره
پرستار ریچسون با لحنی که پاپی پامفری را تداعی میکرد اینرا گفته بود او هری را قانع کرد که تاثیر معجون خواب آور به این زودی ها تمام نمیشود
در نهایت ناراحتی هری مجبور شد درمانگاه را ترک کند. البته بعد از اینکه پرستار به این نتیجه رسید که نمیتواند این مرد را برای زخم پهلویش در درمانگاه نگه دارد و مجبور شد تنها به بررسی آن زخم ماجرایش را از
ریموس شنیده بود و ترمیم سرپایی ان رضایت دهد
ح
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
به پیشنهاد ریموس، هری آن شب را در هاگوارتز گذراند. بعد از اینکه با یکی از جغدهای مدرسه پیغامی برای سیریوس ارسال کرد همراه با ریموس به دفتر او رفت. حالا که دقت میکرد ریموس پیرتر از گذشته به نظر میرسید. اما بودن در کنار هری به طور عجیبی او را شاداب کرده بود. در دفتر خودش تخت خوابی برای هری حاضر کرده بود و تصمیم داشت تا صبح او را به حرف بگیرد. شب جالبی بود. هری در تمام عمرش اینقدر حرف نزده بود و اعتراف میکرد که ریموس مثل همیشه شنونده ی خوبی است. او به دقت به حرفهای هری گوشی
میداد و هری هرآنچه را که در این مدت اتفاق افتاده بود با ریموس در میان میگذاشت.
یک ساعتی از نیمه شب گذشته بود که دو مرد به این نتیجه رسیدند که میتوانند بقیه ی حرفهایشان را در محوطه بزنند. بنابراین از دفتر لوپین خارج شدند.
هری تصمیم گرفت ابتدا دوری در قلعه بزند. بعد از یک تجدید خاطره ی کوچک در برج گریفندور و مچ گیری از چند محصل دردسر ساز که طبق معمول خوابشان نمی آمد سری به سرسرای بزرگ زدند، زمانی که دو مرد در آن شب پاییزی پا بر روی چمنهای شبنم زده گذاشتند، همه جا در سکوت فرو رفته بود. تنها صدای موجود صدای خش خش برگ های زرد و سرخ در زیر پا و صدای حرکت برگهای درختان در باد ملایم شبانگاهی بود.
آسمان شب مهتابی و زیبا بود. ماه از همیشه به زمین نزدیکتر و ستاره های خجالتی و بی پناه در سینه کش آسمان برای دور ماندن از نگاه خیره کا مردمان گاه به پشت ابرها گی رفتند و گاه با سو سو زادر خود را نمایان میساختند؛ و تنها ماه بود با سینه ای فراخ تلائلو نور نقره فامش را بر روی دریاچه می پراکند تا دو مرد هر یک با کوله باری از تجربه های تلخ و شیرین راهشان را به سوی آن کج کنند
ریموس با نگاهی موشکافانه هری را بررسی کرد: نگفتی چطوری تونستی اینقدر خوب تغییر قیافه بدی؟ من که
هری لبخندی زد: کار هرمیونه... راستش خیلی نگران بود آخرین دفعه ای که میخواست من و رون رو تغییر
قیافه بده بد جوری بهمون صدمه زد اما من قانعش کردم که خطری نداره و خوشبختانه موفق شدیم.
ریموس ابرویی بالا انداخت: مثل همیشه کارش فوق العاده بوده... البته من قیافه ی قبلی تو ترجیح میدادم.
هری تکه سنگی را به سمت دریاچه رها کرد. سنگ دوبار به سطح آب برخورد کرد و سرانجام در عمق دریاچه ناپدید شد: اوایل خودمم همینطور بودم. خیلی عجیبه که بری جلوی آینه و یکی دیگه رو ببینی،... اما الان او نقدر بهش عادت کردم که نمیتونم فکر تغییر قیافه رو به ذهنم راه بدم. اینجوری هر جا میرم مردم بهم زل نمیزنن، با
این حالی ... بعد از ولدمورت، شاید دوباره خودم شدم
ریموس چهره در هم کشید: چی تو سرته هری؟
۱۷ اوت
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- انتظار داری جی باشه ؟
ریموس چشمانش را تنگ کرد. او همیشه به درستی افکار هری را میخواند. شک نداشت که اینبار هم اشتباه
نکرده. به روشنی نگران شده بود: ببین هری... من میدونم تو چه حالی داری ... اما الان ... رفتنت سراغ ولدمورت احقانس... بچه ها تازه پدرشون رو پیدا کردن، خانواده تو نگه دارد. بذار زندگیت آروم بگیره بعد...
هری با خشم به طرف ریموس برگشت: زندگی من وقتی آروم میگیره که اون عوضی مرده باشه. اگه تا حالا در این مورد شک داشتم حالا دیگه ندارم. فکر کردی چرا راضی شدم قیافمو عوض کنم ؟ از ترس اون؟ نه... ریموس من نگرانم... فقط کافیه یکی از رفقاش منو بشناسه... اون به هر کسی که به نحوی به من مربوط باشه صدمه میزنه. تا زمانی که اون زندسی من آرامش ندارم
- و سیریوس ؟
- اون ساکت میمونه ... البته امیدوارم.
برای چند لحظه سکوت برقرار شد. زمانی که هری سنگ دیگری را در آب انداخت و با نگاهش برخورد آن را به
- اگه میخوای مبارزه کنی تنها این کار و نکن... بذار ما هم باهات باشیم هری... برگرد به محفل
- در مورد محفل قبلا حرف زدیم ریموس ... بهتره ارتش و محفل جدا باشن
- اوضاع به هم ریخته هری... ما بهت احتیاج داریم... اتفاقات جدیدی افتاده ... نصف اعضای ارتش دامبلدور تو
نیم ساعت طول نکشید که هری قانع شد که در این شرایط باید به حرف ریموس گوش کند. اگر میخواست به ولدمورت ضربه بزند باید محفلی و ارتش هر دو قوی میشدند. پس چاره ای جز اتحاد نبود: ریموس من نمیخوام
- قبوله... اما من فکر میکنم لازمه یه نفر این ماجرا رو بدونه. کسی که بتونه تو محفل ازمون حمایت کنه... هری چند لحظه سکوت کرد. راز کوچک او کم کم برای همه برملامیشد و این چیزی نبود که او بخواهد: نه
- اما هری...
- فقط تو، رون، هرمیون، دراکو و سیریوس ... این شرط منه
۷۴۱ تن
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
ریموس نگاهی به هری کرد: مثل همیشه کله شق... باشه قبوله
- خوبه... کی میتونی ترتیبشو بدی؟
- زود... خیلی زود
: : Atti i t i : : E : t
از زمان رسیدن به پناهگاه، سیریوس آرام و قرار نداشت. نگرانی اش از زخمی شدن هری و حال هرمیون و
زندگی اش درست طبق دستور هری عمل کرده بود.
با بیشترین سرعت ممکن، خواهرش، رابرت و سلینا را پیدا کرده بود و بی هیچ توضیحی آنها را به پناهگاه برده بود. اگر بلایی بر سر هرمیون میآمد تا ابد خودش را نمی بخشید. این او بود که بچه ها را تشویق کرده بود که برخلاف دستور هری از خانه خارج شوند. تا بتواند به پدرش کمک کند.
چهار جوان در برابر سوال مالی ویزلی، دلتنگی را بهانه کرده بودند و بعد از آن برای خلاص شدن از بازجویی
های مادر بزرگ همیشه نگران، در اتاق امیلی پناه گرفتند. اصرار رابرت و نانسی برای رفتن به هاگوارتز با مخالفت شدید سیریوس روبرو شده بود و او حالا بی هیچ حرفی روی صندلی میز تحریر نزدیک پنجره نشسته بود و همانطور که با یک قلم پر بازی میکرد به شدت به فکر فرو رفته بود. دلش میخواست حرف بزند و آنچه را که فهمیده بود به دیگران بگوید. مخصوصا به نانسی که تنها خدا میدانست چقدر در این مدت عذاب کشیده.
ولی نمیتوانست... پدرش همیشه برای کارهای خود دلیلی داشت. نباید او را نامید میکرد.
- هی سیریوس ... با توام... حواست کجاس؟
- هان؟ چی؟
- سلین داره میره
سلینا در آستانه ی در اتاق ایستاده بود به نظر میرسید منتظر بدرقه ی سیریوس است: چی؟ کجا... الان ...
- بابا پیغام داده... همین الان تو شومینه... تا دو سه دقیقه دیگه شومینه ها بازه. میتونم مستقیم برم خونه
دستیار ب 3 دس با گیجی جواب داد: آهان • • • • آره.
۷۲ حت
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
اگر چه سلین چندان مایل نبود دوستانش را ترک کند اما نمیخواست پدرش را بیش از این منتظر بگذارد: تو
حالت خوبه سیریوس ؟
- متر... اوه آره... خب • • • • بعدا میبینمت عزیزم.
و با بوسه ای از او خداحافظی کرد. چیزی که باعث شد صورت دختر جوان گل بیاندازد. سیریوس قبلا جز یکبار هیچ وقت او را نبوسیده بود آنهم در جلوی امیلی، و مهمتر از آن نانسی و رابرت که روابطشان را همیشه زیر ذره بین داشت و به آنها اجازه نمیداد نفس بکشند، هرچند که آن دو نیز همین کار را برای او میکردند
ظاهرا خود سیریوس هم حواسش پرت تر از آن بود که بفهمد کاری که کرده چه سکوتی در خانه ایجاد کرده. نگران تر از آن بود که به چیزی جز پدرش فکر کند. بنابراین نانسی و امیلی هیجان زده به سرعت دست سلین را گرفتند و او را تا شومینه بدرقه کردند تا در بین راه پله ها به باد سوالش بگیرند.
سلینا خودش هم نمیدانست چه شده. گرمای بوسه ای که خیلی ناگهانی بر لبش نشست آنقدر عجیب بود که
مغزش را فلج کرده بود. به طوری که اگر امیلی جلویش را نگرفته بود قبل از ریختن پودر پرواز در آتش میپرید سرانجام قبل از اینکه پا به درون شعله های زمردی رنگ بگذارد برگشت و به نانسی نگاهی کرد: هر خبری که
شد فوری یه جغد برام بفرست
- حتماً...
زمانی که سلین در میان شعله ها ناپدید شد رابرت ورودی شومینه را بست. بعد نگاه خاصی به همراهانش انداخت هر دو نفر غافلگیر به نظر میرسیدند: بیاین بریم بالا... یکی اونجاسی که باید توضیح بده
زمانی که سه نفر وارد اتاق امیلی شدند سیریوس هنوز کلافه بود. امیلی آهسته روی تخت نشست: حالا که قراره به مامان بزرگ نگیم... فکر نمیکنین بهتر باشه خودمون یه خبری ازشون بگیریم؟
سیریوس با بدخلقی پاسخ داد: کسی از اینجا بیرون نمیره.
---- ولی ...
- این دستور سامه
رابرت حرکتی به چوبدستی اش داد و یک صندلی کوچک برای خودش ظاهر کرد و روبروی سیریوس نشست: از جم کی تا حالا حرف گوش کن شدی؟ گس
۷۳ ح
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
سیریوس با خشم به بهترین دوستش پرخاش کرد: من به حرف سام گوش نکردم ... نتیجشم این شد که الان هرمیون تو بیمارستانه... حالا اون یه دستور دیگه هم بهم داده و من خیال ندارم ناامیدش کنم...
- خیلی خب... پس من میرم
- منم باهات میام نانسی !
رابرت از جا بلند شد
- بشینین سر جاتون
صدای سیریوس آرام بود اما لحنی دستور مانند داشت که نانسی به هیچ وجه از آن خوشش نیآمد: تو نمیتونی
به مرن دستور بدلی
- گفتم بشین نانسی
سیریوس چنان فریاد زده بود که دختر جوان قدمی به عقب پرید. بعد از آنکه چند لحظه با ناباوری به برادرش
خیره شد، بغض آلود به سمت پنجره رفت و همین رابرت را به خشم آورد: چرا سرش داد میزنی؟
سیریوس جواب رابرت را با فریاد داد: من هرجوری که بخوام با خواهرم حرف میزنم.
- سیریوس !
- محض رضای خدا امیل ... تو دیگه خودتو قاطی نکن.
- واقعا که...
امیلی به سمت نانسی که حالا کنار پنجره طوری ایستاده بود تا اشکهایش پنهان بماند رفت و دستش را گرفت:
بیا بریم پایین نانسی... بذار این دیوونه هر کاری که میخواد بکنه.
زمانی که دو دختر از اتاق خارج شدند، رابرت به سیریوس که حالا به عادت همیشگی دستش را در موهایش فرو برده بود و نشان میداد که کاملا کلافه شده چشم غره ای رفت: یه دفعه ی دیگه سرش داد بزن تا...
- مثل اینکه تو متوجه نیستی راب... اون خواهر منه !
- حرف من جدی بود سیریوسی. نمیشه که وقتی کم میاری سر اون خالی کنی.
جم
: ۱۷ اوت
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
سیریوس با خشم جواب داد: من فقط میخوام مطمئن بشم که اون خودشو به کشتن نمیده. اگه نمیتونی بفهمی که مسئولیت اون با منه حداقل سعی کن درک کنی که الان من هم به اندازه ی شما ها نگرانم... سام زخمی شده... میدونی این یعنی چی؟ ... و هرمیون... مثل اینکه یادت رفته که کی باعث شد این بلا سرش بیاد؟
به نظر میرسید که رابرت کمی آرامتر شده: اما انبسیبیر یونس - ... رفتن به هاگوارتز چه خطری داره؟
- من نمیدونم... ببین راب، سام یه کاری از من خواسته و من خیال ندارم برخلاف اون عمل کنم... میشه خواهش کنم این یه دفعه رو کمکم کنی و ادای پدر بزرگا رو در نیاری؟
در همین زمان صدای مالی از طبقه ی پایین به گوش رسید: پسرا... شام حاضره
- اومدیم خانم ویزلی
رابرت با صدای بلند این را گفت و از جا بلند شد: خیلی خب... قبوله. سعی میکنم کمی احمقانه رفتار کنم. حالا بیا بریم پایین شام بخوریم
- تو برو... من اشتها ندارم
- باید بهت اخطار کنم دوست عزیز که تو لغت نامه ی اونی که اون پایینه، کلمه ی اشتها ندارم اصلا معنی نداره. باور کن منم اشتهاندارم اما ... تو که نمیخوای مادر بزرگت مشکوک بشه؟
:}; ; , : :{ :: ; ; i :
کمی بعد جمع کوچک پنج نفره دور میز شام مشغول خوردن استیک و خوراک مرغ ویژه ای از طرف خانم ویزلی بودند. تقریباً همه ی آنها با غذایشان بازی میکردند. هیچ کدام اشتها نداشتند از طرفی توافق کرده بودند که اجازه دهند کسی دیگری ماجرای هرمیون را برای مالی تعریف کند. چرا که همه ی آنها از رابطه ی هرمیون و
مالی با خبر بودند و هیچ کدام نمیتوانست انکار کند که هرمیون جای خالی جینی را برای ساحره ی پیر پر
کرده.
زمانیکه سیریوس با سیب زمینی سرخ شده ی کنار استیکش بازی میکرد صدای پاق بلندی از بیرون به گوشی رسید که باعث شد سه جوان از جا بپرند.
سیریوس با شوق فریاد زد: حتماً سامه
اما کسی که دو دقیقه ی بعد از جلوی موانع جادویی عبور کرد، کسی جز چارلی ویزلی نبود. شنل سرمه ای جم
گس
رنگی پوشیده بود که برای فرار از باد سرد پاییزی کلاه آن را بر سر کشیده بود.
دت ۷ تن
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
زمانی که کلاه را از سر برداشت موهای کم پشت قهوه ای اش که رگه هایی از رنگ قرمز گذشته را در خود داشت نمایان شد: شب بخیر مامان... بچه ها!
چهره ی چارلی در هم رفت. با خشمی ویزلیایی غرید: شما ها اینجایین؟ میدونین چقدر نگران شدم؟ کینگزلی گفت وسط درگیری هاگزمید...
سیریوس به سرعت دخالت کرد و مانع از ادامه ی سخنرانی چارلی در جلوی چشمان نگران مالی شد: شب بخیر دایی چارلز... چرا نمیشینین؟ حتماً گرسنه این ... تو این هوای سرد یه کاسه سوپ میچسبه
مالی نگاه مشکوکی به سیریوس کرد: کدوم درگیری؟ قضیه چیه چارلی ؟
چارلی که متوجه شد مادرش چیزی از ماجرا درگیری نمیداند، مجبور شد به طور خلاصه جریان حضور بچه ها در درگیری هاگزمید را برای مالی توضیح دهد. البته بعد از آنکه قسمتهای زیادی از ماجرا را حذف کرد. با این
وجود داد و فریاد زن همیشه نگران او را از کارش پشیمان کرد.
وقتی سرانجام مالی ویزلی آرام گرفت امیلی یک کاسه سوپ جلوی چارلی گذاشت: چی باعث شده که بی خبر به اینجا بیاین؟
- یه پیغام اضطراری از هکتور داشتم... کینگزلی هم دیگه باید پیداش بشه...
ویژژژژژژژژژزژ
سیریوس به سرعت خم شد و نامه را برداشت. با عجله آن را باز کرد و با دیدن دست خط پدرش بی اختیار فریاد زد: از طرف سامه
دکتر برابر چشمان متعجب چارلی 3 مالی، ... رابرت، نانسی و امیلی یه سمت نامه یورش بردند. چشمان اععمیر یونس دیوانه وار روی متن کاغذ میدوید. زمانی که نامه را به اتمام رساند آرامش صورتش را در برگرفت: حالش خوبه...
اون حالش خوابه... اوه مرلین ... ممنونم
- خود سام چی؟
سیریوس، نانسی را در آغوش گرفت: هردو شون خوبن ... واقعا خوبن ...
چارلی کنجکاوانه پرسبیل : قضیه چیه ؟
۹ اوت
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
نانسی که از رفتار عجیب برادرش تعجب کرده بود جواب داد: هرمیون حالش خوبه
- هرمیون؟
پیرزن نگران با خشم به نوجوانان چشم غره می رفت
رابرت با خجالت تکمیل کرد؛ و سام
- سام دیگه کیه؟
- آقای ریچاردسون همونی که تو مراسم تشییع جنازه ی آنا اومده بود اون معلم ماست... تو درگیری امروز صدمه دید. وقتی هرمیون زخمی شد بردش هاگوارتز ... اما ظاهرا حال هر دوشون خوبه
::: 883 : : {{{{{ ::3 833 538 833::
حالا همگی آرامش بیشتری داشتند. مالی هم ماجرا را فهمیده بود. اما دیگر جای نگرانی ای وجود نداشت و خوشحالی اخبار تازه باعث شد که نانسی به سرعت معذرت خواهی سیریوس را قبول کند، تقریباً نیم ساعت بعد، کینگزلی و کمی بعد از او هکتور واتسون به خانه رسیدند و بعد از آن مالی آنها را مجبور کرد که به طبقه ی بالا برگردند. معمولا در این مواقع غر زدن ها شروع میشد اما به نظر نمیرسید اینبار کسی خیال غر زدن داشته
باشد. بچه ها آنقدر خسته بودند که برای رفتن به تخت خوابهایشان ثانیه شماری میکردند.
چندل دقیقه بعد نانسی، در اتاق امیلی و رابرت و الشعبیریوس در اتاق قدیمی فرد و جرجع برای خواب آماده میشدند. زمانی که رابرت خود را روی تخت انداخت و پتو را روی سر کشید، سیریوس به یادآورد که ساعتش را در طبقه ی پایین جا گذاشته. این بود که از اتاق خارج شد و خودش را به آشپزخانه رساند. اما آنجا کاملا شلوغ بود.
نمیخواست مزاحم جلسه ی اضطراری دایی اش با اعضای محفل شود. در این فکر بود که به اتاقش برگردد و صبح به دنبال ساعتش بیاید که چهره ی آشنایی را درست روی میز معلق دید.
صورت ساموئل ریچاردسون... در میان چیزی که گوی بلورین بزرگی معلق در هوا به نظر میرسید درست روبروی صورت کینگزلی و چارلی قرار داشت. وقتی هکتور شروع به حرف زدن کرد سیریوس خودش را عقب کشید. کنجکاویش باعث شد که جو بدل سنتی اش را بیرور بکشد و آهسته طلسم ضد استراق سمع دایی اشی را باطل کند.
گوشهایش را تیز کرد: گفته دنبالش بگردیم و هر جور شده اطلاعاتی رو در موردش بدست بیاریم. طرف خیلی
• • • • خشنه. نصف مرگخوارا در 3 لت و پار کرده
۷۴۷ اوت
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
کینگزلی لبخندی زد: اگه این یارو همونیه که امروز تو هاگزمید دیدنشی... بایدم اینجوری باشه. شنیدم کارشی خیلی خوب بوده. پرگر میگفت ولدمورت رو هم زخمی کرده ... چیزی شده چارلی ؟
چارلی کاملا به تصویر معلق بر روی میز زل زده بود. حتی پلک هم نمیزد و مشخصی بود که کاملا به فکر فرو
رفته
هی صبر کن... این ... این یارو خیلی برام آشناسی ... مطمئنم یه جایی دیدمش
هکتور و کینگزلی هیجان زده پرسیدند: تو میشناسیشی؟ میدونی کجاس؟
چهره ی چارلی هنوز هم در هم فرو رفته بود. به سختی تلاش میکرد چیزی را بیادآورد. صورت این مرد برایش خیلی آشنا بود. اما نمیدانست کجا او را دیده...
سرانجام سرش را بالا آورد و به سمت در نگاه کرد تا مطمئن شود کسی در آنجا نیست... سیریوس خودش را بیشتر در پناه دیوار کشید. خیلی وقت بود که طلسم های ضد استراق سمع مانعی برای او ایجاد نمیکرد؛ و این را ممنون فعالیتش در کنار دو ویزلی قانون شکن میدانست. شکستن چنین طلسمی برای او به سادگی سرکشیدن
یک لیوان اب بود.
چارلی ادامه داد: در هر حال اون یار و الان در خطره... باید پیداش کنیم... قبل از ولدمورت
کینگزلی رو به هکتور کرد: از راجرز چه خبر؟
چهره ی چارلی در هم رفت: میخوای چه خبر باشه؟ مرگخوار عوضی... هنوزم تو هاگوارتزه...
سیریوس مجبور شد خودش طلسم ضد استراق سمع را فعال کند چون حالا چارلی واقعا داد میکشید. اما خودش هم نمیدانست که با این کارش چه اطلاعات با ارزشی را برای خانواده اش حفظ کرده...
- هشی آروم چارلز...
- آروم؟ هکتور اون برادر منو کشته. الانم داره تو هاگوارتز جولون میده... میدونی اگه مامان بفهمه چی کار میکنه ؟ چقدر دلم میخواد بندازمش توی قفس اژدها... میگه آروم باش... اگه هنوز زندسی برای اینه که من زیادی
ارومم...
کینگزلی سری تکان داد و هکتور ادامه داد: در هر حال من شنیدم که احضار شده. تا جایی که میدونم نصف مرگخوارها دنبال اون یارو ان...
۹۷۹ ح
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
سیریوس بقیه ی حرفهای آنها را نشنید... استاد سابق ستاره شناسی او قاتل بیل ویزلی بود... چقدر شانس آورده بود که امیلی این را نشنیده بود و . . . حالا یک مرگخوار در هاگوارتز ... آنهم وقتی که ولدمورت دنبال شریه میگشت...
وحشت وجودش را گرفت. به سرعت از پله ها بالا دوید و مستقیم به اتاق خودش و رابرت رفت. رابرت پتو راروی
سرش کشیده بود. به نظر خواب بود.
زیر لب زمزمه کرد: بهتر
مجبور نبود توضیح دهد.
به سرعت شنلش را از روی چوب لباسی قاپ زد و پوشید. هنوز به در نرسیده بود که: کجا داری میری؟
به نظر میرسید رابرت هنوز بیدار است. پتو را از روی صورتش کنار زد و با دیدن چهره ی رنگ پریده ی
سیریوس روی تختش نشست: چی شده؟
سیریوس به سرعت توضیح داد: گوش کن رابرت ... من باید برم یه جایی
رابرت چهره در هم کشید: صبر کن ببینم... مگه تو نبودی که میگفتی تا سام نیومده نباید بریم بیرون؟
- آره... اما... مسئله الان خود سامه. جونش در خطره
- چی میگی تو؟
- هکتور میگه ولدمورت دنبالشه...
سرانجام رابرت هوشیاریش را به دست آورد: چیا مطمئنی؟
- وقت توضیح دادن ندارم... باید برم هاگوارتز
رابرت از جا پرید: وایستا منم بیام
سیریوس به سرعت مانع شد: نه... گوش کن رابی... همینجا بمون ... و خواهش میکنیم قول بده نذاری نانسی از خونه خارج بشه
- اما...
- من میرم شیون آوارگان... باید بی صدا وارد قلعه بشم... نمیتونم توضیح بدم. فقط بهم قول بده مراقب نانسی
باشی جم
۷۴۹ اوت
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
رابرت نمیدانست چه اتفاقی اینطور دوستش را زیر و رو کرده اما نگاه پر التماس سیریوس قانعش کرد که چیزی
: : {3 8 83 8338 833 538 833 538 83
سکوت شبانه ی هاگزمید با صدای پاق خفیفی شکسته شد. شنل پوشی که در پایین تپه ظاهر شده بود در آن لحظه به سرعت از تپه بالا دوید و خودش را به ساختمان شیون آوارگان رساند. با نگاهی اطراف را بررسی کرد. از مزاحم خبری نبود اما او یاد گرفته بود که همیشه محتاط باشد. چوبدستی اش را تکانی داد و طلسمی را که رون
چند سال پیش یادش داده بود بر زبان آورد: موفلیاتو
لحظه ای بعد در زیر طلسم سکوت، یکی از پنجره های تخته کوب شده متلاشی شد. مرد جوان جلو رفت و با هر زحمتی که بود از لابه لای دیوار و پنجره ی شکسته وارد ساختمان قدیمی شد.
دوباره حرکتی به چوبدستی اش داد: ریپارو
حالا ساختمان درست مثل اولش بود با این تفاوت که او داخل شده بود. به اطرافش نگاه کرد. در اتاقی بود که زمانی هری، پدر خوانده اش را در آنجا یافته بود. مخفیگاه مورد علاقه ی او، رابرت، نانسی و سلین در دوران
ساختمان قدیمی درست مثل همیشه بود اما حالا فرصت تجدید خاطره نداشت. حتی تا همین الان هم اگر راجرز، هری را ندیده بود معجزه ای بود. به سرعت از اتاق خارج شد. از پله ها پایین رفت و تونل زیر زمینی را طی کرد. کمی بعد از زیر بید کتک زن بیرون آمد. آرزو میکرد شنل نامرئی و نقشه ی غارتگر را به همراه داشت. در این صورت خطر کار کمتر بود
شنل را نداشت اما نقشه... سال گذشته زمانی که فارق التحصیل شده بود آنرا در جای خوبی پنهان کرده بود. جایی که تنها خودش و رابرت از آن با خبر بودند. جایی که نقشه را به دست نسل بعدی غارتگران برساند.
نمیخواست روی جان پدرش ریسک کند. کمی بعد به سرعت خودش را به درهای چوب بلوطی رساند. به محض ورود بی اختیار نگاهش به ساعتهای غول پیکر شمارش امتیازات افتاد. از اینکه میزان یاقوتهای گریفندور را بیشتر از زمرد های اسلایترین دید لبخندی زد.
مستقیم به سمت درمانگاه رفت. در را باز کرد و وارد درمانگاه شد. بی سر و صدا در تختهای بیماران به جستجو پرداخت. سرانجام هرمیون را پیدا کرد؛ و از اینکه دید به آرامی به خواب رفته نفسی از آسودگی کشید. در هیج که
۸ دت از:
هلال
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
کدام از تختها از پدرش خبری نبود. به این فکر بود که بر گردد و به خانه ی پدرش سری بزند اما راه دیگری به نظرش رسید که به نظر بهتر بود. باید مطمئن میشد که او در قلعه نیست
از درمانگاه خارج شد و به سمت پلکان مرمری دوید. با بیشترین سرعت ممکن از پله های متحرک بالا رفت و از روی پله ی غیب شونده پرید.
تابلوهای روی دیوار با تعجب به او نگاه میکردند. بعضی که او را میشناختند برایشی دادست تکان میدادند و یکی دو نفر با داد و فریاد به او خوش آمد گفتند: هیسی... الان همه رو میکشونین اینجا...
سیریوس این را به تابلوی دو شطرنج باز گفت و در همین لحظه چشمش به شنل پوشی افتاد که از سمت پلکان طبقه ی سوم پایین میآمد. نیازی به فکر کردن نبود. هیکل چهار شانه و موهای بورش را کاملا میشناخت. قبل از اینکه پرفسور راجرز به او برسد خودش را به پشت اولین فرشینه رساند.
صدای دویدن پاهای مرگخوار را پشت سرش میشنید. از دو تابلوی مخفی عبور کرد و سرانجام به طبقه ی ششم رسید. بلافاصله از اولین در خارج شد و دومین در سمت راستش را باز کرد. آنجا در کنار یک گلدان سنگی عظیم مجسمه ی یک مرد ایستاده بود. قد بلند بود با شنلی سرخ رنگ و زره و سپری که یک گریفین بزرگ روی آن نقش بسته بود. در دست راستش شمشیری میدرخشید که نمونه ی واقعی آن در دفتر مدیر به دیوار وصل بود. مجسمه با دیدن تازه وارد چرخی زد و سری به علامت آشنایی برای او تکان داد.
سیریوس و رابرت در یکی از قانون شکنی هایشان این کشف را کرده بودند که مجسمه ی گودریک گریفندور
امانت دار خوبی برای یک گریفندوریست
- اومدم امانتی مو پس بگیرم
مجسمه سر تکان داد. دست سنگی اش را به زیر شنل فرو برد و تکه ای کاغذ پوستی را بیرون کشید.
سیریوس که صدای قدمهای شتابزده را میشنید به سرعت نقشه را قاپ زد: ممنونم رفیق
و قبل از اینکه مزاحم از راه برسد در اولین فرعی ناپدید شد
کمی بعد در جایی مناسب نقشه را جلوی صورتش باز کرد. با چوبدستی اش ضربه ای به ان زد: من قسم
میخورم که کار بدی انجام بدم
۸۱ قت
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
خطوط و علائم به سرعت ظاهر میشدند. روی نقشه خم شده بود و به سرعت آن را زیر و رو میکرد. زیاد طول نکشید که نقطه ی مخصوصی پدرش را پیدا کرد. جایی در محوطه به همراه لوپین به قلعه نزدیک میشد و راجرز تنها دو طبقه با آنها فاصله داشت
از دو راهروی مخفی گذشته بود که... فیش... یک سطل آب یخ روی سرش خالی شد ناخودآگاه فریادی کشید برای چند لحظه شوک زده شد بد عنق چند متر بالا تر در هوا شناور بود و فریاد میکشید: متجاوز... متجاوز... به
نفر وارد قلعه شده... به ما حمله کردن!
- هیسی... بد عناق،... تو رو به مرلین خفه شوا
اما روح سرگردان خیالی این کار را نداشت. سیریوس مجبور شد خودش را به یک در مخفی برساند. درست زمانی که از در خارج شد به شدت به یک نفر برخورد کرد؛ و بلافاصله خلع سلاح شد پرفسور راجرز با نگاهی شیطانی روبرویش بود: این وقت شب اینجا چیکار میکنی پاتر؟ چطوری وارد قلعه شدی؟
- ش... ش... شب بخیر پرفسور ... من... ام... چیز ۵
- اومده منو ببینه دیوید.
این صدای دورگه ی ریموس لوپین بود و باعث شد سیروس نفسی از روی راحتی بکشد. ریموس به سرعت ادامه
داد: کجا رفته بودی سیریوس ؟ نگرانت شدم
ریموس با حرکت ابرو اشاره ای به سیریوس کرد.
چهره ی پرفسور راجرز چندان جالب نبود: ریموس ... بدون اجازه ی مدیر مهمون دعوت میکنی؟ از نظر امنیتی این کارت اشتباهه
لوپین با خونسردی جواب داد: لازم نیست بهت یادآوری کنم که من معاون این مدرسه هستم و در نبود مینروا جانشین اون... حالا ممکنه یقه ی مهمون منوول کنی؟
راجرز با خشم سیریوس را رها کرد و زیر لب ناسزایی نثار لوپین کرد
- چیزی گفتی دیوید؟
- چی ؟ او ه نه... متاسفم پرفسورش بتون بخیر
۸۲ تن
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هنوز دو قدمی از انها دور نشده بود که: اکسپلیار موسی
چوبدستی سیریوس از دست مرد خارج شد و به سمت لوپین پرید. زمانی که مرگخوار به تندی برگشت ریموس لبخند تلخی زد: اوه دیوید... متاسفم اما فکر کنم آقای پاتر چوبدستی شو لازم داشته باشه
راجرز برگشت و به سرعت دور شد. سیریوس شنید که او زیر لب ناسزایی نثار لوپین کرد. زمانی که مرگخوار به حد کافی از آنها دور شد سیریوس نفس عمیقی کشید: بخیر گذشت
خاصی از پدرت گرفتی؟
دو تا شلیل ... شنل نامرئی ژ این ...
سیریوس نقشه ی غارتگر را بالا گرفت اما قبل از آن ریموس او را به کنار دیوار کشید و با صدای آرامی غرید: اینجا چه غلطی میکنی؟ هری گفت قراره تو پناهگاه باشی
- موضوع اضطراریه... باید بابا رو ببینم
بگو ببینها چی شده ؟
سیریوس چوبدستی اش را چرخاند تا از فعال شدن طلسم ضد استراق سمع مطمئن شود. با این حال احتیاط را رعایت کرد و برای اینکه گوشهای کنجکاوی که احتمالا به روش خودش صدایش را میشنوند چیزی دستگیرشان نشود سعی کرد با رمز حرفش را به ریموس برساند: امشب دایی چارلی با دو نفر تو پناهگاه ملاقات داشت... من
خیلی تصادفی حرف اشونو شنیدم
لوپین ابرویی بالا انداخت: جدی؟ یعنی باور کنم که تصادف بوده؟
- نمیخواستم گوش کنم باور کنین اما ... اونا داشتن از چیزی حرف میزدن که... در مورد سام...
- سام؟
- دنبالشن... برای ماجرای امروز
- لعنت... تو مطمئنی؟
- آره... خود ... اه لعنتی حتماً باید اسم ببرم که حرفمو قبول کنی؟ من از دوست قدیمی خودتون شنیدم... |- ولدمورت دنبالشه
۸۳ تن
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
چشمان ریموس برقی زد: فهمیدم... و الان ...
- مسئله اینه که نباید دیده بشه... باید بهش بگیم
ریموس سری به علامت منفی تکان داد: نیازی نیست ... ما نقشه رو داریم. میتونیم دورادور مراقب باشیم... حالا که منو اینجا دیده بعید میدونم که بیشتر از این بیدار بمونه. بیا بریم. باید لباستو عوض کنی
83 833 :: *:* :3 833 2:3 2:3 538 833 28, 2::
هری آن شب را تا صبح همراه با ریموس قدم زده بود. حوالی صبح زمانی که به قلعه برگشتند خسته ولی آسوده بود. حرف زدن با ریموس به طور قابل ملاحظه ای سبک و آرامش کرده بود. حالا ریموس همه چیز را میدانست.
زمانیکه برای رفتن به دفتر ریموس به سمت پلکان مرمری میرفتند هری لحظه ای ایستاد.
- چی شده هری؟
مرد پیر رد نگاه هری را گرفت و متوجه شد که او به سمت درمانگاه نگاه میکند: ام... چیزه...
لبخندی چهره ی گرگینه ی پیر را روشن کرد: او ه که اینطور... باشه... بر و یه سری بهشی بزن. هرچند که فکر
نمیکنم بیدار شده باشه
هری از ریموس جداشد و به سمت درمانگاه به راه افتاد، خبری از پرستار ریچسون نبود. آهسته وارد شد و خودش را به تخت هرمیون رساند. همانطور که ریموس گفته بود هرمیون هنوز خواب بود. روی صندلی نشست و به چهره ی معصومی که روبرویش به خواب رفته بود نگاه کرد.
به آرامی بازوی هرمیون را نوازش کرد، اینکار به او آرامش میداد
چشمانش آهسته گرم میشدند. خودش را روی صندلی کمی جابه جا کرد تا در وضعیت راحت تری قرار بگیرد. چیزی نگذشت که خستگی بر او غلبه کرد و به خواب فرو رفت
88888888888888888888888****** 28:
زخمی و خسته در سکوت مطلق از درد چشمانش را به هم فشرد. پلکی برهم زد و سعی کرد از سرما به خود
نلرزد.
چشمان قهوه ای گرمش به سختی بدنبال جواب اینکه در کجا به سر می برد از میان تاریکی به جستجوی |- طرافش پرداخته بود
8: " شت
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
گرمای دستی را بر روی بازوان سردش احساسی کرد
سرش را به سمت مردی که بر روی صندلی خوابیده بود و سرش را روی کناره تخت او قرار داده بود برگرداند. ناگهان جرقه ای در ذهنش زده شد و سپس او را شناخت
با نگرانی به تخت های دور بر خود انداخت و با دیدن خالی بودن آنها نفسی از سر آسودگی کشید
خوابش نمی آمد و به همه چیز فکر می کرد. مبارزه ی روز قبل ... طلسمی که به سمت سیریوس می رفت، به خودش، به مردی که در کنارش خوابیده بود بچه ای که پا به زندگی اش گذاشته بود...
او دیگر نوجوان و بی تجربه نبود نباید اجازه می داد این اتفاقات بیوفتد به خود لعنتی فرستاد و از خود شرمنده
سبیل
او به این مرد بد کرده بود کسی که بعد از ۴ سال رنج وسختی به او پناه آورده بود و به او ابراز علاقه کرده بود
نمی توانست خودش را گول بزند او وسوسه شده بود آمدن بچه به زندگی اش لذت مواظبت از او ... غذا دادن به او... نگرانی برای او + + ... 3 این در دست چیزی بود کد واقعا خواستار آن بود، بچه ای کد از داشتن آن محروم بود ... چطور نتوانست در مقابل وسوسه ی آن مقاومت کند چه طور توانست قلب کسی را آنطور بشکند
بغض کرده بود، کسی از درونش اصرار داشت که ... هیچ وقت نمیخواست او را برنجاند ... اما هنوز نمیتوانست تصمیمی برای خودش بگیرد. او رون را دوست داشت ... این را میدانست. در زندگی بارون همیشه خوشحال بود البته اگر موضوع بچه را نادیده میگرفت... اما حالا نمیتوانست انکار کند که هری برایش چیزی فراتر از یک دوست است. گیج بود احساس سردرگمی میکرد. نمیتوانست احساس خود را درک کند اگر قرار بود انتخاب کند کدام یک را برمیگزید؟
هرگز لحظه ای که هری رو در روی او خبر رفتن از پیشش را داده بود فراموش نمی کرد
::: 8 833 28888
چیزی به غروب نمانده بود هاشر میور تنها کر خانه نشسته بود و نگران بود ... این حسی مدتی بود که به سراغش
هری تغییر کرده بود در چند روز اخیر به بهانه ی تعقیب مرگخواران کمتر به خانه می آمد؛ و اگر میآمد خیلی زود به اتاقش پناه میبرد. رفتارش سرد تر شده بود و هرمیون از دلایلی که ممکن بود برای آن وجود داشته باشد
چشم پوشانده بود
دت ۸ ت
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
صدای کوبش در شادی را در دلش برانگیخت به سرعت به سمت در رفت و آن را باز کرد
- سلام کجا بودی، دیر کردی
هری با خستگی وارد شد. نگاه جستجوگر شی خانه را به دنبال شخصی دیگری جستجو کرد به نظر میرسید که از تنها بودن او متعجب شده: سلام، تنهایی؟
- آره بیا تو نگرانت شده بودم
- جدی!
- م ... من ... منظورت چیه ؟
هری لبخند تلخی زد: بهتره بریم تو می خوام موضوعی رو بهت اطلاع بدم
هرمیون به وضوح نگران شد: چیزی شده هری؟... به من بگو
- چیز خاصی نیست فقط... من یه خونه بالای ساختمون سه دسته جارو پیدا کردم
- چی ! هرمیون وحشت زده شد. حس میکرد جایی در درونش خالی شده. بمانند سالهای پیش
- من یه خونه اجاره کردم به همراه تمام وسایل مورد نیاز و اومدم برای نقل مکان وسایلمرو جمع کنم
صدای هری تا حد زمزمه پایین آمد: و بخاطر اینکه تو این مدت جایی به من دادی تشکر کنم
- تورو خدا دست از شوخی بردا...
ولی لحن هری به هیچ وجه شوخ به نظر نمیرسید
- هیچ شوخی ای در کار نیست
و به سمت اتاقش براه افتاد... هرمیون پشت سر او خود را باخته بود، بغضش ناخواسته شکست و اشک در چشمانش جمع شد: چرا... اخه چرا؟
و سپس صدای هق هق،... اما حتی هق هق دردآلود هرمیون نیز بجز لرزشی بر تن هری نتوانست قدم های مصممش را متوقف کند
جم
"" ح
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
چند دقیقه بعد هری با ساکی در دست روبروی او ایستاده بود و هرمیون به سختی سعی داشت خود را نگه دارد
تا نشکن
- فکر نکن من ناسپاسم ... من تورو با خودت تنها میزارم... تا بتونی برای خودت تصمیم بگیری... شاید به دور و
هری دست در جیبش کرد و جعبه ی کوچک کادو پیچی را بیرون آورد و به سمت او گرفت: میدونم که
کوچیکه... برای تشکر از محبت هایی که در این میل ابت به نام کردی
هرمیون با رنجش خود را عقب کشید: نیازی به این نیست
- اصرار میکنم
- پس خودت بازش کن وگرنه بردارش برو
هری مردد ماند سپس حرکتی به چوب دستی داد و گردنبند طلای زیبا را در کف دست به سوی او دراز کرد
صدای هرمیون از بغض میلرزید: من به طلا احتیاجی ندارم این زمانی برای من با ارزش میشه که به دست تو در و گردنم بسته بشه
- شاید بهتر این باشه که از کس دیگه ای بخوای این کار و برات بکنه
- گوش کن هری... تو داری اشتباه فکر می کنی
هری لجوجانه پاسخ داد: نمی خوام بشنوم...
- پیس برو
هری به فکر فرو رفت نمی توانست بدون جبران محبت هایش او را ترک کند... چشمانش را بست قدمی به سمت او برداشت... دستش را در لابلای موهای قهوه ای روشن او فرو برد. احساس آرامش و لذت زیبایی بود. سپس چفت گردنبند را جا انداخت و خود را عقب کشید. در آن لحظه بود که متوجه شد دستانی بدور کمرش حلقه شده است و درست ثانیه ای بعد هرمیون در آغوشش فرو رفته بود. برای مدتی مستاصل باقی ماند سپس
در جواب دست راستش را بدور کمر او قرار داد و سرش را بر روی شانه هایش، آنگاه خود را عقب کشید.
به سمت در براه افتاد در لحظه ی آخر نگاهی به هرمیون انداخت که با چشمانی خیس به او نگاه میکرد.
هرمیون هیچ وقت متوجه نشد که در ان لحظه هری تا چه حد در هم شکست.
۸۷ تن
 
________________
بی نام و نشان
نویسنده: ستم به
گی بحی f}
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
فصل بیست و سوم:
پناهگاه
تابش آفتاب ظهر بر روی صورت هری، او را از خواب بیدار کرد. خسته تر از آن بود که چشمانش را باز کند. تنها سرش را چرخاند تا از نور تند آفتاب که از پنجره ی بالای تخت بر صورتش میتابید در امان بماند. در همین حال صدای گفتگوی آرامی توجهش را جلب کرد. رون با صدایی که به زحمت شنیده میشد حرف میزد
- یعنی چی که نمیدونی؟
- یعنی اینکه باید بهم فرصت بدی
- ولی هرمیون ...
- همین که گفتم رون... من باید فکر کنم
- فکر کنی؟ اما... فکر میکردم مشکل حل شده
- برای تو حل شده... این تویی که به اون چیزی که میخواستی رسیدی. حالا یه بچه داری
رون بار دیگر صدایش را پایین تر آورد. اگر هر کس دیگری آنجا بود صدای آن دو را که زمزمه یی بسیار آهسته بود نمیشنید اما چهار سال استفاده ی مستمر، گوشهای هری را آنقدر قوی کرده بود که کوچکترین صدایی را به
خوبی میشنید.
رون خیلی آهسته جواب داد: جیمی میتونه مالی هر دوی ما باشه
اگر هری آنجا نبود هرمیون با تمام قدرت بر سر رون فریاد میکشید. اما در آن زمان مجبور بود به هر زحمتی که شده صدایش را پایین نگه دارد: جدا که حالمو بهم میزنی رون... انگار نه انگار که همسرت مرده... به همون سادگی که منو فراموش کردی آنا رو هم از یاد بردی
- من تو رو فراموش نکردم... خود تم اینو خوب میدونی... من اونو میخواستم چون بچه...
خشم هرمیون فوران کرد: اونو میخواستی تا بهت بچه بده و منو میخوای تا بچه تو برات نگه دارم منظورت این
د؟
بو
۸۹ دت
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- - هگیس، ... اروم... هاگری رو بیدار میکنی... خود تیم میدونی که اینطوری نیست
خشم هرمیون غیر قابل کنترل به نظر میرسید: اینطوری نیست؟ پس چطوریه ؟ تو به خاطر یه بچه منو خورد کردی رون... تمام روزای خوبمون... خوشبختیمون رو زیر پات له کردی تا به یه بچه برسی ؟ اون موقع من احمق فکر میکردم واقعا به آنا علاقه داری... اما حالا میگی اون رو هم بازی دادی ... حالمو بهم میزنی
رون شرمنده به نظر میرسید: هرمیون... اصلا اینطوری نیست... باور کن... من فقط...
هرمیون پرخاش کرد: اگه تو یکی رو میخوای که برات بچه نگه داره برو با هری زندگی کن ... بچه داریش خیلی از من بهتره
هری به زحمت جلوی خنده اش را گرفت نمیدانست که چه عکس العملی باید داشته باشد. تنها به این نتیجه رسید که این گفتگو نباید بیشتر از این ادامه پیدا کند. بنابراین حرکتی نمایشی به خود داد و وانمود کرد که
بیدار میشود. خمیازه کشان کش و قوسی به بدنش داد: اینجا چه خبره؟
هگیرمیون روی تختاش نشسته بود و به بالشتش تکیه داده بود. رون در سمت دیگر تخت درست روبروی هری و جلوی پرده ای که تقریباً دور تا دور تخت هرمیون کشیده شده بود با دستهایش بازی میکرد. به محض اینکه
نگاهش با نگاه هری گره خورد چهره اش را در هم کشید و هری بلافاصله بیاد بحث شب گذشته افتاد
با این حال او مسائل مهمتری از سر و کله زدن با دوست خشمگینش داشت. لبخندی به چهره ی برافروخته ی هرمیون زد: خوشحالم که حالت خوبه... واقعا منو ترسوندی هرمیون
رون دیگر نتوانست جلوی خودش را بگیرد. غرولندی کرد: اگه میخوای نترسی بهتر مواظب بچه ت باشی که دیگران رو به کشتن نده
هری از این همه تغییر رفتار رون متحیر شده بود. به نظر میرسید این رون جدید را نمیشناسد. کسی که او میشناخت هیچ وقت به خاطر دل خودش دیگران را به بازی نمیگرفت... کاری که رون با هرمیون کرد و حرفهایی که امروز هری شنید باعث شد که از ته قلب بخواهد مشتش را به دماغ رون بکوبد و از انجا که فعلا تخت هرمیون میانشان بود به این نتیجه رسید که بعدا این کار را انجام خواهد داد. مستقیم در چشمهای رون زل زد و با خشم جواب داد: حداقل ثابت کرد عوض نشده ... بعضیا او نقدر تغییر کردن که باورم نمیشه
بشناسمشون
و به ح
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
قبل از اینکه رون دهان باز کند و جواب تند و تیزی نثار دوستش کند هرمیون دخالت کرد: تو حق نداری هری
رو سرزنش کنی کسی منو مجبور نکرده بود که کاری انجام بدم رون...
به نظر میرسید هرمیون حالا واقعا عصبانیست: فکر نمیکنی بهتر باشه بری دنبال جیمی؟ مگه نیومده بودی بپرسی چیکارش کردم؟ فکر نمیکنم مامانم بتونه بیشتر از این مراقبش باشه ...
- اما...
هری طعنه زد: چیه... نکنه روت نمیشه بری دید نشون؟ البته بهت حق میدم... بعد از کارایی که کردی... یه کم
زیادی رو میخواد
به نظر میرسید رنگ صورت رون به سرعت کیود میشود. قبل از اینکه با خشم جواب هری را بدهد پرده ی دور
تخت کنار رفت و دو نفر وارد شدند: صبح همگی بخیر... بازم که مثل بچه ها به جون هم افتادین !
هرمیون لبخندی زد: هنوزم بچه ان... صبح بخیر ریموسی...
بلاخره هری هم چشم از رون برداشت: صبح بخ ... تو اینجا چه غلطی میکنی سیریوس ؟
نگاه هری به چهره ی سیریوس افتاده بود که پشت سر لوپین وارد شده بود
ناخوداگاه فریاد کشید: فکر میکردم بعد از این همه سال بالاخره حرف گوش دادن رو یاد گرفته باشی...
- بابا... من...
هری به تندی جواب داد: هیجی نگو... بهت گفته بودم خونه بمونی و مراقب خواهرت باشی فکر میکردم بزرگ شدی. اما بازم به حرفم گوش نکردی. مثل همیشه خودسرانه عمل کردی. کی میخوای یاد بگیری که کاری رو که بهت میگن انجام بدی؟ باید حتماً یه نفر رو به کشتن بدی؟
از آنجایی که سیریوس سرش را پایین انداخته بود و حرفی نمیزد، لوپین مجبور به دخالت شد: داری زیادی تند میری هری... سیریوس برای این کارشی دلیل خوبی داره
هری غرید: هیچ دلیلی این سبک سریشو توجیه نمیکنه
- این دفعه توجیه میکنه... اون واقعا نگران شده و من بهش حق میدم
هری نگاه پر خشمی به سیریوس کرد: کی اومدی اینجا؟
۱ و دت
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
به جای سیریوس که همچنان با شرمندگی سر به زیر داشت ریموس جواب داد: دیشب... بعد از اینکه من و تو از
هم جدا شدیم
- صبر کن ببینم... پس نانسی رو چیکارش کردی؟
نگرانی به چهره ی هری دوید: چیزی که بهشون نگفتی؟
نه... اصلا
خوبه
ریموس نگاهی به ساعتش کرد: من و سیریوس داریم میریم پناهگاه... اومدیم تو رو هم ببریم... در مورد ماجرای دیشب... با چارلی تماس گرفتم
هرمیون کنجکاوانه پرسید: قضیه چیه هری؟
هری به سادگی جواب داد: تصمیم گرفتم از محفل کمک بگیرم... بعد رو به ریموس کرد و ادامه داد: در هر حال تا وقتی که هرمیون اینجاس پیشش میمونم.
رون به سرعت مداخله کرد: نیازی نیست... من اینجا هستم.
هری پراند: تو برو کهنه ی بچه تو عوض کن
ریموس مجبور شد قبل از اینکه رون جوابی بدهد دو سه نوع طلسم ضد استراق سمع فعال کند. تا بیماران تختهای مجاور صدای آنها را نشنوند
- تو حق نداری با من اینجوری صحبت کنی
- آره فقط تویی که حق داری هر جور دلت خواست با دیگران رفتار کنی
- میشه بس کنین ؟ این بچه بازیا رو تموم کنین ... هری ... دنبالتن... باید همین الان با من بیای
هری با لجبازی جواب داد: نه
۲ اوت
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- گوش کن بابا... اگه یادت رفته باید بهت بگم یه مرگخوار تو مدرسی ... ما مطمئن نیستیم که اون تنها باشه. هکتور میگفت ولدمورت داره دنبالت میگرده. نمیدونسبت به چند نفر دیگه هم گفته اما اگه راجرز بدونه و شما رو
- بذار ببینه... منم بدم نمیاد برم سراغش ... چند سالی هست که خرده حسابامون عقب افتاده... مطمئنم چارلی هم بدش نمیاد حال اون عوضی رو بگیره
بعد ناگهان چهره در هم کشید: صبر کن ببینم... هکتور چطوری همچین چیزی رو به تو گفته؟
نیازی نبود که هری خیلی به خودش فشار بیآورد تا منظور او را درک کند: بازم گوش وایسادی؟ کی میخوای یاد بگیری که تو هر کاری سرک نکشی؟
سرانجام سیریوس هم عصبانی شد: بابا... سعی کن یه چیزی رو بفهمی... من... دیگه ... بچه ... نیستم... بزودی نوزده سالم میشه و حق انتخاب دارم... ضمنا من دیروز کاملا تصادفی متوجه این موضوع شدم و اصلا هم از کاری که کردم پشیمون نیستم. حالا که اون عوضی نمیخاد دست از سر خونواده ی من برداره به من حق بده که
نذارم به این راحتی نابودش کنه. تا کی میخوای اینقدر خودخواه باشی و دیگران رو حساب نکنی؟
هاگری تقریباً جا خورده بود اولین باری بود که سیریوس اینطور در مقابل او می ایستاد و سرش فریاد میکشید.
- چی میخوای بگی؟
رون نگاه عاقل اندر سفیهی به هری کرد: مشخص نیست؟ سیریوس میخواد مبارزه کنه...
- نه! من اجازه نمیدم.
رون به سردی جواب داد: اون به اجازه ی تو نیازی نداره
- رون! ممکنه خفه شی و خود تو قاطی این ماجرا نکنی؟ اون هنوز خیلی جوونه
رون مثل ببری خشمگین به طرف هری برگشت: گوش کن هری... قضیه ی بین من و تو ربطی به این ماجرا نداره. من الان حق دارم به عنوان پدر خونده ی سیریوس حرف بزنم و همون حرفی رو میگم که یه روزی سیریوس در دفاع از تو زد... سعی کن اینو تو کلت فرو کنی. پسر تو دیگه بزرگ شده. اون دیگه بچه نیست که جم
۹۳ ح
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
بهشی امرو و نهی میکنی و اگه فقط یه ذره به خودت رفته باشه که هر دومون میدونیم زیادی رفته ... ازش انتظار
دیگه ای نمیره.
- منظورت چیه ؟
به جای رون، لوپین جواب داد: فکر میکنم خود تو، تو این سن و سال کارای خطرناکتری میکردی
- میدونی که اون فرق میکرد
- از نظر من حق با ریموسه... هری تو نمیتونی مانع سیریوس بشی
- هرمیون!
- هری همه چیز عوض شده. سیریوس تو این چند ساله واقعا عوض شده... و حالا میخواد کنار تو باشه. تو نمیتونی مجبورش کنی کنار بشینه و تماشا کنه
در حالیکه هری به هیچ وجه از این اتحاد جمعی بر علیه خودش راضی نبود سیریوس لبخندی پیروزمندانه بر لب داشت. زمانی که نگاهش به چشمان خشمگین پدرش افتاد ملتمسانه گفت: خواهش میکنم بابا... من میتونم مواظب خودم باشم
هری میدانست که در حال حاضر کاری از دستش برنمیاید چه خوشش میآمد یا نه باید قبول میکرد که پسرش بزرگ شده: میدونم سیریوس میدونم
چشمان مرد جوان درخشید: یعنی ... پس میتونم ؟
هری تصمیم گرفت پاسخ این سوال را به موقعیت مناسب تری موکول کند تا شاید راهی برای خلاص شدن از این دردسر جدید بیابد: بعدا در موردش حرف میزنیم.
- اما...
ریموس از لای پرده نگاهی به بیرون انداخت و با دیدن پرستار مدرسه که وارد درمانگاه شد مجبور شد بحث پدر و پسر را قطع کند: بهتر۵ ساکت باشین آماندا داره میاد...
بعد به سرعت طلسم ضد استراق سمع را برداشت: اینجا جای مناسبی برای این حرفا نیست. بهتر ه تو پناهگاه
بحث کنین
هری به سرعت مخالفت کرد: من پیش هرمیون میمونم
ی ۹ تن
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- هری ... جای من اینجا خوبه. آماندا ازم نگهداری میکنه
- ولی ...
- شماها اینجا چیکار میکنین ؟
این پرستار مدرسه بود که سرانجام برای سر زدن به هرمیون امده بود و به انها که در پناه پرده ی دور تخت
بودند چشم غره میرفت: کی به شما اجازه داده وارد درمانگاه بشین؟
لوپین به سرعت دخالت کرد: ام... یعنی ... ما اومده بودیم از پرفسور گرنجر خداحافظی کنیم
قبل از اینکه هری اعتراضی کند هرمیون دستور داد: برو سام... کارهای مهمتری هست که باید انجام بدی... فکر کنم کشفیات اخیرمون دوستان قدیمی تو هیجان زده بکنه.
هری چاره ای جز تایید حرف هرمیون نداشت زمانی که ریموس به همراه سیریوس و رون به سمت در درمانگاه میرفتند به خود جراتی داد و به آرامی گونه ی هرمیون را بوسید: من زود برمیگردم
8: 8 88888888
ریموس همانطور که در درمانگاه را پشت سرش میبست زمزمه کرد: بهتره عجله کنیم... من همه ی کلاسهای امروز رو کنسل کردم... چارلی منتظره
- باید به دراکو هم خبر بدیم... تو چیکار میکنی رون؟
تصمیم گرفت مسائل مبارزه را از رابطه اش بارون جدا کند
رون با بدخلقی جواب داد: اونجا دیگه کسی منتظر من نیست. میرم دنبال جیمی ...
کمی بعد چهار مرد در جلوی درهای خروجی قلعه با صدای بلندی ناپدید شدند
::: 8: 85 :3 5:3 5:3
زمانی که ریموس به همراه هری و سیروس در آستانه ی پناهگاه ظاهر شد چیزی به ظهر نمانده بود. هری متوجه شد که رازدار جدیدی برای ساختمان انتخاب شده چرا که او دیگر پناهگاه را نمیدید... تنها هوای صاف و
منظره ی دشتی پهناور و پر از گل را در جایی که زمانی پناهگاه قرار داشت ملاحظه میکرد اما خوشبختانه جم
دت ۹ تن
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
ریموس درست کنار او ایستاده بود: فقط به پناهگاه فکر کن... حسی که تو قلبت نسبت به اینجا داری راز جدید
هری لحظه ای به فکر فرو رفت. پناهگاه برای او چه بود؟ یک خانه... محلی برای آرامش... با باغچه های پر از جن
بلافاصله همه چیز تغییر کرد. گلها ناپدید شدند و جای خود را به ساختمانی کج و کوله و در حالی ریزش دادند
گرگینه ی پیر از جلوی جادوهای محافظ گذشت و جلوتر از همراهانش، خودش را به در خانه رساند. بلافاصله دو
ضربه پی در پی به در زد.
لحظه ای بعد صدای چارلی از پشت در پرسید: کی هستی؟
- باز کن... ریموسم
- اخرین جغدی که برام فرستادی کی بود؟
- همیشه راههای سریعتری هم برای تماس گرفتن هست
• در دسته
در پشتی قدیمی خانه با صدای قیژ ناجوری باز شد و کله ی نیمه تاس چارلی در آستانه ی در نمایان شد. با دیدن لوپین لبخندی زد: بلاخره اومدی ریموس ... پیغامت به موقع رسید... بگو ببینم ماجراج ...
زبان چارلی از دیدن مردی که پشت سر ریموس و در کنار خواهر زاده اش ایستاده بود بند آمد. باورش نمیشد.
کم کم باید قبول میکرد که پیر شده. دیشب بعد از ساعتها فکر کردن بی نتیجه، به این نتیجه رسید که باید هفته ها به دنبال نشانی از آن غریبه بگردد اما حالا آن مرد درست جلوی او ایستاده بود و چارلی با کمی دقت
بیاد آورد که او را در مراسم دفن همسر رون و در کلیسای هاگزمید دیده.
قبل از اینکه موقرمز هیجان زده حرفی بزند فریاد خشمناکی از پشت سرش بلند شد: سیریوس پاتر!
نانسی با چشمان سرخ و حالتی برافروخته، چارلی را رد کرد و خودش را به برادرش رساند و حالا با تمام توان بر سر او فریاد میکشید: هیچ معلومه کدوم گور هستی؟ نصف شب از خونه میزنی بیرون. نمیگی من نگران میشم؟ تو دیوونه ی از خود راضی میدونی با چه بدبختی ای قضیه رو از مادربزرگ مخفی کردیم؟ یه کم فکر نداری؟
کی میخوای شعورتو به کار بندازی؟ مثل بچه ها همیشه دردسر ...
گس
ح
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
از آنجا که به نظر نمیرسید دختر جوان خیال ساکت شدن داشته باشد رابرت خودش را به او رساند و آرام بازوانش را دور او حلقه کرد: آروم باشی نانسی ... نگفتم؟ .. . . میبینی که حالش خوابه . . .
نانسی با خشم بازوان رابرت را کنار زد. وحشیانه به طرف او برگشت و پرخاشی کنان فریاد زد: هیچی نگو ... تو هم دست کمی از اون نداری... فکر میکنی نمیدونم که باهاش هم دستی؟
رابرت نگاه تندی به چهره ی شرمنده ی سیریوس کرد و در حالی که سعی میکرد چشمک او را ندید بگیرد با
• • • • • • - لحن ملایم سعی کرد دختر خشمگین را آرام کند: ولی نانسی ... تو اشتبا
نانسی با حالتی قهر آلود صورتش را از رابرت برگرداند: با من حرف نزن، همش زیر سر توئه
نیازی نبود که انسان خیلی باهوشی باشد تا متوجه شود که آن دو یک مشاجره ی سخت با هم داشتند که به
طرز بی رحمانه ای بر علیه رابرت پیش رفته بود.
چشمان آبی نانسی لبریز از خشم بود و صدایش از بغض میلرزید: صبح بیدار شدم و تو اینجا نبودی ... چه طوری بی خبر از خونه زدی بیرون؟ اونم تویی که تا دیشب گفتم بریم هاگوارتز اونطوری سر من داد کشیدی؟
سیریوس دلجویانه جواب داد: مجبور بودم خواهر کوچولو...
- مجبور؟ کی مجبورت کرده بود؟ تو فقط یه خودخواه عوضی هستی که به هیچ چیز جز خودت فکر نمیکنی اصلا فکر نکردی که من چه قدر نگرانت میشم... دیونه ی از خود راضی...
به نظر میرسید سیریوس خیلی بیشتر از آنچه که هری فکر میکرد از نانسی حساب میبرد یا شاید هم بیش از اندازه او را دوست داشت. کاملا تسلیم شده ایستاده بود تا دختر جوان خشمش را خالی کند.
سرانجام دل هری به رحم آمد و به کمک او شتافت: حالا که چیزی نشده نانسی ... سعی کن آروم باشی
دختر جوان با چشمان پر اشک جواب داد: آروم باشم؟ سام یه حماقت مثل این، خونواده ی ما رو به باد داد.
نمیدونی وقتی رابرت اعتراف کرد که دیشب سیریوس از خونه رفته بیرون و هنوز برنگشته چه حالی شدم... این
کاملا مشخص بود که این جمله ی آخر هدفی جز رابرت نداشت. با این حال هری احساس کرد که دگرگون نمای جوان استحقاق این جمله را دارد. نگاه دلسوزانه ای به نانسی کرد و دست او را گرفت: در این مورد کاملا
باهات موافقم. اما مهم اینه که اون حالش خوبه و باور کن هر دوشون به حد کافی تنبیه شدن... سیریوس هم قول داده حماقت آخرش باشه.
۹۷ دت
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
و چشم غره ای حواله ی سیریوس کرد
چیزی که برای چارلی جالب بود این بود که خواهر زاده هایش به طور عجیبی به این مرد احترام میگذاشتند و مشخصا او را دوست داشتند. حتی خشم غیر قابل کنترل نانسی هم به خواست سام فروکش کرده بود. قبل از اینکه چارلی شروع به کنجکاوی کند رابرت پیشنهاد داد: میشه این بحث رو تو خونه ادامه بدیم... درست نیست
سام رو دم در نگه داریم.
با این حرف رابرت، سایرین بیاد آوردند که یک غریبه بینشان ایستاده. چارلی نگاه سریعی یه ریمونس کرد زمانی که او سرش را به علامت اطمینان تکان داد از سر راه کنار رفت: ما رو ببخشید آقای...
هری دستش را به سمت او دراز کرد: ریچاردسون... ساموئل ریچاردسون
چارلی به گرمی با هری دست داد: از آشناییتون خوشحالم آقای ریچاردسون ... من چارلز ویزلی هستم... دایی بچه ها... در واقع یکی از دایی ها
- منو سام صدا کنید آقای ویزلی
- باشه سام... در این صورت ترجیه میدم چارلی صدام کنید. خواهش میکنم بیاید تو
::: 538 83 83 :8:::
هری به عادت گذشته از در پشتی وارد آشپزخانه ی کوچک پناهگاه شد. نگاه سریعی به اطراف کرد. میتوانست
تاثیر گذر زمان را بر دیوارهای رنگ و رو رفته و میز چوبی قدیمی ببیند. جای خالی ساعت خانم ویزلی روی دیوار رنگ و رو رفته توجهش را جلب کرد و یادآوری زمانی که این ساعت همه جا به دنبال مالی در حرکت بود
باعث شد لبخندی بر لبش بنشیند. اولین خانه ی واقعی اش با تمام خاطرات خوب گذشته پیش رویش بود
انتظار داشت مالی یا امیلی را در آنجا ببیند اما آشپزخانه، خالی به نظر میرسید.
سیریوس که متوجه نگاههای جستجوگر پدرش شده بود رو به چارلی کرد و پرسید: پس مادر بزرگ و امیلی
.
کجان
قبل از اینکه چارلی حرفی بزند نانسی پاسخ داد: به این نتیجه رسیدیم که قبل از اینکه مادر بزرگ بفهمه تو خونه نیستی باید سرش رو بند کنیم و...
- چون تو گفتی که ما نباید از خونه خارج بشیم امیلی داوطلب این کار شد
۹۸ دت
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- که اینطور...
به نظر میرسید که گروه کوچک بعد از سالها هنوز هم دستورات سیریوس را مو به مو انجام میدهند. زمانی که وارد نشیمن کوچک خانه شدند هری تازه گذشت زمان را احساس کرد. گویی مدت زیادی از آخرین حضورش در آنجا میگذشت. مبلهای چوبی رنگ و رو رفته جای خود را به یک دست مبل راحتی داده بود. یک قفسه ی ظرف کوچک به گوشه ی نشیمن اضافه شده بود. قاب عکس متحرک آرتور ویزلی از بالای شومینه ی قدیمی به آنها لبخند میزد و قاب عکس دو نفره ی بیل و فلور که قبلا در خانه ی خودشان در چالتهام بود، روی دیوار روبروی آن نصب شده بود. روی شومینه عکس کوچکی از خودش جینی و لی لی را در کنار بچه ها میدید. هری
روبروی قاب عکس ایستاد. یاداوری گذشته حالش را دگرگون میکرد. چشمانش به سرعت داغ میشدند.
-اون عکس پدر مه... و این یکی هم برادرم بیل و همسرش هستن، هر سه تاشون توسط مرگخوارها کشته شدن. اون یکی خواهرم جینیه. با همسر و دخترش به دست ولدمورت کشته شد.
صدای چارلی هری را به زمان حال برگرداند. قبل از اینکه به سمت آنها برگردد مخفیانه اشکهایش را پاک کرد.
- چرا نمیشینی سام؟
پیشنهاد خوبی به نظر میرسید. هری یک طرف کاناپه ی کرم - - قهوه ای که زیر عکس بیل و فلور بود نشست و سیریوس کنارشی قرار گرفت. ریموس مبلی بغلی را انتخاب کرد. چارلی کنار او قرار گرفت و رابرت روی دومین
این کار را با نانسی بکند
چارلی حرکتی به چوبدستی اش داد و مقداری نوشیدنی و شیرینی خانگی ظاهر کرد: به نظر میرسه شما خیلی وقته که با خواهر زاده های من آشنا شدین. اینطور نیست سام؟
- حدودا هشت - نه ماهی میشه... من یه مدتی بهشون تدریس میکردم و باید بگم هر سه تاشون واقعا بچه های با استعدادی هستن
چارلی ابرویی بالا انداخت: واقعا؟ میتونم بپرسم اونا دقیقاً چه جور آموزشهایی دیدن؟
- تمریناتشون متنوع بوده... البته هنوز تموم نشده فقط در حدی که بتونن از خودشون دفاع کنن و... همینطور
از ذهنشون
چارلی مقداری نوشیدنی در جامها ریخت و با طلسمی جامها را به دسمت حاضرین در اتاق فرستاد: اعتراف میکنم جم
گس
از دیدن شما در اینجا غافلگیر شدم ...
|| || ح از:
هلال
حلال حجار
 
 
________________
سNS
از:
فدرال
حلال حجار
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری جام نوشیدنیش را که در هوا شناور بود گرفت و در همان حال گفت: امشب از خیلی چیزها غافلگیر میشی چارلی... راستی برای جلسه ی امشب چون وقت کافی نداشتیم مجبور شدم بدون اجازه ی شما یکی از دوستانم
رو به اینجا دعوت کنم
چارلی نگاه خاصی به ریموس کرد: قرار نبود کس دیگه ای بیاد!
لوپین با بی خیال جرعه ای از نوشیدنی اش را نوشید: نگران نباش چارلی، اگه سام کسی رو دعوت کرده حتماً قابل اعتماده
چارلی تعارف را کنار گذاشت: متاسفم ریموسی. اما با وجود اینکه من از شخصیت سام خوشم اومده هنوز دلیلی برای اعتماد کردن نمیبینم
- دلیلی هم برای عدم اطمینان ندارید
هری اینرا گفت و اضافه کرد: میدونم باید از تون اجازه میگرفتم اما متاسفانه کمبود وقت همیشه وجود داره... در هر حال فکر میکنم... نگاهی به ساعتش کرد: دیگه باید پیداش بشه
چارلی نگاه خاصی به هری کرد: منو ببخشید سام. مشکل من مهمان شما نیست. مسئله امنیت خانوادمه... من نمیتونم هر کسی رو به خونه م راه بدم. در هر حال اگر صداقت دوست شما و خودتون تایید بشه ما خوشحال میشیم که کنار ما باشید
- من سام رو تایید میکنم چارلی... اما راستش نمیدونم دقیقا کی قراره بیاد...
به نظر میرسید که با تایید ریموس خیال چارلی کمی راحت شده: خب پس در این صورت... مشکل دیگه اینه که دوست شما باید راز این خونه رو از یکی از رازدارهاش شنیده باشه که من بعید میدونم...
هری تصحیح کرد: اون سالهاست که راز اینجا رو میدونه... آهان پیداش شد... کاملا به موقع
صدای پاق بلندی از حیاط به گوش رسیده بود. چارلی بلند شد و به سمت پنجره رفت. با دیدن دراکو که قدم زنان نزدیک میشد بر حیرتش افزوده شد
::: 8 833:: 28 :: *:* :: 83 83
پنج دقیقه بعد، پس از اینکه دراکو از برابر کوه سوالات عجیب و غریب امنیتی که چارلی برای اطمینان از هویت
او طرح کرده بود گذشت و به جمع حاضرین در اتاق نشیمن پیوست، روی کاناپه بین هری و سیریوس نشست و
پاهایش را روح شده انداخت. همه منتظر ورود اعضای دیگر گروه فرماندهی محفل بودند.
" ،
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
بلاخره زمانی که ریموس جام نوشیدنی را به دست دراکو میداد، در خانه به صدا در آمد. چارلی بلند شد و از نشیمن خارج شد. استقبال او از تازه واردین اندکی طول کشید. کمی بعد کینگزلی شکل بوت در حالیکه سعی میکرد رفتارش کاملا جدی و طبیعی باشد وارد نشیمن شد.
پشت دسر او دو مرد وارد شدند اولی الستور مودی کاراگاه ییر همیشه شکاک وزارت خانه بود که به خاطر پییری بیش از حدش به زحمت روی پای چوبیشی راه میرفت و دیگری مردی با موهای تیره، با اندامی لاغر، چشمانی قهوه ای رنگ و نگاهی کاملا جدی... کمی بعد تانکس هم به این جمع کوچک اضافه شد و باعث شد رابرت کمی از نانسی فاصله بگیرد و دست از منت کشی زمزمه وارش بردارد.
موهایش را تا روی شانه هایش بلند کرده بود و آنها رابه رنگ صورتی دلخواهش در آورده بود. هری خدا را شکر میکرد که رابرت علاقه ی مادرش به رنگ صورتی را ندارد. در واقع رنگ بنفش تیره ی موهای رابرت واقعا به او میآمد. در حالی که به نظر هری رنگ صورتی کمی برای سن تانکس زیاده روی بود
با کامل شدن اعضای جلسه، بزرگتر ها به این نتیجه رسیدند که زمان دک کردن جوان ترها رسیده. زمانی که تانکسی، نانسی و رابرت را مجبور یه ترک نشیمن و رفتن به طبقه ی بالا میکرد، سیریوس محکم و بی خیال روی مبلش نشسته بود و به نظر میرسید چیزی را بررسی میکند.
چارلی نگاهی به خواهر زاده اش کرد: سیریوس ! ازت خواستم بری بالا
مرد جوان خیلی جدی جواب داد: من اینجا میمونم
هری به سرعت اعتراض کرد: نه!
دسیر بودس نگاه ملتمسانه ای به ریموس انداخت و چون هیچ حمایتی را از او دریافت نکرد مجبور شد از طرفند دیگری استفاده کند. سرش را به پدرش که کنارشی بر 59 مبلی نشسته بود نزدیک کرد و با آهسته تر بن صدای ممکن زمزمه کرد: ولی سام... ما با هم به توافق رسیدیم
این جمله به شدت مرد جوان راعصبانی کرد. اما کنترل خودش را از دست نداد: باشه سام... باشه... اگه تو اینجوری میخوای من کارمو از همینجا شروع میکنم
صدایش را از حد نجوا پایین تر آورد: اول به نانسی و راب میگم بعد هم به این آقایون... اونوقت میتونم بشینم و از بقیه ی ماجرا لذت ببرم... انصاف نیست که نانسی فقط سر من و رابرت داد بکشه.
" . ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
شرح نگاه تندی به پسرش کرد: تو این کارو نمیکنی
- چرا میکنم... مگه اینکه قبول کنی من رو هم بازی بدی
هری نگاه حاضرین را بر خودش احساسی میکرد. امیدوار بود کسی زمزمه های آنها را نشینیده باشد، اما حالا وقت مناسبی برای بحث کردن نبود. به نظر میرسید فعلا راه دیگری وجود ندارد. به اجبار موقتا تسلیم شد: باشه
سیریوس ... میتونی بمونی
جمله ی آخر را با صدای بلند اضافه کرد و باعث شد نانسی و رابرت که در آستانه ی پله ها منتظر سیریوس
ایستاده بودند اعتراض کنند: ما هم میخوایم بمونیم
- رابرت... گفتم بر و بالا
- ولی مامان... من بیست و یک سالمه... حق دارم از همه چیز با خبر بشم
- اون مال زمانی بود که خودت از محفل استعفا نداده بودی
- ولی بابا... ما مجبور بودیم
تانکس کنجکاوانه به پسرش نگاهی کرد: و چه کسی مجبورت کرده بود این کارو بکنی؟
به جای رابرت، هری جواب داد: من
- شما؟
هری در جواب نگاههای کنجکاو توضیح داد: من با بچه ها معامله کردم که تا وقتی آموزششون تموم نشده تو هیچ گروه مبارزاتی ای عضو نباشن... برای امنیت خودشون لازم بود
نانسی با شوق گفت: دیدین ؟ حالا میتونیم بمونیم ؟
- ولی نانسی... من هنوز نگفتم که آموزشتون تموم شده ...
- سام ...
- پس سیریوس چی؟ اونم مثل ما تحت آموزشه
از آن طرف اتاق چارلی جواب داد: اونم با شما میاد بالا
. . ۲
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
دستیار ب 3 دس معترضانه گفت: چی ؟ اما...
- متاسفم سیریوس. اما تو نه عضو محفلی و نه من اجازه میدم خود تو قاطی این ماجرا کنی... از همه مهمتر کی جواب مامان رو میده؟ اگه بفهمه که تو رو وارد کردیم سر به تنمون نمیذاره
- ولی من بزرگ شدم و خودم تصمیم میگیرم. ضمنا من با سام معامله کردم
هری که دید کار داره به جاهای باریک کشیده میشه پیشنهاد داد: چارلی... اجازه بدید سیریوس اینجا بمونه
- متاسفم سام... این مسئله خونوادگیه وظیفه ی من حفاظت از جان خانوادمه و معامله ی شما دونفر هم هیچ ارتباطی به من نداره
هری مانده بود چه جوابی به چارلی بدهد که یک نفر دیگر دخالت کرد: اما مواردی هست که تو ازش خبر
نداری... بذار سام کارشو بکنه
- دراکو... این یه جلسه ی مهمه. به جز ما چند نفر کسی ازش خبر نداره. اونوقت تو میگی من یه بچه رو بیارم
- این یکی چطوره؟ اون تو جلسه میمونه و از همه چیز با خبر میشه اما اجازه نداره تو عملیات شرکت کنه یا حرفی به دیگران بزنه
پیشنهاد ریموس همه را قانع کرد به جز سیریوس که عصبی بود و دو جوان دیگر که ناامید به نظر میرسیدند:
ولی ...
- همین که گفتم سیریوس،
سیریوس نگاه خشمگینی به چهره ی پدرش کرد: این عادلانه نیست
- شاید اما یا این شرط رو قبول میکنی یا برمیگردی بالا...
هری لبخند میزد. به لطف ریموس خیلی زودتر از موعد کار پسرش را تلافی کرده بود. سیریوس به خوبی میدانست که این نگاه پدرش چه معنایی دارد. اگر بیش از این پافشاری میکرد همین دسترسی به اطلاعات را هم از دست میداد. بنابراین غرولندی کرد و دوباره روی مبلش نشست: باشه... قبوله
قبل از اینکه چارلی اعتراض کند مودی دستور داد: خب ... پس بهتره شروع کنیم
کینگزلی و ریموس سر تکان دادند: البته
. . ۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
و مرد غریبه از کنار شومینه تاکید کرد: وقتمون خیلی کمه
تانکس و دراکو که با زور رابرت و نانسی را از پله ها بالا فرستاده بودند تازه روی مبلهایشان نشسته بودند که نوری درخشید و پاترونوسی ظاهر شد. کانگوروی نقره ای دهانش را باز کرد و صدای نگران مردی از آن خارج شد: وضعیت اضطراریه ... اینجا اوضاع غیر عادیه ... پارکر زخمی شده. یکیشون رو گرفته اما من باید برم دنبال اون یکی...
بلافاصله تانکس و مودی از جا برخاستند. ریموس و کینگزلی به تبعیت از آنها بلند شدند اما مودی مخالفت کرد: کار مت رو من سر و سامون میدم. دورا هم میتونه به اوضاع الیور برسه. شما به کارتون ادامه بدین تا ما بر گردیم.
و در یک چشم بر هم زدن به طرف آشپزخانه و در پشتی دویدند. به نظر نمیرسید که بقیه چندان نگران باشند. در هر حال هری، سیریوس و دراکو چیزی از حرفهای آنها نفهمیدند. دوباره روی مبلها نشستند.
چارلی طلسم امنیتی را فعال کرد و برای تغییر حال و هوای جلسه رو به هری کرد و گفت: برای من خیلی
عجیب بود که شما دراکو رو میشناختین
- چرا باید عجیب باشه؟ دراکو کاملا قابل اعتماده و ضمنا تنها کسیه که هم نقشه ی منو قبول داره و هم میتونه
همراهیم کنه
چارلی کنجکاوانه به دراکو نگاهی کرد: در قابل اعتماد بودن دراکو شکی نیست اما برای من جالبه که بدونم شما چطوری هم دیگه آشنا شدین؟
- یه تصادف
دراکو خیلی ساده جواب داد و ضمنا نشان داد که مایل نیست که بحث در این مسیر پیش برود ریموس به کمکشان آمد: بهتر نیست بریم سر بحث اصلی ؟
هری از این حرف استقبال کرد و چیزی را گفت که جمع را از بحث قبلی منحرف کرد: من اومدم که عضو
کینگزلی که گویا منتظر همین حرف بود رک و راست پرسید: و ما چطوری باید به شما اعتماد کنیم؟
- ریموس و دراکو منو تایید میکنن همینطور برادر شمارون و هرمیون
ظاهرا روابط هری با رون و هرمیون چندان برای کینگزلی جالب نبود اما هری آنقدر او را میشناخت که بداند جم کینگزلی تحت تاثیر روابط او با دو همکار سابقش قرار گرفته گس
" | 5
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- اما این دلیل خوبی برای اعتماد نیست... چه چیز دیگه ای میتونید به ما بدید؟
هری نگاهی به مرد سوم کرد که بیش از هر کسی در این جمع توجه او را به خود جلب کرده بود. او را نمیشناخت. هیچ وقت قبلا در جلسات محفل او را ندیده بود به همین دلیل هم از اولین لحظه ی ملاقات سعی کرده بود بی توجه به چشم سحرآمیز مودی که تا چند دقیقه قبل روی خودش قفل شده بود، خیلی آرام به ذهن او نفوذ کند اما مرد چفت کننده ی فوق العاده ای به نظر میرسید. خیلی خوب از خودش دفاع میکرد در سکوت به مبارزه اش با او ادامه میداد و تمام تلاش هری را ناکام میگذاشت. با این حالی هری مطمئن بود که او را میشناسد. اما هر چه فکر میکرد چیزی به خاطر نمیآورد تا اینکه مرد دست راستش را به سمت بشقاب شیرینی دراز کرد و هری حلقه ای را در دستش دید. یک حلقه ی سبک نقره که با ظرافت کنده کاری شده بود. چیزی که سالها قبل خودش برای ارتباط اضطراری به یک دوست بخشیده بود. ناخود اگاه دستش را دراز کرد و دست او را گرفت بعد ناگهان جهشی از انرژی را احساسی کرد و دو مرد با فریادی از صندلی هایشان به عقب
- چی شد؟
هری وحشت زده به مردی که روبرویش نشسته بود نگاه کرد. دست ریموس را که برای کمک به او دراز شده بود گرفت و با نگاهی به او فهماند که چیز جدیدی کشف کرده.
- چطوری این کارو کردی؟
قبل از اینکه مرد جواب کینگزلی را بدهد هری پاسخ داد: یه نفر اونو طلسم کرده
مرد آشکارا جا خورد. چشمهای تیره اش با تعجب و نگرانی به او خیره شده بود
- یه جور طلسم سیاه. احتمالا برای اینکه حرفی نزنید... با توجه به اعتمادی که میبینم به شما شده... احتمال میدم برای همین باشه که نتونستید از چیزهایی که میدونید چیزی به دوستانتون بگید.
دهان مرد آشکارا بازمانده بود. چارلی و کینگزلی نگاه خاصی رد و بدل کردند: ولی ما چیزی احساس نکردیم
هری مختصر جواب داد: جور تو این کار تخصصی ندارین... این طلسم رو هر کسی استفاده نمیکنه. به جرات
میتونم بگم کار ولدمورته... پتاسیس ... شما جزع نیروهای نفودی محفل هستید و اگاه اشتباه نکرده باشم شما هکتور واتسون هستین
در کسری از ثانیه چارلی، هکتور و کینگزلی چوبدستی هایشان را کشیدند.
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
ریموس به سرعت دخالت کرد: هشی ... آروم باشین !
- ریموس ... این یارو رو از کجا آوردی؟ این چیزا رو از کجا میدونه ؟ اینا اطلاعاتیه که روی هم رفته ده نفر از اون
با خبرن...
به جای لوپین، هری پاسخ داد: برای همه چیز توضیحی وجود داره... من خیلی تصادفی از راز بزرگ ولدمورت با خبر شدم که جز مرگخوارهاش و احتمالا یه عده بی گناه کسی از اون باخبر نیست. اون نمیخواد کسی از رازش با خبر بشه. برای همینم افراد شو طلسم کرده. طلسمی که اجازه نمیده هکتور چیزی رو از اسرار مهم اون فاشی کنه... چیزی که احتمالا ماههاست که شما تلاش میکنین بفهمید و من ازش با خبرم.
حالا تمام حاضرین در اتاق به غیر از دراکو با دهان باز به هری نگاه میکردند: من اون راز رو میدونم و فکر میکنم این برای اثبات وفاداریم به شما کافی باشه.
- و در مقابل چی میخوای؟
- کمکم کنید کاری رو که میخوام انجام بدم.
- و اون کار چیه ؟
- میخوام اون عوضی رو لهش کنم.
لحن هری سرشار از کینه و نفرت بود. کینگزلی تا به حال کسی را ندیده بود که اینقدر نفرت در وجودش موج بزند متفکرانه پرسید: چرا اینقدر از ولدمورت متنفری؟
هری ابرویی بالا انداخت: تو ازش خوشت میاد؟
کینگزلی نگاه موشکافانه اش را از چشمان او برنداشت لحنش کاملا جدی بود: من نمیدونم شما چطور هکتور رو شناختین یا اینکه چطور به رازی پی بردین که جزء اسرار فوق سری محفله. چیزی که از نظر من مهمه اینه که
به نظر میرسه شما با ما هدف مشترکی دارین و اگه بتونین ما رو قانع کنین که واقعا طرف ما هستید از طرف
شورای محفل قول هرنوع همکاری ممکن رو بهتون میدم اما قبل از اون شما باید ثابت کنید که به ما وفادارید.
نگاهها به سمت هری چرخید. ناخودآگاه لبخندی زد کینگزلی هیچ وقت عوض نمیشد: راههایی برای اینکار هست. مثلامن میتونم دوستتون رو از شر این طلسم راحت کنم. چون تا وقتی که این طلسم روشه عملا نمیتونه هیچ کدوم از حرفهای منو تایید کنه و تا وقتی اون منو تایید نکنه شما هم نمیتونین از راستگو بودن من مطمئن
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
چارلی نگاه نگرانی به دوست دوران مدرسه اش کرد: نظر تو چیه هکتور؟ میتونیم بهش اعتماد کنیم؟
هکتور سکوت کرد و سکوت او هری را وادار به توضیح کرد: حرف زدن هکتور میتونه اون رو بکشه.
- و تو گفتی که میتونی اون طلسم رو از روش برداری؟ طلسمی که ما هیچ کدوم نتونستیم حتی احساسش کنیم به این راحتی ها شکسته نمیشه.
- من سالها برای این کار آموزش دیدم. اصلا آسون نیست اما باور کنید میشه... کسی که شکستن این طلسم رو به من یاد داده تو این کار بی نظیر بود...
هکتور نگاه عجیبی به هری کرد: این کار او نقد راهم که فکر میکنی ساده نیست.
- میدونم !
- ما چطوری باید بهت اطمینان کنیم؟
کینگزلی دنباله ی حرف چارلی را گرفت: اگه بلایی سرش بیاری چی؟
- اون کارشو بلده!
چارلی نگاه خشمگینی به دراکو کرد: تو از کجا مطمئنی؟
مرد بور با بی خیالی ذاتی اش جواب داد: از اونجایی که من یه مالفویم و مطمئنم که خود تو هم تا حالا تونستی بفهمی که قدرت جادویی سام در چه حد ه. این م بهتون بگم که ضد طلسم همچین طلسمهای سیاهی او نقدر کمیابه که فقط افراد معدودی که تو کار طلسم شکنی خبره هستن ازشون با خبرن... بنابراین فکر نکنین که اگه کمک سام رو رد کردین پس فردا یکی دیگه میاد بهتون میگه که میتونم باطلشی کنم... چیزایی که من از سام
دیدم خود مرلین رو هم متحیر میکرد.
سکوتی در اتاق نشیمن ایجاد شد. به نظر میرسید پیشنهاد هری را سبک و سنگین میکنند. هری احساس کرد که اصلا از این طرح اداره ی گروهی محفل خوشش نیامده. قبلا همیشه نیک حرف آخر را میزد اما حالا به نظر میرسید برای هر تصمیم گیری باید شاهد یک بحث شدید باشد. احتمالا این دلیل اصلی ضعف محفل در این اواخر بود...
- قبل از اینکه هر تصمیمی بگیرین باید بهتون هشدار بدم که شکستن این طلسم میتونه هکتور رو تا دم مرگ پیش ببره ... بنابراین ... انتخابش با اونه که میخواد من این کارو بکنم یا نه!
۷۴ ه .
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
تمام نگاهها به سمت هکتور برگشت. هری میدانست که هکتور واتسون مردی نیست که از مرگ بترسد. شاید تنها شباهت هری با هکتور در این نکته بود که هر دو اهل ریسک کردن بودند و سرشان برای دردسر درد
هکتور متفکرانه دستش را زیر چانه اش گذاشت: ضد طلسم تو دقیقاً چه تاثیراتی داره؟
- فعلا فقط اثر این طلسم به خصوص رو خنثی میکنم... احتمالا بعدش کمی ضعف و سرگیجه خواهی داشت و چند ساعتی بی هوش میشی ... اینم بگم که ... یه کم زیادی درد خواهی کشید!
- و همه ی اینا چقدر طول میکشه؟
کینگزلی با عصبانیت فریاد زد: دیوونه شدی هکتور؟ .... میخوای چه غلطی بکنی؟
هری بی توجه به جادوگر سیاه پوست جواب داد: به صورت عملی حدود نیم ساعت درد عذاب آور... و بعدش سه، چهار ساعتی بیهوشی خواهی بود و احتمالا ترجیح میدی بقیه ی روز رو بخوابی... در هر حال خیلی بهت فشار میاره و درد زیادی خواهد داشت.
- اما در نهایت میتونم حرف بزنم ؟
- هکتور این کار دیوونگیه...
هری حرف چارلی را هم نشنیده گرفت: بله... تمام اطلاعاتی که به خواست ولدمورت در ذهنت غیر قابل دسترسیه رو میتونی بگی.
هکتور بدون معطلی جواب داد: در این صورت موافقم... کی میتونی شروع کنی؟
- صبر کن ببینم...
چارلی واقعا عصبانی شده بود: هکتور ما نمیتونیم به این سادگی به این مرد اعتماد کنیم اگه بلایی سرت بیاد چی ؟ ..... من نمیذارم همچین ریسکی بکنی.
هکتور لبخندی زد: چارلی... زندگی من بیست و شش ساله که ریسکه... این نیم ساعت هم روشی... اگه موفق بشیم خیلی بیشتر از اونی که فکرشو بکنی گیرت میاد.
به جای چارلی، کینگزلی جواب داد: اما ما نمیتونیم به همین سادگی تو رو از دست بدیم... فراموش کردی که چقدر زحمت کشیدیم تا تو رو وارد دار و دسته ی ولدمورت کنیم؟
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
دراکو یک شیرینی دیگر از ظرف روی میز برداشت: در هر حالی شما راه دیگه ای ندارین. پیشنهاد میکنم یه کم از این اخلاقیات مودی فاصله بگیرین و بذارین سام کارشو بکنه.
- تو نمیخوای نظری بدی ریموس ؟
لوپین که تا به حال ساکت مانده بود مختصر جواب داد: من به سام اعتماد دارم.
کینگزلی و چارلی نگاهی رد و بدل کردند به نظر میرسید در حال سبک سنگین کردن اطلاعات هستند. سرانجام تصمیمشان را گرفتند: تصمیم با توئه هکتور
- خوابه ... پس بیاین شروع کنیم.
با شنیدن حرف هکتور، هری از جا بلند شد. به کمک چوبدستی اش مبل را به تخت راحتی تبدیل کرد: لطفاً
بلوزت رو در بیار و دراز بکش.
هکتور طبق دستور هری بلوزش را در آورد و روی تخت دراز کشید. هری آستین های ردایش را بالا داد چوبدستی اش را بالا آورد و آماده شد اما قبل از اینکه کارش را شروع کند چارلی دستش را گرفت: لازمه یادآوری کنم آقای ریچاردسون اگه سهواً اتفاقی برای هکتور بیوفته یا مشکلی براش پیش بیاد شخصاً شمارو
هکتور لبخندی زد: از حمایتت ممنونم چارلی اما میشه جهت حفظ جون منم که شده ساکت باشی؟ به نظر
میرسه اینجا یه نفر داره تمرکز میکنه.
نگاه چارلی بالا آمد. حق با هکتور بود. ریچاردسون چشمهایش را بسته بود و به شدت تمرکز میکرد. در یک لحظه چشمهایش را باز کرد: آماده باشی، یک، دو، سه
هری چوبدستی اش را حرکتی داد و آنرا مثل میله ای ردیاب در بالا و پایین قسمت عریان بدن هکتور حرکت داد. به نظر میرسید دنبال چیزی میگردد و این کار را با چنان حرکت آرام و دقتی انجام میداد که دیگران ناخوداگاه متوجه حساسیت کار او میشدند طولی نکشید که تنها صدایی که در اتاق میپیچید صدای نفسهای حاضرین بیشت. ریچاردسون دقیقی 3 آرام بود، حرکات جو بدستی اشی ماهرانه، مرموز ، نا آشنا ژ حساب شده بود و چارلی، کینگزلی و هکتور را که با نگاه چوبدستی او را دنبال میکردند قانع میکرد که او میداند چه میکند. سرانجام محلی مورد نظرش را پیدا کرد. به نظر میرسید که چوبدستی به سمت هکتور جذب میشود. جایی در
حوالی سینه ی هکتور... درست چند اینج با قلبش فاصله داشت.
- لعنتی این خیلی ناجوره...
| ۶ |
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
• بی ناجوره؟
هری وقتش را برای جواب دادن به کینگزلی تلف نکرد در عوض چوبدستی اش را حرکتی داد تا تاثیر معجون مرکب را در روی هکتور از بین ببرد... زمانی که چهره ی هکتور به حالت عادی خودش در آمد متوجه تغییراتی شد. از آخرین باری که هری او را دیده بود فرق زیادی کرده بود. هیکل چهار شانه اش به طور وحشتناکی لاغر شده بود. پای چشمانش به شدت گود رفته بود و تعداد زیادی از موهای بورش خاکستری شده بودند. مسلماً
چهار سال مصیبت بار را گذرانده بود.
هری چوبدستی اش را به دراکو تحویل داد و اعلام کرد: من به تمرکز نیاز دارم... سکوت کامل،...
بعد دستهایش را بالا آورد و روی نقطه ی مورد نظر قرار داد: ممکنه یه کم درد داشته باشه... به هیچ وجه نباید طلسمش کنین. ریموس ... دراکو... اگه خیلی دست و پا زد نگهش دارین ... یادتون باشه بدون جادو ... حاضری
هکتور؟
- بله!
هنوز این حرف از دهان هکتور خارج نشده بود که هجوم نیرویی را احساس کرد. فشار نیرویی فلج کننده که از
دستهای هری خارج میشد و بر ناحیه ی میانی قفسه ی سینه اش وارد میشد برای چند لحظه راه تنفسش را بند آورد. از درد دندانهایش را به هم میفشرد. چشمانش را بست و بعد...
احساس کرد نیزه ی داغی را در درون سینه اش فرو میکنند. از درد فریادی کشید. زمانی که نیروی نامرئی در درون بدنش فرو رفت گرمای آن به سرعت در بدنش پخش شد... لحظه ای بعد... درد چنان در وجودش پیچید که باعث شد کنترلش را از دست بدهد و از ته دل فریاد بزند. فریادهایش بلند و از ته دل در ساختمان میپیچید.
کمی بعد تحملش در هم شکست بی اختیار شروع به تقلا کرد.
قبل از اینکه هکتور از شدت درد بیهوشی شود ریموس و در اکو به سرعت دست و پایش را گرفتند.
::: :{ :: *:* :: S: :3 53 833 5::
برای بار سوم بود که هکتور از هوش میرفت و باز به هوش می آمد. صورت دراکو و ریموس از شدت تقلا برای بی حرکت نگه داشتن بدن او که برای نجات از درد تقلا میکرد خیس عرق شده بود. حالا نعره های هکتور خانه را میلرزاند.
| ۱ |
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
چارلی با خشم فریاد زده بود. تا همینجا هم به زحمت خودش را کنترل کرده بود: داری اونو میکشی!
ریموس عرق ریزان جواب داد: بدار کارشو بکنه چارلی!
کینگزلی چوبدستی اش را کشید: نشنیدی چی گفت؟ تمومش کن!
هری همانطور که به کارش ادامه میداد با خشم جواب داد: باید تحمل کنه... این تنها راهها
با فریاد بعدی هکتور، چارلی هم چوبدستی اش را کشید: تمومش کن !
هری نگاه سریعی به ریموس و دراکو کرد. نمیتوانست در این مرحله کارش را نصفه بگذارد. نگاه ریموس به سمت هکتور چرخید که حالا دیگر رمقی نداشت: فکر میکنم حق با اونا باشه سام... هکتور تحملش رو نداره!
- باید تحمل کنه ریموس ...
هکتور فریاد دیگری کشید. بلافاصله چارلی چوبدستی اش را به سمت قلب هری گرفت: دستت رو بکشی کنار...
- اکسپلیار موسی!
چوبدستی های چارلی و کینگزلی از دستشان خارج شد و در دستان فردی که دور از این درگیری نشسته بود
قرار گرفت: بذارین کارشو بکنه.
- داری چه غلطی میکنی سیریوس ؟ چوبدستی مو پس بده.
سیریوس با حرکت چوبدستی اش نیرویی را به سمت آنها فرستاد تا دو محفلی خشمگین را از خودش، پدرش و هکتور دور کند و در همان حال با لحنی مصمم تکرار کرد: بذارین تمومش کنه !
هری سری برای سیریوس تکان داد. تمام نیرویش را روی دستهایش متمرکز کرد و سرانجام ضربه ی آخر رازد. هکتور از ته دل فریاد کشید.
چارلی و کینگزلی هراسان جلو دویدند اما قبل از آنها سیریوس دیواری بین آنها و هری ایجاد کرد و باعث شد که
چارلی با خشم فریادی بکشید: سیریوس !
- متاسفم دایی چارلز... بعد از اینکه کار سام تموم شد میتونین هر بلایی خواستین سر من بیارین.
جم
۱ ۱
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
چهره ی چارلی واقعاً دیدنی بود. اگر چه هری اصلا صورت او را ندید. تمام تمرکزش را روی هکتور گذاشته بود صورتش را منقبض کرده بود. قطرات عرق از صورتش بر روی بدن هکتور میچکید... به نظر میرسید که درد هکتور ده برابر شده. کمی بعد در برابر چشمان وحشت زده ی دیگران بدن بیهوش هکتور از روی تخت بلند شد و بین زمین و آسمان معلق ماند. بلافاصله سینه ی هکتور دریده شد. در برابر چشمان وحشت زده ی حاضرین دودی سیاه از آن خارج شد... هری حرکتی به دستش داد و دود را در حصاری از نور زندانی کرد حالا خونی سیاه رنگ با شدت از زخم هکتور بیرون میریخت. بعد از این بدن هکتور آرام گرفت و خیلی آهسته روی تخت
رها شد.
هری با خستگی روی مبلی که دراکو به سرعت ظاهر کرده بود ولو شد: تموم شد... چند دقیقه صبر کنین تاسم از بدنش خارج بشه. وقتی رنگ خونش قرمز شد میتونید زخمشو ببندید.
سیریوس با لبخندی حرکتی به چوبدستی اش داد تا چارلی و کینگزلی به سرعت به سمت هکتور بدوند.
زمانی که او را دیدند که به آرامی نفس میکشید از سر آسودگی آهی کشیدند و بعد از آن چارلی به سرعت طلسمی روی هکتور انجام داد تا زخم را که حالا خونی به رنگ قرمز شفاف داشت پانسمان کند. بعد به سمت کینگزلی برگشت و ناباورانه گفت: واقعا حالش خوبه!
هری همانطور که با چشمان بسته به پشتی مبل تکیه داده بود تایید کرد: خوبه... فقط باید کمی استراحت کنه.
- خود تو چی؟ رنگ و روت بد جوری پریده.
هری زیر چشمی نگاهی به چهره ی نگران سیریوس کرد و لبخندی نثار او کرد: فقط خسته شدم ... یه چرت
کوچیک همه چی رو حل میکنه.
عفو عبور ماه ماهه ی si متر s می به عبور عبور عاو ماهه ی st is is is is is is is is is is is is
یک ساعت بعد زمانی که مودی و تانکس که تازه به جمع آنها پیوسته بودند و با حیرتی آمیخته به تحسین به مردی که کنار هکتور روی مبل به خواب رفته بود نگاه میکردند، کینگزلی و چارلی با شوق و ذوق همه چیز را برای آنها تعریف میکردند.
- کم مونده بود برم حالشو جا بیارم اما...
ریموس خنده کنان جواب داد: هیچی ... مجبور شدن بشینان و نگاه کنن.
| ۱۲
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- راستشو بخواین غافلگیر شدم. فکرشم نمیکردم که سیریوس همچین سرعت عملی داشته باشه...
مودی اخمی کرد: خدای بزرگ... نگو که یه بچه دو تا مرد با تجربه رو خلع سلاح کرده!
کینگزلی با شرمندگی جواب داد: خب یه همچین چیزایی... ولی همچینم فکر نکن بچسی... سرعت عملش خیلی خوبه مگه نه چارلی ؟
چارلی سری تکان داد: هر چی نباشه یه رگش ویزلیه
ریموس دخالت کرد: به نظر من رگ پاترش بیشتر اثر داشته
- بسه دیگه
مودی پیر بحث متفرقه را قطع کرد. همانطور که با چشم جادوییش مشکوکانه به هری زل زده بود پرسید: حالا از کجا معلوم که کارش درست بوده باشه؟ شاید کلک زده.
- اگه میدیدایش این حرف رو نمیزدی الستور ... داشت تمام سعیشو میکرد.
- و آخر سر هم یه شبح سیاه از بدن هکتور بیرون کشید.
کاراگاه ییر همان شکه کانه ساسخ داد: د حال تا چند دقیقه ی دیگه میشه... اگه واقعا تونسته باشه
را نامه پیر لر پاسحع را هاشر یک م واقعا دو
اون طلسم رو برداره لطف بزرگی به همه مون کرده.
85 833 538 83 85 85 :8
- یعنی چی ؟ این همه اونجا بودی همش همینو گفتن؟
به نظر میرسید نانسی، برادرش را به خاطر اطلاعات ناقصش سرزنش میکند. سیریوس با رنجیدگی اعتراض کرد: نانسی من هرچی رو که اتفاق افتاده بود براتون گفتم.
- از سام انتظار نداشتم... چطوره که تو میتونی بری تو جلسه ی محفلی و ما نمیتوانیم؟
رابرت واقعا دلخور به نظر میرسید.
سیریوس دستش را روی شانه ی دوستش گذاشت و سعی کرد به او دلداری دهد: خب منم که هرچی بهم گفتن به شما دوتا گفتم.
۱۳
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- اگه بفهمن من بهتون گفتم خودمم دیگه راه نمیدن.
رابرت غرغری کرد: عجب هیجانی رو از دست دادیم... حالا سام چی شد؟
- چی میخواستی بشه؟ خوابه... الانم اون پایین همه منتظرن ببینن آخرش چی میشه... خدا رحم کرد که مادر بزرگ اینجا نیست... به هر حال فکر کنم دیگه باید بیدار بشه... بیاین بریم پایین ببینیم چه خبره.
88 88 833 53 833 538 833 : 2:3 28 2::
تا زمانی که هکتور به هوش بیاید هری با اعضای محفل گرم گرفته بود. ابتدا یک گفتگوی اساسی با مودی کرد که بیشتر هری را بیاد بازجویی های وزارت خانه می انداخت و بعد از آن یک بحث آرام و دوستانه که البته هنوز
بویی از شک و تردید اعضای محفل در خود داشت. سرانجام هکتور بیدار شد. خستگی و ضعف از سر و رویش میبارید، در همان بدو به هوش آمدن رو به هری کرد و گفت: امروز تقریباً هفت هشت بار منو کشتی آقای ریچاردسون ... دعا کن کارت اثر کرده باشه وگرنه حسابی تلافی میکنم.
هری خنده ای کرد: باشه قبوله... میتوانیم امتحان کنیم ... اما... قبل از اون...
هری با ابرو به دسته نوجوان کنجکاو که مدتی بود به جمع آنها اضافه شده بودند اشاره کرد. بلافاصله رابرت ژ
نانسی با چهره هایی که دلخوری از آن میبارید از جا برخاستند. هری به سمت سیریوس چرخید: سیریوس ...
بالا
- ولی سام!
چهره ی مرد جوان به شدت شاکی بود بعد از کمک اخیرش انتظار هر عکس العمل دیگری را از پدرش داشت. هری خیلی جدی جواب داد: او نقدری که لازم بود بدونی فهمیدی... ضمنا به حد کافی به بچه ها اطلاعات
رسوندی... بقیه ی این جلسه فوق محرمانسی... حالا برو
ولی ...
هری دستور داد: گفتم بالا
زمانی که سیریوس غرولند کنان به دنبال نانسی از پله ها بالا رفت چارلی نگاه متحیری به هری کرد: خیلی
جالبه... سیر یونسی هشیعیع وقت اینقدر راحت کوتاه نمیاد...
هری خنده ای کرد: الانم کوتاه نیومده... منتظره تا ما طلسمهای امنیتی رو فعالی کنیم.
| ۱ |
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
کینگزلی نگاه خاصی به هری کرد: ولی اینجوری که براش فایده ای نداره.
به جای هری، ریموس جواب داد: اوه چرا داره. جلسه ی دیشبتون رو هم همینجوری شنید... فکر کنم یه چیزهایی از بیل ارث برده.
در برابر ابروهای بالا رفته ی چارلی دراکو توضیح داد: سیریوس تو شکستن طلسمهای امنیتی استاده...
- اما... سابقه نداشته... اون هیچ وقت...
دراکو مختصر جواب داد: الان داره... بیشتر از هشت ماه آموزش دیده... تا جایی که میدونم نمره ی سمج طلسمهای باستانیش عالی بوده فکر میکنم امشب یه چشمه شو دیدین... اگه میخواین جلسه تون لو نره باید
ازش چشم بر ندارین.
با این حرف دراکو، مودی چشم سحر آمیزش را به طرف سقف چرخاند: طبق معمول من باید همه ی کارها رو
انجام بدم... فعلا که تو اتاق خوابه. اوه... ظاهرا بدجوریم عصبانیه. همیشه گفتم آموزش بیش از حد به بچه ها فقط دردسر رو زیاد میکنه.
دراکو و هری لبخند معنا داری رد و بدل کردند. با وجود چشم سحر امیز مودی، خیالی هری از بابت سیریوس راحت بود بنابراین شروع کرد: چیزهایی هست که باید اینجا گفته بشه. با این که مطمئنم همه خودتون میدونین مجبورم بازم خواهش کنم به هیچ وجه اجازه ندین این اطلاعات از چهارچوب این جمع خارج بشه... الستور...
ممنون میشم چشم از اون بچه ها بر ندارید.
مودی همانطور که چشم جادوییش سقف را نگاه میکرد جواب داد: درسته که خیلی پیر شدم اما خوشبختانه قدرت بیناییم هنوز تکمیله
- خوبه بهتره شروع کنیم.
:8
حرفهای هکتور که تمام شد سکوت عجیبی بر جمع حاکم شد. هری واقعا خوشحال بود که سیریوس را از جلسه بیرون کرده است هرچند که مجبور شد این کار را یکبار دیگر هم در وسط جلسه انجام دهد و سرانجام با یک تهدید رسمی مرد جوان را بیرون کند چون اطلاعاتی که شنید خارج از حد تصور او بود. خیلی بیشتر از آنچه
- لعنتی یعنی هیچ راهی نداره؟
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
چارلی امیدوارانه به هکتور نگاهی کرد.
- متاسفانه نه چارلی... هیچ کس نمیتونه به لرد سیاه خیانت کنه.
- مگه اینکه قبلا این کارو کرده باشه.
نگاه کنجکاو سایرین به سمت دراکو برگشت: منظورت چیه ؟
این اخلاق خاصی دراکو بود. همیشه در تمام جلسات ترجیح میداد شنونده باشد و زمانی که سرانجام سکوتش را میشکست راهی برای نجات داشت. سایرین تقریباً به این اخلاق اسلایترینی او عادت کرده بودند و حالا همگی کنجکاو و منتظر به مرد بور خیره شده بودند: یه راهی هست که ممکنه بهمون کمک کنه.
- چه راهی ؟
- میتوانیم چند نفر رو بفرستیم اونجا تا اطلاعات بدست بیارن.
بار دیگر نامیدی بر صورت محفلی ها سایه انداخت ریموس غرغری کرد: آخه مرد... ما چطوری میتونیم یکی رو بفرستیم اونجا اونم وقتی که تنها راه ورود مرگخوار بود نه؟
هری تصحیح کرد: راه ورود مرگخوار بودن نیست... داشتن نشان شومه.
نگرانی به چهره ی ریموس دوید قبل از اینکه او حرفی بزند کینگزلی جواب داد: بازم فرقی نمیکنه... به غیر از هکتور تنها کسی که تو این جمع نشون شوم داره دراکوئه که اگه دست ولدمورت بهش برسه تیکه بزرگش
- اون تنها فرد نیست.
هری در برابر چهره های متحیر محفلی ها آستین ردایش را بالا زد: دو نفریم!
برای لحظه ای همه ی اعضای محفل به جز لوپین که خشمگین و نگران به هری نگاه میکرد، مبهوت مانده
بودند. دهان هکتور بازمانده بود، چارلی حتی پلک هم نمیزد و هر دو چشم مودی روی هری قفل شده بود. هضم این اطلاعات کمی سخت بود. مردی که ولدمورت در به در دنبالش میگشت، کسی که ولدمورت را شکست داده بود و با برداشتن طلسم شیطانی او از روی هکتور اسرار او را برملا نموده و آنها را به گنجینه ای از اطلاعات رسانده بود یک مرگخوار از آب در آمده بود. اما این چه مرگخواری بود که حتی خود ولدمورت هم او را
| ۱ |
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
قبل از اینکه هر سوالی پرسیده شود هری توضیح داد: میدونم سوال زیاد دارین اما نپرسین چون نمیتونم جواب بدم. فقط به من اطمینان کنین.
برای چند لحظه سکوت در اتاق حاکم شد حاضرین نگاههایی مشکوک و بعضا نگران به هم میانداختند به نظر میرسید با نگاه نظرشان را به هم اعلام میکنند. سرانجام صدای بم کینگزلی سکوت را شکست: فکر میکنم همین که هنوز کسی برات چوبدستی نکشیده یعنی بهت اطمینان کردیم.
چارلی ادامه داد: ما قبلا هم کسانی رو داشتیم که از بین مرگخوارها کمکمون کردن،
هری مختصر جواب داد: مر مرگخوار نیستم.
مودی مشکوکانه پرسد: پس چطوری نشون شوم رو داری؟
- ماجرای این نشون اصلا شنیدنی نیست. مطمئن باشی که نمیخوای بشنوی... در هر حال ما اومدیم اینجا چون
- این کار دیوونگیه... میخواین برین جایی که دستشون به هرکد و متون که بر سه جا به جا میکشنشی؟
دراکو نگاهی به چارلی کرد: حرفهای رونو میزنی... البته اون معتقده که اگه ما گیر بیوفتیم ولدمورت بدترین نوع مرگ رو برامون تدارک میبینه.
- پس میشه گفت رون یه بار عاقلانه حرف زده
- ببیین چارلی اگه من یا دراکو بتونیم وارد اونجا بشیم میتونیم به خیلی از چیزهایی که میخوایم برسیم. فقط به حمایت احتیاج داریم ... و در برابرش هم هر کاری که بخواین براتون انجام میدم.
- اما... چه کمکی از ما بر میاد؟ ما نمیتونیم وارد اونجا بشیم.
- شما نه... هکتور.
هکتور نگاه کنجکاوی به هری انداخت: دقیقاً چی میخوای؟
- یه مقدار اطلاعات... و کمی حمایت... کمکمون میکنی؟
هکتور تنها یک لحظه سکوت کرد: بعد از کاری که برام کردی میتونم جواب رد بدم؟
. ۱۷
 
________________
بی نام و نشان
نویسنده: ستم به
جی - سی ح
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
فصل بیست و چهارم:
من این کار رو میکنم
سرانجام وقتی حدود ساعت سه ی صبح جلسه به پایان رسید. هری اطلاعاتی را که میخواست بدست آورده بود. بعد از آن که نیم ساعتی را به سوال پیچ کردن هکتور درباره ی راههای ورود و خروج به شهر ممنوعه و نقاط استراتژیک ان گذراند و با او برای ساعت یک دو روز بعد قرار گذاشت، هری و دراکو تیم مدیریت محفل را قانع کردند که با وجود احمقانه بودن، این نقشه قابل اجراست، دو دوست به خانه ی هری رفتند تا برای اجرای نقشه ای که چند هفته ای بود برایش برنامه میچیدند آماده شوند. سر راه چند تکه خرت و پرت خریدند و بعد از آن که به خانه رسیدند هری چند وسیله ای را که ضروری تر به نظر میرسید برداشت و در کیف کوچک کمری اش
جا داد. آهسته زره مورگانا را از درون کشوی لباسها بیرون آورد و آنرا کنار لوازم دیگرش گذاشت.
زمانی که بلوز و شنل مشکی اش را برمیداشت، دراکو بلاخره به حرف آمد.
- فکر نمیکنی اگه هر دو با هم بریم درصد موفقیتمون بیشتر باشه؟
- چرا دراکو... اما بدبختانه تو امکان نامرئی شدن نداری.
دراکو اخمی کرد: او نقد را هم که فکر میکنی تو جادو عقب افتاده نیستم هاری... هفده سال وقت داشتم تا تو
بلافاصله حرکتی به چوبدستی اش داد و ناپدید شد. هری انتظار این حرکت را از دراکو نداشت اما انکار نمیکرد که این دفعه ی اولی نیست که دراکو او را غافلگیر می کند. در هر حالی به روی خودش نیاورد. در حالیکه وسیله ی نقره ای تخم مرغ شکلی را در جیبش می چپاند جواب داد: دراکو... من اینو میدونم. قبول دارم که تو جادوگر بزرگی هستی اما... فکر نمیکنی بهتر باشه که یه شانس دیگه هم برای خودمون بذاریم ؟ رفتن من و تو با هم
شانسمون رو کم میکنه.
دراکو تیکه انداخت: و رون و هرمیون رو هم ناراحت.
چهره ی هری در هم رفت: بس کن مرد... از من گذشته که به خاطر رفیق بازی مصلحتمون رو ندیده بگیرم.
خودت میدونی که اون دو تا کلا با این برنامه مخالفان... در هر حال اگرم بخوان نمیتونن دنبال ما بیان. به علاوه من که نمیرم بمونم. میخوام ببینم اونجا دقیقا چه خبره و چه کسایی برای نقشه ی ما مناسبن. وقتی زمانش
} .بر سه هر دو با هم میریم تو
| ۱۹
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
دراکو موضوعی را که نگرانش میکرد بر زبان آورد: و اگه شکست خوردی؟
- تو این کار و ادامه بده؛ و ضمنا ... مواظب بچه ها باشی.
این بیشتر یک خواهش بود تا دستور. دراکو چاره ای جز سکوت نداشت.
شام آن شب را بیاد گذشته در رستوران کوچکی که زمانی با سارا به آنجا میرفتند خوردند و بعد از آن به دره ی گودریک آپارات کردند تا هری چند تکه از لوازم ضروری را با خود بردارد. زمانی که به خانه برگشتند لوازمی را که به محفل سفارش داده بودند هم رسیده بود. یک جعبه حاوی تعداد زیادی بطری از معجونهای مختلف و دفترچه ی راهنمایی که مختصرا کاربرد معجونها را توضیح میداد و به نظر میرسید چارلی آن را برای احتیاط در آنجا گذاشته. از آنجایی که که معجون سازی دراکو به مراتب بهتر از هری بود به سادگی معجونها را از هم
تشخیص میداد.
- ترمیم فوری، ضد درد، خواب بدلفور رویا، افشرده ی افسنتین، معجور مرکب، اینم وریتا سرم... هی این دیگه چیه ؟ معجون عشق! چارلی میخواد چیکار کنی؟ لرد سیاه رو عاشق خودت کنی؟
دراکو با شیطنت پرسید: نظرات راجع به پانسی چیه ؟
هری ادای استفراغ کردن را در آورد: چندش آوره... امیدوارم مجبور نشم معجون رو به خورد اون بدم.
آن دو شب را در خانه ی هری ماندند تا برنامه هایشان را برای روز بعد مرور کنند. صبح روز بعد، زمانی که دراکو بیدار شد هری حاضر و آماده اما خیلی خسته بود. در واقع تمام شب را نخوابیده بود. سرانجام به آنچه که
بهبود بود. تا یکی دو روز دیگر میتوانست به خانه برگردد و همین خیال هری را راحت کرد. تصمیم گرفته بود که از نقشه اش چیزی به او نگوید اول به این دلیل که نمیخواست او را نگران کند و دوم به این دلیل که شاید
بازگشتی در کار نبود.
چند ساعت بودن در کنار هرمیون برایش بسیار لذت بخش بود هنگام خداحافظی هری خم شد تا گونه ی هرمیون را ببوسد می ترسید این آخرین تماس لبهایش با صورت زیبای او باشد چشمانش را بست و لبهایش به آرامی گونه های هرمیون را نوازش کرد لحظه ای نگذشت که نرمی لب هایی را نیز بر روی گونه ی خودش حس کرد. به آرامی بلند شد ایستاد می خواست که بخاطر این ابراز محبت تشکر کند اما درونش از نگفتن رازش به او رحم
میکند. شب گذاشته را در هاگوارتز گذرانده بود و چند ساعتی را با هرمیون به شادی گذراند. حالی هاشر میور رو به
۲
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
عذاب وجدان داشت و همین باعث شد سکوت کند و تنها نگاه خیره و تشنه اش را به او بدوزد و در جواب فقط
یک لبخند.
عشق پر حادثه ای را گذرانده بود، آنکه این لحظه نیازمند دست یاری او بود. چشمان پر فروغ آگاهش از رعشه ی عشقی عمیق خبر می داد. تنش لرزید دست لرزانش را به سمت او دراز کرد و دستان گرمش را در دست گرفت. خم شد بوسه ای بر آن زد و گفت:
- خداحافظی نمی کنم حتماً برمی گردم.
و در حالی که نگاه پر سوال زن جوان را بی پاسخ می گذاشت از در درمانگاه به بیرون پا گذاشت. به این فکر می کرد چطور کسی می توانست به چنین فردی خیانت کند و ناخود اگاه افکارش به سمت دوست قدیمش کشیده
ل
انتشذ .
برای رون هم بهتر بود که از ماجرا بی خبر باشد. در این صورت از دردسر دور می ماند. چرا که هری با اینکه دل خوشی از او نداشت اما نمیخواست جیمی کوچک سرنوشتی مانند خودش داشته باشد. از طرفی در نبود هری، او بهترین تکیه گاه برای بچه های او بود هری امیدوار بود که بعد از این ماجرا رون به حمایت از خواهر زاده هایش ادامه دهد هرچند که میدانست رون او را به خاطر این کار نمیبخشد. ولی در این میان یک نفر حق داشت تا
کمی بیشتر بداند. به هیچ وجه دوست نداشت بدون خداحافظی از پسر جوانش، او را ترک کند اما...
بیشتر شب را به این موضوع فکر کرده بود. واقعیت این بود که او به عنوان یک پدر، در سه روز گذشته که سیریوس از هویت واقعی او با خبر شده بود روی هم رفته سه ساعت هم در کنار پسرش نبود و شاید دلیل اصلی
این ماجرا این بود که به عکس سیریوس، خود هری نمیخواست نزدیک او باشد. چون نمیخواست و نمیتوانست به سوالات او درباره ی آنچه که در حدود پنج سال پیش رخ داده بود و حادثه ی بعد از آن جواب دهد. تمام مدت
مراقب بود که با او تنها نباشد. اگر چه میدانست که سیریوس چقدر مشتاق است و حق دارد که بداند.
دراکو همانطور که صورت خیسش را با حوله خشک میکرد شروع کرد: مطمئنی که میخوای تنها بری؟
- فقط میرم تا اوضاع رو بسنجم و هدف رو معین کنم. وقتی مطمئن شدم میام دنبالت
- هری، هکتور که گفت کسی رو در نظر داره. چرا به اون اعتماد نمیکنی؟
- برای اینکه من عادت ندارم با مغز دیگران تصمیم بگیرم... حالا دوست داری جای کی رو بگیری؟
- فرقی نمیکنه... فقط یادت باشه من به هر اجق وجق ابلهی تبدیل نمیشم.
۲ ۱
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- حالا نه که خودت خیلی خوش تیپی؟
سپس مجبور شد سرش را از برابر گلدانی که دراکو به سمتش پرت کرده بود بدزدد. زمانی که گلدان به دیوار برخورد کرد و خورد شد دراکو پیشنهاد داد.
- قبل از رفتن وقت داریم که یه صبحانه بخوریم؟ ناهار امروز رو مهمون خود می و حرکت کوچکی به چوبدستی
داد تا گلدان ترمیم شده به سمت دستش پرواز کند.
هری زره اش را به تن کرد. زمانی که زره سبک نقره ای خود به خود کیپ بدنش شد، بلوز و شنلش را روی آن پوشید و آنها را به رنگ تیره تغییر داد تا هر چه کمتر به چشم بیاید.
کمی بعد هر دو نفر در محل قرار بودند. هنوز از هکتور خبری نشده بود. هری تمرکز کرد. حالا کاملا نامرئی شده بود از فرصت استفاده کرد و توضیح داد: یه بسته تو کشوی میز اتاقم هست. اگه تا سه روز دیگه از من خبری
نشد بردسونش به دسیریوس
از آنجا که هکتور بیش از اندازه دیر کرده بود هری تصمیمش را گرفت روبروی ورودی ایستاد و آماده شد تا به طریقی که یاد گرفته بود وارد دیواره ی محافظ شهر شود. آستین ردایش را بالا زد تا آن را در دیواره فرو ببرد
که...
- هی مرد... خداحافظی نمیکنی؟
هری برگشت و در همان حالت با یک دست مرئی با دراکو دست داد دراکو دست او را به سمت خود کشید و دو
دوست در اغوش هم فرو رفتند.
مرد مو بور در همان وضعیت غرا زد: پاتر میشه یه دقیقه مرئی باشی؟ من هیچ خوشم نمیاد که با یه مرد نامرئی
خداحافظی کنم.
- اوه ببخشید
هری به سرعت مرئی شد و در همان حال لبخندی تحویل او داد.
- این چند ساله زیادی فیلمهای مشنگی میدیدی؟ احساساتی شدی!
- اگه تو هم هفده سال فراری بودی سرگرمی بهتری پیدا نمیکردی، در هر حال... مواظب خودت باشی هری...
۲۲
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- تو هم همینطور
هنوز دو دوست از هم جدا نشده بودند که نور درخشید و پاترونوسی ظاهر شد.
:383 8 8 85 83 833 58* : 85 83
رون تازه از خواب بیدار شده بود و با ناشیگری تمام سرگرم عوض کردن پوشک جیمی بود که صدای در بلند شد. یک نفر با شتاب و عجله در میزد. بچه را روی تختش گذاشت.
• • اومدم... چه خبره؟ • • • اومد م!
به سرعت به سمت در دوید و آنرا باز کرد. از دیدن سیریوس که پشت در نفس نفس میزد چهره اش با لبخندی
باز شد.
سیریوس !
- رون ... تو بابا رو ندیدی؟
سیریوس پریشان بود رون انقدر او را میشناخت که به خوبی بتواند این را حسن کند: نه! اینجا نیومده. چطور
میگه؟
سیریوس به طور خلاصه ماجرای جلسه ی شب قبل اعضای محفل را برای پدر خوانده اش تعریف کرد و ادامه داد: وقتی ما اومدیم پایین بابا و آقای مالفوی رفته بودن، بقیه خیلی خوشحال بودن اما پرفسور لوپین ... بیش از حد نگران بود. شنیدم که به دایی چارلی میگفت نباید قبول میکردن و ممکنه اون دو تا رو به کشتن بدن.
چهره ی رون در هم رفت: یه دقیقه صبر کن ببینم... محفل جلسه داشته؟
- آره
- و هری هم اونجا بوده؟ با دراکو؟
سیریوس سر تکان داد
- از محفلی ها کیااونجا بودن ؟
- دایی چارلی، مودی، هکتور، کینگزلی، پرفسور لوپین و تانکس
- شورای ویژه ی محفل! به علاوه ی هکتور...
۲۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
اگر میخواست با خودش صادق باشد باید انتظارش را داشت. چنین تجمعی معمولا وقتی در محفل صورت میگرفت که نقشه ی مهمی وجود داشته باشد و او به سادگی میتوانست حدس بزند که این نقشه از کجا آب
حور ک۵.
- خدای بزرگ!
از جا پرید. در حالیکه به تندی شنلش را میپوشید زیر لب غرولند کرد: بلاخره خودشو میکشه ... بهش گفتم
نکن... بهشی گفتم این کار و نکن.
وحشت و سرگردانی رون، نگرانی سیریوس را بیشتر کرد. ملتمسانه نگاهی به پدرخوانده اش کرد: اون کجا رفته؟ ... حداقل اینو به من بگو.
رون چند لحظه سکوت کرد. جواب دادن به این سوال اصلا آسان به نظر نمی رسید. رون پسر خوانده اش را به اندازه ی تنها پسرش دوست داشت... از طرفی کمتر کسی به اندازه ی رون روحیات سیریوس را میشناخت. اگر
او سکوت میکرد سیریوس بیشتر کنجکاوی میکرد، سرانجام میفهمید که پدرش چه نقشه ای دارد و به هر طریق ممکن خودش را به او می رساند و بعید نبود که در این بین بلایی بر سر خودش بیاورد. پس چاره ای نداشت جز
اینکه خودش حقیقت را به او بگوید. مسلماً سیریوس این حق را داشت.
- شهر ممنوعه... اگه اشتباه نکرده باشم هری و دراکو رفتن اونجا... مگه دستم بهت نرسه مالفوی
- کجا؟
مرد جوان تا آن روز نام شهر ممنوعه را هم نشنیده بود.
رون دستش را روی شانه ی سیریوس گذاشت: به من گوش کن سیریوس ... من پدرت رو بر میگردونم. هر جایی
که باشه... بنابراین سر خود کاری نکن.
بعد جیمی را از روی تخت برداشت و در آغوش او گذاشت: ساک وسایلش تو خونه ی هرمیونه... مواظبش باش تا من برگردم.
- ولی ... هی صبر کن، ... منم میام،
اما قبل از تمام شدن جمله اش رون از خانه بیرون دویده بود. سیریوس نگاهی به پوشک باز بچه کرد و ادامه داد:
حداقل بگو اینو چطوری ببندم؟
و وقتی جوابی نشنید به ناچار خودش دست به کار شد.
| ۲ |
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
سوروس اسنیپ در خانه ی مجللش نشسته بود و با میز غذایی که خدمتکار جوانش برایش چیده بود از خودش پذیرایی میکرد. لرد سیاه سخاوتمندانه یکی از بهترین ساختمانهای شهر ممنوعه را به او بخشیده بود. خانه ای مجلل با تمام امکانات. مجهز به کتابخانه، آزمایشگاه و حتی باغ بزرگی که بتواند گیاهان مورد نیاز برای معجونهایش را در آن پرورش بدهد. علاوه بر این دو خادم جدید داشت که به تازگی یاد گرفته بودند که به خوبی از دستوراتش اطاعت کنند. نسبت به خدمتکار قدیمی اش کله شقی کمتری داشتند و راحت تر تسلیم
شده بودند و هر دو خیلی خوب کار میکردند.
در واقع اگر تجربه ی چندین ساله ی استیو جوان در تهیه ی مواد اولیه ی معجون درست طبق دستور و سلیقه
ی اسنیپ نبود، مدتها قبل خودش را از شر او خلاصی میکرد. اما اسنیپ دیگر مثل قبلی جوان نبود. سر و کله زدن با یک مشنگ برای یاد دادن قوانین و فنون ظریف معجون سازی حوصله و وقت زیادی از او میگرفت. پس ناچار بود خدمتکار جوان مریض احوالش که روز به روز ضعیف تر از قبل میشد را زنده نگه دارد.
استیو امیدوار بود که با وجود دو خدمتکار تازه، فشار کارهایش اندکی کاهش یابد اما در حقیقت وضعیت برای او فرق چندانی نکرده بود. خانه ی جدید اربابش آنقدر بزرگ بود که لویی و آنتونی را به خود مشغول کند. هر دوی آنها بیشتر روز را سرگرم ور رفتن با گیاهان عجیب و غریبی بودند که مدام در حال حمله کردن و گاز گرفتن و جیغ کشیدن بودند و چند باری به شدت به انها صدمه زده بودند. از طرفی هیچ کدام از ان دو سلیقه اسنیپ را در مورد نحوه ی انجام کارهای شخصیش نمیدانستند. اینکه چه وقت چه لباسی را می پوشد و چه غذایی را ترجیح میدهد ... و هیچ کدام از آن دو مجبور نبودند اسنیپ را در ملاقاتهایش با لرد سیاه همراهی کنند کارهایی که استیو در طی سه سال شکنجه آور به خوبی فرا گرفته بود.
بنابراین چیزی از وظایف او کم نمیشد. حتی حالا که قرار بود اربابش چند روزی به مسافرت برود کوهی از کارهای سنگین را بر دوش جوان بخت برگشته گذاشته بود که طبق معمول تقریباً تا آخرین لحظه ی غیبت اربابش او را مشغول میکرد. البته اگر تا پایان این کارها زنده می ماند.
در همین فکر بود که با صدای بلند زنگ در از جایش پرید. گره ی سر شانه ی لباس مندرسش را محکم کرد و با بیشترین سرعتی که پای لنگش اجازه میداد به سمت در دوید. اگر شخصی مهمی پشت در معطل میشد مجازات سنگینی در انتظارش بود.
با نگرانی در ورودی را باز کرد و از دیدن مردی که در آستانه ی در ورودی ایستاده بود وحشت زده بر جا خشک
شد. مردی بلند قد با چشمان آبی و موهایی که زمانی بور بودند. یکی از سنگدل ترین افرادی که میشناخت و در جم عین حال تنها دوست اربابشی.
دت ۲ |
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
مرد نگاه سردی به برده ی جوان انداخت: اربابت خونه هستن؟
بدون اینکه منتظر جواب مرد جوان شود وارد خانه شد. استیو به سرعت در را بست و جلو دوید تا مهمان ناخوانده را به اتاق نشیمن هدایت کند بعد از اینکه هکتور روی یکی از مبل مورد علاقه اش نشست استیو خودش را به اتاق اربابش رساند سه ضربه به در زد.
- بیا تو
با شنیدن صدای اسنیپ وارد شد. جادوگر سیاه تازه غذایش را تمام کرده بود و حالا روی کاناپه ی راحتی تکیه زده بود و با تمرکز زیاد مشغول خاندن کتابی با جلد قطور چرمی بود. استیو میدانست که تا زمانی که از او سوالی نشده بهتر است حرفی نزند و تمرکز او را بر هم نریزد بنابراین همانجا ایستاد و منتظر ماند.
زمانی که اسنیپ چوبدستی اش را از روی میز برداشت، خدمتکار بدبخت از وحشت تنبیهی دوباره بر جا خشک
سرعت از قسمت خاصی از متن کتاب یادداشت تهیه کند.
سرانجام مرگخوار پیر سرش را بلند کرد. نگاه ترسناکی به خدمتکارش که بی موقع مزاحمش شده بود کرد و غرید: چی میخوایی؟
استیو تعظیمیکرد: ارباب... آقای واتسون میخوان شما رو ببینال
برای لحظه ای لبخندی ناپیدا صورت چروکیده ی اسنیپ را روشن کرد اما وقتی رو به خدمتکارش کرد همان لحن خشن همیشگی را داشت: راهنماییشون کن
سپس دستی به موهای روغن زده اش کشید. استیو بعد از تعظیمی دیگر از در بیرون دوید تا هکتور را به اتاق اسنیپ دعوت کند و بلافاصله بعد از آن خودش به آشپزخانه رفت تا مقداری نوشیدنی برای آن دو فراهم کند.
در بین تمام جادوگرانی که در این چند ساله دیده بود به غیر از اربابش از دو نفر به شدت میترسید. لرد سیاه و هکتور واتسون...
جادوگری که به خشونت و سنگدلی حتی در میان مرگخوارها هم معروف بود. با این حالی این مرد تنها کسی بود که استیو از آمدنش به خانه ی اربابش استقبال میکرد و با رغبت از او پذیرایی میکرد چرا که قدرت تکلمش را به او مدیون بود. این هکتور بود که همین چند هفته پیش اسنیپ را قانع کرده بود که بعد از شش ماه از خیر تنبیه او بگذرد. اگر چه استیو دیگر هرگز جرات نکرد که اشتباه قبلی اش را تکرار کند و در حضور لرد سیاه
حرفی بزند. مطمئن بود که اشتباه بعدیش بخشیده نخواهد شد.
۱ ۲ ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
با وجود این استیو به چشم خود دیده بود که هکتور چطور در برابر چشم لرد سیاه دو جادوگر غریبه را آنقدر
شکنجه داد تا از زیر زبانشان اطلاعاتی را بیرون کشید و دیدن همین صحنه باعث شد که از او بترسد از طرفی
استیو هرگز کمک های مخفیانه ی هکتور را به اسرا ندیده بود.
افرادی که از محفل وارد دسته ی مرگخوارها شده بودند خیلی کم موفق میشدند کمک کوچکی به این مردم
بینوا بکنند. چرا که باید به هر نحو ممکن هویت واقعی خود را مخفی نگه میداشتند.
معمولا از افرادی نظیر استیو که قدرت کار کردنشان را از دست میدادند آنقدر کار کشیده میشد تا بمیرند و این
جان انسانی را نجات دهند و البته بلافاصله بعد از این کار حافظه ی فرد مورد نظر را با تصاویر دردناکی از
شکنجه هایی که توسط آنها شده بود جایگزین میکردند. مهم نبود که در مورد آنها چطور فکر شود. چیزی که مهم بود این بود که تا حد امکان افراد کمتری کشته شوند و این دلیل اصلی حضور هکتور در این خانه بود.
البته استیو هیچ چیز از ماهیت دوگانه ی این مرد نمیدانست. تنها چیزی که در آن لحظه برایش مهم بود این
زمانی که با سینی کیک و نوشیدنی به اتاق بازگشت دو مرد روبروی هم نشسته بودند. سینی را روی میز گذاشت و در گوشه ای دور از چشم ایستاد تا دستورات احتمالی اربابش را انجام دهد.
اسنیپ جامی از نوشیدنی به دست هکتور داد: خب... میگفتی ... چند روزه ندید مت.
هکتور همانطور که روی مبل نشسته بود مختصر توضیح داد: سوروس... از لرد سیاه شنیدم قراره چند روزی از شهر خارج بشی.
اسنیپ کمی از نوشیدنی اش را چشید: حدود یه هفته میرم... یه مرخصی ویژه دارم. البته بعد از حمله به وزارت خونه... چطور مگه؟
هکتور برای لحظه ای جا خورد: حمله به وزارت خونه؟ دوباره؟
- خب آره... مگه پیشی ارباب نبودی ؟ لرد سیاه تصمیم داره کارو یکسره کنه. الان دو سه روزه که نیروهامون سازماندهی شدن، حداکثر تا فردا حمله میکنیم. کار سر و سامان دادن به نیروها دو روز کامل خواب و خوراک رو ازم گرفت اما الان ... تقریباً همه چیز حاضره
| ۲۷
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
با وجود نگرانی زیاد هکتور به خوبی ظاهر خود را حفظ کرد: فکر کنم این دو سه روزی که از پایگاه دور بودم خیلی از خبرا رو از دست دادم. باید زودتر به خدمت ارباب برسم شاید کاری از دستم بربیاد. اما قبل از اون بر گردیم به موضوع اصلی
- چیزی میخواستی بگی هکتور؟
- اوه بله... ام... چطوری بگم ... میدونی سوروس... مطمئنم که از ماموریت جدیدی که لرد سیاه بر عهده ی من
گذاشته با خبری، در هر حال اون همه چیز و به تو میگه.
چشمان اسنیپ برقی خاصی در خود داشت: البته که میگه... خب حالا مشکل چیه ؟
- مشکل خاصی نیست. اما این کار جدید کمی گرفتارم کرده... میخواستم ببینم ممکنه تو این چند روزی که نیستی خدمتکارت رو به من قرض بدی؟
اسنیپ ابرویی بالا انداخت: قرضی بدم؟
هکتور به خوبی میدانست که اسنیپ کسی نیست که بتوان با او بازی کرد یا با تملق کاری از پیش برد بنابراین
حرفش را رک زد: آره... میدونی سوروس ... واقعیت اینه که حالا که مجبورم بیشتر وقتم رو بیرون از شهر ممنوعه بگذرونم... میخوام عمارت خانوادگی مو برای سکونت آماده کنم و ... میبینی که گرفتاریم زیاده.
اسنیپ چند لحظه موشکافانه به همکارش خیره شد: فکر نمیکنی یه جن خونگی بهتر از این جونورها کار کنه ؟
کلمه ی این جونورها را طوری بر زبان آورد که گویی درباره ی حیوان خانگیش حرف میزند. اگر استیو طعم خشم اربابش را نچشیده بود مطمئنا دوباره زبان باز میکرد. اما بعد از تنبیه قبلی جرات چنین چیزی را در خود نمیدید. صدای هکتور واتسون او را از افکارش خارج کرد: جان خونگی ؟ او ه نه سوروس... میدونی که من از اون جونورای گوش دراز خوشم نمیاد. در هر حال جن خونگی من دو هفته پیش مرد. فرق زیادی هم نمیکرد. پیرتر
از اون بود که بتونه اونجور که میخوام کار کنه ... حالا چی میگی؟ کمکم میکنی؟
اسنیپ اگر هم میخواست نمیتوانست جواب منفی بدهد. برای لاپوشانی شکست در پل لندن هنوز به هکتور بدهکار بود.
- میدونی چیه ؟ فکر میکنم باید از لرد سیاه تقاضا کنی که به تو هم یه خدمتکار بده...
هکتور سری به علامت نفی تکان داد: اوه سوروس عزیز. هر کسی اینقدر خوش شانس نیست که لرد سیاه بهش
• • • اجازه ی انتخاب بالا ۵ ... باید از جونم سیر شده باشم که همچجیان درخواستی از لرد سیاه بکنم
| ۲ |۸
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
اسنیپ که از در نظر گرفته شدن مقامش نزد همکارش راضی به نظر میرسید لبخند کجی زد و متفکرانه جواب داد: میدونی هکتور، ... فکر میکنم لازمه با لرد سیاه حرف بزنم. این همه موجود بی مصرف تو این شهر هست که
میتونه به افراد ما کمک کنه... کر هر حال تا اون موقع میتوانی هر کدوم رو که دوست داری ییر یا ... = خدمتکارهای جدید من با این که تازه کارن خیلی خوب کار میکنن. در واقع جرات کم کاری ندارن،
اما هکتور انتخابش را کرده بود: نمیخوام لطف تو رو ندیده بگیرم سوروس... اما اون دو تا زیادی خاکین... اگه اجازه بدی ترجیح میدم این یکی رو ببرم.
شوخیت گرفته؟ هکتور... این مردنی به چه درد تو میخوره؟ با چند ساعت کار کردن جنازش رو دستت میمونه... هکتور سراپای خادم لاغر اندام را بررسی کرد. واقعا به نظر نمیرسید چیزی از عمرش مانده باشد.
- دلیل من مشخصه. میدونی سوروس... این پسر بعد از چند سال خیلی خوب با اخلاق و سلیقه ی جادوگرا آشنا شده و میدونی که ما دو تا نقاط مشترک زیادی داریم... به علاوه من فرصت ندارم خدمتکارهای جدید تو رو
اسنیپ رضایتمندانه سر تکان داد: باشه. مشکلی نیست اگه فکر میکنی به در دت میخوره خوشحال میشم از
اسنیپ نگاه پر نفرتی به مرد جوان وحشت زده ای که با لباسی مندرس گوشه ی دیوار میلرزید کرد. میتوانست
وحشت او را احساس کند و او این وحشت را کامل کرد: فرقی زیادی نمیکنه... خیلی وقته که به درد مرت
نمیخوره. اگه نافرمانی کرد میتونی بکشیشی،
بعد رو به استیو دستور داد: با ارباب واتسون برو و دستوراتش رو مو به مو انجام بده. وای به حالت اگر بشنوم ازت ناراضی بوده فهمیدی؟
- ... هرچی که شما بگین ارباب...
اسنیپ بدون توجه به او به سمت همکارش برگشت: خب هکتور فکر نمیکنم دیگه جرات کنه ازت سرپیچی
- ازت ممنونم سیبورژولیس اما اول ... اگه قراره حمله ای باشه میخوام درش شرکت کنم.
| ۲ |
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- فکر نکنم لرد سیاه اجازه پیلک..... با ساچت هم گفته اون ماموریتی که بهتون داده رو تموم کنه...
کینگزلی شکلبوت با تمام انرژی مشغول کار بود. اتفاقات شب گذشته به قدری او را به هیجان آورده بود که احساسی جوانی میکرد. با نیرویی ده برابر همیشه مشغول رسیدگی به کارهایش بود که خیلی ناگهانی در دفترش باز شد و رونالد ویزلی خشمگین و عصبی داخل شد.
• • سلام رون... چی شده؟
رون تقریباً فریاد کشید: او ناکجان؟
- کیا؟
- سام و دراکو... الان خونه ی سام بودم. اونجا نیست ... حرف بزن کینگزلی ...
کینگزلی به سرعت طلسم ضد استراق سمع را فعال کرد: دنبال یه ماموریت... ببینم تو که همچین دوستی
داشتی چرا زودتر به ما معرفیش نکردی؟
- تو رو به مرلین کینگزلی... به من نگو که شما پیرمردهای ابله نقشه های احمقانه ی اون دو تا دیوونه رو تایید
کردین !
کینگزلی دستی به سر طاسش کشید: حقیقتش رو بخوای ... دقیقاً همین کارو کردیم... حالا...
هنوز این حرف کینگزلی تمام نشده بود که نوری درخشید و پاترونوس آشنای هکتور ظاهر شد. صدایش با نگرانی فریاد میکشید: کینگزلی... لرد سیاه قصد حمله داره... تا چند ساعت دیگه ... میخواد وزیر رو بکشه... این دفعه
خطر جدیه... خودش داره میاد.
رنگ از روی دو جادوگر پرید.
- لعنتی ... حالا چیکار کنیم؟
- تو محفل رو خبر کن رون... هر کی رو میشناسی... منم میرم سراغ وزیر
- پرسی رو بذار واسه من کینگزلی ... من میدونم چطور قانعش کنم.
۳
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
کینگزلی سری تکان داد و از دفتر بیرون دوید. بلافاصله رون چوبدستی اش را کشید و در حالیکه دعا میکرد دیر نشده باشد پیغامی برای دوستانش فرستاد.
:**********************
پرسی ویزلی روی صندلیش نشسته بود و به سرعت مشغول خاندن آخرین گزارشات مامورانش درباره ی انفجار شب گذشته در منچستر بود. خستگی بی خوابی شبانه کلافه اش کرده بود همانطور که پشت میزش نشسته بود به این فکر میکرد که ای کاش هرگز وزیر نمیشد.
آرزوی دیرینه ی او برای رسیدن به قدرت سرانجام پس از سالها برآورده شده بود اما این چیزی نبود که او را خوشحال کند. نه دفتر بزرگ وزیر با آینه کاری های سحرآمیز و مبلهای شیک و تابلوهای عتیقه و وسایل خارق العاده اش و نه قدرت دستور دادن به کل جامعه ی جادوگری انگلستان ذره ای حسی نیاز به خواب او را کم نمیکرد، دستش را در موهای هویجی اش فرو کرد و با دست دیگر عینک قاب شاخی اش را بالا داد و چشم های
گود رفته اش را مالید. چند شب بود که پلک بر هم نگذاشته بود.
روزهایی را بیاد می آورد که یک لحظه استراحت را بر خود حرام کرده بود و تا کارهایش را به بهترین وجه انجام بدهد آن روزها آرزوی نشستن بر پشت چنین میزی برایش خواب و رویا بود اما هم اکنون که بر پشت میز وزارت نشسته بود کاملا سردرگم و تنها به نظر می رسید. زیر لب غر زد: چطور همچین فکری کردم. من برای
ریاست ساخته نشدم.
و حقیقت هم همین بود او در اجرای دستورات دفتری بهترین بود، یک دستیار فوق العاده بود و حتی یک مشاور خوب اما نه حتی یک کاراگاه و نه هرگز یک وزیر!
در همین فکر بود که صدایی از بیرون توجهش را جلب کرد. یک نفر با خشم فریاد میکشید: گفتم موضوع
اضطراریه
منشی اش آنجلا طبق دستور او پاسخ داد: متاسفم آقا... جناب وزیر فرمودن کسی مزاحمشون نشه.
صدای اول فریاد زد: برام مهم نیست که پرسی چی دستور داده ... باید فورا ببینمشی... اگه هنوز میخواد زنده
بمونه.
این صدا خیلی برایش آشنا بود اگر چه مدتها بود که از صاحب صدا بی خبر بود. اما سرانجام او را شناخت. مدتها بود که با افراد خانواده اش ارتباطی نداشت اما شنیده بود که رون مدتی است که از خانواده ترد شده. شاید
میتوانست قسمتی از خانواده اش را داشته باشد.
۳ ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
با تردید بلند شد و از اتاق خارج شد. با دیدن رون شکش به یقین تبدیل شد.
- چی شده آنجلا؟
منشی جوان به سرعت از پشت میزش بلند شد: جناب وزیر ... این آقا میخوان شما رو ببینن، بهشون گفتم که شما گرفتارین...
رون مطمئن بود که پرسی باز هم توجهی به او نمیکند اما در نهایت تعجب پرسی لبخندی زد: مهم نیست آنجلا... هنوز او نقدر سرم شلوغ نشده که برای برادرم وقت نداشته باشم.
در برابر نگاه متحیر منشی، رون حیرت زده را در اغوش کشید: خوش اومدی رونی... بیا تو...
رون همانطور که به دنبال پرسی وارد دفترش میشد جواب داد: اوضاع اضطراریه پرس
و در دفتر وزیر را پشت سرش بست. پرسی به صندلیشی برگشت. صورتش کمی چروک شده بود و چند تار موی سفید نشان میداد که از آخرین باری که هم را دیده اند فشار زیادی را تحمل کرده: چرا نمیشینی رون؟ چه
کمکی از من بر میاد؟
رون در همان حال ایستاده جواب داد: ... میخوام کمکم کنی پرسی تا بتونم کمکت کنم... اوضاع اضطراریه... ولدمورت داره میاد اینجا
پرسی با ناباوری خنده ای کرد: خودش بهت گفت؟
- نه... اما اونی که گفت تا حالا دروغ نگفته
- بس کن رون. بعد از اون شکست آخر، چی باعث میشه که اون بیاد اینجا؟
- خودت خوب میدونی... اون با گرفتن وزارت خونه میتونه اختیار تمام امکانات ما رو به دست بگیره و به قدرت
کامل برسه؛ و کلید این کارم کشتن توئه.
- خنگ بازی در نیار پرسی ... تو سومین وزیری هستی که اون میکشه میفهمی؟ اگه تو رو بکشه رسماً قدرت قالب شناخته میشه و دیگه هیچ کاری از دست ما بر نمیاد.
- بس کن رون. اینا همش مزخرفاته. اون هر دفعه مجبور به عقب نشینی شده S
۳ ۲
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- و هر دفعه هم بلافاصله بعد از کشتن وزیر این کار و کرد... هیچ به خودت زحمت دادی که فکر کنی چرا؟ نکنه از جنگجویان دلاور وزارت خونه ترسیده؟
پرسی به وضوح نگران شده بود اما تا حد ممکن این را بروز نمیداد: اینا همشی مزخرفه...
- خود تم میدونی که نیست پرسی... باید زودتر آماده باشی بدی
- من نمیتونم به این راحتی هرج و مرج ایجاد کنم.
رون فریاد کشید: سعی کن بفهمی پرسی... در دو دفعه ی قبلی اون به هدفش رسید... بعد از اینجا رفت... اون
نمیخواست قدرت رو به دست بگیره. فقط میخواست وزیر رو بکشه. اما این دفعه... دفعه وی داسو مسهل ... جاسوسهای ما میگن قصد داره بمونه و تنها کسی هم که میتوانست جلوش وایسه معلوم نیست کدوم گوریه.
پرسی اخمی کرد: که چی؟ توقع داری چیکار کنم ؟ برای خبری که حتی منبعشو نمیدونم آماده باش اعلام کنم؟
مسده ن... ابد. نعن بیدل و نیت این یعتح تیت
رون فریاد کشید: پرسی، لعنتی کله تو به کار بنداز. منابع محفل مستدلن!
انتظارش را داشت که کارش با پرسی به بحث بکشد. مطمئن بود که پرسی کوتاه نمیاید اما خود او هم خیال
در هر حال پرسی هم کوتاه نیامد: پس اعتراف میکنی که عضو محفلی ؟
- میدونی که هستم.
- و من به این به اصطلاح محفل شما اعتمادی ندارم. یه عده اوباش که دور هم جمع میشن و تو کارهای وزارت خونه اخلال میکنن.
رون دیگر نتوانست خشمش را کنترل کند. با عصبانیت یقه ی پرسی را گرفت: لازمه بهت یادآوری کنم که اون اوباش تا حالا چند صد بار جور مامورای بی عرضه ی تو رو کشیدن؟ میدونی برای نجات جون آشغالایی مثل تو ما کیا رو از دست دادیم؟ تو همین دو سال گذشته چند نفر کشته دادیم؟ هیچ میدونی بابا و بیلی برای چی
کشته شدن ؟
- اونا مردن چون راهشون رو درست انتخاب نکردن
۳۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- اوه مرلین ... تو هیچی نمیدونی... حالا خفه شو و گوش کن برادر عزیز... من به منابعم اعتماد دارم. دلم نمیخواد یه جنازه ی دیگه رو دستم بمونه.
- منظورت چیه ؟
- دارم بههت میگم پیر لشعب ... = اون داره میاد دنبال تو... تا دیر نشده بر و
پرسی به آرامی دستهای رون را از یقه اش باز کرد. به روشنی نگرانی را در چشمان او میدید و آثار علاقه ای را
که سالها مدفون شده بود...
اما او هم کسی نبود که جا بزند. از اخلاق ویزلی ها حداقل شجاعتشان را به ارث برده بود: حتی اگه حرف تو درست باشه من اینجا مسئولیتی دارم رون، نمیتونم همینجوری ولی کنم و برم.
- هنوزم کله شقی... احمق روانی...
- توقع داری چیکار کنم؟ دو دستی کشور رو به ولدمورت بدم؟ اونم وقتی که مسئولیت من دفاع از مردم در برابر
حرف پرسی منطقی بود و رون تازه متوجه شد که در تمام این مدت نگران جان برادرش بوده: حداقل بهم کمک
کن پرسی
- بگو چی میخوایی؟
شغلمو
- شغلی ؟
- خنگ بازی در نیار پرسی، من امتیازاتم رو به عنوان رئیس اداره ی کاراگاهان میخوام.
پرسی پوزخندی زد: خب از اول میگفتی که کار مو میخوام. دیگه این همه مقدمه چینی نداشت.
رون ادامه داد: البته فقط تا آخر حمله ولدمورت.
- چی؟
- بعد از اون کارای مهمتری دارم.
- چه کار مهمتری؟
۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
رون پوزخندی زد: اون اوباشی که گفتی بهم احتیاج دارن. الانم دارن میان اینجا.
- اینجا؟ ولی چرا؟
- چون من به نصف افراد وزارت خونه اطمینان ندارم.
- ولی من نمیتونم اجازه بدم که...
رون حرف او را قطع کرد: توهمین الان منو در شغلم ابقا کردی... من رئیس کارآگاهانم. بنابراین این منم که تصمیم میگیرم.
پرسی لحظه ای تردید کرد جوابی نداشت که به رون بدهد: تو مطمئنی رون؟ یعنی ... اسمشونبر رو میگم ...
پرسی چند لحظه در چشمان خشمگین برادرش زل زد بلاخره قانع شد که اوضاع جدی تر از تصور اوست: باشه
... باشه... هر چی تو بخوای... اگه واقعا اوضاع اینقدر اضطراریه...
پرسی دست در کشوی میزش کرد و نشانی را بیرون کشید: تو شغلتو داری... با تمام اختیارات
- خوبه
به سرعت به سمت در ورودی رفت تا هر چه زودتر خودش را به بخش کاراگاهان برساند.
در زمانی که محفل تمام نیروهایش را به وزارت خانه انتقال میداد، رون و تانکس کاراگاهها را سامان دهی میکردند، چارلی و نویل سیستم های دفاعی وزارت خانه را زیر و رو میکردند و کینگزلی، پارکر، سایمون در یک
اقدام ضربتی تمام کارمندان وزارت خانه را که محفل به نحوی به انها مشکوک بود دستگیر کردند و به از کابان فرستادند. نیروهای دیدبانی وزارت خانه افزایش پبدا کرد. نگهبانها سه برابر شدند ودر تمام راهروها و راه پله ها نیروهای دفاعی به حالت آماده باش در آمدند. سرانجام با بستن آخرین شومینه، همه برای نبردی سخت آماده
شدند.
83 : :888888888888888:::
- لعنتی آخه منو چه به بچه داری؟
ح ۳
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
نانسی به سرعت عکس العمل نشان داد: هیسی... میخوای مامان بزرگ بفهمه؟
رابرت همانطور که شیشه ی شیر بچه را تکان میداد گفت: به نظر من باید بهش بگیم. مطمئنم که خوشحال میشه... ندیدی چقدر ازشی خوشش اومده بود؟
- آره ازشی خوشش اومده بود چون گفتم بچه ی دوست هرمیونه. اگه میگفتم بچه ی دایی رونه منم با این
مینداخت بیرون... داری چیکارش میکنی نانسی؟ مگه یه بچه چقدر شیر میخوره؟
نانسی همانطور که سعی میکرد به زور سر شیشه ی شیر را در دهان نوزاد بچپاند جواب داد: پس چیکارش کنم؟ گرسنه نیست... خودشم خیس نکرده... پس برای چی گریه میکنه ؟
سیریوس در جواب تنها سکوت کرد. شاید جیمی کوچک هم نگران بود. یعنی او نگرانی را احساسی میکرد؟ شاید او نباید رون را در جریان رفتن پدرش میگذاشت. از آنچه که رون گفته بود به نظر میرسید پدرش دست به کار
خطرناکی زده اگر برای او اتفاقی میافتاد ... و حالا دایی رونالد هم دنبال او رفته بود. این فکر که به خاطر او بلایی سر رون بیاید عذاب وجدانش را دو برابر میکرد.
با نگرانی از پنجره به بیرون خیره شد. هنوز از رون خبری نشده بود و مرد جوان به شدت نگران بود. همین که نمیتوانست نگرانیش را با دیگران مطرح کند بیشتر کلافه اش میکرد. حتی متوجه نگاههای نگرانی که بین خواهرش و رابرت رد و بدل میشد نشد.
هر دو نفر به خوبی نگرانی او را حس کرده بودند و تمام تلاششان برای بیرون کشیدن کلمه ای از او با شکست مواجه شده بود. ببینم سیریوس ... تو نمیخوای بگی چه مرگ ته؟
- چی؟ با منی؟
رابرت بیشتر از قبل نگران شد: پرسیدم چی شده؟
- من؟ هیچی!
اما این جواب رابرت را قانع نکرد. مطمئن بود که دوستش چیزی را از او پنهان میکند... در صدایش دلهره و نگرانی موج میزد و به طرز دیوانه کننده ای خشمگین به نظر میرسید. درست بر عکسی چند روز قبلی که رابرت در همه ی حرکات سیریوس شوری خاص را احساس میکرد که در درگیری ها و ماجراهای آن چند روز از چشم
سایرین دور مانده بود.
- ببینم پشت اون پنجره خبریه که ما ازش بی خبریم؟ جم
۳
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
در آخرین لحظه خیلی ناگهانی نگاهش را به بیرون انداخت و نور نقره ای رنگی که به سرعت نزدیک میشد
توجهش را جلب کرد. به امید اینکه خبری از پدرش یا رون دریافت کند به سمت پنجره شیرجه زد.
پاترونوس پرنده وارد اتاق شد به نظر یک سیاه گوش نقره ای می آمد مسلماً این پاترونوس برای امیلی آمده بود. اما زن جوان در خانه حضور نداشت. با این حال چیزی در حرکات پاترونوس بود که سیریوس را قانع میکرد پیغامش را استراق سمع کند. چوبدستیش را بالا برد و وردی را که از رون آموخته بود زمزمه کرد... زمانی که دهان باز کرد صدای بم کینگزلی را تشخیص داد: خطر حمله به وزارت خونه... ولدمورت خودش داره میاد... همه
ی افراد خودشون رو به وزارت سحر و جادو برسونان.
لحظه ای بعد از پاترونوس جز غباری نقره فام باقی نمانده بود. سیریوس با نگرانی نگاه دیگری به محلی غیب شدن پاترونوس کرد. پدرش از شهر رفته بود و از دایی رونالد هم خبری نبود و حالا یک حمله ی دیگر به وزارت خانه. چیزی که در چند سال اخیر صدها کشته بر جا گذاشته بود. در هر حال اگر قرار بود درگیری ای باشد
میخواست در آن شرکت کند.
سرانجام رابرت نتوانست جلوی خود را بگیرد: قضیه چی بود؟
دسیر بودس به سرعت شنلش را از ر3 5 جالباسی برداشت. بعدل حرکتی به چوبد دستی اش داد تا شنل نامرئی را
احضار کند: باید برم.
- بری؟ کجا؟
سیریوس به خوبی میدانست که گفتن قصد حقیقی اش به آنها چه عواقبی در پی دارد. به دروغ جواب داد: کینگزلی ازم خواسته یه کاری رو براش انجام بدم. حداکثر تا فردا برمیگردم.
- ولی ...
مرد جوان جیمی را از دست نانسی گرفت و در آغوش سلینا گذاشت: تا من برمیگردم مواظب باش نکشدش.
بعد به سمت در رفت: مواظب خودتون باشین و به مادر بزرگ نگین که من کجا رفتم.
سیریوس این را گفت و از اتاق خارج شد. متعجب بود که اینبار توسط دوستانش سوال پیچ نشده. نرسیده به راه
پله ها انتظارش برآورده شد، صدای رابرت از پشت سر متوقفش کرد: و ایستا دست نیرو دس
| ۳۷۴
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- دیگه شده راب؟
رابرت نگاه سریعی به پشت سرش کرد تا مطمئن شود کسی حرفهایش را نمیشنود: توقع داری من حرفاتو باور کنم؟ رنگت بد جوری پریده... راستشو بگو قضیه چیه ؟
- هیسی... میخوای دخترا بشنون؟
- بگو قضیه چیه سیریوس وگرنه خودم بهشون میگم بیان اینجا.
لحن رابرت کاملا جدی بود. شکی وجود نداشت که به تهدیدش عمل خواهد کرد.
- خیلی خب ... باشه... محفلی درخواست کمک کرده. فکر کنم قراره به وزارت خونه حمله بشه.
- دوباره؟ وای نه... کی ؟
- نمیدونم اما احتمالا کل محفل الان تو وزارت خونه ان ظاهرا ولدمورت خودش داره میره اونجا !
یک نفر جیغ کوتاهی کشید. این صدای نانسی بود که از در اتاق خارج میشد. با خشم فریاد کشید: که اینطور... پس میخوای بری وزارت خونه... بدون اینکه به من بگی؟ آره...
ابیعبیر بولیس نگاه تندی به رابرت کرد و حرکت سریعی به چوبدستی اش داد تا طلسم سکوت را فعال کند و خواهرش را به سمت اتاق کشید: نانسی باور کن اینطوری نیست... من فقط...
- فقط چی هان؟ میخوای خودتو بکشی ؟ اگه قراره تو جایی بری منم باهات میام روشنه؟
رابرت به سرعت دخالت کرد: نانسی... اونجا خطرناکه...
برای لحظه ای رابرت درخشش مرگباری را در چشمان نانسی تشخیص داد. تنها یکبار دیگر این نگاه پرنفرت را در او دیده بود وقتی حرف میزد صدایش از خشم و نفرت میلرزید: خطر؟ میدونی چیه رابرت... اگه ولدمورت الان اونجا باشه، یکی دیگه هم باهاشه که من اونو میخوام...
- تو متوجه نیستی... میخوای خودتو به کشتن بدی؟
دو مرد جوان به خوبی میدانستند که نانسی به دنبال چه کسی میگردد از افرادی که در دزدیده شدن جینی و لی لی دست داشتند تنها یک نفر زنده مانده بود. اما مسلماً اگر قرار بود کسی اسنیپ را بکشد او نانسی نبود. تکلیف سلینا هم روشن بود، او که بدش نمی آمد قاتل مادرش را پیدا کند. جیمی را روی تخت گذاشته بود و به
| ۳۸
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
سرعت شنلش را میپوشید. با دیدن نگاه خشمگین سیریوس اخمی کرد: ما میتونیم از خودمون دفاع کنیم. در هر حال کمک سه نفر بهتر از یه نفره.
• شما دو تا همینجا میمونین... با هر دو تونیم.
- تو نمیتونی به ما دستور بدی.
- اوه چرا میتونم، من برادر تم و میگم باید تو جای امن بمونی.
چشمان آبی نانسی از خشمی دیوانه وار میدرخشید با حرکت سریعی چوبدستی اش را بیرون کشید: اگه میتونی جلو مو بگیر.
فقط همین را کم داشت که دختر ها را با خود به محل دردسر ببرد. پدرش او را میکشت. نگاهی با رابرت رد و بدل کرد که درماندگی از سر و رویش میبارید. هر دو با هم تصمیمشان را گرفتند. در یک لحظه دو پرتو سرخ
درخشید و دو دختر جوان بیهوش نقش زمین شدند.
سیریوس به سرعت حرکتی به چوبدستی اش داد و سلینا را از زمین بلند کرد تا به تخت خواب امیلی در برساند. اما رابرت به خودش زحمت استفاده از چوبدستی را نداد. از نظر او راه لذت بخش تری برای این کار وجود داشت. آهسته دستش را زیر سر نانسی برد او را بلند کرد و با محبت روی تخت کنار سلین خواباند. بدون توجه به چشم
غره های سیریوس، با بی خیالی چشمکی به او زد.
برای اطمینان، سیریوس حرکتی به چوبدستی اش داد و دست و پای دو دختر را با طلسمی قفل کرد در همان حال خطاب به دو دختر بیهوش زمزمه کرد: متاسفم بچه ها برای بحث کردن وقت نداریم.
بعد به طرف رابرت چرخید که چوبدستی اش را در غلافش جا داده بود و حالا جیمی را بغل کرده بود تا به مالی
تحویل دهد.
قبل از اینکه سیریوس حرفی بزند رابرت توضیح داد: پدر و مادر من اونجان سیریوس ... من باهات میام.
السعیر بولسر یه خوبی میدانست کد نمیتواند جلوی او را بگیرد. رابرت، نانسی وسلینا نبود او یهترین دوستش بود: باشه... پس عجله کن
زمانی که دو پسر از پله ها پایین میدویدند رابرت نالید: نانسی منو میکشه.
سیریوس سری تکان داد: بهتره دعا کنی امروز زنده بر نگردیم چون من مرگ دردناکی رو برای جفتمون پیش جم
| ۳ |
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
کمتر از دو دقیقه بعد دو مرد جوان با صدای بلندی از جلوی پناهگاه ناپدید شدند.
:*********:* : :: ******
هری و دراکو با نگرانی به ببر درخشانی که جلویشان فرود آمده بود خیره شدند. صدا هکتور واتسون در گوششان
پیچید: متاسفم رفقا... اینجا شیرتو شیره... قراره به وزارت خونه حمله بشه. فکر کنم اونجا لازمتون دارن. اگه از
این قضیه جون سالم به در بردیم یه خبر جالب براتون دارم.
s; 3 ) : is si si si si s
در داخل وزارت خانه غوغایی بود. راهروها لبریز از افرادی بود که به اطراف میدویدند تا هر چه زودتر بتوانند به سر پستهایشان بروند. رون همراه با یک گروه ویژه از افراد قابل اعتماد، خودش را به ورودی سازمان اسرار رساند.
در زمانی که کاراگاهها در مکانهای معین شده مستقر میشدند رو به رئیس نگو و نپرسها دستور داد: افرادت رو ببر داخل سازمان. هر دری رو که امکان قفل شدن داره ببندید. تمام طلسمهای امنیتی رو فعالی کنید و لوازم خطرناک رو به مخفی ترین قسمتهای ممکن منتقل کنید و خودتون همونجا بمونین تا بهتون خبر بدم. برای اطمینان یک گروه کاراگاه ورزیده این بیرون مستقرن، بعید میدونم ولدمورت اینو را بیاد اما میخوام با تمام قوا
مراقب باشید.
مرد سری تکان داد و به داخل سازمان اسرار دوید تا دستورات رون را انجام دهد.
یک طبقه بالاتر محفل کار را به دست گرفته بود. کینگزلی و لوپین آخرین وضعیت راهروها را بررسی کردند. تانکس و پارکر مسئولیت محافظت از راهروها را بر عهده گرفته بودند و به کمک کتی و آلیشیا و آنتونی گلدستاین به دقت از آنجا محافظت میکرد. آنجلینا جانسون مسئولیت محافظت از راهروی راه پله ها را داشت و
نویل او را همراهی میکرد. به نظر میرسید همه چیز مرتب باشد. درست در همین زمان یک نفر از پشت سر صدایش کرد: آقای شکلبوت... قربان...
کینگزلی برگشت. یکی از کاراگاهان تازه کار بود که نفس نفس میزد و هیجان زده به نظر میرسید: قربان اسانسور بازدید کننده ها داره میاد پایین !
- مامورای دیده بانی چی دیدن؟
- هیچی!
"" :
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
کینگزلی نگاه سریعی با ریموس رد و بدل کرد و هردو با هم به سمت ورودی بازدید کننده ها دویدند. درست زمانی رسیدند که باجه ی تلفن قدیمی با صدای ملایمی ایستاد. بلافاصله ده دوازده نفر با چوبدستی های کشیده باجه را محاصره کردند. در باجه باز شد و همه آماده ی حمله شدند اما...
زمانیکه در باجه ی تلفن به طور کامل باز شد هیچ کسی در آن نبود. وقتی چوبدستی افراد متعجب به آرامی پایین می آمد کینگزلی متوجه نکته ای شد: ریموس اونجا رو؟
دو جفت کفش از درون آسانسور بیرون آمد و روی زمین به سمت آنها شروع به حرکت کرد. با اشاره ی کینگزلی چوبدستی ها بالا رفت که صدای آشنایی فریاد زد: کینگزلی ... ماییم.
- صبر کنین !
ریموس با صدای بلند فریاد زده بود. همزمان با پایین رفتن چوبدستی کاراگاهان مشکوک، شنل نامرئی کنار
رفت و چهره ی رابرت و سیریوس نمایان شد.
- شما دوتا اینجا چه غلطی میکنین ؟
ریموس با خشم فریاد زده بود.
سیریوس مختصر جواب داد: یه پیغام اضطراری داشتیم.
کینگزلی دخالت کرد: اون پیغام مالی تو نبود.
- اما به دست من رسید.
نگاه ریموس به سمت رابرت چرخید. مرد جوان به او فرصت اعتراضی نداد: ببین بابا... از من توقع نداشته باشی که وقتی تو و مامان وسط مبارزه هستین تو خونه قایم بشم... من میتونم از خودم دفاع کنم.
ریموس سرسختانه جواب داد: باید بر گردین... همین حالا
- ما این کار و نمیکنیم.
لحن سیریوس محکم و مصمم بود، صدایش را پایین آورد و با نگرانی پرسید: سام اینجاس؟
میدانست که محال است پدرش به او اجازه ی شرکت در این مبارزه را بدهد. از طرفی امیدوار بود او را در همین
جم
" : ۱
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
چارلی کد از بین جمعیت خودش را به آنها رسانده بود خیلی آهسته جواب داد: نه... اون رفته ماموریت... نانسی رو چیکارش کردی؟
به جای سیریوس که با نگاه جستجوگرش بیهوده جمعیت را به دنبال نشانی از پدرش میکاوید رابرت پاسخ داد: با سلینا تو خونس... مجبور شدیم بی هوششون کنیم تا دنبالمون راه نیوفتن.
- اصلا دلم نمیخواد به این موضوع فکر کنم که چه بلایی سرمون میارن.
چارلی سری به تایید تکان داد: کار درستی کردین... حالا خودتون هم باید بر گردین...
- غیر ممکنه !
- سیریوس ... حرف گوش کن.
- نه تو گوش کن دایی... فکر کردی برای چی زیر شنل نامرئی اومدیم؟ اون بیرون یه لشگر مرگخوار زیر یه پوشش دفاعی آماده باشن.
- چی؟
کاراگاه ریز نقشی از سمت چپ جواب داد: غیر ممکنه... دیده بانهای ما چیزی ندیدن.
رابرت با خشم به طرف مرد کوتاه قد برگشت و در حالی که انگار او را مقصر میداند با خشم جواب داد: دیده بانهای شما باید چشماشون رو معاینه کنن... ما اون بیرون بودیم و دارم بهتون میگم که...
بلافاصله آژیر خطر روشن شد و صدای آن تمام وزارت خانه را لرزاند. در جنب و جوشی که راهروها را در برگرفت رابرت با صدایی که به گوشی سایرین برسد فریاد زد: فکر کنم بلاخره دید نشون!
کینگزلی به سرعت دست به کار شد. چوبدستی اش را به سمت گلویش گرفت و دستور داد: همه برن سر
نیازی به تکرار دستور نبود. تمام افراد حاضر در راهروها به سمت محل های تایین شده دویدند.
- با این دو تا چیکار کنیم؟
چارلی نگاه درمانده ای به ریموس کرد. گرگینه ی پیر چند لحظه سکوت کرد و بلاخره تصمیمش را گرفت: برید طبقه ی بالا ... به محافظهای دفتر وزیر ملحق بشین...
جم
| ۲
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- ولی ...
- سیریوس ... نشنیدی ریموس چی گفت؟ کاری رو که گفت انجام بده. اگه میخواین کمک کنین اونجا بهترین جاسی.
این بزرگترین دروغ ممکن بود. در واقع چارلی داشت آن دو را به آخرین سد دفاعی میفرستاد. به امن ترین جای
ممکن.
قبل از اینکه دو جوان عصبانی اعتراضی بکنند صدای انفجارهای مکرر خبر از فرو ریختن سپرهای جادویی داد. بعد از آن به طور ناگهانی شومینه های دیواری منفجر شدند و بلافاصله با صدای مهیبی تمام دیوار غربی وزارت خانه فرو ریخت. سرانجام زمانی که گرد و غبارها خوابید لشگری از نقابداران به دنبال شنل پوشی قد بلندی وارد
شدند.
بلافاصله پرتوهای رنگارنگ طلسمها از هر طرف باریدن گرفت.
چارلی و ریموس دو مرد جوان را که از هیبت مهاجمین خشکشان زده بود پایین کشیدند. چرا که رگباری از طلسمهای رنگارنگ از دو طرف به سمتشان می آمد.
ریموس همانطور که عقب عقب در برابر طلسمها دفاع میکرد بچه ها را به سمت آسانسور راند: برین بالا... عجله
کنین !
و خودش به میان مبارزه که حالا به صورت تن به تن آغاز شده بود دوید. سیروس و رابرت چند لحظه با هراسی به مبارزه ی هولناکی که در جلوی چشمشان در جریان بود نگاه کردند. این اولین مبارزه ی رسمی آن دو به شمار میرفت. از آنجا که نیروهای وزارت خانه در نقاط کلیدی و طبقات مهم پخش بودند حداقل در آنجا برتری با تعداد مرگخوارها بود. اکثر افراد مجبور بودند با دو نفر مبارزه کنند. دو مرد جوان نگاه سریعی رد و بدل کردند
و وارد مبارزه شدند.
. ۳
 
________________
سS
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
فصل بیست و پنجم:
اولین نبرد
دو جوان بدون توجه به هشدار لوپین وارد مبارزه شدند. قدرت و سرعت دوئل هر دوی آنها به نسبت گذشته دو برابر شده بود. در دوره ی نه ماهه ی آموزشی شان آنقدر آموخته بودند که قادر به دفاع از خود در یک نبرد نابرابر باشند. از آنجا که درگیری در جلوی مرگخوارها شدید تر از حد تصور آنها بود تصمیم گرفتند عقب بمانند
و به نیروهایی که مسیر رسیدن به آسانسور را محافظت میکردند کمک کنند.
راه پله ها توسط گروه بزرگی از کاراگاهان ورزیده بسته شده بود و آنقدر طلسم دفاعی داشت که میشد مطمئن بود راه دیگری برای عبور وجود ندارد.
پیش روی آن دو در جلوی شومینه های متلاشی شده درگیری شدت میگرفت. ریموس لوپین حرکت سریعی به چوبدستی اش داد طلسم انفجاری را به سمت دسته ی مرگخواران پرتاب کرد حیله جالب و کارگری از آب در آمد طلسم به یک مرگخوار در میان افراد بهم فشرده ی مرگخواران برخورد کرد و در پس انفجار چندین نفر به گوشه و کنار پرتاب شدند هرچند صدمه چندانی ندیدند و این یک طلسم مبارزه ای نبود اما باعث شد نظم مرگخواران برهم بخورد و فرصت برای طلسم کردنشان فراهم شود بطوری که طلسم های پیاپیی که سیریوس و رابرت می فرستادند توانست بدن بیهوش شده ی سه، چهار مرگخوار بر زمین بیندازد آن طرف تر ماتیاس فرومر رئیس دفتر وزیر و ارنی مک میلان دو نفره با چهار مرگخوار مبارزه میکردند. مت پاکر پیرمردی که سیریوس او را در میان محفلی ها دیده بود حریفش را بر زمین زد و با دیگری رودررو شد. یک طلسم قدرتمند از کینگزلی شکلبوت مجسمه ی ساحره ی درون حوض را چهل تکه کرد و یک تکه ی آن به شدت بر سر مرگخواری فرود آمد که مشغول مبارزه با کاراگاهی با ریش بلند خاکستری بود و مغز مرگخوار را متلاشی کرد. کینگزلی بلافاصله
چرخید تا رو در روی دو مرگخوار دیگر قرار بگیرد.
از هر طرف رگبار رنگارنگ طلسمها در حال باریدن بود. سیریوس، مینروا مک گونگال مدیر پیر هاگوارتز را دید که در کنار الستور مودی مبارزه میکرد. آن طرف تر پرفسور فلیت و یک از قامت کوچکش نهایت استفاده را میبرد مرگخوارها حتی قبل از اینکه متوجه حضور او شوند زمین گیر میشدند. جلوتر هاگرید یک تنه با ده نفر میجنگید. با وجود هیکل دست و پا گیرش خیال همه را از مسیر ورودی سازمان اسرار راحت کرده بود. به سادگی با یکدست دو مرگخوار را بر زمین کوبید و خوشبختانه طلسمهای مرگخوارها به او کارگر نبود. در این میان دو کاراگاه ورزیده همزمان با هم در حال مبارزه با مرد قد بلندی بودند که به نظر میرسید فرماندهی مرگخواران را بر عهده دارد و به روشنی حریف او نمیشدند. زمانی که طلسم سیاه اسنیپ سینه ی یکی از دو
"" : :
 
________________
سNS
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
کاراگاه را درید دیگری جایگزین او شد. مرگخوارها کم کم پیش روی میکردند. درست زمانی که اولین مرگخوار به ورودی راهروی آسانسور رسید رون به همراه چهل، پنجاه نفر از پله ها پایین آمد تا با گروهی که از آسانسور محافظت میکردند مرگخوارها را بین دو تیغ قرار دهند.
سیریوس طلسم مرگی را با سپرش دفع کرد. طلسم به دیوار صیقل خورده ی پشت سرش برخورد کرد و سوراخ بزرگی روی آن ایجاد کرد. در عوض پرتو آبی رنگ رابرت مستقیماً در سینه ی مرگخواری که با مک گونگال درگیر بود نشست و او را نقشی زمین کرد، مرگخوار دیگر که پشت سر اولی بود زن جوانی را که به نظر میرسید از کارکنان وزارت خانه باشد نقش زمین کرد و مقابل رابرت قرار گرفت. رابرت به چالاکی از برابر طلسم مرگ جا
خالی داد چرخی زد و درست به موقع با طلسمی برنده مچ دست حریفش را هدف قرار داد.
مرگخوار از درد فریادی کشید و چوبدستی اش از دستش افتاد و این به مرد جوان فرصت داد که دست و پای او را ببندد و به سراغ نفر بعدی برود. این یکی بهتر میجنگید سریع وفرز بود اما فرق زیادی نمیکرد چون رابرت هم چیزی از او کم نداشت. چوبدستی اش را حرکتی داد و سپری دور خود ایجاد کرد...
آن طرف تر سیریوس چهارمین حریفش را بیهوش کرده بود. با یک حرکت سریع چرخی زد و با منحرف کردن یک پرتو سرخ رنگ و یک طلسم بیهوشی شر حریف بعدی را کم کرد. در همان حالی نگاهش دایی های دوقلویش را دنبال میکرد که به شیوه ی منحصر به فرد خودشان مشغول مبارزه با سه نفر بودند. دوقلوها پشت به پشت هم ایستاده بودند و سه، چهار نفر را به خود مشغول کرده بودند زمانی که یکی حمله میکرد دیگری
دفاع میکرد و سرعت عمل خوبشان باعث میشد که فرصتی برای حمله یا دفاع به حریفان داده نشود.
در همین زمان با فریاد رابرت متوجه مشکلی شد. چند متر آنطرف تر در گوشه ای رون وسط چهارمرگخوار گیر افتاده بود. اولین کاری را که به نظرش میرسید انجام داد و با طلسمی چهل چراغ را بر سر دو نفر از آنها کوبید، سقوط چهل چراغ به زمین و برخورد آن به سر یک مرگخوار، و به دنبال آن پخش شدن مغز مرگخوار تا شعاع چند متری باعث شوک شدیدی بین مبارزین شد به طوری که سه مبارز برای لحظه ای بر جا خشک شدند. قبل
از اینکه بی احتیاطی رون کار دستش بدهد چارلی و سیریوس دو حریف او را زمین گیر کردند.
رون در همان حال که از تصور خطری که از بیخ گوشش گذشته بود شوک زده بود نگاه سریعی به ناجیشی کرد.
لحظه ای با حیرت مبهوت ماند و ناگهان کنترل خودش را از دست داد: سیریوس ؟ اینجا چیکار میکنی؟
سیریوس با مهارت کامل یک طلسم مرگ را به سمت فرستنده اش برگشت داد: مبارزه
فریادی بلند شد و جسد زنی بر زمین افتاد. اسنیپ در دومین حرکتش کینگزلی شکلبوت را که در حین مبارزه با او از دختر جوانی حمایت کرده بود نقش بر زمین کرد و به سمت راهرو جلو آمد. رون مجبور شد خودش را
ابت : ""
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
روی سیریوس بیندازد تا هر دو با هم از برابر دو طلسم مرگ نجات یابند. اما قبل از برخورد با زمین با حرکتی ماهرانه هر دو فرستنده ی طلسم را با یک پرتو سبز هدف قرار داد. طلسم مرگ در دو قدمی مرگخوارها دو
قسمت شد و هر دو نفر را نقش بر زمین کرد. رون به سرعت از جا پرید و قبل از اینکه حریف بعدیش را انتخاب
کند از برابر یک طلسم بیهوشی جا خالی داد: سیریوس هر کاری میخوای بکن فقط جلوی اسنیپ ظاهر نشو،
س اسنیپ ؟
سیریوس تا آن لحظه از اسنیپ جز نام او و تصویرهای پیام امروز چیزی نشنیده بود. امارون آنقدر استاد سابقش را میشناخت که حتی از پشت نقاب مرگخواران او را تشخیص دهد مطمئن بود که برای اسنیپ شباهت سیریوس با هری کافیست تا به او صدمه بزند از طرفی پسر خوانده ی او آنقدر کله شق بود که اگر در همان لحظه کسی اسنیپ را به او معرفی میکرد مستقیماً به سراغش برود تا در نبود هری جبران گذشته را برای او بکند و حدس رون درست بود. سیرویوس همانطور که نگاه جستجوگرش را روی مبارزین میچرخاند پرسید: اون
حرومزاده کجاست... ؟
قبل از اینکه مرد جوان فرصت کامل کردن سوالش را داشته باشد رون به سمت مرگخواری دویده بود تا چند متر آنطرف تر از چارلی، با زن درشت هیکل بد قیافه ای که زمانی همکلاسی دوران مدرسه اش محسوب میشد
درگیر شود.
کمتر از بیست دقیقه از ورود مرگخواران به وزارت خانه میگذشت. طبقه ی ورودی تقریباً متلاشی شده بود. دیوار غربی وزارت خانه که محل قرار گرفتن شومینه ها بود کاملا فرو ریخته بود. روی تمام دیوارها آثار سوختگی و انفجار ناشی از برخورد طلسمهای پیاپی به چشم میخورد و خون افراد به اطراف پاشیده شده بود. از حوضی برادران جادویی چیز زیادی نمانده بود چرا که برخورد مکرر طلسمها، مجسمه ها را غیر قابل تشخیص کرده بود؛ و زمین مملو از خرده سنگ ها و جای سوختگی بود. جسد مردی که نزدیک باجه ی کنترل چوبدستی بر زمین افتاده بود کاملا سوخته بود. کمی آنطرف تر پیکر زنی افتاده بود که سرش کاملا متلاشی شده بود همان عفریته ای که طلسم کینگزلی ناکارش کرد. خشونت نبرد هر لحظه بیشتر میشد. با این حال
هنوز هم مرگخوارها نتوانسته بودند به طبقات بالا راه پیدا کنند افراد وزارت خانه از جان مایه گذاشته بودند.
زن چهل و دو، سه ساله ای که شفادهنده به نظر میرسید تحت محافظت چند کاراگاه به سرعت مشغول درمان
سرپایی عده ای از مجروحین بود که هنوز قادر به ادامه ی مبارزه بودند. بعد از اینکه استخوان کتف کینگزلی را
جا انداخت، به سراغ ارنی مک میلان رفت که وضعیتش کمی وخیم تر به نظر میرسید. اما قبل از اینکه چوبدستی اش را حرکتی بدهد فرد و جرج بدن مجروح زنی را به او رساندند: خونریزیش شدیده
" و " چه از:
در
خبر ۹
سNS
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
ربکا بلافاصله ارنی را کنار زد نگاه سریعی به زخم زن جوان که از کتف تا سینه اش ادامه داشت کرد، همانطور که زخم را بررسی میکرد با صدایی مملو از نگرانی پرسید: چارلی حالش خوبه؟
جرجع از همانجا مرگخواری را هدف قرار داد: هنوز هم میتونه مرگخوارها رو کله پا کنه.
در همان حال نگاهش به قسمت خاصی از محلی درگیری افتاد. دیدن خواهر زاده اش درست در وسط مبارزه
چندان او را خوشحال نمیکرد.
سیریوس مشغول مبارزه با دختر جوانی بود که به سن و سالش میخورد هنوز دانش آموز هاگوارتز باشد. در همان حال پایش روی چیزی لغزید بی اختیار نگاهش را برگرداند و از دیدن آنچه زیر پایش بود به خود لرزید.
- چیکار میکنی؟
رابرت برای دفاع از دوستش فریاد زد.
دخترک با دیوار راهرو بر خورد کرد و از هوش رفت رابرت که حریف را از سر راه برداشته بود گفت: حواست کجاسی مرد؟
وضعی مشابهی پیدا کرد.
- خدای من!
دیدن جسد نویل لانگ باتم برای چند لحظه دو جوان را شوکه کرد. تمام شکمش سرتاسر شکافته بود و اندام داخلی بدنش بر روی زمین همان چیزی بود که پای سیروس را لغزانده بود. با تکانی ناگهانی مرد جوان هرچه در شکم داشت بالا آورد. رابرت مجبور شد شرایط بد خودش را ندیده بگیرد. برگشت تا هم از سیریوس دفاع کرده باشد و هم نگاهش به بدن غرق در خون نویل نیوفتد اما آنچه روبروی او بود منظره ی هولناکی بود که باعث شد
از ته دل خوشحالی باشد که نانسی را با خود به اینجا نیاورده.
نوک نیزه ای که در دست مجسمه ی جادوگر سپید پوشی در کنار راهرو قرار داشت از شکم مرگخواری رد شده بود و از طرف دیگر بیرون زده بود ولی او هنوز زنده بود و زجر میکشید.
فریاد چارلی را از چند متر آنطرف تر شنید: باید عقب نشینی کنیم... سیریوس ... رابرت... برین بالا سS ۷۴ | چه از:
هلال
حلال حجار
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
رابرت با حرکت سریع چوبدستی اش مجروحی را به سنت مانگو فرستاد: نمیتوانیم اینجا ولشون کنیم.
مرد کوتاه قد و خپلی که سیریوس میدانست از اعضای محفل است به سرعت جواب داد: ولشون نمیکنیم... ما اینجا هستیم... برین بالا پسرا. بذارین خیال ما هم راحت باشه.
سپس به سوی انتهای سالن که محل اجتماع مرگخواران بود دوید.
دختری که به دیوار برخورد کرده بود تکانی خورد سیریوس چوبدستیش را به سمت او گرفت ولی قبل از اینکه وردی اجرا کند دخترک به حرف آمد: اینجا کجاست ... وای خدای من تو...
چهره ی این دختر برای سیریوس آشنا یوود ولی فقط می دانست که از گروه ریونکلاو است و احیانا یک یا دو سال کوچکتر.
رابرت فریاد زد: زود بگو اینجا چه غلطی میکنی؟
- من ... من نمی دونم!
- له جی لیمنس
این صدای سیریوس بود که به ذهن او نفوذ کرد. چند ثانیه بعد مرد جوان از جا بلند شد ولی چوبدستی اش همچنان دختر را نشانه گرفته بود.
- نه! نه خواهش می کنم با من کاری نداشته باشی هر کار بگی می کنم.
سیریوس اخمی کرد و برای تمرکز چشم هایش را بست.
رابرت با نگرانی گفت: تو که نمی خوای اونو بکشی؟
- نه! و در ذهن با تمام وجود طلسم را اجرا کرد.
اوبلیوبیت
سپس دختر جوان را بیهوش و با طلسم پرتیفیکوس توتالوس را برای قفل بدن اجرا کرد.
در حالی که سیریوس مشغول بود رابرت از راه دور چند نفر از مرگخواران را با طلسم های پی در پی دور نگه می
داشت: بیجناب العشیر بولیس . . . در کالعسر داره نزدیک میشه !
"" : ۸
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
سیریوس به سرعت چند کار انجام داد اول چوبدستی اش را تکان داد و ورق کاغذی ظاهر کرد و به سرعت ورد پورتوس را اجرا کرد ورق پورتکی شده را روی دست دختر گذاشت چند ثانیه بعد نوری درخشید و دختر جوان
بلافاصله زیر لب زمزمه کرد: اسپکتو پاترونوم
زمانی که پرنده ای نقره ای از نوک چوبدستی شلیک شد از جا بلند شد و به سمت رابرت دوید.
- اون مرگخوار نبود متوجه نشدی راب؟ تحت طلسم فرمان بود.
طلسمی از بالای سرش گذشت: اونا این دختر رو تحت طلسم فرمان به وسط جنگ فرستادن من اونو فرستادم به پناهگاه تا بعدا بفهمیم قضیه چیه شاید بدرد بخوره. برای دابی هم پیغام فرستادم. اون مواظبشه
رابرت پراند: خوشگل هم بود بذار سلینا بفهمه
- نه تور و خدا!
کمی آنطرف تر سوزان با یک طلسم قدرتمند حریفش را به شدت به عقب پرتاب کرد. مرد با سر با دیوار
خشونت بار سوزان همیشه مهربان بیش از حد عجیب بود. اگرچه هر دو نفر از مهارت او در مبارزه هم غافلگیر شده بودند. سوزان دومین حریفش را از دور خارج کرد و بلافاصله رو به دو مرد جوان فریاد زد:
- شما دوتا اونجا نمونین باید عقب بکشیم!
هیاهویی در اطراف دیوارهای ریخته ایجاد شده بود به نظر میرسید مدافعین از چیزی وحشت کرده اند. در عوض مرگخوارها جانی دوباره گرفته بودند.
صدای ماتیاسی فرومر از گوشه ای فریاد زد: اسمشونبر اینجاس... اسمشو نبر اومده!
این مسئله مرگخوارها را به هیجان آورده بود. در عوض مدافعین حسابی دست و پایشان را گم کرده بودند. لوپین از گوشه ای فریاد زد: رابرت... بر و بالا. به دورا بگو نیروی دوم دفاعی رو بفرسته.
ورود ولدمورت وزارت خانه را به کشتار گاهی از مدافعین تبدیل کرد. مرگخوارها که از همان ابتدا هم برتری نفری داشتند حالا با نیرویی فوق العاده میجنگیدند. دیدن این صحنه باعث شد که سیریوس و رابرت به هیچ وجه جم
کس
; ۹ . " چه
هلال
حلال حجار
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
حاضر به اطاعت از دستور ریموس نباشند و تنها زمانی که چارلی به زور آنها را به طرف آسانسور هل داد و شخصا دکمه ی آن را زد مجبور به ترک آنها شدند.
سرانجام درهای آسانسور باز شد در لحظه ی اول مجبور شدند در برابر چندین طلسم رنگارنگ از خود دفاع کنند تا زمانی که فریاد زنانه ای به گوششان رسید: رابرت! اینجا چیکار میکنی؟
جوان مو بنفش نگاه سریعی به چهره ی غضب آلود مادرش کرد و توضیح داد: بابا مارو فرستاده بالا... اون پایین اوضاع بدجوری خرابه.
و پشت سر سیریوس از آسانسور خارج شد. دو طرف راهرو پر از کاراگاهان مسلحی بود که با چوبدستی هایشان
ان دو را نشانه رفته بودند.
مرد سفید مویی که شنل سبز تندی پوشیده بود و آرم ویزنگاموت روی سینه اش خودنمایی میکرد رو به تانکس
کرد: مطمئنی این پسر ته؟
تانکس نگاه مختصری به رابرت کرد: معلومه که مطمئنم !
- اما من مطمئن نیستم... پسر تو الان باید خونه باشه ...
رابرت به تندی توضیح داد: ما یه پیغام اضطراری دریافت کردیم و خودمون رو رسوندیم وزارت خونه.
- اما این هویت تو رو ثابت نمیکنه. میکنه تانکسی؟ چیزی بگو که هویتت رو ثابت کنه جوون.
تانکس ابرویی برای رابرت بالا انداخت: رابرت... هفته ی پیش اون روزی که اومدی خونه... من زیر متکای تو چی پیدا کردم؟
رنگ رابرت به سرعت پرید. به دلیل خاصی نگاه سریعی به سیریوس که کنجکاوانه نگاهش میکرد کرد و با خشم زمزمه کرد: مامان... جای بهتری پیدا نکردی؟ حتما باید همین حالا این سوال رو بپرسی؟
تانکس خیلی جدایی جواب داد: جواب سوالی رو بدد
رنگ چهره ی رابرت سرخ شد. با صدایی در حد زمزمه گفت: یه عکس
تانکس سری تکان داد: عکسی کی ؟
- مامان!
| نت "
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- جواب منو بده راب
رابرت آهسته قدمی از دوستش فاصله گرفت. در حالیکه خودش را برای طلسم شدن آماده میکرد زمزمه کرد: نانسی
خیلی ناگهانی سیریوس از جا پرید: تو چیکار کردی؟
چوبدستی مرد جوان به سرعت بالا آمد. تانکس به سرعت اخطار داد: کافیه پسرا... الان وقت چوبدستی کشیدن نیست سیریوس ... الیور... من هوییت جفتشون رو تایید میکنم.
مرد که الیور نام داشت دستری تکان داد و رو به دو مرد جوان پرسبیل: ریمونس پیغامی نداد؟
سیریوس چشم غره ای به دوستش رفت: گفت نیروی دفاعی دوم رو بفرستین کمکشون... اما باید برای همه چی آماده باشین. ولدمورت اون پایینه... و مرگخواراشم بدجوری دارن میجنگن... ما به کمک احتیاج داریم... هر لحظه
مردی که سمت چپ تانکسی ایستاده بود و موهای جوگند میشی را دم اسبی بسته بود با شنیدن این حرف به سرعت برگشت و رو به گروه بزرگ کاراگاهان پشت سرش فریاد زد: شنیدین چی گفت؟ ... میریم پایین
هیاهویی برپا شد و حدود صد کاراگاه تازه نفس که به خط در گوشه ی سالن ایستاده بودند هیجان زده از راه
سرت میاره؟
چهره ی رنگ پریده ی رابرت، سیریوس را مطمئن کرد که یک برگ برنده به دست اورده... با این حال میدانست
که رابرت بیشتر نگران عکس العمل خود او بوده.
الیور قبل از اینکه به سمت مکان تایین شده اش برود رو به تانکسی کرد و پرسید: با این دو تا چیکار میکنی؟ نمیخوای که بذاری جلوی دست و پا رو بگیرن؟
تانکس رو به دو مرد جوان دستور داد: دنبال من بیاین
پیش از اینکه سیریوس عکس العملی نشان دهد رابرت به دنبال مادرش دوید. تانکس دو جوان را از دو راهروی پر از نگهبان عبور داد و به سمت در بسته ای که چهار نگهبان جلوی آن نگهبانی میدادند برد. نگهبانها با دیدن تانکس با آوردن چوبدستی به مقابل صورتشان به مقام ارشدشان احترام گذاشتند اما از سر راه کنار نرفتند.
۱ تا
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
تانکس به مرد ریشویی که جلوی در ایستاده بود و به نظر میرسید ارشد بقیه باشد رو کرد و گفت: والتر به جناب
وزیر بگید میخوام ببینمشون
مرد سری به علامت احترام تکان داد. سه ضربه به در زد و وارد شد. کمتر از یک دقیقه بعد بیرون آمد و رو به تانکس کرد: جناب وزیر شما رو می پذیرن
دو مرد جوان پشت سر تانکس وارد اتاقی شدند که در آن مرد حدودا چهل و پنج، شش ساله پشت میزش نشسته بود و سرش را بین دستانش گرفته بود. به محض ورود آنها سرش را بالا آورد و چهره ی درمانده اش همان حالت جدی و همیشه متکبر پرسی ویزلی را به خود گرفت. نگاهش از تانکس به روی رابرت چرخید که
موهای بنفشش نسبت نزدیکش را با تانکس بر ملا میکرد و روی صورت سیریوس ثابت ماند. چشمان قهوه ایش
از شگفتی گشاد شدند و دهانش از حیرت باز ماند. اگر در مراسم دفن هری شرکت نکرده بود میتوانست قسم بخورد که هری پاتر زنده شده. برای لحظه ای این امید پرسی را به شعف آورد اما زمانی که ذهنش آرام گرفت بیاد آورد که دوست قدیمی برادرش در صورت زنده ماندن حداقل بیست سال بیشتر از این جوان سن خواهد
داشت.
برای سیریوس زیاد سخت نبود که این مرد را بشناسد اگر چه تنها یکبار در زندگیش او را دیده بود. آنهم زمانی که شرایط روحیش به طرز دیوانه کننده ای خراب بود و دایی نازنینش حتی در همان یک بار کوچکترین توجهی به نانسی و سیریوس که تنها چند ساعت از مرگ مادر و خواهرشان میگذشت نکرده بود... اما مطمئن بود که اشتباه نکرده اگر عکسی را که در اتاق خواب قدیمی آرتور یافته بود ده، بیست سال پیرتر میکرد کاملا به پرسی شباهت داشت. با این حال پرسی برای مرد جوان کاملا غریبه بود. از آنجایی که از تنها برخوردش با او خاطره ی
جالبی نداشت با حالتی خصمانه نگاه خیره ی پرسی را جواب داد.
تانکس نگاهی به چهره ی سردرگم پرسی کرد و بدون هیچ مقدمه ای توضیح داد: پسرم رابرت و دوستش
سیار بوسی ...
بعد رو به دو مرد جوان کرد و بدون پرسیدن نظر پرسی دستور داد: همینجا بمونین پسرا
پرسی نگاهش را از چشمهای قهوه ای روبرویش برداشت: میتونی بری تانکسی... مطمئن باشی مراقبشونم.
سیریوس خشمی را که از اعضای محفل داشت خالی کرد: فکر کنم متوجه نشدین... ما احتیاجی نداریم کسی ازمون مراقبت کنه. اگر هم الان اینجاییم برای اینه که چاره ای نداریم.
- واقعا؟
۲ تا
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
تانکس بدون توجه به بحثی که بین دایی و خواهر زاده در حالی ایجاد بود از در بیرون دوید.
- شنیده بودم خیلی شبیه پدرتی اما باورم نمیشد... اونم همیشه تو کارایی که بهشی مربوط نبود سرک میکشید.
سیریوس حرکت تهدید آمیزی به چوبدستیشی داد: تو رو نمیدونم اما جنگ اون پایین به من خیلی هم ربط
داره... تمام خوانواده یک مکسر اون پایینن.
- جدی؟ پس چرا تو این بالایی؟
سیریوس به تندی جواب داد: چون میدونم که ولدمورت پاشی به اینجا باز میشه. اومدم که انتقام مادرم رو
بگیرم... میشناختیش مگه نه؟ احتمالا خواهرات نبود؟
نیش کلام سیریوس کار خودش را کرد پرسی با خشم چوبدستی اش را کشید بلافاصله زمین لرزید و صدای انفجاری دیگر به دو مرد یادآوری کرد که در چه موقعیتی قرار دارند. از راهروهای بیرون فریاد و هیاهوی مبارزه اوج میگرفت. قبل از اینکه پرسی فرصتی برای اعتراض کردن داشته باشد، دو مرد جوان نگاه سریعی رد و بدلی
کردند و همزمان با هم از دفتر وزیر بیرون دویدند.
از جلوی محافظان گذشتند و با بیشترین سرعت ممکن دو راهروی پر از محافظ را رد کردند و خود را به راهرویی رساندند که در آن چهلی، پنجاه کاراگاه ورزیده با وحشت و نگرانی په آسانسور قدیمی که تلقی و تلوق کنان بالا می آمد نگاه میکردند.
رابرت به موقع خودش را در پناه دیوار کشید تا از چشم مادرش دور بماند: اگه قرار باشه مبارزه کنیم اینجا یا اونجا فرقی نمیکنه.
سیریوس سر تکان داد و با درماندگی فکری را که در یک ساعت گذشته بارها به ذهنش خطور کرده بود بر زبان راند: کاشی سام اینجا بود... میگی چیکار کنیم؟
درهای آسانسور باز شد، ریموس لوپین قبل از هر کاری سپری دور افراد کشید و چه به موقع طلسم های کارگاهان را بدین وسیله دفع کرد سپس در حالی کاراگاه مجروحی را به دوش میکشید از آسانسور بیرون آمد. اگرچه وضعیتش نشان میداد صدمه دیده اما نشان ظاهری ای از زخم روی بدنش دیده نمیشد فرد و جرج نیز پشت سر او به سرعت کمک کردند و زخمی ها را خارج کردند.
رابرت از جمع بیرون دوید و فریاد زد: بابا حالت خوبه؟
- من طوریم نیست به بقیه کمک کنید.
۳ تا
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
رابرت نگاه سریعی به دور و بر خود انداخت و وقتی متوجه شد که مادرش او را ندیده و جای دیگریست خیالشی راحت شد سپس ریموس برگشت، نفس عمیقی کشید چوبدستیش را به سمت آسانسور گرفت، پای عقب را ستون قرار داد و طلسمی را برای اولین بار در مبارزه با صدای بلند فریاد زد: اکسپولسو
طلسم انفجاری آسانسور را که قصد پایین رفتن داشت متلاشی کرد و باعث سقوط آن شد.
ریموس نفس راحتی کشید: این اون عوضی ها رو تا مدتی معطل می کنه تا ما زخمی ها رو پناه بدیم.
سپس با صدای بلند رو به دسته کارگاهان فریاد زد: فقط چند دقیقه وقت داریم الان تنها راهشون راهرو هاست همه برن سر پستاشون و شما دوتا اینجا جاتون نیست زود برین پیش محافظای دفتر وزیر
- اما ...
ریموس دستور داد: با من کل کل نکن رابرت
سپس شتابان به سوی راهروها دور شد.
راهروها با بیشترین طلسم های محافظتی پشتیبانی میشد اما سیریوس میدانست که وقتی اون سمت قضیه پای لرد سیاه وسط باشد همه چیز فرق می کند.
صدای چند انفجار بگوش رسید و با خروج اولین مرگخوار از راهروی پله ها رگبار طلسمهای مدافعین باریدن گرفت.
دو طرف مبارزه با بیشترین سرعت ممکن طلسمهایشان راحواله ی یکدیگر میکردند.
رابرت نگاه هراسانی به مادرش کرد که طلسم اولیه را با سپری طلایی دفع کرده بود و حالا با مهارتی قابل تحسین با دو مرگخوار مبارزه میکرد. آن طرف تر ولدمورت یک تنه با الیور پیر و چهار کاراگاه همراهش مبارزه میکرد. گویی اصلا به طلسم های آنها توجهی نمی کرد سپری به دور خود کشیده بود و راه دفتر وزیر را در پیش گرفته بود و هر از چند گاهی برای رفع مزاحمت طلسمی می فرستاد و همان کافی بود تا داغی بر سینه ی
خانواده ای بنشیند.
برای لحظه ای نگاه دو دوست در هم پیوند خورد. هیچ کدام حرفی از افکار شومی که در سر داشت به دیگری نمیزد. سیریوس به این نتیجه رسید که زمان مراعات کردن به سر رسیده. اگر پدرش اینجا بود مطمئناً درس خوبی به این قاتلین میداد... و او به هیچ وجه خیال نداشت پدرش را ناامید کند.
: eت "
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
اولین پرتو آبی رنگ طلسم سیریوس، شنل مرگخوار قد بلندی را به آتش کشید. مرد مرگخوار به سرعت چوبدستی اش را به سمت شنلش گرفت تا با آب آن را خاموش کند اما این کار درست همان نتیجه ای را داشت که ریختن نفت در آتش... با شعله کشیدن ناگهانی شنل، مرگخوار وحشت زده برای بیرور آوردن شنل از تنش تلاش کرد اما بی فایده بود. لباس خیال جدا شدن نداشت. چند ثانیه بعد هنگامی که مرد مرگخوار از ترسی شعله ها فریاد میکشید و در شلوغی راهرو میدوید آتش جادویی به چند مرگخوار دیگر هم سرایت کرد. دومین طلسم مرد جوان مستقیما به سینه ی یکی از دو مرگخواری که با کاراگاه مو دم اسبی مبارزه میکرد برخورد کرد. به
طور ناگهانی مرگخوار شروع به فریاد کشیدن کرد.
پوست بدنش به سرعت رنگ می باخت و چروک میشد. طلسم جذب انرژی با سرعتی فوق العاده انرژی مرگخوار را بیرون کشید. سیریوس با وحشت به نتیجه ی کارش نگاه میکرد او قبلا هرگز این طلسم را روی کسی اجرا نکرده بود چرا که پدرش تاکید کرده بود که این طلسم میتواند کشنده باشد. مرگخوار چند بار دست و پا زد و
اگر رنگی در صورت سیریوس مانده بود با دیدن این منظره پرید. او هرگز قبل از این لحظه کسی را نکشته بود وحشت غریبی را بر سینه احساس می کرد درست ثانیه ای بعد با افتادن یکی از کاراگاهان کنارش به خود آمد خیلی ناگهانی متوجه چیز دیگری شد که هری بارها تکرار کرده بود. اینجا میدان مبارزه است و برای زنده ماندن
باید جنگید اما این هم نتوانست ضربه ای که در سینه حس می کرد از بین ببرد.
آنطرف تر رابرت روش کم خشونت تری را برای مبارزه انتخاب کرده بود. در جای مناسبی سنگر گرفته بود و هر مرگخواری را که از جلویش رد میشد با طلسم فرمان جادو میکرد و آنها را به جان همکارانشان میانداخت. در این میان هر از گاهی به داد افراد وزارت خانه میرسید و دورادور مراقب بود که کسی به مادرش نزدیک نشود. چنین فردی معمولا سرنوشت خوبی نداشت چرا که بدترین طلسمهای مرد جوان نصیبش میشد. رابرت قدرتمند بود و خون گرگینه ای که در رگهایش وجود داشت باعث میشد که قدرت طلسمهایش بسیار قوی تر از بقیه باشد. با این حال ده دقیقه بعد زمانی که رابرت مشغول دوئل پایاپای با مرگخوار کوچک اندامی بود برای چند
لحظه از مادرش غافل شد و لحظه ای بعد با فریادی ناگهانی بدن غرق در خون تانکس روی زمین افتاده بود.
مرگ جوان وحشت زده فریاد کشید: مامان...
اینکه چطور از بین سه مرگخوار گذشت و خودش را به تانکس رساند را هرگز بیاد نمی آورد. اگر چه سیریوس تا آخر عمرش آن لحظه را فراموش نمیکرد. غیر ممکن بود که رابرت لوپین اینطور وحشیانه به کسی حمله کند. سه طلسم پیاپی از چوبدستی مرد جوان خارج شد و هرکدام یک مرگخوار را به خاک و خون کشید. زمانی که به
مادرش رسید زانو زد و سر او را در اغوش کشید: مامان... حالت خوبه؟
ح حا "
سS
از:
فدرال
حلال حجار
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
تانکس به آرامی چشمانش را باز کرد. دیدن رابرت در وسط معرکه نگرانش کرد: راب! اینجا چیکار میکنی؟ برگرد تو اتاق وزیر
رابرت بی توجه به دستور مادرش، دستش را زیر بازوی او انداخت و تانکسی را که حالا از هوش رفته بود به دوشی کشید سپس همانطور که سیریوس از عقب او را پشتیبانی میکرد مادرش را به سمت مدافعین برد.
:k:k : Bk s; 3 || : * {& 88
هری و دراکو درست جلوی ورودی وزارت خانه ظاهر شدند. آنچه روبه رویشان بود منظره ی نیمه ویرانه ای از ساختمانی بود که زمانی باشکوه ترین ساختمان جادویی در کل انگلستان شناخته میشد. از آنجا که طلسم های محافظ به طور کامل در هم شکسته بود ساختمان با مشنگ های کنجکاو و حیرت زده محاصره شده بود. هری به زور چند نفر را از سر راهش کنار زد، از روی سنگ های دیوار در هم شکسته عبور کرد و جلوتر از دراکو وارد فضای اشنای وزارت خانه شد. اینجا هیچ شباهتی به انچه هری از وزارت خانه به یاد می اورد نداشت. دیوارهای مرمری از زخم برخورد طلسم های مختلف سوخته و ترک برداشته بودند. بیشتر تابلوهای نفیس روی دیوار سوخته و ترک برداشته بود... حوض برادران جادویی که زمانی نماد قدرت و اقتدار وزارت خانه بود تقریباً متلاشی شده بود. بدنهای کشته ها و زخمی های قابل شمارش نبود. در نهایت حیرت هری متوجه نیروهای امداد مشنگی شد که لابه لای زخمی ها به این طرف و آن طرف میدویدند و سعی میکردند به مجروحین کمک
کنند هر چند دقیقه یکبار با صدای بلندی چند نفر از شفا دهندگان سنت مانگو جلوی ورودی ها ظاهر می شدند
و برای کمک به زخمی ها با بیشترین سرعت ممکن وارد عمل میشدند.
- هری!
صدای زمزمه ی حیرت زده ی دراکو، هری را که با دهان نیمه باز به مناظر اطرافش نگاه میکرد به خود آورد. در میان زخمی هایی که روی زمین افتاده بودند پیکر مجروح رون و سوزان را میتوانست ببیند. قفسه ی سینه ی رون سرتاسر باند پیچی شده بود و دست راستش از گردنش آویزان بود، مچ پای چپش به نظر در رفته می آمد. سوزان تقریباً بیهوش بود و کمی آن طرف تر ارنی مک میلان به خود میپیچید. از خون روی لباسش مشخص بود که زخم عمیقی هم روی پایش دارد.
وحشت زده خودش را به دوستانش رساند: شماها حالتون خوبه؟
رون که همچنان در حال تلاش برای برخاستن و ملحق شدن به جمع مبارزین بود با دیدن هری تلاشش شدت
گرفت: سام... باید جلوشو بگیری... همین الان رفت بالا...
سوزان چیزی را که رون از گفتنش وحشت داشت بر زبان آورد: سیریوس و رابرت هم اونجان!
ح
 
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- چی؟
هری تقریبا نعره کشیده بود. رون همانطور که سعی میکرد روی پای مجروحش بایستد و با هری همراه شود توضیح داد: اونا اومدن اینجا... نمیتوانستیم برشون گردونیم... فکر کردیم بالا امن ترین جاسی.
ربکا به زحمت رون را سر جایش نشاند: یه دقیقه آروم بگیر رون.... بذار پاتو درست کنم ... و این زخم لعنتی رو ببندم بعدش میتونی هر جهنمی که دوست داشتی بری...
هری معطل نکرد با بیشترین سرعت ممکن به سمت در آسانسور دوید و زمانی که آنرا متلاشی شده یافت مسیرش را به سمت راه پله ها تغییر داد. صدای نفس نفس زدن دراکو را در پشت سرش میشنید. بدون اینکه متوقف شود فریاد زد: همین جا بمون و به بقیه برسی دراکو
- اما...
- شنیدی چی گفتم... مشنگا نباید اینجا باشن اونم وقتی که یه گله مشنگ کشی حرفه ای دارن اینورا ولی میگردن. ربکا هم به کمک احتیاج داره
در همین زمان فریاد رون از پشت سر بلند شد. ربکا پایش را جا انداخته بود.
شنیدن خبر بودن سیریوس در وزارت خانه آنهم درست در جایی که هدف نهایی دشمن بود و ولدمورت مستقیم به انجا می رفت او را به وحشت انداخته بود. تصور انچه که ممکن بود ببیند تنش را به لرزه می انداخت. با این حال زمانی که با بالای پله ها رسید کاملا غافلگیر شد. منظره ی راهروی بزرگ پیش رویش خبر از نبردی عظیم میداد. اینجا و انجا هنوز درگیری ادامه داشت و سر و صدایی که از راهروهای مجاور به گوش میرسید نشان میداد که نبرد هنوز به پایان نرسیده. چشمانش با هراس روی مبارزین میچرخید اما اثری از رابرت و سیریوس نبود. قلب هری میدانست که آن دو را در کجا میتواند پیدا کند. رو به مرد جوانی که دو متر آن طرف تر مبارزه
میکرد فریاد زد: ولدمورت کجاس؟
مرد جوان همانطور که به سختی طلسم حریفش را منحرف میکرد فریاد زد: رفت دفتر وزیر...
هری با حرکت سریع چوبدستی اش حریف مرد جوان را از پا انداخت. بلافاصله حرکتی به چوبدستی اش داد و با انفجاری چند مرگخوار را که راهش را سد کرده بودند نقش زمین کرد. سریعا خود را نامرئی کرد و تا انتهای راهرو چند مرگخوار دیگر را لت و پار کرد و تنها طلسمی که به لباسش برخورد کرد جذب زره مورگانا شد.
: 88 :* :: *:* :: * { :: 83 :8* :: *
۱۹۷۴ ح
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
با اوج گیری درگیری در راهرو، نیروهای وزارت سحر و جادو به سمت اتاق وزیر عقب نشینی کردند. رابرت و سیریوس همانطور که با کمک هم تانکس را عقب میکشیدند خودشان را به دفتر پرسی رساندند. نگهبان دفتر با دیدن وضعیت ساحره ی مو بنفش، بلافاصله در را باز کرد و آن دو بی هیچ سوال و جوابی وارد شدند.
صدای در باعث شد که پرسی بار دیگر سرش را از روی دستش بردارد. همانطور که عینکش را صاف میکرد نگاهی به تازه واردین انداخت و از دیدن چهره های وحشت زده ی دو مرد جوان و بدن بیهوشی تانکسی لحظه ای متحیر ماند. بعد جلو دوید حرکتی به چوبدستی اش داد تا جایی برای استراحت زن مجروح فراهم کند.
در چوبی کوچکی که بی نهایت قدیمی به نظر میرسید روی دیوار ظاهر شد. دور و بر قاب در پر از کنده کاری هایی بود که باستانی به نظر میرسید. پرسی جلو رفت و در را باز کرد: بیارینش تو...
اتاق کوچکی بود که بیشتر به یک پناهگاه دنج شباهت داشت. با یک میز تحریر. یک مبل راحتی و دو سه صندلی و یک کتابخانه ی کوچک
در زمانی که دو جوان اتاق را بررسی میکردند پرسی تنها مبل اتاق را به تخت خوابی راحت تبدیل کرد. بعد از آن به سرعت از کنار دو مرد جوان که تانکس را روی تخت میخواباندند گذشت و به سراغ یکی از کشوهای میز تحریرش رفت. لحظه ای بعد با شیشه ی کوچکی حاوی معجونی سرخ رنگ بازگشت. چوب پنبه ی سر بطری را برداشت و آن را به دهان تانکس نزدیک کرد. به آرامی و با دقت جرعه ای از معجون را در دهان او ریخت و زمانی که مطمئن شد او معجون را بلعیده لبخندی بر لبش شکل گرفت: هر زخمی که داشته باشه با این معجون خوب میشه... بیاین بریم بیرون و این در رو مخفی کنیم. این طوری براش امن تره... شماها هم میتونین به من
بگین اونجا چه خبره
سیریوس سری به تایید تکان داد اما رابرت از کنار مادرش تکان نخورد: شما مطمئنین که حالش خوب میشه؟
پرسی که تازه متوجه شدت نگرانی مرد جوان شده بود همانطور که دستش روی دستگیره ی در بود پاسخ داد: البته ... اون معجونی که بهش دادم یه نوش داروی فوق العادس. البته حالا که فکرشو میکنم برای هر دوتون
بهتره پیشش بمونی، من و سیریوس هم با هم یه گپی میزنیم.
زمانی که سیریوس به دنبال پرسی از در خارج شد، مرد مو قرمز حرکتی به چوبدستی اش داد و در را ناپدید کرد، در همان حالی در جواب نگاه کنجکاو همراه جوانش توضیح داد: اون اتاق یه مخفیگاه باستانیه که صدها سال پیش برای نجات جان وزرا ساخته شده... جادوهای فوق العاده قدرتمندی که روش گذاشته شده، خیلی
با احا "
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
خوب از ساکنانش مواظبت میکنه. اگه اون بیرون اوضاع بیشتر از اینی که هست بدتر شد... بهتره تو هم بری
پیش دوستت
در همین زمان در باز شد و کاراگاهی که موهای دم اسبی داشت، نفس زنان وارد شد: جناب وزیر ... اوضاع بهم
پرسی روی صندلیش نشست: پس بلاخره وقتش رسید... حق با رون بود... ازت ممنونم آنتونی
آنتونی گلدستاین با نگرانی به پرسی نگاهی کرد: قربان شما باید از اینجا برین. اون ممکنه هر لحظه بر سه
پرسی نگاهش را از معاونش برداشت. انکار نمیکرد که نگران بود اما ... او ماهها قبل تصمیمش را گرفته بود: راهی وجود نداره آنتونی... این دفعه ی سومه
چشمهای آنتونی از وحشت گرد شد. همیشه میدانست که همکار قدیمی اش آدم جاه طلب و لجبازی است اما تصورش را نمیکرد که این مشکل در او تا این حد زیاد باشد: میخوای چیکار کنی؟ بذاری بیاد بکشد ت؟
- چاره ی دیگه ای هم دارم؟
- آره ... برو... از اینجا برو... ما در هر حال حریف اون نمیشیم... با یه رمز تاز جونت رو نجات بده
- میدونی که این کار و نمیکنم. نمیخوام مثل یه ترسو بمیرم.
- اوه آره ... میخوای یه مرگ قهرمانانه داشته باشی؟
سیریوس نتوانست جلوی کنجکاویش را بگیرد: چرا باید کشته بشه؟ اون میتونه یه جای امن قایم بشه...
و نگاهی به دری که چند لحظه قبل در میان دیوار ناپدید شده بود کرد. پرسی مختصر جواب داد: نمیشه... این
دفعه نمیشه... دفعه ی سومه
- دفعه سوم چی؟
آنتونی نگاه سریعی به سیریوس کرد. به نظر میرسید که در جواب دادن به این سوال تردید دارد. او مرد جوان را بارها در خانه ی هری و بعدها در پناهگاه دیده بود و شاید شباهت فوق العاده ی او به پدرش، معاون وزیر را قانع کرد که جواب سوالش را بدهد: چیزی راجع به قانون سه برخورد شنیدی؟
جم
۹ تا
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
و چون سکوت مرد جوان را دید ادامه داد: سه بار شکست دادن وزارت خونه قدرت رو رسماً به ولدمورت
میرسونه. این دفعه ی سومه و چون فرار مساوی با قبول شکسته این آقا میخواد اینجا بمونه و مثل یه مرد بمیره.
- چی ؟ اما...
نگاه حیرت زده ای به پرسی کرد. دیگر یقین داشت که او یک دیوانه است. پرسی که متوجه نگاههای مرد جوان
شده بود مختصر جواب داد: من فرار نمیکنم...
درست در همین زمان زمین لرزید و صدای انفجاری از بیرون دفتر خبر از فرو ریختن دیواره ی طلسمهای محافظ داد. آنتونی نگاه سریع با پرسی رد و بدل کرد و قبل از اینکه از در بیرون بدود فریاد زد: برو پرسی... از اینجا برو
به محض اینکه در دفتر را باز کرد، پرتو سبزی درخشید و جسد آنتونی گلدستاین با صدای بلندی بر زمین افتاد.
- نه. لعنتی!
سیریوس و پرسی هر دو از جا پریدند. شنلی پوش لاغر اندامی که در استانه ی در ایستاده بود پایش را روی بدن
معاون سابق وزیر گذاشت و وارد شد. چشمهای سرخش دور اتاق را جستجو کرد و روی دو مرد متوقف شد
برق سرخ رنگ و شیطانی نگاهش بار دیگر وحشت را در دل میزبانانش پدید آورد. اما چیزی هم در آن اتاق بود که توجه او را به خود جلب کرده بود. نگاه ولدمورت ناخواسته روی سیریوس متمرکز شده بود. با نگرانی سراپای مرد جوان را برانداز کرد و زمانی که چشمان قهوه ای و پیشانی بدون زخم او را دید تازه بیاد آورد که این پسر، جوانتر از آن است که دشمن قدیمی اش باشد. اگرچه شباهت خارق العاده ای به او داشت. مخصوصا اینکه بدون
ترس نگاه پر خشمش را به چشمان او دوخته بود و چوبدستی کشیده اش آماده ی حمله کردن بود.
پرسی که هیچ از مفهوم نگاههایی که در اتاق رد و بدل میشد خوشش نمی آمد جلو آمد و رو در روی ولدمورت قرار گرفت در همان حال زیر لب زمزمه کرد: عقب و ایستا... سیریوس
ولی سیریوس حاضر به این کار نبود. آرزوی چند ساله اش رو در رویی با قاتل مادرش بود... با این حال حالا
دیگر ذهن ولدمورت از او منحرف شد ۵ بود و تمرکزش را رژی هدف اصلیش قرار داده بود.
نگاه خاصی به حریف مو قرمزش کرد و با لحنی پر کنایه پرسید: برای مردن آماده ای جناب وزیر؟
پرسی با مهارت چوبدستی اش را حرکتی داد و آماده ی مقابله شد. اصلا خیال نداشت که پیروزی را بدون دردسر به حریفش پیش کشی کند: نه به این راحتی!
|
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
در یک چشم برهم زدن سه طلسم پیاپی به سمت حریفش پرتاب کرد. ولدمورت حرکتی دوار به چوبدستی اش داد و سپری که در جلوی چشمانش ظاهر شد سه طلسم را به سادگی دفع کرد با این حال پرسی کوتاه نیامد. قبل از اینکه پرتو سرخ رنگی که ولدمورت به سمتش فرستاده بود را منحرف کند با حرکتی سریع دو نوار نورانی از چوبدستی اش خارج کرد. هر دو نوار در آسمان چرخی زدند و به دور حریف پیچیدند. ولدمورت فریادی کشید برای لحظه ای به نظر رسید که گیر افتاده اما لحظه ای بعد با یک حرکت سریع دو نوار نورانی تبدیل به توده ای از دود شد و اینبار پرتو سبز رنگ طلسم مرگ مستقیم به سمت سینه ی پرسی روانه شد. پرسی با یک حرکت سریع طلسم را منحرف کرد. پرتو سبز رنگ به چلچراغ بلوری بالای اتاق برخورد کرد. بارانی از خرده شیشه بر سر دو مبارز باریدن گرفت. پرسی با مهارت مانور میداد و خیلی سریع جادو میکرد اما قدرت طلسمهایش قابل
مقایسه با آنچه که ولدمورت انجام میداد نبود. با این حال خیلی خوب دفاع میکرد.
ولدمورت غافل گیر شده بود اما براحتی سپر دفاعی را بدور خود کشید با این حال طلسم هیچگاه با سپر برخورد نکرد. ولدمورت ناگهان فریادی کشید و با نگاه به زیر پایش متوجه افعی ای شد که او را گزیده بود مسلماً اگر این مار جادویی نبود هرگز او را نمیگزید.
با جادویی به سرعت مار را ناپدید کرد و با طلسمی به سمت پایش از پیشرفت زهر جلوگیری کرد.
سپس با خشمی فوق العاده به سمت سیریوس برگشت.
سیریوس که تازه خوشحال شده بود از نتیجه ی کمی که طلسمش داد ناامید شد اما بلافاصله فکرش منحرف
- نه !
پرسی که کار سیریوس را تمام شده میدید با دیدن مهارت سیریوس در دفع طلسم نظرش در مورد مرد جوان
بلکلی تغییر کرد.
ولدمورت با خشم چوبدستیش را بلند کرد و با خواندن وردی عجیب ناگهان چندین خفاش با دندان های نیشی بسیار بلند را به سمت سیریوس فرستاد که او را بشدت درگیر مبارزه با آنها کرد.
یک طلسم ارغوانی توجه ولدمورت را به هدف اصلیش جلب کرد.
تا خواست عکس العملی نشان دهد طلسم تقسیم شد و باعث شگفتی ولدمورت شد. جم
گس
| ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
پس از تلاش برای دفع طلسم با پوزخندی به سمت پرسی برگشت: به نظر میاد از وزرای دیگه قوی تر باشی از یه اصیل زاده انتظار دیگه ای نمیره اگرچه خائن به اصالتش باشه.
درگیری چند طلسم دیگر ادامه پیدا کرد و در این میان چندین میز و صندلی، یک گلدان بزرگ و قسمتی از
دیوار متلاشی شد.
در هر حال طولی نکشید که پرسی در برابر مهارت ولدورت تسلیم شد. طلسم ولدمورت خیلی ناگهانی به او برخورد کرد و وزیر را خلع سلاح کرد. چوبدستی پرسی از دستش جدا شد و با قوسی چهارده، پانزده متری آن طرف اتاق روی زمین فرود آمد. با طلسم بعدی وزیر به دیوار میخکوب شد.
لبخندی لبهای بی شکل ولدمورت را مزین کرد. چوبدستی اش را بالا آورد تا کار را تمام کند که سیریوس که به
پرسی قرار گرفت.
اما دبیر شده بود. مرد جوان بی توجه به هشدار جادوگر با تجربه، چند طلسم پیاپی به سمت ولدمورت فرستاد: متاسفم دایی. اما من خیلی وقته که منتظر این عوضیم.
خنده ای شوم لبهای بی شکل ولدمورت را کشید. با حرکت سریع چوبدستی اش سپری ساخت تا طلسمها را از خود دور کند: برای تو خیلی زوده که واسه ی بزرگتر از خودت چوبدستی بکشی بچه، هوس مردن کردی؟
- به همین خیال باش...
مرد جوان عصبانی با اعتماد به نفس کامل چند طلسم پر قدرت را به سمت رغیبش فرستاد. زمانی که ولدمورت
با حرکت سریعی طلسمی از دود ایجاد کرد تا پرتو های طلسم او را ببلعد سیریوس تازه متوجه شد که لقمه را خیلی بزرگتر از دهانش برداشته و با هر طلسمی نمیتوان در برابر او ایستاد.
- کروشیو
برای فرار از طلسم شکنجه گر مجبور شد روی زمین شیرجه بزند. به سرعت غلتی زد و قبل از اینکه روی
پاهایش بایستد با سرعتی استثنایی دو طلسم پیاپی به سمت حریفش فرستاد. عکس العمل نسریع مرد جوان برای لحظه ای ولدمورت را مبهوت کرد. با این حال در برابر ولدمورت او هنوز هم کودکی بود که بی جهت برای مقابله دست و پا میزد. ولدمورت مهارت زیادی داشت. با وجود سرعت معقول دوئل کردن سیریوس هنوز خیلی از او عقب بود با این حال دیگر راه بازگشتی وجود نداشت.
۲
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
حرکت سریع ولدمورت برای منحرف کردن طلسم پسر جوان باعث شد که یکی از دو پرتو طلسم به سقف بخورد و قسمتی از سقف ترک بزرگی بردارد. زمانی که سیریوس سومین طلسم سبز رنگ جادوگر سیاه را منحرف کرد
کم کم موفق میشد اعتماد به نفس از دست رفته اش را باز یابد. حرکت سریعی به چوبدستی اش داد و شعله ی عظیمی از آتش را به سمت ولدمورت فرستاد. آتش سوزان با فشار به سمت ولدمورت رفت و در سر راهش همه چیز را تبدیل به خاکستر کرد... به نظر میرسید که ولدمورت غافلگیر شده. انتظار چنین طلسم پیشرفته ای را
در همین زمان و در نهایت تعجب از دیدن لبخند ولدمورت متوجه واقعیت شد و چهره در هم کشید. ولدمورت داشت با او بازی میکرد: میدونی... انتظار داشتم بهتر از این بجنگی،.. هرچی باشه اسم پاتر رو یدک میکشی... باید اعتراف کنم که پدرت خیلی بهتر از تو مبارزه میکرد. اگرچه آخرش تسلیم شد.
- اون تسلیم تو نشد!
- اوه چرا شد... باید وقتی جلوی من زانو زده بود و التماس میکرد میدیدیشی.
سیریوس به زحمت طلسم شوم را برگشت داد: پدر من به هیچ کس التماس نمیکنها
ولدمورت حرکت ملایمی به چوبدستی اش داد تا با برخورد طلسم به دیوار، مرد جوان را تحقیر کند: واقعا؟ میخوای ببینی؟
چوبدل لستی ولدمورت بالا رفت و سعیر بودنسی آماده یک دفاعی دیگر شد اما جادوگر سیاه جو بدل سستی اش را به سمت سرش گرفت و نوار نقره ای رنگ خاطره ای را از آن بیرون کشید. با یک حرکت سریع چوبدستی، خاطره در روبروی آن ها جانی دوباره گرفت. تصویری از هری که جلوی ولدمورت زانو زده بود.
- غیر ممکنه !
مرد جوان خشمگین بی هوا طلسم قدرتمندی را به سمت جادوگر سیاه فرستاد اما ولدمورت حتی به خودش زحمت مقابله نداد. تنها یک قدم به سمت راست رفت تا طلسم از کنارشی عبور کند. نگاهش را برگرداند تا با تمسخر پوزخندی به حریف جوانش بزند که به نظر میرسید از حرکت او چندان ناراحت نشده و همچنان متمرکز بود. زیر لب زمزمه کرد: همش همین بود؟
در همان لحظه چیزی در مرد جوان توجهش را جلب کرد چشمان قهوه ای اش برقی از پیروزی داشت. خیلی جم ناگهانی سیریوس فریاد کشید: ریفندیو کس
; ۳ چه
هلال
حلال حجار
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
ولدمورت خیلی دیر متوجه اشتباهش شد. هر دوی آنها یک اشتباه کرده بودند و آن این بود که حریف را دست کم گرفته بودند.
پرتو نارنجی رنگ طلسم سیریوس که از کنار ولدمورت گذشته بود در کسری از ثانیه تغییر جهت داد و با شتابی ات برابر به دانست جبپ جادوگر سیاه برخورد کرد و فریاد او را بهه آسمان برد. طلسم جذب انرژی بطور ناگهانی باعث احساس عجیبی در سیریوس شد طلسم که سرتاسر دست چپ ولدمورت را فراگرفته و آن را به صورت جسمی مرده در آورده بود به سرعت از پیشرفت بازماند و سیریوس با احساس ضعفی ناگهان متوجه اشکالی در کار شد به نظر می رسید طلسم دارد بر عکس می شود به سرعت طلسم را قطع کرد و نفس نفس زنان به ولدمورت خیره شد که با دست راست دست چپش را گرفته بود و چشمانش از خشم و درد بر روی هم فشرده شده بود. حتی خود سیریوس هم از موفق از آب در آمدن نقشه اش حیرت کرده بود او به بزرگترین جادوگر سیاه زمان خودش صدمه زده بود آنهم با اضافه کردن یکی از ساده ترین طلسمهایی که خودش ساخته بود او این طلسم را برای خنده در هاگوارتز استفاده میکرد و به وسیله ی آن طلسمهایش را به دنبال اهدافشی
میفرستاد اما خوابش را هم نمیدید که چنین نتیجه ی جالبی از آن بگیرد.
زمانی که سیریوس متوجه مفهوم کارش و عواقب احتمالی آن شد کمی دیر شده بود. لبخند از چهره ی ولدمورت رخت بربسته بود. زمانی که توانست بر درد مسلط شود چشمهای شیطانی اش درخششی مرگبار کرد و
پوزخند سیریوس جای خود را به نگاهی وحشت زده داد.
- قبر خورد تو کندی بچه!
برای مقابله با سه طلسم پیاپی ولدمورت، سیریوس چاره ای جز شیرجه زدن پشت یک کاناپه ی بزرگ چوبی نداشت اما لحظه ای بعد طلسم ولدمورت کاناپه را به اتش کشید و مرد جوان مجبور شد از برابر طلسم بعدی جا خالی بدهد. برای طلسم بعدی با بیشترین سرعت ممکن پشت ستونی پناه گرفت که لحظه ای بعد با طلسم
ولدمورت تبدیل به تلی از خاکستر شد. حالا نبرد جدی شده بو.
لرزشی ناگهانی و به همراه آن صدای انفجار ستون سنگی رابرت را به خود آورد. آن بیرون مبارزه ای در جریان بود که مرد جوان کاملا از آن غافل شده بود. نگاه سریعی به مادرش که بی حال روی تخت افتاده بود و آهسته
نفس میکشید کرد. چوبدستی اش را کشید و از در بیرون دوید.
درست زمانی رسید که مبارزه ی سیریوس و ولدمورت به اوج خودش رسیده بود. سیریوس همچنان با روش
فرار و دفاع به مبارزه اش ادامه میداد. احساس میکرد حالش خوب نیست چیزی در او سر جایش نبود. طلسم
های ولدمورت با شانسی خارق العاده از کنارش میگذشتند. رابرت درست به موقع وارد مبارزه شد و باعث شد که
| || :
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
فشار مبارزه از روی سیریوس برداشته شود. اگرچه حریف بسیار پر قدرت بود اما دو مرد جوان هم به خوبی آموزش دیده بودند امیدوار بودند که تا رسیدن کمک او را معطل کنند البته اگر کمکی در راه بود.
ولدمورت طلسم رابرت را با حرکت سریعی دفع کرد و طلسم مرگ را به سمت مزاحم جدید فرستاد. مرد جوان حرکتی دورانی به چوبدستی اش داد و دیواری آجری پیش روی حریفش ظاهر کرد. طلسم ولدمورت دیوار را متلاشی کرد و خرده آجرها با شد تا به اطراف پرتاب شدند. زمانی که انتسب بیروس پرتوهای رنگارنگی را که یا
آموخته بود به سمت ولدمورت میفرستاد. جادوگر سیاه با حرکتی چرخشی حبابی دور خودش ایجاد کرد که طلسمهای را به سمت صاحبانشان بازگشت داد. طلسم های تیره رنگی با قدرتی فوق العاده از سمت ولدمورت که کم کم کنترل خودش را از دست میداد فرستاده شد. رابرت خودش را روی زمین انداخت و غلتی زد تا آن پرتوها از بالای سرش عبور کند اما سیریوس با مهارت دو پرتو که به سمتش بود را منحرف کرد اولی تابلوی منظره ی درون اتاق را به آتش کشید و طلسم دوم ترک بزرگی در دیوار پشت سرش ایجاد کرد که از بالا تا پایین دیوار
ادامه داشت. خنده ای ای اراده بر روی لبهای سیریوس نشست و برقی در چشمانش درخشید. احساس ضعف جای خودش را به نیرویی عجیب و فوق العاده میداد ولدمورت احساسی ناخوشایندی پیدا کرد. دو مرد جوان هر چه در چنته داشتند رو میکردند. حمله ی همزمان و سرعت خوبشان باعث میشد که ولدمورت احساسی کند آن دو از قبل برای چنین درگیری ای خود را آماده کرده اند. این دو نوجوان بیش از تصور او استعداد از خود نشان داده بودند. با یک حرکت سریع دو طلسم را منحرف کرد: کارتون خوبه... اینو واقعا میگم ... من به
استعدادها احترام میگذارم. با یه کم آموزش تبدیل به بهترین مرگخوارهای من میشین ... نظرتون چیه ؟
سیریوس با حرکت چوبدستی اش مبلی را بین طلسمی که به سمت رابرت میرفت پرتاب کرد که طلسم آن را منفجر کرد: ما معلم خودمون رو داریم...
رابرت پوزخندی زد: هنوز هم او نقدر بدبخت نشدیم...
ولدمورت به سادگی طلسم پسر جوان را جذب سپرشی کرد: خیلی حیف شد ... دست رد زدن به دعوت لرد ولدمورت عاقبت خوشی نداره. با زندگی خداحافظی کنین !
قبل از اینکه ولدمورت حرکتی انجام دهد خیلی ناگهانی سیریوس از جا پرید: فانتوستیو
موجع کوچک ولی قدرتمندی از آتش به سمت جادوگر سیاه شلیک شد ولدمورت که منتظر فرصت بود ناگهان
جوان زمین را می لرزاند رابرت وحشت زده به دوستش که روی زمین افتاده بود و به خود می پیچید نگاه میکرد جم و چون کار دیگری از دستش برنمی آمد سه چهار طلسم را به سمت ولدمورت نشانه رفت اما جادوگر سیاه که کس
ت از:
هلال
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
سر انجام صبرش سر آمده بود تنها حرکتی خاصی به چوبدستی اش داد، مرد جوان را بالا برد و با شدت کنار
جوان مو بنفش در ان لحظه هیچ چیز مهمتر از وضعیت دوستش نبود که به نظر می رسید هنوز هم در زیر طلسم قرار دارد و مدام از درد نعره میکشد.
- دست از سرش بردار
ولدمورت بدون توجه به او به سمت وزیر پیشرفت چوبدستی اش را بالا آورد و فریاد زد: آواداکداورا
همزمان در دفتر وزیر منفجر شد و گرد و خاک همه جا را گرفت.
طلسم مرگ از چند اینچی صورت پرسی منحرف شد و فریاد های سیریوس خاموش شد.
ولدمورت برگشت چهره ی آشنای مرد قوی هیکلی روبه رویش بود که چشمان سبزش از خشمی دیوانه وار شعله میکشید. نگاه سریعی به دو مرد جوان در گوشه اتاقی و پرسی در سمت دیگر کرد. خیلی ناگهانی چیزی را از جیبش بیرون کشید و به سمت پرسی پرتاب کرد: بگیرش پرسی.
قبل از اینکه ولدمورت عکس العملی به این حرکت غریبه نشان بدهد پرسی جسم تخم مرغ شکل را در هوا قاپ زد. لحظه ای نوری درخشید و پرسی ناپدید شد. ولدمورت پوزخندی به حریف جدیدش زد: فرار وزیر... اینم برد
سوم.
- نه تا وقتی که اون توی وزارت خونه باشه فقط فرستاد مشی یه جای بی خطرتر... شما حالتون خوبه پسرا؟ رابرت نگاه پردردش را به سمت دوستش برگرداند که هنوز به خودش می پیچید اما دیگر فریاد نمی زد زمانی که
- خوبه
هری چرخی زد و رو در روی حریف خشمگینش قرار گرفت: وقتش رسیده ریدلی ... امروز یاد می گیری که نباید با بچه ها در بیوفتی
موجی از انرژی از چوبدستی هری به سمت ولدمورت شلیک شد. ولدمورت سپری نورانی برای خودش ظاهر کرد.
طلسم با برخورد به سپر، صدای بمی ایجاد کرد.
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
طلسم منحرف شده میز کنار مبلهای سوخته ی دفتر پرسی را با خاک یکسان کرد. نگاه هری به دست چپ
سرت آورده؟ نکنه از این بچه ها رو دست خوردی؟ چه طلسمی بوده که به این خوبی حالت رو جا آورده؟
خشم ولدمورت دیوانه کننده بود. زمانی که حمله بعدیش هم بی ثمر ماند غرید: تو کی هستی؟
هری طلسم سیاه ولدمورت را به سمت خودش بازگشت داد: برای تو... فرشته ی مرگ
صدای سرفه ای درد آلود به گوشش رسید. سیریوس چهار دست وپا روی زمین افتاده بود و سرفه میکرد. سر
انجام دهانش را باز کرد. رابرت با وحشت به لخته های خونی که از دهان دستیریو داس پیر ژر میریخت نگاه کرد و فریاد زد: سام... سیریوس حالش بده... مثل اینکه... صدمه دیده.
برای لحظه ای مغز هری فلج شد یک نگاه کوچک کافی بود تا بفهمد چه بر سر سیریوس آمده. همانطور که
پشت سر هم طلسمهای ولدمورت را دفع میکرد فریاد زد: راب... ببرش بیرون... فورا...
اما رابرت قادر به بلند شدن نبود. استخوان پایش صدمه شدیدی دیده بود. همانطور که سعی میکرد با تکیه بر دیوار از جایش بلند شود جواب داد: نمیشه... سام... نمیتونم!
- لعنت...
: : 5:33 538 833 8:
درگیری راهروها شدیدتر از قبل شده بود. از افراد محفل و وزارت خانه هر کسی که توان جنگیدن داشت خودش
را به راهروهای منتهی به دفتر وزیر میرساند. تا از آخرین امید برای حفظ وزارت خانه دفاع کنند. خبری از
ولدمورت نبود اما افرادش که از حضور اربابشان در دفتر وزیر مطلع بودند همچنان مبارزه میکردند. چارلی و
کینگزلی در کنار هم مبارزه میکردند. اگر چه هر دو صدمه دیده بودند اما هنوز قادر به ادامه ی کار بودند. در
این میان حضور آشنایی ریموس را به خود مشغول کرده بود. دو هم کلاسی قدیمی بار دیگر رو در روی هم قرار
گرفته بودند و ریموس که همچنان نگران سرنوشت پسر و همسرش بود خشمش را بر سر اسنیپ خالی میکرد.
**88 8* :: ******* 8 8 8 :{{{ ::
ولدمورت وقت را برای حرف زدن تلف نکرد بلافاصله اخگری سرخ رنگ به سمت هری شتافت.
هاگر S با حرکت دانست آنرا منحرف کرد و ماهرانه چوبدستیش را چرخاند طلسم ولدمورت دیوار کناری دفتر را بطور کامل منهدم کرد طلسم سبز رنگ بعدی که بلافاصله بعد از آن روانه شده بود کتابخانه ی پشت میز پرسی جم
۹۴
ناr
 
 
 
________________
سS
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
و تابلوهای پشتش را به همراه دیوار متلاشی کرد هری با زیرکی مسیر طلسم را منحرف کرده بود و بلافاصله طلسمی سیاه و مرگبار را روانه ولدمورت کرد ولدمورت طلسم را با سپری نقره ای رنگ به سمت سقف فرستاد سقف با صدای مهیبی فروریخت هری با حرکتی آوار سقف را منحرف کرد اتاق تبدیل به خرابه ای شده بود که
هر لحظه امکان ریزش ان وجود داشت. هری تکه ی بزرگی از دیوار را دید که با شتاب به سمتش میامد. به موقع عکس العمل نشان داد و دیوار را به تلی از خاک تبدیل کرد.
در همین لحظه فریاد هراسان رابرت به گوشش رسید: ساما
هری برگشت سیریوس بی هوش نقش زمین شده بود و رابرت چشمان از حدقه در آمده به او نگاه میکرد و تلاش میکرد دوستش را به هوش آورد. جایی برای درنگ نبود. وضعیت بیش از آن اضطراری بود که بتواند معطل شود. حرکت موجی شکلی به چوبدستی اش داد آینه کاری های دفتر وزیر با حرکت سریعی منهدم شد و میلیونها تکه شیشه در هوا پخش شدند در زمانی که ولدمورت صرف ایجاد حفاظی در برابر آینه ها کرد پرتویی زرد درخشید. طلسم اتصال هری را به رابرت و سیریوس متصل کرد طلسم بعدی ولدمورت پس از منحرف شدن
به کف اتاق برخورد کرد در این حین کف سالن لرزید و ترکهای عمیقی ایجاد شد هری برگشت: دیواندوکا
ولدمورت طلسمی اجرا کرد افعی عظیم الجثه ای ظاهر شد که ولدمورت روی سر ان ایستاده بود و تا سقف
تعجب کردن نداشت نوری درخشید لحظه ای بعد ولدمورت تنها بر فراز مارش در جا ایستاده بود اما در انتها آخرین طلسم هری قبل از عقب نشینی به کف سالن برخورد کرد ولدمورت و مار جادویی با هم به طبقه پایین
سقوط کردند همزمان سه مرد با هم ناپدید شدند.
:{ :: * || 3 || 5 || s: s:
درگیری درون راهروها زودتر از انچه که تصورش میشد به نفع مدافعین پیش میرفت. در کمتر از ده دقیقه انقدر نیروی کمکی از زمین و اسمان به وزارت خانه رسیده بود که مرگخواران مجبور به ترک اربابشان و بازگشت به
السعیورو لعن
طلسم پر قدرتی به سمت مرگ خوار فرستاد که توسط اسنیپ دفع شد و بخش عظیمی از دیوار را متلاشی کرد. قبل از اینکه اسنیپ پاسخی به حمله ی او دهد لوپین باری دیگر با حرکتی موجی قطعات در را تبدیل به تیر
| || ||
 
________________
سNS
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
های آتشین کرد و به سمت مرگخواری که از انتهای راهرو به چارلی نزدیک میشد فرستاد مرد نقابدار آنقدر خوش شانس نبود که از برابر آن طلسم جان به در برد تیرها او را به دیوار کوبیدند و در چند لحظه کل بدنش تبدیل به شعله های آتش شد و بوی نفرت انگیز آن محیط را فرا گرفت. از صدای فریاد مرگخوار چارلی برگشت و متوجه شد که خطر از بیخ گوشش گذشته. حالا کینگزلی هم به لوپین ملحق شده بود و این خیال چارلی را
راحت میکرد. با یک حرکت سریع دو مرگخوار را در حبابی از دود گرفتار کرد.
- مواظب باشی چارلی
یک نفر خود را رژیک او انداخت. طلسمی که پا لطف کاراگاه از برابر صورت چارلی گذشته بود نصف دیوار را متلاشی کرد.
چارلی نگاه سریعی به جایی که چند لحظه قبلی سرش قرار داشت کرد و متوجه سوراخ بزرگی شد که احتمالا باید الان در سر او ایجاد شده بود: ممنون ماتیاس
ماتیاس فرومر تنها لبخند کوچکی زد کمی بعد طلسمهای چارلی وماتیاس همزمان به یکی از مرگخواران باقیمانده برخورد کرد که باعث شد مرگخوار طوری به دیوار پشت سرش بخورد که دیوار و بدنش هردو متلاشی شوند و خون با شدت به سر و روی مبارزین پاشید... در این لحظه طلسمی از سوی یکی از مرگخوارها به ماتیاس خورد و زخم عمیقی را روی بازویش ایجاد کرد چارلی با خشمی شدید مرگخوار را با طلسم مرگ هدف قرار داد
و او را روانه جهنم کرد در این لحظه سقف با صدای مهیبی فروریخت
لوپین و کینگزلی مشغول نبرد با اسنیپ بودند. سه جنگجوی پیرامافوق العاده قوی... چیز سالمی اطراف آنها
باقی نمانده بود یک دست اسنیپ تقریباً از بازو قطع شده بود و تنها از آنجا آویزان بود کینگزلی هم از ناحیه پا زخمی عمیق داشت که باعث ایجاد دریاچه ای کوچک از خون زیر پای او شده بود در لحظه ای که سقف فروریخت لوپین سریعا کینگزلی را کنار کشید و اسنیپ هم به سمتی دیگر پرید افعی عظیم الجثه از سقف فروافتاد جسد در حال سوختن مرگخوار را زیر وزن خود له کرد لحظه ای طول کشید تا همه از شوک دیدن مار بیرون بیایند و متوجه لرد ولدمورت که روی سر او ایستاده بود شوند ولدمورت با خشم صحنه را از نظر گذراند اگر شرایط دیگری بود همه این محفلی های کثیف را می کشت اما اجرای طلسم افعی شیطان او را بسیار خسته
کرده بود به اسنیپ دستور داد: برمیگردیم ...
لحظه ای بعد اثری از مرگخواران باقیمانده برجا نبود مار هم در لحظه متلاشی و به موجی از دود سیاه بدل شد...
| || ||
 
 
________________
بی نام و نشان
نویسنده: ستم به
حتی ح
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
فصل بیست و ششم:
تو مقصری!
هری درست در وسط سالن آپارات سنت مانگو ظاهر شد. رابرت و سیریوس در کنارشی بودند. زمانی که رابرت با
شدت بر زمین برخورد کرد فریادی از درد کشید. بیمارستان شلوغ بود... همه جا میشد شفا دهنده هایی را دید
که مشغول رسیدگی به زخمی ها بودند و افراد زیادی برای کمک به این طرف و آن طرف میدویدند. در این بین خانواده های زیادی بودند که با نگرانی و گاه با چشمانی سرخ شده از گریه به دنبال عزیزانشان میگشتند. به
دلیل افزایش تعداد مجروحین حتی درون راهروها را هم تخت چیده بودند.
میتوانست موهای بور دراکو را در کنار کله های سرخ موی فرد و جرج تشخیص دهد.
- هی ... اون ریچاردسون نیست ؟
فرد از ته راهرو او را دیده بود اما دراکو اول متوجه همراهان هری شد.
- چه بلایی سر اون بچه ها اومده؟
زمانی که سه نفر به هری رسیدند او روی سیریوس که بیهوشی بود خم شده بود و تند تند ورد میخواند. فرد با نگرانی کنار هری زانو زد: چه بلایی سرش اومده؟
رابرت بدون اینکه چشم از سیریوس بردارد فریاد زد: یه شفا دهنده صدا کنین !
:888888888888888
نیم ساعت از پایان مبارزه میگذشت. راهروهای سنت مانگو لبریز از زخمی ها بود و شفادهندها در تمام مدت به این طرف و آنطرف میدویدند. هر از گاهی جسدی به خارج از بیمارستان منتقل میشد تا جا برای انبوه زخمی هایی که حالا حسابشان از شمار خارج شده بود باز شود. در این بین فرد، جرج و دراکو به همراه لوپین که چند جای بدنش باند پیچی شده بود در راهروهای بیمارستان گشت میزدند تا در صورت مشاهده ی دردسر یا نشانی از مرگخوارها بقیه ی افراد محفل که در آن زمان به رهبری چارلی و کینگزلی مشغول تعمیر خرابی ها و فعال
کردن جادوهای دفاعی وزارت خانه بودند را با خبر سازند. هر از گاهی یکی از دو قلوها به سراغ هری میرفت تا از آخرین وضعیت سیریوس با خبر شوند و لوپین بعد از اطمینان از وضعیت تانکس و رابرت به آنها پیوسته بود. در
۷۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
این زمان هری پشت در یکی از اتاقهای معاینه ی طبقه ی دوم رژه میرفت. بیست دقیقه ای بود که دو شفا دهنده السعبریوس را به این اتاق آورده بودند. وضعیت پسر جوانش خراب تر از انتظار او بود.
- حالش چطوره؟
سرش را برگرداند و رابرت را دید که به زحمت روی پای آتل پیچشی خود را به او رسانده بود: نمیدونم... تو
چطوری؟
رابرت به هر زحمتی که بود روی صندلی ای که هری برایش ظاهر کرده بود نشست: بهترم... الان پیش بابا بودم
- میرم میبینمشی. راستی... چرا پاتو درمان نکردن؟
رابرت شانه ای بالا انداخت: الان سرشون شلوغه... گفتن وقت نداریم... فعلا بستنش تا دردش کمتر بشه... اگه مامان حالش خوب بود تو یه دقیقه درستش میکرد...
- من شفا دهنده گیم تعریف نداره. میترسم بخوام کمکت کنم کار دستت بدم... بهتره یکی دو ساعتی تحمل
کنی... راستی حالا که صحبت از مادرت شد... حالش چطوره؟
رابرت با دست پای مجروحش را جا به جا کرد 3 آن را در وضعیت راحت تریی قرار داد: تازه خوابیده. معجون وزیر جونش رو نجات داد... با این حال امروز محفل خیلی کشته داد...
در همین زمان در اتاق باز شد و دو مرد از جا پریدند. زن قد بلندی جوانی که موهای بورش را بافته بود از در بیرون آمد نشانی که بر سینه داشت او را سرپرستار معرفی میکرد وی با چشمان کشیده اش نگاهی به چهره ی نگران دو مرد کرد و لبخندی بر لبش نشاند که باعث شد خیال آنها راحت شود: خیلی عجیبه تا حالی چنین طلسمی را ندیده بودم اما حالش خوب میشه. واقعا شانس آورد که به موقع بهش رسیدگی کردین
- بله... فکر میکنم
هری قبل از رابرت به داخل اتاق رفت. اتاق کوچکی بود که در آن چهار تخت را به زحمت کنار هم جا داده
بودند تا بتوانند مجروحین بیشتری را در آن جا دهند و سیریوس روی سومین تخت افتاده بود. شفادهنده ی دوم از کنار تخت سیریوس نگاهی به چهره ی نگران هری کرد و لبخندی تحویل او داد که باعث شد آرامش
۷۲
 
________________
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
خود را تا حد زیادی باز یابد. با این حال دیدن چهره ی سیریوس، نگرانیش را شدت داد. رنگ صورت مرد جوان
کاملا پریده و زرد بود. به نظر میرسید در طول نیم ساعت گذشته، چند کیلو وزن کم کرده
شفا دهنده توضیح داد: خیلی شانس آورد... واقعا بخیر گذشت. با این حال احتمالا یه مدت به شدت ضعف خواهد داشت. میتونین ببرینش خونه. بذارین چند هفته حسابی استراحت کنه. نباید از جاش بلند شه... یا راه بره یا به خودش فشار بیاره چون ممکنه براحتی از هوش بره و یا حالش بهم بخوره اگه دوباره خون بالا آورد فورا
برگردونینشی اینجا.
هری با نگرانی رو به شفا دهنده ی جوان کرد: اما حالا که حالش خیلی بده بهتر نیست همینجا بمونه؟
شفا دهنده همانطور که معجونی را به خورد بیمار تخت مجاور میداد توضیح داد: معمولا همین کار و میکنیم. حداقل تا وقتی مریض به هوش بیاد... اما... میبینین که... بیمارستان در وضعیت فوق العادس. حتی تو راهروها رو هم تخت گذاشتیم. جامون محدوده اگه کمی پرسنل را در نظر نگیریم...
بعد به چند بطری کوچک معجون که روی میز کنار تخت بود اشاره کرد: این معجون ها رو باید روزی سه بار
بهش بدین بخوره
رابرت که بلاخره موفق شده بود خود را به تخت برساند با ناباوری صورت رنگ پریده ی دوستش را بررسی کرد: چطوری ممکنه ؟ تو همین چند دقیقه اینقدر وزن کم کرده؟
شفا دهنده سری تکان داد: باید بگم دوستتون روزهای سختی در پیش خواهد داشت. همچین طلسمی معمولا فرد رو ذره ذره میکشه خوشبختانه اقدام به موقع شما مانع از مرگش شد با این حال چند روزی وزن بدنش رو از
دست میده و حسابی ضعیف میشه. اما بعدش باید حسابی مواةظبش باشید و خوب تقویتش کنین.
در همین زمان در باز شد و چند نفر شتاب زده وارد شدند. نانسی در حالی که چشمان سرخ از اشکش در صورت رنگ پریده اش بیش از همیشه به چشم میآمد جلوتر از سلینا و امیلی خودش را به تخت سیریوس رساند، رون و هرمیون که لباس سفید پرستاری را بر تن داشت پشت سر آنها به داخلی قدم گذاشتند. نگاه هراسان هرمیون اتاق را کاوید و زمانی که هری را در کنار تخت سیریوس سالم و زنده پیدا کرد نفس عمیقی از آسودگی کشید. بعد از آن متوجه سیریوس شد با وحشت نگاه نگرانش را به چهره ی هری دوخت و زمانی که هری لبخند بی
رمقی تحویلش داد نفس عمیقی از سر آسودگی کشید.
رابرت کنجکاوانه نگاهی به روپوش پرستاری هرمیون کرد و او توضیح داد: تعداد پرسنل اینجا خیلی کمه فکر کردم شاید بتونم کمکی بکنم.
۷۳
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
در همان هنگام نانسی با ناباوری به صورت رنگ پریده ی سیریوس نگاه میکرد به نظر میرسید قادر به حرف زدن نیست سرانجام زمانی که زبانش را پیدا کرد پرسید: اون چش شده؟
هرمیون به آرامی پاسخ داد: نگران نباش... خیلی زود حالش خوب میشه.
نانسی در آغوش هرمیون به گریه افتاد هرمیون همانطور که موهای خوشی حالت دختر جوان را نوازش میکرد به
آرامی او را دلداری میداد.
نگاه هری از نانسی چرخید و روی صورت سلینا افتاد که هنوز با ناباوری به چهره ی رنگ پریده ی سیریوس نگاه میکرد. معلوم بود که به سختی جلوی اشکهایش را گرفته.
سلینا بهت زده بود و بی هیچ عکس العملی به سیریوس خیره شده بود گویا آنچه را که میدید باور نداشت.
امیلی با انگشتان سفیدش گونه ی سیریوس را نوازش میکرد و بر روی صورت رنگ پریده اش دست میکشید که ناگهان برای لحظه ای نگاهش به چهره سلین افتاد و همان باعث شد به سرعت دستش را پس بکشد زیرا که دختر مو مشکی با چنان خشمی به او خیره شده بود که بی اختیار تمام بدنش به لرزه در آمد.
در این هنگام هری بارون مشغول گفتگو بود و هرمیون به آنها گوش میداد. جو کاملا متشنج بود. رون با خشم
به طرف دوست قدیمی اش برگشت: فکر نکن چور پسر ابت اینجا افتاده چیزی بهت نمیگم ... هیج معلوم هست تو و اون مالفوی بی شعور دارین چه غلطی میکنین؟
هرمیون کنجکاوانه نگاهی به هری کرد و چون هری جوابش را نداد نگاه پر سوالش را به همسر سابقش دوخت و
- چی؟
رنگ هرمیون به سفیدی روپوش تنش در امده بود: تو چیکار کردی؟
- دیشب با تیم مدیریت جلسه گذاشتن و اون بی شعورا هم بهشون اجازه دادن برن... وقتی داشتم سر کینگزلی داد میزدم پیغام رسید که ولدمورت داره حمله میکنه و...
نگاه تند هرمیون به سمت هری برگشت. قبل از اینکه داد بزند موفلویاتو را فعال کرد: ... هری پاتر ... تو... هیچ معلومه چی تو سرت میگذره؟ اگه میخوای خودتو بکشی راههای بهتری هم هست. چرا به من نگفتی؟ یا به
رون؟
هری بی حوصله جواب داد: میگفتم که چی بشه؟ شما که نمیتونین دنبال ما بیاین... الکی نگران میشدین.
| ۷ |
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
رون خشمگین جواب داد: حداقل اگه میمردی میفهمیدیم کدوم گور هستی و یه جوابی واسه ی پسرت داشتیم.
- خب محفل میدونست...
- هری!
هری بی حوصله جواب داد: بس کن هرمیون، باور کن الان اصلاً موقعیت خوبی برای صحبت در این مورد نیست.
یکی دومتر آن طرف تر به دور از فریادها ماجرای دیگری در جریان بود.
رابرت لنگ لنگان به سمت نانسی رفت. با ملایمت دستش را روی شانه ی نانسی گذاشت: حالش خوبه نانسی...
شفا دهنده گفت...
نانسی با خشمی مرگبار دست رابرت را پس زد، به سمت مرد جوان برگشت و بی اختیار کشیده ای به گوشش نواخت و در مقابل چشمان خیره افراد فریاد زد: دیگه هیچ وقت به من دست نزن، به من نگو که حالش خوبه. دارم میبینم چی به سرش آوردی...
رابرت با بهت و ناباوری به چهره ک خشمناک روبرویش خیره شد: م... م... من؟
نانسی با لحنی اتهام آمیز اخطار داد: تو حق نداشتی... نباید میذاشتی بره. به جای اینکه جلوشو بگیری خودتم باهاش راه افتادی ؟ اگه کشته میشد چی؟
نگاه نانسی به قدری خشمگین بود که رابرت لنگ لنگان عقب کشید. سرانجام پای مجروحش به یک برجستگی روی زمین گیر کرد و با فریادی از درد نقش زمین شد. تازه آن زمان بود که نانسی متوجه وضعیت پای رابرت شد. صدای بلند حبس شدن نفس نانسی به گوش رسید. چند ثانیه به طول نکشید که کنترل خودش را از دست داد. به سمت رابرت رفت سپس گریه ی دختر جوان شدت گرفت هق هق کنان نالید: متاسفم ... من ... من...
میترسیدم که شما کشته بشین...
اما رابرت حرفهای نانسی را نمیشنید. با کلافگی نگاه پر دردش را از چهره ی نانسی برداشت و به سلین نگاه کرد. چیزی که در نگاه دو دختر میدید عذابش میداد. به نظر میرسید که هر دو نفر او را مقصر صدمه دیدن سیریوس میدانند. صورتش چنان از رنجش پر شد که نانسی دوباره بغضی کرد. بدون هیچ حرفی دستش را به میله ی کنار نزدیکترین تخت گرفت و با هر زحمتی بود به پای سالمش تکیه کرد. قبل از اینکه کسی حرفی بزند لنگ لنگان از اتاق خارج شد. زمانی که در اتاق پشت سر رابرت بسته شد. نانسی طاقت نیآورد و با هق هق
بلندی در هم شکست.
دت ۹ |
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
مقر مرگخواران:
ولدمورت با دستی بانداژ شده در سالن مخصوصش قدم میزد. بی توجه به مرد نگرانی که همین چند دقیقه پیش ستش را بسته بود و جادوگر جوانی که برای خدمت به او در گوشه ای ایستاده بود. صحنه ها یکی پس از دیگری از جلوی چشمانش میگذشتند. صحنه ی مبارزه ی شب گذشته، چنان خشمگین بود که با خود عهد بسته بود به هر طریقی پسر پاتر را صد بار بدتر از پدرش از بین ببرد به طور واضح احساسی میکرد نیرو هایش تحلیل رفته است. حیله ی کثیفی خورده بود و آنگاه ... نگاه کینه توز مردی که نقشه های او را نقش بر آب کرده بود. چقدر این نگاه آشنا بود... و آن چشمها... ولی هرچه فکر میکرد به نتیجه ای نمیرسید. ساعتی از نیمه شب گذشته بود که خستگی بر او غلبه کرد. بنابراین به اتاق شخصیش که در ورودی آن در گوشه ی همین سالن بود رفت. با ورود ولدمورت به اتاق خواب جادوگر جوان به خود جرات داد تا به استراحت بپردازد
:::: #88888* :: * :8
هری کنار تخت سیریوس نشسته بود و با نگرانی به چهره ی پسرش که لحظه به لحظه لاغرتر و رنگ پریده تر میشد نگاه میکرد. به لطف نفوذ پرسی موفق شده بود سیریوس را برای یک روز در بیمارستان بستری نگه دارد. در طرف دیگر تخت، سلینا همانطور که روی صندلی نشسته بود به خواب آرامی فرو رفته بود. سرش را به لبه ی تخت سیریوس تکیه داده بود و آهسته چرت میزد. دختر جوان شب سختی را تجربه کرده بود هری برای سیریوس خوشحال بود که بر عکس خودش در دوران تحصیلش زن زندگیش با زیرکی انتخاب کرده بود. دختر جوان که مادرش را خیلی زود از دست داده بود حالا در حالیکه از سرمای روزهای اخر پاییز خود را جمع کرده بود معصومانه به خواب رفته بود. هری با هر زحمتی که بود نانسی را برای شب به خانه فرستاده بود اما در مقابل اراده این دختر کم آورده بود. از جا بلند شد آهسته دکمه ی شنلش را باز کرد آن را از تنش در آورد و با دقت دختر بی پناه را پوشاند. سپس به آرامی به جای اولش بازگشت. از شب قبل تقریباً هر نیم ساعت یکی از ویزلی ها به آنها سر میزد اما چون فعلا همگی درگیر مشکلات وزارت خانه و رسیدگی به کشته ها و مجروحین بودند در برابر اصرار هری برای ماندن در کنار سیریوس نه تنها مخالفتی نکردند بلکه سپاسگذار او بودند. بنابراین او میتوانست بدون حضور مزاحمین از پسرش نگهداری کند. سیریوس برای او همه چیزش بود. اولین فرزندش و
ثمره ی عشقش... همانطور که به آرامی موهای درهم پسرش را نوازش میکرد ذهنش به گذشته پرواز کرد.
| ۷ |
 
 
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
حدود ظهر بود که صدای باز شدن در از پشت سر هری را به خود آورد. رابرت بود که برای چندمین بار به آنها سر میزد. مرد جوان تقریباً تمام مدت را در کنار پدر و مادرش بود. با این حال در هر فرصت ممکن سری به
سیریوس میزد: حالش چطوره؟
- هنوز همونطوریه. ریموس و تانکس چطور ن؟
خوین ... مامان تازه خوابیده. بابا هاشوم... خب راستش هاشمیر الان دایی های دبسیبریو دس اومدن اونجا و منو از اتاق
رنجیدگی از صدایش میبارید نگاهی به چهره ی لاغر سیریوس کرد. دور چشمان مرد جوان را هاله ی تیره ای پوشانده بود و استخوان گونه اش برجسته تر به نظر میرسید. به نظر می آمد که همچنان وزن از دست میدهد.
هری متوجه شد که چیزی پسر خوانده اش را عذاب میدهد.
رابرت چند لحظه ای در سکوت به دوستش خیره شد و سرانجام تصمیم گرفت حرفش را بزند همانطور که به
سیریوس خیره شده بود به حرف آمد: میدونم که مقصر م. نباید میذاشتم بیاد وزارت خونه...
به نظر میرسید که حرفهای نانسی کاملا او را به هم ریخته. اما هری علاقه ای به سرزنش کردن او نداشت: خودت میدونی که اینطور نیست رابرت. هیچ کس تور و مقصر نمیدونه. سیریوسی که من میشناسم در هر حال کار خودش رو میکرد. حرفهای نانسی رو به دل نگیر اون فقط زیادی بهم ریخته. مطمئنم وقتی آروم بشه
خودش ازت عذرخواهی میکنه. اگر چه وقتی موقعش برسه حال هردوتا تون رو جا میارم.
رابرت خیلی جدی جواب داد: نمیتوانستم تنهاش بذارم. اون بهترین دوست منه. به علاوه مامان و بابام هم اونجا
بود ر.
هری سری به علامت درک او تکان داد: وقتی که مطمئنی کار درستی انجام دادی پس نباید پشیمون بشی.
رابرت سری تکان داد اما هری میتوانست ناراحتی را در نگاهش ببیند. میخواست چیزی به او بگوید که در باز شد و رون و هرمیون برای سومین بار در طول آن روز وارد اتاق شدند. هرمیون نگاهی به سیریوس کرد: حالش
چطوره سام ؟
به جای هری، رابرت جواب داد: مثل قبل
دست گرمی شانه ی هری را فشرد. رون به آرامی زمزمه کرد: اونقویه ... خیلی زود خوب میشه نگران نباش.
هری بحث را عوض کرد: کارها چطور پیش میره؟
| ۹۹۴
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
رون با خستگی خودش را روی صندلی انداخت: وحشتناک بود اما تقریباً تموم شده...
هرمیون که به آرامی ملافه ی روی سیریوس را مرتب میکرد، طلسم سکوت را بر روی سلین قرار داد تا از خواب بیدار نشود: بعد از اینکه از اوضاع بیمارستان بهتر شد با کمک کاراگاهها دیوار ورودی و شومینه ها رو بازسازی
کردیم. جادوهای دفاعی رو هم فعال کردیم... اما خب... یه کم دنیا به هم ریخته که در این مورد دیگه کاری از
ما بر نمیاد.
- در مورد چی حرف میزنی هرمیون؟
- مشنگها... همونایی که وارد وزارت خونه شدن... شبکه های خبریشون همه چیز رو پخش کرده. حتی به تیکه از دوئل ها رو هم فیلم برداری کردن. اگر چه هنوز درست نفهمیدن چه خبره... اون موقع مامورای اصلاح حافظه گرفتار مبارزه بودن و بعد از جنگ هم... به هر حال به نظر نمیرسه که بتونن تمام کسانی که اونجا بودند رو پیدا
کنن و حافظه ی کل بیننده های تلویزیون رو اصلاح کنن.
- پس ولدمورت بلاخره پای مشنگار و هم وسط کشید. همه چی حسابی بهم ریخته
در جواب نگاه پر سوالی هری چشمکی زد: پرسی چارلی رو کرده مشاور خودش. در واقع الان چارلی داره کشور رو میگردونه، خودم دیدم که به پرسی دستور میداد.
رور در جواب ابروهای بالا رفته وی هاگری شانه ای بالا انداخت: چارلی فرستاده دوازده تا اژدها برای محافظت از وزارت خونه بیارن. ظاهرا بی خیال قانون رازداری شدن
هری از روی رضایت سری تکان داد: در شرایط فعلی کار درستیه
هرمیون گفت: به هر حالی ... چارلی مارو فرستاده که ازت خواهش کنیم برای اجرای طلسمهای محافظ کمکمون
کنی. البته من میدونم تو الان وضعیت درستی نداری ... ولی ... بهت احتیاج داریم.
هری چند لحظه در سکوت به سیریوس خیره شد سرانجام جواب داد: به چارلی بگو به محض اینکه از وضعیت
- میخوای من پیشش بمونم ؟
- نه هرمیون... تو استراحت احتیاج داری...
| ۹ |
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هرمیون لبخندی زد: من خوبم سام. میمونم تا اگه اتفاقی افتاد بتونم کمک کنم.
زمانی که رون و رابرت اتاق را ترک کردند هری روی صندلیش نشست تلاش میکرد تا خستگی یک روز پر تحرک و بی خوابی دو شب گذشته بر او غلبه نکند.
هرمیون صندلی دیگری را به کنار او کشاند و درست پهلو به پهلوی هری نشست.
هری به آرامی زمزمه کرد: امروز تو لباس پرستاری خیلی زیبا شده بودی
هرمیون خودش را به او نزدیک کرد و تنها لبخندی در جواب او زد
هری دستش را بدور بدن هرمیون حلقه کرد و در گوشش زمزمه کرد: تو خیلی خوبی
و سرش را روی شانه های زن جوان گذاشت. کمی بعد زمانی که خرو پف هری بلند شد لبخندی بر لب هرمیون شکل گرفت.
خوابگاه ولدمورت نیمه شب روز بعد
اگرچه خواب خیلی سریع او را ربوده بود با این حال ذهنش بیدار بود و روی مشکل جدیدش فکر میکرد. تمام دو روز گذشته فکرش مشغول بود. چشمان سبزی که با خشمی مرگبار به او نگاه میکردند از ذهنش دور نمیشد. مانورهای ماهرانه ی مرد و نوع مبارزه اش که بسیار آشنا بود. صدای خشمگینی که با او حرف میزد در ذهنش طنین میانداخت. خیلی ناگهانی نگاه پر نفرت ریچاردسون در برابرش جان گرفت و بلافاصله بعد از آن چشمان سبزی که خودش آنها را طلسم کرده بود... بعد از آن مرد جوانی را به یاد آورد که به دستش صدمه زده بود. مشخص بود که پسر جوان به خوبی آموزش دیده. اگر چه نه در حد عالی اما مهارتش قابل تامل بود و چیزی که برای او جالب بود شیوه ی دوئل کردن مرد جوان بود که شباهت فوق العاده ای به شیوه ی دو نفر قبلی داشت تا به حال نشده بود که نوجوانی جلوی او به این خوبی بایستد اگر چه شباهت مرد جوان به پدرش به اندازه ی شباهت هری به جیمز پاتر بود... به طور ناگهانی ذهنش روشن شد و لحظه ای بعد در حالیکه عرق از سر و
صورتش میچکید ر3 5 تختش نشسته بود. در حالیکه سعی میکرد افکارش را مرتب کند غرشی کرد: غیر
ممکنه
۷۹
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
اما ذهنش میدانست که اشتباهی در کار نیست. نگاه دیوانه وار مرد غریبه در زمان صدمه دیدن سیریوس آنقدر برایش آشنا بود که هر شکی را از بین میبرد. پیرسون... کدوم گور هستی؟ پیرسون
در باز شد و مرگخوار جوانی با صورت کک مکی و چشمانی خواب آلود وارد شد: با مر امری داشتین ارباب ؟
- آستینت رو بزن بالا
مرگخوار جلو آمد. آستین ردایش را بالا زد. ولدمورت چوبدستی اش را روی نشان دست مرگخوار گذاشت
- سوروس... فورا بیا اینجا
جایی دیگر سوزش نشان شوم اسنیپ را از خواب شبانه بیدار کرد.
E{{ {{ {{ {{ {{ :::
هکتور واتسون سر مست از پیروزی محفل و نگران از وضعیت دوستانش به سمت خانه ی سوروس اسنیپ میرفت. اگر چه هنوز خورشید طلوع نکرده بود اما او وقت زیادی نداشت. تصمیم داشت هرچه سریعتر نقشه اش را عملی کند. با این فکر در را به صدا در آورد. طولی نکشید که در باز شد و استیو جوان در آستانه ی در ظاهر
شد. به نظر میرسید که خیلی از بیدار شدنش میگذرد. با دیدن هکتور رنگ صورتش به سفیدی دیوار پشت سرش در آمد. بدون شک حالا که حمله پایان یافته بود مرگخوار برای بردن او به انجا میآمد. تعظیمی به نشانه
ی احترام کرد: صبح بخیر قربان... خیلی خوش آمدید.
- پر حرفی نکن... اربابت خونسی؟
- خیر قربان... همین چند دقیقه پیش ارباب بزرگ ایشون رو احضار کردن.
هکتور به فکر فرو رفت: باید کار مهمی بوده باشه که این وقت صبح خواسته ببیندش
بدون توجه به خدمتکار جوان وارد خانه شد. از جلوی آینه ی قدی زیبایی با قاب کنده کاری شده گذشت و سه تابلو با طرح های عجیب را رد کرد. زمانی که جلوتر از استیو وارد نشیمن شد ساعت پاندولی دار قدیمی ششمین
ضربه اش را مینواخت. چه چیزی باعث شده بود که ولدمورت در این ساعت اسنیپ را بخواند؟ برای گرفتن پاسخ چاره ای جز صبر کردن نداشت.
::: 3: 83 83 :: *:*
- سرورم این امکان نداره... نمیتونه کار اون باشه. شما خودتون خدمتش رسیدین. جم
| ۸ |
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- من میدونم چی دیدم سوروس. برای همین هم تو اینجایی
لحن ولدمورت اسنیپ را بیشتر از قبل نگران میکرد. کمتر پیش آمده بود که لرد سیاه در زمانی که چنین لحن مطمئنی داشت اشتباه کرده باشد. اما سوروس اسنیپ ترجیح میداد که این حرف او ا باور نکند. چرا که به خوبی میدانست که اگر حق با اربابش باشد او شانس زیادی نخواهد داشت. شاید پاتر مرگ دامبلدور و لونا لاوگود را ندید میگرفت اما بلایی که بر سر همسر و دخترش آمده بود را هرگز فراموش نمیکرد و چون اسنیپ در دزدیدن آن دو نقش اصلی را داشت از ته دل دعا میکرد که حدسی اربابش اشتباه بوده باشد. بی اختیار نگاهی به دست بانداژ شده ولدمورت کرد. علاقه ای نداشت که از او بپرسد اما این هم میتوانست دلیل دیگری بر درستی حدس
ولدمورت باشد.
در میان دشمنان ولدمورت تعداد کسانی که موفق شده بودند به او صدمه بزنند از تعداد انگشتان یک دست فراتر نمیرفت. با این حال خودش دیده بود که طلسمهای پاتر روی ولدمورت اثر ندارد و این خود کور سوی
امیدی بود: ارباب اون نمیتونه هری پاتر باشه. خودتون میدونین که پاتر دیگه نمیتونه به شما صدمه بزنه
و ناخواسته به دست ولدمورت اشاره کرد. جادوگر سیاه چندان از این حرکت خوشش نیامد. علاقه ای نداشت که به خادمش بگوید که این بلا را یک نوجوان بر سرش آورده. در هر حالی آن غریبه هم ثابت کرده بود که میتواند به او صدمه بزند. حرف اسنیپ کمی او را آرام کرد با این حال ترجیح میداد مطمئن شود تا شاید بتواند نقطه
ضعف های حریف جدیدش را بررالکسانی کند: حق با توئه سوروس... نمیدونم شاید این فقط یه خواب بود ۵. با این حالی بدم نمیاد یه تجدید دیدار با دوست قدیمی مون بکنی، تو میدونی پاتر کجاست؟
اسنیپ سر تکان داد: مطمئن نیستم ارباب. پیرسون آخرین دفعه گزارش داد که در یک مرگز نگهداری از بیماران بی سرپرست مشنگها زندگی میکنه و تا جایی که من میدونم همه ی دوستان و خانواده اش هم فکر
چشمان سرخ رنگ ولدمورت درخشش خطرناکی کرد: برو سراغش... ببین کجاست و مطمئن شو که خطری
برای ما نداره.
اسنیپ چندان علاقه ای به این ملاقات نداشت پیشنهاد دیگری داد: ولی قربان... چرا از طریق نشونش رد شو
نمیگیرین؟
- چون نمیخوام در صورت درست بودن حدسم اون بفهمه که دنبالشم. چی شده سوروس ؟ نکنه از یه مرد کور و علیل میترسی؟ نگران نباشی بعید میدونم بتونه چشم بسته کسی رو بکشه.
خیلی ناگهانی صدای ولدمورت بالا رفت: کاری رو که ازت خواستم انجام بده... فورا...
۸۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
مرگخوار تعظیمی کرد. لبه ی ردای اربابش را بوسید و از اتاق خارج شد.
:;{ :: * :}*:*:*:*
از ساختمان محل زندگی ولدمورت تا خانه ی اسنیپ راه زیادی نبود. شاید کمتر از صد متر. ولی اسنیپ ترجیح داد آپارات کند. آفتاب ضعیف پاییزی تازه طلوع کرده بود و به سختی نورش را در اطراف پراکنده میکرد. زمانی
که در خانه را باز کرد خدمتکار جوانش برای استقبال جلو دوید. دستش را دراز کرد و شنل اسنیپ را تحویل گرفت و منتظر ماند تا دستور اربابش را اجرا کند: لباسهای منو آماده کن... میرم خارج از شهر
اگرچه با شدت گرفتن سرمای پاییزی پای مجروحش امانش را بریده بود اما استیو با بیشترین سرعتی که پای لنگش اجازه میداد به سمت اتاق اربابش دوید تا دستور او را اجرا کند. اسنیپ ترجیح داد تا آمدن خدمتکار،
خودش را با آتش شومینه گرم کند. زمانی که وارد نشیمن شد فکرش آنقدر مشغول بود که متوجه حضور هکتور
نشد: صبح بخیر سوروس
هکتورا اینجا چیکار میکنی؟
- اومدم خدمتکارت رو ببرم یادت رفته ؟
- اوه آره... نه... ولش کن. باشه ببرش
به نظر میرسید که اسنیپ عصبی است. نگران تر از آن بود که بتواند ظاهر همیشه بی تفاوتش را حفظ کند. زمانی که استیو با شنل سفری و یک بلوز گرم به نشیمن وارد شد هکتور بی توجه به مرد جوان بحث را ادامه
داد: اتفاقی افتاده سوروسی؟ نگران به نظر میرسی. ببینیم لرد سیاه این وقت صبح چیکارت داشت؟
- محرمانسی... متاسفانه نمیتونم چیزی بهت بگم. جزء اطلاعات ممنوعس. فقط فکر میکنم دیگه لازم نباشه
دنبال اون یارو بگردی... به نظر میرسه لرد سیاه شناختتش.
چند لحظه طول کشید تا هکتور معنی حرفهای اسنیپ را فهمید: اون کیه سوروس ؟
- یه دشمن قدیمی... ما فکر میکردیم لرد سیاه اونو از سر راه برداشته. اما به نظر میرسه که اون لعنتی تونسته یه راهی برای برگشتن پیدا کنه... دعا کن حدسشی اشتباه باشه وگرنه اونی که من میشناسم تا دونه دونه ی مارو به
چهار میخ نکشه ولی کن نیست.
کنجکاوی هکتور شدت گرفت: اون کیه؟
- خودت میدونی که نمیتونم چیزی بگم. معذرت میخوام هکتور اما من عجله دارم. پسره رو با خودت ببر،
۸۲
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
بعد رو به استیو کرد و دستور داد: با آقای واتسون برو و دستوراتشون رو مو به مو اجرا کن. فکر نمیکنم از
- بله ارباب
مرد جوان سری به علامت تفهیم شدن تکان داد و زمانی که دو مرگخوار از هم جدا شدند پشت سر هکتور براه
افتاد.
::: 85 83 5888888
برای رابرت روزها به سختی میگذشت. از طرفی نگرانی برای سیریوس و از طرف دیگر بی توجهی های نانسی که مثل سنگ سرد شده بود و البته رفتار سلین که او را مقصر میدانست. در تمام سه روز گذشته به جز چند جمله ای که در روز اول بین آنها رد و بدل شد و بیشتر آن فریادها خشم آلود دو دختر جوان بود، هیچ حرفی میان آنها رد و بدل نشد. البته اگر بحث شدیدی را که در روز اول بعد از آن ماجرا با نانسی داشت را ندیده میگرفت. در واقع دو دختر جوان به حدی نگران وضعیت سیریوس بودند که در تمام مدت از کنار او تکان نمیخوردند. مگر
زیاد در کنار آنها بماند. در سه روز گذشته اکثر اوقات را به طی کردن راه میان خانه تا دره ی گودریک و برعکس گذرانده بود چرا که مادرش هنوز در بستر بیماری بود و پدرش اگرچه به هر طریق ممکن به انجام وظایفش در محفل مشغول بود ولی هنوز به طور کامل بهبود نیافته بود. بنابراین او بیشتر وقتش را به نگهداری از والدینش میگذراند ولی در کمترین زمانی که پیدا میکرد به دره ی گودریک آپارات میکرد تا سراغی از دوست بیمارش
بگیرد.
آن روزها جو خانه ی پاترها کاملا بهم ریخته بود. از سلینا و نانسی پریشان گرفته تا تک تک ویزلی ها که بعد از شکست خوردن در بحث با رون و سام برای انتقال سیریوس به پناهگاه روزی چند بار به او سر میزدند و ساموئل
ریچاردسون که تقریبا دیوانه شده بود. در این چند روز هری چشم روی هم نگذاشته بود. شب و روزش را در
کنار تخت تغییر یونس میگذراند.
بعد از بازگشت به خانه، هری و ریموس بارها رابرت را سوال پیچ کرده بودند تا هرچه آن روز اتفاق افتاده بود را برای آنها تعریف کند.
از پله ها پایین میرفت تا با پدرش که آنروز همراهیش کرده بود به خانه بازگردد که صدای خشمگین اما خفه ای از نشیمن، پشت دیوار متوقفش کرد. به آرامی از گوشه ی دیوار سرک کشید. خوابش را هم نمیدید که ساموئل ریچاردسون جدی و خشن را در چنین حالی ببیند، بیتاب و بیقرار بر سر پدرش داد میکشید و لوپین نه مثل
۸۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
یک غریبه، که مانند پدری که پسرش را دلداری میداد با او حرف میزد گویی سالها بود که او را میشناخت: تحمل داشته باشی مرد...
- چطوری ریموسی؟ داره از دستم میره.
رابرت متعجب و کنجکاو پشت دیوار ایستاد و گوشهایش را تیز کرد. تا به حالی نشنیده بود که ریچاردسون اینطور حرف بزند. کنجکاو بود که بداند چه اتفاقی سام را اینطور بهم ریخته اما حتی خوابش را هم نمیدید که
- تو نباید همچین حرفی بزنی... سیریوس پسر قوی ایه... من مطمئنم از پسش بر میاد.
صدای دورگه شده ی ریچاردسون مو را بر اندام رابرت سیخ کرد: به این راحتی ها نیست... خود تم میدونی که این طلسم چه آثاری داره... اگه بلایی سرش بیاد...
ریموس با لحنی که میکوشید قانع کننده باشد ادامه داد: از کجا معلوم؟ خودت میدونی که آثار این طلسم روی افراد متفاوته... نگران نباش اون از پسش بر میاد.
همانطور که پشت در به دیوار تکیه زده بود نگرانی در وجودش میدوید.
بر خلاف تصور اولیه ی او موضوع صحبت دو مرد خانواده ی ریچاردسون نبود. این دوست قدیمی او بود که همه
نگرانش بودند. چه ریموس لوپین و چه سام که سیریوس را مثل پسرش دوست داشت. هردو اشفته به نظر میرسیدند ظاهرا آنها چیزی میدانستند که رابرت از آن بی خبر بود.
سرانجام تصمیمش را گرفت بی هیچ اخطار قبلی وارد نشیمن شد. چهره بی تاب و نگران ریچاردسون در لحظه ای دوباره خشن و جدی شد.. لوپین به آرامی پسرش را برانداز کرد. چهره ی نگرانش نشان میداد که همه چیز
را شنیده
- اتفاقی افتاده راب؟
رابرت نگاه نگران پدرش را جواب داد: اینو شماها باید بگین. اگه اتفاقی برای سیریوس افتاده من حق دارم بدونم.
دو مرد نگاه سریعی رد و بدل کردند و چهره ی ریموس به سرعت در هم رفت: باز گوش وایساده بودی؟ آخه
رابرت حرف پدرش را قطع کرد: بحث رو عوض نکن بابا... میخوام بدونم چی شده.
" W 8
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
صدای فریاد سلین از طبقه ی بالا سه مرد را از جا پراند. سراسیمه از پله ها بالا دویدند. افکار وحشتناکی ذهن هر سه نفرشان را پر کرده بود. در بالای پله ها دیدن چشمان پر اشک نانسی دنیا را بر سر هری خراب کرد. هرسه به سرعت به سمت اتاق سیریوس دویدند ریموس از نزدیک به چهره ی نانسی نگاه کرد و زمانی که لبخندی صورت خیس دختر جوان را باز کرد به خود جرات داد و در اتاق را باز کرد. با دیدن چشمان باز سیریوس لبخندی از آسودگی بر لبهایش شکل گرفت که به همراهانش جرات جلو آمدن را داد. هری با پاهای
لرزان خودش را به در اتاق سیریوس رساند.
دیدن پسر جوانش که با چشمان باز روی تخت دراز کشیده بود و دست سلین را در دست داشت باعث شد که نفسی از آسودگی بکشد.
دسیر بودس نگاه خسته ای بال تازه واردان کرد و دوباره از هوش رفت.
زمانی که هری و رابرت خود را به تخت مرد جوان میرساندند لوپین چوبدستی اش را کشید و دو پیغام پیاپی را
::: 8888888
به هوش آمدن سیریوس پس از دو روز تا حدودی خیال همه را راحت کرد. اگرچه مدت هوشیاری مرد جوان کمتر از دقیقه ای بود اما به گفته ی مادام ریچسون که از زمانی که سیریوس را به خانه آورده بودند مدام به او سر میزد خطر رفع شده بود و این بیش از همه ویزلی ها را راحت کرد که به محض دریافت پیغام لوپین خود را به آنجا رسانده بودند. مالی ویزلی که در انتقال نوه اش به پناهگاه شکست خورده بود رسماً به خانه ی پاتر ها آمد تا بر مراقبت از نوه ی بیمارش نظارت داشته باشد و تمام وقتش را در آشپزخانه به درست کردن انواع سوپ و غذاهای مقوی برای سیریوس سپری میکرد و این چیزی بود که خیال هری را راحت میکرد اگر یک نفر در
دنیا بود که در تقویت و چاق کردن افراد تخصصی داشته باشد آن شخصی کسی جز مالی نبود.
با این حال هنوز هم چیزی در این میان درست نبود.
به نظر میرسید که ریموس و سام نگران تر از هر زمان دیگری در چند روز اخیرند. با اینکه رابرت بارها و بارها اتفاقاتی را که در روز حادثه شاهد آن بود برای آن دو شرح داده بود، دو مرد هنوز قانع نشده بودند. سرانجام تصمیم گرفتند با نفوذ به ذهن مرد جوان پاسخ سوالشان را پیدا کنند و چون در خاطرات رابرت چیزی جز آنچه تعریف کرده بود نیافتند منتظر شدند تا بار دیگر سیریوس را مورد بازجویی قرار دهند. چند ساعت بعد زمانی که
احا "
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
سیریوس بیدار شد آنقدر ضعیف بود که قادر به پاسخ دادن به سوالی آنها نبود. هری همانطور که با نگرانی پا چهره ی رنگ پریده ی پسرش نگاه میکرد زمزمه کرد: ریموس ... بهتر نیست صبر کنیم حالش بهتر بشه؟
لوپین همانطور که در را پشت سر بچه ها میبست و طلسم ضد استراق سمع را فعال میکرد جواب داد: نه هری... الانم دیره. ببین سیریوس ... میدونم برات سخته ولی این خیلی مهمه.
مرد جوان سری تکان داد. لبخند خسته ای به چهره ی نگران پدرش زد: من خوبم بابا... باور کن... بعد رو به
ریموس ادامه داد: چیکار باید بکنم؟
ریموس مختصرا آنچه را که میخواست برای سیریوس توضیح داد. چند دقیقه بعد زمانی که سیریوس به خواب فرو رفته بود، هری و ریموس با بطری کوچک خاطره خود را به طبقه ی پایین رساندند. دست به سر کردن دختر ها چندان مشکل نبود. رابرت هم در آن لحظه در خانه ی میدان گریمولد به سر میبرد بنابراین دو مرد به اتاق خواب طبقه ی پایین رفتند، بعد از اطمینان از قفل شدن در، هری به سراغ مخفی گاه قدیمی اش در اتاق رفت و با یک قدح اندیشه بازگشت. با بی صبری خاطره را در قدح اندیشه سرازیر کرد و با ملایمت به آن تکانی
داد. کمی بعد دو مرد در میان خاطرات سیریوس ناپدید شدند.
هکتور علاقه ی زیادی داشت که از راز اسنیپ سر در آورد اما میدانست که نمیتواند او را تعقیب کند. سوروس اسنیپ کار کشته تر از آن بود که بخواهد با تعقیب او ریسک لو رفتن خود را بپذیرد. برای هکتور اهمیتی نداشت که بخواهد هوییت واقعی ریچاردسون را کشف کند. تنها نکته ی مهم برای او قابل اعتماد بودن سام بود از طرفی آنقدر به دوست جدیدش بدهکار بود که همه ی تلاشش را برای کمک به خواسته ی او به کار گیرد. با این حال ناخواسته گرفتار کنجکاوی شدیدی در مورد هدف اسنیپ شده بود. مطمئن بود که اگر موضوع مورد نظر جزء اطلاعات ممنوع نبود به سادگی میتوانست از زیر زبان او حرف بکشد اما خود اسنیپ هم بدون اجازه ی لرد سیاه
به این اطلاعات دسترسی نداشت.
عیت
از ده سال پیش لرد سیاه به این نتیجه رسیده بود که باید تلاش بیشتری برای حفظ اسرارش بکند. او شخصا تک تک افرادش را طلسم کرده بود تا مطمئن شود که در صورت دستگیر شدن حرفی نمیزنند. خوشبختانه به لطف ریچاردسون هکتور از این طلسم خلاص شده بود. با این وجود هنوز هم اطلاعاتی وجود داشت که او از آنها
"",
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
بی خبر بود چیزهایی که در غیاب او اتفاق می افتاد. اطلاعاتی که در ذهن سایر مرگخوارها موجود بود و تا زمانی که خود ولدمورت نمیخواست کسی قادر به انتقال آنها نبود. چیزهایی نظیر فاجعه ی قبرستان.
هکتور هیچ گاه از واقعیت شب ناپدید شدن هری پاتر مطلع نشد. چرا که در آن زمان در خارج از کشور به سر میبرد. گاهی خودش را نفرین میکرد چرا که اگر از بازگشت احتمالی ولدمورت باخبر بود میتوانست به سادگی به پاتر ها هشدار دهد اما نیاز اسنیپ به حفظ برتری اش بر هکتور باعث شده بود که او رغیبش را از برنامه هایی که برای بازگشت اربابش داشت بی خبر بگذارد. بعد از آن هم با وجودی که به انواع روشها برای دسترسی به اطلاعات تلاش کرده بود راهی برای فهمیدن ماجرا پیدا نکرد. دو جاسوس دیگر محفل هم به علت وجود آن طلسم شوم چیزی از ماجرا بیاد نمیآوردند. حالا هم وضعیت کاملا مشابه بود. زیر لب ناسزایی نثار ولدمورت کرد و از پیچ خیابان بعدی گذشت. زمانی که متوجه صدای نفس نفس کسی در پشت سرش شد. تازه حضور استیو را بیاد آورد سرش را برگرداند و متوجه شد که سرعتش بیش از آن زیاد است که جوان خدمتکار به دلیل وضعیت پایشی بتواند پا به پای او برود. سر اولین پیج ایستاد و وانمود کرد دارد به اطراف می نگرد تا به جوان بخت برگشته فرصت بدهد که نفسی تازه کند. زمانی که پسر جوان پشت سرش متوقف شد چوبدستی اش را کشید و با طلسمی او را به خود متصل کرد. تنها در این صورت بود که یک خدمتکار قادر به خروج از شهر ممنوعه میشد. طلسم قدیمی ای که برای این منظور به کار میرفت به جادوگر اجازه میداد که خدمتکارش را برای انجام کارهای ضروری به مکانی که به دلیل وجود نیروهای وزارت خانه برای مرگخواران دردسرساز بود بفرستد و هر زمانی که میخواست او را رد یابی و احضار کند. البته این روش کمکی به فرار بردگان نمیکرد چرا که زمانی که جادوگری برده اش را احضار میکرد طلسم مثل یک رمز تاز عمل میکرد و خدمتکار را از هر جا که بود در نزد او ظاهر میکرد. ضمن اینکه با این طلسم در صورت تمایل با آپارات کردن جادوگر خادم مورد نظر هم به همراه او
جا به جا میشد.
هکتور کمی قبل از رسیدن اسنیپ تصمیمش را گرفته بود بنابراین روی خانه ی قدیمی والدینشی تمرکز کرد و با صدای بلندی ناپدید شد.
جایی در وسط یک خیابان قدیمی در انتهای لندن مردی ظاهر شد. پشت سر او شعله ی آتش درخشید و استیو را ظاهر شد. هکتور نگاه سریعی به اطراف کرد. در آن وقت صبح خیابانها به سرعت شلوغ میشد اما خوش بختانه این محله ی قدیمی همواره خلوت و آرام بود. مسیرش را از کنار خیابان به سمت کوچه باریکی تغییر داد و بعد از آن به سمت بن بستی رفت که در چشم مشنگها نامرئی بود. استیو به هر زحمتی که بود پشت سر او حرکت
۸۷۴
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
میکرد. اگرچه او قادر نبود خانه ای را ببیند اما این بار اولش نبود. هیچ کدام از جاهایی که در خارج از شهر ممنوعه با اربابش رفته بود را نمیتوانست ببیند و کسی هم زحمت گفتن علت این مسئله را به او نمیکشید. به دلیل مسائل امنیتی هکتور ترجیح میداد که چیزی از این خانه به او نگوید در هر حال او رازدار این خانه بود. تنها مستقیم به سمت جایی که دیوار به نظر میرسید رفت و پسر جوان اورا دنبال کرد. نزدیک خانه هکتور نگاهی به اطرافش کرد زمانی که کسی را در کوچه ندید زیر لب وردی زمزمه کرد و ببری نقره ای رنگ را برای دراکو فرستاد. حالا تا گرفتن جواب دراکو میتوانست منتظر بماند. استیو پشت سر جادوگر به راه افتاد. زمانی که
هکتور به جلوی در رسید دستور داد: دست منو بگیر.
به دلیل تعلل مرد جوان که با ناباوری به او نگاه میکرد هکتور دست او را کشید و همزمان پا در دیواره ی دفاعی خانه اش گذاشت. لحظه ای بعد در کرم رنگ فلزی با نقش شیر دال روبرویشان بود. هکتور حرکتی به چوبدستی اش داد. در را باز کرد و وارد خانه شد.
درون خانه تمیزتر از تصور استیو بود. به نظر میرسید بیشتر از یکی دو روز از تمیز شدنش نمیگذرد و این هیچ شباهتی به حرفی که هکتور به اسنیپ زده بود نداشت. استیو توقع داشت با خانه ای متروکه و نیمه ویرانه که چندین اینج خاک گرفته و احتمالا تار عنکبوت از در و دیوارش بالا میرود مواجه شود که دست کم یکی دو هفته کار شبانه روزی برایش به ارمغان آورد اما به نظر نمیرسید که این خانه نیاز چندانی به کار داشته باشد. در واقع خانه از تمیزی برق میزد. زمانی که هکتور شنلش را روی مبل راحتی انداخت و روی صندلی کنار شومینه
گرفتن دستور در گوشه ای ایستاد. یک ربع بعد زمانی که هکتور به خود آمد. مرد جوان هنوز سرپا ایستاده بود:
تو چرا اونجا و ایستادی؟ بگیر بشین
استیو چند لحظه با حیرت به چهره ی هکتور نگاه کرد. تا به حال اجازه نداشت در حضور یک جادوگر حرف بزند چه برسد به اینکه از طرف او دعوت به نشستن شود. هکتور که ظاهرا فکر مرد جوان را خوانده بود لبخندی زد: واقعا متاسفم. ولی گشتن با مرگخوارها ادب آدم رو از بین میبره. خواهش میکنم بیا بشین
این طرز صحبت کردن از یک جادوگر بعید به نظر میرسید. مخصوصا از هکتور واتسون که همیشه با خشونت و بی توجهی با برده ها برخورد میکرد. در هر حال استیو، حرف هکتور را یک دستور در نظر گرفت و با خوشحالی
کامل روی زمین نشست.
- اونجا نه... روی مبل...
این جمله استیو را نگران میکرد. لحظه ای تعلل کرد اما نگاه منتظر هکتور واتسون او را وادار کرد که برخیزد و جم روی مبلی در دورترین فاصله از مرد جادوگر بنشیند.
" ۸۸
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- بله قربان
- همونطور که قبلا بهت گفتم من به کمک تو احتیاج دارم. در واقع کاری که ازت میخوام برام انجام بدی کمی سخته و میدونم که ممکنه اذیت بشی.
استیو از روی عادت از جا بلند شد تا دستور صادر نشده را انجام دهد. باید حدس میزد که چیزی سخت تر از
گردگیری یک خانه ی متروکه انتظارش را میکشد.
هکتور نگاه درد آلودی به مرد جوان انداخت. به نظرش رسید که پسر جوان برای درک حقیقت به زمان نیاز دارد. او عادت کرده بود که از جادوگران بترسد و از دستوراتشان اطاعت کند و هکتور این را نمیخواست. ترجیح میداد که مرد جوان به میل خودش به آنها کمک کند.
خیلی ناگهانی لحن مرد جادوگر تغییر کرد با خشونت یک ارباب دستور داد: بشین و گوش کن
زمانی که استیو بار دیگر روی مبل نشست و با ترسی بازگشته منتظر شنیدن حرفهای او شد باری دیگر نور درخشید و حیوانی نقره ای رنگ در برابر هکتور ظاهر شد.
استیو هیچ گاه چنین چیزی ندیده بود. در واقع در مواقع عادی هیچ دیوانه سازی اجازه ی ورود به محوطه ی اصلی شهر ممنوعه نداشت تا کسی نیاز به ساخت سپر مدافع در برابر آن داشته باشد. با گرفتن پیغام سپر، لبخندی از آسودگی چهره ی واتسون را روشن کرد. برای حرف زدن با مرد جوان وقت بسیار بود. بهتر دید که قبل از رفتن تلاشش را برای جلب اعتماد او آغاز کند. بنابراین حرکتی به چوبدستی اش داد و میز جلوی مبل را با انواع غذاها، نوشیدنی و خوراکی های لذیذ پر کرد: من دارم میرم بیرون. تا زمانی که برگردم یه وعده غذای حسابی بخور، حمام پشت آشپزخونه هست. بعدش میتونی بگیری بخوابی. من احتمالا تا شب بر نمیگردم. اتاق خواب طبقه ی بالاسی. حسابی استراحت کن ... یه چیز دیگه... از خونه خارج نشو.
در تمام زمانی که هکتور شنلش را میپوشید استیو با حیرت و ناباوری به او نگاه میکرد. وقتی که مرد جادوگر از خانه خارج شد و برای اطمینان در خانه را پشت سر خود قفل کرد سرانجام موفق شد خودش را پیدا کند.
در تمام چند روز اخیر فکر خدمت کردن به هکتور واتسون برای او تبدیل به کابوسی شده بود و حالا کاملاً متفاوت از تصور او به نظر میرسید. بوی غذا مشامش را پر کرده بود. با شک و دودلی به میز پیش رویش نگاه کرد. علاوه بر دو بطری نوشیدنی، چند ران مرغ، استیک، کباب، دو جور خوراک به همراه سیب زمینی سرخ کرده، ژامبون و مقداری سبزیجات و سرانجام یک کیک میوه ای کوچک روی میز انتظارش را میکشید و او برای
۸۹
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
اولین بار بعد از چیزی حدود پنج سال اجازه داشت که به آنها دست بزند. اگرچه وعده ی غذای اربابش در این سالها همیشه کامل و رنگین بود، غذای مرد جوان هرگز از مقدار خاصی فراتر نرفت. گویی اسنیپ از گرسنگی دادن به عنوان روشی برای تحت کنترل در آوردن خدمتکارانش استفاده میکرد. وعده های غذایی او را از ته
مانده ی غذای خود طوری انتخاب میکرد کد مطمئن باشد خدمتکار جوانش سیر نمیشود و معمولا این غذا
شامل نان و سبزی جات پخته میشد. یک وعده ی غذایی کاملاً ثابت و بدون تغییر در تمام مدت سال
ساعت خواب استیو این اواخر افزایش یافته بود و به حدود شش ساعت در شبانه روز میرسید چرا که بعد از بیمار شدن مرد جوان اسنیپ به این نتیجه رسیده بود که نمیخواهد به این سادگی خودش را از وجود خدمتکاری چون او محروم کند و حالا... درست زمانی که فکر میکرد باید بیشتر از قبلی سختی و دردسر تحمل کند، با یک وعده غذای حسابی و هفده هجده ساعت استراحت روبرو میشد آنهم از جانب جادوگری که به خشونت و بی رحمی مشهور بود. مشکوکانه به این فکر میکرد که مرد جادوگر چه نقشه ای برایش دارد سرانجام به این نتیجه رسید که از امکانات موجود نهایت بهره را ببرد. دستش را دراز کرد و طبق عادت غذایش را با یک تکه نان شروع
کرد.
83 86 833 2888888
ساعت حدود هفت صبح بود که هکتور جلوی پناهگاه ظاهر شد. قبل از پشت سر گذاشتن موانع جادویی، پاترونوسی به سمت خانه فرستاد. زمانی که از جلوی موانع جادویی عبور کرد، دراکو و چارلی به استقبالشی آمدند. هر دو خسته و خواب آلود به نظر میرسیدند. با ورود به آشپزخانه هکتور این خستگی را در چهره ی سایر ویزلی ها هم دید. اگرچه به نظر میرسید که همگی انتظار او را میکشند. پشت میز قدیمی خانه، جرج مشغول جرو بحث با مایکل بود. در کنار او فرد سرش را روی میز گذاشته بود و خرناسی میکشید. آنطرف تر ربکا به امیلی کمک میکرد تا تخم مرغ و ژامبون صبحانه را آماده کند و هر چند دقیقه یکبار خمیازه ای میکشید. جس با
چشمانی سرخ و پف کرده پاتیل حلیمی را به هم میزد. از سوزان خبری نبود اما هکتور میدانست که او در مبارزه ی وزارت خانه زخمی شده. چیزی که هکتور را متعجب کرد دیدن چهر ه ی جدیدی در کنار میز بود. برای اولین بار در طول سالهایی که ویزلی ها را میشناخت پرسی ویزلی را دید که در سکوت به جمع خانواده نگاه میکرد. بعد از تعارفات معمول و خوردن صبحانه، با نگاهی به دراکو فهماند که نیاز به جایی دارد که بدون مزاحم حرفش را بزند چرا که علاقه ای به استراق سمع حرفهایش توسط پرسی نداشت. مخصوصا که وزیر سحر و جادو در بدو ورود برای او چوبدستی کشیده بود و در تلاش برای دستگیری مرگخوار معروفی که به تصور او در محفل
نفوذ کرده بود میز اشپزخانه را متلاشی کرده و نصف ظرفها را شکسته بود.
| ||
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
سرانجام جرج مجبور شد پرسی را گیج کند و در این زمان همه ی آنها از نبود مالی در خانه شکرگزار بودند. زمانی که فرد، جرج، دراکو و هکتور وارد یکی از اتاق خوابهای طبقه ی سوم میشدند فرد خنده ای کرد: از دست پرسی عصبانی نشو... تحت فشاره.
دراکو اخمی کرد: آره باید وقتی منو اینجا دید میدیدیش... در هر حال وقتی حالش جا بیاد حافظه شو اصلاح میکنن اینطوری مطمئن تره.
هکتور صندلی جرمی راحتی برای خود ظاهر کرد همانطور که را 5 آن مینشست جواب داد: خوابه... راستی ریچاردسون کجاس؟
دراکو به سرعت پاسخ داد: دره ی گودریک ... و تا از سلامتی سیریوس مطمئن نشه از اونجا بیروری نمیره.
فرد خمیازه ای کشید: من نفهمیدم قضیه چیه که این یارو اینقدر به این بچه ها علاقه داره... تو این چند روزه
تمام وقتش رو پیش اونا بود ۵. البته همسر واقعا باله خاطر نجات بچه ها ازش ممنونم. اما... وقتی نمیذاره او نارو بیاریم خونه و خودمون مراقب سیریوس باشیم... خب یه جورایی به آدم بر میخوره،
جرج سری به تایید برادرش تکان داد: آره اما... میدونی خوبیش اینه که دیگه خیالمون از بابت بچه ها راحته... با
این حالی منم میخوام بدونم چرا اینجوریه؟
ذهن اسلایترینی دراکو به سرعت جوابی سرهم کرد: خب راستش، ... سام یه پسر هم سن و سال سیریوس داشته که تو مبارزه با مرگخوارها اونو از دست داده. ظاهرا اخلاق پسرش کمی شبیه سیریوس بوده. اینه که... خیلی
دوستش داره.
فرد دلسوزانه گفت: بیچاره. حتماً خیلی براش سخت بوده. در هر حال نمیشه منکر این قضیه شد که اونم جای هری رو برای بچه ها پر کرده... مخصوصا اینکه سیریوس خیلی ارومتر از قبل شده شما اینجور فکر نمیکنین؟
چارلی بحث را به مسیر اصلی کشید: خب هکتور... نمیخوای بگی چرا این وقت صبح ما رو از خواب بیدار کردی؟
- هی هی... مگه شماها روزی چند ساعت میخوابین ؟
دراکو کشی و قوسی به خودش داد: همیشه رو نمیدونم اما وقتی پاترونوست به دستم رسید تازه میخواستم
بخوابم.
- منم همینطور... تازه یه ساعت بود که خوابم برده بود... کارهای وزارت خونه تمومی نداره ...
- اوه... متاسفم رفقا... راستش من با سام و دراکو کار داشتم.
| ۹ ||۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
به نظر میرسید که خواب از سر دراکو پریده. با شوق پرسید: پس موفق شدی؟
- آره... آوردمش... طبق قرار بردمش خونه ی خودم.
- تو معرکه ای هکتور... میدونستم نامید مون نمیکنی.
جرج دستی به کله اش که حالا کم موتر از چند سال قبل بود کشید و با کنجکاوی پرسید: قضیه چیه ؟ چی رو
آوردی؟
- خدمتکار اسنیپ... یعشعر بیچاره مریضی احواله... اینقدر زجر و گرسنگی کشیده کد مطمئنم اگ چند ماه دیگه
زیر دست اون عوضی میموند طاقت نمیاورد.
- هی صبر کن هکتور... اگه اوضاعش اینقدر بده... به کار ما نمیاد...
هکتور با بی صبری پاسخ داد: گوش کن دراکو... استیو الان بهترین گزینسی. درسته که اسنیپ خودش هم متوجه نیست ولی زندگیش رو دست این پسر میچرخه. نزدیک پنج ساله که تو خونه ی اسنیپه. از تمام اسرار و سوراخ سنبه های زندگی اسنیپ با خبره. در واقع سوروس از خودش جداشی نمیکنه. هر جا میره اونو دنبالش میبره. حتی پیش ولدمورت. با این حال حتی او نقدر آدم حسابش نمیکنه که نگران باشه یه روزی براش خطری
اتحاد کند.
- خیلی خب ... تسلیم بابا... حالا میخوای چیکار کنی؟
- اول باید یه کم به اوضاعش برسیم. چارلی... فکر میکنی ربکا بتونه یه سری معجون درمانی و تقویتی بهم بده
---- آره... حتماً.
- خوبه... من میخواستم امروز همه چیز و بهش بگم اما پسره آمادگیشو نداره. اون عوضی باهاش کاری کرده که از تموم جادوگرا وحشت داره... فکر نمیکنم به این سادگی به ما ها اعتماد کنه... به زمان احتیاج داریم.
- فکر کردم بهتره تو و سام هم اونجا باشین ...
چارلی اعتراض کرد: اگه با سام و دراکو کار داشتی چرا مارو از خواب انداختی؟
| ۹۲
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هکتور ضربه ای به پیشانیش زد: خوب شد یادم انداختی چارلی... داشتم اصل قضیه رو فراموش میکردم.
و در مقابل نگاه منتظر سایرین ادامه داد: امروز صبح که رفتم خونه ی اسنیپ... لرد سیاه احضارش کرده بود. ظاهراً یه چیزایی راجع به سام فهمیده... سوروس میگفت ولدمورت اونو شناخته... انگاریه دشمنی قدیمی با ولدمورت داره... هرچی بود سوروس رو هم ترسونده بود.
حالا چهار جادوگر کاملا هشیار شده بودند. در این میان دراکو کلافه به نظر میرسید: یعنی چی که شناختتش ؟
هکتور شانه ای بالا انداخت: نمیدونم... اما اسنیپ رو فرستاد یه جایی تا مطمئن بشه... ببینم دراکو تو میدونی سام واقعا کیه مگه نه ؟
دراکو بی توجه به سوال هکتور با سرعت پرسید: اسنیپ کی حرکت کرد؟
- نیم ساعتی میشه
مرد مو بور به سرعت از جا پرید: لعنت به تو هکتور... نمیتونستی زودتر بگی؟
در برابر نگاه کنجکاو ویزلی ها و هکتور، دراکو چوبدستی اش را کشید و سه پاترونوس پیاپی برای رون، هرمیون و هری فرستاد. دیگران که رفتار جنون آمیز دراکو را نگاه میکردند با کنجکاوی نگاهی رد و بدل کردند: هی دراکو... قضیه چیه ؟
دراکو به سرعت دکمه ی شنلش را بست و همانطور که به سمت در اتاق میدوید فریاد زد: فقط دعا کنین دیر
نشده باشه
و قبل از اینکه دیگران اعتراضی بکنند از اتاق خارج شد.
:: }: چ: 385 8 :::
پاترونوس دراکو زمانی به دست هری رسید که سیریوس تازه به خواب رفته بود. از آنجایی که خبر بیش از تصور او ناخوشایند بود چوب دستی اش را برداشت. مستقیم به سمت اتاق خواب نانسی رفت و زمانی که دختر جوان خواب آلود از صدای در بیدار شد به سرعت توضیح داد: نانسی... عزیزم یه کار فوری برام پیش اومده. سعی
میکنم زود برگردم مواظب سیریوس باش و اگه مشکلی پیش اومد فوراً خبرم کن، جم
گس
۹۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- باشه سام.
هری همزمان بارون و هرمیون در جلوی آسایشگاهی که زمانی حکم خانه ی اجباریش را داشت ظاهر شد. با اینکه هرگز از نزدیک ساختمان قدیمی را ندیده بود اما توانسته بود با استفاده از توصیفاتی که پرستارشی از آنجا
کرده بود مسیرش را پیدا کند. نگاهی به دراکو کرد که همان لحظه کمی آنطرف تر ظاهر شده بود: اسنیپ کی اومده اینجا؟
ظاهراً یه ساعتی میشه...
- خیلی خب... هرمیون تو با من بیا... دراکو... تو بارون برو... مواظب خودتون باشین
از آنجایی که هری تصویر واضحی از راهروها در ذهن نداشت روی اتاق قدیمی خودش تمرکز کرد و لحظه ای بعد در آن ظاهر شد. برای اولین بار نگاه سریعی به اتاقی که چهار سال دردناک را در آن گذرانده بود کرد و
جلوتر از هرمیون از در بیرون دوید. دو دوست در طول راهروی طبقه ی دوم به سرعت اتاقها را جستجو میکردند اما خبری نبود. در واقع به نظر میرسید که همه چیز در شرایط عادی قرار دارد. ساکنان اتاقهای آسایشگاه تنها از یک چیز ناراحت به نظر میرسیدند و آن حضور ناگهانی دو غریبه در اتاقشان بود.
هری در آخرین اتاق طبقه ی دوم را پشت سرش بست: یه کم عجیبه... فکر نمیکنی هکتور اشتباه کرده؟ اگه
اسنیپ اینجا بود یه سرو صدایی راه مینداخت.
هرمیون همانطور که جلوتر از هری از پله ها پایین میرفت با صدایی زمزمه وار پاسخ داد: من فقط یه چیزی رو میدونم. هکتور بی خودی حرف نمیزنه
به محض اینکه پا روی آخرین پله گذاشتند هرمیون خودش را عقب کشید و در پناه دیوار ایستاد: او ناهاشی... هری اینجاسی...
هری خیلی آهسته سرش را از گوشه ی دیوار جلو برد و نگاه سریعی به محلی که هرمیون به آن اشاره کرده بود انداخت. جایی که مرگخوار پیر پشت به آنها ایستاده بود و با چوبدستی اش ده دوازده پرستار سپید پوش را در
هوا و در میان توده ای غبار مانند معلق کرده بود. هر چند ثانیه یکبار چوبدستی اش را به سمت یکی از آنها میگرفت و بلافاصله تمام افراد شروع به دست و پا زدن میکردند. کاملا مشخص بود که آنها را شکنجه میدهد.
قبل از اینکه هری کار خطرناکی انجام دهد هرمیون دستش را گرفت و او را به پشت دیوار برگرداند: بذار ببینیم اون چی میخواد هری؟
- مشخص نیست؟ اون منو میخواد... منم اونو ...
| ۹ |
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- خواهش میکنم... فقط یه دقیقه هری
هرمیون این را گفت بعد به آرامی نوک چوبدستی اش را از گوشه ی دیوار بیرون برد و با سرعت و ظرافت طلسم سکوت اسنیپ را در هم شکست. حالا میتوانستند صدای فریاد مرد جوانی را که نزدیک اسنیپ بین زمین و آسمان دست و پا میزد بشنوند. زمانی که چوبدستی اسنیپ پایین آمد و طلسم متوقف شد. مرد ناله ای کرد: نمیدونم... من پرستار اون نبودم. حتی نمیدونم کی از اینجا رفت
هرمیون با خشم زمزمه کرد: آشغال لعنتی ... طلسم حافظه شونو باطل کرده
هری حتی به خود زحمت تایید کردن نداد. چرا که چهره ی مرد به خوبی نشان میداد که مدت زیادی را زیر شکنجه گذرانده. با توجه به چیزی که در آنجا میدید استاد قدیمی اش برای شکستن طلسم حافظه ی هرمیون حسابی اسرایش را شکنجه کرده بود.
صدای سرد اسنیپ به گوشش رسید: پرستارش کی بوده؟ حرف بزن
مرد جوان ابتدا کمی مقاومت کرد اما کمی شکنجه ی دیگر زبانش را باز کرد: کیت... کیت پرستارش بود
این سوال را هری و اسنیپ با هم پرسیدند در صدای نفر اول نگرانی و در دومی خشم موج میزد. هری که هیچگاه کیت را ندیده بود نگاه ملتمسانه ای به هرمیون انداخت و زمانی که دست ساحره بدن بیهوش زن جوانی را در سه چهار قدمی اسنیپ نشان داد که وضعیتش وخیم به نظر میرسید و در اثر شکنجه ی شدید بیهوشی شده بود. قلب هری فروریخت. تقریبا مطمئن بود که اسنیپ موفق شده طلسم حافظه ی دختر جوان را در هم بشکند و حالا تنها یک سوال باقی میماند و آن اینکه آیا ذهن دختر جوان تحمل چنین شکنجه ای را آورده بود و یا اینکه شکنجه ی بیش از حد او را به سرنوشت لانگ باتم ها دچار کرده بود. تصور این موضوع حالی هری را
دگرگون میکرد. میخواست جلو برود اما باز هم هرمیون مانعش شد: هری... فقط یه لحظه خواهش میکنم
بار دیگر نگاه هری به سمت اسنیپ برگشت که حالا دست از سر مرد جوان برداشته بود و داشت با تردید به دختر جوان نگاه میکرد. اگر تا به حال عقلش را از دست نداده بود بعید نبود که با کمی درد دیگر این اتفاق
برایش بیوفتد اما او اطلاعات میخواست.
چوبدستی اش را حرکتی داد و کیت را بر زمین انداخت. حباب طلسم ناپدید شد و اسنیپ آماده شد تا از دختر مشنگ اعتراف بگیرد. قبل از اینکه جادوگر پیر دختر جوان را به هوش آورد هری طلسم ضد آپارات را فعال کرد. اینبار دیگر به اسنیپ فرصت فرار نمیداد. برق خشمی که در چشمان هری میرخشید هرمیون را به وحشت
دت || |
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
انداخت. دیگر قادر نبود جلوی او را بگیرد بنابراین چوبدستی اش را کشید تا از او پشتیبانی کند اما... قبل از اینکه آن دو وارد عمل شوند دو نفر دیگر به آنها ملحق شدند.
دراکو نگاه سریعی به اسنیپ و اسرایش کرد و به سرعت طلسم ضد استراق سمع را فعالی کرد: اوضاع چطوره؟
رون که از معنی نگاههای خشمگین هری هیچ خوشش نمیآمد پاسخ داد: برای اسنیپ که هیچ خوب نیست
اسنیپ با خونسردی کامل حرکتی به چوبدستی اش داد و دختر جوان را به هوش آورد. چند لحظه طول کشید تا کیت موقعیت خودش را بیاد آورد. زمانی که علت دردی را که در بدنش میپیچید بیاد آورد با وحشت به چهره ی روبرویش نگاه کرد. مردمک چشمان زن جوان ثبات نداشت و به نظر میرسید که به هیچ وجه قادر به تمرکز نیست و همین اسنیپ را به تردید میانداخت که آیا شکنجه کردن او در آن وضعیت زحماتش را بر باد نخواهد
داد...
خیلی تصادفی کیت نگاهی به سمت پله ها انداخت و تازه در این زمان بود که دراکو هدف را شناخت: ببینم
هری... این ... اون دختر خشنه... پرستارت نیست؟
هری غرشی کرد: چرا خودشه
قبل از اینکه هری آنچه را که در ذهن داشت به مرحله ی عمل در آورد چوبدستی اش از دستش خارج شده بود. با خشم به طرف دراکو برگشت: جو بدل سنتی مو پس بده مالفوی، ...
دراکو که اصلاً انتظار چنین خشمی را از دوستش نداشت به سرعت تسلیم شد: خیلی خب... خیلی خب... فقط
خواستم قبل از اینکه بری خرخره ی اسنیپ رو بجویی بهت یادآوری کنم، مایه برنامه هایی داریم که اگه تو اونو بکشی دیگه به درد نمیخورن.
- برام مهم نیست
- لجبازی نکن هری... پسره الان تو خونه ی هکتوره... من بهت قول شرف میدم بعد از اینکه کارمون تموم شد شخصا اسنیپ رو بدل هم دستت... تو رو به مرلین کارها رو خراب نکن
رون و هرمیون که چیز زیادی از نقشه های هری و دراکو نمیدانستند تنها در سکوت شاهد جرو بحث آن دو بودند. هر چهار نفر به کلی آنچه را که در چند متر آن طرف در جریان بود فراموش کرده بودند تا اینکه با صدای جیغ های کیت به خود آمدند. هری با حرکت سریعی چوبدستی اش را از دست دراکو که کاملا غافلگیر شده بود بیرون کشید: خیلی خب... هرچی تو بگی... رون، هرمیون شما مواظب مشنگها باشین. دراکو... تو بر و سراغ
| || ||
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
و در جواب نگاه نگران دراکو اضافه کرد: نگران نباش نمیکشمش... البته فقط اینبار
قبل از اینکه اسنیپ بفهمد چه خبر شده از سه طرف در محاصره قرار گرفته بود. نیازی نبود که خیلی فکر کند تا شاگردان سابقش را بشناسد. در طول این سالها حداقل ده بار با هر کدام از آنها روبرو شده بود و میدانست که نسبت به گذشته تغییرات زیادی کرده اند. هرمیون گرنجر سالها قبل نشان داده بود که آینده ی درخشانی دارد و رونالد ویزلی برخلاف کارهای احمقانه اش پیشرفت خوبی کرده بود. نفر سوم هم مسلماً پسر دوست قدیمی اش لوسیوس بود. حالا که بعد از هفده - هجده سال دراکو را میدید شباهتش با لوسیوس بیش از گذشته نمایان میشد. در واقع دراکو با پدرش مو نمیزد. اگر موهای بورش کمی بلند تر بود تنها نگاه مغرور لوسیوس را کم داشت. به جرات میتوانست بگوید که مالفوی جوان خوش شانس ترین آدمی است که او میشناسد. بیاد نمیآورد کسی بعد از خیانت به لرد سیاه بیشتر از چند هفته زنده مانده باشد. البته این مسئله در مورد کار کاروف کمی
متفاوت بود.
چوبدستی اش را برای دفاع بالا آورد: چی دارم میبینم. دراکو مالفوی کنار یه ویزلی؟ تن لوسیوس رو تو قبر
میلرزونی.
دراکو خنده ای کرد: اگه قرار بود با هر کدوم از کارهای من تو این چند ساله قبر لوسیوس به لرزه بیوفته باید حالا حالا ها بلرزه.
اسنیپ که به خوبی از میزان مهارت آن سه نفر آگاهی داشت علاقه ای نداشت به تنهایی با سه حرفش مبارزه کند. در جستجوی راهی برای فرار به حرف زدن ادامه داد: خب خب خب... اینجا چی داریم؟ یه گند زاده، یه پاک باخته و یه خائن فراری
- و یه قاتل عوضی که از قرار معلوم تنش بدجوری میخاره
صدای بم و خشمگینی از جایی خارج از دید اسنیپ ادامه داد: شنیده بودم پیری رو مغز افراد اثر منفی میذاره
ولی نه اینقدر...
اسنیپ برگشت و با شنل پوش قد بلندی که قبلاً یکبار او را دیده بود روبرو شد. در تمام عمرش کسی اینطور با نفرت به او نگاه نکرده بود. هری ضربه ی آخر را زد: حالت چطوره زرزروسی؟
این جمله باعث شد که مرگخوار نگاه پر نفرت روبرویش را بشناسد: پس خودتی پاترا چی باعث شد که به من افتخار بدی؟
- یه خرده حساب کوچولو... یادت که نرفته
| || ۷۴
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
تلاش اسنیپ برای آپارات نتیجه ای نداد. بنابراین حرکت سریعی به چوبدستی اش داد و دو طلسم پیاپی سبز رنگ به سمت هری فرستاد: میدونی پاتر... بهت حق میدم قیافه تو عوض کنی... یه جورایی هروقت میدیدمش دچار تهوع میشدم.
هری با یک حرکت کوتاه چوبدستی هر دو طلسم را جذب کرد و لحظه ای بعد با قدرتی بیشتر آنها را برگشت داد: تا حالا خود تو تو آینه دیدی؟
اسنیپ به چالاکی از برابر دو پرتوی طلسم جا خالی داد. پرتوهای طلسم به دیوار برخورد کرد و مثل اسید شروع به خوردن دیوار کرد: چطوری خودتو آزاد کردی؟ شنیدم بعد از مرگ زنت چهار سال لذت بخش رو گذروندی
خیلی ناگهانی رون کنترل خودش را از دست داد در یک لحظه سه، چهار طلسم به سمت اسنیپ روانه کرد را به سمت اسنیپ روانه کرد: کثافت عوضی
اسنیپ حرکت سریعی به چوبدستی اش داد و میزی را ما بیبن خودش و طلسم های رون قرار داد. با برخورد
طلسم میز تبدیل به تلی از خاکستر شد؛ و ذره ای از قدرت جادوگر سرخ مو را به نمایش گذاشت. قبل از اینکه مو قرمز عصبانی حمله ی دیگری بکند هری دخالت کرد: اون مالی منه رون... تو به بقیه برسی...
رون خشمگین فریاد زد: این دفعه نه هری... میخوام خودم خفش کنم...
هری به خوبی میدانست که نمیتواند جلوی دوست خشمگینش را بگیرد. از طرفی با وجود میل شدید خودش به تدارک یک مرگ دردناک برای اسنیپ، میدانست که نباید این کار را انجام دهد... نه حداقل تا زمانیکه کارش در شهر ممنوعه به پایان میرسید: شنیدی چی گفتم رون؟ اگه اون خواهر تو رو کشته همسر و دختر منم کشته...
پس عقب و ایستا چون نمیخوام بهت صدمه بزنم.
رون لحظه ای با حیرت به دوست خشمگینش نگاه کرد میدانست که هری شوخی نمیکند. سرانجام قدمی عقب کشید. هری راضی از این حرکت رون به سمت اسنیپ بازگشت همانطور که رو در روی استاد سابقشی قرار میگرفت پرسید: کیت... تو حالت خوبه؟
پرستار جوان از روی زمین به مردی که این حرف را زده بود نگاه کرد و در جواب تنها سری تکان داد.
- چی شده پاتر؟ نکنه عاشق شدی؟ ... فکر میکردم فقط از مو قرمز اخوشت میاد اما این که موهاش قرمز نیست.
بلافاصله متوجه شد که بیش از حد زیاده روی کرده. این را زمانی فهمید که چهار طلسم از چهار طرف به سمتش یورش برد اما در میان آنها تنها طلسم هری بود که سپر دفاعی اسنیپ را در هم شکست. طلسم هری درست به سینه اش برخورد کرده بود. خیلی ناگهانی دنده هایش شروع به جمع شدن کردند. لحظه ای نفسش بند آمد و
| || ||
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
لحظه ای بعد از درد نعره میکشید. چند لحظه بعد نفسهایش به شماره افتاده بود. زمانی که احساس خفگی صورت مرگخوار را به رنگ کبود درآورد هری چوبدستی اش را بالا برد تا او نفسی تازه کند و بعد دوباره آنرا به
طرف اسنیپ گرفت: زایروس
این بار به نظر میرسید که چشمهای اسنیپ از شدت درد بیرون میجهد. هری بی توجه به چشمان هرمیون که از وحشت روی هم فشرده میشد و نگاه هراسان دراکو چندین بار طلسم را تکرار کرد و هر بار وقتی مرگخوار را تا استانه ی مرگ پیش میبرد لحظه ای به خودش استراحت میداد و دوباره طلسم را انجام میداد. زمانی که اسنیپ در زیر طلسم سیاه دست و پا میزد خاطراتی دردناک از برابر چشمان هری میگذشت. هرچه خشم هری بیشتر میشد مرگخوار درد بیشتری را میکشید. هرمیون و دراکو با هراس به چهره ی خشمگین هری نگاه میکردند تنها رون بود که از فریادهای گوش خراش جادوگر سیاه خم به ابرو نمیآورد. حتی زمانی که هری چوبدستی اش را کنار کشید ناراضی به نظر میرسید. هنوز هم صحنه ی شکنجه شدن جینی و لی لی که در خاطرات دوست قدیمی اش دیده بود در جلوی چشمانش رژه میرفت و به هیچ وجه از اینکه هری انواع طلسمهای سیاه را روی بانی گرفتاری جینی امتحان میکرد ناراحت نبود از نظر رون، اسنیپ با یادآوری همسر و دختر هری برای او
مرتکب اشتباه بزرگی شده بود.
سرانجام هری مرگخوار نیمه جان را به حال خود رها کرد. در تمام زندگیش هیچ وقت به این حد از کار خود راضی و متننفر نبود.
بست و او را به کناری انداخت تا در زمانی که رون و هرمیون به مشنگهای وحشت زده رسیدگی میکردند و بعد از درمان زخمهای احتمالی حافظه ی آنها را اصلاح میکردند مراقب او باشد.
صدای گرفته ی هری از پشت سر دستور داد: اگه تکون خورد خلاصش کن دراکو
- با کمال میل
هری نفس عمیقی کشید. تلاش میکرد با هر زحمتی که شده به خودش مسلط شود. اما خشمی افسار گسیخته درونش را میسوزاند. میدانست که دراکو کارش را خیلی خوب بلد است بنابراین به گوشه ی سالن رفت و جلوی
کیت که وحشت زده به نظر میرسید زانو زد. دختر جوان هراسان خود را عقب کشید. هری آهسته دستش را زیر بازوی کیت برد و به او کمک کرد که سر پا بایستد: نگران نباش... تموم شد... دیگه نمیذارم اذیتت کنه.
کیت برای چند لحظه به چشمهای نمناک مردی که روبرویش زانو زده بود خیره شد. خیلی ناگهانی ترسش را از
یاد برد: خوبم
| || ||
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- خوابه... دیگه نترسی... ما مراقبتیم
مردی که با محبت دختر جوان را دلداری میداد هیچ شباهتی به هری ای که چند لحظه قبل به جان اسنیپ افتاده بود نداشت رون نگاه متعجبشی را به هرمیون انداخت تا نظر او را در این باره بداند اما چیزی که دید چندان خوشحالش نکرد. هرمیون کاملا آزرده به نظر میرسید.
سرانجام هری بلند شد. بدون اینکه متوجه نگاه خشمگین هرمیون شود به سمت دراکو برگشت که چند متر ان طرف تر چوبدستی به دست بالای سر اسنیپ ایستاده بود و با چوبدستی قلب او را نشانه گرفته بود: ممکنه لطف
کنی و کیت رو به خونه ی خودت ببری دراکو؟ فکر نمیکنم اینجا دیگه براشی امن باشه
دراکو سری به تایید تکان داد و به طرف دختر جوان رفت. چیزی در درونش به او میگفت که کار هری با اسنیپ هنوز تمام نشده و این همان چیزی بود که رون و هرمیون را هم نگران میکرد. زمانی که هری با حرکت چوبدستی اش اسنیپ را به حالت نشسته درآورد هر سه نفر فهمیدند که حدسشان درست بوده. هرمیون به
سرعت عکس العمل نشان داد و با یک طلسم گیج کننده مشنگهای حاضر در صحنه را از آنجا دور کرد. همه به
- خب اسنیپ... حالا حرف بزن ... در مورد محافظای شهر ممنوعه برام بگو
برای لحظه ای اسنیپ شوکه شد. از میزان اطلاعات آنها در مورد یکی از سری ترین کارهای مرگخوارها کاملا غافلگیر شده بود با این حال خیلی زود به خودش مسلط شد: بیخودی زور نزن پاتر... از من چیزی درز نمیکنه
- بهتره بکنه... باور کن زیاد از کاری که میخوام باهات بکنم خوشت نمیاد
رژانت پیشنهاد داد: جای تو بودم حرف شو گوش میکردم. به نفعته که بیشتر از این عصبانیش نکنی...
اسنیپ سکوت کرد و هری که بیشتر از آن حوصله ی وقت تلف کردن نداشت بی اختیار مرگخوار را زیر طلسم شکنجه گر گرفت. از نعره های اسنیپ لذت میبرد. زمانی که مرگخوار از درد به خود میپیچید و روی زمین دست و پا میزد بی هیج احساسی به او نگاه میکرد.
سرانجام هرمیون طاقت نیاورد: کافیه هری... داری میکشیش
- یا حرف میزنه یا میمیره.
۷ ،
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
دراکو نگاه خشمناکش را از بدن دست و پا بسته ی اسنیپ که از درد مثل کرم روی زمین میلولید برداشت: دوست ندارم مزاحم تسویه حسابت بشم هری... ولی فکر میکنم حق با هرمیونه. جنازه ی این عوضی به درد ما
نمیخوره.
سرانجام هری به ناچار چوبدستی اش را پایین آورد و به اسنیپ اجازه داد که آرام بگیرد. زمانی که نفسهای پر درد مرگخوار آرام گرفت نگاه پر کینه اش را نثار او کرد و هری این نگاه را بی پاسخ نگذاشت: حق با شماس ... نباید کنترلم رو از دست میدادم. بر و خدا رو شکر کن اسنیپ... اگه لازمت نداشتم...
- تو نمیتونی از من استفاده کنی پاتر
- جدا؟ حالا میبینیم
با حرکت چوبدستی هری، اسنیپ بار دیگر به حالت نشسته درآمد. تمام استخوانهای بدنش درد میکرد. نگاهش
را کینه توزانه به مرد جوان تر دوخته بود و در همان حال رد باریکی از خون از گوشه ی لبش شره میکرد. هری بی توجه به وضعیت مرگخوار چوبدستی اش را روی سر او گذاشت و زیر لب طلسمی را زمزمه کرد. لحظه ای بعد نوری از چوبدستی هری به سر مرگخوار برخورد کرد. چند لحظه اتفاقی نیوفتاد. اسنیپ به شدت مقاومت میکرد اما سرانجام با فریادی از درد دیواره ی ذهنش در هم شکست و نوار نقره ای رنگی از خاطره که بلندی آن
به یک متر میرسید از سر مرگخوار خارج شد.
با اشاره ی هری، رون نزدیکترین گلدان را تغییر شکل داد و آن را به شکل ظرفی شیشه ای درآورد و به دست هری داد. هری خاطره را در ظرف شیشه ای سرازیر کرد و زمانی که نوار نقره فام به ماهی نورانی تبدیل میشد در شیشه را بست. در همان حال رو به هرمیون کرد: در اختیار توئه هرمیون
ترجیح میداد برای اصلاح حافظه ی اسنیپ از مهارت بی نظیر هرمیون کمک بگیرد. کمتر از دو دقیقه بعد ذهن اسنیپ با خاطراتی که هرمیون با زیرکی تغییر داده بود پر شده بود و تمام حوادث آن روز از ذهنش پاک شد. زمانی که هری طلسم ضد آپارات را برداشت هرمیون، رون و در اکو به همراه پرستار جوان ناپدید شدند. سرانجام هری دست و پای اسنیپ را باز کرد: حالا برو گزارش بده
E: { { :: E:: Ei::
نفس عمیقی کشید و کش و قوسی به خود داد که با تیر کشیدن سینه اش همراه شد
چشمانش را مالید و در حالی که سعی میکرد به صورت نشسته در بیاید به دور و بر خود نگاه کرد یک دسته موی مشکی ژولیده درست کنار دستش او را متحیر کرد آرام صدا زد: سلینا... سS ; ۷۴۶ ۱ و
در
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
شنیدن نامش کافی بود تا دختر جوان به سرعت از جا بر خیزد: خدای من سیریوس بهوش اومدی؟
به سختی زمزمه کرد: چی ؟ ام... اره فکر کنم... من درست یادم نمی یاد الان چند وقته بی هوشم؟
- سه روزی میشه... چند بار بهوش اومدی دوباره از هوش رفتی حسابی همه مون رو ترسوندی
سیریوس به سختی به حالت نشسته درآمد و به سلین چشم دوخت که با خشم به او نگاه میکرد: سلینا تو حالت خوبه؟ به نظرم...
اما نتوانست ادامه دهد زیرا دختر جوان که خیالش از سلامت او راحت شده بود حالا فریاد میزد: خیلی
بیشعوری. به چه حقی من رو بیهوشی کردی و رفتی؟ ببین چه بلایی سرت اوردن
مرد جوان که بعد از مبارزه ای شجاعانه در وزارت خانه انتظار تعریف و تمجید دوست دخترش را داشت و کمی هم به غرورش برخورده بود اعتراض کرد: صبر کن... صبر کن... آروم تر... نکنه فکر کردی اونجا مهمونی بود؟ باید خدمتت عرض کنم که قبل از اینکه ولدمورت این بلارو سرم بیاره من دو بار طلسمش کردم.
- چی؟
این صدای حیرت زده ی نانسی بود که جلوتر از رابرت به اتاق می آمد
رابرت نگاه سریعی به دختر و پسر جوان کرد و با شرمندگی به حرف آمد: متاسفم سیریوس ! به نانسی گفتم
بهتر۵ ما بیرون بمونیم اما... داد و فریاد سلینا شما جا زر 3 گرفته • • • • انگار نه انگار که... اوه راستی... سیریوس تو
حالت خوبه؟
نانسی وسط حرف رابرت پرید: بحث رو عوض نکن دو روزه هرچی ازت می پرسم درست جواب نمیدی رابرت تو
به ما درباره درگیری تو وزارت خونه هیچی نمی گی
از لحن نانسی کاملا مشخص بود که میان آنها کدورتی پیش آمده
رابرت با حالتی هشدار دهنده زمزمه کرد: اوه اوه... فکر کنم کاری از دستم برنمیاد... نوبت بازجویی تو رسیده
رقیق
سلین که همچنان با خشم به سیریوس نگاه میکرد حرف رابرت را نشنیده گرفت: نشنیدی نانسی... این حالش خوش نیست داره هش زیور میگه... حتما تو خواب ولدمورت رو طلسم کرده
- اصلا این طور نیست سلینا، سیریوس فوق العاده بود
۲ و ۷
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
نانسی ابروهایش را بالا برد: میخوای بگی اون واقعا ولدمورت رو طلسم کرده؟
مرد جوان نگاه رنجیده ای به دوست دخترش کرد: فکر کردی من بهت دروغ میگم؟
اما نتوانست حرفش را تمام کند زیرا سلین دستش از دستان او بیرون کشید و به سرعت از در بیرون رفت
سیریوس حیرت زده نگاهی به خواهرش کرد، دختر جوان تنها شانه ای بالا انداخت: از دیشب تا حالا از کنار تختت تکون نخورده... بدجوری ترسیده بود... باید بهش حق بدی من میرم آرومش کنم.
سپس نگاه کشنده ای به رابرت کرد و به دنبال سلین از در بیرون دوید سیریوس گیج و خسته رو به دوست
پریشانش کرد: اینجا چه خبره راب؟ این دوتا چشونه ؟
رابرت هوفی کرد و خودش را بر روی تخت انداخت: نمیدونی این دو تا دختر چه بلایی سرم آوردن مرگخوارا در مقابل اینا مثل چند تا فرشته می مونن، بیچارم کردن، سام الان بیرون از خونست گفت کارداره احیاناً رفته به
هرمیون سر بزنه
و همانطور که لب تخت مینشست چشمکی تحویل سیریوس داد اما وقتی سیریوس در جواب این شوخی لبخندی نزد ادامه داد: سلینا دو روزه که اینجاست اما خب سام ترجیح میداد که خودش مواظبت باشه باورش
سخته که سلینا پدرش رو تنها گذاشته اونم بخاطر آدمی مثل ات...
حرفش نیمه تمام ماند چون متکا درست وسط صورتش خورده بود
رابرت متکا رو بلند کرد تا تلافی کند اما با دیدن چهره ی در هم کشیده ی سیریوس که دستش را بر روی سینه اش قرار داده بود آن را انداخت: تو ... مطمئنی که حالت خوبه؟
درست در این لحظه صدایی از بیرون در آمد که از گوش پسر هادور ماند
::: 8 : :3 5:3 5::
- هیسا آروم سلینا چیزی نیست اون حالش خوبه
۷ . ۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
این را بیشتر برای اروم کردن خود می گفت: کاری نکن بفهمن من مطمئنم یه خبرایی هست. من رابرت رو
خوب میشناسم. تو این دو روزه معلوم بود داره یه چیزی رو ازم پناهون می کنه
سلینا لحظه ای به فکر فرو رفت: حق با توئه انگار از نگفتن چیزی عذاب وجدان داشت.
::: 83 585 83 833:3
در داخل اتاق رابرت نگاه نگرانی به دوستش کرد و چون او را منتظر دید ادامه داد: اوضاع اصلاً خوب نیست. میدونی بعد از حمله ی وزارت خونه... حدود ۱۰۰ تا کشته داشته که سی نفر شون هم از افراد محفل و اعضای ارتش دامبلدور بودن.
- یعنی ... غیر از نویلی؟
- خیلی ناجور بود. هنوز وقتی یادم میاد دلم بهم میخوره... ولی خب آره... دوریس ایوانز رو یاد ته؟ همون ساحره ای که همیشه دور و بر کینگزلی میپلکید... با یه طلسم کاهنده بدنش رو متلاشی کرده بودن.
- خدای بزرگ...
- سیموس فینیگان ... همون جادوگره که یه سیبیل کلفت داشت... موقع دفاع از همسرش کشته شده. اونم چطوری... خود کینگزلی دیده که یکی از مرگخوارای فراری... اسمش کار و یا همچین چیزی بود. نیزه ی دست یکی از مجسمه هارو طوری جادو کرده که بهشون حمله ور شده از شکم شوهره رفته تو از شکم زنش در اومده...
- اوه مرلین ...
سیریوس دوستان قدیمی پدرش را میشناخت. حداقل صد باری همه ی آنها را دیده بود. حالش دگرگون شده بود اما ظاهراً رابرت خیال ساکت شدن نداشت. الناساندرسی... همون کاراگاهه که تازه اومده بود تو محفل... خب این یکی مردنش آسون تر بوده... فقط یه آواداکداورا... اما مایکل کرنر همون جادوگر شکم گندهه با آمیشا گریچ موقع دفاع از زخمی ها کشته شدن. به چیزایی هم در مورد اون زن قد بلنده ... کاترین مایرز شنیدم... با اون مرده مربی تیم صاعقه... جیمی پیکس و دو سه تا از کاراگاها و اون دوست بابام... استیوسون... موقع اومدن
ولدمورت جلوی راهرو پله ها بودن... نامردا تمام دیوارها رو با خون اونا رنگ کردن...
سیریوس احساس تهوع میکرد. حرفهای رابرت صحنه هایی را که در وزارت خانه دیده بود را در ذهنش زنده
میکرد. رابرت ادامه داد: پریروز مراسم تدفینشون بود. همه ی ما ها رفتیم اما سام نیومد... با اینکه دیدم خیلی ناراحته. نمیدونم اون که اونا رو زنمیشناخت نه؟ آخه دایی فردت میگفت فقط تو دو سه تا جلسه ی ارتش قبل از
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
ادغام با محفل اونا رو دیده اما وقتی هرمیون بهشی گفت که نویل مرده بدجوری وا رفت. بعدش خیلی عصبانی شد. این دو سه روزه خیلی حالش گرفته بود... یعنی هنوزم گرفتسی. من که چیزی نفهمیدم...
سیریوس خیلی خوب میدانست که چرا سام اینطور دگرگون شده. اکثر کشته شده هایی که رابرت به نامشان
اشاره کرده بود جزو دوستان صمیمی او بودند. چیزی فراتر از صمیمی... و او نویل لانگ باتم را از وقتی که بچه
بود میشناخت. میدانست کا او ژ همسرش از دوستان قدیمی پدر و مادرش بودند ژ شدت این صمیب میبات را در
زمان مرگ لونا فهمیده بود چرا که به گفته ی نانسی، لونا تنها برای دفاع از لی لی و جینی کشته شده بود اگرچه فداکاریشی چند ساعتی بیشتر اثر نداشت. با این حال سیریوس درک نمیکرد که چرا پدرش در مراسم دفن بهترین دوستانش شرکت نکرده بود. اگر چه حالا که فکر میکرد بیاد نمیاورد که او حتی بر سر مزار
- چرا؟ سام برای چی نرفت اونجا؟ منظورم اینه که من میدونم خیلی هاشون رو میشناخت اما تو مراسم دفنشون
نرفت!
- خب میدونی ... یعنی من شنیدم پای یه قسم در میونه... اولش بهونه ی تو رو آورد... گفت میخواد پیش تو باشه اما بعدش... تا جایی که شنیدم وقتی دایی رونالدت داشت سرش داد میکشید که حتی به دوستاش اهمیت
نمیده هرمیون دخالت کرد و یه چیزی بهش گفت که اونم آروم شد و دیگه صداش در نیومد...
- عکاتیبهه
- میدونم. میدونی گاهی فکر میکنم این سام زیادی عجیبه. اون از وقتی که همه ریخته بودن برای امنیت وزارت خونه و ایشون از کنار تو جنب نخورد اینم حالا... وقتی از کل کشور مردم برای ادای احترام به کشته ها اومدن اون نیومد... درسته که اصلی کار و اون کرده اما این دلیل نمیشه که...
- پشت سر سام حرف نزن
لحن تند سیریوس رابرت را حیرت زده کرد: اوه ببخشید... یادم نبود جنابعالی هوادار دو آتیشه ی ریچاردسونی !
- بس کن رابرت... هر دومون میدونیم که اون آدم خوبیه، حتماً برای خودش دلیلی داشته دیگه
- خیلی خب بابا... عجب غلطی کردیما... ببخشید به عشقتون توهین شد
- راب!
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
سیریوس احساس میکرد که حرف نگفته ی دیگری هم هست... این را در چشمان دوستش میدید: حرف اصلی رو بزن رابی ... یه چیزی میخوای به من بگی مگه نه؟
رابرت لحظه ای سکوت کرد. از اول هم میدانست که مدت زیادی نمیتواند این موضوع را از سیریوس پنهان کند: راستش آره ... یعنی میدونی ... خیلی تصادفی شد...
- حرف بزن بابا تو که منو کشتی... ببینم نکنه... همه حالشون خوبه؟
به طور ناگهانی بیاد خانواده ی مادری اش افتاد که تقریبا همگی در این ماجرا درگیر بودند... پس چرا زودتر سوال نکرده بود. حتماً اتفاقی برای آنها افتاده بود که از اوپنهان کرده بودند. نکند فرد یا جرج کشته شده باشند. چارلی... زن عمو سوزان... ربکا... از چنین فکری وحشت تمام وجودش را لرزاند
رابرت به سرعت جواب داد: همه خوبن باور کن... یعنی اگه کسی چیزیشی شده بود ما الان با نیش باز اینجا
بیش تی
- پس چی؟ جونم رو گرفتی رابرت
- باشه بابا... الان میگم ... راستش... من یواشکی داشتم به حرفایی که پدرم با سام می زد گوش میدادم ... یه چیزایی درباره تو می گفتن من اول فکر کردم دارن ازت بخاطر طلسم کردن ولدمورت تعریف می کنن یعنی خب قاعدتاً باید این کارم میکردن... اما بعدش متوجه شدم که لحن صحبت هاشون اصلا شاد نیست یه ایرادی تو
کاره
- منظورت چیه ؟
- درست نمیدونم. به نظر عمر کد کارت فوق العاده بود وقتی اومدم بیرور و دیدم به دست ولدمورت سیاه شده ماتم برده بود. تو چطور تونستی؟
- منم گیج شدم بعد از اینکه اون مرگخوار رو ... با طلسم جذب انرژی کشتم...
::: 28 583 83 588 33
در این لحظه نانسی ناخود اگاه دستش را روی دهان خودش گذاشت دو دختر با چشمان گرد شده بهم نگاه کردند. نگاه وحشت زده ای رد و بدل کردند. هیچ کدام آنچه را که میشنیدند باور نمیکردند... سرانجام نانسی نگاهش را از چشمان نمناک دوست دختر برادرش برداشت: خدای من!
به ۷۴
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
::: 8 85 83 585 83
- هنوزم احساس میکنم از درون دارم می سوزم مثل اینه که کار فوق العاده بدی انجام داده باشی و پیش خودت آرزو کنی ای کاشی زمان برمیگشت و هیچ وقت این کار رو نمیکردی
رابرت دستش را روی شانه ی سیریوس گذاشت: تقصیر تو نبود. تو فقط از خودت دفاع کردی، تا جایی که من دیدم اون یار و هم شوخی نداشت... اما این حرف ها چه ربطی به ماجرا داره؟
- وقتی که با ولدمورت مبارزه میکردم همین طلسم رو به ولدمورت زدم این یکی رو عمدا زدم. با تمام وجودم میخواستم بکشمش. میدونی چی میگم مگه نه؟
رابرت سری به علامت درک او تکان داد و سیریوس ادامه داد: اما نشونه گیریم بد بود... داشت از کنارشی رد میشد... درست وقتی که طلسم از کنارشی گذشت طلسم تعقیب گر تو رو بهش اضافه کردم... همونی که تو
مدرسه ساخته بودیم... بعدش طلسم به سمت ولدمورت برگشت و بهش خورد
رابرت حیرت زده نفسش را حبس کرد: شوخی میکنی؟
- نه ... باور کن...
- تو معرکه ای رفیق... خوابشم نمیدیدم که همچین استفاده ای ازش بکنی! فکر میکردم بیشتر به در دفرستادن طلسم دنبال اسلیترینی ها میخوره. تو معرکه ای پسر
:: }: چ: 385 8 :::
نانسی رو به سلین کرد و آن دو لبخند تلخی بهم زدند
- کی فکرشو میکرد سیریوس، ولدمورت رو طلسم کنه
صورت در هم رفته بسیاری و پسر رابرت را متعجب کرده بود: در حقیقت اشکال کار هاشمیر جاست. در دست وقتی که طلسمم با ولدمورت برخورد کرد حسی عجیبی بهم دست داد حسی که بار اول روی اون مرگخوار نبود احساس کردم دارم ضعف میکنم یه موج انرژی رو از طرف ولدمورت حس میکردم که داره به من فشار میاره و واردم ج
۷۴ ، ۷۴ چه از: همرار
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
میشه... داشتم یه چیزی رو جذب میکردم... درست یه لحظه بعد طلسم انگار داشت برعکس میشد... که من
طلسمم رو قطع کردم.
- ولی این چه مشکلی داره؟
- نمیدونم چطور توضیح بدم. راستش وقتی برای اولین بار طلسم رو اجرا کردم هیچ حسی خاصی نداشتم و فکر میکنم انرژی اون مرگخوار جذب شد اما به من اثری نکرد ولی در مورد ولدمورت... طلسم کاملا انرژی رو ازش داشت تخلیه میکرد شاید بخاطر این باشه که من واقعا میخواستم ولدمورت رو نابود کنم و چند دقیقه بعد من
احساسی میکردم قدرتم خیلی زیاد شده
- آره یادمه. اون وقت که اون طلسم ها به سمت ما اومد من یه لحظه واقعا ترسیدم چون مشخص بود که خیلی قدرتمنده ولی وقت من با بدبختی جاخالی میدادم تو همه شون رو دفع کردی و...
- و چی؟
راستش وقتی اون لحظه نگات کردم یه برقی تو چشات دیدم و اگه یادت باشه تو داشتی می خندیدی و منو به
یاده...
- منظورت چیه رابرت درست حرف بزن؟
- هیچی بابا ولش کن...
- یعنی تو فکر میکنی...
رابرت به تندی جواب داد: من هیچ فکری نمیکنم بزار از خودشون می پرسیم
- باشه
خیلی ناگهانی فکر دیگری به ذهن سیریوس راه یافت: راستی، از اون دختره چه خبر؟
• • • گان
-• عمر ... همسر ... چیز ۵ ...
- خدام ، م! می معماری سS
۷ ، ۸
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
چوبدستی اش را به سمت در گرفت اما در نهایت حیرت چوبدستی کار نکرد. قبل از اینکه سیریوس بار دیگر امتحان کند رابرت چوبدستی اش را کشیده بود: موفلیاتو.
و بی توجه به چهره ی متعجب دوستش که با چوبدستی اش ور میرفت ادامه داد: اون جاش امنه ... من تو این دو سه روزه اصلا نتوانستم از خونه بیرون بیام مگر اینکه بخوام نانسی کله ام رو بکنه. یه پام اینجا بود یه پام پیش مامان... حتی به اون بیچاره فکرم نکردم اما سپردم به دابی تا بهش غذا بده و به کسی چیزی نگه
سیریوس چوبدستی اش را به سمت رابرت گرفت و حرکتی به آن داد: لعنتی این دیگه چه مرگشه؟
::: 8{{ {{ ::= s;{ :::
دختر ها که از شنیدن بقیه ی حرفهای درون اتاق نا امید شده بودند به ناچار از اتاقی سیریوس دور شدند و به اتاق نانسی پناه بردند. بعد از اینکه نانسی طلسم سکوت را بر روی در گذاشت برگشت و به سلین خیره شد
هر دو دختر که تا همین چند لحظه پیش از شنیدن ماجرای طلسم جذب انرژی حیرت زده و نگران بودند حالا دیگر با شنیدن آخرین جمله کاملا شکه شده بودند، دیگر ماجرای آدم کشتن سیریوس فراموشی شده بود. جهرد
ی سلین تیره شده بود و نانسی کاملا وا رفته بود.
- تو هم اون چیزی که من شنیدم شنیدی؟
راستش...
- نانسی اون منظورش چی بود از اینکه... از دختره چه خبر؟ کدوم دختره؟
نانسی با عذاب وجدان پاسخ داد: نمیدونم شاید منظورش چیز دیگه ای بود
سلینا مشکوکانه ادامه داد: پس چرا همون لحظه یادشون افتاد که طلسم سکوت بزار ن؟ حتماً مطلب مهمیه...
یعنی اون به من...
- نه این درست نیست
ناگهان حالت چهره سلینا از بهت زدگی به عصبانیت بدل شد
- تو که گفتی برادر تو می شناسی تو که گفتی ... خدای من سیریوس چطور تونست ؟ ; ۷۷ ، ۹
هلال
حلال حجار
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
: : ; ; i :
صدای باز شدن در از بیرون به گوش رسید
- سلینا خواهش میکنم خودتو کنترل کن نزار اونا بفهمن باید فیلم بازی کنیم.
- چی کار کنیم؟
- فیلم دیگه همون که هرمیون از تو اون جعبه جادوییه نگاه می کنه... این یه اصطلاحه... یعنی تا وقتی نفهمیدیم چه خبره نقش آدمهای بی اطلاع رو بازی کنیم.
بعد از اینکه سیریوس صبحانه اش را خورد رو به رابرت کرد و اهسته زمزمه کرد: شنل نامرئی چی شد؟ تو
وزارت خونه ...
- همراهت بود میدونم. وقتی زخمی شدی هم باهات بود. میدونستم برات مهمه تو کمده چطور مگه؟
- می تونی بری بی سرو صدا بیاریشی ؟
رابرت چشمکی زد و از جا بلند شد و بی توجه به نگاه خیره دختر ها که از در نیمه باز اتاق نانسی به آنها نگاه میکردند از پله ها بالا رفت
چند دقیقه بعد پایین آمد و به سیریوس گفت: نیست همه جارو گشتم نیست!
= همسع -
- آره
- خیلی خب باشه... پس بریم.
سیریوس تقلا کرد که از جا بلند شود و رابرت که متوجه ناتوانی او شده بود دستش را زیر بازوی او برد تا به او کمک کند: مطمئنی که میخای بلند شی؟ فکر میکنم هنوز باید استراحت کنی ها
- مار خوبم رابرت... نا حالا به حد کافی دیر شده...
- اگه به سام بگیم سریع تر پیش میره ... اینجوری تو هم مجبور نیستی...
جم
۷۴۱
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
سیریوس متوجه شد که دختر ها نگاه های متعجبی به هم میکنند. کمی بعد زمانی که هر دو با هم کمد را زیر و رو میکردند نشانی از شنل نامرئی پیدا نکردند.
- پس کجاست؟
- شاید سام برداشته باشه
- فکر نمیکنم... اون نیازی به شنل نداره...
خوب شاید احتیاج داشته
- نمی دونم
- در هر صورت باید بریم بیرون
دو مرد جوان از پله ها پایین آمدند و به سمت در به راه افتادند
خیلی ناگهانی نانسی جلوی رویشان ظاهر شد: آقایون جایی تشریف میبرن؟
رابرت به سرعت جواب داد: میریم بیرون یه هوایی بخوریم جای دوری نمیریم
- بی خود. سیریوس حالش هنوز خوب نیست. یادت رفته سام چی گفت؟ نباید بهش فشار بیاد.
سیریوس دخالت کرد: لازم نکرده تو کار بزرگترت دخالت کنی. ما میریم بیرون زود هم برمی گردیم بمون خونه
یه چیزی واسه نهار درست کن
سپس از در بیرون رفت. نانسی که انتظار این برخورد را از برادرش نداشت نگاه ملتمسانه ای به رابرت کرد: رابرت
- دو روزه جواب سلامم رو هم نمیدی... حالا دستور هم میدی؟ رو رو برم.
و او هم به دنبال سیریوس پا به بیرون گذاشت به محض بسته شدن در سلین خودش را به نانسی رساند: یعنی
کجا می خوان برن؟
کس
۷۴۱ ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
سیریوس به همراه رابرت از حیاط خانه خارج شد. هنوز ضعف داشت و همین سرعتش را کم میکرد. رابرت در کنارشی بود و مواظب بود هر بار که پای پسر جوان میلغزید به سرعت زیر بازویش را میگرفت: سیریوس ... فکر کنم بهتر بود چند روز دیگه تو تخت بمونی...
سیریوس به اجبار دستش را دور گردن رابرت انداخت و به او تکیه کرد: نمیشه... نباید بیشتر از این معطلش
کنیم. به علاوه من حالم خوبه
سوز بعد از ظهر صورتشان را نوازش میکرد. انعکاس نور خورشید در برف چشمشان را میزد. رابرت حرکتی به چوبدستی اش داد. پنجره ی طبقه ی بالا باز شد و شنل سفری بلندی به سمت آنها پرواز کرد. شنل را در هوا گرفت و روی شانه ی سیریوس انداخت: پس باید خودتو خوب بپوشونی،
سیریوس نگاه پر تشکری به دوستش کرد: رابرت به نظرات کار درستی کردیم؟
- هووووم خوشگل که هست بدرد می خوره
سیریوس خندید و مشتی به شانه ی او زد: تو آدم نمیشی
- ببین کی داره به کی میگه؟ سیریوس پاتر... یادته کلی از دختر ها تا سال پنجم همیشه نگاهت میکردند؟
جاده اصلی را به سمت راست دور زدند و به داخل کوره راه رفتند
- نکنه فکر کردی به خاطر این بوده که هرجا می رفتم تو همرام بودی؟
- گم شو بابا ولی از سال پنجم ... بدون من... فکر کنم خیلی بهت سخت گذشته. البته بعد اون...
لحظه ای مکث کرد و وقتی دید سیریوس عکس العمل بدی نشان نداد تعجب کرد و ادامه داد: بعد از اون ماجرا هیچ دختری جرات نداشت حتی بهت سلام کنه حتی خود منم گاهی ازت می ترسیدم
- جدی؟
- آره عصبانی که میشی کلت پر گچ میشه هیچی نمی فهمی با همین کارات تونستی با سلین که مثل خودت قاطی بود رفیق بشی
- هی هی حواست باشه! یه دفعه بهش میگما
۷۱۲
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
رابرت دستی را که به دور سیریوس نبود بالا برد: من تسلیم م... نانسی برای من کافیه. دیگه جرات در افتادن با سلین رو ندارم. راستی حالا که حرف نانسی پیش اومد...
رابرت لحظه ای سکوت کرد: به نظرت بهتر نبود بهشون میگفتیم؟
- تو می تونستی بدون اینکه طلسمت کنن چیزی از این ماجرا بهش بگی!
- من! نه بابا... زنده زنده پوستمو می کنه
سیریوس خنده ای کرد: چیه نکنه خیالاتی داری؟ حالا که حرفش شد... میگم نکنه در رفته باشه؟
رابرت دستش را در جیب کرد و چوبدستیش را در آورد ولی بعد دست در جیب دیگر ردایش کرد و چوب دستی نازک و زیبایی را بیرون آورد: در قفله. اینم که پیش منه ... راه فراری نداره...
صدای خش خشی که از چند متر آن طرف تر به گوش میرسید دو مرد جوان را در جایشان میخ کوب کرد لحظه ای بعد گربه ای از پشت درخت بیرون پرید تا پسر ها نفسی از روی آسودگی بکشند
- دیگه چیزی نموند ه برسیم من که صبرم تموم شده
رابرت موزیانه خنده ای کرد: بذار سلینا بفهمه...
روبروی آنها در جاده ی پوشیده از برف پاییزی کوره راهی از درختان مسیری را به سمت تپه نشان میداد. طی کردن سربالایی تپه کمی برای سیریوس مشکل بود. زمانی که انبود درختان را پشت سر گذاشتند به فضای باز بزرگی رسیدند که در آن فاصله ی درختان از هم بیشتر میشد. کمی جلوتر کلبه ی جنگلی کوچکی نمایان شد.
دو مرد جوان لبخندی رد و بدل کردند و به سمت پناهگاه قدیمی شان به راه افتادند.
:: }: چ: 385 8 :::
در کلبه با صدای بلندی باز شد و دختر جوانی که تازه از خواب بیدار شده بود و بر روی تخت نشسته بود اشک هایش را پاک کرد. نور به شدت به داخل کلبه ی تاریک وارد شد و اجازه نمیداد تا کسی را که در درگاه ایستاده
تشخیص داد.
سیریوس وارد شد داخل کلبه بر عکسی بیرون آن خیلی بزرگ و زیبا به نظر میرسید مبلمانی با چرم مشکی در
کنار تخت خوابی دو طبقه ی فوق العاده زیبا وجود داشت در انتهای کلبه که خود به اندازه خانه کوچکی بود جم
ناr
۷۱۳
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
آشپزخانه در سمت راست و در گوشه دیگر دری وجود داشت که گویی به بیرون از کلبه باز میشد و در واقع
دستشویی بود
دو مرد جوان وارد شدند و درست زمانی که با اشاره سیریوس چراغ ها روشن شدند جیغی بلند شد
- من شماها رو میشناسم... تو... تو پاتری نه؟
سیریوس با بی خیالی پاسخ داد: آره خودمم
- از جوون من چی میخوایی؟
در با صدایی غیژی باز شد
سیریوس زمزمه کرد: رابرت در رو ببند
- اما من بستم
- پس بهتره قفلش کنی ما که نمیخوایم یه وقت مهمون خوشگلمون در بره البته اون این کار و نمی کنه مگه
اینکه از جونش سیر شده باشه... در بسته راب؟
رابرت نگاهی به چهره ی رنگ پریده ی دختر جوان کرد و موذیانه پوزخندی زد: همین طور ه... بهتره دختر حرف
گوشی کنی باشی
چهره ی وحشت زده ی دختر به سرعت سخت شد و به طور غریضی خودش را عقب کشید: به تو مربوط نیست
حرکت ناگهانی سیریوس و کشیدن چوبدستیش نه تنها دخترک را ترساند بلکه رابرت را نیز نگران کرد
سیریوس دوباره پرسید: گفتم اسمت چیه ؟
- لوسی... لوسی آدامز
حالا سیریوس به دختر رسیده بود تمام بدن دخترک از وحشت میلرزید خیلی ناگهانی سیریوس جلوی دختر زانو زد و با دستانش اشک های او را پاک کرد. دخترک با خشم دست او را پس زد: به من دست نزن عوضی... بذارین برم من که به شما بدی نکردم
} ...نترسی کاری باهات نداریم -
۷۷۱
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- پس بذارین برم
- نه به این زودیا
رابرت با نگاهی دختر وحشت زد ۵ را برانداز کرد: سیریوس لقمه ی چموشی گیر آوردی
- نترسی با یه لیوان اب می فرستمش پایین
سپس خنده ای کرد که رابرت را هم به خنده انداخت. اما این خنده تنها باعث وحشت لوسی شد... لحظه ای بعد سیریوس خنده اش را خورد: بسه دیگه بریم سر اصلی مطلب بهتره دست از این شوخ...
صدای هق هقی از گوشه ی کلبه باعث شد که دو پسر جوان با چوبدستی های کشیده به سمت دیوار کلبه برگردند...
سیریوس درست بیاد نیآورد که بعد از آن چه شد در لحظه ای شنل نامرئی کنار رفت و سلینا در حالی که اشک می ریخت به سمت او دوید و ثانیه ای بعد با تمام قدرتش کشیده ای را به گوش او نواخت و به سرعت از در کلبه به سمت اعماق جنگل بیرون دوید.
رابرت خشکش زده بود و به سیریوس نگاه میکرد که مانند مرده ای رنگ پریده به نظر می رسید
مرد جوان نمیتوانست آن چجایزی را که دیده بود باور کند. سلین داشت اشک می ریخت
هرگز بجز اولین بار که او را در آغوش گرفته بود و به او گفته بود که با تمام وجود دوستش دارد اشکش را ندیده بود. او دختر محکمی بود که گویی هرگز نمی شکست حتی آن زمان که مادرش کشته شده بود نگذاشته بود کسی اشکش را ببیند با وحشت به حرف آمد: خدای بزرگ... من چیکار کردم اون فکر می کنه که ...
خیلی ناگهانی از جا پرید و بدنبال سلین از در بیرون رفت
وحشت رابرت با دیدن چهره ی غضب آلود نانسی که به دنبال سلینا ظاهر شده بود کامل شد. خیلی ناگهانی زبانش بند آمد: خواهش میکنم عجله نکن نانسی... بذار همه چیز رو برات توضیح بدم
تمام وجود دختر جوان از خشم میلرزید: چه توضیحی داری بدی؟ فکرشم نمیکردم اینقدر پست باشی رابرت...
- داری زود قضاوت می کنی بذار حرفم رو بزنم بعدش اگه خواستی بزن تو گوشم
- بزنم تو گوشت! فقط همین ! آقا رو، ... بهتره که توضیحت قانع کننده باشه وگرنه بد میبینی.
دت ۷۴۱
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
رابرت آب دهنش رو قورت داد و سپس هر آنچه را که از زمان دیدن دختر جوان رخ داده بود برای نانسی تعریف کرد تمام تلاشش را کرد تا نانسی را قانع کند که آنچه که شنیده تنها شوخی ها و حرف های پسرانه
بوده: ببین نانسی من واقعا متاسفم که بهت چیزی نگفتم. باور کن برام خیلی سخت بود اما...
و از آنجا که چهره ی نانسی هنوز گرفته به نظر میرسید اضافه کرد: بهتره بریم ببینیم سیریوس کجا رفته؟
- اول بذار ببینیم با این دختره چی کار باید کرد
نانسی دادستا در جیبب شلوارش کرد و شیشه ای بیر و را اورد. رابرت کنجکاوانه نگاهی به محلول ای رنگ درون شیشه کرد: این دیگه چیه ؟
- وریتا سرم ! از تو گنجه برداشتم.
- صبر کن ببینم! تو از کجا می دونستی که ما میخوایم از این دختره بازجویی کنیم؟
نانسی مختصر توضیح داد: نمیدونستم. اینو واسه تو آورده بود هم
رابرت وحشت زده به چهره ی معصوم روبرویش نگاه کرد باورش نمیشد که نانسی بخواهد با او چنین معامله ای
بکند:
- نانسی؟
دختر جوان شانه ای بالا انداخت: تقصیر خودتونه دیگه ... حالا بذار ببینیمم مهمونمون چی واسه ک گفتن داره
:::: 8 8 :8:::
زمانی که سیریوس از در بیرون دوید به دور و برش نگاهی کرد کمی آن طرف تر سلین را دید که در سپیدی برف به سمت پایین تپه میدوید به سرعت به براه افتاد با هر قدم بلندی که بر می داشت سینه اش درد می گرفت. با تمام توان فریاد زد: سلینا ... وایسا!
اما دختر جوان بدون توجه به او اشک می ریخت و میدوید و در همان حال با خود حرف میزد: آخه چرا ... چطور
هنوز نمیتوانست باور کند... صدای سیریوس را از پشت سرش می شنید که او را صدا می زد اما میخواست هرچه
بیشتر از او دور شود، با تمام توانش میدوید. ج
۷۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
سیریوس در حالی که نفس نفس می زد صدا کرد: سلینا... من... نمیتونم سریع تر بیام تو رو خدا صبر کن باید باهات صحبت کنم.
و چون باز هم عکس العملی از او ندید فریاد زد: سلینا خواهش میکنم... صبر کن
از آن فاصله شانه های دختر جوان را میدید که بر اثر گریه میلرزید
سیریوس با تمام توان خودش را به سلین نزدیک تر کرد: سلین وایسا خواهش میکنم
چیزی نمانده بود اشک های او نیز جاری شود. بغضی غریب گلویش رو می فشرد: تو رو خدا و ایسا تو داری
- دست از سرم بردار برو با همون دختره کثافت
- تو داری اشتباه می کنی سلین وایسا
نفس هایش به شماره افتاد. با وجود تلاش زیاد ضعف و بیماری سرانجام بر او غلبه میکرد: من دیگه نمیتونم
لین... تو رو به بوسه ی اولمون... و ایستا
خیلی ناگهانی نفسش بند آمد. سینه اش به شدت تیر میکشید. دستش را روی سینه اش گذاشت و قلبش را گرفت با وجود تلاش زیادش سرانجام بر روی زانو های افتاد و کف دو دستش را بر روی زمین قرار داد.
صدای هق هق گریه از چند متر جلو نشان میداد که سلین بلاخره دست از دویدن برداشته مرد جوان با هر زحمتی که بود یک دستش را ستون بدن قرار داد. با دست دیگر همچنان سینه اش را می فشرد
چندین متر جلوتر سلینا وقتی صدای افتادن سیریوس را شنید هرچه کرد نتوانست بیشتر از چند قدم بردارد، به سرعت برگشت و به سیریوس نگاه کرد که نشسته بود و سینه اش را چنگ میزد. چهره ی خسته اش درد
شدیدی را منعکس میکرد.
همانجا به درختی تکیه داد و دوباره به گریه افتاد: چرا؟ ... آخه چرا لعنتی ؟ اون دختره ی آشغال چی داره که من نداشتم؟ چرا به من خیانت کردی؟
این را گفت و در حالی که به درخت تکیه داده بود نشست زانوانش را بغل کرد، سرش را یار روی بازویش قرار
داد. هق هق دردناکش به سختی قابل شنیدن بود
۷۱۷
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
سیریوس با آخرین ذره توانش از جا بلند شد هنوز اثرات طلسم در او باقی بود با این حال کشان کشان خود را به سلین رساند صورت او را که در دستانش پنهان شده بود بالا آورد و به چشمان آبی روشنشی که در زلالی اشکهایش میدرخشید خیره شد. بی اختیار دست او را در دست گرفت: سلینا من هرگز... هرگز به تو خیانت
نکردم و نمیکنم این فقط یه سو تفاهمه
- آ... اما...
سیریوس با ملایمت انگشتش را روی لبهای دختر جوان قرار داد: هیش! الان نه ! بعدا همه چیز را برایت تعریف
میکنم ... فقط بدون ... من دوستت دارم... و هیچ وقت ... هیچ وقت بهت خیانت نمیکنم... این فقط یه سوتفاهمه
زمانی که نگاهش در نگاه دختر جوان قفل شد با دو دست صورت خیس از اشک او را در دست گرفت: سلینا هرگز به چیزی بیشتر از این اعتقاد نداشتم، با تمام وجود دوستت دارم
و سرانجام سلینا پاسخ داد: منم دوستت دارم...
آخرین سد تحمل سیریوس در هم شکست سرانجام اشک هایش روان شدند دستش را به دور سلین حلقه کرد و
او را سخت در آغوش کشید صورتش را به صورت سلینا نزدیک کرد و لب هایش را بر لبهای سرخ او فشرد... و بعد از آن ... دیگر چیزی نفهمید...
زمانی که فشار بازوان سیریوس به دور سلینا کم شد دختر جوان خواست خودش را کنار بکشد که ناگهان متوجه شد که همراه بیمارش در آغوش او از حال رفته
وحشت زده فریادی کشید: سیریوس سیریوس ! حالت خوبه؟
تمام تلاشش را کرد تا با چند طلسمی که میشناخت او را بهوش آورد اما زمانی که تلاشش نتیجه ای نداد
دست و پایش را گم کرد. به سرعت طلسم کاهش وزن را روی سیریوس اجرا کرد. بعد از ان او را در اغوش کشید
درست نمیدانست کلبه کجا قرار دارد، فقط به آن سمت بر میگشت.
سی چهل متر جلوتر... صدایی از پشت سر توجهش را جلب برگشت و به پشت سرش نگاه کرد اما کسی را ندید ولی همین که روی برگرداند دوباره صدایی شنید و این بار دو نفر شنل پوش نقاب دار را روبه روی خود دید. از ترس جیغ کوتاهی کشید.
۷۱۸
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- رابرت من دارم کم کم نگران بچه ها میشم
- من که بهت گفته بودم بریم دنبالشون
- خوبه تو هم.... بریم دنبالشون؟
- باشه ولی ... با این دختره چه کنیم؟
- لوسی دختر خوبیه حالا دیگه می دونه که ما قصد نداریم بهش صدمه بزنیم پس نیازی نیست نگران باشی اون
هم با ما میاد
- میخوای بیاریش خونه؟ اگه سام بیاد ببیناتش چی کار کنیم؟
- اونوقت حساب شما رو می رسه فکر نکنم با ما کاری داشته باشه
:{{B} }{ ::{{ :: *
- شما کی هستین ؟
سلینا در حالی این را فریاد زده بود که بی شک میدانست آنها مرگخوارند
به آرامی سیریوس را در پناه درختی بر روی زمین گذاشته بود و حالا با نزدیک شدن مرگخوار ها چوبدستی اش را کشیده و آماده بود.
یکی از مرگخوار ها کوتاه قامت بود و سلین تا زمانی که صدایش را نشنیده نمیدانست او زن است
اما دیگری مردی بلند قد بود و موهای بلوندش او را کاملا متفاوت نشان میداد
زن مرگخوار که گویی حریفش را اصلا به حساب نمی آورد جلو آمد: تو این اطراف یه دختر پونزده شونزده ساله با موهای بلوند ندیدی؟
سلین که میدانست با گفتن حقیقت رابرت و نانسی را در خطر می اندازد به روی خودش نیاورد: نه من کسی رو ندیدم شما کی هستین ؟
- به تو مربوط نیست بهتره راستشو بگی... اون پسری که اون پشت بیهوشه کیه؟ جم
۷۱
ناr
 
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- داداشمه مریضه
مرد که تا حالا صحبت نکرده بود جلو تر رفت: بذار ببینم شاید بتونم کمکی بکنم و به سمت سیریوس براه افتاد اما سلینا که میدانست اگر مرگخوار سیریوس را ببینند بخاطر شباهت فوق العاده او به هری پاتر او را به سرعت خواهند شناخت به سرعت بین مرد و سیریوس قرار گرفت: نه نیازی به این کار نیست بهتره نزدیک نشین
صدای خشن زن غرید: داری یه چیزی رو از ما پنهون می کنی من به راحتی اینو می فهمم و نزدیک آمد تا چهره سیریوس را ببیند که سلینا چوبدستی اش را کشید: گفتم که حالش خوب نیست من باید برم برین گمشین
- چی! تو میدونی داری با کی حرف میزنی. من یکی از یاران لرد سیاهم
سلینا که دیگر نمیتوانست صبر کند تحملش را از دست داد: هر احمقی که میخوای باشی
- فکر کنم لازمه بهت یاد بدم با کی طرفی. کروشی و...
ساحره به سرعت طلسم شکنجه را به سمت سلین فرستاد درست ثانیه ای بعد زمانی که طلسمش به سمت
خودش برگشت لبخند از روی صورتش پر کشید
لحظه ای بعد چندین طلسم از سمت سلین به سمت دو مرگخوار فرستاده شد که مرد آنها را منحرف کرد وزن
با قدرت آنها را برگشت داد
- خوابه... خوبه... خوشم اومد... او نقدر ها هم ضعیف نیستی
سلینا طلسم مرگ را با سپردفاعیش منحرف کرد و باعث حیرت بیشتر زن شد
چندین طلسم دیگر از طرف سلین باعث نگرانی مرگخوار شد. با سرعت بالایی که در مبارزه داشت کاملا مرگخوار را دست و پا بسته کرده بود. از طرفی مرد نقابدار کاملاً خود را از این درگیری کنار کشیده بود. ساحره ی سیاه پوشی که به شدت درمانده شده بود فریاد زد: آدامز داری چه غلطی میکنی چرا دست روی دست
گذاشتی؟
این جمله خیلی ناگهانی ذهن سلینا را روشن کرد نگاهی به موهای بور مرد کرد و شکش به یقین تبدیل شد احتمالا این مرد نسبت نزدیکی با دختری داشت که رابرت و سیریوس او را گروگان گرفته بودند... لوسی آدامز... اما قبل از اینکه فرصتی برای تصمیم گرفتن داشته باشد چند اتفاق پشت سر هم به وقوع پیوست.
۷۳
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
قبل از اینکه اندور آدامز وارد مبارزه شود صدای فریادی از سمت دیگر نگاه او را به خود جلب کرد. دیدن مرد جوانی که به سرعت به سمت آنها میدوید باعث شد تا خود را برای درگیری دیگری آماده کند
رابرت نفس نفس زنان خود را به سلین رساند و همانطور که طلسمهایش را به سمت مرد مرگخوار میفرستاد
توضیح داد: صدای درگیری رو شنیدیم نانسی عقب ترده. تو خوبی سلینا؟ سیار...
و با دیدن سیریوس که گوشه ای بی حرکت افتاده بود رنگ از رویش پرید: اون... اون...
سلینا طلسمی را از جلوی رابرت منحرف کرد: فقط بیهوش شده وقتی دنبال من دو ید بهش فشار اومد 3 از
هوش رفت همش تقصیر منه
صدایش طوری بود گویی هر لحظه امکان دارد گریه اش بگیرد اما وضعیت بدی که در آن گیر کرده بودند
مانعش میشد.
درگیری بین رابرت و مرد خیلی زود جدی شد. دیدن وضعیت سیریوس باعث میشد رابرت که با اتفاقات اخیر
اما مرد هم با انگیزه ی بالایی مقابله میکرد
در سمت دیگر درگیری درست زمانی که سلین خود را پیروز مبارزه می دید زن مرگخوار حیله ی کثیفی زد و طلسم مرگ را مستقیماً به سمت سیریوس فرستاد
سلینا جیغ کوتاهی زد وبه سرعت طلسم را از نزدیکی سیریوس منحرف کرد همین لحظه غفلت از خود باعث شد تا در جا خالی دادن از طلمسم بعدی حریفش که تقریباً بلافاصله شلیک شد درنگ کند، طلسم به بازوی راستش بر خورد کرد و خون از دست راستش روان شد. با این حال این زخم نبود که دختر جوان را به خشم آورده بود... او به هیچ کس اجازه نمیداد که به السعیر ابوالسر او تیمسلما بزند آنهم زمانی که او در نهایت آسیب پذیری بود: آشغال کثیف چطور جرات کردی؟
طلسم پر قدرتی را به سمت حریفش فرستاد که مرگخوار از آن جا خالی داد و درست زمانی که میخواست
را فریاد زد که از سیریوس آموخته بود. پسر جوان به او گفته بود که سام این طلسم را به او آموزش داده تا در مواقعی که می خواهند صدمه ای جدی به حریف برسانند از آن استفاده کنند و البته آنها را از انجام آن نهای
کرده بود
- سکتوم سمپرا
۷۲ ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
طلسم صفیر کشان هوا را در نوردید و سینه ی مرگخوار زن را از هم درید و او را چندین متر آن طرف تر بی حرکت بر روی زمین انداخت
دختر جوان در حالی که از شدت خشم به خود می لرزید به خوبی میدانست که امیدی به زنده بودن زن نیست
در همین زمان نگاهش با نگاه نانسی تلاقی کرد که با دهان باز به او خیره شده بود: سلینا! تو ... تو... اونو کشتی!
سلین که رنگ از رویش پریده بود زیر لب پاسخ داد: اون... اون... میخواست سیریوس رو طلسم کنه ...
- سیریوس ! اون کجاست؟
زمانی که نگاه سلین را دنبال کرد جیغی زد و هراسان به سمت برادرش یورش دوید
- چه بلایی سرش اومده؟
- نترس نانسی چیز خاصی نباید باشه اون طلسم نشده فقط... فقط
- فقط چی؟
صدای سلین از بغض میلرزید: اون وقتی که دنبال من میدوید... بهش فشار اومد ... همش تقصیر منه
و دو دختر برای لحظه ای یکدیگر را در آغوش گرفتند. درست در همین زمان و از پشت شانه های سلین، نانسی، رابرت را دید که به شدت با حریفش درگیر بود به نظر میرسید به مشکلی جدی برخورده: بریم به رابرت
کمک کنیم
کمی بعد مرد مو بور در وضعیت خیلی بدی گیر افتاده بود سه نوجوان در مقابل او ایستاده بودند تنها مرد جوانی که او را رابرت صدا می زدند حریفی بسیار قدرتمند بود و مبارزه ی دختر مو سیاه که روبان سفیدی را به پیشانی بسته بود او را قانع کرده بود که کارش تمام است و حالا حریف سومی هم به آنها پیوسته بود.
در حالی که طلسم های پی در پی را تنها با سپرشی که هر لحظه ضعیف تر میشد برگشت میداد میشد نا امیدی را در چهره اش دید. که ناگهان... فریادی بلند شد
- بابا... بابا... ولش کنین ...
مرد با دیدن دخترش ناگهان با قدرتی خارق العاده همه طلسم را دفع کرد و بی توجه به حریفانش به سمت دخترش دوید و او را در آغوش کشید: لوسی؟ عزیزم... تو حالت خوبه؟
۷۲۲
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- چی!
رابرت در حالی این حرف را زد که به همراهانش نگاهی انداخته بود
سلین خنده ای کرد: فکر کنم... این مرد پدر دخترس؟
- پس چرا به من نگفتی؟
- چه فرقی می کنه در هر حال اون یه مرگخواره
نانسی لبخندی از آسودگی زد و چوبدستی اش را پایین آورد: اینجوریا هم نیست. تو از ماجرا اطلاعی نداری بذار
از خودش بپرسیم
رابرت در حالی که چوبش را به سمت مرد نشانه رفته بود با تحکم گفت: متاسفم آقا... ولی ما از شما سولاتی داریم که اگه به اونها درست جواب ندین مجبوریم دستگیر تون کنیم چون شما یه مرگخوارید و می دونید که
میتوانیم
سلین و نانسی وقتی دیدند مرد چوبش را هم نکشیده به سمت سیریوس دویدند
پدر نگران در حالی که دخترش را در آغوش گرفته بود از زمین بلند شد و با نگرانی به چوبدستی کشیده ی
رابرت نگاهی انداخت: شما از ما چی میخواین؟ چرا دخترمو رو دزدیده بودین؟
- باید بهتون اطلاع بدم که دختر شما تو دسته مرگخوار بوده و در حالی که طلسم فرمان روش بوده داشته برای ولدمورت مبارزه میکرده
- کثافتتا
رابرت فکری کرد و پرسید: صبر کن ببینم... شما چطور تونستین اینجا رو پیدا کنین و چرا از چندروزه پیش
دنبال دختر تون نیومدین؟
- من یه دستبند به دست دخترم بستم که هرجا اون باشه به من نشون میده اما تا همین نیم ساعت پیش هیچی رو نشون نمیداد
نانسی و سلینا با ناباوری به مرد نگاه کردند اما به نظر میرسید که رابرت قانع شده: اون راست میگه... مجبور کلبه
نمودار ناپذیری داره منو سیر یونس هر چی طلسم بلد بودیم روش گذاشته بودیم. بعد آدامز را مخاطب قرار
۷۲ ۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
داد و ادامه داد: پس همین که در کلبه باز شد و شایدم از زمانی که دختر تون از در بیرون اومد شما رد شو گرفتین و اومدین دنبالش
و با خود فکر کرد: بهشی گفته بودم... اگه یه طلسم رازداری هم گذاشته بودیم الان هیچ کدوم از این اتفاق ها نمی افتاد. این سیریوس هیچ وقت آدم نمیشه.
مرد آستین لباسش را بالا زد و بازویش را نشان داد: من مرگخوار نیستم اونا در حقیقت دختر و پسرمون رو گروگان گرفته بودند و از من میخواستن تا زخمی ها شون رو مداوا کنم ... من چاره ای ندارم... دنیل هنوزم
دست اوناسی
بعد رو به دخترش کرد: لوسی تو این دو روز چیزی خوردی؟ مطمئنی حالت خوبه؟ اینا که اذیتت نکردن؟
- من خوبم ... باور کن بابا یه جن خونگی همیشه واسه من غذا می آورد. اولش فکر میکردم اونا میخوان اذیتم
کنن ولی فکر میکنم... آدمای خوبین
سلین نگاهی به بدن مرگخوار که کمی آنطرف تر افتاده بود کرد و با عذاب وجدان گفت: ببخشید آقا این زنی که
- اوه نه اون... اون زنی که کاروئه... یه مرگخوار فراری... یه آدم عوضیه که خدا میدونه که از مردنش خیلی
خوشحالم ... فقط... موند هم چطوری برگردم اونجا...
- برگردید؟
- گفتم که ... پسر کوچولوی من هنوز اونجاس... اگه بر نگردم ...
ناله ای بلند شد و حواس همه به سیریوس جمع شد. هر پنج نفر به سمت سیریوس یورش بردند به سختی نفس میکشید و چهره اش چنان رنگ پریده بود که برای لحظه ای همه را به وحشت انداخت. به زحمت تلاش میکرد
نخور بذار ببینم...
لوسی در جواب نگاه سلین توضیح واضحات داد: بابام شفادهندسی...
کمی بعد آقای آدامز به کارش خاتمه داد. برگشت و نگاه خاصی به سه نوجوان انداخت: کی این بلارو سرش | آورده؟
۷۴۲ :
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
رابرت مختصر پاسخ داد: دسته گل ولدمورته... تو درگیری وزارت خونه... سیریوس اونو طلسم کرد... اونم براشی جبران کرد...
آقای آدامز نگاه متعجتبی بهع رابرت کرد: میخوای بگی اون... این ... اون بالا رو بسر لرد سیاه آورده؟
نانسی با افتخار جواب داد: بله
چهره ی آدامز هراسان به نظر میرسید: نباید با این وضع از خونه بیرون می آوردینش ... مخصوصا اگه اسمشو نبر
دنبالشه...
بعد حرکت ملایمی به چوبدستی اش داد و برانکاردی ظاهر کرد و مرد جوان را روی آن خواباند: ببرینش خونه و تا وقتی سر پا نشده نذارین از تخت بیاد پایین.
سلین با نگرانی به سراغ سیریوس رفت که گیج و بیهوش به نظر میرسید. با ملایمت دستمالی را از جیبش در آورد و با آن عرق صورت مرد جوان را پاک کرد: معذرت میخوام سیریوس ... همش تقصیر منه...
سیریوس دست لرزانش را جلو آورد و به آرامی قطره اشکی را از روی چشم سلین پاک کرد: دیگه این حرف رو
نازنی...
رابرت پراند: بعضیا یاد بگیرن
نانسی گفت: نظارت چیه رابرت من اول تورو تیکه تیکه کنم بعدش بشینم وصله پینت کنم ها؟
خنده ضعیف سیریوس با خنده ی سلین همراهی شد و پس از پیوستن خنده ی لوسی جمع شش نفره همگی به خنده افتادند...
زمانی که نانسی به آرامی زخم دست سلینا را میبست بطور ناگهانی فکری از ذهن سیریوس گذشت بی اختیار به حرف آمد: ببخشین آقا میشه یه لحظه وقتتون رو بگیرم؟
و در مقابل نگاه خیره دوستانش منتظر ماند تا بچه ها از آنها فاصله بگیرند حتی رابرت هم بی اطلاع به نظر می
رسید. آقای آدامز جلو آمد و کنار مرد جوان زانو زد: چیزی میخواستی پسر م؟
سیریوس نگاه سریعی به سمت دوستانش کردو زمانی که از فاصله ی مناسب آنها با خودش مطمئن شد زمزمه کرد: ببخشید آقا شما چیزی در مورد منطقه ی ممنوعه یا یه همچین چیزی می دونید؟
دت ۷۲
سNS
و در
حال حال S
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
مرد نگاه خیره ای به سیریوس کرد و زمانی که اراده را در چشمان او دید حقیقت را به او گفت: منطقه ممنوعه ... اسمشو از کجا شنیدی؟
• همینطوری... تصادفی...
آقای آدامز چند لحظه سکوت کرد به نظر میرسید برای جواب دادن تردید دارد: میدونی پسر جون اگه کسی دیگه ای بود بهشی جوابی نمیدادم اما... من خیلی به شماها مدیونم... این جایی که میگی مقر اصلی مرگخوارهاس... جایی که پسر کوچولوی من الان اونجا گروگانه... در واقع در اون شهری ساخته شده
به منطقه ی مشنگی که توسط مرگخوارها اشغال شده اونا بیشتر مشنگها رو کشتن و از بقیه برای ساختن شهر بزرگ ممنوعه استفاده کردند اونجا فوق العاده خطرناکه چون هر گوشش پر از جادو های سیاهه و در ضمن هر کسی هم نمیتونه وارد اون بشه در حقیقت باید نشان سیاه داشت تا وارد آن شد مگر اینکه به همراه کسی وارد
بشی. خود من رو برای مداوای مرگخوارها به اونجا میبردن. یه جهنم واقعیه...
سیریوس با وحشت به شنیده هایش میاندیشید. باید با پدرش صحبت میکرد: خیلی ممنون آقا ... ممنون میشم چیزی از این ماجرا به بچه ها نگین
آقای آدامز سری تکان داد بعد بطری کوچکی را از جیبش در آورد و آنرا به دهان مرد جوان نزدیک کرد: یه کم از این بخور... باید بخوابی...
زمانی که بار دیگر بچه ها به آنها ملحق شدند سیریوس در خواب عمیقی فرو رفته بود. رابرت نگاه سریعی به دوستش کرد و پیشنهاد داد: آقای آدامز چرا همراه ما نمی یاین به خونه ی ما
مرد گفت: از دعوت شما خیلی ممنون ولی متاسفانه باید دعوتتون رو رد کنم. نمیتونم روی جون پسرم ریسک کنم... به علاوه همسرم الان منتظره. باید اون و لوسی رو به خارج از کشور بفرستم...
- پس خودتون چی؟
- من اینجا میمونم... حداقل تا وقتی دنی رو نجات بدم اما بعد از اون... ما را با جنگ و نزاع کاری نیست
- در هر حال اگر روزی خواستین محفل ققنوس از پیوستن شما استقبال می کنه
۷۲
 
________________
بی نام و نشان
نویسنده: ستم به
ح -یاق ح
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
فصل بیست و هفتم:
تو کاری که بهت مربوط نیست دخالت نکن جناب وزیر
- جناب وزیر درخواست ملاقات شما را میپذیرند
نخست وزیر سرش را بلند کرد و با خستگی به تابلوی قدیمی مرد بد قیافه ای که در دورترین نقطه ی دفترش قرار داشت خیره شد. در طول سالهای پر دردسر وزارتش به خوبی به این وضعیت عادت کرده بود. میدانست که وقتی فجایع به بالاترین حد خود میرسد سرو کله ی وزیر سحر و جادو هم پیدا میشود و حالا بعد از اتفاقات این
درست از همان روزی که در گزارش تلویزیون انفجار قسمت عظیمی از یک ساختمان چند طبقه را دید که در آن عده ی زیادی افراد چوبدستی به دست با هم مبارزه میکردند انتظار ورود همکار مرموزش را میکشید. اما نه آن روز و نه در روز بعد که چند اژدهای غول پیکر درست در همان منطقه دیده شدند، خبری از وزیر سحر و
جادو نشد.
سرانجام بعد از حمله به مدرسه ی ابتدایی و قتل عام بچه های بی گناه نخست وزیر چنان اختیارش را از دست داد که بعد از سالها برای اولین بار به سراغ تابلوی مرموز رفت: به اون وزیر احمقتون بگو میخوام ببینمشی...
همین حالا
تصویر مرد درون تابلو تنها کلاهش را برداشت و سر کم مویش را خاراند: جناب وزیر خیلی گرفتارن. فرصتی برای ملاقات ندارن
و او سرانجام از کوره در رفت و با تمام توانش فریاد کشید: نشنیدی چی گفتم ؟ بهش بگو بیاد اینجا
بااینکه مسخره به نظر میرسید اما مرد درون عکس وحشت زده از جا پرید و لحظه ای بعد بوم تابلو خالی بود. نخست وزیر به پشت میزش رفت و با خستگی سرش را روی دستش گذاشت. نمیدانست چقدر گذشته که
صدای آشنای نقاشی درون تابلو ورود غریب الوقوع وزیر سحر و جادو را اعلام کرد.
نگاهش را از تابلو چرخاند و به شومینه انداخت. لحظه ای بعد شعله ی زمردی رنگی درخشید و بعد از آن پیکر ناآشنای مردی در شومینه ظاهر شد. مرد به آرامی از شومینه خارج شد. قد کوتاه تر از وزیر و اندکی خپل به نظر میرسید با اندامی ورزیده و سری نیمه تاسی که موهای کم پشت قهوه ای اش ته رنگ سرخ خود را حفظ
کرده بود. شنل مشکی براقش آلوده به خاکستر اجاق بود.
۷۲۸
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
چارلی با دقت خاکستر شنلش را تکاند و همانطور که چوبدستی اش را آماده نگه داشته بود به سمت مشنگ
حیرت زده چرخید: شبتون بخیر آقای دوراج
نخست وزیر وحشت زده به غریبه ی روبرویشی خیره شد: خدای بزرگ! یکی دیگه؟ نگید که باز هم وزیر سحر و
جادو کشته شده؟
به نظر میرسید که اوضاع در دنیای مخفی جادوگران خراب تر از تصور اوست. در شش سال اخیر این چهارمین بار بود که غریبه ای از دنیای جادویی وارد دفترش میشد، خود را وزیر سحر و جادو معرفی میکرد و اعلام میکرد که وزیر قبلی کشته شده
چارلی لبخندی به چهره ی مرد نگران زد و همانطور که چشمانش را تنگ کرده بود و اطراف را بررسی میکرد پاسخ داد: اگه راستش رو بخواین چیزی نمونده بود که این اتفاق بیوفته اما خوشبختانه فعلاً حال وزیر خوبه...
نخست وزیر که خیالش کمی راحت شده بود بار دیگر چهره در هم کشید: که اینطور... پس ممکنه به من بگید
چرا خودش به اینجا نیومده؟ من در خواست ملاقات با وزیر رو کردم.
- بله میدونم... اونم میخواست بیاد... اما به دلایلی ترجیح دادم اول اوضاع اینجا رو بررسی کنم... تو این اوضاع
فقط جنازه وی پیر دست رو کم داریم.
- اجازه ندادید؟ وزیر سحر و جادو از شما دستور میگیره؟
لحن نخست وزیر کمی کنایه آمیز بود چارلی خنده ای کرد و دستش را به سمت او دراز کرد: از من نه... اما من کسی رو میشناسم که وزیر مجبوره ازش حرف شنوی داشته باشه... من چارلز ویزلی هستم. برادر وزیر.
نخست وزیر دست چارلی را فشرد: الکس دوراج ... و حالا میتونم بپرسم وزیر تون کی میان ؟
چارلی با دقتی خاصی چند طلسم را به اطراف شلیک کرد. زمانی که یکی از این طلسمها درست به سینه ی دوراج برخورد کرد فریادی از وحشت کشید. بلافاصله احساس گرمی خاصی پیدا کرد که آرامش بخش بود. لحظه ای بعد پرتوهای رنگارنگ طلسم چارلی به سمتش بازگشتند. مرد جادوگر لبخندی زد: خوبه... مزاحم
نداریم باشه...
حرکتی به چوبدستی اش داد و هیولایی از نور ایجاد کرد. نخست وزیر میتوانست قسم بخورد که برای لحظه ای
اژدهایی نقره ای را کر مقابلش دیده که با سرعتی استثنایی ناپدید شد: او... اون... بود ؟
- یه پاترونوس ... پیغامی که به وزیر میگه اوضاع مناسبه
۷۴۲ :
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- اما اون ... یه اژدها! ....
چارلی خنده ای کرد: یه جورایی آره... میدونین... اژدها سومین عشق من در زندگیه
هنوز نخست وزیر معنی این جمله را هضم نکرده بود که شعله ی دیگری درخشید و اینبار پیکر لاغر پرسی ویزلی با ملایمت از شومینه خارج شد همانطور که عینکش را بر روی دماغش میزان میکرد به زحمت لبخندی
زد: شبتون بخیر ... جناب وزیر
چهره ی وزیر سحر و جادو چنان در هم و خسته بود که بی اختیار دلش برای او سوخت. با این حال وقتی پرسی بدون اینکه به خود زحمت تکاندن خاکستر لباسش را بدهد پا بر روی فرش ابریشمی دفترش گذاشت ذره ای از احساس دلسوزی قبلی در وجودش نمانده بود... قبل از اینکه حرفی میان دو همکار رد و بدل شود چارلی حرکت دیگری به چوبدستی اش داد. بلافاصله پرده ها کشیده شد و در دفتر قفل شد. طلسم ضد استراق سمع همه چیز
را برای صحبتی مخفیانه مهیا کرد.
پرسی بدون مقدمه آغاز کرد: به من گفتن که شما میخواستید منو ببینید. مشکلی پیش اومده؟
این حرف خشم دوراج را از کنترل خارج کرد: مشکلی؟ مشکل ؟ یعنی از نظر شما هیچ مشکلی پیش نیومده؟
پرسی بی حوصله پاسخ داد: ممکنه سریع تر برید سر اصل موضوع ؟ من واقعا سرم شلوغه
همین طور هم به نظر میرسید. چرا که دو جادوگر خیال نشستن هم نداشتند و نخست وزیر هم به خود زحمت تعارف نداد: تا کی ؟ به من بگید تا کی این وضع ادامه داره؟ تا کی میخواین آرامش ما رو بهم بزنین؟
- ما؟ فکر میکنم اشتباه گرفتید. اون ولدمورته که داره دنیای هردوی ما رو بهم میریزه. من و شما نهایتاً یک
طرفیم
- یک طرف ؟ او ه نه... فکر نکنم... این شما نیستید که برای وضع در هم کشور سرزنش میشید. چند تا هیولای ماقبل تاریخ درست وسط پایتخت شما ظاهر نشدن. مردم شما رو در خرابکاری پل لندن و از خط خارج شدن قطار مقصر نمیدونن ... یا برای حمله ی تروریست ها... قتل و سر به نیست شدن پنج هزار نفر رو از چشم من
میبینن اونوقت شما به جای کمک به من میگید وقت ندارم؟
چارلی نگاهی به چهره ی درمانده ی برادرش کرد: او نقد را هم که فکر میکنید بی کار نبودیم. تو این هفته مایه جنگ درست و حسابی داشتیم. نزدیک ۱۰۰ نفر از افرادمون رو از دست دادیم و تقریباً همین تعداد زخمی داشتیم... وزارت خونه تقریباً داغون شد. چیزی نمونده بود که همه چی از دست بره. شانس آوردیم که پرسی
هنوز زنداس وگرنه الان نه ما ونه شما اینجا نبودیم.
۱۷۴۳
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
دوراج کم کم صبرشی را از دست میداد: اوه بله... دلخوشی جالبیه... واقعاً مردم منو هیجان زده میکنه... در برابر این فجایع شما چیکار کردین ؟
اینبار پرسبیح جواب داد: ما اون به قول شما هیولاهای ما قبلی تاریخ رو وارد کردیم
نخست وزیر دیگر داد میکشید: و باعث شدین وحشت مردم من کامل بشه! میدونید دیدن دایناسورهای غول
پیکر وسط لندن چه وحشتی ایجاد میکنه ؟ چند نفر اونا رو در حین خوردن مردم دیدن...
چارلی خنده ای کرد: اون اژدهاها کاملاً تربیت شده ان. به کسی صدمه ای نزدن.البته اگه سوختگی دست مربی شون رو نادیده بگیریم... حتی نمیتونن از محیط مشخص شده خارج بشن. ضمنا ... ما کاملا راه دید اون ها رو برای مردم شما بستیم.
- خدای بزرگ... میخواید بگین اون هیولاها هنوز اونجان...
- دقیقا...
به نظر میرسید که نخست وزیر دیوانه شده: این امکان نداره...
- اوه چرا داره... اما خبر خوبی هم برای شما داریم...
حتی پرسی هم متعجب به نظر میرسید. فکر نمیکرد در این اوضاع خبر خوبی هم مانده باشد...
- خبر؟
- در مورد اون افراد گم شده...
نخست وزیر با هیجان به چارلی نگاهی کرد و مرد جادوگر توضیح داد: محلشون رو پیدا کردیم... نمیگم حالشون خوبه اما زنده ان
- پیداشون کردین؟ کی؟ کجا؟
- اما من باید بدونم
۷۳ ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
اینبار چارلی جواب نخست وزیر را داد: اونا زنده ان اما از محدوده ی دسترسی ما خارجن، افراد ما دارن تلاش
منطقه ی ممنوعه به وجود اونها وابستسی...
قبل از اینکه بر اسفنجی یا دوراج سوالی بپرسند صدای زنگی بلند شد. چارلی دست در جیبش کرد ساعت نقره ای چهار گوش عجیبی را در آورد: باید برگردیم...
پرنسمیت سری تکان داد. قبل از اینکه دو جادوگر به لسسیمیاست شومینه بروند دوراج فریادی زد: نصیر کنین ... اینایی که گفتین یعنی چی؟ باید به من توضیح بدین
چارلی مشتی پودر سبز رنگ درون آتش شومینه ریخت: متاسفم جناب وزیر ... اما الان امکانش نیست شاید در
هفته ی آینده • • • • خبرهای خوبی بهتون دادم.
حرکتی به چوبدستی اش داد و طلسمهای محافظتی را باطل کرد
پرسی مشتی پودر پرواز در درون آتش ریخت قبل از رفتن به سمت همکار خسته اش بازگشت: باور کنید ما تمام تلاشمون روبرای حل این مشکل میکنیم ... خدانگهدار...
قبل از اینکه دوراج حرفی بزند، دو جادوگر در میان شعله های زمردی ناپدید شدند.
::: 8 :8* :8*:*:*
با صدای پاق آرامی دراکو و کیت ظاهر شدند. جایی که در آن بودند اتاقکی در بیرون حیاط بزرگ ویلای دراکو بود که آن را مختص آپاراتهایش ساخته بود. این تنها راهی بود که میتوانست راز کوچکش را به عنوان یک جادوگر از چشم ساکنان دیگر خانه پنهان کند. حرکتی به چوبدستی اش داد و طلسم ضد استراق سمع را فعال کرد. سرانجام نگاهش را به همراه وحشت زده اش انداخت که تازه از فشار اولین آپاراتش خلاص شده بود و
وحشت زده به نظر میرسید. با این حال به خوبی هراسش را پنهان میکرد.
تلاش میکرد از زمین بلند شود. زمانی که دختر جوان هرمیون و دراکو را شناخته بود ترسش کمتر شده بود. به طور جسته گریخته چیزهایی از حرفهای هری بیاد میآورد اگرچه هنوز گیج بود و حتی خود هری را بیاد
نمیاورد. دراکو میدانست که این مسئله موقتی است و حالا که طلسم هرمیون باطل شده کم کم کیت همه چیز را بیاد خواهد آورد.
کیت از روی زمین بلند شد و گرد و خاک را از لباسش تکاند با کنجکاوی نگاهی به اطراف کرد اتاقک کوچک متروکه به نظر میرسید سرانجام به حرف آمد: اینجا کجاست؟
۷۳۲
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- خونه ی من... در حال حاضر امن ترین جاییه که بودن تو درشی باعث خشم هرمیون نمیشه
کیت کنجکاوانه پرسید: چرا باید بودن من کسی رو عصبانی کنه ؟
- چون جدیداً یه کم رو هری حساس شده...
- هری ؟
این اسم به نظرش آشنا میامد اما چیزی بیاد نمیاورد... : چه بلایی سر من اومده؟ حسی میکنم مغزم خالی شده...هیچی یادم نمیاد....این اسم خیلی آشناسی...اما نمیدونم کجا شنیدم...
- یه کمی گیج شدی... یکی دوروز دیگه یادت میاد ...
مرد جادوگر اینرا گفت و با حرکت سریع چوبدستی اش دو مبل قهوه ای رنگ ظاهر کرد: میدونم جا تنگه اما مجبورم قبل از بیرون رفتن چند تا نکته رو بهتون بگم... حالا لطفا بشین
کیت به آرامی روی صندلی روبروی دراکو نشست. هنوز نگران به نظر میرسید. با این وجود تلاش میکرد خونسردیش را حفظ کند. تا جایی که در مورد این مرد بیاد می آورد انتظار دیگری از خانه اش داشت. دراکو نگاه سریعی به چشمان درخشان زن جوان کرد. میتوانست افکارش را از نگاه او بخواند: فکر میکنم به حد کافی
از ما شنیده باشین،
دختر جوان سری تکان داد
و دراکو ادامه داد: من نمیتونم خیلی مسئله رو براتون باز کنم در حال حاضر فقط در همین حد بدونین که وظیفه ی ما حفظ امنیت شماست. تا زمان رفع این خطر شما مهمان من هستید. مسئله مهمتر اینکه تو این خونه به جز من و شما، افراد دیگه ای هم زندگی میکنند که چیزی در مورد جادوگر بودن من نمیدونن و ما نمیخوایم بدونن حالا همراه من بیاید.
دراکو بلند شد و کیت به تبعیت از او از جا برخاست. مرد جادوگر حرکت ملایمی به چوبدستی اش داد و هر دو مبل را ناپدید کرد؛ و بار دیگر حیرت دختر جوان را نادیده گرفت بعد از آن طلسم ضد استراق سمع را برداشت حرکتی به چوبدستی اش داد. بلافاصله شنل دراکو جای خودش را به کت شلوار خوش دوختی داد. دستش را روی دستگیره ی در چوبی گذاشت و آن را باز کرد. هجوم نور به درون اتاق نیمه تاریک برای لحظه ای چشم هردو نفر را زد. دراکو بی توجه به زن جوان در را باز کرد و بیرون رفت.
۷۳۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
کیت اخمی کرد. دراکو متوجه شد اما توجهی نکرد هنوز کمی از غرور اسلیترینی در او بود تا با یک مشنگ، هرچند زن جوان و زیبایی باشد هم قدم نشود.
به محض باز شدن مسیر دید، کیت بی اختیار نفسش را حبس کرد
منظره ی خانه ی ویلایی کوچک و زیبایی روبرویشی بود. ویلای کوچکی که در میان درختان بلند محصور شده بود. ساختمانی دو طبقه با دیوارهای سفید و مرمری که منظره اش از لا به لای درختان تابلوی نقاشی زیبایی را تداعی میکرد و در جلوی آن دو اتوموبیل آخرین مدل به چشم میخورد. دراکو دست در جیبش کرد و کلید کوچکی را بیرون کشید. به ابروهای بالا رفته دختر جوان پوزخندی زد و گویی به خودش یادآوری کرد: اینجا
دیگه جادوگر بازی ممنوعه.
به آرامی دروازه ی فلزی جلوی خانه را باز کرد و جلوتر از کیت پا بر روی چمن های یکدست محوطه ی جلوی خانه گذاشتند. در فاصله ی در ورودی تا ساختمان، چند درخت بید که با فاصله های یکسانی کاشته شده بود و کیت را در این فکر فرو برد که میزبانش حداقل در انتخاب باغبان و خانه سلیقه ی خوبی داشته.
هنوز این فکر از سرش نگذشته بود که چشمش به پیرمردی افتاد که به سمت آنها میامد. قد کوتاه بود با سری نیمه تاس و لبخندی بر لب. پلیور سیاه و سفیدی بر تن داشت و چکمه های باغبانی اش تا زیر زانویش را گرفته
بود.
اگرچه غرورش هرگز اجازه ی اعتراف کردن نمیداد ... دراکو علاقه ی زیادی به این پیر مرد داشت. رفتارش
برای او تداعی کننده ی کسی بود که زندگی اش را متحول کرده بود.
- صبح بخیر قربان،... به خونه خوش امدید
- ممنونم معت
و در جواب نگاه کنجکاو چشمان آبی مرد پیر اضاقه کرد: میخوام با مت آشنا بشی کیت، ... متیو ... ایشون • • • ام... ایشون ... نامزد من...
این حرف را بی اختیار زده بود. با دیدن نگاه تند دختر جوان بقیه ی حرفش را خورد و دست و پایش را جمع
کرد.
سرانجام زمانی که پیرمرد از آنها فاصله گرفت کیت با خشمی مرگبار به حرف آمد: برای معرفی راههای دیگه ای هم هست... تو حق نداری خودت رو به دیگرون بچسبونی جم
۷۳
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
دراکو بی حوصله پاسخ داد: چه پر مدعا... چی فکر کردی خانم؟ مثل اینکه متوجه نیستی ... من یه مرد اصیل زاده ی مجرد پولدارم. به نظرات چطوری میتونم یه دختر جوون رو به خونم بیارم بدون اینکه پشت سرم چرت و پرت بگن؟ اونم وقتی که قراره تو برای یه مدت نامعلوم اینجا بمونی؟
کیت دهانش را باز کرد تا پاسخ تندی به میزبان پر ادعایش بدهد اما دراکو منتظر جواب او نشد و با قدمهای بلند به راهش به سمت ساختمان ادامه داد. از آنجا که به نظر میرسید حرفهای دراکو جای مخالفت نگذاشته،
کیت تسلیم شد و در سکوت به دنبال او به راه افتاد.
:}; :{{ :::::
- چارلی این قضیه ی منطقه ی ممنوعه چیه ؟
از زمانی که از دفتر نخست وزیر مشنگها بازگشته بودند این دفعه ی دهم بود که پرسی این سوالی را میکرد جواب چارلی با ده دفعه ی گذشته فرقی نکرده بود: این جزو اسرار محفله نمیتونم بگم پرسی
سرانجام وزیر سحر و جادو از کوره در رفت: یعنی چی؟ من وزیر این کشورم... چرا نباید از چیزی خبر داشته
باشم. این محفل کوفتی چه حقی داره که...
چارلی رو در روی برادرش قرار گرفت: برام مهم نیست کی هستی پرسی ویزلی - برای من تو هنوز م یه برادر کوچکتر احمقی که باید جلوی گند کاری هاتو بگیرم... حالا که برگشتی خونه بهتره پاتو از گلیم خودت دراز تر نکنی... سعی کن اینو بفهمی، محفل خارج از محدوده ی تو قرار داره اگه بخوای تو کارهای ما دخالت کنی بد میبینی... روشنه؟
لحن چارلی جدی و خطرناک بود. با شناختی که پرسی از او داشت حتی فکر دخالت در امور محفل را از سر بیرون کرد. قبل از اینکه جوابی به چارلی بدهد صدای فریادی بلند شد و تصویری در قاب خالی گوشه ی دفتر پدیدار شد. چهره ی قورباغه مانند مرد درون قاب وحشت زده فریاد زد: کشتنشی، کشتنشی، نخست وزیر مشنگها
رو کشتن
دو مرد وحشت زده به طرف تابلو چرخیدند. تصویر داخل تابلو گزارش داد: وزیر رو کشتن
- پس اون پیکسون بیشعور اونجا چیکار میکرد؟
- متاسفم قربان اما اون حریفشون نشد...
دت ۷۳
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
کمتر از نیم ساعت بعد، کیت با ساکنان دیگر خانه آشنا شده بود دو مستخدمه که کار نظافت خانه را انجام میدادند و آشپزخانه که محض رفع کنجکاوی جلوی او ظاهر شده بود.
به دستور دراکو یکی از اتاقهای طبقه ی دوم در اختیار دختر جوان قرار گرفت. بعد از تاکید دوباره بر صحبت های درون انبار قدیمی، زمانی که یکی از مستخدمین کیت را به اتاقش راهنمایی میکرد مرد جادوگر به اتاق خودش بازگشت تا خستگی چند روز گذشته را از تن بیرون کند. قبل از هر چیز پیام امروزی را که روی میز
کنار تختش بود برداشت. به محض باز کردن تای روزنامه وحشت زده چشمانش را بست. تصویری متحرک از
گرگینه ای که کودکی را میدرید روبرویشی بود:
تیتر درشت روزنامه در زیر عکس چنین بود:
انتقام لرد سیاه
به نظر میرسد که شکست در وزارت خانه کسی را که نباید اسمش را برد را به خشم آورده. عصر دیروز زمانی که
افراد وزارت خانه آخرین اقدامات امنیتی را در اطراف ساختمان بازسازی شده ی وزارت سحر و جادو انجام میدادند هواداران کسی که نباید اسمش را برد سرانجام از مخفی گاهها بیرون آمدند و در یک اقدام جنون آمیز به تلافی شکست وزارت خانه برآمدند. گزارش خبرنگار ما حاکی از آن است که این انتقام به جامعه ی جادوگری
محدود نشده و پس از قتل عام خانواده های داولیشی، سیمسول و جکرز کاراگاهان برجسته ی وزارت خانه مرگخوارها سر چوبدستی هایشان را به سمت مشنگها گرفتند. شاگردان یک مدرسه ی ابتدایی در منچستر با حمله ی گرگینه ها به خاک و خون کشیده شدند. همزمان با این حمله ی وحشیانه، پل تازه بازسای شده ی لندن کاملا فروریخت؛ و دو ترن مشتگی از خط خارج شدند. که صدها کشته و زخمی از این حوادث برجا ماند.
مرگخوارها همچنین در آخرین اقدام خود وحشت مشنگها را کامل کردند و نخست وزیر مشنگها را در دفترش به قتل رساندند. این در حالیست که شواهد حاکیست کشته شدن نخست وزیر مشنگها ساعتی بعد از ملاقات او با
وزیر سحر و جادو صورت گرفته...
دراکو با خشم چهره اش را در هم کشید. مبارزه هنوز ادامه داشت. کمی پایین تر عکس آشنایی توجهش را جلب کرد:
چارلی ویزلی در مقام معاون اول وزیر ... بازگشت رونالد ویزلی به دفتر کاراگاهان ...
۷۳
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
در حالیکه جامعه ی جادوگری هنوز از شوک حوادث اخیر خارج نشده وزیر سحر و جادو همه را غافلگیر کرد. پرسی ویزلی وزیر سحر و جادو ساعتی پس از پایان مبارزه ی مرگبار وزارت خانه چارلی ویزلی برادر بزرگتر خود را به سمت معاون اولی برگزید. شنیده ها حاکی است که چالرز ویزلی ۴۳ ساله از اعضای رسمی محفل ققنوس
میباشد که اعضای آن در شکست کسی که نباید اسمش را برد در وزارت خانه نقش اصلی را بر عهده داشتند.
ویزلی به محض دریافت این سمت کار خود را آغاز کرد و در اولین اقدام، با اقدامات خود امنیت کامل را در
وزارت سحر و جادو برقرار ساخت. شنیده ها حاکی است که این اقدامات شامل وارد کردن چند اژدهای تربیت
شده برای دفاع از ساختمان وزارت خانه هم میباشد.
همچنین در دست ساعتی قبل از این حمله وزیر سحر و جادو رونالد ویزلی رئیس خلع شده ی دفتر کاراگاهان را به شغل خود بازگرداند. شنیده ها حاکی است که این انتخاب درست پس از یک ملاقات محرمانه بین رئیس
در عجیب ترین واکنش به رفتار عجیب وزیر سحر و جادو، کینگزلی شکلبوت رئیس وینز گاموت که یکی از بزرگترین مخالفان همیشگی سیاست های ویزلی است حمایت کامل خود را از اقدامات وزیر سحر و جادو اعلام داشت وی نه تنها جلوی استعفای دوباره ی رئیس دفتر کاراگاهان رونالد ویزلی را از سمت خود گرفت بلکه در اقدامی دیگر عضو باقیمانده ی دفتر مبارزه با مرگخواران، هرمیون گرنجر را که سال قبل از کار در اداره ی کاراگاهان استعفا داده بود را نیز به شغل خود برگرداند. لازم به یادآوریست که ویزلی و گرنجر دو عضو از اولین تیم سه نفره ی مقابله با مرگخواران بودند که سالها قبل به سرپرستی هری پاتر اداره میشد. نکته ی جالب توجه
در مورد این انتصابها عضویت فعال هر سه ی این افراد در گروه مقاومت مردمی (محفل ققنوس) میباشند.
حال باید ببینیم که سابقه ی درخشان محفل ققنوس میتواند بار دیگر منجر به دفع بلای مرگخواران شود یا
بقیه در صفحه ی ۶
دراکو آهی از خخستگی کشید. روزنامه را به کناری انداخت و روی تختش دراز کشید
ماه ماه ما ماه ماه ::: 83 8338 :8:::
هری، رون و هرمیون در جلوی دره ی گودریک ظاهر شدند. هر سه نفر کمی عصبی بودند. خشم هری از دیدن اسنیپ هنوز فروکش نکرده بود. هرمیون تلاش میکرد آنچه را که از هری دیده به فراموشی بسپارد و رون
۷۴٬۳۷۴
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
متعجب بود که چطور روحیات دوست قدیمی اش تا این حد تغییر یافته. هنوز به در خانه نرسیده بودند که در
باز شد و مالی ویزلی با حالتی نگران قبل از پرستار هاگوارتز از خانه خارج شد. با دیدن او قدمهای رون ست
کسی به او نگفته بود که قرار است با مادرش روبرو شود اما دیگر راهی برای فرار نداشت. چرا که نگاه مالی با اشتیاق به او خیره شده بود. هری و هرمیون نگاهی رد و بدل کردند. هر دو از عاقبت این مواجهه نگران بودند. به همین دلیل هم به رون چیزی در مورد حضور مالی در خانه نگفته بودند. در هر حال این اتفاقی بود که دیر یا
زود باید میافتاد.
حالا که مالی روبرویش بود رون درست مثل زمان بچگی به نظر میرسید. نگاهش به مادرش دقیقاً همانطور بود که در گذشته وقتی بعد از انجام یک کار خلاف مالی مچش را میگرفت به او نگاه میکرد با این تفاوت که حالا
سر مالی به زحمت به شانه ی رون میرسید و اینبار از آن چشم غره های همیشگی خبری نبود. رون سرش را پایین انداخته بود در همان حال با صدای آرامی که هری را بیاد لحن گنهکار سیریوس می انداخت زمزمه کرد: سلام مامان
اتفاق بعد از آن هر سه نفر را غافلگیر کرد. مالی دستش را بالا برد و با تمام قدرت کشیده ی آب نکشیده ای به گوش جوانترین فرزندش کوبید: هیچ معلومه کجایی؟ تو این اوضاع در هم... نمیگی نگرانت میشم؟
و بعد از آن ... قبل از اینکه سایرین قادر به هضم قضیه باشند با تمام قدرت کوچکترین پسرش را در آغوش کشید. صدای هق هق آرام پیرزن برای لحظه ای هر سه نفر را شوکه کرد. رون که برای چند لحظه کاملا مبهوت و متحیر مانده بود سرانجام موفق به سخن گفتن شد: شما... خودتون گفتین ... گفتین نمیخواین منو ...
مالی فریاد کشید: از کی تا حالا اینقدر حرف گوش کن شدی؟
صدای مردانه رون لرزید: میشه منو ببخشی ؟
مالی بیشتر از قبلی پسرش را در آغوش فشرد. هری احساس میکرد چشمهایش به سوزش افتاده. آرام برگشت تا دور از نگاه هرمیون اشکهایش را پاک کند. کمی بعد رون به آرامی موهای مادرش را نوازش میکرد و زیر لب چیزهایی به او میگفت که هری و هرمیون آن را نمیشنیدند توجه هری به پرستار کنجکاو مدرسه جلب شد و به یاد مسئله ی دیگری افتاد: حال سیریوس چطوره؟
خیلی ناگهانی مالی رون را رها کرد. چهره ی مادام ریچسون چیزی در خود داشت که هری به هیچ وجه از آن خوشش نمیامد. سرانجام این مالی بود که به حرف آمد: من... فکر میکردم با شمان... از وقتی برگشتم خونه نبودن... هیچ کدو مشون.
۷۴۳۸
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
: : ; ; i :
دراکو در تخت خوابش غلطی زد. صورتش رنگ پریده بود و به شدت نفس نفس میزد. باز هم کابوسی دیگر...
زمانی که سراسر کشور غرق در شادی شکست ولدمورت شده بود در پناهگاه اوضاع به گونه ای دیگر بود. از یک طرف مرگ دین توماس و از طرف دیگر وضعیت خطرناک جینی و سارا همه را دیوانه کرده بود. پشت در اتاقی که نیک و ربکا در آن به معاینه ی دختر ها میپرداختند هری و دراکو بی صبرانه قدم میزدند. آرتور ویزلی کلافه و عصبی بود. چارلی و رون تلاش میکردند مادرشان را دلداری دهند. بیل در انتظار به دیوار تکیه داده بود و
سایرین در سکوت انتظار میکشیدند.
سرانجام انتظار به سر رسید. در باز شد و ربکا به همراه نیک از اتاق خارج شد. بلافاصله همه از جا پریدند و دو شفا دهنده را زیر سیل سوالات خود گرفتند: حالشون چطوره؟
- زنده میمونن؟
- چه بلایی سرشون اومده؟
ربکا سوالی چارلی را جواب داد و هری و ویزلی ها را آرام کرد: جینی خوبه... فقط باید استراحت کنه
به جای دراکو که زبانش از وحشت بند آمده بود هری پرسید: سارا... سارا چی؟
- حال بچه ش خوابه... اما...
ربکا نگاهش را از بهره ی نگران دراکو دزد پد. مرد جوان با وحشت به چهره ی نیکلاس خیره شد که چشمهای پیرش لبریز از اندوه بود. به نظر شکسته میامد...
صدای دراکو از پیش بینی حقیقت میلرزید: نیک...؟!!!
نیکلاسی مختصر توضیح داد: از من خواسته اکسیر حیات رو بهش بدم... میخواد هرجور شده بچه شو به دنیا
بیاره.
دیگر چیزی نشنید قبل از اینکه کسی حرفی بزند وارد اتاق خواب شد. جایی که سارا بی حال و بی رمق روی
تخت افتاده بود. بغضی سختی گلویش را میفشرد. آهسته دستش را جلو برد و موهای خیس از عرق زن جوان را
از جلوی صورتشی کنار زد. اشک بی مهابا پهنای صورتش را پوشانده بود: تو ... با من این کار و نمیکنی سارا جم
گس
; ۱۷۴۳ چه
هلال
حلال حجار
 
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
سارا چشمانش را باز کرد. در نگاه بی رمقش محبت موج میزد و صدایش از ضعف میلرزید: آروم باشی دراکو... هنوز که اتفاقی نیوفتاده.
- دیگه چه اتفاقی باید بیوفته؟ نباید تنهات میذاشتم... متاسفم سارا... من... بدون تو...
حالا مرد جوان همیشه مغرور هق هق میکرد. دست لرزان سارا اشکهای دراکو را پاک کرد: کلی برنامه داشتم.
میخواستم غافلگیرت کنم... دلم میخواست روبروت و ایستم و بهت بگم داری پدر میشی ... فکر میکردم خوشحال
**
میسی.
دراکو به سختی اشکهایش را پس زد: میشدم... اما نه تو این وضعیت... سارا من این بچه رو بدون تو نمیخوام.
ولی سارا نظر دیگری داشت. شاید میدانست که بعد از او نانسی تنها امید دراکو برای ادامه ی زندگی خواهد بود
ماههای بعد از آن سخت ترین روزهای زندگی دراکو بود. مجبور بود به خاطر سارا اندوهش را پنهان کند، تمام تلاشش را برای خوشحالی او به کار میگرفت اما در درون خون خونش را میخورد.
تصمیم داشت از کار در محفل کناره گیری کند اما... نمیتوانست از کار برای ولدمورت استعفا دهد. در این
وضعیت سارا تنها حمله ی یک مشت مرگخوار احمق را کم داشت همیشه میدانست که عاقبت روزی باید فراری
شود اما... ترجیح میداد در آرامش همسرش را از دست بدهد. بعد از آن این او بود که به دنبال دردسر میرفت.
بنابراین هر دو سمت ماجرا را نگه داشت تا حداقل کار مفیدی برای محفل انجام داده باشد. در تمام زمانی که دراکو مشغول انجام ماموریتهایش بود جینی و خانم ویزلی در کنار سارا میماندند. تغییر دیگری که در این ببین رخ داده بود و موجب نزدیکی بیشتر دراکو با هری و دوستانش شد خشم آنها از بلایی بود که بر سر سارا و دین توماس آمده بود... حالا هر سه نفر به شدت کار میکردند و قصد داشتند به هر طریق ممکن عاملین این ماجرا را
مجازات کنند؛ و دراکو از هیچ کمکی در این مورد کوتاهی نمیکرد.
دیدن تلاش سه کاراگاه جوان باعث شد که دراکو تلاشش را برای ضربه زدن به مرگخوارها چند برابر کند. بدون اینکه از لو رفتن خودش و عواقب بعدی آن ذره ای بترسد. به لطف پدرش از برنامه های ولدمورت برای بازگشت چیزهایی فهمید... اگرچه تلاشش برای پیدا کردن محل خود ولدمورت محکوم به شکست شد... زمانی که از شوهر خاله اش شنید که ولدمورت راههایی برای بازگشت دارد کاری را کرد که اگر چند سال قبل بود حتی
فکرش را هم نمیکرد مستقیم به سراغ هری رفت و هرچه را فهمیده بود با او در میان گذاشت.
۷ : ,
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
زمانی که از کشف راز جاودانه سازها با او صحبت میکرد هیچ اثری از ترسی و نگرانی در صدایش نبود. برعکس اراده و عضمش برای نابودی ولدمورت آنقدر قوی بود که هری را قانع کرد که ماجرای جاودانه سازها را برای او
تعریف کند.
در چهار ماه بعد هفده مرگخوار معروف به لطف دراکو دستگیر شدند. آمیکوس کارو و نصف گله ی گرگینه های ولدمورت در مخفیگاهشان کشته شدند. خواهرش الکتو به حبس ابد در آزکابان محکوم شد. اسنیپ، لوسیوس مالفوی، رود فلس لسترنج، دالاهوف و گری بک فراری شدند با اعلام وضعیت جدید بقیه ی مرگخوارها فراری
شدند و برای مدت کوتاهی آرامش در کشور حکم فرما شد. آرامشی که زندگی دراکو را در هم کوبید.
حواستون کجاست آقای مالفوی ؟ ... با شمام
صدای کیت دراکو را از فکر خواب بعد از ظهرش بیرون آورد: چی شده؟
دختر جوان که از این بی توجهی چندان خوشش نیامده بود اخمهایش را در هم کشید و به آرامی فنجان قهوه
مرد بور بی حوصله پاسخ داد: فکر کنم بهتون گفتم که نمیشه... خیلی خطرناکه
- خطرناک؟ شوخی تون گرفته؟ دار و دسته ی اون یارو از کجا میدونن خونه ی من کجاس؟
دراکو خشمگین جواب داد: دفعه ی دیگه که گرفتنت زیر شکنجه ازشون بپرسی از کجا میدونن ... بذار روشنت
کنم دختر خانوم... مسئولیت تو فعلا با منه... دوست ندارم جنازه تو تحویل بدم
کیت که هنوز مزه ی شکنجه های صبح زیر دندانش بود کمی عقب نشینی کرد ولی کوتاه نیامد: خیلی خب... حق با شماسی... ولی اینطوری که نمیشه. اگه قراره برای یه مدت نامعلوم اینجا بمونم احتیاج به لباس و وسیله
دارم. تا ابد که نمیتونم با روپوش پرستاری تو خونه راه برم!
حرف دختر جوان قانع کننده بود. دراکو چند لحظه به فکر فرو رفت و سرانجام تصمیمش را گرفت: خونه که نمیتونم ببرمت... یه پیغام واسه چارلی میفرستم اگه بتونه دو سه تا محافظ برامون جور کنه میبرمت خرید.
جم
۷۴۶ : ۱
 
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
انتظار داشت با این حرف بحث را خاتمه دهد اما متوجه شد که چهره ی دختر جوان در هم رفت: بازم فرقی نمیکنه. کارت اعتباریم تو خونس... ضمناً خوشم نمیاد که با بادیگارد برم خرید
دراکو دیگر نتوانست خودش را کنترل کند: دختره ی پر مدعا. تو فکر کردی کی هستی؟ ... یه مشنگ ابله ... بذار روشنت کنم اگه تو این اوضاع اعضای محفل وقتشون رو برای خرید کردن با تو بذارن باید ممنون هم باشی... در مورد پول هم نگران نباش... من میتونم...
کیت با خشم حرف دراکو را قطع کرد: حالا تو گوش کن آقای افاده ای... اینقدر واسه ی من قیافه نگیر. اینقدرم ثروتت رو به رخ من نکشی، من نیازی به پول تو ندارم... در مورد من چی فکر کردی؟
دراکو بی حوصله دستهایش را بالا برد: باشه... باشه اگه اینجوری دلت میخواد منم اصراری ندارم... کارهای مهمتری از تلف کردن وقتم با تو دارم در هر حال فکر بیرون رفتن از اینجا رو از سرت بیرون کن...
- تو نمیتونی به زور من رو اینجا نگه داری
دراکو پوزخندی زد: اگه مجبور بشم این کارم میکنم
زمانی که کیت با خشم نشیمن را ترک کرد مرد جادوگر روی صندلیش ولو شد. در این اوضاع در هم فقط کلی کل با یک دختر احمق و کله شق را کم داشت. نگاهی به اطراف کرد و وقتی خبری از مزاحمین ندید چوبدستی اش را کشید و پاترونوسی برای چارلی فرستاد.
:8* :};}*:*:*:*
نیم ساعت بعد جواب پیغام چارلی را دریافت کرد. مرد سرخ مو رسماً اعلام کرده بود که افرادش کارهایی مهمتر از خرید رفتن با مهمان او را دارند و اگر ریچاردسون مسئولیتی بر عهده ی دراکو گذاشته خودش باید جوابگویی ان باشد از انجا که هری تاکید کرده بود که کیت به هیچ وجه نباید از خانه ی دراکو خارج شود تنها یک را ه دیگر برایش باقی میماند که چندان به آن راغب نبود. پس از نیم ساعت کلنجار رفتن با خود سرانجام تصمیمش را گرفت.
آهسته از جا بلند شد و نشیمن را ترک کرد. از پله ها بالا رفت و به طبقه ی دوم رسید. این طبقه شامل چهار اتاق بود. دو اتاق خواب، یک اتاق کار و اتاقی که همیشه در بسته بود. این اتاقی بود که هیچ کدام از خدمتکاران اجازه ی ورود به ان را نداشتند. در واقع طلسم مشنگ دور کن کوچک دراکو ناخود اگاه توجه انها را از اتاق دور
میکرد.
۲ و ۷
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
آهسته نگاهی به دو طرف راهرو کرد. زمانی که کسی را در آنجا ندید. حرکت ملایمی به چوبدستی اش داد و زیر لب زمزمه کرد: آلاهومورا
در با صدای تقی ظریفی باز شد و در اکو به درون اتاق پا گذاشت.
::: 8 85 83 833:3
حدود ساعت دو بعد از ظهر برف شدیدی شروع به باریدن کرد. در آن سوز زمستانی، رابرت همانطور که برانکارد سیریوس را با چوبدستی حمل میکرد زیر لب آهنگی زمزمه میکرد. تلاش میکرد به این وسیله تنشی را که بر
به خانه برسند. چرا که اگر از نگرانی مالی و ریچاردسون میگذشتند بدون شنلهایشان تحمل بوران سردی را که خیلی ناگهانی آغاز شده بود نداشتند و مسلماً تحمل صدای رابرت، از شنیدن غرغرهای مرد جوان برانکارد
سواری که نگران سلامت خواهر و دوستانش بود بهتر بود.
مخصوصا از وقتی که برف شروع شده بود، سیریوس مدام غر میزد. همانطور که در لا به لای سه چهار شنل رنگارنگ پوشانده شده بود و تکه جویی را که رابرت به شکل چتر در آورده بود تا از برخورد دانه های برف به سر و صورتش جلوگیری کند تقریباً راه دیدش را مسدود کرده بود. مدام غر میزد: اینطوری سه تایی تون سرما
میخورین.
رابرت دنباله ی حرف سیریوس را گرفت: اعتراف میکنم که در این لحظه از هر نوع خوراکی استقبال میکنم. میخواد پیراشکی گوشت باشه یا یه پرس سرما ...
زمانی که نگاهش با نگاه خشمگین نانسی تلاقی کرد معصومانه ادامه داد: چیه ؟ تا حالا آدم گشنه ندیدی؟ از صبح تا حالا چیزی نخوردم.
نانسی غر زد: فقط به فکر شکمه
بعد از عبور از رودخانه، مجبور به توقف شدند. سیریوس قانعشان کرده بود که مسیر کوتاه مانده تا خانه را روی پاهای خودش طی کند تا احتمالا باعث نگرانی مالی ویزلی نشود. اما در واقع نگران عکس العمل پدرش بود.
همانطور که یک دستش را دور گردن رابرت انداخته بود، با تکیه بر او از سربالایی کوتاهی بالا میرفت. پوشیدن
سه شنل اضافه راه رفتن را بیش از قبل برایش مشکل کرده بود. به اجبار هر چند متر کمی استراحت میکرد. هنوز چند قدمی به خانه مانده بود که در باز شد و چهارنفر به سرعت از آن خارج شدند.
; ۳ و ۷ چه
هلال
حلال حجار
سNS
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
ساموئل ریچاردسون خشمگین، جلوتر از مالی، رون و هرمیون که جیمی کوچک را در آغوشی داشت خود را به آنها رساند. قبل از اینکه هری حرفی بزند سیریوس به حرف آمد: من حالم خوبه سام... باور کن
اگر سیریوس تصور میکرد که با این جمله پدر نگرانش را آرام کرده، خیلی زود متوجه اشتباه خود شد. هری که از سلامت مرد جوان مطمئن شده بود نگاه خشمگینی به چهره ی گنهکار چهار نوجوان کرد و خشمی که از صبح دچار آن بود منفجر شد: فقط یک ساعت از خونه رفتم بیرون. هیچ معلومه کدوم گوری بودین؟
رابرت زیر لب پاسخ داد: رفتیم قدم بزنیم
- قدم بزنین! اینجوری؟ اونم وقتی سیریوس حتی نمیتونه روی پاهاشی و ایسته؟
با زحمت زیاد و بی توجه به اعتراضهای سیریوس، او را از زمین بلند کرد. آنقدر عصبی و بهم ریخته بود که حتی فراموش کرد طلسم کاهش وزن را روی او اجرا کند. در همان حال فریاد زد: بچه های بی ملاحظه. چند دفعه
باید یه چیز و بهتون گفت؟ چطوری میتونین اینقدر احمق باشین ؟ با این حالش تو این سرما بردینش بیرون؟
سیریوس که از جایی که در آن بود چندان بدش نمیامد، از طرفی دوست نداشت که جلوی سلینا با او مثل بچه ها رفتار کنند به اجبار اعتراض کرد: من میتونم راه برم
هری در زیر وزن سیریوس نفس زنان پرخاش کرد: آره... دارم میبینم!
هرمیون که تازه متوجه فشار وزن سیریوس بر هری شده بود حرکتی به چوبدستی اش داد تا طلسم کاهش وزن
را روی سیریوس که به طور عجیبی با دیدن او چهره در هم کشیده بود انجام دهد و هری را راحت کرد.
بعد از هری نوبت مالی بود که غر بزند. همانطور که کلاه شنل را روی سر نوه ی جوانش میکشید فریاد زد: بی خبر از خونه میرین بیرون، فکر نکردین که نگرانتون میشم؟ ببینین چی به سرش آوردین؟ تمام تنش داره میلرزه. ببریدش تو سام. تو این اوضاع فقط سرماخوردگی رو کم داره.
- مادر بزرگ!
- تو هیچی نگو سیریوس ... چه بلایی سرش اومده؟
میخکوبشی کرد: یه کم دویده
- چی؟
۷ : :
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
رون درست به موقع حرکتی به چوبدستی اش داد و مانع از رها شدن سیریوس بر زمین شد. هری حالا با تمام قدرت فریاد میکشید: با کدوم عقلتون همچین حماقتی کردین؟ فکر نکردین بلایی سرش بیاد؟ اون هنوز خیلی ضعیفه، خدای بزرگ... شما بچه های بیشعور ... باید حتماً بکشینش تا خیالتون راحت بشه؟ شانس آوردین
اگرچه هری خشمگین تر از آن بود که دقت کند ولی هرمیون متوجه نگاه سریعی شد که بین رابرت و نانسی رد و بدل شد و همین طور سلینا را دید که با عذاب وجدان لب پایینش را گاز گرفت و سرانجام نگاهش متوجه آستین بلوز دختر جوان شد.
- سام آروم باشین
هری با خشم به سمت مالی بازگشت: آروم باشم؟ مالی این دیونه ها ممکن بود سیریوس رو به کشتن بدن
به سمت رون برگشت تا سیریوس را از او تحویل بگیرد: بدش من رون
- لازم نکرده. خودم میبرمش تو. تو وایستا اینجا داد بزن ... اما دفعه ی بعد حواست باشه اینی که داری ولی میکنی رو زمین آدمیزاده. همینجوریشم داره از حال میره...
بعد به طرف هرمیون برگشت و خشمگین ادامه داد: هرمیون... اگه به فکر این بچه ها نیستی به فکر جیمی باش... جلوی شومینه هم میتونین سر اینا داد بکشین،
و بی توجه به نگاه متعجب هری و هرمیون، سیریوس را که شاکی به نظر میرسید به سمت خانه برد
- فکر کنم حق بارون باشه... بیاین بریم تو بچه ها
مالی اینرا گفت و به دنبال رون به راه افتاد. زمانی که دسته جمعی به دنبال رون به سمت خانه میرفتند هری
دستور داد: من یه توضیحع درست میخوام... تو نشیمن... حالا
هرمیون همانطور که در را باز میکرد پیشنهاد داد: بهتر نیست اول لباسهاشون رو عوض کنن سام ؟ اینجوری هر
سه تاشون تب میکنن.
هری غرغر کنان نگاهی به سراپای خیس بچه ها کرد و تازه متوجه شد که هر سه نفر از سرما میلرزند: شنلهاتون رو چیکار کردین ؟
نانسی مختصر توضیح داد: انداختیم را لغتغییر ی3 لباس • • +
دت : ۷۴
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری سری تکان داد حتی متوجه نشده بود که آن سه نفر شنل بر تن ندارند. با عذاب وجدانی که تلاش میکرد در زیر لحن خشنشی پنهان کند گفت: خیلی خب... برین لباسهاتون رو عوض کنین اما سریع
و بی توجه به سه جوان به دنبال هرمیون وارد خانه شد. با رفتن او نانسی آه عمیقی کشید: دیدین چطوری سرمون داد میزد؟ حتی مادر بزرگ هم مبهوت مونده بود!
رابرت صادقانه پاسخ داد: به نظر من حقمون بود
- شما دوتا شاید اما ما...
رابرت با بدجنسی جواب داد: وقتی سر خود دنبال ما راه افتادی باید فکر اینجاشو میکردی سلینا. حالا بیاین بریم تو دارم یخ میزنم.
قبل از اینکه وارد خانه شوند دست سلینا جلویش را گرفت. دختر جوان تصمیم گرفته بود همان بیرون تکلیفش را روشن کند: حالا میخواین چی بهش بگین ؟
رابرت مختصر جواب داد: حقیقت رو
نانسی و سلین با هم فریاد کشیدند: چی؟ زده به سرت؟ میدونی اگه بفهمه با مرگخوارها درگیر شدیم چیکار
رابرت شانه ای بالا انداخت: این فقط یه پیشنهاد بود... بهتره خودمون بهش بگیم تا مغزمون رو زیر و رو کنه. البته نیاز نیست اعتراف کنین که چقدر از سام میترسین،
نانسی آهسته در خانه را بست تا صدا به داخل نرود: مسئله ترسیدن نیست راب. خودت میفهمی چی داری میگی؟ یعنی میخوای بهش بگی سام... ما یه دختر رو دزدیدیم بعدش موقعی که میخواستیم بازجوییش کنیم مرگخوارا اومدن نجاتش بدن و اون وسط مایه زن رو کشتیم (چهره ی سلینا در هم رفت).
نانسی که متوجه این موضوع نشده بود ادامه داد: به نظرت وقتی بهش بگیم تو تمام مدت مبارزه سیریوس دراز
به دراز وسط درگیری افتاده بود و اون یارو مرگخواره سعی میکرده طلسمش کنه چه بلایی سرمون میاره؟
زمانی که رابرت سکوت کرد سلینا با درماندگی پرسید: حالا چی کار کنیم؟
قبل از اینکه کسی حرفی بزند در باز شد و سر هرمیون از لای آن بیرون آمد: نمیخواین بیاین تو؟ نکنه خیال
دارین تو این سرما خودتون رو بکشین؟
۷۴۶ :
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هر سه بدون هیچ حرفی وارد خانه شدند و مستقیم به طبقه ی بالا رفتند تا لباسهای خیسشان را عوض کنند. پنج دقیقه بعد که به نشیمن بازگشتند هرمیون را در حالیکه با جیمی بازی میکرد روی صندلی کنار شومینه یافتند. مالی دتر آشپزخانه بود و رور با پیغامی اضطراری راهی وزارت خانه شده بود.
قبل از اینکه کسی حرفی بزند هری از پله های طبقه ی بالا پایین امد. نگاه سریعی به سه چهره ی گنهکار روبرویش کرد: چرا وایستادین؟
رابرت و نانسی روی مبلهای دو طرف سلینا نشستند و تمام تلاششان را کردند تا نگاهشان به چهره ی خشمگین روبرویشان نیوفتد.
- خت؟
رابرت من من کنان جواب داد: تقصیر من بود سام. سیریوس اصرار کرد تا یه جایی ببرمش منم قبول کردم. فکر
نمیکردم اذیت بشه. بچه ها خواستن جلومون رو بگیرن اما ما گوش نکردیم.
لحظه ای سکوت در اتاق حاکم شد. سرانجام نانسی سکوت را شکست: بله
هرمیون زیرکانه پرسید: و توی این گردش شما مشکلی هم پیش اومد؟
سه جوان عمداً به یکدیگر نگاه نمیکردند. خیلی جدی قصد داشتند جلوی لو رفتن خود را بگیرند. هری نگاه
کنجکاوی به هرمیون کرد.
- مشکل ؟
- چیزی که باعث بشه یه نفر خونریزی داشته باشه.
در کسری از ثانیه رنگ صورت هر سه نفر پرید. نگاه نانسی بی اختیار به سمت سلینا چرخید و همین هری را متوجه دختر جوان کرد که آستین بلوز یاسی رنگش در قسمت بازو به لکه ی خونی آلوده شده بود. بدون توجه به عکس العمل هراسان بچه ها از جا بلند شد و به سراغ سلین رفت. به آرامی دست دختر جوان را گرفت و با ملایمت آستینش را بالا زد. برای لحظه ای به نظرش رسید که سلینا چهره اش را در هم کشید اما به همان سرعت دردش را مخفی کرد. زخم هنوز باز بود، دستش ناشیانه بانداژ شده بود و باند سفید کاملاً آلوده به خون
بود. به نظر میرسید تنها برای جلوگیری از خونریزی زخم را بسته اند.
- بذار یه نگاهی بهش بندازم.
۷۲۴ ۷
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
به آرامی باند دور دست سلینا را باز کرد. نگاه سریعی به زخم دست او کرد. سپس از جا بلند شد و از درون کمد ظرفها بطری کوچکی را بیرون کشید: انتظارشو نداشتم اما... خیلی خوب درد و تحمل کردی...
لبخند کمرنگی بر لب دختر جوان شکل گرفت. هری با بدخلقی ادامه داد: خدای بزرگ ارنی منو میکشه... این جوونای کله شق... آدم زخم به این بدی رو مخفی نمیکنه... باید یه کم دیگه درد رو تحمل کنی،
در بطری را باز کرد و چند قطره از معجون سرخ رنگ درون آن روی زخم دست دختر جوان ریخت. سلینا فریادی از درد کشید. برای چند لحظه تلاش میکرد دستش را از دست هری بیرون بکشد اما هری خیلی محکم دست او را نگه داشته بود. کمی بعد زخم شروع به ترمیم کرد. هری نگاه رضایتمندانه ای به زخم کرد و همانطور
که گویا با خودش حرف میزد زمزمه کرد: بد نشد... دارم یاد میگیرم.
بعد همانطور که بانداژ تمیزی را که ظاهر کرده بود روی زخم میبست رو به نانسی کرد: ممکنه لطف کنی و سلین رو به اتاقت ببری؟ باید یه کم استراحت کنه. من هم با رابرت یه گپی میزنم.
با شنیدن این حرف، رابرت که برای همراهی با دخترها از جای خود بلند شده بود نگاه درمانده ای به نانسی کرد
و دوباره سر جایش نشست.
- خب یاسر... حالا که بحث مردونسی منم میرم کمک مالی
هرمیون اینرا گفت و به سمت آشپزخانه براه افتاد تا هری را با پسر خوانده اش تنها بگذارد.
بعد از اینکه هری نگاه سریعی به سمت راه پله ها کرد تا مطمئن شود که نانسی و سلینا در آن حوالی نیستند زیر لب طلسم ضد استراق سمع را فعالی کرد و به سمت رابرت برگشت. با وجود داشتن نزدیک به یک سال از آشنایی با سام، رابرت هنوز به نگاه خشمگین او عادت نکرده بود و از آن بدتر سرزنشی بود که در لحن صدای او نهفته بود. اگرچه همیشه محبتی را که در پشت این نگاه بود احساس میکرد: از تو بعیده رابرت. فکر میکردم عاقلتر از این حرفها باشی. فکر میکردم بعد از شنیدن حرفهای من و ریموس متوجه جدی بودن ماجرا شدی.
برای چی سیریوس رو از خونه بردی بیرون؟
جواب رابرت تنها سکوت بود. خودش را با شاهپرک کوچکی که در اطرافش میپلکید مشغول کرده بود.
هری ادامه داد: ماجرای شما بیرون از خونه به همین سادگی نبوده. هیچ کس از یه گردش ساده با یه زخمی و سر تا پا خاک آلود نمیاد خونه.
زمانی که سکوت رابرت طولانی شد آهسته اضافه کرد: فکر میکردم بهم اعتماد داری؟
۷ : ۸
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
• دارم اما سام...
چهره ی رابرت ناگهان جدی شد: وقتی تو و بابا چیزی در مورد وضعیت سیریوس به من نمیگید چطور انتظار داری که من حرفامو بهت بزنم ؟
برای چند لحظه هری در سکوت به چهره ی مصمم جوان مو بنفش خیزه شد: اگه کسی چیزی بهت نگفته برای
اینه که ما هنوز مطمئن نیستیم. هنوز امیدواریم که حدس هامون اشتباه باشه و نمیخواستیم نگران بشی اما
حالا که خودت اصرار داری...
هری لحظه ای سکوت کرد سرانجام سرش را بالا آورد و نگاه مرد جوان را غافلگیر کرد: بهت میگم ... ولی باید قبلش دوتا قول بهم بدی
چشمهای مرد جوان برقی زد: هرچی باشه قبوله
- نمیخوام نانسی و سیریوس چیزی از این ماجرا بفهمن... و... من به کمکت احتیاج دارم.
: : );{ :: S:: f::
رابرت گیج شده بود شنیدن حدسهای سام در مورد مشکل سیریوس به نگرانی مرد جوان دامن زده بود. آرزو میکرد که هرگز حدسهای او را نشنیده بود. در دل دعا میکرد که سام اشتباه کرده باشد اما حتی در همان زمان هم میدانست که اطلاعات ریچاردسون از جادوی سیاه بیشتر از آن است که اشتباهی کرده باشد.
- خوب رابرت حالا تعریف کن امروز چه اتفاقی افتاد؟
مرد جوان من و منی کرد سپس نفس عمیقی کشید و آرام آرام ماجرای اسیر کردن دختر جوان را تعریف کرد.
- من و سیریوس امروز رفتیم سراغش
وقتی نگاه رابرت به چشم های تنگ شده ی هری افتاد سریع ادامه ماجرا و نیتشان را تعریف کرد. سپس قضیه سلینا و سیریوس و زمانی که به دنبال آنها می گشتند و مواجهه با مرگخواران را تعریف کرد.
- مرگخوارا؟ اونم اینجا؟ چطور ممکنه ؟ کیا بودن؟
۹ و ۷۴۴
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
رابرت توضیح داد: اون دختری که ما گرفتیم در حقیقت مرگخوار نبود پدرشم مرگخوار نبود. حداقل نشون شوم که نداشت. اسمش آقای آدامز بود... اندرو آدامز، ما فهمیدیم که تو دست دخترش یه دستبند بوده که هرجا
دختره بوده نشون میداده واسه همین اون اومده بوده اینجا
- راستش...
رابرت نگاه معصومانه ای به هری انداخت. هری که متوجه نگرانی مرد جوان شده بود لبخندی زد: ای بابا...
حرف بزن کاریه که شده ... کاریتون ندارم که...
مرد جوان که کمی اطمینان یافته بود ادامه داد: وقتی من رسیدم دیدم سیریوس بخاطر اینکه دنبال سلین دوید ۵ از حالی رفته... سلین داره تنهایی با دو تا مرگخوار علی جنگه.
• دو تا!
- آره حسابی هم جولشون در اومده بود... من با مرده درگیر شدم و سلین با زنه... همون موقع نانسی هم رسید و اونطور که من متوجه شدم نانسی زنه رو غافلگیر می کنه و اونو از پا آویزون می کنه بعدش... بعدش...
- بعدش چی؟ چرا حرف نمی زنی؟
رابرت سرش رو پایین انداخت و گفت: بعدش سلین اون زنه رو با سکتوم سمپرا کشت
- خدا بزرگ! سلینایه نفر رو کشت؟
رابرت به سرعت به پشتیبانی از دختر جوان در آمد: منم اگه جای اون بودم زنه رو می کشتم. اون زنی که عوضی
هری وحشت زده از جا پرید؛ اون عوضی چیکار کرد؟
رابرت که از فریاد هری حسابی جا خورده بود به سرعت پاسخ داد: نگران نباشی سام. سلین نذاشت اتفاقی بیوفته
رابرت نتوانست جلوی لبخندش را بگیرد: سام ! گفتم که سلین اون رو کشت... فکر نمیکنم چیزیش برای شما
مونده باشه... اسمش کارو بود.
۹۴ S
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- کارو؟ خدای من! سلینا، الکتو کار و رو کشت باید بخاطر این کارشی از طرف محفل تشویق بشه
به نظر میرسید که سام آرام تر شده چرا که سرانجام در صندلیش نشست بنابراین رابرت به خودش جرات داد و
سوالش را پرسید: مگه اون کی بود؟
- اون کی بود؟ اون یکی از افرادی بود تو برج شمالی وقتی دامبلدور خلع سلاح شده بود... چقدر دلم میخواست خودم خدمتش برسم... چند سال پیش فرستادیمش آزکابان، اما خب... فرار کرد... بعدش رو دیگه باید از رون
بیبر نمعجی
هری دیگه ادامه نداد و نگاه سریعی به چهره متعجب رابرت انداخت: ... خب خب بعدش چی شد؟
- خب بعدش ما با مرده مبارزه کردیم و اون داشت شکست میخورد که دخترش سر رسید... بعدش متوجه شدیم که اون مرگخوار نیست و در حقیقت مرگخوارا دختر و پسرش رو گرفتن تا این مرده براشون شفا دهندگی کنه... ما ازش خواستیم با ما بیاد ولی گفت که قصد داره دختر و زنش رو به خارج بفرسته و بعداً پسرش رو
نجات بده
- عجب ماجرایی. خدا رو شکر که کسی صدمه ندیده
- متاسفانه بله راب
اوه مرلین ... اگ بفهمه... داغون میشه
زمانی که هرمیون آنها را برای نهار به آشپزخانه فراخواند اشتهای رابرت با اطلاعاتی که در مورد سیریوس گرفته بود کاملاً کورشده بود و در تمام مدتی که نانسی و سلینا با اشتها غذا میخوردند با قاشق درون سوپش بازی میکرد. درست زمانی که مالی با دیس مرغ سرخ شده از راه رسید پاترونوسی نورانی جلوی هری متوقف شد.
هرمیون که با نگاهی پاترونوس هکتور را شناخته بود نگاه پر سوالی به هری که از سر میز بلند شده بود کرد وهری در جواب تنها لبخندی به او زد: مالی واقعاً سوپ خوشمزه ای بود و نمیدونی چقدر از از دست دادن بقیه شی متاسفم اما مجبورم به کار مهمی رسیدگی کنم.
خانم ویزلی همانطور که نصف دیسی را در بشقاب رون خالی میکرد جواب داد: مطمئنی که نمیتونی بمونی سام؟
بعد از آشتی دادن رون با خانواده مالی به طرز شگفت آوری با او صمیمانه تر از قبل رفتار میکرد. سNS
۱ تا ۷ چه از:
در خبر ۹
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
شریه مختصر جواب داد: متاسفانه بله... هاشر میور ... میمنتور میشم تا وقتی برمیگردم هوای لیبیسیروانسر و نانسی لر داشته باشی... و بعد از نگاه معنا داری به رابرت از خانه خارج شد. نانسی سریع رو به رابرت کرد و آرام پرسید: تو
چی بهش گفتی؟
- همه چیز رو
- تو چی کار کردی؟
رابرت اصلاً جواب نداد. سلینا نگاه خیره ای به رابرت کرد و گفت: تو که چیزی در مورد من نگفتی؟
- متاسفم اون همه چیز و میدونه
با گفتن این حرف بلند شد و آشپز خانه را در حالی ترک کرد که دو دختر رنگشان مثل گچ سفید شده بود
سه ضربه ی آهسته به در اتاق نواخته شد و بعد از آن صدای دراکو به گوش رسید: میتونم بیام تو؟
در باز شد و دراکو وارد شد. در یک دستش چمدان کوچک طوسی رنگی بود که آنرا جلوی دختر جوان بر زمین
کیت کنجکاوانه نگاهی به چمدان کرد: این چیه ؟
- بازش کن
دختر جوان به آرامی در چمدان را باز کرد. چندین دست لباس زنانه خیلی با دقت روی هم چیده شده بود. به آرامی نگاهی به لباسها و نگاهی به دراکو کرد. با اینکه بیشتر از شانزده سال از آخرین باری که لباسها پوشیده شده بود میگذشت جادوی دراکو آنها را کاملاً نو نگه داشته بود.
- امیدوارم این فعلاً مشکلت رو حل کنه
کیت بلوز لیمویی رنگی را از چمدان بیرون کشید و لبخندی تحویل مرد جادوگر داد: ممنونم
جم
۲ تا ۷
ناr
 
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
دراکو تنها سری تکان داد: تا وقتی برمیگردم از تو خونه تکون نخور. هر چیزی که احتیاج داشتی مگی برات
::: 83::: 85 83
بعد از ترک خانه ی ویزلی ها، هکتور مستقیما به خانه اش بازگشت. اولین چیزی که بعد از ورود به خانه توجهش را جلب کرد، میز غذایی بود که به نظر دست نخورده میرسید. هکتور با تعجب میز را بررسی کرد.
میتوانست قسم بخورد که چیز زیادی خورده نشده. به نظر میرسید که برده ی جوان جرات خوردن غذایی اضافه
بر سهمیه ی تایین شده توسط اربابش را نداشته یا شاید نخواسته خودش را بد عادت کند.
- استیو؟ استیو کجایی؟
زمانی که فراخوان جادوگر جواب نداد، شروع به جستجو کرد. آشپزخانه، حمام، اتاق نشیمن، حتی اتاق خواب طبقه ی پایین را گشت. کم کم نگران میشد. اگر استیو از خانه خارج شده بود...
به خودش پاسخ داد: در قفل بوده. به علاوه اون دستور داشته که اینجا بمونه. شاید رفته بخوابه.
با این فکر به سمت راه پله ها تغییر جهت داد. پله ها را با سرعت طی کرد و به راهرو رسید. دو در چوبی روبرویشی بود. اولین اتاق خواب خالی بود. زمانی که تخت خواب اتاق دوم را هم خالی دید نگرانیش شدت گرفت. میخواست از اتاق خارج شود که نگاهش به توده ی قرمز رنگ مچاله شده ای افتاد که از زیر تخت بیرون زده
بود. آهسته جلو رفت و به زیر تخت نگاه کرد.
با نگاهی مرد جوان را شناخت که به عادت چهار ساله، روی زمین زیر تخت به خواب فرو فته بود. حتی به خود جرات نداده بود که آتش بخاری را روشن کند یا پتویی روی خود بیاندازد. روی کف سرد سنگی خودش را جمع کرده بود و تلاش میکرد با لباس مندرسش خود را از سرما حفظ کند.
هکتور حرکتی به چوبدستی اش داد. بلافاصله آتش ترق و تروق کنان در شومینه زبانه کشید.
حرکت پیچیده ای به چوب دستی اش داد و آن را به سمت استیو گرفت... و با حرکت ملایم چوبدستی اش مرد جوان را بلند کرد. به آرامی او را روی تخت قرار داد و آهسته پتو را رویش کشید. زمانی که با کمترین صدای ممکن در اتاق را پشت سرش میبست صدای در از طبقه ی پایین ورود سام و دراکو را به او اطلاع داد.
۳ ح۷
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
::: 8 85 83 585 83
اندرو آدامز نگران و وحشت زده به ولدمورت که کمی آن طرف تر مشغول بررسی دست تازه ترمیم یافته اش بود نگاه میکرد. بعد از پنج روز تلاشی توام با وحشت از کشته شدن پسرش، سرانجام موفق شده بود تا حدی دست او را ترمیم کند. البته هنوز هم در اکثر مواقع دست ولدمورت بی حس بود اما باز هم پیشرفت خوبی بود.
در واقع به نظر نمیرسید که قادر باشد بیشتر از این کاری برای جادوگر سیاه بکند.
اعصاب دانست صدمه ی سختی دیده بود کد امید چندانی یه بهبود آن وجود نداشت اما او مجبور بود حداقل برای حفظ جان پسرش وانمود کند که دست جادوگر سیاه رو به بهبود است. با این حالی زمانی که ولدمورت در حتی
کار کردن ناگهان دستش بی حس میشد و جسمی که در دست داشت نقش زمین میشد با خشم زیاد شفا دهنده
را زیر شکنجه میگرفت. اگر چه حالا که چند روزی بود کار شکنجه کردن او را به دیگران واگذار میکرد درد
کمتری میکشید.
مرگخوارها هیچ وقت نمیفهمیدند که چرا با تمام علاقه ی ولدمورت به شکنجه دادن، او این کار را به دیگران واگذار میکند اما آدامز به خوبی این را میدانست... صدمه ی اصلی که ولدمورت در نبرد وزارت خانه دیده بود یک
تجربه ی استثنایی بود.
سرش را بالا آورد و نگاهش با نگاه شیطانی ولدمورت تلاقی کرد: خوبه... خوابه... میشه بهت امیدوار بود.
مرد بخت برگشته به سرعت جلوی او زانو زد: سرورم خواهش میکنم... پسرم رو بهم پس بدین
چشمهای شیطانی ولدمورت برقی زد: تو هنوز مشکل اصلی رو حل نکردی
- من نمیدونم... قسم میخورم ... تا حالا راهی برای این مشکل ندیدم. هیچ وقت ندیدم کسی اینطوری تغییر کنه. خواهش میکنم... دنی رو به من پس بدین
- اوه... دوباره شروع نکن... حوصله ی زجه موره ندارم... اگه یه دفعه ی دیگه حرف اون پسره رو بکشی وسط
جنازه شو میندازم جلوت، فهمیدی؟
مرد آشکارا به گریه افتاد: قربان خواهش میکنم... اون فقط هشت سالشه
ولدمورت پوزخندی زد: پس بهتره کاری نکنی که به نه سالگی نرسه. زود برگرد به اتاقت
مرد بینوا وحشت زده سکوت کرد و بعد از تعظیمی از اتاق خارج شد. ولدمورت نگاه سریعی به اطرافش کرد و بار دیگر چوبدستی اش را در دست گرفت. به خوبی میدانست که آدامز دروغ نمیگوید. اتفاقی که در وزارت خانه جم
کس
هلال
حلال حجار
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
برای او افتاده بود واقعاً نادر بود... بعد از کند و کاو شبانه روزی در هر کتاب جادویی که به دستش میرسید نتیجه ای رسیده بود که به هیچ وجه از آن خوشش نمی آمد. چیزی باعث شده بود در شش روز گذشته قدرت های جادویی او رو به افول بگذارند. باید راه حلی پیدا میکرد... دراین فکر بود کد سه ضربه ی محکم به در
نواخته شد و بعد از ان سوروس اسنیپ وارد شد.
::: 8 85 :: *:*:*
شنیدن حرفهای اسنیپ تا حدودی آرامشی ولدمورت را به او برگرداند. اسنیپ خیالشی را راحت کرده بود. او حالا مطمئن بود که هری پاتر در آسایشگاه مشنگی در فلاکت و بدبختی دست و پا میزند و این تا حد زیادی او را راضی میکرد. علی رغم گذشت سالها او همواره نگران پیشگویی قدیمی بود. این اواخر با خود فکر میکرد که باید در همان پنج سال پیش پاتر را میکشت و خیال خودش را راحت میکرد اما در آن زمان آنقدر از نابودی جاودانه سازهایش عصبانی بود که تنها به انتقام فکر میکرد و برای پاتر انتقامی بهتر از آنچه بر سرش آورده بود سراغ نداشت ولی حالا مشکل دیگری داشت. به غیر از اطلاعات جعلی که هکتور روز قبل به دستش رسانده بود و ساموئل ریچاردسون را یک محقق علوم جادویی معرفی کرده بود. سر نخ دیگری از او به دست نیاورده بود و این مسئله او را خشمگین میکرد. از طرفی او مشکل دیگری داشت... مشکلی که واقعاً نگرانش میکرد... آنقدر که نشانه های بارز شکنجه شدن را در مرگخوارش تنها به حساب آثار خستگی گذاشت و چند ساعتی به او
استراحت داد.
زمانی که استیو بیدار شد چیزی به غروب نمانده بود. اولین چیزی که توجهش را جلب کرد تخت خواب گرم و پتویی بود که رویش کشیده شده بود. این مسئله برای او کمی غیر عادی بود. چرا که تنها محافظ او در روزهای سرد زمستانی زیرانداز کهنه ای بود که اربابش به او داده بود.
با یادآوری اسنیپ از جا پریال. چطور جرات کرده بود که روی تخت اربابش بخوابد؟
لحظه ای بعد متوجه شد که در اتاق اربابش نیست. سرانجام ذهن خسته اش بیاد آورد که برای خدمت به یکی از دوستان اربابش به نزد او آمده. به یاد میز غذای طبقه ی پایین افتاد و تخت خوابی که در آن خوابیده بود. این بیشتر به یک رویا شباهت داشت.
بیشتر از چهار سال بود که چنین خوشگذرانی نکرده بود. بعد از مدتها غذای سیری خورده بود. اگرچه در نظر هرکس دیگری غذایی که او خورده بود اصلاً به چشم نمیامد. در واقع معده اش در طول سالها گرسنگی به کم
ح ح ۹۴
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
خوردن عادت کرده بود. بعد از غذا، حمام آب گرم گرفته بود و بعد از چیزی حدود دوازده ساعت خواب احساس نشاط عجیبی میکرد.
در حالیکه گره ی لباس مندرسش را محکم میکرد. با خود فکر کرد که خوابیدن روی یک تخت نرم و گرم به مجازات بعد از آن می ارزید. اگرچه بیاد نمی آورد که چطور وارد تخت شده.
در هر حالی بهتر دید که زودتر پایین برود. دیر یا زود ارباب موقتش به خانه برمیگشت و استیو برای جلوگیری از عواقب بعدی ترجیح میداد که جادوگر را از خود راضی نگهدارد.
تخت را مرتب کرد و از پله ها پایین رفت. از جلوی اتاق خواب بزرگ طبقه ی پایین گذشت. در این فکر بود که قبل از آمدن هکتور تکه ی کوچکی از استیک را امتحان کند که صدای حرف زدن چند نفر را از نشیمن خانه شنید. به نظر میرسید هکتور واتسون مهمان داشته باشد. صدای مردانه ای به گوشش رسید: حق با دراکوئه...
چاره ای نداریم...
: ; ; :3 st3 |
- باید میدیدینشی، پسر بیچاره حتی جرات نکرده بود شومینه رو روشن کنه. فکر میکردم بعد از اون همه گرسنگی تا من برگردم دخل غذاهای روی میز رو میاره اما به نظر میاد چیز زیادی نخورده... خیلی از دست جادوگرا کشیده. بعید میدونم به این راحتی ها به ما اعتماد کنه
دراکو پیشنهاد کرد: اگه اینطوره مجبورش کن اعتماد کنه
- منظورت چیه ؟
- خودت گفتی که اون مجبوره ازت اطاعت کنه.
- آره ولی نه بر علیه اربابش ...
- پس فرمانبرشی کن
هکتور اعتراض کرد: نمیتونم. اون پسر به حد کافی عذاب کشیده
- منطقی باشی هکتور. ما مجبوریم کم کم اعتماد شو جلب کنیم. حالا که وقتشو نداریم پس باید میان بر بزنیم.
هری با کنجکاوی به بحث دوستانش گوش میداد.
میخوای چیکار کنم؟ سNS
تا ۱۹۷۴
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- هیچی مثل همیشه نقش یه مرگخوار پست فطرت رو بازی کن
- ولی آخه...
هری دره ای از قهوه اش را مز مزد کرد: حق با دراکوئه... چاره ای نداریم
هکتور میخواست جوابی به هری بدهد که صدای ضربه ای به در بلند شد. برگشت و استیو را در آستانه ی در
اتلبال: اوه استیو بیدار شدی؟
هکتور با لحن پدری که به پسرش صبح بخیر میگوید این را به مرد جوان که وارد نشیمن شده بود گفته بود. استیو تعظیمی کرد: چه خدمتی از من بر میاد قربان؟
با شنیدن این جمله مرد جوان به گوشه ی اتاق رفت و کنار کتابخانه منتظر دریافت دستور ایستاد. در همان حال زیر چشمی مهمانان ناخوانده را میپایید که روی مبلی دو نفره در کنار هم لم داده بودند. هیچ کدام از آنها را قبلا ندیده بود و حالا در وضعیتی پشت سر آنها ایستاده بود که اگر چه او نیم رخی از مرد بور را در دید داشت،
کد و مرد هنوز او را ندیده بودند.
دراکو که چندان از بی توجهی هکتور نسبت به نقشه هایش راضی به نظر نمیرسید، چشم غره ای به او رفت و به
سمت مرد جوان برگشت. دیدن ظاهر او با آن لباسهای مندرس و موهای سپید با پشتی که در زیر فشار کار خم شده بود باعث شد که از خودش به خاطر نجات دادن اسنیپ از دست هری متنفر شود.
هری هم که متوجه نگاه مبهوت دراکو و خشمی که در چهره اش می نشست شده بود برگشت و چیزی که دید
باعث شد تصمیم بگیرد در اولین فرصت گردن اسنیپ را خرد کند.
هکتور به او گفته بود که استیو جوانی هم سن و سال پسر خوانده ی خود اوست اما ظاهر این جوان لاغر اندام با موهای سپید و صورتی بیمار شباهتی به یک جوان بیست و یکی دو ساله نداشت. چطور کسی میتوانست این طور وحشیانه با یک بچه رفتار کند. با وجود خشم زیاد دراکو بهتر از هری ظاهرش را حفظ کرد: پس خدمتکار
جدیدت اینه؟ خیلی مردنیه ... چرا اونجا و ایستادی پسر؟ مگه چشمات کوره؟ فنجون قهوه ام رو پر کن
بار دیگر از رفتار پر غرور مالفوی وارشی برای انجام نقشه هایش بهره میجست.
- معذرت میخوام قربان... همین الان.
۱۹۷۴ تا ۱۹۷۴
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
مرد جوان با بیشترین سرعت ممکن لنگ لنگان از میان میز و مبلها عبور کرد تا قوری قهوه را بردارد و فنجانها را پر کند. در این میان دراکو میکوشید چشم غره های هری و هکتور را نادیده بگیرد.
زمانی که پسر جوان فنجانهای قهوه ی هری و دراکو را پر کرد با اشاره ی هکتور لنگ لنگان به سر جای قبلیشی بازگشت و منتظر دریافت دستور بعدی ایستاد. دیدن وضعیت مرد جوان که پایش را چون باری اضافه به دنبال
خود میکشید باعث شد که کنجکاوی هری تحریک شود: چه بلایی سر پات اومده پسر؟
سعی کرد تا حد امکان لحنش را به لحن گفتار دراکو نزدیک کند. چند لحظه طول کشید تا مرد جوان متوجه شد که جادوگر درشت هیکل او را خطاب قرار داده: مجازات شدم قربان
- مجازات ؟ برای چی؟
- اقدام به فرار... اوایل خدمتم به ارباب سوروس سعی کردم فرار کنم. ایشون هم من رو مجازات کردن،
هری از خشم میلرزید. شانس آورده بود که استیو صورتش را نمیدید. غرید: پاتو شکست و مداواش نکرد؟
هکتور به سرعت جواب داد: از نظر سوروس این برای برده های نافرمان بهترین مجازاته...
هری با خشم دندانهایش را بهم می سایید: این همه وقت... حتماً خیلی درد کشیدی؟
از جا بلند شد و به طرف مرد جوان رفت. پسر جوان ترسیده قدمی به عقب برداشت: من شکایتی ندارم... هنوزم
میتونم راه برم.
هری خشمش از اسنیپ را با فریادی بر سر استیو خالی کرد: سر جات و ایستا بچه.
لحن خشن هری، پسر جوان را میخکوب کرد. بنابراین او توانست به آرامی خم شود و وضعیت پای مرد جوان را بررسی کند. به نظر میرسید که پا از ناحیه ی مچ شکسته و چون کسی آن را مداوا نکرده بود استخوانها در همان حالت جوش خورده بودند. همین باعث میشد که مرد جوان نتواند به درستی پایش را روی زمین بگذارد و مجبور باشد آن را چون باری اضافی به دنبال خود بکشد؛ و درد زیادی را تحمل کند. به سادگی ... شکل آن
قسمت از پا تغییر کرده بود. هری به صندلی متحرک کار کتابخانه اشاره کرد: بشین
- چی قربان؟
- نشنی ی؟ گفتم بشین
دراکو و هکتور هاج و واج به هری نگاه میکردند اما هیچ کدام جرات دخالت نداشتند.
با احت ۹۷۴
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
استیو روی صندلی نشست و با وحشت به جادوگر خشمگینی که روبرویش روی زمین زانو زده بود نگاه کرد.
جادوگر چند لحظه به بررسی پای او پرداخت و سرانجام تصمیمش را گرفت. خیلی ناگهانی چوبدستی اش را بالا برد و ضربه ای به پای مرد جوان زد که فریاد او را به آسمان برد.
هکتور و دراکو با هم از جا پریدند و به سمت هری و پسر جوان که از درد ناله میکرد دویدند.
دراکو نگاه سریعی به پای استیو کرد: هیچ معلوم هست چه غلطی میکنی؟ یه استخون سالم تو پای این بچه نذاشتی
- میدونم دراکو... اما وضعیت استخوانهاش خیلی خراب بود. مجبور بودم این کار و بکنم. الان درستش میکنم.
چوبدستی اش را با حالتی دورانی چرخاند: جیمس لایس
بلافاصله فریادهای استیو قطع شد و جای خود را به نفسهای صدادار حیرت زده ای داد. پای درهم شکسته اش شکل طبیعی خود را بازیافته بود. هری با طلسم دیگری آتلی ظاهر کرد و قوزک پای پسر جوان را با آن بست: اینطوری بهتر شد...
استیو با حیرت به او نگاه میکرد. میتوانست قسم بخورد که این مرد بلایی بر سر پا شکسته اش آورده
هری دستور داد: پاشو و ایستا
وقتی مرد جوان با هر زحمتی که بود روی پای آتل پیچش ایستاد. هری همانطور که زیر بازوی او را گرفته بود پرسید: درد که نداری؟
- نه قربان
- خوابه... تا فردا خوب میشه... حالا...
حرکتی به چوبدستی اش داد و یک جام خالی را از روی میز احضار کرد. جام را در هوا گرفت. از درون کیف کمری اش سه بطری کوچک ارغوانی، آبی و زرشکی رنگ بیرون کشید و از هر کدام جرعه ای در جام ریخت. معجون کف کرد و به رنگ صورتی تندی در آمد که بخار ملایمی داشت. جام را به دست استیو که با سردرگمی
او را نگاه میکرد داد: بخورش... برات خوبه. درد تو ساکت میکنه
:::: 85 :3 5:3:::
|- .ده دقیقه بعد زمانی که استیو روی صندلی به خواب فرو رفته بود. سه دوست به بحث خودشان بازگشته بودند
| تا ۱۹۷۴ از: همرار
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
دراکو غرولندی کرد: واقعاً ممنونم که ایده های منو تحویل گرفتین
- میخواستی چیکار کنم دراکو؟ همون رفتاری رو باهاش بکنم که اسنیپ داره؟
- حالا میخوای چیکار کنی؟
- هیچی ... فقط مثل یه عوضی رفتار نمیکنم. الان هم قبل از اینکه بچه ها حماقت جدیدی بکنان باید برم خونه
83 83 585 85 888
- سیریوس میشه اون شومینه رو روشن کنی؟ فکر کنم چوبدستی موتو اتاق خواب جا گذاشتم
نانسی همان طور که مشغول خواندن آخرین اخبار پیام امروز بود این را گفت. مرد جوان به سرعت چوبدستی اش را به سمت شومینه گرفت. لحظه ای هیچ اتفاقی نیوفتاد. یک بار دیگر حرکتی به چوبدستی اش داد. چه
مرگش شده بود؟
سومین تلاشش به نحو هولناکی نتیجه داد. شعله ای که از شومینه بیرون زده بود چنان بزرگ بود که نانسی از وحشت جیغ کشید. خودش هم حسابی دست و پایش را گم کرده بود. آتش با سرعتی خارق العاده در اتاق در حال زیاد شدن بود. نانسی زودتر از سیریوس به خود آمد. چوبدستی برادرش را قاپ زد و آتش را خاموش کرد. حالا سیریوس با هراس یبه نتیجه ی کارش خیره شده بود پیش بخاری قدیمی به همراه مبل راحتی کنارش
خاکستر شده بود.
مشکل جدید ولدمورت روز به روز جدی تر میشد. در ششمین روز بعد از مبارزه ی وزارت خانه این مشکل به اوج خود رسید. او در اولین اقدام پیش گیرانه اجازه نداده بود که مرگخوارانش از این موضوع با خبر شوند. این مسئله ممکن بود باعث سرکشی آنها از دستورات اربابشان شود. تنها دو نفر از این مسئله مطلع بودند. یک مرگخوار
وفادار و یک شفادهنده.
میدانست که اسنیپ هرگز فکر خیانت به او را هم در ذهنش راه نمیدهد. او سالها قبل پلهای پشت سرش را نابود کرده بود. سالها بود که وزارت خانه حکم مرگ با بوسه ی دیوانه سازها را برای اسنیپ تعیین کرده بود... اگر خیلی شانس می آورد قبل از آن به دست اعضای محفل کشته میشد و آدامز...
تا زمانی که پسر کوچکش در دخمه های مخفی در زیر شهر ممنوعه بود جرات حرف زدن نداشت و بعد از آن... بعید بود که بتواند زنده از این شهر خارج شود. ولدمورت میدانست تا زمانی که پسر کوچک را در اختیار دارد
۹۴
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
آدامز جرات هیچ کاری را ندارد. حتی پس از کشته شدن الکتو کار و مرد بینوا خود به ورودی شهر ممنوعه بازگشته بود تا با اولین مرگخواری که وارد شهر میشد به آنجا بازگردد. اگرچه به خاطر مرگ الکتو شکنجه ی سختی را تحمل کرد اما انچه که ولدمورت از اتفاقات ان روز در ذهن او دیده بود ارزش زنده نگه داشتنش را
داشت... شاید خود آدامز هم نمیدانست که چه خدمتی به او کرده
اندرو آدامز هیچ راهی برای حل مشکل ولدمورت نمیشناخت اسنیپ هم همینطور. اما اطلاعات ولدمورت در مورد جادوهای شیطانی آنقدر بود که بتواند راه حلی برای مشکلش پیدا کند. تنها راه حل مشکل او معجونی
باستانی بود که در یک کتاب مربوط به معجونهای شیطانی ان را یافته بود. میدانست که سوروس اسنیپ بهتر از هرکس دیگری از عهده ی ساخت چنین معجونی برمیآید. همه چیز روبه راه بود. مواد اولیه ی نایاب معجون به
سرعت فراهم میشد.
تنها یک ماده ی اولیه لازم داشت. چیزی که او را به حالت اول برمیگرداند
چند ضربه آهسته به در نواخته شد و اسنیپ پیچیده در شنل سیاهش وارد شد. نسبت به شب قبل سر حال تر به نظر میرسید اگرچه خودش هم نمیدانست چه بر سرش آمده اما بعد از خوردن کمی معجون ضد درد و چند ساعت استراحت حالش کاملاً خوب بود. طبق عادت جلو آمد و لبه ی ردای اربابش را بوسید: سرورم تمام مواد
اولیه ای رو که فرموده بودین تهیه کردم. اومدم از تون برای شروع کار اجازه بگیرم.
ولدمورت پوزخندی زد: خوبه سوروسی... خیلی خوبه... تو این سن و سال تو هنوز هم بهترین معجون ساز من
اسنیپ تعظیم دیگری کرد: برای خدمتگذاری آماده ام سرورم. اجازه میدید شروع کنم؟
اوه عیب و روالس .. = میدونی که من بدم نمیاد از این وضعیت خلاص بشم... اما متاسفانه ما هنوز هم یه ماده ی اولیه
کم داریم
- ماده ی اولیه ؟ ولی قربان من تمام لیست شما رو تهیه کردم!
- درسته سوروس عزیز... همه به جز یک مورد... خود پسره
برای لحظه ای اسنیپ متحیر ماند: پسره؟
- همون کسی که این کارو با من کرد... تو که فکر نمیکنی من این کارشو بی جواب بذار م؟
۷- ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
اسنیپ به خوبی اربابش را میشناخت. میدانست که کسی نمیتواند از انتقام او قصر در برود. دامبلدور به همین دلیل جانش را از دست داد و هری پاتر انتقام سختی پس داد. بعد از آن نیکلاس فلامل بود که کشته شد و حالا نوبت به هدف جدیدی رسیده بود که اسنیپ او را نمیشناخت. این هدف جدید هر که بود عاقبت دردناکی
انتظارش را میکشید.
صدای ولدمورت اسنیپ را به خود آورد: ساچت رو بفرست دره ی گودریک. قاعدتاً پسره باید اونجا باشه. به اون احمق بگو اگه این دفعه دست خالی برگرده جونشو رو از دست میده...
اسنیپ نتوانست جلوی حیرتش را بگیرد: دره ی گودریک ؟ ولی ارباب... اونجا فقط یه خونواده ی جادوگر زندگی
مسکنه
- درسته سوروس ... و من همون پسره پاتر رو میخوام
۷۲
 
________________
جم
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
زمانی که هری در دره ی گودریک ظاهر شد. یک ساعت از وقت شام گذشته بود اما با نهایت مسرت متوجه شد که مالی شام آن شب را عقب انداخته تا همه دور هم شام بخورند و خبر خوب دیگر آنکه برای شام به غیر از رون و هرمیون، ریموس و تانکس هم به آنها ملحق شده بودند.
خوردن دستپخت بی نظیر خانم ویزلی در کنار خانواده و شنیدن شوخی های گاه گاه ریموس که در کنار تانکس از غذایش لذت میبرد باعث شد تصمیمش را برای عملی کردن افکارش با جدیت بیشتری دنبال کند. شام آن شب تازه تمام شده بود، خانمها در آشپزخانه مشغول بودند و آقایون در اتاق نشیمن دور هم جمع شده بودند و به حرفهای ریموس درباره ی آخرین فعالیت های محفل گوش میدادند که حالا با حمایت رسمی پرسی، به خوبی
بر اوضاع مسلط شده بود.
محفل راه نیاد. به خصوص که الان وزارتش رو از افراد ماداره...
رون با خنده اضافه کرد: همینطور گردنشو. شنیدم بهت پیشنهاد ریاست سازمان ساماندهی موجودات جادویی رو
داده ؟
هری با کنجکاوی به سمت ریموس برگشت و او که متوجه مفهوم نگاه هری شده بود بلافاصله پاسخ داد: حتی بهش فکر هم نکردم. اونم بعد از اون فجایع... به علاوه من هاگوارتز رو دارم و شغلم رو دوست دارم. باید عقلم رو از دست داده باشم که برم وزارت خونه ! ترجیح میدم تو محفل کار کنم تا برای اون احمقایی که اسم خودشون رو گذاشتن وزارت سحر و جادو. اگرچه جای خیلی ها خالیه. دوست ندارم بهش فکر کنم اما... خیلی ها رو از دست دادیم.
لحظه ای سکوت بر اتاق حاکم شد. سکوتی که در آن فکر افراد از دست رفته به روشنی همه را آزار میداد. خاطرات با سرعتی سرسام آور در ذهن هری مرور میشد. خاطراتی که در آنها ده امتیاز نویل باعث قهرمانی
گریفندور شد. یک طلسم کاهنده ی پر قدرت میز زیر دشمن یابهای اتاق ضروریات را با خاک یکسان کرد و...
صدای لوپین برای لحظه ای افکار هری را قطع کرد: البته قضیه ی این اژدهاها یه کم دردسر ساز شده بود.
۷۳
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری تلاش کرد: ذهنش را به بحث جدید معطوف کند. سیریوس که سرانجام اجازه ی خروج از تخت خوابش را
از مادام ریک جسور گرفته بود و حالا رژی یک مبل راحتی در کنار رابرت لم داده بود وارد بحیت شد: بیچاره مشنگها... حتماً از دیدن اون هیولاها حسابی وحشت کردن...
- روزای اول آره... تو نیم ساعت کل منطقه رو تخلیه کردن. نمیدونی با چه مصیبتی از شر نیروهای مثلا امنیتی ارتششون خلاص شدیم. اما از دو روز پیش کار جادوهای امنیتی تموم شده اینه که دیگه نمی بیننشون. اما بعد شی... کشته شدن نخست وزیر مشنگها اوضاع رو بدتر کرد.
رون کامل کرد: فکرشو بکن. تازه همه چی داشت آروم میشد. منشی دفترش و محافظش رو کشتن، اما معلوم
بود قبل از مردن حسابی از خجالتشون در اومدن... اتاق به کل داغون شده بود
- از نظر من میخواسته انتقام بگیره. تو وزارت خونه بد جوری حالش گرفته شد.
لوپین شانه ای بالا انداخت: شاید... هیچ وقت نمیشه فهمید تو فکر اون شیطان چی میگذره. راستی ببینم از
رون با حرکت چوبدستی اش جام نوشیدنی اش را پر کرد: مهمون داره. فکر نمیکنم بتونه بیاد.
ریموس یکی از ایروهایش را بالا برد و با لحنی مشکوک گفت: اوه بله ... مهمون؟ فکر میکردم زندگی مخفیانه داره! حالا مهمونی راه میندازه؟ ببین سام درست نیست یه خانم جوون رو بفرستی خونه ی یه آدم مجرد
ذهن هری سرانجام از اطراف سیموس فینیگان هم اتاقی زمان تحصیلش منحرف شد: تو از کجا میدونی؟
دو پسر کنجکاوانه بحث پدرانشان را دنبال میکردند. ریموس پوزخندی زد: امروز دراکو یه پیغام برای چارلی
فرستاده بود. مثل اینکه نیروی کمکی نیاز داشت. میخواست دختره رو ببره خرید
رون با چشمهای گرد شده به سمت ریموس چرخید: نه بابا! در اکو با یه مشنگ ؟ این دیگه خیلی جالبه ! اگه بابا زنده بود بهش افتخار میکرد. چارلی چی جواب داد؟
- هیچی گفت افراد محفل کارای مهمتر از خرید رفتن دارن. به منم گفت به تو بگم حالا که رفیقت اینقدر وقت
اضافه داره که با دوست دخترش بره خوشگذرونی، بفرستش وقتشو براش پر کنه. البته به نظر من به دراکو زیاد
خوش نمیگذره. حداقل صداش که خوشحال نبود.
۷
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری متعجب بود که چرا دراکو به خود او چیزی نگفته: وقتی دیدمش حرفی از مشکل نزد. حق با توئه ریموس باید فکرشو میکردم، شرط میبندم کیت هم زیاد خوشحال نیست. الان که فکرشو میکنم اخلاقشون هیچ ربطی به هم نداره. به هر حال دیر یا زود باید یه جای جدید برای کیت جور کنم. به زودی سر دراکو شلوغ میشه
قبل از اینکه رون چیزی در مورد دراکو بپرسد، ریموس سوال دیگری پرسید: کیت؟ این اسم چقدر اشناسی... گرگینه ی پیر لحظه ای فکر کرد و ادامه داد: صبر کن ببینم این اون دختر مشنگه نیست که میگفتی پرستارت بوده؟
هری به سرعت پاسخ داد: چرا خودشه. خیلی بهش مدیونم.
- اون اینجا چیکار میکنه ؟ باید تو آسایشگاه باشه
سیریوس و رابرت نگاهی سریعی رد و بدل کردند: آسایشگاه؟
در همین زمان سر تانکس از آستانه ی در آشپزخانه بیرون آمد: رابی ... یه دقیقه بیا اینجا...
ولی رابرت حتی صدای مادرش را هم نشنید... مکالمه ی بین پدرش و سام تمام ذهنش را مشغول کرده بود.
اگرچه به نظر نمیرسید که بزرگتر ها متوجه این نکته شده باشند.
قبل از اینکه هری چیزی بگوید رون مختصر جواب داد: مجبور شدیم بیاریمش، اسنیپ پیداش کرده بود
- چی؟
چشمهای سیریوس گرد شده بود و رابرت روی صندلیش صاف تر نشست. زمانی که رون بدون توجه به بچه ها با حرارت ماجرای درگیری آنروز را برای لوپین تعریف میکرد. هری در صندلیش فرو رفته بود. ترجیح میداد به اتفاقات دو روز گذشته فکر نکند. هنوز هم از اینکه به آن سادگی اسنیپ را از دست داده بود خشمگین بود. به خصوص بعد از ملاقاتش با استیو که بیش از قبل او را از خودش بیزار کرده بود
- باورم نمیشه... گذاشتین بره؟
سیریوس با خشم ایستاد. شنیدن صدای حیرت زده ی سیریوس، هری را به خود آورد. خوشبختانه درست در همین زمان تانکس، بار دیگر رابرت را به آشپزخانه صدا زد و مرد جوان اینبار چاره ای جز ترک اتاق نداشت. زمانی که رابرت از اتاق خارج شد، رون شتابزده موفلویاتو را فعال کرد و چه به موقع. چرا که لحظه ای بعد فریاد سیریوس تمام اتاق را به لرزه در آورده بود.
|- مرد جوان خشمگین تر از هر زمانی در زندگیش فریاد میزد: ولش کردین بره؟ به همین سادگی گذاشتین بره؟
تا ۱۹۷۴ از: همرار
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
تمام بدنش از خشم میلرزید و نگاهش را یک لحظه از صورت برافروخته ی پدرش برنمیداشت.
هری احساس میکرد که در زیر نگاههای پسر جوانش خرد میشود. با هر دو دستش دسته های صندلی را
چسبده بود و با خشم آنها را فشار میداد.
رون که تازه متوجه شده بود چه دسته گلی به آب داده به زحمت به حرف آمد: سیریوس میدونم چی فکر
•همیکنی اما... ما مجبور یودیم...
- مجبور بودین؟ چی مجبورتون کرده بود؟ باورم نمیشه بابا اون قاتل عوضی تو مشتت بود و گذاشتی در بره؟
با خشم به طرف دایی اش برگشت: شما ها گذاشتین در بره! به همین سادگی گذاشتین در بره
نگاه سیریوس مرگبار شده بود و هری که از همان زمان در این فکر دست و پا میزد بیشتر از قبل از خودش
بدش میآمد. انگشتان دستش بر اثر فشار زیاد بی حس شده بود. به دنبال جوابی ذهن خالیش را زیر و رو کرد با این حال پاسخی نداشت که به او بدهد.
رون و ریموس در سکوت به آن دو نگاه میکردند. این اولین بار بود که هیچ کس جوابی برای فریادهای سیریوس نداشت. بعد از یک سکوت دردناک، سرانجام رون به حرف امد: ببین سیریوس یه چیزایی هست که تو نمیدونی. مطمئن باش هیچ کس به اندازه ی پدرت از اسنیپ متنفر نیست... هری تقریباً داشت اونو میکشت. فکر نمیکنم تو عمرش اینجوری درد کشیده باشه، با این حال مجبور شدیم جلوشو بگیریم... باور کن اون لحظه هیچ
کدوممون چیزی بیشتر از کشتن اون عوضی نمیخواستیم اما نمیتوانستیم این کارو بکنیم.
سیریوس با خشم به سمت پدرخوانده اش چرخید. پوزخند تلخی بر چهره داشت: واقعا؟ هنر کردین، اون آشغال لی لی رو دزدید، خاله لونا رو کشت و مامان رو...
بغض بدی گلویش را در هم میفشرد به زحمت ادامه داد: اونوقت شما میگین نمیتوانستین ! اگه اینقدر ضعیف بودین میاوردینش اینجا تا خودم حسابشو برسم
- بسه دیگه
حالا نوبت هری بود که فریاد بزند: فکر کردی برای من راحت بود؟ یا برای رون؟ خرده حسابهای من با اون
عوضی بیشتر از اونیه که تو حتی فکرشم بکنی.
سیریوس پرخاش کرد: پس چرا نکشتیش ؟
- میخواست. تقریباً داشت همین کارم میکرد اما دراکو نذاشت
۷۴
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
این صدای رون بود که بیش از حد عصبانی شده بود.
سیریوس پرخاش کرد: دراکو؟ به اون چه ربطی داره؟
با این سوال سیریوس نگاه پر سوال ریموس به سمت هری برگشت و چون جوابی از او ندید رو به رون کرد. مرد مو قرمز که آشکارا در تنگنا قرار گرفته بود شانه ای بالا انداخت: نمیدونم. اما دراکو میگفت کشتن اسنیپ یه
نقشه ای رو بهم میزنه.
ریموس کنجکاوانه به سمت هری برگشت: هری قضیه چیه ؟ این چه نقشه ایه که دراکو میدونه ولی ما نه؟
رون نگاهش را از ریموس برداشت به خوبی میتوانست حدس بزند که در سر دوستش چه میگذرد: نکنه... بازم تو فکر اون شهر لعنتی هستی؟ میخوای خودتو بکشی؟
هری چند لحظه سکوت کرد. هنوز سرش را پایین انداخته بود و تلاش میکرد بر خشمی که از خودش داشت مسلط شود. برای چند میر بار اسنیپ را به چنگ آورده بود و باز هم نتوانسته بود حسابش را با او تسویه کند.
سرانجام صدای بی روح خودش را شنید: مجبور بودم کار اسنیپ رو عقب بندازم چون ممکنه این کار جون
خیلی ها ر3 نجات بلکه
- جدی؟ بهانه ی جالبیه. اگه میترسی خودم میرم دنبالش
- دیگه زیادی داری رو تو زیاد میکنی. بر و تو اتاقت
- من دیگه بچه نیستم که بهم دستور بدی، اگه واقعاً ازش میترسی خودم میرم دنبالش
- حتی فکرشم نکن سیریوس
- کی جلوی منو میگیره؟ حتماً تو، ه گذاشتی اون قاتل آزاد ولی بچرخه نه ؟ حالا دو مرد رو در روی هم بودند:
مطمئن باشی اگه لازم باشه این کارو میکنم
- جدی!
دست سیریوس بی اختیار چوبدستی اش را لمس کرد
حالا پدر و پسر رو در روی هم بودند. سیریوس نگاه خشمگینش را از چهره ی پدرش بر نمیداشت و هری به سادگی به او نگاه میکرد لحظه ای بعد موهای بلندش را از روی پیشانی به عقب هل داد بر صندلی نشست: تو ) ...نمیدونی داری چی میگی... بهتره اون چوبدستی رو بذاری کنار
۷۴۷۴
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
با بازگشت رابرت عملاً بحث به پایان رسید و سیریوس با خشم از نشیمن خارج شد
دراکو خسته و کلاقه از یک کار سخت به خانه بازگشت. تمام روز را در کنار هکتور به طرح نقشه و برنامه ای برای قانع کردن استیو گذرانده بود؛ و حالا میخواست کمی استراحت کند. کنترل تلویزیون را برداشت، آنرا روشن کرد، و خودش را روی کاناپه رها کرد. همانطور که با کنترل ور میرفت تا برنامه ی دلخواهش را در تلویزیون مشنگی پیدا کند در اتاق باز شد متوجه ورود مهمان ناخوانده اش نشد. تنها زمانی حضور کیت را
احساسی کرد که دختر جوان روی مبل مجاور نشست: نمیدونستم به خونه برگشتین
- تازه اومدم... این چند وقته دردسر زیاد ش...
از دیدن چهره ی دختر جوان زبانش بند آمد. چهره ی کیت بدون آن روپوش بلند پرستاری با موهای آراسته واقعاً متفاوت شده بود بلوز لیمویی رنگی برتن داشت، دامن کوتاهی به پا کرده بود و آرایش ملایمی داشت. اما
چیزی که توجه دراکو را به او جلب کرده بود هیچ کدام از اینها نبود. او این لباس را بارها در تن دیگری دیده
بود... برای لحظه ای صورت مرد جادوگر چنان در هم رفت و کیت احساس بدی پیدا کرد
دراکو بلند شد و به سمت پنجره رفت. آه عمیقی از اندوه کشید: خیلی بهتون میاد
دراکو برای چند لحظه ای سکوت کرد سرانجام چون مخاطبش را منتظر دید پاسخ داد: فقط منو به یاد روزهای خوب گذشته میندازه.
- زن قشتگی بوده
برای لحظه ای دراکو منظور دختر جوان را نفهمید... سرانجام برگشت و با کیت روبرو شد و تازه در این زمان بود که متوجه قاب عکس نقره ای کوچکی در دستان دختر جوان شد. خشمی ناگهانی وجودش را پر کرد به سرعت
به سمت کیت رفت قاب عکس را از دستش بیرون کشید: این پیش تو چیکار میکنه ؟ چطوری برداشتیش؟
وحشتی چشمان کیت را پر کرد به سرعت از جا بلند شد: ... من ... اون ... فقط... اون تو چمدون لای لباسها بود...
ال ۹۴۹
 
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
به نظر میرسید دراکو آرام شده همانطور که به قاب عکس خیره شده بود روی مبل نشست. عکس روز ازدواج سارا و دراکو را نشان میداد... در آن عکس سارا سرش را روی سینه ی او گذاشته بود، به او تکیه داشت، دراکو
دستش را دور کمر او حلقه کرده بود و با هم میرقصیدند.
دنباله ی لباس سفیدش پشت سرش موج میزد، چشمانش میدرخشید و لبخند زیبایی بر لب داشت. کیت با حیرت به میزبانش نگاه میکرد که با نگاهی پر اندوه به عکس خیره شده بود و به نظر میرسید که کاملا حضور او را از یاد برده. چیزی در نگاهش بود که دختر جوان را قانع میکرد که مزاحمش نشود. به آرامی روی مبلش
نشست و به مرد جادوگر خیره شد.
: { { { ::
واضح بود که دراکو دیگر آن دراکوی سابق نبود. بسیار مرموزتر شده بود و مدتی بود که دیگر مثل گذشته رفتار نمیکرد. سعی میکرد از همه کار ها سر در بیاورد. این را لوسیوس بهتر از هرکس دیگری میفهمید.
دراکو هرگز بیاد نمی آورد در زندگی تا بدین حد مغموم بوده باشد. از همه کسی و همه چیز متنفر شده بود. از هر روشی برای ضربه زدن به مرگخواران استفاده میکرد بدون اینکه به عواقب کارش بیندیشد. در این چند ماه که لرد سیاه بار دیگر توسط هری پاتر عقب نشانده شده بود. مرگخواران از همه گسیخته شده بودند.
اگرچه در گذشته هیچ گاه از هری پاتر خوشش نمیامد اما نمیتوانست قدرت اراده او را نادید بگیرد و همین طور قدرت جادویی که گاه از خود به نمایش می گذاشت او را متحیر میکرد در گذشته هری برای او جز یک مزاحم پر مدعای گریفندوری نبود. بعد از مدتی مبارزه با ولدمورت آن دو را به هم پیوند زد و کمی بعد... دراکو نمیدانست چطور اما مدتها بود که معنی این رابطه ی کاری برای هر دوی آنها تغییر یافته بود. چیزی بیشتر از مبارزه او را به هری پاتر پیوند میداد. حالا آنها دو دوست بودند و این رابطه اگرچه نه به صمیمیت رابطه ی هری بارون و هرمیون اما به قدری قوی بود که باعث حسادت آن دو شود و هردوی آنها میدانستند که این رابطه ی
جدید را به سارا مدیونند.
حالا مدتها بود که دراکو دوش به دوش هری مبارزه میکرد و این موضوع خوشحالش میکرد او برای گرفتن انتقام سارا اولین و آخرین عشق زندگی اش به کمک احتیاج داشت و هری و دوستانش که حالا دوستان خود او بودند در این راه از هیچ تلاشی خودداری نمیکردند و همین دوستی بین آنها را تقویت میکرد. از طرف دیگر سارا روز به روز ضعیف تر می شد و دراکو بخوبی میدانست که چیزی به جدایی ابدیشان نمانده است.
درست هفته پیش بود که مخفیگاه عده ای از مرگخواران را لو داده بود و بعد از حمله ای که توسط محفل شده بود بسیاری از آنها دستگیر و تقریباً نیمی از گرگینه ها کشته شده بودند. بقیه ی گروه در دورافتاده ترین نقاط
۹۷۴
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
ممکن پنهان شده بودند تا از دست نیروهای وزارت خانه و حبس در آزکابان در امان بمانند. چرا که اینبار همه ی آنها به بازگشت اربابشان ایمان داشتند. اگر چه هنوز نمیدانستند که او کجاست این چیزی بود بین ولدمورت
و همراه محبوبش اسنیپ که از زمان گم شدن اربابش ناپدید شده بود.
- خودتو کنترل کن رودولفس
رودولفس لسترنج با خشم به طرف دالاهوف برگشت: بیخودی ازش طرفداری نکن آنتونیون همه چیز زیر سر
او نه...
دالاهوف اعتراض کرد: داری حرف مفت می زنی اون تمام این مدت بین ما بود!
- خودش آره اما پسرش چی ؟ اون کجا بود؟
- دراکو هم با ما توی غار بود. اگه تو اون موقع بیرون نبودی چشمای کورت اینو میدید. من نمیفهمم ... از چی ناراحتی؟ از اینکه زندگی عاشقانت با بلاتریکس به این سرعت تموم شد؟ هر کی ندونه من خیلی خوب میدونم
که شما هیچ وقت یه زن و شوهر واقعی نبودین. پس وانمود نکن که دنبال انتقام اونی.
رودولفس کنایه های همکارش را را نشنیده گرفت: آره ... اونجا بود اما چرا؟ تا جایی که من میدونم محافظای اون غار ما شیش تا بودیم و یادم نمیاد که دراکو تو گروه ما بوده باشه... حالا ماجرای غار هیچی ... چرا باید درست نیم ساعت بعد از رفتن پسر اون به گرگینه ها حمله بشه؟ اونم درست تو قرص کامل ماه! من میدونم
همه چیز زیر سر اینهاست.
لوسیوس که وانمود میکرد نجواها و پچ پچ های دوستانش را نمیشنود خیلی ناگهانی چوبدستی اش را کشید و رو در روی رودولفس لسترنج ایستاد. رنگ از صورت رودولفس پرید. او هیچگاه حریف لوسیوس نبود. با این حال به خوبی ظاهرش را حفظ کرد و چوبدستی اش را برای مقابله بیرون کشید. با اینکه بخوبی از قدرت جادویی لوسیوس با خبر بود نمیدانست جلوی واقعیتی که در جریان بود سکوت کند.
لوسیوس راضی از سکوت وحشت زده ی همکارش غرید: یه چیز رو خوب تو کله پوکت فرو کن رودولفس، دراکو پسر منه و من میگم نمیتونه به ما خیانت کرده باشه. در هر حال همه تون میدونین که اون بیشتر از دو ساله که پیش من زندگی نمی کنه من حتی نمیدونم آدرس خونه ش کجاست حالا دیگه کارهاش مستقیماً به خودش
مربوط میشه.
رودولفس شروع به حرف زدن کرد و اینبار راضی به نظر میرسید: پس تو هم تائید می کنی که تنها کسی که می تونست ما رو لو بده دراکوئه؟ چرا اون نباید به پدرش بگه که کجا زندگی میکنه ؟
۷۷۴
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
جمله ی آخر به وضوح لوسیوس را به فکر فرو برده بود رودولفسی راضی به نظر میرسید. سرانجام لوسیوس با لحنی به سردی همیشه پاسخ داد: من نمیدونم اما همه چیز باید بررسی بشه. باید ببینیم کار اون بوده یا نه. اما تا وقتی که چیزی ثابت نشده بهتون اجازه نمیدم پشت سر پسر من چرت و پرت بگین. روشنه؟
:;{ :: * :{{ ::*:*:*
دو هفته از پیروزی محفل میگذشت، آن روزها همه دلیلی برای کمی خوشحال پیدا کرده بودند اما نیک، هری را به عنوان عامل اصلی پیروزی سرزنش کرده بود که چرا سر خود کاری را انجام داده و نیمی از محفل را درست در قرص کامل ماه برای چنین ماموریت خطرناکی همراه خود به مقر گرگینه ها برده بود. اگرچه به طرزی
معجزه وار هیچ کس در این میان صدمه ندید
آن روز آخر هفته بود. هوا سوز سردی داشت. دراکو از خانه بیرون رفته بود تا برای خانه کمی خرید کند با تمام وجود می کوشید تا در این روزهای پایانی بهترین لحظه ها را برای سارا فراهم کند. قصد داشت بر نفرتش غلبه کند و برای یک بار هم که شده بدون سارا به محله مشنگ نشین لندن برود، زیبا ترین عروسک ها را برای بچه ای که در راه بود بگیرد تا به این وسیله همسرش را خوشحالی کند، در نظر داشت یه خرس سفید بزرگ پشمالو به اندازه خود سارا برایش بخرد. از فکر اینکه کارش باعث خوشحالی سارا می شد لبخندی بر روی لبهایش
نشست. کمی از خانه فاصله گرفت و با صدای ملایمی در تاریکی کوچه ناپدید شد.
::: :3 5:38:: E: 85 83
شش مرد پیچیده در رداهایی یک دست مشکی در حالی که نقاب های خاصی را بر چهره زده بودند پشت سر هم با فاصله ی تنها چند ثانیه با صدای پاق خفیفی ظاهر شدند. پنج نفرشان چشم به ششمین فرد دوخته بودند که رئیس سایرین محسوب میشد و موهای بور بلندش از زیر کلاه شنلش بیرون زده بود؛ برای لحظه ای همگی به چشمان او خیره شدند و زمانی که مرد سرش را به آرامی به علامت موافقت تکان داد به سوی تنها خانه ی زنده این محله متروکه به راه افتادند. چند روز بود که لسترنج و دایرزن شبانه روز دراکو را تحت نظر گرفته بودند
وسرانجام به آنچه میخواستند رسیدند
- مثل اینکه کلی وقت واسه این کار صرف کردی رودولفس
- پسره از خونه رفته بیرون باید بجنبیم . ندیدم کس دیگه اینجا رفت و آمد بکنه اما به نظرم باید کس دیگه ای
هم توی خانه باشد. چون چراغ اتاق خواب همیشه روشنه.
۷۶۷۴ ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
یکی از همراهانش که ردای کهنه اش با بقیه تفاوت داشت با خنده ای دندان های زردش را نمایان ساخت: شاید
یه عروسک خوشگل و خوشمزه است.
وقتی هیچ کس کوچکترین عکس العملی نشان نداد آثار خنده اش به سرعت از چهره اش محو شد
- بسه دیگر گری بک... بهتره راه بیوفتیم!
این را مردی که سر دسته بود دستور داد. وقتی که به محدوده ی خانه نزدیک شدند اولین سد های دفاعی خانه خود را نمایان ساخت.
لوسیوس به سرعت دستش را جلوی همراهانش گرفت تا مانع از حرکت آنها شود. او این تله را به خوبی
- بهتره مراقب باشین ا نباید دراکو رو دست کم بگیرین. اون همیشه به کتابخونه ی مخفی من دسترسی داشته اگه از جادوهای دفاعی اون کتابها استفاده کرده باشد اینجا می تونه واسه غریبه ها خیلی خطرناک باشه
لوسیوس را پیدا کرده بوت با طلسمهای فوق العاده ای روبرو شده بود. شوم ترین طلسمهایی که میشناخت: پاساس
چیکار کنیم؟
لوسیوس خنده ی مرموزی کرد: خوشبختانه شما یکی رو اینجا دارین که تموم اون کتابها رو حفظه.
چوبدستی اش را بالا آورد و مشغول شد اما با گذشت یک ربع از ساعت وقتی مرگخواران پیشرفت زیادی در کار رهبرشان ندیدند به وضوح حیران و متحیر ماندند لوسیوس مالفوی بعد از لرد سیاه یکی از بهترین ها در قرار
دادن یا نابودی جادوهای محافظ بود. کمتر پیش امده بود که در رهایی از جادوی محافظ به مشکل بر بخورد
ولی حالا در مقابل جادوهای دفاعی ای که پسرش قرار داده بود به مشکل برخورده بود.
چند دقیقه بعد لوسیوس در حالی که پریشانی در نگاهش مشخص بود عقب نشینی کرد: یه جای کار می لنگه. این جادوها خیلی پیچیده ان. نمی تونن کار دراکو باشن. شک دارم که حتی اگر لرد سیاه اینجا بود میتوانست از سد این جادوها بگذره.
درماندگی لوسیوس کاملا مشخص بود و از ظاهر امر پیدا بود که نیرویشی بسیار تحلیل رفته است. ولی او کسی نبود که به این سادگی عقب نشینی کند: فقط یه راه مونده
۷۷۲
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
چند نفر نگاه متعجبی به هم کردند اما او بدون توجه به عکس العمل آنها ادامه داد: تنها راه اینه که از طلسم های نفرین شده استفاده کنیم
اولین مخالفت به سرعت نمایان شد: هیچ معلومه داری چی میگی؟ زده به سرت؟ این کار حماقته. نه! نه! نه! من
مرد ژنده پوش گفت: اینی که میگین دیگه چه کوفتیه؟
دالاهوف و سه همراه دیگرش هم سرسختانه به مخالفت برخاسته بودند و این گری بک را متعجب میکرد.
- رود و فلس درست میگه لوسیوس خودت خوب می دونی که این از اون طلسم ها نیست که هر کسی از پسش بر بیاد و از نفرین دامن گیری که پشتشه قسر در بره. اگه می بینی لرد سیاه اونا رو انجام میداد برای اینه که اون یه استثنا تو جادوئه
لوسیوس به فکر فرو رفت این کار خطرناکی بود حتی خودش هم هرگز این طلسم ها را انجام نداده بود طلسمهای نفرین شده نوع خاصی از جادو بودند که جادوگران سیاه پیشین آنها را اختراع کرده بودند اما این طلسم ناقص ساخته شده بود در داخلی خود جادو نفرینی را قرار داشت که هیچ کس حتی از وجود ان مطمئن نبود. شایع شده بود که این نفرین اجرا کننده ی طلسم را به عواقب بدی دچار می کند و این شایعات آنقدر قوی بود که دیگر کسی خطر انجام این طلسم را نپذیرد. با این حال کسی نمیتوانست منکر کاربرد فوق العاده ی آن شود چرا که این تنها طلسمی بود که برای مدت کوتاهی تمامی سد های دفاعی یک مکان را از بین میبرد و به مهاجمین اجازه ی ورود میداد. تنها مشکل موجود این بود که برای اجرای آن به نیروی چند جادوگر قدرتمند نیاز بود. در زمان اوج گیری قدرت لرد سیاه استفاده از این طلسم برای در هم شکستن طلسم رازداری و دیواره ی دفاعی اطراف محل سکونت دشمنان کاربرد زیادی داشت. مثلا زمانی که میخواستند به خانه ی ابرفورث دامبلدور حمله کنند... خود لرد سیاه به سادگی طلسم را اجرا کرده بود. اگر چه کمی بعد لشکری از افراد محفل و وزارت خانه به آنجا ریختند اما کدام یک از آنها جرات مقابله با لرد سیاه را داشت؟ در هر حال مرگخوارها به محضی کشتن دامبلدور پیر از مخمصه گریخته بودند. اما مشکل اصلی این طلسم هنوز پا بر جا بود. قدرت جادویی زیادی که در اجرای این طلسم به کار میرفت شواهد زیادی از خود بجای می گذاشت که به راحتی قابل رد گیری بود. خیلی ساده مشخص میشد که چه کسی و کجا این طلسم را اجرا کرده و به خاطر همین مرگخوارها در نبود اربابشان جرات استفاده از این طلسم را نداشتند جرا که با یک بلیط یکطرفه و بی بازگشت
مستقیم به آزکابان فرستاده میشدند.
۷۷۳
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
ولی لوسیوس مالفوی هم کم کسی نبود بعد از لرد سیاه این اولین بار بود که او سر دسته شده بود باید خودی نشان میداد تا در نبود اسنیپ هم جای او را بگیرد هم بتواند بفهمد چه ماجرایی در مورد پسرش در جریان است؟ او به هیچ کسی اجازه نمیداد که موقعیت او را به خطر بیاندازد ولو این شخص پسر خودش باشد
رو به دالاهوف کرد: چاره دیگری نیست من طلسم رو اجرا میکنم شما حمایت کنید و انرژی لازم برای اجرای طلسم را به من بدین.
- کار شجاعانه ایه لوسیوس با این وجود خودت خوب می دونی که اگر این کارو بکنیم کل افراد وزارت خونه ظرف پنج دقیقه می ریزن اینجا
- نه! من اینجور فکر نمیکنم... بعد از آتیش سوزی سازمان اسرار... الان وزارت خونه حسابی درگیره، اونجا حسابی بهم ریخته تا بیان به خودشون بجنبن ما نیم ساعت شایدم یک ساعت وقت داریم. من باید بفهمم پسرم داره چی کار می کنه و آیا اون وفادار هست یا نه؟ شماها هم یا میمونین و کمک میکنین یا گورتون رو از اینجا
دالاهوف و لسترنج نگاهی با هم رد و بدل کردند: نظر تو چیه فنریر ؟
گری بک به سرعت جواب داد: من تو این هفته نصف افرادم رو از دست دادم ... میخوام بدونم پسره تو این قضیه مقصر هست یا نه؟ تو چی میگی مک فرسن؟
مرگخوار دیگر که قد بلند و هیکلی بود و تابع روسای خود به نظر میآمد به سرعت پاسخ داد: من با لوسیوس
موافقم... این چند وقته یه نفر داره تو کار ماموش میدونه اگه بخوایم جلوشو بگیریم لازمه که خطر کنیم.
لوسیوس سری به تایید تکان داد: خوبه ... حالا چون وقت زیادی برای تلف کردن نداریم چوبدستی هاتون رو در
بر عکس طلسم های دیگر که پس از پایان اوراد طلسم رها می شد این طلسم درست بعد از شروع ورد طلسم رها میشد و مثل نواری تا پایان کار ادامه داشت به همین علت انرژی فراوان می گرفت... همه با هم با شماره سه، سه، دو، یک... نوای غریبی به گوش رسید و طلسم با انرژی نورانی تیره رنگی از چوب لوسیوس خارج شد که کاملا او را بر لرزش انداخته بود.
بی دلیل نبود که این طلسم را نفرین شده می نامیدند اوراد به زبان خاصی اجرا می شدند که مسلماً لاتین به نظر نمی رسید. شاید به خاطر زبان خاصی این طلسم بود که نام آن را آواهای ممنوعه می نامیدند و اعتقاد داشتند شنونده و مخصوصاً مجری آن نفرین می شد در هر حال ثانیه ای پس از شروع اوراد؛ پنج طلسم طلایی
۷۷۴ :
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
رنگ دیگری یک به یک از اطراف شلیک شد و به لوسیوسی برخورد کرد. حلقه ای نورانی؛ محیط تیره اطراف را روشن کرد و خانه های مرده ی اطراف را نشان داد. رنگ طلایی بدور طلسم تیره رنگ می پیچید و آن را با قدرت بیشتری همراهی میکرد.
زنگ وحشتناکی را در گوش آنها نواخت. همان موقع موجی از انرژی از طرف خانه به اطراف ساطع شد و خانه ی متروکه ای که در روبرویشان بود ناگهان به خانه ی دو طبقه اشرافی و زیبایی تبدیل شد.
دالاهوف سوت کوتاهی کشید: از مالفوی جماعت کمتر از این انتظار نمیره... خوش گذرون و راحت طلب ...
پسرت هم به خودت رفته لوسیوس
اما هیچ کس به این شوخی نخندید. در واقع فرصتی برای خندیدن نداشتند شش مرد شتابان خود را به در خانه رساندند و با طلسمی پاشنه ی در آن را از جا کندند.
- عجله کنید! مک فرسن ... دایر زن ... اینجا نگهبانی بدین. رودولفس، گری بک طبقه اول، من و آنتونیون هم طبقه ی بالا رو میگردیم. چشماتون رو باز کنین و وجب به وجب بگردین. دنبال هر چیزی باشین که خیانت اونو ثابت کنه. نامه ها، اوراق، و یا هرچیز دیگری، اگر کسی رو دیدن نکشین فقط دستگیرش کنین،
در راهرو به سرعت دویدند اولین اتاق کتاب خانه ای بزرگ و مجهز با میز کار بود با نگاهی اجمالی فهمیدند که کسی در داخل آن نیست. اینجا مکان مهمی بود برای نگهداری اسناد و نامه ها اما گشتن کامل آن را به زمان دیگری موکول کردند زیرا هنوز احتمال می رفت کسی در داخل خانه باشد.
خانه کاملا در تاریکی فرو رفته بود. دو جادوگر با حرکت همزمانی چوبدستی هایشان را روشن کردند. یک راهرو کوچک پیش رویشان بود. در انتهای راهرو دو اتاق خواب و یک سرویس بهداشتی وجود داشت. لوسیوس به سمت اتاق انتهایی دوید و دالاهوف اتاق دیگر را جستجو کرد.
مرگخوار بور به سرعت اتاق را زیر و رو کرد گنجه ها و حتی کشوهای لباس را بیرون کشید درآن نور کم درست نمی دید اما هر کاغذی را که پیدا میکرد با حرکت چوبدستی اش به جای دیگری منتقل میکرد.
هر دو مرد چند دقیقه بعد همزمان از اتاق ها بیرون آمدند و با تکان سری قصد در رفتن به سمت کتابخانه را
داشتند که ناگهان دالاهوف ایستاد، با چهارده ای در گلیم چانه اش را خاراند: صبر کن لوسیوس ! وقتی بیرون یو لاتیجه چراغ یکی از اتاق خواب ها روشن بود به نظرم اون یکی بود
دت ۷۷۴
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
و با سر به اتاقی که لحظه ای قبل از آن خارج شده بود اشاره کرد. دو مرد با چشمانی تنگ به سمت اتاق
حرکت کردند. لحظه ای بعد چراغ اتاق روشن شد.
قلبی نگران با سرعتی بیشتر از حد معمول شروع به تپیدن کرد در حالی که اصلا نگران خود نبود. خودش را تا حد امکان در پناه مبل تک نفره ی گوشه ی اتاق کشید.
از جایی که بود میتوانست پاهای دو مرد را ببیند. چند لحظه بعد تخت خواب به گوشه ای از اتاق پرتاب شد.
- استیوپیفای
طلسم سارا به پشت دالاهوف برخورد کرد. اما طلسم تا حدی ضعیف بود که تنها او را به یک متر جلو تر هل داد.
- اکسپلیار موسی
با احساس گزشی در دستش چوبدستیشی اش از کنار مبل جایی که او قرار داشت به سمت دیگر اتاق پرواز کرد و در دستان مرد دیگری قرار گرفت با کنار انداخته شدن مبل دو مرد حیران به چهره ی نحیف و بیمار دختری خیره شدند که به زحمت برای نفس کشیدن تقلا میکرد و هر بار در حال نفس کشیدن از گلویش خس خس بلند می شد. موهای سیاهش پریشان بود و چشمان درشت آبیش بی رمق به نظر میرسید. استخوانهای صورتش کاملا نمایان بود و مشخص بود که بیماری سختی را تحمل کرده. شکم برامده اش نشان میداد که چیزی تا تولد
فرزندش باقی نمانده
صدای قدم های شتاب زده ای به گوشی رسید و با ورود دو مرد نقاب دار دیگر آخرین امید دختر بینوا بر باد
رفت.
صدای دو سوت پی در پی شنیده شد و در پی آن صدای خنده چندش آوری بلند شد.
- جووون این که یه دختره، پسرت خیلی شیطونه لوسیوس... نگفتم
- خفه شو گری بک
لوسیوس این را گفت و به سمت دختر برگشت نگاهش سرتاپای او را وارسی کرد و سرانجام به شکم بر آمده اش
خیره ماند
- تو کی هستی و چه نسبتی با دراکو داری؟
جواب سارا آماده بود: من یه زن بیوه ام ... که اون آقا که گفتین بهم پناه داده
۹۷۴۱۴ |
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- داری دروغ میگی دراکو و کمک ! اگه به جونت علاقه دا...
- هی هی هی صبر کن ببینم
- باز چی شده رودولفس !
- این دختره همون نکبتی نیست که چند ماه پیشی، روزی که لرد سیاه سقوط کرد گرفته بودیمشی، همونی که مدام هزیون میگفت؟
- خدای من!
آره خودشه لوسیوس
- هی بچه ها... اینجا رو نگاه کنین ... ببینین چی پیدا کردم!
نگاه هر چهارنفر به سمت گری بک برگشت که کشوی پاتختی را بیرون ریخته بود. قاب عکسی نقره ای از یک جشن ازدواج در دستش خود نمایی میکرد. قلب سارا فرو ریخت...
با دیدن عکسی دو نفره ی سارا و در اکو، لوسیوس از کوره در رفت: تو چه نسبتی با دراکو داری؟ حرف بزن
- من هیچ نسبتی با اون ندارم قسم می خورم.
ناامیدانه برای نجات همسرش تلاش میکرد. اما در همین زمان اتفاق دیگری افتاد. گرگینه با خشونت کمد درون اتاق را باز کرد و وحشیانه محتویات آن را بیرون ریخت. لسترنج و دالاهوف شروع به جستجو کردند. سرانجام دالاهوف خم شد و از روی زمین آلبوم کوچکی را برداشت همانطور که صفحات آلبوم را ورق میزد چشمانش با
حالت شومی میدرخشید: فکر نکنم زیاد از این خوشت بیاد لوسیوسی...
رودولفسی آلبوم را از دانست او گرفت 9 با دیدلبرن اولین عکس درون آن لسوت کوتاهی کشید: نه! نه! و... هشیج خوشش
نمیاد
لوسیوس به سرعت آلبوم را از دست او قاپ زد. از دیدن عکس های درون صفحات آلبوم خشکشی زده بود. عکسهایی از دراکو در کنار زن جوان که مسلماً همسرش بود و بعد از آن عکس هایی از عروس و داماد جوان در کنار خانواده ی ویزلی ... نیکلاس فلامل... هری پاتر... ریموس لوپین، کینگزلی شکل بوت و خیلی های دیگر که
میتوانست قسم بخورد از اعضای محفل اند
۷۷۷
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
دالاهوف پراند: مثل اینکه خیلی ها تو عروسی پسسرت دعوت داشتن لوسیوسی... فقط جای تو خالی بوده! آرتور ویزلی ... این دیگه خیلی جالبه... حتدلس بزر ساقدوش دوماد کی بوده؟ خود هشری پاتر...
• این یکی رو ببیر... این دختره... اسمش سارا فلامله...!!!!
گری بک برگه ای را بالا گرفت که در واقع سند ازدواج بود: فکر کنم محفلی ها بدجوری قاپ پسرت رو
دزدیدار.
چشمهای لوسیوس از خشم میدرخشید با صدایی که میلرزید رو به سارا کرد: تو با اون ازدواج کردی؟
دختر التماس کرد: نه! نه! نه! شما دارین اشتباه می کنین !
- دختره ی دروغگو ... کروشیو
درد در وجود سارا پیچید. اگرچه میدانست فریاد رسی ندارد، بی اختیار فریاد میکشید...
پس از چند لحظه لوسیوس طلسم را قطع کرد صدایش از خشم میلرزید: دراکو برای محفل کار میکنه ؟ حرف
بزرن ۰۰۰
نه وضعیت رقط انگیز سارا و نه شکم برآمده اش هیچ کدام نتوانست ذره ای او را به رحم آورد. ناامیدانه دنبال راه چاره ای بود و حاضر نبود خیانت تنها پسرش را باور کند
سارا سرسختانه نگاهش را به مرگخوار دوخت. با وجود شباهت ظاهریش به دراکو هیچ اثری از محبت درون چشمان دراکو در صورت او وجود نداشت... بار دیگر چوبدستی لوسیوس پایین آمد و او فریاد زدن را از سر گرفت
چند دقیقه ای بود که سارا را زیر شکنجه گرفته بودند. اما او یک کلمه حرف هم نزده بود. میدانست سکوتش تنها علت زنده ماندش بوده. به محض اقرار کشته میشد جان خودش برایش اهمیتی نداشت اما بچه اش ... او ماهها رنج را برای به ثمر رساندن این بچه تحمل کرده بود... نمیخواست به این سادگی فرزندش را از دست بدهد. تا همین جا هم اوضاع به حد کافی خطرناک بود. مسلما مرگخوارها میدانستند که دراکو جاسوسی است و جان همسرش در خطر بود اما اگر خیال میکردند که او این خطر را کامل میکند اشتباه میکردند... خیلی طول نکشید که درد جدیدی به طلسم شکنجه گر اضافه شد. با حسرت آهی کشید. سرانجام وقتش رسیده بود. فرزندش زودتر از موعد به دنیا میآمد... میدانست که درد شکنجه بیش از هر چیز جان فرزندش را به خطر میاندازد اما حاضر نبود لب از لب باز کند برای او دراکو از همه کسی مهمتر بود در صورتی که سکوت میکرد
شاید امیدی بود. این جانی ها به او رحم نمیکردند و نه حتی به بچه اش
ال ۹۴۹
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
: { { :: *
دراکو در حالی که خرس بزرگ سفید رنگی را بغل کرده بود و در دست دیگرش ساک بزرگ خوراکی قرار داشت در نزدیکی خانه ظاهر شد. با دیدن چراغ روشن اتاق خواب لبخندی زد. اما ... ناگهان متوجه ایرادی شد خانه در شکل واقعی اش بود در حالی که هنوز وارد حفاظ نشده بود لبخند بر روی لبش خشکید. عروسک و نایلون وسایل یک به یک از دستش بر روی زمین افتاد. ضربان قلبش به شدت بالا رفت. آدرنالین در خونش موج می زد، عرق سردی بر بدنش نشست. بی اختیار شروع به دویدن کرد. در چند ثانیه خود را به در خانه رساند. با دیدن در از پاشنه در آمده آخرین رنگی که بر چهره داشت نیز پرید. از در وارد شد همین لحظه صدای جیغی که از طبقه بالا شنید قلبش را فرو ریخت. بهت زدگی جای خودش را به خشم داد. در حالی که خشم تمام وجودش
را فرا می گرفت فریاد زد: سارا نه! سارا نه! کثافتا
صدایش در فریاد های سارا گم می شد
هنوز به راه پله ها نرسیده بود که دو مرگخوار جلویش قرار گرفتند. پرتوهای سرخ و سبز از دو طرف به سمتش باریدن گرفت به زمین شیرجه زد. غلطی زد و پشت دیوار سنگر گرفت. بلافاصله روی زمین زانو زدیک حرکت سریع به چوبدستی اش داد و حالا این او بود که حمله میکرد. فریاد درد الود سارا بر قلبش چنگ میزد بی هیچ رحمی طلسم مرگ را به سمت مزاحمین رها کرد. اولین نقابدار از جلوی طلسم جاخالی داد و در نتیجه طلسم به دیوار برخورد کرد اما نفر دوم طلسم را برگشت داد. اینبار دراکو بود که جاخالی داد و بعد از آن با بیشترین
سرعت ممکن طلسمهایش را به سمت مرگخوارها رها کرد. اولین سیاه پوشی به سرعت طلسم سپردفاعی را فعال کرد اما دومی آنقدر خوش شانس نبود و طلسم دراکو کتفش را با صدای بلندی در هم شکست اگر چه او سر مرگخوار را هدف گرفته بود. در فاصله ی بین فریاد مرگخوار، دراکو متوجه حرکت آرام مرگخوار دیگر شد حرکت سریعی کرد و در جای امن تری پناه گرفت. باید عجله میکرد. درون آینه ی دیوار پایین آمدن شتابزده ی لسترنج و گری بک را دید باید فکری برای خودش میکرد. اعصابش تحلیل رفته بود با تمام قدرت مبارزه میکرد. باید سریعتر خود رابه همسرش میرساند. اما برای خلاصی از شر این مزاحمین ناخوانده وقت بیشتری میخواست.
آهسته عقب نشست و به سمت در نیمه باز آشپزخانه رفت. دیدن گری بک در خانه اش او را دیوانه میکرد... اگر
گرگینه به سارا حمله کرده باشد... چشمانش را روی هم فشرد خشم در وجودش شعله میکشید و از فریادهای سارا میفهمید که هنوز حداقل یک نفر در طبقه ی بالا هست... خیلی ناگهانی تصمیمش را گرفت. وارد آشپر خانه شد. چوبدستی اش را به سمت زمین گفت و به سرعت طلسمی را زمزمه کرد... بعد از آن به درون آشپزخانه
دوید و در را با شدت به هم کوبید تا مهاجمین را به سمت خودش بکشاند.
۷۷۴
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
چهار مرگخوار همزمان با هم به سمت آشپزخانه حمله ور شدند. اولین نفر گری بک بود که پا به درون محوطه ی طلسم شده گذاشت... خیلی ناگهانی با قدرت بر زمین برخورد کرد. در یک لحظه ده ها شاخه ی بلند و در
هم پیچیده از کاشی های کف پوشی بیرون زد و دست و پای گرگینه را به میان گرفت. رودولفس با تلاش زیاد خودش را از شر شاخه ای که پایش را چنگ زده بود نجات داد اما هیچ کدام از سه مرگخوار موفق نشدند گرگینه را از شر شاخه هایی که دور دست و پایش حلقه زده بودند و حالا از هر طرف او را میکشیدند خلاصی کنند. به نظر میرسید که شاخه ها قصد تکه تکه کردن گری بک را دارند و این چیزی بود که داشت اتفاق
میافتاد... اما این تازه یک چشمه اش بود.
خیلی ناگهانی صدایی از پشت سر به گوششان رسید. قبل از اینکه به سمت صدا بر گردند صدای انفجاری بلند شد دومین مرگخوار روی زمین افتاده بود. آینه ی قدی درون راهرو ترکیده بود و صدها تکه شیشه را به سمت مرگخوار پاشید همزمان چیزی از درون آینه خارج شد و به مرگخوار که تلاش میکرد خود را از باران خرده آینه ها نجات دهد حمله ور شد. هاله ی تیره ای به سرعت از سرو کولش بالا رفت. با ضربه ی سنگینی مرگخوار نگون بخت را نقش زمین کرد و روی سینه اش چمبره زدمرگخوار فریاد میزد و تلا میکرد خودش را برهاند اما این کار
تنها دشمن را وحشی تر میکرد. لحظه ای بعد مرگخوار فریاد گوشخراشی کشید... زخم عمیقی روی سینه اش ایجاد شده بود. موجود شیطانی روی او خم شده بود و به روشنی خونش را میمکید. چیزی نمانده بود که مرگخوار گرفتار بیهوش شود دو مرگخوار دیگر با تلاشی بیهوده طلسمهایشان را به سمت هیولا روانه کردند اما هیچ کدام از طلسمهایشان بر بدن آن موجود شوم اثری نداشت... قبل از اینکه بتوانند کاری بکنند هیولا طعمه اش را با خود به درون آینه کشید تا مرگی دردناک را برای مرگخوار رقم بزند... حالا دراکو اندکی از توانایی هایش را نمایان میساخت. اگرچه او سالها بود که جادوی سیاهی انجام نداده بود اما هنوز هم میتوانست دشمنانش را به مصیبت دچار کند و دو مرگخوار باقیمانده متوجه این نکته شده بودند. بنابراین خودشان را جمع
و جور کردند باید حساب شده تر عمل میکردند. هرچه بود آنها با یک مالفوی طرف بودند.
در یک لحظه غافلگیر کننده دراکو به سمت اتاق نشیمن دوید. لسترنج و دایزرن به دنبال او دویدند قبل از اینکه
دراکو وارد نشیمن شود طلسم رودولفس به بازویش برخورد کرد، فریادی از درد کشید درست به موقع جنبید و جلوی سقوط چوبدستی اش را گرفت. دست راستش چنان سرتاسر دریده شده بود که نمیتوانست با آن چوبدستی را نگاه دارد. خون با فشار از زخم دستش فواره میزد... مسلما یک رگ اصلی صدمه دیده بود. اما این برای او اهمیت نداشت با دست چپ چوبدستی اش را حرکتی داد و طلسمی به سمت رقبایش فرستاد اما او هیچ وقت در استفاده از دست چپ مهارت نداشت... حالادیگر کار بیخ پیدا کرده بود. راه فراری نداشت. دو مرگخوار روبرویش آماده ی دریدن بودند از ورای فریادهای گوش خراش گری بک صدای ناله ی سارا را میشنید همانطور که عقب عقب از مهاجمین فاصله میگرفت محکم بر زمین افتاد و همین به رغیب فرصتی برای تسلط داد.
۷۸
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
لسترنج چوبدستی اش را به سمت او گرفت...: بهتره تسلیم شی دراکو... میذارم قبل از مرگ همسر خوشگلت رو ببینی.... به نظر میاد چیزی به تولد بچه ش نمونده... نصف ناله هاش مالی همونه
این کلمه دراکو را ست کرد: بذار سارا بره رودولفسی... من تسلیم میشم...
- متاسفم دراکو... اما ظاهراً همسرت یه نسبتهایی با نیکلاس فلامل پیر داره... تو که میدونی... ما بهش احتیاج
• • • • داریم... اما قول میدم زنده بذار مشی... نظرت چیه ؟
دراکو لحظه ای سکوت کرد. دو مرگخوار به روشنی او را تسلیم شده میدیدند در همین زمان چیزی در روی میز توجه دراکو را جلب کرد. چشمش به ظرف کارد و چنگال در روی میز افتاد... تنها یک فرصت داشت. اگر شکست میخورد راه نجاتی باقی نمیماند و فقط اگر موفق میشد... وانمود کرد که چوبدستی اش را برای تسلیم بالا میآورد و در یک لحظه: ترجیو!
ده دوازده کارد و چنگال با شتاب به پرواز درآمدند و قبل از اینکه دو مرگخوار به سمت آنها بچرخند تا دسته در سینه ی آنها فرو رفتند. لحظه ای بعد پیکر دو مرگخوار بر زمین افتاده بود. اگرچه رودولفس به سختی نفس میکشید اما همراهش به طور قطع مرده بود. دراکو معطل نکرد. با بیشترین سرعت ممکن به سمت پله ها دوید
دو تا سه تا پله ها را طی کرد. در راهرو طبقه بالا به مانند دیوانگان چوبدستی بدست به سمت اتاق خواب یورش
برد. در همان لحظه دالاهوف که صدای قدمهای شتاب زده را شنیده بود از در اتاق بیرون دوید
هنوز از در کاملاً بیرون نیامده بود که دراکو بی اختیار اولین طلسمی که به ذهنش رسید را فریاد زد.
- امپد یمنتا
طلسم بازدارنده با چنان قدرتی با سپر مدافعی که مرگخوار با شنیدن فریاد ساخته بود برخورد کرد که او را
دوباره به درون اتاق پرتاب کرد.
دراکو بی توجه به عواقب کارش وارد اتاق شد. با دیدن اشعه های سرخ رنگ به سرعت سپری به دور خود کشید.
نگاه جستجوگرش سارا را در گوشه ای یافت که از گوشه لب های سرخش خون جاری شده بود. برای لحظه ای فکر کرد که او مرده نگاهش به پدرش افتاد که نقابش را برداشته و با او که بی حرکت ایستاده بود حرف میزد. دهان مرگخوار باز و بسته می شد اما دراکو هیچ چیز نمیشنید. چنان در خشم و نفرت می سوخت که هیچ چیز
نمیفهمید؛ و بعد... در یک لحظه ی دیوانه وار دراکو چوبدستی اش را کشید و با تمام وجود فریاد زد: آواداکداورا
۷۴۸۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
طلسم مرگ برای تسخیر روح فرد مقابل به پرواز در آمد و تلاشی مرگخوار برای منحرف کردنش اثری نبخشید و از آنجا که برای از بین سد دفاعی خانه انرژی زیادی مصرف کرده بود سپر مدافع لوسیوس براحتی در مقابل خشم دراکو در هم شکست و پیکر بی جانشی با چشمان متحیر خشکید و بر روی زمین افتاد. چنان این اتفاق غیر منتظره بود که دوطرف کاملا بی حرکت ماندند. صدای چندین پاق از طبقه پایین بگوش رسید. دالاهوف وقت را برای فرار غنیمت شمرد و با بیشترین سرعت ممکن خودش را به نزدیک ترین خروجی رساند در همان حال فریادش در گوشی دراکو میپیچید: ... فرار کنین ... افراد وزارت خونه...
اما در اکو دیگر چیزی نمیشنید... کنار بدن سارا زانو زد. زن جوان به سختی نفس میکشید: سارا! نه... چشماتو باز کن... سارا...
چشمهای بی رمق سارا با شنیدن صدای دراکو به جنبش در آمد... نگاه خسته اش را به دراکو دوخت و از دیدن سلامت او شادمان شد. لبخند مهربانی به چهره ی همسرش زد که با ناله ای از درد همراه شد...
دراکو هراسان فریاد کشید: چی شده... تو حالت خوبه؟
زن جوان به زحمت لبخندی زد: داره میاد... داره دنیا میاد
در اتاق با شدت باز شد و ده دوازده کاراگاه ورزیده به سرعت داخلی شدند. دیدن چهره ی دراکو مالفوی فراری کافی بود تا همگی با هم چوبدستیشان را بکشند که
- نه!
این هرمیون بود که به سرعت وارد شده بود در برابر چهره ی حیران زیر دستانش به سمت دوستانش دوید: دراکو ... سارا... شما حالتون خوبه؟
دراکو فریاد کشید: یه شفا دهنده خبر کن هرمیون... سریعتر...
بقیه ی اتفاقات آنروز در ذهن دراکو گنگ و نامفهوم بود. حتی نفهمید که چه زمانی ربکا به آنجا رسیده ... درست زمانی که هرمیون، رون و هری سرسختانه مانع بازداشت او توسط کاراگاهان شده بودند چطور پشت در قدم میزد و چطور با اولین گریه ی نانسی، صدای سارا برای همیشه خاموش شد...
هق هق آرام مرد جادوگر کیت را دگرگون کرد. عکس را جلوی صورتش گرفته بود و آهسته گریه میکرد. اگرچه مطمئن بود که دراکو حضور او را از یاد برده آهسته بلند شد و از پارچ روی میز لیوان آبی برای او ریخت: بهتره کمی آب بخورین، متاسفم اگه ناراحتتون کردم
۷۸۲
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
دراکو جرعه ای از آب نوشید: تا چند روز دیگه من به یه ماموریت میرم. یکی از دوستانم برای بردن شما میاد.
- هرمیون!
- همین که گفتم رون...
- یعنی ... میخوای بگی واقعاً تصمیمت رو گرفتی؟
هرمیون که به آرامی دست های کوچک جیمی را نوازش میکرد پاسخ داد: خیلی وقته که تصمیم من در مورد تو گرفته شده، مدت هاست که هر رابطه ای بجز دوستی عادی بین ما تموم شده، یادت که نرفته این جمله رو ...
رون عصبی و ناراحت به سمت هرمیون برگشت: پس به فکر انتقامی؟
برای لحظه ای هرمیون سرش را بالا آورد و رون توانست درخشش خاصی را در چشمانش که از روی خشم تنگ شده بود ببیند: اینجوری فکر میمیکنی
رون شرمنده به نظر میرسید اما ادامه داد: تو انتخابات رو در مورد من و هری کردی!
هرمیون آهسته شیشه ی شیر جیمی را در دهانش گذاشت و بدون اینکه از او چشم بردارد جواب رون را داد: همه چیز به این سادگی ها نیست!
- ولی به نظرم من و تو می تونیم به سادگی باز هم با هم باشیم، من هنوز م دوست دارم و میخوام جبران کنم.
هرمیون با خشم سرش را بلند کرد و در چشمان رون خیره شد: ساده؟ به نظر تو این ساده است... اوه آره برای تو خیلی ساده بود... دور انداختن من ... ازدواج با آنا... مردن آنا... و داشتن این بچه و حالا برگشتن به روز اول، چرا که نه، برای تو همشی ساده است. اما من... دو سال جهنمی رو گذروندم ... تحقیر... تنهایی و زجر ... اینها اصلا ساده نبود رون، و حالا اومدی اینجا و میگی میخوام جبران کنم... به همین سادگی ... چی رو میخوای
جبران کنی؟
رون خود را به هرمیون نزدیک کرد و گفت: بهم یه فرصت بده هرمیون... خواهش میکنم
زن جوان سری به علامت منفی تکان داد: متاسفم رژن -
۷۸۳
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
رون با عصبانیتی از روی ناچاری گفت: این حرف آخرته؟
هرمیون با انگشت کوچکش یک تار موی بلندش را به پشت گوشش سپرد. همزمان نگاه خیره و سرشار از اراده اش را به او دوخت: بله؛ همیشه ایام به کام نیست!
::: 83 585 83 833:3
سیریوس تمام آن شب و دو روز بعد را در اتاقش گذراند. حتی به رابرت و نانسی اجازه ی ورود به اتاقش را نداد. نمیتوانست به این سادگی پدرش را ببخشد. ساعتها در تنهایی به حرفهای او فکر کرد و هر بار خشمگین تر از قبل به نتیجه ای نمیرسید. از جایش بلند شد همانطور که دورتادور اتاق می گشت زیر لب به در و دیوار فوحش
مسداد.
رابطه ی بین هری و سیریوس روز به روز بدتر میشد. در نهایت شگفتی نانسی و رابرت، رفتار سیریوس نسبت
به ریچاردسون زیر و رو شده بود. با رفتن مالی به خانه ی چارلی، سیریوس رو در وایسی را کنار گذاشته بود و
حالا رسماً در جایی که هری در آن حضور داشت حاضر نمیشد و تا مجبور نبود با او حرف نمیزد.
از طرفی هری هیچ تلاشی برای آرام کردن پسرش نکرد. به حد کافی از دست خودش عصبانی بود و خشم سیریوس را حق خود میدانست. اما نمیتوانست لجبازی او را تحمل کند که در دو روز اخیر سرسختانه از خوردن غذا و حرف زدن با دیگران خودداری کرده بود... آنهم زمانی که مرد جوان به تازگی نیمی از وزن بدنش را از دست داده بود و بیشتر از هر زمان دیگری به تقویت احتیاج داشت. از آنجایی که کسی دیگری را نمیشناخت که
پسرش از او حرف شنوی داشته باشد مشکل را با رون در میان گذاشت.
شاید تنها کسی که میتوانست مرد جوان عصبانی را آرام کند پدرخوانده اش بود. در پایان سومین روز بعد از آن ماجرا رون بازور چوبدستی وارد اتاق سیریوس شد و ساعتها با پسر خوانده اش صحبت کرد. از نظر رون زمان آن رسیده بود که سیریوس بیشتر از قبل درباره ی پدرش بداند. اما سیریوس علاقه ای به شنیدن حرفهای او
نداشت.
- تو و اون هردوتون مثل همین. مامان برای هیچ کدو متون مهم نبود.
رون نگاه سرزنش باری به او کرد و بار دیگر از پنجره به بیرون خیره شد: دیگه هیچ وقت این حرف رو تکرار نکن سیریوس، مخصوصاً به راجع به پدرت. تو به کسی بی احترامی کردی که تو زمان خودش حتی وقتی هم سن تو بود نیمی از جامعه جادوگری سرشون رو به احترام اون خم میکردن. جینی شاید برای من فقط یه خواهر بود اما
برای هری خیلی بیشتر از این بود.
۷۴۸ :
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
• اوه آره... برای هاشمیته که اقتاده دنبال هرمیون؟
رون لحظه ای با درد چشمانش را بر هم فشرد. بعد از کمی سکوت به این نتیجه رسید که با خودش و او صادق باشد: هری نمیتونه تا آخر عمر تنها بمونه. گفتنش برام سخته اما باید قبول کنیم که جینی مرده و هرمیون اینبار اونو انتخاب کرده...
مشخص بود که این موضوع به هیچ وجه رون را خوشحال نمیکند.
برای لحظه ای به نظرش رسید که سیریوس میخواهد سرش داد بکشد اما وقتی مرد جوان سکوت کرد رون ادامه داد: بله مرده... و این بیشتر از همه ی ما برای پدرت سخت بوده. هیچ وقت از چهار سال گذشته برات حرف زده؟ یا از مرگ جینی؟
سیریوس سکوت کرد. واقعیت این بود که هری از این بحث فرار میکرد. در معدود دفعاتی که با هم تنها بودند هربار که سیریوس تلاش کرده بود به نحوی حرف آن شب را پیش بکشد، موضوع را عوض کرده بود...
رون که از سکوت سیریوس راضی به نظر میرسید ادامه داد: میدونم که نه. شاید اگه فکرشو میکرد که بدون شنیدن این مطلب دست از سرش برمیدارم هیچ وقت به من هم نشونش نمیداد. بهش حق میدم که چیزی بهت نگه. بزرگترین کابوسیه که تا حالا داشتم. میدونم که برای هری خیلی بیشتر از این بود. تو این چهار سال خیلی زجر کشیده و هیچ وقت کسی رو نداشت که براش حرف بزنه... من، جینی رو دوست داشتم و هری اونو می پرستید. بیشتر از اونی که فکرشو بکنی و من میدونم که جین هم همچین حسی رو به اون داشت. الان جینی مرده ولی اون زندسی و حق زندگی داره. مطمئنم که جینی هم مخالفتی نداره. این چیزیه که جینی هم میخاد. اون میخاد که پدرت زندگی کنه سیریوس. هرمیون اونو از جهنمی که توشی گرفتار بود نجات داد و چشماشو
بهش برگردوند.
به نظر میرسید که سیریوس بقیه حرف رون را نشنیده گرفته، با این وجود نتوانسته بود در برابر جمله آخر او بی تفاوت بماند. جملات رون میتوانست بخشی از مجهولات او را در رابطه با علت نبودن پدرش پاسخ دهد
رون که از نگاه معنی دار سیریوس معذب شده بود آه عمیقی کشید: همه ی اینا بر میگرده به شب کشته شدن
پیدا کرد و از منجلابی که خودشو توشی گرفتار کرده بود نجات داد.
سیریوس تشنه ی شنیدن بود: اون شب چه اتفاقی افتاد؟
دت ۷۴۸
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- خواهش میکنم سیریوس، من نمیتونم چیزی بگم . مطمئنم به موقعشی پدرت خودش اینو بهت میگه و لطفا بهش نگو که من این چیزا رو بهت گفتم. برای اینکه هری با تو راحت باشه باید خودی نشون بدی و دست از این
رفتار بچه گانه برداری دوباره بشو همون سیریوس قدیمی. همونی که با من می اومد و دخل مرگخوارا رو در
میاورد.
رون که حتی فکرش را هم نمیکرد حرف هایش چه عواقبی در پی خواهد داشت ادامه داد: هری باید یه زندگی جدید رو شروع کنه. مطمئنم که این همون چیزیه که جینی هم میخواد. میدونم هری با هر کسی که باشه هیچ وقت اونو فراموش نمیکنه.
سیریوس پوزخند تلخی زد: فراموش کرده... فکر میکردم حداقل تو اینو فهمیدی
لبخند تلخی بر لب رون شکل گرفت: پس برای همینه که رفتارت با هرمیون زیر و رو شده؟ تا وقتی هری رو نمیشناختی با بودنش با هرمیون مشکلی نداشتی
سیریوس پرخاش کرد: اون موقع اون بابای من نبود
- چرا؟ مگه اون موقع مثل پدر برات رفتار نمیکرد؟ فقط تو نمیدونستی
- این فرق میکنه
در برابر فریاد سیریوس، رون هم صدایش را بالا برد: هیچ فرقی نداره... چطور تا وقتی نمی دونستی اون پدرته
باهاش خوب بودی. اما همین که فهمیدی قضیه چیه این بازی ها رو در آوردی!
برای چند لحظه سیریوس در سکوتی آمیخته به عذاب وجدان به چهره ی پدرخوانده اش خیره شد و رون از این
سکوت نهایت بهره را برد: می بینی تو مقصری حالا واقعاً ناراحتی؟
- تو نیستی؟
سیریوس مستقیما به چشمهای پدرخوانده اش زل زده بود. رون تصمیم گرفت با او صادق باشد: نمیتونم بگم نه... میدونی که هستم. وقتی هرمیون بهم گفت که بین من و اون همه چیز تمومه میخواستم هری رو خفش کنم... ولی حالا که فکرشو میکنم حق ندارم گله ای بکنم... من با هرمیون خوب تا نکردم. به علاوه هردوی اونا
حق زندگی دارن
دسیر بودس طعنه ای زد: اوه آره... اونم با هم!
۹۴/۹
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- چه ایرادی داره؟ وقتی همو دوست دارن... سعی کن اینو بفهمی سیریوس ... اونا به هم احتیاج دارن چطوره که ساموئل ریچاردسون اجازه ی زندگی داره اما هری پاتر نه؟ سام یا هری ... فرقی نمیکنه. من میدونم که هرمیون با اون خیلی خوشحال تر از الانه و تا جایی که میدونم خوشحالی اون برات مهم بود.
- پس مامان چی؟
- منطقی باشی سیریوس ... هری نمیتونه تا ابد با خاطرات جینی تنها بمونه. بعد از این همه مصیبت اون نیاز به
ارامش داره و هرمیون این ارامش رو بهش داده
سیریوس معذب نگاهی به پدر خوانده اش کرد: خیلی خب... گیریم که حرف تو رو در مورد هرمیون قبول کردم... اما الان مسئله چیز دیگه ایه... چرا اون باید اسنیپ رو ولی کنه ؟ اونم وقتی که هر دومون میدونیم کشتن اون براش کاری نداره
اسنیپ داره تو پاتر ها ارثی میشه
و قبل از اینکه مرد جوان معترض حرفی بزند اضافه کرد: بدار یه چیزی رو بهت بگم سیریوسی... تو بدون اینکه اسنیپ رو دیده باشی از اون بدت میاد چون اون مادر و خواهرات رو ازت گرفت اما برای هری...
رون برگشت و روی لبه ی تخت خالی سیریوس نشست: یادمه سال اولی که رفتیم مدرسه هری بهم گفت اسنیپ ازش متنفره... این خیلی زود بهمون ثابت شد. بعدها فهمیدیم که اون با پدربزرگت مشکلاتی داشته و
عامل اصلی ماجرایی بوده که به قتل پدر و مادر هری منجر شد.
سیریوس نگاه سریعی به پدرخوانده اش کرد. اولین بار بود که این موضوع را میشنید. رون بی توجه به چشمهای گرد شده ی سیریوس ادامه داد: تو از زندگی پدرت هیچی نمیدونی سیریوسی... از اون مشنگهای احمقی که اسمشون رو گذاشته بودن خانواده. همون دوباری که دیدمشون فهمیدم که هری با چه فاجعه ای رو به رو شده. در مورد اسنیپ میگفتم. اون موقع استاد معجون سازی ما بود. مایه عذاب همیشگی برای هری... اون عوضی اونو با پدرش اشتباه گرفته بود این قسمتش رو بهتره از ریموس بپرسی. فقط همینو بدون که یه دشمنی قدیمی بین
اون و پدربزرگت بود که اسنیپ تلاقی شو سر هری در میاورد.
- فقط همین ؟
۷۴۸۷
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
رون پوزخند سیریوس را ندیده گرفت: ای کاشی همین بود اما به این م بسنده نکرد. دو سال قبل از اینکه جلوی
چشم هری، دامبلدور رو بکشه کاری کرد که باعث شد پدرات هیچ وقت نتونه اونو ببخشه ... با یه برنامه شیطانی
( • • تغییر یونس :
رون متحیر به نظر میرسید: باهات در موردش حرف نزده؟ یعنی هیچ وقت نپرسیدی اون کسی که عکسش تو
اتاق خواب و اتاق جلسات و نشیمن کنار پدر و پدربزرگته کیه؟ یا اینکه چرا این اسم رو برات انتخاب کرده؟
مرد جوان سکوت کرد. از خودش تعجب میکرد واقعا چرا هیچ وقت در این مورد کنجکاوی نکرده بود؟
رون توضیح داد: سیریوسی... پدرخونده ی پدرت بود. بهترین دوست پدرش... میتونم حدس بزنم چرا ازشی باهات صحبت نکرده... سالهاست که در موردش با هیچ کس حرف نزده... حتی با ریموس، ... از همون شبی که مرد... هری هنوزم خودش رو برای مرگ اون مقصر میدونه... درسته که چیزی بروز نمیده اما من میدونم که نتوانسته
خودش رو ببخشه.
- هیچ وقت اسمش رو نشنیدم
رون لبخندی زد و به میان خاطراتش فرو رفت: سیریوس بلک... تو موقع خودش خیلی مشهور بود... قاتل کشتار جمعی مشنگها... اولین کسی که از آزکابان فرار کرد... برای خودش نابغه ای بوده.
- یه قاتل ! چطور ممکنه ؟
مرد جوان وحشت زده به نظر میرسید... پدرش اسم یک قاتل را روی او گذاشته بود!
رون با بی خیالی خنده ای کرد: بله یه قاتل... البته به گفته ی وزارت خونه ! اون موقع ها ما سیزده، چهارده ساله بودیم... سیریوس برای نجات هری از زندان فرار کرد و اسنیپ به خاطر دشمنی قدیمیش حاضر نشد به بیگناهی اون شهادت بده که هیچ ... گرگینه بودن ریموس که اون سال استاد دفاع در برابر جادوی سیاه بود رو هم سر زبونا انداخت تا اون کارشو از دست بده.
سیریوس گیج شده بود: پرفسور لوپین این وسط چیکاره بود؟
- ریموس و سیریوس با پدربزرگت دوست بودن. من چیز زیادی نمیتونم بگم هری ترجیح میداد این مسائل رو برای خودش نگه داره. فقط میدونم که اونا با اسنیپ هم دوره بودن بعد از اون ماجرا ریموس از کار بیکار شد و
۷۸۸
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری بود. بعدا فهمیدیم که اون عمدا ذهن هری رو باز میکرده تا از این طریق به ولدمورت اجازه بده راهت تر
کارش رو پیش ببره... و با همین ترفند هم مدتی بعد هری رو به وزارتخونه کشوند. سال پنجم بودیم که با
مادرت هرمیون و لونا و نویل تو تله اونا گیر کردیم...
- خب این چه ربطی داره به ...
نگاه رون، مرد جوان را ساکت کرد: سیریوس برای هری مثل یه پدر بود... به خاطرش هر کاری میکرد اون موقع وزارت خونه در به در دنبالش بود. حاضر نبودن به هیچ وجه زیر بار برگشتن ولدمورت برن و در عوضش همه ی نیروشون رو گذاشته بودن رو گرفتن سیریوس ... ولی اون خیلی کله خراب بود. اصلاً به این چیزا اهمیت نمیداد
حتی تا ته وزارت خونه اومد تا هری رو نجات بده... هری خیلی بهشی وابسته بود. تو اون روزای پر دردسر ... وقتی
یه نامه از پانمدی میگرفت انگار زنده میشد.
- پانمدی!
سیریوس این نام را به خوبی میشناخت.
رون خنده ای کرد: نقشه ی غارتگر رو هنوز داری مگه نه؟ کار خودشه... البته زحمت ساختشو آقای مهتابی کشیده... ریموسو میگم
سیریوس مات شده بود... ریموس لوپین سختگیر و همیشه جدی طراح بزرگترین وسیله ی قانون شکنی در کل
به نظر میرسید که رون به خوبی افکار پسر خوانده اش را میخواند: سال پنجم بودیم که ولدمورت با یه کلکی هری رو کشید تو وزارت خونه... فکر نمیکنم بلاتریکس لسترنج رو بشناسی.
- چرا اسمشو شنیدم همون مرگخواری که کشته شد ولی قاتلش مشخص نشد
رون سری به تایید تکان داد: خودشه. بلاتریکس کسی بود که پدر و مادر نویل رو زیر شکنجه دیوانه کرد. ولی بزرگترین اشتباهش این بود که باعث کشته شدن پسر عمه شی سیریوس شد.
- صبر کن... صبر کن من گیج شدم
- کسی که بلاتریکس رو کشت پدرت بود. هیچ وقت طلسمی رو که با اون بلاتریکس رو کشت فراموش نمیکنم بدترین نوع مرگی بود که حتی بشه بهش فکر کرد. اولین بار بود که می دیدم هری انتقام میگیره، اگه این بلایی بود که سر بلاتریکس اومد وای به حال اسنیپ
۷۴۸۹
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
سیریوس با تردید به داییش نگاه کرد. رون نفس عمیقی کشید: هری، خیلی سیریوس رو دوست داشت... او نقدر که برای نجاتش رو جون پنج تا از دوستاش ریسک کنه. سیریوس برای نجات هری اومد اونجا و تو همون درگیری کشته شد... لحظه ی دردناکی بود. پدرت نتونست هیچ وقت خودشو برای اون فاجعه ببخشه... وقتی تو دنیا اومدی تقریباً همه مطمئن بودن که هری اسمت رو جیمز میذاره. فکر کنم من و ریموس و هرمیون تنها
کسایی بودیم که غافلگیر نشدیم.
- میخوای بگی اسم اون رو رو من گذاشت تا یادش باشه تو مرگ اون مقصره؟
- نه... من فکر میکنم این اسم رو روت گذاشت چون همیشه بهش احتیاج داشت... اگرچه هیچ وقت اینو بروز نداد اما سیریوس برای اون یه حامی بود... یه تکیه گاه... و من فکر میکردم کم کم وقتشه که اون به تو تکیه کنه ولی با این رفتار جدیدات...
زمانی که سیریوس سکوت شرمناکش را ادامه داد رون ادامه داد: چیزی که برای من جالبه اینه که بعضی از کارات واقعا مثل سیریوسه. حداقل مثل اون لجباز و کله خرابی ... وقتی فکرشو میکنم که به خاطر هری نزدیک
یه سال خودشو با خوردن موش زنده نگه داشته بود...
- چی؟
پسر جوان بهت زده به مرد مو قرمز روبرویش نگاه میکرد چهره اش منزجر بود و ناباور به نظر میرسید: اون این کارو نکرده؟
رون لبخندی زد: چرا کرده ... به هر حال نفرت هری از اسنیپ با مرگ دامبلدور کامل شد. تو این یه مورد تقریباً همه مون عذاب وجدان داشتیم. هیچ کس اخطارهای هری رو در مورد اون عوضی جدی نمیگرفت. حتی خود دامبلدور هم تا وقتی که زنده بود باورش نمیشد که اسنیپ بهش خیانت کنه اما بعد از اون ماجرا... هری حاضر بود همه چیزشو بده تا خودش گردن اسنیپ رو خورد کنه. سالها قبل از اینکه حتی با جینی ازدواج کنه عکس اسنیپ و بلاتریکس رو گذاشته بود روی میز کارشی. هیچ وقت از جلوی چشمش دور نمیشد. گاهی وقتا فکر میکنم وقتی بلاتریکس رو به خاطر سیریوس اونجوری به درک واصل کرد چه بلایی سر اسنیپ و ولدمورت
میاره؟
سیریوس با عذاب وجدان به حرف آمد: من اینا رو نمیدونستیم
- میدونم. برای همینم بهت گفتم... جوری که تو اونروز در مورد کشتن حرف زدی ... همه ی ما رو نگران کرد. هری قاتل نیست سیریوس ... اون نمیتونه به این سادگی آدم بکشه... هیچ کدوم ما نمیتوانیم. آدم کشی کار جم مرگخواراسی... با این وجود خیلی ها هستن که باید سزای کارشون رو پس بدن. بلاتریکس یکی از اونا بود و کسب
|| ۷۴ از:
هلال
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
اسنیپ نفر دومه... اگه پدرت گفته اسنیپ باید زنده بمونه حتماً دلیل خوبی داره... صبر داشته باشی سیریوسی...
وقتی موقعش برسه اسنیپ و ولدمورت بدجوری تقاص کاراشون رو پس میدان
مرد جوان آخرین سوالش را پرسید: شماها... منظورم شما و دایی چارلی و محفله... چرا شماها دنبالش نرفتین ؟
رون خنده ای کرد: تو این چند ساله خیلی دنبالش بودیم، همه مون... مخصوصاً بعد از ماجرای جینی،... ولی هر دفعه فرار کرد. اینجوری نگام نکن اسنیپ جادوگر قدرتمندیه... یه بار کم مونده بود چارلی رو بکشه... در مورد ولدمورت هم... راستش رو بخوای هیچ کدوم از اعضای محفل حریفش نمیشن، البته اگه هری رو ندید بگیریم. حالا که فکرشو میکنم اصلاً ناراحت نیستم. شاید اسنیپ هم مال هریه... شک دارم حتی خود ولدمورت هم بتونه
بهتر از هری مرگ دردناکی رو بهش پیش کشی کنه.
::: 8: 85 :3 833:3
حرفهای رون، سیریوس را آرام کرد. نیم ساعت بعد از رفتن رون سرانجام قانع شد که باید پدرش را ببخشد. مگرنه اینکه خود هری به او گفته بود که اسنیپ را تنها برای نجات چند نفر زنده گذاشته؟ و او میدانست که این
موضوع به نقشه ای ارتباط دارد که ظاهراً جز هری و دراکو کس دیگری از جزئیات آن مطلع نبود. نقشه ای که
یک بار به خاطر حمله به وزارت خانه عقب افتاده بود و رون درست در همان روز به او گفته بود که هری و دراکو
قصد رفتن به جایی را دارند. شهر ممنوعه... جایی که اندرو آدامز آن را یک جهنم واقعی میدانست.
سرانجام مرد جوان تصمیمش را گرفت. حالا که قرار بود در برابر کارهای پدرش سکوت کند در مقابل سهمی از مبارزه میخواست. در نبرد وزارت خانه ثابت کرده بود که به حد کافی خوب میجنگد: همینه... منم باهاش میرم.
این فکر کمی آرامش کرد. همانطور که در ذهنش حرفهایی که میخواست به پدرش بزند را مرور میکرد در تختش فرو رفت. قبل از اینکه بخوابد نگاهی به لیوان خالی روی پاتختی کرد. خیلی ناگهانی احساس تشنگی میکرد. چوبدستی اش را به سمت لیوان گرفت: آگوامنتی
اما اتفاقی نیوفتاد. با دقت بیشتری نشانه گیری کرد: آگوامنتی
وقتی دوباره نتیجه ای نگرفت روی تختش نشست. به نظر میرسید چوبدستی اش دچار مشکل شده. با دقت چوبدستی را بین انگشتانش چرخاند. هیچ اثری از ترک یا شکستگی در آن دیده نمیشد. چوبدستی را رو به بالا گرفت: آگوامنتی
۱ و ۷
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
خیلی ناگهانی موج بزرگی از آب سرد از نوک چوبدستی خارج شد و سرتاپای مرد جوان را خیس کرد. به خاطر
مسخر سی...
بعد از چندین بار تلاش خسته کننده سرانجام موفق شد فشار آب را قطع کند بعد از عوض کردن لباسهایش تلاشش را برای خشک کردن رو تختی و دریاچه ای که کف اتاق ایجاد شده بود آغاز کرد و چون موفق نشد طلسمش را به خوبی اجرا کند دستمالی برداشت و رو زمین زانو زد تا آن را خشک کند. برایش عجیب بود. این
طلسم واقعاً ابتدایی بود. از سال دوم تحصیلش تا به حال هیچ وقت در انجام آن مشکلی نداشت اما حالا...
به یاد مشکلی افتاد که چند روز پیش موقع روشن کردن بخاری برایش پیش آمده بود... چه بلایی داشت بر
سرش میامد ؟
:88888888
دو روز بعد برای سیریوس روزهای هولناکی بود. مرد جوان بعد از بارها تلاش موفق به اجرای طلسم احضار حوله اش در حمام شد که آنهم در وسط راه و خیلی ناگهانی حوله را بر زمین انداخت. بعد از آن تلاش کرد تی شرتش را اتو بزند اما تنها آنرا به آتش کشید. روشن کردن اجاق آشپزخانه با شکست کامل روبرو شد و بعد از آن سنگ
تمام گذاشت و هنگام گرم کردن قهوه، قوری را منفجر کرد.
از آنجا که هیچ کدام از این کارها را جلوی چشم دیگران انجام نداده بود. وانمود کرد که چوبدستی اش را در اتاق خواب جا گذاشته. برای اتوی تی شرتش از طلسم اشتباهی استفاده کرده، فراموش کرده اجاق آشپزخانه را روشن کند و قوری از دستش بر زمین افتاده چرا که سرانجام بعد از ده بار تلاش موفق شد با طلسم ریپارو آن را ترمیم کند. از آنجا که هری او را از شرکت در حملات محفل منع کرده بود سیریوس بیش از قبل از دستش
عصبانی بود و چیزی را با او در میان نگذاشت.
در دو روز بعد اوضاع بدتر و بدتر میشد. هیچ کدام از طلسمهای سیریوس کار نمیکرد یا اگر کار میکرد بیش از حد قدرتمند عمل میکرد و خرابی به بار می آورد. مرد جوان پس از شنیدن حدسهای یکی از شفا دهنده های سنت مانگو درباره ی بیماری نادری که ممکن بود گرفته باشد به این نتیجه رسید که علاقه ای به در میان گذاشتن مسئله با خانواده اش ندارد. بنابراین به اتاقش پناه برد و خودش را در آنجا زندانی کرد. با کسی حرف نمیزد و کسی جرات حرف زدن با او را نداشت. ای حوصله و بد اخلاق شده بود. هیچ کس جرات نداشت به او
۹۷۴ ۲
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
نزدیک شود. حتی یکبار چنان برسر سلینا فریاد کشیده بود که دختر جوان بعد از چند بار تلاش برای حرف زدن با اوسرانجام با گریه آنجا را ترک کرده بود.
هری که فکر میکرد ناراحتی مرد جوان به خاطر عدم قبول درخواستش برای فعالیت در کنار او در ماموریتهای محفل است ترجیح میداد او را به حال خود بگذارد
:{ :: * lis:
خب استیو ... حالا چی میگی؟
استیو چند لحظه با شگفتی به چهره ی مرد روبرویش نگاه کرد. نمیتوانست به این سادگی به او اعتماد کند. به حد کافی از دست جادوگر ها کشیده بود. از همه ی اینها گذشته او هکتور واتسون را سالها بود که میشناخت. اگرچه این چند روزه بودن در خانه ی او راحت ترین روزهای استیو در چهار - پنج سال اخیر بود اما آنقدر به جادوگرها بی اعتماد بود که نمیتوانست تغیییر رفتار او را باور کند. این نمیتوانست او را قانع کند. در سمت دیگر
میز، دو مهمان هکتور ای صبرانه به او نگاه میکردند. یکی مرد بوری کده دراکو خوانده میشد و دیگری سام، مردی بود که به عذاب چندین ساله ی او خاتمه داده بود. با این حالی دوستی اش با هکتور، برای بدگمانی مرد جوان کفایت میکرد. هکتور و دراکو کاملاً عصبی بودند اگر مرد جوان قانع نمیشد نقشه های آنها نقش بر آب
مس شد.
سرانجام صبر دراکو لبریز شد با خشم رو به پسر جوان کرد: ببین بچه ... فکر نکن ما وقتمون رو از سر راه آوردیم. همین الان میتونم به زور هر چی میخوام از زیر زبونت بکشم.
- کافیه در اکوا داری بیشتر میترسونیش
مردی که سام نام داشت با فریاد اینرا گفت و نگاه خشمگینش مو را بر اندام استیو راست کرد. به نظر میرسید که دراکو و حتی هکتور واتسون از او اطاعت میکنند. هری به آرامی رو به مرد جوان کرد: استیو! چطوری میتونم
اون جهنم گیر افتادن... اما برای اینکار ... تو هم باید به ما کمک کنی.
استیو با ناباوری به چهره ی روبرویش نگاه کرد. مدتها بود که کسی اینطور با محبت با او صحبت نکرده بود. اما این نمیتوانست حقیقتی را که داشت با چشم خودش میدید تغییر دهد. تمام شجاعتش را جمع کرد و به چوبدستی دراکو در روی میز اشاره کرد: اما... شماها... جادوگرین...
۳ و ۹۷۴
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
دراکو خنده ای عصبی کرد: چشم بسته غیب گفتی... معلومه که جادوگریم. باید جادوگر باشیم تا از پس اونا بر بیایم دیگه.
هری کامل کرد: میدونم چه حسی به جادوگرا داری اما باور کن همه ی جادوگرا بد نیستن.
استیو نگاه هراسانی به هکتور کرد. هری در نگاه او ترسی و وحشتش را احساسی میکرد: هکتور! تو چیکار کردی؟
این بچه واقعاً ازت وحشت داره
با اینکه بار اولی نبود که ذهن استیو خوانده میشد اما او نتوانست حیرتش را پنهان کند. هر بار اسنیپ به افکار او سر میکشید عمداً درد زیادی ایجاد میکرد اما این بار حتی حضور جادوگر را در ذهنش احساس نکرده بود: برای چی دارید با من بازی میکنین؟ خواهش میکنم ... منو بر گردونین قربان... میخوام پیش اربابم برگردم
- جدی؟ میخوای بری پیش اون قاتل آشغال عوضی؟ باشه...
دراکو با خشم رو به هکتور کرد و ادامه داد: مثل اینکه نوکری اون اسنیپ عوضی بهشساخته ... باشه... ذهنشو
خالی کن، حافظه شو اصلاح کن و بفرستش بره تا آخر عمر نوکری اسنیپ روبکنه. من نمیفهمم چرا ما باید برای مشنگها خودمون رو به خطر بندازیم؟ نصف محفل ققنوس تو وزارت خونه مردن بس نیست ؟
برای چند لحظه سکوتی طولانی در اتاق حاکم شد. قبل از اینکه هری یا هکتور حرفی بزنند صدای حیرت زده ی استیو سکوت اتاق را در هم شکست: محفل ققنوسا
تمام تلاشش این بود که تا حد امکان در مسیر دید ولدمورت قرار نگیرد. چند متر آن طرفتر اسنیپ مشغول
شده ؟
اسنیپ با لحنی که هراسان به نظر میرسید پاسخ داد: نمیدونم ارباب... وقتی من رسیدم هر سه تاشون رو برده بودن ... نمیفهمم چطور از اون جادوهای دفاعی عبور کردن...
- نمیفهمی؟ معلومه که نمیفهمی... هنوز سه روز نشده که اون شکلبوت احمق دوتا از بهترین افراد منو کشته.
باید بشنوم که اندرسون رو اعدام کردن. بعدش ماجرای ساچت و حالا هم نوبت این یکیه...
اسنیپ با وحشت نگاهی به اربابش کرد. در این موقعیت به صلاحش بود که حرفی نزند.
۷۴۶ || :
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
ولدمورت ادامه داد: فکر میکردم بعد از دامبلدور دیگه مزاحمی ندارم... اما اون برادر احمقش جلوی من قد علم کرد. بعدشم اون فلامل عوضی،... فکر میکردم با خلاص شدن از شر اون دیگه کار این مزاحمات مومه... ولی اینجور
که بوشی میاد افراد دامبلدور هنوزم میخوان بجنگن...
خشمش را با لگدی به شکم استیو که با حالتی سجده وار گوشه سالن کز کرده بود خالی کرد.
:{ :: * lis:
در خانه ی پاتر ها اوضاع برای همه تقریباً به وضع سابق بازگشته بود یا شاید تقریباً برای همه. هنوز یک نفر بود که با لجبازی تلاش میکرد از سرنوشتش فرار کند. علیرغم اینکه سیریوس هنوز هم با کسی حرف نمیزد و به شدت گرفته بود همینکه گاهی از اتاقش خارج میشد برای هری کفایت میکرد. اگرچه او اکثر این زمانها را در گوشه ای کز میکرد و به شدت در فکر فرو میرفت و در تمام مدت مراقب بود که کسی قصد نفوذ به افکارش را نداشته باشد سیریوس حالا دیگر تقریباً قادر به اجرای هیچ طلسمی نبود چیزی که مسلم بود این بود که او دیگر یک جادوگر نبود و اگر چه این خیلی سخت بود اما باید به وضعیت جدیدش عادت میکرد و تنها چیزی که در
این شرایط نمیتوانست تحمل کند تصور نگاه دلسوزانه ی دیگران بود.
چند روز اخیر برای هری آنقدر پر دردسر بود که حاضر نبود به آن فکر کند چرا که هنوز راهی نیافته بود. از
طرفی درگیر رفت و آمد به خانه ی هکتور بود و از طرف دیگر مجبور شده بود در عرض سه روز در شش درگیری با مرگخوارها شرکت داشته باشد که حملاتشان را به مناطق مشنگ نشین از سر گرفته بودند. این اواخر تقریباً پا به پای رون و هرمیون در وزارت خانه کار میکرد اگرچه خیلی جدی به پیشنهاد رون برای استخدام شدن در وزارت خانه جواب منفی داده بود اما خیلی بیشتر از خود او کار میکرد و همین باعث میشد که بچه ها
اکثر وقتشان را تنها باشند.
سه روزی بود که مالی ویزلی به خانه اش بازگشته بود اما از زمانیکه از رون شنیده بود که نوه ی جوانش خیلی
جدی رژیم اجباری منع غذا را روی خودش اجرا میکند روزی دو بار به بچه ها سر میزد و در آن زمان بازور هم که شده سیریوس را مجبور میکرد چند لقمه ای غذا بخورد کاری که از عهده ی هری و نانسی خارج بود.
سر میز شام هری نگاهی به نانسی کرد: سیریوس هنوز تو اتاقه؟
- بله سام... نمیدونم داره چیکار میکنه... خیلی کم حرف و عصبی شده من واقعاً نگرانشم... ظهر هم ناهار نخورده
رابرت به آرامی زمزمه کرد: به نظر من خیلی مشکوکه
تا ۷
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
این چیزی بود که هری را هم نگران میکرد. پسر جوانش به نحو عجیبی گوشه گیر و پرخاش گر شده بود. اگرچه هری بعد از یک صحبت مفصل با او میدانست که خشم سیریوس نسبت به او کاملاً فروکش کرده اما نمیتوانست برای آنچه که در تنها ورود موفقش به ذهن مرد جوان در ذهن سیریوس خوانده بود و از قبل هم حدس آن را
زده بود کاری کند بهتر دیده بود در این مدت او را به خوش واگذارد. اما مسئله نگران کننده چیز دیگری بود.
برای اولین بار در طول زندگی اش سیریوس کاملا از رابرت و نانسی بریده بود و همین شب قبل در یک درگیری با خشونت تمام رابطه اش با سلینا را تمام شده اعلام کرده و دختر جوان را با گریه به خانه شان فرستاده بود. اما هیچ کدام از اینها به اندازه ی آخرین گزارش چارلی هری را نگران نمیکرد. به گفته ی چارلی جاسوسان محفل خبر داده بودند که ولدمورت در به در به دنبال کسی که در وزارت خانه به او صدمه زده بود میگردد و او چون فکر میکرد هری این کار را کرده به او هشدار داده بود. در این فکر بود که صدای فریاد سیریوس از طبقه ی بالا
به گوشش رسید.
هر سه نفر هراسان از سر میز بلند شدند. هری جلوتر از نانسی و رابرت به سرعت از پله ها بالا دوید. با یک طلسم در قفل شده ی اتاق را در هم شکست و در نهایت حیرت مرد جوان را در حالی پیدا کرد که روی زمین افتاده بود و با دو دست شکمش را فشار میداد که خون از آن به شدت بیرون میزد. کف اتاق را خون برداشته
بود.
- سیریوس !
هری وحشت زده خودش را به او رساند. بی توجه به فریادهای هراسان نانسی غر زد: چه بلایی سر خودت آوردی؟... رابرت... ممکنه نانسی رو ببری بیرون؟ بعدش بیا به من کمک کن این کله شق رو نگه دار
رابرت با گیجی به منظره ی روبرویش خیره شده بود هری مجبور شد فریاد بزند: نشنیدی چی گفتیم؟
دو دقیقه بعد جای زخم سیریوس بسته شده بود و نانسی سرانجام آرام گرفته بود اما حالا هری فریاد میزد: چه
جوری این بلارو سر خودت آوردی؟
مرد جوان که از شدت خونریزی ضعف کرده بود پاسخ داد: طلسمم پس زد... فکر نمیکردم اینطوری بشه!
- فکر نمیکردی؟ میخواستی خودتو بکشی؟
قبل از اینکه سیریوس پاسخی بدهد صدای چندین آپارات از بیرون خانه به گوش رسید. رابرت به سرعت به پشت پنجره دوید. نگاهی به بیرون کرد و با دیدن سی، چهل شنل پوش نقابدار فرید کشید: سام! مرگخوارا اینجان
۹۷۴ || ||
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری از روی دریاچه ی خون سیریوس پرید و زودتر از نانسی به پشت پنجره رسید. نگاه سریعی به بیرون انداخت و بعد چشمش به نانسی و رابرت افتاد که چوبدستی هایشان را در آورده بودند: چوبدستی هاتون رو
غلاف کنین باید از اینجا بریم.
- ولی سام !
- رو حرف من حرف نزن نانسی مگه اینکه بخواین سه تایی با همه شون درگیر بشیم. باید از اینجا بریم هر چی که لازم دارین بردارین، معلوم نیست کی بتونین بر گردین،
بلافاصله سه چهار طلسم رنگارنگ را به اطراف روانه کرد و به سمت دختر و پسر جوان برگشت که همچنان بی حرکت سر جایشان ایستاده بودند: نشنیدین چی گفتم؟
- اما آخه... طلسمهای اینجا خیلی قویه... فکر نمیکنم بتونن بیان تو
هری آهی کشید: جوونای کله شق... اگه اونا بخوان بیان تو راحت تر از اونی که فکرشو بکنی این کارو میکنن. یکی از بهترین دوستای من همینجوری جونشو از دست داد. برین دیگه زود باشین
هری علاقه ای به فکر کردن به ماجرای سارا نداشت او ولدمورت را به خوبی میشناخت. باید میدانست که دیر یا زود مرگخوارها پیدایشان میشود.
کمتر از دو دقیقه بعد زمانی که رابرت و نانسی به سرعت به اتاق برگشتند هری آهسته چوبدستی اش را
حرکتی داد و کتابی را در دستش ظاهر کرد. نوک چوبدستی را به کتاب نزدیک کرد: پورتسی
زمین کنار او زانو زد: بیاین بچه ها... داستاتون رو روی کتاب بدارین. با شماره ی سه... یک دو سه
درست قبل از حرکت صدای انفجار مانندی از بیرون خبر از فروپاشی دیواره ی دفاعی خانه داد.
: { :: * sis:
در خانه ی میدان گریمولد تانکس مشغول چیدن میز شام بود. همانطور که بشقابها را به سمت میز میبرد، نگاهی به حیاط انداخت. درست در همین لحظه نوری درخشید و باعث شد با فریادی بشقابها را بر زمین رها کند. صدای فریاد تانکس به همراه طنین شکستن بشقابها باعث شد که ریموس با چوبدستی کشیده سراسیمه خودش را به آشپزخانه برساند. در اولین نگاه همسرش را دید که با رنگی پریده دستش را روی قفسه ی سینه
اش فشار میداد: دورا! چه خبره؟
۷۹۷
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
تانکس با دست لرزان از پنجره به حیاط کوچک خانه که در دید ریموس نبود اشاره کرد که در آن لحظه هری، به همراه بچه ها در آن ظاهر شده بود. هر چهار نفر به دلیل وضعیت خاصی که در استفاده از رمز تاز به حالت
نشسته داشتند روی زمین افتاده بودند. زن و مرد نگران به سرعت خود را به حیاط رساندند.
سلام مامان...
صدای نفسهای تند تانکس به هری میگفت که باعث وحشت او شده بدون اینکه سرش را بلند کند همانطور که مشغول بررسی وضعیت سیریوس بود توضیح داد: معذرت میخوام که سر زده اومدیم تانکس، اوضاع اضطراری
بود.
ریموس به سرعت خودش را به هری رساند: چه اتفاقی افتاده؟
رابرت با هیجان پاسخ داد: مرگخوارا ریختن تو قرارگاه
- اوه مرلین ... ببینم شماها حالتون خوبه؟
- ما خوبیم مامان... سام قبل از اینکه مرگخوارا بیان تو آوردمون اینجا...
جمله ی آخر را با دلخوری اضافه کرد. به نظر میرسید که دلش برای یک درگیری کوچک تنگ شده.
تانکس همچنان طوری به رابرت نگاه میکرد که گویا میکوشید ایرادی در او پیدا کند. سرانجام زمانی که قانع شد که پسرش مشکلی ندارد به طرف سیریوس برگشت که لباسش هنوز از خون سرخ بود: پس کی این بلارو سر استعبیر بوندس آورده؟
هری همانطور که سیریوس را درازکشی روی زمین نگه میداشت پاسخ داد: موقع تمرین طلسمش پس زده. تانکس ممکنه یه مقداری معجون ضد درد به من بدی؟
و زمانیکه تانکس که به سرعت به سمت آشپزخانه میدوید به حد کافی از او دور شد رو به ریموس زمزمه کرد:
میشه محفل رو در جریان قرار بدی؟ بگو امنیت خونه هاشون رو بالا ببرن.
نیم ساعت بعد سیریوس در اتاق خواب رابرت که روزگاری متعلق به ریگولاس بلک بود به خواب رفته بود. با
کمک معجون آرامش بخش تانکس، نانسی سرانجام بر اعصابش مسلط شده بود. ریمونسر به سرعت برای هر کسی که میشناخت پیغام خطر فرستاد و به این ترتیب خانه ی دره ی گودریک بار دیگر متروکه شد.
کمی بعد هری و ریموس در اتاق نشیمن قدیمی مشغول بحث بودند: چطوری رد تو پیدا کرده؟
; ۹۴ اره
هلال
حلال حجار
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- نمیدونم ... هرجوری فکرشو میکنم... امکان نداره. من هیچ وقت مرئی اون طرفها ظاهر نمیشم... نمیتونه رد
- شاید ذهن اسنیپ رو خونده؟
هری بی حوصله پاسخ داد: اگه تو به کار هرمیون شک داری من ندارم. نیک میگفت اون بهترینه.
- پسی یعنی ... میگی اون دنبال چیه ؟
ریموس نگران به نظر میرسید هری غرولند کنان جواب داد: این چیزیه که میخوام ازش سر در بیارم.
درست در همین زمان شعله ی آتشی درخشید و صدای ملایمی ورودرون و هرمیون را به خانه اعلام کرد. هر دو نفر به سرعت نگاهی به اطراف کردند و با دیدن هری نفسی از راحتی کشیدند: شماها حالتون خوبه؟
- میبینین که خوبیم ... چه خبر رون؟
- اژیر وزارت خونه خیلی دیر خبر مون کرد تا رسیدیم مرگخوارا رفته بودن. نمیدونی چقدر ترسیدم هری...
مطمئن بودم کد یا بلایی سرتورن اومده...
هری پرسید: طلسم نفرین شده؟
هرمیون به سادگی جواب داد: همون که سارا رو به کشتن داد... آره خودشه... تا وقتی پیغامت به دستمون رسید
ده دفعه مردم و زنده شدم.
- اینبار کار کی بوده؟
- اون اسنیپ عوضی باهاشون بوده و ساچت. نمی دونستم از این عرضه ها هم داره
- به نظر من که اسنیپ بعد از گند کاری تو وزارت خونه دستور مستقیم داشته وگرنه جرات این کارها رو نداره
رون تایید کرد: اینبار دیگه کارش تمومه از دست ما شاید در بره اما از زیر نفرین در برو نیست
- ببینم بچه ها کجان ؟
- حالشون خوبه و بالا خوابیدن... حالا بیاین اینجا... ما سه تا هنوز همدیگه رو داریم. یه چیزایی هست که باید
بهتون بگم.
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
ساعت یازده شب بود که هکتور به ورودی شهر ممنوعه رسید. هنوز منظور سام را متوجه نشده بود: برو ببین ولدمورت در چه حالیه
در هر حال باز هم مجبور بود اراجیفی راجع به هویت ریچاردسون تحویل او بدهد به آرامی دستش را تا بالای نشان شوم در دیواره ی شهر فرو برد. به محض تماس نشان با دیوار، نوری درخشید و او اجازه ی ورود پیدا کرد.
منظره ای از تاریکی مطلق روبرویش بود. چشم اندازی که هر بار از سختی کارش درمانده میشد با نگاهی به آن نیرویش را پس میگرفت. هرچه جلوتر میرفت آلونکهایی را میدید که صاحبان آن ساعتها قبل به سر کار خود بازگشته بودند. مردم بیگناهی که خونشان تضمین امنیت جادوگران بود. از همان جا میتوانست آتش بزرگی را بر فراز برج بزرگ ببیند ... با درد چشمانش را بر هم فشرد. یک فشار نفس گیر و لحظه ای بعد جلوی عمارت
اربابی باشکوهی قرار داشت که ولدمورت در آن زندگی میکرد.
::: 8 833 288 33
زمانی که هکتور اجازه ی ورود به حضور ولدمورت را پیدا کرد تقریبا نیمه شب شده بود. ولدمورت روی صندلیش نشسته بود و با چشمان سرخش به مردی که روبرویش روی زمین زانو زده بود نگاه میکرد. هکتور از
پشت سر نیزه ی دست راست ساچت را دید و بی اختیار پوزخندی بر لبش شکل گرفت. صدای سرد ولدمورت بر جا میخکوبش کرد: که فرار کردن؟ این اصلاً خوب نیست ساچت
مرگخوار یک دست وحشت زده تعظیم دیگری کرد: سرورم من تلاشم رو کردم اما اون یار و غیر قابل کنترله. قبل از اینکه جادوهای دفاعی رو باطل کنیم از اونجا رفته بودن...
- واقعأ؟ که رفته بودن! تو با سی تا مرگخوار رفتی اونجا که فقط یه پسر بچه رو برای من بیاری و حالا میگی که
اون از وسط شماها در رفته؟
چشمهای ولدمورت از خشم میدرخشید. ساچت به سرعت پاسخ داد: ارباب باور کنین من نمیدونم چطوری... به
محض اینکه رسیبدیدم تو خونه اونجا رو خالی کرده بو در...
- کافیها
فریاد ولدمورت مرگخوار را واردار به سکوت کرد. هکتور به روشنی چوبدستی او را دید که برای شکنجه کردن ساچت در هوا چرخید و در نهایت تعجب اتفاقی نیوفتاد: پس تو به چه دردی میخوری ساچت؟ نه میتونی برام اطلاعات جمع کنی، نه میتونی درست مبارزه کنی و نه حتی میتونی یه بچه رو بگیری...
۸۹ , ,
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
ولدمورت با خشمی که نسبت به لحظه ای قبل دو برابر شده بود فریاد کشید: گم شو بیرون و اون مردک،... آدامز رو بفرست اینجا... قورا
ساچت معطل نکرد. تعظیمی کرد و به سرعت از در بیرون دوید. به نظر میرسید که ولدمورت حضور هکتور را از
یاد برده. چوبدستی اش را بیرون کشیده بود و تند تند آن را تکان میداد و هکتور متوجه نکته ی جدیدی شد.
:{ :: * lis:
از عمارت ولدمورت خارج شد. ذهنش هنوز در آنچه که دبلد بود دست و پا میزد. او بارها و بارها قدرت
جادوهای لرد سیاه را دیده بود. این مدل جادو کردن نمیتوانست کار او باشد. فکرش هنوز حول و حوش این ماجر
میچرخید که یک نفر از پشت سر صدایش کرد: هکتور!
- اینجا چیکار میکنی؟
- گزارش میدم... تو چرا اینجوری شدی...
اسنیپ خسته به نظر میرسید. چشمهایش سرخ و پف آلود بود. به نظر لاغر شده بود. شنل مشکی بلندی که به تن داشت برعکس همیشه کمی خاک آلود بود. پشت سر او پسر نوجوان شانزده، هفده ساله ای ایستاده بود که
تشت بزرگی پر از زالوی زنده را حمل میکرد. نسبتا قد کوتاه بود با موهای کدر قهوه ای و چشمانی تیره. لباس سرخی که به تن داشت هکتور را قانع کرد که به خدمتکار جدید اسنیپ نگاه میکند. زیر چشمان مرد جوان گود
رفته بود و به خستگی اربابش به نظر میرسید.
- به نظر خیلی گرفتار میایی. میبینم که لرد سیاه دستیار جدیدی بهت داده
اسنیپ با بی خیالی شانه ای بالا انداخت: خب آره... یکی از خدمتکارام هفته ی پیش رفت تو تونل اژدها...
هکتور با درد چشمانش را بست. چه چیز میتوانست یک انسان را آنقدر رنج دهد که با پای خودش به استقبال چنین مرگی برود.
- از ماموریتت چه خبر؟ کاری هم از پیش بردی؟
دو جادوگر در حالیکه پسر نوجوان به دنبالشان حرکت میکرد در خیابان به راه افتادند از کنار یک ردیف درخت گذشتند. مشنگ ژنده پوشی که مشغول مرتب کردن شاخه های درختان بود با دیدن دو جادوگر از سر راه کنار
; ۸ - ۱ المرح خان حال
سNS
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هکتور نگاهش را از مرد بینوا برداشت: بد نیست در واقع به نتایجی رسیدم. تو چی؟ به نظر میرسه بیشتر از همیشه گرفتاری؟
اسنیپ سری تکان داد: لرد سیاه ازم خواسته یه معجون خاصی رو درست کنم. تهیه ی موادش یه کم پر دردسر بود. اما تقریبا همه شو تهیه کردم. فقط منتظرم این ساچت بیشعور کارشو تموم کنه.
- ساچت؟ همون موقع پیش ارباب بود. لرد سیاه اصلاً از کارش راضی نبود. میگفت هدفش فرار کرده
اسنیپ پوزخند خشمگینی زد: احمق بی دست و پا... شکلبوت باید به جای دست، سرش رو میبرید. من طلسم نفرین شده رو اجرا کردم ولی دیگه نیرویی برام نمونده بود تا تو حمله شرکت کنم
- تو واقعاً از این طلسم استفاده کردی مگه دیوونه شدی؟
- از تو انتظار نداشتم هکتور، تو که به این مزخرفات اعتقاد نداری در هر حال دستور مستقیم از ارباب بود
- بهت پیشنهاد میکنم تو این روزا باعث عصبانیت لرد سیاه نشی چون زیاد عاقبت خوبی نداره
- حق با توئه
بعد رو به خدمتکارش کرد و ادامه داد: ظاهراً حالا حالا ها باید این برنامه ی تغذیه ی حشرات رو ادامه بدیم.
بی هیچ دلیلی هکتور متوجه لرزش ناشی از نفرت در پسر جوان شد. با رسیدن به در حیاط خانه ی اسنیپ، دو جادوگر لحظه ای ایستادند. مرگخوار حرکتی به چوبدستی اش داد و چیزی شبیه تیری از آتش را به سمت خانه فرستاد. لحظه ای بعد جوان دیگری که استیو یکی دو بار او را دیده بود از خانه بیرون دوید. این یکی قد بلند بود با اندامی چهارشانه و صورتی رنگ و رو رفته. با دیدن اربابش به سرعت در را باز کرد و تعظیم کنان قدمی به
اسنیپ همانطور که وارد باغ زیبای خانه میشد پرسید: آوردیشی؟
- بله ارباب... او ناهاش
هکتور سرش را برگرداند و مرد دیگری را دید که با ترس ولرز گوشه ی حیاط ایستاده بود. سی و دو سه ساله به
نظر میرسید و لباس سبز کارگرهای مزرعه را به تن داشت.
اسنیپ بدون در نظر گرفتن چهره ی رقت بار روبرویش رو به خدمتکارش دستور داد: پس معطل چی هستی؟ شروع کن دیگه؟
۸ ، ۲
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
بلافاصله حرکتی به چوبدستی اش داد. خدمتکار قد بلند برای انجام دستور اربابش جلو دوید. با مهارتی که نشان میداد قبلا بارها این کار را انجام داده، وان سنگی بزرگی که همان لحظه درست جلوی مشنگ مزرعه دار ظاهر شده بود را با یک لایه از بزرگهای پهنی که در گوشه ی حیاط آفتاب میخورد پوشاند. بعد از آن به سراغ بطری بزرگی در کنار بزرگها رفت که چیزی شبیه یک خمیر کرم رنگ را در خود داشت. با بیشترین سرعت ممکن خمیر را روی برگها ریخت و آنرا پهن کرد. بعد از آن با حالتی گنهکارانه به سمت مشنگ مزرعه دار چرخید و با
صدایی که به زور در می آمد به اودستور داد: لباساتو در بیار و بروتوی وان
مرد مشنگ نگران به نظر میرسید. اگرچه او نمیدانست که چه در پیش رو دارد اما مطمئن بود که از عاقبت این کار چندان خوشش نمی آید: خواهش میکنم... این کار و نکنین.
خدمتکار اسنیپ منزجر به نظر میرسید. هکتور نمیدانست چه کاری از او خواسته شده اما این سر باز زدن از دستور عاقبت خوبی نداشت.
همانطور که انتظار میرفت اسنیپ خیلی زود به این تعلل واکنش نشان داد: هی تو... کارت رو شروع میکنی یا میخوای خودت رو بفرستم توی وان؟
این جمله کار خودش را کرد. خدمتکار جوان که به خوبی میدانست که اربابش با کسی شوخی ندارد با حرکتی
لباسهای مرد را پاره کرد و او را به درون وان فرستاد. فکر هکتور هراسان روی حرکت بعدی اسنیپ میچرخید. زمانی که با اشاره ی اسنیپ خدمتکار دوم از پشت سرش جلو رفت و ظرف بزرگ زالو ها را درون وان خالی کرد تقریباً میخواست فریاد بزند.
مشنگ بینوا فریادی از تنفر کشید و شروع به تقلا کرد تا خود را از این وضعیت برهاند و دو خدمتکار با تلاشی شگرف مانع از فرار او میشدند. سرانجام اسنیپ با تنبلی حرکتی به چوبدستی اش داد: پتروفیکوس توتالوس
بدن مرد در درون وان آرام گرفت و تنها با چشمانی هراسان به صدها کرم سیاهی نگاه میکرد که از سر و کولش بالا میرفتند و روی بدن برهنه اش میلو لیدند تا با خون او شکم خود را سیر کنند.
اسنیپ رو به خدمتکارانش دستور داد: تا زالوها خودشون از بدنش جدا نشدن نذارین بیاد بیرون، بعدش زالوها رو بریزین تو تشت و خمیر رو هم دوباره تو آفتاب خشک کنید وای به حالتون اگه مثل دفعه ی قبل خرابش کنین.
این رو هم بفرستید سر کارش،
- بله ارباب.
| ۹۹۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
دو جوان با هم بالای تشت ایستاده بودند و با نفرت به منظره ی پیش رویشان نگاه میکردند. در چند روز اخیر هنوز به این صحنه عادت نکرده بودند. آنها دستور داشتند که هر روز در همان ساعت یکی از برده های مزرعه دار را که اسنیپ انتخاب میکرد به آنجا بیاورند تا با خون او زالوها را تغذیه کنند.
اسنیپ رو به همکارش کرد: بیا بریم تو هکتور... یه قهوه رو مهمون من باشی.
این حرف اسنیپ کافی بود تا خدمتکار قد بلند برای تهیه ی قهوه به داخل خانه بدود. هکتور برای آخرین بار با انزجار نگاهی به درون وان انداخت حالازالو هاروی بدن مرد به هر جا که میتوانستند چسبیده بودند و به سرعت مشغول مکیدن خون او بودند. به نظرش رسید که این زالوها خیلی بزرگتر از زالوهایی هستند که در تمام عمرش
دیدل ۵ ...
کمی بعد وقتی که دو جادوگر روبروی شومینه نشسته بودند هکتور حرفش را زد: صحنه ی ناجوری بود
- میدونم. من معمولا برای معجونهام این طور از زالو استفاده نمیکنم اما خب این دستور العمل لرد سیاهه. میگه
اینطوری اثرش بیشتره.
- نمیتونی یه غذای دیگه براشون پیدا کنی؟ خون آدم...
اسنیپ پاهایش را روی هم انداخت: نه نمیشه. اینها زالوهای خون خوار استوایی هستن. پرورششون واقعاً کار سختیه... فقط دو هفته سی که از تولد شون میگذره. هفته ی اول رو با خون اژدها تغذیه شون کردم اما حالا دیگه بالغ شدن و تا قبل از تخم گذاری باید غذاشون رو مستقیما از بدن طعمه بمکن، برای اطمینان باید خودم منبع تغذیه شون رو انتخاب کنم. مجبورم هر روز تا اون سگ دونی بیرون دروازه بر م. تا بتونم اونا رو برای معجون زنده نگه دارم. تازمان که اون ساچت ابله تو کارش موفق نشده باید این زالوها رو زنده و تازه نگه دارم. چون به محض
اینکه اولین تخم گذاریشون رو انجام بدن باید کارم رو شروع کنم و اگه تا اون موقع ساچت با دست پر بر نگرده
باید همه ی این کارها رو از اول انجام بدم.
- ساچت ؟ ماموریت اون چه ربطی به تو داره؟
اسنیپ مختصر پاسخ داد: ماده ی اولیه ی معجون من چیزیه که ساچت باید بیاره.
- چیزی؟
- یا در واقع کسی
- اما آخه چرا؟ این زالوها به چه درد تو میخورن؟
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- خوب اونا... با یه قدرت خارق العاده خون رو بیرون میکشن. وقتی که شکمشون کاملا پره بهترین زمان برای ریختن اونا توی معجونه و بهتره که این خون همون خونی باشه که قراره معجون روش استفاده بشه... فقط
امیدوارم مجبور نشم همه ی این کارها رو از اول انجام بدم.
به نظر میرسید که انگلی برای او مهمتر از میزبان است. با این وجود هکتور نمیتوانست بیشتر از این در این زمینه کنجکاوی کند. در این فکر بود که به نحو دیگری به موضوع نزدیک شود که اینبار اسنیپ بحث را در دست
گرفت: راستی از اون پسره... استیو چه خبر؟ از شی راضی هستی؟
هکتور که از این تغییر بحث چندان خوشش نمیآمد چهره در هم کشید ولی اسنیپ این مسئله را به حساب
ناراحتی او از دست استیو گذاشت: پس به دردات نخورده... گفته بودم زیادی دردسر سازه.
- واقعیتش رو بخوای سوروس... یکی دوبار بدجوری تنبیهش کردم. اما الان دیگه حد خودشو میدونه.
- پس مشکل چیه ؟
پاشو سر هم کنم. البته اگه تو بخوای میتونم دوباره به وضع قبلی درش بیارم.
- نه... ولش کن. فکر کنم به حد کافی مجازات شده. خیلی وقته که هوس فرار به سرش نزده... حالا که حرفش
- چطور مگاه ؟
هکتور نگران شده بود آنها هنوز در کارشان پیشرفت چندانی نکرده بودند.
اسنیپ فنجان قهوه را از سینی ای که خدمتکارش جلویش گرفته بود برداشت: خب راستش این معتجورن لرد سیاه یه کم زیادی پردردسره. این ایله چیز زیادی از معجون سازی نمیدونه؛ و اون یکی... هنوزم سر کشی میکنه. حداقل پسره یه چیزایی یاد گرفته.
هکتور علیرغم میل باطنی اش پاسخ داد: اگه تو بخوای همین حالا برات پسشی میارم.
- اوه نه هکتور... عجله ای در کار نیست. اینجور که بوش میاد ساچت حالا حالا ها باید دنبال هدفش بگرده. فکر
کنم تا اون موقع پسره بتونه پیش تو بمونه.
ت - ۸
جم
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
نیم ساعت بعد زمانی که هکتور از خانه ی اسنیپ خارج میشد چشمش به مشنگ بینوا افتاد که با ضعف وستی از درون وان خارج میشد. صورتش بی رنگ بود. به نظر میرسید که زالوها بیشتر خونش را مکیده باشند و در آن
لحظه تلاش میکرد لباسهای پاره شده اش را بپوشد.
به سرعت به بیرون شهر ممنوعه رفت و در آنجا بعد از عبور از دیواره ی جادویی دو پیغام پیاپی برای
: { :: :3 :3:3
پیغام هکتور، دراکو را در فکر فرو برد. او حالا میدانست که فرصت چندانی ندارند. باید فکری میکرد تا بدون دردسر استیو را وادار به همکاری کند. اما خیلی خوب میدانست که مرد جوان به این سادگی به یک جادوگر اعتماد نمیکند نه... یک جادوگر نمیتوانست استیو را قانع کند. باید این کار را به شخصی دیگری میسپرد. اما چه
کسی ؟
فرد مورد نظر همان موقع وارد نشیمن شد: صبح بخیر آقای مالفوی
کیت یک پیراهن خواب آبی پوشیده بود و موهای بلندش صورتش را احاطه کرده بود. برای اولین بار در چند روز اخیر دراکو از دیدن دختر جوان خوشحال شد: صبح بخیر...
زمانی که پرستار جوان روبروی دراکو بر سر میز صبحانه نشست مرد جادوگر بیشتر از چند روز گذشته مهربان به نظر میرسید هنوز صبحانه شان را کامل نخورده بودند که دراکو دیگر طاقت نیاورد: ببینم کیت... فکر میکنی بتونی یه کمکی به من و دوستانم بکنی؟
کیت لحظه ای با تردید مرد روبرویش را برانداز کرد: کمک ؟
- راستشو بخوای ما مشکلاتی داریم که فکر میکنم فقط به دست تو حل میشه
- به دست من؟ فکر میکردم جادوگرا از پس هر کاری بر میان
دراکو چهارده اش را در هم کشید: مسلمه که بر میایم اما در این یه مورد دوستان من اصرار دارن که جادویی در کار نباشه.
- و تو میخوای من چیکار کنم؟
- فقط با من بیا و کمکم کن یه نفر رو قانع کنم
 
________________
سS
از:
فدرال
حلال حجار
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
: { { :: *
نیم ساعت طول کشیده بود تا دراکو همه ی آنچه را که لازم میدانست برای کیت شرح دهد. بعد از وحشت اولیه دختر جوان به خوبی قانع شد که میزبانش به کمک او نیاز دارد. او قبلا جادوگرهای خوب را دیده بود و یک بار طعم گرفتاری در دست یک جادوگر سیاه را چشیده بود. واضح بود که نمیتوانست از مقابل چنین چیزی بی تفاوت بگذرد. بنابراین به طبقه بالا رفت. لباسهایش را با یک پولیور از جنس خز و کلاهی زمستانی عوض کرد و همراه دراکو از خانه بیرون زد. قبل از اینکه از درون خانه خارج شوند میزبانش را دید که چوبدستی اش را به حالت آماده در آستینش پنهان میکند.
دراکو نگاه سریعی به اطراف انداخت و توضیح داد: گوش کن چی میگم کیت... از من فاصله نگیر. اگه احساس خطر کردی بلافاصله دست چپ منو محکم بگیرد... و اگه بهمون حمله شد از من جدا نشو
- هاگی ... چه خبره مگاه ؟
دراکو خنده ای کرد: فقط دارم هشدار میدم تو الان جزو تیم مبارزه با مرگخوارانی...
کمی که از خانه دور شدند دراکو به گوشه ی دنجی در باریکی پیچ نزدیکترین اشاره کرد: از این طرف... اونجا حسابی خارج از دیده. خوبه. حالا دست منو بگیر...
کیت به اجبار بازوی دراکو را گرفت. دراکو اعتراض کرد: نمیخوایم بریم قدم بزنیم. برای اینکه یه وقت تیکه نشی
با وجود اینکه کیت منظور همراهش را از تکه شدن درک نمیکرد اما لحن دراکو او را قانع کرد که دستش را محکم تر بگیرد. لحظه ای بعد فشار شدیدی را احساس کرد و نفسش بند آمد. زمانیکه چشمانش را باز کرد اثری از کوچه و خیابانی که لحظه ای قبلی در آن بودند نبود. حالا در یک محله ی قدیمی قرار داشتند: تو چطور این
کارو کردی؟
دراکو مختصر پاسخ داد: اینو میگن آپارات. یه جور جا به جایی سریع... برای توضیح دادن وقت ندارم. این طرفها زیاد امن نیست. بذار ببینم سیلا کدورا
بازگشت و در برابر نگاه حیران کیت جلوی او متوقف شد مرد جادوگر لبخندی از رضایت زد: بیا بریم.
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
دست کیت را گرفت و او را از میان کوچه های تنگ و باریک عبور داد. زمانی که دراکو مستقیم به سمت دیوار میرفت کیت ناگهان متوقف شد: چیکار میکنی؟
- فقط بیا
تا آن روز کیت چیزهای عجیب زیادی دیده بود اما آن روز عجیب ترین روز تمام زندگیش بود زمانی که به جای برخورد با دیوار از درون آن عبور کرد نگاهش به خانه ی قدیمی ای افتاد که پیش رویش بود. دراکو جلو رفت و دو ضربه به در زد. لحظه ای بعد لای در باز شد و چهره هکتور واتسون از میان آن نمایان شد: بیا تو دراک.
این دیگه کیه؟
- یکی که میتونه استیو رو راضی کنه
- تو مطمئنی که اون موفق میشه؟
- اون یه مشنگه... گده اون نتونه کاری از دست هیچ کس بر نمیاد.
نیم ساعت از زمانی که کیت در اتاق خواب طبقه ی بالا با استیو حرف میزد گذشته بود. دو جادوگر کم کم صبرشان را از دست میدادند. هنوز از هری خبری نشده بود. لحظه ای بعد صدای قدمهایی از سمت پله ها ورود کیت و استیو را به اطلاع آنها رساند. دو مرد مشتاق و منتظر به زن و مرد جوان خیره شدند. استیو هنوز ناباور به
نظر میرسید. کیت زودتر به حرف آمد: استیو قبول کرده که به شما کمک کنه
- این خیلی عالیه
- اما در مقابل چیزهایی میخواد
ب: * :: }} }} }}
پیغام هکتور کمی قبل از صبحانه و درست در حمام به دست هری رسید: باید ببینمت سام. خیلی فوریه...
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
به سرعت دوش گرفت و از حمام بیرون زد. ساعت حدود هفت صبح بود. کارهای زیادی داشت که باید انجام میداد. لباسهایش را عوض کرد و به طبقه ی پایین رفت تا صبحانه ای برای خودش جور کند. خوشبختانه تانکس بیدار بود. با دیدن او لبخندی زد: صبح بخیر سام... زود بیدار شدی.
- صبح بخیر تانکسی... امروز خیلی کار دارم... تا یه ساعت دیگه هم یه قرار فوری دارم.
تانکس به سمت اجاق رفت: در این صورت باید یه صبحانه ی کامل بخوری.
و به سرعت مشغول سرخ کردن سوسیس شد. همزمان با چوبدستی اش اشاره ای به یک کارد کرد تا نانهای روی
میز را برش بزند.
زمانی که هرمیون از اتاق نشیمن بیرون می آمد زن مو بنفش رو به هری کرد و با لحنی صمیمی گفته: فرصت نشد ازت تشکر کنم سام
- تشک ؟
- هرمیون بهم گفت که آشتی دادن رون و مالی کار تو بوده... نمیدونی چقدر بهش احتیاج داشت...
هاشری سکوتی کرد: کار معمومی نبود رژانت همیشه لجباز بوده... ولی هیج کسی رو به اندازه ک مادرش دوست نداره...
تانکس سری تکان داد دیس غذا را روی میز گذاشت و به دلیلی نامعلوم آشپزخانه را ترک کرد تا هری را با هرمیون تنها بگذارد. هری به هرمیون نگاهی کرد. یک کت مشکی و شلواری همرنگ به تن داشت صورتش پر شده بود و موهایش را که حالا تقریباً به شانه اش میرسید با شانه ای به سادگی پشت سرش جمع کرده بود. قبل از اینکه بتواند جلوی خود را بگیرد هری به حرف آمده بود: راستی حالا که حرف رون به میون اومد... جدیدا
رابطه تون بهتر شده نه؟
به نظر میرسید که هرمیون کاملا غافلگیر شده: منظورت چیه ؟
- هیچی منظور خاصی ندارم گفتم شاید... می دونی جدیداً دوباره با هم همکار شدین توهمون اتاق قدیمی...
هرمیون اخمهایش را در هم کشید: چرا رو راست حرفت رو نمیزنی هری؟
- چرا هست... من یه اشتباه رو دو بار انجام نمیدم
هری با پوزخندی گفت: تو همیشه یه بچه میخواستی الان هم با وجود جیمی...
۸۱ ، ۹
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- هری! تو نباید اینطوری فکر کنی
لحن صداییش سرزنش آلود شده بود
هری با همان لحن آرام ادامه داد: هرمیون من درک میکنم که دیگه منو نخوای. رون برای تو گزینه بهتریه اون بچه ی کوچیک داره که می تونین با هم بزرگش کنین من فکر میکنم تو به خاطر منه که تصمیم نمی گیری
- داری اشتباه میکنی، جیمی از این به بعد میره پیش مالی
- اما اگه تو با اون ازدواج کنی برای همیشه مالی تو میشه
- هنوز که اون این درخواست رو نکرده
این حرف هرمیون، هری را بشدت ناراحت کرد ناخودآگاه واکنش نشان داد و موضع گیری کرد: خب که اینطور پس منتظر پیشنهاد شی هان؟ براتون آرزوی موفقیت میکنم.
هرمیون به سرعت تغییر موضع داد: منظورم این نبود سام. ببین فکر میکنم بحث در مورد این موضوع رو بهتره
بزاریمش برای بعد
- ولی من میخوام تکلیفم روشن شه. همین الان تصمیماتو بگیر
هری دستش را به سمت هرمیون دراز کرد: آره یا نه؟
هرمیون نگاهش را به چهره ی مصمم روبرویش کرد و گفت: فقط به خودت فکر نکن به منم فکر کن من به زمان احتیاج دارم
هری لحظه ای تردید کرد سرانجام به حرف آمد: هرمیون یه چیز و بدون، من همیشه به تو فکر میکنم.
هرمیون باعذاب وجدان چشمانش را بر هم فشرد: من ... اینو میدونم هری... اما...
هری تصمیم گرفت بیش از این او را در فشار نگذارد: .... برای من پیغامی نیومده؟ قرار بود رون یه کاری برام
انجام بیل ۵
هرمیون از او کمی فاصله گرفت و پس از لحظه ای چشمانش را باز کرد و جواب داد: خوب شد گفتی... داشت یادم میرفت. صبح زود یه پیغام از دراکو داشتی... پاترونوسش میگفت که تو رو در محل قرار میبینه. رون، جیمی رو برده پیش مالی الان دیگه پیداش میشه... یه نوه ی جدید اونم درست قبل از کریسمس،... حسابی مالی رو سر
حالی میاره... در هر حال گفت بهت بگم امشب چارلی به ماموریت برات داره...
۸۱
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- اوه دیگه جالب شد. ممکنه تا من برمیگردم هوای بچه ها رو داشته باشی؟
هرمیون لبخندی از آسودگی تحویل او داد: البته سام... خیالت راحت باشه.
::: 8 85 83 585 83
ساعت حدود یک ظهر بود که ارنی مک میلان وارد خانه شد. خسته بود و بعد از یک کار خسته کننده اشتهایش حسابی باز شده بود... شنلش را در آورد و آن را روی چوب لباسی آویزان کرد: سلینا... عزیز هم کجایی؟
هیچ جوابی به گوش نرسید. ارنی به سراغ اتاق دخترش رفت. سه ضربه آرام به در زد: لین ... خونه ای؟
صدای دورگه شده ی دخترش از در ور اتاق جواب داد: بله بابا... الان میام
ارنی سری تکان داد بعد از شستن صورتش گرسنگی او را به سمت آشپزخانه کشاند. وارد آشپزخانه شد همانطور که انتظارش را داشت میز نهار چیده شده و آماده بود. نفس عمیقی کشید بوی مرغ سرخ شده اشتهایش را تحریک کرد. لحظه ای بعد سلینا وارد آشپزخانه شد. بلوز وشلوار آبی رنگی پوشیده بود و لبخند کمرنگی بر لب
داشت: دیگه داشتم نگرانتون میشدم.
اگرچه دختر جوان لبخند میزد اما این لبخند نمیتوانست کاری برای چشمان سرخش بکند و آن را از دید پدرش پنهان نماید. سلینا از آن دسته دخترانی بود که حتی پدرش را هم متعجب میکرد. پر شور و پرحرارت، محکم ولی پر احساس و در اکثر موارد بر عکس اخلاقش در حضور پدرش پر حرف. زمانی که پدرش وارد خانه میشد کلمه به کلمه ی اتفاقاتی را که در نبود او افتاده بود برای ارنی تعریف میکرد و معمولا ساعتها با هم حرف میزدند. از دوستانش... نقشه هایش... و هر چیز دیگری که فکر دختر جوان را مشغول میکرد. اما در چند روز گذشته ارنی متوجه تغییراتی در او شده بود. رفتار سلین تغییر عجیبی کرده بود. کم حرف شده بود و اکثر مواقع درفکر بود. اگر چه ارنی بیاد نمی اورد که در تمام زندگی دخترش بیشتر از چند بار اشکهای او را دیده باشد اما حالا چند روزی بود که چشمان سلینا مدام سرخ و پر از رگه های قرمز بود و ارنی مطمئن بود که این موضوع به
پاتر جوان ارتباط دارد.
سلینا بشقاب بزرگ مرغ و پوره ی سیب زمینی را جلوی پدرش روی میز گذاشت و خودش را با ظرفهای تل انبار شده روی میز آشپزخانه سرگرم کرد. در چند روز گذشته تقریبا چیزی نخورده بود و این ارنی را نگران میکرد: تو غذا نمیخوری؟
سلینا لبخندی تصنعی زد: گرسنه نیستم
- اما عزیزم تو دیشب هم شام نخوردی،...
۸۱ ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
سلینا سری تکان داد و به دروغ پاسخ داد: قبل از اینکه شما بیاین یه چیزایی خوردم.
ارنی میدانست که او دروغ میگوید باین حال ترجیح داد راحتش بگذارد خیلی خوب دخترش را میشناخت وقتی زمانش میرسید خودش همه چیز را برای او تعریف میکرد.
زمانی که سلین با ظرفهای کثیف سرگرم بود ارنی بیاد موضوع دیگری افتاد: راستی از پاترها خبری داری؟
سلینا با چوبدستی اش یک دسته بشقاب را به سمت کمد ظرفها فرستاد: نه... چند روزی هست که ازشون بی
ارنی همانطور که تکه ای از مرغش را به دهان میبرد ادامه داد: شنیدم بهشون حمله شده
برای لحظه ای سلینا شکه شد اما ظاهرش را حفظ کرد. او مطمئن بود که دوستانش به خوبی قادر به دفاع از
خودشان هستند: حالشون که خوبه؟
ارنی شانه ای بالا انداخت: راستش نمیدونم. من نتوانستم خبری به دست بیارم. فقط یه پیغام داشتم که قرارگاه تخلیه شده. ظاهراً مرگخوارا با یه طلسم قدیمی وارد خونه شدن ولی اثری از درگیری دیده نشده... به موقع فرار کردن. تنها چیز مشکوکی که پیدا کردیم مقدار زیادی خون تو اتاق خواب بزرگ طبقه ی دوم بود. ظاهرا یکی
صمسلما لایل ۵.
کپه ی بشقابها با صدای بلندی روی زمین سقوط کرد. ارنی از جا پرید و با چهره ی رنگ پریده ی دخترش
رو بر 9 شد. سلینا وحشت زهد زمز ماه کرد: اوه نه... اتاقی سیریو دسر ...
عواع معیععاع مع9عیعیع م. م م به می rus
بعد از یک روز پر دردسر رون خودش را به خانه ی میدان گریمولد رساند تا کمی استراحت بکند. در سه هفته ی اخیر تقریباً تمام اوقات غیر کاریش را در خانه ی پاتر ها میگذراند و حالا با انتقال آنها به میدان گریمولد او هم به آنها پیوسته بود... اگرچه یک نفر در چنان خانه ی بزرگی چندان به چشم نمیآمد. خانه در آن وقت روز خلوت بنظر می رسید، او به غیر از هرمیون که در روی لبه مبل نشسته بود و جام نصفه اش هنوز در دستانش
بود شخص دیگری را در آنجا ندید.
مرد سرخ مو موقعیت را مناسب دید تا باری دیگر بحثی که هرمیون از آن فرار میکرد را ادامه دهد به سمت
هرمیون رفت و روی مبل، کنار اون نشست و همین باعث شد که هرمیون که بشدت خسته و کلافه بنظر
میرسید متوجه او شود و به سمت او برگردد.
۸۱۲
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
رون به مبل راحتی تکیه داد و نفس عمیقی کشید: سلام هانی چه خبر...
با گرد شدن لحظه ای چشمان هرمیون رون لبخندی زد در گذشته رون همیشه در خانه او را هانی صدا میکرد. اما اینبار شرایط فرق میکرد. اگر رون گمان کرده بود با این شیوه راحت تر به مقصدش می رسد سخت در
اشتباه بود و بزودی با پاسخ سرد هرمیون پی به دشواری کارش برد.
- سلام رون، خبر خاصی نیست خودت که در جریان اتفاقات هستی ... وزارت خونه هست و هزار و یک دردسر ... همین الان رسیدم.
رون نگاه سریعی به اطراف کرد از مزاحم خبری نبود. به خوبی میدانست که اگر میخواست حرفی بزند حالا زمانش بود: راستش هرمیون یه چند وقتی هست که میخوام یه موضوعی رو باهات در میون بزارم اما هر بار ...
هرمیون که به سادگی پی به موضوع برده بود خود را به بیراهه زد: حرفت رو بزن
- گفتنش برای من راحت نیست و میخوام تو بدونی که من زیاد خوشحال نیستم به خاطر این اتفاقات ...
هری در حال برگشتن به سمت اتاق نشیمن بود که صدای رون را شنید و همین باعث متوقف شدنش شد، نمیدانست که چرا ولی احساسی به او میگفت که صحبت در مورد اوست و باید این مکالمه را بشنود. از آنجا که ورودش به اتاق حتماً باعث قطع شدن مکالمه میشد خودش را در پناه دیوار کشید و چون نمیخواست همه از
یک بحث خصوصی سر در آورند آهسته طلسم سکوتی را فعال کرد تا تنها خودش صدای آن دو نفر را بشنود!
- بین من میدونم که تو حرفت رو زدی اما... چطوری بگم من هنوز قانع نشدم... میخوام امیدوار باشم که...
این حرف باعث شد هرمیون که تا این لحظه سکوت کرده بود به کلی کنترلش را از دست بدهد بدون انکه
بخواهد و یا متوجه باشد با صدای بلند گفت: زندگی خوبی داشته باشیم! منظورت اینه ؟ امیدوار باشی ها؟ یادت رفته چطوری من رو مثل یه اشغال از زندگیت انداختی بیرون؟ اگه یادت رفته بیادت بیارم. من هنوز خوب یادمه، فکر میکنی فراموش میکنم چه رفتاری با من داشتی و چطوری من رو ولی کردی و رفتی سراغ اون دختره آنا، فکر میکنی یادم میره که چطور جلوی چشم من بوسیدیش ؟ اگه میبینی دارم مثل یه دوست معمولی باهات
رفتار میکنم فقط و فقط به خاطر هریه ...
شنیدن اسم هری از دهان هرمیون باعث شد رون کنترلش را از دست بدهد: چرا بهونه میاری، بگو میخوام با
۸, ۱۳
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- آره همش به خاطر هریه، آره من از هری بیشتر از تو خوشم میاد، چیه ؟ همونطور که تو عاشق آنا شدی و من
مثل یه سیب کرم خورده دور انداخته شدم منم میتونم عاشق بشم... منتها اون لیاقتش خیلی بیشتر از توئه... اون موقعی که تمام دنیا منوول کردن این اون بود که کنارم موند اگه من الان اینجام و به کار و زندگی آینده ام
امیدوارم به خاطر او نه ...
لحن جدید هرمیون رون را وادار به سکوت کرد و این سکوت آتش هرمیون را تند تر میکرد: چیه ؟ چرا ساکت شدی؟ چرا سرت رو انداختی پایین و چیزی نمیگی؟ چی شد ...
حتی هری هم از این لحن جدید هرمیون جا خورده بود گوشهای رون مانند وقت هایی که خجالت میکشید یا
عصبانی میشد سرخ شده بود و معلوم نبود اینبار به خاطر کدام علت، او سرش را چند بار تکان داد شاید به امید احمقانه ی اینکه آنچه شنیده بود پوچ باشد و هرمیون هنوز سکوت کرده باشد، سپس آخرین تلاشش را هم
کرد: ببین هرمیون چرا ما منطقی نباشیم؟
- ها ها... منطقی...
پوزخند هرمیون رون را منقلب کرد: بیا برای لحظه ای فکر کنیم که این ها همه یه اتفاق بوده. یه تصادف... یه بخشی از سرنوشت... بیا این ها رو به حساب تقدیر بزاریم ببین من و تو بچه دار نمیشدیم و این تنها مشکل ما بود اونوقت روزگار انگشتش رو به سمت ما کرد و ماجرای آنا و جیمی رو برامون رقم زد حالا که آنا نیست و من میدونم که قلبم هنوز برای توئه چرا از نو شروع نکنیم ؟ با داشتن یه بچه ما می تونیم...
- واقعا که رون
صدای هرمیون نهایت بهت او را نشان میداد: واقعاً تو همون اندازه احمقی که به نظر میرسی؟ مگه آدم ها چوب خشکن؟ احساس برای تو مفهومی نداره؟ همیشه ایمان داشتم که احساسات تو اندازه یه قاشق چای خوریه. برای بار آخر بهت میگم رونالد ویزلی، اگر حتی حرف تو را مبنی بر اینکه قلبت برای منه بپذیریم باید این رو برای همیشه بفهمی که قلب من دیگه برای تو نیست و به کسی دیگه ای تعلق داره معنی اینو می فهمی یا احتیاج به توضیح بیشتری داره؟
خیلی ناگهانی رون از روی مبل بلند شد نگاه آزرده ای به چهره ی هرمیون کرد و به سمت در اتاق نشیمن راه افتاد ولی زمانی که به میان راه رسید ایستاد و بدون اینکه رویش را برگرداند به هرمیون پاسخ داد:
- حق با توئه، من همیشه یه آدم کله پوک و احمق بودم، امیدوارم که زندگی خوبی داشته باشین
و به سمت خروجی اتاق راه افتاد.
8 ۱ با
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
زمانی که رون دوباره راه افتاد هری خود را به آشپزخانه رساند کاملا از حرف های هرمیون مبهوت مانده بود، با وجود اینکه از آنچه شنیده بود خوشحال بود، انتظار این حرکت را از او نداشت.
برای اینکه خود را مشغول نشان دهد به سمت پارچ روی میز رفت و لیوانی آب برداشت و بدون اینکه جرعه ای از آن را بنوشد. بعد از شنیدن بسته شدن در لیوان را بر روی میز گذاشت و به سمت اتاق نشیمن راه افتاد بی آنکه متوجه نگاه های خیره نانسی در تمام این مدت بر روی خودش شود هرچند او از قبل در آشپزخانه بود و
چیزی نشنیده بود تا علت رفتار هری را درک کند
هری به سمت اتاق نشیمن راه افتاد، ولی قبل از آنکه وارد اتاق نشیمن بشود ایستاد، تصمیم خودش را گرفت، میخواست قبل از آنکه دنبال هدفش برود یکبار دیگر احساسش را با هرمیون در میان بگذارد، بعد از اینکه باری
دیگر تصمیمش را برای خودش تکرار کرد وارد اتاق نشیمن شد
هرمیون روی مبل نشسته بود و صورتش را بین دستهایش پنهان کرده بود. هری اهسته از پشت سر به او نزدیک شد و با ملایمت دستش را روی شانه ی او گذاشت: چیزی شده هرمیون؟
با شنیدن صدای هری، هرمیون به سرعت اشکهایش را پاک کرد زمانی که به سمت او برگشت لبخندی بر لبش شکل گرفته بود: نه... چه چیزی؟
- به من دروغ نگو... چشمات داره داد میزنه
هرمیون لحظه ای سکوت کرد و سرانجام پاسخ داد: خب اگه راستش رو بخوای آره ... یه چیزی بود اما دیگه مهم نیست باور کن... تو با من کاری داشتی؟
هری متوجه شد که هرمیون علاقه ای به ادامه ی بحث ندارد: خب آره میخواستم در مورد مسئله ای باهات
هرمیون به سمت هری چرخید و به زحمت لبخندی زد: میشنوم
- چطوری برات بگم ...
بعد از اینکه نفسی عمیق کشید و بیرون داد در حالی که سرش پایین بود تا چشمانش در چشمان هرمیون گره نخورد گفت: گفتنش برام ساده نیست ... خودت خوب میدونی که هیچ وقت تو این کار مهارت نداشتم اما...
- اما چی هری؟ من دیگه طاقت بحث ندارم رک حرفت رو بزن!
} قطره اشکی از چشم های هرمیون لغزید و فرو چکید
ابت ۸۱
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری نفس عمیقی کشید: هرمیون من باید بعداً این رو بهت میگفتم اما بهتر دیدم همین الان بگم که هر دو بهش نیاز داریم ... هرمیون من، دوستت دارم... به معنای واقعی کلمه، بیشتر از تمام اون چیزی که یه مرد میتونه زنی رو دوست داشته باشه...
برای لحظه ای سکوت در اتاق حاکم شد. با طولانی شدن سکوت هری سرش را بالا آورد و نگاهش در چشمان قهوه ای و نمناک هرمیون قفل شد. لحظه ای بعد با لبخند هرمیون، به آرامی او را در آغوش کشید. موهایش را نوازش کرد و با ملایمت لبهایش را بوسید
بعد از دو سه ساعت فکر کردن نانسی به این نتیجه رسید که برای حل مشکل برادرش باید به هرمیون مراجعه کند بنابراین از اتاقش خارج شد. اول به آشپر خانه رفت تا مقداری خوراکی بردارد. در همین زمان سام را دید که به اشپر خانه وارد شد و لیوان ابی را پر کرد و بی انکه ان را بنوشد به سمت نشیمن براه افتاد. در این فکر بود که برگردد و در موقعیت مناسبی هرمیون را تنها پیدا کند که چشمش به سیریوس افتاد که از پله ها پایین میآمد. از آنجایی که چهره ی مرد جوان هنوز هم گرفته و عصبانی بود بی هیچ حرفی او را دنبال کرد زمانی که دو نفر به ورودی اتاق نشیمن رسیدند با منظره ای روبرو شدند که هیچ کدام انتظارش را نداشت... خیلی ناگهانی هر دو نفر برجا خشکشان زد.
هرمیون در آغوش سام جا گرفته بود و این صحنه چنان عاشقانه بود که هر دوی آنها را حیرت زده کرده بود.
و این نانسی بود که زودتر موقعیت را درک کرد. لبخندی بر لبش شکل گرفت: کم کم وقتش رسیده بود... خیلی
خوب شد نه؟
اما برخلاف انتظار، او سیریوس را سردرگم دید. مرد جوان بعد از نگاهی خشمگینی به خواهرش به سمت اتاقش
راه افتاد.
شهید علاع 8 8 شعاع عایشهای
• us rus rusع. ع. م. به
ساعت حدود چهار بود که هری به خانه ی هکتور رسید. چند ضربه ی آهنگین به در زد. لحظه ای بعد صدای
کتور از پش ت در به گوشش رسید: کی ه نه ؟
- ریچاردسون
- دوست داری چه وقت به سراغ گرگینه ها بری؟
۸۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- شبایی که قرص ماه کامله
در با صدای آرامی باز شد و سر هکتور از لای آن بیرون آمد نگاه سریعی به اطراف کرد. کسی پشت در نبود اما این اصلاً غیر عادی نبود. هری و دراکو تقریبا همیشه قبل از رفتن به خانه ی او خود را نامرئی میکردند. صدای
ریچاردسون به گوشش رسید: میتونم بیام تو؟
آهسته از سر راه کنار رفت و به او اجازه ی ورود داد. لحظه ای بعد زمانی که هری در میان راهرو ظاهر شد. لبخندی بر چهره ی خسته ی هکتور نشست: دیگه داشتیم نگرانت میشدیم. دراکو خیلی وقته که رسیده
هری نگاهی به چهره ی رنگ پریده ی هکتور کرد: تو حالت خوبه هکتور؟
- چیز خاصی نیست. میدونی که چیزی به ماه کامل نمونده... حالابیا تو ... خیلی منتظرت بودیم
---- خبریه؟
- چه جورم!
زمانی که هری به سمت نشیمن براه افتاد هکتور دستش را سر راه او قرار داد: ساموئل قبل از اینکه بریم پیش بقیه یه چیز و سریع بهت بگم.
- اتفاقی افتاده؟
- نمیدونم خیلی عجیبه دیروز وقتی لرد سیاه میخواست ساچت رو مجازات کنه چندین بار جلو من سعی کرد اما نتوانست ط شکنجه رو اجرا کنه این چه مفهومی داره؟
هری زیر لب زمزمه کرد: نمیتونه؟ تو مطمئنی؟
- تقریباً بله
- اما آخه چرا؟
- من ... نمیدونم اما اون الان چند روزه که خیلی عجیب شده. قبلا هیچ وقت مجازات افرادش رو به دیگرون واگذار نمیکرد. از شکنجه دادن لذت میبرد. من حسی عجیبی دارم، انگار یه اتفاقی افتاده. اما نمیدونم چه اتفاقی ... تو اطلاعاتت در این زمینه از هر کسی که میشناسم بیشتره... حالا بگو نظارت چیه سام؟
هری گیج شده بود: نمیدونم هکتور ... واقعا نمیدونم... باید از کارش سر در بیاریم... من به اطلاعات بیشتری } ...احتیاج دارم. میتونی یه سر و گوشی آب بدی؟ شاید چیز بیشتری دستگیرت بشه
۸۱۷
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- حتما...
هکتور این را گفت و زودتر از هری وارد نشیمن شد جایی که استیو و دراکو روی مبلهای راحتی نشسته بودند و از خودشان پذیرایی میکردند.
هر دو مرد با دیدن او از جا بلند شدند: ظهر بخیر سام. دیگه داشتم از اومدنت ناامید میشدم.
- متاسفم دراکو... این چند روزه اوضاع زیاد جالب نبوده.
- اوه آره شنیدم...
- روز خوش آقای ریچاردسون
این لحن تردید آمیز برای لحظه ای باعث حیرت هری شد. هری نگاهی به استیو کرد. نسبت به رفتار دو، سه روز گذشته امروز واقعاً عجیب و غریب شده بود: سلام استیو ... وضع پات چطوره؟
- خیلی بهترم متشکرم آقا
حالا دیگر هری واقعاً مبهوت مانده بود. بلافاصله متوجه رد و بدل شدن نگاه سریعی بین دو همکارش شد. نگاه خشمگینی به هکتور و دراکو کرد که حالا هر دو لبخند بر لب داشتند: چه بلایی سر این بچه آوردین؟ گفته بودم که نمیخوام فرمانبرش کنین.
خنده ی دراکو با دیدن چهره ی درهم رفته ی هری بر لبشی ماسید: تند نرو سام... ما که کاری نکردیم.
- راست میگه ما کاملاً بی گناهیم.
- مسخره بازی در نیارین... این بچه دیروز داشت از وحشت سکته میکرد. شما دو تا یه کاری کردین
- ما نه... اونی که پشت سرت واستاده یه جورایی معجزه کرد.
هری برگشت و از دیدن کیت در پشت سرش متعجب شد: کیت!
- روز بخیر سام
- جوابشو نمیدی؟ هی مرد کیت امروز کلی به دادمون رسیده
هری که هم حیرت کرده بود و هم نگران شده بود به سمت دراکو چرخید: دراکوا قرار نبود کیت رو وارد این |- .ماجرا کنی... اون یه مشنگه
با ۷۹۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- دقیقاً به همین دلیل آوردمش. حالا که قراره ما برای مشنگها بجنگیم لازمه خودشون هم یه کارایی بکنن
- ولی ...
- ببین سام. دراکو به من گفته که کیت باید در جای امنی باشه. خیلی خب. بعد از اتمام کارمون اون برمیگرده به همون جای امن، چون کمکی رو که لازم بود برای ما انجام داده. اگه اون نبود ممکن نبود ما بتونیم استیو رو
قانع کنیم. استیو محفل ققنوس را میشناسه. میدونه که ما بر علیه ولدمورت مبارزه میکنیم و تصمیم داره
از دیدن برقی که در چشمان هری میدرخشید لبخندی دوباره بر لب دو جادوگر شکل گرفت: تو این اوضاع خبر خوبیه. ازت ممنونم کیت. به جمع ما خوش اومدی استیو
و دستش را به سمت مرد جوان دراز کرد. استیو چند لحظه با تردید به هری نگاه کرد... به نظر میرسید که هنوز
هم نگران است اما وقتی هری را منتظر دید دست لرزانش را جلو برد و با او دست داد.
هکتور اضافه کرد: البته استیو ازمون خواسته در برابر لطفش کمکی بهش بکنیم.
- و اون چیه ؟
دراکو توضیح داد: بهش قول دادیم خانواده شو پیدا کنیم.
هری همانطور که لیوان آبی برای خودش ظاهر میکرد سر تکان داد: حتماً... به رون میگم از همین فردا دنبالشون بگرده. فقط باید یه کم در موردشون بهمون سر نخ بدی.
لبخندی چهره ی پسر جوان را روشن کرد: فکر میکنین چقدر طول بکشه ؟
- دقیقشو نمیدونم. اما ما میتونیم از طریق پلیس مشنگها و رابطهای وزارت خونه خیلی زود اونها رو پیدا کنیم.
برای اولین بار از زمان دیدن استیو سه جادوگر برق شادی را در چشمان رنج کشیده ی او دیدند. اما فرصتی برای احساساتی شدن نبود. هکتور خیلی سریع توضیح داد: حداکثر سه یا چهار روز فرصت داریم تا کار رو شروع کنیم. این چند روز امن ترین زمان برای اینه که شما همینجا به کارتون بر سین. شک دارم مرگخوارا جرات کنن
تو ماه کامل اینورا پیداشون بشه.
- ولی پس تو چیکار میکنی؟
| ۱ |||
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- یه اتاق زیر شیروانی هست که برای اینجور مواقع درستش کردم. طلسمهای محافظ شی خیلی قویه. تا وقتی به
- برعکس خیلی هم عالیه
- پس باید زودتر شروع کنین، اوضاع داره مشکوک تر میشه. این روزا مرگخوارا بدجوری مرموز شدن و... به نظر
میرسه که اسنیپ میخواد استیو رو پس بگیره.
رنگ چهره ی اسیتو به سرعت پرید: چی؟
هری با آرامش لبخندی به چهره ی وحشت زده ی مرد جوان زد: نگران نباشی استیو... قرار نیست هرچی اسنیپ خواست رو ما بهش بدیم.
بعد رو به هکتور کرد و ادامه داد: مشکلی نیست هکتور. من کاملاً آماده ام.
دراکو به سرعت اعتراض کرد: سام ! این کار منه.
- اما...
- نانسی بهم گفته که سیریوس دوباره صدمه دیده. الان باید پیشش باشی.
- ولی دراکو...
مرد بور با سر سختی پافشاری کرد: همین که گفتم سام. من تورو خوب میشناسم تو آدمی نیستی که بتونی نقش خدمتکار رو برای اسنیپ بازی کنی. همچین که برات چوبدستی بکشه یه گندی بالا میاری و همه ی نقشه هامون رو نقش بر آب میکنی.
ی اسنیپ نقش خدمتکارو بازی کنه ؟
- میدونی که میتونم. قبلا نمونه شو انجام دادم. حداقل مثل تو کنترلم رو از دست نمیدم.
هری هشدار داد: دراکو... این کار خطرناکه
کارم.
۸۲
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- منم همینطور
سرانجام هکتور مداخله کرد: لجبازی نکن سام... از نظر من هم دراکو برای این کار مناسب تره
هری چند لحظه سکوت کرد. سرانجام عقلش بر احساساتش غلبه کرد: باشه... اما فقط یه مدت کوتاه. بعدش جامون رو عوض میکنیم قبوله؟
دراکو از پاسخ دادن به این سوالی شانه خالی کرد: خوبه... پس شروع میکنیم.
::: 8{{ {{ ::{ :::
سه روز کار شبانه روزی فشرده از همان لحظه شروع شد. با توجه به نزدیکی ماه کامل، هکتور به اتاق زیر شیروانی رفت تا در پناه طلسمهای محافظی که هری شخصاً آنها را تقویت کرده بود به تغییر شکل ماهیانه اش بپردازد. در این زمان شنیدن فریادها و زوزه های گرگینه اگر چه باعث وحشت بیشتر استیو شد، اما نتوانست در کار هری و دراکو خللی وارد کند. آن دو سرسختانه روی هدف خود تمرکز کرده بودند. بیشتر از چهار ساعت بود که هری با استفاده از یک جادوی قدیمی خاطرات استیو را از ذهن او کپی برداری میکرد و در ذهن خودش و در اکو جایگزین میکرد. اگرچه دیدن خاطرات پسر جوان هر دوی آنها را به خشم میآورد اما وقتی برای ابراز احساسات نداشتند. سرانجام زمانی که موفق شدند اطلاعات استیو را به دست آورند فریادهای هکتور قطع شده بود. بعد از نزدیک ده ساعت کار سخت تصمیم گرفتند چند ساعتی را استراحت کنند و در ضمن خوردن شام
برای حل مشکل بعدی شان تصمیم بگیرند.
آنها مجبور بودند فکری برای اطلاعات ذهن دراکو بکنند چرا که اسنیپ نشان داده بود که به جستجوی ذهن خدمتکارش علاقه ی زیادی دارد و از آنجا که یک مشنگ نمیتوانست از چفت شدگی استفاده کند باید راهی برای این مشکل پیدا میکردند. سرانجام یک طلسم قدیمی که دراکو آن را در کتابخانه ی قدیمی پدرش دیده بود امکان دسترسی دیگران را به آن افکار خاصی دراکو که او نمیخواست از بین برد و خاطرات استیو را در دسترس جوینده ی ذهن او قرار داد. در آخر آنها مجبور بودند بعضی از طلسمهایی را که اسنیپ روی استیو اجرا کرده بود را از روی او به دراکو منتقل کنند. زمانی که استیو و دراکو رو در روی هری نشسته بودند هری توضیح
داد: خب حالا هردو تون باید کاملا آروم باشین تا من طلسمها رو انتقال بدم.
با بالا آمدن چوبدستی هری، مشنگ جوان که به وضوح از دیدن چوبدستی در دست هری میترسید پرسید: یعنی بعد از این ... من آزاد میشم؟
۱ ۳ با
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- - - :" | - | نام شد تا میباکن نسه. " . فقط مبته نام بعض . از عث از تباط ته دبا اسنایب میبیشه
متاسفم که نامیدات میکنم استیو. اما من فقط میتونم بعضی از طلسمهایی که باعث ارتباط تو با اسنیپ می رو از روی تو انتقال بدم. متاسفانه تو جزو مالمیک اسنیپ حساب میشی و تا اون نخواد ما نمیتونیم تو رو آزاد
کنیم. مگه اینکه اون مرده باشه.
استیو اعتراض کرد: ولی شما... گفتین که من آزاد میشم.
دراکو توضیح داد: خب اون موقع خاطراتت رو ندیده بودیم.
استیو وحشت زد۵ به التماس افتاد: خواهش •.میکنم. من نمینمیخوام برگردم اونجا
- برهم نمیگردی... گوش کن پسرم. تو میتونی تو خونه ی ما بمونی و هر طور که مایلی با ما زندگی کنی. حداقل تا وقتی که نقشه ی مالو نره اسنیپ چیزی از این ماجرا نمیفهمه. بعد از اون هم حتی اگه بخواد تو رو جایی احضار کنه این در اکو ئه که اونجا ظاهر میشه.
- خب این کاملاً به شانس برمیگرده. اگه شانس بیاریم اسنیپ زنده نمیمونه که کاری با تو داشته باشه و بعد از
اون تو آزادی
دراکو کامل کرد: البته به این شرط که توی وصیت نامش مالکیت تو رو به کسی نداده باشه.
از چنین تصوری بدن استیو به لرزه در امد: میخواین بگین... اما اون نمیتونه...
هری توضیح داد: بدبختانه میتونه، اون با انجام اون جادو رسماً مالک قانونی توئه و کاری از دست کسی برنمیاد.
استیو تقریباً التماس کرد: شما نمیتونین یه کاری بکنین؟
دراکو اخمی کرد: داریم تلاش میکنیم همین کارو بکنیم. اگه بتونیم شر مرگخوارا رو بکنیم میتونیم امیدوار باشیم که مشکل تو هم حل میشه چون بعضی از جادوهایی که ما نمیتونیم برداریم فقط با مرگ اسنیپ از بین
مسیر ۵.
- مثل چی؟
- مثلا تا وقتی اون اربابت باشه نمیتونی لباس دیگه ای بپوشی،
- اما آخه چرا؟
۸۳۲
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
دراکو بی حوصله توضیح داد: این یه موضوع تاریخیه... اولین جادوگرایی که جنهای خونگی رو به خدمت خودشون درآوردن چنین قانونی رو گذاشتن که ظاهراً اسنیپ از همون جادو هم استفاده کرده. اون قبل از جادو کردن تو این لباس رو بهت داده یادته؟ اون گفت این لباس بردگی توئه. وقتی این لباس رو تنت کردی در واقع به صورت غیر مستقیم خدمت به اون رو قبول کردی... یه جورایی خودت رو در برابر این پارچه کهنه به اسنیپ فروختی، حالا میشه بذاری کارمون رو بکنیم؟
استیو سکوت کرد. هنوز هم از دراکو حساب میبرد.
میخوام بکنم خیلی سادس. کنار هم وایستین. اما قبل از اون...
نگاه نگرانش به سمت دراکو چرخید: تو مطمئنی که میخوای این کار و بکنی؟
دراکو بی صبرانه دستور داد: کارت رو بکن مرد!
لحن مطمئن دراکو جایی برای اعتراض باقی نمیگذاشت زمانی که دو مرد روبروی هری کنار هم ایستادند هری آخرین توضیحش را داد: یه چیز دیگه استیو... ممکنه موقع اتمام کار کمی اذیت بشی
مرد جوان پوزخندی زد: دیگه عادت کردم.
هری چوبدستی اش را به سمت استیو گرفت و زیر لب شروع به زمزمه ی وردی کرد: لایزر الدریت سونار
همانطور که هری به خواندن طلسم ادامه میداد هاله ای از نور دور استیو ایجاد میشد. به نظر میرسید که جادوهای اسنیپ از او جدا میشود. لحظه ای فشاری وارد شد و استیو فریادی از درد کشید. هاله ی نور از استیو جدا شد. هری چوبدستی اش را حرکتی داد و هاله ی نور را کاملا از دور استیو جدا کرد. چوبدستی اش را بالا آورد و با تردید به چهره ی دوست قدیمی اش نگاه کرد. هنوز تردید داشت. میدانست که تسلیم شدنش در برابر خواسته ی دراکو ممکن بود به قیمت جان او تمام شود و این چیزی بود که هاشری نمیتوانست تحمل کند. نمیتوانست دراکو را به آغوش مرگ بفرستد.
- زود باش هری... داری چیکار میکنی؟
بود. حرکت چوبدستی اش را به سمت خودش تغییر داد و حباب طلسم را به طرف خودش منحرف کرد. اگر قرار بود کسی این کار را بکند خود او بود: هری... دیونه نشو...
۸۲۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
دراکو خیلی به موقع خودش را در مسیر طلسم قرار داد. قبل از اینکه هری حرکتی بکند حباب طلسمها دور بدن دراکو را گرفت. لحظه ای بعد با فریادی دراکو روی زانو افتاد. هاله ی نور به تدریج جذب بدن دراکو شد و
سرانجام ناپدید شد.
هری به سرعت جلوی دراکو زانو زد: تو حالت خوبه؟
مرد بور تنها سری به علامت تایید تکان داد. نفسهایش سنگین شده بود و به نظر ناراحت می آمد.
- چه احساسی داری؟
- وصل شدن به اسنیپ چه حسی داره؟ مزخرفه!
هری به سمت مرد جوان برگشت: تو چطوری استیو؟
- من... نمیدونم... فکر میکنم... یه جورایی سبک شدم...
دراکو پوزخندی زد: بایدم سبک میشدی،...
بعد خیلی ناگهانی به سمت هری برگشت. چهره اش دوباره در هم رفت: این چه خریتی بود که داشتی میکردی؟
- من... فقط فکر کردم...
- خیلی احمقی سام... کم مونده بود همه چی رو به باد بدی
- من فقط نمیخواستم تو صدمه ببینی
دراکو پرخاش کرد: من نیازی به حمایت تو ندارم
- تو نه اما نانسی چرا
- بازم رسیدیم سر جای همیشگی ... هری تو کی میخوای این بحث رو تموم کنی... بذار اون بچه زندگیشو بکنه.
- دراکو من نمیخوام توهم بمیری... مخصوصاً بدون اینکه به نانسی بگی...
دراکو با خشم رویش را برگرداند: این بحث خیلی وقته که تموم شده. نانسی یه پدر داره. برای مردن پدر خونده شم خیلی ناراحت نباش. فوقش یکی دو روز گریه میکنه بعدش همه چیز و فراموش میکنه مثل خود تو
هری پوزخندی زد: مسئله همینه... من هیچ وقت نتوانستم فراموششی کنم. حداقل برو ببینش جم
گس
: ۸۲ چه از:
در
خ حال ۹
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
دراکو محکم پاسخ داد: فکرشم نکن سام... من خیلی خوب میدونم چی تو سرته. اگه فکر کردی با دیدن نانسی نظر من عوض میشه و جا میزنم...
- من اینو نمیگم دراکو فقط...
- اوه چرا داری همینو میگی... گوش کن. من تصمیمم رو گرفتم. این بحث رو هم همینجا درز بگیر، حالا بگو ببینم برای بقیش باید چیکار کنیم؟ من که نمیتونم یه گالون معجون مرکب رو دنبال خودم راه بندازم.
مشخص بود که دراکو مایل به ادامه ی این بحث نیست. هری به ناچار پاسخ داد: نیازی به معجون نیست. من یه راه بهتر سراغ دارم.
در همان زمان صدای در بلند شد. چند ضربه پشت سر هم به در خانه نواخته شد: خودشه... درست سر ساعت
به سرعت از جا بلند شد. از نشیمن خارج شد و جلوتر از دراکو خودش را به در خانه رساند. لحظه ای بعد دو نفر وارد خانه شدند. هر دو نفر شنل به تن داشتند و برای جلوگیری از سوز شبانه کلاه شنلهایشان را روی سرشان انداخته بودند. با ورود به خانه یکی از شنل پوشان کلاهش را از سر برداشت. در برابر چشمان متعجب دراکو، چهره ی هرمیون از زیر کلاه نمایان شد. دستش را بالا برد و به آرامی برف را از روی شنلش تکاند: شب همگی
هری لبخندی تحویل هرمیون داد که پوست صورتش در سوز زمستانی از قبلی هم سفید تر شده بود و سرخی لبانش را بیشتر نمایان میکرد. اما دراکو با چهره ای درهم به شنل پوش دوم نگاه میکرد که حالا کلاه شنلش را از روی موهای مشکی بلندش کنار میزد نانسی لبخندی تحویل پدرخوانده اش داد. آرایش دخترانه ای کرده بود چیزی که تا آن روز کمتر اتفاق افتاده بود. کرم پودر برنزه اش به طرز عجیبی او را جذاب تر کرده بود موهای خوش حالتش که به کمرش میرسید، با یک طلسم کوچک به آرامی موج میزد چهره اش بیشتر از هر زمان دیگری به مادرش شباهت داشت.
دو مردمات و مبهوت به نانسی نگاه میکردند. نانسی برای در آوردن جو از این خلا جلو آمد و بوسه ای بر روی گونه ی دراکو گذاشت: شب بخیر عمو جون، سلام سام.
- نانسیا این ... اینجا چیکار میکنی؟
اما نیازی به پاسخ نانسی نبود. در اکو به خوبی دلیلش را میدانست. با خشم هری را به کنار دیوار کشید: این کارت یعنی چی؟
هری شانه ای بالا انداخت: گفتم شاید قبل از رفتن بخوای یه بار دیگه ببینیش،
اخت ۲ با
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
مرد بور به تندی زمزمه کرد: تو نمیتونی منو منصرف کنی پاتر
هری صدایش را پایین تر آورد: اینومیدونم. ولی تو داری به جایی میری که ممکنه بازگشت نداشته باشه. نانسی حق داره که باهات خداحافظی کنه.
- شما آقایون مشکلی دارین؟
هرمیون همانطور که شنلش را روی جالباسی آویزان میکرد این را پرسید.
هری به زحمت فاصله اش را از دراکوی خشمگین به حد امنی رساند: مشکل که نه... یه بحث کوچیک دوستانه
بود. راستی ببینم رون کجاس؟
- یه کم کارش طول کشید. خودشو میرسونه. حرف رو عوض نکن سام، مشکلی پیش اومده؟
- مشکلی؟ چه مشکلی ! بیا بریم هرمیون یه نفر هست که میخوام باهاش آشنا بشی.
هری به سرعت دست هرمیون را گرفت و او را از پذیرایی به سمت نشیمن کشید تا دراکو را با نانسی تنها بگذارد. برخلاف انتظارش از استیو خبری نبود و همین باعث شد که نتواند از زیر سوال هرمیون فرار کند.
- دراکو میخواد جایی بره؟
- چی باعث شد اینو بگی؟
هرمیون اخمهایش را در هم کشید: تو نمیتونی چیزی رو از من مخفی کنی هری پاتر ... چرا خواستی نانسی رو بیارم اینجا؟ رون یه حرفهایی میزد... هنوزم تو فکر شهر ممنوعه ای؟
هری چند لحظه سکوت کرد. سرانجام تصمیم گرفت حقیقت را بگوید: باشه بهت میگم. اما اینجا نه... بریم بالا
هرمیون به دنبال هری به سمت راه پله های پیج در پیج چوبی رفت. از پله ها بالا می رفتند که هری با شیطنت دستش را دور کمر هرمیون سراند و در جواب اخم کوچک هرمیون لبخندی زد سپس او را به سمت یکی از دو اتاق خواب خانه برد. اتاق کوچکی بود که پنجره ی بزرگش رو به خیابان باز یشد. یک شومینه کوچک. تخت خواب آباژور و کمد لباس تنها وسایل اتاق بود: بیا بشین
هری سریع با حرکت چوبش مبلی مشکی ظاهر کرد و آن را به سمت پنجره چرخاند و هرمیون را به نشستن بر روی آن دعوت کرد سپس خودش در کنار او در مبل فرو رفت. آنگاه به خیابان خلوت به برف هایی که آهسته به پنجره میخوردند و از آنجا به درختان بلند و برف نشسته خیره شد. هرمیون در انتظار به اونگاه میکرد. اما هری
۸۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
کاملا ساکت بود. دهانش را باز کرد تا دوباره سوالش را بپرسد اما در همین زمان هری آهی کشید و توضیح داد: در جواب تو باید بگم، آره هستم... من تو فکر شهر ممنوعه هستم. ما برنامه هایی داریم. خیال داریم همین فردا کارمون رو شروع کنیم. دراکو هم داره آماده میشه تا بره اونجا
ساحره با نگرانی به مرد پیش رویش خیره شد. مدتها بود که منتظر این لحظه بود. به خوبی هری را میشناخت. او همیشه همینطور بود. اگر فکری به ذهنش می رسید تا زمانی که آنرا عملی نمیکرد آرام نمی گرفت. شنیدن نقشه ی هری وحشتش را کامل کرد: دیونه شدی؟ داری دراکو رو میندازی تو دهان اژدها؟ میدونی اگه بگیرنشی
ای میشه ؟
- من دراکو رو مجبور نکردم. این چیزیه که خودش انتخاب کرده. دراکو زرنگ تر از اینه که خودشو لو بده و ما
فعلا چاره ی دیگه ای نداریم.
- ولی هری... اگه بلایی سرش بیاد...
هری که ترجیح میداد به این قسمت ماجرا فکر نکند گفت: اتفاقی نمی افته. دراکو باهوشه. بلایی سرش نمیاد.
- اتفاقی نمی افته ؟ برای همین گفتی نانسی رو بیارم؟ هری! تو حتی امیدوار نیستی که دراکو زنده بیاد بیرون.
حق با هرمیون بود و هری خودش هم این را میدانست. ولی راه دیگری وجود نداشت. او و دراکو توافق کرده بودند که کاری را انجام دهند و او میدانست که دراکو عقب نمینشیند: هرمیون تو داری من رو هم نگران میکنی.
واقعا فکر میکنی من همینجور دراکو رو میفرستم تو دل مرگخوارا؟
- من اینو نگفتم... فقط فکر میکنم نقشه تون زیادی احمقانس
- حرف منو قطع نکن... چند ماهه که ما دنبال این برنامه ایم.
- دقیقا... و من میدونم که چرا شماها دنبال این برنامه این ... شماها میخواین انتقام بگیرین. هر دو تون... و براتون
هم مهم نیست که چی ممکنه به سرتون بیاد.
هری خشمگین پاسخ داد: واقعا... جالبه! یعنی فکر میکنی من برای گرفتن انتقام جینی، دراکو رو میفرستم جلو؟ هرمیون! این یکی ربطی به انتقام نداره. حداقل برای من نداره... نمیگم دنبالشی نیستم. میدونی که هستم. الان
چند ساله که تو فکرشم. اما ... راستشو بخوای چند روزی میشه که انتقام گیری شخصی رو کنار گذاشتیم...
۸۳۷۴
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
و در مقابل نگاه ناباور هرمیون ادامه داد: تو نمیدونی ما چی دیدیم... تا جایی که تونستیم تحقیق کردیم. همه چیز حساب شده. به علاوه ماموریت دراکو حداکثر یک هفته طول میکشه اون محل طلسمهای دفاعی رو که
هری سکوت کرد و این سکوت نگرانی هرمیون را شدیدتر کرد: بعدش چی؟
نگاهش در چشمان هری قفل شده بود. هری تلاش میکرد نگاهش را از او برگرداند اما مثل خرگوشی که در جلوی نگاه مار خشکش میزند طلسم شده بود. قادر نبود نگاهش را از چشمان نگران هرمیون بردارد. اتاق در سکوت فرو رفت. تنها صدای نفسهای بریده بریده ی هرمیون به گوش میرسید. سرانجام آنچه از آن میترسید در
حال اتفاق بود: تو میخوای بری اونجا؟
هاشری رک جواب داد: آره
- ولی هری!
هری به هرمیون فرصت اعتراضی نداد: این آخرین فرصته هرمیون، پنج سال تموم منتظرش بودم و حالا اونو از
دست نمیدهم.
- هری این خودکشیه... من نمیذارم این کارو بکنی... تو ... تو حق نداری... نمیتونی...
هری دست زن وحشت زده را گرفت: اینجوری نگو هرمیون. من بهت مدیونم. زندگی جدید مو از تو دارم. تو رو دوست دارم. واقعا نمیتونم تا زمانی که تو ناراضی باشی کاری بکنم.
هرمیون از کوره در رفت: تو ... دیونه ی از خود راضی،... میخوای خودتو به کشتن بدی اونوقت...
هری به سرعت دست او را گرفت: خواهش میکنم گوش کن هرمیون ! برداشتن اون طلسمها فقط از داخل
ممکنه. بعدش وزارت خونه میریزه اونجا و ...
هرمیون با خشم دستش را از دستان هری بیرون کشید: نه هری... تو گوش کن... این کار دیوونگیه... یه بار دیگه با پای خودت میری تو تله ی ولدمورت... چرا اصرار داری خودتو به کشتن بدی ؟ از اون عوضی فاصله بگیر. من اینبار دیگه نمیتونم بدون تو دووم بیارم.
هرمیون ملتمسانه به پیراهن هری چنگ زده بود. چشمهای درشتش مملو از اشکهایی بود که با سر سختی جلوی ریزش آنها را میگرفت: این کار و نکن هری... خواهش میکنم.
| ۲ |||
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری با محبت دستهای او را گرفت: خودت میدونی کد راه دیگه ای وجود نداره... مر از پسش بر میام هرمیون. مطمئن باشی.
هرمیون میدانست. همیشه میدانست که هری چه در سر دارد. به خودش قول داده بود که سد راه او نشود اما اینبار نمیتوانست. با صدایی که از بغض میلرزید زمزمه کرد: نمیخوام از دستت بدم.
هری آهسته او را به سمت خودش کشید. هرمیون مقاومتی از خود نشان نداد سرش را روی سینه ی هری گذاشت و صورتش را بر سینه ی او فشرد تا جلوی سوزش چشمانش را بگیرد. هری آهسته دستهایش را دور او حلقه کرد. همانطور که آرام آرام موهایش را نوازش میکرد با محبت زمزمه کرد: از دست نمیدی،... مطمئن باشی،
- حالا واقعاً مجبورین که به این ماموریت برین؟
نانسی با ناراحتی به پدرخوانده اش نگاه میکرد. از لحظه ای که دراکو به او گفته بود که باید برای محفل به یک ماموریت برود دختر جوان کاملا بهم ریخته بود. او پدرخوانده اش را تقریبا بیش از هر کس دیگری در این دنیا دوست داشت. هیچ وقت موفق به درک این احساسی در خودش نشده بود اما بعد از مرگ پدر و مادرش، این
احساس دهها بار شدید تر شد. دراکو در این چند سال بزرگترین پشتیبان و حامی او بود.
اگرچه دراکو مالفوی همواره فاصله ی خودش را با دخترش حفظ میکرد. از اینکه علاقه اش را به نانسی بروز دهد وحشت داشت و بیشتر از آن از اینکه عکس العمل دخترش را در هنگام شنیدن حقیقت ببیند. نمیخواست خودش را درگیر احساسات کند چرا که مطمئن بود این احساسات جلوی راهش را برای مبارزه با مرگخوارها خواهد گرفت.
اگرچه در دوره ی گم شدن هری بارها میخواست با گفتن این حقیقت نانسی غم زده را اندکی آرام کند اما حتی در آن موقع هم میدانست که همیشه نانسی پاتر نسبت به نانسی مالفوی امنیت بیشتری دارد با این حال هرگز نتوانست این آرزو که تنها یکبار از طرف دختر جوان و زیبایش، پدر خوانده شود را از خود دور کند.
- عمو جون!
صدای نانسی، دراکو را به خود آورد: خیلی طول نمیکشه دخترم. مطمئن باشی.
۸۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
نانسی معصومانه به او نگاه کرد. چیز هایی بدی از حرف های دراکو حدس زده بود و وحشت عجیبی در
چشمهایش خانه کرده بوت.
دختر جوان سرانجام حرفش را زد: من میترسم ... اگه تو رو بکشن...
دراکو آهسته دستهای نانسی را در دست گرفت: خیلی دلم میخواد سعیشون رو بکنن... منو دست کم گرفتی؟
نانسی به آغوش دراکو پناه برد و اینبار دراکو نتوانست مقاومت کند. به آرامی پشت نانسی را نوازش کرد: اون موقع دوست دارم اینو بدونی که همیشه دوستت دارم... خیلی بیشتر از اون چیزی که فکرشو بکنی... و...
پدرخوانده آه عمیقی کشید: تو با ارزشترین گنج زندگی من هستی...
هری به سختی هرمیون را قانع کرد تا با نقشه اش موافقت کند. بعد از آن چیزهایی در مورد اقدامات هکتور و مشنگهایی گفت که در شهر ممنوعه زندانی بودند و بلاخره همراه هرمیون از پله ها پایین آمد. هنوز به پایین پله ها نرسیده بودند که چهره ی آشنایی توجه هرمیون را جلب کرد. کیت که موهای بورش را دم اسبی بسته بود در آستانه ی آشپزخانه مشغول گفتگو با مرد مو قرمزی بود که بی تردید رون ویزلی بود. با شنیدن صدای پا هر
دو نفر به سمت پله ها برگشتند.
هرمیون با چشمان تنگ نگاه مشکوکی به آن دو کرد.
اولین نکته ای که توجه رون را جلب کرد چشمهای سرخ از اشک هرمیون بود: تو حالت خوبه هرمیون؟
و چشم غره ی متهم کننده ای به هری رفت.
هرمیون مشکوکانه نگاهش را رو به کیت برگرداند. قبل از اینکه هر سوالی پرسیده شود هری توضیح داد: دراکو، کیت رو آورد اینجا تا یه مقدار به ما کمک کنه.
هرمیون نگران به نظر میرسید. با آهسته ترین صدای ممکن زمزمه کرد: حافظش برگشته؟
۷۹۳
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
لحن هرمیون شک هری را به یقین مبدل کرد. بی اختیار لبخندی بر لبش شکل گرفت: نه... فکر کنم اونی که حافظه شو پاک کرده دقیقاً میخواسته مطمئن بشه که یه قسمتهای خاصی از حافظش بر نمیگرده. چون این سه روزه تقریباً همه چیز رو به یادآورده به جز من...
استیو، کیت و نانسی را به اتاق دیگرمی فرستاد. هری متوجه نگاه خیره ی رون به پرستار جوان شد.
- شما دو تا نمیخواین بگین برنامه تون چیه ؟
هری به سرعت موفلویاتو را فعال کرد: برای همین اینجایی. میخوایم در جریان برنامه هامون قرار بگیرید.
رون طعنه ای زد: واقعاً لطف میکنید.
زمانی که همگی روی مبلهای نشیمن نشستند هری شروع به گفتن نقشه اش کرد. هرچه بیشتر جلو میرفت چهره ی رون بیشتر در هم میرفت و هرمیون نگرانتر میشد. کاملا مشخص بود که به هیچ وجه از این نقشه خوششان نمی آید... سرانجام هری ساکت شد. برای چند لحظه سکوتی جمع چهار نفره را فرا گرفت. نگاه رون از چهره ی هری به دراکو که با نگرانی به او نگاه میکرد افتاد: بهتر نبود میداشتین کارتون تموم شه بعد به ما میگفتین ؟
دراکو پراند: خب اونجوریم میشد اما فکر کردیم ممکنه زیاد خوشتون نیاد.
صدای رون ناخواسته بالارفت: معلومه که خوشم نمیاد. ببین درست فهمیدم هری... قراره در اکو با چهره ی خدمتکار اسنیپ وارد شهر ممنوعه بشه و ولدمورت و اسنیپ رو زیر نظر بگیره. بعدش تو میری اونجا تا دخل جادوهای دفاعیشون رو که دراکو دست کاریشون کرده بیاری و اگه تونستی خدمت ولدمورت هم برسی
- آره
- و قراره ما این بیرون بمونیم و هیچ غلطی نکنیم؟
دراکو شانه ای بالا انداخت: کار دیگه از از دستتون بر نمیاد.
- اوه چرا برمیاد... کافیه ما رو به خودتون متصل کنید تا...
- حتی فکرشم نکن. فرستادن دراکو به جای استیو خودش ریسک بزرگیه...
- اما منم میتونم بیام اون تو...
۸۳۱
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- عاقل باشی رون... به جای کی ؟ هکتور با کلی بدبختی استیو رو آورد بیرون. احمقانسی اگه بخواد یه بار دیگه
دراکو به پشتیبانی از هری برخواست: گیریم که هکتور این کار و کرد... میخوای کجا بری؟ خودتو جای کی جا میزنی؟ ما مجبوریم با همین شرایط کارمون رو ادامه بدیم.
- این دیونگیه... شماها دارین میرین وسط مرگخوارا... اونم دو نفره... این اوج حماقته... خودکشیه.
برای چند لحظه سکوت برقرار شد. چهره ی رون به وضوح ناراحتی اش را از کنار گذاشته شدن در برنامه های
هری نشان میداد. به دنبال راهی بود تا خودش را در این ماجرا وارد کند. اما هری به او فرصت نداد: بلاخره
نظرات چیه رون؟
مرد مو قرمز با خشم جواب داد: میخوای بدونی؟ به نظر من احمقانسی، معلومه که با همچین برنامه ی مزخرفی
مخالفت میکنم. شما دیونه ها میخواین با پای خودتون برین تو دهان اژدها...
دراکو جرعه ای از فنجان قهوه اش نوشید: دقیقاً همین کارو میکنیم.
- میدونستم چون جفتتون روانی هستین.
- نه او نقد را... ببین رون ما یه برنامه هایی داریم اما قبلش لازمه که ولدمورت رو از نزدیک زیر نظر بگیریم. نزدیک ترین فرد به ولدمورت، اسنیپه و اینجور که هکتور میگه اون تقریبا همه جا استیو رو همراه خودش میبره. دراکو میره اونجا تا اسنیپ و ولدمورت رو زیر نظر داشته باشه. به محض اینکه مشکلات من حل شد جامون رو عوض میکنیم شاید بتونیم از شر ولدمورت هم خلاص شیم.
- واقعا؟ خیالم رو راحت کردی ... این یکی که اصلاً کار مشکلی نیست. نه که هیفده هیجده ساله دنبالش نیستیم... من موند م شما این همه نبوغ رو کجاتون ذخیره کرده بودین.
رون با خشم به طرف هرمیون که تا این لحظه سکوت کرده بود برگشت: تو نمیخوای چیزی به این دیونه ها بگی؟ راههای کم درد تری هم برای خودکشی پیدا میشه ها.
هرمیون به یک نگاه غمگین بسنده کرد: ما در این مورد حرفهامون رو زدیم. هری و دراکو تصمیمشون رو
گرفتن، منم میخوام کمکشون کنم.
خونسردی بیش از حد هرمیون خشم رون را منفجر کرد: دیونه شدی؟ اگه بلایی سرشون بیاد جواب بچه هاشون
رو چی میدی؟
۸۳۲
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هرمیون به تندی پاسخ داد: فکر کنم متوجه نشدی رون... فکر کردی نانسی برای چی اینجاست؟
رون با چشمهای از حدقه در آمده به همسر سابقش نگاه کرد: پس ... آوردیش خداحافظی؟
دیدن شماها چی تو سرتونه؟ فکر کردین رفتن به مقر مرگخوارا اونم دو نفره و کشتن اربابشون کار ساده ایه؟ او نم وقتی که دست کم چهارصد تا مرگخوار لعنتی تو اون خراب شده هست و هیچ کس هم نمیتونه از تون پشتیبانی کنه ؟ بهتر نیست حداقل صبر کنید تا محفل چند تا ضربه ی درست و حسابی بهشون بزنه و بعد...
هری حرف رون را قطع کرد: ما وقت نداریم رون... این کار به حد کافی عقب افتاده... اگه شانس بیاریم شاید
بتونیم جادوهای دفاعی شون رو ضعیف کنیم فقط باید شر ولدمورت رو کم کنیم.
- و تو میخوای این کارو بکنی؟
- قبلا هم این کارو کردم.
- اره... ولی اون موقع وسط مقر مرگخوارا نبودی... این نقشه ی شما امکان بردش زیر صفره... بهتر نیست ولدمورت رو بکشونیم بیرون؟ اگه میخوای بکشیشی، بیرون از اون خراب شده این کار و بکن.
به نظر میرسید که رون در درک مسئله با مشکل مواجه شده. هری تلاش کرد کمی او را روشن کند: مشکل کار همینه. اون دیگه جاودانه سازی نداره که بهش تکیه کنه. برای همین هم همچین سنگری برای خودش ساخته. از مردن میترسه. اگه قرار به درگیری باشه اون نمیاد بیرون. ما باید بریم سراغش.
رون با بیچارگی پاسخ داد: هری این خودکشیها
به جای هری، دراکو جواب داد: ممنون از اینکه اینقدر بهمون روحیه میدی رون. اصلا به خاطر همینه که همیشه در جریان نقشه ها قرار میگیری. کلا مایه ی امیدواری هستی.
رون چشم غره ای به دراکو رفت: بایدم اینو بگی مالفوی،... هیج فکرشو کردی که وقتی شما دو تا سر به نیست شدین ما باید چه جوابی به بچه ها بدیم؟ چطوری از تون خبر بگیریم؟ اگه بلایی سرتون بیاد کی میفهمه؟
- برای اینم یه فکری میکنیم. اما برای امنیت بیشتر بهتره کلا از هم بی خبر باشیم.
- حالا نقش من و هرمیون این وسط چیه ؟
- هیچی ... فقط تا میتونین واسه ی مرگخوارا دردسر درست کنین و یه لحظه آرومشون نذارین، حواسشون رو پرت کنید تا ما به کارمون برسیم؛ و ضمنا ... هرمیون باید یه لطف دیگه هم به ما بکنه.
۸۳۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- و اون حیه ؟
م. = .
دراکو رو به هری کرد: ممکنه استیو رو صدا کنی؟
:::
:::
:::
:3
:35
دراکو در آینه نگاهی به چهره ی جدیدش کرد و نگاهی به استیو که روبرویش ایستاده بود دستی به صورتش
کشید: خیلی عجیبه... هری تو چطوری این وضع رو تحمل میکنی؟
و به پارچه ی کتانی قرمزی که به کمک جادو کهنه و قدیمی شده بود اشاره کرد. دراکو با نفرت نگاهی به تکه پارچه کرد: حتماً باید اینو بپوشم؟
- چیه ؟ تیپتو بهم میریزه؟
دراکو کتش را از تن در آورد: اونکه آره... ولی ظاهراً چاره ای نیست
- یه دقیقه صبر کن هری...
نگاه هرمیون از چهره ی دراکو به صورت استیو چرخید: یه دقیقه صبر کنین،
هرمیون چشمانش را ریز کرده بود و با دقت از دراکو به استیو نگاه میکرد: یه دقیقه صبر کنین ... یه شکستگی کنار ایروش جا مونده
- هرمیون نمیخواد اینقدر دقیق بشی
- اوه چرا خیلی مهمه... یه دقیقه صبر کنین " فیستو"
لحظه ای بعد یک رد شکستگی درست کنار ابروی دراکو ایجاد شده بود. هرمیون بار دیگر نگاهش را از استیو به دراکو چرخاند و سرانجام قانع شد که کارش را درست انجام داده. دراکو با استیو قابل تشخیص نبود. حداقل نه تا وقتی که ساکت میماند. برای این مشکل هم هرمیون راه حلی داشت یک طلسم کوچک بر روی حنجره برای
تطبیقی هر چه بیشتر
۸۳ :
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
کمی بعد زمانی که حرکت چوبدستی هرمیون، پارچه ی قرمز رنگ را دور بدن دراکو می پیچید هری توضیح داد: تا یک ساعت دیگه هکتور میاد دنبالت. بعد از اون به هیچ وجه با ما تماس نمیگیری تا هکتور باهات تماس
بگیره. متوجه شدی؟
• • آره فهمیدم... شما چی کار میکنید؟
- رون، کیت و استیو رومیبره یه جای امن. هرمیون هم نانسی رو میبره خونه ی ریموس، بهتره پیش رابرت
باشه... فکر کنم اونجا جاش امن تره. باید از خجالت ریموس هم در بیام.
رون پراند: اگه بفهمه داری چیکار میکنی خودش از خجالتت در میاد.
هرمیون با نگرانی پرسید: پس تو چی؟
- میمونم تا هکتور بیاد
دراکو خنده ای کرد: میترسی پشیمون بشم و در برم؟
هری اعتراف کرد: نه ... دلم برات تنگ میشه
دراکو دستی روی شانه ی هری گذاشت: چه احساساتی
بر خلاف هری و دراکو که در آرامشی ظاهری با هم میخندیدند، رون و هرمیون زحمتی برای پنهان کردن احساساتشان به خود ندادند. اگرچه هرمیون تصمیم گرفته بود در این مورد سکوت کند اما رون نمیتوانست ساکت باشد: خب آقایون احساساتی... الان که نانسی بیاد پایین و دو تا استیو ببینه جوابشو چی میدین ؟
- هیچی ... مجبوریم یکی از استیو هارو بفرستیم آشپز خونه
رون از جا بلند شد. قبل از برداشتن طلسم سکوت آخرین حرفش را زد: من و هرمیون امشب یه جلسه با چارلی و کینگزلی میذاریم. تمام سعیمون رو میکنیم که این چند روز مرگخوارا رو تو فشار بذاریم. فقط... تنها چیزی که
از تون میخوام اینه ... مراقب خودتون باشین... هردوتون
هکتور نگاه سریعی به دراکو کرد: تو حاضری ؟
حال
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
دراکو سری تکان داد: آره
و برای آخرین بار سر و وضع خودش را در آینه بررسی کرد. هکتور هم یکبار دیگر سراپای دراکو را بررسی کرد: بهتره تو با ما نیای سام. اینجوری امن تره
- باشه...
- گوش کن در اکو... از در این خونه که بریم بیرون... من هکتور واتسون مرگخوارم و تو هم استیو خدمتکار
اسنیپ هستی. بهتره حواست رو جمع کنی چون ممکنه مجبور بشم حتی شکنجت کنم. هیچ مرگخواری با یه
خدمتکار درست رفتار نمیکنه.
دراکو سری به علامت تفهیم شدن تکان داد و اینبار هری ادامه داد: ... توی آستین لباست یه جا برای چوبدستی داری... اما مواظب باشی فقط در مواقع اضطراری ازش استفاده کنی، یادت باشه دراکو، به خودت مسلط باشی سر
خود کاری نکن.
به چیزی شبیه یک دکمه ی کوچیک درست زیر گره ی لباس دراکو اشاره کرد: این هم برای مواقع اضطراریه. اگه مشکلی پیدا کردی با این بهمون خبر بده. هکتور خودش رو بهت میرسونه. مواظب خودت باش و اگه مشکلی پیش اومد سریع از اونجا خارج شو.
- هی... بس کن سام... قرار نیست دیگه همو نبینیم.
- میبینمت... خیلی زود
اما خودش هم اطمینان چندانی به این حرف نداشت.
میدانست که دراکو با پای خود به آغوش مرگ میرود. لحظه ای بعد دو دوست در آغوش هم فرو رفتند. هری نمیتوانست جلوی این احساس شوم را که این آخرین باری است که دراکو را میبیند بگیرد. شاید این تاثیر حرفهای رون بود: مواظبش باش هکتور... نذار کار دست خودش بده.
- مطمئن باشی سام
کمتر از یک دقیقه بعد هری پشت پنجره ایستاده بود و از آنجا به غیب شدن هکتور و دراکو نگاه میکرد. بعد از
آن نوبت او بود که آپارات کند مبارزه آغاز شده بود
۸۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
::: 8 85 83 585 83
حوالی عصر بود که سلینا از شومینه وارد شد. بعد از شنیدن حرفهای پدرش آنقدر بهم ریخته بود که تا چند ساعت نتوانسته بود فکرش را روی مقصد احتمالی پاتر ها متمرکز کند. به خانه ی سام رفته بود اما کسی آنجا نبود. بعد از آن به خانه ی هرمیون و منزل رون رفته بود اما هر دو جا خالی بودند زمانیکه میخواست به پناهگاه
آپارات کند پاترونوس نانسی به دستش رسید.
بعد از بحث چند روز قبلی سیریوس با سلین، نانسی تمام تلاشش را کرده بود تا جلوی خودش را بگیرد و چیزی از ماجراهای اخیر به او بروز ندهد چرا که مطمئن بود سلینا به حد کافی عذاب میکشد اما بعد از حمله ی مرگخوارها نمیتوانست ریسک رفتن سلینا به خانه ی دره ی گودریک و مواجهه ی او با مرگخوارانی که به گفته ی سام احتمالا در آن حوالی کشیک میدادند را بپذیرد. بنابراین پاترونوسی برای او فرستاده بود و تمام تلاشش را به کار بست تا پیغامش دوستش را نگران نکند اما او خبر نداشت که ارنی مک میلان پیشاپیش همه چیز را خراب کرده است... تنها یک دقیقه بعد زمانی که در نشیمن خانه ی میدان گریمولد جز نانسی و رابرت کسی انتظار نمیکشید ورودی خانه ی لوپین ها ورود سلینا مک میلان را اعلام کرد. به محض ورود نانسی را در آغوش کشید و رگبار سوالاتش را آغاز کرد: نانسی... چی شده؟ شما ها حالتون خوبه؟ بابا میگفت مرگخوارا به خونه
حمله کردن... اون خونا... ببینیمم نسبی در یونس که طوریش نشده ؟
- هی هی ... امون بده... ما همه خوبیم...
سلینا مشکوکانه پرسید: سیریوس کجاس؟
رابرت اخمهایش را در هم کشید: کجا میخواستی باشه؟ تو اتاق طبقه ی بالا ... فقط برای تنوع زندونش رو عوض کرده...
- باید ببینمشی
- لین یه دقیقه صبر کن... باید باهات حرف بزنم.
نانسی دست سلینا را گرفت و بی توجه به رابرت به سمت نزدیکترین اتاق خانه برد.
دختر ها برای دقایقی طولانی در تنهایی با یکدیگر صحبت کردند که این باعث شد صبر رابرت تمام شود. از طرفی سیریوس خود را محبوس کرده بود و از طرف دیگر با آمدن سلین او از حضور نانسی محروم شده بود و
بدتر از همه اینکه دوباره داشت از ماجرا کنار گذاشته میشد.
جم
۸۳۷۴
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- مطمئن نیستم این فکر خوبی باشه نمیدونم مشکلش چیه اما حتماً اتفاقی افتاده که حتی رابرت در مورد اون
چیزی نمیدونه چون خود رابرت روهم راه نمیده
- ولی من باید باهاشی صحبت کنم
- میدونم ... اما خودت که دیدایش... دیونه شده... تو رو که ببینه بدتر میکنه
- برای من مهم نیست که اون میخواد چه غلطی بکنه... باید ببینمشی
نانسی متفکرانه لب پایینش را گاز گرفت: باشه ولی مراقب باش... آخرین دفعه ای که سعی کردیم به زور بریم تو اتاقش بدجوری راب رو طلسم کرد.
سلینا به سمت در اتاق رفت: باشه
هنوز در اتاق باز نشده بود که رابرت خود را رساند: هی. مرلین رو شکر که بحثهای دخترونه تموم شد. دیگه
++ "!
داشت حوصله م سر میرفت
نانسی چشم غره ای حواله ی او کرد: خودتو لوس نکن بیا بریم پایین، می خوام ناهار امروز رو درست کنم. سلینا... درست قبل از پله های زیر شیر ونی... روبروی اتاق رابرت...
سلینا برای چند لحظه با نگاهش آن دو را تعقیب کرد سپس نفس عمیقی کشید و خودش را برای یک دعوای درست و حسابی آماده کرد...
از راهرو های تنگ عبور کرد و خود را به در اتاقی رساند که نانسی به او گفته بود
میدانست که هیچ شانسی برای گرفتن اجازه ی ورود ندارد
چوبدستی اش را به سمت در گرفت: آلاهومورا
اما همانطور که حدس میزد در باز نشد.
وقتی که چند طلسم دیگر کار ساز نشد چوبدستی را به سمت دستگیره در گرفت: بومباردو
دستگیره در بطور کامل از جا خارج شد و سلینا با احتیاط پا به درون اتاق گذاشت در نگاه اول از دیدن چهره ی ناآشنا و ژولیده ای که روبرویش بود به وحشت افتاده بود. پیکر لاغری با موهای آشفته، صورتی زرد و بیمار و جم
۱۳۷۹
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
جشمهایی که نوار سیاهی دور آنها ایجاد شده بود. با صورتی که چند روزی از آخرین اصلاحش میگذشت. چند لحظه طول کشید تا متوجه شد که این غریبه در واقع همان سیریوس است که رو در رویشی ایستاده و با خشمی مرگبار به او نگاه میکند. نگاه سیریوس چنان خشمگین و وحشتناک بود که سلینا به طور غریضی چوبدستی اش
را برای دفاع آماده نگه داشت اما وقتی دستان مشت کرده و خالی مرد جوان را دید تعجب کرد.
هنوز حرکتی نکرده بود که فریاد سیریوس گوشش را پر کرد: به چه حقی اومدی توی اتاق من؟ کی به تو اجازه
داد؟
- سیریوس آروم باش می خوام باهات حرف بزنم.
" " - من قبلا حرفهامو زدم. گفتم که دیگه نمیخوام ببینمت.
سرانجام سلینا هم از کوره در رفت: به همین سادگی،... یهو میگی همه چی تمومه... آقا حتی نمیخوان بگن چه
مرگشون شده؟ در حرف بزن... تو چت شده؟
- به من مربوطه سیریوس من دوست دختر توام.
این حرف سیریوس را متحیر کرد با چشمان گرد شده به سلین نگاه کرد که سرخ شده بود. باور نداشت که او این حرف را زده باشد درست بود که آنها با هم دوست بودند اما هیچ وقت نه پیشنهادی داده و نه پذیرفته شده
بود.
صدای سیریوس با اندوه زمزمه کرد: بهتره از اینجا بری من بدرد تو نمی خورم
- معلوم هست چی داری میگی؟ ... دیونه شدی؟
مرد جوان روی تختش نشست و با ناراحتی سرش را بین دستانش گرفت: فقط بروسلین خواهش میکنم
- نه!
سلینا روی صندلی میز تحریر نشست و به چهره ی خسته ی روبرویش چشم دوخت درماندگی از سر و رویش میبارید: من تا نفهمم چرا اینو ازم میخوای هیچ جا نمیرم
سیریوس چند لحظه به چشمان دختر جوان خیره شد: اگه بهت بگم دست از سرم بر میداری؟
۸۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
از جا بلند شد به سمت در حرکت کرد و آن را بست.
- ممکنه یه طلسم سکوت اینجا بذاری؟ دوست ندارم کلی لندن ماجرا رو بفهمن
سلینا چند لحظه با تردید به سیریوس نگاه کرد چرا خودش این کار را نمیکرد؟ اما سوالی نپرسید. تنها چوبدستی اش را به سمت در گرفت و طلسم سکوت را فعالی کرد: خب ... گوش میکنم.
به نظر میرسید که مرد جوان هنوز تردید دارد اما او به خوبی میدانست که اینبار حریف سلینا نمیشود بعد از
چند لحظه سکوت تصمیمش را گرفت: باید قول بدی چیزی که بهت میگم رو به کسی نگی...
سلینا بی صبرانه پاسخ داد: قول میدم... حرف بزن سیریوس ... داری منو میترسونی ... چرا تو اینجوری شدی؟
برای چی خودتو تو این اتاق لعنتی حبس کردی؟ چرا از همه بریدی؟
سیریوس لحظه ای تردید کرد سرانجام به این نتیجه رسید که نمیتواند به تنهایی این بار را تحمل کند: دلیلشی
ابنه
به ارامی چوبدستیش را از جیبش بیرون اورد و رو به گلدان روی میز گرفت و با صدایی بلند و واضح گفت: وینگاردیوم له ویوسا
لحظه ای گذشت و هیچ اتفاقی نیوفتاد
سیریوس چوبدستی اش را بار دیگر تکان داد: لوموس
نوک چوبدستی لحظه ای سو سوزد و خاموش شد
نگاه غمگینش را به چهره ی مبهوت سلینا دوخت: دیدی؟
مرد جوان دیگر طاقت نیاورد چوبدستی اش را به کناری انداخت، خودش را روی تخت انداخت و لحظه ای بعد
هق هق دردناکش در اتاق پیچید.
سلینا برای لحظاتی کاملاً متحیر از اتفاقات چند لحظه ی قبل به روزهای قبل اندیشید به رفتار عجیب
S
; ۸ : ب
المرح
خان حال
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
که چرا مرد جوان آن شب به اتاقش گریخته بود. حسی عجیبی وجودش را گرفت که مخلوطی از دلسوزی و احساس گناه بود. چرا زودتر متوجه نشده بود؟
سپس به سوی تخت رفت، کنار سیریوس بر روی تخت نشست: اروم باشی سیریوس بیا با هم در موردش صحبت
- حتی نمیدونم چی هستم... یه فشفشه؟ ... یه مشنگ؟ ... دیگه به هیچ دردی نمیخورم.
- زده به سرت؟ این چه حرفیه که میزنی؟ تو تونستی در اتاقی رو جادو کنی وقتی اومدم تو اتاق دیدم...
- آره جادوش کردم اما شیش ساعت کامل وقت ازم گرفت. بعدشم کلی ضعف کردم. هر طلسمی که میکنم نصف انرژی بدنام رو بیرون میکشه.
لحنش به سرعت تغییر کرد: حالا همه چی رو فهمیدی ... بر و ... تنهام بزار
سلینا به آهستگی موهای تیره ی مرد جوان را نوازش کرد: یعنی واقعا نمیتونی هیچ طلسمی رو اجرا کنی؟
سیریوس سرش را بلند کرد: یا اجرا نمیشه یا بد میشه و یا خیلی قوی که باعث خراب کاری میشه مثل همین زخمی کردن خودم. مثلا میخواستم گلدون رو جادو کنم. من دیگه به هیچ دردی نمیخورم سلینا... به هیچ
دردی
هق هق گریه اش شدت گرفت.
- مسخره نشو سیریوس ... این مشکل حتما حل میشه
- نه نمیشه... یکی دوبار یواشکی رفتم سنت مانگو مشکلش ناشناختسی... درمانی نداره... وای خدای من وقتی رابرت و نانسی بفهمن...
- مثلا فکر میکنی چی میشه؟ به من نگاه کن سیریوس ... با توام
مرد جوان به زحمت سرش را بالا آورد و چشمان پر اشکش را به تنها منبع آرامششی دوخت. سلینا لبخندی زد:
همین که بدونم کنارم هستی برام کافیه.
- تو اینجوری فکر میکنی اما بقیه نه... یکی از فامیلای دور مادرم یه فشفشس... اون کلا از خانواده ترد شده
- مسخره بازی در نیار خونواده ی تو این کار و نمیکنن
W 8 ۱
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- تو از کجا مطمئتی؟
هق هق سیریوس به سکسکه تبدیل شد. سلینا که به سختی جلوی ریزش اشکهای خودش را گرفته بود با تمام قدرت تلاش میکرد که او را دلداری دهد: به من گوش کن سیریوس ... من فکر میکنم باید به یکی بگیم
- نه...
مرد جوان وحشت زده به نظر میرسید: نمیخوام کسی بدونه
سلینا پافشاری کرد: مسخره نشو سیریوس پاتر... دایی هات یا سام... شاید اونا بتونن بهمون کمک کنن
- من کمک اونا رو نمیخوام. همینطور ترحمشون رو... سلینا نمیخوام کسی در این مورد بدونه...
لحن مرد جوان کاملاً جدی بود
- ولی آخه ... اونا خونواده ی توان
- بهم قول بده به کسی چیزی نگی مخصوصاً به سام
این بار نتوانست سلینا را قانع کند: ولی آخه چرا؟ ریچاردسون جادوگر بزرگیه. به علاوه اون خیلی تو رو دوست
داره. مطمئنم هر کاری بتونه میکنه تا...
- همین که گفتم سلینا... من نمیخوام اون بدونه اگه به کسی چیزی بگی قسم می خورم دیگه اسمتو نمیارم
لحن جدی سیریوس این بار کار خودش را کرد: باشه، باشه... هر چی تو بگی
مرد جوان نفس عمیقی از راحتی کشید: ازت ممنونم سلینا بودنت اینجا خیلی برام با ارزشه... حالا که فکرشو میکنم حالم خیلی بهتره.
دختر جوان دست او را در دست گرفت. لحن کلامشی سرزنش بار بود: باید از اول بهم میگفتی ولی تو دیونه ی کله شق فقط باعث شد ی یه هفته تموم گریه کنم.
سیریوس با ناباوری به چهره ی او خیره شد: واقعا ... گریه کردی؟
فکرش را هم نمیکرد که تا این حد برای سلینا مهم باشد اما حتی در همان لحظه هم میتوانست محبت عمیقی را در چشمان او بخواند که باعث شرمند گیشی میشد و شاید همین باعث شد که به سادگی اعتراف کند: متاسفم
لین ... من ... خیلی میترسم.
۸ :۲
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
سلینا با محبت گونه ی او را نوازش کرد: نباید بترسی... من مطمئنم درست میشه.
سیریوس رویش را بر گرداند و صورتش را که خیس اشک بود به بالشت فشرد.
سلین به نرمی موهای او را نوازشی کرد چند دقیقه بعد نفس های سیریوس منظم شد و او که چند وقت خواب
{{ {{ {{ :s:s:
از رفتن سلینا به اتاق سیریوس بیشتر از نیم ساعت میگذشت. نانسی با نگرانی به رابرت که به جای او بالای سر غذا ایستاده بود نگاهی کرد و با صدای بلند به خودش دلداری داد: این نشونه ی خوبیه نه؟ حداقل صدای داد و فریادشون نمیاد.
- میتونه هم نشونه ی بدی باشه. احتمالاً تا حالا سلینا رو کشته.
- مگه کشتن من به همین سادگیه؟
این صدای سلینا بود که از آستانه ی در وارد آشپزخانه شده بود. نانسی و رابرت به سرعت به سمت او برگشتند:
هی چه خبر؟ فکر میکردم اون دیونه بلایی سرت اورده.
سلین اخطار داد: بهتره در مورد سیریوس درست حرف بزنی رابرت میدونی که من روش حساسیم.
رابرت پوزخندی زد: منم روش حساسی بودم البته تا دو روز پیش که اونجوری طلسمم کرد... خارج از شوخی ...
حالش چطوره؟
- خب راستش اگه نظر منو بخوای بهتره... الانم خوابیده
نانسی کنجکاوانه برابیعبیدل : باهات حرف زد؟ چیزی هم بهدست گفت؟
سلینا لبش را گاز گرفت.
- خب راستش... آره اما نمیتونم در موردش حرف بزنم.
نانسی اعتراض کرد: ولی من خواهرشم.
۸۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- میدونم نانسی... ببینین بهتره بذارین تو حال خودش باشه... بهش فرصت بدین تا با شرایط جدیدش کنار بیاد و لطفا مزاحمش نشید. معذرت میخوام من خیلی عجله دارم.
و برای فرار از سوالات آن دو به سرعت مشتی از پودر پروازی را که در داخل ظرف کوچک سفالی بالای شومینه بود به درون آتش پاشید. زمانی که سلینا در میان رقص شعله های آتش ناپدید شد رابرت نگاهی با نانسی رد و بدل کرد: گفت بداریم با شرایط جدیدش کنار بیاد؟ کدوم شرایط؟
- چشماشو دیدی؟ گریه کرده بود...
سلینا بی تاب و عصبانی در اتاقش قدم میزد ساعتها با خودش کلنجار رفته بود اما نتوانسته بود نتیجه ای به
دست آورد از یک طرف نمیخواست بر خلاف نظر سیریوس عمل کند و از طرف دیگر عقلش میگفت که این دقیقاً
همان کاری است که باید انجام دهد... سرانجام به این نتیجه رسید که نمیتواند سکوت کند. تنها کسی که برای
حل مشکلش میشناخت ریچاردسون بود اما مجبور بود تا نیمه شب صبر کند تا مطمئن شود کسی پاترونوس او را در اطراف سام نمیبیند. زمانی که ساعت پاندولی دار قدیمی دوازده ضربه نواخت سلینا چوبدستی اش را کشید
و پاترونوسش را رها ساخت.
:888888888888
هری تازه به درون تختش رفته بود که پاترونوس سلینا جلویش ظاهر شد. یک ماده گرگ بزرگ نقره ای،... هری که تا آن شب هیج وقت پاترونوس سلینا را ندیده بود کنجکاوانه به پاترونوس خیره شد. پیغام کوتاه بود: سام...
باید فورا ببینمتون ... در مورد سیریوسه من خونه هستم. لطفاً به بچه هانگین میاین اینجا. خونه ی ما تو براند
هوسه... درست جلوی درخت کاج، ... منتظرتونم.
هری چند لحظه به محلی ناپدید شدن پاترونوس خیره شد صدای سلینا ناراحت و نگران بود و همین نگرانش میکرد. شنلش را برداشت و آهسته از اتاق خارج شد.
{{ {{ {{ :: S:s:
- تو تط مستهٔ سلینا؟
- بله... اوه سام اون خیلی آشفتس... ترسیده... میترسه خونوادش تردش کنن،
* ب: ""
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- تردش کنن؟ پسره ی دیونه... باید باهاشی حرف بزنم.
سلینا وحشت زده جیغ کشید: نه... اگه بفهمه دیگه باهام حرف نمیزنه... من بهش قول دادم سام... نمیخوام بهش
شرح آهی کشید: این خیانت نیست سلینا... تو درست ترین کار ممکن رو کردی و من ازت ممنونم... چند وقته
اینطوری شده؟
- دو هفته ای هست که شدیدتر شده... اون خیلی عذاب میکشه... میدونم که نباید اینو بگم اما الان شما آخرین امید مایین راه حلی سراغ ندارین؟
- چرا اما طول میکشه. اول باید سیریوس رو از لاکش بیارم بیرون. ممنونم که اینو بهم گفتی لین ... کمک بزرگی
بپیوند .
::: 8{{ {{ ::= s;{ :::
ساعت حدود دو ظهر بود. هری که تازه کم خوابی شب گذشته اش را جبران کرده بود با زحمت سیریوس را که بعد از صحبت با سلینا کمی حالش بهتر شده بود قانع کرده بود که در نبود لوپین و تانکس از اتاقش خارج شود و به آنها بپیوندد. خودش هم در جلوی شومینه گرم خواندن پیام امروزش بود. هر از گاهی زیر چشمی نگاهی به بچه ها میکرد. نانسی مشغول باز کردن یک نامه از پای جغد کرم قهوه ای بزرگی بود که چند لحظه قبل از پنجره وارد شده بود. سیریوس کنار پنجره نشسته بود و به دیوار خیره شده بود. چهره اش درهم و ژولیده بود اما نه هری و نه نانسی چیزی به رویش نمی آوردند. مهم این بود که او از لاکش خارج شده بود. حداقل در ظاهر که اینطور به نظر میرسید، شاید داشت تلاش خودش را میکرد.
سعیر بورس با بدخلقی غر زد: این رابرت نمیخواد ما زر 3 راحت بذاره؟ دو ساعت نیست که از اینجا رفته... به دقه
رفته یه پیغام بده
نانسی با لحن شیطنت باری پرسید: چیه ؟ حسودیت میشه؟
مرد جوان در تلاش برای عادی بودن تصمیم گرفت که شوخی خواهرش را پاسخ دهد: من؟ به او ن؟ فکر نکنم... فقط میگم وقتی ما تو خونه ی خودشو نیم دیگه نامه نگاریش مسخرس... و راستش رو بخوای دلم براش میسوزه
- چرا؟
سیریوس معصومانه پاسخ داد: چون داره خودشو بدبخت میکنه. جم
ابت : "
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
نانسی کوسن روی مبلی را به طرف سیریوس پرتاب کرد. مرد جوان به سرعت واکنش نشان داد تا کوسن را تغییر شکل دهد اما... بوم... کوسن مستقیم به صورتش برخورد کرد.
نانسی خنده کنان فریاد کشید: صد امتیاز... نشونه گیریم داره بهتر میشه.
نگاهی به چهره در هم سام کرد و لبخند جانانه ای که زده بود بر لبشی ماسید بلافاصله سیریوس بلند شد و بار
دیگر به اتاقش پناه برد.
::: 85 8338 28 :8
دیدن درماندگی سیریوس هری را کلافه میکرد و تحمل دیدن این وضعیت آشفته را در او نداشت. از آنجایی که فکرش به جایی نمیرسید تصمیم گرفت مسئله را با لوپین مطرح کند. بعد از کمی صحبت رابرت هم به آنها
- قضیه جدیه ؟
- بدبختانه بله ریموس
- و تو فکر میکنی که این خطرناکه؟
هری نگاهی به دوست قدیمی پدرش کرد و زمانی که ریموس سرش را به علامت توافق تکان داد آهسته جواب داد: بیشتر از اونی که فکرشو بکنی رابرت. تقریبا مطمئنم که مرگخوارها برای همین به قرارگاه حمله کردن...
رابرت نگاه سریعی به پدرش کرد: اما آخه چرا؟ .... خب منظورم اینه که من تا حالا چیز خطرناکی از سیریوس ندیدم... جز اینکه خودشو تو اتاقش قایم کرده و اصلا حرف نمیزنه...
هری اضافه کرد: و کاری که چند روز پیش کرد.
- اون یه اشتباه بود سام... دست خودش نبود. خود تم میدونی، کنترلش رو از دست داده بود.
- هی شما دو تا دارین از چی صحبت میکنین؟
هری و رابرت نگاهی رد و بدل کردند. ریموس که این نگاه بین پدر خوانده و پسرش را میشناخت پرسید: یه
چیزی هست که من نمیدونم مگه نه؟
قبل از اینکه رابرت منکر همه چیز شود هری پاسخ داد: چیزی که باعث شد سیریوس خودشو تو اتاق زندونی کنه... و از همه ببره ... بله
۸: "|
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
::: 8 85 83 585 83
چند روز قبل از انتقال پاتر ها به میدان گریمولد. مشکل سیریوس وارد مرحله ی تازه ای شده بود. به طرز عجیبی خشن تر شده بود. گاهی اوقات طلسمهایی را به کار میبرد که قبلا حتی اسم آنها را نشنیده بود و زمانی که پس از ساعتها تلاش موفق به اجرای یکی از آنها میشد چنان نیرویی از دست میداد که تا چند ساعت به خواب میرفت. همین موضوع او را عصبانی میکرد و او که از قبل به دنبال بهانه ای برای ترس و در نتیجه خشم شدیدش از زمین و زمان بود با تمام وجود از این بهانه ی جدید استقبال میکرد. یکی از دلایل این خشم کارهایی بود که گاهی اوقات کاملا ناخواسته انجام میداد. اعمالی که در شرایط عادی هرگز مرتکب آنها نمیشد. گوشه گیری سیریوس ساکنین خانه ی دره ی گودریک را کلافه کرده بود. با این وجود هیج کدام چیزی بروز نمیدادند. هری که تا این زمان تقریباً متوجه مشکل شده بود در انتظار برای حرف زدن سیریوس سکوت کرده بود. بعد از رفتن سلینا و آخرین داد و فریاد سیریوس، نانسی هم جرات روبرو شدن با برادرش را نداشت. با این
حال این مسئله مانع از این نمیشد که او احساساتش را به هری و رابرت انتقال دهد.
- من نگران سیریوسم. میترسم با این لجبازی هاش کار دست خودش بده. دیروز شیشه ی داروهاشو هم شکست... سام نمیشه شما باهاش حرف بزنید؟ مطمئنم سیریوس حرف شمار و رد نمیکنه.
هری سرش را از روی روزنامه اش بلند کرد: متاسفم نانسی، خودت میدونی که اون فعلا ترجیح میده از من دور بمونه. فکر میکنم الان هیچ چیزی بیشتر از بالا رفتن من اون رو بیشتر به هم نمیریزه.
قبل از اینکه نانسی حرفی بزند رابرت از جا بلند شد: من باهاش حرف میزنم.
و چون مخالفتی ندید به سمت راه پله ها رفت. از پله ها بالا رفت. چند دقیقه بعد روبروی در اتاق سیریوس بود.
آهسته دو ضربه به در زد: سیریوس ... میتونم بیام تو؟ خوابیدی؟
از درون اتاق صدای گرفته ای جواب داد: تنهام بذار راب... حوصله ندارم.
رابرت بی توجه به سیریوس در را باز کرد: حتی هیپوگریفها هم از این همه تنهایی دیونه میشن.
سیریوس که طبق معمول چند روز گذشته روی تختش دراز کشیده بود به سقف خیره شده بود با بدخلقی
رابرت خود را به نشنیدن زد. وارد اتاق شد و کنار کمد لباس ایستاد تلاش کرد با یک شوخی حالی و هوای سیریوس را تغییر دهد: تو چه جور برادری هستی؟ منو گذاشتی پیش نانسی و خودت اینجا سنگر گرفتی؟
نمیخوای مواظب باشی که ما یه وقت دست از پا خطا نکنیم؟
۸۷
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- خیلی دلم میخواد جرات کنی...
- خب اگه تو نیایی... باید بگم که... اگه حوصلم سر بره... ممکنه وسوسه بشم.
در مواقع عادی سیریوس به این شوخی میخندید اما زمانی که از روی تخت بلند شد و رو در روی رابرت قرار گرفت هیج اثری از شوخی در نگاهش نبود رابرت برای لحظه ای برق عجیبی را در چشمان قهوه ای دوستش تشخیص داد. سیریوس مسخ شده به نظر میرسید. چوبدستی اش را بالا آورد و قلب او را نشانه گرفت.
ناخودآگاه قدمی عقب کشید: هی مرد... تو حالت خوبه؟ سر چوبدستی تو بیار پایین... این اصلا شوخی بردار
نسست.
به نظر نمیرسید که سیریوس صدای رابرت را شنیده باشد. نگاه نی احساسش در چشمان او قفل شده بود. با
لحنی که شباهتی به لحن خودش نداشت زمزمه کرد: میدونی من با اون عوضی ای که بخواد به خواهرم دست درازی کنه چیکار میکنم؟ آواداکداورا
رابرت به موقع شیرجه زد و خودش را از جلوی طلسم مرگ کنار کشید. پرتو سبز رنگ به پرده برخورد کرد و آنرا به آتش کشید.
لوپین جوان با وحشت و ناباوری به چهره ی بهترین دوستش خیره شد: تو ... تو ... حالت خوب نیست سیریوس ... لعنتی،... اون چوبدستی رو بذار کناره...
اما باز هم به نظر نمیرسید که سیریوس صدایی شنیده باشد. رابرت با وحشت به غلاف خالی چوبدستی اش دستی کشید. آنرا پایین جا گذاشته بود. کاملا بی دفاع بود.
از جلوی یک پرتو سرخ رنگ جاخالی داد: دیونه نشو سیریوسی... هیچ معلومه داری چه غلطی میکنی؟
- کروشیو
سومین طلسم سیریوس به هدف برخورد کرد. صدای جیغهای درد آلود رابرت، هری را به خود آورد. جوان موبنفش از ته دل جیغ میکشید. گویی کسی او را شکنجه میداد. با این فکر هری هراسان از جا پرید همانطور که به سمت راه پله ها میدوید رو به نانسی که برخواسته بود فریاد زد: همینجا بمون
سپس با بیشترین سرعت ممکن خودش را به اتاقی سیریوس رساند. در را باز کرد و برای لحظه ای وحشت زده برجا ماند. اتاق مملو از دودی بود که در اثر شعله کشیدن پرده لحظه به لحظه بیشتر میشد. زمانی که توانست از
میان دود چیزی را تشخیص دهد او را دید. روبروی او سیریوس با نگاهی که متعلق به خودش نبود چوبدستی جم
" : "
ناr
 
________________
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
سیریوس نگاه شرمنده اش را از صورت پدرش برداشت و دزدانه به رابرت نگاه کرد: من ... نمیخواستم... قسم
میخورم... دست خودم نبود... من فقط عصبانی شدم.
- عصبانی... که عصبانی شدی آره؟ یه لطفی به من و خودت بکن سیریوس ... دفعه ی دیگه قبل از اینکه فشارهای روحیت رو روی دیگرون خالی کنی شعورتو به کار بنداز.
- تقصیر اون نبود سام... من عصبانیش کردم...
هری و سیریوس با ناباوری به رابرت نگاه کردند. حتی سیریوس هم باور نمیکرد که بعد از بلایی که بر سر رابرت اورده بود اینطور مورد حمایت دوستش قرار بگیرد. قبل از اینکه کسی چیزی بگوید در باز شد و نانسی وارد شد:
نگاهش روی پرده مخملی نیم سوخته و سقف دود زده متوقف شد: هی... اینجا چه خبره؟ تو چرا این شکلی
.
شدی؟
قبل از اینکه هری یا سیریوس حرفی بزنند رابرت از جا بلند شد: چیزی نیست... یه اشتباه کوچولو بود... بهتر شد که سوخت ... سیریوسی... بیا بریم پایین من خیلی گرسنمه... ضمنا دفعه دیگه پرده اتاق تو ابی بخر... من از رنگ
سبز متنفرم.
اولین چیزی که به نظر هری رسید این بود که رابرت خیلی خوب میتواند در برابر نانسی نقش بازی کند. شاید اگر نانسی کمی بیشتر دقت میکرد آثار طلسم شکنجه گر را در او تشخیص میداد. با این حال رابرت با بی خیالی دست نانسی را گرفت و او را به سمت پله ها کشید. قبل از اینکه از اتاق خارج شود برگشت و نگاه سریعی به دوستش کرد. در نگاه سیریوس قدردانی موج میزد.
به لطف رابرت ماجرای آنروز از دیگران پنهان ماند. نانسی تنها فهمیده بود که سیریوس و رابرت با هم دوئل کرده اند اما چیزی مانعش میشد که سوالی را که در ذهن داشت از رابرت بپرسد. هیچ وقت از رابرت نپرسید که چطور توانسته دوئلی داشته باشد آنهم وقتی که وقتی چوبدستی اش را کنار خود او جا گذاشته. یا اینکه چرا با هر حرکتی چهره اش را در هم میکشد...
این اتفاق ترسهای سیریوس را تحقق بخشید. وقتی در اتاقش تنها شد بار دیگر به خود آمد. باز هم حرکتی به چوبدستی اش داد و در نهایت حیرت متوجه شد که باز هم قادر به جادو کردن نیست. پسر جوان که حالا نسبت
به خودش احساس خطر میکرد بیشتر از قبل در خودش فرو رفت.
: { :: 83 : ::
| نت "
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری ساکت شد و با درماندگی به ریموس که در تمام این مدت در سکوت به حرفهای او گوش میداد خیره شد:
نیم ساعتی بود که هری به همراه رابرت و ریموس در اتاق نشیمن تشکیل جلسه داده بود. خیلی تلاش کرده بود که این مشکل را بروز ندهد اما حقیقت این بود که او به کمک ریموس احتیاج داشت و بعد از آن این لوپین بود که هری را قانع کرده بود تا رابرت را در جریان بگذارد.
- میدونم که مسخره سی ... اما ولدمورت کارهای مسخره تری هم کرده. ما میدونیم که اون دنبال یه نفره که تا چند روز پیش در دره ی گودریک ساکن بوده اما بدبختانه تقریباً مطمئنیم که اون من نیستم، چون نه خونه ی من و نه خونه ی هرمیون یا هرجای دیگه ای که به من مربوط بوده مورد حمله قرار نگرفته. رابرت هم نمیتوانسته باشه چون درگیری رابرت با ولدمورت تو وزارت خونه خیلی جدی نبوده و از طرفی اگه اون هدف بود حمله مشخصا به اینجا میشد. مطمئنم همه خیلی خوب پسر تو رو میشناسن ریموسی. اما در مورد سیریوس تقریبا مطمئنم و با توجه به شناختی که من از اون عوضی دارم شکی وجود نداره که اونا دنبال سیریوسن،
رابرت با بی خیالی شانه ای بالا انداخت: به نظر من تو زیادی نگرانی سام. بر فرضی که مرگخوارا دنبالشی باشن... باید خیلی خوش شانس باشن که از پسش بر بیان
ریموس لبخندی زد: فکر نمیکنی یه کم مرگخوارا رو دست کم گرفتی؟
- نه... این شمایین که سیریوس رو دست کم گرفتین... باید میدیدین چطور جلوی ولدمورت در اومده بود. نمیگم عالی بود اما در هر حال کارش خیلی خوب بود. شک دارم هر کس دیگه ای میتوانست اونجوری جلوی اون عوضی در بیاد. سام... تو که باید اینو بدونی.
هری همانطور که از پنجره به حیاط کوچک خانه خیره شده بود پاسخ داد: مشکل اصلی همینجاس... تا چند روز پیش من تقریباً مطمئن بودم که سیریوس از پس مرگخوارا برمیاد اما حالا...
- من نمیفهمم ... منظورت چیه ؟
رابرت با سردرگمی به پدر و استادش خیره شد... به نظر میرسید که هری هنوز تردید دارد اما ریموس نظر دیگری داشت: ببین سام من فکر میکنم بهتر باشه به رابرت بگی... در هر حال اون باید بدونه تا حساسیت قضیه
را درک کنه.
- هی هی... صبر کنین... فکر میکردم هر چیزی که مربوط به این قضیه بود رو میدونم.
و با حالتی اعتراض آمیز به هری خیره شد.
۱ تا ۸
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری به سرعت پاسخ داد: هر چیزی رو که تا اون روز میدونستم بهت گفتم... بدون کم و کاست
جوان مو بنفش مشکوکانه پرسید: خبر جدیدیه ؟
• بدبختانه بله... ببینیم راب... تو میدونی که جندل روز پیش سلینا اومده بود که دیدلبر دسیریو دست درسته؟
رابرت العفری تکان داد: خب آره... اون رفت تو اتاق العبیریو لسر ... ولی پا ما نگفت ی گفتن و چی شده... یه جورایی عجیب غریب شده بود... گفت نمیتونه بگه و اینکه باید فرصت بدیم سیریوس با شرایطش کنار بیاد
- و شما به چیزی شک نکردین ؟
- خب راستش... ا... چرا... به نظر میرسید گریه کرده
مرد جوان تازه متوجه معنی حرفهایش شد: ببینم سام... من اشتباه نمیکنم... سلینا یه چیزایی به شما گفته؟
به جای هری که کلافه به نظر میرسید ریموس پاسخ داد: خوشبختانه بله. همین یه بار رو عاقلانه کار کرده
- و شما میخواین به من بگین مشکل چیه ؟
- خمب راستش ما یه جورایی به این موضوع شک داشتیم اما... حالا دیگه میدونیم که احتمالا قدرتهای سیریوس دچار اختلال شده
- اختلالی؟ چه جور اختلالی ؟
هری لحظه ای سکوت کرد سرانجام تصمیمش را گرفت: اون دیگه نمیتونه جادو کنه.
- غیر ممکنه... سام تو خودت دیدی تا حالا کسی رو ندیده بودم که به اون تمیزی طلسم شکنجه گر رو اجرا کنه. شانس آوردم از جلوی طلسم مرگش جا خالی کردم اونوقت تو میگی نمیتونه...
رابرت وحشت زده به نظر میرسید: من نمیفهمم ... اما آخه چرا؟
- این یه تغییر ویژه سی رابرت... و ما میدونیم اختلالی که در قدرتهای سیریوس به وجود اومده هر روز بیشتر و
لوپین با چشمهای گرد شده به سمت هری چرخید: یعنی اونم نمیتونه جادو کنه ؟
۲ تا ۸
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- ولی آخه چرا؟
هری لحظه ای مکث کرد و به جای او ریموس جواب سوال پسرش را داد: چون نیروهای اون وارد بدن سیریوس
شده... این طور نیست سام؟
به نظر میرسید که گرگینه ی پیر امیدوار است که اشتباه حدس زده باشد. اما هری به کلی او را ناامید کرد:
بدبختانه بله
برعکس دو جادوگر بزرگسالی رابرت خوشحال به نظر میرسید: این کجاش بده؟ فقط سیریوس یه کم قوی تر میشه ... لحظه ای سکوت کرد و به ابروهای بالا رفته ی پدرش خیره شد...: البته اگه بتونه جادو کنه........وای
سام....یعنی راهی وجود نداره؟
هری از پنجره نگاهی به بیرون کرد: چرا رابرت یه راهی برای فعالی کردن نیروها هست... اما من ترجیح میدم سیریوس تبدیل به یه فشفشه بشه تا این کارو بکنیم.
- منظورت چیه ؟ من نمیفهمم سام...
- ریمولسی + ...
- بهشی بگو سام...
هری آهی کشید: باشه... ببین رابرت انتقال نیرو از یک جادوگر به جادوگر دیگه چیزیه که خیلی کم پیش اومده. در این حالت جادوگری که قدرتمند تره میتونه نیروهای اون یکی رو تحت کنترل خودش در بیاره اما جادوگر
دومی ...
- دومی چی؟ چرا درست حرفتونو نمیزنین؟
- معمولا چون دومی قادر به فعال کردن نیروهای قوی تر در خودش نیست تمام قدرتهای جادوییشو از دست
متیل د.
- نه! ... اما... غیر ممکنه ! سام... نمیشه یه جوری این نیروها رو فعالی کرد؟
۳ حال
 
________________
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
آهسته به سمت تخت رفت و روی لبه ی آن نشست. نگاهش مسیر نگاه سیریوس را دنبال کرد و به قسمتی از ترک سقف اتاق افتاد. آهسته دستش را جلو برد و موهای درهم پسرش را نوازش کرد سعی کرد پسر جوانش را وادار به حرف زدن کند: ببینم اون سقف چه چیز جالبی داره؟
میخواست تو رو سرحالی بیاره.
- میدونم.
- چرا بهم نگفتی سیریوس ؟
مرد جوان لحظه ای جا خورد: چی رو؟
- خودت رو به اون راه نزن ... فکر میکردم میتونیم با هم حرف بزنیم... فکر میکردم بهم بگی...
خیلی ناگهانی سیریوس روی تخت نشست وحشت وجودش را گرفته بود به سمت پدرش برگشت نگاه شریه شکش را به یقین مبدل کرد. وحشتی وجودش را پر کرد او میدانست... پدرش همه چیز را میدانست... ناخودآگاه
غرید: سلینا!
- بهترین کار ممکن رو کرد.
- اون حق نداشت...
- چرا داشت... اون نگرانت بود و فکر میکرد من میتونم کمکت کنم.
- ولی نمیتونی
پسر جوان حالا کاملاً آن بی اعتنایی اولیه را کنار گذاشته بود: تو نمیتونی... هیچ کس نمیتونه راهی وجود نداره
مگه نه ؟
هری لحظه ای سکوت کرد. در سکوت به چهره ی خسته ودرمانده ی پسرش خیره شد به صورت بیمارش و نگاه
دیوانه وارش... نمیتوانست به او دروغ بگوید: نه
به نظر میرسید که این حرف ضربه ی آخر را به پیکر جوان مغرور وارد کرده ناخوآگاه به گریه افتاد: میدونستم ...
میدونستم... این انصاف نیست... این همه آدم تو دنیاس ... چرا باید من یه فشفشه بشم؟
ابت تا ۸
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری آهسته مرد جوان را در آغوش کشید. او هیچ وقت نمیدانست که چطور باید پسرش را آرام کند. در واقع حالا خود او هم نیاز به دلداری داشت. بعد از مدتها به طور غریبی احساس میکرد که به جینی نیاز دارد تا با حرفهایش هر دوی آنها را آرام کند. اما حالا این وظیفه بر عهدی او بود: تو فشفشه نشدی سیریوس
سیریوس با حیرت به پدرش خیره شد: پس این چیه ؟ تو میدونی بابا؟
هری لحظه ای سکوت کرد سرانجام تصمیم گرفت با پسرش صادق باشد: یه ارتباط ... یه جور جابه جایی انرژی که به ندرت اتفاق میوفته ... بین تو و ولدمورت
چشمهای سیریوس گرد شده بودند: جابه جایی؟ چی میخوای بگی؟
- تو نیروهای اونو گرفتی و اون مالی تو رو
. . . . - اما این ... این امکان نداره -
صدایش از وحشت میلرزید. هری نگاهش را به پرده ی آبی رنگ جدید اتاق انداخت: بدبختانه این ممکنه. مشکل کار اینه که اون زیادی قویه و بدن تو قادر نیست اونطور که باید بر اون نیروها تسلط پیدا کنه و برای همین
دچار اختلال شده.
- میخوای بگی که نیروهای اون به بدن من وارد شده؟
پسر جوان وحشت زده به نظر میرسید.
- بله
- و این باعث شده که من اونطور احمقانه به رابرت حمله کنم؟ که دیگه نتونم جادو کنم؟
هری میدانست که اینبار نمیتواند صادق باشد: بله اما تو نباید نامید بشی حتماً یه راه درمانی وجود داره پسرم...
سیریوس باناباوری به چشمان پدرش خیره شد: واقعا؟
هری به دروغ امیدواری داد: مطمئنم که پیدا میشه... تو هنوزم میتونی جادو کنی... این خیلی خوبه... فقط باید
تلاش کنی، باید تمرین کنی شاید بتونی کم کم به خودت مسلط بشی.
سیریوس مطمئن بود که پدرش تنها به خاطر دلخوشی او این حرفها را زده. این را از نگاهش میفهمید. با این حال سکوت کرد. در چند سال گذشته و در نبود پدرش او یادگرفته بود که مشکلاتش را برای خودش نگه دارد } اما نتوانست یک چیز را مخفی کند: میشه بر گردیم خونه ؟
WS "
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- اینجا راحت نیستی؟
- من فقط میخوام خونه ی خودمون باشم.
- میدونم سیریوس اما الان رفتن به اونجا میتونه خیلی خطرناک باشه. شنیدم مرگخوارا اون اطراف کشیک
میدار -
هری آهسته بلند شد از پنجره ی اتاق به بیرون خیره شد: بذار اعتراف کنم اینجا بودن برای منم زیاد خوشحالی کننده نیست... بدترین خاطره هامو تو این خونه داشتم. البته حالا که فکرشو میکنم خاطرات خوبش هم کم
نبودن
سیریوس از تغییر بحث استقبال کرد: مثلا؟
- مثلا این اتاق... من تو همین اتاق از مادرت خواستگاری کردم.
- واقعأ؟
چشمان سیریوس برق می زد و هری متوجه شد که سرانجام موفق شده ذهن او را منحرف کند: آره... ماجراش طولانیه. مادرت تو همین تخت بستری بود و من بلاخره ازش خواستم که با من ازدواج کنه.
سیریوس حرفی را زد که قبل از آن به هیچ کس نگفته بود: دلم براشون تنگ میشه. برای مامان و لی لی
هری سری تکان داد و زمانی که موفق شد بغضش را فرو بخورد پاسخ داد: منم همینطور
- هیچ وقت بهم نگفتی اون شب چی شد؟
سوال مرد جوان هری را غافلگیر کرد اما این بار راه فراری وجود نداشت خودش این بحث را پیش کشیده بود. هری نمیدانست چه باید بکند هر بار تلاش میکرد خاطره ی آن شب هولناک را از ذهنش دور کند به نحوی با
ان روبرو میشد. حاضر نبود پسرش را در چنین دردی شریک کند.
سیریوس ملتمسانه به او خیره شد: خواهش میکنم...
هری با تردید به چهره ی مصمم سیریوس خیره شد: میخوای بدونی؟
- بله
آهی کشید زمانی که شروع به صحبت کرد بغض تلخی گلویش را میفشرد...
۹۴ تا
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
سیریوس بر روی تخت دراز کشیده بود و هر چند لحظه یکبار پهلو به پهلو میشد.
فکرش مغشوش بود دیگر نمیتوانست تحمل کند. فکر میکرد زمانی که از حقیقت شب مرگ مادرش با خبر شود حالش بهتر خواهد شد حداقل برای مهمترین سوالی چند سال اخیرش پاسخی پیدا میکرد اما شنیدن حرفهای پدرش درباره آن شب شوم نه تنها آرامش نکرد بلکه بیشتر او را بهم ریخت. حالا سیریوس همه چیز را
مسدانست.
دیدن حال بد پدرش در زمان تعریف آن خاطرات، احساس نفرت و کینه ای که از قاتلین مادر و خواهرش داشت و این که برخلاف آرزوی همیشگیشی قادر به انتقام گرفتن نبود، دست به دست هم داد تا مرد جوان بیشتر از قبل کلافه شود. خود را کاملا باخته بود در این چند روز واقعاً از درون صدمه دیده بود. روحش آسیب دیده بود. حس ناتوانی و درماندگی دیوانه اش میکرد با این حال زمانی که موفق شد غرورش را کنار بگذارد و چند ساعتی را در تنهایی فکر کند تازه متوجه چیزهایی به غیر از خودش در اطراف شد. او با سلین بد کرده بود به نانسی توهین کرده بود و رابرت را از خود رانده بود. چطور ممکن بود این حقیقت داشته باشد؟ به یکباره تمام
آرزوهایش بر باد رفته بود. این چطور ممکن بود؟
اجرای کوچک ترین طلسم ها برایش بسیار دشوار بود و در مواقعی غیر ممکن. آیا او به تدریج تبدیل به یک فشفشه می شد؟ چطور این رسوایی را تحمل میکرد؟ هر چه با خود فکر میکرد کمتر میفهمید. مشخصا این بالا بعد از اینکه ولدمورت را طلسم کرده بود به سرش امده بود و حالا بیشتر از ده روز بود که خودش را زندانی کرده بود. با اینکه از زمانی که همه چیز را به سلینا گفته بود به طور عجیبی احساسی راحتی میکرد اما مشکل اینجا بود که او سلینا را به خوبی میشناخت میدانست که او نمیتواند در برابر چنین مشکلی ساکت بماند و حدسش درست بود سلین بی توجه به تهدید های او همه چیز را به هری گفته بود و این نشانه ی علاقه بیش از
حد مک میلان جوان نسبت به او بود.
از داشتن چنین دوستی به خود می بالید اما او نمیخواست فردی خار و ذلیل در برابر دیگران باشد. این مشکل او بود... باید خودش آن را حل میکرد ولی چاره چه بود؟ بعد از شنیدن حرفهای پدرش در باره ی مرگ مادرش و لی لی دیگر تحمل ساکت نشستن را نداشت باید کاری میکرد. حرف های رون هر لحظه در گوشش زمزمه می
شد: تو باید خودی نشون بدی، مثل گذشته مثل وقتایی که با هم میرفتیم و دخل مرگخوارا رو میاوردیم ...
اما رون هیچ چیز از مشکل او نمیدانست. او حتی نمیتوانست یک طلسم کوچک را انجام دهد چه برسد به
درگیری با مرگخوارها...
او تا
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
به خودش نهیب زد: نه، نه من نباید ناامید بشم... شاید راهی باشه ... بابا گفت که هست.
به یکباره از روی تخت بلند شد سراسیمه در طول اتاق قدم زد. موهایش را چنگ زد و صندلی را با لگدی به گوشه ای پرتاب کرد... خسته بود و احساس ضعف میکرد. لحظه ای سرش گیج رفت و احساسی تهوع کرد. از اتاق بیرون دوید و با زحمت خود را به دستشویی رساند آب دهانش راه افتاده بود اما نتوانست بالا بیاورد. حالش اصلاً خوب نبود سرش گیج میرفت و تلو تلو میخورد. میدانست که با بالا آوردن حالش بهتر خواهد شد. دستش را در دهانش فرو برد تا معده اش را تحریک کند و چند لحظه بعد با زحمت بالا آورد. سیفون را کشید و دهانش را
حال باقی ماند. چشمانش از اشک می سوخت به آنها اجازه داد با سوزشی راهشان را باز کنند نه هق هق کرد نه
صدایی، تنها اشک بود که بی صدا و آرام فرو می چکید.
از خودش بدش آمد. از حماقت هایش، از اینکه آن شب به حرف هیچ کس گوش نکرده بود و به وزارت خانه رفته بود... و حالا باید تاوان پس میداد. تاوان حماقتش را...
با زحمت بلند شد میخواست به اتاق برگردد که توجه اش به آب راکد توالت جلب شد. جلوتر رفت تا خود را در آن ببیند. با دیدن خودش برای لحظه ای تعجب کرد گویی با غریبه ای روبرو شده بود... مدت ها بود که نه دستی به موهایش کشیده بود و نه صورتش را اصلاح کرده بود. مرد جوانی را می دید که موهای سیاهش تا روی شانه هایش می رسید تقریباً به بلندی موهای دوست دخترش، ته ریشش که صورتش را پوشانده بود، به او جلوه ی مردانه میداد، چهره اش گرفته و خشن و با ابروهایی که از خشم در هم گره خورده بود فردی عصبی و بدخلقی را تداعی میکرد... استخوانهای گونه اش کاملا نمایان بود. چشمان قهوه ایش در حدقه فرو رفته بود و خستگی در آن پیدا بود. تفی روی تصویر انداخت، ناسزایی گفت و بیرون رفت. با لگد محکمی با کف پا در اتاق را چهار تاق باز کرد. داخل اتاق آمد بر روی میز را نگاه کرد گلدان را از روی میز برداشت و با فریادی از خشم آن را به دیوار کوبید. دیگر کنترل خود را از دست داده بود رختخواب را بهم ریخت و بلاخره چوبدستیش را که از روی ملحفه
بر روی زمین افتاده بود برداشت و از در بیرون زد. هنوز از پله ها پایین نرفته بود که یک نفر او را صدا زد.
رنگت بدجوری پریده.
تمام خشمش را بر سر نانسی کوبید: تو کاری که به تو مربوط نیست دخالت نکن. گمشو تو اتاقت.
برگشت و پله ها را به سرعت رو به پایین طی کرد. در پاگرد آخر که به مدخل و راهروی خانه و از آنجا به در می
رسید. با فرد دیگری روبرو شد.
| تا
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
سیریوس، چوبدستیش را کشید. برقی عجیب و جنون آمیز را در چشمان دوستش دیده بود که تا آنروز فقط یکبار در نگاهش دیده بود. تلاش کرد نگرانیش را پنهان کند و آرام باشد.
- کجا داری میری سیریوس !
- عجب گیری کردم؛ مگه من هرجا میخوام برم باید حساب پس بدم، بکشی کنار میخوام رد شم.
- تو حق نداری از خونه بیرون بری!
- کی این حق رو تعیین می کنه نکنه تو؟
- خواهش میکنم سیریوس ! سام گفته نباید بریم بیرون. حداقل تنها نه. فعلا کسی خونه نیست من همین الان
به سام پیغام می فرستم!
چوبدستیش را بلند کرد تا پیغام بفرستد ولی قبل از آنکه متوجه شود مشت محکمی به صورتش بر خورد کرد.
نانسی که بالای پله های ایستاده بود و آنها را تماشا میکرد، جیغ کشید: چی کار می کنی...
بی توجه به فریاد نانسی و رابرت که از درد روی زمین زانوزده بود به سرعت به سمت در دوید شنل نامرئیش را که از قبل آماده کرده بود بر سرش کشید و از در خانه بیرون زد.
با بیشترین سرعتی که میتوانست از خانه فاصله گرفت و لحظاتی بعد به میدان گریمولد رسید و کمی بعد او آپارات کرده بود.
همان لحظه که چهره اش را دیده بود تصمیمش را گرفته بود، به هیچ وجه نمیخواست یک آدم بی مصرف باشد که دیگران برایش دلسوزی کنند. به دره ی گودریک رفت. اینجا بیشتر از هر جای دیگری احساس آرامش میکرد. وارد محیط دفاعی خانه خودشان شد. حدس میزد که اینجا امن نباشد اما او با شنل نامرئی آمده بود پس
اجرای طلسم نفرین شده از کار افتاده بود و هم اکنون همه ی آنها پا بر جا بود.
در را باز کرد و وارد خانه شد. شنل نامرئی را برداشت و به سرعت خواست تا طلسمی برای محافظت از در بگذارد اما همین که اتفاقی نیوفتاد واقعیت به مانند پتکی بر سرش فرود آمد. با عصبانیت دندان هایش را بهم سایید. نفس نفس زد سعی کرد خود را آرام کند و پس از چند بار تلاش بلاخره طلسم محافظتی را بر روی در قرار داد
۸۹ ,
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
طلسمی که هرگاه کسی از در وارد میشد با ایجاد صدایی که به مانند آژیر خطر عمل میکرد او را مطلع میساخت که البته این صدا تنها برای او قابل شنیدن بود.
سریع از پله ها بالا رفت و خود را به اتاق خودش رساند. دقیقاً میدانست که میخواهد چه کاری انجام دهد... وسایل اتاق را با دست جابجا کرد تا فضا را برای تمرینش آماده کند. او باید تمرین میکرد هرچه بیشتر، بهتر و
حتما دور از چشم دیگران به هیچ وجه نمیخواست رابرت بفهمد که او دیگر قادر نیست حتی از خودش دفاع
کند.
رد خون خشک شده بر روی کف اتاق هنوز باقی مانده بود. چوبدستیشی را کشید و به یک طلسم بی خطر فکر
کرد چند بار امتحان کرد چوبدستی را به سمت میز گرفت و در ذهنش تکرار کرد
«وینگاردیوم لویوسا»
طلسم را با صدای بلند اجرا کرد شاید که تاثیر بگذارد بار اول... بار دوم... بار سوم... باز هم بی نتیجه ماند زمانی که کم کم داشت کنترل اعصابش را از دست میداد خیلی ناگهانی میز به سبکی چوب پنبه از روی زمین بلند شد. از خوشحالی تمرکزش را از دست داد و میز با صدای گرومپی با زمین بر خورد کرد و یک پایه اش شکست.
به مدت یک ساعت طلسم های مختلف را امتحان کرد و تقریباً در همه ی موارد شکست خورد در تک و توک مواردی که موفق به اجرای طلسمی میشد طلسم ها تا حدی ساده بودند که حتی قبل از رفتن به هاگوارتز در زمانهایی که مخفیانه چوبدستی پدرش را کشی میرفت هم از عهده ی انجام دادن آنها بر می آمد. اما حالا انجام این طلسمها تقریباً برایش محال بود.
پس از چند بار تمرین تصمیم گرفت تا طلسم های سخت تر و بهتری را اجرا کند کمی فکر کرد و با صدای بلند فریاد زد: «امپد یمنتا» در این مدت پی برده بود زمانی که طلسم ها را با صدای بلند اجرا می کند زودتر نتیجه می گیرد اما بزودی متوجه شد که در اشتباه هست در واقع هرگاه سیریوس از اینکه می تواند طلسم را
انجام دهد عصبانی میشد طلسم به خوبی اجرا می شد.
سعی کرد تا عصبی بشود به تمام اتفاقات چند روز اخیر فکر کرد. به حماقت هایشی ... به حرفهای پدرش به عکس العملی که خانواده اش بعد از شنیدن حقیقت نشان میدادند. به مرگ دردناک مادر و خواهرش و اینکه دیگر هیچ وقت نمیتوانست به آرزویش برسد و در کنار پدرش به مبارزه با ولدمورت بپردازد. دندان هایش را بهم فشرد و طلسم را تکرار کرد دوباره و دوباره ناگهان اتفاق افتاد طلسم از جا کنده شد و با چنان قدرتی به میز برخورد کرد که آن را پودر و کاملاً از هم پاشید. قدرت طلسم، سیریوس را هم به وحشت انداخت. همه چیز غیر
۹ او
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
قابل کنترل بود. سیریوس که از تلاش خسته شده بود دستی در موهای بلندش فرو برد و آنها را از قبل هم پریشان تر کرد.
- چه خبر بود کالن؟
مرگخوار نقابدار نگاهی به مافوقش کرد: هیچی. مثل همیشه... این دیگه وقت تلف کردنه. روزی ده دفعه دور به خونه متروکه گشت میزنیم اونم برای هیچی
- منظورت چیه ؟ مگه تو دستور لرد سیاه رو نشنیدی؟
- چرا... اما ببیر سیمور فکر میکنم اینجا بودر ما وقت تلف کردنه... الان چندل روزده داریم کشیک میکشیم... بعیده که کسی اینجا برگرده ما فقط داریم خودمون رو خسته میکنیم.
- این دهمین باریه که داری اینا رو میگی! جدی اینجوری فکر میکنی؟ پس اون کیه اونجا؟
ساچت با دست قطع شده اش مکانی را در حول و هوش خانه نشان داد که چهل، پنجاه متری با آنها فاصله داشت و در همان لحظه جوان قد بلند خوش هیکلی با موهای بنفش در آنجا ظاهر شده بود. چوبدستی اش را
آماده نگه داشته بود و نگاه جستجوگرش با دقت اطراف را بررسی میکرد. سرانجام زمانی که از نبود خطر در اطراف مطمئن شد با گامهای بلند به سمت خانه ی پدرخوانده اش به راه افتاد.
- از کجا معلوم ؟ شاید اون یه غریبه باشه که احتمالا اومده به اونا سر بزنه.
نگاه مرگخوار به سمت تازه وارد چرخید که در همان زمان بدون هیچ دردسری از جادوها محافظ خانه عبور کرده بود. گویی موانع برای او کارکردی نداشت.
ساچت پوزخندی زد: دیدی کالن؟ من همیشه بوی طعمه رو خوب حسی میکنم.
مراه ما ما ما ما یا : : ";st ::
صدای آژیر خفه ای در کل خانه پیچید کسی بی اجازه وارد شده بود. به سرعت شنل نامرئی را چنگ زد و از اتاق خارج شد، چوبدستیشی را به سمت در اتاقش گرفت و طلسم محافظتی قوی ای را اجرا کرد. طلسم به راحتی اجرا شد. جایی برای تعجب نبود این طلسم میتوانست کسی را که وارد خانه میشد مشکوک و همینطور جم
۸۲
ناr
 
 
________________
سS
از:
فدرال
حلال حجار
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
سرگرم کند. به سرعت شنل را بر روی خود کشید و با عجله از پله ها پایین آمد و خود را به راهروی جانبی کشید تا از آنجا به نشیمن خانه تسلط داشته باشد با دیدن رابرت که پای چشمش کبود بود از خودش بیزار شد.
رابرت همیشه و در همه ی شرایط در کنارشی بود و با اینکه خودش هم میدانست که اخلاقی تندش گاهی بیش از حد غیر قابل تحمل میشود اما دوست صبورش هیچ وقت او را ترک نکرده بود. وقتی فکرش را میکرد انتظار آمدن او را داشت احتمالا نانسی جلویش را گرفته بود که آنقدر دیر کرده بود. نمیتوانست خود را نشان بدهد آنوقت مجبور بود برای کارش دلیل بیاورد.
اصلاً تحمل روبرو شدن با رابرت را نداشت. اگر میخواست با خودش صادق باشد از او خجالت میکشید. بعد از تاکیدهای فراوان سام بر اینکه به هیچ وجه نباید به خانه ی دره گودریک نزدیک شوند و اینکه او احتمالی حضور مرگخوارها را در آنجا داده بود تازه متوجه میشد که چقدر برای دوستش اهمیت داشته و این باعث میشد که بیشتر از قبل از روبرو شدن با او خجالت بکشد. تصمیم گرفت تا به پناهگاه برود اما نه آنجا اصلاً گزینه ی مناسبی نبود مطمئنا به محض رسیدن از طرف مادربزرگ و دایی چارلی به باد سوال گرفته میشد بعد از آن اولین کسی که با خبر میشد پدرش بود.
شاید میتوانست پیش هرمیون برود. اما برعکس چند سال اخیر علاقه ای به این کار نداشت.
خیلی ناگهانی متوجه شد که کسی را کاملاً فراموش کرده
- خودشه می رم پیش دایی رون. بعد هر وقت خواستم تمرین کنم میام اینجا...
رابرت را دید که مشکوکانه و بی سرو صدا از پله ها بالا می آمد. زمانی که صورت ورم کرده و پای چشم کبود رابرت در معرض دید سیریوس قرار گرفت این فکر شوم که با وجود این کبودی و بعد از بلایی که چند روز پیش بر سرش آورده بود دیگر رابطه شان مثل گذشته نخواهد شد عذاب وجدان سیریوس را بیشتر کرد آرزو میکرد
که میتوانست رازش را به او بگوید اما غرورش اجازه این کار را نمیداد.
رابرت به راهرویی که سیریوس در آن کز کرده بود نگاهی کرد اما چیزی ندید.
بی توجه راهش را از پله ها ادامه داد تا به اتاقی سیریوس برسد. نمیدانست که چرا اما مطمئن بود که دوستش جای دیگری نرفته. او بیشتر از هر کسی دیگری و حتی بیشتر از خود سیریوس او را میشناخت. سرانجام احتیاط را کنار گذاشت: سیریوس ... بیا بیرون باید باهات حرف بزنم ... بچه بازی در نیار میدونم که اینجایی
اما چون جوابی نشنید مسیرش را به سمت اتاق دیگر تغییر داد.
با دور شدن رابرت، سیریوس به آرامی از پله ها پایین آمد. بی صدا در را باز کرد و از خانه خارج شد.
۸۳
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
به سرعت از منطقه محافظت شده خانه خارج شد و خواست آپارات کند اما نتوانست. دوباره سعی کرد تمرکز کند اما باز هم توانست. پاره آجری از سینه اش به درون شکمش فرو افتاد. این را دیگر نمی تواست باور کند، امکان نداشت. کاملاً مبهوت ماند. تا حالا فکر میکرد فقط نمی تواند طلسم کند این یکی دیگر قابل تحمل نبود. چند بار سعی کرد اما هیچ کاری نتوانست انجام دهد. با عصبانیت شنل را از روی سرش کنار زد. عرق کرده بود و از خشم به خود می لرزید. ناگهان برق نوری را از گوشه چشم دید به سرعت عکس العمل نشان داد و خود را بر روی زمین انداخت و طلسم سرخ رنگ از روی سرش عبور کرد. لحظه ای فکر کرد رابرت است که این طلسم بیهوشی را به سمت او فرستاده است اما زمانی که سرش را چرخاند با دیدن هفت، هشت چهره نقابدار که او را
دوره میکردند به حقیقت ماجرا پی برد.
پس مشکل از او نبود که نمیتوانست آپارات کند. مسلماً طلسم ضد آپارات بر قرار کرده بودند اما آنها از کجا پی بوجود او برک۵ بودند مشخص بود که از قبل کشیک میکشیدند احتمالا با دیدن رابرت مشکوک شده بودند و حالا که او با حماقت کامل شنل نامرئی را کنار زده بود خود را در معرض دید آنها قرار داده بود.
در دل دعا میکرد که رابرت حماقت نکند و در خانه بماند در این اوضاع تحمل هر چیزی را جز صدمه دیدن
بهترین دوستش داشت. این افکار به سرعت برق و باد در ذهن سیریوس گذشت. حالی او باید چه کاری میکرد؟ اگر چند هفته پیش بود به راحتی حساب تک تک شان را می رسید اما حالا او به خودش اطمینان نداشت. فرصت برای فکر کردن نبود دو طلسم دیگر به سمتش فرستاده شد در کمال تعجب باز هم بیهوشی. به سرعت طلسم سپر دفاعی را اجرا کرد اما از آنجا که به اجرای آن اطمینان نداشت خودش را باز هم به گوشه ای پر کرد.
یک ردیف درخت در ۱۰ متری پشت او بودند خانه روبروی او و مرگخوار ها بین او و خانه قرار گرفته بودند. پس تنها راه نجاتش فرار به سمت جنگل بود شاید میتوانست خود را به خارج از محوطه طلسم و از آنجا به کلبه
برساند.
چوبدستیش را بلند کرد و بیصدا طلسم بیهوشی را که قبلا امتحان کرده بود اجرا کرد اما وقتی هیچ اتفاقی نیوفتاد ترسی برش داشت.
یکی از نقاب پوشان پوزخندی زد: بهتری تسلیم بشی تا آسیبی نبینی وگرنه...
ولی سیریوس خیال نداشت که به این سادگی تسلیم شود. خیلی سریع روی پاهایش ایستاد و با تمام قدرت فریاد زد: استیوپیفای
اما بدبختانه این بار هم طلسمش عمل نکرده بود. قبل از اینکه شنل نامرئی را بردارد و بگریزد یک نظر چهره ی وحشت زده ی رابرت را در قاب پنجره ی طبقه ی دوم کتیل.
۸ :
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هنوز چند قدم دور نشده بود که یکی از مرگخوار ها که از قبل به آرامی خود را از گروه جدا کرده بود رو در روی او قرار گرفت و باز هم طلسم بیهوشی را به سمتش فرستاد. سیریوس به سمتی چرخید و طلسم از کنار او عبور کرد ناگهان گزش شدیدی را در کتفش احساس کرد طلسمی از عقب از بیخ گوشش گذشت برخورد کوچکی با کتفش داشت ولی برای بیهوشی کردن او کافی نبود چوبدستیش را به سمت عقب چرخاند و در کمال ناامیدی
فریاد زد: کانفرینگو
لحظه ای قلبش از حرکت ایستاد انرژی عظیمی در شکمش پیچید و طلسم آتشین و نورانی از چوبش خارج شد و به مرگخواری که از پشت او را تعقیب میکرد بر خورد کرد. فریاد و زجه ای فرا انسانی بلند شد و چند ثانیه بعد
را به وحشت انداخت. ظاهراً حریف را دست کم گرفته بودند. چند لحظه ای طول کشید تا مرگخوارهای شوک
زده خودشان را جمع و جور کنند و اینبار حساب شده تر عمل کردند.
شوک دیدن آنچه انجام داده بود سیریوس را چنان متحیر کرد تا آمد که به خودش بجنبد دو طلسم از دو سمت
به سمتش آمد چوبدستیش را بالا گرفت و فریاد زد: پروتگو
لحظه ای در برابر چشمان متعجب او به سان سالی گذشت و شوک ناگهان بر او وارد شد. آرام آرام از پشت به سمت زمین سقوط کرد چشمانش سیاهی رفت از دور صدای فریادی را شنید که نام او را صدا می زد و دیگر
ساچت با دل زدگی نگاهش را از جسد همکارش در روی زمین برداشت. یک نفر در آستانه ی در خانه ایستاده بود. چوبدستی آماده اش در اولین حرکت مرگخواری را زمین گیر کرده بود زمانی که بدون هیچ ترسی از
محوطه محافظت شده ی دور خانه خارج شد. بیشتر از دک، دوازه متر با دستیار با نتین فاصله نداشت... اما شش
مرگخوار نقابدار رودر رویش بودند؛ و همگی همزمان بهه او حمله بردند.
به محض بالا رفتن چوبدستی ها رابرت خودش را روی زمین انداخت. در کنار تخته سنگ بزرگی پناه گرفت و شروع به پرتاب طلسمهایش کرد. فرصت زیادی نداشت. از ان فاصله میتوانست بدن بی حرکت سیریوس را ببیند که روی زمین افتاده بود. تصور هولناکی در ذهنش جان میگرفت... سرش را از گوشه ی پناهگاهش خارج کرد و
پنج شش طلسم رنگارنگ را حواله ی حریفانش کرد.
فریادی از چند متری نشان داد که یکی از طلسمهایش به هدف برخورد کرده. به خوبی میدانست که حریف آنها نمیشود. اگرچه او خیلی خوب میجنگید ولی هیچ وقت به خوبی سیریوس مبارزه نکرده بود و همین بیشتر او را میترساند... چوبدستی اش را بالا گرفت و به پدرش فکر کرد: اسپکتو پاترونوم... اسپکتوپاترونوم... لعنتی اسپکتو...
اخت " با
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
با وجود تلاشش سپر مدافع شکل نگرفت... ترسی و نگرانی اش بیشتر از آن بود که قادر به تمرکز برای انجام این طلسم باشد. زمانی که سومین تلاشش هم با شکست روبرو شد، تصمیمش را گرفته بود. تا رسیدن کمک چاره
ای جز مبارزه نداشت. با دیدن مرگخواری که به سمت بدن سیریوس در حرکت بود کنترلش را از دست داد به
سرعت از پشت تخته سنگ بیرون پرید: ایمپد یمنتا
اما طلسم رابرت به یک متری مرگخوار نرسیده بود که شش هفت طلسم سبز رنگ به سمتش روانه شد. خیلی سریع فریاد زد: پروتگو
دو طلسمی که به نزدیکی مرد جوان رسیدند به سادگی محو شدند. به سرعت به پشت مخفیگاهش شیرجه زد.
از مسیر طلسمها متوجه نکته ی تازه ای شد مهاجمین تلاش میکردند که او را محاصره کنند. چاره ای جز مبارزه ی رو در رو نداشت. با سرعتی خارق العاده مغزش را زیر و رو کرد و خیلی زود طلسمی را که برای کارش مناسب بود پیدا کرد اگرچه هیچ وقت نتوانسته بود به این طلسم کوچک تسلط پیدا کند اما مطمئن بود که میتواند دست کم نیم دقیقه ای آن را کنترل کند و اگر شانس میآورد در این مدت به سیریوس رسیده بود. اگرچه ریسک این کار خیلی بالا بود مشکل این بود که تا زمانی که طلسم فعال بود نمیتوانست جادویی بکند. اما
در هر حال این بهترین راه بود حرکتی دورانی به چوبدستی اش داد: آپریگیوس
موجی از نور دور بدن مرد جوان را گرفت. معطل نکرد به سرعت از جا جست و با بیشترین سرعت ممکن به سمت سیریوس دوید. چندین طلسم رنگارنگ به دنبالش روان بود. رابرت با حرکتی زیگزاگ وار از میان مرگخوارها گذشت. نمیدانست بعد از رسیدن به سیریوس چه باید بکند تنها میخواست مطمئن شود که او زنده است. از آن فاصله میتوانست حرکت آرامی را در دست سیریوس ببیند و این امیدوارش میکرد. قبل از اینکه به دو متری سیریوس برسد یک نفر جلو پرید. دستش را دراز کرد تا دست سیریوس را بگیرد. اما قبل از اینکه به خودش بیاید پرتو زرد رنگی به سینه اش برخورد کرده بود. فریادی از درد کشید. چوبدستی بی اختیار از دستش رها شد و بدنش درست کنار سیریوس بر روی زمین افتاد قبل از برخورد طلسم بی هوشی با بدنش مرگخوار یک
دست را دید که به سمت سیریوس میرفت. ثانیه ای بعد دیگر مرگخواری نبود.
8: 8 85 83 8388
سیریوس در تقلا برای برخاستن به اطرافش نگاهی کرد. نمیدانست کجاست و چه اتفاقی افتاده. قبل از اینکه بدنش با طلسمی از سمت مرگخوار قفل شود یک نظر پیکر رابرت را دید که بی حرکت بر زمین افتاده بود. قسمت جلویی لباسش از خون خیس بود.
| اب
 
________________
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
در همین زمان رون از نشیمن بیرون آمد: اینجا چه خبره؟ رابرت چی به سر خودت آوردی؟
و بعد نگاهی به چهره های نگران دوستانش کرد: قضیه چیه ؟
رابرت مختصر پاسخ داد: سیریوس !
- سیریوس چی؟
به نظر میرسید که رابرت به دنبال کلمه ای برای بیان احساسش میگردد سرانجام پاسخ داد: از خونه رفت بیرون... هر کاری کردم نتوانستم جلوشو بگیرم... دعوامون شد... تا به خودم اومدم رسیده بود سر خیابون ...
برگشت خونه و...
چشمهای مرد جوان لبریز از اشک شد. زبان هری بند امده بود. رون وحشت زده به هرمیون نگاهی کرد: و چی؟
- رفتم دنبالش... برگشته بود خونه. تو دره گودریک. چند نفره دوره شی کردن... تعدادشون زیاد بود. یکیشون یه دست بیشتر نداشت... نتوانستم جلوشو بگیرم... با خودش بردش...
رابرت به هق هق افتاد. نگاه هرمیون از چهره ی وحشت زده ی رون به خونی که شنل رابرت را آلوده کرده بود افتاد: باید یه کاری بکنیم ...
- تو حالت خوبه؟
این رون بود که با حیرت به دوستش نگاه میکرد. چهره ی هری نه مثل هرمیون رنگ پریده بود و نه مثل خودش وحشت زده ... خشمی دیوانه کننده در نگاهش دیده میشد. به سرعت چوبدستیش را کشید: هرمیون... رابرت رو برسون بیمارستان. بعدش هم برو گریمولد. نانسی و بقیه رو بردار و بر پناهگاه...
- تو چی؟
- میرم دنبالش... اول جینی،... بعدم لی لی، دیگه نمیذارم سیریوس رو ازم بگیره.
- یه دقیقه صبر کن...
رون درست به موقع جلوی دوستش را گرفت: کجا میخوای بری؟
- هر جای که ممکنه سیریوس باشه... اول از همه شهر ممنوعه.
- ولی آخه ... از کجا معلوم برده باشنش اونجا؟ اصلاً شاید اونا مرگخوار نبودن.
۸ ۸
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- خود تم میدونی که کار مرگخواراسی و اون فقط یه جا میتونه باشه... میخوام پسرم رو پس بگیرم.
و بدون اینکه منتظر پاسخ رون شود از در خانه بیرون زد. هرمیون نگاه وحشت زده ای به رون کرد: خدای بزرگ هری!.... دنبالش برو رون... وگرنه خودشو به کشتن میده.
رون منتظر ادامه ی حرف هرمیون نشد و از در بیرون دوید. هرمیون برگشت و با چهره ی مبهوت رابرت روبرو
شد که با دهان نیمه باز به مسیر خروج پدرخوانده اش نگاه میکرد: امکان نداره... باورم نمیشه... تموم این مدت...
اون زند س!
ناخودآگاه دهانش باز مانده بود. به نظر میرسید که سر انجام موفق به درک حقیقت میشود... گیج شده بود اما... میخواست به دنبال پدرخوانده اش از در بیرون بزند که هرمیون بازویش را گرفت و با زور او را به سمت تخت کشاند. در تمام مدتی که او زخم رابرت را بررسی میکرد پسر جوان با ناباوری به در خیره شده بود.
|| || اب
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
فصل بیست و نهم:
جرج با خشم نگاهی به هری کرد: یعنی میخوای بگی به همین سادگی سیریوس رو دزدیدن؟
به جای هری، رون جواب داد: چه کاری از دست اون بر میومد؟
تنها یکساعت بعد از دزدیده شدن سیریوس، تمام مردان خانواده ی ویزلی دور میز کوچک آشپزخانه ی پناهگاه
جمع شده بودند.
فرد پرخاش کرد: پس شماها اونجا چه غلطی میکردین؟
- ما رفته بودیم خونه ی هرمیون. یه سری کارای مهم داشتیم که باید انجام میدادیم.
- مهم؟ چه کاری مهمتر از محافظت از بچه های خواهرات بود رون؟
- اونا جاشون امن بود. تو خونه ی ریموس بودن. از کجا باید میفهمیدیم که سیریوس درست عکسی کاری رو که
بهشی گفتیم میکنه و برمیگرده دره ی گودریک ؟
هری در سکوت به جدال ویزلی های عصبانی گوش میداد. کم کم صبرش به سر می آمد.
رون با اصرار و التماس او را مجبور کرده بود که قبل از هر اقدامی با او به پناهگاه برود تا شاید بتوانند راه حل معقولی تری پیدا کنند.
و حالا او در پناهگاه بود. در میان ویزلی ها. اما این چیزی از نگرانیش کم نمیکرد و آرامش از دست رفته اش را به او برنمیگرداند. تنها امیدش کینگزلی بود که هنوز به انجا نرسیده بود. رون گفته بود که کینگزلی درباره ی ساچت، مرگخوار یک دستی که رابرت نشانی هایش را داده بود اطلاعات زیادی دارد و ممکن است اطلاعات او درباره ی مخفیگاه های مرگخوار به دردشان بخورد. هنوز از تانکس و ریموس خبری نبود و تنها خدا میدانست که هری در آن زمان چقدر به وجود ریموس نیازمند است. اما دیگر وقتی برای تلف کردن نداشت. تک تک ثانیه
ها برایش مهم بود. به محض بلند شدن هری، رون عکس العمل نشان داد: کجا؟
- میرم دنبال سیریوس
- سام ! ما توافق کردیم که تا اومدن کینگزلی صبر کنیم.
۸۹۷
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- رون! الان پای ثانیه ها در میونه ... من نمیتونم اینجا بشینم و ...
- ولی ...
- کافیه با هردو تونم.
این صدای چارلی بود که در تمام این مدت ساکت نشسته بود و به نقطه ی نامعلومی نگاه میکرد از زمانی که خانم ویزلی را به همراه امیلی به خانه ی جرج فرستاده بودند تا بویی از ماجرا نبرد، کلمه ای حرف نزده بود: کاری از دست شما بر نمیاد سام.
- اوه چرا بر میاد. میرم اون یارو ساچت رو پیداش میکنم و هر جور شده سیریوس رو برمیگردونم.
جرج لیوانش را روی میز کوبید و باعث شد نیمی از نوشیدنی اش روی میز بریزد: نیازی به این کار نیست تا
همینجاشم بیش از حد وارد ماجرا شدی...
چارلی حرف برادرش را قطع کرد: یه لحظه صبر کن جرج ... الان فقط مسئله ی سیریوس در میون نیست ... من به ریچارد و میل خبر دادم. اونا بقیه رو خبر میکنن، تو و فرد هم بهتره برید مامان و بقیه رو بیارید اینجا تو این وضعیت بهتره همه پیش هم باشیم. سام... تو گفته بودی که به بچه ها چفت شدگی رو آموزش دادی بگو ببینم
سیریوس چقدر در این کار تسلط داره؟
- بیشتر از اونی که تصورشو بکنی. اما این چه فایده ای میتونه داشته باشه وقتی ...
ناگهان متوجه شد که گرفتاری سیریوس معنای دیگری هم دارد ... این تنها پسر او نبود که در خطر بود. در برابر چهره ی به آرامش رسیده ی پرسی اضافه کرد: ولی راه های دیگه ای هم برای گرفتن اطلاعات هست ... باید فورا تمام ماموریت های محفل رو کنسل کنید و به افراد محفل بگید هرچه زودتر محل زندگی کار و هر جای مهمی که میرن رو عوض کنن. همه رویه جا جمع کنین ... هاگوارتز ... آره بگید خودشون رو برسونن اونجا.
- بس کن سام. اوضاع او نقدرها هم خطری نیست مطمئنم که سیریوس او نقدر نمیدونه که ...
- یه چیزی یادت باشه فرد ... سیریوس همیشه بیشتر از اونی که باید میدونه. اگه به هر دلیلی من نتوانستم بیارمش ... میخوام مطمئن باشم که به کسی دیگه ای صدمه ای نمیرسه. مخصوصا به نانسی و رابرت.
فرد همانطور که دکمه ی شنلش را میبست جواب داد: ازت ممنونم سام. اما بهتره بقیه ی این ماجرا رو به عهده ی خودمون بذاری.
هری با خشم برگشت: منظورت چیه ؟
۸۷۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
پرسی کامل کرد: منظورش اینه که اشتباه از خودمون بود. نباید قبول میکردیم و مسئولیت بچه ها رو به یه
غریبه میسپردیم. این یه مسئله ی خانوادگیه. نیازی نیست که تو درش دخالت کنی، بازم بگم؟
رون که طاقتش طاق شده بود پرخاشی کرد: بذارید یه چیزی رو براتون روشن کنم. این شمایین که دارین در مسائل خانوادگی دیگران دخالت میکنین نه سام. مطمئن باشید که هیچ کدو متون به اندازه ی اون نگران
- هیچ معلومه داری در مورد چی صحبت می کنی رون؟
- کافیه ... !
هری با خشم فریاد کشیده بود و طنین صدای قدرتمند ریچاردسون سکوت را به حاضرین هدیه کرد، هری بی
توجه به نگاه حیرت زده ی ویزلی ها ادامه داد: حق با پرسیه. بهتره شما کار خودتون رو بکنین و بذارین منم کار
خودمو بکنم.
- ولی سام ...
رون به سرعت بین هری و در پشتی قرار گرفت: نمیذارم به این راحتی خودتو به کشتن بدی.
هری صدایش را پایین آورد: تو نمیتونی با من بیایی ... قبلا هم گفتم تو نشون شومو نداری،
رون هم صدایش را پایین اورد تا به گوشی سایرین نرسد: گوش کن رفیق اگه قرار باشه تو جایی بری منم باهات میام. حتی اگه اونجا ته جهنم باشه. ضمنا اونی که اونا گرفتن فقط پسر تو نیست. پسر خونده ی من هم هست و پسر جینی ... الانم اجازه نمیدم جایی بری همنی جا بمون تا کینگزلی بیاد.
- مثل اینکه متوجه نیستی؟ اونا سیریوس رو گرفتن.
- نه... این تویی که متوجه نیستی دوست عزیز... دفعه ی قبلم اگه از یکی کمک میخواستی و سر خود وارد عمل نمیشدی این همه بدبختی نمیکشیدی. شایدم جینی و لی لی هنوز زنده بودن.
رون به خوبی میدانست که دست بر نقطه ی حساسی گذاشته و چهره ی دوست قدیمی اش حرفش را تایید میکرد حالت هری دگرگون شده بود. رنگش سرخ شده بود چشمهایش از خشم و نفرت میدرخشید.
در چشم برهم زدنی چوبدستی اش را بیرون کشید. دستش به شدت میلرزید رون ناخودآگاه قدمی به عقب
برداشت بیش از حد هری را تحریک کرده بود: میدونستم ... تو هم منو مقصر میدونی مگه نه؟ آره من مقصر S
۸۷۲
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
بودم حال خودم رو نمیفهمیدم الانم همونطور م. میتونم هر کسی رو که سر را هم باشه تیکه تیکه کنم پس مجبورم نکن از تو شروع کنم رون. سر راه من قرار نگیر.
حرکت سریع هری و این جمله ی آخرش باعث شد که همه ی ویزلی های دور میز برای دفاع از برادرشان از جا بپرند: هی اونجا چه خبره؟
رون میدانست که اینبار نمیتواند مانع او شود. تلاش کرد حرفی بزند اما از آنجا که چیزی به فکرش نرسید تنها با دهان باز به او خیره ماند.
هری، رون را که همچنان در تلاش برای حرف زدن بود کنار زد و خودش را به در پشتی رساند. شتابزده در پشتی را باز کرد تا خودش را به اولین نقطه ی قابل آپارات برساند که یک نفر به شدت با او برخورد کرد.
دسته موی سیاه رنگی راه دیدش را بسته بود و بعد موی معطر سیاه کنار رفت و صورت آشنای نانسی رو در رویش قرار گرفت. چشمانش سرخ و پف آلود بود و رد اشک بر صورتش نمایان بود. نگاه خیره اش طوری سانت به سانت صورت هری را بررسی میکرد که ناخودا گاه به لرزه افتاد. چشمهای اسمانیش چنان در چشمان او خیره
شده بود گویا تا کنون آنها را ندیده بود. نفسهایش تند تر و تند تر میشد گویی موفق به درک حقیقتی میشد.
هری نگاهش را از چشمان نانسی برداشت و در پشت سر او به رابرت نگاه کرد که با رنگی پریده و لبخندی بر لب به او نگاه میکرد. قسمتی از پهلو و دست بانداژ شده اش از زیر شنل آلوده به خونش نمایان بود هری خیلی زود دریافت که پسر خوانده ی جوانش نتوانسته خودش را کنترل کند. راز کوچک او در نزد دخترش برملا شده
بود.
- تو... تو ... رابرت... گفت تو ...
- اره ...
هری سری تکان داد. نانسی هق هق کنان به او نگاه میکرد. هری میتوانست تردید و ناباوری را در دریای چشمانش ببیند. گویا هنوز آنچه را که از رابرت شنیده بود باور نداشت. اما زمانی که هری به رویش آغوش گشود و پدرانه او را در آغوش گرفت دیگر ذره ای از تردید قبل در وجودش نبود.
هری به سختی دخترش را در آغوش گرفته بود، او را به خود میفشرد و میبوسید. موهای بلندش را نوازش میکرد و آهسته اشکهایش را پاک میکرد. هق هق آرام نانسی اوج گرفته بود. برای چند لحظه ی بیاد ماندنی پدر و دختر در آغوش هم فرو رفته بودند. نانسی آهسته اشک میریخت و هری تنها به نوازش موهای بلند او ادامه
۸۷۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
میداد. حسی عجیبی داشت. در آغوش داشتن نانسی بعد از چیزی حدود پنج سال ارامشی عجیبی را برایش به ارمغان آورده بود.
کمی آن طرف تر رابرت با حسادت آشکاری به منظره ی روبرویش نگاه میکرد. درست روبروی او رون بود که کاملا راضی به نظر میرسید. اما از آن جالب تر چهره ی افرادی بود که پشت سر رون ایستاده بودند عکس العمل
بقیه ی ویزلی ها دیدنی بود.
- اون یارو داره چه غلطی میکنه ؟
- خفه شو جرج
- اون داره نانسی رو...
- تو خفه پرسی... چوبدستی تو بذار کنار فرد
در برابر نگاه خشمگین و متعجب ویزلی ها و نیشهای از بنا گوش در رفته ی رون و رابرت سرانجام پدر و دختر از هم جدا شدند: متاسفم که بهت نگفتم عزیزم.
شاید اگر در شرایط دیگری بود نانسی به شدت عکس العمل نشان میداد. فریاد میکشید، گریه میکرد و پدرش را به خاطر ماهها رنج و عذاب سرزنش میکرد اما در آن لحظه تنها یک چیز برایش مهم بود: بابا... سیریوس ...
- میدونم نانی.
نانسی گیج شده بود. نمیدانست باید از دزدیده شدن برادرش و خطر آشکاری که او را تهدید میکرد وحشت داشته باشد یا از بازگشت پدرش شادمان باشد هرچه بود حالا بیشتر از هر زمان دیگری در چند سال اخیر
احساس آرامش میکرد. او به پدرش ایمان داشت. اگر یک نفر بود که میتوانست سیریوس را به خانه برگرداند آن شخص خود هری پاتر بود و هری معنای این نگاه را درک میکرد: من سیریوس رو برمیگردونم ... مطمئن باشی.
- میدونم بابا... میدونم.
و بار دیگر سرش را روی شانه ی پدرش گذاشت.
نگاه جرج از هری به فرد و چارلی افتاد: بابا؟ بهش گفت بابا!
فرد تصحیح کرد: فکر کنم نانسی حالش خوش نیست. زده به سرش ؟
رون خنده ای کرد: چقدر خنگین شماها... هنوز نفهمیدین؟
۸۹۷ :
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
اما خنده به سرعت روی لبش خشکید.
هری به آرامی نانسی را کنار زد، بلند گفت: مواظب نانسی باش رون ... اگه فرصت دیگه ای بود... بعدا کینگزلی رو می بینم و در یک چرخشی از نظر ناپدید شد.
- نه! هری صبر کن.
رون با این که میدانست بیهوده است فریاد میکشید. به سرعت از خانه بیرون زد تا بدنبال او بگردد.
::: 8{{ {{ ::{ :::
برای دراکو تطبیق با زندگی جدیدش کار سختی بود. از لحظه ای که هکتور او را از دیوار نامرئی عبور داده بود و بعد از عبور از عجیب ترین نقاط ممکن به درون شهر ممنوعه برده بود یک لحظه روی آرامش را ندیده بود. بیست و چهار ساعت گذشته برایش نفرت بار بود. اسنیپ به عنوان یک ارباب صدها بار غیر قابل تحمل تر از اسنیپ مرگخوار بود. او با خدمتکارشی درست مثل حیوانی رفتار میکرد و تنها ناراحتی اشی در مورد آنها این بود
که ممکن بود مرگ یکی از خدمتکارانش چند ساعتی کارهایش را عقب بیاندازد.
هر چه بیشتر جلو میرفت بیشتر از خودش تعجب میکرد و بیشتر متوجه تغییرات خود میشد. زمانی را بیاد می آورد که استاد معجون سازیش را میپرستید. اما حالا شرایط فرق میکرد. دراکو از ته دل از تغییر مسیر زندگیش شاکر بود. حتی تصور تبدیل شدن به چنین موجود نفرت انگیزی او را به وحشت میانداخت.
از طرفی زندگی جدیدش اصلا راحت نبود. در اکو با خستگی بیگانه نبود بارها شده بود که به خاطر انجام ماموریتهایش چند روزی بی خوابی کشیده بود اما او هرگز یک کار سخت بدنی را تجربه نکرده بود. برای او که جای خوابش همواره نرم و گرم بود خوابیدن روی زمین سنگی انبار پشت آشپزخانه در زیر رو اندازی پوسیده و
لرزیدن از سوز زمستانی غیر قابل تحمل بود.
از آنجایی که نمیخواست ریسک لو رفتن را بپذیرد قید انجام دادن طلسم گرمازا را زده بود و تلاش میکرد با این
وعده که کارش در آنجا خیلی طول نمیکشد خودش را دلگرم کند. اما صبح روز بعد زمانی که به دلیل خواب ماندن و حاضر نکردن به موقع صبحانه ی اسنیپ مجازات میشد نظرش کاملا برگشته بود. زمانی که برای اولین
بار در طول زندگیش آشپزی کرد و بوی سوختگی خانه را برداشت متوجه شد که مهارتش در معجون سازی نمیتواند به او در یادگیری آشپزی آنهم به شیوه ی مشنگی کمک کند.
احت ۷۸۹۷۶
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
خوشبختانه او هنوز چوبدستی اش را داشت و با کمک آن کارها واقعا آسان میشد. اگر چه این کمک نیازمند زمانی خاص و اطمینان از عدم وجود مزاحمین بود. از آنجا که دراکو نمیتوانست ریسک دیده شدن توسط
خدمتکاران اسنیپ را بپذیرد مجبور بود که تمام کارهایش را به صورت صد در صد مشنگی به انجام برساند.
بعد از دادن صبحانه ی اسنیپ و جمع کردن میز، زمانی که مرگخوار همراه یکی از دو خدمتکارش که لویی نام داشت از خانه خارج شد دراکو نگاه چندش اوری به ظرفی که ظاهرا غذای او بود کرد. غذایش مخلوطی از سبزیجات و ته مانده ی غذای اسنیپ بود که ظاهرش شباهت عجیبی به استفراغ داشت. بدون هیچ مکثی ظرف غذا را در سطل آشغال خالی کرد و بعد از شستن ظرفها (کار دیگری که در تمام عمرش انجام نداده بود) به سراغ وظیفه دیگری که اسنیپ بر عهده اش گذاشته بود رفت و به اجبار کار خرد کردن کوهی از ساقه های علفی جهنده را برای معجون اسنیپ به گردن گرفت. ساقه های کوتاه ۴۰ سانتی که با حمله به مهاجم دورش میپیچیدند و تیغ های خود را در آن فرو میکردند علاقه ی عجیبی به خرد کردن استخوان داشتند.
یکی از وحشتناک ترین گیاهان جادویی که در ساخت معجونهای سیاه به کار میرفت. گلاویز شدن با یک بشکه از شوم ترین و وحشی ترین اجناس غیر قابل خرید و فروش درجه یک که علاقه ی شدیدی به خرد کردن و له کردن مهاجم داشتند و تکه تکه کردن آنها در اندازه های مساوی وقتی که گیاه با حلقه زدن به دور گردنش تلاش میکرد او را خفه کند آنهم بدون چوبدستی اصلا آسان نبود. سرانجام زمانی که خدمتکار دوم اسنیپ که علاقه ای به نزدیک شدن به گیاه نداشت از اتاق خارج شد دراکو چوبدستی اش را به سمت ساقه ای که در حال خفه کردنش بود گرفت: دیفندیو
بلاخره موفق شد شر گیاه مزاحم را از گردنش بکند و نفسی تازه کند. زیر لب طلسمی را زمزمه کرد تا علف شوم را بی حرکت نگه دارد: لعنت به من که برای همچین حماقتی داوطلب شدم.
8: : ج8 8
ساچت با خوشحالی اسیرش را جلوی پای اربابش بر زمین زد: همونطوری که دستور داده بودید قربان.
ولدمورت با نگاه سراپای مرد جوان را که با صورت جلوی تختش بر زمین افتاده بود بررسی کرد: اوه بله ... دارم
میبینم ... کارت خوب بود ساچت ... ببینی چرا اینطوری بستیش؟
مرگخوار توضیح داد: سرورم پسره مثل یه هیپوگریف وحشیه. وسط راه ایونز کوتاهی کرد. طلسمش باطل شد.
- اینو میدونم ... میتونی بری ساچت. به سوروس بگو بیاد تو. جم
۹۴
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
مرگخوار تعظیمی کرد و از سالن بیرون رفت. سیریوس همانطور که با بدن خشک شده به صورت روی زمین افتاده بود تلاش میکرد حرکتی بکند و اطرافش را ببیند. هنوز ولدمورت را ندیده بود. تنها چیزی که قبل از پرت شدن روی زمین دیده بود تخت سیاه مار شکل مجللی بود که روی زمین سفید سنگی چشم را خیره میکرد. در بد مخمصه ای افتاده بود تک و تنها بدون هیچ وسیله ی دفاعی جلوی کسی که میتوانست تششعات نفرتش را
احساس کند.
با این حال در آن لحظه فکرش جای دیگری بود. جایی در دره ی گودریک. همان جایی که قبل از ربوده شدن بدن غرق در خون رابرت را دیده بود. بدنی که بی حرکت بود و با آن همه خون روی لباسش ... سیریوس شک
داشت که او زنده باشد. مگر مرگخوار نگفته بود ولش کنین خودش کی میره؟
از چنین تصوری بدنش به لرزه افتاد و چند قطره اشک بر روی صورتش جاری شدند این او بود که باید میمرد. او بود که هشدار پدرش را نشنیده گرفته بود. اگر به حرف رابرت گوش میکرد اگر به او جواب میداد، شاید هرگز چنین اتفاقی نمیافتاد.
چند ضربه ی پیاپی به در نواخته شد و بعد از آن صدای قدمهای کسی که در دیدش نبود به گوشش رسید.
اسنیپ وارد شد. نگاه سریعی به اطرافش کرد. کمی جلوتر در دو طرف تخت اربابش شش مرگخوار ایستاده بودند
میتوانست درخشش شوم چشمهای سرخ رنگش را ببیند. درست پایین تخت در زیر پای ولدمورت پیکر شتل پوش جوانی با صورت بر زمین افتاده بود. لاغر و قد بلند بود اما چیزی از چهره اش مشخص نبود. جلو رفت و به اربابش ادای احترام کرد: من رو احضار کرده بودید سرور م؟
- سوروس ... به موقع اومدی،
ولدمورت با حرکت دستش بقیه ی مرگخوارها را مرخص کرد. زمانی که آخرین مرگخوار از اتاق خارج شد رو به اسنیپ کرد و ادامه داد: اگه یه کمی جلوتر بیایی می تونی ببینی راجر و سیمون برامون چه هدیه ای آوردن،
اسنیپ نگاهی به پیکر بی حرکت پسر جوان در پیش رویش کرد. جلو رفت و با ضربه ی پایش او را به پشت برگرداند و سرانجام سیریوس موفق شد جایی به جز کف سنگی اتاق را نگاه کند. در نگاه اول سقف کنده کاری شده و چهل چراغ با شکوه اتاق را دید و بعد از آن نگاهش به چهره ی مرگخواری که بالای سرش ایستاده بود خیره ماند. به نظر میرسید که مرگخوار کمی جا خورده. او میدانست که دوستانش به دنبال پسر هری پاتر میروند اما تصورش را هم نمیکرد که مرد جوان تا این اندازه شبیه پدر بزرگش باشد. شاید حتی بیشتر از خود
هری پاتر ... زندانی جوان یک جیمز پاتر دیگر بود.
۱۴۹۴ با
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
بی اختیار لبخندی بر لبهای مرگخوار شکل گرفت. با اشاره ی ولدمورت، اسنیپ حرکتی به چوبدستی اش داد و بدن خشک شده ی مرد جوان را به حالت نشسته در آورد. سرانجام سیریوس احساس کرد که زبانش باز میشود
و بلافاصله پرخاش کرد: برای چی منو آوردین اینجا؟
- اینجا من سوال میکنم و تو جواب میدی.
لحن ولدمورت سرد و بی روح بود و هر کسی را به وحشت می انداخت اما برای سیریوس که خودش را ته خط میدید ترس معنایی نداشت نگاه پر نفرتی به چهره ی کریه پیش رویش انداخت: آره، تو پرسیدی و منم بهت جواب دادم.
خیلی ناگهانی ضربه ی شدیدی را به صورتش احساس کرد. اسنیپ بود که با پشت دست سیلی محکمی به صورت سیریوس نواخت بطوری که گوشه لبش شکاف برداشت و دهانش پر از خون شد ... بدون کمترین معطلی خون دهانش را به صورت مرگخوار پاشید.
- خوبه از این کارا هم بلدی. اون دماغ گنده تو از جلوی صورت من بکش کنار عوضی،
چشمهای ولدمورت درخششی شوم کرد مرد جوان با جسارت کامل دستور میداد.
- چه زبون درازی، سوروس فکر میکنی بتونی کمی زبون مهمونمون رو کوتاه کنی؟
این جمله با استقبال اسنیپ که مشغول پاک کردن صورتش بود روبرو شد. چوبدستی اش را بالا آورد: کروشیو
نیرو دهانش را بسته بود تا فریاد نکشد ولی به شدت در این کار شکست خورد. صدایش در سالن سنگی میپیچید و منعکس میشد گویی ده نفر با هم فریاد میکشیدند. بدنش در اختیار خود نبود. عضلاتش در تلاش
برای فرار از درد پیچ و تاب میخورد. سرانجام چوبدستی مرگخوار پایین آمد، درد متوقف شد و فریاد سیریوس خاموش گردید.
سیریوس بر زمین افتاد. درد ذره ذره ی بدنش را در برگرفت و نمیدانست چه میکند. به خود می پیچید با تمام
ولدمورت که معلوم بود از سرسختی زندانیش به وجد آمده با آرامشی لذت بخشی از مرگخوارش پرسید: فکر میکنی حد خودشو فهمیده باشه؟
مرد جوان بدون ملاحظه غرید: اگه جرات داری چوبدستی مو بهم پس بده تا حد خودت رو بهت نشون بدم.
اینبار ولدمورت به خنده افتاد. خنده ای شیطانی که مو براندام هر کسی راست میکرد: تلاش شجاعانه ای بود اما
تا جایی که به من گفتن تو الان دیگه یه نیمه فشفشه ای مگه نه؟
۷۸۹۷٬۷۸۹
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
مرد جوان که حالا از شر جادوی بدن بند خلاص شده بود و تنها دستهایش بسته بود به زحمت نشست: جدی؟ نوکرات بهت نگفتن یکی از آمارشون کم شده؟ تا یادم نرفته ببینم وضعیت دستت چطوره؟
کنایه ی سیریوس برایش چند دقیقه شکنجه ی دردناک را به همراه داشت. اگر چه او با تمام وجود تلاش میکرد که فریاد نکشد زمانی به خود آمد که از ته دل فریاد میکشید. از درد به خود میپیچید. در آن لحظه تنها چیزی
که میخواست این بود که زودتر بمیرد.
سرانجام زمانی که پسر جوان از هوش رفت چوبدستی اسنیپ پایین آمد. با این حال نگاهش همچنان با نفرت به
زندانی اش خیره شده بود.
زیاد ازش خوشت نمیاد نه سوروس ؟
و قبل از اینکه مرگخوار جوابی بدهد ادامه داد: اینجوری نگاش نکن دفعه ی قبلی که دیدمش این قدر مردنی
نبود در هر حال اون برای ما خیلی با ارزشه... تا جایی که من میدونم تمام خانواده ی این پسر عضو محفل
هستن ببین چی میتونی ازشی در بیاری. اما قبل از اون سعی کن به راهش بیاری ... با چیزی که ازش دیدم
میتونه مرگخوار قابلی بشه ... خیلی راحت میتونه دست راست من باشه.
اسنیپ با نارضایتی پاسخ داد: بله ارباب ...
حرکتی به چوبدستی اش داد و مرد جوان را به هوش آورد. چند لحظه طول کشید تا سیریوس بیاد آورد کجاست و چرا تمام بدنش درد میکند. قبل از اینکه فرصت درک موقعیت را داشته باشد صدای اسنیپ به
گوشش رسید: له جی لیمنسی.
برخلاف انتظار اسنیپ بیرون کشیدن اطلاعات از جادوگر جوان چندان ساده نبود. سیریوس تقریبا از لحظه ای که گرفتار شده بود اماده بود. امروز به حد کافی مصیبت به بار اورده بود. به هیچ وجه خیال نداشت ذهنیاتش را با کسی شریک شود. خوشبختانه او هنوز هم در چفت شدگی بی نظیر بود. کمتر از چند لحظه بعد مرگخوار را کاملا از ذهنش بیرون انداخت و این برای اسنیپ شوک بزرگی بود. کمتر پیش آمده بود که کسی به این خوبی در برابر حملات او مقاومت کند و با چنین سرعت عملی او را دفع کند انهم یک بچه. مشخصی بود که مرد جوان
برای چنین موقعیتی آموزش دیده.
سیریوس به خوبی میدانست که این اول ماجراست. در کمتر از دو دقیقه شش بار دیگر حمله ی مرگخوار را از ذهنش بیرون راند تا با تحقیر توانایی های اسنیپ در جلوی ولدمورت او را خشمگین تر کند. کارش را خیلی خوب بلد بود. در آخرین حمله با تمام وجود فشار آورد و اسنیپ با فریادی ارتباط را قطع کرد. چقدر دلش میخواست پدرش آنجا بود و چهره ی اسنیپ را میدید. جم
۹۴
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
سیریوس پوزخندی زد: واقعا که... همه ی مهارت ذهن روبی یه مرگخوار مشهور همینه ؟ مایه ی تاسفه ... فکر
میکردم بهتر باشی...
سیریوس علنا اسنیپ را تحقیر میکرد و از دیدن خشم درون چشمهای او غرق لذت میشد. صدای مرگخوار لبریز از عصبانیت بود: بخاطر این حرفت بد می بینی
اسنیپ چوبش را بلند کرد تا طلسم وحشتناکی را اجرا کند اما ...
- جلوی من سوروس !
با فریاد سرد و هیس هیس مانند ولدمورت، اسنیپ یخ کرد.
- تو که میدونی من چه دل نازکی دارم...
- - نسرور کم...
اسنیپ قدمی عقب نشینی کرد. زمانی که جادوگر سیاه از دسترسی به اطلاعات مرد جوان ناامید شد راه دیگری را در پیش گرفت. صدای اسنیپ به گوشش رسید: تو خیلی خوش شانسی پسر ... لرد سیاه معمولا توهین رو به این سادگی ندید نمیگیرن با این حال ایشون از تو خوششون اومده. ایشون مایلن سخاوت به خرج بدن و به تو یه
فرصت بدن یه فرصت ارزشمند.
ابروهای سیریوس بالا رفت: و اون چیه ؟
- سرورم مایلن جسارت تو در وزارت خونه رو ندید بگیرن و به تو این افتخار رو بدن که به خادمینشون ملحق
بشی.
مرد جوان پوزخندی زد: بهتره سخاوتش رو واسه خودش نگه داره. افتخار شم ارزونی تو و رفقات.
- رد کردن این پیشنهاد برات خیلی گرون تموم میشه پاتر.
سیریوس با خشم به طرف ولدمورت برگشت: نه گرون تر از شرافتم.
چوبدستی اسنیپ بالا رفت و سیریوس خودش را برای تحمل دردی دیگر آماده کرد اما باز هم به اشاره ی
ولدمورت، بسیاری و سر از درد شکنجه در امان ماند.
جم
۸۸
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
اسنیپ با حیرت نگاهی به اربابشی کرد نمیفهمید چرا تا این حد در حق این پسر رئوف شده. در حالی که کوچک ترین توهینی به او در هر شرایطی مرگ را به همراه داشت اما حالا به نظر میرسید که ولدمورت مایل است که با
زندانیش مدارا کند.
با دیدن لبخند ولدمورت مرگخوار متوجه حقیقت ماجرا شد. اربابش اینبار علاقه داشت با طعمه اش بازی کند: بسیار خب. پس در این صورت من بهت حق انتخاب میدم. میخوام باهات معامله ای بکنم پاتر.
- معامله ؟
- یه معامله ی کوچیک که اگه قبولش کنی میتونی خیلی زود بری خونه.
چوبدل لستی اش را در میان انگشتان کشیده اش میچرخاند. مرد جوان مشکوکانه چشمهایش را تنگ کرد. حسی به او میگفت که از ادامه ی این گفتگو چندان خوشش نمی آید: و اون چیه ؟
- میدونم که تو خیلی ها رو در محفل میشناسی میتونم در ازای کمی اطلاعات...
- حتی فکرشم نکن.
میدانست ... از اول هم میدانست که ولدمورت خیال دارد با او بازی کند و او این اجازه را نمیداد. میتوانست
درخشش شوم چشمهای سرخ رنگ او را در تاریکی شوم بالای صندلی شاهانه اش ببیند و لحن جادوگر سیاه را که لحظه به لحظه خطرناکتر میشد حس کند: تو دلت نمیخواد آزاد بشی؟
با وجود تلاش زیادش برای پنهان کردن ترسی که در جانشی افتاده بود، میدانست که نمیتواند به خودش دروغ بگوید. سیریوس میترسید. بیشتر از هر وقت دیگری در تمام زندگیش وحشت داشت با این حال چیزی به او
میگفت که ولدمورت مرگش را نمیخواهد. اگر میخواست او را بکشد تا به حالی اینکار را کرده بود.
- ترجیحع میدهم بمیرم.
با تمام شجاعتش در چشمان سرخ رنگ روبرویش خیره شد.
پوزخند سردی بر لبهای باریک جادوگر سیاه شکل گرفت: تو نمیدونی داری چی رو انتخاب میکنی. بذار روشنت کنم. اینجا موندان زیاد برات خوشحال کننده نیست. میتونم کاری کنم که زندگی برات جهنم بشه.
سیریوس بی اختیار پاسخ داد: قبلا این کار و کردی ... هاشمور روزی که مادرم رو کشتی ...
۸۸۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- نه پسره ی ابله ... خیلی بدتر از اون ... بذار بگم چیکار میکنم. تمام جادویی رو که تو خونت داری بیرون میکشم تا برای ابد تبدیل به یه فشفشه بشی. بعد از اون اگه خیلی مهربون باشم بقیه ی عمرت رو تو یه زیر زمین تاریک زندونی میشی. تک وتنها ... بدون هیچ هم صحبتی تا آخر عمر ...
و چون عکس العمل دلخواهش را در چهره ی زندانیش ندید ادامه داد: یا اینکه یه راه بهتر پیدا میکنم. میدونی ما اینجا خادم مشنگ زیاد داریم. حیوونای کثیفی که به جادوگرا خدمت میکنن حالا که فکرشو میکنم فشفشه ها هم فرقی با اونا ندارن، کاری میکنم که هر روز صد بار آرزوی مرگ کنی.
- اینایی که گفتی برای تو اطلاعات نمیشه.
- اوه چرا میشه ... اعتراف میکنم که مهارتت در چفت شدگی من رو تحت تاثیر قرار داده اما چفت شدگی هیچ وقت جلوی معجون حقیقت رو نگرفته.
اینبار ولدمورت نتیجه ی دلخواهش را گرفت. زندانی جوانش وحشت زده به نظر میرسید. با اشاره ک ولدمورت، اسنیپ دست در جیب شنلش کرد و شیشه ی کوچکی حاوی محلول راستی را از آن بیرون کشید.
سیریوس آشکارا به لرزه در آمده بود. زمانی که اسنیپ به سمتش میامد با تلاشی بیهوده لبهایش را بر هم فشرد اما خودش هم میدانست که کارش تا چه حد کودکانه است. پوزخند تهوع آور دو جادوگر سیاه حالش را دگرگون میکرد. با حرکت چوبدستی اسنیپ، بدنش در همان حالت خشک شد. دهانش کاملا باز شد مرگخوار جلو آمد و چند قطره از معجون را در دهان مرد جوان ریخت و او فرو رفتن بی اراده ی محلول بی رنگ را در گلویش احساسی کرد. اسنیپ نگاهش را به چشمان مات شده ی پسر جوان انداخت و زمانی که از تاثیر معجون مطمئن
شد او را روی زمین رها کرد: در خدمت شماست سرور هم.
:::: 8 8 :: *
ولدمورت و خدمتگزارش از ابتدا هم میدانستند که زندانی جوانشان منبع خوبی از اطلاعات است اما هیچ یک از آن دو تصورش را هم نمیکرد که پسر جوان چنین اطلاعات ارزشمندی داشته باشد. سالها رابطه ی خانوادگی و رفت و آمد با تک تک اعضای محفل کافی بود تا مرد جوان آدرس مخفیگاه و محل زندگی بیشتر اعضای محفل را بداند. بازجویی از سیریوس نزدیک به سه ساعت طول کشید و در این مدت دوبار تاثیر معجون از بین رفته بود با اینکه هر بار که اسنیپ میخواست دوباره محلول راستی را به خورد او دهد با مقاومت های سرسختانه ی پسر جوان روبرو میشد که همه ی آنها محکوم به شکست شد و بعد از آن مرد جوان بی اختیار به تک تک سوالاتشان
پاسخ میداد.
۸۸۲
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
زمانی که سیریوس بار دیگر از شر معجون حقیقت راحت شد آرزوی مرگ میکرد. میخواست بمیرد پیش از اینکه نتیجه ی حماقتش را ببیند. پیش از اینکه افراد ولدمورت به خانه ی تک تک اعضای محفلی یورش ببرند و یک قتل عام بزرگ به راه بیاندازند. به خانه ی دایی هایش، کینگزلی، مودی، لوپین، مک میلان، رون، هرمیون و هر کسی دیگری که میشناخت. فکر کشتاری که به خاطر او به راه می افتاد وجودش را میلرزاند. بدتر از ان اینکه او در جواب سوالی ولدمورت درباره ی مردی که در وزارت خانه او را از میدان به در کرده بود همه چیز را در مورد پدرش بر زبان آورده بود و حالا بار دیگر جان پدرش در خطر بود. اما شاید همین او را از سوالات بعدی
نحات داد.
سیریوس بشدت خشمگین بود ... از دست خودش و بیشتر از آن از قاتلین مادر و خواهرش که هم اکنون روبرویش بودند اما او نمیتوانست کاری بکند. بطور ناگهانی حسی عجیبی در او بوجود آمد موجی در بدنش به جریان افتاد و به طرز غیر قابل فهمی با اینکه تا لحظه ی قبلی بشدت بخاطر شکنجه های ممتد خسته و نزار بود
اما هم اکنون احساس قدرت و نیرو میکرد بطوری که بی اختیار خنده ای کرد.
شوک ناشی از شنیدن خبر بازگشت هری پاتر افکار دو جادوگر را کاملا از حول او و محفل ققنوس منحرف کرده بود که خنده سیریوس نگاه ولدمورت را لحظه ای به سوی خود خواند. نگرانی را در چشمان ولدمورت میدید اما چشمان سیاه و بی روح اسنیپ به طور قطع وحشت را منعکس میکرد و زمانی که صورت شیطانی اربابش به
سمت او چرخید تقریبا رنگی به رو نداشت. ولدمورت با خطرناکترین لحن ملایمش به حرف آمد: تو گفتی اون تو آسایشگاهه سوروس ... من تو رو فرستادم اونجا که ...
حالا که فکر میکرد چیز واضحی از آن ماجرا در ذهن نداشت. او فقط پاتر را بر روی تختی دیده بود ... مرگخوار
- تو کوتاهی کردی سوروس ...
- سرورم خواهش میکنم منو ببخشید ...
ای بعد که اتفاقی نیوفتاد فهمید که ظاهرا خیال چنین کاری را نداشته ...
نمیدانست چرا اما قبل از اینکه بتواند جلوی خود را بگیرد به حرف آمده بود: برام تعریف کرده که شب لذت بخشی رو با مرگخوارت گذرونده.
- تو خفه شو ...
۸۸۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
اما سیریوس اینبار خیال ساکت شدن نداشت. میخواست آنها را به خشم آورد و با تمام وجود آرزو میکرد که این کار باعث مرگش شود وگرنه نمیدانست چطور باید با خانواده اش روبرو شود البته اگر کسی از آنها زنده میماند.
- ترسیدی مگه نه ؟ اما این تازه اولشه ... مهم نیست چه اتفاقی برای من میوفته. اون پیداتون میکنه. دونه به
دونه تون رو گیر میاره و بدترین مرگی رو که در خواب میبینید بهتون هدیه میده.
- خفش کن سوروس ...
قبل از تمام شدن جمله ی ولدمورت طلسم اسنیپ به سینه اش اصابت کرده بود. اما برخلاف آرزوی سیریوس این طلسم مرگ نبود. طلسم شکنجه ی اسنیپ به سیریوس بر خورد کرد. صدای فریادهایش در طلسم سکوت اسنیپ خفه شد اگرچه زجر زیادی میکشید اما بر خلاف بار قبل سیریوس خیلی راحت تر از پس تحمل درد برآمد. برای خودش هم عجیب بود اما اینبار درد کمتری احساس میکرد در هر حال مقاومت بیشتر زجر بیشتر را
به همراه داشت. سرانجام پس از چند دقیقه ی عذاب آور بی حس و بی حرکت بر زمین افتاد.
ولدمورت نگاهش را از سیریوس به مرگخوارش انداخت: باید زودتر دست به کار بشی سوروس ... دلم میخواد این
دفعه که با دوست قدیمی معمور روبرو میشم حسابی از خجالتش دار بیام.
- سرورم این کار چند روزی زمان میبره.
- من اینو میدونم سوروس ...
- قربان تو این مدت با پسره چیکار کنم؟
ولدمورت نگاه شوم دیگری به سیریوس انداخت. او فعلا به مرد جوان احتیاج داشت. اما بعد از آن ... میدانست که
نمیتواند به این سادگی او را بکشد. کشتن این پسر کاملا بی فایده بود اما وجودش در آینده میتوانست تعیین کننده باشد. چند لحظه سکوت کرد، به دنبال بهترین راه حل میگشت: فعلا بهش احتیاج داریم ... اما بعد از اون
ولدمورت لحظه ای سکوت کرد. اگرچه از ابتدا همین قصد را داشت و از ته دل به این کار راغب بود اما او نمیتوانست زندانی اش را بکشد. کشتن مرد جوان پاتر را دیوانه میکرد. از جهتی این همان چیزی بود که او میخواست. خشمی که باعث یک حرکت حساب نشده و ابلهانه ی دیگر از سوی هری پاتر میشد احتمالا به نفع او تمام میشد. اما زمانی که عاقلانه تر به این موضوع اندیشید نتیجه ی دیگری گرفت. پاتر احمق نبود. او یک اشتباه را دو بار تکرار نمیکرد بعد از کشته شدن همسر و دخترش دیگر دست به حماقت نمیزد. در واقع رغیب او به پلنگی زخمی میماند او حالا بیشتر از هر زمان دیگری خطرناک بود. اگر چه مرگ پسر جوانش میتوانست او را
"" :8
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
به مرز جنون بکشاند اما ولدمورت در طول سالها آنقدر او را میشناخت که بداند این کار چندان به نفعشی نخواهد بود. آنقدر پاتر را میشناخت که بداند قبل از مردن حسابش را با او تسویه خواهد کرد. عصبانیت پاتر آتشی بود
که اول از همه دامن خود او را میگرفت: در این مورد بعدا تصمیم میگیرم ...
اگر چه اسنیپ چندان از این تصمیم راضی به نظر نمیرسید اما جرات مخالفت هم نداشت چرا که او تازه از مجازاتی شوم جسته بود.
- امر امر شماست.
ولدمورت سری به رضایت تکان داد: پسره رو با خودت ببر به واتسون، سیمون و راجرز هم بگو بیان اینجا.
اطلاعات حتالفیدل امور باعث میشه برنامه ک کاریمون فشرده تر بشه. میخوام تا فردا صبحع نشون شوم را 3 بار بالای خونه ی تک تک محفلی ها ببینم روشنه؟
قبل از اینکه اسنیپ پاسخی به این حرف بدهد یک نفر به حرف آمد: این کار و نکنین خواهش میکنم.
برای چند لحظه دو جادوگر سیاه به دنبال منبع صدا به اطراف نگاه کردند و بعد از آن نگاهشان با تردید به سمت سیریوس برگشت که به سختی تلاش میکرد تا از روی زمین برخیزد. نگاه سریعی بین اسنیپ و ولدمورت رد و بدل شد. تقلاهای مرد جوان به نحوی طلسم سکوت را در هم شکسته بود: هر کاری بخواین میکنم ... هر
بلایی میخواین سر من بیارین ... به اونا کاری نداشته باشین خواهش میکنم.
سیبریوس که حالا سرپا ایستاده بود را بررسخت کرد. به نظر میرسید سالهاست کده او را میشناسد. همان لحن مغرور، همان نگاه کینه توز و همان درماندگی ...
پوزخندی بر لبهای بی شکلش شکل گرفت: داری التماس میکنی پاتر؟
برای لحظه ای سیریوس سکوت کرد. او داشت چه کار میکرد؟ خوابش را هم نمی دید که روزی به قاتلین مادر و خواهرش التماس کند. در شرایط عادی به هیچ قیمتی به این کار تن نمیداد اما حالا ... این او بود که پدرش، خواهرش، ویزلی ها و کل محفل را به خطر انداخته بود: آره... آره این کارو میکنم. بهت التماس میکنم. با خونوادم کاری نداشته باشی. هر کاری که بخوای میکنم.
پوزخندی بر لبهای بی شکل ولدمورت شکل گرفت. چقدر این صحنه آشنا بود: هر کاری؟
- هر کاری ... فقط به اونا کاری نداشته باشی. جم
دت ۸ ۸
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- زانو بزن پاتر.
- چی؟
- نشنیدی لرد سیاه چی فرمودن؟ زانو بزن.
اسنیپ با لذتی ژرف به صحنه ی روبرویش خیره شده بود. پسر جوان برای او تصویری جان گرفته از یک دشمن
قدیمی ببود. با همان - جاهرات، با همان غرور • • • • چیزی در درونشی دیوانه وار میخواست خرد شدن او را ببینال. گویی با این کار خرد شدن جیمز و هری پاتر را میدید ...
سیریوس حاضر بود بمیرد. تن به هر کاری میداد تا کابوسی که در ذهنش جولان میداد اتفاق نیوفتد. جلوی تخت ولدمورت به زانو افتاد: به اونا کاری نداشته باشی.
قهقهه ی جادوگر سیاه در سرش می پیچید: یه پاتر واقعی ... با همون حماقت ... چی باعث شده فکر کنی او نقدر مهمی که به خاطر تو، تویی که حتی یک فشفشه هم نیستی همچین فرصتی رو برای خلاص شدن از شر
دشمنام از کلست میدم؟ کدوم احمقی همچین حماقتی میکنه ؟
نگاهش به سمت مرگخوارشی برگشت: چرا وایستادی سوروسی؟ کارهای زیادی هست که باید انجام بدی.
- بله ارباب
تعظیمی بیا اربابشی کرد 3 بار دیگر چوبدستی اشی را به سمت الستیر بولتس گرفت: اسپلیوس • • • راه بیوفت.
به این ترتیب زمانی که اسنیپ از تالار ولدمورت خارج شد سیریوس بی اراده او را دنبال میکرد صداها را میشنید. اطراف را میدید اما قادر نبود به چیزی فکر کند. پاهایش بدون توجه به اراده ی او از دستورات اسنیپ اطاعت میکردند و ذهن خسته اش در نامیدی و فلاکت دست و پا میزد. برای لحظه ای کوتاه در احمقانه ترین شرایط ممکن امید وجودش را پر کرده بود. اما این امید با همان سرعتی که آمده بود از میان رفت و او را با
به محض خروج از محل استراحت ولدمورت با دو مرگخوار نقابدار که در جلوی در نگهبانی میدادند روبرو شدند. هر دو نفر با دیدن اسنیپ چوبدستی هایشان را بیرون کشیدند و آن را با حالتی که سیریوس یکبار در رژه ی
وزارت خانه دیده بود جلوی صورتشان بالا بردند. به نظر میرسید که به مافوقشان ادای احترام میکنند.
- راحت باشید.
۸۸
 
________________
سS
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
اسنیپ این را گفت و رو به مرگخواری که سمت راست کر ایستاده بود کرد: پیر ... هشتمین حالا بیبیسیمور، راجرز و واتسون رو خبر کن. لرد سیاه میخوان اونا رو ببینن ...
جرقه ای ذهن سیریوس را روشن کرد. واتسون ... هکتور واتسون هنوز آنجا بود. به یاد نمی آورد چیزی درباره ی هکتور از او پرسیده شده باشد! در واقع ولدمورت آنقدر به سیستم امنیتی خاصش اعتماد داشت که خوابش را هم نمیدید کسی قادر به خیانت به او باشد. آیا این به این معنی بود که هکتور هنوز هم موقعیتش را داشت؟ میدانست که هکتور در میان مرگخواران نفوذ خوبی دارد. آیا ممکن بود هکتور چیزی در مورد دستگیری او
بشنود و محفل را از خطر آگاه کند؟
اما جمله ی بعدی اسنیپ امیدش را نامید کرد: سیمون و راجرز باید همین اطراف باشن اما من از هکتور خبری ندارم. متیو افرادت رو آماده کن. چند تا حمله ی اضطراری در پیش داریم. اگه خوش شانس باشیم تا صبح
چیزی از محفل ققنوس نمیمونه.
نگاهی به چهره ی هراسان زندانیش کرد و بی اراده پوزخندی بر لبش شکل گرفت. بعد از تقلاهای بی نتیجه به نظر میرسید که پسر جوان سرانجام تقدیرش را پذیرفته.
پذیرفته بود که سرنوشت خودش، خانواده و دوستانش را به تقدیر بسپارد. اما این چیزی نبود که مانع از نگاه کینه توزانه ی او به نگهبانش شود. نمیدانست چرا اما میتوانست افکار شوم مرگخوار را احساسی کند. چیزی که باعث میشد وحشتی را در وجودش احساسی کند. به فرمان اسنیپ پاهای سیریوس خارج از اراده ی صاحبشان در مسیر مرگخوار به راه افتادند و از یک راهرو پهن گذشتند. سیریوس قبلا این راهرو را ندیده بود. ربایندگانش به محض ورود به دیوار نامرئی مستقیما به پشت در تالاری که ولدمورت در آن حضور داشت آپارات کرده بودند
و او چاره ای جز همراهی با آنها نداشت. همینطور که حالا هم چاره ای نداشت.
اسنیپ با قدمهای بلند به سمت اولین راهرو بعد از دو نگهبان تغییر مسیر داد. دری در انتهای راهرو را باز کرد و وارد اتاق شد. این قسمت ساختمان تالار بزرگی بود که در آن انواع مجسمه ها و تزئینات قیمتی به چشم میخورد. از مجسمه ی یک غول غارنشین هشت متری گرفته تا ساعت آونگ دار بزرگی از چوب آبنوس و میز
شطرنجی که روی سر یک مار چمبره زده قرار داشت و در آن لحظه مهره هایش به شدت با هم درگیر بودند.
مسیرش را به سمت کارگاه معجون سازیش تغییر داد. از راه مخفی پشت یک مجسمه گذشت و به سمت فرشینه ای قدیمی در انتهای راهرو تغییر مسیر داد. اینجا را چند ماه قبل اربابش در اختیارش گذاشته بود. جای دنج و آرامی که معجونهای سری اربابش را در آن درست میکرد. اسنیپ فرشینه را کنار زد و سیریوس توانست راهرو کوچک پشت ان را ببیند. راهرو کاملا خالی بود. تنها چیزی که در ان توجه را جلب میکرد در قهوه ای رنگی درست روی دیوار انتهای راهرو بود و قاب عکس بزرگی که در آنجا قرار داشت تصویر مضحکی از یک
۸۱۸۹۴
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
پاتیل در حال جوشیدن را نشان میداد که جرقه های رنگارنگش به بیرون فوران میکرد. برگشت و نگاه همراهشی را دید که در جستجوی راه فرار به سمت فرشینه چرخیده بود و با نامیدی به دیواری که راه ورود را بسته بود نگاه میکرد. سرانجام زمانی که قانع شد راه فراری وجود ندارد به سمت مرگخوار بازگشت. برای لحظه ای
نگاهشان در هم گره خورد. هر کدام میتوانست نفرتی را که در وجود دیگری میجوشید احساسی کند.
حس تنفری بی پایان از مرگخواری که حالا میدانست دزدیدن مادر و خواهر کوچکش تنها جنایاتش نبوده و ناتوانی از حمله و ضربه زدن به او سیریوس را دیوانه کرده بود. سالها در انتظار لحظه ای بود که تنها چند دقیقه
با اسنیپ رو در رو شود و حالا... حاضر بود زندگیش را بدهد و مرگخوار را با دستهای خودش خفه کند.
در طرف دیگر اسنیپ کینه توزانه به سیریوس نگاه میکرد و همین مرد جوان را گیج کرده بود او نمیتوانست
مفهوم این نگاه را درک کند. سیریوس برای نفرتش از اسنیپ دلیل خوبی داشت اما درک نمیکرد چرا مردی که برای اولین بار در زندگیش با او روبرو شده بود اینطور با نفرت به او نگاه میکند.
برعکس سیریوس، اسنیپ احساس نفرتش را کاملا درک میکرد. این همان حسی بود که سالها نسبت به جیمز و شرجی پاتر داشت. احساسی که باعث میشد تحمل نگاه کینه توز چشمان قهوه ای مرد جوان را نداشته باشد. نگاهی که بی شک از پدربزرگش به ارث برده بود و شباهت های بی نظیرش به او چه در چهره و چه در رفتار ... گویا قرار نبود این کشمکش درونی با پاترها به اتمام برسد. او برای ادامه دادن این تنفر دلیل جدیدی برای
خودش پیدا کرده بود. اگرچه نام پاتر برای این نفرت کفایت میکرد.
این پسر اولین کسی بود که لرد سیاه را وادار به تحسین کرده بود. با قدرت چفت شدگیش مهارت او را در نزد اربابش به زیر سوال برده بود و با لحن تند و گزنده اش او را تحقیر کرده بود. این پسر هری پاتر بود و او بارها از پاتر زخم دیده بود. هنوز جای میخهای مشتعلی که هری در شب مرگ همسرش به او زده بود برجای جای بدنش به چشم میخورد. زخمهایی که اگرچه در باطن خوب شدند اما آثار ظاهری نفرت انگیزشان باعث شده بود که هرگز نتواند هری پاتر را فراموش کند. کینه و دشمنی در درونش شعله میکشید. او انتقام میخواست سالها بود که انتقام میخواست و حالا بهترین فرصت برای انتقام بود. برنامه هایی داشت که اگر درست اجرا میشد میتوانست بهترین انتقام باشد. انتقامی که جایی برای جبران باقی نمیگذاشت. یک انتقام ابدی. او کارش را از همان لحظه آغاز کرد: خوب گوشاتو باز کن پاتر من یه حرف رو دو بار تکرار نمیکنم. اینجا محدوده ی حکومت منه و قوانین خودشو داره تازمانی که لرد سیاه تکلیفت رو روشن نکنه زندانی من هستی و اگه عاقل باشی
دردسر درست نمیکنی.
بار دیگر متوجه نگاه سیریوس به دیواری شد که ورودی را مسدود کرده بود: فکر فرار هم نباشی. فقط افرادی میتونن از اون دیوار رد بشن که قدرت جادو کردن دارن چیزی که یه فشفشه نداره فهمیدی؟ جم
; چه "|", "
هلال
حلال حجار
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
کنایه ی اسنیپ برای سیریوس گران تمام شد اما چون قادر به حرف زدن نبود به نگاهی مرگبار بسنده کرد.
اسنیپ پوزخندی زد: خوبه به نفع خود ته که حرف گوش کن باشی تا کمتر زجر بکشی.
بر خلاف تصور دسیسیپریدس، اسنیپ به سمت دیوار سنگی رفت. حرکتی به چوبدستی اش داد
بلافاصله دیوار سنگی شکاف برداشت و دری از سنگ نمایان شد. با حرکت بعدی چوبدستی اسنیپ، در سنگی با صدای گوش خراشی چرخید و باز شد. حفره ی پشت آن در تاریکی مطلق فرو رفته بود. سیریوس احساس بدی داشت قبل از اینکه بتواند به تجزیه ی احساساتش بپردازد پاهایش خیانت را در حق او کامل کردند و به فرمان
سیریوس را از این مکان مرموز کامل کرد.
صدای تحقیرآمیز اسنیپ به گوشش رسید: اینجا دیگه راه فراری وجود نداره پس بهتره دست به حماقت نزنی.
• • • • بودند که همچنان بسته بود: راه بیوفت
با این دستور در میان تاریکی قدمی برداشت و بلافاصله با سر سرنگون شد. تاریکی باعث شده بود پله های پیش رویش را نبیند و با صورت بر زمین سرد سنگی سقوط کند. طعم خون را در دهانش احساس میکرد. با این حال خم به ابرو نیاورد از جا بلند شد و تلاش کرد در قدمهای بعدی بیشتر دقت کند. زمانی که حرکت چوبدستی اسنیپ مشعلهای روی دیوار را روشن کرد سیریوس پوزخند موزیانه ی او را دید زیر لب ناسزایی گفت اگر
دستش به چوبدستی اش میرسید...
به خودش یادآوری کرد: تو حتی نمیتونی درست جادو کنی.
و زیر لب پاسخ داد: به امتحانش می ارزه.
برای قرار از این افکار نگاهی به دور و برش انداخت. تاریکی از بین رفته بود. اینجا هیچ شباهتی به ساختمان باشکوهی که از آن آمده بودند نداشت. بیشتر دلگیر و غمزده بود. یک هال دایره ای شکل تاریک که با نور چهار
مشعل، روشن میشد. اثری از تابلو، مجسمه، فرشینه یا هیچ وسیله ی تزئینی دیگری بر روی دیوارها به چشم نمیخورد. در سه طرف هال سه در چوبی قرار داشت و در سمت دیگر یک در فلزی ...
فضای آنجا به طور عجیبی دلگیر بود و خود به خود انسان را به لرزه میانداخت تنها چیزی که در این محیط جدید توجه سیریوس را جلب کرد نوری بود که از لای تنها در باز به چشم میخورد. یک نفر به شدت هلش داد:
راه بیوفت.
۸۸۹
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
جلوتر از اسنیپ از جلوی در باز گذشت و جلوی یک در بسته متوقف شد. مرگخوار با چوبدستی ضربه ای به در زد و قفل انرا باز کرد. بر و تو
سرانجام وحشت سیریوس بر او غلبه کرد: از جون من چی میخواین؟
پوزخند کج اسنیپ در سایه نور لرزان مشعل روی دیوار چهره اش را کریه تر کرده بود: مگه نشنیدی؟ لرد سیاه
دستور دادن جادوی خونت رو بیرون بکشم.
صدایش به وضوح وحشتش را منعکس میکرد.
- اوه چرا ممکنه ... فقط باید راه شو بلد باشی. انتظار ندارم بفهمی. افراد کوتاه فکری که از قدرت جادوی سیاه استفاده نمیکنن همیشه یک قدم از زندگی عقب هستن ... بذار بهت بگم ... برعکس من نقش تو اینجا خیلی سادسی ... ما یه معجون کوچولوی دوست داشتنی رو داریم که از خونت تهیه میشه ... در نهایت لرد سیاه قدرتشون رو پس میگیرن و تو اگه زنده بمونی تبدیل به یه فشفشه ی بی مصرف میشی ... چیزی که همین الان
هاشم هستی.
اسنیپ با لذت به نتیجه ی سخنرانیش در چهره ی مرد جوان خیره شد. میتوانست هراس و وحشت را در چهره ی او ببیند: اون نمیتونه ... نمیتونه این کارو با من بکنه ...
چشمهای سیاه اسنیپ در چشمهایش خیره شد شعف در صدایش موج میزد: اون اینکار و نمیکنه پاتر ... من
میتوانست خشم و نفرت را در صورت مرد جوان ببیند. به طور غریبی میخواست که او را عذاب بدهد: لرد سیاه معمولا به دشمنانش رحم نمیکنه. مخصوصا کسی که این قدر بهش جسارت کرده اما برای تو روش بهتری رو در نظر دارن ... تو خیلی خوش شانسی پاتر ... لرد سیاه میخواد که زنده بمونی ... اما بدشانس هم هستی ... تو رو به من سپرده ... برنامه های جالبی برات دارم ... یه سورپرایز بزرگ ... خیلی دلم میخواد وقتی هری پاتر بزرگ ماجرا
رو میفهمه قیافشو ببینم.
اسنیپ دست در شنلش کرد و چوبدستی ای را بیرون آورد و جلوی صورت خودش گرفت: خوبه خوبه می بینم که چوب دستی فوق العاده ای هم داری، مغزشی چیه ؟ پر ققنوس یا ریشه قلب اژدها... مسلما موی تک شاخ
- پر ققنوسه... اگه جراتشو داری بدش به من تا نشونت بدم با کی طرفی،
ها
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
لحظه ای اسنیپ بی حرکت ماند گویی این پیشنهاد شیرین را می سنجید سپس به طور ناگهانی خنده ای کرد: این دیگه هرگز بدرد تو نمی خوره. پیش من میمونه در هر حال تو حتی نمیتونی ازش استفاده کنی.
- بدش به من لعنتی.
و به سمت اسنیپ حمله ور شد اما همان قدم اول با شدت در اثر برخورد طلسم به عقب پرتاب شد و محکم به
دیوار برخورد کرد.
اسنیپ چوبدستی سیریوس را در جیبش گذاشت، چند لحظه با لذت به چهره ی خشمگین روبرویش خیره شد: هری پاتر بزرگ باید اینجا بود و میدید که چه برنامه های زیبایی برای تنها پسرش در نظر دارم.
لحن اسنیپ در پایان این جمله سرشار از تمسخر بود اما سیریوس متوجه نکته ی جدیدی شد چیزی که تا آن لحظه متوجهش نشده بود، اسارت او در دست ولدمورت بهترین وسیله برای ضربه زدن به پدرش بود. قبل از
اینکه جوان وحشت زده حرفی بزند با دسر به دارور اتاقک افتاده بود و در پشت سرش قفل میشد.
در تاریکی محض فرو رفت. به سرعت برگشت و با خشم مشتهایش را به در کوبید: هی ... این در رو باز کن آشغال ... یه چیز و میدونی عوضی تو کارت تمومه. وقتی خونه بودم پدرم یه مرگ شیرین ودردناک رو برای تو به من نوید داد، خیلی بهتر از اون مرگ اون بلاتریکس هرزه. تنها امید برای تو اینه که منو ببری پیشش و جلوی
پاش به خاک بیوفتی و بهش التماس کنی تا شاید زنده بذارتت.
- بهتره خفه شی پاتر ... مگه اینکه دلت بخواد طعم عصبانیت منو بچشی، تا وقتی کاری باهات ندارم بهتره که آروم باشی ... یه چیز دیگه من سر و صدا رو در آزمایشگاهم تحمل نمیکنم.
سیریوس در تاریکی پوزخندی زد از لحن مرگخوار براحتی فهمیده بود که حرف هایش عمیقا در او تاثیر گذاشتند. فعلا کار دیگری از دستش برنمی آمد بنابراین برگشت و به دور و برشی نگاهی کرد. سلول او اتاقک تاریک سرد نم زده ای بود با دیوارهای تیره و سیاه. مساحتش به شش متر نمیرسید. دستشویی و یک تخت چوبی شکست تنها وسایل درون آن بود. یک پنجره ی کوچک جایی حدود چهارمتر بالاتر تنها منبع نور اتاق بود
:: }}}: : جی: : ج
هری عصبی و درمانده روبروی دیواره ی شهر ممنوعه ایستاده بود. نمیدانست چه باید بکند، قلبش میگفت جلو برود، وارد شهر ممنوعه شود، تا جایی که میتواند از مرگخوارها بکشد و خودش را به پسرش برساند. اما عقلش چیز دیگری میگفت. سالها قبل نتیجه ی عمل به حرف قلبش را چشیده بود اینبار باید عاقلانه عمل میکرد نه به
۹ ها
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
خاطر خودش ... او از مرگ نمیترسید سالها بود که انتظارش را میکشید ... تنها امید زندگی برای او جایی در میان این دیواره گرفتار بود و او قادر نبود کاری برایش انجام دهد نه به خاطر خودش ... ترسی از صدمه دیدن
دیگران مانعش میشد.
درست در همین زمان بود که درد شدیدی در سرش پیچید. چند لحظه طول کشید تا هری علت این سوزش را دریافت. زخم پیشانیش را فراموش کرده بود. سالها از آخرین باری که جای زخمش درد گرفته بود میگذشت. از همان زمانی که در چفت شدگی مهارت یافته بود... حالا حضور ولدمورت را احساسی میکرد و این چیزی بود که هری از آن استقبال میکرد.
ذهنش را کاملا باز کرد و به دشمن اجازه ی ورود داد. لحظه ای بعد صدای سرد و بی روح ولدمورت در ذهنش
تام ریدلی ... بلاخره وقتش رسید.
اگرچه مطمئن بود که دشمن جرات سرک کشیدن در اطلاعات او را ندارد با این حالی شدیدا مراقب بود تا
کوچکترین تجاوزی را به بهترین نحو پاسخ دهد.
- ناامیدم کردی پاتر ... قرار نبود اینجا باشی ... فکر میکردم هنوز بین مشنگایی... اما انگار بازم شانس آوردی.
هری با غیض دندانهایش را بهم فشرد: میبینی که هستم ... اومدم کارت رو تموم کنم. از سوراخت بیا بیرون ریدلی، یه بارم که شده مثل یه مرد بجنگ ... بیا کار و تموم کنیم. یه بار برای همیشه.
ولدمورت به وضوح خشم و نگرانی دشمنش را احساس میکرد و این او را به هیجان می آورد: خیلی عصبانی هستی ... متاسفم که نامیدات میکنم. من الان سرم خیلی شلوغه. آخه میدونی یه مهمون دارم ... فکر کنم بشناسیش مگه نه ؟
بلافاصله تصویری از سیریوس که روی زمین افتاده بود و از درد دست و پا میزد در ذهن هری جان گرفت. صدای فریادهای پسرش در گوشهایش طنین انداخت باز هم دل بر عقلش غلبه کرد: با اون بچه کاری نداشته
باشی ریدلی ... این بین من و توئه. تو منو میخوایی، دست از سر اون بردار. بیا بیرون تا نشونت بدم ...
ولدمورت آشکارا خشم وحشت شرح را احساس میکرد و همین او را دسر حالی گی آورد: متاسفم پاتر ... اما این تو بودی که اونو جلوی من قرار دادی ... بهتر بود مرده میموندی ... اینجوری منم کاری با خونوادت نداشتم. اما تو برگشتی و اونو برای مبارزه با من آموزش دادی.
۲ و ۸
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
صدای ولدمورت با پس زمینه ای از جیغ های سیریوس بر روح هری پنجه می انداخت: اعتراف میکنم که کارت خوب بود. تو مرگخوارای من فقط چند نفر اینقدر خوب میجنگن و تقریبا هیچ کدومشون نبوغ پسر کوچولوتو در چفت شدگی ندارن و همینطور زبونشو ... واقعا متاسفم که باید همچین استعدادی رو نابود کنم.
- دست از سر اون بچه بردار ریدلی ... این بین من و توئه.
- اوه نه پاتر ... میدونی که دیگه نیست ... الان دیگه نیست ... ماجرای اون از تو کاملا جداسی، من خیلی سعی کردم که فعلا اتفاقی براش نیوفته. البته فعلا... میدونی که... بهش احتیاج دارم... البته رسیدن به خواسته من راههای کم درد تری هم داشت. بهش پیشنهاداتی دادم اما اون لجبازتر از اونه که قبول کنه ... خودش مردن رو
انتخاب کرده.
- با سیریوس کاری نداشته باشی ریدلی ... تو منو میخوای.
- تو نمی فهمی هری؛ من تو رو میخواستم اما حالا کار مهم تری دارم. میدونی پسر کوچولوی تو این اواخر منو
خیلی عصبانی کرده. من به هیچ کس اجازه نمیدم که چیزی رو از من بدزده پاتر ... اون این کار و کرد و حالا باید تاوان پس بده... همونطور که تو برای دزدیدن گنجینه های من تاوان پس دادی و خواهی داد.
هری نفس عمیقی کشید تلاش میکرد وحشتش را پنهان کند: چی از جون اون بچه میخوای؟
- چیزی راجع به معجون خشم خون شنیدی؟
هاگری احساسی میکرد تمام بدنش یخ میکند. وحشتی دیوانه وار وجودش را میگرفت: نه ... تو نمیتونی... اون خیلی ضعیفه ... تحملش رو نداره ...
- اوه چرا میتونم، میدونی که میتونم ... بهتره دعا کنی بمیره ... فکرشو بکن، یه فشفشه پسر هری پاتر بزرگ ... چه ننگی ... البته این زیاد فرقی نمیکنه ... آخه قرار نیست دیگه اونو ببینی.
هری با خشم دندانهایش را به هم فشرد: چی تو سرته حیوون عوضی؟
ولدمورت قهقهه ای زد: بهت میگم پاتر ... پسر کوچولوی تو پیش من میمونه. اونو یه جای امن نگه میدارم ... و اگه پدر نازنینشی دست از پا خطا کنه یا بخواد پاشو از گلیمش درازتر کنه این اونه که مجازات میشه ... و مسلما
تو شاهد تک تک این مجازات ها خواهی بود.
هری با درد چشمانش را به هم فشرد اوضاع بدتر از تصور او بود. لحظه ای بعد زنگ نفرت انگیز قهقه ی
ولدمورت آرام گرفت و هری را با وحشت و درماندگی در سر جایش باقی گذاشت جم
۸۳
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
::: 8 85 83 585 83
از نیمه شب گذشته بود که صدای در هرمیون را از خواب پراند.
در واقع او خواب نبود بلکه از فرط خستگی چرت می زد. چند ساعت پیش با پیغام رون به خانه ی ویزلی ها رفته بود و بلافاصله فهمیده بود که همگی از زنده بودن هری با خبر شده اند بعد از آن همراه رون به دیواره های شهر ممنوعه آپارات کرده بیوت. تلاش دو دوست برای یافتن هاگری با شکست کامل روبرو شد بعد از آن تلاش کردند راهی برای ورود به دیواره ها بیابند تا بلکه بتوانند در داخل آن به جستجوی هری بپردازند. کاری که هر دو میدانستند نتیجه ای در پی ندارد. تنها میتوانستند دعا کنند که هری وارد شهر ممنوعه نشده باشد. اما شناختی که از دوستشان داشتند آن دو را نامید میکرد. بعد از دو ساعت تلاش بی نتیجه به اصرار رون به پناهگاه برگشتند با این امید که در آنجا نشانی از دوستشان پیدا کنند که نتیجه آن ناامیدی کامل بود. بعد از آن در زمانی که تک تک ویزلی ها در تلاش و تکاپوی نجات اعضای محفل بودند هرمیون بی توجه به دنیای اطراف پشت میز آشپزخانه نشست و با این امید واهی که هری به آنجا برگردد خودش را آرام ساخت اما پس از کمی فکر کردن به این نتیجه رسید که امکان ندارد هری در این وضعیت خودش را در معرض سوالو جوابهای ویزلی
مخالفت موقرمزها که هیچ جا را برای اعضای محفل امن نمیدانستند به خانه خودش برگشت. به این امید که در
بعل از رسیدنش قبل از هر چیز طلسم های محافظتی بیشتری بر روی خانه قرار داده بود. میدانست کد در صورت حمله مرگخواران امنیت زیادی نخواهد داشت با این حال اهمیتی نمیداد نگران تر از آن بود که بتواند
دور اندیشی کند. همانجا روی کاناپه نشست و حتی نفهمید که چه زمانی به خواب رفت کمی بعد با صدای در از جا پرید تلو تلو خوران از جا برخاست ولی به سرعت خود را به در رساند.
- کی هستی؟
صدای دورگه ای که بیش از حد ست بود پاسخ داد: باز کن هرمیون... هری ام.
صدای پشت در به هیچ وجه شبیه هری نبود است و بی حال بود هرمیون با تردید چوبدستی اش را بیرون کشید: ثابت کن!
- من همون بدبختیم که زن و دخترش رو جلو چشماش کشتن و همین امروز آخرین امید شو هم ازش گرفتن ...
صدای افتادنی آمد دل در سینه ی هرمیون فرو ریخت. به سرعت در را باز کرد و هری را دید که روی زمین جم
نشسته و سرش را در دستانش پنهان کرده بود.
۸۹ :
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- هری! ... خدای من بیا تو ...
دستش را گرفت و به زحمت او را به درون اتاق کشید ... سپس چراغ ها را روشن کرد و به سمت هری برگشت
سفیدی دور چشمان هری کاملا سرخ شده بود. خون چشمانش را گرفته بود وقتی هری نامتعادل به سمت جلو
قدم برداشت، هرمیون بسرعت جلویش را گرفت: کجا بودی؟ با خودت چی کار کردی؟ اوه خدای من این چه
- هیچ جایی.
همین یک کلمه کافی بود تا بوی الکلی کاملا مشام هرمیون را پر کند، ناباورانه زمزمه کرد: تو ... مست کردی؟
باور نمیکرد. او هری را خیلی خوب میشناخت. هری پاتری که او میشناخت هرگز به این آسانی سر خم نمیکرد. از روزی که او را شناخته بود لحظه به لحظه زندگی تلخش با مصیبت و درد پیوند خورده بود اما آن مرد هرگز عقب ننشسته بود حتی در بدترین شرایط هری پاتر تکیه گاه دیگران بود و حالا از آن تکیه گاه مستحکم چیزی
جز مردی خرد و شکسته برجا نمانده بود
: با خودت چیکار کردی هری ... باورم نمیشه...
هری دوباره با صدای دورگه و عجیبش که حالا مشخص شده بود بخاطر مصرف بیش از حد مشروب است جواب
خیلی ناگهانی هرمیون سیلی محکمی به گوشی هری زد.
هری که تا میزان زیادی مستیش پریده بود ناباورانه زمزمه کرد: هرمیون!
هرمیون که لحظه ای قبل با آستینش اشکهایش را پاک میکرد با لحن جدیدی که هری هرگز از او نشنیده بود فریاد زد: هیچ معلوم هست داری با خودت چی کار می کنی؟ الان؟ تو این موقعیت ؟ به جای اینکه به فکر یه راه نجات باشی؟ زده به سرت؟ اگه مرگخوارا تو رو بگیرن دیگه چه امیدی میمونه؟
هری فریاد او را با فریاد جواب داد: امید! امید چی؟ واسه ی کی ؟ بدون سیریوس دیگه زندگی چه مفهومی داره تمام خانوادم رو از دست دادم ...
اخت ها
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- تو هنوز نانسی رو داری.
- اون دختر دراکوئه نکنه یادت رفته ... من دیگه هیچ کس رو ندارم.
هرمیون همانطور که اشک هایش را پاک میکرد با ناباوری به او خیره شد: خیلی بی انصافی هری ... نانسی تو رو پدر خودش میدونه ... و من میدونم تو بهشی چه احساسی داری ... چرا داری سعی میکنی همه چیز رو فراموشی
کنی؟
هری با بی حالی پاسخ داد: شاید اینجوری بهتر باشه ... اگه اسم من رو نانسی باشه اون عوضی اونو هم ازم
میگیره!
فلاکت از سر و رویش میبارید. از شدت مستی کنترل خودش را نداشت. به نظر میرسید که برای کنترل وحشتش راهی جز پناه بردن به مشروب پیدا نکرده. هرمیون وحشت زده به او نگاه میکرد. هیچ وقت و در هیچ شرایطی هری را در این وضع ندیده بود. یک شکست خورده ی کامل ... کسی که هیج امیدی به زندگی نداشت: تو حق نداری بشکنی، بدون تو دیگه من نمیتونم ادامه بدم، و تو خیلی بی انصافی، حتی اگه نانسی هم نباشه تو
هنوز منو داری،
صدای خفه ای از هری بگوش رسید و لحظه ای طول کشید تا هرمیون متوجه شود که این صدا صدای ترکیدن بغضی بود که ساعتها کنترل شده بود. بی اختیار دستهایش را دور او حلقه کرد و تلاش کرد هری را دلداری دهد: سیریوس زند سی هری. من اینو مطمئنم و ما برای نجاتش هر کاری میکنیم. اینجوری میخوای بری نجاتش
بدی؟
• • •
هرمیون حس خاصی داشت میدانست که این مرد شکسته نمیتواند کاری از پیش ببرد نمیدانست چرا اما میدانست که زمانش رسیده ... او باید کاری میکرد باید آرامش از دست رفته اش را به او بازمیگرداند باید هری واقعی را برمیگرداند ... کسی که برای نجات سیریوس میرفت این هری شکست خورده نبود. میدانست که هری حال خودش را نمیفهمد پس این او بود که باید دست به کار میشد. با ترسی و اضطراب حلقه ی دستهایش را به دور هری محکم کرد. تماس بدن گرمش را احساس میکرد و اینبار بیشتر از قبل هری را به خود فشرد... چند لحظه طول کشید تا هری معنای این حرکت را درک کند. گیج شده بود. برگشت نگاهش چشمان هرمیون را به دنبال پاسخ سوالش میکاوید... و سرانجام جوابش را گرفت نمیدانست چرا اما ضربان قلبش شدت میگرفت خیلی طول نکشید که بدنهایشان با هم مماس شد. لرزشی سرتاپای هرمیون را فراگرفت اما او پا پس نکشد. هنوز هم هر دو نسبت به هم شرم داشتند. قطره اشکی بی اجازه از زندان چشمان هری گریخت و بر روی گونه هایش فرو چکید. برای پنهان کردن آن به زیبایی بدن نرم و خوش فرم هرمیون را در آغوش کشید و سرش را در لابلای موهای بلند و معطر او فرو برد. اما تلالو آن قطره اشک از چشمان هرمیون پنهان نماند. ها چه از:
در خ حال ۹
سNS
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
آن شب تا صبح پرده های زیادی میان آن دو از میان برداشته شد، همه چیز به سرعت اتفاق افتاد و هرمیون
زمانی به خود آمد که هر دو در عشقی ناب ذوب شده بودند ساعتها بعد تنها پس از اینکه هری روی کاناپه به
خواب فرو رفت هرمیون از جا بلند شد و به اتاقش بازگشت.
::: 85 8338 28 :8
هری تصمیمش را گرفته بود صبح زود از رختخواب بلند شد و برای بیدار کردن هرمیون به اتاق او رفت...
هرمیون دمر خوابیده بود و متکایی را در آغوش داشت.
لباسی به تن نداشت و هری ملحفه را که از روی او سر خورده بود تا بالای کمرش کشید سپس به آرامی موهای بلندش را نوازش کرد: هرمیون!
هرمیون تکانی خورد و پس از چند لحظه از جای برخاست.
در رختخواب نشست به نظر میرسید که موقیتش را فراموش کرده پس از چند لحظه سرانجام به خود آمد و خیلی سریع ملحفه ی ابریشمی را تا روی سینه هایش کشید.
لبخند شرمگینی بر صورتش نقش بسته بود. هری نیز در جواب به سوی او خم شد و بوسه ای بر لبانش نشاند...
گونه های هرمیون سرخ شد نه تنها بخاطر بوسه ی ناگهانی هری در روشنایی روز بلکه بخاطر وضعیتی که داشت، بدلفور لباس و با محلفه ای نازک کد بیشتر اندام های برآمده اش از زبیر آن نمایان بود.
هری از جا بلند شد: بهتره بلند شی و لباساتو بپوشی دیگه داره ظهر میشه
برگشت و از اتاق خارج شد همین باعث شد که لبخند موفقیت را بر لبهای هرمیون نبیند.
به خوبی فهمیده بود که هری ای که جلوی او ایستاده بود با آن مرد شکست خورده ی دیشب تفاوت بسیاری داشت. کمی بعد هرمیون هری را وادار کرده بود که برای صرف صبحانه با او همراه شود. هر دو در سکوت با
صورتش ببیند با این حال سکوت کرد و اجازه داد تا او خود به حرف بیاید.
سرانجام بعد از صبحانه انتظار به سر رسید: هرمیون من نگرانم باید یک کاری بکنم وگرنه دیوونه میشم.
- من میدونم که تو چه حالی داری هری اما... باید صبر کنیم... تحملش سخته اما ما هم بیکار نمی شبینیم. تمام دیشب رو محفلی در فعالیت بوده. قرار بود. چارلی پیغام داده که هکتور رو پیدا نکردن... مطمئنه که اون میتونه
جای سیریوس رو پیدا کنه اون حتما پیداش میکنه و نجاتش میده... یا حداقل بهمون از وضعش خبر میده.
۹۴ ها
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری با نگاهی خالی به جایی در پشت هرمیون نگاه میکرد صدای هرمیون در سرش زنگ میخورد: همه ی افرادمون جا به جا شدن دیشب تقریبا به تمام خونه ی های امنمون حمله شده شانس آوردیم به موقع جنبیدیم
وگرنه ممکن بود خیلی بیشتر از اینا تلفات بدیم.
این جمله هری را از جا پراند: تلفات ؟ کسی کشته شده؟
هرمیون صادقانه پاسخ داد: بدبختانه بله... تعداد دقیقشو نمیدونم اما... میشل و پانی کشته شدن همینطور سیمسون ها... انریک و جیمی تمسون هم همینطور و... الستور
- مودی؟
هرمیون بی توجه به هراس صدای هری سری تکان داد: دیشب فرد جون ارنی و سلینا رو نجات داده. اما ریموس و تانکس به موقع به الستور نرسیدن، تعداد زخمی هامون هم زیاد بوده ولی وضعیت تقریبا روبراهه. مینروا اجازه داده فعلا تو مدرسه مستقر بشیم تا بعد یه فکری برای قرارگاه بکنیم. الانم همه به جز من و تو تو هاگوارتزن
جاشون امنه و کاملا خوشحالن.
- خوشحالی ؟ اونم تو این وضعیت ؟
هرمیون خنده ای کرد: هیچ وقت نخواستی بفهمی که چقدر برای ما مهمی، نمیدونی که برگشتن تو چطور همه روزنده کرده... دیگه از هیچ چیز نمیترسن همه دنبال راهی هستن که به تو کمک کنن.
- کمکی وجود نداره هرمیون... ولدمورت راه ورود رو بسته... تمام دیشب اون بچه داشته درد کشیده... اون مریضه تحمل نداره... و ولدمورت میدونه چطور منو به دیونگی بکشونه.
- دقیقا... اون داره همین کارو میکنه و تو هم با کمال میل داری شکست رو قبول کردی
هری به سمت هرمیون برگشت: چی میخوای بگی...
هرمیون تلاش کرد عذاب وجدانش را پس بزند و با خودش و او صادق باشد: تو عقب کشیدی هری... با اون بطری لعنتی ... هری من... باور نمیکردم. تو تموم این سالها. هیچ وقت تو رو اینجوری ندیده بودم... دیشب تو خودت نبودی ... اون آدمی که من میشناختم نبودی، فکر میکردم تو خودتی همون که وقتی شنید سارا و جینی رو دزدیدن میخواست یه تنه بره سراغ ولدمورت... اما دیشب... تو اوج اون همه بدبختی... مستقیم رفتی به یه
کافه و...
اب ها
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری دستش را به علامت سکوت بالا آورد: میدونم چی میخوای بگی هرمیون... فکر میکنی من چه آدم بی مسئولیتیم که وقتی پسرم رو دزدیدن و همه در خطر بودن تا حد مرگ مست کنم... تو نمیدونی چی تو دل
چشمهایش بار دیگر لبریز از اشک میشد
هری لحظه ای سکوت کرد: از پناهگاه که اومدم بیرون خواستم برم تو شهر ممنوعه میخواستم برم اونجا و او نقدر از مرگخوارا بکشم تا سیریوس رو نجات بدم... اما... دیشب وقتی تو اوج عصبانیت بودم به بار دیگه تو ذهن اون عوضی شریک شدم. تو راست میگی اون عوضی میدونه چطور منو دیونه کنه اما تو بگو... چیکار میتونم بکنم وقتی میبینم سیریوس جلوی چشمان من شکنجه میشه و نمیتوانستم هیچ کاری بکنم ... وقتی از درد روی
زمین بالی بال میزد... می فهمی من چه زجری کشیدم.
- من می فهمم
- نه فکر نکنم! تو اینو درک نمیکنی هرمیون چون تجربشو نداشتی. اگه وارد شهر ممنوعه میشدم ممکن بود با دستگیری احتمالی من جون دراکو هم به خطر بیوفته و همین طور هکتور... به سختی خودم را راضی کردم تا وارد شهر نشم اما رفتم سراغ اندرو ... میشلی ... پارکینسون... رالفسون همشون رو تا حد مرگ شکنجه دادم... هیچ کدوم تو دستگیری سیریوس نقشی نداشتن... بعدش دوباره رفتم سراع ورودی شهر ممنوعه... بارها خواستم واردشی بشم و یه تنه برم دخل همه ر و بیارم ولی اینکار و نکردم نه بخاطر خودم بخاطر دراکو و هکتور و
سیریوس نشون شوم رو دستم تیر میکشه... بعد از این همه سال جای زخمم درد میکنه. اون فهمیده که من
همون ساموئل ریچاردسونم. دیشب بارها کابوس دیدم. من سیریوس رو دیدم... یکی داشت عذابش میداد. شکنجش میکرد ... خدای بزرگ اون داره با پسر من چیکار میکنه ؟ داره ازش بر علیه من استفاده میکنه... اونو گروگان گرفته تا من نتونم کاری بکنم میفهمی؟
کلافه و دیوانه وار دست در میان موهای بلندش کرد و به آنها چنگ زد
هرمیون با تردید به چهره ی هری خیره شد تا به حال او را اینطور درمانده ندیده بود حرفی را زد که در حقیقت داشتنش تردید داشت: این خودش یه خبر خوبه هری... اون نمیخواد سیریوس رو بکشه.
هری آهی کشید: کاشی میکشتش... ترجیح میدلم سیریو دست بمیرد تا...
ه ها
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- بس کن هری این خودش یه امیدواریه اونا دنبال راهی هستند که نیروی از دست رفته ولدمورت رو بهشی برگردونن و این با هیچ طلسمی کارگر نیست مگر اینکه راهی براش پیدا کرده باشن.
هری آهی کشید: راه شو پیدا کردن... یه معجون خیلی قدیمی ...
در جواب نگاه پرسوال هرمیون آهی کشید: بیا دعا کنیم قبل از خوردن اون معجون سیریوس بمیره...
هرمیون با قاطعیت جواب داد: نه... این چیزی نیست که ما میخوایم... حتی اگه حرفت درست باشه این یعنی ما هنوز وقت داریم... حداقل میدونیم که اونها به سیریوس صدمه نمی زنند و حق با توئه ما باید عجله کنیم و نقشه هامون رو با سرعت بیشتری پی بگیریم اما من میخوام تو بری سراغش. همین که هستی نه اون هری پاتر
دیشبی... بر و سراغش و این دفعه نذار زنده بمونه.
::: 8 83 833 538 83
زمانی که هرمیون نهایت تلاشش را برای آرام کردن هری به کار میبرد، سیریوس در شرایط دیگری بود. تنها و غمزده در گوشه ی زندانش نشسته بود و تلاش میکرد به اتفاقاتی که در آن لحظه در بیرون از آنجا در جریان بود فکر نکند. به افرادی که کشته میشدند و به انچه بر سرش می امد... نمیدانست چقدر گذشته اما از نور کمی
که از پنجره ی سلولش به داخلی میتابید متوجه شده بود که روز شده.
نگاهی به ساعتش کرد بیشتر از شانزده ساعت بود که در این اتاق بود و هنوز هیچ خبری از اسنیپ نشده بود. نمیدانست چرا اما احساسش به او میگفت که این غیبت مرگخوار بیش از حد شوم است. شب گذشته بعد از چند
ساعت داد و فریاد بی نتیجه، تشنه و گرسنه و لبریز از درد به گوشه ی سلولش پناه برد و در سکوت به فکر فرو رفت. به رابرت فکر کرد که در دره ی گودریک افتاده بود. به سلینا، نانسی، به دایی ها و مادربزرگش، به تمام
دوستان خانواده اش و خطری که آنها را تهدید میکرد و سرانجام به مردی که او را پدر مینامید.
نمیدانست آنها چه وضعیتی دارند؟ چه بر سرشان می آمد؟ آیا زنده بودند؟ سرانجام زمانی رسید که در نهایت درماندگی سرش را روی زانوانش گذاشته بود و اشک میریخت.
صدای باز شدن قفل در به گوشش رسید. به سرعت اشکهایش را پاک کرد و به سمت در برگشت. اسنیپ در آستانه ی در ایستاده بود و به او نگاه میکرد. چشمهایش سرخ و خون گرفته بود و به نظر خسته می آمد. در یک
دستش جام معجون سرخ رنگی بود که هنوز بخار میکرد. احتمالا تمام شب را به درست کردن آن گذرانده بود. نگاه سردی به زندانیش انداخت و دستور داد: پاشو وایستا
|۹|| ۹ |
سNS چه از:
حلال حجار
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
نیازی به این حرف نبود. سیریوس قبلا از جا برخاسته بود. نگاهش مشکوکانه مرگخوار را بررسی میکرد: چی میخوای؟
اسنیپ جام معجون را به سمت او گرفت: بخورشی
تمام شب قبلی را به درست کردن این معجون گذرانده بود. این نمونه ای نزدیک به آنچیزی بود که در نهایت باید به خورد زندانیش میداد. میخواست مطمئن شود که تاثیر مورد نظرش را میگذارد و برای اینکار باید آنرا امتحان
میکرد.
پاتر جوان مشکوکانه باله جام خیره شد. این معجور را نمیشناخت. حاضر نبود چیزی را بخورد کد از تاثیر آن مطمئن نبود. شاید یک معجون حقیقت دیگر یا چیزی به شومی آن
نیازی نبود که سیریوس حرفی بزند، نگاه مصممشی افکارش را فریاد میزد. اسنیپ خسته بود و علاقه ای به بحث
نداشت برای خوراندن معجون به زور متوسل شد. با همان روشی شب قبل جام را در حلق سیریوس خالی کرد.
معجون تند بود و ته مزه ای از تلخی داشت. با فرو رفتن معجون، مرگخوار زندانیش را رها کرد. گوشه ای ایستاد و برای دیدن نتیجه ی کارش به سیریوس خیره شد که با رهایی از شر طلسم روی زمین افتاده بود و به شدت سرفه میکرد. برای چند لحظه اتفاقی نیوفتاد و بعد از آن ... حرارت بدنش به سرعت بالا میرفت. سراپایش به لرزه
افتاد. لحظه ای بعد همه جا به چرخش در آمد بی اختیار بر زمین افتاد به تشنج افتاده بود و کف بالا آورد.
اسنیپ انتظار چنین عکس العملی را نداشت. هراسان جلو دوید و به سرعت نبض مرد جوان را در دست گرفت.
بعد با چند شیشه ی رنگارنگ معجون بازگشت. همانطور که به زور و زحمت معجونها را در دهان قفل شده ی سیریوس خالی میکرد هرچند لحظه یکبار با نگرانی نبضش را کنترل میکرد. اگر پسرک قبل از اتمام وظیفه اش میمرد لرد سیاه او را مقصر میدانست و اینبار بخششی در کار نبود.
جرعه ای از یک معجون تهوع آور باعث شد که مرد جوان محتویات معده اش را روی شنل اسنیپ بالا بیاورد تهوع چند دقیقه ای به شدت ادامه یافت و سیریوس نه تنها معجون بلکه تمام آنچه را که در معده داشت بیرون ریخت. کمی بعد بلاخره آرام گرفت. اسنیپ بار دیگر زندانیش را معاینه کرد. نفسهایش منظم تر شده بود و دمای بدنش آهسته پایین می آمد. با این حال خسته و بی حال به نظر میرسید.
اسنیپ شانس آورده بود که تصمیم گرفته بود او را امتحان کند. این تنها نمونه ی ضعیفی از معجونی بود که باید به خورد پسر جوان میداد. ولی واکنش شدید بدن سیریوس نشان میداد که او تحمل همین معجون ضعیف را هم ندارد. برای چنین آزمایشی پسر جوان بیش از حد ضعیف بود. ظاهرا مجبور بودند برنامه هایشان را کمی
۱ و ۹
 
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
عقب بیاندازند. باید زودتر به اربابش اطلاع میداد و احتمالا یک نفر را برای بررسی وضعیت مرد جوان به آنجا می آورد. با حرکت چوبدستی زندانی جوانش را به گوشه ی اتاقک راند و از آنجا خارج شد تا به ملاقات اربابش برود.
ب: * :: }}}: ب{:
قلعه هاگوارتز یکی از شلوغترین تعطیلات زمستانی خود را میگذراند. علاوه بر تعداد معدود دانش آموزانی که کریسمس را در مدرسه مانده بودند نزدیک به پانصد و شصت و نه نفر زن و مرد و بچه یک شبه به آنجا نقل مکان کرده بودند و این در صورتی بود که دانش آموزانی را که همراه خانواده شان مجبور به بازگشت به مدرسه شده بودند را ندید میگرفتند این عده به دستور مک گونگال در خوابگاههای گروهها مستقر شده بودند. درمانگاه مدرسه لبریز از زخمی هایی بود که برای رعایت احتیاط به سنت مانگو منتقل نشده بودند و مادام ریچسون در آن دیوانه وار به فعالیت مشغول بود. با اینکه موفق شده بود از بین حاضرین چند نفر را که سر رشته ای در درمانگری داشتند برای کمک انتخاب کند اما هنوز هم این او بود که مسئولیت اصلی را به دوش میکشید. با این حال با آمدن ربکا کارش تا حد زیادی سبک تر شده بود.
در میان این آشوب اعضای محفل مدام در حال حرکت و تکاپو بودند. بعد از انتقال مجروحین و دفن کشته ها حالا تلاششان را برای ساماندهی جدیدی آغاز کرده بودند. از شب قبلی تقریبا هیچ کس چشم بر هم نگذاشته
بود.
تنها گروهی که از این تغییر مکان ناگهانی راضی بودند عده ای از بچه های کم سن و سال بودند که چند سال زودتر از موعد پا به درون قلعه گذاشته بودند و با کنجکاوی در هر موردی خودشان را به دردسر میانداختند و نفس بزرگترها را بند می آوردند. این بچه ها خیلی سریع با یکدیگر رابطه برقرار کردند و گروهی را تشکیل داده بودند که بزرگترین دردسر سازان تاریخ هاگوارتز را به تعظیم وا میداشتند. هنوز بیست و چهار ساعت نشده چند بار تا دم مرگ رفته بودند.
یکبار مک گونگال دختر بچه ی شیطانی که بیش از حد کنجکاوی کرده بود را از دست یک کنده ی وحشی در گلخانه ها رهانده بود و بار دیگر کینگزلی مچ دو پسر بچه ی شیطان را درست جلوی جنگل ممنوعه گرفت. بعد از آن بزرگتر ها چند نفر را برای نگهبانی در اطراف جنگل مستقر کردند. دو نفر از این نگهبانان اجباری رابرت و نانسی بودند.
این نهایت اجازه ای بود که محفل برای مبارزه به آنها داده بود. چیزی که از نظر آن دو اصلا منصفانه نبود.
۲ و ۹
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
رابرت با خشم لگدی به سنگی که پیش پایش بود زد: لعنتی ما رو از سر باز کردن. تو این موقعیت گذاشتنمون بچه داری پس اون همه تمرین واسه چی بود؟ که حالا که سیریوس گیر افتاده بشینیم لب جنگل و کشیک بچه
های مردم رو بدیم؟
این حرفها را بیشتر به خودش گفته بود با این حال شنیدن صدای نامید نانسی به او یادآوری کرد که باید بیشتر مراقب حرفهایش باشد: فکر میکنی اون زنده باشه؟
برای لحظه ای قدمهای خشمگین رابرت متوقف شد. جمله ی کوتاه نانسی ترسی را در دلش زنده کرده بود.
یعنی سیریوس هنوز زنده بود؟
در ساعات گذشته این فکر بارها عذابش داده بود با این حال به طور جدی از فکر کردن به مرگ سیریوس خودداری میکرد. بیشتر از هر چیز از این وحشت داشت که فکر کردن به این موضوع آن را به واقعیت تبدیل
کند. اما حالا... حالا که نانسی پس از ساعتها سکوت ترسش را بیان کرده بود چاره ای جز رویارویی با حقیقت
نداشت.
برگشت و به نانسی نگاه کرد که با چهره ای ماتم زده به او خیره شده بود. آهسته دستش را جلو برد و دست نانسی را در دست گرفت: اون زندسی نانسی... من اینو مطمئنم ...
برای چند لحظه نگاهشان در هم پیوند خورد. اشک در چشمان دختر جوان میجوشید: من میترسم راب... اگه
رابرت وحشت دختر جوان را درک میکرد و احساس میکرد که باید به او آرامش دهد اما چطور میتوانست؟ در این شرایط که خودش نیازمند دلداری بود چطور باید دیگری را آرام میکرد؟
آهسته نانسی را به سمت خود کشید و دستانش را به دور او حلقه کرد: اون حالش خوبه. از هر دوی ما قوی
تره... میریم دنبالش میاریمش خونه...
نانسی بی اختیار سرش را روی سینه ی رابرت گذاشت، مرد جوان میتوانست حرکت شانه های ظریف او که در اثر گریه میلرزید را احساس کند. حلقه ی دستانش را به دور نانسی تنگ تر کرد: به جنبه ی خوب قضیه نگاه کن نانسی. پدرت اینجاس... اون حتما یه کاری میکنه
این جمله تا حد زیادی دختر جوان را تسکین داد: نمیدونم دارن چیکار میکنن؟ چرا ما نباید بدونیم تو اون
جلسه لعنتی چه خبره؟
رابرت از این فرصت برای پرت کردن حواس نانسی بهره برد: اگه تو بخوای میفهمیم.
۹ - ۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
و آهسته شنل نامرئی را از زیر لباسش بیرون کشید. چشمان نانسی از هیجان برقی زد: هردوتامون زیرش جا
میسیوم
رابرت خنده ای کرد: فقط تا وقتی نرفتیم تو سالن باید مراقب باشیم. اون تو او نقدر شلوغه که کسی متوجه دو
جفت پای اضافه نمیشه.
و نانسی را به سمت اولین ردیف درختهای جنگل ممنوعه کشید.
:};{ :: :{{ ::*:*:*
- منظورت چیه که باید کارو عقب بندازیم؟
ولدمورت با خشم بر سر مرگخوارشی فریاد میکشید: خودت خوب میدونی که فرصت زیادی نداریم. اگه یکی از
اون ابله هایی که اون بیرونه ماجرا رو بفهمه...
اسنیپ به سرعت پاسخ داد: ارباب من متوجه موقعیت هستم. اما بدبختانه کاری از دستم ساخته نیست. پسره بیش از حد ضعیفه. آمادگیشو نداره. اگه من فقط یک جرعه ی دیگه از اون معجون تو حلقش میریختم تا حالا
مرده بود. با این وضع نمیتونه تحمل بقیه ی برنامه رو بیاره. ما ناچاریم که تا بهتر شدن وضعیت اون صبر کنیم.
ولدمورت به فکر فرو رفت. اگر سیریوس پاتر قبل از مرگ وظیفه اش را در قبال او انجام نمیداد بیش از هر کسی
- دو تا سه هفته... فکر میکنم زمان خوبی باشه تا پسره کمی انرژی به دست بیاره و وضعیتش طبیعی بشه
ولدمورت چند لحظه سکوت کرد. سرانجام تصمیمش را گرفت: د و هفته نه بیشتر... آدامز ارژ ببر که پسره رو معاینه کنه. هر کاری که باید انجام بده. فقط عجله کن.
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
فصل سیم:
باتلاق
چند ساعت قبل
دهها پاترونوس از خانه ی ویزلی ها اخبار جدید را به اعضای محفل مخابره کرده بود. طبق قاعده تمام افرادی که پیغام را گرفته بودند پاسخی برای ان فرستادند. به فاصله ی کوتاهی برنامه ریزی های چارلی جواب داد و سیل جمعیت به سمت درهای هاگوارتز، تنها مکان امن فعلی روانه شد اما همه شانس و وقت کافی برای فرار در
اختیار نداشتند این درست زمانی بود که مرگخوارها به سمت خانه های اعضای محفلی لشگر کشی کرده بودند.
هاگوارتز تمام شب را در آماده باش کامل به سر میبرد. تمام راهروها مملو از اعضای محفل بود. جلوی تمام راههای ورود و خروج به قلعه و جلوی تک تک راهروهای مخفی به شدت محافظت میشد.
چهار نگهبان جلوی مجسمه ی ساحره ی گوژپشت نگهبانی میدادند. یکی از آنها تکه کاغذ پوستی ای را در دست داشت و با دقت ورود و خروجها را کنترل میکرد. سه همکار دیگر او یکی در جلوی شومینه ی دفتر مدیر، یکی در جلوی بید کتک زن و دیگری در جلوی درهای ورودی کاغذهای مشابهی را در دست داشتند و به این
وسیله ورود و خروج افراد را به قلعه ثبت و کنترل میکردند.
هر از چند گاهی یکی از درها باز میشد و چند نفر خسته و هیجان زده و بعضی زخمی و غمگین وارد میشدند.
خیلی فوری زخمی ها به درمانگاه قلعه منتقل میشدند تا پرستار ریچسون و یکی دو نفر که تجربه ای در شفا دهندگی داشتند به وضع آنها رسیدگی کنند، بچه ها تحت سرپرستی چند نفر از جوانتر ها به برج ریونکلاو منتقل شدند تا والدین نگران در سرسرای بزرگ جلسه ای تشکیل دهند و برای دفاع از افرادی که گاه گاه با
پاترونوسهایشان درخواست کمک میکردند وارد عمل شوند.
لوئیزا وینسل یکی از شفا دهنده های سنت مانگو بود که چند ماه قبل توسط کینگزلی به عضویت محفلی در آمده بود و حالا شوهر زخمی اش جرج را از تونل مخفی دوکهای عسلی وارد قلعه میکرد. بعد از او، مالی، و سوزان و جسیکا به همراه مایکل و دیویی از شومینه ی دفتر مدیر وارد شدند. نانسی و رابرت نفرات بعدی بودند که همراه ربکا به آنجا آمدند و همان لحظه با اصرار زیاد، به امیلی و یکی دیگر از اعضای محفل که جلوی ورودی مجسمه
ی گوژپشت نگهبانی میدادند پیوستند.
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
برای اولین بار کسی مخالفتی نکرد شاید چون میخواستند با این کار فکر آنها را از اتفاقات اخیر دور کنند و شاید به این دلیل که خودشان هم حالی مساعدی برای بحث و کل کلی با دو نوجوان نگران نداشتند.
فرد و جرج، آدام ویلسون همکار قدیمی خودشان را از راه زیر بید کتک زن به آنجا رساندند و بلافاصله برای نجات آلیشیا اسپینت با سه نفر دیگر راهی هاگزمید شدند. کینگزلی و چارلی و تیم همراهشان موفق شده بودند یکی از فرزندان خانواده ی پیکسون را که به طرز فجیعی قتل عام شده بودند نجات دهند.
زمانی که چارلی دختر کوچک را که شش ساله به نظر میرسید در آغوش جسیکا گذاشت غرید: بی شرفها قتل عام راه انداختن، طفلی او نقدر گریه کرد که خوابش برد همه اومدن جیمز ؟
از کنار یک دست زره متحرک، مرد چهل و سه چهار ساله ای با موهای کوتاه جو گندمی سرش را از روی لیست بلند و بالایش بلند کرد: هنوز نه چارلی ...
لحظه ای به لیستش نگاه کرد سپس گویا که در همان لحظه چیز جدیدی را در آن دیده باشد گفت: هانس و همسرش همین الان از شومینه وارد شدند، مرلین رو شکر کتی و الیور هم اومدن،
و با قلم پرش یک تیک بلند جلوی نام تازه واردین گذاشت.
کینگزلی سوال بعدی را پرسید: از ریموس و تانکس خبری نشد؟
جیمز سری به علامت منفی تکان داد و امیلی که جزء نگهبانان مجسمه بود اعلام کرد: خیلی دیر کردن
نگاه نانسی چرخید و رابرت را دید که با بی قراری پا به پا میشد. تازه متوجه شد که او تا چه حد نگران است.
قبل از اینکه کسی حرفی بزند صدایی از پشت مجسمه بلند شد. بلافاصله همه ی حاضرین در حالت آماده باش قرار گرفتند. اما با دیدن تانکس و ریموس که به زحمت خودشان را از حفره بالا میکشیدند چوبدستی ها را پایین آوردند جلو رفتند تا برای خروج از حفره ی تابلو به آنها کمک کنند.
اول تانکس و بعد ریموس از حفره ی پشت مجسمه خارج شدند. سر و وضع هر دوی آنها افتضاح بود. ژولیده و سرتاپا خیس و گل آلود بودند و بی نهایت خسته به نظر میرسیدند.
هر دو در سکوت به درون راهرو پا گذاشتند
- بابا... خدا رو شکر... سNS
 
________________
سS
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
رابرت به طرف مادرش رفت و به او کمک کرد تا روی پایه ی کنار یک مجسمه بنشیند سپس با نگرانی پرسید: شماها حالتون خوبه؟
نیازی به سوال نبود. چهره ی ریموس و تانکسی گویای حقیقت بود. چارلی سوالی را پرسید که به طور غریضی
تانکس سرش را پایین انداخت. با وجودی که صدای گریه اش به گوش نمیرسید اما لرزش شانه هایش نشان
میداد که گریه میکند.
کینگزلی چشمهایش را تنگ کرد. با اینکه میتوانست جواب را حدس بزند اما نمیخاست باور کند نگاه دیگری به درون حفره ی تابلو انداخت تا شاید مودی را ببیند که لنگ لنگان خودش را بالا میکشد و چون آنچه را که میخواست در آنجا ندید با تردید زمزمه کرد: ریموس ؟
ریموس با خستگی به دیوار تکیه کرد ناخودآگاه سر خورد و روی زمین نشست: متاسفم کین... دیر رسیدیم...
- اوه مرلین ... نه!
این خبر ضربه ی شدیدی به تمام افراد حاضر در آنجا بود بدتر از تمام خبرهای آن شب.
الستور مودی پیر در دست بعد از دریافت هشدار محفل و زمانی که از خانه خارج شده بود در محاصره ک مرگخوارها قرار گرفت و پس از یک مبارزه ی طولانی به طرزی ناجوانمردانه به قتل رسیده بود. هرچند دست خالی نرفت و شش مرگخوار را با خود به گور برد.
ریموس و تانکسی خیلی دیر به خانه ی الستور رسیده بودند و پس از درگیری با بقیه ی مرگخوارها تنها موفق
شده بودند جان خودشان را بردارند و فرار کنند.
اما مودی تنها کشته ی این ماجرا نبود. آن شب وزارت خانه ۲۶ استفاده ی از طلسم نفرین شده را ثبت کرده بود که خوشبختانه اکثر آنها با شکست کامل روبرو شده بود. با این حال مرگهای فجیع زیادی هم رخ داده بود. اعضای خانواده ی شش نفره ی سیمسون قتل عام شدند و از خانواده ی پیکسون تنها دختر کوچک خانواده توسط چارلی و کینگزلی نجات پیدا کرده بود. دو نفر از کاراگاهان محفل، یکی از نیروهای نفوذی در وزارت خانه و دو نگو و نپرسی هم کشته شده بودند. به علاوه ی دهها زخمی که در درمانگاه بودند و هر لحظه هم بر تعدادشان افزوده میشد.
اعضای محفل به محض رساندن خانواده ی خود به محیط امن قلعه دست به کار میشدند و در گروههای ده تا پانزده نفره به خانه های مفقودین میرفتند. در اکثر مواقع موفق میشدند یکی دو نفری را زنده نجات دهند و
۷۴ و ۹
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
یکبار با شانس کامل سر بزنگاه خانواده ی دنیل فریک دربان وزارت خانه را نجات دادند واینبار مرگخوارها
شانسی برای فرار نداشتند. مرگ فجیع الستور مودی آنقدر محفلی ها را به خشم آورده بود که هر ده مرگخوار
حاضر در این حمله را قتل عام کنند.
در مورد غائبین بزرگترین احتمال مرگی دردناک بود. اما آنهایی که نجات یافته بودند هر از گاهی با یک پاترونوس درخشان دیگران را از سلامت خود مطلع میکردند.
در جلوی بید کتک زن، چارلی بلافاصله پس از ورود سوالش را پرسید: از رون خبری نشد؟
جرج که به دنبال چارلی از تونل زیر درخت وارد شده بود لیستی را که کتی بل در دست داشت از دست او قاپید و به آن خیره شد. پس از چند لحظه جستجوی بی فایده پاسخ داد: هنوز نه
سوزان که معلوم نبود از کجا از بازگشت همسرش مطلع شده بود و خودش را به آنجا رسانده بود در حالیکه جیمی کوچک را که لای پتو پیچیده بود در آغوشش میفشرد پرسید: به شماها نگفت کجا میره؟
چارلی با خستگی به نزدیکترین درخت تکیه کرد: نه... فقط گفت خودشو میرسونه
- لعنت اینام شده پرسی... همیشه باید نگرانش باشیم
- نگران نباش جرج ... شاید رفته دنبال هری...
جرج با خشم هوفی کرد: واقعا خیالم رو راحت کردی عزیزم... مطمئنم که هری به هیچ وجه قصد نداره کار احمقانه ای بکنه ... اون خودش مایه ی نگرانیه.
این یکی دیگر از نگرانی های آنها بود. اینکه هری پاتر حتی قبل از اعلام رسمی بازگشتش کار دست خودش بدهد چیزی بود که ویزلی ها را حتی بیشتر از برادر کوچکشان نگران او میکرد.
تا زمان طلوع آفتاب خبری از رون نشد. در هر حال کسی هم فرصتی برای ابراز نگرانی نداشت. حدود نیمه شب پاترونوس هرمیون خیال آنها را از سلامت هری راحت کرد و محفلی ها نفس راحتی کشیدند.
در راهروی پشت مجسمه ساحره باز شد اینبار ارنی و سلینا مک میلان به همراه فرد وارد شدند. پشت سر آنها هفت هشت نفر دیگر از اعضای محفل خسته و زخمی به داخل آمدند.
- سلینا!
 
________________
جم
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
نانسی و رابرت به سرعت خودشان را به سلینا رساندند کمی بعد دو دختر در آغوش هم فرو رفتند: خدا رو شکر که تو حالت خوبه
سلینا به آرامی از نانسی جدا شد. چشمهای جستجوگرش افراد حاضر را بررسی میکرد: سیریوس کجاست؟ اینجا
نست ؟
این سوال چهره ی رابرت را در هم برد و نانسی بغض آلود عقب نشست.
دختر جوان با التماس پرسید: چی شده؟
اشک در چشمهای هر دو نفر حلقه زد. نانسی سکوت کرد و رابرت سرش را برگرداند تا دور از چشمهای دو دختر اشکهایش را پاک کند.
سلینا به طرف رابرت رفت و دست او را گرفت و او را به سمتی کشید: راستشو بگو راب. اتفاقی افتاده؟
رابرت نفس عمیقی کشید: سلینا باید یه موضوعی رو بهت بگم.
همانطور که دختر جوان همراه رابرت از جمع دور میشد نگرانی در وجودش اوج میگرفت سرانجام ایستاد و به
رابرت چشم دوخت: تورو خدا یکی به مر بگه ج شده؟
بغض نانسی ترکید و رابرت که به او نگاه میکرد در حالی که تلاش میکرد بر خودش مسلط شود چشمهایش را
بهم فشرد.
سلینا که صبرش تمام شده بود ناخودآگاه فریاد کشید: چرا حرف نمی زنی؟
رابرت آرام دست سلین را فشرد و او نیز به گریه افتاد: سی... سیریوس
سلینا گیج و بهت زده به رابرت نگاه میکرد وحشت وجودش را میگرفت: سیریوس چی؟
رابرت سرش را پایین انداخت: گرفتنش
برای لحظه ای نگاه مبهوت سلینا از رابرت به نانسی چرخید. نمیتوانست آنچه را که میشنید باور کند: داری دروغ می گی مگه اون... اون تو خونه بود... پیش شما بود پس چه جوری گرفتنشی؟
رابرت که علاقه ای به یادآوری اتفاقات روز قبلی نداشت زمزمه کرد: اون منو زد و رفت دره گودریک ... نتوانستم مانعش بشم... رفتم دنبالش اما دیر رسیدم ... با مرگخوارا درگیر شده بود... من... من نتوانستم جلوشونو بگیرم.
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
چند متر آنطرف تر ارنی که خبر را شنیده بود نگاه هراسانی به دخترش کرد که به سینه رابرت مشت می
کوبید.
- پس تو چه کاری از دستت بر میاد؟ چطور نتونستی از سیریوس مراقبت کنی چطور گذاشتی بره بیرون. اگه
بلایی سرش بیاد تو رو نمی بخشم رابرت... هیچ وقت ... نمی بخشمت
نانسی جلو آمد و دست سلین را گرفت بغض آلود زمزمه کرد: اون مقصر نیست سلینا
- مقصر نیست؟ همش تقصیر اونه...
- ما باید فکری کنیم ارنی، سیریوس گرفتار شده و هری هم رفته دنبالشی
- هری!
ارنی چند بار این اسم را زمزمه کرد. سپس برگشت و سلینای گریان را دید که هق هق کنان به سمت پله هایی که به طبقات بالا ختم می شد دوید.
به نوبت کشیک میدادند که... بید کتک زن آهسته از حرکت ایستاد. لحظه ای بعد سه نفر خسته و خاک آلود از
تونل زیر درخت خارج شدند.
اولین نفر رون بود که بیرون آمد. دست کیت را گرفت و او را به دنبال خود بیرون کشید و سپس به استیو کمک
کرد تا از حفره بالا برود.
- یه کم بجنبین الانه که دوباره حرکت کنه.
هنوز خیلی از درخت فاصله نگرفته بودند که صدایی از پشت یکی از درختها هشدار داد: ایست... کی هستی؟
الیور وود چرخید و چشمش به رون افتاد: خدای بزرگ رون ! ... تو که همه رو جون به سر کردی
بلافاصله حرکتی به چوبدستی اش داد و پاترونوسی را به سمت قلعه فرستاد: خانوادت دارن دیوونه میشن
- سلام الیور... اوضاع چطوره؟ جم
| ۱ |
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- چطور میخواستی باشه؟ یه جهنم واقعی... بگو ببینم رون... امروز چه کسی خبر مصیبت جدید رو بهت داد؟
- رابرت... و درست خونه ی هرمیون اگه میخوای بدونی باید بگم که هری هم با من بوده
الیور که ظاهرا هویت رون را تایید شده یافته بود، مشکوکانه به همراهان او نگاهی کرد پشت سر او دختر جوانی
رون زمزمه کرد: اونا با منان
الیور با آهسته ترین صدای ممکن گفت: ولی یه کم عجیب غریبن ...
صدایش را بلند کرد: در هر حال من وظیفه دارم چوبدستی هر غریبه ی تازه واردی رو بگیرم... ممکنه لطف
کنین و چوبدستی هاتون رو تحویل بدین؟
کیت و استیو با دهان باز به مرد جادوگر خیره شده بودند. چنان عادی حرف میزد که انگار از آنها کارت
شناسایی میخواست.
الیور تکرار کرد: چوبدستی هاتون لطفا
- اما ما...
- نداریم
- چی ندارین؟
- ما چوبدستی نداریم.
کیت اینرا گفت و نگاه کمک خواهانه ای به رون انداخت.
رون لحظه ای تردید کرد و سرانجام پاسخ داد: اونا مشنگن الیور
تا آن روز هرگز الیور وود را اینطور حیرت زده ندیده بود.
E{ { { :: E: E::
نانسی که تمام شب پلک روی هم نگذاشته بود با رسیدن پاترونوس الیور به امید دیدن پدرش از جا پرید، قبل از سایر ویزلی ها خودش را به بید کتک زن رساند جایی که الیور وود با عصبانیت بر سر رون فریاد میکشید: تو } دیونه ای ویزلی ... مشنگها در هاگوارتز ؟ میدونی این یعنی چی؟
۱ ۱
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- هی الیور آروم باش من چاره ای نداشتم
- دایی جون
نانسی با نامیدی به همراهان رون نگاه کرد و چون اثری از پدرش ندید ناامیدانه پرسید: پس بابا...
امارون تمام حواسش به الیور بود که با سه همراه مسلحشی جلوی او ایستاده بود و سرسختانه از ورود مشنگها به
- گوش کن ویزلی... در دو هزار سال گذشته پای مشنگها به هاگوارتز باز نشده حالا تو اومدی و میگی...
در همین زمان چند نفر دیگر به آنها ملحق شدند. مک گونگال... چارلی کینگزلی و مالی ویزلی ...
زمانی که اسنیپ به همراه شفا دهنده به کارگاهش برگشت، سیریوس هنوز روی تخت شکسته ی گوشه ی اتاق دراز کشیده بود. چشمهایش را بسته بود تا احساس ضعف و تهوعش را کنترل کند. اما با وجود بوی تند استفراغی که کف سلولش را پوشانده بود این واقعا کار سختی بود. چیزی به سیریوس میگفت که مرگخوار عمدا او را در میان این کثافت رها کرده.
زمانی که در سلول غژ غژ کنان بازشد به ناچار چشمهایش را باز کرد
زمانی که چشم اندرو آدامز به جوان افتاد ناخودآگاه شوکه شد. لحظه ای مکث کرد. او این پسر را میشناخت...
متعاقبا چند لحظه طول کشید تا مرد جوان، اندرو آدامز شفادهنده ای که در دره ی گودریک با او آشنا شده بود را بشناسد. میخواست بنشیند که دست مرد مانعش شد.
جادوگر میانسال نگاه سریعی به گوشه و کنار سلول انداخت: خدای من... بوی اینجا وحشتناکه
حرکتی به چوبدستی اش داد و دریاچه ی استفراغ سیریوس را که تقریبا تمام سلول را آلوده کرده بود ناپدید کرد. بعد از ان جلو آمد و همانطور که با دقت به معاینه ی بیمارش میپرداخت با اشاره ی چوبدستی اش چند بطری را از کیفش بیرون کشید. دستش را دراز کرد و نبض سیریوس را گرفت. با تجربه تر از آن بود که علت بلایی را که برسر سیریوس امده بود نفهمد. نفسش با فشار از بینی بیرون داد و همزمان سرش را به چپ و راست تکان داد. از سیریوس خواست دهانش را باز کند تا به معاینه ی زبانش بپردازد. چند لحظه بعد رو به
جایی خارج از دید سیریوس گفت: ممکنه ما رو تنها بذاری؟ این جوون به معاینه ی خصوصی تری احتیاج داره جم
ناr
۹ ۱۲
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
سیریوس سرش را بلند کرد و شنل سیاه اسنیپ را دید که از اتاقک خارج شد و در را پشت سرش بست.
قبل از اینکه مرد جوان حرفی بزند اندرو دستش را جلوی دهان او گرفت. به سرعت حرکتی به چوبدستی اش داد و طلسم ناشناخته ای را فعالی کرد بعد از آن به سمت بیمارش چرخید: هیچ معلومه اینجا چی کار می کنی؟ گفته بودم که باید بیشتر مراقب خودت باشی. به زور شناختمت، وضعیتت حتی از دفعه ی قبلی که دیدمت
افتضاح ترده. چی به سر خودت آوردی؟
اولین بار در چند ساعت اخیر کور سوی امیدی در ذهن سیریوس به وجود آمد. باید میفهمید...
- اینش مهم نیست. آقای ادامز ... خدا رو شکر که شما اینجایین... میتونین یه کاری برای من بکنین؟ یه خبری از خانوادم بگیرین
اندرو بدون توجه به حرفهای سیریوس شروع به حرکت دادن چوبدستی اش در اطراف بدن مرد جوان کرد: الان باید نگران چیزهای مهمتری باشی. اون یارو چی به خوردات داده که به این حال افتادی؟
سیریوس دست شفا دهنده را پس زد: گفتم که... این مهم نیست. اونا دیر یا زود منو میکشن. فقط میخوام کمکم کنی یه خبری از خانوادم بگیرم.
- متاسفم پسر جون. اما ... من همون اندازه میتونم از اینجا بیرون برم که تو
- تو گفتی اونا پسرت رو گرفتن ... پس باید بدونی من الان چه حالی دارم... ممکنه همشون کشته شده باشن... باید بدونم... خواهش میکنم ...
نگاه ملتمسانه ی مرد جوان مقاومت آدامز را در هم شکست: باشه... باشه... سعی خود مو میکنم اما قولی نمیدم...
حالا اینو بخور سرگیجه تو از بین میبره... بعدش باید بشینی و لباساتو در بیاری.
بطری کوچک معجون آبی رنگی را به دهان مرد جوان نزدیک کرد. سیریوس لحظه ای با تردید به مرد نگاه کرد سرانجام زمانی که قانع شد میتواند به آدامز اعتماد کند بطری معجون را از او گرفت و جرعه ای نوشید. چند لحظه بعد زمانی که احساس تهوع و سرگیجه اش بهتر شد آرام بلند شد و روی تخت نشست.
- بلوزت رو در بیار
سیریوس مطیعانه بلوزش را در آورد و سوال دیگری را که نگرانش میکرد پرسید: شما نمیدونین عملیات مرگخوارها برای حمله به اعضای محفل به کجا رسید؟
جم
۹۱۳
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
در همان حال نگاهش به بدن عریانش افتاد. حتی خودش هم از دیدن استخوانهایش که در اثر لاغری بیش از
حد بیرون زده بود به وحشت افتاد.
آدامز با دقت و وسواس زیاد چوبدستی اش را روی سینه ی سیریوس حرکت داد. زمانی که شکم مرد جوان با صدای ناجوری گرسنگی صاحبش را اعلام کرد نگاه موشکافانه ای به بیمارش کرد. سپس برای بار چندم نبض او را گرفت. لحظه ای بعد دستش را در کیفش فرو برد و بطری دیگری را بیرون کشید: اینو بخور ...
زمانی که سیریوس عکس العملی نشان نداد فهمید که نمیتواند از زیر جواب دادن در بیرود. بنابراین با آهسته ترین صدای ممکن جواب داد: پسر جون تو الان باید نگران وضعیت خودت باشی نه رفقات!
- خواهش میکنم... من باید بدونم.
آدامز آهی کشید: راستش زیاد نمیدونم. تصادفی یه چیزایی شنیدم. میدونم که مرگخوارا تقریبا شکست خوردن،
محفلی ها خیلی سریع عمل کرده بودن، اکثر خونه ها خالی بوده. اون چند موردی هم که کشته شدن جز یکی
دو تاشون مهره های کلیدی نبودن
سیریوس تقریبا فریاد زد: کشته؟ کسی هم کشته شده؟
آدامز به سرعت عکس العمل نشان داد: هیسی... میخوای استیپ خدمت جفتمون برسه ؟
مرد جوان به ناچار صدایش را پایین آورد: خواهش میکنم... باید بهم بگی!
کسی این حال را درک میکرد: باشه ... باشه... تو با آدم چیکار میکنی بچه ... من شنیدم که کاراگاهی به اسم سیمسون با خانوادش کشته شده... دو تا نگو و نپرسی به اسم انریک هریسون و جیمی مارکوس ... و الستور
مودی ...
- چشم باباقوری؟ اوه مرلین من چیکار کردم...
بار دیگر روی تخت نشست و سرش را بین دستهایش پنهان کرد. آدامز میتوانست مقاومت سیریوس را در برابر اشکهایش احساسی کند. غرورش به او اجازه نمیداد که در حضور یک غریبه برای دوستانش گریه کند...
اندرو این احساس او را درک نمیکرد. حتی نمیتوانست تصورش را بکند که روزی خودش را مقصر مرگ دوستی بداند. با این حال نمیتوانست جلوی احساسی دلسوزیش را بگیرد، حسی از درون او را وادار میکرد که مرد جوان
| ۱ |
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
را دلداری دهد دستش را روی شانه ی بیمارش گذاشت: تو نباید خودتو مقصر بدونی... این یه جنگه... و تو جنگ هر اتفاقی پیش میاد.
سیریوس سرش را بلند کرد. نگاه خشمگین مرد جوان آدامز را وادار به عقب نشینی کرد: نمیگم خبر خوبیه. اما تو نباید خودت رو سرزنش کنی. تو هر جنگی یه عده کشته میشن. مطمئن باش اونا وقتی که وارد محفل شدن پیش بینی همچین مرگی رو کرده بودن.
- واقعا؟ ولی این من بودم که آدرس مخفی گاهها رو لو دادم.
پسر جوان ناراحت و سرخورده به نظر میرسید. در واقع در آستانه ی جنون بود... آدامز لازم دید که شرایط را برای او توضیح دهد: تو به اختیار خودت این کار و نکردی... گوش کن پسر جون برای مرده ها از دست کسی کاری برنمیاد. تو الان باید به فکر خودت باشی. تا جایی که من فهمیدم این عوضیا نقشه های ناجوری برات
دارن... باید زودتر سلامتیت رو به دست بیاری و هرجور شده از این جهنم فرار کنی.
با ورود اسنیپ، آدامز فرصت کامل کردن حرفهایش را از دست داد تنها فرصت کرد که مخفیانه حرکتی به چوبدستی اش بدهد و طلسم مرموزی را که کار گذاشته بود باطل کند و خوشبختانه اسنیپ متوجه این حرکت
مرگخوار نگاهی به دو زندانی کرد: داری چه غلطی میکنی آدامز ؟ فهمیدی چه مرگشه؟
R
اندرو بار دیگر چوبدستی اش را در جیبش چپاند: میخواستی چشی باشه ؟ بیش از حد ضعیف شده و اون مزخرفاتی که به خوردش دادی بدنش رو تحریک کرده. نیاز به رسیدگی و پرستاری کامل داره و چند وعده غذای حسابی در روز... باید خوب بخوره و خوب استراحت کنه. بهتره یه جای مناسب تر هم براش جور کنی اینجا خیلی سرده... چند جور معجون تقویتی هم بهت میدم که باید سر ساعت بهش بدی. باید دائم مراقبش
باشی و بهشی برسی...
اسنیپ با لحنی پر کنایه پرسید: مطمئنی چیز دیگه ای لازم نداره؟ مثل اینکه یادت رفته اون اینجا زندونیه.
اینجا که هتل نیست.
اندور خشمگین پاسخ داد: تو از من راهنمایی خواستی و منم راهم رو گفتم. اگه میخوای بکشیش که نیازی به درمان نداره...
وقتی مرگخوار جوابی نداد ادامه داد: باید دو روز دیگه بیاریم اینجا که بهش سر بزنم. یه چیز دیگه... بهتره تا من نگفتم اون معجون کوفتی رو به خوردش ندی.
دت ۱ |
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
شفادهنده با حالتی امید بخش دست سیریوس را فشاری داد. کیفش را برداشت و جلوتر از اسنیپ اتاق را ترک کرد. لحظه ای بعد در سلول با صدای ناجوری بسته شد.
ب: * :: }}}: ب{:
کیلومترها آنطرف تر مردان خانواده ی ویزلی به همراه عده ای از اعضای مورد اعتماد محفل ققنوس در سالن دوئل هاگوارتز جمع شده بودند. نیم ساعتی بود که هری و هرمیون به همراه چارلی و کینگزلی و ریموس به آنها پیوسته بودند. بهت و حیرت اولیه از دیدن هری پاتر که حالا با چهره ی واقعی خود به میان آنها برگشته بود از بین رفته بود و حالا همگی کم و بیش آرام بودند. اما انگار این پچ پچ ها نمی خواست تمامی پیدا کند.
این سالن، ساختمان بزرگی بود که چند سال یس از مرگ دامبلدور به دستور مک گونگال برای آموزش دانش آموزان کلاس دوئل که بیاد دامبلدور ارتش دامبلدور نامیده میشد ساخته شده بود. دیوارهای بلند مرمری و کمدهای بزرگی که انواع لوازم لازم برای آموزشی دوئل را در خود داشت از وسایل آن بود. روی دو لنگه ی در چوبی بزرگ آن حرف درشت AD به صورتی برجسته نوشته شده بود.
سالها بود که دانش آموزان هاگوارتز مبارزه را در این سالن فرامیگرفتند و امروز اینجا محل تجمع مبارزین بزرگسالی بود که اکثر آنها مبارزه را در همینجا آموخته بودند کسانی کد چنال ساعت کابوس وار را پشت سر
گذاشته بودند.
بعد از مرگ مودی چند نفر از جوان ترین اعضای محفلی به دست مرگخوارها قتل عام شده بودند و عده ی بسیاری هم زخمی شده بودند و حالا درست زمانی که وحشت و هراسی بیش از همیشه آنها را در بر گرفته بود تنها امید نجات به میانشان بازگشته بود.
ق
از اعضای محفل هر کسی که زخمی نبود و یا عزیزی را در بین زخمی ها نداشت اگر به دنبال ماموریت نرفته بود تا آن زمان خودش را برای دیدن فرد برگزیده به هاگوارتز رسانده بود.
ظاهر شدن یک میز گرد بزرگ در وسط سالن آن را برای جلسه مناسب کرده بود. رابرت درست گفته بود جلسه به قدری شلوغ بود که هیچ کدام آنها نظیرش را بیاد نداشت. بیشتر از دویست نفر که رابرت نیمی از آنها را نمیشناخت دور میز بزرگ نشسته بودند آن طرف تر دور دو میز کوچکتر دو گروه کوچک روی کپه ای از کاغذهای پوستی خم شده بودند و تند تند با هم بحث میکردند.
۹۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
حق با رابرت بود. افراد حاضر در جلسه چنان گرم گفتگو بودند که متوجه باز شدن در و ورود آنها نشدند. در نتیجه نانسی و رابرت در زیر شنل نامرئی به آرامی از در نیمه باز وارد شدند و زمانی که اعضای محفل دور میز نشستند در گوشه ی دنجی از سالن کنار یک مجسمه ی زره پوش گوش ایستادند. بعد از آن تلاش کردند در
بین آن همه افراد غریبه آشنایان را شناسایی کنند.
دور میز در کنار مرد نیمه تاسی که روی صورتش زخم بزرگ قدیمی از بالای چشم راستش تا روی گونه اش ادامه داشت، کینگزلی به آهستگی با چارلی و کتی بل صحبت میکرد. هیکل درشت هاگرید در آن جمع کاملا مشخص بود اما زنی که در کنار او با یکی از دوستان تانکس صحبت میکرد هم دست کمی از او نداشت. مادام ماکسیم تقریبا به درشتی خود هاگرید بود.
آلیشیا و ربکا در کنار جستجوگر بازنشسته ی تیم بلغارستان ویکتور کرام بودند که آخرین اطلاعات را با فرد و
تانکس مرور میکرد. سوزان و جرج به همراه جسی، هرمیون را سوال پیچ میکردند.
مالی ویزلی که بعد از مرگ همسرش اولین بار بود در جلسه ی رسمی محفل حاضر شده بود از بین ارنی مک میلان و امیلی با الیور وود، لاوندر براون و مرد قد کوتاه چاقی که رابرت میدانست ایگور سیمز نام دارد صحبت میکرد. هر از گاهی نگاهش را در آن سوی میز به مردی می انداخت که کنار ریموس لوپین نشسته بود و بی توجه به شور و حرارت اطرافش زخم پیشانیش را میمالید.
اثری از پرفسور فلیت ویک استاد پیر وردهای جادویی نبود و مینروا مک گونگال همچنان بر سر رون داد میکشید: باورم نمیشه ! تو ... تو تمام قوانین جادویی بین المللی رو زیر پا گذاشتی... خدای بزرگ ... دو تا مشنگ در هاگوارتز ؟
- میخواستی چیکار کنم مینروا؟ ولشون کنم تو خیابون؟ ما به اون دو نفر نیاز داریم. باید از امنیتشون مطمئن بشیم. وجود استیو تنها امید ما برای برگرداوندان سیریوسه
مک گونگال هم صدایش را بالا برد: سر من داد نکشی ویزلی ... از امنیتشون مطمئن شو اما نه در اینجا... اگه
وزارت خونه بفهمه.
- وزارت خونه بره به جهنم ... ما الان مسائل مهمتری داریم.
- حالا کجا فرستادیشون؟
- فعلا تو کلبه ی هاگریدن. تو فکرم یه جایی تو خوابگاه هافلپاف براشون جور کنم.
| ۱۹۷۴
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
مک گونگالی با خشم هوفی کرد: بهتره زودتر یه جایی برای اون مشنگها پیدا کنی ویزلی من تا ابد نمیتونم اونا رو اینجا نگه دارم.
چارلی بی توجه به این بحث رو به جمع حاضر کرد و پرسید: کسی پرفسور فلیت ویک رو ندیده ؟
از آن طرف میز مرد درشت هیکلی که کنار ارنی مک میلان نشسته بود جواب داد: آخرین بار دو ساعت پیش
دیدمش... ربکا بهشی دارو داده بود. میرفت که بخوابه...
مرد دیگری دنباله ی حرف الیور را گرفت: کینگزلی من فکر میکنم باید یه فکری برای راجرز بکنیم. اینجا
بودنش دردسر سازه.
به جای کینگزلی، چارلی پاسخ داد: مهم نیست جیم. استفان و اگنس دنبالشن، لازمه که اون فکر کنه ما بهش اعتماد داریم این باعث میشه امکان دسترسیمون به اطلاعات بالا بره اگه دست از پا خطا کنه میارنش اینجا و
اونوقت خیلی دلم میخواد ببینین باهاش چیکار میکنم.
چارلی باغیض دندانهایش را به هم میفشرد. در واقع او از ته دل آرزو میکرد مرگخوار بهانه ای به دستش بدهد.
امیلی نتوانست جلوی کنجکاویش را بگیرد: اما آخه چرا؟ چرا میخواین به پرفسور راجرز صدمه بزنین عمو چارلز؟ اون مرد خیلی خوبیه.
نگاه سریعی بین برادران ویزلی رد و بدل شد. هیچ کدام علاقه ای به پاسخ دادن به امیلی نداشت. سرانجام جسیکا آنها را نجات داد: از میشل خبری نشد پیر؟
مرد جوان درشت هیکلی که بیست و سه چهار ساله به نظر میرسید و در انتهای اتاق به همراه سه نفر دیگر روی یک نقشه ی بزرگ دست نویسی خم شده بود سرش را بالا آورد و عینک چهارگوشش را با شصت دست بالا زد:
هنوز هیچی ... ببینم رون تو مطمئنی که این نقشه ها درسته. به نظر خیلی ناجور میاد.
رون که از بحث با مک گونگال کلافه شده بود و از کمی قبل دنبال راهی برای فرار از نگاههای خشمگین مدیر پیر بود بی حوصله جواب داد: وقتی من میگم درسته یعنی درسته ... بحثم نکن
و برای دور شدن از مدیر خشمگین خودش را به پیر رساند تا به بهانه توضیح دادن برای او از شر نگاههای مدیر پیر خلاص شود: این کاملا درسته. ببین اینجا، اینجا و اینجا تنها مسیرهای رفت و آمد هستن خدامیدونه چقدر
اونجا کشیک کشیدیم.
| ۱ |
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
زن جوانی با موهای بلند خرمایی از کنار پیر اخمهایش را در هم کشید: خیلی خب پسی... من و اریک میریم
ریموس پیشنهاد داد: دو نفر کمه. آنجلا رو هم با خودتون ببرین.
- اون هنوز گرفتار شوهرشه نمیتونه بیاد...
بلافاصله امیلی از سر میز بلند شد: من باهات میام جین
هیچ کس اعتراضی نکرد و امیلی به همراه جین و مرد سی و سه چهار ساله ای که اریک نامیده میشد از سالن خارج شد.
- از ساچت چه خبر؟ فکر میکردم شما ها رفتین دنبالش
کینگزلی به خشکی پاسخ داد: هیجی ... پاتریک... هیچی
ریموس همانطور که با قلم پرش چیزی را یادداشت میکرد زیر چشمی نگاهی به هری کرد که در سکوت در افکار خودش غرق شده بود. ظاهرا دیگران شرایط او را درک میکردند چرا که هیچ کس مزاحمش نشده بود. اما در واقع باید از رون تشکر میکرد.
درست چند دقیقه قبل از رسیدن هری و هرمیون، رون رو در روی تمام حاضرین قرار گرفته بود. آنها را تهدید کرده بود و قسم خورده بود که هر کسی را که بخواهد با کنجکاوی های احمقانه هری را بیشتر از قبل بهم بریزد طلسم خواهد کرد.
پس از آن به همراه چارلی و ریموس به هری و کینگزلی که باهم به جستجوی ساچت میرفتند پیوسته بود. بعد
از آنکه جستجو در تمام مخفیگاههای مرگخوار محکوم به شکست شد هری نامید تر از قبل شده بود و در بازگشت به هاگوارتز تا آن لحظه کلمه ای حرف نزده بود.
سرانجام کینگزلی از صندلیش بلند شد و بلافاصله سکوت بر سالن حاکم شد. نگاه جادوگر سیاه پوست روی حاضرین چرخید و زمانی که به حرف آمد صدای آرامش بخششی ناخود اگاه آرامش را به جمعیت هدیه میداد: لطفا گوش کنید. میدونم که همه تون نگرانید. هیچ کدو ممون شب آرومی رو نگذروندیم. باید خدا رو شکر کنیم
که به موقع متوجه خطر شدیم. اگر چه خیلی ها رو از دست دادیم.
| ۱ |
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
برای لحظه ای سکوت کرد و نگاهش بار دیگر روی حاضرین چرخید: ضربه ی بزرگی بود اما باید قبول کنیم که شانس آوردیم. اوضاع میتوانست بدتر از این هم باشه. در هر حال، حالا که ولدمورت بازی رو شروع کرده ما هم
چاره ای نداریم جز اینکه با اون همبازی باشیم.
از آن طرف میز آلیشیا به حرف آمد: در این که مبارزه میکنیم شکی نیست کینگزلی اما ما اول باید به وضع خودمون سر و سامون بدیم. ما که نمیتونیم برای ابد اینجا بمونیم. هفته ی دیگه مدرسه باز میشه و ما نیاز به جایی برای زندگی داریم.
به جای کینگزلی، مک گونگال پاسخ داد: تکلیف محل زندگی مشخصه. من با هیئت مدیره صحبت میکنم. جایی
مطمئن تر از هاگوارتز برای ما وجود نداره. اینطوری هم به هم نزدیکیم و هم جادوهای هاگوارتز در نبودمون از
+ خانواده هامون مراقبت میکنن
- ولی مینروا... جمعیت دانش آموزای هاگوارتز همینجوریشم زیاده با این همه آدم اضافه میدونی اینجا به چه وضعی در میاد؟
ظاهرا مک گونگال فکر اینجا را هم کرده بود: دانش آموزا میتونن یه ترم استراحت کنن. اگرچه بیشتر دانش آموزای اینجا بچه های خود شما هستن، پس ... فکر میکنم وقتشه به جای درس خوندن یه کم جنگیدن یادشون
بدلکین.
زمزمه هایی در تایید حرف مدیر بلند شد به نظر نمیرسید که کسی اعتراضی داشته باشد. جسیکا سوال دیگری پرسید: اما... با هیئت مدیره چیکار میکنی؟ میدونی که اونا موافقت نمیکنن.
- اوه چرا میکنن... حتی اگه مجبور بشم طلسمشون میکنم. من این اختیار رو دارم که برای مدرسه ام تصمیم
بگیرم.
پیر که تا حدودی از این دیدگاه مک گونگال نگران به نظر میرسید دخالت کرد: قبل از هر کاری باید از امنیت
بچه هامون مطمئن بشیم . اون کوچولو ها واقعا دردسر سازن،
این همان چیزی بود که تانکس را نگران میکرد: حالا که حرف بچه ها شد... من واقعا نگران رابی ام. از دیروز تا حالا یک کلمه هم حرف نزده. میترسم دست به حماقت بزنه.
ارنی کامل کرد: وضع سلینا هم بهتر نیست. یه گوشه کز کرده، نه حرف میزنه، نه غذا میخوره.
| ۲
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
سرانجام لاوندر نتوانست جلوی خودش را بگیرد: حالا چیکار میکنیم؟ دوباره باهاش درگیر میشیم؟ و در جواب نگاههای پر سوال دیگران توضیح داد: منظورم الانه که هری برگشته. میتونیم بریم سراغشون و به حساب همه
شون برسیم.
قبل از اینکه چارلی جوابی بدهد یک نفر پاسخ داد: شما خودتون رو وارد این بازی نمیکنین
نگاهها به طرف هری برگشت که پشت میز نشسته بود و آهسته زخم پیشانیش را ماساژ میداد. تمام حاضران به سمت هری برگشتند حتی پیر که در تمام مدت نگاهش را از روی نقشه اش برنداشته بود به او نگاه میکرد. همه ی آنها ساعتها منتظر این بودند که او سکوتش را بشکند.
اگر چه در حال حاضر چارلی، ریموس و کینگزلی ریاست محفل را بر عهده داشتند اما هیچ کس نمیتوانست نقش بنیادی هری پاتر را در این مبارزه نادیده بگیرد و در این موضوع خاص مسلما حرف حرف هری بود.
- منظورت چیه که میگی...
نگاه تند هری، جرج را وادار به سکوت کرد. او سالها بود که هری را میشناخت اما هیچ وقت چنین برخوردی را
از او ندیده بود.
هری نگاهی به جمعیت منتظر کرد و ادامه داد: بذارین یه چیزی رو روشن کنم این جنگ منه. نمیخوام کسی
واردشی بشه.
رون به سرعت اعتراض کرد: هری... من میدونم که تو نگرانی. میدونم بی خبری از سیریوس داره کلافت میکنه اما این دلیل نمیشه که دست به کار احمقانه ای بزنی!
سکوت حاضران تاییدی بر حرفهای رون بود اما هری توجهی به این مسئله نشان نداد و به خشکی پاسخ داد: او نقد را هم که فکر میکنی ازش بی خبر نیستم. حداقل میدونم که هنوز زند سی.
نگاه رون از چشمهای هری به دستش افتاد که همچنان زخم پیشانیش را مالش میداد. با نگاه سریعی به هرمیون دریافت که حدسش اشتباه نبوده.
قبل از اینکه بتواند جلوی خودش را بگیرد گفته بود: اون... دوباره شروع کرده مگه نه؟
به جای هری، هرمیون سر تکان داد و اینبار رون با وحشتی آشکار در صدایش پرسید: حالش که خوبه؟ هنوز
: ۳ ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
نانسی در زیر شنل نامرئی بیشتر از قبلی به رابرت چسبید. میتوانست بدن رابرت را احساسی کند که از وحشت یخ
کرده بود.
این دفعه هری بود که سر تکان میداد: نمیدونم چقدر دووم میاره.
به جز چند نفر هیچ کس دیگری از معنای اشاره های سه دوست مطلع نشد اما رنگ صورت رون و چشمان هری و هرمیون حقیقتی را برملا میکرد که چندان دلپذیر نبود.
صدای دیگران در گوش هری به وزوز گنگی تبدیل میشد. تنها همهمه ای را میشنید. رون و هرمیون اولین نفراتی بودند که متوجه تغییر حالت او شدند. بدنش میلرزید و دانه های درشت عرق سر و صورتش را خیس کرده بود. جای زخمش داشت دریده میشد با این حال تلاشی برای بستن ذهنش نمیکرد. ذهنش را کاملا باز
کرده بود تا هر اتفاقی را در مورد سیریوس احساس کند.
درد در سرش میجوشید. دردی توام با هراس، اتفاقی افتاده بود. نگاهش در آن سمت میز به چشمان نگران
هرمیون نمیدانست چرا اما بیشتر از این نمیتوانست سکوت کند وگرنه دیوانه میشد. از جایش بلند شد. زمانی که صحبت میکرد صدایش میلرزید: ما به کمک احتیاج داریم.
خیلی سریع سالن در سکوت فرو رفت. اولین بار نبود که کسی برای کاری درخواست کمک میکرد اما این بار اولی بود که سراپایش از درماندگیش خبر میداد.
هرمیون ادامه داد: تا حالا همه تون ماجرای شهر ممنوعه رو فهمیدین. دیشب هری تلاش کرد که به شهر ممنوعه بره اما نتوانست. ولدمورت تهدید کرده اگه هر حرکتی بکنه سیریوس رو میکشه و به غیر از سیریوس خیلی های دیگه هم به خطر میوفتن.
صدای حبس شدن نفسها سکوت سالن را در هم شکست ویزلی ها وحشت زده از هری به هرمیون و از او به رون
نگاه میکردند.
بلاخره صدای نگران مالی سکوت را شکست: میخوای بگی ولدمورت، سیریوس رو گروگان نگه داشته؟
زمزمه های وحشت زده ی حضار با صدای هرمیون خاموش شد: تا جلوی هری رو بگیره ... بله... و این یعنی
هری اگر هم بخواد نمیتونه کاری انجام بده. قبول کنین انتخاب سختیه. ولدمورت خیلی باهوشه اون میدونه که تا وقتی سیریوس اونجا باشه هری ناچاره عقب بمونه. حالا ما یا باید ریسک کنیم و برای نجات سیریوس وارد عمل بشیم که در این صورت احتمالا ولدمورت فورا تهدید شو عملی میکنه ... یا اینکه بذاریم سیریوس تا به سS
| ۲ | از: همرار
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
موقعیت مناسب تر زندانی بمونه که در اون صورت هری عملا نمیتونه کاری انجام بده. نمیدونم چقدر ممکنه طول بکشه. یه هفته یه ماه... یه سالی... حداقل اینجوری میدونیم که زند سی... هرچند با چیزایی که میدونیم...
صدای هق هق گریه ای از گوشه ی سالن بلند شد. نانسی بود که دوان دوان سالن را ترک میکرد. نگاهها به آن سمت اتاق چرخید. تشخیص پاهایی که به دنبال او میدوید چندان مشکل نبود.
- رابرت!
قبل از اینکه هری یا تانکس عکس العملی نشان دهند ریموس دستور داد: بذارین تو حال خودشون باشن.
رابرت از سالن دوئل خارج شد نگاه سریعی به اطراف کرد و نانسی را دید که به سمت دریاچه میدوید. شنل نامرئی را که دست و پایش را گرفته بود کنار زد تا بتواند سریعتر به دنبال او بدود.
خیلی زود و درست کنار ردیف اول بوته های حاشیه ی دریاچه به نانسی رسید. دختر جوان رو به روی دریاچه ایستاده بود و آرام اشک میریخت. آهسته از پشت رسید و دستش را به دور شانه ی نانسی حلقه کرد. نانسی
رویش را برگرداند برای لحظه ای به چشمهای رابرت خیره شد و لحظه ای بعد سرش را روی سینه ی او گذاشته بود و آرام گریه میکرد و اینبار رابرت چیزی برای دلداری دادن به نانسی نداشت تنها توانست با او همراه شود.
دختر و پسر جوان چنان در مصیبت خودشان غرق شده بودند که حتی متوجه کسی که با بغض و حسرت از کنار بوته ها به آنها نگاه میکرد نشدند.
گوشهایش را تیز کرد میتوانست صدای مصمم دوستانش را بشنود.
- این کار خیلی خطرناکه نانسی ...
- منو از خطر نترسون رابرت لوپین... الان هیچ چیز تو دنیا به اندازه ی من خطرناک نیست.
رابرت صادقانه پاسخ داد: اینو مدت هاست که میدونم. میدونم که تو چی میخوای نانسی. این همون چیزیه که منم میخوام. ولی ما نمیتونیم جون سیریوس رو به خطر بندازیم. به علاوه تو این وضعیت گرفتار شدن ما هم
مصیبته. جم
| ۲۳
ناr
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
رابرت حالت دفاعی به خود گرفت: من اینو نگفتم. فقط میگم نباید دردسر شون رو زیاد کنیم. مطمئنم که پدرت یه کاری میکنه.
- یه کاری میکنه ؟ نشنیدی هرمیون چی گفت؟ اونا نمیخوان هیچ کاری بکنن.
- چی؟
نتوانسته بود جلوی خودش را بگیرد از پشت بوته ها بیرون امد و خودش را به دوستانش نشان داد: نمیتونن این
کارو بکنن.
- سلینا !
- شماها چی شنیدین؟... میخوام بدونم.
لحن مصمم سلینا هر مقاومتی را از بین میبرد. از آنجا که نانسی قادر به حرف زدن نبود رابرت شروع کرد: خب
اراستش...
- از ما میخوای چیکار کنیم پاتر؟ دست رو دست بذاریم تا مرگخوارا هر غلطی که دلشون میخاد بکنن؟ فقط به خاطر اینکه پسرفت دست اونا گرفتاره؟ پسر اون همه آدمی که اون بیرونن چی ؟
این صدای خشمگین مرد قوی هیکلی بود که پشت یکی از دو میز کوچک نشسته بود.
به جای هری، رون جوابش را داد: ببینم جان اگه بچه ی خودتم دست اون عوضیا بود همینو میگفتی؟
جان پرخاش کرد: بس کن ویزلی. خودت خوب میدونی که مشکل این نیست. من حاضر نیستم اینجا بشینم و به حرف مردی گوش بدم که پنج سال تموم از ترسی ولدمورت قایم شده... حالا هم که اومده خودشو کنار
کشیده و ...
جان پوزخندی زد و ادامه داد: البته بهانه ی قشنگی هم داره... نجات پسرش!
این توهین بزرگی بود جان و یسن رسما جلوی کسی که تا چند سال پیش معاون اول نیکلاس فلامل بود و همه
|- .کسی عکس العملی نشان دهد هری با سرعتی استثنایی چوبدستی اش را کشید
| ۲ |
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
کینگزلی، چارلی و هرمیون با هم واکنش نشان دادند و دیواری محافظ بین او و جان کشیدند که تقریبا جان او را نجات داد. طلسم هری همچنان که چوبدستیشی مانند شمشیری از غلافش خارج می شد شلیک شد و صاعقه مانند از سه سپر دفاعی عبور کرد و مستقیم به سینه ی جان وینسن برخورد کرد و او را بر زمین کوبید موج پر قدرت ناشی از برخورد طلسم به حدی بود که چند صندلی در طرف جان با صاحبانشان به عقب پرتاب شدند. زنها جیغ کشیدند و مردها از جا پریدند. بدن جان وینسن بی حرکت بر زمین افتاد. سالن در سکوتی از وحشت فرو رفت. بعد از آن جان حرکتی کرد. در حالیکه تمام بدنش میلرزید آهسته از جا بلند شد و با شک و تردید به خودش نگاه کرد واقعا هنوز زنده بود. سرش را بلند کرد و نگاهش با نگاه خشمگین هری تلاقی کرد ناخودآگاه
قدمی به عقب برداشت. حاضرین در اتاق با هراس به هری و جان نگاه میکردند.
در چند سال گذشته اولین بار بود که هری اینطور از کوره در میرفت و آنها میدانستند اگر او بخواهد هیچ کدام
حریفش نخواهند بود با این حالی هری خیالی کشتن وینسن را نداشت.
پوزخند تلخی به چهره ی هراسان او زد: به خودت نگاه کردی جان؟ میتوانستم تو یه حرکت بکشمت... دفعه ی دیگه که خواستی به دیگران تهمت ترسو بودن بزنی این لحظه رو بیاد بیار... من ترسوام ؟ آره ترسو ام... نمیتونم با دست خودم پسرم رو بکشم. اما این معنیش این نیست که دست رو دست میذارم. کاری میکنم که مرگخوارها توی سوراخشون منزوی بشن. جوری که جرات بیرون اومدن نداشته باشن. ریدل و رفقاشی تقاص این کار و پس
میدان. اما بعد از اینکه من حسابای قبلیمو باهاشون تسویه کردم. اینو مطمئن باشی.
هری بی توجه به نگاههای اعضای محفل که با چشمهای از حدقه در آمده و دهان باز به او نگاه میکردند روی
با نشستن او جو جلسه به حالت عادی برگشت و اعضای محفل نفس راحتی کشیدند. هیچ کدام فکرش را هم نمیکردند که در آن لحظه بیرون از آنجا درست جلوی دریاچه سه نوجوان خشمگین چه برنامه هایی در سر
داشتند.
{{ {{ {{ :: St si::
حرفهای رابرت که تمام شد سرش را بلند کرد. از دیدن نگاه سلینا لحظه ای یکه ای خورد: پس هری پاتر بزرگ نمیخواد برای تنها پسرش کاری بکنه ؟
رابرت به پشتیبانی از پدر خوانده اش اعتراض کرد: میخواد اما نمیتونه.
دت ۲ |
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- واقعا؟ که نمیتونه؟ اون پسرشه راب... و حتی نمیتونه جادو کنه... پس چطور میتونه از خودش دفاع...
- تو نمیدونی سلینا... فشفشه شدن سیریوس الان بزرگترین دلیل زنده بودنشه.
- راجع به سیریوس چی گفتی؟ کی گفته که اون فشفشه سی؟
رابرت و سلینا هر دو با هم عقب کشیدند. نانسی با خشم به سمت آن دو چرخید و از چیزی که در نگاهشان دید
هیچ خوشش نیامد: شماها چی میدونین که من نمیدونم ؟
برای لحظه ای سکوت برقرار شد و بعد از آن سلینا اعتراف کرد: سیریوس دچار یه اختلال جادویی شده... سام... منظورم پدر ته... من بهش گفتم...
کار دست خودش ن...
- و شماها هیچی به من نگفتین ؟
- سام از من قول گرفته بود، نمیخواستم نگران...
سلینا حرف رابرت را قطع کرد: من به سیریوس قول داده بودم.
اما نانسی هیچ کدام از حرفهای آن دو را نشنید. وحشت و هراسش ده برابر شده بود تا به حال امید داشت که برادرش قادر به دفاع از خودش است. مطمئن بود که در یک فرصت مناسب چوبدستی اش را پس میگیرد و خودش را نجات میدهد. اما حالا شرایط فرق میکرد...
- باید با بابا حرف بزنم.
رابرت به سرعت از جا پرید: نانسی !
- دخالت نکن رابرت... این بین من و بابامه.
لحنش جدی و خشمگین بود با یک حرکت سریع چرخید و با قدمهای بلند به سمت سالن دوئل به راه افتاد. رابرت و سلینا نگاهی رد و بدل کردند نانسی اخطار داده بود که عقب بمانند. از روی شناختی که از او داشتند
میدانستند که به نفعشان است که همین کار را بکنند. بنابراین همانجا ایستادند و منتظر نتیجه شدند.
جم
| ۲ |
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
بدون هیچ اخطار قبلی در سالن دوئل باز شد و نانسی پاتر وارد اتاق جلسات شد. بی توجه به چهره های متحیر اعضای محفل به سمت پدرش برگشت: ... باید با هم حرف بزنیم... بابا
حتی هری هم با دهان باز به نانسی نگاه میکرد برای لحظه ای سارا را در او دیده بود. چهره اش درست زمانی را بیاد هری می آورد که سارا قصد داشت یکی از نقشه های دیوانه وارش را برای او و دراکو تعریف کند.
با احساس خطر از جا بلند شد و به سمت نانسی رفت. دستش را گرفت و او را به سمت در برد. قبل از خروج برگشت و رو به ریموس کرد: شما ادامه بدین ...
::: *:* :{ :: *:*:*
نانسی با خشم به سمت پدرش برگشت: چرا نمیشه ؟
هری کلافه پاسخ داد: نانسی... خواهش میکنم... گوش کن این خیلی خطرناکه... اینو بذار به عهده ی من باشه ؟
- نه... این دفعه تو گوش کن بابا. من دیگه بچه نیستم. میتونم از خودم دفاع کنم و اگه قرار باشه جنگی در بین باشه در شی شرکت میکنم. چه شما بذارید یا نه.
مرد نگران با خشم به طرف دخترش چرخید: من به تو اجازه نمیدم.
- منم از شما اجازه نگرفتم. فقط خواستم بدونین.
هری مبهوت و متحیر به دخترش خیره شد: تو این کار و نمیکنی.
- اوه چرا میکنم. اونی که گیر افتاده فقط پسر شما نیست. برادر منم هست؛ و تا همین دیروز... اون تنها کسی بود که داشتم.
دختر جوان روی پاهایش چرخید و به سرعت از پدرش دور شد. جایی برای اعتراضی نبود. هری میخواست دنبال نانسی برود و او را آرام کند که صدای رون از پشت سر برجا متوقفش کرد: هری بهتره بیای
- چیزی شده رون؟
- مرلین بهت رحم کنه ... هکتور اومده الانم تو شیون آوارگان منتظرته
قلب هری در سینه فرو ریخت: اتفاقی افتاده ؟
• • اتفاق ؟ اوه نه... فقط وقتی کینگزلی بهش گفت که ساموئل ریچاردسون کیه میخواست بیاد خفت کنه.
| ۳۷۴
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
بعد نگاهی به پشت سرش و نانسی که با قدمهای بلند به سمت دریاچه میرفت کرد: کارت با نانسی چطور پیش
رفت؟
- چطور میخواستی باشه؟ عصبانیه
- اوه آره چه جورم... بذار حدس بزنم... حرفتو قبول نکرد؟
- نه... گوش کن رون. میخوام یه نفر رو بذاری مراقبش باشه. نمیخوام کار احمقانه ای بکنه. وقتی عصبانی میشه
غیر قابل پیش بینیه
رون شانه ای بالا انداخت: این خصلتشی مسلما به دراکو نرفته... قبول کنی یا نه... نصفش دختر خودته
* ب: * :: }:
ساعتها بود ولدمورت در فکر بود. از خشم به خود میپچید و مهمترین دلیل این خشم شکست فاحشی بود که در حمله به اعضای محفل خورده بودند عصبانی بود چرا که اینبار هم محفل ققنوس (و از دید او هری پاتر) یک قدم از او جلوتر بودند.
تقریبا تمام اعضای محفل به سلامت گریخته بودند و اگرچه هری پاتر اجبارا عقب کشیده بود اما خود او هم قادر نبود کاری بر علیه پاتر انجام دهد نه تا وقتی که سوروس اسنیپ در کارش با شکست مواجه میشد هیچ یک از خادمینش به خود جرات نمیداد که جلو برود و از اربابش علت این خشم ونگرانی را بپرسد. همه ی آنهایی که چند سالی به ولدمورت خدمت کرده بودند این حالت را در اربابشان میشناختند. میدانستند که او در خطرناکترین شرایطش قرار دارد. تنها دو نفر بودند که در این حالت میتوانستند به او نزدیک شوند و خطری تهدیدشان نکند اسنیپ و هکتور واتسون.
از آنجایی که به نظر میرسید به تازگی روابط اسنیپ با اربابش دستخوش تحول شده مرگخوارها مجبور بودند تا بازگشت هکتور صبر کنند.
آنروز بعد از دیدار هکتور با دراکو، پانسی پارکینسون اولین کسی بود که او را دید و این زمانی بود که هکتور قدم زنان مسیر بین خانه ی اسنیپ تا مقر ولدمورت را طی میکرد. همین چند ساعت قبلی در ملاقاتی سری با هری پاترا (هکتور در دلش ناسزایی به دوست قدیمی اش داد) متوجه حقایق شده بود. هری مسائل زیادی را برای او تعریف کرده بود. از گرفتاری سیریوس، حدسهایی که میزد و احتمال لو رفتن هکتور... اصرار داشت که جلوی
هکتور را برای برگشت به شهر ممنوعه بگیرد و خودش شخصا به دنبال دراکو و سیریوس برود اما... هکتور حاضر نبود به این سادگی نتایج زحمات چند ساله اش را به باد دهد. رک و راست جلوی هری ایستاده بود و بر سرش
: ۲۸
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
فریاد کشیده بود که چطور با بی مسئولیتی حقایق را از او پنهان کرده و بعد از آن اضافه کرده بود: تو برای کارهای من تصمیم نمیگیری پاتر... اجازه نمیدم بیست و چند سال زحمتم رو به این سادگی به باد بدی.
- متاسفم هکتور اما من فکرشم نمیکردم...
- فکرشو نمیکردی... او ه مرلین ... این بزرگترین گند زندگیت بود... حالا گوش کن پاتر این برنامه تا حالا رو نقشه
های احمقانه ی تو بوده از این به بعد من میگردونمش. مثل اینکه یادت رفته من مثلا یه نفوذی ام... ولدمورت به من بیشتر از اسنیپ اعتماد داره ... حرفهای یه بچه تاثیری در این موضوع نداره... طبیعیه که سیریوس فکر کنه من نیروی نفوذی محفلم... در حالیکه من برای اون کار میکنم...
- متوجه نیستی هکتور... این ریسک بزرگیها
- تو متوجه نیستی پاتر... اجازه نمیدم خودتو بندازی وسط و به همه ی زحماتم گند بزنی... تو این بیرون
میمونی... من با دراکو حرف میزنم اگه شانس بیاریم پسرت رو برمیگردونم.
اما خودش هم میدانست که پیدا کردن سیریوس پاتر کار ساده ای نیست چنان در فکر مشکل جدید فرو رفته بود که متوجه پانسی پارکینسون که به او نزدیک میشد نشد.
- روز بخیر هکتور... دیگه داشتم از او مدنت ناامید میشدم.
هکتور همانطور که پشتش به پانسی بود با نفرت چشمهایش را بست. موقعیت خوب او در دار و دسته ی ولدمورت باعث میشد که پانسی پارکینسون تشنه ی قدرت خودش را به او بچسباند. اگرچه هکتور نمیتوانست منکر جذابیتهای پانسی شود اما حتی فکر کردن به این زن شیطان صفت و کارهای او تنش را میلرزاند با این حالی گاهی ماموریت های محفل باعث میشد که هکتور تن به کارهای ناخواسته ی زیادی دهد و این یکی از
همان مواقع بود.
تجربه ثابت کرده بود که برخورد گرم با پانسی پارکینسون از بهترین راههای دسترسی به اطلاعات است. اگرچه از نظر هکتور، پانسی یک فاحشه ی به تمام معنا بود اما ارتباط نزدیکش با مرگخوارها برای هکتور کافی بود تا با گرمترین لحن ممکن از این فاجعه استقبال کند: او ه پانسی... چه سعادتی...
پانسی جذاب ترین لبخندش را تحویل هکتور داد و دستش را دور بازوی او حلقه کرد: دیگه داشتم از اومدنت
| ۲ |
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هکتور به سختی جلوی لرزش چندش آلود بدنش را گرفت و با همان لحن گرم پرسید: چیکار میتونم برات بکنم ؟
پانسی لبخند دلفریبی زد و با ناز پاسخ داد: برای من؟ خیلی کارا ... اما اینبار برای خودم نمیگم ... فکر میکنی بتونی یه سری به لرد سیاه بزنی ؟ به نظر میاد به تو احتیاج داره... یعنی در واقع همه ی ما بهت احتیاج داریم.
هکتور همانطور که پا به پای پانسی به راهش ادامه میداد پرسید: نمیخوای بگی چی شده؟
زن مرگخوار با لحن پر نازی که از نظر خودش دلنشین بود جواب داد: راستشو بخوای هگ ... یکی دو روزی میشه
که ارباب حال خوبی نداره. خیلی عصبانیه و من فکر میکنم به مشورت احتیاج داره.
چهره هکتور به سرعت در هم کشیده شد. با لحنی که بیشتر به سوروس اسنیپ تعلق داشت تا خودش به ساحره جواب داد: مشورت؟ بهتره معنی حرفی رو که میزنی درک کنی پانسی، این ماییم که به لرد سیاه احتیاج داریم
نه اون به ما.
این ترفند خیلی خوب جواب داد و پانسی دست و پایش را جمع کرد: منظورم این نبود. اما لرد سیاه بدجوری بهم ریخته و ما... تموم امیدمون به توئه.
هکتور دست پانسی را که دور شانه اش حلقه شده بود پس زد: فکر نمیکنی سوروس برای اینکار مناسب تر باشه؟ هر چی باشه اون معاون لرد سیاهه
- اسنیپ؟ اون خفاش پیر؟ فکر نمیکنم بشه روش حساب کرد... به نظر من این فرصت خوبیه که تو مقام خودت
- منظورت چیه ؟
- از لویی شنیدم که سوروس تو آخرین ماموریتش به مشکل برخورده و خب میدونی بعد از شکست خوردن
حمله هامون... لرد سیاه اصلا خوشحال نیست.
هکتور نمیدانست چه چیزی ولدمورت را از اسنیپ عصبانی کرده اما یا خوبی میدانست کد این یک فرصت طلایی است. چیزی به او میگفت که این مسئله به سیریوس بی ارتباط نیست. با خشمی ظاهری به سمت
پارکینسون برگشت: چطور جرات میکنی؟ دیگه هیج وقت جلوی من در مورد سوروس اینطوری حرف نزن، بهتره حد خودت رو بدونی پانسی وگرنه بدجوری دچار درد سر میشی.
و به این طریق مقامش را به ساحره یادآوری کرد.
۳
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
دیگر تا زمانی که هر دو نفر به جلوی اقامتگاه ولدمورت رسیدند پانسی حرفی نزد و این باعث خوشحالی هکتور بود. میتوانست در سکوت افکارش را منظم کند.
نگهداشتن جوانب احتیاط همیشه لازم بود و هکتور علاقه ای نداشت که رابطه اش را با اسنیپ که بزرگترین
محرم اسرار ولدمورت بود خدشه دار کند.
برعکس خانه ی اسنیپ یا هکتور ساختمان فرماندهی مرگخواران یک خانه ی ویلایی بزرگ نبود بلکه بیشتر به یک قلعه ی کوچک قرون وسطایی شباهت داشت. با دیوارهای بزرگ سنگی و دو برج کوچک. شش پله ی سنگی بزرگ آنها را به در بزرگ چوبی ای میرساند که در آستانه ی آن دو مرگخوار نگهبانی میدادند. اگر چه نیازی هم به نگهبانی نبود این بیشتر حفظ ظاهر بود.
هکتور جلوتر از پانسی از پله ها بالا رفت و خودش را به ورودی رساند.
دو مرگخوار با دیدن او ادای احترامی کردند و درهای ورودی خود به خود باز شد. هکتور برگشت و نگاه معنا داری به پانسی کرد که او را مجبور کرد عقب بماند. بعد از آن به تنهایی وارد ساختمان شد. از چند راهرو
ذشت. از پله ها بالا رفت و خودش را به تالاری رساند که میدانست ولدمورت در آنجا انتظارش را میکشد.
با وجود نگرانی از لو رفتن موقعیتش نفس عمیقی کشید و تلاش کرد نگرانیش را پنهان کند. تا اینجا هیچ رفتار مشکوکی از نگهبانها ندیده بود.
زمانی که به حد کافی برخود مسلط شد دستش را بالا برد و دو ضربه ی پیاپی به در زد. لحظه ای بعد مرگخوار
جوانی که مسئول رسیدگی به کارهای ولدمورت بود در را باز کرد. جوان مرگخوار عصبی و نگران به نظر میرسید با دیدن هکتور لبخندی زد: مرلین رو شکر که اینجایی هکتور
هکتور به خشکی پاسخ داد: پرچونگی نکن ... بر و از لرد سیاه برام اجازه ی ورود بگیر...
مرگخوار به داخل دوید: سرورم... هکتور واتسون اجازه ورود میخواد.
لحظه ای بعد صدای ولدمورت به گوشش رسید: بگو بیاد تو ...
::: 8 583 83 83::
نیمه شب بود که صدای بسته شدن در خانه دراکو را از جا پراند. پتوی کهنه ای را که رواندازش بود کنار زد و خودش را به اولین پنجره رساند و مخفیانه نگاهی به بیرون کرد. مرگخوار را دید که از خانه خارج میشد. نفس عمیقی از رضایت کشید. نگاه سریعی به اطرافش کرد. دو همکار مشنگش هر کدام در گوشه ای دراز کشیده
| ۳ ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
بودند. خودشان را در زیر رواندازشان جمع کرده بودند تا راحت تر سرمای هوا را تحمل کنند. مشخصی بود که تازه بخواب رفته اند. اما او تازه کارش آغاز شده بود.
حرکتی شلاق وار به دستش داد. چوبدستی اش از غلافی که در آستینش تعبیه شده بود خارج شد و در دستش قرار گرفت. به سرعت آن را چرخاند: فیلیتوس
محل خوابش بود خارج شد و خودش را به در پشتی رساند. نگاه سریعی به اطرافش کرد. همه جا در تاریکی فرو
رفته بود.
آهسته وارد راهرو خانه شد. در آن وقت شب رنگ قرمز لباسش بیش از حد جلوه میکرد.
با این فکر برگشت و از پله ها بالا رفت. یکی از شنلهای سیاه اسنیپ را پوشید و کلاه شنل را روی سرش
انداخت: حالا بهتر شد
آهسته وارد حیاط خانه شد. از هیچ چیز به اندازه ی گشت و گذار شبانه در شهر ممنوعه نفرت نداشت. اگرچه زمانی که همراه با هکتور وارد شهر شده بود این نظر را نداشت. برخلاف تصورات دیگران از یک شهر پر از مرگخوار، شهر ممنوعه در روز از زیباترین شهرهایی بود که در اکو تا به حال دیده بود. با ساختمانهایی مجللی، باغهای سرسبز، خیابانهای پهن با دیوارهای هم اندازه. با درختهایی که حتی در وسط زمستان سرسبز و زیبا بودند. ابنماهای باشکوه و بوی عطر گلهایی که همه جا میپیچید انسان را مست میکرد. بچه ها ازادانه در شهر جارو سواری میکردند و هیچ ترسی از دیده شدن توسط دیگران وجود نداشت.
این اولین شهر جادوگران در کل تاریخ انگلستان و جهان بود. چیزی که هر جادوگری آرزویش را داشت و این شامل دراکو هم میشد. تنها مکان تمام جادویی که او در عمرش دیده بود دهکده ی هاگزمید بود اما هاگزمید با تمام زیبایی هایش هیچ وقت به پای شهر ممنوعه نمیرسید. این یک دنیای تمام جادویی بود.
مرگخوارها در آراستن شهر سنگ تمام گذاشته بودند. درختهای یک اندازه در فاصله های یکسان در تمام خیابانها به چشم میخورد. در وسط هر میدان آب نمای زیبایی به شکل یکی از حیوانات جادویی وجود داشت. سر در تمام خانه ها با طاق زیبایی از گل های رونده پوشیده شده بود و در فاصله های منظم روی دیوارها گوی های سفید حباب مانندی قرار داشت که شباهت فوق العاده ای به لامپ برق داشت اما زمانی که به حد کافی به آنها نزدیک شده بود برای اولین بار آن روی این زیبایی ها را مشاهده کرد. دیدن جمجمه های سفیدی که با فاصله ی یکسان روی دیوارها وصل شده بودند دراکو را شگفت زده کرده بود. اما این اول کار بود. در چند روز
بعد بیشتر و بیشتر به عمق سیاهی آن پی میبرد.
: ۳۲
 
________________
سS
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
منظره ی شهر ممنوعه در شب کاملا متفاوت بود. اولین شبی را که از خانه بیرون زده بود فراموش نمیکرد. تاریکی مطلق خیابان با نور سرخ شیطانی که از چشمهای جمجمه ها به بیرون میتابید شکسته میشد. مجسمه
ها، آبنماها و گیاهان در نور سرخ منظره ای هراس انگیز داشت.
علاوه بر اینها دراکو در جستجوهای شبانه اش فهمیده بود که حتی این زیبایی ظاهری هم فقط مختص همین منطقه ی کوچک مرگخوار نشین است در واقع آنچه که پیش روی او بود یک طرف سکه بود. در سمت دیگر و در منطقه ی مشنگ نشین، جایی جدا از مکان جادوگران ماجرا به گونه ای دیگر رقم میخورد.
در هر حال دراکو دیگر به این وضع عادت کرده بود. خودش را به گوشه ی دنجی رساند. شهر ممنوعه دارای دو بخش بود. یکی بخش زندگی جادوگران که در واقع قلعه ی بزرگی بود که مرگخوارها در آن زندگی میکردند و محوطه ی اصلی شهر را در خود جای داده بود و دراکو حالا دیگر مثل کف دستش ان را میشناخت و دیگری محوطه ای خارج از بخش جادوگر نشین که مشنگهای به جا مانده از ساخت و ساز شهر در آن زندگی میکردند. وسرانجام دیواری جادویی که این محدوده را از دنیای خارج جدا میکرد. دو قسمت جادوگر و مشنگ نشین توسط درهایی که برای ورود و خروج مشنگها ساخته شده بود به هم مرتبط میشد؛ و چهار دروازه ی بزرگ و باشکوه در چهار سمت شهر که باز و بسته شدن درهایش تنها به نیروی چند غول عظیم الجثه ممکن بود اما در واقع شهر دروازه ای نداشت چرا که جادوگران نیازی به ان نداشتند. هکتور گفته بود: کافیه یه بار وارد شهر ممنوعه بشی تا بتونی به هر جاش که میخوای آپارات کنی.
و این شانس دراکو بود. امکان آپارات در داخل دیواره ی دفاعی هم وجود داشت بنابراین او در کمتر از یک دقیقه به محل مورد نظرش آپارات کرد. جایی در شرق شهر ممنوعه که کاملا دور افتاده بود. چه در محل عبور و مرور جادوگران و چه در محل زندگی مشنگها. با این حال دراکو چند طلسم احتیاطی را در اطراف فعال کرد. بعد از ان به سراغ محل کارش رفت. جایی پشت دو درخت تو در تو... و درست وسط دو تخته سنگ بزرگ. جایی که تا حد امکان خارج از دید بود.
چهار روز کامل به دنبال چنین مکان دنجی گشته بود و حالا سه شب بود که روی آن کار میکرد.
این کشف منحصر به فرد خودش بود که در هنگام عبور از دیوارها متوجهش شده بود. دیواره ی دفاعی شهر ممنوعه کامل نامرئی بود و صد البته قابل لمس، درست مثل این بود که انسان را در آکواریوم بزرگی به نمایش گذاشته باشند. اما حالا اگر کسی دقت میکرد در این قسمت آکواریوم شکاف کوچکی میدید. شکافی که نتیجه
ی سه شب بی خوابی دراکو بود.
دو روز تمام طول کشیده بود تا توانسته بود در داخل دیواره رخنه ای ایجاد کند. خنده دار بود اما به نظر
میرسیدل د لسبیت مرگخوارها به کتاب قدیمی طلسمهای لوسیوس رسیدل که باشد و این برای او یک شانس مسلم بود.
۹۳۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
احمقی که آن کتاب ها را برداشته بود خوابش را هم نمیدید که طلسمهای این کتاب ضد طلسمی هم داشته
را بالا آورد و نوک آنرا به سمت دیواره نشانه گرفت. بعد خیلی آرام شروع به زمزمه ی وردی کرد. نوری به رنگ
قرمز تیره از چوبدستی اش خارج شد و به دیوار برخورد کرد.
::: 8 85 :: *:*:*
اسنیپ به خوبی از میزان نیازش به بهبود فوری سیریوس آگاه بود بنابراین دستورات آدامز را مو به مو انجام داد. او یک پتوی کلفت، کهنه و کثیف را داخل سلول انداخت، به این ترتیب سیریوس شب ها را با سختی و رنجش اما گرم سپری می کرد. اسنیپ همچنین وظیفه ی نگهداری از جوان بیمار را بر عهده ی یکی از مشنگهای
گرفتار قرار داد.
دادن غذا و داروهای مرد جوان و تهیه ی نیازهای او تا جایی که مرگخوار اجازه میداد.
اولین باری که اسنیپ جوان مشنگ را به اتاق آورده بود چیزی در او توجه سیریوس را جلب کرد و آن نفرتی بود که در چشمهایش موج میزد. او با چنان نفرتی به دو جادوگر نگاه میکرد که سیریوس نظیرش را ندیده بود. با این حال وحشت در نگاهش بیش از هر چیز دیگری بیداد میکرد.
تا به حال ستمهای زیادی از جادوگران دیده بود. ساعتها کار کرده بود. شکنجه شده بود و این اواخر که توان کار کردنش را از دست داده بود به همراه چند نفر دیگر به عنوان زمین شور قلعه مرکزی فعالیت میکرد. تا وقتی که اسنیپ احضارش نکرده بود هرگز تصورش را هم نمیکرد که روزی مجبور به خدمت به یک جادوگر شود.
جادوگر جوانی که پیش رویش بود ضعیف و بیمار بود و بسیار کم حرف. اکثر اوقات شبانه روز را روی تختش دراز میکشید و بدون اینکه هیج عکس العملی داشته باشد به سقف خیره میشد. نه حرف میزد نه غذا میخورد. بعد از ساعتها فکر کردن به فجایعی که خودش را مقصر اصلی آنها میدانست به این نتیجه رسیده بود که غصه خوردن دردی را دوا نمیکند. باید فکر دیگری میکرد. راهی پیدا میکرد تا خودش را نجات دهد این تنها راهی بود که میتوانست اشتباهش را جبران کند. با فرار او پدرش آزادی عمل بیشتری پیدا میکرد... نمیخواست زندانی بودنش در دست ولدمورت راه پدرش را برای مبارزه ببندد. در زندان کوچکش کاری برای انجام دادن نداشت حتی آنقدر بزرگ نبود که بتواند در آن راه برود. بنابراین ساعتها روی تختش دراز میکشید و تمام تمرکزش را بر
روی پیدا کردن راهی برای فرار میگذاشت.
ی ۳ ۹
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
در اتاق شش بار در روز باز میشد و هر بار پس از چند تکه پرانی دلپذیر از مرگخوار، پرستارش با ظرف غذا یا دارو وارد میشد. مشتگ جوان روزی شش بار و درست بعد از هر وعده غذا، داروهایی که اندرو مشخص کرده بود را به خورد سیریوس میداد. مجبور بود به هر نحو ممکن غذاها را تا آخرین ذره به سیریوس بدهد. آنهم زمانی که سیریوس که حتی در حالت عادی هم اشتهای زیادی به خوردن غذا نداشت کاملا از این کار امتنا میکرد. اما زمانی که اسنیپ برای نیمه کاره ماندن غذای او، پرستار جوانش را زیر شکنجه گرفت چاره ای جز خوردن
برایش نماند حالا دیگر مقاومتی در خوردن غذاها نشان نمیداد. با وجود تمام روز بیکاری و بی تحرکی و افکار و نگرانی های پی در پی اشتهایی برای خوردن نداشت اما علاقه ای هم نداشت که شکنجه شدن یک انسان بیگناه
را پیش رویش ببیند به زودی خوردن مرتب داروها و غذا باعث برگشتن تدریجی انرژی اش میشد.
در این میان رفتار اسنیپ، نفرت مشنگ جوان را از سیریوس بیشتر میکرد. با این حال او همچنان وظیفه اش را به بهترین نحو ممکن انجام میداد. معجونهای اندرو سر ساعت به سیریوس داده میشد و او در سکوتی اجباری به این فکر میکرد که پس از این پذیرایی چه چیز پیش رو دارد؟
:3* :{{{ ::{{ ::
رابرت و سلینا از دور شاهد جرو بحث نانسی و هری بودند. اگرچه صدایی نمیشنیدند اما از همان فاصله قادر به درک شدت مشاجره ی پدر و دختر شده بودند. زمانی که نانسی با گامهای بلند به سمت آنها می آمد به سرعت
مسیر نگاهشان را عوض کردند و وانمود کردند که به ریشه های در هم درخت بلوط بلندی در نزدیکی دریاچه
علاقه مند شده اند.
- شما ها چیکار میکنین؟
این صدای نانسی بود. هنوز هم میشد لرزشی از خشم را در صدایش تشخیص داد. سلینا به سرعت پاسخ داد: داشتیم در مورد این درخته حرف میزدیم... خیلی خوشگله
نانسی دستش را به کمر زد: منظورم این نبود لین ... میخوام ببینم حاضرین بجنگین؟
رابرت با هیجان پرسید: پدرت بهت اجازه داد؟
- من از اون اجازه نمیگیرم !
لحن نانسی ساده، محکم و جدی بود. به سادگی میشد برقی از خشم را در نگاهش تشخیص داد. رابرت که احساسی خطر کرده بود به سرعت اعتراض کرد: ولی ...
- تمومش کن راب... جواب من رو بده. کمکم میکنی سیریوس رو پس بگیرم؟ آره یا نه؟
دت ۳ :
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
سلینا به سرعت جواب داد: من هستم. رابرت هم میاد مگه نه ؟
دو دختر با حیرت و سردرگمی به او نگاه میکردند. نانسی که انتظار این جواب را از دوست پسرش نداشت
میشد ناخودآگاه دو دختر را ترسانده بود سرانجام سلینا شجاعت به خرج داد و سکوت را شکست: رابرت!
- اونجوری نگام نکن سلینا... تا حالا هر اتفاقی که افتاده من کنارش بودم. هر کاری که کرده تنهاش نذاشتم... اما این یکی دیونگیه.
- دیونگی ؟ اونا برادر منو بردن!
- و پسر پدرت روا
نانسی پرخاش کرد: اون نمیخواد کاری بکنه !
- تو مطمئنی ؟
- خودت که شنیدی!
- دلیلشم شنیدم.
نانسی با خشم به رابرت خیره شد با لجبازی پافشاری کرد: باشه ... تو نیا... حتی اگه سلینا هم نیاد من میرم.
سلینا به سرعت اعتراض کرد: هی صبر کن ... من باهاتم.
نانسی نگاه خشمگینی به رابرت انداخت: خوبه... بیا بریم سلینا. ما نیازی به افراد بزدلی نداریم.
سپس برگشت تا به سمت قلعه برود اما یکنفر با خشونت مچ دستش را گرفت و او را به سمت خودش برگرداند. نگاه رابرت چنان خشمگین بود که نانسی لحظه ای جیغ کشید. زمانی که صحبت میکرد صدایش از خشم میلرزید: اگه هر کس دیگه ای به جز تو منو بزدلی صدا میکرد تا حالا مرده بود. شک نکن. حالا خوب گوش کن دختر خانم. پدر تو بزرگترین مردیه که تو زندگیم دیدم و من تحمل نمیکنم که کسی بهش توهین کنه. حتی اگه اون یه نفر تو باشی.
نانسی سرانجام دست و پایش را جمع کرد: این به خودم مربوطه. بهت که گفتم اگه نمیخوای مجبور نیستی که بیایی. سS
| ۳ |
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- چرا نمیخوای بفهمی دختر احمق ... هیچ به اطرافت نگاه کردی؟ این همه آدم بی خانمان... این همه کشته و
کنی... مصیبتی که توشی گیر کردیم کافی نیست؟
سلینا به حمایت از نانسی درآمد: ما باید سیریوس رو پس بگیریم!
رابرت با مشت به تنه ی درخت کوبید و بی توجه به اشکی که در اثر درد زیاد در چشمانش جمع شده بود پرخاش کرد: فکر کردی من اینو نمیخوام ؟ از خدامه بزنم وسط مرگخوارا و سیریوس رو در بیارم اما به چه
قیمتی،؟
- درست حرف بزن رابرت... منظور تو نمیفهمم
رابرت کالاق پرخاش کرد: محض رضای خدا... سعی کنین بفهمین، این کارمون میتوانه مصیبت رو دو برابر کنه.
نمیدونیم کجاس ... یه اشتباه میتونه اون رو به کشتن بده و من نمیخوام کسی باشم که اون اشتباهو میکنه.
حرفهای رابرت تا حدود زیادی آتش دو دختر را خاموش کرد. نمیتوانستند منکر این واقعیت شوند که حق با اوست. با این حال هیچ کدام خیال عقب نشینی نداشتند. اینبار سلینا به حرف آمد: میگی چیکار کنیم؟
رابرت که از این تغییر موضع راضی به نظر میرسید با لحن ملایم تری جواب داد: فقط درست فکر کنین و عاقلانه تصمیم بگیرین، اگه ما بخوایم کاری بکنیم باید دقیق و حساب شده باشه و با هماهنگی محفل، اینکه چوبدستی تون رو بکشین و برین دنبال مرگخوارا فقط یه حماقته که باعث خرابی بیشتر میشه همین و بسی.
رابرت که یک نفس حرف زده بود نفس عمیقی کشید و سکوت کرد و اینبار سکوت ادامه یافت.
سرانجام سلینا سر تکان داد: دوست ندارم اینو بگم اما من فکر میکنم... حق با رابیه نانسی
نانسی که تا حدودی شرمنده شده بود سرش را پایین انداخت: شاید ... حق با توئه، رابرت... من ... متاسفم که...
رابرت به آرامی انگشتش را روی لبهای او گذاشت: فراموشش کن. من درک میکنم ... خب حالا بیاین بریم تو سالن، اگه او نایی که اون تو هستن فکر کردن میتونن ما رو از این ماجرا کنار بذارن بدجوری اشتباه کردن.
:{{ :: * :{{ :: *
| ۳۷۴
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
کیت و استیو خیلی زود در داخل قلعه ساکن شدند. اگرچه هر دو بیش از حد متحیر بودند. دیدن شکوه واقعی ساختمان مخروبه ای که دیروز به محوطه ی آن وارد شده بودند یک چیز بود و رویارویی با اشباح و زره های
متحرک و قابهای سخنگو یک چیز دیگر.
بعد از کمی فکر کردن رون به این نتیجه رسیده بود که خابگاه هافلپافها جای امنی برای دور نگه داشتن دومشنگ نیست مخصوصا زمانی که یک مرگخوار در قلعه پرسه میزند. آن دو را با خودش به برج گریفندور برده بود و در حالیکه سعی میکرد چهره ی مینروا مک گونگال را در ذهنش مجسم نکند یکی از خابگاههای بخشی پسران را به آن ها داده بود. یک خلاف دیگر که او را به سمت مرگی دردناک توسط مدیر سوق میداد. اما این تنها راه احساس امنیت دختر و پسر جوان در میان همه ی این عجایب بود. بعد از عبور از تابلوی بانوی چاق و ورود به سالن عمومی عجیب ترین گروهی را که تا به حال در آنجا دیده بود را مشاهده کرد گروهی که شصت درصد آنها بچه های زیر یازده سال بودند و بیشتر آنها مشغول بازی با لوازمی بودند که تن گذشتگان فیلچ را در گور میلرزاند. رون خنده ای کرد و یک بشقاب پرنده ی نیش دار را به سمت صاحبش برگرداند بعد از آن همراهانش را به سمت پله های خابگاه پسران برد و با یک طلسم دیواری در وسط خابگاه بالاترین بخش برج
ایجاد کرده بود تا دو جوان مشنگ احساس ارامش بیشتری داشته باشند همچنین تاکید کرده بود که ان دو هوییت مشنگ خود را در دوران حضور در قلعه مخفی کنند. دوست قدیمی اش دابی مسئولیت نگهبانی و تامین نیازهای دختر و پسر جوان را بر عهده گرفت و علیرغم وحشت اولیه ی کیت رابطه ی خوبی با او برقرار کرد. مخصوصا زمانی که جن خانگی با یک سینی بزرگ غذا و دو دست لباس تمیز به خابگاه برگشت. رون تاکید
کرده بود که کیت و استیو تا حد امکان سالن عمومی را ترک نکنند اگرچه میدانست با دیدن ان همه جادوگر
خود گذاشت و به قصد سالن جلسات از برج گریفندور خارج شد.
: : 85 : :: *::
چهار روز گذشته بود. وضعیت جسمی سیریوس روز به روز بهتر میشد. پذیرایی اجباری مرگخوار و مراقبتهای مشنگ جوانی که در کنارشی بود شرایطش را بهتر کرده بود. معجونهای اندرو کار خودش را کرده بود. کم کم حالش بهتر میشد. صورتش رنگ و رویی پیدا کرده بود و با وجود ترسها و نگرانی های فراوانش نسبت به روزهای
اول حال بهتری داشت.
غریبه ی جوانی که اسنیپ برای پرستاری او تایین کرده بود به دقت کارش را انجام میداد. سیریوس تا آن روز نتوانسته بود با مرد جوان ارتباطی برقرار کند. به نظر میرسید که اسنیپ موجودی کر و لالی را به مراقبت از او
گماشته. کسی که بدون هیچ حرفی دستورات را اجرا میکرد و بی هیچ سوالی به کارها رسیدگی میکرد. بدون جم اینکه حتی به او نگاه کند. کس
| ۳۸
نیز
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
اندرو آدامز هر دو روز یکبار به سیریوس سر میزد و هر بار دستورات جدیدی صادر میکرد. از نتیجه ی معایناتش کاملا راضی بود. تغذیه ی اجباری و معجونهای تقویتی کار خودش را کرده بود. پسر جوان جان گرفته بود.
صورت استخوانیش دوباره پر میشد و وضعیتش در هر معاینه بهتر از دفعه ی قبل بود. با این حال نمیتوانست
احساسی دینش را به این جوان از بین ببرد هنوز هم جان دخترش را به او مدیون بود و همین باعث میشد که خطری را که تهدیدش میکرد ندید بگیرد و برای راحتی سیریوس تلاش کند از طرفی انکار نمیکرد که هر چه
یگذشت علاقه اش به این جوان بیشتر میشد. او میدانست که اسنیپ و ولدمورت چه برنامه ای برای مرد جوان ریخته اند. بعد از ساعتها کلنجار رفتن با خودش به این نتیجه رسیده بود که خطر این کار را به جان بخرد و برای فراری دادن مرد جوان اقدام کند یا حداقل تلاش کند نقشه های ولدمورت را عقب بیاندازد تا راهی برای
تماس با بیرون شهر ممنوعه پیدا کند.
شاید اگر سیریوس چیزی از هکتور به آدامز میگفت کار خیلی راحت تر میشد اما مرد جوان به هیچ وجه خیالی نداشت روی جان دیگری ریسک کند. تصمیم گرفته بود سرنوشتش را قبول کند او یا موفق به فرار میشد یا شکست میخورد اما حاضر نبود دیگران را به خطر بیندازد... نه حتی یک نفر دیگر را...
اگرچه اسنیپ، سیریوس را به جای بهتری منتقل نکرده بود اما تقریبا تمام دستورات اندرو را اجرا کرده بود و این خودش نعمتی بود. با این حال زمانی که دوباره برای معاینه با سیریوس تنها شد بطری کوچکی را در دستان او چپاند.
- این چیه ؟
- هیس گوش کن سیریوس ... لازمه که تا حد امکان برنامه های ولدمورت رو عقب بندازیم. اینو بگیر... خودم ساختمشی. روزی یه قاشق کوچیک ازش بخور، باعث میشه ظاهرات کمی زرد و زار بشه و در ظاهر ضعف داشته باشی.
- واقعا فکر میکنی لازمه ؟ من حالم خوابه...
اندور اخمهایش را در هم کشید: من اینو میدونم پسر دیونه... اما نباید اینجوری باشه. گوش کن پسر جون من عمدا به اسنیپ گفتم دو هفته ... ما مجبوریم تلاشمون رو برای عقب انداختن فاجعه بکنیم. اگه میتوانستم راهی برای فراری دادنت پیدا کنم شاید امیدی بود.
برای لحظه ای ذهن سیریوس متوجه هکتور واتسون شد اما خیلی زود این فکر را از سرش بیرون کرد.
نمیخاست مقصر مرگ دیگری باشد. فکر دیگری کرد.
- اگه بتونی یه چوبدستی برام جور کنی... هر جور باشه از اینجا فرار میکنم.
| ۳ |
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
چهره ی آدامز در هم رفت: دیونه شدی؟ میخوای خودتو به کشتن بدی؟ تو حتی نمیتونی درست جادو کنی.
سیریوس پافشاری کرد: راه دیگه ای وجود نداره. میدونم ریسکش بالاس اما من انجامش میدم. از اینجا خوابیدن
تو اینو میخوای؟
خوب قایمش کن... اگه اسنیپ اینو ببینه کار جفتمون تموم.
سیریوس سری تکان داد. بطری را گرفت و در جای مناسبی پشت تخته های تخت پنهان کرد. علاقه ای نداشت
که به نتایج نقشه های احمقانه اش فکر کند. دیگر هیچ چیز برایش مهم نبود. جز اینکه از این چهار دیواری شوم بیرون برود. حتی حاضر نبود به این فکر کند که آیا قادر خواهد بود با چوبدستی جادو کند؟
- این کار و میکنم...
این را گفت و روی تختش دراز کشید و منتظر بازگشت اندرو شد.
اما آدامز هیچ وقت نتوانست به قولش عمل کند.
خیلی زود اندرو آدامز فهمید که بجز در کار شفا دهندگی مهارت چندان دیگری ندارد. حداقل نه در بازیگری. آنروز بعد از دو روز تلاش موفق شد خاسته ی سیریوس را برای تهیه ی چوبدستی عملی کند. همانطور که چوبدستی را در زیر لباسش جا سازی کرده بود به سمت آزمایشگاه مرگخوار به راه افتاد اما تقریبا بلافاصله بعد از اینکه وارد آزمایشگاه شد اسنیپ با نگاه عجیبی سر تا پای او راورند از کرد و بعد از آن درست قبل از تحویل چوبدستی چوب ماهونی که شفادهنده پنهان کرده بود به سیریوس، مچش را گرفت. به این خاطر، هر آنچه را که او در مورد دفاع شخصی و امنیت خودش بیان می کرد را دروغ محض خواند و اخر سر بعد از یک مجازات
دردناک او را از آزمایشگاهش بیرون انداخت.
سیریوس میدانست که احتمالا بعد از این اندرو آدامز را نخواهد دید. اما اوضاع میتوانست بدتر هم باشد حداقل اندرو هنوز زنده بود میدانست که مرگخواران به او نیاز دارند. اسنیپ بعد از آدامز مستقیم به سراغ سیریوس آمد
با اشتیاق تمام پذیرایی گرمی از او کرد و چند دقیقه ای به شدت او را مجازات کرد.
بعد از آن سیریوس را که از درد طلسم شکنجه گر بی حال شده بود به حال خودش رها کرد و به سراغ کارهایش رفت. با رفتن ادامز، مرگخوار، پرستار سیریوس را مرخص کرد و شخصا مسئولیت درمان او را بر عهده
گرفت. اگرچه اسنیپ مو به مو مطابق دستورات شفا دهنده عمل میکرد اما نتیجه ی دلخواهش را نمیگرفت. روند
۹ : ,
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
بهبود زندانی جوانش به طرز مرموزی کاهش یافته بود. هر روز که میگذشت ظاهرش زرد تر و بی حال تر میشد. یکی دوبار جلوی چشم اسنیپ تعادلش را از دست داده بود و با تکیه بر دیوار، جلوی زمین خوردنش را گرفته بود. دو شفادهنده ی دیگری که اسنیپ برای معاینه ی او آورده بود مشکل مرد جوان را ضعف درونی مینامیدند.
به همین سادگی تسلیم شود حداقل با این کار روحیه اش را حفظ میکرد سر ساعت از معجون آدامز مصرف می کرد که این دلیل اصلی مشکلی بود که اسنیپ و شفادهنده های احمقش قادر به درک آن نبودند.
در پایان هفته ی اول مرگخوار آشکارا عصبی شده بود و این عصبانیت برای زیر دستانش خیلی گران تمام میشد.
بدبختانه دراکو هم در این دسته قرار میگرفت.
به عکس آنچه که از استیو شنیده بود او در هفته ی گذشته این سعادت را داشت که کمتر از شش ساعت در شبانه روز از حضور مرگخوار بهره ببرد! با این حال به هیچ وجه اوقات خوشی را نمیگذراند. چرا که اسنیپ در نبود خود مسئولیت رسیدگی به کارهای سنگینی را به او سپرده بود. این شامل کلیه ی وظایف قبلی استیو، کارهای خانه، رسیدگی به خدمتکارهای اسنیپ و تهیه ی مواد اولیه ی معجونهایش هم میشد.
بدترین قسمت این کار نگهداری و غذا دادن به ظرف بزرگی از زالوهای خونخوار بود که باید هر روز با خون یکی از افرادی که دو روز قبل اسنیپ با خود آورده بود و در انبار پشت خانه زندانی شده بودند تغذیه میشدند. این افراد رژیم غذایی خاصی داشتند که توسط اسنیپ ارائه شده بود. یک جور سوپ متعفن از ریشه ی چرخک و برگ استراگانوف به همراه چند جور سبزی کوهی... به نظر میرسید که اسنیپ به این وسیله ماده ی مورد نیازش را به خون آنها اضافه میکند... زمانی که سه بار خون هر زندانی را میکشید او را رها میکرد تا به سر کارش در
خارج شهر بازگردد.
در این بین دراکو وظیفه ی غذا پختن و تغذیه ی این افراد را هم داشت. با این حال اعتراضی به این وضع نداشت. در واقع نبود مرگخوار برای او فرصت خوبی بود که به بررسی اطراف بپردازد و تلاش کند تا راهی برای پیدا کردن سیریوس پاتر بیابد!
همین سه روز پیش بود که پس از حدود ده، روز بی خبری هکتور به دیدنش امد.
اسنیپ در خانه نبود و این فرصت خوبی بود که در اکو خشم و عصبانیتش را خالی کند: هیچ معلومه کدوم گوری هستی؟ قرار بود با من در تماس باشی. اما این کار و نکردی که هیج، به پیغامهات هم جواب ندادی. منو انداختی تو این جهنم و در رفتی... چند دفعه تا دم خونت اومدم و دفعه ی آخر کم مونده بود سرم رو به باد بدم. چون
۱ و ۹
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
درست همزمان با اسنیپ رسیدم خونه. خدا میدونه که تا به حال چند دفعه حافظه ی این دو تا مشنگ بدبخت
رو دستکاری کردم...
هکتور با نگاهی سراپای دوست خسته اش را بررسی کرد. از همان اول میدانست که دراکو تحمل این وضع را ندارد. قرار هم نبود که ماموریت او این قدر طول بکشد اما ظاهرا بخت با دراکو یار نبود.
شانس آورده بود که به محض ورود چند نوع طلسم ضد استراق سمع را فعال کرده بود: آروم باش دراکو... باور کن منم نمیخواستم اینطوری بشه اما اون بیرون اوضاع اصلا خوب نیست.
- آروم باشم؟ واتسون تو نمیدونی اینجا چه جهنمیه. چطوری میتونم آروم باشم اونم وقتی که وسط جهنم گیر کردم و هیچ خبری از بیرون ندارم؟
هکتور با تعجب به همکارش نگاه کرد. علت تغییر رفتارش را نمیفهمید. او دراکو را به خوبی میشناخت میدانست که او آدمی نیست که به این سادگی پس بکشد. وقتی تصمیم به انجام کاری میگرفت به هر نحو ممکن انجامش
میداد • • • • و حالا... مگر خود او برای اینکار داوطلب نشده بود؟ مگر نمیدانست کده مجبور است چه کارهایی انجام
بدهد؟
- بس کن مرد... تو خودت اینو انتخاب کردی... این نباید او نقدرها هم سخت باشه.
دراکو پوزخندی زد: نباید سخت باشه ؟ واقعا نظرات اینه؟ نکنه فکر کردی از کارهای احمقانه ی مشنگی خسته
شدم؟ من روزای بدتری هم داشتم واتسون!
- پس چی؟ مشکلت چیه ؟
- مشکل م؟ میخوای ببینی؟
دراکو هکتور را به سمت پنجره کشید: اونجا رو میبینی؟
به باغ بزرگ خانه اشاره کرد. جایی که در آن یک وان پر از زالو کاملا مشخص بود.
- مشکل من اونه... من شدم مسئول شکنجه ی یه عده آدم بی گناه که هیچ وسیله ی دفاعی ندارن.
هکتور ابرویی بالا انداخت: فکر میکردم از مشنگها بدت میاد.
۲ و ۹
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- بدام میاد؟ نکنه فراموش کردی که من هجده سال وسط اونا بودم! چی دارم میگم ... این هیچ ارتباطی به ماجرا نداره. تو تموم زندگیم همچین رفتار غیر انسانی ای ندیدم. گفتم تحمل میکنم تا به هدفمون برسیم اما کو؟ تو اوج این بدبختی... اون سام احمق داره چیکار میکنه ؟
چهره ی هکتور در هم رفت: جای تو بودم اصلا روی اون حساب نمیکردم... اون بیرون اوضاع بد جوری خرابه.
دراکو با چشمهای تنگ شده به هکتور خیره شد: منظورت چیه ؟ مگه چی شده؟ نکنه بازم کار دست خودش
داده ؟
هکتور بار دیگر از پنجره نگاه سریعی به بیرون انداخت و یکی از خدمتکاران اسنیپ را که مشغول کشتی گرفتن با یکی از تنه های استراگانوف بود زیر نظر گرفت: اسنیپ کی برمیگرده؟
- نمیدونم. خوشبختانه این اواخر زیاد چشمم به قیافه ی نحسش نیوفتاده. تعقیب کردنش بیش از حد
خطرناکه... تا حالا که موفق نبودم...
- کارا چطور پیش میره؟
- چطور؟ خب راستش... موفق شدم یه ترک وسط دیواره ی دفاعی شهر به وجود بیارم... تا اینجا یه هفته ازم وقت برده... اگه چند شب دیگه روش کار کنم شاید بتونیم به نتیجه ای برسیم.
برای اولین بار از آغاز دیدارشان هکتور لبخندی زد: تو محشری دراکو... میدونستم که فقط تو از پسش برمیایی.
دراکو خنده ای کرد: منو خر نکن واتسون... جواب مو بده.
هکتور لحظه ای سکوت کرد. سرانجام خشمش را خالی کرد: من نمیفهمم شما دو تا چی فکر کردین؟ تو و اون پاتر احمق ... حداقل میتونستین به من بگین!
دراکو بی حوصله پرسید: چی رو باید میگفتیم؟
ابروهای بالا رفته ی هکتور، دراکو را متوجه اشتباهش کرد. خب پس تو هم فهمیدی ...
هکتور دستش را لای موهای لختش فرو برد: معلومه که فهمیدم. الان کلی محفل موضوع رو میدونن البته به علاوه مرگخوارها. اما ای کاشی یه کم زودتر اینو بهم میگفتین ... اینجوری سیریوس دزدیده نمیشد و احتمالا کلی
محفل اون بیرون در به در نمیشدن و او نقدر هم کشته و زخمی نمیدادیم.
| ۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
دراکو با چشمهای گرد شده به هکتور خیره شد: اون بیرون چه خبره؟ سیریوس دزدیده شده؟ خدای بزرگ این
هکتور اجازه نداد دراکو اظهار نظرش را کامل کند: بله... مرگخوارا سیریوس رو دزدیدن و بعد از دسترسی به اطلاعات اون به تمام مخفیگاهها و خونه های امن محفل رو حمله کردن. خوشبختانه چارلی به موقع جنبید. طبق آخرین سر شماری هجده تا کشته، چهل و پنج تا زخمی و چهارصد نفر آدم بی خانمان داشتیم که الان همشون تو هاگوارتز ساکن شدن.
- نانسی،... اون چطوره؟
این مهمترین نگرانی دراکو بود. هکتور که به خوبی دوستش را درک میکرد سری تکان داد: حالش خوبه... بعد از دیدن هری روحیه شو به دست آورده... اما این خود هریه که باید نگرانش باشی.
- اوه هری از پسش برمیاد... اون بدتر از اینم دیده...
با دیدن چهره هکتور اضافه کرد: چقدر بده؟
هکتور آهی کشید: داغونه... با این حال هنوز سر پاس ... وقتی دیده هیچ راهی برای ورود به شهر ممنوعه نداره زده به سیم آخر... اینجور که میگفت میخواد دونه دونه ریشه کنشون کنه.
- دیونه شده؟ این دیگه چه خریتیه ؟ باید جلوشو بگیری هکتور... این کار فقط ولدمورت رو عصبانی میکنه.
کاری از دست من بر نمیاد. خودت که اونو میشناسی... این حجور مواقع رگ حماقتش اود میکنه. ممکنه
دراکو لحظه ای سکوت کرد. سوال دیگری در ذهنش بود: صبر کن ببینم... اگه اونا سیریوس رو گرفتن تو اینجا
هکتور نتوانست جلوی لبخند زدنش را بگیرد: هری هم همینو میگفت... اصرار داشت که بر نگردم اینجا... در هر حال به نظر میاد شانس آوردم... اونجوری که شنیدم اونا وریتا سرم به خوردش دادن. ولی ظاهرا ولدمورت او نقدر از اطلاعات سیریوس ذوق زده شده که یادش رفته ازش بپرسه معاون دومش جزو نیروهای محفل هست یا نه!
چشمکی به دراکو زد و ادامه داد: در هر حال فرقی هم نمیکنه فعلا همه ی محفل در به درن... هیچ کاری هم نمیتوانیم بکنیم !
- چطور؟
۹ : :
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- اینجور که رون میگفت لرد سیاه تصمیم گرفته از سیریوس به عنوان گروگان استفاده کنه تا جلوی هر حرکت هری رو بگیره... بهش گفته سیریوس رو نگه میداره تا مطمئن بشه اون دست از پا خطا نمیکنه.
- و این یعنی نباید رو کمک هری حساب کنیم...
بعد انگار که تازه متوجه حقیقت شده باشد اضافه کرد: اوه نه... باید یه کاری بکنیم. ... این کارش هری رو دیوونه
میکنه ... تصمسیر کن یبینم پس اون دیوونه... تو که گفتی افتاده به جور مرگخوارا...
- دقیقا... مشکل همینه... هری میگه نمیخواد یه اشتباه رو دوبار تکرار کنه. حاضر نیست به خاطر خونوادش دست از مبارزه بکشه...
- منم اینو میدونم... اما... تصمیمشو گرفته... ببین دراکو... تمام کارهای دیگه رو تعطیل کن. الان مهمترین کار
ما اینه که دسیریوس رو پیدا کنیم... فقط دتر این صورته که میتونیوم باله امیدی داشته باشیم... بدور هاشر و ... کاری
- باید بگردیم دنبالش اما کجا؟
- میتونه هر جایی باشه
- نه ... هرجا نه... همچین گروگانی رو هر جایی نگه نمیدارن... و من بدجوری به این خفاش پیر مظنونم.
چند ساعتی بود که سیریوس روی زمین سرد سلولش دراز کشیده بود و برای هزارمین بار ترکهای سقف را
تقریبا دو هفته گذشته بود. با کمک معجونهای اندرو او حالاسلامت جسمی اش را به دست آورده بود. زمانی که
درون آینه صورتش را بررسی میکرد کمی تعجب کرد.
چهره اش با آنچه که در خانه ی لوپین ها دیده بود تفاوت زیادی کرده بود. گونه هایش دوباره پر میشد. سیاهی
زیر چشمانش تا حد زیادی از بین رفته بود. صورتش را اصلاح نکرده بود و با ریشی که گذاشته بود دو، سه سال بزرگتر نشان می داد. نرمشهای مداومش بدنش را سرحال آورده بود. با این حال دو هفته دوری از آفتاب پوستش جم
دت : ۹
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
را بیش از حد سفید کرده بود. همه ی اینها نمی توانست نگرانی و افسردگی اسارت را که در وجودش بیداد میکرد از بین ببرد.
بیشتر اوقات کار خاصی برای انجام دادن نداشت جز اینکه گوشه ای بنشیند، به دیوار زلی بزند و آخرین تحقیرهای اسنیپ را در ذهنش مرور کند که بعد از بیرون کردن اندرو، روزی چند بار با حضور خودش او را مشعوف میکرد و هر بار با طعنه هایش او را از خشم به مرز جنون میرساند.
بارها آرزو کرده بود که فقط برای چند لحظه چوبدستی اش را پس بگیرد تا حق مرگخوار را کف دستش بگذارد. اما میدانست که این کار غیر ممکن است...
سیریوس پسر سر سختی بود. تک تک کسانی که او را میشناختند در این مورد ذره ای شک نداشتند که او
هرچه را که بخواهد به دست خواهد آورد چرا که هرگز نامید نمیشد. ولی حالا... بدون چوبدستی چه کاری از
دستش ساخته بود؟
قبول کرده بود که دیگر قادر به جادو کردن نیست اگر هم بود دیگر چوبدستی ای نداشت. همین باعث شده بود از روش دیگری برای مقابله استفاده کند.
اگرچه همیشه جواب های تند و تیزی برای مرگخوار داشت اما چند باری که کنایه های اسنیپ بیش از حد آزارش داده بود کنترل خود را از دست داده بود و به او حمله کرده بود که نتیجه اش جز مجازاتی دردناک چیز دیگری نبود.
آخرین بار همین چند ساعت پیش بود. اسنیپ عمدا تلاش میکرد او را از کوره به در ببرد تا از عکس العمل
- فکر میکنی چقدر دیگه باید انتظار بکشی پاتر؟ چرا نمیخوای حقیقت رو قبول کنی؟ ده روز گذشته و پدر
عزیزت حتی یه بار هم سعی نکرده نجاتت بده.
سیریوس هر دو دستش را مشت کرده بود و تلاش میکرد خشم و نفرتش را سرکوب کند. میدانست که مرگخوار منتظر یک عکس العمل تند از اوست تا باز هم شکنجه اش کند و او نمیخواست این فرصت را به اسنیپ بدهد. نه تا قبل از...
صدای اسنیپ رشته ی افکارش را پاره کرد: فکر کنم زیادی براش تولید دردسر کردی،... حتی نمی خواد ببینه حالت چطوره؟
۹
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
چشمانش را بست. تلاش میکرد به چیزی جز حرفهای اسنیپ فکر کند اما نمیتوانست. زمانی که مرگخوار با پوزخندی بر لب او را ترک کرد ناخودآگاه فریاد کشید: تو مُردی اسنیپ! حتی اگه اون هیچ وقت هم نیاد... خودم
تو رو میکشم.
صدای خنده ی اسنیپ از پشت دری که با سر و صدا پشت سرش بسته میشد تنش را لرزاند. به گوشه زندانش
پناه برد و در سکوت به فکر فرو رفت.
دیگری ندارد. واقعیت این بود که تنها در زمان حضور مرگخوار و با شنیدن نیش و کنایه های او میتوانست برای چند ساعتی خودش را از افکار هولناکی که داشت نجات دهد.
با این حالی این فقط ظاهر ماجرا بود. کابوسهای مکرر از جنازه ی رابرت، بدن مودی و به تازگی جسدهای پدرش، نانسی، سلینا و سایرین کلافه اش کرده بود. در حقیقت داشت دیوانه میشد. بارها شده بود که با فریادی از وحشت خیس از عرق از خواب پریده بود و بعد از آن ساعتها به دیوار ترک خورده زل زده بود و در دل خودش
را به خاطر مصیبتهایی که به وجود آورده بود نفرین میکرد.
مگر اسنیپ به او نگفته بود که با دست خودش ریموس لوپین را کشته؟ جریان کشته شدن دایی چارلی و مادر بزرگ را توسط مرگخوار یک دست برای او تعریف کرده بود و با لذت عکس العمل سیریوس را تماشا کرده بود... نمیدانست میتواند حرفهای مرگخوار را باور کند یا نه؟ اما اوایل دلیلی هم برای رد انها نداشت... تا قبل از این به خود می گفت کاش میتوانست از اینجا بیرون برود. اما حالا... حتی تصورش را هم نمیکرد. چطور میتوانست با خانواده اش روبرو شود و جای خالی عزیزانش را ببیند؟ ... آرزو میکرد که ولدمورت زودتر هر بلایی که میخواهد بر سرش بیاورد و او را از این عذاب راحت کند. تا اینکه یک حرف اسنیپ تا حدود زیادی خیالش را راحت کرد و آن زمانی بود که مرگخوار با شوق جریان کشته شدن فرد ویزلی به دست دوست عزیزش هکتور واتسون را تعریف میکرد... زمانی که اسنیپ از اتاقک خارج شد سیریوس ناخود اگاه لبخندی زد. اسوده خاطر شده بود. حالا میدانست که تمام حرفهای اسنیپ دروغ بود. همه مزخرفاتی که میگفت روش جدیدی برای شکنجه دادن او بود
و این تا حد زیادی خیالش را راحت کرده بود ... اما نه کاملا.
باید قبول میکرد که حق با مرگخوار است. در روزهای اول، هر لحظه انتظار آمدن پدرش را میکشید و با هر صدا از جا میپرید میدانست که هری او را در این وضع رها نمیکند. اما حالا... کم کم میفهمید که افکارش تا چه حد
پدرش چطور میتوانست او را پیدا کند؟ نه... او نباید به آنجا میامد. سیریوس این را نمیخواست. نمیخواست
طعمه ای برای در تله انداختن پدرش باشد.
۹ : ۷۴
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
مدتها به این موضوع فکر کرده بود... نه... اینبار نمیگذاشت... ذهنش به سرعت باز میشد... حالا میدانست چه
ب: * :: }}}: ب{:
خیلی زود تصمیمش را گرفت. دستش را دراز کرد و از مخفی گاه کنار تخت، بطری کوچک معجون اندرو را برداشت. این آخرین ذره ی معجون بود. از فردا دیگر قادر به فریب دادن مرگخوار نبود. اما اسنیپ که
نمیدانست...
از فکر نقشه ای که داشت لبخندی زد و ناخودآگاه دلهره وجودش را گرفت. دیگر فرقی نمیکرد. تصمیمش را گرفته بود... او پسر پدرش بود. به این راحتی تسلیم نمیشد.
۹ : ۷۸
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
فصل سی و یکم:
دخمه ی مرگ
- نه!
- نه!
- نه!
این صدای مخالفت سه مردی بود که پشت میز بزرگ مقر جدید محفلی نشسته بودند و به چهره ی مصمم سه جوان خشمگینی که در طرف دیگر میز ایستاده بودند چشم غره میرفتند. در سمت دیگر میز چارلی، رون، کینگزلی، الیور وود و کتی بل شاهد بحث بین پدران و فرزندانشان بودند و ظاهرا هیچ کدام قصد دخالت نداشتند. در طرف دیگر سالن نگاه سرگردان تانکس با بی قراری از همسرش به پسرش میچرخید.
سلینا سرسختانه به پدرش نگاه کرد: چرا نه؟
به جای ارنی، هری پاسخ داد: شماها هنوز خیلی جوونین.
قبل از اینکه نانسی حرفی بزند رابرت رو در روی پدر خوانده اش قرار گرفت: چه جالب ببینین کی داره این حرفو میزنه. خود شما وقتی وارد محفل شدی از الان من خیلی جوونتر بودی
- شرایط هری فرق میکرد رابرت
- فرقی؟ چه فرقی؟ بابا خود شما به من گفتین که اون چه کارهایی کرده. یادمه که مدام میگفتی کارهاش نزدیک به جنونه.
سپس به سمت پدرخوانده اش چرخید: و تو حتی قبل از اینکه درسیت رو تموم کنی چند دفعه با ولدمورت مبارزه کردی.
نانسی در دفاع از رابرت ادامه داد: و تازه نصف الان ما هم آموزشی ندیده بودی.
---- اونا مبارزه نبود... شانس بود.
۹ : ۹
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
سلینا دخالت کرد: یادم نمیاد بابام به این بخششی اشاره ای کرده باشه... جنگیدن با یه باسیلیسک تو دوازده سالگی،... یه فرار جانانه از دست مرگخوارها تو چهارده سالگی و یه مبارزه ی جمعی تو وزارت خونه فقط تو پونزده سالگی
هری به تلخی زمزمه کرد: که بهای خیلی شیرینی داشت...
- اما این کار و کردی
ریموس به کمک هری آمد: موضوع پدرت فرق میکرد نانسی، اون مجبور بود که وارد درگیری بشه.
- کسی اونو مجبور نکرد انتخاب خودش بود. این چیزی بود که پدر بزرگ میگفت.
سرانجام تانکس هم وارد بحث شد: منظور نیک چیز دیگه ای بوده نانسی، شرایط هری فرق میکرد
- فرق میکرد؟ چه فرقی؟ اینم یه جنگه مثل اون...
در حالی که بحث بین دو گروه والدین و فرزندان اوج گرفته بود بقیه در سکوت نگاهشان را از سمتی به سمت دیگر میچرخاندند. به نظر نمیرسید که هیچ کدام از دو گروه خیال کوتاه آمدن داشته باشد. هرچه پدرها
سرسختانه تر از قبول خواسته ی فرزندانشان سر باز میزدند بچه ها بیشتر پافشاری میکردند: ما میخوایم بجنگیم. این چه ایرادی داره؟
صبر هری به آخر رسید تحمل صدمه دیدن نانسی را نداشت با تحکم یک پدر دستور داد: نانسی! یکبار نظرم رو راجع به این موضوع گفتم. دیگه هم تکرارش نمیکنم. این بحث رو همینجا تمومش کن و برگرد توی محوطه.
تا به حال نشده بود که هری اینطور بر سر نانسی فریاد بکشد این فریاد بیشتر به سیریوس اختصاص داشت. بغضی ناخاسته گلوی نانسی را گرفت. همانطور که از زیر صندلی دستهاش را مشت کرده بود نگاه کمک خواهانه ای به رابرت انداخت که بیشتر معنی «همینو میخواستی» میداد.
هری دستور داد: با هر سه تونم دیگه نمیخوام یک کلمه راجع به این مسئله بشنوم. حالا پاشید برید بیرون و بذارید ما به کارمون برسیم ... نشنیدی چی گفتم نانسی؟
لحن جدید و عصبانی هری دو دختر را چنان ترساند که هر دو از جا بلند شدند. اما رابرت کوتاه نیامد. با خشونت دست هر دو نفر را گرفت و آن دو را وادار به نشستن کرد. چشمهای عسلی روشنش با برقی از خشم میدرخشید: برگرده تو محوطه ؟ که چی بشه؟ تمام روز نقش پرستار بچه ها رو بازی کنه ؟ احمقانس
ریموس به سرعت دخالت کرد: رابرت! این چه طرز برخورده؟ درست صحبت کن.
| s ,
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
رابرت که متوجه اشتباهش شده بود خودش را جمع کرد اما کوتاه نیامد، هیچ شانسی دیگری برای خودشان قائل نبود: درست صحبت کنم؟ مگه اون با نانسی درست حرف میزنه؟ هرچی که خواست انجام دادیم. هر کاری که
گفت کردیم. گفت از محفل بیاین بیرون اومدیم. تمام کارها و برنامه های دیگه مون رو تعطیل کردیم. یه سال
تموم چپیدیم تویه خونه و شب و روز تمرین کردیم که چی؟ آخرش بشیم پرستار بچه ها؟ قرار ما این نبود!
تمرینتون ادامه بدین. این چیزیه که قرار گذاشته بودیم.
- اما این درست نیست! حداقل نه الان، الان شرایط فرق میکنه. هنوز نصف افراد تون تو درمونگاهان،
این هیج ارتباطی نداره... شماها آماده نیستین.
- اوه چرا داره... خودتونم میدونید که این حرفا بهونست. اگه اون موقع دلیلشو نمیدونستم الان میدونم. قرار بود ما این کارو بکنیم اما در صورتی که تو آموزشها تو ادامه بدی. از موقع حمله ی ولدمورت به وزارت خونه ما عملا تمرینی نداشتیم. به علاوه تو این مدت او نقدر یاد گرفتیم که بتونیم از خودمون دفاع کنیم. فکر میکنم تو وزارت
خونه اینو ثابت کردیم.
هری طعنه زد: هنوز دو روز نشده که کارتو دیدم رابرت
مرن دیر رسیدل دم.
ریموس با همدردی سری تکان داد: اون نمیگه تو بد بودی رابرت. فقط نمیخواد خودتونو به خطر بندازین.
پوزخندی خشم آلود بر لبهای رابرت شکل گرفت: نمیخواد خودمون رو به خطر بندازیم؟ هنوز نیم ساعت نشده که جلوی نانسی و سلین رو گرفتم که تنهایی نرن دنبال سیریوسی.
نگاه حاضرین به سمت دو دختر مصمم چرخید که با حمایت رابرت خودشان را پیدا کرده بودند. ارنی ناباورانه زمزمه کرد: سلینا!
- خواهش میکنم بابا! من میدونم چیکار دارم میکنم.
تانکسی گفت: و این احمقانه ترین کاریه که ممکنه بکنی عزیزم !
۱ تا
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- برام مهم نیست که چقدر احمقانسی خانم لوپین، ما نمیتونیم بشینیم و دست رو دست بذاریم اونم وقتی که نمیدونیم چی به سر سیریوس میاد. میخواستیم بریم دنبالش و اونو بر گردونیم اما رابرت مخالفت کرد. نگرانه که
جون سیریوس به خطر بیوفته...
چارلی تایید کرد: رابرت درست میگه، گاهی نگرانی بیش از حد کار دست آدم میده.
سلینا سری تکان داد: رابرت هم همینو گفت... گفت دلیلی برای بیکار نشستن محفلی وجود داره و اینکه مطمئنه
آقای پاتر فکری دارن ازمون خواست بیایم اینجا چون مطمئن بود که شماها برنامه ای دارین، خواهش میکنم
درک کنین ما نمیتونیم دست رو دست بذاریم و هیج کاری نکنیم.
نگاهش با التماس به صورت هری خیره شد و ادامه داد: ما اومدیم اینجا چون نمیتونیم دست رو دست بذاریم و تماشاگر باشیم. او نم وقتی که میدونیم بیشتر از بچه داری از دستمون بر میاد. اگه نمیتونیم بریم دنبال سیریوس حداقل بذارین تو کارها دیگه کمک کنیم. این بیکاری و فکر و خیال داره ما رو دیونه میکنه.
هری طعنه ای زد: بزرگ تر جمع تون مشخص شد. حالا خوب گوش کن دختر خانوم. مطمئن باشی اگه قرار باشه کسی تو این جمع از نگرانی دیونه بشه اون تو نیستی، نگرانی برای سیریوس کفایت میکنه. دیگه اجازه نمیدم که
شماها...
نانسی حرف پدرش را قطع کرد: اگه این دفعه هم ما رو ندید بگیرید برمیگردیم سر نقشه ی خودمون. حتی اگه رابرت با هامون نیاد و مطمئن باشین نمیتونین جلوی من یکی رو بگیرید.
والدین نگران نگاهی رد و بدل کردند. هیچ یک حرفی نمیزد اما همه ی آنها آنقدر بچه هایشان را میشناختند که
هری با کلافگی دستش را لای موهایش فرو برد: می بینی نانسی واسه همینه که نمیذارم کاری بکنی چون میخوای کاری انجام بدی بدون اینکه یه لحظه به این فکر کنی که تا چه اندازه منو زجر میدی. نگرانی برای سیریوس کافی نیست؟ نمیتونم ببینم که تو صدمه ببینی تو تنها یادگار از...
بقیه ی حرفش را خورد.
ارنی درست به موقع به کمکش آمد: شما ها چی میخواین؟ اینکه بیاین تو محفلی ؟ این اصلا ساده نیست. اونم تو
- ما اینو میدونیم بابا
۲ اوت ۹
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- و حتما اینو هم میدونی که تو تنها کسی هستی که برای من مونده... نمیتونم ببینم که بلایی به سرت میاد
سلسنا
- خواهش میکنم بابا. من دیگه بچه نیستم ... و این بلایی که شما میگی هر جایی میتونه اتفاق بیوفته.
نگاه ملتمسانه ی سلینا، ارنی را مجبور به عقب نشینی کرد. هیچ وقت نتوانسته بود در برابر خواسته ی او مقاومت کند میدانست که سلینا مصمم تر از این است که به این سادگی ها تسلیم شود.
هری علاقه ای به این نقطه ضعف ارنی نداشت: سلینا من مدت زیادی نیست که تو رو میشناسم اما همینقدر فهمیدم قدرت خوبی داری. اونم بعد از مبارزات تو هاگزمید... به عنوان دوست خاص سیریوس بیشتر از این انتظار داشتم.
قبل از اینکه سلینا دهانش را باز کند بالا آمدن دست هری او را مجبور به سکوت کرد: درک می کنم که بخوای
به اون کمک کنی اما این کافی نیست چون بر فرض که من اینو قبول کردم... چطوری میخوای خودتو به کسایی که اینجا هستن ثابت کنی؟ میدونی که فقط رضایت پدرت شرط نیست ؟
سلینا خود را در صندلی بالا کشید و با چشمان کشیده اش نگاه خیره ای به او دوخت. در این لحظه نگاه رابرت چرخید و از هری به دو دختری که در دو طرفش نشسته بودند افتاد. هر دو نفر سری به علامت تایید برای او تکان دادند. به نظر میرسید از مدتی قبل منتظر این حرف بودند: یه دوئل عادلانه با مبارزین محفلی، همون شرطی که خودت برامون گذاشتی. اگه هر کدوم ما شکست خورد از ماجرا کنار میکشه.
برای لحظه ای نانسی را دید که لبهایش را میگزید. او از بند جدیدی که رابرت به قراردادشان اضافه کرده بود خبری نداشت اما به خوبی علت این کار او را میفهمید این تنها راه رابرت برای در امان نگه داشتن دو دختری
بود که به هیچ وجه راضی به نظر نمیرسیدند.
ارنی نگاه امیدوارانه ای به دخترش کرد. به شدت امیدوار بود که او شکست میخورد: پس کسی که شکست خورد همون کاری رو میکنه که ما میگیم.
رابرت مصمم پاسخ داد: و اونی که برنده شد عضو محفل میمونه. دتر تمام ماموریتها... مثل یکی از شما...
در برابر نگاه خشمگین هری، ارنی اعلام کرد: حتی اگه مساوی هم بکنید قبوله
رابرت با شوق به سمت پدر و پدرخوانده اش چرخید: شرط قبوله؟
۳ ح
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
تانکس و ریموس نگاهی رد و بدل کردند. هردوی آنها میدانستند که بیش از این قادر به عقب نگه داشتن پسرشان نیستند. از مدتها قبلی رابرت خود را به آن دو ثابت کرده بود. چه در جدال در هاگزمید، مبارزه در وزارت خانه و سرانجام در دره ی گودریک. اگر رابرت شکست میخورد برای مدتی از دردسر دور میماند و اگر برنده میشد دست کم خیالشان از این راحت بود که او قادر به دفاع از خود است. ناچار بودند اعتراف کنند که
پسر کوچکشان دیگر حاضر نیست حمایت آنها را بپذیرد.
- بابا ؟
لحن ملتمسانه ی رابرت، ریموس را به خنده انداخت سری تکان داد. در جواب نگاه نگران رابرت اینبار تانکس
جواب داد: باشه...
رابرت لبخندی از تشکر به مادرش زد. احساس آرامش میکرد با این حال به تایید نفر سومی هم نیاز داشت. نگاه ملتمسانه اش را به پدرخوانده اش دوخت که بیش از حد عصبانی به نظر میرسید: هری؟
هری علاقه ای به قبول این شرط نداشت. اگرچه نتوانسته بود زمان زیادی برای آموزش بچه ها بگذارد. اما او قوی ترین، مفیدترین و کاربردی ترین طلسمهایی را که میشناخت به آنها آموخته بود که حاضر بود قسم بخورد اکثر حاضرین در اتاق نصف آنها را نمیشناسند. اگرچه مبارزین محفل بهترین و با تجربه ترین مبارزانی بودند که او میشناخت اما مطمئن بود که هیچ کدام آنها به سادگی حریف این بچه ها نمیشوند. آنقدر شاگردانش را میشناخت که بداند به این سادگی تسلیم نخواهند شد. مخصوصا در مورد رابرت کمترین شانسی نداشتند. در مورد دختر ها شرایط کمی متفاوت بود. مطمئن بود که ارنی هیچ وقت مبارزه ی دخترش را از نزدیک ندیده چون واقعا امیدوار بود که سلینا مبارزه را واگذار کند. از طرف دیگر نانسی اطلاعات خوبی از طلسمها داشت. مهارت بالایی داشت و خیلی خوب میجنگید سرعت عملش خیلی بالا نبود اما هوش زیادش قابل تامل بود. از طرفی خود او حاضر نبود به این سادگی میدان را به سه جوان واگذار کند. نمیخواست یکی از آنها را در معرض
خطر قرار دهد.
رابرت رو به پدرخوانده اش پافشاری کرد: شرط قبوله؟
هری لحظه ای در سکوت به نگاه پر التماس سه جوان خیره شد. من هم شروطی دارم.
رابرت با حالتی عصبی دستش را در موهایش فرو برد و نانسی به سختی آب دهانش را قورت داد. آنقدر پدرش را میشناخت که بداند کار ساده ای در پیش نخواهد داشت.
- این سخت ترین دوئل عمر تون خواهد بود، هیج رحمی در کار نیست.
دت ۹
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- قبوله
- و استفاده از هر نوع طلسمی مجازه.
- هری!
تانکس و ریموس با هم اعتراض کرده بودند. از کنار چارلی که با دهان باز به شوهرخواهرش نگاه میکرد صدای بم کینگزلی تایید کرد: حق با هریه تانکسی. بچه ها باید درست محک بخورن. باید یه مبارزه ی کامل رو انجام
بدر .
نگاه مشتاقش را به سه جوان دوخت و اضافه کرد: اگه قراره تو محفل باشن، باید بتونن خودشون رو اثبات کنن.
هری ادامه داد: و اما شرط آخر اینه که من این دوئل رو باهاتون انجام میدم.
!
اوه ز
با ناله ی ۳ جوان لبخند تلخی روی صورت هری نشست. جمله ی آخر او بیشتر از تمام مکالمه ی آنروز رابرت و نانسی را نگران کرد. مبارزه با یکی از اعضای محفل یک چیز بود و مبارزه با مردی که در حد بزرگترین جادوگر سیاه قرن مبارزه میکرد یک چیز دیگر. مخصوصا که این مرد نقطه ضعف ها و ترفندهای هردوی آنها را به خوبی
مسشناخت.
سلینا با درماندگی زمزمه کرد: با شما؟
رابرت اعتراض کرد: این عادلانه نیست اگه نمیخوای شرط رو قبول کنی چرا سنگ جلوی پامون میندازی؟
- این شرط منه رابرت
- عادلانه نیست. خوب میدونی که ما حریفت نمیشیم.
کتی بارنجیدگی گفت: یعنی میخوای بگی حریف ماها میشی؟
کینگزلی سری تکان داد: خیلی به خودش اطمینان داره. هری، این دوئل رو بذار برای ما.
رون هم جلو آمد: قول میدم هیچ رحمی در کار نباشه.
نفر سوم الیور وود بود که با حرکت چوبدستی اش میز جلسه را ناپدید کرد: منم بدم نمیاد خود مو گرم کنم.
جم
دت بت ۹
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری چندان با این نظر الیور موافق نبود. این نمیتوانست یک گرم کردن ساده باشد در هر حال ظاهرا مجبور بود خودش را کنار بکشد، شانه ای بالا انداخت و در همان حال اخطار داد: مجبورم بهت هشدار بدم الیور... این بچه
ها رو دست کم نگیر.
وود ابرویی بالا انداخت میدانست که هری بی جهت هشدار نمیدهد.
صندلی ها و بقیه ی میزها دورتا دور سالن در کنار دیوار ردیف شدند و در همان حال با حالتی زمزمه وار چند جمله ای را با کینگزلی رد و بدل کرد. مبارزین جلو آمدند و هر کسی جفتی برای خود انتخاب کرد. قبل از اینکه بقیه ی جفتها مشخص شود کینگزلی پیشنهاد داد: این یه کم ظالماس ... دوئل بچه ها با سه تا آدم ورزیده... چطوره یه تخفیفی بهشون بدیم... نظرتون راجع به دوئل لفظی چیه ؟
رابرت اخمی کرد: مطمئنین که ما به تخفیف نیاز داریم آقای شکل بوت؟
کاراگاه با تجربه ابرویی بالا انداخت: قضیه داره جالب میشه این جوون رو بذارین برای من. میخوام ببینم مهارتش هم به اندازه ی زبونشه یا نه؟
رابرت اخمهایش را در هم کشید میدانست که نبرد با کاراگاه با تجربه ای مثل کینگزلی اصلا ساده نخواهد بود اما خیال عقب نشینی هم نداشت. رون، نانسی و الیور، سلینا را انتخاب کردند. هر سه جفت به وسط سالن آمدند و با فاصله ای چند متری از جفت بعدی رو بروی هم قرار گرفتند.
هری که چندان از پیشنهاد کینگزلی خوشش نیامده بود میخواست به کینگزلی اعتراضی کند اما با اشاره ی ریموس مجبور به عقب نشینی شد در نتیجه خشمش را بر سر ارنی خالی کرد: وای به حالت مک میلان اگه یکی از اون بچه ها مساوی کنه !
چارلی داوری را بر عهده گرفت: ظاهرا مخالفی نداریم پس شد دوئل لفظی... با علامت من شروع میکنین. همونطور که ارنی گفت (هری چشم غره ی ناجوری حوالی ارنی کرد) اگه حتی موفق به تساوی بشید خواسته تون قبول میشه. حداکثر زمان مبارزه بیست دقیقسی اگه مبارزه ای بیشتر از این طول بکشه مساوی حساب
میشه. با شماره ی سه ... یک، دو، سه
رگباری از طلسمهای رنگارنگ از دو طرف باریدن گرفت. سلینا با یک حرکت سریع خودش را از جلوی طلسم
الیور نیازی به جاخالی دادن نداشت: سرپنسور تیا
ح
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
رشته های باریک طناب مانندی که سلین ایجاد کرده بود تبدیل به مار شد و به سمت صاحبش حرکت کرد:
این سندیو
و فریاد اعتراض ارنی را بلند کرد اما طلسم آتش سلینا مار را به آتش کشید.
نانسی معطل نکرد: پتروفیکوس توتالوس
حرکت سریع رون او را از کارش پشیمان کرد: ککروواکتروا
چرخشی به چوبدستی اش داد و طلسم رون را منحرف کرد: اکسپلیار موسی
رون تنها خودش را از سر راه طلسم کنار کشید تا قسمتی از دیوار فرو بریزد.
- خیلی بچه گونس... همه ی ادعات همین بود؟
رابرت با خشم دندانهایش را به هم سایید سرعت عمل کینگزلی وحشتناک بود و او تقریبا از لحظه ی اول دوئل سپر دفاعیش را به کار گرفته بود.
- اینجوری میخوای بیای تو محفل رابرت ؟ پدرت بیشتر از اینا بهت اطمینان داشت...
خیلی ناگهانی خشمی وجودش را گرفت. طلسم دفاعیش را باطل کرد
- کانور تو ... تارنتا لگرا... دیفندو...
اما کار اصلا ساده نبود. با وجود سرعت خوب رابرت، کینگزلی به سادگی همه ی طلسمها را برگشت داد: بد نبود
بچه جور ادامه بدل ۵
رابرت مجبور شد خودش را راوخ زمایش بیاندازد تا از برابر پرتو سبز رنگ طلسم خودش در امان بماند. غلتی روی زمین زد و در همان حال طلسم قفل بدن را به سمت کینگزلی فرستاد. حالا میفهمید که کاراگاه قصد تخفیف دادن نداشته... مبارزه ی لفظی با یک کاراگاه وزارت خانه احمقانه ترین کار ممکن بود حداقل در دوئل غیر لفظی
شانسی برای غافلگیر کردن وجود داشت: یه کم بجنب پسر جون از افکارت خیلی خوشم نمیاد ...
- آنتوس فانترا کاروا
کینگزلی تنها با یک حرکت چوبدستی، طلسم حریف را بازگشت داد: بس کن رابرت... مطمئنم که هری بیشتر از اینا یادت داده ... راستی این طلسمی که در نظر داری... باور کن ارزش امتحان کردن رو نداره.
s
۷۴ ح ۹
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
این جمله ذهن رابرت را روشن کرد حالا میفهمید چرا کینگزلی زودتر از او وارد عمل میشد زیر لب ناسزایی به خودش گفت هیچ وقت مواظب ذهنش نبود. لحظه ای وقت برد تا توانست دیواره ی دفاعی ذهنش را فعالی کند: خیلی خب شکلیوت ... بذار ببینیم چی ارزش امتحان کردن داره... نظرات چیه که غیر لفظی ادامه بدیم؟
کینگزلی سری تکان داد: این هم به خاطر ریموس ... ببینم چی کار میکنی
کینگزلی فکرش را هم نمیکرد که خودش را به چه دردسری دچار کرده. در یک لحظه رگباری از طلسمهای قدرتمند به سمتش روانه شد به زحمت خودش را از برابر پرتو سرخ طلسم رابرت کنار کشید تا سوراخ بزرگی در دیوار پشت سرش ایجاد کند. نگاه سریعی به سوراخ روی دیوار کرد: داره بهتر میشه... انگار داری گرم میشی نه
رابرت ؟
اما رابرت وقتش را برای جواب دادن تلف نکرد حرکت سریعی به چوبدستی اش داد و سه پرتو زرد رنگ کینگزلی را به سمت صاحبش بازگشت داد.
چند متر آنطرف تر ریموتر که از مبارزه ک اولیه پسرش نامید شده بود، نتوانست جلوی ابراز احساساتش را بگیرد: خودشه رابی ... ادامه بده
هری چشم غره ای به ریموس رفت. با این حال زمانی که طلسمهای قدرتمند رابرت، کینگزلی را مجبور به حفظ فاصله کرد نمیتوانست جلوی احساسی افتخارش را بگیرد و همینطور جلوی این فکر را که اگر سیریوس آنجا بود چه بلایی بر سر کینگزلی می آورد.
چند متر آنطرف تر اوضاع سلین بهتر شده بود. اگرچه الیور وود خیلی خوب میجنگید اما یک ایراد بزرگ داشت و آن این بود که او سلینا را به شدت دست کم گرفته بود اما این خیلی طول نکشید زمانی که یک طلسم گزنده پای وود را هدف قرار داد الیور فهمید که نباید حریف را دست کم بگیرد. متقابلا طلسم برنده ی الیور کتف سلین را هدف قرار داد و فریاد اعتراض ارنی را به آسمان برد. با این حال دو مبارز فریاد او را نشنیده گرفتند
کمی آن طرف تر نانسی به مشکل برخورده بود. مهارت رون ویزلی بیشتر از توان او بود. از شانس بدرون، نانسی یک دایره المعارف متحرک طلسم بود مخلوطی از آموزشهای هاگوارتز، نیک، هری و دراکو... و البته ابتکار عمل فوق العاده خود او... : دیستا کتو
طلسم سرخ رنگ رون در دو قدمی نانسی در هوا خشک شد خیلی سریع جیغ کشید: دیفندو...
با S |
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
رون تقریبا زحمتی به خودش نداد. تنها قدمی به سمت راست برداشت تا طلسم از کنارشی بگذرد. نانسی طلسم های رون را با شیوه های جالبی دفع می کرد. به خودش زحمت استفاده از ضد طلسمهای متعدد را نمیداد برای همه طلسمها ضد طلسم مخصوصی را اجرا می کرد که کاربردش از ضد طلسم خود آن هم موثر تر بود. طلسمهایی را استفاده میکرد که رون شک داشت بعضی از آنها در هیج مبارزه ای استفاده شده باشند. چرا که هیچ وقت آن ها را طلسم های مبارزاتی به حساب نمیآورد اما ظاهرا نانسی نظر دیگری داشت و رون ناچار بود اعتراف کند که نانسی خیلی خوب از این طلسمها بهره میبرد. این دختر یک دردسر کامل بود.
هری با دیدن نانسی به یاد گذشته می افتاد. حرکات نانسی سریع و نرم بود و این چیزی بود که به شدت او را یاد سارا می انداخت با یاد آوری او دلش گرفت.
در آنطرف رون برای طلسم های نانسی تنها از یک سپر قوی استفاده می کرد وقتی کسی قدرت بالایی پیدا می کرد این روش خوبی بود اما نه هنگامی که طلسم ها پیچیده باشد و هری درست فکر کرده بود.
خیلی ناگهانی نانسی که تا آن لحظه از طلسمهای ابتدایی استفاده میکرد، طلسم پیچیده ای اجرا کرد که مطمئنا از طلسم های کتاب هایی بود که همیشه از هرمیون می گرفت، گرد بادی نه چندان بزرگ درست کرد که وزش باد وحشتناک آن همه چیز را در سالن به اطراف می پراکند با طلسمی دیگر نانسی وزش باد را به سمت رون متمرکز کرد رون عقب عقب رفت و چند طلسم را اجرا کرد که کمک چندانی نکرد درست زمانیکه
حواس رون پرت شده بود نانسی فریاد زد
- ابسکیورا
چشم بندی از ناکجا پیدا شد و چشم رون را پوشاند. با فریاد رون از درماندگی دخترک طلسم خلع سلاح را بلند اجرا کرد.
رون که چشمانش بسته شده بود با شنیدن طلسم خود را به کناری انداخت و چشم بند را برداشت. با خشونت
بلند شد و وقتی پوزخند افراد سالن را دید چند طلسم خطرناک را اجرا کرد که نانسی به سختی آن ها را کنار
زد.
رون چشمانش را تنگ کرد و با سنجیدن قدرت سپر نانسی که ضعیف شده بود طلسم پر قدرتی انفجاری را فریاد زد
- اکسپولسو
ح
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
85 83:383 : 85 83
طلسم منحرف شده ی سلینا باعث شد سر مجسمه ی زره پوشی درون اتاق به هوا پرتاب شود.
ناگهان فکری به سرش زد چوبدستی اش را به سمت سر مجسمه ای که در هوا غلت میزد گرفت: ریداکتو... سانتو کا...
طلسم اول سر زره را متلاشی کرد اما دومین طلسم تکه های مجسمه را چون بارانی بر سر وود فرود آورد. درست زمانی که وود به سختی خودش را کنار کشید فریادش به اسمان بلند شد با بدشانسی کامل یک تکه فلز
در مچ دستش فرو رفته بود.
الیور فریادی از خشم کشید و با تمام قدرت طلسمی را فرستاد که سپرسلین را از هم پاشید اما از آن عبور نکرد چند طلسم دیگر الیور با شانس کامل از کنار سلین گذشت وود بشدت خشمگین شده بود و از هر نوع طلسم
مجروح کننده و برنده ای استفاده می کرد. مبارزه ی سلینا و الیور بیش از حد بیخ پیدا کرده بود و هر دو از روی خشونت به جان هم افتاده بودند. جای جای بدنشان زخم هایی برداشته بود. الیور به هیچ عنوان قصد نداشت جلو یک دخترک کم بیاورد. در هر حال هم سعی داشت طلسم هایش خیلی خطرناک نباشد. اما از قدرت طلسم
هایش نمی کاست.
افراد سالن با نگرانی به آنها خیره شده بودند و ارنی بیقراری می کرد.
الیور چندین طلسم دیگر به سمت سلین فرستاد.
خیلی ناگهانی یکی از طلسمها به کنار ران سلین برخورد کرد و او ناخود اگاه خم شد تا زخمش را با دست بگیرد
که الیور در همان لحظه طلسمی اجرا کرد و طلسم مستقیم به سمت صورت سلین پیش رفت. الیور فریاد زد:
! •
چشمان سلینا گرد شد قبل از آنکه هرگونه حرکتی بکند طلسم به او رسیده بود.
::::{{ :: * {{ {{
طلسم رون جلو صورت نانسی منفجر شد... اما بخاطر سپر تنها به عقب پرتاب شد و در این لحظه رون ضربه ی
آخر را وارد کرد
- ونموس تنتاکولا |- شاخک هایی به دور نانسی ایجاد شد و او در کمال در ماندگی بغض آلود تقلا می کرد
| از:
هلال
حلال حجار
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری به سرعت بالای سر او رسید و طلسم را باطل کرد. سری به عنوان تاسف تکان داد و بارون دست داد.
:;{ :: * :{{ ::*:*:*
کار رابرت با کینگزلی به جاهای باریک کشیده بود. مسلما این جدی ترین دوئل آنروز بود. در واقع میدانست که حریف کینگزلی نمیشود. اما خیالی کوتاه آمدن نداشت. حالا که کار به اینجا رسیده بود هرچه در چنته داشت رو میکرد. چوبدستی اش را به سمت زمین گرفت و طلسمی زمزمه کرد. زمین در زیر پای کینگزلی به لرزه در آمد. جادوگر سیاه پوست کاملا جا خورده بود و هری زیر لب خودش را به خاطر آموزش این طلسم به رابرت نفرین
کرد. حرکت زمین در زیر پای کینگزلی تعادل او را برهم میزد.
خوشبختانه یا بدبختانه کینگزلی هم مثل اکثر حاضرین در اتاق برای اولین بار بود که با چنین طلسمی روبرو میشد. درست مثل این بود که زمین بر علیه کینگزلی وارد مبارزه شده باشد. لرزش های مکرر حفظ تعادل را برای او مشکل میکرد با اینکه کاراگاه با تجربه خیلی خوب تعادلش را حفظ کرده بود اما نمیتوانست انکار کند
که نصف طلسمهایش به همین دلیل به خطا میرفت. با این حالی کوتاه نیامد چند لحظه طول کشید تا کینگزلی توانست به وضعیت جدید عادت کند و بعد از آن حملات پر قدرتش را از سر گرفت. یک طلسم قدرتمند رگباری
از پرتوهای نورانی را به سمت رابرت فرستاد. رابرت به سرعت سپر دفاعیش را فعالی کرد. حالا دیگر کینگزلی حرف نمیزد با دقت روی مبارزه تمرکز کرده بود و با وجودی که حرکت زمین زیر پایش حالش را دگرگون
میکرد هنوز سرپا بود. مطمئن بود که حریف جوانش برای این مبارزه نقشه ای دارد.
با تمام شدن مبارزه ی نانسی، رابرت اخم هایش را در هم کشیده بود و با خشم بیشتری مقاومت می کرد.
با خارج شدن نانسی جای بیشتری برای مانور وجود داشت. دیوارهای سالن دوئل در اثر برخورد انواع طلسمهای تش زا و انفجاری تکه تکه شده بود. چلچراغ بزرگ سالن که تا چند دقیقه قبلی هنوز روی سقف آویزان بود با انحراف طلسم کینگزلی درست در یک قدمی رابرت روی زمین افتاد و کریستال هایش با چنان سر و صدا به اطراف پاشیدند که دو مبارز را مجبور به پناه گرفتن کرد. اینبار کینگزلی حمله میکرد. قدرت ضرباتش غافلگیرانه
بود و تقریبا رابرت را به زانو در آورد.
در یک لحظه روی زمین افتاده بود و لحظه ای بعد چوبدستی از دستش بیرون پرید.
: : : : "::::
- نه!
چشمان سلین گرد شد طلسم قبل از آنکه هرگونه حرکتی بکند به او رسیده بود.
| || ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
ثانیه ها لحظه ای برای افراد سالن که شاهد ماجرا بودند متوقف شد هیچ کس کوچکترین حرکتی نتوانست انجام دهد. دیگر برای متوقف کردن آنچه که در حال رخ دادن بود دیر شده بود.
در کسری از ثانیه طلسم رسیده بود سلینا تنها توانست صورتش را به میزانی برگرداند. طلسم برنده با خوشی شانسی محض به کناره ی پیشانی اش برخورد کرد و سربند سفیدی که همیشه به موهای تیره اش می بست و به او جلوه ای زیبا ولی جدی میداد پاره شد و به زمین افتاد.
همه افرادی که شاهد ماجرا بودند نفسی راحتی کشیدند. هنوز نفس راحت از گلوی الیور پایین نرفته بود که سلینا بر روی زمین به سر بندش چنگ انداخت و باقی مانده اش را در جیب چپاند.
برق خشمی در چشمانش می درخشید. چوب دستی اش را بلند کرد. الیور با دیدن برق نگاه او با تمام قدرت سپری ساخت و چه به موقع، درست ثانیه ای بعد سپرش با رگبار طلسم های وحشتناک و سیاه رو برو شده بود.
بخوبی می دانست تنها چند ثانیه بعد سپرش فرو خواهد ریخت و اگر او می خواست به مبارزه ی متقابل بپردازد حتما کسی به شدت زخمی میشد. چرا که بهترین دفاع در برابر جادوی سیاه، خود جادوی سیاه است.
الیور وود رنگ به چهره اش نمانده بود که در این لحظه ناگهان ارنی خودش را به جلوی سپر انداخت و طلسم ها را به سختی منحرف کرد و فریاد زد: دیگه کافیه سلینا! هیج معلوم هست چت شده...
سلینا که از فریاد پدرش شکه شده بود با بغضی در گلو دست در جیبش کرد سربند پاره را بیرون کشید: ببین باهاش چی کار کرد!
- حرف نباشه! این مبارزه همین جا تمومه!
سپس با خشم به سمت وود برگشت: تو چت شده الیور؟ اون فقط یه بچه سی. تو باهاش خصومتی داری؟
الیور به سرعت سرخ شد: نه نه نه! این چه حرفیه ام... من... من متاسفم ارنی نمی خواستم واقعا آسیبی ببینها
نمیدونم چرا یهو از کوره در رفت؟
ارنی مختصر توضیح داد: اون سربند مالی هانا بود...
و بدون هیچ توضیح اضافه ای به سمت دخترش رفت. از اینکه سر او داد کشیده واقعا متاسف بود سالها بود که چنین کاری نکرده بود. بی هیج حرفی دست سلین را گرفت و او را نشاند و با ملایمت مشغول بستن زخم ها
شد.
۲
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
دقایقی بعد چوبدستی از دست رابرت بیرون آمد... و فریاد اعتراض آمیز مرد جوان را بلند کرد: نه! این انصاف
نیست.
رابرت با پریشانی به سمت کینگزلی برگشت. باور نمیکرد به این سادگی مبارزه را باخته باشد. چهره ی نانسی وا
رفت در نهایت حیرت متوجه شد به نوعی هم خوشحال شده که رابرت بدور او جایی نمیرود. اما نگاه رابرت نظرش را کاملا تغییر داد. به روشنی اشک را در چشمان او میدید که همچنان با بهت و حیرت به چوبدستی اش
در میان دستهای کاراگاه با تجربه نگاه میکرد.
بی اختیار آهی کشید اشکش را فرو خورد و لبخند تلخی زد.
کینگزلی به سراغ رابرت رفت و او را بلند کرد: پاشو پسر جون ... این چه قیافه ایه که گرفتی؟
قبل از اینکه رابرت حرفی بزند تانکس خودش را به او رساند نگاه پر افتخاری به پسرش کرد و او را در آغوش کشید: فکرشم نمیکردم اینجوری بجنگی رابرت
رابرت تنها سری تکان داد بغض بدی گلویش را میفشرد. او باخته بود. اما نظر کینگزلی چیز دیگری بود: ببینم چارلی... بلاخره کی برد؟
چارلی خنده ای کرد: با نهایت شرمندگی کینگزلی... این دفعه رو من بردم.
- خب نمیتونم بگم غافلگیر نشدم اما خب... تبریک میگم رابرت
تقریبا تمام حاضرین به سمت کینگزلی برگشتند. کتی بل کنجکاوانه پرسید: قضیه چیه ؟
کینگزلی توضیح داد: خب راستش... من و چارلی یه شرط کوچیک بستیم... اون میگفت که مبارزه ی رابرت رو تو وزارت خونه دیده و شرط بست که بیشتر از بیست دقیقه جلوی من دووم میاره.
نانسی سرش را چرخاند و برق افتخار را در چشمان او دید.
از کنار سلینا، کتی بل پرسید: یعنی میخوای بگی وقت مبارزه تموم شده بود و تو اونو متوقف نکردی؟
توجه نانسی به این بعد ماجرا جلب شد. چارلی ساعتش را بالا آورد نزدیک پنج دقیقه از بیست دقیقه گذشته بود
و همه چنان محو مبارزه پر شور ان دو نفر شده بودند که به زحمت چنین چیزی را باور میکردند.
چارلی خندید: آه بس کن کتی... حیفم اومد همچین مبارزه ای رو از دست بدم... کینگزلی حسابی درمونده شده
بود. جم
| ۳
ناr
 
________________
سNS چه از:
حلال حجار
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
و چشمکی به چهره ی مبهوت رابرت زد بعد دستانش را بلند کرد واعلام کرد: حالا نتایج را اعلام می کنم! نفر اولی که مبارزه اش تمام شد نانسی پاتر بود که با تاسف، در مقابل رون شکست خورد.
رابرت با حالتی تسلی بخش شانه ی نانسی را فشرد اما حرفی نزد تا صحبت چارلی را قطع نکند.
- نفر بعدی سلینا مک میلان که در مبارزه ای خشونت بار رای به مساوی او با الیور وود داده شد بهت تبریک
ارنی کتف بانداژ شده ی سلین را نوازش کرد و به او لبخند زد. فکرش را هم نمی کرد او تا این حد قدرتمند باشد. دختر او الیور وود را درمانده کرده بود کاری که او هرگز فکر انجام آن را هم نمی توانست بکند.
- و بلاخره از اونجایی که مبارزه ی رابرت و کینگزلی در وقت قانونی تموم نشد... این مبارزه رو هم مساوی اعلام
دهان رابرت از حیرت باز مانده بود متوجه شد که نانسی داشت خود را به گوشه ی اتاق کنار می کشید میخواست به دنبال او برود که هری صدایش را صاف کرد.
رنگ از صورت رابرت پرید. چهره ی پدرخوانده اش کاملا جدی بود.
- فکر کنم همه من رو فراموش کردند. شرط من هنوز سر جاشه.
اما اینبار نیازی به اعتراضی رابرت یا سلینا نبود... تقریبا تمام حاضرین به طرفداری از مبارزین جوان پرداختند:
بس کن هری
- بی خیال مرد!
هری لحظه ای در سکوت به نگاه ملتمسانه ی سه نوجوان خیره شد و سرانجام تسلیم شد: مثل اینکه چاره ای ندارم. باشه... قبول می کنم و به عنوان پدر نانسی می خوام که از اعضای محفل در خواست کنم حالا که رابرت و سلینا وارد مبارزه شدن اجازه ی ملحق شدن نانسی رو هم به گروه بدن
رابرت با برقی از شادی به سمت پدرش برگشت. ریموس لبخندی زد و گفت: خب اگه تو رضایت دادی... فکر نمیکنم دلیلی برای مخالفت مونده باشه
سه جوان فریادی از شادی کشیدند ریموس، الیور و کینگزلی لبخند میزدند و تانکس تقریبا گریه میکرد.
۹ || :
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
رون نگاهی به چهره ی در هم هری کرد: بسی کن رفیق ... اونا عالین...
چارلی با چهره ای حق به جانب جواب داد: اخمات رو باز کن هری... من نمیدونم چرا ما باید همچین مبارزای خوبی رو کنار بذاریم؟ باور کن تو کلی محفل همچین جنگجوهایی کم گیر میان.
هری سری تکان داد و رو به شاگردانش کرد: مثل اینکه موفق شدین بقیه رو قانع کنین، بهتون افتخار میکنم...
و نانسی را که با شوق بالا و پایین میپرید در آغوش کشید. در همان حال ادامه داد: ولی اخطار میکنم از جلوی
چشم من دور نشین و سر خود کاری نکنین چون به طور جدی تصمیمم رو تغییر میده.
نانسی سرش را روی شانه ی پدرش گذاشت.
- اوه بابا ممنونم.
رابرت اطمینان داد: نمیذارم از جلوی چشمتون تکون بخورن
- منظور من بیشتر خود تو بودی مرد جوان... حالا بر و حاضر شو... اولین ماموریتت تو راهه
رابرت فریادی از شادی کشید و هری رو به دو دختر جوان اضافه کرد: و شما خانومها لازمه که یه کم بیشتر تمرین داشته باشید. باید آموزش خاصمون رو با شما تو چند جلسه ی تکرار کنم و توسلینا... دفعه ی آخری باشه که میبینم اینجوری میجنگی ... وقتی نمیتونی بین دوست و دشمن فرق بذاری پس تو چه فرقی با
مرگخوارها داری؟
- و فکر میکنم مدت بیشتری به آموزش نیازداشته باشی... یه چیزایی هست که میخوام یاد بگیری
نانسی خنده ای کرد: بابا خیالت راحت باشه تغییر یونس تمام طلسم ها رو تو مدت آموزشمون برای سلین کرج
فرستاد
با بردن اسم سیریوس غم به آرامی در میانشان سرک کشید. جو جلسه به سرعت زیر و رو شد. ریموس اولین کسی بود که متوجه این حالت شد و به سرعت بحث را عوض کرد: خیلی خوبه. حالا بیاین بریم بیرون... برنامه
زمانی که گروه اعضای محفل از سالن خارج میشدند کتی پیشنهاد داد: میشه یکیتون اینجا بمونه و کمک کنه قبل از اومدن مینروا اینا رو مرتب کنیم؟ من اصلا نمیخوام عواقب این فاجعه رو تنهایی قبول کنم. جم
ت از:
هلال
حلال حجار
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
::: 8 85 83 585 83
سنسوروس اسنیپ خسته و عصبی بود. از یک طرف دو هفته فرصتی که اربابش برای آماده کردن زندانیش به او داده بود تمام شده بود. اگه چه نه به شدت قبل اما پاتر جوان همچنان ضعیف و بیمار به نظر میرسید و این برای
اسنیپ خطرناک بود. اگر او به هر نحوی در کارش شکست میخورد تقاص سنگینی پس میداد.
از طرف دیگر نمیتوانست حرفهایی را که سیریوس در روز اول به او زده بود فراموش کند: «یه چیز و میدونی عوضی تو کارت تمومه. وقتی خونه بودم پدرم یه مرگ تلخ و دردناک رو برات به من نوید داده بود خیلی بهتر از اون مرگ اون بلاتریکس هرزه. تنها امید برای تو اینه که منو ببری پیششی و جلوی پاشی به خاک بیوفتی و بهش
التماس کنی تا شاید زنده بزارتت.»
اعتراف میکرد که این جمله او را نگران کرده بود. قبلا هم میدانست که هری پاتر به این سادگی ها دست از سرش برنمیدارد. او قبلا نمونه ای از انتقام پاتر را دیده بود. جسد بلاتریکس لسترنج یا در حقیقت انچه که در آن زمان از او مانده بود نشان دهنده ی عمق انتقام او بود. اگرچه اسنیپ هرگز برای سرنوشت بلا متاسف نشد اما حتی تصور چنان سرنوشتی تنش را میلرزاند. میدانست که نفرت پاتر از او صدها برابر بیشتر از بلاتریکس است و زمانه عوض شده بود و امروزه نمیتوانست منکر این واقعیت شود که شانس هری پاتر در این مبارزه از اربابش
بیشتر است.
و حالا اگر به هر نحو ولدمورت بار دیگر شکست میخورد، او به عنوان دست راست لرد سیاه و کسی که بیشترین نقش را در جنایتهای پنج سال اخیر او داشت بیشتر از هر کسی در خطر بود. آنهم بعد از مرگ جین و لی لی پاتر و بلایی که بر سر خود پاتر امد ... و حالا باز این او بود که نقشه اربابش را عملی میکرد نقشه ای که باز هم
پای یک پاتر در میانش بود.
پاتر به او رحم نمیکرد. مطمئن بود که در صورت شکست اربابش، پیشگویی مرد جوان به بدترین وجه ممکن به
حقیقت خواهد پیوست. باید کاری میکرد. راه حلی پیدا میکرد. او تمام تلاشش را برای اربابش کرده بود. افراد زیادی را کشته بود. هنوز هم برای او هر کاری میکرد. اما خوی اسلیترینی اش او را تحریک میکرد تا طرف دیگر
ماجرا را هم در نظر بگیرد. اگر اربابش شکست میخورد ...
او تنها مرگخوار وفاداری بود که از ماجرای جاودانه سازها با خبر بود. در واقع تنها کسی که ولدمورت پس از سقوطش به او اطمینان کرد و رازش را با او در میان گذاشت... هیچ وقت شبی را که شبح ولدمورت وارد خانه اش شد فراموش نمیکرد... بعد از ان بیشتر از چهارده سال اوارگی در دور افتاده ترین نقاط ممکن را در ظاهر برای خدمت به لرد سیاه تحمل کرده بود. ولی در اصل هم اسنیپ و هم اربابش میدانستند که او جای دیگری نداشت که برود. تمام جامعه ی جادوگری به دنبالش بودند. یک جایزه ی ۵ هزار گالیونی برای سرش تایین شده سS
ا
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
بود که در دو سال بعد مبلغ آن دو برابر شده بود و کاراگاهان وزارت خانه وظیفه داشتند که به محض روئیت او
را بکشند. از طرفی دوستانش در اطراف پراکنده شده بودند با مرگ لوسیوس مالفوی قدرتمند ترین حامی آنها
نابود شد.
در تمام آن سالهای در به دری، تلاش میکرد تا علاوه بر خدمت به اربابش، راهی برای بازگشت او بیابد. این تنها امیدش برای بقا بود. در آن زمان... لرد ولدمورت بزرگ، موجودی ضعیف و ناتوان بود و بسیار چندش آورد.
اما بازهم تنها امید و تکیه گاه او برای فرار از حکم شومی بود که وزارت سحر و جادو برایش در نظر گرفته بود. بوسه ی دیوانه سازها... نه او تحملش را نداشت. بنابراین محکم به تنها امیدش چنگ زد و طبق دستورات ولدمورت پیش رفت. هرگز خشم اربابش را از دیدن جای خالی حلقه ی مارلو گونت فراموش نمیکرد و جنونش را در پیدا کردن جای خالی فنجان هافلپاف و آویز اسلیترین ... حتی بعد از مرگ مرموز ناجینی در چند سال قبل از آن، اربابش را تا این حد وحشت زده ندیده بود. آن زمان هیچ کس نفهمیده بود که ناجینی چطور کشته شد حتی هکتور واتسون که به دستور هری سم مرموزی را به مار خورانده بود هیچ وقت نفهمید که چه کار بزرگی
انجام داده.
و حالا بعد از پیدا کردن جای خالی تک تک جاودانه سازها، ولدمورت دیوانه شده بود. در اوج ناامیدی او به تنهایی و با به خطر انداختن جانشی تلاش میکرد راه اربابش را برای بازگشت باز کند و هر بار با دیدن جای خالی
جاودانه ساز ناامید تر از قبیل میشد. با این حال هنوز امیدی وجود داشت. این را هر دو میدانستند. مسلما یکی از جاودانه سازها از خطر رسته بود در غیر این صورت ولدمورت نمیتوانست آنجا باشد... اما این غیر قابل دسترسی ترین جاودانه ساز بود. چهارده سال انتظار،... چهارده سال زجر و فلاکت را تحمل کرده بود و سرانجام این او بود
که اربابش را به زندگی برگردانده بود.
افراد قدیمی را جمع کرده بود و در ضیافت بازگشت لرد سیاه انتقام او را از دشمنانش گرفته بود. مرگخوارها را جمع کرد، اربابش را به زندگی برگرداند و با او ماند تا انتقامش را بگیرد و قدرتش را... همین مقام او را در نزد
اربابش چند برابر کرده بود.
میدانست که برای ولدمورت بیشتر از اینها ارزش دارد چرا که او نه تنها بهترین معجون ساز بود بلکه خادمی وفادار هم بود. اما حالا شرایط فرق میکرد. چیزی که در آن زمان برایش مهم بود بیمه کردن زندگیش در برابر
سالها مبارزه بین هری پاتر و لرد سیاه به پایان خود نزدیک میشد. میدانست که حتی خود پاتر و ولدمورت هم متوجه این مسئله شده اند. این ایستگاه آخر بود، سرانجام یکنفر باید پیاده میشد.
: ۷۴
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
اگر ولدمورت پیروز میشد که هیچ شر پاتر برای همیشه کنده میشد، دیگر کسی جرات مقابله با مرگخواران را نداشت، مخالفان قتل عام میشدند و بعد از آن ... دیوارهای شهر ممنوعه شکسته میشد و مرگخواران برای ابد بر
دنیا حکومت میکردند. این چیزی بود که سالها رویای آنها بود.
اما اگر ورق برمیگشت و پاتر موفق میشد...
اسنیپ به خوبی میدانست که این احتمال بیشتر است. پاتر دیگر چیزی برای از دست دادن نداشت پس با تمام وجود میجنگید و اگر موفق میشد دیگر کاری از کسی بر نمی آمد. به سادگی طومار زندگی مرگخواران در هم میپیچید و در این میان او باید انتقام سختی پس میداد چیزی بدتر از بوسه ی دیوانه سازهای وزارت خانه، مرگی دردناکتر از آنچه بر سر بلاتریکس آمده بود و این چیزی نبود که او بخواهد. باید راهی پیدا میکرد تا خودش را از حوادث احتمالی برهاند. راهی که او را از خطری بنام هری پاتری مصون کند. روزها فکر کرد، ساعتها مطالعه و جستجو نمود تا سرانجام خیلی تصادفی آنچه را که میخواست در میان سطور یکی از کتابهای
قدیمی و خاک گرفته ی کتابخانه پیدا کرد.
آنروز همانطور که کتاب خاک گرفته را ورق میزد و با بی تفاوتی به صفحات کتاب نگاه میکرد کلمه ای توجهش را جلب کرد. کنجکاوانه توضیحات زیر آن را خواند. باورش نمیشد... این یک شانس کامل بود. همان چیزی که
میخواست.
یک طلسم قدیمی ... طلسمی آنقدر قدرتمند که هیچ ضد طلسمی برایشی وجود نداشت. جادویی که تا ابد او را
در برابر خطر هری پاتر بیمه میکرد.
اگر نقشه هایش میگرفت حتی در صورت مرگ ولدمورت، او ضرر چندانی نمیکرد. هری پاتر بزرگ حتی جرات نمیکرد نوک چوبدستی اش را به سمت او بگیرد. برای ابد پاتر در مشتش بود.
لبخندی رذیلانه بر لبهایش شکل گرفت. تکه کاغذی برداشت و آن را لای صفحه ی مورد علاقه اش قرار داد. قبل از بستن کتاب یکبار دیگر تیتر بالای صفحه را خواند: طلسم پیوستگی
::: Bit t: 88888::
پیکر غرق در خونی در نزدیکیش افتاده بود. چند لحظه طول کشید تا آن بدن را شناخت. لباسش از خون خیس بود و حرکتی نمیکرد. صدای مردی غریبه در گوشش طنین انداخت: مرده...
- نه، نه ... رابرت... رابرت... جم
| || ||
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
با فریادی از جا پرید. بدنش از عرق خیس بود و به سختی نفس نفس میزد. باز هم کابوس ... این کابوس هر شب و هر روزش بود. دیدن جسد غرق در خون رابرت در دره ی گودریک ... اشک ناخودآگاه بر صورتش جاری شد. کابوس مرگ رابرت چنان وجودش را گرفته بود که متوجه اطرافش نبود. تحملش را از دست داده بود. به خوبی میدانست که چه میخواهد. حاضر نبود به این سادگی تسلیم شود. صدای قدمهای سنگینی در پشت در سیریوس را به خود آورد. در کسری از ثانیه خودش را به پشت در رساند و کاملا آماده بود. فردا دو هفته تمام میشد و او میدانست که فرصت دیگری نخواهد داشت امیدی به حمایت از بیرون نداشت. تصمیم گرفت در همان لحظه
شانسش را آزمایش کند.
اسنیپ با حرکت ملایم چوبدستی قفل در را باز کرد. سینی غذا در دستش بود، در باز شد و او قدم به درون سلولی گذاشت در همان حالی که پوزخند وحشتناکی بر چهره اش نقش بسته بود پراند: آهای پاتر کجایی؟
ثانیه ای طول کشید تا او بتواند جای خالی سیریوس را در ته سلول تشخیص دهد و همین مدت کافی بود تا سیریوس از یک قدمی او درست در کنار در، نقشه اش را عملی کند، با تمام قدرت سینی غذا را به صورت مرگخوار کوبید. اولین واکنش به این حرکت سیریوس صدای بلند شکسته شدن استخوان دماغ مرگخوار بود که به طرز عجیبی به مرد جوان نیرو داد. قبل از اینکه اسنیپ فرصت هضم وقایع را داشته باشد با او گلاویز شد. در حالی که با دست راست چوبدستی مرگخوار را از خود دور نگه میداشت با دست دیگر و با تمام قدرت به او ضربه
میزد. شکم، صورت، پهلو...
اسنیپ آشکارا کم آورده بود. هنوز شوک زده بود با این حال زمانی که به خود آمد شروع به تقلا کرد اما او هیچ گاه مهارتی در مبارزه ی تن به تن نداشت. دو مرد روی زمین افتادند و به شدت با هم گلاویز شدند گاهی اسنیپ و لحظه ای سیریوس غالب میشد یکی دو بار مرگخوار موفق شد سر چوبدستی اش را به سمت سیریوس بگیرد اما بخت با او یار نبود قبل از اینکه طلسمی انجام دهد مرد جوان نوک چوبدستی را منحرف میکرد. پسر جوان چیزی برای از دست دادن نداشت. با تمام وجود میجنگید. در یک لحظه ی غافلگیرانه اسنیپ مشتش را بالا برد و باتمام قدرت به صورت سیریوس کوبید برای لحظه ای دنیا جلوی چشمهای مرد جوان تیره و تار شد. سرش گیج میرفت اما اهمیتی نداشت. نمیتوانست این مبارزه را ببازد. در آخرین لحظه با تمام قدرت ضربه ی جانانه ای به وسط دو پای مرگخوار کوبید. فریاد مرگخوار بلند شد و از درد به خودش پیچید همین فرصت کافی بود تا سیریوس چوبدستی را از دستهای اسنیپ بیرون بکشد و به سرعت از او فاصله بگیرد. تازه در این زمان بود که متوجه صورت غرق در خون مرگخوار شد. دماغ اسنیپ به طرز ناجوری شکسته بود و خون از دهان و چانه اش به روی لباسش سرازیر بود و در آن لحظه تلاش میکرد بر درد شدیدی که داشت فایق آید. وضعیت سیریوس اندکی بهتر بود. گوشه ی لبش پاره شده بود و سرش در اثر ضربه ی مشت اسنیپ به شدت زوق زوقی میکرد با این حال بیاد نمیاورد که در تمام زندگیش تا این حد راضی بوده باشد. چوبدستی را به سمت مرگخوار ح
| || ||
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
که حالا خودش را جمع و جور کرده بود نشانه گرفت و قبل از اینکه اسنیپ قادر به جمع و جور کردن خود باشد با تمام نفرتش فریاد زد: کروشیو
پرتو سبز رنگی از چوبدستی سیریوس خارج شد و مستقیم به سینه مرگخوار برخورد کرد درد در وجودش ریشه دواند. ناخوآگاه روی زمین افتاد. لحظه ای بعد با تمام توانش فریاد میکشید. جیغ میزد و خودش را به دیوار میکوبید. نمیدانست چقدر طول کشیده تقریبا به حالی مرگ افتاده بود که سیریوس چوبد دستی اش را بالا آورد:
مزش چطور بود عوضی؟
اسنیپ به نفس نفس افتاد. با وحشت و اندکی تردید به صورت مرد جوان خیره شد. مرگ را در برابر خودش میدید. هیچ رحمی در صورت حریف دیده نمیشد. اگر این پسر موفق به فرار میشد اربابش او را میکشت دستش
چیزی را در جیب شنلش لمس کرد و در کمتر از ثانیه ای بعد در برابر چشمان حیرت زده ی سیریوس
چوبدستی دیگری از جیبش خارج کرد: حتی فکرشم نکن پاتر... اینکار سیوس
رشته های طناب مانندی از انتهای چوبل دستی مرگخوار به سمت مرد جوان شلیک شد.
و خدا را شکر کرد که طلسمش همچنان کار میکند. از طنابهای اسنیپ جز مارهایی که روی زمین میخزیدند چیزی نمانده بود. قبل از اینکه اسنیپ حرکتی انجام دهد، چرخشی به چوبدستی اش داد و با تمام نفرتش فریاد
زد: اکستیکس پک
اگرچه موفق به اجرای جادو شد اما پرتویی که اینبار از چوبدستی خارج شد ضعیفتر از آن بود که تصورش را میکرد. زمانی که اسنیپ به سادگی خود را از برابر طلسم سیریوس کنار کشید لبخندی مرموز بر لب داشت. دل در سینه اش فرو ریخت برای لحظه ای وحشت وجودش را گرفت. کاملا مشکلش را فراموش کرده بود. اسنیپ معطل نکرد و رشته ای دیگر به سمت او پرتاب کرد. سیریوس روی زمین شیرجه زد و از انجایی که جایی برای پناه گرفتن نداشت قفسه ای پر از شیشه های معجون را برگرداند و پشت آن سنگر گرفت. صدای قدمهای آهسته ی مرگخوار را میشنید. خشم و انتقام را در چشمهای او میدید. به خوبی میدانست که اگر گرفتار شود عاقبت خوبی نخواهد داشت با این حال او هنوز یک شانس داشت. میدانست که مرگخوار نمیتواند او را بکشد. در
واقع جراتش را نداشت و همین سیریوس را شجاعتر میکرد
قسمتهایی از دیوار را متلاشی کردند و مقداری گرد و خاک بر سر ان دو فرو ریخت. مرگخوار که سرانجام بر
۹۷۴ از: همرار
کس
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
اوضاع مسلط شده بود حرکتی به چوبدستی اش داد و تنها سنگر سیریوس را با خاک یکسان کرد. چشمهای سیاهش را با نفرتی شوم به طعمه اش دوخته بود.
- حماقت نکن پاتر... تو نمیتونی از اینجا خارج بشی
صورت خون آلود مرگخوار با آن نگاه کینه توز وحشت را در وجود سیریوس حاکم میکرد. آنقدر اسنیپ را
شناخته بود که بتواند معنای این نگاهش را درک کند. اگر گیر میافتاد کارش تمام بود. با تمام قدرت به جوید لیستی اش چنگ زد. این آخرین امیدش بود: تا اینجاشی که بد نبوده... از اینجا به بعدشم ... خدا بزرگه
- تو نمیتونی بری پاتر... من بهت اجازه نمیدم.
صدایش از نفرت و خشم میلرزید. سیریوس تصمیم دیگری داشت. دو مرد رو در روی هم چرخی زدند. نفرت را در نگاه دیگری میدیدند و هراسی را... جایی برای پنهان شدن وجود نداشت. در یک لحظه هر دو با هم طلسمی
را فریاد زدند: سکتوم سمپرا
- پتروفیکوس توتالوس
دو پرتو نور همزمان از چوبدستی دو طرف شلیک شدند. همزمان با برخورد طلسم زرد رنگ اسنیپ به سیریوس، فریاد مرگخوار بلند شد. پیکر سیروس بی حس و بی حرکت بر زمین افتاد و او تنها توانست شانه ی اسنیپ را ببیند که به شدت خونریزی داشت. چند لحظه طول کشید تا مرگخوار بر درد خود تسلط پیدا کرد. حرکتی به چوبدستی اش داد و وردی آهنگ وار را زمزمه کرد تا خونریزی زخم دستش را بند آورد. بعد از آنکه با یک حرکت سریع دماغش را ترمیم کرد به سراغ سیریوس که با دست و پای بسته روی زمین تقلا میکرد رفت. در اولین حرکت چوبدستی را از دست او بیرون کشید و در جیب شنلش گذاشت. نگاه پر نفرتی به مرد جوان کرد که تا مغز استخوانهای سیریوس را لرزاند. به روشنی فکری شوم را در صورت مرگخوار میدید. مرگخوار کفشش را
روی دست بی دفاع او گذاشت.
- من به تو جای خواب دادم... ازت نگه داری کردم... درمانت کردم و بهت رسیدگی کردم پاتر و تو چیکار میکنی؟ از بزرگ منشی من سو استفاده میکنی و مثل سگی که پاچه ی صاحبش رو میگیره به من حمله میکنی. اشتباه بزرگی کردی پاتر... و من خیلی خوب میدونم با حیوونای ناسپاسی مثل تو چیکار کنم.
دار یک لحظه فشاری مرگبار را بر کف دانست راست نستیر یونس وارد کرد همزمان با شکستن استخوانهای دادست سیریوس، فریاد بی صدای مرد جوان به آسمان بلند شد. اسنیپ فشار پایش را روی انگشتان سیریوس بیشتر
: ۷۴۱
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
طلسم قفل بدن را باطل کرد. سیریوس دست لرزانش را جلو برد اما انگشتهای در هم شکسته اش حتی قادر به تماس با چوبدستی نبود. از شدت درد ناله ای کرد.
مرگخوار پوزخندی زد: چی شد! تموم شد؟ یعنی حتی نمیتونی یه چوبدستی رو برداری؟ او ه چقدر دردناک
سیریوس حاضر بود سرش را بدهد تا تنها یک طلسم دیگر روی مرگخوار اجرا کند با سرعتی استثنایی
چوبدستی را با دادست چپ برداشت اما ... هنوز دستش را بالا نیاورده بود که چوبد دستی از دستش بیرون پرید. اسنیپ غرق در لذت بود: فکر کنم کافی باشه و حالا پاتر... من به تو نشون میدم که با حیوونای قدر نشناسی و
ناسپاس چطور برخورد میکنم.
اشک ناخودآگاه در چشمهایش حلقه زد. درد دستش فلجش کرده بود اما این تازه اول کار بود. اسنیپ حرکت دیگری به چوبدستی اش داد و اینبار به شیوه ی خودش درد سیریوس را کامل کرد: کروشیو.
چیزی بیشتر از درد بود. یک عذاب هولناک. بدترین دردی که تصورش را میکرد. دریده شدن عضلاتش را احساسی میکرد و از ته دل فریاد میکشید. این طولانی ترین شکنجه ای بود که در این مدت تجربه کرده بود. بیش از حد اسنیپ را خشمگین کرده بود و حالا تاوانش را پس میداد. ناخاسته خودش را به در و دیوار میکوبید
و از ته دل جیغ میکشید.
هر بار که درد سیریوس را تا آستانه ی بیهوش شدن پیش میبرد مرگخوار چوبدستی اش را بالا میبرد و چند لحظه ای به او استراحت میداد.
اسنیپ که هنوز بینی اش درد می کرد با نفرت به سیریوس چشم دوخت و گفت: پاتر ها استعداد خاصی برای شکنجه شدن دارن. اول پدرت بود که جلوی چشم من وقتی که از تو کم سن تر بود شکنجه شد، بعد نوبت مادرت بود که باز هم جلو چشمام زجه های نکبت بارش رو شنیدم و حالا هم تو و بزودی کار باقی موند تون هم
نمومه.
از آنجایی که صورت سیریوس به طرف دیگر بود اسنیپ متوجه خشم او نشد. با شنیدن اسم مادرش از دهان مرگخوار چنان خشمی در سیریوس بر انگیخته شد که بر خود لعنت می فرستاد که چرا طلسم مرگ را روی او اجرا نکرده... خشم چون طاعونی او را در خود فرو برده بود. اسنیپ همچنان به خشم سیریوس دامن می زد و بی
آنکه بداند چه اتفاقی در حال افتادن است به لرزش های تشنجی بدن سیریوس توجهی نمی کرد.
چند بار دیگر او را شکنجه کرد و سیریوس ناتوان از تحمل درد به سختی نفس نفس میزد. صدای مرگخوار در گوشش زنگ میزد: تو شایستگی ترحم من رو نداشتی پاتر... و حالا ... اگه به پام بیوفتی و معذرت خواهی کنی جم شاید از تقصیرت بگذرم و برت گردونم به سلولت.
۹۷۲
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
به زحمت سرش را بلند کرد و مرگبارترین نگاهش را به چشمان زندانیانش کرد با چشمانی تنگ شده از خشم از لای دندان های بهم فشرده اش هوا را با صدای هیس مانندی به داخل کشید و تنها یک کلمه گفت:
" " تعبیت کشمت.
با لحنی عجیب این را زمزمه کرد و چنان خشم و غضبی در صدایش نهفته بود که ستون فقرات اسنیپ
ناخوداگاه تیر کشید.
مرگخوار به سختی پوزخندی زد: کی؟ دفعه ی دیگه؟ دفعه ی دیگه ای وجود نداره پاتر... حداقل نه برای تو... بذار بهت نشون بدم که وقتی دستی رو که بهت غذا میده گاز بگیری چی به سرت میاد. بلند شو پاتر...
توانایی ایستادن نداشت اما طلسم اسنیپ به زحمت او را سر پا کرد. مرگخوار او را به طرف دیوار حل داد. جایی که یک در فلزی انتظارش را میکشید. با حرکت چوبدستی اسنیپ در فلزی حرکتی کرد و باز شد. اولین چیزی
که توجهش را جلب کرد تعدادی پله بود و تاریکی عجیبی که در محیط درون ان دیده میشد. تاریکتر از تمام آنچه که در بقیه ی آن ساختمان دیده بود. اسنیپ با خشونت سیریوس را به جلو هل داد و باعث شد بار دیگر از چند پله سقوط کند برای جلوگیری از برزمین افتادن به طور غریضی دستش را جلو آورد. با این کار تمام وزنش روی دست آسیب دیده اش افتاد و ناخودآگاه فریادی کشید. مرگخوار چوبدستی اش را روشن کرد. بی هیچ رحمی جلو آمد. پس یقه اش را گرفت و او را به جلو هل داد. درد مغز سیریوس را فلج کرده بود. بی هیچ حسی از مرگخوار تبعیت میکرد. در واقع راهی برای فرار نداشت. اسنیپ هوشیارتر از هر زمان دیگری در چند روز اخیر
حرکات سیریوس را زیر نظر داشت.
چیزی حدود صد پله ی سنگی را پایین رفتند. هرچه پایین تر میرفتند هوا سرد تر و مرطوب تر میشد. پله های زیر پایش کم کم نم زده و لزج شده بودند و هرچند لحظه یکبار پایش سر میخورد. سرانجام پله ها به پایان رسید و او خود را در زیرزمین مرطوبی دهها متر زیر زمین یافت. صدای چک چک ملایم آب را از سقف میشنید. سرمای هوا در این جا به حدی زیاد بود که ناخودآگاه دندانهایش بهم میخورد. دخمه ی تاریک و بزرگی پیش رویش بود. تاریکتر از هر جای دیگری که در تمام عمرش دیده بود و ساکت تر از آنچه که انتظار داشت. صدای قدمهایشان در میان تاریکی میپیچید و برگشت میخورد. هوای نم زده ی دخمه بوی نامطبوعی داشت و فضایی و هم آلود را ایجاد کرده بود. برای یک لحظه سیریوس حرکت ملایم موجودی را در نزدیکیش احساس کرد. چند لحظه طول کشید تا صاحب صدا خودش را نمایان کرد و سیریوس از دیدن موش بزرگی که به سمت تاریکی مطلق میدوید نفسی از آسودگی کشید. انتظار بدتر از این را داشت. خیلی ناگهانی صدای طنین زنگی به گوشش رسید برگشت و مرگخوار را دید که با چکشی فلزی به تکه اهنی میکوبید. صدای اهن در فضای ساکت زیر زمین پیچید و طنین انداز شد. سیریوس علت این حرکت رانفهمید اما صدای قدمهای شتابزده ای را شنید که به
۹۷۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
سمت تاریکی فرار میکردند. چند لحظه بعد زمانی که سر و صدا خوابید اسنیپ با فشاری او را به جلو راند. با فشار دست مرگخوار حرکت کرد. صدای قدمهایش در دخمه ی تاریک که حالا در سکوت کامل فرو رفته بود
میپیچید. هرچه که در دخمه بود از صدای زنگ ترسیده بود و به تاریکی گریخته بود. سی چهل متری جلو
رفتند تا به جایی در انتهای دخمه ها رسیدند.
- خب پاتر... به خونه ی جدیدات خوش اومدی...
با خشونت سیریوس را به سینه ی دیوار کوبید. وضعیت پسر جوان طوری نبود که قادر به حفظ تعادلش باشد به سادگی تعادلش را از دست داد و روی زمین ولو شد
سپس مرگخوار چوبدستی اش را به سمت دیوار سنگی و نم زده گرفت: اکا سند و
صداهای جرینگ جرینگی از دیوار پشت سرش سیریوس را به خود آورد. دیوار شکافته شد و از میان دیوار جایی یک متر بالاتر از سر سیریوس، دو رشته ی کلفت زنجیر مانند از آن خارج شد. زنجیر دراز پیچ و تابی خورد جلو آمد و قطعه فلز سربی انتهای آن با فرمان مرگخوار دور مچ دستهای مرد جوان بسته شد. ناخودآگاه فریادی از درد کشید. کشش فلز سنگین زنجیر درد دست اسیب دیده اش را ده برابر کرده بود. اسنیپ حرکتی به چوبدستی اش داد زمانی که زنجیر ها با حالت ناجوری کشیده شدند تا مرگخوار از محکم بودن آنها اطمینان حاصل کند فریاد سیریوس در دخمه ی تاریک پیچید. پوزخندی به چهره ی درمانده اسیرش زد: خب من دیگه
باید برم. تو رو با دوستان جدیدت تنها میذارم. مطمئنم که حسابی ازت پذیرایی میکنند.
این جمله را با لحنی تهدید آمیز خطاب به قسمتی از تاریکی انتهای دخمه ها فریاد زده بود. بار دیگر رویش را به سمت سیریوس چرخاند و لبخند کریهی زد: از زندگی لذت ببر پاتر... خوشی بگذره
سپس چرخید و با قدمهای بلند از سیریوس دور شد. با رفتن اسنیپ تنها منبع نور در ان دخمه ی هولناک دور و دورتر شد و سیریوس در تاریکی محض فرو رفت. تحمل درد دستش بیش از توان او بود و وزن سنگین زنجیرها آن را سخت تر میکرد با این وجود در آن لحظه نگرانی دیگری داشت. تنها چند لحظه پس از رفتن مرگخوار سکوت زیر زمین در هم شکست. ابتدا چندین صدای خش خش و بعد از آن صدای پاهایی که از چند
جهت به سمت او در حرکت بودند و بعد...
حرکت موجود زنده ای را در نزدیکیش احساس میکرد. چیزی از پشت سر به او نزدیک میشد. سعی کرد برگردد تا بتواند با تازه وارد رو در رو شود اما وضعیت زنجیرها طوری نبود که قادر به دیدن پشت سرش باشد. وحشت
عمیقی وجودش را به لرزه در آورد. ناخوداگاه ناله ای کرد: بابا... کمکم کن
8 85 :8
۹۷۴
 
________________
سS
از:
فدرال
حلال حجار
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- بابا... کمکم کن
صدای لرزان سیریوس در دخمه های تاریک طنین انداخت. به سختی تقلا میکرد تا خودش را آزاد کند اما این کار فایده ای نداشت. با این وجود فریاد سیریوس صدای قدمها را کم کرده بود. به نظر میرسید آنچه که در تاریکی بود دچار تردید شده هرچه صدای حرکت نزدیکتر میشد سیریوس تلاشش را بیشتر میکرد. خودش را برای رویارویی با هر چیزی آماده کرده بود. صدا نزدیک شد. نزدیک و نزدیکتر ... و باز متوقف شد. نفسهاس سیریوس به شماره افتاد. هرچه که در میان تاریکی بود برای نزدیک شدن به او تردید داشت. نفس عمیقی کشید و تصمیم گرفت که چاره ای جز مقابله ندارد. صدایش را بلند کرد: کی اونجاسی؟ خودتو نشون بده
از سمت چپ سیریوس جایی در میان تاریکی صدای حرکت نزدیکتر شد. حالا که به تاریکی عادت کرده بود سایه ی ماتی از یک هیکل انسانی توجهش را جلب کرد ذهنش ناخودآگاه به سمت دوزخی ها چرخید یک نمونه ی
آنها را در زمان آموزشش در هاگوارتز دیده بود. اما زمانی که سایه جلوتر آمد هیکل کوچک بچه سالی نمایان
ناخودآگاه نفس عمیقی کشید و در دل به حماقت خودش خندید: اوه مرلین!
پسرک جلوتر آمد و با تردید به سیریوس خیره شد. هشت یا نه ساله به نظر میرسید در آن نور کم رنگ موهایش چندان مشخص نبود اما سیبریوس احساس میکرد که برقی روشنی را در آنها لا لیلات است: نترس اینجا خطری
نیست. حداقل نه به اندازه ک اون بیبی ریور
بر حماقت خودش نفرین فرستاد. از یک بچه ترسیده بود. اما چیزی در این میان نگرانش میکرد: تو اینجا چیکار
میکنی؟
پسرک به سادگی جلو آمد: زندگی،... و برای اطلاعات تو الان سر جای من نشستی
ناخود اگاه لبخندی زد: خیلی متاسفم اما انتخابش با من نبود
و دستهای زنجیر شده اش را بالا آورد. پسربچه سری تکان داد و با دقت بیشتری به او خیره شد: هی ... قیافت بدجوری برام آشناسی !
رو به سمت جایی در میان تاریکی ها کرد و گفت: میتونین بیاین بیرون. خطری نداره
صدای قدمهایی به گوش رسید و سیریوس برای اولین بار تردید را در آن قدمها حس کرد لحظه ای بعد سایه ی
چند انسان بزرگسالی روی دیوار روبرو پدیدار شد صدای خسته ی زنانه ای از میان تاریکی غرزد: دنی...
دت ۹۷۴
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- خطری نداره لوسیا... اونم یکیه مثل ما
سایه نزدیک شد و سیریوس توانست پیکر لاغر اندامی که با کنجکاوی او را زیر نظر داشت را تشخیص دهد. از آن فاصله صورتش قابل تشخیص نبود اما سیریوس توانست موهای بلندش را که تا پایین شانه اش میرسید ببیند. نگاه سریعی به وضعیت سیریوس کرد و خیال بقیه را راحت کرد.
- حق با توئه... بعید به نظر میرسه که بتونه به کسی صدمه بزنه
زن این را گفت جلو آمد و با دلسوزی وضعیت سیریوس را بررسی کرد: لعنتی ... اون سیاه پوش عوضی چیکارت
کرده؟
- سیاه پوشی؟
مرد جا افتاده ای که حالا به نزدیک سیریوس رسیده بود توضیح داد: همون هیولایی که آوردت پایین...
و به افرادی پشت سرش بودند اشاره ای کرد: بیاین خطری نداره
سایه ها به سرعت نزدیک شدند و او توانست پیکر چهار مرد و سه زن را تشخیص دهد. همگی مریض و رنجور به نظر میرسیدند اما سیریوس نمیتوانست جلوی احساس آسودگیش را از حضور چند انسان در اطرافش بگیرد. بعد از روزها تنهایی دیدن آن همه آدم هیجان زده اش میکرد ناخودگاه دندان هایش را بهم فشرد و با خشم گفت: اون مرگخوار عوضی؟ هیچی ... عقده ی دلشو خالی میکرد... نگران نباش میذارم به حسابش... به محض اینکه
چوبدستی مو پس بگیرم... بلایی به سرش میارم که خود ولدمورت هم تو خوابش ندیده باشه.
نفسهای تازه واردین حبس شد و به سرعت از او فاصله گرفتند: گفت... چوبدستی؟
- تا حالا نشنیدی؟ چوبدستی چوبدستیه دیگه؟ اون آشغال چوبدستی مو گرفته وگرنه خوب میدونستم چی به سرش بیارم... ببینم شماها اینجا چیکار میکنین؟ ظاهرا ولدمورت علاقه ی زیادی به آدم دزدی داره...
- اوه محض رضای خدا... نگو که از شنیدن اسمش میترسی... باور کن قیافش خیلی ترسناکتره
سادگی برآشفته بودند.
مردی که زودتر از همه به سیریوس رسیده بود غرید: اینم یکی از اون حیوناسی... از سیاه پوشاسی جم
گس
۹۷ چه از:
در
خ حال ۹
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
لوسیا دخالت کرد: سیاه پوشی؟ فکر نمیکنم رالف... یه سیاه پوش اینجا چیکار میکنه ؟
صدای مرد دیگری ادامه داد: این یه بچس
رالف با خشم غرشی کرد: بچه؟ باید میدیدی که یکی از بچه هاشون با اون تیکه چوب مسخره چی به سر ادی
آورد...
به نظر میرسید متوجه نکته ی تازه ای شده: دنی گفت اونو میشناسه
بعد به سمت سیریوس چرخید و با لحنی جدی پرسید: تو با اونایی؟ تو یه ... یه چوبدستی داری؟
نیسییر یونیس کمی گیج شده جواب داد: خب اره اما این چه ایرادی دا...
فرصت کامل کردن جمله اش را پیدا نکرد. قبل از اینکه به خودش بیاید مشت محکمی حواله ی چانه اش شد و بعد از ان ضربات مشت و لگد بود که بر سر و رویشی میبارید.
- هی... شما دارین چیکار...
یک لگد جانانه درست به دست شکسته اش اصابت کرد و فریادش را به آسمان بلند کرد. با یک دست شکسته و زنجیر شده قادر به دفاع از خود نبود. تنها توانست خودش را جمع کند تا از شدت صدمه ی ضربه هایی که بر سر و بدنش میخورد بکاهد. ساکنین دخمه ها با چنان خشم و نفرتی به او ضربه میزدند که خود او چند دقیقه قبل به اسنیپ میزد. مشت محکمی به شقیقه اش خورد و سرش به دوران افتاد. صدای فریادهای نفرت آلود در گوشش به زمزمه ای ناشناسی تبدیل میشد درست در همین لحظه بدن گرمی بین او و ضربه ها قرار گرفت
صدای فریاد دنی به گوشش رسید: بس کنین ... دارین میکشینش
مردی که ایگور نام داشت با خشم یقه ی دنی را گرفت و او را که به شدت تقلا میکرد از سیریوس دور کرد: این
همه اونا کشتن ... این یکی رو ما میکشیم.
پسر کوچک در تقلا برای دفاع از تازه وارد زنجیرها را چنگ زد: اون کاری نکرده...
- همین که چوبدستی داره کافیه
- پس فرق تو با اونا چیه عوضی...
مرد دیگری ضربه ای به شکم سیریوس کوبید: بچه ی احمق... حالیت هست چی میگی؟ اون یه جادوگره
- خب که چی؟ منم هستم و اگه دست از سرش برنداری قسم میخورم تیکه تیکت کنم.
: ۷۴۷
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
این جمله برای لحظه ای سکوت را به دخمه ها آورد و لحظه ای بعد تمام دخمه از شلیک خنده میلرزید: تو... یه
سیاه پوش!...
- حرف مسخره ای بود بچه جون
- چرا باید سیاه پوشا یکی از توله های خودشون رو اینجا زندونی کنن؟
رالف این را گفت و جلو آمد تا بار دیگر به سیریوس حمله کند. مشتش را بلند کرد تا کینه ی چند ساله اش از
مرگخوار را بر سر سیریوس خالی کند اما...
لحظه ای زمین لرزید و مرد با شدت به عقب پرتاب شد. فریادی کشید و چند متر آن طرف تر روی زمین ولو
شد چشمهای حاضرین از حدقه بیرون امده بود. اولین باری بود که چنین چیزی را میدیدند نگاه وحشت زده
شان از سیریوس که روی زمین ناله میکرد چرخید و روی دنی ثابت شد و با وحشت قدمی به عقب برداشتند.
• اون... اون... جع... جادوگره...
به نظر میرسد که دنی به شدت از نتیجه ی کار خودش راضیست: خوشحالم که حرف همو میفهمیم... شما آشغالا با اون مرگخوار ابله هیچ فرقی ندارین...
قدمی به سمت رالف که به سختی خودش را از روی زمین جمع و جور کرده بود برداشت: و تو عوضی یه دفعه ی دیگه بهش نزدیک شو تا بهت نشون بدم توله ی یه جادوگر چه بلایی میتونه سرت بیاره.
سمت انتهای دخمه دور شدند.
دنی راضی از نتیجه ی کارشی به سمت تازه وارد برگشت: شما حالتون خوبه؟
سیریوس به زحمت خودش را جمع و جور کرد. با پشت دست خون پشت لبش را پاک کرد: بدتر از اینم داشتم.
و تلاش کرد از جایش بلند شود: هیچ نمیفهمم ... اونا چشون بود؟
پسر نوجوان جلو امد و به بهانه ی کمک به سیریوس آستین لباسش را بالا زد. زمانی که نشانی از علامت شوم ندید لبخندی از آسودگی زد خیالش تا حدودی راحت شده بود. زیر بغل سیریوس را گرفت و به او کمک کرد به دیوار تکیه دهد: تو دیونه ای؟ اول کاری باید بهشون میگفتی کد جادوگری؟
| ۹ |
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
سیریوس با حیرت نگاهی به همراه جوانش کرد: ایرادش چیه ؟ فکر میکردم ما تو مقر مرگخواراییم
- نه... مثل اینکه واقعا خیلی پرتی ... یه سالی میشه که من اینجام و هنوز جرات نکرده بودم بهشون بگم که جادوگرم... اونوقت تو...
سیریوس گیج شده بود در حالی که تلاش میکرد پای دردناکش را در وضعیت مناسب تری قرار دهد پرسید:
نمیفهمم ماجرا چیه ؟
- بذار اینجوری بهت بگم ... اگه میدونستن من جادوگرم تا حالا سرم رو سر در اینجا آویزون میکردن...
- اما آخه چرا؟
دنی خنده ی حیرت زده ای کرد: مثل اینکه خیلی از مرحله پرتی... خب باشه بذار اول به سر و وضعت برسم
بعدا بهت میگم اینجا چه خبره...
دستش را به سمت سیریوس دراز کرد: من ذنیم...
سیریوس لبخندی زد و دست دردناکش را جلو آورد: سیریوس ... از کمکت ممنونم دنی
دنی دستش را جلو آورد و با احتیاط دست مجروح سیریوس را گرفت: مرلین ... این آشغالاچیکار کردن؟
سیریوس خنده ای کرد: این قسمتش کار اونا نیست... اون بالایی بدجوری دلش پره
به نظر میرسید که دنی منظور سیریوس را درک کرده: عوضی... اون همیشه یه حیوون بوده...
نگاهی به لبهای خشکیده ی سیریوس کرد: با یه لیوان آب چطوری؟
- عالی...
- خوبه... واستا الان میام
- هی صبر کن
دنی خنده ای کرد: نگران اونا نباشی...
و صدایش را به سمت تاریکی بلند کرد: میرم از چاه آب بیارم... اگه یکی از اون مشنگای ابله نزدیکت شد خودت
ریز ریزش کن جم
| ۷ |
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
چشمکی به سیریوس زد و به سرعت از او دور شد. برای لحظه ای حسی نگرانی از حمله ای دوباره وجود سیریوس را گرفت اما به نظر میرسید دنی به خوبی نقطه ضعف هم بندهایش را میداند تا زمان بازگشت دنی
مانندی رفت و با لیوان سفالی کهنه ای به سمت سیریوس برگشت. لیوان را پر کرد و به سمت سیریوس گرفت:
به خوبی نوشیدنی کره ای نیست اما خب... از هیچی بهترده
سیریوس لبخندی زد و لیوان را از دست او گرفت و جرعه ای از آن را نوشید. بلافاصله آب را بیرون ریخت:
مرلین ... این افتضاحه...
دنی شانه ای بالا انداخت: بهشی عادت میکنی... به هر حال تا ساعت ها چیز دیگه ای برای خوردن نداریم... حالا
بذار ببینم وضعیت چطوره
سپس دستمالی را با آب سطل خیس کرد و به سراغ زخم لب سیریوس رفت: عوضیای دیونه... تا حالا اینجوری ندیده بودمشون... خب کوفتگی ها رو که نمیشه کاریشی کرد بذار ببینم چیکار میتونم واسه دستت بکنم؟
و دست مجروح سیریوس را در دست گرفت.
- آخ
سیریوس به سرعت دستش را پس کشید: چیکار داری میکنی...، این که کار تو نیست بچه جون
- آه بس کن بابا... او نقدری سرم میشه که چند تا در رفتگی رو درست کنم ... بذار ببینم چیکارش کرده
بعد با ملاحظه ای خارج از تصور سیریوس دست مجروحش را معاینه کرد: چهار تا انگشتت شکسته. اما مچت...
بد جوری در رفته... بذار ببینم چیکار میتونم برات بکنم.
- مثل اینکه خیلی خودتو جدی گرفتی؟
دنی بادی به غبغب انداخت: معلومه که گرفتم... پدر من بزرگترین شفا دهنده ی سنت مانگوئه...
- اما تو هنوز حتی به هاگوارتز هم نرفتی.
- خب چه ربطی داره... شفا دهندگی تو خون ماسی... این چیزیه که بابا همیشه میگه...
چیکار میکنی بچه؟ جم
|۹|| ۸ |
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- اینقدر داد نکش گنده بک. بذار ببینم چیکار کردم.
و با دقت به بررسی مچ دست سیریوس پرداخت: بد نشد... اگه یه چوبدستی داشتم خیلی بهتر میشد...
سیریوس با تحیر به دستش نگاهی کرد. وضعیت مچش واقعا بهتر بود. آهسته آن را حرکت داد. درد دستش خیلی کمتر شده بود. تا به حالی همچین چیزی ندیده بود. یک بچه ی هشت - نه ساله با چنان مهارتی دست مصدومش را جا انداخته بود که یک شفا دهنده ی بالغ آنرا انجام میداد.
دنی تکه ای از پایین بلوزش را پاره کرد و با آن دست سیریوس را بست: برای انگشتات کاری از من برنمیاد اما خب اگه بی حرکت نگهش داریم کمتر اذیتت میکنه. بذار ببینم اینورا دو تا تیکه چوب دیده بودم...
کمی جلوتر رفت و کورمال کورمال در میان تاریکی به جستجو پرداخت چند دقیقه بعد با دو تکه چوب کهنه برگشت با خوشحالی اعلام کرد: پیداشون کردم. وایسا درستش کنم.
و با دقت شروع به آتل بندی دست مجروح سیریوس کرد که اینبار در سکوت کامل به او نگاه میکرد. زمانی که کار دنی تمام شد وضعیت دستش تا حد زیادی بهتر شده بود.
- خیلی بهتر شد دنی... ممنونم.
- حرفشم نزن
- پدرت باید بهت افتخار کنه
پسر نوجوان شانه ای بالا انداخت: نمیدونم شاید... یه زمانی میگفت من مایه افتخار خانواده میشم.
- مطمئنم که همینطوره...
دنی حرف سیریوس را نشنیده گرفت: بابا میگه این تو خون ماست. اما راستش دیگه مطمئن نیستم بخوام
این کارو بکنم...
- چرا؟ تو کارت خیلی خوبه؟
دنی سری تکان داد: بهتره بگیری بخوابی باید استراحت کنی... اینجا تا دلت بخواد وقت برای حرف زدن داری
- خواب؟... نه ممنون خواب تنها چیزیه که نمیخوام. این چند روزه آرزوی اینو داشتم که با یکی حرف بزنم.
جم
۹۸۱
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
لحن صادقانه ی سیریوس دنی را وادار به قبول کرد: من شفادهندگی رو خیلی دوست داشتم. تقریبا همه جا با بابام میرفتم. یواشکی کتابهاشو میخوندم و کلی چیز یاد گرفتم. گاهگداری هم یواشکی چوبدستی پدرم رو کشی
میرفتم و تمرین میکردم...
سیریوس خنده ای کرد: اوه آره... منم وقتی بچه بودم چند دفعه این کار و کردم... یه بار که گیر افتادم بابام
بد جوری خدمتم رسید.
دنی سری تکان داد: یه دفعه مجبور شدم تا یه هفته رو شکم بخوابم. اما خب به کیفش میارزید... البته قبل از اینکه بیار نام اینجا...
جرقه ای در ذهن سیریوس درخشید. محکم به پیشانیش ضربه ای زد: چقدر من احمقم... نگو که تو پسر اندرویی!
دنی با چشمهای گرد شده به سیریوس خیره شد: تو بابای منو میشناسی؟
- معلومه که میشناسم... جونمو بهش مدیونم... مرلین میدونه که چقدر خوشحال میشه... اگه بشنوه که تا دیروز فقط چند قدم باهات فاصله داشته
- اون... اون اینجاسی؟
- معلومه که اینجاس... دنبال تو میگرده
برای اولین بار اشک در چشمهای دنی حلقه زد. به سادگی نقاب بزرگسالی را که برای خودش جور کرده بود کنار گذاشت و آشکارا گریه میکرد. سیریوس به آرامی سر پسر بچه را در آغوش گرفت: دیگه زیاد طول
نمیکشه... همه چیز خیلی زود مرتب میشه. دفعه ی بعدی که اندرو رو دیدم بهش میگم تو اینجایی،... اونوقت خیلی زود از اینجا میبردت... مادرت و لوسی از دیدنت خیلی خوشحال میشن.
هق هق دنی آرامتر شد: تو اونا رو دیدی؟
- مادرت رو نه... اما خواهرت رو دیدم... اوخ اوخ چه دردسری با خودش آورد... تا جایی که میدونم پدرت اونا رو به جای امنی فرستاده. حالا هم منتظره تور و پس بگیره و ببره پیش اونا... بس کن بابا مرد که گریه نمیکنه!
اما نمیتوانست منکر بغضی شود که در گلوی خودش رشد میکرد. تلاش کرد بحث را عوض کند: اگه چوبدستی مو داشتم به اون عوضی نشون میدادم... نگفتی چرا اینا اینجوری میکنن؟
- اینا مشنگر
۹۸۲
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
برای لحظه ای تصویری از خانواده ی پدریش در ذهن سیریوس جان گرفت اما حتی دورسلی ها هم آنقدر احمق نبودند که چنین رفتاری داشته باشند: خب باشن... این چه ربطی داره؟
دنی خنده ای کرد: تازه گیر افتادی مگه نه ؟
- قضیه؟ خب بذار اینجوری بهت بگم ... به نمایندگی از کل جامعه ی جادویی انگلستان من و تو قراره جور وحشی بازی مرگخوارها رو بکشیم ...
:}} {{ {{ {{ {{
چند دقیقه ای بود که حرفهای دنی تمام شده بود. سیریوس گیج شده بود. اگرچه دنی که تقریبا از اول اسارتش به این دخمه ها آمده بود تماس زیادی با دنیای بیرون نداشت اما از افرادی که در زیرزمین قدیمی زندانی میشدند اطلاعات زیادی به دست آورده بود. بخشی از این اطلاعات مربوط بال رویای ولدمورت برای ساختن
جهانی جادوگری بود و بخش دیگر در مورد افرادی که هم بندهای ان دو به حساب می آمدند: ایگور رو دیدی؟ همسر و سه تا پسرش رو تو این جنگ از دست داده. دخترش رو هم ازش جدا کردن و یه سالی میشه ازش
خبری نداره... لوسیا تقریبا تمام خانواد شو از دست داده. شنیدم که برای مارتی میگفت که چی به سرش اوردن... خود مارتی اوضاعش افتضاحه... اما خب وضعشون از من و تو بهتره...
- چطور؟
- چند روزی یه دفعه از دخمه ها میرن بیرون... تا جاییکه فهمیدم کارشون نظافت شهره... ایگور که از این کار
خیلی راضیه. وقتی تو بخش ساخت ساز بپو تا ۵ خیلی بهش سخت گذشته... گر هر حال این شانس رو دارن که از اینجا خارج بشن... من که از آپریل تا حالا رنگ آفتابو ندیدم.
- شوخی میکنی؟
- نه باور کن... تقریبا از همون وقتی که مرگخوارا دزدید نم... اوایل خیلی سخت بود اما خب... به خودم امیدواری دادم. اول میگفتم تا عید پاک همه چیز درست میشه. بعدش گفتم تا هالووین بابا میاد دنبالم... الانم منتظرم کریسمس بشه.
قبل از اینکه بتواند جلوی خود را بگیرد سیری و سر اعلام کرده بود: اون که سه هفته پیش یوت
- شوخی میکنی؟
۸۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- متاسفانه نه
برخلاف تصور سیریوس دنی نه وحشت کرد و نه گریه حتی بغض هم نکرد.
- متاسفم دنی
پسر نوجوان شانه ای بالا انداخت: فراموشش کن دیگه عادت کردم. یاد گرفتم بهش فکر نکنم... میدونی از درون آدم رو منفجر میکنه. بیا بحث رو عوض کنیم... حالا تو بگو... چند سالته؟ چیکار میکنی؟ بعدا هم باید بگی با خانواده من چه جوری اشنا شدی.
خب من... چند ماه دیگه بیست سالم میشه یه خواهر دارم و پدر ... فعلا کار خاصی ندارم جز اینکه اینجا
بشینم و برای کشتن اسنیپ نقشه بکشم...
و چون به نظرش رسید که دنی را قانع نکرده ادامه داد: یه زمانی کوییدیچ بازی میکردم... تیممون پارسال قهرمان شد...
همانطور که حدس میزد کوییدیچ موثر واقع شد. چشمهای دنی برقی زد: کوییدیچ ؟ تو کدوم تیم ؟ کدوم پست ؟
- تیم گردباد... جستجو گرشون بودم...
دنی با شوق فریادی کشید: میدونستم ... مطمئن بودم یه جا دیدمات ... شبکه کوییدیج ... من عاشق کوییدیچم... بابام پارسال برام یه پاک جارو خرید... ولی خب... وقت نکردم سوارشی بشم...
بازهم چشمهایش در غم فرو رفت. با این حال خیلی خوب خودش را کنترل کرد: شنیدم که پاک جاروهای
جدید سرعت خوبی دارن. راستی ببینم تو چی سوار میشی؟
- آذرخشی... جاروی محبوب منه
دنی سوتی کشید؛ معر کسی... همیشه آرزو داشتم یه بار سوارشی بشم
- جدی؟ نظرات چیه که وقتی از اینجا رفتیم بیرون با هم یه مسابقه بدیم ؟
این جمله ناراحتی دنی را کاملا ناپدید کرد: جدا؟ با من مسابقه میدی؟
سیریوس اخمی ظاهری کرد: معلومه... نکنه فکر کردی ازت میترسم ؟ با هم میریم اونجا... پشت خونه ی مایه زمین کوییدیچ هست... به بقیه ی بچه ها هم میگم بیان آخه میدونی خونواده ی مایه تیم کوییدیچ کاملن،
گس
۹ ۸ :
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
معمولا وقتی با نانسی و رابرت ... زبانش بند آمد... بغضی عجیبی بر گلویش نشست. دیگر نتوانست حرفش را
ادامه دهد.
بعد از انتقال سیریوس به زیرزمین اسنیپ به ازمایشگاهش برگشت تا سر و وضعش را کمی مرتب کند. در آن زمان هر کسی او را میدید متوجه میشد که مثل مار به خود میپیچد. خشم و نفرتش تمامی نداشت. امروز این مار توسط یک بچه ان هم نه هر بچه ای بلکه توسط یک پاتر زخم خورده بود. چیزی که به هیچ وجه تحملش را
نداشت و حالا وقت انتقام بود.
زمانی که جلوی آینه ایستاد از دیدن چهره ی خودش حیرت کرد. دماغش به طرز ناجوری شکسته بود و به شدت ورم داشت. دور آن و حتی قسمتهایی از چشمش دچار خون مردگی شده بود. بدتر از ان خون خشک شده ای بود که نصف بیشتر صورتش را پوشانده بود. انکار نمیکرد که غافلگیر شده. پاتر جوان خیلی خوب از پس او برآمده بود و اگرچه مایل نبود به این موضوع فکر کند اما چیزی که او را از دست مرد جوان نجات داده بود شانس مطلق بود. اگر عسیر یونس پاتر آن مشکل کوچک را نداشت... چیزی به اسنیپ میگفت که در این صورت به این سادگی حریف این پسر نمیشد باید بیشتر حواسش را جمع میکرد. با دقت چوبدستی اش را به سمت صورتش گرفت و زیر لب وردی را زمزمه کرد. همزمان با برخورد پرتو نارنجی رنگ به صورتش ناله ای از درد کرد. با صدای تق ناجوری دماغش جا افتاد. بعد از آن صورتش را پاک کرد اما برای خون مردگی ها کار
زیادی از دستش برنمی امد. باید صبر میکرد تا به تدریج جذب بدنش شود.
در این فکر بود که سوزش نشان روی بازویش او را به خود اورد. خیلی سریع از جا پرید تا فراخوان اربابش را اجابت کند. چرا که میدانست دیر جواب دادن به این فراخوان مخصوصا در حال حاضر که ولدمورت کم صبر عصبی و خشمگین است به هیچ وجه به نفعش نخواهد بود. با این حال مطمئن بود که ناراحتی اربابش با دیدن خبری که میخواست به او بدهد رفع خواهد شد. کمتر از پنج دقیقه بعد در تالار ولدمورت بود. زمانی که وارد شد
اربابش را دید که با بی قراری در تالار قدم میزد. تعظیم بلند بالایی کرد: سرورم !
ولدمورت ایستاد و به مرگخوارش فرصت داد تا جلو برود و لبه ی ردای اربابش را ببوسد. سپس بلند شد و روبروی او قرار گرفت.
ولدمورت نگاه سریعی به سر و وضع مرگخوارش کرد. لباسهای درهم و شنل آلوده به خونش و خونمردگی های
صورتش را بررسی کرد: چی به سرت اومده سوروسی؟
دت ۸ ۹
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
اسنیپ جا خورد. پس از سالها این اولین بار بود که ولدمورت چنین سوالی از او میکرد با ترسی و اندکی تعجب به اربابش خیره شد: سرورم؟
ولدمورت پوزخندی زد: صورتت سوروس و لباسهات... چه اتفاقی براشی افتاده ؟
علاقه ای نداشت تا همه ی واقعیت را به اربابش انتقال دهد. مختصر پاسخ داد: چیز خاصی نیست قربان
- اما خون روی شنلت چیز دیگه ای میگه . درگیری سختی داشتی؟
نگاه موذیانه ی ولدمورت مرگخوار را قانع کرد که اربابش همه چیز را میداند. بحث را عوض کرد: خبرهای خوبی
براتون دارم سرورم
ولدمورت نگاهی به مرگخوارش کرد و با لحن سرد همیشگی پرسید: یک خبر خوب ؟
هر کاری میکرد تا این خبر همان چیزی باشد که او میخواست با لحنی که بیشتر از ان بوی تهدید می آمد گفت: امیدوارم خبرت ارزش وقت منو داشته باشه
---- داره السفروردم... داره
برای چند لحظه سکوت در اتاق حاکم شد. گویی ولدمورت تلاش میکرد لذت این جمله را مزمزه کند. سرانجام نگاهش را به مرگخوار انداخت: کی میتونی شروع کنی؟
- هر وقت که شما بخواین سرورم... حتی همین الان.
- خوبه سوروس ... خیلی خوبه... برو به کارگاهت. تا چند دقیقه ی دیگه به تو و مهمان جوانمون ملحق خواهم
درست در همین زمان در خانه ی اسنیپ دو مرد کلافه و نگران با هم بحث میکردند
- چه خبر دراکو... چیز جدیدی کشف کردی؟
دراکو سری تکان داد: هیچی ...
- منظورت چیه که هیچی؟ خودت میدونی که ما وقت نداریم
۹۸
 
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
دراکو که از قیافه ی حق به جانب هکتور چندان خوشش نیامده بود غرید: خودم اینو میدونم واتسون... نیازی به یاد آوری نیست. اما کاری از دانست من برنمیاد. اسنیپ تقریبا هر روز تو مقر ولدمورته 9 با اون چند تا گاوی که
اونجا نگهبانی میدان ورود من به اونجا بدون جلب توجه و به تنهایی غیر ممکنه
هکتور آهی کشید و به چهره ی دراکو نگاه کرد. به نظر میرسید که از آخرین دیدارشان چشم بر هم نگذاشته.
هردو چشمش سرخ و صورتش خسته بود امیدوارانه پرسید: کار ورودی چقدر پیشرفت داشت
خیلی کند... اما پیش میره. همونطور که خواسته بودی همه ی وقتم رو گذاشتم رو پیدا کردن سیریوس، دیروز
موفق شد م چند تا از مرگخوارها رو ذهن روبی کنم.
هکتور از جا پرید: دیونه شدی؟ میدونی این کار چقدر خطرناکه؟
دراکو توضیح داد: این دو تا پسر امروز مواد اولیه ای رو برای استیپ حمل کردن که بیش از اندازه خطرناکه. ما
وقت نداریم هکتور، مجبوریم ریسک کنیم. اگه به نتیجه نرسیم... من نمیدونم چطوری باید جواب هری رو بدم.
:88888885
درست هنگامی که سیریوس در تاریکی نمور زندان جدیدش با خود خلوت کرده و تلاشهای دنی برای خروج او از انزوا با شکست کامل مواجه شد. در داخل مرزهای هاگوارتز اتفاقات جدیدی رخ می داد. جنب و جوش عجیبی در میان ساکنان قلعه ایجاد شده بود. اعضای محفل با نیرویی ده برابر همیشه مشغول فعالیت بودند و
اینبار وزارت سحر و جادو و شخصی وزیر با تمام قدرت از آنها حمایت میکرد.
اگرچه به سختی، اما مینروا، به قولش عمل کرد و هیئت مدیره را وادار به قبول تعطیلی موقت مدرسه نمود. هر چند که نمی شد نقش پرسی را در این موفقیت ندیده گرفت. بعد از شنیدن خبر دزدیده شدن سیریوس و بازگشت هری، پرسی مستقیما به هاگوارتز آمده بود و قول هرگونه همکاری را برای نجات سیریوس به او داده
بود.
چارلی با زیرکی و استفاده ی بموقع از فرصت مناسب، وزیر را که آمده بود حسن نیت خود را نشان دهد در تنگنا قرار داد و او را وادار کرد که نه تنها قید هرگونه دخالتی در امور ساکنین جدید هاگوارتز را بزند بلکه به چند نفر از اعضای محفل که در وزارت خانه فعال بودند برای این مبارزه اختیار تام بدهد. با اینکه پرسی از دیدن نصف افراد قابل اعتمادش در میان اعضای محفل حیرت زده شده بود اما به خواست چارلی احترام گذاشت. رون
و کینگزلی به عنوان رابط بین محفل و وزارت خانه انتخاب شدند و کارشان را از همان لحظه آغاز کردند.
۹ ۸ ۷۴
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
انعکاسی وسیع بازگشت فرد برگزیده در روزنامه های جادوگری مردم را به شدت امیدوار ساخته بود. به گفته ی
الیور وود در خاستها برای عضویت در محفل به طور بی سابقه ای افزایش یافته بود.
کینگزلی و چارلی صلاح را در این دیدند که این گروه جدید را جدا از تیم اصلی محفل سازماندهی کنند تا از ورود احتمالی نیروهای نفوذی ولدمورت جلوگیری کنند. برای اینکار منزل کینگزلی در حوالی لندن به عنوان
پایگاه تازه واردین تجهیز شد. رازداری خانه را خود کینگزلی برعهده گرفت و کار تعلیم تازه واردین خیلی سریع
آغاز شد.
در این میان، اتفاق تازه ای هم رخ داد. اگنس بریج یکی از اعضای محفلی که مسئولیت زیر نظر گرفتن پرفسور راجرز را بر عهده داشت مچ مرگخوار مرموز را درست سر بزنگاه و قبل از ارسال اخبار برای ولدمورت گرفته بود. بعد از تلاشهای بی ثمر ریموس و چارلی، هری موفق شد به خشونت بارترین وضع ممکن اطلاعات مرگخوار را از ذهنش بیرون بکشد. اطلاعات راجرز اگرچه خیلی زیاد نبود اما برای شروع چندان بد نبود. حداقل چند مکان رفت و آمد مرگخوارها را در خارج از پایگاه اصلی پیدا کرده بودند. بلافاصله سه گروه از اعضای محفل برای زیر
نظر گرفتن مکانهای فوق اعزام شدند.
چارلی در حالیکه با نفرت به مرگخوار چشم غره میرفت از هری پرسید:
- باهاش چیکار کنیم؟
هری لحظه ای سکوت کرد. نگاهش از چارلی به ریموس و از او به چشمان منتظر فرد افتاد. میدانست که ویزلی ها چه میخواهند. خودش هم همین را میخواست: بکشش
دهان چارلی باز مانده بود. قبل از اینکه او یا ریموس و فرد که در کنارش ایستاده بودند حرفی بزنند مرگخوار
پوزخندی زد: تو این کار و نمیکنی پاتر. شاید یادت رفته باشه اما پسر کوچولوت الان دست لرد سیاهه... تو که نمیخوای یه وقت اون صدمه ببینه؟
- حیوون عوضی
فرد با خشم یقه ی مرگخوار را گرفت دست دیگرش چوبدستی اش را بیرون کشیده بود که هری مانعش شد. با لحن خونسردی که از نظر ریموس بیش از حد خطرناک بود جواب مرگخوار را داد.
- من دقیقا همین کارو میکنم
|۹|| ۸۸
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- در اون صورت لرد سیاه رو بد جوری عصبانی میکنی و بعد شی... دست کم پسرت رو برای همیشه از دست
میدلتویی.
چارلی غرشی کرد: خیلی دلم میخواد خفش کنم اما ... حق با اونه هری
- می دونم
فرد اخمی کرد: هری تو نمیتونی...
نگاهش در چشمهای خشمگین دوست قدیمی اش قفل شد. هری کاملا مصمم بود: چرا فرد میتونم... من همین
الان هم سیریوس رژ از دادست دادم.
- ولی ...
- من خیلی بهش فکر کردم... یه اشتباه رو دوبار تکرار نمیکنم. حق با جانه ریموس، معامله ی من با ریدلی فقط جینی و لی لی را واز من نگرفت... خیلی های دیگه به خاطر حماقت من عزیزانشون رو از دست دادن. پنج سال تموم وقت داشتم تا بهش فکر کنم... اگه فقط خودم رو کنترل میکردم میتوانستم همون شب کارشو تموم کنم اما این کار و نکردم. نتیجش در طول این مدت مرگ صدها آدم بی گناه بود. اگه اونو کشته بودم نویل و سیموس و الستور هنوز زنده بودن... کسی چه میدونه خیلی های دیگه هم ممکن بود زنده بمونان. اگه ریدل فکر کرده با نگهداشتن سیریوس منو از سر راهش کنار زده بدجوری اشتباه کرده. من با اون معامله نمیکنم. اجازه نمیدم پسر
من آس برنده ی اون باشه.
لرزش خشم آلود صدای هری مرگخوار را به وحشت انداخت. فرد، چارلی و ریموس با هراس و نگرانی به هری
نگاه میکردند اما او همچنان مصمم به نظر میرسید: میر هم دفتر مک گونگالی... شماها هم بهتره تصمی متون رو بگیرین، اگه وقتی برمیگردم این عوضی زنده باشه خودم میکشمش،
این را گفت و از دفتر ریموس خارج شد. با این حال به دفتر مک گونگال هم نرفت. تصمیمی که گرفته بود پشت خودش را هم میلرزاند. داشت با دست خودش پسرش را قربانی میکرد. با این حال میدانست که این درست ترین کار ممکن است. آشفته تر از ان بود که به مسیرش بیاندیشد. جای دنجی در پاسنگ کنار یک مجسمه نشست و به دیوار سرد تکیه داد. به موهایش ژولیده اش چنگ انداخت و آنها را پریشانتر از قبل رها کرد. به مدت
نامعلومی بی حرکت ماند و از دنیای پیرامونش به خواب پناه برد.
۹۸۹
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
درون اتاق جلسات نگاه های هراسانی بین دو مرد مو قرمز و ریموس لوپین رد و بدل شد. این روزها همه ی آنها متوجه سرگشتگی و کلاقگی هری شده بودند و حالا به روشنی درماندگی و تسلیم را در رفتار او میخواندند. در چند روز گذشته و با وجود تهدید مسلم ولدمورت، هری به هیچ وجه حاضر نبود روی جان سیریوس ریسک کند و حرکتی انجام دهد که احتمالا خطری برای سیریوس در پی داشته باشد اما حالا... هری تغییر کرده بود.
زمانی که به خاطر تهدید ولدمورت ناچار به عقب نشینی از مبارزات شده بود وقت و انرژی اش را روی کارهای دیگری متمرکز کرده بود. مطمئن بود که با اعلام تعطیلی مدرسه، حضور اعضای محفل در هاگوارتز از دید مرگخواران پنهان نمی ماند اما او حاضر نبود هاگوارتز را هم به ولدمورت واگذار کند. از یک چیز مطمئن بود و آن این بود که ولدمورت هم چنین حماقتی را نخواهد کرد. اگر چه او هری را تهدید کرده بود که سد راه او نشود اما خودش هم آنقدر احمق نبود که پا روی دم او بگذارد.
بعد از ورود نانسی و رابرت به محفل او هم دچار دگرگونی شده بود. حالا دیگر شبانه روز در تلاش بود. محفل تمام مدت در آماده باش بود. موفق شده بودند چند ساختمان امن را در محله های مشنگ نشین به عنوان خانه های امن طلسم کنند و هری رازداری خانه ها را شخصا برعهده گرفت. اگرچه او نمیتوانست مستقیما در عملیاتها شرکت کند با این حال فعالترین عضو گروه بود. حالا هری رسما ریاست محفل را بر عهده داشت و این به طور عجیبی گرفتارش میکرد. دیگر خواب و خوراک نداشت. مدام در فعالیت بود و چشم روی هم نمیگذاشت. بیشتر وقتش صرف شنیدن گزارشهای اعضای محفل و طرح نقشه های جدید میشد.
از غروب افتاب کمی گذشته بود که هفت دختر و هفت پسر هفت ساله با ترسی به دستور فردی که یکسره سیاه پوشیده بود از داخل کوره راه به سوی محوطه جنگلی اطراف قلعه براه افتاده بودند.
دو گروه هفت نفره از بچه ها دست همدیگر را گرفته بودند و بدنبال فرد سیاه پوشی می رفتند. حق نداشتند چوب دستی های روشن خود را بالا بگیرند تا محوطه اطراف را برای اطمینان از امن بودن نگاه کنند انها دستور داشتند نور را تنها جلوی پای خود برای اینکه زمین نخورند نگه دارند...
: : 8 8 83
هرمیون خسته با بدنی کرخت شده از سرما پس از انجام ماموریت محول شده به او از هاگزمید به سمت هاگواتز براه افتاد. تمام راه مراقب اطراف بود در عین حال یکسره با خود حرف میزد:
- می دونم چه جوری حسابشو برسم. اون حق نداره اینجوری با من رفتار کنه.
- شاید دلیل خاصی داشته که تو رو به اینجا فرستاده
| ||
جم
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- چه دلیلی؟ تمام وقت امروزم بخاطر هیچ و پوچ به هدر رفت. هری برای اینکه منو از خودش دور کنه، فرستادم به این ماموریت بی ارزشی.
- شاید حق با اون باشه، خودت می بینی که چقدر گرفتاره نباید یکی دیگه فکرشو مشغول تر کنه
- اما من الان باید کنارشی باشم. اون الان به من نیاز داره...
- حواست به بچه ها هم باید باشه، شاید دلیلش اونا باشن. تا دیروز اون ریچاردسون بود اما حالا هری پاتر. به
عکس العمل اونا فکر کردی؟
- راست میگی، می ترسم واکنش خوبی نشون ندان. درست مثل سیریوس اون می دونست... مطمئنم
- با احتیاط باید عمل کنیم.
درست در این هنگام احساسی کرد نوری را از داخل جنگل دیده. یک لحظه به طور کامل ایستاد. سر دو راهی گیر کرده بود اگر می خواست به دنبال نور برود بایست وارد جنگل میشد. با خود فکر کرد احتمالا خطای چشم بوده. دودلی مانده بود. اما بلاخره تصمیم خودش را گرفت شاید اگر بخاطر عصبانیتش از هری پاتر نبود تن به این
راه نمی داد. او در مکانی با ارتفاع بالا قرار داشت از همین رو سراشیبی تندی را پشت سر گذاشت.
برف بیشتر قسمت های زمین را پوشانده بود. بجز قسمت هایی که درخت های بلند سر پناه انها بود. با پیش روی به سمت جلو راه رفتن برای هرمیون سخت تر و سخت تر می شد. پس از پایان شیب به سختی از دامنه ی تپه بالا رفت. هوا تاریک تر شده بود. زیاد از نور چوبدستی هم نمیتوانست استفاده کند چرا که ممکن بود محلی او را لو دهد... چند دقیقه ی دیگر با استرس گذشت. کم کم داشت به این نتیجه می رسید که بهتر است برگردد. که صداهایی را شنید، گویی همهمه ای بود. با محاسبه ی او حداقل ۲۰۰ متر را با او فاصله داشتند اما
در آن تاریکی و پستی و بلندی ها چیزی را نمیشد تشخیص داد.
قدم هایش را تند تر کرد. با نزدیک تر شدن قبل از هر چیز نور یک چوب دستی را که از دور سوسو می زد را
دید. با احتیاط بیشتری حرکت کرد. برای اینکه دیده نشود از پشت یک درخت به دیگری پناه میبرد... چند متر
دیگر را طی کرد اما ناگهان از ترسی بر جای خود میخکوب شد. چندین و چند روشنایی به دنبال فردی که جلوتر حرکت می کرد دیده میشدند. عجیب اینجا بود که همگی چوبدستی هایشان را به سمت پاهایشان نشانه رفته
بودند. اما چیزی که از همه عجیب تر بود این بود که به جز نفر اول همه ی این افراد ارتفاع بسیار کمی از سطح زمین داشتند حتی شاید کوتاه تر از یک جن خانگی. برای اینکه دیده نشود به ارامی بدنبال انها براه افتاد.
| || ۱
 
 
________________
سS
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
شنل پوشی که جلو تر بود به پشت تپه ای رفت و افرادش هم بدنبالشی. هرمیون تصمیم گرفت از تپه بالا برود تا
بهتر بتواند انها را زیر نظر بگیرد.
زمانی که به بالای تپه رسید. نفس عمیقی کشید تا قلبش در سینه کمی ارام گیرد. اما کاری کاملا بی فایده را انجام داده بود زیرا با دیدن انچه که پایین تپه بود قلبش با سرعتی صد برابر شروع به تپیدن کرد. با چنان صدای بلندی نفسش را در سینه حبس کرد که ترسید جایش را لو داده باشد.
باور کردنی نبود این وقت شب نزدیک دوجین بچه با چوبدستی روشن گرداگرد فردی ایستاده بودند که کلاه شنل سیاهش اجازه ی تشخیص هویت او را نمیداد. چیزی که جای تعجب داشت این بود که بچه ها نه سر و صدا می کردند و نه گریه. کاملا ارام و خونسرد بودند چنان که هرمیون احساس کرد به یک گردش شبانه آمده
اند.
نیازی به فکر کردن نبود احتمالا شنل پوش آنها را فرمانبر کرده بود. از اینکه کسی به خودش اجازه بدهد روی چند بچه بدون اینکه به عواقب ان توجه کند طلسم نابخشودنی انجام دهد خونش به جوش امد. کمی از تپه پایین امد سپس بسرعت چوبش را کشید و با کمی فکر کردن ادرسی جایی که قرار داشتند را به همراه
درخواست کمک به سمت قلعه فرستاد.
چند متری جا به جا شد تا بهتر بتواند منظره ی پیش رویش را ببیند. که ناگهان نوری طلایی تمام محوطه را
روشن کرد. چند تا از بچه ها جیغ کشیدند. هرمیون فریاد زد: خدای من
و با سرعت بیشتری به سمت آنها دوید. مرد را دید که چوبدستیش را به سمت قلعه گرفته و او رادی را زیر لب زمزمه می کند همچنان که ورد کامل میشد نور طلایی و زیبا بمانند حاله ای از بدن بچه ها کم کم ساطع می
شد. مغز هرمیون قدرت تصمیم گیری نداشت و افکارشی بسرعت در حال تجزیه و تحلیل بود. ایا این فرد داشت از قدرت چند بچه برای نفوذ به قلعه استفاده می کرد؟ چه بلایی ممکن است سر بچه های بی پناه بیاید؟ نه او
هرگز اجازه نمی داد کسی به انها آسیب برساند.
هرمیون به طور غریزی چوبش را به سمت فرد مرموز که در وسط دایره ی بچه ها ایستاده بود گرفت و بی اختیار طلسمی را بدون اینکه حتی کلمه ای را فریاد زده باشد فرستاد. طلسم مستقیم بسوی فرد مرموز که به نظر
هرمیون باید یک مرد می بود حرکت کرد و درست با طلسمی که از چوب دستی مرد خارج می شد برخورد کرد و درست در این لحظه فوران نور طلایی بار دیگر رخ داد. اما یک جای کار اشتباه از آب در آمد نور طلایی تغییر رنگ داد و تیره تر شد. هرمیون از ترس به عواقب طلسمی که فرستاده بود نگریست. حاله ها مثل بار اول پس از چند لحظه از بین نرفتند؛ و کاملا خارج از کنترل بنظر می رسیدند. نور لحظه به لحظه بیشتر می شد و رنگ های طلایی و تیره گویی در ستیز با هم هریک سعی می کرد دیگری را پس بزند. هرمیون از میان انوار به مرد
۹۹۲
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
خیره شد ظاهرا شنل پوش فشار زیادی را تحمل میکرد چرا که پاهایش به شدت میلرزید و سرانجام به زانو
افتاد.
ترس همه وجود هرمیون را فراگرفته بود و او قدرت هیچ گونه حرکتی را در خود سراغ نمی دید. تمامی بچه ها همدیگر را بغل کرده و تا انجا که می توانستند خود را از محوطه نور کور کننده دور می کردند. ناگهان شنل پوش فریادی کشید و چوبدستیش را شلاق وار تکان داد و نور طلایی که از چوبدستی اش ساطع می شد سیاهی
را پس زد.
هرمیون با خود فکر کرد: چرا او داشت با سیاهی مبارزه می کرد اگر قصد او جادوی سیاه بود پس چرا رنگ طلسم اش طلایی بود. اگر این فرد مرگخوار نباشد... نکند!
شنل پوشی با اخرین نیروی اش کمی تلو تلو خورد و با سپس با صورت در برف فرو افتاد. هرمیون تازه از شکست حریف نفس راحتی کشیده بود که جیغ بچه ها بلند شد با گریه به سوی فردی که افتاده بود هجوم بردند و یکی از کوچکترها او را بغل کرد. هرمیون شکه شده بود گیج و سردر گم به بچه ها نگاه میکرد، مطمئنا اگر طلسم فرمانی در کار بود با زمین گیر شدن شنل پوشی از بین میرفت پس بچه ها نمی بایست چنین کاری را می کردند.
ذهنش با سرعتی سرسام آور فعالیت میکرد و کوهی از سوالات در سرش جولان میداد: اگه اون مرگخوار نیست چه کسی ممکنه چنین کارهایی را بکند. ناگهان حقیقت چون آواری بر سرش فرو ریخت. با تمام سرعتش به سمت به سمت بچه ها دوید که با دیدن او چوب دستی هایی را که قرض گرفته بودند به سمت تازه وارد گرفتند. هرچند جز یک یا دو نفر که طلسم روشنایی را اجرا کرده بودند چیز دیگری بلد نبودند! و بعد خیلی
ناگهانی دختر بچه ای از جمع بیرون پرید و خود را در آغوش هرمیون انداخت.
- ماری! خدای من تو اینجا چی کار می کنی! اینا کی هستن؟
هرمیون، ماری را که از ترس گریه می کرد خوب وارسی کرد و وقتی از سلامتی او مطمئن شد بلند شد و به سرعت به سمت بچه های دیگر رفت و همه ی آنها را که بچه های افراد تازه وارد قلعه بودند را سالم یافت.
نگاهش را به سمت فردی که با صورت روی زمین افتاده بود انداخت. خدا خدا می کرد که او نباشد!
حالا که به چند قدمی او رسیده بود جرات ان را نداشت که خود را به او برساند. آرام آرام به او نزدیک شد. نمی
دانست چه بلایی بر سرش اورده است. بغض بدی گلویش را می فشرد. نفسش را در سینه حبس کرد. کنار شنل پوشی زانو زد. صورتش تقریبا در برف پنهان شده بود. شانه هایش را گرفت وبا ملایمت او را برگرداند.
| || ۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
با دیدن چهره ی کبود شده ی هری ناخودآگاه او را رها کرد و عقب نشست. با عذاب وجدان و با چشمی گریان سرش را در آغوش گرفت.
- هری هری صدا منو میشنوی! تو رو خدا جواب بده.
ماری که در تمام این مدت کنار هرمیون ایسناده بود پرسید: اون... اون چشی شده؟ حالش خوبه؟
بچه های دیگر هم با نگرانی جلو آمدند و دور آن دو حلقه زدند. پسر بچه ی کوچکی از کنار پای هری پرسید: حالش خوب میشه مگه نه؟
- اون خیلی مهربونه کاری کرد که ما دیگه اصلا سردمون نبود اما الان دوباره سردمون شده.
هرمیون نتوانست چیزی بگوید. نبض هری را گرفت انقدر ضعیف بود که به سختی میشد آن را احساس کرد.
طلسم گرمازا را قبل از هر کسی روی هری اجرا کرد.
سر و صدایی به گوش رسیده بسرعت چوبدستیش را کشید اما با دیدن سایه ای از چند شنل پوش بیاد آورد که خودش کمک خبر کرده. سپس چوبدستی اش را به سمت بالا گرفت. زیر لب چیزی زمزمه کرد و نوری را به سمت آسمان فرستاد.
قدمهای تازه واردین تند تر شد و خیلی زود به او رسیدند. هرمیون اتفاقات بعد از آن را کامل بیاد نداشت سر و صدا و فریاد های رون که او را باز خواست می کرد، ریموس و چارلی نگران، نگاه سرزنش بار الیور وود...
اعضای محفل که همه جا دیده می شدند همه چیز گویی در هاله ای از مه فرو رفت. لحظه ای همه چیز سیاهی رفت و او اصلا نفهمید کی به هاگواترز برگشت. تنها زمانی که چشم باز کرد خود را در بیمارستان دید.
هرمیون چیزی از طلسمی که هری به کار برده بود نمیدانست اما چیزی که برایش مسلم بود این بود که این طلسم هر چه که بود انرژی زیادی از هری گرفته بود. بغضی بدی بر گلویش پنجه انداخت.
- من چه بلایی سرش آوردم... دیونه ی لعنتی آخریه بلایی سرش میاد.
به سختی از جا برخواست. درمانگاه در سکوت فرو رفته بود. تنها صدای خرناس یکی از بیماران سکوت آن را در هم میشکست. نگاهی به اطراف کرد. اکثر تخت ها هنوز پر بود. میتوانست در آنها چهره های آشنایی را تشخیص دهد که هیچ کدام هری نبود. با دقت بیشتری اطراف را بررسی کرد چند تخت آن طرف تر بدور یکی از تخت ها پرده کشیده بودند هرمیون بی تردید می دانست که هری روی آن خوابیده است. در این لحظه مادام ریچسون از |- .پرده خارج شد. هرمیون بسرعت او را صدا زد
| ۹ |
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- آماندا چه بلایی سرش اومده؟
لبخندی بر لبهای آماندا شکل گرفت: چه عجب... بلاخره خانوم بیدار شدن... یک روزه کامله که گرفتی خوابیدی
- سوال منو جواب ندادی
- این همون سوالیه که من می خواستم از تو بپرسم
هرمیون کنترل خودش را از دست داد و فریاد زد: یعنی چی... بلاخره می گی چی شده یا نه؟
آماندا ریچسون بسرعت چوبدستیش را کشید اما ان را به طرف تخت هری گرفت و طلسم سکوت را روی ان اجرا کرد: صداتو بیار پایین اینجا بیمارستانه اگه اشتباه نکنم این آدمها به سکوت نیاز دارن
هرمیون التماس کرد: تو رو خدا بگو چی شده
چیز مهمی نیست. یعنی راستش من نمی دونم چیه.
با دیدن چهره ی هراسان هرمیون به سرعت اضافه کرد: اون سالمه اما هیچ انرژی تو بدنش نداره. ولی جای
نگرانی نیست این موضوع راحت با معجون انرژی زا حل میشه تا یکی دو ساعت دیگه باید بهوش بیاد. اما ظاهرا برای اون بیرونیا مهم تر اینه که اونجا چه اتفاقی افتاده؟ همه منتظر جوابن.
هرمیون با دستپاچگی گفت:
- من چیزی نمی دونم وقتی رسیدم که دیدم بیهوشه افتاده.
آماندا نگاهش را تنگ کرد: فکر نکنم بقیه رو بتونی به این راحتی راضی کنی، بااین حال فکر کنم بشه وانمود کرد که هنوز خوابی
سپس راهش را به سمت دفترش کج کرد.
هرمیون نگاه پر تشکری بدرقه ی آماندا کرد. بر روی تخت افتاد و به فکر فرو رفت. هرچه بیشتر فکر میکرد سوالات بیشتری در ذهنش ایجاد میشد این چه جادویی بود؟ هری چه کرده بود؟ و از همه مهمتر آن بچه ها...
حاضر بود شرط ببندد که انها دو گروه هفت نفره بودند.
مطالب زیادی در مورد جادوی عدد هفت خوانده بود این مطلب مخصوصا در جادوی سیاه خیلی کاربرد داشت و
همین او را به وحشت میانداخت نگران بود که بچه ها چه نقشی در اجرای این طلسم میتوانستند داشته باشند. |- برای لحظه ای تردید و نگرانی وجودش را پر کرد و بعد از ان از خودش متنفر شد. امکان نداشت که هری کاری
دت || | از:
هلال
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
را انجام دهد که حتی ذره ای برای این بچه ها خطرناک بوده باشد. بعد از ان از خودش خشمگین شد. چطور فکر نکرد که آن فرد شاید خودی باشد.
بعد ها فهمید که همه ی بچه ها سالم و سرحالی بودند با این وجود آرام کردن والدین نگران آنها کار چندان ساده ای نبود و تنها زمانی که یک پسر بچه برای آنها نحوه ی انجام کار هری را تعریف کرد آنها قانع شدند که هر کاری که در محوطه انجام شده صدمه ای به بچه ها نزده چرا که انها نه تنها نترسیده بودند بلکه کاملا
سر حال و هیجان زده بودند
پرستار مدرسه مشکل هری را ضعف و خستگی مینامید زمانی که او معایناتش را بر روی هری به پایان رساند تمام دوستان و نزدیکان را از درمانگاهش بیرون کرد اما در مورد هرمیون با شکست کامل مواجه شد. هرمیون گرنجر به هیچ وجه حاضر به ترک هری نبود. تمام مدتی که مادام ریچسون معجونهای رنگارنگش را به خورد هری میداد کنار او نشسته بود و با دلواپسی به او می نگریست. حتی زمانی که پرستار به دفترش بازگشت
هرمیون در کنار هری ماند.
هر چه بیشتر نگاهش میکرد بیشتر نگران میشد. چهره اش خسته بود و برای اولین بار رگه هایی از چروک روی صورتش نمایان بود و با وجود چشمهای بسته اش هرمیون به یاد اورد که اندوه عجیبی که از زمان دزدیده شدن سیریوس در نگاهش بود او را جذاب تر میکرد.
ماهها بود که او با هری واقعی تنها نمانده بود. با هری ای که صورت خودش را داشت. با همان موهای بهم ریخته... همان صورت صمیمی و حالا دو موج کوتاه نقره ای در کنار موهایش که با گذر از مرز چهل سالگی چهره ی او را مردانه تر میکرد. اهمیتی نمیداد که دیگران چه میگفتند از نظر او هری واقعی جذاب تر از ساموئل ریچاردسون بلند قامت و ورزیده بود هرچند تغییر شکلی هری کار خود او بود. در چند روز گذشته همه چیز به
طرز عجیبی تغییر کرده بود هری کاملا از او فاصله گرفته بود. نه تنها از او از تمام کسانی که میشناخت. با این
حال هر چه بیشتر به او نگاه میکرد بیشتر متوجه میشد چقدر به او علاقه مند است.
چیز دیگری که نگرانش میکرد گوشه گیری ها و تنهایی های هری بود. هرمیون میدانست که این بازگشت برای هری چندان ساده نبوده. به جز رون، هرمیون، ریموس و بچه ها دیگران هنوز نتوانسته بودند بازگشت او را هضم کنند. بارها خواسته بود که به سراغش برود و او را دلداری دهد آرامش کند و به او یادآوری کند که در کنارشی میماند و در هر شرایطی کمکشی خواهد کرد. اما نگاههای مالی و ویزلی ها به نوعی او را دور از هری اش نگاه میداشت. حتی نانسی هم کمی تغییر کرده بود. شاید علاقه ی هرمیون به ساموئل ریچاردسون برای آنها قابل هضم بود اما هرمیون شک داشت که انها بتوانند احساس او را به هری پاتر درک کنند. نه تا زمانی که او را متعلق به جینی میدانستند. نگاهی را روی خودش احساسی کرد با سرگردانی سرش را چرخاند. از پرستار مدرسه جم
| || ||
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
خبری نبود و سایر بیماران خواب بودند. لحظه ای فکر کرد خیالاتی شده اما زمانی که سرش را چرخاند هری نگاه او را غافلگیر کرد: سلام !
برخلاف تصور هری، هرمیون لبخند نزد. اگرچه به نظر میرسید خیالش آسوده شده اما حالا صورتشی کاملا جدی بود: تو یه دیونه ی احمقی هری پاتر... برای چی به من نگفتی که چی تو اون سرت میگذره؟
هری به آرامی روی تختش نشست: فرصت نشد معذرت می خوام
هرمیون لبهایش را روی هم فشرد: فرصت نشد؟ تو با یه مشت بچه از قلعه زدی بیرون و وقتی پیدات کردم کاملا از حال رفته بودی ... من حتی نفهمیدم که چی به سر خودت آوردی.
هری به آرامی دستش را بر لب او گذاشت: هیسی... چیزی نشده که
هرمیون بر لذت قرار گرفتن انگشت هری بر لب هایش مقاومت کرد و پافشاری کرد: باید به من توضیح بدی
هاگریه...
- باشه، باشه... ببین من فقط خاستم از امنیت قلعه مطمئن بشم. اون طلسم هم یه جادوی دفاعی بود همین
- همین ؟ میدونی چقدر من رو ترسوندی؟ فکر کردم...
چشمهای هرمیون لبریز از اشک شد هری جمله ی او را کامل کرد: بذار حدس بزنم... فکر کردی یه بلایی سر
خودم آوردم مگه نه ؟
هرمیون تنها سری تکان داد.
چهره ی هری کاملا در هم رفت: واقعا که هرمیون! یعنی از نظر تو من او نقدر ضعیفم؟
هرمیون سرش را به علامت نفی تکان داد: هری دقیقا چه اتفاقی افتاد من جرات نکردم به کسی بگم اما این من
بودم که تو رو طلسم کردم و کنترل طلسم از دستت خارج شد حالا چی میشه.
هری گفت: دقیقا خودم هم نمی دونم طلسم جادوی هفت خیلی حساسه و الان مطمئن نیستم طلسم تو چه اثری گذاشته باید بررسی کنم.
- اما تو بلاخره اون سیاهی رو پس زدی.
- به این سادگی ها هم نیست این رگه ها باعث شدن نیروی هفت بیشتر از اندازه ازاد بشه این می تونه خیلی } خوب باشه اما اون سیاهی شاید باعث شکافی بشه هیچ چیز مشخص نیست
| || ۷۴
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- تو چرا این کار هارو تنهایی می کنیچرا این بلاهار و سر خودت میاری نمی گی اگه اتقاقی برات بیوفته...
و هری کامل کرد: برخلاف تصور تو الان اصلا علاقه ای به مردن ندارم نه تا وقتی که ریدل زند سی.
برق عجیبی در چشمانش بود... این همان چیزی بود که هرمیون را میترساند هری اینبار برای مرگ آماده میشد. میخواست جلو برود و به او التماس کند که این کار را نکند. اما میدانست که نمیتواند. نمیتواند مانع هری شود.
بنابراین بحث را عوض کرد: اون بچه ها... نقش اونها رو برام توضیح بده ایا خطری براشون نداشت؟
هری از هرمیون برای این تغییر بحث ممنون بود: مسلما اگه داشت من هرگز چنین کاری نمی کردم، اما در مورد نقش اونها فکر کی کنم واضح باشه... دو تا گروه هفت نفره از بچه های هفت ساله...
- من نمیفهمم ...
هری لحظه ای فکر کرد. اگر میخاست این موضوع را به کسی بگوید هرمیون اولین و آخرین نفر بود: کمی پیچیدس هرمیون... تا وقتی لازم نشده اینو به کسی نگو.
ابروهای هرمیون بالا رفت و هری ادامه داد: بذار اینجوری بهت بگم. میدونی که عدد هفت یه عدد قدرتمنده. دو
تا عدد هفت چهارده میشه که یک عدد کامله ... طلسم قدیمی ای وجود داره که از این طریق قدرت جادوهای
دفاعی محلی رو که جادو درش ایجاد میشه چند برابر میکنه.
- اینو که همه میدونن
- تا اینجا رواره اما چیزی رو که دیگران نمیدونن اینه که چطور قدرت این طلسم رو چند برابر کنیم و چرا باید اون بچه ها هفت ساله باشن دیشب تانکس نزدیک بیست تا بچه هفت ساله رو پیش من آورد اما فقط همین
بچه ها رو انتخاب کردم... میدونی چرا؟
و در مقابل سکوت هرمیون ادامه داد: این طلسم از عدد هفت سرچشمه نمیگیره در واقع درسته که به اون مرتبطه اما از اون سرچشمه نمی گیره بلکه از پاکی روح اون بچه ها سرچشمه میگیره. قدرتش رو از روح پاکی میگیره که آلوده نشده و اگه به حد کافی قدرتمند اجرا بشه حتی ممکنه بتونه جلوی طلسم نفرین شده هم
دهان هرمیون باز مانده بود: امکان نداره! چطور همچین حرفی میزنی؟
- یه کم پیچیدس هرمیون... میشه یه لیوان آب به من بدی؟
| || ||
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هرمیون سری تکان داد و از پارچی که روی پاتختی بود لیوانی آب به دست هری داد. زمانی که لیوان خالی را از او تحویل گرفت هنوز متحیر بود و به طرز دیوانه واری کنجکاو به نظر میرسید.
هری که این حالت را در هرمیون به خوبی میشناخت ادامه داد: اونجوری نگام نکن هرمیون... من نگفتم که حتما اثر میکنه گفتم ممکنه بتونه... که البته به احتمال زیاد هم میتونه.
- تو چطوری همچین چیزی میگی؟ فراموش کردی هری؟ حتی جادوهای دفاعی وزارت خونه در برابر اون طلسم دووم نیاورد.
- میدونم... اما هرمیون فراموش نکن اون طلسم رو هم یه آدم ساخته مثل من و تو... در هر حال چیزی که مهمه اینه که من چیزهایی در مورد قدرت طلسم معکوس از نیک شنیده بودم. اون در این مورد خیلی چیزها میدونست... بعدها وقتی ابرفورث در مورد تاثیر روح پلید جادوگران در جادوهای شیطانی حرف میزد همین طلسم رو برام مثال زد و بعد از اون در مورد تاثیر احساسات در قدرت طلسمها برام گفت کمتر پیش اومده که به جادوگر به تنهایی بتونه اون طلسم رو اجرا کنه. دلیلشم اینه که طلسم نفرین شده بیش از حد قدرتمنده. تا
جایی که اون میگفت حتی سازنده شم گرفتار نفرین طلسمش شده بود.
هرمیون با چشمهای گرد شده به هری نگاه میکرد. تازه میفهمید که دوست قدیمی اش چقدر بیشتر از او
میداند. اما ظاهرا هری متوجه این حالت او نبود چنانکه گویی با خودش حرف میزد ادامه داد: چند روز پیش موقع دوئل بچه ها وقتی سلینا از کوره در رفت متوجه شدم که عکس این قانون هم قابل اجراست...
هرمیون چشمهایش را تنگ کرد: و امروز...
- سعی کردم همون کاری رو انجام بدم که نیک در ولز کرده بود ... اما خب اعتراف میکنم که فکرشم نمیکردم اینقدر ازم انرژی بگیره.
- چقدر احتمال میدی موفق شده باشی؟
هری شانه ای بالا انداخت: جواب این سوال رو وقتی میگیریم که عملا در معرض آزمایش قرار بگیره و من جدا
امیدوارم که ولدمورت این جرات رو به خودش نده که به اینجا بیاد.
ذهنش بود احساسی کند. خوشبختانه هرمیون خیلی او را منتظر نگذاشت: من زنمیفهمم ... تو میگی نیک این رو
میدونست
- بله
| || ||
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- و هیچچ وقت مستقیما به تو چیزی نگفت؟
- اون همیشه میذاشت که من خودم درسم رو یاد بگیرم... یه سری پیش زمینه میداد. در رو نشونم میداد. کلیدها رو بهم نشون می داد و میذاشت کلید اصلی رو خودم پیدا کنم.
- اما نشریه . . . اگه نیک جنین قدرتی داشت چرا این طلسم رو روی خونه ی سارا اجرا نکرد؟ چرا گذاشت اون
بمیره؟
- نیک نمیتوانست این طلسم رو اجرا کنه هرمیون... این یه جادوی ماندگاره
- جادوی ماندگار... هری تو میفهمی چی داری میگی؟ اطلاعاتی که در مورد جادوی ماندگار وجود داره حتی یک دهم اطلاعاتی نمیشه که در مورد جاودانه سازها داشتیم... یعنی تقریبا هیچی ...
- تو اینجوری فکر میکنی هرمیون چون هیچ وقت با اون پیرمرد تو یه اتاق تنها نبودی ... باور کن اون یه
میشن و از بین میرن. اما چیزی مثل این جادوهایی هستن که ثابت و پایدارن و به همین دلیل تنها یکبار برای
نداره اما میتونی مطمئن باشی که اثرش رو تا هزار سال باقی میگذاره و این دلیل تحلیل انرژی هست.
هرمیون به خوبی میدانست که چرا هری چنین طلسمی را اجرا کرده. به خوبی حس میکرد که فکر شومی در ذهن او جولان میدهد. هری جادویی را استفاده کرده بود که تنها یکبار برای هر جادوگر قابل استفاده بود و این کار را برای دفاع از جایی کرده بود که آخرین پناهگاه دوستانش در برابر مرگخواران به حساب می آمد. هرمیون باهوش تر از ان بود که هدف هری را از این کار درک نکند؛ و این واقعیت را که او میخواست امنیت آنها را در
نبود خودش تضمین کند را احساس نکند. تصمیم شومی را که او در ذهن داشت احساس میکرد. دهانش را باز کرد تا چیزی بگوید اما زمانی که کلمه ای برای ابراز احساسش پیدا نکرد به آرامی آن را بست.
هری با دیدن سکوت او لبخندی زد و دستان او را به سمت خود کشید، پس از چند لحظه نگاه خیره به چشمان هم اولین بوسه رقم خورد.
هرمیون گفت: به مرگ اجازه نمی دم به این زودیا تو رو از من بگیره، نه تا وقتی من زنده ام
هری نیمچه لبخندی زد. هرمیون دیگر چیزی نگفت و تنها به فرو بردن سرش در آغوش هری اکتفا کرد.
:{ :: *:* :: 85
۱ + +
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
طلسمی که هری روی هاگوارتز انجام داده بود بیشتر از هر کسی هرمیون را نگران میکرد. با این حال نه او نه مالی و نه پرستار مدرسه هیچ کدام نتوانستند بیشتر از یک ساعت دیگر هری را در درمانگاه نگهدارند. او همان شب به دفتر قدیمی اش برگشته بود و با جدیت تمام بر روی آخرین عملیاتهای محفل تمرکز کرد. نانسی که این فشار شدید را روی پدرش میدید دست به دامان هرمیون شد اما حتی او هم نتوانست کار زیادی از پیش ببرد. به خوبی میدانست چیزی که هری را از پا انداخته اجرای طلسم دفاعی نیست. در حقیقت هری در تلاش برای فرار از فکر کردن به وضعیت سیریوس با کار و تلاش بیش از حد خودش را از پا انداخته بود. حالا کم کم با این نظر
رون که میگفت هری قصد خودکشی دارد موافق شده بود.
در همان چند ساعت مرگخوارها چند حمله ی کوچک به اطراف کوچه ی دیاگون داشتند که با مقاومت خوب
مردم عقب رانده شده بود اما این خبر هری را بیشتر از قبل نگران میکرد. میتوانست هدف شوم ولدمورت را از
این حرکت احساسی کند.
رون و هرمیون واقعا نگران دوستشان بودند. بارها دیده بودند که او به نقطه ای خیره شده و با خشم دندانهایش را به هم میساید. تحملش به انتها رسیده بود و این همان چیزی بود که دوستانش را میترساند اما چیزی که وحشت حقیقی را به جان رون و هرمیون انداخت حرفهای فرد و چارلی بود هیچ کس باور نمیکرد که او شخصا جسد راجرز که به روشی فراتر از تصور چارلی و فرد به سزای خیانتش رسیده بود را درست جلوی ورودی شهر
ممنوعه انداخته باشد.
بعد از اینکه چارلی، فرد برای حفظ جان سیریوس از جان مرگخوار گذشتند هری برگشته بود و تمام خشمش را با یک طلسم پر قدرت بر سر مرگخوار فرود آورد. مرگخوار بینوا جور اربابش را کشید اما این تازه اول کار بود. کشته شدن راجرز در واقع اعلام جنگی بود از طرف هری برای ولدمورت.
دو ویزلی هنوز در تلاش برای هضم دیده هایشان بودند که جسد راجرز ناپدید شد. لحظه ای بعد در باز شد و چند نفر خسته و خیس وارد شدند. نانسی، کتی و آلیشیا اسپینت با خستگی خودشان را روی نزدیکترین صندلی ها رها کردند. تمام شب را در هاگزمید نگهبانی داده بودند و حالا چشمهایشان به سختی باز میشد. کتی گزارش داد: همونطور که خواسته بودی هری. همه جارو چک کردیم. خبر خاصی نبود. همین که جرج و سوزان و سلینا پست رو تحویل گرفتن به خونه برگشتیم.
- خوبه... ممنون کتی
آلیشیا تصحیح کرد: ما نمیتوانیم تمام مدت در هاگزمید قدم بزنیم. اینطوری خیلی مشکوکه. باید فکر یه پایگاه برای نگهبانهامون باشیم.
۱ ۲ ۱ ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
نانسی پیشنهاد کرد: خونه ی شما چطوره؟ بالای سه دسته جارو ؟
هری سری تکان داد: نه... اونجا تو خیابون اصلیه. بیش از حد تو دیده. ما جایی رو میخوایم که دور و برش خیلی
- جایی رو در نظر داری؟
فرد تقریبا جواب سوالش را میدانست. هری فکری کرد: مطمئنم ابرفورث بدش نمیاد رستورانش رو دوباره راه بندازم.
تعجب میکرد چرا زودتر به این فکر نیوفتاده. داشتن یک پایگاه در هاگزمید کمک بزرگی برای حفظ امنیت هاگوارتز بود با اطمینان بیشتری اعلام کرد: در اولین فرصت هاگزهد رو بازگشایی میکنیم.
نگاهی به نانسی و همراهانش کرد: هر سه تا تون خسته این، بهتره برین بخوابین
سه زن از جا برخاستند تا به خابگاه هافلپاف محلی که برای استراحت اعضای محفل در نظر گرفته شده بود
بروند. قبل از خروج نانسی به طرف پدرش برگشت: رابرت برگشته ؟
هری نتوانست جلوی لبخند زدنش را بگیرد: هنوز نه... زودتر از نیمه شب هم برنمیگرده
نانسی آهی کشید و به دنبال کتی خارج شد. هری میدانست که او هنوز هم از کارش ناراضیست. هرسه ی آنها ناراضی بودند. کار خسته کننده ی نگهبانی با مبارزات پر هیجانی که فکر میکردند با عضویت در محفل با ان روبرو میشوند از زمین تا آسمان تفاوت داشت. خستگی، سرما و بی خوابی تنها چیزی بود که از این نگهبانی شبانه روزی نصیبشان میشد با این حال هیچ کدام اعتراضی نمیکردند این هم بخشی از کار بود. به قول رابرت
شاید بدترین بخش کار
اما نظر نانسی درباره ی بدترین بخش کاملا متفاوت بود. مشکل او بیشتر دوری از رابرت بود. درست از اولین ماموریت و از آغاز تقسیم بندی وظایف هری سه دوست را از هم جدا کرده بود و برای اینکار دلیل خوبی داشت. از نظر او بودن آنها در کنار هم احتمال خطر را افزایش میداد حتی اگر بی تجربه بودنشان را در نظر نمیگرفت چیزی از این خطر کم نمیکرد. مخصوصا برای نانسی و رابرت.
هری میدانست که در صورت خطر رابرت با جان خود از نانسی محافظت خواهد کرد و مطمئن بود که نانسی هم همین کار را برای او انجام میدهد. اگرچه این در ظاهر یک حسن به حساب می آمد اما احتمال خطر را بالا میبرد. هر کدام از آنها با نگرانی برای دیگری در واقع از خودش غافل میشد و او نمیخواست روی جان هیچ کدام از آن ها ریسک کند اما این تمام ماجرا نبود.
۲ و ۴ ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
به طرز مشکوکی هیچ وقت سه جوان با هم در حال استراحت نبودند اوایل این تنها یک تصادف به نظر میرسید اما خیلی زود همه فهمیدند که هری میخواهد تا حد امکان آنها را از هم دور کند و با این کار به خیال خودش احتمال حماقت آنها را تا حد قابل توجهی کاهش دهد و تقریبا موفق شده بود. رابرت درست زمانی به قرارگاه میرسید که نانسی از شدت خستگی به خواب رفته بود و زمانی که نانسی بیدار میشد او همچنان در خواب بود. قبل از رفتن سر پستشان به اندازه ی خوردن صبحانه با هم بودند که آنهم به دلیل حضور اعضای محفل در کنار
گوششان چندان به کار نمی آمد.
نیم ساعت پس از خروج نانسی از قلعه، سلینا به آنجا بازمیگشت و تا زمانی که او مشغول دادن گزارش بود رابرت
از قلعه خارج شده بود.
اگرچه این جدایی برای هرسه ی آنها مخصوصا نانسی و رابرت سخت بود اما بچه ها که به هیچ وجه قصد نداشتند بهانه ای به دست هری بدهند اعتراضی نمیکردند. دست کم خستگی ناشی از نگهبانی در سوز استخوان شکن زمستانی آنها را از فکر و خیال درباره ی سیریوس در امان نگه میداشت و از این بابت شکر گذار بودند.
اما نه کار، نه خستگی و نه بی خوابی هیچ یک نمیتوانست فکر هری را از فرزندش دور کند. اگرچه او در ظاهر خودش را با امور محفل سرگرم کرده بود، تمام وجودش در انتظار لحظه ی فرخنده ای بود که پیغامی از هکتور واتسون سر نخی از مکان سیریوس به دستش برساند در حال حاضر تنها امید او برای بازگشت سیریوس دو مردی بودند که در میان حصار شهر ممنوعه بودند و او میدانست برای پیدا کردن سیریوس از هیچ تلاشی خودداری نخواهند کرد. تنها کافی بود یکی از آن دو کوچکترین سر نخی به دست آورد... دراین زمان او معطل نمیکرد
خودش را به شهر ممنوعه میرساند و اینبار ولدمورت باید به سختی حساب پس میداد.
در همین فکر بود که ضربه ای به در وارد شد. در دفتر قدیمی اش بار دیگر باز شد و اینبار رابرت و کینگزلی وارد شدند. مثل گروه قبلی سر تا پا خیس بودند اما چیزی که از پایین شنل هایشان روی کف سنگی دفتر میچکید مخلوطی از آب و خون بود.
با وحشت و نگرانی از جا پرید و خودش را به پسر خوانده اشی رساند: خدای من رابی... چی به سر خودت اوردی؟
و با وسواسی پدرانه به بررسی رابرت پرداخت. رابرت که این نگرانی را احساس کرده بود به سرعت پاسخ داد: من حالم خوبه. حتی یه خراش هم برنداشتم.
و با خستگی خودش را روی کاناپه رها کرد.
با دیدن سلامت رابرت، هری نفس راحتی کشید و اینبار به سمت کینگزلی برگشت. کاراگاه سیاه پوست اعلام جم
کرد: حال ما دو تا خوبه هری...
۳ و ۴ ۱
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
ذهن هری روشن شد: فرد؟
کینگزلی خودش را روی صندلی انداخت: رسوندیمش درمانگاه. جسی پیششه. خیلی صدمه ندیده اما خب... خون زیادی از شی رفته...
و به شنلهای خودش و رابرت اشاره کرد: اون یارو ساچت بود با رفیقاشی... پنج به سه بودیم. فکر کنم سرش روی
گردنشی زیادی کرده بود.
- ساچت؟
در مقابل نگاه مشتاق هری کینگزلی با شرمند گی پاسخ داد: خیلی سعی کردیم بگیریمش ... اما خب... بدشانسی
آوردیم. فرد بدجوری زخمی شد. رفقاشو فرستادیم آزکابان و میخواستیم ساچت رو بیاریم اینجا که... چهارتای دیگه پیداشون شد.
هری که ناامید شده بود با دلخوری پرسید: چرا اعلام خطر نکردی؟
- اعلام خطر؟ شوخیت گرفته. حتی وقت نکردیم چوبدستی هامون رو تکون بدیم. تو یه محل غیر قابل آپارات
گیر افتاده بودیم و فرد هم کاملا بیهوش شده بود. ولی خب... هر جور بود دوتایی خدمت شون رسیدیم مگه نه
رابرت؟
اما رابرت جوابی نداد نگاه دو مرد چرخید و مرد جوان را دیدند که روی کاناپه به خواب رفته بود. کینگزلی خنده ای کرد: پسر بیچاره... حسابی خسته شده... زیادی بهشون سخت می گیری هگری،
هری فرصتی برای جواب دادن پیدا نکرد. در باز شد و ریموس و تانکس با هم وارد شدند: هری به کینگزلی
نگاه نگرانشان از سرو وضع آشفته ی کینگزلی به خون روی زمین و بعد از آن به رابرت افتاد که بی حرکت روی صندلی افتاده بود. رنگ ریموژ العر پرید و تانکس با تکیه بر چهارچوب در خودش را سرپا نگه داشت. قبل از اینکه والدین نگران عکس العمل دیگری نشان دهند هری اعلام کرد: حالش خوبه و کاملا سالمه اما به نظر میاد به
کمی خواب احتیاج داره
تانکس با دستی لرزان به خون آبه های روی زمین اشاره کرد: پس اون... اون خون ...
۱ ۲ ۱ :
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
کینگزلی با آرامش بخش ترین لحن صدایش جواب داد: مالی فرده... مجبور شدیم کولش کنیم تا از وسط اون هیر و ویر به یه محل قابل آپارات برسیم.
به نظر نمیرسید که ریموس این حرفها را باور کرده باشد. نه تا وقتی که خودش جلو رفت و وضعیت رابرت را بررسی کرد. زمانی که از سلامت او مطمئن شد لبخند لرزانی نثار تانکس کرد که خیال او را راحت کرد. با قدمهایی متزلزل جلو رفت و با حرکت چوبدستی اش شنل خیس رابرت را از تنش در آورد.
هری که ترجیح میداد آنها را به حال خود بگذارد از جا بلند شد: مطمئنم که خیلی خسته ای برو استراحت کن کینگزلی،... بعدا با هم صحبت میکنیم. ریموس بذار رابرت همینجا بخوابه... من باید به فرد یه سری بزنم.
کینگزلی بلند شد: منم میام
ریموس نگاهی به تانکسی کرد که پتویی را که از غیب ظاهر کرده بود روی پسرش می انداخت: باهم میریم.
::: 8{{ {{ ::= s;{ :::
- دیگه وقت نهاره
دنی یک کاسه ی فلزی و یک تکه نان را به دست سیریوس داد: اونجوری نگاشی نکن اینجا بهتر از این گیرت
نمیاد.
سیریوس نگاهی به محتوای ظروف کرد. سوپ رقیق سبزیجات... از هیچی بهتر بود.
با دست چپ کاسه را گرفت و روی زمین گذاشت، آهسته زمزمه کرد: ممنونم دنی
- حرفشم نزن
دنی اینرا گفت و نگاهی به اطرافش کرد. دنبال بهانه ی تازه ای برای سرحال آوردن سیریوس میگشت. حالا تقریبا از آنچه که برای دوست جدیدش پیش آمده بود با خبر بود و تلاش میکرد جلوی فکر و خیال او را بگیرد. رو به جایی در ته زندان جایی که میدانست هم بندهایشان در آنجا هستند کرد و با صدای بلند پرسید: شما ها
هنوزم میخواین اون عقب بمونین؟ یعنی ما اینقدر ترسناکیم؟
و چون جوابی نشید چشمکی به سیریوس زد: داره جالب میشه نه ؟ مردم از خود ولدمورت هم اینقدر نمیترسن، تازه ما دو تا خیلی از اون عوضی خوشگل تریم. ضمنا هیچ کدو ممون هم شباهتی به اون هیپوگریف عوضی که اون بالاس نداریم.
لات ، ۹ ۱
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
لبخند نصفه و نیمه ی سیریوس با صدای سرد اشنایی روی لبشی ماسید: اگه زبونت رو نگه نداری بد میبینی
بچه جور
- عقب و ایستا دنی
سیریوس با خشم دنی را عقب کشید. تا جایی که میتوانست به سمت اسنیپ چرخید و توانست پوزخند او را روی لبهایش ببیند که با دیدن وضع آشفته ی سر و صورت او گشاد تر میشد: بهت خوش میگذره پاتر؟
- چی میخوای؟
اسنیپ حرکتی به چوبدستی اش داد و زنجیرها با صدای ناجوری باز شد: تفریح دیگه بسه... حالا وقت کاره
اسنیپ اینرا گفت و با حالت کنایه آمیزی تعظیم کرد: یه تفریح کوچولو
مخالفتی نکرد نمیدانست چرا اما چیزی در نگاه مرگخوار بود که نگرانش میکرد.
در هر حال چاره ای نداشت. دلش را به دریا زد زیر لب زمزمه کرد: از این بدتر که نمیشه... آخرش اینه که منو
میکشه... کی بدش میاد؟
این را از ته دل گفته بود. زمانی که با اشاره ی چوبدستی اسنیپ از جا برخاست تا به طرف در خروجی برود دست گرمی دستش را گرفت. آهسته برگشت و دنی را دید که با نگرانی نگاهش میکند: نگران نباش دنی... اتفاقی نمیافته.
اسنیپ که متوجه این رفتار شده بود پوزخندی زد: خیلی زود برمیگرده پیشت... البته بعد از اینکه من کارم
باهاش تموم شد.
سیریوس در سکوت دست دنی را فشار ملایمی داد و از او جدا شد. به خوبی آموخته بود که در برابر طعنه های مرگخوار سکوت کند. اوایل جوابهای تندی به او میداد که چندان او را خوشحال نمیکرد. در نتیجه حسابی مجازات میشد اما کم کم یاد گرفت که به خشم اوردن اسنیپ به دردش نمی ارزد. جلوتر از اسنیپ از پله ها بالا رفت اینبار مرگخوار کاملا هوشیار بود. فاصله اش را با او حفظ میکرد و مراقب بود تا حرکت اضافه ای نکند کاملا هوشیار بود و اینطور که معلوم بود خیال نداشت که به او فرصت دیگری برای فرار بدهد.
در فلزی باز شد و باز همان سالن تیره که اینبار با نور چهار مشعل روشن شده بود. یا حداقل میشد گفت از زیر زمین روشنتر بود. در این فکر بود که در همان لحظه نقشه اش را عملی کند که حرکت چوبدستی اسنیپ دستهایش را بست: راه بیوقت
۱ ۲ ۱ "
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
بی اختیار پوزخندی زد. حتی با دست خالی، مرگخوار از او میترسید.
اسنیپ سیریوس را به سمت در دیگری برد که در روز ورودش لای آن باز بود. زمانی که مرگخوار در را باز کرد برای لحظه ای غافلگیر شد سیریوس وارد اتاق شد و اسنیپ در را پشت سر او بست. بلافاصله طلسم دستهایش آزاد شد و او توانست حرکتی آزادانه به آنها بدهد. سالن بزرگی بود با سقفی بلند و دیوارهایی سفید. با اینکه هیچ پنجره ای نداشت کاملا روشن بود. دو گنجه ی بزرگ شیشه ای سرتاسر دیوارهای بزرگ دو طرف سالن را گرفته بود؛ و یک در که در انتهای سالن بود. داخل گنجه ها لبریز از بطری های رنگارنگ معجون و بعضی مواد اولیه ی کمیاب بود. چلچراغ بزرگی سالن را روشن میکرد و دو تابلوی متحرک از مناظر طبیعی در دو طرف دیوار به چشم میخورد. یکی منظره ای از یک تک شاخ سفید در دشتی سرسبز و دیگری منظره ای از کوه بلندی که دو عقاب بزرگ بر فراز ان پرواز میکردند. در گوشه ای از ان درست در پشت یکدست مبل راحتی کتابخانه ی نسبتا بزرگی قرار داشت. اکثر کتابهای آن پوسیده و بی نهایت قدیمی به نظر میرسیدند. چند متر
آن طرف تر پاتیل نسبتا بزرگی بر روی آتش قرار داشت. معجون غلیظ درون آن به آرامی میجوشید.
در این میان چیزی بیشتر از بقیه توجه سیریوس را به خود جلب کرد. چشمش به یک محفظه ی مستطیل شکل شیشه ای در روی میز کوچک کنار کتابخانه افتاده بود که چوبدستی آشنایی در آن به چشم میخورد. برای لحظه ای حضور مرگخوار را فراموش کرد. دیگر هیچ چیز برایش مهم نبود. فقط میخواست خودش را به
چوبدستی اش برساند. حتی اگر نمیتوانست جادو کند.
نگاه سریعی به اسنیپ کرد که در را پشت سرش قفل کرده بود و در آن لحظه تعدادی حلزون زنده را به معجونش اضافه کرده بود و با دقت آن را هم میزد. ظاهرا مرگخوار متوجه او نبود. آهسته چرخید و تا جایی که میتوانست بدون جلب توجه مرگخوار به سمت میز رفت. این کار ساده تر از آن بود که فکرش را میکرد با این حال زمانی که به کتابخانه رسید قلبش به شدت میکوبید. دستش را دراز کرد و جعبه ی شیشه ای را در دست
گرفت. بلافاصله صدای گز ناجوری بلند شد. با فریادی جعبه را بر زمین انداخت: لعنتی
بوی سوختگی ناجوری از کف دستش بلند شد زمانی که بی اراده به آن نگاه کرد رشد تاولها را در دستش به
وضوح میدید.
- جای تو بودم کار احمقانه ای نمیکردم پاتر
تازه فهمید که مرگخوار در تمام این مدت او را زیر نظر داشته است. اسنیپ بدون اینکه سرش را برگرداند با چوبدستی به او اشاره کرد و انرژی ای از چوبدستیی او مثل نیرویی مغناطیسی سیریوس را به سمت خود کشید. مرگخوار با حالتی از پیروزی به صورت او خیره شد. پوزخند چندش آوری بر لبهایش شکل گرفت: تلاش ابلهانه ای بود. میبینم که به اندازه ی پدرت احمق و کوته فکری.
۱ ۴ ۶ ۹۷
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
توهین به هری پاتر همیشه جواب میداد و اسنیپ اینبار هم با لذت شاهد عکس العمل تند مرد جوان بود: بهتره دهنت رو جمع کنی عوضی، قبل از اینکه با گل پرش کنم.
کمد شیشه ای رفت و بطری دهان گشاد بزرگی را از ان بیرون آورد. درون بطری چند جسم سیاه لزج به چشم میخورند. شیشه را به طرف سیریوس برد: میدونی این چیه پاتر؟
- چشم آکرومانتا... چیه تا حالا ندیدی؟
- و کاربردش ؟
- یه جور تقویت کننده سی... برای بالا بردن قدرت معجون ها ازش استفاده میشه...
اسنیپ با رضایت سر تکان داد: معجون سازیت از پدرت بهتر ه. میشه بهت امیدوار بود.
سپس برگشت و چشم آکرومانتا را به معجون که حالا به رنگ صورتی روشنی در آمده بود اضافه کرد، معجون فش فش ناجوری کرد و آرامتر جوشید. اسنیپ اینبار به سراغ شیشه ی دیگری رفت که جسم پهن و باریک سیاه رنگی در آن به خود میپیچید: این چیه پاتر؟
- ریشه ی خرچک... و اگه میخوای یاد بگیری برای معجونهای ترمیمی کاربرد داره. ببینم تو مطمئنی که چیزی
اسنیپ جمله ی آخر را نشنیده گرفت: شنیدم تو رئیس کلوپ معجون سازی هاگوارتز بودی؟
- اون جاسوس عوضیت دیگه چی بهت گفته؟
به خوبی میدانست که این خبر را چه کسی به اسنیپ رسانده با این وجود مطمئن بود که مرگخوار از تمام این سوالات هدف دیگری دارد. به طرز غریبی اینبار اسنیپ تمام حرفهای سیریوس را نشنیده میگرفت. اینبار هم چنان که گویا سیریوس حرفی نزده مرگخوار ادامه داد: بد نبود پاتر... فقط یه کم آموزش نیاز داری تا بهتر بشی.
فکر نمیکنم زیاد وقت ببره.
- بهتر؟ من از معجون سازی متنفرم. چرا باید دلم بخواد چنین چیز مزخرفی رو یاد بگیرم؟
- تو نمیخوای... من میخوام.
۸ و ۹ ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
لحن اسنیپ به یکباره کاملا خشک و خشن شده بود: میدونی پاتر من خیلی فکر کردم. میخوام بهت لطفی بکنم. تو که نمیخوای یه آدم بی مصرف باشی،
نگاه سیریوس به چشمان مرگخوار افتاد و برق عجیبی در آنها دید که هیچ از آن خوشش نمی آمد: اینقدر
حاشیه نرو... حرفت رو بزن.
اسنیپ نگاهی به ساعتش کرد و پوزخندی زد: خب فکر کنم چند دقیقه وقت داشته باشیم ... باشه بهت میگم.
قلب سیریوس به تپش افتاد. چشمهایش را بست تا وحشتش را پنهان کند. اسنیپ با افتخار به پاتیل که همچنان سنگین و آرام میجوشید اشاره کرد: این همون معجونه. امروز ... بعد از اومدن لرد سیاه ما اولین مرحله از ساخت معجون رو شروع میکنیم و چند روز بعد وقتی که کار من با تو تموم بشه و به فرض اینکه او نقدر
بدشانس باشی که از مرحله ی آخر زنده بیرون بیای اونوقت تو یک فشفشه ی تمام عیار خواهی بود.
نگاهی به چهره ی سیریوس کرد و از وحشتی که در چشمان او دید لبریز از لذت شد: اما این آغاز کاره. پاتر... همونجوری که گفتم اگه تو زنده از آزمایش من بیرون بیای دیگه هیچ قدرت جادویی ای نخواهی داشت و تبدیل
میشی به یه فشفشه ی بی مصرف که البته با چیزی که الان هستی فرق چندانی نداره.
شد. اسنیپ بلافاصله تعظیمی کرد: سرورم
نگاه ولدمورت از اسنیپ به پاتیل معجون و از آن به چهره ی رنگ پریده ی سیریوس افتاد: آه پاتر ها... هرگز یاد نگرفتند به بزرگترشون احترام بگذارن؟
حالتی از تعظیم جلوی ولدمورت بر زمین بزند.
جادوگر سیاه که از دیدن این صحنه راضی شده بود پوزخندی زد و رو به مرگخوارش پرسید: کار چطور پیش
میره سوروس ؟
- خیل عالی ... معجون آمادس ارباب. من منتظر شما بودم تا مرحله ی اول رو شروع کنیم.
ولدمورت سری به رضایت تکان داد نگاهی به چهره ی رنگ پریده ی سیریوس کرد و با تردید پرسید: مطمئنی که پسره آمادگیش رو داره؟
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- بله ارباب... فکر میکنم.
- - بهترده درست فکر کرده باشی.
لحن ولدمورت تهدید آمیز بود. سیریوس میتوانست نگرانی را در چهره ی اسنیپ بخواند. با این حال زمانی که ولدمورت اجازه ی شروع کار را داد تعظیمی کرد و به سمت یکی از گنجه ها رفت و بطری معجونی را از آن بیرون کشید. با حرکت چوبدستی اش جام بزرگی ظاهر کرد و معجون درون بطری را در جام خالی کرد و به
سمت سیریوس که همچنان دست بسته ایستاده بود به راه افتاد.
حتی قبل از دیدن محتویات جام، سیریوس معجون را شناخت. همان بوی تندی را داشت که دو هفته قبل هم احساس کرده بود. اسنیپ با حرکت چوبدستی دستهای سیریوس را باز کرد و دستور داد: بخورشی
پسر جوان اینبار هم به شدت مقاومت کرد. هنوز حساس تهوع، درد و سوزشی پس از خوردن معجون را فراموشی
نکرده بود. اما اسنیپ منتظر نظر او نشد. معجون را به زور به خوردش داد. با احساسی معجون در دهان، سیریوس با قدرتی ته برابر به مقاومت پرداخت اما خیلی زود نفسش بند آمد. دهانش مملو از معجونی بود که اسنیپ سرسختانه در آن خالی میکرد. در تلاش برای نفس کشیدن با تلاشی بی فایده تقلا میکرد. با پایین رفتن آخرین ذرات معجون دردی درونی وجودش را فرا گرفت. روی زانو افتاد. از درد به خود میپیچید و بی اختیار فریاد
میکشید. در تما م مدت اسنیپ ژ ولدمورت با اضطراب به او خیره نگاه میکرندند. اینبار از تشنج، بیهوشی، تهوع و استفراغ خبری نبود. کمتر از دو دقیقه بعد بدنش آرام گرفت. مرگخوار راضی از نتیجه رو به اربابش کرد و
تعظیم بلندی کرد: سرورم...
ولدمورت سری تکان داد. به سراغ پاتیل رفت و منتظر ماند تا اسنیپ با حرکت چوبدستی اش خنجری نقره ای را ظاهر کرد و آن را به دست اربابش داد. ولدمورت بی هیچ سوالی خنجر را گرفت و آنرا روی مچ دست راستش کشید. خون سیاهی از محلی بریدگی رگها بیرون زد و به درون معجون سرازیر شد. معجون دیگر نمیجوشید. کاملا بی حرکت مانده بود و خون ولد مروت به حالت معلق روی آن قرار گرفته بود.
- حالا نوبت توئه
اسنیپ با خشونت پشت یقه ی سیریوس را گرفت و او را که همچنان در حال بدی بود تا بالای پاتیل کشید. بی
توجه به مقاومت سیریوس دست او را جلو کشید: ارباب... قربانی در خدمت شماست.
سپس چوبدستی اش را به سمت دست سیریوس که وحشت زده تلاش میکرد دستش را عقب بکشد گرفت و وردی را زمزمه کرد: شما عوضیا دارین چیکار میکنین ؟
۱ ۲ ۱
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
طلسم زرد رنگ اسنیپ به دست مجروح سیریوس برخورد کرد و آنرا در هوا خشک کرد. قادر به تکان دادن دستش نبود گویی نیرویی نامرئی آن را بر بالای پاتیل نگه داشته بود. تلاش کرد عقب بیرون یا دستش را کنار بکشد اما کاملا بی فایده بود. در هراس و وحشت دست و پا میزد.
ولدمورت که حالا به کمک اسنیپ زخم دستش کاملا بهبود یافته بود خنجر را به سمت دست سیریوس برد و در یک لحظه رگ دستش را برید. فواره ای از خون از دست مرد جوان بیرون زد و خیلی زود در پاتیل سرازیر شد. سیریوس با هراس به خون خودش نگاه میکرد که از بدنش خارج میشد و با خون ولدمورت ترکیب میشد. لحظه ای بعد معجون دوباره به جوشش افتاد و اینبار به سرخی خون بود.
اسنیپ جلو آمد. جامی را زیر دست سیریوس گرفت و آن را لبالب از خون بر کرد سعیپس برگشت وهمراه ولدمورت از سیریوس که بارگی بریده بر بالای پاتیل ایستاده بود و تقلا میکرد خودش را از آن شرایط برهاند فاصله گرفتند و ولدمورت روی مبلی که اسنیپ ظاهر کرده بود نشست: کارت خوب بود سوروس... به نظر میاد
خیلی خسته ای.
مرگخوار با چرب زبانی تعظیمی کرد: خدمت به لرد سیاه خستگی رو از وجودم بیرون میکنه. امیدوارم این خدمت ناچیز کوتاهی گذشته ی من رو جبران کنه.
ولدمورت میدانست که اسنیپ از ماجرای آسایشگاه صحبت میکند. مرگخوار با حرکت چوبدستی اش زخم سیریوس را که از شدت خونریزی بی حال شده بود بست و او را به کناری انداخت تا با ستی نقش زمین شود. سپس جام خون را به سمت اربابش گرفت: سرورم...
ولدمورت جام را برداشت و در برابر چشمان هراسان سیریوس یک نفس آن را سر کشید. زمانی که قطره ای از خون را که از کنار لبهایش شره میکرد با دست پاک کرد با سر خوشی لبخند زد: موفق شدی سوروس، هر کسی
از تکهلت که به این مهجور بر نمیاد. کهن باید پاداش شایسته ای برای این خدمتت در نظر بگیرم... دوست داری
پاداشت " باشه دوست وفادار من؟
اسنیپ منتظر همین حرف بود. با این وجود تعظیمی کرد: سرورم خدمت به شما بزرگترین پاداش برای منه.
ولدمورت زیرکانه سری تکان داد: بس کن سوروس... من عادت ندارم خدمت رو بی جواب بذارم بهم بگو چی میخوایی؟
اسنیپ لحظه ای سکوت کرد سرانجام با لحنی سنجیده پاسخ داد: حالا که اصرار میکنید ارباب... پسره... اون
چیزیه که میخوام.
۱ ۲ ۱ ۱
 
________________
جم
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
نه تنها ولدمورت بلکه سیریوس هم که بی حالی شده بود سرش را بلند کرد و با هراسی به اسنیپ خیره شد.
- پسره ؟ این پسر به چه دردت میخوره؟
اسنیپ نگاهی به چهره ی وحشت زده ی سیریوس کرد و همین کافی بود تا سیریوس برقی از پیروزی را در چشمان او بخواند: ارباب من... فکر کردم شاید بهتر باشه بعد از اتمام کار به جا اینکه پسره رو به اردوگاه کار
مشنگها بفرستیم یا اینکه تو سرداب حبسش کنیم ازش استفاده ی مفید تری بکنم.
- واون چیه سوروسی؟
- سرورم شما میدونید که خدمتکار قدیمی من بیش از حد داغونه.
- و من بارها بهت گفتم میتونی هر کسی رو انتخاب کنی،
اسنیپ با چرب زبانی ادامه داد: این از بزرگواری و بخشش شماست ارباب. اما در واقع من برای کار معجون سازی نیاز به خادمی داشتم که از علم معجونها کمی سر در بیاره. تربیت یک مشنگ بی تجربه برای کار ظریف معجون
سازی بیش از حد دردسر سازه و این کار خیلی وقت میبره. من فکر امو کردم... این پسر تا حدودی از معجون سازی سر در میاره حتی زمانی که قدرتهاشو از دست بده میتونه خادم خویی برای من و در نتیجه برای شما
*
باشه.
برق عجیب چشمان اسنیپ بیشتر و بیشتر شد. سیریوس نشانه های شوم انتقام را در نگاهش میدید. حتی
فکر شم نکن عوضی... مگه خوابشو ببینی ...
چوبدستی اسنیپ صدای سیریوس را خفه کرد. ولدمورت حرف سیریوس را نشنیده گرفت: سوروس... این پسر خیلی پر دردسر خواهد بود... فکر میکنی بتونی اونو مطیع خودت کنی؟
اسنیپ پوزخندی زد: اون مطیع ترین برده در تمام این شهر خواهد شد.
نگاه ولدمورت از صورت هیجان زده اسنیپ به چشمان وحشت زده ی سیریوس افتاد که همچنان تقلا میکرد حرفی بزند. از دیدن این وضع در مرد جوان غرق لذت شد: این خیلی جالب میشه. باشه سوروس... میتونی پسره رو داشته باشی، به شرطی که یادش بدی چطور با بالا دستش رفتار کنه... و تو پسر ... وقتشه یاد بگیری با یه
ارباب چطور رفتار کنی.
- مطمئن باشید سرورم. مسلما در خونه ی من خیلی بیشتر از اردوگاه برده ها بهش خوش میگذره.
۱ ۲ ۱۲
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- اینو میدونم سوروسی. از این لحظه تو نسبت به این پسر اختیار تام داری میتونی هر کاری که مایلی باهاشی انجام بدی فقط اگه احیانا هوس کردی بکشیشی یادت باشه که ما هنوز برای کامل کردن معجون بهش احتیاج داریم. صبر و قرار ندارم تا این خبر رو به آقای پاتر برسونم... مطمئنم که پدر عزیزش واقعا خوشحال میشه.
قهقهه ی هولناک دو جادوگر سیاه مو را بر اندام سیریوس راست کرد. با هراسی واقعی از یکی به دیگری خیره شد. نمیدانست که آن دو برای انتقام گرفتن از پدرش تا کجا پیش خواهند رفت اما خیال نداشت به همین سادگی تسلیم شود. اگر اسنیپ او را میخواست باید بیشتر از اینها دردسر میکشید.
زمانی که به زیرزمین بازگشت تمام بدنش میلرزید. اما این ضعف ناشی از خونریزی یا ترس نبود. خشم عجیبی
در درونش شعله میکشید. اژدهای خشم درونش بیدار شده بود؛ و با شدت خود را به دیوار میکوبید. تا به حال
این حسی را تجربه نکرده بود اما میدانست که هیچ چیز جلو دارش نخواهد بود نیروی دیوانه ای که در درونش
بود به زودی خودش را آزاد میکرد.
۱ ، ۱۳
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
فصل سی و دوم:
زمان رهایی
روبرو شدن با دنی آدامز تنها شانسی بود که پسر پاتر بزرگ در چند ماه اخیر به دست آورد. دنیل، پسر بچه ای که ظاهر بچه گانه اش هیچ شباهتی به رفتار مردانه اش نداشت. حضور دنی در میان آن زیرزمین تاریک و مرگبار نعمت بزرگی محسوب می شد.
چرا که بدون او و با وجود زنجیرهای سرد و سخت، سیریوس قادر به هیچ کاری نبود. این دنی بود که آب و غذا و مایحتاج او را تامین میکرد. سایر ساکنین انجا هنوز به او نزدیک نمی شدند. اگرچه سیریوس سنگینی نگاه ان را بر خود احساس میکرد. نوعی نفرت از نگاهشان می بارید. خوشبختانه دالان به اندازه کافی برای همه ی آنها جا داشت پس قاعده ی دوری و دوستی به گونه ای رعایت میشد.
آنروز زمانی که اسنیپ، سیریوس را به دخمه برگرداند وضعیت مرد جوان اصف بار بود. تلو تلو میخورد و روی پایش بند نبود. خون زیادی از دست داده و کاملا بی حال شده بود. دنی صورت رنگ پریده ی او را می دید با این حال جرات نزدیک شدن به اسنیپ را نداشت. مرگخوار زندانیش را به جای اولش در کنار دیوار برد و بعد از بستن زنجیرها از دالان خارج شد. با بیرون رفتن اسنیپ پسر نوجوان خیلی زود خودش را به سیریوس رساند که با بی حالی به دیوار تکیه داده بود و چشمهایش را بسته بود. رنگش پریده بود، و کمی میلرزید. دنی پتوی کهنه ای را که در کنارش افتاده بود به دور شانه هایش پیچید. سیریوس تکانی خورد با این حال سست تر از آن بود که چشمهایش را باز کند.
- تو حالت خوبه؟
صدای دنی اندکی نگران بود. سیریوس با زحمت پلک های سنگینش را باز کرد: نه زیاد...
- رنگتم بد جوری پریده
سیریوس بیشتر از قبل خودش را در میان پتو پیچید. لرزش او تنها از بیماری یا خونریزی نبود. بیشتر از نگرانی و وحشت بود. حرفهای اسنیپ و ولدمورت تمام ذهنش را پر کرده بود. آنچه که از آن میترسید در حال رخ دادن بود. دشمنان پدرش او را وسیله قرار داده بودند. باید راهی پیدا میکرد به هر طریق ممکن باید قرار میکرد.
۱ ۲ ۱ :
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
خیلی ناگهانی از جا بلند شد با دست چپش سر دیگر زنجیری را که به دست راستش وصل بود گرفت و با تمام قدرت شروع به کشیدن کرد. با تمام توانش زنجیرها را میکشید اما این کار فایده ای نداشت. هرچه بیشتر
میکشید زنجیرها سفت تر میشد.
- هی داری چیکار میکنی؟
سیریوس همانطور که نفس زنان زنجیرها را میکشید جواب داد: باید از اینجا برم بیرون... هر طور که شده...
- متاسفم که نامیدات میکنم... اما لازمه یادآوری کنم که این زنجیر طلسم شدس ... بدون چوبدستی کاری ازت
ولی سیریوس اهمیتی نمیداد. همچنان با سرسختی تلاش میکرد زنجیر سنگین آهنی را از دیوار جدا کند. نفس هایش تند شده بود و از عرق خیس بود اما کوچکترین پیشرفتی نکرده بود. کمی بعد زمانی که توانست درک
کند که قادر به نجات خودش از غل و زنجیر نیست با بی حالی روی زمین نشست و سرش را بین دو دستش
گرفت.
دنی می دانست که اینها از نوع حمله های عصبی هستند که این چند وقته هر از چند گاهی به سیریوس دست می داد و فهمیده بود که این حمله ها با آزاد سازی نوعی انرژی نهفته همراه است.
---- سیریوس !
سرش را بالا گرفت. دستی، لیوان آبی را جلویش گرفته بود. دنی بود که در تمام این مدت بی صدا گوشه ای ایستاده بود و حرکات تازه وارد را زیر نظر گرفته بود: نمیخوای بگی اون بیرون چی شده؟
سیریوس لیوان را گرفت. هنوز به طعم آب عادت نکرده بود با این حال آن را یک نفس سرکشید خنک در عین حال نفرت انگیز بود. سپس نگاه دیگری به چهره ی منتظر ناجی اش کرد: باید از اینجا برم بیرون... به هر قیمتی
که شده
- اگه میشد بیرون رفت ماها الان اینجا نبودیم. بهم بگو چی شده؟
- اون حیوون عوضی،... میخواد... چی فکر کرده... هنوز منو نشناخته. کاری باهاشی میکنم که روزی صد بار آرزوی
مرگ کنه.
- میگی چی شده یا نه؟
دت ۱ ۲ ۱
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
دنی اینرا داد زده بود. با فریاد او سایه هایی در تاریکی لغزید. سیریوس لحظه ای سکوت کرد. باید به این بچه پاسخ میداد؟ یعنی او میفهمید ؟ میزان بحرانی بودن شرایط را درک میکرد؟ خودش هم نمیدانست تنها چیزی
که میدانست این بود که نیاز داشت با یک نفر حرف بزند حالا این یک نفر هر که میخاست باشد ... به علاوه بیش
از اینها به او مدیون بود. مختصر پاسخ داد: ولدمورت... منو داده به اسنیپ... فکر کرده میتونه منو به خدمت بگیره... اول مشنگها حالا هم جادوگرا...
صدایش از خشم میلرزید. دنی با دهان باز به او نگاه میکرد: گفتی میخواد چیکار کنه ؟
:}; :{{ :::::
- استیو ... استیو کجایی؟
اسنیپ با خشم در خانه اش بالا و پایین میرفت. خسته بود. بیش از نیم ساعت بود که برای چند ساعت
استراحت به خانه بازگشته بود اما از خدمتکارش خبری نبود البته دراکو تقصیری نداشت حداقل از نظر خودش.
او نمیدانست که اسنیپ برای موفقیت آینده اش پیشاپیش به خود پاداش میدهد و کار را چند ساعت زودتر از موعد تعطیل میکند. بنابراین بر خلاف دستور اسنیپ که رسیدگی به نوزاد گیاهان جهنده را برایش تایین کرده بود با خیال راحت خودش را به خانه ی هکتور رسانده بود تا بعد از چند روز بی خبری از بیرون خبری به دست آورد. اما هکتور هم در خانه نبود. یک ساعتی صبر کرد و چون از هکتور خبری نشد به سمت خانه ی اسنیپ به راه افتاد. هنوز چند متری به خانه مانده بود که در باز شد و اسنیپ خشمگین و عصبی بیرون آمد. با دیدن دراکو چوبدستی اش را بیرون کشید: حتما باید پاهات رو خرد میکردم تا بدون اجازه از خونه خارج نشی... چرا به احضار من جواب ندادی؟
قبل از اینکه دراکو جوابی بدهد اسنیپ چوبدستی اش را بالا برد: لهجه لیمنس
در اکو فریادی کشید. حضور اسنیپ را در ذهنش احساسی میکرد اما مقاومتی نکرد. اجازه داد تا مرگخوار افکارش
را زیر و رو کند و بعد از آن با ملایمت و آرامش خاطراتی جعلی را به جلوی ذهنش میراند.
اسنیپ خیلی جستجو نکرد در حقیقت خیلی زود قانع شد. با این حال هنوز یک کار مانده بود
حرکتی شلاقی مانند به چوبدستی اش داد که فریاد دراکو را به آسمان برد. درست مثل این بود که شخصی با خنجری نامرئی صورتش را زخمی کند. سوزشی وحشتناکی احساسی کرد و گرمای خونی را که روی صورتش میدوید. دستش را روی صورتش کشید. طرف چپ صورتشی غرق در خون بود.
۱ ۲ ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
اسنیپ با رضایت به چهره ی خدمتکارشی نگاه کرد: این بهت یادآوری میکنه که بدون اجازه از خونه خارج نشی شانس آوردی که امروز سرحالم. حالا اون تن لشتو از رو زمین جمع کن و برگرد آشپز خونه، میخوام تا چند
دقیقه ی دیگه غذا روی میز باشه.
اسنیپ برگشت و با قدمهای بلند به سمت خانه به راه افتاد. اما این کار برای دراکو کمی طول کشید. چرا که به
سختی مشغول کنترل خشمش بود تا چوبدستی اش را بیرون نکشد و مرگخوار را تکه تکه نکند. مجبور شد برای بار صدم در این چند روز نتیجه احتمالا از دست دادن کنترلش را به خود یادآوری کند. سرانجام زمانی که
مطمئن شد کنترل خشمش را به دست گرفته بلند شد و به سمت خانه به راه افتاد. زمانی که وارد راهرو ورودی شد و نگاهش در آینه ی قدی به خودش افتاد به وحشت افتاد. نیمه ی سمت چپ صورتش آغشته به خون بود
زمانی که خون را با دستش کنار زد زخم بد شکلی را دید که از زیر چشم تا روی گونه اش ادامه داشت.
:::: };t ::= s; Ac::
تنها چند ساعت طول کشید. اسنیپ با رضایت به محلول سرخ رنگی که در دست داشت نگاه میکرد. ولدمورت یک ساعتی بود که به او ملحق شده بود. صبر و قرارش را از دست داده بود. بعد از یک ماه و نیم انتظار حال او در اواخر زمستان او میتوانست قدرتش را پس بگیرد. معجون ساز مورد اعتمادش ساعتها و روزها کار کرده بود. حالا معجون آماده بود. آماده و درخشان... ماده ای ژله ای شفافی از جنس خون: آمادسی دش سرورها
این صدای اسنیپ بود. ولدمورت با خوشحالی جلو رفت و با شوق معجون را بررسی کرد: کارت عالیه سوروسی... پاداش بزرگی در انتظارته...
- ممنونم سرورم. اگه اجازه بدید میرم دنبال پسره.
ولدمورت چهره اش را در هم کشید: من فکر بهتری دارم سوروس... با هم میریم و همانجا سرنوشت دوست
جوانمان را رقم میزنیم.
اسنیپ تعظیمی کرد و در را برای اربابش باز کرد.
خیلی طول نکشید. اسنیپ در حالی که یک جام از معجون دریک دستش و در دست دیگرش چوبدستی که راه
را روشن می کرد، پیشاپیش ولدمورت از پله های دخمه پایین میرفت. ورودش مثل همیشه زندانیان دخمه را فراری داد. دنی در گوشه ی دخمه پنهان شده بود و نزدیک شدن دو شیطان را به دوست بزرگسالش میدید...
ولدمورت با لذت به وضعیت اسف بار سیریوس نگریست اما زمانی که با او چشم در چشم شد چیزی را دید که معمولا عادت به آن نداشت. نگاه خیره و مبارزه طلبانه ی پسر جوان، با اینکه چندان مایه خرسندی نبود اما جم
۱ ۲ ۱ ۷۴
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
ولدمورت همیشه از این نوع نگاه ها استقبال می کرد و تا زمانی که آن را از بین نمی برد ساکت نمی نشست. بی
اختیار خنده ای ناگهانی کرد لعیع پس رو به اسنیپ افزود: دستور و سی + + . بعل از اون شمال اصراری که برای تقویتش
داشتی... فکر میکردم حسابی چاق و چله شده... این که از قبلشام مردانی تره.
سیریوس با نفرت به چهره ی ولدمورت خیره شد: چوبدستی مو بهم پس بده تا نشونت بدام مردنی به کی میگن.
ولدمورت پوزخندی زد: زیاد طول نمیکشه که زبونت کوتاه میشه پاتر... سوروس در این کار تخصصی داره.
سپس اشاره ای به مرگخوارش کرد که لبخندی شوم بر لب داشت. اسنیپ جام معجون را به سمت سیریوس برد:
بخورشی...
- نمی تونی مجبورم کنی.
این جمله کافی بود تا اسنیپ چوبدستی اش را بکشد. لحظه ای بعد معجون ذره ذره در دهانش پایین میرفت. وجودش آتش گرفته بود. انگار جامی پر از مواد مذاب را سر کشیده باشد. از درد نعره میکشید و بعد... اسنیپ چوبدستی اش را به سمت سیریوس گرفت و شروع به خواندن او رادی کرد. کلماتی نامفهوم و شیطانی بر لبهایش مینشست و بعد از آن چیزی از نوک چوبدستی اسنیپ شلیک شد و قبل از اینکه سیریوس موفق به درک آن شود در وجودش فرو رفت. لحظه ای هیچ اتفاقی نیوفتاد. چند ثانیه گذشت. مرگخوار به خواندن وردها ادامه میداد. همزمان سیریوس حضور چیزی را احساس میکرد. حرکت موجودی در درونش را. موجودی که از خودش نبود. چیزی که در وجودش میخزید و جلو می آمد گویی در درونش به دنبال چیزی میگشت چیزی که تلاش میکرد قسمتی از وجود او را جدا کند. او را از هم بدرد و آنچه را که میخواست از او پس بگیرد مثل این بود که
جانشی را از بدنش بیرون بکشند.
به طور غریضی سیریوس در مقابل این حرکت مقاومت کرد. تمام قدرتش را جمع کرده بود و با چیزی که
نمیدانست چیست مبارزه میکرد. بدنش از هم دریده میشد. دریده شدن وجودش را احساسی میکرد.
لحظه ای بعد روی زمین افتاده بود و با حالتی از تشنج به خود میپیچید...
ولدمورت با نگرانی به اسنیپ که کار طلسم خواندنش را متوقف کرده بود و با هراس به طعمه اش نگاه میکرد خیره شد: مطمئنی که درست انجامش دادی سوروسی؟ فرصتی برای اشتباه باقی نیست.
اسنیپ نگاه هراسانش را از اربابشی دزدید: سرورم... من مطمئنم ... فقط پسره ...
- پسر ۵ جی سوروس ...
۱ ۲ ۱ ۸
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- زیادی داره مقاومت میکنه...
اسنیپ این جمله را بیان کرد. اما چیزی که از ذهنش گذشت این بود که «ممکنه بمیره»
با از دست رفتن پسر تمام برنامه های او برای در امان ماندن از پاتر به باد می رفت.
ولدمورت شانه ای بالا انداخت: فرق زیادی نمیکنه بزودی تسلیم میشه. با این حال اگه نگران پاداشت هستی... میتونی این دفعه دختر پاتر رو بگیری...
اسنیپ حرف ولدمورت را نشنید اما این جمله تاثیر شدیدی بر اسعبیر یونس گذاشت. اجازه نمیداد که این حیوان حتی به خواهرش فکر کند. به طور عجیبی این جمله سیریوس را به مقاومت وا داشت. با این حال و در آن لحظه
حالش خراب تر از آن بود که قادر به اعتراضی باشد. حواس مرگخوار جای دیگری بود حملات پسرک را به یاد آورد. قدرت طلسمهایش را... قلب اسنیپ از تپشی باز ایستاد.
نیازی نبود که اسنیپ برای ولدمورت معنای آنچه را که میدید توضیح دهد. فاصله ی طولانی بین انتقال قدرت ولدمورت و بازپس گیری آن، نیروهای لرد سیاه را در وجود مرد جوان جایگزین کرده بود... اگر عجله نمیکرد به زودی قدرتهای شیطانی ولدمورت در وجود دیگری فوران میکرد. چشمهای سیریوس به سفیدی میزد و بدنش به شدت میلرزید هیچ چیز احساس نمیکرد جز حرکت موجودی را که در بدنش پیج و تاب میخورد و برای رهایی تلاش میکرد. سرانجام چیزی در درونش از هم گست. قسمتی از وجودش دریده شد.
- دیگه وقتش رسیده سرورم، شما آماده اید؟
- سوروس، طلسم سختی خواهد بود مطمئنی از پسش بر می آیی؟
- سرورم به قدرت های من شک دارید؟
ولدمورت لحظه ای مکث کرد: حق با توئه، تو جادوگر توانایی هستی سوروس... پس شروع کن !
لرد سیاه دستانش را از هم باز کرد شنل سیاهش بی آنکه بادی بوزد دور پاهایش موج میزد و هیبتش را بیشتر میکرد. ایستاد و با دندان هایی بهم فشرده منتظر شد.
اسنیپ طلسم دیگری را شروع کرد. اتفاقی در شرف وقوع بود این را تمام افرادی که در دالان بزرگ و پیچ در پیچ بودند حس می کردند و تا آنجا که می توانستند دور شدند. لحظه ای به نظر رسید، نوری که وجود ندارد نیز از تاریکی وحشتناک آنجا ربوده می شود چرا که لحظه به لحظه که از شروع طلسم می گذشت تاریکی مطلق تر می شد تا اینکه همه چیز ناپدید شد... سوروس اسنیپ که زیر طلسم غرق عرق شده بود کلمات آخر را تقریبا جم
۱ ۲ ۱ |||
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
فریاد زد. کلمات باستانی و تاریک از جنسی طلسم های سیاه. با پایان یافتن طلسم، نوری ناگهانی درخشان و خیره کننده از چوبدستیش تابید. نوری شکنجه گر برای افرادی که دیگر جزوی از تاریکی شده بودند. مردمان تاریکی بیشتر در خود پیچیدند و دور تر شدند. سوروس نور را به دو دسته تقسیم کرد و قسمتی از آن را به
سیریوس کوباند که هنوز روی زمین افتاده بود و قسمت دیگر طلسم نورانی را به سمت ولدمورت فرستاد.
نور شکل خاصی به خود گرفت و دیگر به اطراف پخش نمیشد بلکه به مانند میله ای قطور به خود می پیچید. ولدمورت در حالتی از خلسه فرو رفته بود به نظر میرسید از اطراف خود غافل است. چشمهای سرخش باز بود اما حرکتی نداشت. درست زمانی که پرتو نور جذب بدن های لرد سیاه و سیریوس، پسر دشمن خونی او شد. اسنیپ
طلسم را رها کرد. حالا دیگر همه چیز به آن دور بستگی داشت.
سیریوس کاملا جسمش را رها کرده بود و همه ی درد ها و فشار های روی بدنش را فراموش کرد. آموخته بود که درد یعنی باور درد، تا وقتی با آن مبارزه نمی کرد دردی نمی کشید تنها کافی بود تا با آن روبرو نشود. روحش را به پرواز در آورد و با تمام وجود آن را پذیرفت، درد را پذیرفت و با آغوش باز به استقبالش رفت دیگر به آن هیچ گونه اهمیتی نمی داد. بدنش از تشنج رها شده بود و او بی حرکت و با چشمان بسته روی زمین دراز
کشیده بود.
درست در این لحظه نور کینه خواهانه بر سیریوس فرود آمد. به طور ناگهانی چشمانش کاملا باز شد و نفس
عمیق صدا داری کشید. نور او را از زمین کند و روبروی لرد سیاه در هوا آویزان ساخت.
همزمان که نور به خود می پیچید، بی امان رنگ عوض می کرد. سیریوس فشار زیادی را بر روی خود احساس کرد چیزی سعی داشت او را از هم بدرد گویی همه ی هستی او را می خواست سخت تمرکز کرد و تلاش کرد تا به مقابله به مثل بپردازد. زمانی به خود آمد که دید نور سعی دارد نیرو های او را از بدنش بیرون بکشد اما
بزودی متوجه اشتباهش شد زیرا فهمید که ولدمورت رو در روی او ایستاده و سخت در حال تمرکز است.
هر لحظه فشار بیشتر می شد ولدمورت سعی داشت بوسیله ی طلسم نورانی چیزی را از سیریوس بیرون بکشد و به خود انتقال دهد در حقیقت نیروی از دست رفته اش را...
اما این کار از آنچه که فکرش را می کرد سخت تر و دردناک تر بود. نمی خواست باور کند اما بخوبی در طی
سالها روبرو شدن با هری پاتر فهمیده بود که یک روح یکپارچه تا چه حد می تواند مفید واقع شود می دانست
اما آنقدر نیرومند بود که بتواند از پس این پسر براید باید می توانست باید... نور طلسم بیرونی با موجودی که در
درونش تکان میخورد متحد شده بود یکی بالا می آمد و دیگری به حمایت برخاسته بود. سیریوس حس میکرد
جانش را از تنش بیرون میکشند. ناخاسته فریاد میکشید... فریادش بلندترین فریادی بود که در عمرش کشیده سS
دهد. = آیی
۱ ۲ ۱
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
دنی با تمام ترسی که داشت خود را تا آنجا که می توانست به صحنه نزدیک کرد. سیریوس را دید که در زیر طلسم نورانی زجر می کشد و چیزی به رنگ سیاه از بدن او خارج می شد و توسط لرد سیاه جذب می شد. نه، نباید اینگونه می شد. تنها امید او سیریوس بود. او همچنین تنها دوست او به حساب می آمد. این اتفاق نباید برای او بیوفتد. دنی تمام شجاعتش را جمع کرد و ناگهان فریاد زد: سیریوس تو نباید شکست بخوری، مقاومت
لعنتی ها نشون بده با کی طرفن،
سیریوس که تقریبا خود را باخته بود با شنیدن صدای دنی جان تازه ای یافت. بدنش را منقبض کرد و خود را وادار کرد تا از از معلق بودن در هوا در آید و در کمال شگفتی این کار را ساده یافت حالا او نیز مثل ولدمورت روی زمین ایستاده بود و رخ به رخ شده بودند.
یکدفعه برقی درخشید از گوشه ی چشم دید که اسنیپ طلسمی را فرستاده. خدا خدا می کرد که طلسم به
هدفش نرسد.
- اونا هیچی نیستن ... از پسش بر میایی... باید بتونی... ایالا سیر بودسا...
سیریوس فشار زیادی را تحمل می کرد با این حال زمانی که از سلامت دنی با خبر شد آسوده شد. این پسر بچه
چقدر شجاع بود مطمئنا باید بعدا به اسنیپ تاوان پس میداد. به خودش نفرین فرستاد که تا چه حد ضعیف
شده. تا حالا هم خیلی نیرو از او رفته بود سیریوس تمرکز کرد نیرویش را جمع کرد و ناگهان با تمام وجود فشار آورد. صحنه ی خارق العاده و غیر منتظره ای اتفاق افتاد ولدمورت که تا چند لحظه پیش نیز زیر فشاری که وارد
می کرد تقریبا می لرزید با فشار ناگهانی که از طرف مقابل وارد شد به روی زانو افتاد. روند جریان انتقال نیرو و نور سیاه رنگ برعکس شد و به سمت سیریوس جریان یافت.
اسنیپ سراسیمه به جلو شتافت: سرور من!
همه چیز برای اسنیپ در حال از دست رفتن بود اگر لرد سیاه شکست می خورد و ارتباط قطع می شد بطور حتم دستور می داد دوباره به پسر معجون بدهد و اینبار اینکار یعنی مرگ حتمی پسر و این برخلاف نقشه های
لرد سیاه تا همینجا هم به اندازه کافی نیرو گرفته بود اگر به طریقی...
ولدمورت با زحمت از روی زمین بلند شد. با آخرین توانش فشار می آورد بلکه جریان را متوقف و بر عکس کند
با تمام وجود فشار آورد. فریاد بی صدای سیریوس در گلو شکست احساس می کرد دور تا دورش را مار قطوری
۱ ۲ ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
فرا گرفته و فشار می آورد و هر لحظه فشار را بیشتر می کند. با تلاشی مرگبار بلاخره بار دیگر جریان را در دست گرفت و شروع به جمع کردن نیرو کرد.
اگر اسنیپ می خواست نقشه هایش را عملی کند این تنها شانس او بود. چوبدستیش را به آرامی بیرور اورد و
طلسم بی رنگی را زمزمه کرد.
ولدمورت داشت نیرو ها را جذب می کرد که ناگهان شبکه با نور خیره کننده ای درخشید و انفجاری رخ داد.
موج انفجار در حدی بود که او را چندین متر به عقب پرت کرد. همه چیز بار دیگر در تاریکی فرو رفت.
اسنیپ که همه ی آینده اش را در این لحظه می دید. بسرعت چوبدستیاش را روشن کرد و خود را به ولدمورت
رساند.
- سرورم شما حالتون خوبه؟
همانطور که به اربابش کمک میکرد که از جا بلند شود با چرب زبانی اعلام کرد: تبریک میگم سرورم شما موفق
ولدمورت کمی گیج شده بود مطمئن نبود که نباید چنین اتفاقی می افتاد. هر چند تمام این طلسم ها سالها پیش امتحان شده بودند و اکثر آنها تئوری بودند.
به سمت معجون ساز برگشت و گفت: چه اتفاقی افتاد؟
اسنیپ به زحمت لبخندی بر لب اورد: شما موفق شدین سرورم، تمام نیروهای پسره رو جذب کردید. امتحان
ولدمورت چوبدستیش را بلند کرد و تکانی به آن داد فواره نوری در دل تاریکی درخشید
جادوگر سیاه با ناباوری برگشت.
قلب اسنیپ بشدت می تپید اما خودش را خوشحالی و هیجان زده نشان میداد.
ولدمورت رو در روی اسنیپ گفت: من موفق شدم.
- بله قربان بلاخره موفق شدیم.
۱ ، ۲۲
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
لرد سیاه رو کرد به جایی که سیریوس افتاده بود. او را دید که در اثر موج انفجار به دیوار پشت سرش برخورد کرده بود و از هوش رفته بود. سپس رو به اسنیپ گفت: به تو قول داده بودم تا اونو به تو بسپارم پس این پسر از
این به بعد در اختیار توست.
اسنیپ تعظیمی جانانه کرد: ممنور ارباب. این نهایت بزرگواری شماست. سرورم روز سختی داشتید اگه اجازه بدید شمار و تا اتاقتون همراهی کنم... کمی استراحت شما رو سرحال میکنه.
ولدمورت چیزی نگفت اما اجازه داد مرگخوار زیر بازوی او را بگیرد و برای بالا رفتن از پله ها به او کمک کند. احساس خستگی میکرد اما در حال حاضر تنها یک چیز اهمیت داشت و آن موفقیتی بود که کسب کرده بود.
اسنیپ خوب می دانست که موفقیتی در کار نبوده. این او بود که طلسم را باطل کرده بود. در لحظه ای که پسر پاتر را در آستانه ی مرگ دیده بود... با احساس خطری ناگهانی عکس العمل نشان داده بود. با حساب او این مبارزه چندان موفقیت آمیز نبود. به احتمال قوی عملیات آنطور که باید به نتیجه نرسیده بود. قسمتی از نیرو
هنوز در وجود آن پسر مانده بود. اگر حدس او درست از آب در می آمد...
از پیش بینی آنچه که رخ داده بود لرزید. درست بود که سیریوس پاتر بخشی از نیروهای لرد سیاه را که در بدن او بود را از دست داده بود اما این تنها یک سوی ماجرا بود. اسنیپ برای پس گرفتن قدرتهای اربابش به ناچار
قوای پسرک را فعال کرده بود. چرا که ولدمورت میخاست از این طریق قدرت خودش را با پاتر ترکیب کند و قوایش را افزایش دهد اما نتیجه چندان با خاست او جور نبود. چرا که هم اکنون احتمال زیادی وجود داشت پاتر جوان نه تنها نیروی های خودش را در اثر معجون و این فعل و انفعالات بدست آورد، بلکه نیروی های لرد سیاه هم در او تجلی می یافت. باید به سرعت دست بکار میشد و طلسم پیوستگی را روی خودش و او انجام میداد. این تنها راه کنترل پسرک بود.
ب: * :: } } :
ولدمورت با احساس رضایت از نتیجه کار از آزمایشگاه اسنیپ خارج شد بعد از رسیدن به خوابگاه به او اجازه داد تا به وضعیت خدمتکار جدیدش رسیدگی کند. بدون آنکه بداند مرگخوار حقیقتی را از او پنهان کرده. در راهروی مرکزی از اسنیپ جدا شد.
در طول مسیری که برای بازگشت به اتاقش طی میکرد شادمانه چوبدستی اش را امتحان کرد. یک گلدان را جابه جا کرد. یک میز را منفجر کرد و پرده ای را به آتش کشید. قدرت چقدر لذت بخش بود...
حالا میتوانست هر کاری را که میخواست انجام دهد. بدون اینکه نگران کسی یا چیزی باشد. سالن بزرگ را رد
کرده بود و به سمت تالارش میرفت که فریادی توجهش را جلب کرد: سروردم... ارباب...
۱ ، ۲۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
ولدمورت در سکوت برگشت و نگاهش را مستقیم به تازه وارد دوخت
یکی از درهای جانبی سالن باز شده بود و شنل پوشی با شتاب از آن داخل میشد. موهای بلندش آشفته بود و ترسیده به نظر میرسید. زن مرگخوار با دیدن اربابش که با خشم به چشمانش می نگریست همان مقدار رنگی که به چهره داشت را نیز از دست داد. بی اختیار نگاهش را دزدید، زانو زد و ادای احترام کرد: سرورم...
صدایش هراسان بود و صورتش از وحشت سفید شده بود: اتفاق بدی افتاده.
- اینو از نگات خوندم پارکینسون... بگو چی شده؟
- دیوید قربان... دیوید راجرز برگشته.
ولدمورت صدایش را بالا برد: اون احمق چیکار کرده؟
چهره ی خشمگین ولدمورت، پانسی را به لرزه انداخت: سرورم اون به خواست خودش برنگشته... اوردنشی... در
و در مقابل نگاه پر سوال اربابش اضافه کرد: جسدش رو جلوی ورودی اصلی شهر پیدا کردیم.
پانسی یک نظر برق خشم را در چشمان سرخ اربابش دید و صدای او را که آرام ولی خطرناک شده بود شنید: الان کجاست؟
- تو حیاط قلعه قربان...
- یکی رو بفرست دنبال هکتور... خودتم برو جنازه رو بیار.
ولدمورت پانسی را کنار زد و به سمت تالار بزرگ قصر به راه افتاد. بعد از هفده سالی... دیوید راجرز اگر چه یه اندازه هکتور با هوش نبود اما جاسوسی خوبی بود. یکی از منابع اطلاعاتی مفید در هاگوارتز،
اگرچه در سالهای اخیر چندان فعال نبود اما از وقتی که اعضای محفل ققنوس در هاگوارتز ساکن شده بودند روزی دو سه جغد برای اربابش میفرستاد و آخرین کشفیاتش را به اطلاع او میرساند. اهمیت این نقش در زمینه ی زیر نظر گرفتن پاتر بیشتر میشد. اطلاعات راجرز اگرچه خیلی دقیق نبود اما از روی همان معدود اطلاعات پراکنده ولدمورت خیلی چیزها را فهمیده بود. اینکه دقیقا چند نفر در هاگوارتز به سر میبرند. چه کسانی عضو محفل هستند و از میان آنها چند نفر در وزارت خانه آمد و شد دارند... راجرز حتی دستور داشت که در صورت امکان به عضویت محفل در آید تا به اطلاعات بیشتری دسترسی داشته باشد. از دست دادن چنین منبعی اصلا
خوش آیند نبود.
۱ ۲ :
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هنوز کاملا روی تختش ننشسته بود که در تالار باز شد و پانسی پارکینسون در حالیکه برانکاری را با حرکت چوبدستی اش حمل میکرد وارد شد. پشت سرش ده، پانزده نفر از مرگخوارها که نتوانسته بودند بر کنجکاویشان
غلبه کنند وارد تالار شدند نگاه ولدمورت از مرگخوارها چرخید و روی پیکر لاغری که روی برانکارد افتاده بود
و با ملحفه ی سپیدی پوشانده شده بود ثابت ماند.
پارکینسون برانکارد را روبروی تخت ولدمورت بر زمین گذاشت و خودش کمی عقب تر رفت.
- کی جسد و پیدا کرد؟
صدای هیس هیس مانند ولدمورت به حد کافی نگران کننده بود. مردی که سمت راست پانسی ایستاده بود زانو
زد: ماری سرورم
- جک... کجا پیداش کردی؟
- درست جلوی ورودی قربان. با هیوسون و مت سر پستمون میرفتیم... خیلی وحشتناک بود... تا حالا همچین طلسمی ندیده بودم... اون دو تا بهش دست زدن و... بلافاصله مبتلا شدن... انگار طلسمش یه جوری واگیر داره.
- اون پارچه را از روی جسد بردار.
مرد لحظه ای تردید کرد. به وضوح از این کار میترسید: سرورم... اون وضع خوبی نداره.
- کاری که گفتم بکن.
این یک دستور مستقیم بود. فریاد ولدمورت جایی برای اعتراض باقی نمیگذاشت. مرگخوار جلو رفت و دست لرزانش را جلو برد و ملحفه را از روی بدن راجرز برداشت و بلافاصله تقریبا همه فریاد کشیدند. پانسی عقب پرید
و یک نفر با صدای بلندی بالا آورد. یک مرگخوار هم نقش زمین شد. تنها کسی که چهره اش تفاوتی نکرده بود خود ولدمورت بود که بیشتر با کنجکاوی به جسد مرگخوارش نگاه میکرد.
- مرلین بزرگ!
همه جای جسد به غیر از صورتش که عمدا سالم نگه داشته شده بود کاملا سیاه بود. به نظر میرسید که بدن
مرگخوار را روی اتش کباب کرده باشند. تمام سطح پوستش کبود و چرکین بود. روی بدنش صدها کرم سفید رنگ کوچک و بزرگ وول میخوردند. بوی گندیدگی ای که از زمان ورود جسد سالن را برداشته بود با کنار رفتن
ملحفه چندین برابر شد.
دت ۲ و ۱
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
جسد مرگخوار بوی گندیدگی میداد اگرچه ظاهرش سالم بود اما از درون متلاشی شده بود. از بینی و دهان و گوشهایش کرمهای کوچک و بزرگ خارج میشدند. کرمهایی که مسلما عامل اصلی این مصیبت بودند. حتی از
روی پوست مرگخوار هم میشد حرکت کرمها را در زیر پوستش دید. گویا کرمها از داخلی به بدن مرگخوار حمله کرده بودند. از چشمانش هم دو حفره ی تاریک و خالی باقی مانده بود که کرمهای سفید در آن حرکت میکردند. جسد به گونه ای بود که گویی راجرز زنده زنده توسط کرم ها خورده شده باشد روی بدنش اثر عمیق ناخنهای مرگخوار که در تلاش برای فرار از درد و خارش خودش را به در و دیوار کوبانده بود به چشم میخورد... بوی
تعفن جسد لحظه به لحظه بیشتر میشد به حدی که ولدمورت طاقت نیاورد: ببریدش بیرون... فورا
این دستور به سختی قابل اجرا بود هیچ کدام از مرگخوارها علاقه ای به نزدیک شدن به جسد نداشتند به نوعی همه ی آنها ترسیده بودند درست در همین زمان نقابداری از آستانه ی در وارد شد. نگاه سریعی به اطراف کرد.
نگاهش از چهره ی هراسان همکارانش چرخید و به جسد دیوید راجرز خیره ماند.
«پاتر دیونه شده» این اولین فکری بود که به ذهن هکتور رسید. جلوی تخت ولدمورت تعظیمی کرد، با حرکت
چوبدستی اش جسد مرگخوار را از سالن خارج کرد. بعد از آن برگشت و به چهره ی مرگخواران دیگر که هنوز به
محلی جسد خیره شده بودند نگاه کردتبه چی زل زدید احمقها؟ مگه دستور ارباب رو نشنیدید؟ یکیتون بره اون بی عرضه رو دفن کنه تا بوی گندش شهر رو بر نداشتها
هکتور جلو رفت و روبروی تخت ولدمورت زانو زد. چهره ی در هم ولدمورت نگرانش میکرد، چشمهای سرخش که در آتش خشم میسوخت و شکافهای بینی اش که از خشم میلرزید: با من امری داشتید ارباب؟
ولدمورت با بی حوصلگی سری تکان داد و با حرکت دستش بقیه ی مرگخوارها را مرخص کرد. زمانی که آخرین مرگخوار از سالن خارج شد ولدمورت به حرف آمد: باید در مورد موضوعی صحبت کنیم.
- در خدمت شما هستم سرورم.
- می تونی حدس بزنی چه کسی این کار را با راجرز کرده؟
- احتمالا یکی از کاراگاهان وزارت خونه یا یکی از افراد محفل باید بوده باشه.
- نه، این کار تنها از خود هری پاتر ساخته است.
هکتور تلاش کرد ذهن لرد سیاه را منحرف کند: سرور من این موضوع غیر منطقی بنظر می رسه چرا پاتر باید دیوید را بکشه اگر شناساییش کرده بود می تونست استفاده ی بهتری ازشی بکنه. در عین حال اگر پاتر می
۱ ۲ ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
خواست با ما بجنگه چرا زمان ریختن پل لندن نیومد؟ یا در مبارزات محفلی ؟ ... هرچند هیچ چیز از هری پاتر
- این خود پاتره، واتسون من این طور طلسم ها را از مبارزه مان در وزارتخانه می شناسم
- اما سرورم...
ولدمورت بی حوصله پاسخ داد: پاتر در جنگ ها شرکت نکرد چون پسرش دست ما اسیره.
چشمان کار کشته ی هکتور از تعجبی ساختگی گشاد شدند: پسر پاتر، این ... این که فوق العاده است!
با لحن به ظاهر دلخوری ادامه داد: من بی خبر بودم، سرورم خدمتگذارشان را بی اطلاع گذاشتند.
بنابراین لب از لب باز کرد و تمام آنچه را که به خیال خودش هکتور از آنها بی اطلاع بود برایش تعریف کرد. از مبارزه اش با سیریوس پاتر در وزارت خانه، اتفاقی که در آنجا افتاده بود، حوادث بعد از آن تا زمانی که ساچت،
سیریوس را برایش به ارمغان آورد.
- سرورم میتونم بپرسم پسره الان کجا زندانی شده؟
ولدمورت لحظه ای مکث کرد سپس زمزمه کرد: یک جای امن نزد فردی قابل اعتماد...
هکتور در دل به خود نفرینی فرستاد. لرد سیاه باهوش تر از آن بود که بی جا سخن بگوید نباید چنین مستقیم اشاره می کرد.
- ارباب شما مطمئنید که این کار پاتر بوده؟ شاید کسی دیگه ای... منظورم اینه که پاتر جرات این جسارت رو
نداره... اونم حالا کد پسرش...
علیرغم تلاش زیاد، لحن هکتور اندکی آشفته بود و ولدمورت خیلی زود متوجه آن شد
- شک ندارم کار خودشه... من پاتر رو میشناسم... این کارهای دیوانه وار فقط از اون بر میاید... نگاهش به چشمان هراسان هکتور افتاد: نگرانی واتسون ؟ شایدم ترسیدی؟
هکتور ظاهری جدی به خود گرفت: من در پناه لرد سیاه هستم چرا باید از پاتر بترسم ؟
۱ ، ۲۹۴
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
ولدمورت پوزخندی زد. بیشتر از آن مرگخوارش را میشناخت که با یک نگاه از پشت صورت بی احساسشی ذهن او را نخواند. به جایی که تا چند لحظه پیش جسد راجرز در آنجا افتاده بود اشاره کرد: شاید به خاطر اون...
شایدم واسه ی اینکه اگر پاتر بفهمه تو هم یک خائن هستی چندان خوشحال نمی شه.
هکتور سری تکان داد: به هیچ وجه ارباب. دیوید هیچ وقت آدم باهوشی نبود با این حال اعتراف میکنم که انتظار این عکس العمل رو از پاتر نداشتم.
- منم همینطور
ولدمورت روی تختش جابه جا شد تا در وضع راحت تری قرار بگیرد سرانجام متفکرانه اعلام کرد: از نظر من این یه اعلام جنگه... یه تهدید ... و ما آماده خواهیم بود بزودی ... بزودی
حرکتی به چوبدستی اش داد و فورانی از نور را بیرون فرستاد: میخوام افرادم رو با خبر کنی هکتور... همه ی افراد رو... باید بهترین ها رو برداری و به سراغ هاگوارتز بروی. شاید خیلی زود...
::: 85 88888888
دراکو آخرین ظرف غذا را روی میز گذاشت و گوشه ای ایستاد تا اسنیپ را تماشا کند که با اشتها به خوردن
پرداخته بود و ضمنا دستورات او را هم انجام دهد.
از نظر هکتور، دراکو خیلی خوب توانسته بود با شرایط ماموریتش کنار بیاید اما واقعیت این بود که تحمل این همه تحقیر برای دراکوی همیشه مغرور اصلا ساده نبود. بارها شده بود که صبرش به سر می آمد. تصمیم میگرفت چوبدستی اش را بکشد و کار اسنیپ را همان جا یکسره کند اما عقلی مانعش میشد. از طرفی دیدن
کبودی هایی که معلوم نبود از کجا روی صورت اسنیپ ایجاد شده اند دلش را تا حد زیادی خنک کرده بود.
اسنیپ تکه ای از سیب زمینی تنوری را در دهانش گذاشت و در همان حالی که با لذت مشغول جویدن بود با دست به او اشاره کرد تا بطری مشروبش را بیاورد. دراکو معطل نکرد به زیر زمین رفت و قوی ترین بطری ها را از نظر گذراند و قدیمی ترین آنها را بالا آورد. رفتار امشب مرگخوار برایش عجیب بود. در این چند وقته اولین بار بود که اسنیپ زودتر از موعد به خانه می آمد. رفتارش اگرچه خشک و خشن اما شادمان و خوشحال بود و برای اولین بار بود که از او خواسته بود سر میز شام مشروب سرو کند. بیشتر اوقات آبجو می نوشید اما آن شب ظاهرا مرگخوار خود را به جشنی یک نفره مهمان کرده بود. ظاهرش نشان میداد که از اتفاقی بی نهایت خوشحال است. در واقع از خوشحالی روی پایش بند نبود و این برای دراکو نشانه ی شومی بود، ودر عین حال فرصتی
مناسب. اگر میتوانست به حد کافی او را مست کند شاید میتوانست حرفی از زیر زبانش بیرون بکشد.
۱ ۲ ۱۸
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
خیلی طول نکشید که فهمید احمق بوده است که اسنیپ پیر را دست کم گرفته. چرا که مرگخوار پیک به پیک بالا می انداخت با این حال هنوز کاملا سر حال به نظر میرسید. با پایان بطری اول، اسنیپ خادمش را به دنبال بطری بعدی فرستاد. دراکو همانطور که در بین بطری های انبار جستجو میکرد در ذهنش سم های مختلفی را تصور می کرد که اگر در بطری مشروب اسنیپ می ریخت چه بلاهایی می توانست سرش بیاورد با این فکر ها لبخند کجی روی صورتش نشست دقایقی بعد زمانی که اسنیپ، دراکو را از جمع کردن میز منع کرد، صدا و
حرکاتش است و سنگینش نشان از سرمستی او می داد.
زمانی که اسنیپ خدمتکارش را برای صحبت به نشیمن فراخواند شک دراکو به یقین تبدیل شد. به زحمت لبخندش را پنهان کرد. باهوش تر از آن بود که شک مرگخوار را برانگیزد. بنابراین به دنبال اسنیپ به راه افتاد و تلاش کرد مطیع تر از هر زمان دیگری در هفته های اخیر باشد. اگرچه دلیل شادی مرگخوار را نمیدانست اما حس خوبی نسبت به آن نداشت. میدانست چیزی که اسنیپ را تا این حد شادمان کرده بدون شک خبر خوبی
نخواهد بود.
سرانجام گوشه ای ایستاد و به اسنیپ که به طرزی غیر معمول روی کاناپه ی مورد علاقه اش ولو شده بود خیره شد. نمیدانست چرا اما حس میکرد ته دلش خالی شده، هرچه بیشتر میگذشت بیشتر خودش را سرزنش میکرد که چرا فقط ذره ای معجون وراجی به خورد او نداده تا مرگخوار را وادار به حرف زدن کند اما واقعیت این بود که عاقلانه عمل کرده بود. این کار در برابر معجون ساز ماهری مانند اسنیپ بیش از حد احمقانه بود مسلما او بلافاصله چنین ترفندی را میشناخت. از طرفی دراکو به تجربه دریافته بود که کمتر پیش می آید که اسنیپ با یکی از خادمینش حرف بزند در واقع حرف زدن او با آنها در حد دستورات روزانه، سوال پرسیدن یا مجازات
کردن بود اما چیزی در این برخورد جدید نشان میداد که اینبار شرایط متفاوت است.
اسنیپ بیش از حد شاد بود و همین نشان میداد که یک جای کار میلنگد. دراکو گوشه ای ایستاد. شم اسلیترینی اش میگفت که این گفتگوی سرنوشت سازی است.
- تو از خدمت به من راضی هستی پسر؟
صدای زنگ دار مرگخوار، دراکو را به خود آورد. گیج و با کمی تردید به اسنیپ خیره شد. به نظر نمیرسید که
پاسخ دراکو اهمیتی داشته باشد بنابراین سکوت کرد.
اسنیپ پوزخندی زد: فرقی هم نمیکنه. روزهای اولی که به اینجا اومدی رو خوب یادمه. تو پر دردسر ترین خدمتکاری بودی که به جادوگر میتوانست داشته باشه. لجباز و کله شق. خیلی طول کشید اما بلاخره رام شدی.
۲۹ و ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
دراکو سکوت کرد و اسنیپ با تنبلی به حرفش ادامه داد: اعتراف میکنم کار سختی بود اما من از نتیجش راضی
هستیم.
صدایش از مصرف بیش از حد مشروب دو رگه و کشدار شده بود.
دراکو به خوبی بیاد می آورد که منظور اسنیپ از رام کردن چیست. او خاطرات استیو را دیده بود با خشم
دندانهایش را بهم فشرد. اما به جز این عکس العمل دیگری نشان نداد. لحن اسنیپ سنگین بود: چند وقته که به
من خدمت میکنی؟
نگاه پرسشگر مرگخوار دراکورا وادار به جواب دادن کرد: پنج سالی میشه قربان
- درسته پنج سالی... من اون مشنگ بی مصرف و سرکشی رو خرد کردم و از اون یه خادم به درد بخور ساختم...
اما حالا...
اسنیپ سکسکه ای کرد: مدتهاست که وظایفت رو اونجور که باید انجام نمیدی. من از نحوه ی انجام وظایفت
راضی نیستم... شاید بهتر باشه بازنشسته بشی.
داده بود و این یعنی... مرگ
آستین لباسش در وضعیت مناسب تری قرار دهد. اگر مرگخوار قصد کشتنش را داشت کمتر از یک ثانیه برای عکس العمل وقت داشت. خیلی سریع آماده بود تا با او مقابله به مثل کند در همان حال برای پنهان کردن حرکت چوبدستی در آستینش جلوی مرگخوار زانو زد: ارباب...
بازی چوبدستی را در میان انگشتان اسنیپ میدید. حرکت آرامی به دستش داد تا غلاف چوبدستی اش را در
نگاه اسنیپ باعث شد که او صدایش را قطع کند. به خوبی میدانست کد این نگاه چه مفهومی دارد «لات ازت سوال نکردم حرفی نمیزنی ».
این درس اول زندگی در خانه اسنیپ بود. مرگخوار که از سکوت خادمش راضی به نظر میرسید غرغری کرد: تو زیادی فرسوده شدی پسر ... اما نگران نباشی من خیالی کشتنت رو ندارم. حداقل نه تا وقتی که آشپزیت به این خوبی باشه...
خنده ی بی دلیلی کرد.
۱ ۳
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
دراکو با آرامشی چوبدستی را به جای اولش برگرداند. مرگخوار پاهایش را در وضعیت مناسب تری قرار داد: خاستم بیای اینجا تا چیزی رو بهت بگم.
نگاهی به سراپای دراکو کرد و دراکو ناخودآگاه فهمید که به علت شادی او نزدیک میشود: سرورمون لرد سیاه امروز هدیه سخاومتمندانه ای به من دادند... خادم جدید من به زودی وارد این خونه میشه. اون وظایف قبلی تو
رو برعهده میگیره و تو وظیفه داری اون رو برای خدمت به من آماده کنی.
دراکو علتش را نمیدانست اما از برقی که در هنگام نام بردن از خادم جدید در چشمان اسنیپ دید تنش لرزید.
اسنیپ دست در جیبش کرد و جعبه ای را از ان در اورد: اینو بذار تو اتاقم...
دراکو برای لحظه ای به جعبه ی کوچک شیشه ای خیره شد. یک چوبدستی در میان آن به چشم میخورد...
- مرلین بزرگ... چی به سرت اومده دراکو؟
هکتور با وحشت به صورت دراکو نگاه میکرد که رد بزرگی شبیه شلاق سمت چپ آن را آش و لاش کرده بود.
دراکو با خنده دستش را رژیک جای زخم کشید: گیر افتادم... بیرون خونه... اون روز کد از خونت اومدم بیرون ...
او نم وقتی که اسنیپ خونه نبود... بعدشم که دیگه معلومه... مجازاتم کرد.
هکتور با حیرت به چهره ی بی خیال در اکو نگاه کرد. دو هفته ای بود که کمتر توانسته بودند هم را ببینند و حالا پس از این مدت طولانی اولین چیزی که با دیدن دراکو به نظر هکتور میرسید خستگی و احساس ضعف او بود. زیر چشمانش کمی گود رفته بود و سرخی آنها از بی خوابی مداومش خبر میداد اما دراکو راضی به نظر
• مطمئنی که خوبی ؟ منظورم... ظاهرت خیلی ناجوره...
دراکو به طرزی غیر معمولی سرحالی به نظر بود: من کاملا خوابم... به موقش با اسنیپ هم تسویه حساب میکنم.
الان وقت زیادی ندارم... بگو منو واسه یکی بی کشوندی اینجا؟
۱ ۳ ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
دراکو سکوت کرد و به هکتور اجازه داد تا آنچه را که در چند روز قبل اتفاق افتاده بود به اطلاعش برساند زمانیکه حرفهای هکتور تمام شد دراکو کاملا در فکر فرو رفته بود: پس یعنی میخوای بگی که ولدمورت تونسته
دستیار ب 3 اساس روژ ...
- اون خفاش پیر اول میگفت که لرد سیاه تونسته کاملا اونو تخیله انرژی کنه و اون الان یه مشنگه اما لحن عجیبی تو صداش بود که باعث شد من به اون پیله کنم. بعد از اینکه بهش یاد آوری کردم که ما تا چه حد باید در این اوضاع نابسامان پشت هم باشیم سطحی اشاره کرد که: نه کاملا... اما خب تقریبا بله. البته نمیشه زیاد رو
- تو اسنیپ رو از کجا دیدی؟
- به محض اینکه از ولدمورت جدا شدم رفتم سراغشی ... بدجوری ترسیده بود. اگه ولدمورت بفهمه که سوروس نتونسته کار رو اونجور که اون میخواد تموم کنه سر به تنش نمیذاره.
دراکو خنده ای کرد: وضع سیریوس چطور بود؟ تو اونو دیدی؟ میدونی کجاس؟
- نه ندیدمش... اما مطمئنم که زیاد خوب نیست. چیزی که الان میدونیم اینه که سیریوس یه جایی پیش اسنیپه. یا اینکه حداقل اسنیپ از جاش خبر داره.
- این چه معنایی میده هکتور؟ یعنی همه چی تموم شده؟
- احتمالش پنجاه پنجاهه... باید ببینیم سیریوس چیکار کرده...
دراکو با نگاهش اطراف را بررسی کرد: یعنی ممکنه هنوز اون چوبدستی به دردش بخوره؟
چشمهای آبی هکتور جمع شدند: چوبدستی؟ کدوم چوبدستی؟
- خب راستش... اسنیپ یه چوبدستی به من داد... یه چوبدستی که میخاست براشی قایم کنم.
- یه چوبدستی؟ مطمئنی دراکو... مطمئنی که اون چوبدستی سیریوسه؟
- من که الیوندر نیستم مرد... دارم بهت میگم اون یه چوبدستی به من داد... فکر نمیکنم اسنیپ علاقه ای به داشتن چوبدستی یدکی داشته باشه. به هرحالی از نظر من این یه علامته.
هکتور سری تکان داد: باید حواستو جمع کنی دراکو... اگه این چوبدستی همونی باشه که ما میخوایم... داریم به
هدف نزدیک میشیم. جم
۱ ۳ ۳
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- غیر از این ... یه چیزایی هست که داره منو نگران میکنه...
83 833 538 83
- چند بار باید بهت بگم وقتی احضارت میکنم باید خیلی سریع بیای اینجا؟
دراکو در زیر طلسم اسنیپ از درد فریاد میکشید. زمانی که مرگخوار دست از شکنجه اش برداشت میخواست در همان لحظه چوبدستی اش را بیرون بکشد و حسابش را با اسنیپ تسویه کند. اما هنوز ماموریتی داشت که باید انجام میداد. باید بیشتر دقت میکرد. در این هفته چندمین باری بود که به خاطر دیر پاسخ دادن به احضار
اسنیپ مجازات میشد: منو ببخشید قربان... داشتم غذای زندانی ها رو میدادم. متوجه احضار شما نشدم.
اما به نظر نمیرسید که مرگخوار به او توجهی کرده باشد. اسنیپ فکری کرد، فرصتی چندانی نداشت. هر روز که میگذشت خطر نزدیکتر میشد دیروز یک چشمه اش را دیده بود چیزی در وجودش به او میگفت که نفر بعدی خودش خواهد بود. بنابراین به حمایت نیاز داشت. حمایت فردی که از او قوی تر باشد. باید زودتر کار را تمام
میکرد: گوشاتو باز کن ببین چی میگم. میرم تو انبار... تو هم برو تو اتاق من... طبقه ی دوم کتابخونه یک کتاب
قدیمی هغست. جلد جرمی سیاه داره. وقت زیادی نداریم اون رو برام بیار.
دراکو معطل نکرد و از پله ها بالا دوید. خیلی زود کتاب قدیمی با جلدی از چرم سیاه را از قفسه بیرون کشید.
نگاهی بیان عنوان کتاب انداخت. جادوها و معجونهای سیاه
بود و معجونهایی که تاثیرهایی خارق العاده داشتند. چشمش به گوشه ی تا شده ی یکی از صفحات افتاد. کنجکاوی وادارش کرد که نگاهی به آن بیاندازد. تیتر صفحه بدنش را به لرزه در آورد: جادوی پیوستگی
«جادوی شوم سه مرحله ای. رشته ی زندگی دشمنانتان را به خود پیوند دهید.»
اخطارانجام مراحل زیر غیر قابل بازگشت میباشد. «»
دراکو به سرعت متن را زیر و رو کرد او این طلسم را میشناخت. تقریبا همان طلسمی بود که ولدمورت بر روی
افرادش انجام میداد با همان شرایط اما چیزی در ان متفاوت بود.
چشمش به دست نوشته ای به خط اسنیپ در کنار صفحه افتاد. مرگخوار با خطی ریز چیزی را به طلسم کتاب اضافه کرده بود و وردی نامفهوم را در جلوی آن نوشته بود
۱ ۳۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
دراکو به تیتر دوم صفحه نگاه کرد:
انتخاب کنید، طلسم کنید و به خدمت در آورید. قانون بازی دست شماست. اختیار زندگی دشمنانتان را به
نیازی به فکر کردن نبود. نشانه ها همه چیز را توضیح میداد. قلب دراکو از جا کنده شد.
- مرلین! به دادمون برسی
• • استیو!
فریاد اسنیپ دراکو را به خود آورد. مثل فنر از جا پرید. از پله ها به پایین می دوید چوبدستیش را در آستین به حالت آماده در می آورد که ناگهان فکری به ذهنش رسید. به اطراف نگاهی انداخت و چشمش به قلمی بر روی میز افتاد بسوی آن دوید... دقایقی بعد زمانی که فریاد اسنیپ بار دیگر بلند شد او کتاب را برداشته بود و از پله ها پایین می دوید. لحظه ای بعد جلوی اسنیپ ایستاده بود. مرگخوار سبد بزرگی مملو از مواد اولیه را کنار
خودش گذاشته بود. با دیدن دراکو که کتاب به دست از پله ها پایین می آمد چهره در هم کشید.
دراکو کتاب را به دست اسنیپ داد. دعا میکرد مرگخوار زودتر شرش را بکند و برود تا او بتواند خودش را به
هکتور برساند اما مرگخوار برنامه ی دیگری داشت: ای خاصیت... خیلی زود باید از شر تو راحت بشم. راه بیوفت... امروز خیلی کار داریم.
چاره ای نبود. سبد مواد اولیه را برداشت و به دنبال اسنیپ به راه افتاد. ذهنش مغشوش و افکارش در هم بود. دفعه قبلی که با هکتور ملاقات کرد توافق کردند که تا حد امکان یکدیگر را ملاقات نکنند.
به دنبال اسنیپ از چند کوچه فرعی عبور کرد و به سمت ساختمان اصلی شهر به راه افتاد. جایی که شباهت زیادی به یک قلعه ی کوچک داشت و او میدانست که پایگاه اصلی مرگخواران و محلی است که ولدمورت در آنجا زندگی میکند. ناخودآگاه لرزید. نزدیک شدن به ولدمورت پس از سالها ترسی ناخاسته را در دلش زنده
میکرد.
تلاش کرد به این موضوع فکر نکند و ذهنش را روی به خاطر سپردن راهها، مسیرها و جزئیاتشان متمرکز کند.
از چند پله ای که دو مرگخوار در آستانه ی آن نگهبانی میدادند بالا رفتند و بعد از عبور از چند راهروی عجیب
و غریب و یک تالار از یک فرشینه عبور کردند.
۱ ۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
به محض اینکه چشم دراکو به تابلوی پاتیل افتاد فهمید که به مقصد رسیده اند. به پشت سرش نگاه کرد تا برای آخرین بار مسیر را به ذهن بسپارد اما فرشینه جای خود را به دیوار سنگی داده بود. یک ترفند زیرکانه برای دور
نگهداشتن مزاحمین و احتمالا جلوگیری از فرار...
- داری اونجا چه غلطی میکنی؟
برگشت و اسنیپ را دید که از استانه در سنگی به او چشم غره میرفت: من تمام روز رو وقت ندارم.
بدون هیچ حرفی بعد از اسنیپ از در عبور کرد و به در سنگی اجازه بسته شدن داد.
و به این ترتیب دراکو برای اولین بار در طی زمانی که از آمدنش به شهر ممنوعه میگذشت وارد آزمایشگاه مخفی اسنیپ شد. یک نگاه ساده به اطراف کافی بود تا هر کسی را دچار تردید کند. اینجا به حد کافی ساکت و دور از
دسترس بود که بتوان کسی را در آن پنهان کرد.
برگشت و اسنیپ را دید که وارد تنها دری شد که نور از لای آن بیرون می زد او را دنبال کرد. مرگخوار به سرعت خودش را به پاتیل بزرگی که بر روی آتشی جادویی در وسط اتاق میجوشید رساند و در حالی که با ملایمت معجون درون آن را هم میزد به او دستور داد: اون بطری عصاره ی شقایق رو بده به من. بقیه رو هم
توی اون قفسه ها بچین
دراکو سبدی که حمل میکرد را بر زمین گذاشت و از داخل آن بطری کوچکی به اندازه ی یک شیشه شربت را بیرون کشید. چوب پنبه اش را باز کرد و آن را به دست اسنیپ داد. بعد از آن مرگخوار آنقدر درگیر معجونش بود که او بتواند با خیال راحت اطرافش را بررسی کند. قفسه ی این اتاق گنجینه ی بزرگی از نادرترین مواد
اولیه بود. شک داشت که نیمی از آنها را حتی در کوچه ناکترن بتواند پیدا کند.
زمانی که بطری های معجون را در قفسه میچید زیر چشمی مرگخوار را زیر نظر گرفت. اسنیپ عصاره ی شقایق را در معجون سرخ رنگی که روبرویش بود خالی کرد و حالا از درون یک کشو چیزی شبیه پوست فلس دار نوعی حیوان را بیرون میکشید. آن را چند قسمت کرد و به معجون اضافه کرد. نیازی نبود که بیشتر ببیند یک نگاه به
مسئله ی دیگر پیدا کردن راهی برای دور شدن از جلوی چشم مرگخوار بود. شاید بخت یارش بود که سر از جنین جایی در آورده بود پس باید کمی جستجو میکرد ... فقط اگر ولدمورت، اسنیپ را احضار میکرد... تنها در این صورت بود که او میتوانست آزادانه به جستجوی اطراف بپردازد. یک جاروی دسته بلند و یک خاک انداز از ناکجاآباد جلوی صورتش ظاهر شدند: برای مفت خوردی اینجا نیاورد مت... مشغول شو... تا شب اینجا باید برق
بیوفته.
دت ۳ ۱
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
نیازی به تکرار نبود. دراکو با اکراه جارو را برداشت. زیر لب ناسزایی به خودش داد و مشغول نظافت شد.
نیم ساعت بعد زمانی که جارو کشیدن آزمایشگاه اسنیپ را به پایان رساند و در ضمن آن بارها در برابر وسوسه ی حمله به اسنیپ مقاومت کرد متوجه شد که زیاد ضرر نکرده چرا که اسنیپ پس از غر زدن در باره بی عرضگیهایش برای بقیه ی روز نظافت تمام آنجا را بر عهده اش گذاشت و این به این معنا بود که در اکو میتوانست دور از چشمهای اسنیپ اطراف را بررسی کند. تمیز کردن راهروی تاریک دور از چشم اسنیپ خیلی طول نمیکشید. تنها یک حرکت ملایم به چوبدستی اش لازم بود تا جارو خودش کارها را انجام دهد و خاک انداز به دنبالشی زباله ها را جمع کند. اما به ریسکش نمی ارزید. دراکو، جارو را به دست گرفت و مشغول شد یا حداقل میشد گفت که اینطور وانمود کرد. آهسته از اتاق بیرون رفت و به درون هالی تاریک پا گذاشت پیش رویشی دو اتاق دیگر قرار داشت و دری فلزی که راهی به زیر زمین به نظر میرسید. به سراغ اولین اتاق رفت و
اهسته درش را باز کرد.
یک اتاق خواب نسبتا مجهز بود و دراکو فرض را بر این گذاشت که اسنیپ ساعات خستگیش را در اینجا میگذراند. به سراغ در دوم رفت و آن را باز کرد. در همان نگاه اول دریافت که آنچه را که میخواسته پیدا کرده
این اتاق بیشتر به یک زندان کوچک شباهت داشت. با یک تخت شکسته و دیواری نم زده. آهسته جلو رفت و اطراف را بررسی کرد. کثیف و نمور بود و نور کمی داشت. در و دیوارشی بوی نا میداد. دراکو با نفرت چرخید و خواست از اتاق خارج شود که چشمش به چیزی افتاد. ردی از یک سوختگی، اثری از یک طلسم درست جلوی او روی دیوار بود. دستش را روی آن کشید، تازه بود. نگاهش به سمت جایی که احتمال میداد طلسم از آن سمت آمده باشد چرخید. به آن سمت راهرو رفت. دستش را روی دیوار تاریک کشید و با کمی جستجو اثر برخورد طلسم دیگری را در همان اطراف پیدا کرد. طلسمی که درست از همان سمتی ارسال شده بود که او محل برخورد طلسم قبلی را دیده بود. کمی بیشتر جستجو کرد و توانست چند جای طلسم دیگر را پیدا کند. بدون شک اینجا یک درگیری رخ داده بود. یک نفر در قرارگاه ولدمورت و در آزمایشگاه اسنیپ برای او
چوبدستی کشیده بود. کسی که احتمالا در همین زندان کوچک گرفتار شده بود.
بار دیگر به سمت اتاق کم نور برگشت اینبار با دقت بیشتری به اطرافش نگاه کرد. به دنبال نشانه ها بود.
چشمش به توده ی سیاه رنگ مچاله شده ای در گوشه ی تخت افتاد.
پارچه را برداشت و تای آن را باز کرد. یک شنل مردانه...
همه چیز واضح بود. کبودی روی صورت اسنیپ، چوبدستی، این اتاق و حالا این شنل... بی اختیار لبخندی بر جم لبش شکل گرفت: اون واقعا یه پاتره...
۱ ۳
ناr
 
________________
سS
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
پس سیریوس قبلا در آنجا بوده و اگر او حالا آنجا نبود... دراکو ناخاسته زمزمه کرد: الان کجا میتونه باشه ؟
با شناختی که از مرگخوار داشت مطمئن بود که سیریوس برای حمله به اسنیپ بهای سنگینی پرداخته اما این را هم میدانست که او هنوز زنده است چرا که ولدمورت آنقدر احمق نبود که با کشتنش هری را دیوانه کند. اگر فقط او را میدید...
در همین فکر بود که صدای اسنیپ به گوشش رسید: میرم کاری رو انجام بدم بهتره تا برمیگردم کارت رو تموم
کرده باشی،
:::: 8* :8*:*:*
بعد از چند ساعت تلاش بی ثمر سیریوس خسته و ناامید در گوشه ی دخمه کز کرده بود. در چند ساعت گذشته هیچ حرفی بر زبان نیاورده بود و تلاش دنی برای سر حال آوردن او کاملا بی ثمر بود. تنها به گوشه ای در کنج دیوار زل زده بود و هیچ حرفی نمیزد حتی زمانی که نهار از راه رسید عکس العملی نشان نداد.
او شکست خورده بود. ولدمورت توانسته بود نیروهایش را پس بگیرد. خروج نیروهای جادویی را از بدنش احساس کرده بود و ضعف بعد از آن ... او دیگر جادوگر نبود اما این چیزی نبود که نگرانش میکرد.
برعکس دوماه پیش دیگر فشفشه شدن برایش اهمیت نداشت. باید میمرد. میمرد و اجازه نمیداد که ولدمورت قدرتش را پس بگیرد. تا دوباره بتواند بیرون برود و به خانواده ی او و صدها خانواده ی دیگر حمله کند. باید
میمرد تا اسنیپ نتواند از او استفاده کند. تا او را تبدیل به سپری برای فرار از خشم هری پاتر کند.
اما این دیگر هیچ فایده ای نداشت. خشم و نفرت در وجودش اوج گرفت. خسته و ناامید در گوشه ی دیوار کز
کرد و متوجه نشد که چه زمانی خوابش برد. حتی لرزشی را که در درونش شکل گرفته بود را متوجه نشد. لرزشی که سراپایش را میگرفت... لرزشی ناآشنا... چیزی در درونش حرکت میکرد.
::: 8 8 8 28 :::
خروج اسنیپ همان فرصتی بود که در اکو از مدتها قبل انتظارش را میکشید. زمانی که در سنگی پشت سر مرگخوار بسته شد دراکو میدانست که چه میخواهد بکند. چوبدستی اش را بیرون کشید و مستقیم به طرف در
فلزی ای که در انتهای راهرو بود رفت. این تنها مکانی بود که هنوز بررسی نکرده بود. حرکتی به چوبدستی اش داد و در فلزی را باز کرد. تاریکی محض پیش رویش بود: لوموسی
نوک چوبدستی روشن شد و چشم دراکو به ردیف بی پایان پله هایی افتاد که به سمت پایین میرفت. نمیدانست چقدر فرصت دارد اما وقت زیادی نداشت باید قبل از بازگشت اسنیپ کار را تمام میکرد. زمانی که به پایین پله
۳۷ و ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
ها رسید سرما به اوج خودش رسیده بود. زمین مرطوب بود و هوا بوی گندیدگی میداد. صدای حرکاتی را در
برای چند لحظه تنها جوابی که به گوشش رسید، بازگشت صدای خودش و صدای چک چک قطرات آب بود و
لحظه ای بعد...
صدای پچ پچی از میان تاریکی توجهش را جلب کرد. جلوتر رفت چیزی را دید که تصورش را هم نمیکرد. در گوشه ی دیوار جایی که به سختی دیده میشد یک نفر را به زنجیر کشیده بودند. سایه ی غوز کرده ی کوچکی
در کنارشی دیده میشد.
:::{{{ :: *:*
زمان متوقف شده بود. سیریوس با ناباوری به پیکر بی جان مردی نگاه میکرد که جلوی پایش بر زمین افتاده بود. به صورتش که به شکل طبیعی خود برمیگشت و چشمان سبز بی جانشی...
پنج سال بود که صورت پدرش را ندیده بود. به زحمت خودش را روی زمین میکشید. زمین زیر پایش از خون خیس بود اما او اهمیتی نمیداد. چشمهایش را با درد به او دوخته بود. به مردی که پدر می نامید. دست لرزانش را دراز کرد. میخواست او را در آغوش بگیرد و از ته دلی گریه کند اما دستش هرگز به او نرسید.
هراسان از خواب پرید. تمام بدنش میلرزید و لباسش از عرق خیس بود. چند لحظه طول کشید تا موقعیت خود را به یاد آورد. هنوز در همان زیر زمین تاریک بود. فریاد هراسانش زندانیان دیگر را بیدار کرده بود. نگاه اکثر آنها لبریز از نفرت بود هنوز نتوانسته بودند حضور جادوگر جوان را در میان خود تحمل کنند. ولی چند نفری هم بودند که بعد از دیدن وضعیت مرد جوان در چند روز گذشته کمتر از قبلی به چشم دشمنی به او نگاه میکردند در واقع بعد از شنیدن سرنوشتی که اسنیپ برایش در نظر گرفته بود بیشتر نسبت به او احساس دلسوزی
میکردند.
- حالت خوبه سیریوس ؟ بیا یه کم آب بخور،
ذهن سیریوس به زمان حاضر برگشت. دنی بود که لیوان آبی را به لبهای خشکیده ی او نزدیک میکرد چقدر این بچه مهربان بود. آهسته دستش را بالا آورد و لیوان را به دست گرفت. هنوز به فشار زنجیرها عادت نکرده بود. زمانی که جرعه های بدطعم آب چاه از گلویش پایین میرفت هنوز میلرزید.
دنی با نگرانی دست سیریوس را گرفت: لعنت... بد جوری تب داری...
با ۳ ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
مرد جوان به سرعت دست پسرک را گرفت و با اهسته ترین صدای ممکن زمزمه کرد: من خوبم ... گوشی کن
دنی، میخوام یه چیزی بهت بگم.
دنی کنار سیریوس روی زمین زانوزد: بگو...
- وقتی که از اینجا رفتی... فکر میکنی بتونی یه کاری برام انجام بدی؟
پسرک کنجکاوانه به دوست بزرگش خیره شد. یعنی ممکن بود که او روزی موفق به بیرون رفتن از این جهنم
شود؟
سیریوس بی صبرانه تکرار کرد: میتونی؟
- اگه برم بیرون اره
- خوابه.
سیریوس دست برد و ساعت مچی اش را باز کرد. این هدیه ی هفده سالگی اش از طرف چارلی و ربکا بود. تکرار یک سنت قدیمی در خانواده مادریش: بیا اینو بگیرش
میدانست که امکان فرار دوست کوچکش از این جهنم خیلی کمتر از اوست اما در آن زمان نیاز به دلگرمی
داشت: میخوام یه پیغام برام ببری به... به خونه... تو ... تو دره ی گودریک.... یه کم مونده به رود خونه یه جاده ی درختی هست و بعد از اون سه تا سرو بلنده... به سمت بالا که میری یه خونه ی دوطبقه ی شیرونی دار درست
پشت یه پرچین از گل یاسه... بهار که میشه همه ی اطرافش پر از گله. تو حیاطش یه بید بلند داره و یه زمین
کوییدیج درست پشتشه...
مرد جوان آهی از حسرت کشید. برای لحظه ای بیژ5 خانه را حس کرده بود: کافیه دنبال بوی گلا بری... سه تا تخته سنگ بزرگ در دست روبروشه. خونه رو نمی بینی اما از اونجا صدات به گوششون میر دسته. میخوام خانوادم رز صدا بزنی و... یه پیغام از من بهشون بدی...
سیریوس مکثی کرد. میدانست که بهترین راه را انتخاب کرده. سرانجام تصمیمش را گرفت: بهشون بگو... بگو من
مردم.
دنی با حیرت به او خیره شد: چی؟
- حرقم رو قطع نکن دنی... ساعت رو نشونشون بده. حرفتو باور میکنن،
۱ ۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- ولی آخه چرا؟ تو نمیمیری... نباید یامبر
- بهتره دعا کنی این اتفاق بیوفته. ترجیح میدم بمیرم تا اسیر دست اون حیوون بشم. نمیخوام پدر و خواهرم
- ولی سیریوسی...
- حرف منو قطع نکن. اگه من زنده بمونم اونا یه گروگان دارن. اینجوری جلوی پدرم رو میگیرن... من بابامو میشناسم... اون تحمل نمیکنه... مادرم به خاطر نانسی مُرد. نمیخوام باعث مرگ پدرم باشم. نمیخوام دوباره از
دستش بدم.
- ولی ...
سیریوس ناله ای کرد: به من قول بده دنی... اون باید قبول کنه که من مردم.
- و تو میخوای من چی بهش بگیم؟
سیریوس چشمانش را بست. صورت خانواده اش را در ذهن مجسم میکرد: به پدرم... بگو اون جنگید و هرگز تسلیم نشد. بگو متاسفم ... به خاطر رابرت... به خاطر مودی... به خاطر همه ی او نایی که مردن متاسفم. بگو منو
چهره ی هری جای خود را به صورت نانسی داد: به خواهرم بگو ... منو ببخشه... بهشی بگو نمیخواستم اون بلا سر رابرت بیاد... نمیخواستم اون اتفاق بیوفته...
چهره ی نانسی جای خود را به صورت سلینا داد. بغض بدی گلویش را گرفت: به سلینا بگو... بگو دوستش دارم... بگو همشونو دوست دارم و تا آخرین لحظه فراموششون نمیکنم.
:3:38* { }
صدای دور شدن پاهایی را میشنید. به دنبال صدا به سمت انتهای دخمه به راه افتاد: کسی اونجاس؟ آهای...
صدای زمزمه ای از چند متر آن طرف تر به گوشش رسید مسیرش را عوض کرد و به سمت صدا رفت. نور چوبدستی تنها چند قدم از مسیرش را روشن میکرد. جلوتر رفت. در میان تاریکی حرکتی توجهش را جلب کرد و صدایی که میگفت: تا آخرین لحظه فراموششون نمیکنم.
جم
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
صاحب صدا چند متر جلوتر به دیوار سرد سنگی تکیه داده بود و هیکل کوچکتری در کنارشی زانو زده بود. با ورود او هر دو نفر به سمت نور چرخیدند. هراس و نگرانی در چهره هایشان بیداد میکرد. دراکو قدمی جلوتر رفت و به چهره ی مرد جوان خیره شد. باور نمیکرد که به همین سادگی موفق شده باشد: خدای بزرگ... سیریوسی...
- بهش کاری نداشته باش
پسر بچه بین سیریوس و دراکو قرار گرفته بود: شما حیووناچی از جونش میخواین؟ اون که گناهی نکرده.
دراکو چوبدستی اش را جلوتر آورد تا بهتر بتواند صورت مزاحم را ببیند. چهره ی لاغرش با آن زخم بدشکل در زیر نور چوبدستی هراس دو جوان را کامل کرد. سیریوس با حرکتی سریع دنی را عقب کشید تا از امنیتش مطمئن شود و همین غریبه را به خنده انداخت: چرا اینجوری نگاهم میکنین؟ من که آدم خوار نیستم. یعنی
اینقدر ترسناک شدم؟
سیریوس، دنی را به پشت خودش هل داد. دراکو چشمهایش را تنگ کرد و به زنجیرهایی که به مچ دستهای
سیبریوس متصل بود نگاه کرد: مثل اینکه اسنیپ تو رو با بابات اشتباه گرفته... داره عقده هاشو خالی میکنه ؟ شانس آورد که هری اینجا نیست.
سپس چوبدستی اش را حرکتی داد و زنجیرها را باز کرد: یالا سیریوس وقت نداریم. باید زودتر از اینجا ببرمت
بیبر ور
نگاه پر تردید سیریوس بین دستهایش که حالا آزاد شده بود و زنجیرها خیره ماند. بدگمانی و تردید وجودش را
دراکو غر زد: به چی نگاه میکنی بچه ی کودن... الانه که اسنیپ برگرده...
- تو مرگخوار نیستی... مشنگ هم نیستی... پس کی هستی؟ از کجا منو میشناسی؟
- معلومه که مشنگ نیستم احمق جون. مشنگه الان خونه مادربزرگته... این نقشه هم شاهکار حماقتهای پدر
عزیزات بود.
با دریافتی ناگهانی انشعابیریوس او را شناخت: شما...
- دراکو ام... درسته.
- کاملا غافلگیر شدم
۱ ۴ : ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
این صدای سرد و آرام از تاریکی پشت سر دراکو بگوش میرسید. قبل از اینکه حرکتی بکند چوبدستی از دستش خارج شده بود = اسنیپ آهسته آرام از میان تاریکی بیرون آمد. پوزخند وحشتناکی بر لب داشت 9 کاملا راضی
به نظر میرسید: خوابش رو هم نمیدیدم... دراکو مالفوی فراری توزیر زمین من!
منحرف شد و به سقف برخورد کرد. دراکو راضی از طلسمی که بدون چوبدستی انجام داده بود چوبدستی اش را در هوا گرفت و به سمت حریفش برگشت
مرگخوار به سرعت حرکتی به چوبدستی اش داد و دیواری محافظ بین خودش و طلسم دراکو پدید آورد:
غافلگیرم کردی دراکو. فکرشم نمیکردم که جرات تا اینجا اومدن رو داشته باشی!
- ظاهرا اشتباه فکر کردی!
تنها چیزی که بعد از آن سیریوس شاهد بود درخشش طلسمهای رنگارنگی بود که با سرعتی بی نظیر به هم
میخورد. دراکو و اسنیپ وحشیانه به هم حمله کرده بودند. در کمتر از دو دقیقه دیوار های دخمه سوراخ سوراخ شده بود. زمین چاک برداشته بود و گرد و خاک بیداد میکرد. تاریکی دخمه با درخشش طلسمهای رنگارنگ
درهم میشکافت.
اسنیپ چوبدستی اش را حرکتی داد و چند طلسم پی در پی را به سمت دراکو پرتاب کرد. درست زمانی که سیریوس کار دراکو را تمام شده میدید در اکو حرکتی دورانی به چوبدستی اش داد و پرتوهای قدرتمند طلسم در میان تاریکی ناپدید شدند.
نوبت دراکو بود که حمله کند موج قدرتمندی از نور از چوبدستی اش خارج شد و سیریوس را وادار کرد که چشمهایش را ببندد. اگرچه بازحمت اما اسنیپ طلسم را برگرداند و نور کورکننده مانند سگی دست آموز به
سمت صاحبش بازگشت و به سادگی در چوبدستی دراکو ناپدید شد.
اینبار اسنیپ طلسم قدرتمندی را به سمت دراکو فرستاد اما دراکو تنها جاخالی داد تا طلسم بخشی از دیوار را منهدم کند. طلسمها یکی پس از دیگری از دو طرف دفع میشدند. به نظر میرسید که قدرت دو جادوگر در حد تعادل باشد. سیریوس در تلاش برای یافتن راهی برای کمک به دراکو از سمتی به سمت دیگر نگاه میکرد. هیچ راهی نبود. در این دخمه ی لعنتی هیچ سلاحی یافت نمیشد. تنها میتوانست خودش را از سر راه طلسمهای رنگارنگ کنار بکشد. طنین برخورد طلسمها با دیوار در سکوت دخمه میپیچید و تنها چیزی که باقی میگذاشت
گرد و غبار و خرده سنگ بود.
- مواظب باش
۱ ۴ ۲
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
حرکت ضربه دار چوبدستی اسنیپ تکه ی بزرگی از دیوار تکه شده ی دخمه را به سمت در اکو شکلیک کرده
بود. دراکو خودش را روی زمین انداخت تا سنگ بزرگ به دیوار سنگی جایی که تا لحظه ای قبلی سر دراکو قرار
داشت برخورد کند و با سرو صدا و گرد و خاک زیاد به ده ها قسمت تقسیم شود در عین بدشانسی یکی از تکه سنگها در هوا پیچید و مستقیم به سر دراکو اصابت کرد. برای لحظه ای همه چیز تیره و تار شد. تاریکی دخمه دور سرش میچرخید و فریاد وحشتزده سیریوس به گوشش رسید قبل از اینکه دراکو خودش را جمع کند،
اسنیپ وارد عمل شد: اکسپلیار موسی
در جلوی نگاه ناامید سیریوس چوبدستی از دستان دارکو به پرواز درآمد.
- امپد یمنا!
شدت طلسم بازدارنده دراکو را محکم به دیوار کوباند. با بدشانسی تمام دراکو با سر به دیوار بر خورد کرد و با صورت روی زمین افتاد. اسنیپ معطل نکرد و با یک حرکت چوبدستی دست و پای اسیرش را که با صورت بر زمین افتاده بود بست.
سیریوس در تلاش برای کمک به دراکو با دست خالی به مرگخوار حمله برد اما اسنیپ زودتر جنبید، حرکت سریعی به چوبدستی اش داد تا بار دیگر زنجیرها جان بگیرند و سیریوس را به سمت دیوار بکشند تا تنها امید
نجات از بین برود.
خنده مرگخوار در زیرزمین تاریک طنین انداخت. دراکو ناله ای کرد و تلاش کرد خودش را حرکتی بدهد تا از
ریزش خون سمت مجروح صورتش به دهانش جلوگیری کند. سرش بشدت درد می کرد و دنیا دور سرش می چرخید. در وضعیتی که افتاده بود به سختی توانست صورت اسنیپ را ببیند که به آرامی نزدیک میشد. اما به
خوبی میتوانست صدای تحقیر آمیز مرگخوار را بشنود: فکر میکردم باهوش تر از این باشی دراکو... از کسی که این همه مدت از دست لرد سیاه در رفته بعیده که به این سادگی خودش رو گرفتار کنه. عملیات نجات ابلهانه
برای لحظه ای امید در دل سیریوس فوران کرد اگر دراکو اینجا بود پدرش هم می بایست همین نزدیکی باشد.
اسنیپ چوبدستی دراکو را در دستش چرخاند و با لحنی پر تحقیر اضافه کرد: انتظارش رونداشتم. فکر میکردم
پاتر خودش بیاد اینجا... اما ظاهرا جراتشو نداشته ... به جای خودش تو رو فرستاده تا توله شو نجات بدی.
دراکو که هنوز در اثر ضربه گیج بود پوزخندی زد: جرات؟ تو همونی نیستی که بیست و شش ساله از دست محفل فراریه ؟ آخرین دفعه ای که دیدمت به هری التماس میکردی که بکشدت حالا چی شده؟ شجاع شدی؟ جم
۳ و ۱
 
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
این حرف برای اسنیپ خوشایند نبود: به زودی این اتفاق برای تو هم میوفته دراکو. مطمئنم که لرد سیاه پذیرایی خوبی ازت میکنه.
دراکو لرزید علیرغم گذشت سالها هیچ چیز نمیتوانست ترس او را از ولدمورت کمرنگ کند. هیچ چیز مگر نفرتی که در دل داشت. با گذشت سالها آموخته بود که ترس اولین قدم به سوی شکست است. لرزش درونیش را پنهان کرد... در همان حال که با صورت بر زمین افتاده بود پوزخندی بر لب نشاند: میدونی اسنیپ خیلی وقته که دیگه از مردن نمیترسم... اما بذار یه نصیحت بهت بکنم، در افتادن با هری اصلا به نفعت نیست. مخصوصا حالا که ولدمورت دیگه نمیتونه به دادت برسه. میدونی هری همینجوریشم نقشه های ترسناکی برات داره. یه جورایی تشنه ی خونته و بعید می دونم قبل از اینکه سیاه ترین طلسم هاشو روت امتحان کنه بزاره بری اون دنیا...
اگرچه دراکو چهره ی اسنیپ را نمیدید اما سیریوس کاملا انعکاسی تاثیر حرفهای او را در چهره ی مرگخوار
مشاهده میکرد و خشم 9 نگرانی او را احساسی مینمود.
اسنیپ با قدمهایی آهسته پیش چشم دراکو شروع به قدم زدن کرد: میدونی چیه دراکو ... تو از یه سری مسائل بی خبری. مثلا در مورد لرد سیاه... فراموش کردی که اون بزرگترین جادوگر در تمام دورانه ؟ ... لرد سیاه دیروز و توی همین زیر زمین نیروهای جادوییش رو پس گرفت. البته به لطف دوست جوونت که اینجاس...
دراکو نتوانست جلوی خشم توام با هراسش را بگیرد: حیوون آشغال... باهاش چیکار کردی؟ وقتی با هری رو در رو میشی خدا به دادت برسه.
اسنیپ پوزخندی زد: من... هیچی ... فقط چیزی رو که از لرد سیاه دزدیده بود پس گرفتم... و حالا... با توجه به شرایط جدید... همه چیز خیلی فرق میکنه دراکو... و در مورد پاتر... اون موقع که توی زندگی من سرک میکشیدی باید فهمیده باشی که برنامه های خاصی برای دفع مزاحمتش دارم.
دراکو تلاش کرد خودش را از وضعیت رقت انگیزی که در آن گرفتار شده بود نجات دهد و در همان حال پرخاش کرد: بهت اخطار میکنم. تو حق نداری... اگه بخوای آسیبی به اون بچه برسونی ...
اسنیپ با سروری خاصی به چشمان خشمگین دراکو خیره شد: اوه چرا حق دارم... چطوره قبل از اینکه به لرد سیاه تحویلت بدام به چشم خودت برنامه های منو ببینی؟ اگه زنده موندی میتونی برای دوستای محفلیت هم
تعریف کنی... البته اگه زنده موندی ...
نگاهش را به سمت زندانیش برگرداند، برق شوم چشمان سیاه اسنیپ تا مغز استخوان سیریوس را سوزاند.
۱ ۹ 8 8
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
سپس اسنیپ به سمت دراکو که به صورت روی زمین افتاده بود برگشت و با لگدی بدن او را برگرداند. صورت دراکو رو به سقف تاریک دخمه قرار گرفت اما میتوانست از گوشه ی چشمانش حرکت اسنیپ را ببیند و صدای تحقیرآمیزش را بشنود: ... او نقدر خودت رو پایین آوردی که به شکل یه مشنگ ابله در اومدی... شرم آوره ... با این حال دراکو... حتی به اندازه اون مشنگ ابله هم به کارم نیومدی... درست نمیدونم اما شک ندارم که پسر
پاتر بهتر از تو میتونه به من خدمت کنه... در واقع... به نفعشه که بکنه...
اسنیپ دقیقا میدانست که چه میخواهد این آخرین مرحله بود آخرین کاری که باید میکرد امروز و یک بار برای همیشه او شر تهدید پاتر را برای همیشه از سر باز میکرد.
بدن سیریوس به لرزه افتاده بود اما این لرزشی از سرما نبود از ترس بود، ترس از فاجعه ای که در آستانه ی انجام بود. اسنیپ چوبدستی اش را بیرون کشید و مستقیم به سراغ زندانیش امد.
جلوتر رفت و نور چوبدستی اش را روی صورت سیریوس انداخت.
با نگاه سردش سراپای او را بررسی کرد که دستهایش را در برابر نور چوبدستی سپر چشمانش کرده بود: پاتر
آماده ای که به زندگی جدیدت وارد بشی و وظیفه ی خودت رو به عنوان خادم مخصوص من آغاز کنی؟
مرد جوان زهر نگاهش را به چهره ی دشمنش ریخت: اگه میتونی وادارم کن.
دراکو نگاه نگرانی به سیریوس انداخت. در این وضعیت به مبارزه طلبیدن اسنیپ حماقت محض بود. تقلا کرد تا
از شر طلسمی که او را بسته بود خلاص شود اما بی فایده بود.
میگیری که حرف گوش کن باشی. بهت یه فرصت میدم پاتر... بدون دردسر کاری رو که میگم انجام بده وگرنه مجبورت میکنم انجامش بدی.
اگر اسنیپ فکر کرده بود که با این تهدید سیریوس را وادار به اطاعت میکند سخت در اشتباه بود. دراکو به خوبی این را میدانست. همانطور که انتظار داشت پسر جوان کله شق تر از این چیزها بود. مستقیم در چشمهای اسنیپ خیره شد و بار دیگر او را به مبارزه طلبید: سعیت رو بکن عوضی
به نظر میرسید که اسنیپ منتظر همین حرف است. چوبدستی اش را حرکتی داد. زنجیرها از دو طرف کشیده شدند. سیریوس در تقلا برای فریاد نکشیدن لبش را گاز گرفت. این کار موثر بود مخصوصا زمانی که چشمهای سیاه مرگخوار را نگاه میکرد و نفرتش را در نگاهش میریخت.
ات : ۴ ۱
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
اسنیپ کشش را بیشتر کرد و اینبار سیریوس ناله ی خفه ای کرد و بعد از آن فریادش به آسمان بلند شد. کشیده شدن عضلاتش آنقدر شدید بود که با تمام توانش فریاد میکشید.
به عکس دراکو که چشمانش را بسته بود تا آنچه را که رخ میداد نبیند، اسنیپ کاملا خونسرد دستور داد: کاری رو که گفتم انجام بده پاتر...
- هیچ وقت
اسنیپ چوبدستی اش را بیرون کشید و مستقیم به سراغ سیریوس امد.
دراکو در تلاشی بیهوده برای حمایت از سیریوس تقلایی بی حاصل را با طلسم بدن بندش آغاز کرد اما حتی
قادر به تکان خوردن نبود. درست در همین زمان صدای بچه گانه ای به گوشش رسید.
- کاریش نداشته باش
این صدای فریاد دنی بود که از میان تاریکی بیرون آمد و بین اسنیپ و سیریوس قرار گرفته بود. عکس العمل مرگخوار تند و سریع بود. سیریوس تنها پرتویی را دید که به سینه ی پسرک برخورد کرد و بدنش با فشار به جایی در میان تاریکی پرتاب شد.
- دانی ۰۰۰ دنی ...
اما جوابی به گوش نرسید... مرد جوان فریادی از درد سر داد و تلاش کرد در همان وضعیت به اسنیپ حمله کند: حروم زاده ی کثافت...
عکس العمل مرگخوار در برابر این حرکت ضربه ی شدیدی بود که حواله ی شکم سیریوس شد و فریاد اعتراض دراکو را بلند کرد: ولش کن اسنیپ
- تو خفه مالفوی، سی لنسیو
اسنیپ بار دیگر به سمت شکارشی چرخید و اینبار یکی از شاهکارهایش را روی او اجرا کرد.
فریادهای بی صدای دراکو به گوش هیچکس نمیرسید و او تنها در وحشت شاهد درد کشیدن سیریوس بود که با حالتی شبیه شوک دست و پا میزد. درست مثل این بود که بدنش را به برق متصل کرده باشند. پسر جوان مثل ماهی ای که از آب بیرون افتاده بود پرو بال میزد.
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
دراکو برای چند لحظه با ناباوری به چهره ی مرد جوانی که روبرویشی بود خیره ماند. دیدن وضعیت دردناک سیریوس دلش را به درد می آورد تا چند دقیقه قبل از ته دل خوشحال بود که سیریوس را زنده پیدا کرده. اما اگر زودتر نمیجنبید جنازه ی او راهم نمیتوانست بیرون ببرد. تلاش میکرد به نحوی خودش را آزاد کند و به مرگخوار حمله کند. اما طلسم بدن بند اختیار حرکت را از او گرفته بود.
به عکس هری، دراکو خیلی خوب بر احساساتش مسلط بود کمتر پیش می آمد که به خاطر احساسات، کنترل خودش را از دست بدهد و کار احمقانه ای انجام دهد. اما حالا که باید کارش را انجام میداد قدرت تکان خوردن نداشت. ای کاش به تنهایی عمل نمیکرد. کاش هکتور را خبر کرده بود. ای کاشی بیشتر دقت میکرد اما...
فریادهای سیریوس تغییر کرده بود. حالا جیغ میکشید. اسنیپ نوع شکنجه را تغییر داده بود. شدت طلسم شکنجه گر بیشتر از همیشه بود و تحمل سیریوس خیلی کمتر از قبلی، طاقت مقاومت را نداشت.
دراکون میدانست که تا چه حد میتواند به سیریوس اعتماد کند او بیش از حد انتظار ظاهر شده بود. انتظار این مقاومت را از یک جوان بی تجربه نداشت. اما به نظر نمیرسید که پسرک دیگر تحمل داشته باشد. اسنیپ بار دیگر زنجیر ها را کشید. به هر ترتیبی بود پسر بایست به میل خودش می پذیرفت تا برده او شود: کاری رو که میخوام انجام بده پاترا
- بهتره منو بکشی!
اسنیپ لحظه ای سکوت کرد تجربه ثابت کرده بود که این پسر به سادگی تسلیم نمیشود و شناخت اسنیپ از پدر و پدربزرگش برای اطمینان کافی بود. نگاهش به دنبال راه چاره ای دخمه را زیر و رو کرد و بر روی دراکو ثابت ماند، فکری شوم در سرش جان گرفت: من تورو نمیکشم پاتر... کاری میکنم که آرزوی مرگ کنی و برای
مرگ التماسم کنی، حالا میبینی چطوری اطاعت رو بهت یاد میدم.
چرخید و چوبدستی اش را به سمت دراکو گرفت: فکر نمیکنم برای لرد سیاه فرقی بکنه که تو روزنده بهش بدم یا مرده در اکو... در هر حال خوشحال میشه.
اسنیپ میدانست که دروغ میگوید. زنده ی دراکو برای ارباب او مفیدتر بود. مگرنه اینکه این مرد سالها با دشمنان ولدمورت در تماس بود؟ با این حالی برای مرگخوار تسلیم زندانیش در اولویت بود.
بدون معطلی چوبدستی اش را به سمت دراکو گرفت: کروشیو...
۱ ۴ : ۱۷
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
در ابتدا سیریوس دست و پا زدن دراکو را در زیر طلسم شکنجه گر میدید اما صدای او در پس پرده ی سکوت پنهان شده بود. اسنیپ که متوجه این نکته شده بود با لحنی سرد زمزمه کرد: شاید بهتر باشه صدای موزیکش رو
و حرکتی به چوبدستی اش داد.
فریادهای دراکو دخمه را میلرزاند. صدای جیغهایش در میان دیوارها منعکس میشد و هر کسی را که ذره ای احساسی داشت منقلب میکرد.
تحمل شکنجه شدن دیگران برای سیریوس سخت تر از شکنجه ی خودش بود و اسنیپ به خوبی این نقطه
ضعف او را فهمیده بود: انتخاب کن پاتر... کاری رو که میگم انجام بده ... یا همینجا میکشمش.
دراکو نعره میکشید. فریادهای سیریوس تاثیری نداشت با تمام توانش تلاش میکرد خودش را خلاص کند و به اسنیپ حمله کند اما میدانست که بی فایده است. آهی از ناامیدی کشید. دیگر امیدی باقی نمانده بود. اسنیپ
درجه ی شکنجه را بالا برد و فریادهای دراکو زیرزمین را میلرزاند.
• • اون برای نجات مر اومده... یاه خاطر مر گیر افتاده...
این اولین فکری بود که در ذهن سیریوس گذشت. او این مرد را میشناخت. اجازه نمیداد فرد دیگری به خاطرش
کشته شود، تحمل تعبیر یونس در هنگچ شکست: باشه... باشه... قبوله...
اسنیپ چوبدست اش را بالا برد: چی قبوله پاتر ؟
سیریوس چشمهایش را بست: هر کاری که بگی میکنم بذار اون بره.
- نه ... نه!
دراکو به شدت نفس نفس میزد فریاد زد: حماقت نکن بچه ... اون عوضی همینو میخواد.
اسنیپ برگشت و نگاه پیروزمندانه ای به دراکو کرد که با چشمان از حدقه در آمده به آنها نگاه میکرد. پوزخندی بر لبش شکل گرفت: میبینی دراکو... همه ی پاتر ها یه نقطه ضعف دارن... به هر حال ازت ممنونم. حصورت
خیلی به نفع من شد.
دراکو را روی زمین رها کرد و به سمت سیریوس چرخید چوبدستی اش را حرکتی داد و او را بر زمین گذاشت
زنجیرها را باز کرد، سپس دستش را دراز کرد و پارچه ای را از زیر شنلش بیرون کشید. جم
ناr
 
________________
سS
از:
فدرال
حلال حجار
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- بپوششی ... و بعد از اون با چند تا طلسم ساده پیوند مون رو قوی تر میکنیم.
قلب دراکو فرو ریخت. این اتفاق نباید می افتاد... نباید اجازه میداد. بی اختیار حرکتی کرد و اینبار لرزش دستانش را احساسی کرد. تاثیر طلسم بدن بند در حالی از بین رفتن بود. تنها چند لحظه ی دیگر ... به سختی تقلا میکرد. زمانی برای صبر کردن نداشت. مطمئن بود که حریف اسنیپ میشود. قبلا در وضعیتهای بدتری هم گیر افتاده بود. علی رغم دردی که در اثر تاثیر طلسم شکنجه گر داشت مشکل خاص دیگری نداشت. قبلا از
مخمصه های بدتری خارج شده بود.
خارج کردن سیریوس از این دخمه آنهم به تنهایی عاقلانه به نظر نمیرسید اما بیاد نمی آورد که این اواخر کار
عاقلانه ای انجام داده باشد.
صدای اسنیپ تمرکزش را بهم زد: انجامش بده پاتر همین حالا...
دست سیریوس به سمت پارچه رفت. چشمهایش را بست میدانست که خودش را به تحمل عذابی ابدی محکوم میکند اما دیگر تحمل نداشت لباسش را درآورد. میخواست خودش را و دیگران را از درد نجات دهد. در این
صورت شاید پدرش هم ...
نه... به او فکر نمیکرد... حداقل نه الان... نمیخواست تصمیمش خللی بیابد. نگاهش به سمت دیگر دخمه چرخید. جایی که سایه ای از بدن بی حرکت دنی به چشم میخورد... او مقصر بود... در مورد رابرت، دنی و عده زیادی از اعضای محفل ققنوسی... و حالا یکی از دوستان پدرش... باید مجازات میشد و او بدترینش را برگزید.
اسنیپ از انجام نقشه هایش راضی به نظر میرسید حرکتی به چوبدستی اش داد. پارچه ی کتانی رقص کنان به طرف سیریوس رفت و به دور بدنش پیچید. مرگخوار پیر سرمست از پیروزی جلو امد: حالا زانو بزن پاتر...
زندانی جوان نا امید از آینده جلو رفت و آهسته زانو زد. اسنیپ خنده بلند و زشتی کرد. چوبدستی اش را به سمت شکارش گرفت و شروع به زمزمه کرد. زمزمه ی آهنگینی که طنینی شوم داشت. طلسم زمزمه شد چیزی شبیه نوری زرد رنگ از نوک چوبدستی خارج شد. سیریوس چشمانش را بست و تلاش کرد به عاقبت کارش و هراسی که بر وجودش پنجه می انداخت فکر نکند. در سکوتی تسلیم وار در انتظار برخورد طلسمی بود که سرنوشتش را رقم میزد. سرانجام تصمیمش را گرفت با تقدیرش روبرو میشد. چشمش را باز کرد و در همان
لحظه پرتو زردی را دید که به سمت سینه اش شلیک میشد و بعد از آن یک حرکت. چیزی باور نکردنی
پرتو طلسم قبل از برخورد به سیریوس منحرف شد و قسمتی از سقف دخمه را فرو ریخت. اسنیپ برگشت و در
کمال ناباوری دراکو را دید که به زحمت بر روی پاهایش می ایستاد: وقت تسویه حسابه اسنیپ.
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
سیریوس با دهان نیمه باز به دراکوی خشمگین نگاه کرد و در همان نگاه اول چوبدستی خودش را در میان
کد دست او شناخت.
چیزی که بعد از آن شاهد آن بود یک جنگ درست و حسابی بود. طلسمهایی که منحرف میشد. دفع میشد برگشت میخورد و اطراف را منفجر میکرد. در نهایت مسرت سیریوس شاهد هنرنمایی تمام عیاری از دوست پدرش بود. دراکو مالفوی بیشتر به اژدهایی خشمگین میماند. آماده دریدن بود و اسنیپ به خوبی جوابش را
میداد.
در کمتر از دو دقیقه دیوار های دخمه سوراخ سوراخ شده بود و همه جا بهم ریخته بود با این حال پیروز واقعی این مبارزه تا به اینجا کسی جز دراکو نبود.
دراکو خنده ی سرخوشانه ای کرد: همین ! همه ی زورت همین بود؟
این جمله خشم اسنیپ را برانگیخت اینبار طلسم قدرتمندی را به سمت دراکو فرستاد اما دراکو تنها جاخالی داد
طلسمها یکی پس از دیگری از دو طرف دفع میشدند. به نظر میرسید که قدرت دو جادوگر در حد تعادل باشد و همین باعث شد که مرگخوار دست به حیله ی کثیفی بزند. در یک حرکت غافلگیرانه اسنیپ نوک چوبدستی اش را به سمت سیریوس گرفت. دراکو به موقع جنبید و طلسم اسنیپ را منحرف کرد بعد از آن موضع خودش را عوض کرد و در یک فرصت مناسب طلسم محافظی را به سمت سیریوس فرستاد. نمی توانست ریسک کند و با نگرانی برای سیریوس به اسنیپ فرصتی بدهد. اگرچه مطمئن بود که سیریوس برای مرگخوار بیشتر از اینها ارزشی دارد. در عوض چرخید و چیزی شبیه ابری از دود را به سمت اسنیپ فرستاد. این طلسم تا حد زیادی مرگخوار را غافلگیر کرد انتظار چنین چیزی را نداشت در واقع تا به حال چنین جادویی را ندیده بود. اما توانست به موقع خودش را از سد طلسم شوم دراکو کنار بکشد. طلسم به دیوار پشت سر اسنیپ برخورد کرد و بار دیگر
به سمت مرگخوار برگشت.
اسنیپ ناسزایی گفت و از اینکه حرکت در اکو را نخوانده به خشم آمد او این طلسم را نمیشناخت اما آنقدر در جادو تبهر داشت که خطر آن را احساس کند. طلسمهایش را به سمت دیواره ی دراکو رها کرد اما ابر دود مانند تمام آنها را جذب میکرد.
دراکو راضی از آنچه میدید، چوبدستی اش را چرخاند: چطوره؟ خودم ساختمش... میخوای طرز کارشو ببینی؟
اسنیپ عقب عقب از ایری که با آرامشی شوم به سمتش می آمد فاصله گرفت و هرچه را که میدانست به آن کوبید. اما این دقیقا همان کاری بود که نباید می کرد. ابر دود پایین آمد و مرگخوار را که برای رهایی بلایی که
۹ تا ۹ ۱ از:
هلال
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
میکرد در بر گرفت. تقلاهای اسنیپ ثمری نداشت و ابر دود مانند پرده ای دورش را گرفت. صدای کر کنده ای از چوبدستی دراکو به گوش رسید سیریوس و مرگخوار هر دو در بهت بودند که طلسم چه کاری انجام داد که ناگهان برقی خیره کننده درخشید و آذرخشی سرخ رنگ از میان ابر چند شاخه پرتاب شد. طلسم از چنان سرعتی بر خوردار بود که اسنیپ حتی فرصت پلک زدن پیدا نکرد. تنها نعره ای از درد کشید و روی زمین افتاد.
بعد اینکه چشمانش توانست نور شدید را پس بزند سیریوس، اسنیپ را دید که پهلوی خونینش را گرفته و سعی دارد از زمین بلند شود و در اکو که ظاهرا در اثر فشار به عقب پرتاب شده بود و تلاش میکرد برخیزد.
بیاد آورد که مدت ها پیش زمانی که پدرش را با نام ساموئل ریچاردسون میشناخت چیزی در مورد طلسمهای
هادی از او شنیده بود. اما هیچ وقت چنین چیزی را عملا از او ندیده بود. تا جایی که میدانست این نوعی از جادوهای شوم بود که از قرار معلوم کارش را خیلی خوب انجام میداد. یک بار رابرت تلاش کرده بود مخفیانه چیزی شبیه آنچه که هری گفته بود را به اجرا در آورد اما نتیجه ی کارش آنقدر افتضاح شد که تا یک هفته
سیریوس او را برای این کار مسخره میکرد. قلب سیریوس از بیادآوری آن خاطرات به درد آمد.
قبل از اینکه دراکو موفق شود خودش را جمع و جور کند اسنیپ از روی زمین بلند شد و طلسمی را به سرعت روی خودش برای بند آوردن خون اجرا کرد و درست به موقع برای دفع طلسم بدن بند در اکو دست به کار شد. چشمهایش برقی از جنون داشت و موهای خاکستری اش به او هاله ای هولناک میداد. همین سیریوس را نگران
میکرد. او اسنیپ را میشناخت. باید راهی برای کمک به دراکو پیدا میکرد. اما چطور؟
چیزی در روی زمین توجهش را جلب کرد. نگاهش به چوبدستی سیاه رنگی افتاد که بی شک به دراکو تعلق داشت. فقط اگر میتوانست انرا بردارد. بار دیگر تلاش برای رهایی را اغاز کرد تا شاید بتواند به نحوی به دراکو کمک کند. کمی آنطرف تر اسنیپ و دراکو بار دیگر رو در روی هم قرار گرفته بودند. مرگخوار خشمگین تلاش میکرد درد زخمش را فراموش کند. چوبدستیش را به سمت خودش گرفت و طلسم محافظتی قوی ای اجرا کرد.
سپس به سرعت شروع کرد به ورد خواندن.
دراکو معطل نکرد و انواع طلسم های قوی را به سمت سپر وی فرستاد. سپر ضعیف شده بود و چند لحظه دیگر فرو می ریخت چوبدستیش را بلند کرد تا طلسم پر قدرتی اجرا کند که...
قبل از اینکه بتواند حرکت دیگری کند چیزی را احساسی کرد برای لحظه ای نگاهش به پایین چرخید و موجود شبح مانندی را دید که به دورش حلقه میزد و میپیچید. اسنیپ تمرکز کرده بود و به سرعت ورد میخواند همراه با طلسم او موجود شیطانی بر وجود دارکو پنجه کشید. سیریوس با وحشت و هراس یه دراکو نگاه میکرد که همچنان فریاد میکشید و اسنیپ که با ارامشی ژرف به دست و پا زدن او نگاه میکرد. تقلا فایده ای نداشت کاری
۱ تا ۴ ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
از دستش برنمی آمد. نفرت درونیش از مرگخوار لحظه به لحظه بیشتر میشد. تک تک سلولهای بدنش تنها یک چیز میخاست له کردن صورت اسنیپ
با این وجود در آن لحظه امکانش را نداشت. در یک لحظه اتفاق افتاد. چیزی در ناحیه شکمشی... حسی از انفجار درونی و بعد از آن ... زنجیرها گسته شد دستهایش آزاد شد. چیزی شبیه انفجار مرگخوار را بالا برد و به زمین کوبید. معطل نکرد بی هیچ فکری روی تنها چوبدستی باقیمانده بر روی زمین شیرجه رفت و قبل از اینکه اسنیپ تعادلش را به دست آورد چوبدستی از میان انگشتانش خارج شد. کمترین نتیجه این حرکت خلاصی شدن دراکو از طلسم اسنیپ بود. حالا اسنیپ بود و سیریوس و نفرتی که در وجودش بیداد میکرد. لحظه ای به چهره ی هم خیره شدند. برای یک لحظه برقی شوم در چشمان جوانتر درخشید. بی هیج رحمی چوبدستی اش را بالا اورد. اگر در تمام دنیا یک نفر بود که از کشتنش احساس گناه نمیکرد ان فرد خود اسنیپ بود. تمام نفرتش را جمع کرد چوبدستی اش را بالا آورد و طلسمی را فریاد زد: آواداکداورا...
درست در همین لحظه اسنیپ دستش را بالا برد. سقف دخمه لرزید و آواری از سنگ بین دو مرد قرار گرفت و راه را بر پرتو طلسم سیریوس بست.
جوان خشمگین فریاد کشید: نمیتونی در بری اسنیپ... ریداکتو... ریداکتو
طلسمهای انفجاری یکی پس از دیگری به دیوار سنگی میخورد. در پشت دیوار اسنیپ دستش را به سمت دیواره گرفته بود نا دیواره را تقویت کند. او جادوگر بسیار توانایی بود اما نه آنقدر زیاد. از آنجایی که جادوی بدور چوبدستی انرژی زیادی میبرد به خودش این زحمت را نداده بود که چیز زیادی از آن بیاموزد. تنها در حد رفع احتیاج با این حال در مقابل چوبدستی و جادوی یک جادوگر خشمگین راه گریزی وجود نداشت. اگر دراکو و سیریوس پاتر فرار میکردند سرش را به باد میداد.
آستین ردایش را بالا زد و انگشتش را روی آن کشید.
در سمت دیگر دیوار دراکو به زحمت تا از جا بلند شده بود. چوبد دستی بسیر یونس را برداشته بود و میخاست به او
ملحق شود که...
سوزشی ناگهانی در بازوی دستش احساسی کرد سالها بود که این ارتباط قطع شده بود به لطف نیکلاس او همیشه در امان بود اما حالا... نزدیکی بیش از حد به ولدمورت طلسم را قدرتمند تر کرده بود و او میتوانست
سوزش ضعیفی را احساس کند. سوزش ضعیفی که بدون شک به معنای اعلام خطر بود.
- سیریوس !
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
مسلما این اعلام خطر برای مرگخواران بارها قدرتمند تر بود. دراکو به سمت سیریوس چرخید: باید بریم ... فورا...
:;{ :: * :{{ ::*:*:*
شب از نیمه گذشته بود. خیابان قدیمی در سکوت و تاریکی فرو رفته بود. تنها چیزی که سکوت خیابان را میشکست صدای زوزه ی باد در میان شاخه های درختان و ضربه ی ملایم دانه های برف بر روی شیشه ی مغازه ها بود. در سرتاسر خیابان هیچ جنبنده ای به چشم نمیخورد. با این حال خیابان خالی نبود. با کمی دقت میشد سایه ی فردی را در انتهای خیابان جایی که کمترین فاصله ی ممکن را با کوچه ی مشهور ناکترن داشت تشخیص داد. مرد جوانی که در میان تاریکی ایستاده بود یقه ی شنلش را بالا زد تا از شدت ضربات برف بر صورتش بکاهد. حواسش کاملا جمع و متمرکز بود. چوبدستی در میان انگشتانش آماده بود تا در برابر
کوچکترین حرکتی واکنش نشان دهد.
دو سه روزی بود که در اینجا مستقر شده بودند. حالا دیگر محفل در تمام نقاط حساس پایگاه داشت و هیچ
پایگاهی در دیاگون بهتر از فروشگاه شوخی برادران ویزلی نبود. جایی که حالا دو همکارش در آن استراحت میکردند.
اما رابرت علاقه ای به استراحت نداشت. هنوز خیلی کارها بود که باید میکرد. باید خودش را نشان میداد. به
سختی موفق شده بود که وارد محفل شود و از آن سخت تر جا انداختن خودش در میان اعضای آن بود.
یک ماه و نیم از مبارزه ی جانانه اش در شب زخمی شدن فرد میگذشت و او چندین بار دیگر در طول ماموریتهایش با مرگخوارها روبه رو شده بود و هر بار بیش از انتظار ظاهر شده بود. پدرش از این مسئله واقعا راضی بود و مادرش با تمام وجود به او افتخار میکرد. اما در شرایط فعلی این مسئله رابرت را راضی نمیکرد. خیلی زود تبدیل به یکی از فعالترین افراد در میان اعضای تازه وارد محفل شده بود. دو هفته قبلی موفق شده بود مرگخواری را که با بی احتیاطی در محدوده ی نگهبانیش پرسه میزد دستگیر کند و با این کار جایگاهش را در
میان اعضای محفل تثبیت کرد. شدت فعالیتش به قدری بود که هری و ریموس چندین بار از او خواسته بودند
که کمی بیشتر استراحت کند اما او سرسختانه این مسئله را رد کرده بود.
چیزی که دیگران متوجهش نبودند این بود که چیزی مرد جوان را عذاب میداد. حسی از ناامیدی و عذاب وجدان که روز به روز بیشتر میشد. صدای سرزنش الود پدرخوانده اش هنوز در گوشش بود بی خبری خودش و دیدن حالت آشفته ی نانسی و هری عذاب وجدان او را در مورد دزدیده شدن سیریوس تجدید میکرد. اولین
واکنش به این مسئله تغییر رنگ ناگهانی موهایش بود.
۳ اوت به ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
به خوبی بیاد داشت روزی را که بعد از یک شب ناآرام برای صبحانه به سرسرا رفته بود. تقریبا هیچ کس او را
نشناخته بود. موهای بنفش همیشه براقش به رنگ قهوه ای تیره ای تغییر رنگ داده بود و چشمهای عسلی شفافش نیز به همان تیرگی بود.
این مشکل رابرت بیشتر از همه تانکس را نگران کرده بود. او قبلا شرایط مشابهی را تجربه کرده بود. به خوبی عذاب وجدان رابرت را احساس میکرد و میدانست که رابرت شرایط خوبی ندارد با این حال مرد جوان علاقه ای به حرف زدن نداشت و سرسختانه موضوع را به تنوع طلبی و دلزدگی از رنگ قدیمی موهایشی مرتبط میکرد. همزمان با تغییرات ظاهری، تغییرات درونی زیادی در درون مرد جوان شکل میگرفت. به تدریج او جدی تر، سرسخت تر و پخته تر میشد. حوادث اخیر به نوعی رابرت لوپین را عوض کرده بود او حالا تبدیل به یک مرد میشد و این چیزی بود که نانسی زودتر از دیگران متوجه شد. این رابرت جدید بیش از هر کسی او را نگران کرده
دلم .
به ای
دو هفته از زخمی شدن فرد میگذشت حالا رون جای برادرش را پر کرده بود و اگرچه چندان خوش اخلاق به نظر نمیرسید اما به همان خوبی کارش را انجام میداد. بعد از یک شب خسته کننده خودش را به تختش رسانده بود فردا ماموریت مهمی داشت و باید خوب استراحت میکرد. میشد گفت از خستگی بیهوش شده بود. زمانی که بیدار شد نور آفتاب تا وسط اتاق رسیده بود. چیزی به ظهر نمانده بود. با خستگی کش و قوسی به خودش داد و تازه این زمان بود که متوجه شد این چه معنایی میدهد. هراسان از جا پرید. چند ساعت پیش میباید سر پستش بود. شنلش را از چوب لباسی قاپ زد و همانطور که آن را میپوشید به سمت در دوید. هنوز دستش به دستگیره
نرسیده بود که در باز شد و با نانسی رو در رو شد.
دختر جوان لبخند دلنشینی زد: صبح بخیر تنبل خان. پس بلاخره بیدار شدی
رابرت کمی گیج و کمی شرمنده به نانسی نگاه کرد. پوشش نانسی باهرآنچه که تا به حال دیده بود متفاوت بود. یک پلیور تیره یقه بلند به همراه شلوار مشکی رنگی که زیبایی پاهای خوش تراشش رانمایان میکرد. به طور کلی تیپی کاملا پسرانه که نانسی برای راحتی بیشتر در هنگام ماموریتهایش برگزیده بود اما رابرت آن را تاثیر
مستقیم حضور سلینا در اطراف نانسی میدانست.
نمیدانست که این حسی اوست یا نانسی هم تغییر کرده. موهای بلندش را تا روی شانه هایش کوتاه کرده بود و برخلاف تصور رابرت این مدل بیش از حد به او می آمد. این چهره زنی بود که همیشه با یک نگاه او را به خود میکشید. نیمی از وجود رابرت میخواست که آنجا بماند، در کنار نانسی قرار بگیرد و پس از چند هفته مصیبت بار خستگیش را در پناه نگاه او به فراموشی بسپرد اما نیم دیگر چندان با این کار موافق نبود نمیخواست اعضای
محفل او را کودک سر به هوایی ببینند که وظایفش را پشت گوش می اندازد.
8 تا ۴ ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- ا... آره... آخه خواب موند هم... میدونی باید بر هم کینگزلی که هنوز نرفته نه ؟
نانسی سینی غذایی را که به همراه داشت روی میز کنار تخت گذاشت: اون چند ساعتی میشه که رفته
- لعنت! چرا کسی منو بیدار نکرد؟
رابرت واقعا خشمگین نبود چیزی در وجودش بیش از حد از این خبر راضی بود نانسی دستش را گرفت و او را
به طرف تخت کشید، مشتاقانه کنار او نشست: چون خسته بودی. به هر حالی بابا امروز رو به معمور مرخصی داده.
- بهمون؟ تو هم مرخصی؟
دختر جوان با غرور اعلام کرد: اوه آره ... خیلی از کارم راضیه و ازم خواست بهت اعلام کنم که میتونی تمام روز
رابرت یک ابرویش را بالا برد: و تو هم قرار نیست بهم اجازه بدی مگه نه؟
نانسی خنده دلنشینی کرد: دقیقا... میدونی این رنگ مو خیلی بهت میاد؟
- واقعا؟
دختر جوان سری تکان داد و با شرم اضافه کرد: البته من رنگ چشمای خودتو بیشتر دوست داشتم...
رابرت ایرویی بالا انداخت: یعنی حالا دوست نداری؟
نانسی بالشت را به سینه رابرت کوبید: رنگ چشمات برام مهم نیست دیونه. فقط میخوام کنارم باشی...
صدای چند پاق بلند رابرت را از رویا خارج کرد. خیلی زود به خود آمد ده نفر شنل پوشی در چند قد میش ظاهر شده بودند. شانسی برای پنهان شدن نداشت حرکت سریعی به چوبدستی اش داد و پیغامی را روانه پایگاه کرد.
: { { { { { ::
بارش برف چیزی از شدت سرمای استخوان شکن زمستانی نمی کاست. نگهبانی دادن در آن هوای سرد به هیچ وجه دلپذیر نبود. کینگزلی نگاهی به چهره ی رون که برای یک ساعت استراحت وارد فضای گرم فروشگاه دوقلوها شده بود کرد: اوضاع اون بیرون مرتبه ؟
رون تا جایی که میتوانست به شومینه نزدیک شد: عالی! فقط من ترجیح میدادم هنوزم تو هاگزمید باشم. } .چهره اش گرفته بود و نشان میداد که به سختی خشمش را کنترل میکند
ات اقت ۴ ۱
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
کینگزلی هوشمندانه پرسید: از اینکه کنارت گذاشته دلخوری؟
رون دستهای کرخت شده اش را به سمت آتش گرفت: از اینکه نمیخواد بذاره کمکش کنم دلخورم.
- بسی کن مرد... اون از اول هم گفت که این کار رو باید تنها انجام بده در هر حال ما هیچ کدوم نمیتونیم شبانه روز مراقبش باشیم مگه نه ؟
و در مقابل نگاه خشمگین رون اضافه کرد: بذار به حالی خودش باشه رون. مطمئن باشی بلاخره میاد سراغت. هری بدون تو هیچ کاری نمیکنه و یه چیزی به من میگه ... به زودی همه چی درست میشه.
- درست میشه ؟ چی درست میشه کینگزلی؟ چیزی به بهار نمونده و من دیگه نمیدونم که چی میتونه اونو از
این وضع در بیاره. وقتی هری رو اینطور منتظر و در مونده میبینم و نمیتونم کاری بکنم از خودم بدم. میاد.
کینگزلی یک فنجان چای داغ به دست رون داد و همانطور که دکمه شنلش را میبست جواب داد: من میدونم چی میگی اما در هر حال کاری از دستت برنمیاد بهترین کمک تو به هری اینه که خیالش رو از این قسمت کار
راحت کنی.
- حالا کجا داری میری؟
- میرم سراغ رابرت. هنوز سر پسته مگه نه؟
رون از تغییر بحث استقبال کرد: اون بچه زیادی جدیه. از دیشب تا حالا یه ضرب نگهبانی داده.
- باید اعتراف کنم کارش خیلی عالیه. راستشو بخوای یه جورایی به ریموس حسادت میکنم.
هنوز این جمله از دهان کینگزلی خارج نشده بود که نوری درخشید و پاترونوس درخشان رابرت ظاهر شد. صدای نگرانش در اتاق پیچید: مرگخوارا...
دو مرد نگاهی رد و بدل کردند و به سرعت از ساختمان بیرون زدند.
8: 88888888
بلافاصله خواب و سرما را فرا فراموش کرد. کینگزلی تاکید کرده بود که به تنهایی با گروههای بیشتر از دو نفر درگیر نشود و رابرت میدانست که به نفعش است که توصیه او را جدی بگیرد. تعداد مرگخوارها بیشتر از توان او بود. آهسته چند قدم عقب رفت و در میان تاریکی پنهان شد و حالا تنها کاری که باید میکرد این بود که تا
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
آمدن کمک صبر کند و مرگخوارها را زیر نظر بگیرد. هری دستور داده بود که تا جایی که میتوانند افراد
ولدمورت را زنده د ستگیر کنند.
در همین لحظه برقی توجهش را جلب کرد. برقی نقره ای رنگ در میان گروه مرگخوارها میدرخشید. بی اراده قدمی جلوتر رفت تا دید بهتری داشته باشد. اشتباه نکرده بود. تلائلو نقره ای رنگ از چنگک فلزی ای بود که به بازوی یکی از مرگخوارها متصل بود. ضربان قلبش بالا رفت. او این مرد را میشناخت. با یاد آوری آخرین ملاقاتش خشم چون ماری زهرآگین در وجودش پیچید. جرقه های سرخ رنگ از نوک چوبدستی اش بیرون میجهید. گویی چوبدستی اش هم به خشم آمده بود.
صدای مرگخوار به گوشش رسید: ویل... ریچی امشب رو تو بار بمونین و چشماتوئو باز نگه دارین، اریک، ایگور و رالف رو بردار و یه سر به ایتالیا بزن. اگه تا آخر هفته نتونستی اون شهر لعنتی رو غرق کنی توقع نداشته باش جلوی ارباب کاری برات بکنم.
مخاطب او مرد لاغر اندامی بود که موهای درهم و سیبیل بزرگش چهره اش را خشن تر میکرد: خیالت راحت باشه. تا فرداشب تمومش میکنیم.
ساچت که از این حرف راضی به نظر میرسید دستور داد: دیگه داره دیر میشه. بهتره بریم خونه...
همراهانش سری تکان دادند و آماده شدند تا هرکدام به سمت مقصدی آپارات کنند اما این بار از فشار آپارات
خبری نبود.
مرگخواری که اریک نامیده میشد هشدار داد: مواظب باشید... یه نفر طلسم ضد آپارات فعال کرده.
این هشدار مرگخوارها را نگران کرد. به سرعت آرایش جنگی گرفتند. در آن پیچ خلوت جایی برای سنگر گرفتن
وجود نداشت خیلی سریع چرخیدند ویک حلقه انسانی ان نفره ساختند. تنها در این صورت بود که میتوانستند همزمان همه جا را زیر نظر داشته باشند. چشمهایشان را باز کردند. تقریبا همه مطمئن بودند که در تله افتاده
اما در تاریکی آخر شب هیچ کس دیده نمیشد.
رابرت در میان تاریکی با دقت حریف را زیر نظر داشت. نشان دادن خودش به مرگخوارها خطرناکترین کار ممکن بود اما مجبور بود تا رسیدن رون و کینگزلی آنها را معطل کند و بعد...
زمانی که مرگخوارها از پیدا کردن مهاجمین ناامید شدند دو شعله درخشید و همزمان دو مرگخوار برزمین
افتادند.
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
• اونجا... از اونجا بود.
- نه... اونور بود.
مرگخواری که ایگور نام داشت چشمهایش را ریز کرده بود و به جایی در میان تاریکی درست در خلاف مسیری که دوستش با چوبدستی نشان میداد اشاره میکرد. چیزی دیده نمیشد با این حال او حرکت نرمی را در چند
متریش احساسی کرده بود.
سرانجام احتیاط را کنار گذاشت نوک چوبدستی اش را روشن کرد تا بهتر بتواند ببیند: یکی اونجاس!
رابرت خنده ی پنهانیش را فرو داد. از این بازی جدید خوشش آمده بود. نوک چوبدستی اش را به سمت دیگری
و همزمان با سه مرگخوار دیگر رگبار طلسمهایش را به آن سمت فرستاد اما تنها باعث ترک برداشتن قسمتی از یک دیوار شد. بازی کافی بود. با این فکر حرکتی به چوبدستی اش داد. دو شعله ی سرخ درخشید و همزمان دو مرگخوار بر زمین افتادند.
- اونجا... از اونجا بود!
مرگخواری که اریک نامیده میشد جایی در میان تاریکی را با چوبدستی اش نشان میداد. نوک چوبدستی اش را روشن کرد تا بهتر بتواند ببیند.
رابرت کاملا آماده بود. یک وضعیت مشابه و اینبار خیلی خوب میدانست که چه میخواهد بکند. به زحمت هیجانش را کنترل میکرد. به خود یادآوری کرد که اینبار نباید ببازد. باید موفق میشد. اگر موفق میشد مرگخوار یک دست را به پدرخوانده اش برساند... مغزش با سرعتی دیوانه وار کار میکرد. نگاه سریعی به اطرافش کرد. یک سطل زباله ی فلزی زنگ زدهی. یک تیر آهن کج شده و یک نیمکت شکسته تنها وسایل موجود در آن قسمت
خیابان بودند. زیر لب زمزمه کرد: اکسیو...
یکی اونجاسی...
- آره منم دیدمش... یه چیزی پرواز کرد و رفت او نطرف
ساچت آهسته زمزمه کرد: چشماتونو باز نگه دارید و آماده باشید میخوام اطرافو روشن کنم.
حرکتی به چوبدستی اش داد. نور شدید مثل منور به آسمان رفت و برای لحظه ای همه جا را روشن کرد. تنها
یک ثانیه و همین برای دیده شدن رابرت کافی بود.
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
منطقی به نظر میرسید. اگر تعداد مهاجمین بیشتر بود زودتر از اینها خودشان را نشان میدادند. ساچت خنده
ای کرد: یکی قصد بازی داره... هی غریبه... چرا قایم شدی.
جواب رابرت رگباری از طلسم بود.
مرگخوار که خیالشی از حمله دسته جمعی راحت شده بود به همدستانش دستور داد: بگیریدش... زنده
لحظه ای بعد خیابان از نور طلسمهای رنگارنگ روشن شده بود. اما هیچ کدام از طلسمها به هدف نخورد. سپر
محکمی از نور از رابرت محافظت میکرد و در نور سپر ساچت موفق شد چهره ی آشنای مرد جوان را تشخیص دهد. اما شاید به خاطر رنگ جدید موهایش او را نشناخت.
لحظه ای بعد گرد و خاکی بلند شد. نیمکت شکسته ی گوشه ی خیابان از جا کنده شد و با حرکتی فرفره وار به سمت دو مرگخواری که نزدیکتر بودند پرواز کرد و با چنان سرعتی به سرشان برخورد کرد که مغزشان متلاشی شد و بدن بی جان هردو نقش زمین شد.
- جک... ایگور...
رابرت معطل نکرد از بهت زدگی مرگخوارها استفاده کرد و چوبدستی اش را به سمت مرگخوار دیگر گرفت.
طلسم زرد رنگ رابرت درست جلو پای مرگخوار به زمین خورد... و باعث خنده مرگخوار شد: باید بهتر نشونه میگرفتی عوضی،... حالا بهت...
اما مرگخوار نتوانست حرفش را کامل کند. بدنش شروع به پایین رفتن کرد.
- رالف مواظب باش...
دیگر برای هشدار دیر شده بود. سطل آشغال با چنان شدتی بر سر مرگخوار فرود آمد که بیهوش نقش زمین
شد.
دیدن این صحنه باعث شد تا مرگخوارهای باقیمانده حواسشان را جمع کنند. با این حال آهسته و آرام به سمت
رابرت پیشروی کردند.
- دو ثانیه بهتون وقت میدم که چوبدستی هاتون رو بند ازین،
حالا به فاصله مناسب رسیده بودند. آنقدر که در نور چوبدستی ها صورت هم را ببینند: هی من تو رویه جایی
ندیدم؟
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- میخوای راهنمایی کنم... چند هفته پیشی... دره گودریک ... با یه مشت ار رفقات اومده بودی دزدی.
ساچت حیرتش را فرو خورد: هنوز زنده ای بچه؟
- اوه آره من پوستم کلفت تر از این حرفاسی ... حالا به نفعته بگی با رفیق من چیکار کردی... شاید از گناهت
بگذرم.
- رفیقت؟ کدوم ؟ اوه آره... اون پسره پاتر... جاش الان خیلی خوبه. شنیدم سوروس اسنیپ حسابی ازش پذیرایی
و رگباری از طلسمهایش را به سمت رابرت روانه کرد. همزمان بقیه مرگخوارها هم وارد عمل شدند. رابرت به موقع سرش را از برابر پرتو سرخ رنگ دزدید. طلسم با برخورد به دیوار قسمتی از آن را متلاشی کرد و مقدار زیادی گرد و خاک به جا گذاشت. در آن گرد و خاک دیدن پرتو های طلسم کار سختی بود. خودش را از برابر دو پرتو رنگارنگ کنار کشید و سومی را منحرف کرد. فشار مرگخوارها زیاد بود و در آن گرد و خاک و نم مه
شبانه دیدش خیلی کم شده بود. مجبور بود تا حد امکان حریف را به سمت خود بکشد. خودش را به سمت
دیوار نیمه مخروبه عقب کشید.
کار بیخ پیدا کرده بود. مرگخوارها بیش از حد عصبانی بودند. خیلی ناگهانی سوزشی در کتفش احساس کرد و لحظه ای بعد خلع سلاح شده بود.
- ببینین اینجا چی داریم... یه جوجه محفلی ... پسر جون نباید سر راه من سبز میشد ی...
ساچت پوزخندی زد و دندانهای زردش را نمایان کرد: باهاش چیکار کنیم بچه ها؟
- چطوره ببریمش پیش دوست کوچولوش... مطمئنم پیش سوروس خیلی بهش خوش میگذره.
- دستم به چوبدستیم بر سه بهت نشون میدم به کی خوش میگذره.
مرگخوار ریز اندامی از کنار ساچت پیشنهاد داد: چطوره باهاش تفریح کنیم... روش شرط میبندی آلبرت؟ ببینیم چقدر زیر شکنجه دووم میاره.
مرگخواری که در سحمت دیگر رابرت ایستاده بود اخمی کرد: ربیعیع... این بازی قدیمی شده... نظرتون چیه یه کمی بهش هیجان بدیم...
- مثلا ؟ جم
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
ساچت اخمهایش را در هم کشید: مثلا میتونیم جبران محبت دوستان عزیز محفلی مون رو در حق راجرز
ریچ پوزخندی زد: موافقم... به نوبت طلسمش میکنیم. زیر طلسم هرکی که مرد نفری ده گالیون از بقیه میگیره.
- تنوع خوبیه... باشه ... قبوله.
ساچت بازی را شروع کرد: اولیش و من میزنم : دیستا کتو
رابرت فقط فریاد خودش را شنید که در تاریکی شب طنین انداز شد صدای بلند شکستن استخوان پای چپش را شنید و بی اختیار بر زمین افتاد. قهقهه مرگخوارها با درد و فریاد رابرت در هم آمیخت
- بد نبود... حالا نوبت منه.
- نه... الان نوبت ماسی.
این صدای جدید هر پنج نفر را غافلگیر کرد. قبل از اینکه برگردند دو نفرشان بر زمین افتاده بودند.
رون به سرعت بین رابرت و مرگخوارها قرار گرفت. همانطور که با سرعت طلسمهای حریفش را دفع میکرد پرسید: حالت خوبه رابرت ؟
رابرت نفس عمیقی از سر آسودگی کشید: آره... فکر میکنم.
تلاش میکرد بر درد شدید و ناگهانی پایش غلبه کند. در طرف دیگر کینگزلی همزمان با دو مرگخوار باقیمانده مبارزه میکرد. مرگخوار حرکت سریعی کرد و چند پرتو رنگارنگ را به سمت رون فرستاد. رون سپری از نور ظاهر کرد تا اشعه ها را ببلعد در مقابل حرکتی به چوبدستی اش داد. چیزی شلاق مانند از چوبدستی اش خارج شد و به دور مرگخوار پیچید. با حرکت سریعی چوبدستی اش را عقب کشید و مرگخوار را سرنگون کرد. خیلی سریع چوبدستی را گرفت و با طلسمی دست و پای مرگخوار را بست و او را ناپدید کرد. بعد از آن برگشت و از دیدن چهره ی متعجب رابرت ناخودآگاه لبخندی بر لبش شکل گرفت. جلو رفت خم شد و وضعیت رابرت را بررسی
کرد: بچه ی کم عقلی، چند بار باید بهت بگم که سر خود کاری نکن؟
چوبدستی اش را به سمت پای رابرت گرفت و وردی را زمزمه کرد. طلسم بی حسی رون درد لوپین جوان را تا حد زیادی کاهش داد با این حال حواس رابرت جای دیگری بود. تلاش میکرد برخیزد و زمانی که رون مانعش شد به اجبار به حرف آمد: آقای ویزلی ... اون... اون یارو...
۱ ۲ ۱
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
رون برگشت و موفق شد یک نظر نیم رخ چهره ی مرگخوار یک دست را ببیند. حرکتی به چوبدستی اش داد و چوبدستی رابرت را که کمی آنطرف تر کنار بدن یکی از مرگخوارها افتاده بود به دستش داد: همینجا بمون تا
من بگیرمشی... اگه بلایی سرت بیاد ریموس سر به تنم نمیذاره.
در دو دقیقه بعد رابرت شاهد یک مبارزه ی حرفه ای از دو کاراگاه بود. ابتدا کینگزلی با یک حرکت هنرمندانه دو پرتو سبز رنگ را از مقابل صورتش بازگشت داد بعد از آن رون رو در روی ساچت قرار گرفت تا مبارزه حداقل در تعداد نفرات عادلانه تر شود و بعد... رگبار طلسمها و پرتوهای رنگارنگ بود که در خیابان باریک به اطراف
شلیک میشد. شیشه ی ویترین یک مغازه شکست. قسمتی از آسفالت تکه تکه شد و نیمی از کوچه سوخت.
میشد و در سمت دیگر دفع میشد و گاهی صدای انفجار از برخورد طلسمی به دیوار پنجره یا شیشه ای خبر میداد. مبارزه به داخل خیابان کشیده شده بود و تاریکی شب با رگبار طلسمهای مبارزین در هم شکسته میشد. حریف کینگزلی پرتو سبز رنگی را که به سمتش می آمد منحرف کرد و بلافاصله چند طلسم به سمت او رها کرد. کینگزلی حرکتی دورانی به چوبدستی اش داد و دیواری از نور در برابرش پدید آورد. پرتوهای قدرتمند طلسم با برخورد به دیوار دود شد و به هوا رفت. مرگخوار حرکتی به چوبدستی اش داد و موج بزرگی از آتش به سمت کینگزلی رها کرد. کاراگاه با تجربه با چالاکی از سر راه آتش کنار پرید تا دیوار پشت سرش ذوب شود در عوض یک حرکت سریع چوبدستی مرگخوار ارا خلع سلاح کرد. در حالیکه از کار خودش بیش از حد راضی به نظر میرسید دست و پاهای مرگخوار را بست و او را ناپدید کرد. کمی آن طرف تر رون هنوز درگیر بود کاملا
واقعا ماهر بود با این وجود، رون هم چیزی از او کم نداشت. در واقع خیلی قدرتمند تر از او بود.
ساچت سه طلسم زرد رنگ رون را برگشت داد و رون با یک حرکت ملایم پرتوهای طلسم را در هوا خشک کرد. حرکتی دایره وار به چوبدستی اش داد و موجی از انرژی را به سمت حریف فرستاد. مرگخوار جا خالی داد و
صبر رون به سر آمد. خودش را از برابر طلسم مرگ حریف کنار کشید و به درون یک باغچه پرید. پایش در زمین گل آلود باغچه فرو رفت و همین فکری را به ذهنش انداخت. چوبدستی اش را چرخاند طلسمی ارغوانی رنگ با شدت از چوبدستی خارج شد و درست در جلوی پای مرگخوار به زمین برخورد کرد. ساچت که برای دفع طلسم آماده شده بود پوزخندی زد: نشونه گیریت افتضاحه ...
اما خیلی زود متوجه اشتباهش شد. زمین زیر پای مرگخوار شب و گل آلود شده بود. پاهایش در میان گل گیر کرد. هرچه بیشتر تلاش میکرد خودش را نجات دهد بیشتر در گل فرو میرفت. حالا تا ساق پا در باتلاقی رون فرو
۱ ، ۲
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
رفته بود و به سرعت پایین میرفت. رون با یک حرکت سریع چوبدستی ساچت را از دستش بیرون کشید:
او نقد راهم بد نبود.
ساچت را که تا کمر در گل فرو رفته بود به حال خود رها کرد بعد به سمت کینگزلی برگشت که بعد از خلاصی شدن از شر مزاحمین مشغول توبیخ رابرت برای حمله انفرادیش بود.
- احمقانه بود... ممکن بود کشته بشی!
رابرت همانطور که دست مجروحش را برابر نخستی میکرد جواب داد: فعلا که چیزی نشد ۵ کینگزلی ... بعد شم فکر
کردم میتونم حریفشون بشم. فقط پنج تا مونده بود.
اوه آره... فقط شانس آوردی ...
هر دو نفر به سمت رون که این حرف را زده بود برگشتند و تقریبا با هم پرسیدند: ساچت چی شد؟
رون خم شد تا بهتر به معاینه ی وضعیت رابرت بپردازد و در همان حال با انگشت شصت به پشت سرش اشاره کرد. برای لحظه ای رابرت و کینگزلی کسی را ندیدند بعد از آن متوجه مرگخوار شدند که تا گردن در گل فرو
رفته بود و تلاش میکرد خودش را بیرون بکشد...
کینگزلی که از آنچه دیده بود راضی به نظر میرسید خنده ای کرد: فکر کنم هری خوشحال بشه... هی ساچت جای تو بودم کمتر دست و پا میزدم، ممکنه تو گل غرق بشی.
بعد نگاهی به رون کرد: تا من رابرت رو بلند میکنم این عوضی رو از گل بکشی بیرون اینجا موندن زیاد امن
نیست.
رون سری تکان داد. حرکت ملایمی به چوبدستی اش داد. زمین زیر پای مرگخوار به حرکت درآمد و خیلی آرام بدن مرگخوار از گل خارج شد.
مرگخوار نگاه خشمگینش را حواله رون کرد: تقاص این کارت رو پس میدی عوضی
- خفه بابا... سی لنسیو
رونن ترجیح داد صدای مرگخواررا خفه کند. با حرکت چوبدستی اش طنابی ظاهر کرد و دست و پای ساچت را بست: تو جاده هاگزمید میبینمت کینگزلی...
۱ . ۳
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
زمانی که در حوالی هاگوارتز ظاهر شدند چیزی به سحر نمانده بود. هر سه نفر خسته ولی راضی از نتیجه ی
کارشان در انتظار دیدار عکسی العمل هری بودند. رابرت دتر انتظار بخشیده شدن گناهشی و رون برای امیدوار
کردن یک کواست قدیمی.
رابرت دست سالمش را دور گردن کینگزلی که با نگاهش اطراف را بررسی میکرد حلقه کرده بود و لی لی کنان خودش را به سمت دروازه میکشید. کمی آنطرف تر رون همانطور که با چوبدستی ساچت را جلو میراند زیر چشمی اطراف را زیر نظر داشت. هنوز چند متر جلوتر نرفته بودند که دستش را به علامت توقف بالا آورد.
- اتفاقی افتاده رون؟
رون با آهسته ترین صدای ممکن زمزمه کرد: یه چیزی اونجا تکون خورد. زیر اون درخت
رابرت با نگاه مسیر اشاره ی رون را دنبال کرد. جایی در حدود بیست متری آنها درست در زیر سایه ی چند
درخت بهم فشرده موجودی به سختی حرکت میکرد. به نظر میرسید که روی زمین میخزد: شاید یه جور
حیوونه ؟
کینگزلی سری به علامت نفی تکان داد: فکر نکنم... شاید جاسوس باشه.
صدایش را بلند کرد: کی اونجاسی؟ خودتو نشون بده!
موجود متوقف شد. رون چوبدستی اش را آماده کرد: فکر نکنم خودی باشه... حواستون جمع باشه.
اما حدسش اشتباه بود. موجودی که در میان سایه ها بود به زحمت حرکتی کرد و تلو تلو خوران جلو آمد. دو
کاراگاه چوبدستی هایشان را بالا بردند تا هر حرکت مشکوکی را پاسخ دهند. رون نوک چوبدستی اش را روشن کرد: کی هستی؟ خودتو نشون بده... اگه جونتو دوست داری...
و با صدای بلندی نقش زمین شد. اما همان دو کلمه کافی بود تا رون به سمت فردی که با صورت روی زمین افتاده بود بدود. دستش را زیر بدن مرد برد و او را برگرداند چیزی که دید نفس را در سینه اش بند آورد.
- دراکوا
دراکو غرق خون بود. موهای بورش با لخته های خون به هم چسبیده بود. به سختی نفس میکشید و رون مطمئن بود که چند تا از دنده هایش شکسته. پای راستش به شدت خونریزی داشت و پای چپش هم وضعیت
بدتری داشت: دراکو! مرد تو حالت خوبه؟
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
کینگزلی که به دنبال رون به سمت دراکو دویده بود نور چوبدستی اش را بر بدن او انداخت. برای لحظه ای برجا
متوقف شد: چی به سرت اومده؟
و بدون اینکه انتظار جوابی از دراکوی نیمه هوشیار را بکشد رو به رون کرد: باید ببریمش تو
رون به سرعت مخالفت کرد: نباید تکونش بدیم.
سپس چوبدستی اش را بالا گرفت: اسپکتو پاترونوم !
سگ نقره ای رنگی از نوک چوبدستی اش خارج شد و با سرعت به سمت قلعه حرکت کرد. رون خم شد تا بهتر از قبل وضعیت در اکو را بررسی کند: چیکار کردی با خودت؟
صدایش از بغضی ناخواسته پر میشد.
دراکو ناله ای کرد: هری... باید هری رو... ب. ب... ببینم.
سرفه ای کرد و لخته خونی بالا آورد. در همان حال تلاش کرد از جایش بلند شود. دست قدرتمند کینگزلی مانع از حرکت دراکو شد: میبینیش... فعلا بهتره آروم باشی ... الان کمک میرسه.
دراکو ناله ی دیگری کرد: نه... گوش کن کینگزلی... ما... وقت نداریم... سیریوسی...
در همین زمان درهای قلعه با صدای بلندی باز شدند و ده، دوازده نفر از آن بیرون ریختند از آن فاصله چهره ی
نگران هری، موهای ژولید ه هرمیون، موی قرمز جرج، هیکل ورزیده ی چارلی و صورتهای سوزان، ریموس لوپین و مادام ریچسون قابل رویت بود.
رون فریاد کشید: آماندا... اینجا
هری زودتر از بقیه به دراکو رسید: مرلین بزرگ! دراکو... چی به سرت اومده؟
- الان نه آقای پاتر... عقب وایستا تا من معاینش کنم.
پرستار مدرسه هری را عقب زد و به سرعت روی دراکو که تقریبا بی هوشی بود خم شد. با چنان سرعتی طلسم میخواند که برای هیچ کس مفهوم نبود. تنها پرتوهای رنگارنگی را میدیدند که همزمان با حرکات عجیب دست ساحره از نوک چوبدستی خارج میشد. کمی بعد آماندا ریچسون از جا بلند شد. هاله ای از نورآبی رنگ دور بلر دراکو را گرفته بود و خونریزی زخمهایش تا حد زیادی کاهش یافته بود.
- آماندا؟
سS
از:
فدرال
حلال حجار
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
پرستار به سمت هری برگشت. صورتشی از عرق خیس بود: باید ببریمشی سنت مانگو... همین حالا
نیازی به تکرار نبود. خیلی سریع رون برانکاردی ظاهر کرد. هری با کمک چوبدستی اش دراکو را روی برانکارد خواباند. قبل از اینکه غیب شوند کینگزلی به سمت هری برگشت: هری ماساچت رو گرفتیم... بهتر نیست تو بمونی و اونو بازجویی کنی؟
- الان دراکو برای من از همه چیز مهمتره... ریموس ... ممکنه تا من میام ترتیب اونو بدی؟ ....
لوپین نسرین تکان داد. برگشت و به جاییکه رژن اشاره کرده بود نگاه کرد جایی که رابرت به تخته سنگی تکیه داده بود و با چوبدستی کشیده از مرگخوار مراقبت میکرد.
: : :3 :3 :3:3
امروز هم برای او مثل همه ی روز های دیگر بود.
پر از کار و خستگی، با وجودی که غیر ممکن به نظر میرسید اما او هم مثل سایرین به دنبال راهی برای فرار از خستگی کار شبانه روزی در آن جهنم بود دیگران اکثر مواقع به دام می افتادند. تنها کسی که در این کار بی
رقیب بود لیز بود.
در نگاه کسانی که او را نمیشناختند پسری زیرک اما منزوی بود. با موهای مشکی و لختی که تا روی شانه هایش را گرفته بود و یک طرف صورتش را میپوشاند. اگه چه حالا پس از ساعتها کار در کارگاه ساختمانی لایه ای از خاک موهایش را خاکستری کرده بود. پلیور گشادی میپوشید که بسیار بزرگتر از خودش بود و گاهی دست و پایش را میگرفت چرا که پلیور به قدری برایش بزرگ بود که دستهایش درون آستینهای آن گم میشد. در هر حال از آنجایی که چیز بهتری برای پوشیدن نداشت آستین هایش را تا زده بود.
پیش خودش فکر کرد فرار از دست این حیوانات از هر آنچه که انسان فکرش را هم بکند سخت تر است. نه میشد برایشان فیلم بازی کرد و نه میشد به آنها دروغ گفت. مریضی یا سلامتشان فرقی نمیکرد وظیفه آنها کار کردن تا سر حد مرگ بود. قبل از او آنهایی که درجه حماقتشان بالاتر بود بارها فرار را آزموده بودند و تمام تلاشهایشان به شکست منجر شده بود. لیز برعکس اکثر کسانی که میشناخت دیگر تلاشی برای فرار نمیکرد ترجیح میداد سرنوشتش را بپذیرد و سعی کند از امکانات موجود برای ادامه ی زندگی مشقت بارش بیشترین
بهره را ببرد.
نمی توانست درک کند که این هیولاها چرا داشتند این بلا را به سرشان می اوردند. مگر انها چه کرده بودند که برایشان از خوک هم کمتر ارزش قائل بودند. گویی آنها را موجودات دارای شعور نمی دانستند.
۱ |
 
 
________________
سS
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
لیز هم مثل سایرین اوایل حالا بار ها و بارها برای فرار تلاش کرد اما یکی پس از دیگری به شکست انجامید سرانجام فهمید که فرار از دیوار های نامرئی جهنمی که در ان زندگی میکند ممکن نیست. در رفتن از خوابگاه یا از زیر کار انچنان هم سخت نبود هر کس می خواست می توانست چنین کاری بکند تعداد کارگران آنقدر زیاد بود که کم شدن یک یا دو نفر اصلا به چشم نیاید. اما فایده اش چه بود؟ وقتی که نمیتوانستند راهی به بیرون پیدا کنند؟ بدون خوابگاه شب ها از سرما یخ می زد. حتی اگر این مشکل را حل میکردند بدون غذا، زیاد دوام نمی اوردند. وعده های غذایی کاملا مشخص بود و هر بار تنها به تعداد افرادی که در سرشماری صبحگاهی حضور داشتند غذا تعلق میگرفت و از انجایی که هیچ منبع غذایی شناخته شده ی دیگری وجود نداشت فرد فراری زیاد دوام نمی آورد. حداکثر یک روز یا شاید هم دو روز بعد برمیگشت یا جنازه اش را برمیگرداندند. همه ی اینها یک طرف و احتمال لو رفتن تلاش برای فرار یک طرف که با شکنجه ای جانکاه مواجه می شد. در حقیقت سیاه
پوشان راهی برایشان نگذاشته بودند. مرگ یا بردگی.
همانطور که بین ساختمان های بیشتر نیمه کاره ی قرون وسطایی که با دست خود ساخته بودند این طرف و انطرف سرک می کشید در این فکر بود که چگونه خود را برای ناهار در صف غذا جای دهد که کسی متوجه ی غیبتش نشود. البته از این لحاظ مشکل چندانی نداشت. او دوستانی هم داشت که در این مواقع به دادش میرسیدند. کسانی مثلی رالف پیر که لیز کارهای سختشان را برعهده میگرفت. یا پیر باغبان یکی از باغهای سیاه پوشان که امکان سرقت غذا همیشه برایش وجود داشت. با این حال از احتیاط به دور بود که خیلی دور و بر
دوستانش بگردد. اگر سیاه پوشها متوجه کارهای سری آنها میشدند سرشان به باد میرفت.
همانطور که به راهش ادامه می داد و در افکارش غوطه ور بود دستی جلوی دهانش را گرفت و قبل از اینکه جیغ بزند او را به عقب کشید. آن فرد در گوشش گفت: هیش!
قلب لیز به شدت شروع به تپیدن کرد برای لحظه ای خاطراتی هولناک از برابر چشمانش گذاشت. روزهای اولی که گرفتار شده بود... حتی تصور آن لحظات تنش را میلرزاند امکان نداشت اجازه دهد که آن فجایع دوباره تکرار شود. با تصور گرفتار شدن در چنگ یک سیاه پوش شروع به تقلا کرد تا خودش را خلاص کند در یک لحظه از فرصت استفاده کرد و با تمام قدرت ارنجش را به پهلوی مهاجم کوبید در کمال تعجب همین ضربه باعث شد تا دستان مهاجم رهایش کند. به سرعت دوید تا قبل از اینکه سیاه پوشی به خودش بیاید به محل امنی فرار کند زمانی که به پیج انتهای کوچه رسید برگشت و در نهایت تعجب پسر جوانی را دید که با بی حالی پهلویش را گرفته بود و تلاش میکرد از روی زمین بلند شود.
یک لحظه تردید کرد. ضربان دیوانه وار قلبش را میشنید. این فرد مسلما نمیتوانست یک سیاه پوشی باشد. اصلا شنل نپوشیده بود. سر و وضعش هم دست کمی از لیز نداشت. صورت اصلاح نشده اش و سرو وضع کثیف و
درهمی که داشت لیز را قانع کرد که با یک سیاه پوش طرف نشده. در واقع حالا که نگاهش میکرد تردیدی
۹۷۶ و ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
a = 3
نداشت که این فرد قادر نیست به او صدمه بزند. وضعیتش خرابتر از آن بود که حتی بتواند سر پا بایستد. بلاخره تصمیمش را گرفت. با احتیاط و به آرامی به پسر نزدیک شد: تو کی هستی؟
پسر سرش را بلند کرد و با درد به او نگاه کرد. حرفی نزد اما حرکت سریعی به دستش داد و چیزی را به سمت لیز گرفت که بیشترین وحشت را در چند سال اخیر برایش به ارمغان آورده بود.
- از جات جام نخور
سیریوس چوبدستیش را به سمت پسر ژنده پوش گرفت امید وار بود این کار موثر باشد خونریزی کتفش او را از پا انداخته بود و در این محیط ناشناخته به دنبال سرپناهی میگشت. نمیدانست به چه کسی میتواند اعتماد کند اما دیگر طاقت نداشت سرش به دوران افتاده بود. برای لحظه ای چشمانش سیاهی رفت. نه این نباید اتفاق
میافتاد. دوباره نه...
با خودش فکر کرد ای کاشی چوبدستی اش را نکشیده بود قبلا عکس العمل این مردم را به چوبدستی دیده بود... کارش بیش از حد احمقانه بود اما دیگر دیر شده بود کاری نمیشد کرد. با این حال نا امید نشد از آخرین فرصتش استفاده کرد سرش را بلند کرد و با آخرین رمقش چشمانش را درست به چشمان مشکی و درشت شده
از وحشت پسر چشم دوخت و با صدای هیپنوتیزم کننده ای گفت: کمک... کمکم کن
لیز هنوز از اتفاقاتی که افتاد شکه بود. روبرویش روی زمین پسر جوانی از حال رفته بود که لحظه ای پیش بروی او چوبدستی جادویی کشیده بود اما لحظه ی اخر در نگاه پسر چیزی را دید که نمی توانست برای دیدن دوباره
لحظه ای تردید کرد. به خطرش نمی ارزید. شاید باید دیگران را خبر میکرد... گیلبرت یا الکسی... شاید هم مت پیر ... اما چیزی که دید نظرش را تغییر داد. از استین لباس غریبه جایی که چوبدستی اش را نگاه داشته بود قطرات خون به آرامی میچکید. تمام شجاعتش را جمع کرد و به آرامی به پسر نزدیک شد. در اولین حرکت با ضربه ی پایش چوبدستی را از او دور کرد. سپس خم شد و با احتیاط به بررسی او پرداخت. ظاهرا سالم بود تنها جای زخم عمیقی روی کتف راستش بود که خونریزی داشت. اما چیزی که باعث احساس نزدیکی لیز به این پسر
میشد چهره ی لاغر و درد کشیده اش بود
لحظه ای تردید کرد. باید کاری میکرد. اما نمیدانست چه کاره چوبدستی پسر در چند قدمی اش افتاده بود. چیزی که آنرا بسیار خطرناک میشناخت. با این حال حالا وقت تردید نبود. آهسته جلو رفت. نگاه سریعی به دو جم طرف خیابان خالی انداخت. کسی دیده نمیشد. باید شانسش را آزمایش میکرد. دستش را جلو برد و چوبدستی کس
۸ " ۲ ۱ از:
هلال
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
را برداشت. اولین بار بود که آن چیز را از نزدیک میدید. فقط اگر میتوانست آن طور که سیاه پوشها ان تکه چوب را به کار میگیرند از آن استفاده کند... تصور اسلحه ی قدرتمندی که در میان دستانش بود تنش را لرزاند. دستش را بالا برد و چوبدستی را بررسی کرد. چند بار تکانش داد اما اتفاقی نیوفتاد آهی از سر نامیدی کشید. در هر حال به خودش افتخار میکرد برای اینکار شجاعت زیادی به خرج داده بود. آخر بیش از اندازه از آن میترسید. بلاخره تصمیمش را گرفت چوبدستی را در جیب شلوارش پنهان کرد و روی آن را با پلیور گشادش
پوشاند. سپس به سمت صاحب آن برگشت. باید برایش کاری میکرد.
صورت غریبه بسیار جذاب بود اما چینی که در پیشانیش بود برایش خیلی آشنا بود. آن را در صورت هم نوعان خودش هم دیده بود. میدانست که این پسر بدون چوبدستی اش هیج چیز نیست این را از یکی از شورشهایی که اتفاق افتاده بود فهمیده بود. دیده بود که تا زمانی که جادوگرها چوبدستی شان را دارند تا چه حد خطرناکند حتی اگر هزار نفر بر یک باشند. تنها میبایست غافلگیرشان کرد. با تمام نفرتی که از این افراد داشت اما در مورد این پسر چیزی فرق می کرد در هر حالی یک چیز مسلم بود. باید احتیاط می کرد. تجربه نشان داده بود که به
هیچ وجه نمیشود به یک جادوگر اعتماد کرد.
یک چیز مسلم بود نباید او را در وسط کوچه رها میکرد حتی اگر یکی از سیاه پوشها بود و احتمالا یکی از افراد آنها به او حمله کرده بود دیده شدنش بیشتر خطرناک میشد احتمالا همه را برای پیدا کردنش شکنجه میکردند. زیر بغل پسر را گرفت و کشان کشان او را به گوشه ای برد تا از چشم مشنگها و جادوگران دور بماند. آن اطراف ساختمان نیمه کاره ای را میشناخت که به تازگی ریزش کرده بود در حال حاضر مخفیگاهی بهتر از آن سراغ
نداشت. در هر حال میدانست که باید او را از چشم جستجوگران مخفی کند.
جستجوگران افراد عادی ای بودند که در مقابل کمی غذای بیشتر برای سیاه پوشها جاسوسی میکردند. نگاهی به آسمان کرد اگر کمی دیر میکرد سهمیه ی غذایش را از دست میداد. کشان کشان بدن غریبه را به سمت قسمتی از ساختمان که ریزش کرده بود برد و در گوشه ی دنجی خارج از دید گذاشت. اطراف را جستجو کرد.
حصیر کهنه ای را پیدا کرد و روی غریبه را پوشاند. قبل از اینکه ترکشی کند زخم بازویش را بست.
برخلاف سایرین نگرانی زیادی برای غذا نداشت. این اواخر اوضاع کمی بهتر شده بود. جادوگرها کمتر به محلی زندگی آنها سر میزدند در واقع آنقدر از این کار اکراه داشتند که تا مجبور نمیشدند ان را انجام نمیدادند. در نتیجه آنها هم از این فرصت استفاده کردند. چند تکه زمین بی مصرف تبدیل به باغچه های کوچکی شد که محصولات آنها برای روز مبادا زخیره میشد در شهر ممنوعه زمان معنایی نداشت. در قسمت مشنگ نشین از برف و باران هم خبری نبود. مدتها بود که آنها زمان را به فراموشی سپرده بودند ماه و فصل ناپدید شده بود چیزی که عجیب بود این بود که در تمام سال همه جا سرسبز بود... اما این در مقابل عجایب دیگری که او تا به
امروز دیده بود رنگی نداشت.
۱ |
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
تعداد افرادی که از وجود باغچه ها و مکان آنها با خبر بودند به زحمت به ده نفر میرسید به ریسکش نمی ارزید اینکه خودشان محصول ناچیز باغچه ها را بین مردم پخش کنند خطر کمتری داشت تا اینکه هجوم روزانه ی صدها انسان گرسنه را تحمل کنند. با وجود خطر جستجوگران آنها نمیتوانستند خیلی به باغچه ها نزدیک شوند. آخرین باری که یک باغچه در کنار شهر لو رفت را فراموش نمیکرد. سیاه پوشها مسئول باغچه را برده بودند و دیگر هیچ کس او را ندید همانروز تنها یک تکان چوبدستی یکی از سیاه پوشان حاصل زحمت چند ماهه شان را نابود کرد تا حسرت و اه را در دلهای منتظر آنها بگذارد. برای ایجاد باغچه و مخفی کاری مجازاتهای سنگینی تایین شده بود اما هیچ مجازاتی نمیتوانست جلوی انسانهایی را که برای فرار از مرگ با گرسنگی دست و پنجه نرم میکردند بگیرد. گروه های سری متحد تر شدند. وظایف تقسیم شد. بعد از سرشماری روزانه افراد فرتوت تر وظیفه ی نگهبانی باغچه ها را به دست گرفتند. همیشه چند نفر دورادور از آنها محافظت میکردند و قوی تر ها
بر سر کار میرفتند.
او هم یکی از کارگران بود اما همیشه جیم میزد. با این حال حالا بیش از اندازه گرسنه بود. ظاهر غریبه هم
رابی مسوول غذا مرد چاق و خوش اخلاقی بود که همیشه هوای او را داشت. چون لیز یکبار او را از مخمصه نجات داده بود همیشه خودش را مدیون او میدانست در هر حال نجات جان دیگری کاری بود که این روزها کمتر کسی جرات انجام دادنش را داشت. با دیدن لیز لبخندی بر لبش شکل گرفت. در حالیکه یک تخم مرغ پخته و تکه ای نان را به دست فردی که سر صف ایستاده بود میداد نگاهی به لیز کرد و اشاره ای پنهان بین آن
دو رد و بدل شد. با این حال رابی چیزی به رویش نیاورد و تنها پس کله اش را خار اند.
مفهوم اشاره مشخص بود لیز باید کمی صبر میکرد چند دقیقه بعد در فرصتی مناسب به درون آشپزخانه رفت. طولی نکشید که مرد پیر لنگ لنگان وارد آشپزخانه شد. با دیدن او لبخندی زد و نان و تخم مرغی را که در
دست داشت به سمتش گرفت: باز که دیر کردی موش کوچولو
لیز غذا را از دست او گرفت: ممنون رابی ... فقط میدونی چیه... چطوری بگم کمه
رابی اخمهایش را در هم کشید: اینقدر نق نزن بچه... خودت میدونی که همینم به زور تهیه میکنیم.
لیز لحظه ای سکوت کرد میدانست که دوستش قابل اعتماد است با این حال برای احتیاط اطراف را با نگاهش بررسی کرد و بلاخره با صدایی آهسته توضیح داد: راستش رابی برای خودم نمی خوام یکی هست که...
همینقدر کافی بود رابی سری تکان داد: نمیخواد چیزی بگی بیا اینا رو بگیرد. سپس چند سیب زمینی پخته
همراه با سبزیجات به او داد.
۱ ۲ ۱۴
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- وای ممنون...
به جلو خم شد و گونه مرد را بوسید.
رابی اعتراض کرد: هی! تو دیگه بزرگ شدی، جلو دیگران یه وقت این کار و نکنی بچه!
لیز خنده ای کرد: سعی میکنم یادم بمونه... اما الان برای یه چیز دیگه اومدم سراغت
رابی چشمهایش را تنگ کرد: این یعنی دردسر؟
لیز با شرمندگی سری تکان داد: اونی که براش ازت غذا گرفتم... خب راستش یه کمی صدمه دیده
رابی متفکرانه پرسید: بازم سیاه پوشها؟
- فکر میکنم بله
- وضعش چقدر بده؟
- خونریزی داره... و اونجور که دیدم ... حالش خرابه
رابی سری تکان داد: یه دقیقه اینجا واستا...
از لیز جدا شد و از چادر بیرون رفت لیز صدای او را میشنید که کارش را به دست آدام میسپرد. یک دقیقه بعد رابی برگشت. دست لیز را گرفت و او را از پشت چادری که در آن غذا پخت می شد یواشکی بیرون برد. سلانه سلانه در مسیری مارپیج از بین ساختمان های نیم ساخته و خرابه ها گذشتند تا به ساختمان نیمه سوخته ای در انتهای یک خیابان قدیمی مخروبه رسیدند. لیز اینجا را میشناخت... خانه ی قدیمی رابی بود که قبل از اسارتش در آن زندگی میکرد. از ساختمان خانه چیز زیادی باقی نمانده بود. جز یک انباری کهنه که رابی آن را مخفیگاهی برای داروهایش قرار داده بود. لیز میدانست که رابی قبل از گرفتار شدن یک پزشک معروف بوده. همین حالا هم با اینکه دارو و امکانات پزشکی در دسترسش نبود مرد مهربان تا جایی که میتوانست به دیگران
کمک میکرد. اگرچه مجبور شده بود به درمان با گیاهان دارویی رو بیاورد.
تمام انبار قدیمی پر شده بود از دهها بطری و شیشه ی نیم شکسته و کوزه هایی که از میان زباله های مرگخواران جمع شده بود و رابی با صبر و حوصله انها را تمیز و مرمت کرده بود. خوشبختانه اینجا تا جایی که چشم کار میکرد تپه و زمین های باتلاقی بود پس مشکلی برای پیدا کردن گیاهان وجود نداشت. لیز گوشه ای ایستاد و جستجوی دکتر را در میان بطری ها و شیشه هایش تماشا کرد. رابی بطری خالی ای را تکان داد:
لعنتی تموم شده... ببینم لیز ... گفتی این دوستت حالش چقدر بده؟
۱ ۲ ۱۷۴۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- اون دوست من نیست... اصلا نمیشناسمشی... اما زخمشی ناجوره خونریزی داره... الانم بیهوشه...
رابی لحظه ای تردید کرد گویی تلاش میکرد تصمیم مهمی بگیرد: هر کسی که هست به کمک احتیاج داره...
باشه ظاهرا چاره ای نیست.
لیز از حرفهای رابی سر در نمی آورد. امازمانی که دید رابی در تلاش برای جا به جا کردن یک خمره ی بزرگ به زحمت افتاده به او ملحق شد. خمره خیلی بزرگ بود به اندازه یک مرد قوی هیکل بلند بود و حسابی سنگین شده بود. جا به جا کردن آن هر دو نفر را به نفس نفس انداخت. سرانجام زمانی که موفق به انجام این کار شدند لیز متوجه مخفیگاه کوچکی در زیر آن شد. رابی از داخل مخفیگاه شیشه ی کوچک خاک گرفته ای را بیرون اورد. آن را تمیز کرد و رو به نور بالا گرفت. به اندازه ی یک قاشق کوچک از ماده ای شفاف داخل شیشه باقی مانده بود: اینو بده بهشی ... فکر میکنم مفید باشه... فقط حواسو جمع کن لیز... اگه با این بگیرنت کمترین
مجازاتت اعدامه.
لیز با چشمانی گرد شده به بطری نگاه کرد: اعدام ؟ این چیه ؟ از کجا آوردیش ؟
- اون دفعه که با مارتین به یکی از سیاه پوشا حمله کردیم یاد ته؟
لیز سرش را تکان داد. کم کم نگران میشد.
- اون اینو جا گذاشت... دیدم چطوری باهاش زخم پاشو خوب کرد... مثل یه خواب میموند... فقط دو ثانیه طول کشید... از اون موقع اینو قایم کردم... من میتونم در رفتگی و شکستگی رو درست کنم اما هیچ وقت نتوانستم بعضی از زخمهایی که سیاه پوشا ایجاد میکنن رو درمون کنم ... در هر حال این اخرین ذره شه.
لیز نگاه پر تشکری به رابی کرد. بطری کوچک معجون را در جیبش چپاند و از انبار خارج شد. نمیدانست که غریبه در چه وضعیتی قرار دارد. بهوش آمده؟ اصلا زنده است یا نه اما چیزی که میدانست این بود که تا زمانی
که چوبدستی پسرک در دستش بود خطری تهدیدش نمیکرد.
از چند کوچه ی خالی رد شد. یک پیچ را رد کرد و محکم به یک نفر برخورد کرد.
- مواظب باش
ناگهان نگاهش در نگاه پسری خوش هیکل قفل شد که پتکی در دست داشت. پسر قد بلند چشمانش را از روی بی اعتمادی تنگ کرده بود و مشکوکانه به او نگاه میکرد.
- کجا داری میری؟
۱ ۲ ۱۹۷۲
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
لیز با خشم گفت: به تو ارتباطی نداره؟
گیلبرت صدایش را تا حد امکان پایین آورد: امیدوارم باز دنبال دردسر نباشی چون یه جستجوگر دنبالته!
لیز میخواست برگردد که گیلبرت مانعش شد: راهت رو برو... من سرشو گرم میکنم
بعد صدایش را بلند کرد: بهتره چشماتو باز کنی...
لیز با اکراه سری تکان داد و با صدای بلند از او عذرخواهی کرد. سپس راهش را ادامه داد زمانی که به پیچ بعدی رسید قدمهایش را تند کرد و تلاش کرد که تا حد امکان از تعقیب کننده اش دور شود. همزمان صدای گیلبرت
را میشنید که بر سر یک نفر فریاد میکشید: مگه کوری؟
و صدای اعتراض آمیز فردی که بی شک تعقیب کننده ی او بود. معطل نکرد با بیشترین سرعتی که میتوانست خودش را به سمت جایی که غریبه را در آنجا تنها گذاشته بود دوید. اما زمانی که به آنجا رسید اثری از پسر
ندید. قلبش فرو ریخت کجا میتوانست رفته باشد. در جایی که پسر را خوابانده بود زیر حصیر خون هنوز تازه و نمناک بود نباید خیلی دور شده باشه...
ناگهان دستی از تاریکی بیرون آمد و شانه ی او را گرفت... لیز از وحشت جیغی کشید و به عقب پرید. مرد جوان به آرامی از سایه بیرون آمد و به لیز نزدیک شد. لیز ناخود اگاه به عقب قدمی برداشت. این پسر قیافه ی بسیار جذاب در عین حال خشنی داشت... موهایش موج گرفته و از موهای خودش هم بلند تر بود و ته ریشی که
صورتش را پوشانده بود او را مسن تر از چیزی که بود نشان میداد.
ناله ای کرد: نباید از من بترسی... من بهت آزاری نمیرسونم. میشه دیگه اینجوری فریاد نکشی همه رو خبردار
لیز نفس عمیقی کشید و به او خیره شد نگاه پسر ضعیف و چهره اش درد آلود بود... نمیدانست کاری که میخواهد بکند تا چه حد درست است همینقدر میدانست که این پسر به کمک نیاز دارد. دستش را در جیبش کرد و بطری معجون را بیرون کشید با دیدن شیشه ی معجون برقی از حیرت را در چهره ی غریبه دید. پسر هیجان زده شیشه را از دست او گرفت. آستین بلوزش را در آورد و قبل از آنکه لیز بتواند اعتراضی بکند
محتویات شیشه را روی زخمش خالی کرد.
- چیکار میکنی دیونه...
لیز با حیرت به کسی که آخرین ذره دارو ها را روی زخمش خالی کرده بود نگاه کرد. در نهایت حیرت زخم پسر جم با سرعتی باور نکردنی شروع به ترمیم کرد و در کمتر از چند ثانیه اثری از آن نبود. گس
; ۱ ۷۳ و
هلال
حلال حجار
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
او آهی از سر آسودگی کشید و با نگاهی پر تشکر به ناجی اش خیره شد: واقعا ممنونم... خیلی بهتر شدم... حالا میشه خواهش کنم چوبدستی مو بهم پس بدی؟
لیز خودش را جمع کرد. با صدایی که نگرانیش را آشکار میکرد جواب داد: اونو یه جای خوب قایم کردم اگه بخوای پسش بگیری اول باید منو قانع کنی.
- قانع کنم؟ در مورد چی؟ ببین تو متوجه نیستی اوضاع بیش از حد خطرناکه من نباید وقت رو تلف کنم...
لیز پافشاری کرد: همون که گفتم... اگه اون تیکه آشغال رو میخوای باید همه چیز رو بهم بگی...
سیریوس بی طاقت شده بود. این دیگر خیلی مسخره بود. بعد از خلاصی از شر مرگخوارها گرفتار یک بچه ی زبان نفهم شده بود. آنهم زمانی که هر آن ممکن بود لشگر مرگخوارها بر سرش خراب شود: چی میخوای بدونی؟
- تو کی هستی؟ اینجا چیکار میکنی؟ چرا سیاه پوشها دنبالتن؟
سیریوس با بی صبری جواب داد: اسمم سیریوس پاتره... گوش کن من به اون چوبدستی خیلی احتیاج دارم.
یکی از دوستان من بین اون حیونایی که بهشون میگی سیاه پوشی گیر افتاده... باید برگردم... دراکو بهم احتیاج
داره... حتی هاشمیر الانم ممکنه تیر شده باشه...
لیز سرسختانه مقاومت کرد: تا منو قانع نکنی امکان نداره اونو بهت پس بدم... برای دوستت هم... اگر قرار بود اتفاقی افتاده باشه تا حالا افتاده ... اگرم خیلی عجله داری که خودتو به دوستت برسونی... بهتره اول منو قانع کنی
و در جواب نگاههای سرگردانی که سیریوس به اطراف میکرد اضافه کرد: اینجا امنه ... حداقل فعلا...
سیریوس آه عمیقی از سر استیصال کشید. هنوز نمی دانست تا چه اندازه قادر به استفاده از چوبدستی است.
- ببین بچه تو میدونی که من اگه بخوام می تونم همین الان چوبمو ازت پس بگیرم؟
- من اونو با خودم نیاوردم. فکر کردی انقدر احمقم ؟
برای لحظه ای نگاه لیز در نگاه غریبه قفل شد و همین کافی بود تا سیریوس حقیقت را بخواند. مسلما پسرک دروغ میگفت چوبدستی سیریوس جایی در همین نزدیکی همراهش بود. با این حال آنقدر عاقل بود که اعتراضی نکند به نفعش بود که راهی مسالمت آمیز پیش گیرد.
S
۱ ۲ ۱۴ :
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
از طرفی او این شهر را نمیشناخت. از اوضاع ساکنین آن باخبر نبود میدانست که برای پیدا کردن آنچه که میخواهد به کمک یک نفر نیاز دارد پس دلش را به دریا زد و دهانش را گشود: اسم من سیریوس پاتره... اینجور که فهمیدم تو یه مشنگی و اگه مثل بقیه رفقات بهم حمله نمیکنی بهتره بدونی من یه جادوگرم.
لیز سری تکان داد اما چیز دیگری نگفت. از نظر سیریوس این یک پیشرفت بود حداقل کسی به او حمله نمیکرد. درست زمانی که این فکر از ذهنش گذشت لیز غرشی کرد: یه حیوون مثل همه ی اونا
سیریوس چهره اش را در هم کشید: من فکر میکردم فقط خونواده ی پدریم احمقان اما ظاهرا این مشکل همه
شنگ هاس
لیز با خشم به سیریوس چشم غره رفت: منظورت چیه ؟
- هیچ به عقلت نرسید که اگه من از اونا بودم برای چی باید از دستشون در میرفتم ؟ به فکرت نرسیده که
جادوگرها هم خوب و بد دارن؟
- جلو نیا
لیز فریاد کشیده بود. سیریوس چهره اش را درهم کشید: مگه نگفتی میخوای حرف بزنیم... توقع داری همه چیزو داد بزنم؟
این جمله تا حدی لیز را آرام کرد. به خودش جراتی داد و دو سه قدمی به سیریوس نزدیک شد اما نه خیلی...
- حالا حرف بزن
::: 8 85 :: S:: S::
حرفهای سیریوس که تمام شد لیز حیرت زده مینمود. واقعیت این بود که او گیج شده بود. کشف این واقعیت
که در خارج از دیواره های شهر ممنوعه تعداد دیگری از جادوگران زندگی میکردند کمترین عجایب آن روز بود. او دریافت که گروهی که به اصطلاح آنها سیاه پوشی نامیده میشوند در حقیقت جانیانی هستند که در جامعه ی جادوگری به مرگخوار معروفند و اینکه تمام جادوگران دنیا مرگخوار نیستند. سیریوس به او گفت جادوگران خوب زیادی در دنیا وجود دارند که مخفیانه در میان مردم زندگی میکنند تا آرامش میان دنیای مشنگها و جادوگران در هم نشکند و عده ای از آنها رو در روی مرگخواران قرار گرفته اند و بی آنکه کسی پی به هویت واقعی آنها ببرد با آن ها مبارزه میکنند. افرادی کد به تازگی به حقیقت شهر ممنوعه ک برده اند و برای مبارزه
با مرگخوارها تلاش میکردند و مهمتر از همه اینکه این افراد توانایی جادو داشتند.
دت ۱۴ ۲ ۱
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
لیز با ناباوری و خوشحالی به سیریوس خیره شد: تو که اینا رو از خودت نساختی؟ مگه نه ؟
- معلومه که نه... از رفقات بپرسی... امروز تو مقر اصلی مرگخوارها دوئل داشتیم... تو دوئل یکی از دوستان پدرمن ... نمیدونم چی به سرش اومد اما... به احتمال زیاد کشته شد... اون یکی هم منو فراری داد و من... نمیدونم چی
به سرش اومده.
لیز به قسمت دیگر حرفهای سیریوس رسید: گفتی که دوستای تو اومدن اینجا... پس ...
امیدی در دلش زنده شد: تو میدونی چطوری میشه از اینجا بیرون رفت مگه نه؟
لحظه ای این فکر که معجزه ای که همه ی آنها در انتظارش بودند به وقوع پیوسته باشد به هیجانش آورد:
میدونی؟
سیریوس روی تکه سنگی که در گوشه ای از خرابه افتاده بود نشست: اره... میدونم ...
- چرا؟
- چون برای بیرون رفتن از این جهنم باید نشون شوم داشته باشی.
- نشون شوم؟ این دیگه چیه ؟
- یه داغه که مرگخوارا رو بازوشون میزنن... فقط کسایی میتونن به اینجا وارد بشن که اون رو رو دستشون دارن.
- اما تورو دستت چیزی نداشتی... من اینو دیدم.
اینجا شدم دلیلشو نمیدونم شاید چون اون حیونا به زور منو با خودشون آوردن اینجا...
لیز ناامیدانه به سیریوس خیره شد. امیدش برای رهایی با همان سرعتی که ایجاد شده بود ناپدید شد. بعد از
جند ثانیه فکری کرد: اما دوستات... اونا که اومدن اینجا... چطوری؟
سیریوس سرش را بین دستانش گرفت: من وقت نداشتم که ازشون بپرسم... مرگخوارا بهمون فرصت ندادن...
جم
۱ ، ۹۷
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
و در جواب نگاه ناباور لیز اضافه کرد: فکر کردی اگه میدونستم چطوی میشه از اینجا رفت بیرون یه دقیقه هم
این جمله و لحن صادقانه ی سیریوس لیز را قانع کرد. در حالی که در طول خرابه قدم میزد حرفهای سیریوس را در ذهنش تکرار میکرد. کمی بعد ایستاد. انگار که به اطلاعات جدیدی رسیده باشد: تو گفتی که یه گروگانی... چرا سیاه پوشا باید تو رو گروگان بگیرن؟
- دلایلشی زیاده... اولیش اینه که پدر من کسیه که این عوضیا مثل سگ ازش میترسن... با اینجا نگه داشتن من میخوان جلوی بابامو بگیرن
- یعنی ... پدر تو میتونه جلوشون رو بگیره؟ فکر میکنی من اینقدر احمقم که باور کنم؟
هکتور گفت که اون تو راهه... خیلی زود میرسه اینجا و اونوقت خودت میبینی چطوری اون حیوونا رو سر
جاشون مینشونه.
لحن پر اطمینان سیریوس جایی برای شک باقی نمیگذاشت. لیز علتش را نمیدانست اما تردیدش نسبت به سیریوس کاملا از میان رفته بود.
- اگه اینطور باشه که تو میگی... من باید اینو به بقیه هم بگم این همه رو امیدوار می کنه.
- نه! نباید این کارو بکنی
و در جواب نگاه پر استفهام لیز اضافه کرد: در این صورت اونا می فهمن و منو پیدا میکنن، همین الانشم جای ما
لیز نگاهی به چهره هراسان پسر کرد: تو گفتی که اونا تور و گرفتن چون پدرت یکی از دشمنان اصلی این لرد ولد و مرت هست برای همینم نکشتنت... تورو گروگان گرفتن
سیریوس که از این همه دیر فهمی به ستوه آمده بود غرولندی کرد: اولا ولد و مرت نه ولدمورت در ضمن اگه از اسمش جلوی یه سیاه پوش استفاده کنی جا به جا میکشنت، در ثانی آره... منو گروگان گرفته بودند اما همش
۹۷۷۴ و ۱
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- پس چیه ؟
سیریوس با کلافگی به آسمان نگاه کرد: ببین من وقت ندارم نمیتونم دست رو دست بذارم. چوبدستی مو پس بده. هر ثانیه ممکنه واسه ی آقای مالفوی خطرناک باشه...
لیز قدمی عقب رفت: جلو نیا... من هنوز قانع نشدم...
سیریوس پرخاش کرد: نمیفهمی؟ ممکنه اون رو بکشن.
لیز قدم دیگری به عقب برداشت و هشدار داد: اگه دوستت گیر افتاده باشه همین الان هم مرده... بیشتر از چهار ساعت از اون موقع میگذره... پس کاری برای اون از دستت برنمیاد. حالا اگه نمیخوای برم خودم سیاه
پوشها رو خبر کنم بهتره قانعام کنی.
چرا این بچه نمیفهمید؟ ... آیا واقعا منظور او را درک نمیکرد. سیریوس میخواست جلو بپرد. یقه ی پسر غریبه را بگیرد و او را مجبور به پس دادن چوبدستی اش کند اما چشمان لیز میگفت که او شوخی نمیکند: باشه... باشه... بهت میگم ... من تو یه مبارزه با اون مار صفت عوضی تونستم تو یه غافل گیری اونو طلسم کنم طلسمی که خیلی چیزا رو عوض کرد و منو بد جوری تو مخمصه انداخت. باید یه چیزی بهت بگم که ممکنه تورو از خودم نا
امید کنم.
لیز با صدایی نازک پرسید: و اون چیه ؟
- من طلسمی روی ولدمورت انجام دادم که جادوی اونو از بدنش بیرون می کشید اگه طلسم ادامه پیدا می کرد اون برای همیشه کارش تموم بود اما شانس آوردم که قطع شد.
لیز چیز زیادی از طلسمها جادوها و آثارشان نمیدانست اما این یکی به نظرش چندان بد نمی آمد: این که خیلی خوب بود اونوقت ما همه نجات پیدا می کردیم.
- شاید... اما اگه طلسم ادامه پیدا می کرد من مسلما می مردم... همون قدری که جذب کردم روی نیروی های من اثر وحشتناکی گذاشت... من تقریبا یه فشفشه شدم!
- یه چی؟
۱ ۲ ۱۴ ۸
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- فشفشه! یعنی کسی که پدر یا مادر یا هر دو جادوگرن اما خودش جادوگر نیست. فشفشه ها یه توانایی هایی دارن که می تونن مکان و موجودات جادویی رو ببینن اما نمی تونن خودشون جادو کنن... اونها افراد طرد شده
ی جامعه هستند و مورد نفرت عموم.
لیز متفکرانه جواب داد: یه چیزی مثل جزامیا؟
سیریوس جواب لیز را نشنیده گرفت: من خیلی تلاش کرده بودم، تو جادو پیشرفت زیادی داشتم مخصوصا این اواخر دلم میخواست خودم رو به پدرم نشون بدم میخاستم کنارشی بمونم و کمکش کنم که ولدمورت رو شکست بده... تا انتقام مامان و لی لی رو بگیره... اما...
بغض بی اختیار بر گلوی نشست. نمیخواست جلوی این غریبه گریه کند. صورتش را چرخاند تا لیز حالت چشمانش را نبیند اما لرزش صدایش پرده از رازش برمیداشت.
- اما چی؟
- دست به هر کاری زدم از روی بی فکری بود. حماقت من باعث شد که گیر بیوفتم... که یه برگ برنده به ولدمورت بدم... اون عوضی با اطلاعاتی که از من گرفت به اعضای محفل حمله کرد و فقط خدا میدونه که چند نفر رو از دست دادیم.
لیز چیزی از دنیای جادوگری نمیدانست. از احساسات سیریوس هم خبری نداشت حتی مطمئن نبود که آنچه
کد میشنود حقیقت دارد یا یک نقشه برای فریب دادن اوست با این وجود حرفهای السیریوس اثرش را بر او گذاشته بود بی آنکه خود بخواهد به او دلداری داد: مطمئنم همه اش تقصیر تو نبوده تو که نمی خواستی این
- معلومه که نمی خواستم اما...
لیز لحظه ای تردید کرد. نمیدانست کاری که میکند تا چه حد درست است اما چاره ای جز قبول ریسک این
خطر نداشت: با غصه خوردن چیزی درست نمیشه بیا...
دست در جیبش کرد و چوبدستی سیریوس را بیرون اورد. نگاه مرددش از چوبدستی به سیریوس و از او به
سیریوس تردید را در نگاه لیز میخواند: حتی اگه اونو نگه هم داری نمی تونی ازش استفاده کنی مگر اینکه یه جادوگر باشی.
و ۹۷ ، ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- چطور میشه یه جادوگر شد؟
هیچ اثری از شوخی در لحن سوال لیز دیده نمیشد. سیریوس با تردید به چهره ی مصمم لیز نگاه کرد: چی؟
- پرسیدم چطوری میشه یه جادوگر شد... تو چطوری جادوگر شدی؟
سیریوس نتوانست جلوی خنده اش را بگیرد: یه جادوگرا زده به سرت کسی نمیتونه یه جادوگر بشه. مگه اینکه تو خونش باشه... پدر من یه جادوگر بود. مادرم هم همینطور ... پدربزرگم هم یه جادوگر بود. این چیزی نیست که بشه بهش تبدیل شد. باید توانایی شو داشته باشی... البته این باور هست که هستن مشنگهایی که این قدرت رو
دزدیدار...
- پس میتونیم یاد بگیریم؟
سیریوس آهسته برخاست و با قدمهایی آهسته به سمت لیز که محو تصوراتش بود به راه افتاد. به نظر نمیرسید که لیز متوجه حرکت او شده باشد. تصور جادوگر شدن و در افتادن با کسانی که او را اسیر کرده بودند رویایی بود که در سرش بیداد میکرد. سیریوس با صبر کسی که برای کودکی نوپا توضیح میدهد جواب داد: نه... ببین یه عده ای میتونن این کارو بکنن از افراد مشنگ ... مادر خونده ی من یه مشنگ زادس... مشنگهایی که قدرت جادویی دارن در یازده سالگی به هاگوارتز دعوت میشن و تو مدرسه جادوگری درس میخونن بعدشم وارد جامعه
ی ما میشن همین.
- پس یعنی،... نمیتونی به کسی یاد بدی؟
- خدای بزرگ این که هیپوگریف سواری نیست که یاد دادنی باشه... ببین...
دستش را روی شانه لیز گذاشت. این حرکت او را متوجه فاصله ی کمش با سیریوس کرد.
قبل از آنکه لیز خودش را عقب بکشد سیریوس چوبدستی را از دست او بیرون کشید. پس گرفتن تنها اسلحه اش احساسی از آرامش را برایش به ارمغان آورد. نفس عمیقی کشید. تنش عجیبی در وجودش احساس میکرد تنشی که مفهومش را نمیدانست.
سیریوس تردید داشت میترسید که حرکتی بکند. اگر موفق نمیشد... با خودش زمزمه کرد: نه اون نتونست
چقدر این فکر آرامش بخش بود... هنوز هم میتوانست جادو کند.
جم
۱ ۹ ۸ *
ناr
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
چوبدستیشی را بلند کرد و زیر لب طلسم احضار را روی یک تکه سنگ انجام داد. سنگ تکانی خورد و به زمین
افتاد.
سیریوس زیر چشمی نگاهی به لیز کرد که با نا امیدی و تردید به او چشم دوخته بود. در چند روز گذشته دسیر بودس از اوضاع این افراد خبر پیدا کرد میدانست که مصیبت هایی که کشیده در برابر سختی هایی که این افراد کشیده اند اصلا به حساب نمی آید.
تمام خشمش را از شکست و ناتوانیش در وجودش جمع کرد و و با صدای بلند فریاد زد: ریداکتو
طلسم با شدت بسیار زیاد پرتاب شد، سیریوس به عقب تلو خورد. طلسم با دیوار آجری برخورد کرد و آنرا بلکل فرو پاشید. صدای مهیبی برخواست.
لیز با چشمان گرد شده و با ترسی به سیریوس چشم دوخته بود که با لبخندی چوبدستیشی را به سمت او گرفت
لیز کاملا غافلگیر شده بود قدمی عقب رفت با وحشت و تردید به سیریوس نگاه کرد. باید میدانست...
تصمیمش اشتباه بود. او فریب خورده بود. داستانهای احمقانه ی جادوگری را باور کرده بود و به جای اینکه با دستان خودش او را خفه کند تنها اسلحه ا را به او پس داده بودو حالا کمترین چیزی که انتظارش را میکشید
دردی ناشی از طلسم شکنجه بود. زمانی که پرتوی آبی رنگ از نوک چوبدستی به سمتش شلیک شد چشمانش را بست و خود را برای مرگ آماده کرد اما... اتفاقی نیوفتاد. ابتدا حسی از گرما وجودش را گرفت. گرمایی لذت بخشی ... حسی از آسودگی،... او مرده بود... حتما همینطور بود... اما...
- خب چطوره؟
صدای سیریوس، لیز را به خود آورد. با تردید چشمهایش را باز کرد او زنده بود. هنوز نفس میکشید. اما... چیزی در وجودش تغییر کرده بود. نگاهی به سر و وضعش کرد. لباسهای خاک گرفته اش از تمیزی برق میزد. با
صدایی که از وحشت میلرزید زمزمه کرد: ت.. تو... چیکار کردی؟
سیریوس شانه ای بالا انداخت: یه تشکر از کمکت... البته میخواستم لباست رو یه کم کوچیک تر کنم که اندازات بشه اما راستش من زیاد تو خیاطی مهارت ندارم... اگه خواهرم اینجا بود میتوانست یه جوری... آخه میدونی اون ساحره ی قابلیه...
بعد انگار تازه متوجه رنگ و روی پریده ی لیز شده بود: چرا اینجوری شدی؟
لیز موجی از گرما را احساس میکرد گرمایی لذت بخش به زیر پوستش نفوذ کرده بود: دیگه چه کارهایی با این میتونی بکنی من فقط فکر می کردم با این چوب میشه آدم ها رو شکنجه کرد یا کشت.
۱ ۴ ۸۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
سیریوس اخم کرد و گفت: نظرات در مورد این چیه ؟
چوبدستیش را تکان داد لیوانی که ظاهر شده بود را گرفت و با طلسم اگو امنتی آن را از آب گوارا پر کرد؛ و به دست لیز داد.
لیز جرعه ای نوشید خنک و سرد بود: فوق العادست! ولی گوش کن سیریوس ما باید از اینجا بریم هر چند اینجا پرته ولی ممکنه کسی متوجه بشه... در ضمن چیزی به شب نمونده... باید به فکر یه جایی واسه خواب باشیم.
سیریوس که خوشحالی پس گرفتن چوبدستی اش مصیبتی را که در آن گیر افتاده بود را از یادش برده بود به فکر فرو رفت: من هرجوری شده باید از اینجا برم بیرون اما نمیدونم چطوری.
- پس میخوای چی کار کنی؟ یعنی میگم که... اونا دنبالت نمیگردن؟ حالا که در رفتی؟
- مسلمه که میگردن. باید یه جایی برای پنهان شدن پیدا کنم وگرنه بدجوری تو دردسر میوفتم.
لیز کمی فکر کرد و گفت تو نمیتونی بیرون بمونی اکثر کسایی که شب از سلول هاش بیرون بوده دیگه هیچ کس ندید تشون حالا میخواد هر جا قایم شده باشه اونا پیداش میکنن.
- یه چی؟
- یه طلسمه برای اینکه ببینن تو یه مکان فرد زنده ای وجود داره یا نه و وقتی هیج طلسم محافظی اجرا نشده باشه پیدا کردن یه مشنگ مثل آب خوردنه. حسابی تو دردسر افتادم.
ولی در هر حال چاره ای نیست. جایی سراغ نداری؟
- خوب راستش یه جا هست... البته اون سمت شهره باید خیلی مراقب باشیم و اینکه اگه باهات بیام دیگه
نمیرسم شب برگردم به سلولم.
- اگه نری کسی میفهمه؟
- راستش نه براشون مهم نیست فکر میکنن یکی دیگه سر کار مرده.
- پس مشکل چیه ؟
لیز لبش را گاز گرفت: آخه اونجا خیلی کوچیکه همش هم یه تخت داره.
۱ ۴ ۸۲
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
سیریوس خنده ای کرد: این که مشکلی نیست من می تونم تختمون رو بزرگتر کنم تا بتونیم باهم بخوابیم.
لیز معذب شد، سیریوس که به او نگاه می کرد خنده ای کرد و موهای لیز را بهم ریخت: از چی خجالت می کشی؟ شایدم از من می ترسی ها؟
- چی ؟ از تو؟ هه هه کی بود که امروز پخش زمینت کرد.
لیز وقتی جوابی نشنید به سیریوس نگاهی کرد و گفت: از شوخی گذشته بخاطر امروز خیلی متاسفم
سیریوس که حواسش پرت بود گفت: باشه باشه پس بریم
- با این وضع که ظرف یه ثانیه می فهمن. باید لباس هامون رو تا اونجا که می تونیم کثیف کنیم.
غرب داده بود نمایان شد. تاریکی خیلی زود فرا رسید و کار برای آنها راحت تر شد. هر چند وقت یکبار گروهی از مرگخواران را می دیدند که از سویی به سوی دیگر می روند. تپه ای را بالا رفتند و نیم ساعت تمام لیز،
سیریوس را از گوشه ای به گوشه ای دیگر و از خرابه ای به خرابه ی دیگر می برد. حالا که سیریوس دقت می کرد شهر ممنوعه واقعا وسعت زیادی داشت؛ و هرچه از عیان نشین ان دور می شدند مخروبه تر کثیف تر و سیاه
در بود.
با توضیحی که لیز داد آنجا در واقع به مقر نگهداری مشنگها بسیار نزدیک بود یعنی در واقع آنها با یک تیر ۲ نشان زدند هم به افراد خودی نزدیک شدند که می توانستند به غذا دسترسی یابند هم اینکه از آنجایی که
مرگخواران از مشنگها متنفر بودند همیشه دور ترین فاصله شان را با آنها حفظ می کردند.
زمین یخ زده بود و سرما رفته رفته بیشتر می شد. سیریوس متوجه شد که لیز در فواصل کوتاه دستانش را بهم می مالد و در آنها «ها» می کند برای محکم تر کردن دوستیشان طلسم گرمازا را روی او اجرا کرد.
لیز تقریبا از جا پرید انگشتش را به طرف او گرفت و دهانش را باز کرد تا به او اخطار کند دیگر او را طلسم نکند.
- دیگه اون کار و نکن.
در همان لحظه موجی از هوای گرم و لذت بخش او را فرا گرفت. لیز لبخند شادی زد: عالیه... بعدا باید بیشتر بهم توضیح بدی که چه کار هایی میتونی بکنیا جم
۱ ۴ ۸۳
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
سیریوس چشمکی حواله کرد: بهتره بپرسی چه کارایی نمی تونم بکنم؟
بلاخره لیز اعلام کرد رسیدند، مخفیگاه آنها مکانی بود که در یک ساختمان نیمه ویرانی قرار داشت... تنها جای سالم اتاقکی کوچک در زیر پله ها بود که در نگاه اول اصلا به چشم نمی آمد. در قسمت تاریک و نمور از دید پنهان مانده بود. تنها روزنه ی آن پنجره ای با نرده های آهنی زنگ زده بود که کمکی به جلوگیری از نفوذ
قطرات بارانی که شروع به باریدن گرفته بود نمی کرد.
لیز و سیریوس سریع خود را داخل کشیدند تا از خیسی در امان بمانند هوا به اندازه ی کافی خود سرد بود.
سیر بوس گفت: اینجا چراغ نداره؟ بزار الان ردیفش می کنم!
لیز به موقع جنبید و دست سیریوس را گرفت: زده به سرت، نکنه میخوای همه بفهمن کسی بیرون هست؟
کوچکترین روشنایی ای اونا رو مثل مور و ملخ میکشونه اینجا
- خیلی خوب ... باشه بابا چرا داد میزنی، سیریوس تخته ی چوبی شکسته ای را برداشت و با آن کاملا جلوی پنجر ۵ را پوشاند اتاقک در تاریکی محض فرو رفت.
- ولی اینطوری...
- هیسا ببین من دو ماه تموم تو ظلمات بودم باور کن دیگه تحملش رو ندارم. پس ...
لوموسی.
چوبدستی با نوری بیشتر از حد معمول روشن شد. درخشان و تابناک چون خورشید...
لیز با شوق فریاد کشید: واییییی اینو دیده بودم، سیاه پوشا اینکار رو می کردند.
سیریوس به اطرف نگاه کرد اتاقک کثیف و ژولیده بود و بوی نا تمام مشامشان را پر کرده بود
یک اتاقک ۲ در ۳ با یک تخت که تقریبا نصف اتاق را پر کرده بود و چند وسیله ی درب و داغون شامل یک
کمد لباس کوچک بدون در که در ان بجای لباس چند وسیله ی زراعت افتاده بود.
- بذار ببینم چیکار میتونم بکنم... تکانی به چوبدستی اش داد و با چند بار تلاش یکی دو طلسم محافظ در اطراف گذاشت.
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
سپس اطراف را جستجو کرد لیوان شکسته ای را پیدا کرد. تکانی به چوب دستیشی داد و لیوان را به حبابی شیشه ای تبدیل کرد؛ و با طلسمی آتشی را در آن شعله ور کرد و اینکار را چند بار تکرار کرد و اتاق را روشنایی زیبایی پر کرد.
بار دیگر چوبدستیش را به سمت کمد گرفت و خواست آن را جابجا کند اما اینبار هیچ اتفاقی نیفتاد. قلب سیریوس به یکباره فرو ریخت. بار دیگر به سرعت تکانی به چوب دستی اش داد که باعث شد کمد واژگون شود.
لیز که برای لحظه ای گمان کرده بود گرفتار شده اند فریاد کشید: داری چی کار می کنی؟
و زیر لب ادامه داد: نه ... دوباره نه... نباید اینطوری بشه... حالا دیگه نه...
چند دقیقه در سکوتی خفقان آور سپری شد. گوشهایشان را برای شنیدن هر حرکتی تیز کردند اما هیچ صدایی
شنیده نشد.
هوا بسیار سرد می شد. سیریوس با نگاهی اطراف را بررسی کرد: هی اینجا فقط یک تخت هست ولی من می تونم اونو بزرگتر کنم. می تونستم یه تخت دیگه ظاهر کنم اما جا برای یه تخت دیگه نیست مثل اینکه چاره ای نیست، مجبوریم با هم بخوابیم.
سپس تخت را بزرگتر کرد و همانطور که خودش را روی تشک پاره ی آن می انداخت اضافه کرد: من که تو این چند وقته آنقدر بدبختی کشیدم که اینجا عین اتاق خودم میمونه... فقط کاشی یه کم غذا هم داشتیم دارم از گرسنگی میمیرم.
این جمله چیزی زا به یاد لیز آورد. دستش را در جیبش کرد و سیب زمینی و هویج ها را بیرون آورد: شاید این
- جانمی سیب زمینی...
سیریوس با خوشحالی یکی از سیب زمینی ها را قاپ زد و مثل قهطی زده ها شروع به خوردن کرد. لیز که از این حرکت جادوگر جوان حیرت زده شده بود خنده ای کرد که تا حدودی موجب شرمندگی سیریوس شد. در حالیکه تلاش میکرد بی خیال به نظر برسد پرسید: تو چرا نمیخوری؟
دت ۸ ۹ ۱
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
لیز دستش را از روی سیب زمینی خودش کنار کشید: فکر نکنم بتونه هر دومون رو سیر کنه... ظاهرا تو
بد جوری گشنته.
• اوه چرا میکنه... شاید این کمکی بکنه... حالا اینجا رز نگاه کن.
و چوبدستی اش را به سمت سیب زمینی ها گرفت چهار سیب زمینی لحظه ای درخشیدند و سپس تعدادشان دو برابر شد. لیز با شادی جیغ کشید: این فوق العادسی
سیریوس که در یک حرکت سیب زمینی اولش را خورده بود دومی را برداشت: پسر تو هیچ کریسمسی همچین غذای فوق العاده ای نخورده بودم و گاز محکمی به هویجش زد
کمی بعد هر دو کاملا سیر شده بودند. سیریوس با خوشحالی خودش را روی تخت انداخت: حالا دیگه وقت خوابه
سپس خودش را روی تخت انداخت و دستهایش را زیر سرش گذاشت. در همان حال که به سقف ترک خورده خیره شده بود با صدایی آرام چنان که گویی با خودش حرف میزد زمزمه کرد: یه چیز و میدونی، نیروهای من خیلی دچار تنش شدن، باید کلی تمرین کنم تا بتونم به نیروهای خودم احاطه داشته باشم. دراکو لحظه آخر بهم گفت که مواظب باشم چون نیروهای من خیلی افزایش یافتن اما من فکر نمی کنم این حقیقت داشته باشه گاهی ساده ترین طلسم ها اجرا نمیشن و گاهی سخت ترینهاشو خیلی راحت اجرا می کنم.
لیز گفت: هووووم
در واقع چیز دیگری برای گفتن نداشت و تنها فکر میکرد چطور تا صبح سر کند.
هوا بسیار سرد میشد.
سیریوس برگشت و او را دید که این پا و آن پا میکند. به دقت به لیز که از او ۲ سال کوچکتر بنظر می رسید نگاه کرد. حالا که دقت می کرد این پسر جذابیت خاصی داشت موهای بلند تا روی شانه که فرم آن بگونه ای
بود که نیمی از صورتش زیر آن پنهان می شد همچنین بینی کوچک با فرم صورت بدون نقص.
لیز که نگاه خیره سیریوس را روی خود دید رویش را سمت دیگر کرد. سیریوس گفت: نمیدونم شاید بهتر باشه
تو روی تخت بخوابی منم این کمد رو به یه نیمکت تبدیل می کنم.
لیز سرش را سریع به طرفین تکان داد و گفت: نه هوا خیلی سرده تا صبح یخ میزنی.
- حرفی نیست. سیریوس تخت خواب یک نفره را بزرگ تر کرد بطوریکه راحت دو نفره می توانستند روی آن
بخوابند.
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- اسکرجیفای
جادوی سیریوس تخت را کاملا تمیز کرد چند طلسم دیگر بوی نا را گرفت و بوی مطبوعی در هوا پخش کرد به سمت لیز برگشت و لباس او را کاملا تمیز کرد طلسم گرمازا را روی خودشان دوباره اجرا کرد حداقل می توانست تا مدتی آنها را گرم نگه دارد. سیریوس با عجله بالا پرید و دراز کشید؛ و به لیز نگاه کرد که به آرامی
خودش را بالا کشید و گوشه ی تخت پاهایش را در سینه جمع کرد و به او پشت کرد.
سیریوس در زیر نور کم لبخندی زد با خودش فکر کرد شاید اگر منم یه مشنگ بودم و مجبور می شدم با یه جادوگر تو یه تخت بخوابم از ترسی تا صبح خوابم نمی برد.
دیوار های اتاق نم پس میداد و اتاق بسیار سرد بود. سیریوس پتو را روی خودش و لیز کشید. برای اینکه به لیز
اطمینان بدهد تا راحت باشد دستش را دور بازوی او حلقه کرد. لیز لرزید. هوا رفته رفته سرد تر و سردتر می شد و پتو برای گرم کردن آنها کافی نبود. سیریوس خودش را به لیز چسباند و دست او را گرفت و وقتی لرزش دوباره او را احساسی کرد گفت: از من نترس پسر، من یه دوستم، قول میدم هر کاری از دستم بر میاد برای
آزادیتون انجام بدم. ما مثل اون آشغالا نیستیم و بعد به خواب رفت.
لیز دست او را به آرامی فشرد اما تا نزدیکی صبح نتوانست بخوابد.
شش شفا دهنده ماهر چیزی حدود یکساعت را در اتاق مراقبتهای ویژه همراه با دراکو سپری کردند. این یک ساعت برای هری به اندازه یک قرن گذشت. دراکو از بهترین دوستانش بود. خیلی بیشتر از آنچه که فکر میکرد به او مدیون بود. این دراکو بود که نانسی را به او داده بود. در سالهای تنهایی و بی کسی اش دراکو راز دار و همدمش بود و بعد از آن دراکو بود که هرمیون را به نزد هری آورد و به او زندگی دوباره داد. چند متر آنطرف تر رون هم وضعیت مشابهی داشت. بیست و چند سال دوستی خیلی وقت بود که دشمنی با دراکو را از یاد او برده
بود اگرچه هیچ وقت نخواسته بود که اعتراف کند.
هرمیون گیج و سردرگم به دوستانش نگاه میکرد. آنقدر آن دو را میشناخت که بتواند از میان نگاههای سرگردانشان افکارشان را بخواند. خود او هم سالها بود که همین احساسی را داشت. دراکو دیگر برای او یک
۱ ۴ ۸۹۷
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
مالفوی مغرور و از خود راضی نبود. همان احساسی را به او داشت که زمانی نسبت به هری و رون داشت...
احساسی نگرانی برای یک دو دست
نگرانی برای در اکو بخشی از وحشت و هراسی بود که در جانشان افتاده بود بدتر از همه این بود که تمام تلاشهای محفل برای برقراری ارتباط با هکتور با شکست کامل مواجه شده بود و این نگرانی تقریبا همه ی آنها را به آستانه ی جنون کشانده بود. مخصوصا هری را که نگرانیش هر لحظه شدت میافت. بی طاقت و عصبی شده
بود و مدام در طول راهرو قدم میزد.
- اون حالش خوب میشه
هری سرش را بلند کرد و برای لحظه ای به چشمان قهوه ای نگران هرمیون نگاه کرد. بعد از آنچه که با او کرده بود طاقت این نگاه را نداشت. نگاهش را از چشمان هرمیون دزدید: اگه بلایی سرش بیاد خودمو نمیبخشم. در اکو به جای من دنبال این ماموریت رفت.
هرمیون نتوانست جلوی خودش را بگیرد جلو رفت و هری را در آغوش کشید و چقدر این کار هری را آرام میکرد. قبل از اینکه کسی حرفی بزند در باز شد و و شفادهنده ی پیری از آستانه آن خارج شد. کمی کوتاه تر از هرمیون و اندکی چاق بود و موهای سفیدش را از پشت بسته بود. رون زودتر از هری و هرمیون خودش را به او
رساند: حالش چطوره؟
شفا دهنده لحظه ای به او نگاه کرد: شما باهاش نسبتی دارید؟
- دوستمونه
شفا دهنده به سمت هری چرخید: اصرار داره شما رو ببینه آقای پاتر... یه چیز دیگه بهتره خانوادش رو هم خبر
- چی؟ چطور؟
شفا دهنده سری به چپ و راست تکان داد.
- متاسفم کاری از ما برنمیاد.
هری با خشم یقه ی شفا دهنده را گرفت: پس شماها اینجا چه غلطی میکنید؟ چطوری نمیتونین چند تا زخم
} ساده رو مداوا کنید؟
۱ ۹ ۸۸
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
شفا دهنده دست هری را از یقه اش ازاد کرد: من شمار و درک میکنم آقا... اما وضعیت دوست شما واقعا و خیمه... اگه کمی زودتر میرسید اینجا شاید میتوانستیم یه کاری بکنیم اما حالا... باید خیلی خوش شانس باشه که زنده بمونه. اون منتظر شماست آقای پاتر... بهتره وقت رو تلف نکنید... یه چیز دیگه لطفا جلوی بیمار خودتون رو
کنترل کنید.
هری سری تکان داد نفس عمیقی کشید تا بتواند بر خودش مسلط شود و به سمت اتاق محل استراحت دراکو که حالا بقیه شفا دهنده ها از ان خارج میشدند به راه افتاد. زمانی که به در رسید تصمیمش را گرفت برگشت و رو به هرمیون کرد.
- نانسی رو بیار هرمیون
لحن خاص هری منظور او را کاملا روشن میرد رون به سرعت مداخله کرد: اما هری... مطمئنی که... الان وقت
مناسه ؟
هری با دست به مسیر دور شدن شفا دهنده اشاره کرد: نشنیدی رون؟ شاید آخرین فرصت باشه
به اتاق در اکو دنبال کرد. سپس چرخید و به سمت پله ها شروع به دویدن کرد.
۱ ۴ ۸۹
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
فصل سی و سوم:
عملیات بزرگ
چند ساعت قبل... راهروی هاگوارتز
هرمیون گرنجر گیج و متحیر از درمانگاه قلعه خارج شد. چشمانش سرخ بود و اشک روی صورتش میدوید. احساسی غیر قابل درک از ناباوری و شادی در وجودش ریشه میدواند. اگر او آماندا ریچسون را از سالها قبل نمیشناخت قسم میخورد که پر ستار مدرسه او را دست انداخته. اما به خوبی میدانست که اینطور نیست. حسی عمیقی از خوشبختی در وجودش پخش میشد. به طرزی معجزه آسا دنیا به رویش لبخند میزد. در آن لحظه
بیشتر از هرچیز نیاز داشت که با کسی حرف بزند... یک نفر... و او میدانست که این یک نفر چه کسی است.
قدمهایش را به سمت دفتر هری تند کرد. اگر یک نفر میبایست راز کوچک او را میدانست آن فرد کسی جز هری نبود. اما چطور؟
رابطه ی او و هری پاتر هیچ وقت جنبه ی رسمی نداشت. اگرچه میدانست قلب هایشان به هم تعلق دارد... با این وجود آن دو هنوز هم رسما زن و شوهر شناخته نمیشدند... چه فرقی میکرد... او هری را میخاست و این بچه... بزرگترین هدیه ی الهی بود.
کمی بعد پشت در دفتر هری ایستاده بود. بی آنکه بداند و بخواهد ضربان قلبش شدت میگرفت. تصور عکس العمل هری در برابر خبری که میخاست به او بدهد برایش غیر ممکن بود. مخصوصا حالا... در این شرایط که مرد مورد علاقه اش به شدت در فشار بود... حالا که نگرانی برای سیریوس کلافه اش کرده بود... این روزها هری از او هم کناره میگرفت. خودش را در کار غرق کرده بود و اکثر اوقات خسته و فرسوده بود.
- اون باید بدونه
همچنان که در این افکار غرق بود از پیچ راهرو گذشت درست در همین لحظه در میانه ی راهرو در اتاقی باز شد و هری به سرعت از اتاق خارج شد. ریموس لوپین پشت سرش میدوید هر دو در جهت مخالف او شروع به
دویدن کردند و ظاهرا هیچ کدام متوجه او نبودند. قبل از اینکه هرمیون چیزی بگوید دو مرد در طول راهرو
دویدند و پشت اولین فرشینه در سمت راست راهرو ناپدید شدند.
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- هرمیون ... اینجا چیکار میکنی؟
این صدای غافلگیرانه او را از جا پراند. دستش را روی قفسه ی سینه اش گذاشت: خدای بزرگ، چارلی... حسابی
منو ترسوندی.
- متاسفم ... اما فکر نمیکردم اینجا باشی. در هر حال اگه هری رو کار داری به کم دیر رسیدی.
نگاه کنجکاوانه ای به او کرد: اتفاقی افتاده؟ تو گریه کردی؟
چهره اش در هم رفت و با خشمی حمایتگرانه اضافه کرد: نگو که باز هم رون...
هرمیون سری به علامت منفی تکان داد: او نشی مهم نیست... تو بگو چی شده؟ اون دو تا خیلی عجله داشتن
چارلی مختصر جواب داد: خبر دادن مرگخوارها از سوراخشون ریختن بیرون. ظاهرا دنبال چیزی میگردن چیزی یا کسی... تانکسی اونجا بوده و ظاهرا صدمه دیده... هری و ریموس رفتن که یه سری بهش بزنن
- پس واسه همین اینقدر هول بود.
چارلی شانه ای بالا انداخت: هول بودن هری که چیز تازه ای نیست... از وقتی من یادمه همینطوری بوده... یادت رفته شب ازدواجش چطوری بود؟
تاثیر این حرف روی هرمیون ناگهانی و شدید بود. امروز، روزی که باید بزرگترین روز زندگیش میبود... او به هری اطمینان داشت. میدانست که او میداند چه باید بکند. با این وجود چیز دیگری آزارش میداد. اشاره ی چارلی به ازدواج هری بعد دیگری از حقیقت را پیش روی او قرار داد: ویزلی ها...
بدون شک خانواده ی ویزلی عزیزترین جادوگرانی بودند که میشناخت. خانواده ی جادویی او... کسانی که برایش بی نهایت ارزشمند بودند. خانواده ی دومش...
از بین رفتن رابطه ی هرمیون بارون ذره ای از محبت آنها نکاسته بود آنها هرمیون را به عنوان عضوی از خود
پذیرفته بودند.
هرمیون فکر اینجایش را نکرده بود. چطور باید به مالی ویزلی میگفت که میخواهد جای جینی را تصرف کند؟
جواب چارلی، فرد و جرج را چه میداد؟ اما دیگر راه بازگشتی وجود نداشت. برای پشیمانی دیر شده بود چرا کد هرمیون قبلا این کار را انجام داده بود.
چارلی با نگرانی به چهره ی رنگ پریده ی ساحره خیره شد: مشکلی پیش اومده هرمیون؟
۱ و ۲ ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
صورت هرمیون حالت افراد تحت تاثیر طلسم گیج کننده را داشت. با صدایی که ناخاسته از بغضی پر میشد جواب داد: نه... من فقط... باید یه چیزی رو بهش میگفتم...
و با حالتی درمانده روی پا سنگ کنار دفتر نشست. رویاهایش در یک لحظه بر باد رفته بود و حقیقت بزرگتر از آنچه که فکر میکرد پیش رویش ظاهر شد... چه باید میکرد.
مرد مو قرمز چند لحظه ای به چهره ی هرمیون نگاه کرد: من فکر میکنم تو باید باهاش حرف بزنی.
- چی؟
هرمیون سرش را بالا آورد. چارلی کنارش ایستاده بود: بس کن هرمیون، من هردوتاتون رو خیلی خوب
هرمیون با گیجی جواب داد: من... نمیفهمم...
- هی! به من نگو که اشتباه میکنم. من که کور نیستم.
هرمیون به لکنت افتاد؛ چارلی من... نمی خواستم... باور کن... میدونم که نباید اما...
چهره ی مرد مو قرمز با لبخندی گشاده شد: چرا که نه... اگه یه نفر استحقاق داشتن تو رو داشته باشه اون فقط
هریه.
- اما مادرت... فرد و جرج ...
- خب من فکر میکنم که اونا هم بدشون نمیاد چند تا خبر خوب بشنون.
هوای مواد موار ماه ۹۰ یا if is is is is is
عکس العمل هری خیلی بیشتر از چارلی او را غافلگیر کرد. در واقع عکس العمل او چیزی بود که هرمیون خوابش را هم نمی دید.
تازه از درمانگاه بیرون آمده بود. خوشبختانه تانکسی صدمه زیادی ندیده بود اما اوضاع میتوانست بدتر از آن هم باشد. در هر حال با حضور آماندا ریچسون حتی در همان لحظه هم زخمهایش ترمیم شده بود. قصد داشت به
جای ریموس نگران، مسئولیت سرکشی به قرارگاهها را به عهده بگیرد که سر و کله ی هرمیون پیدا شد. دست
او را گرفت و در حالیکه از شدت هیجان میلرزید او را به سمت اولین کلاس خالی کشید
} اتفاقی افتاده هرمیون؟ -
۱ ، ۹۲
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- هری من... باید یه چیزی رو بهت بگم.
.... همانطور که در را پشت سرش مییست هری میتوانست تشعشعات وجد و سرور او را در تغییر رفتارش به خوبی احساسی کند. هرمیون نفس عمیقی کشید، به سمت او برگشت و نگاه هری را غافلگیر کرد...
- نمیخوای بگی چی شده؟
سرخی ملایمی به گونه های هرمیون دوید. برای چند لحظه به چشمان هری نگاه کرد و سرانجام تصمیمش را گرفت: هری من ... دارم مادر میشم...
:}} {{ {{ {{ {{
چند لحظه با ناباوری به چشمان هرمیون خیره شد. حس خودش را درک نمیکرد. به نوعی آشفته بود. آشفته از آنچه که گفته بود و آنچه که میشنید. پدر شدن حسی بود که زیباتر از آن را درک نکرده بود. داشتن یک فرزند
از زنی که دوستش داشت رویایی بیش از اندازه شیرین بود. بی اختیار لبخندی بر لبش شکل گرفت.
چقدر می خواست که یک دختر دیگر داشته باشد. مثل لی لی، یک لی لی کوچک با موهای قهوه ای هرمیون و چشمان درشت او... لی لی... ذهنش چرخید و به میان جهنم مشتعل بالای تپه برگشت... صدای دختر بچه ای که او را صدا میزد و فریادهایی که به جای جینی به هرمیون تعلق داشت. قلبش از جا کنده شد. رویای شیرینش جای خود را به کابوسی شوم داد. چطور میتوانست اینقدر بی فکر باشد؟ چطور توانسته بود هرمیون را به خطر بیاندازد؟ مگر غیر از این بود که لی لی و جینی به خاطر نسبتشان با او کشته شده بودند و سیریوس به همین دلیل در معرض خطری بزرگ بود؟ بار دیگر به چشمهای هرمیون خیره شد. امیدوار بود که در نگاه او دروغ بودن حرفهایش را ببیند اما چشمان هرمیون حرف دیگری داشت. درخشش قهوه ای رنگش برقی از خوشبختی در
خود داشت. برقی که سالها بود در نگاه او خاموش شده بود.
سراپایش میلرزید. احساس کسی را داشت که چیز سنگینی را بر سرش کوبیده باشند: من چیکار کردم؟ چیکار کردم...
برای چند لحظه در سکوت به مصیبتی که به بار آورده بود فکر کرد. عواقب این کار پشتش را میلرزاند. باید
جلوی این فاجعه را میگرفت... هاشمیر حالا...
برای اینکه شجاعت کاری را که میدانست باید انجام شود به خود بدهد نفس عمیقی کشید و در دل تکرار کرد:
چاره ای دیگه ای ندارم.
۱ ، ۹۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
... هرمیون چیز دیگری را در نگاه او میدید. نگاهش در نگاه هری گره خورده بود. گویی در چشمان او دروغی را که در پی آن بود جستجو میکرد و زمانی که آنچه را در پی آن بود نیافت چشمانش گشاد شدند برای لحظه ای
سایه ای از وحشت را در نگاه هری دیدل و بعد...
درست به یاد نمی آورد که چه رخ داده بود. فریادهای هری در گوشش مثل زوزه ی محوی از باد بود... یا شاید طوفانی که کلبه ی خوشبختی اش را در هم کوبید و رویاهایش را نابود کرد.
بغض نکرد. گریه هم نکرد. نگاهش به دقت به چهره ی هری خیره شده بود. رنگ صورتش سفید شده بود. دستش با پریشانی در میان موهایش فرو میرفت و لبهایش بی وقفه تکان میخورد بی آنکه هرمیون کلمه ای از
حرفهایش را دریابد.
کمی طول کشید و اینبار هری متوجه تغییر شد. در جلوی او هرمیون رنگ پریده و لرزان ایستاده بود. چنان به او نگاه میکرد گویی آنچه را که میدید باور نمیکرد. لحظه ای بعد نگاه چشمانش تغییر کرد. درخششی از خشم داشت و نفرت در وجودش مشتعل شد: خیلی عوضی هستی پاتر
زن خشمگین فریاد میکشید: چطور جرات میکنی؟ اجازه نمیدم بعد از این همه مدت... بعد از تمام اونچه که باهم داشتیم منو کنار بزنی و مثل یه تیکه آشغال دور بندازی،... تو به رون میگفتی خائن؟ حالا بگو خودت چی
هستی هری پاتر...
حالا دیگر هرمیون داد نمی کشید اما صدایش میلرزید. اشک نمی ریخت اما سراسر بدنش مشتعل بود. هری هرگز او را در این حالت ندیده بود. با درماندگی به حرف آمد: هرمیون... من...
- خفه شو ... خفه شو و گوش کن... اجازه نمیدم احساسات منو به بازی بگیری. غرورم رو زیر پات له کنی و منو
به مسخره بگیری... تو هیچی نیستی پاتر جز یه هرزه ی هوسباز عوضی که هیچ چیز و هیچ کس جز خودش
براش اهمیتی نداره. بعد از اون همه کاری که برات کردم چطور تونستی...
- این من نبودم که اون شب به تو نزدیک شدم.
هرمیون مبهوت مانده بود. باور نمیکرد چطور هری میتوانست اینقدر متفاوت باشد.
- تو الان گفتی؟
دست هری با بیچارگی در میان موهایش فرو رفت. چرا هرمیون وضعیت او را درک نمیکرد. از آنچه باید میگفت
متنفر بود: من مست بودم هرمیون... چیزی نمیفهمیدم... این تو بودی که... او مدی... نو می خواستی... جم
گس
; ۱ ۴ || :
هلال
حلال حجار
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
دراکو به زحمت خنده ای کرد: میدونی هری تو هیچ وقت دروغگوی خوبی نبودی ... خودم میدونم اوضاع چقدر خرابه.
- تو مایه امیدواری هستی رون... اما به اندازه ی رفیقت بی استعدادی حالا خوب گوشی کنید رفقا... وقت زیادی
نداریم.
فشار زیادی به خودش آورده بود. نفسهایش قطع و وصل میشد. هری، دراکو را که تقلا میکرد در تختش جابه جا شود دوباره خواباند: الان باید استراحت کنی وقتی حالت بهتر شد میتونیم حرف بزنیم.
- کله شق نباشی پاتر... میدونی که امکانش کمه ومیدونم که تو دلت چی میگذره...
هری نگاهش را از چشمان خاکستری دراکو دزدید.
صدای دراکو لرزشی از ضعف داشت: گوش کن هری... تو باید بری... همین الان ... قبل از اینکه دیر بشه
- دراکو ...
- تو حرف من نپر رون... من و هکتور، سیریوس رو فراری دادیم.
رون نگاه سریعی به هری کرد که ناگهان چرخیده بود و چنان به اطراف نگاه میکرد، گویی میخواست سیریوس
نگاه دراکو، هری سرگردان را غافلگیر کرد: نتوانستم از شهر خارجش کنم. مجبور شدیم از هم جدا بشیم.
و در جواب نگاه نگران شری اضافه کرد: اونجا برای پنهان شدن به حدل کافی بزرگه. بسیاری و لباس او نقدر باهوش
هست که بدونه چطوری باید مخفی بشه. بروژ دنبالش هاگر S + . قبل از ولدمورت پیداش کن،
- هکتور... چی به سر هکتور اومد؟
دراکو آه عمیقی کشید: اون خودشو فدای ماکرد.
نه هری و نه رون هیچ کدام اظهار نظری نکردند. از همان زمانی که هکتور به هیچ یک از پیغامهایشان پاسخ نداد فهمیده بودند که حادثه ی شومی رخ داده با این وجود هیچ کدام نمیتوانستند حرفی بزنند.
سرانجام رون باصدایی دورگه شده پرسید: تو دیدی که اون... مطمئنی که مرده؟ جم
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- حتی اگه هم زنده مونده بود هم فرقی نمیکرد. ولدمورت تاحالا حتما کشتتش،
غرورش اجازه نمیداد که به اشکهایش اجازه ی ریزش دهد. نه در حضور هری و رون... در پنج ماه گذشته سختی های زندگی در شهر ممنوعه او را به طور عجیبی به هکتور واتسون پیوند داده بود.
رون سوال دیگری را پرسید: سیریوس چی ؟ وضعیت اون چطوره؟
دراکو صورتش را برگرداند تا چشم در چشم رون نشود اما اینبار هری روبرویش بود.
هری که به وضوح وحشت کرده بود به دراکو خیره شد: اتفاقی براش افتاده ؟
دراکو ترجیح داد نگاهش را از هری هم بدزدد. گفتن آنچه در ذهن داشت سخت تر از تمام چیزی بود که تا با حال گفته بود. صورتش را از هری گرداند: حالش خوبه... در واقع بهتر از اونی که انتظارش رو داشتیم. اما من
بعید میدونم مدت زیادی خوب بمونه.
هری با خشم صورت دراکو را به سمت خودش چرخاند: چه بلایی سرش اومده؟
- باور کن هیچی هری... ما فکر میکردیم اوضاع خیلی بدتر از این باشه اما... الان واقعا به نظر میاد همه چیز روبراهه... نکته مثبتش اینه که سیریوس درست خلاف چیزی که ما فکر میکردیم شده... هرچی که هست
شد.قشفشه نشده...
اگر این جمله برای رون مفهومی نداشت اما هری به خوبی مفهومش را میدانست: باهاشی چیکار کرده؟
دراکو آهی کشید. چشمانش را بست: موفق نشدیم به موقع پیداش کنیم. ولدمورت قدرتش رو پس گرفته... تمام
قدرتش رازو... و . . . .
هری تنها با تکیه بر تخت دراکو سرپا مانده بود: و چی؟
دراکو چشمهایش را بست علاقه ای به گفتن واقعیت نداشت: سیریوس حالش خوبه هری... حداقل بهتر از تصور من. خیلی خوب دووم آورده... هنوز میتونه بجنگه... در واقع ما رو نجات داد اما ... ببین این موضوع خیلی پیچیده هست من با این همه تجربه جادو های از همه نوع سیاه و چه سفیدش همچین چیزی ندیده بودم نیروهای درون سیریوس غیر قابل کنترل شدن گاهی یه طلسم ساده رو نمیتونه اجرا کنه و گاهی طلسمی رو اجرا می کنه که حتی منم نمیتونم... اما چیزی که الان اهمیت داره اینه که همه دنبالشن... ولدمورت و اسنیپ...
هر دو با هم. نباید بذاری دست اسنیپ بهش برسه.
} ...هری مدتی به فکر فرو رفت: یعنی ممکنه
۹۹۴ ه. ۱
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
دراکو نتوانست خودداری کند: منو ببخشی هری...
رون چشمهایش را تنگ کرد: اسنیپ! اون کفتار عوضی از سیریوس چی می خواد؟
دراکو چشمهایش را بست. ترجیح میداد در زمان گفتن این واقعیت به هری نگاه نکند: ولدمورت... اونو به اسنیپ
بحشیده ...
رون به موقع حرکتی به چوبدستی اش داد و صندلی ای پشت سر هری ظاهر کرد. هری روی صندلی افتاد و سرش را بین دستانش گرفت. همه چیز دور سرش می چرخید. صدای دراکو در گوشش می پیچید اما معنای کلمات را به خوبی درک نمیکرد. با اینحال صورت رون را میدید که لحظه به لحظه برافروخته تر میشد: حیوون
عوضی... چطور جرات کرده... به مرلین قسم خودم میکشمش...
تمام وجود رون از خشم میلرزید نگاهش را به سمت هری چرخاند و دستور داد: باید بریم هری...
اما قبل از او این هری بود که اتاق را ترک کرده بود. با چنان سرعتی از انجا خارج شده بود که هیچکدام از دو دوست متوجه نشدند. دراکو به سمت رون چرخید: دنبالش برو رون... جلوی هری رو بگیر... قبل از اینکه مصیبت به بار بیاره.
رون سری برای دراکو تکان داد و به سمت در دوید. می خواست از اتاق خارج شود که با هرمیون روبرو شد.
هری از در اتاق در اکو خارج نشده بود که با دو نفر برخورد کرد. نانسی و هرمیون
سوال اینجا بود که روبرو شدن با کدام وحشتناک تر است. هرمیور آشکارا به او نگاه نمیکرد. با دیدن او از نانسی فاصله گرفت و به سمت دری که هری از آن خارج شده بود رفت تا با رون روبرو شود.
نانسی نگاه سرگردانی به پدرش کرد: اون خوب میشه مگه نه بابا؟
«بابا» این کلمه قدم های هری را ست کرد. جایی که داشت میرفت بازگشتی نداشت. قبل از کشتن اسنیپ و
ولدمورت هنوز وظیفه ای بر شانه اشی یود ... دینی که باید ادا میشد.
آهسته نانسی را در آغوش کشید: خوب میشه دخترم... خوب میشه. جم
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هنوز چیزی بود که باید گفته میشد. اگر دراکو زنده نمیماند... تصورش هم سخت بود. میدانست که زمان گفتن
واقعیت فرا رسیده. دراکو نباید میمرد. نه قبل از اینکه نانسی او را بشناسد.
حالا که فکرش را میکرد این سخت ترین انتخاب عمرش بود. بعد از جینی، لی لی و احتمالا سیریوس با گفتن هوییت واقعی نانسی به او احتمالا دخترش را هم از دست میداد. با این حال این را به دوستش بدهکار بود.
نانسی با وحشت به چهره ی پدرش خیره شد به یاد نمی آورد که او را در این حال دیده باشد: بابا داری گریه
میکنی؟ نکنه... اون مرده؟ عمو دراکو مرده؟
هری توانست چرخیدن سریع هرمیون به سمتش را احساس کند اما به او نگاه نکرد تنها نفس عمیقی کشید: هرمیون... بر و پیش دراکو... ترتیب یه محافظت شبانه روزی رو براش بده... وقتشه نانسی همه چیز و بدونه.
هرمیون حرفی نزد. دلخوشی از هری نداشت با این حال آنقدر می دانست که فشار زیادی بر روی دوش اوست قبل از رفتن به سمت اتاق دراکو ایستاد و با نگاه، هری را که دست نانسی را گرفته بود و او را به سمت اتاقی خالی می کشاند تعقیب کرد. نانسی مطیعانه پدرش را دنبال کرد. حس خوبی نسبت به این رفتار جدید او
نداشت.
اتاقی که به آن وارد شدند اتاق نسبتا بزرگی بود. با سه تخت خالی. در فاصله ی هر دو تخت پاتختی کوچکی قرار داشت. پرده هاو ملافه های سفید رنگ اتاق را بیش از حد روشن کرده بود... هری به سمت تنها پنجره ی اتاق رفت و به بیرون خیره شد. روز زیبایی می توانست باشد اگر اینهمه زمانه با او به ستیز ننشسته بود ... برای
چند لحظه سکوتی مرگبار اتاق را در برگرفت.
- بابا...
صدای نانسی، هری را به خود آورد. برگشت و با نگاه منتظر او روبرو شد: من چی رو باید بدونم ؟
- نانسی، ...
هری لحظه ای مکث کرد قادر به گفتن واقعیت نبود: عزیزم گفتنش خیلی سخته... من... چطوری بگم ...
لحظه ای مکث کرد: تو میدونی که من چقدر دوستت دارم مگه نه؟
نگرانی به چهره ی نانسی دوید: بابا... بگو چی شده؟
هری چشمهایش را با درد به هم فشرد. نیمی از وجودش آنجا و در کنار نانسی بود و نیم دیگرش در شهر م ممنوعه. هردو کار بیه یک اندازه سخت و عذاب آور یا نظر میرالسعبیل : لعنتی ... چطور بگم... گس
۱ ۲ || ||
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
نفس عمیقی کشید تا بغضی ناخواسته اش را فرو بنشاند: میخوام بدونی کاری که ما کردیم فقط برای محافظت از تو بود. من ودراکو و حتی جینی فقط می خواستیم تو امن باشی.
دختر جوان صبرش را از دست میداد: بابا... میگی چی شده یا نه؟
هری کلافه شده بود. نمیدانست چطور باید این حقیقت را بر زبان آورد: چیزی که میخوام بگم در مورد دراکوئه
نانسی لرزشی کرد: عمو دراکو؟ اون که نمرده؟ مگه نه؟ تو گفتی خوب میشه.
- بذار حرفم رو بزنم. خواهش میکنم نانسی... گفتنش به حد کافی سخت هست... تو دیگه سخت ترش نکن.
نانسی سری تکان داد و در سکوت به دهان هری چشم دوخت. با این حالی هری تحمل نگاه کردن به او را نداشت. تصور عکس العمل نانسی نگرانش میکرد. صورتش را برگرداند: بیست سال پیش وقتی که من و جینی تازه با هم ازدواج کرده بودیم دراکو همسرش سارا رو از دست داد. اون زمان اون عامل اصلی از هم پاشیدن دار و دسته مرگخوارا بود. اونا برای انتقام گرفتن از اون هر کاری میکردن. برای همین دراکو با ارزشترین چیزی رو که
داشت به ما سپرد. دو ماه بعلت از اون ماجرا... دسیریوس به دنیا اومد و...
هری نمیدانست چطور ادامه دهد. چطور چیزی را به نانسی بگوید که دانستنش حق او بود: نانسی من دارم میرم
دنبال سیریوس،
نانسی جیغی کشید اما هری به او اجازه ی حرف زدن نداد: ممکنه بازگشتی در کار نباشه. فرقی نمیکنه که تو چی فکر کنی اما تو همیشه دختر کوچولوی دوست داشتنی من هستی، میخوام این همیشه یادت باشه. هر اتفاقی بیوفته رابطه ما رو تغییر نمیده.
- شما رو به مرلین ... دارین منو می ترسونین...
پدر نگاهی به ساعتش کرد. هر ثانیه برایش با ارزش بود با این حال نمیدانست چطور باید حقیقت را بگوید: نیکلاس تنها کسی بود که با تصمیم ما مخالفت کرد. حق هم داشت. سارا تنها باقی مانده ی خانواداش بود. اما خب بعد از هفتصد و سیزده، چهارده سال حتی اگر هم می خواست نمیتوانست مسئولیت یه بچه رو قبول کنه.
نفس نانسی بند آمده بود هری صدای نفسهای صدا دار دختر جوان را میشنید: اون قبول کرد که ما از تو نگهداری کنیم و بعد از اون ... دراکو پدرخونده ی تو شد.
|- ...نانسی وا رفته بود. تلاش میکرد معنای حرفهای هری را درک کند: شما... شما می خواهید بگید
; ۹ ، ۱ ۱ چه
هلال
حلال حجار
سS
از: فدرال
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- بارها خواستم اینو بهت بگم. اما دراکو مخالفت میکرد. میترسید که تو رو به خطر بندازه. از نظر اون حتی اسم مالفوی هم برای تو خطرناکه. اما حالا... پدرت به تو نیاز داره نانسی.
دختر جوان با تردید به مردی که او را پدر می نامید خیره شد. این مسخره ترین شوخی ای بود که ممکن بود بشنود. آیا سرانجام پدرش عقلش را از دست داده بود؟ اما چهره ی هری هیچ اثری از شوخی در خود نداشت.
بغضی ناخاسته بر گلویش پنجه کشید: این امکان نداره. دروغه مگه نه؟ داری با من شوخی میکنی بابا...
هری برگشت. صورت نانسی مبهوت و حیرت زده بود و چشمان درشت آبیش از اشک موج میزد. آهسته دست او را در دست گرفت: تو درست شبیه مادر تی. همو نقدر محکم و مطمئن. از اون زنهایی بود که یه مرد میتوانست بهش تکیه کنه. حتی وقتی که میدونست داره میمیره... قوی ترین زنی بود که به عمرم دیدم.
یک قطره اشک راه خود را در صورت نانسی پیدا کرد.
- میخوای... میخوای بگی که من دختر تو نیستم... مگه میشه ؟
هری آهسته جلو رفت و با محبتی پدرانه اشک را از چشمان او پاک کرد: نانسی... این رابطه ی ما رو تغییر
نمیده. صد سال هم که بگذره تو دختر منی و من افتخار میکنم که پدرخونده ی تو بودم. اما حالا دراکو بهت احتیاج داره. بهت دروغ نمیگم وضعش خوب نیست و من... فقط وقتی میتونم با خیال راحت به دنبال برادرت برم که تو کنار اون باشی اینو میفهمی عزیزم ؟
دختر جوان به زحمت سر تکان داد هنوز مبهوت و بهت زده بود.
- بهم قول بده مواظبش باشی...
نانسی دوباره سر تکان داد. بغضی سختی گلویش را میفشرد.
- و مواظب خودت رابرت...
باز هم نانسی به تکان سرش اکتفا کرد. هری لبخندی زد و به سمت در به راه افتاد. دلش را نداشت که با نانسی
خداحافظی کند قبل از اینکه نانسی واقعیت را درک کند از اتاق خارج شده بود.
نانسی چند لحظه ای به دری که پدرش از ان خارج شده بود نگاه کرد. ذهن سردرگمش سرانجام شروع به ترجمه ی حرفهای هری میکرد... به حقیقتی که دریافته بود. حقیقتی که نمیدانست تلخ است یا شیرین. بین دو راهی گیر کرده بود. دو راهی ای که در یک سوی آن پدر و برادرش بودند و در سوی دیگر مردی که حالا میدانست پدر اوست. تصمیم سختی بود. نانسی چرخید و با بیشترین سرعت ممکن به سمت اتاق دراکو دویدل.
۱ ۱ ۲ ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
دراکو روی تخت افتاده بود. چشمهایش بسته بود و آهسته نفسی میکشید. با شنیدن صدای قدمهای تازه وارد چشمهایش را باز کرد با دیدن نانسی لبخندی بر لبش شکل گرفت. اما نانسی لبخند نزد تنها چند لحظه به صورت دراکو خیره شد. دراکو این نگاه را به خوبی میشناخت. نگاهی سرشار از حیرت و ناباوری...
- پس هری بالاخره کار خودش رو کرد...
نانسی سرش را بالا گرفت. دراکو لبخند خاصی بر لب داشت. لبخندی که تا به حال از او ندیده بود.
صدایش بغض بدی در خود داشت. دراکو آهی کشید. احساس آرامش عجیبی وجودش را گرفته بود. تلاش کرد جوابی بیابد اما قبل از اینکه دهان باز کند در باز شد و رون ویزلی به همراه چهار نفر دیگر وارد شد.
:}; :{ :: *:*:*:*
- چه اتفاقی افتاد دراکو؟ چطوری از هم جدا شدین ؟
دراکو چشمهایش را بست. گویا تلاش میکرد آنچه را که اتفاق افتاده بود بیاد آورد. اتفاقات آنروز آنقدر به سرعت رخ داده بود که به سختی میتوانست همه ی آنها را به یاد آورد.
فرد، ریموس، کینگزلی و چارلی صبورانه منتظر ماندند. سرانجام دراکو موفق شد افکار درهمش را سر و سامان دهد. میدانست که باید سخن بگوید. اما نه در حضور نانسی.
به نظر میرسید که دیگران افکار او را خوانده اند قبل از اینکه چارلی دهان باز کند نانسی اعلام کرد: حتی فکرشم نکنین، هراتفاقی که اونجا افتاده بیشتر از همه به من ربط داره.
- ولی ...
دختر جوان با آشفتگی به سمت فرد چرخید: دایی فردریک. شما حق ندارین برای من تصمیم بگیرین. این خونواده منه که تو این ماجرا از هم پاشیده. این پدر منه که زخمی شده. بابام و سیریوس الان در خطرن. به من نگین که بازم باید کنار بمونم چون این کار و نمیکنم!
چهار جفت چشم از نانسی به سمت دراکو چرخید.
- اون چی گفتن؟
چارلی، ریموس و فرد کاملا جا خورده بودند اما کینگزلی به خوبی توانسته بود حیرت خودش را پنهان کند.
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
نانسی ادامه داد: من همینجا میمونم...
چهره ی مصمم او جایی برای مخالفت نمیگذاشت. دراکو به خوبی این را میدانست. هرگز نتوانسته بود به او نه بگوید. همانطور که دست دخترش را در دست میفشرد زمزمه کرد: باشه
چارلی دهان باز کرد تا اعتراض کند: دراکو... تو نمیتونی...
- اون دختر منه چارلی و حق داره بدونه.
گفتن این جمله به طرز عجیبی برایش شیرین بود. نانسی در شرایط متفاوتی بود. هنوز بین ناباوری و شوک حرفهای پدرش دست و پا میزد. دنیای او با سرعتی غیر قابل باور تغییر میکرد و او حتی قادر نبود خودش را با انچه می شنید هماهنگ کند. احساس کسی را داشت که در گرداب گرفتار شده و حرفهای دراکو حالش را بدتر
میکرد.
زمانی که به خودش آمد دراکو هنوز در اواسط ماجرا بود و اعضای محفل محو ماجرای او شده بودند: نتونستیم مانعش بشیم ... نشون شومش رو لمس کرد و...
: : ;{ :: *
دو مرد با بیشترین سرعت ممکن پله های دخمه را بالا میرفتند. هر دو زخمی و مجروح بودند و میدانستند که وقت زیادی ندارند.
عذاب وجدان مشکل بعدی دراکو و سیریوس بود. رها کردن دنی آدامز تازه به هوش آمده در زیر زمین اگرچه به
خواست پسر صورت گرفت اما چیزی از احساس بدی که در سیریوس به وجود آمده بود کم نمیکرد.
برای دراکو به پایان بردن ماموریتش در درجه اول اهمیت قرار داشت میدانست که باید از موانع زیادی بگذرد و وجود یک بچه کار را دشوار میکرد. از طرفی سیریوس خودش را سرزنش میکرد با این حال نمیتوانست منکر این
حقیقت شود که خارج شدن دنی با آنها آن هم در شرایطی که نمی دانستند بیرون از آنجا چه چیز انتظارشان را میکشد ریسک بزرگی برای جان پسرک بود. با این وجود همانطور که از پله ها بالا میرفت امیدوار بود که صدای
دنی را بشنود که از حرفش برگشته و می خواهد با او از آنجا خارج شود.
سرانجام به بالاترین پله و در آهنی رسیدند. دراکو همانطور که به شانه ی سیریوس تکیه داشت با حرکت ملایم
چوبدستی ضربه ای به در زد. لحظه ای بعد در زنگ زده با صدای گوشخراشی باز شد. در همان حال به سیریوس که با امیدواری چرخیده بود تا برای دفعه دهم به پشت سرش نگاه کند دلداری داد: اونجا گذاشتن اون پسر
درست ترین کاری بود که کردی،
۳ و ۱ ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- گفتنش برای شما آسونه... تو که یه ساعت هم اون پایین نبودی. اگه من الان اینجام فقط به خاطر او نه. اون
بود کده منو نجات داد. اونوقت ده، ... ولش کردم تا اونجا بمونه... حالم از خود م بهمن میخوره.
دراکو، سیریوس را به دنبال خودش کشید تا وارد حالی تاریک شود اما سیریوس حرکتی نکرد. با حالتی منتظر به پشت سرش در میان تاریکی نگاه میکرد.
- گاهی احساسات بزرگترین ضعف آدمهاست. همونطور که میتونه بزرگترین نقطه قوتشون باشه. باید یاد بگیری که گاهی از روی عقل کار کنی نه احساسی . سر یه دستم شرط می بندم که الان اون بیرون یه گردان مرگخوار ردیف شدن که خدمت ما برسن، من و تو که تکلیفمون روشنه یا باید بریم بیرون یا بمیریم. اما برای اون پسر زندونی بودن بهتر از مردنشه.
منطق تلخ دراکو اندکی حال سیریوس را بهتر کرد. زیر بازوی او را گرفت و کمک کرد تا وارد هالی تاریک شود.
مثل حالا و حالا چیزی را داشت که آن زمان نداشت. تجربه... تجربه ای که به بهایی گزاف به دست آمده بود.
شادی بودن در کنار یک دوست و یک حامی یک چیز بود و ترس از گرفتاری مجدد چیز دیگر. معجزه ای نیاز بود تا آن دو قادر به فرار باشند آنهم زمانی که هم او و هم دراکو خسته، مجروح و درمانده بودند. با این وجود به نظر نمی رسید که دوست قدیمی پدرش نگران چیزی باشد. تکیه اش را از سیریوس برداشت و با خونسردی
کامل در راهروی تاریک به سمت اتاق بزرگی که ازمایشگاه اسنیپ بود به راه افتاد.
سیریوس کمی تعلل کرد. عجله داشت تا هر چه زودتر از این جهنم خارج شود اما دراکو این طور به نظر نمی رسید. دستش را جلو برد و در اتاق بزرگتر را باز کرد. سیریوس فریادی از درد کشید و دستش را در برابر نور سپر چشمهایش کرد. روزها زندگی در تاریکی تحمل نور را در او از بین برده بود. سوزشی از درد را در چشمانش احساسی میکرد که نور چلچراغ اتاق ان را شدید تر میکرد. بی اختیار ناله ای کرد. دراکو به سرعت چرخید
چوبدستی در میان دستش آماده بود زمانی که خطری ندید نگاهی به همراهش کرد: اتفاقی افتاده؟
- چیز خاصی نیست... فقط نور ... بهش عادت میکنم.
- خوابه...
بدون توجه به سیریوس، با بیشترین سرعتی که میتوانست به سمت قفسه ها رفت و با وسواس زیاد شروع به جستجو کرد. چند لحظه بیشتر نکشید که چند بطری رنگارنگ را از میان آنها بیرون کشید. بعد از آن کاسه ی
کوچکی ظاهر کرد و با دقتی خاص مقدار مناسبی از هر معجون را در آن سرازیر کرد.
۱ ۱ ، :
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
نگاهی به سمت همراهش انداخت. با دیدن سیریوس که در میان نور اتاق کورکورانه حرکت میکرد و تلاش میکرد دید چشمانش را بازپس گیرد حرکتی به چوبدستی اش داد و نور اتاق را به حد مطلوبی پایین آورد.
حالا که نور مناسبب شده بود، دید چشم سیریوس به تدریج بهتر میشد. میتوانست حرکتهای ضربه ای و دورانی خاصی را که دراکو به چوبدستی اش میداد ببیند. یک ظرف بزرگ، ملاقه و چند بطری در میان هوای اتاقی شناور بودند و مستقیم به سمت دراکو که چوبدستی اش را مانند رهبر ارکستر حرکت میداد میرفتند. با نگرانی آشکاری به دوست پدرش خیره شد. این همه آرامش خیال آنهم زمانی که هر لحظه امکان داشت دشمن به آنها
حمله کند او را عصبی میکرد.
- دارین چیکار میکنین ما باید زودتر...
- ساکت!
دراکو تقریبا داد زده بود. همانطور که با دقتی خاص مشغول اضافه کردن معجونها به کاسه اش بود ادامه داد: این کار خیلی حساسه... به تمرکز نیاز دارم.
سیریوس در سکوت شاهد مخلوط شدن معجونهای رنگارنگ و تغییر رنگ متناوب معجون بود. یک معجون سبز رنگ به محلول ارغوانی اضافه شد و در کمال حیرت آن را به رنگ صورتی تندی در آورد. دراکو چند لحظه به هم زدن ادامه داد و اینبار دو قطره از معجون دیگری را به کاسه اضافه کرد محلول به سرعت به رنگ سبز لجنی در آمد ... دهان سیریوس باز مانده بود در هیچ کتابی چنین چیزی ندیده بود معجون بدون وجود آتش میجوشید و
کف میکرد.
مرد مو بور به شدت تمرکز کرده بود در همان حال به آرامی وردی را زمزمه کرد و با حرکتی دورانی چوبدستی اش را دور کاسه چرخاند. کمی بعد معجون به تلاطم افتاد. دراکو شروع به خاندن وردهایی کرد که سیریوس در تمام عمرش نمونه اش را ندیده بود. معجون شروع به غلیظ شدن کرد غلیظ و غلیظ تر شد بدون اینکه آتشی در زیر آن روشن شده باشد. سرانجام حرکتی ضربه ای به چوبدستی اش داد و معجون از حرکت ایستاد. محلول درون آن به رنگ قهوه ای سیری بود. چوبدستی دراکو ضربه ای به کاسه زد. در نهایت معجون شروع به تغییر کرد. لایه های معجون از هم جدا میشدند و هریک با رنگی متفاوت از ترکیب اولیه در سطوح کاسه قرار میگرفت. دراکو با خستگی عرقش را پاک کرد. جامی را از روی میز برداشت و محتویات کاسه را درون آن خالی
کرد.
زمانی که مایع ژله ای چند رنگ در جام پر شد بار دیگر معجونها از هم جدا شدند. مثل ژله ی لایه لایه ای بود که لایه های آبی، قرمز، زرد و بنفشش به آرامی بر روی هم قرار گرفته بودند. دراکو جام را به سمت سیریوس
دت , ۱ ۱
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
گفت: زیاد خوشمزه نیست... یه نفس سر بکشی، وقتی با اون چیزی که اون بیرون منتظرمونه روبرو بشیم به همه توانت نیاز داری.
در همان حال خودش یک جرعه کوچک و حساب شده از محتوای کاسه سرکشید. بعد از آن به سراغ قفسه ها رفت و با کمی جستجو چند بطری را از آنها بیرون کشید. سیریوس توانست محتویات دو بطری اول را شناسایی کند. دراکو یک بطری زرد رنگ حاوی معجون ترمیم کننده و کمی معجون خون ساز برداشت و جامی از هر کدام نوشید. زمانی که مقداری از معجون ضد درد را برای خودش میریخت دستش آشکارا میلرزید. سیریوس که تازه
دراکو برگشت و نگاهی به او کرد: از این بهتر هم بودم... معجونت رو بخور... وقت زیادی نداریم.
برای اولین بار در چند هفته اخیر سیریوس جام معجون را بالا برد و بدون ترس و تردید از عواقب کارش یک نفس آن را سر کشید. به محض خوردن معجون بدنش شروع به گرم شدن کرد. همانطور که مایع غلیظ در درون بدنش حرکت میکرد عبور آن را از تک تک اجزای داخلی اش احساس میکرد. احساس کوفتگی ضعف و خستگی از بدنش پر میکشید و جای آن را حسی عجیبی از آرامش و راحتی خیال پر میکرد. بدنش آنقدر سبک بود که
او را ترغیب کرد که نفس عمیقی بکشد. به سمت پاهایش رفت بالا آمد و بازوانش را در برگرفت. تمام دردهایش فراموش شدند. خستگی از وجودش رخت بر میبست و سیریوس مست احساسی ناشناخته با آن همراه میشد که
ناگهان ...
خیلی ناگهانی دردی احساس کرد و فریادی کشید. چشمهایش را باز کرد و به دستهایش خیره شد. در نهایت وحشت حرکت ناگهانی استخوانهایش را میدید گویا تمام اجزای بدنش حرکت میکردند و به سرجای خود برمیگشتند. حالا تنها اثری از کوفتگی ها و کبودی ها روی بدنش بود. برای چند لحظه بی حرکت ایستاد و به معجزه ای که در درونش رخ میداد خیره شد. میتوانست ورود مایع را به شکمش احساس کند و بعل از آن ... انفجاری در درونش رخ داد. مطمئن بود که این اتفاق افتاده ... خودش آن را حس کرده بود و بعد... احساس ناشناخته همانطور که ناگهانی آمده بود پرکشید... نمیدانست چقدر طول کشید زمانی به خودش آمد که دهانش از حیرت و شگفتی آن لحظات باز مانده بود.
- خب حالا ... حالت چطوره؟
با کمی تلاش موفق شد زبانش را پیدا کند: این... خارق العادسی...
۱ ۱ , "
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
دراکو راضی از آنچه که می شنید اعلام کرد: دوست ندارم اینو بگم اما... اسنیپ پیر بهترین استاد معجون سازیه که تو عمرم دیدم... تنها مشکلش اینه که نیکلاسی صد مرتبه از اون استاد بهتری بود.
سیریوس با کمی سردرگمی به او نگاه کرد. دراکو توضیح داد: اونی که خوردی یه جور معجون انعکاسی بود. با استفاده از نیروی درونی صدمات جسمانی رو درمان میکنه.
- پس چرا خودت ازش نخوردی؟
- من که اینجا موش آزمایشگاهی اسنیپ نبودم... تو الان حالت خوبه؟
- بیشتر از خوب... یه جورایی حالم فوق العادسی !
- خوبه
دراکو این را گفت و چوبدستی اش را به سمت چند زخم روی بدنش گرفت همانطور که زخمهای بسته میشدند ادامه داد: باید سریع عمل کنیم و با دقت. شاید هنوز شانسی داشته باشیم. اگه بتونیم از این ساختمون خارج
باشیم دیگه کاری نداره...
در همان حال چوبدستی اش را به سمت صورتش گرفت و با دقت وردی را زمزمه کرد. موهای سفیدش شروع به تغییر کردند. صورتش کشیده تر شد. بینی اش قلمی شد و چشمانش به رنگ خاکستری آشنا در آمد. صورتش همانطور بود که سیریوس در خاطر داشت. تنها زخم بدشکلی در قسمتی از صورتش ایجاد شده بود که او را کمی
ترسناک میکرد و باعث شد که سیریوس بی اختیار به الستور مودی فکر کند.
دیدن یک چهره ی آشنا احساسی امنیت غیر قابل تصوری را در او بالا میبرد. با این حال نمیتوانست احساسی نگرانی اش را نادیده بگیرد: فکر نمیکنین این کار ... خطرناک باشه؟
دراکو شانه ای بالا انداخت: راستشو بخوای خیلی فرق نمیکنه. الان دیگه کل مرگخوارها میدونن من اینجام همشون هم میخوان منو بکشن. یه چیزی رو بهت بگم ... اگه قرار باشه بمیرم ترجیح میدم اونی باشم که واقعا هستم دلم نمیخاد کسی فکر کنه از روی ترسی تغییر قیافه دادم.
و در مقابل نگاه وحشت زده سیریوس لبخندی زد: نترس بچه جون... من خیال مردن ندارم. هنوز تو مرگخوارها کسایی هستن که منو بشناسن و اگه به اندازه یه ارزن شعور داشته باشن... سد راه یه مالفوی نمیشن، فاصلت از
من زیاد نشه بچه...
در اکو این را گفت و به سمت در دوید. سیریوس بی هیچ مکثی از او تبعیت کرد.
۱ ۱ ، ۹۶
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
بیرون اتاق خبری نبود. در اکو نگاه سریعی به اطراف کرد و چون خطری ندید به سمت در خروجی به راه افتاد. دو قدم مانده به در خیلی ناگهانی تغییر مسیر داد ایستاد و بسرعت به سمت قفسه کوچکی که جدا از دیگر قفسه ها بود رفت. سیریوس بی طاقت شد و در حالی که این پا آن پامی کرد گفت: ما واقعا وقت نداریم.
دراکو بی توجه به او طلسمی قدرتمند روی قفسه اجرا کرد سپس در قفسه را بدون استفاده از جادو با دست یکجا از جا کند. نفسی عمیق کشید و شیشه ای را از آن خارج کرد.
زیر لب با خود گفت: پس بگو چرا انقدر گیر انداختن این عوضی سخت بود.
سیریوس که از حرکات دراکو کنجکاو شده بود خود را به او رساند و گفت: چی چی سخت بود؟
دراکو شیشه کوچک طلایی رنگی را به سمت سیریوس گرفت: میدونی این چیه ؟
شیشه تقریبا خالی را جلو او تکان داد.
سیریوس نگاه مبهمی به دراکو کرد و شانه بالا انداخت.
- این کلید خروج تو از اینجاست. این شیشه معجون خارق العاده ی فیلیکس فلسیسیه
سیریوس ناباورانه تکرار کرد: همون ... معجون شانس ؟
- خودشه اما اون کرکس پیر تهش رو در آورده... فقط یه نفر میتونه از اون استفاده کنه و هر جور بخوایم حساب
کنیم اون یه نفر کسی جز تو نیست.
- اما...
- حرف نباشه، تو رو نیروهات تسلط نداری و یه عالم شانسی نیاز داری تا از اینجا در بری.
دستیار بوس که از اشاره دراکو به ناتوانی اش ناراحت شده بود، چاره دیگری پیش رویش ندید. بطری را گرفت: میتوانیم هر دو باهم...
- کاری رو که گفتم بکن بچه
اعتراض فایده ای نداشت. مرد جوان محتویات شیشه را سر کشید و آخرین جرعه باقی مانده را فرو داد.
۱ ۱ ، ۸
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
حسی فوق العاده ی بعد از آن ناگهانی و وصف ناشدنی بود. برای لحظه ای چشم هایش را بست. دیگر از ترسی و تردید خبری نبود. میدانست که چه میخواهد و مطمئن بود که آنرا انجام خواهد داد: بریم نباید وقت رو از دست
بدیم!
دراکو با ابروی بالا انداخته او را تعقیب کرد. زمانی که از اتاق خارج میشدند هر دو نفر حال بهتری داشتند. به
لطف معجونهای اسنیپ و چند طلسم ساده وضعیت دراکو به حد قابل قبولی بهتر شده بود درد و شکستگی نداشت. اکثر صدمات بدنش کاملا ترمیم شده بود و یکی دو زخم شدید نسبتا بهبود یافته بود.
کمی آنطرف تر سیریوس خودش را در بهترین وضعیت ممکن یافته بود. احساس قدرت میکرد و انرژی را در تک تک سلولهایش حس میرد. زمانی که به همراه دراکو به سمت در خروجی میرفت نسبت به تمام ماههای اخیر
احساسی بهتری داشت.
با اشاره ی دراکو، یک طرف دیوار، کنار در سنگر گرفت. مرد مو بور همین کار را در طرف دیگر انجام داد. همزمان با حرکت چوبدستی دراکو در سنگی چرخید و باز شد. اول سیریوس خارج شد. راهروی پشت در خلوت و خالی بود و به وسیله دیواری سنگی مسدود شده بود. برگشت و به همراهش اشاره کرد تا او را دنبال کند.
هر دو به سمت دیواری که راه خروج را مسدود کرده بود رفتند. بی هیچ تردیدی سیریوس چوبدستی اش را
چرخاند: ریدا کتو
دیوار منفجر شد و کوهی از گرد و خاک بلند کرد
- چی کار می کنی؟
دراکو چشمهایش را در برابر گرد و غبار تنگ کرد: اینجوری کل قلعه رو میکشونی اینجا...
قبل از اینکه سیریوس جوابی بدهد دراکو کامل کرد: ببین میدونم که فکر میکنی باید اینکار و میکردی اما ترجیح میدم باهم هماهنگ باشیم. بنابراین لطف کن و در برابر تاثیرات اون معجون کوفتی یه کم مقاومت نشون بده فهمیدی؟
- فکر میکنم آره...
برای چند لحظه پشت دیوار برجا ماندند. زمانی که خاکها خوابید سالن دیگری را نمایان کرد. با نهایت احتیاط و
سرعت دو مرد از سالن گذشتند و راهرویی را پشت سر گذاشتند. جم
۱ ۱ ، ۹
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
سیریوس به سرعت در طول راهرو به حرکت در آمد خلوت بودن آنجا نوید آشوب بزرگتری می داد و آماده بود تا هر حرکتی را جواب دهد. دراکو که متوجه شتاب همراه جوانش در حرکت شده بود خودش را به او رساند تا در
صورت نیاز از او حمایت کند. او بارها تاثیر این معجور را امتحان کرده بود بنابراین میدانست که غریضه مرد
جوان اشتباه نمیکند. اما او بیش از حد شتابزده عمل میکرد...
درست در همین لحظه سیریوس به گوشه ای رفت و طلسمی را روی در اجرا کرد. به محض برخورد طلسم انفجار دیگری برپا شد. در از جا کنده شده و به عقب پرتاب شد. بلافاصله موجی از پرتوهای رنگارنگ از کنارشان ذشت و یکی پس از دیگری به دیوار روبرو برخورد کرد. آثار به جا مانده از آن بهترین وسیله برای تشخیص
تعداد مهاججمیر بود.
حداکثر شش نفر بودند یا حداقل میشد امیدوار بود که شش نفر باشند. در هر حال دراکو چیزی از مهاجمین
نمیدید: تو حاضری؟
سیریوس در دل نگران بود زیرا هرچند می دانست چه باید بکند اما برای اجرای طلسم ها به خود اطمینان نداشت. چوبدستی اش را محکم تر گرفت: بله
از بیرون سالن صدای نخراشیده ای فریاد زد: چوبدستی هاتون رو بند ازین، شانسی برای فرار ندارین.
هرچند به نظر دراکو این واضح ترین حقیقت ممکن بود. اما حداقل سیریوس چنین عقیده ای نداشت. در هر حال آن دو خیال تسلیم شدن نداشتند.
برای لحظه ای صدای دراکو را در ذهنش شنید: آماده ای؟
لبخند کوچکی بر لب سیریوس شکل گرفت در این مدتی که اسیر شده بود متوجه شد که برخلاف اختلال ایجاد شده در نیروهایش به قدرت ذهنی اش نه تنها آسیبی ایجاد نشده بلکه قوی تر هم شده. درون ذهنش جواب داد: خیلی زیاد...
به خوبی میدانست که گرفتار شدن در اینجا چه نتیجه ای برایشان دارد. دست کم مطمئن بود که دراکو زنده نخواهد ماند. اما به طور عجیبی احساس آرامش و اطمینان میکرد... دراکو به سیریوس نگاهی کرد. حرکات مرد جوان چنان خونسرد و آرام بود گویا گیر افتادن در چنین مخمصه هایی کار هر روزش بود.
در برابر نگاه حیران سیریوس، چوبدستی اش را به سمت چشمانش گرفت و طلسمی را زمزمه کرد که سیریوس آن را نمیشناخت. تنها برای لحظه ای درخشش چشمان خاکستری رنگ دراکو را دید و بی اختیار لرزید. اما مرد
۱ ۱۱
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
بور متوجه این مسئله نشد. سرش را چرخانده بود و به دیوار روبرویشی نگاه میکرد. گویی دیوار پنجره ای بود که از آن به بیرون نگاه میکرد.
بیرون در هفت مرگخوار انتظار میکشیدند. کنار پنجره زنی با موهای بلوند ایستاده بود. کمی آنطرف تر در کنار
میز شطرنج دو مرد ایستاده بودند. قد اولی به دو متر میرسید صورت گردش با موهای فندوقی رنگ پوشانده شده بود و چشمهای ریزش به جایی که دقیقه ای پیش در بود خیره مانده بود. در همان حال چوبدستی اش را اماده نگه داشته بود. رفیقش به زحمت به شانه او میرسید. سی و چهار یا پنج ساله بود با صورتی کشیده و یک دماغ کوفته ای. برخلاف همکارشی که شنلی یشمی رنگ به تن داشت تنها یک بلوز کرم و شلواری قهوه ای رنگ بر تن داشت. شنل جادوگریش کمی آنطرف تر روی صندلی افتاده بود دو مرگخوار دیگر در کنار او ایستاده بودند.
در سمت دیگر کنار شومینه جادوگر بوری در آماده باشی کامل به سمت در ایستاده بود. انعکاس شعله سرخ شومینه در صورتش به چشم میخورد. دو عضو دیگر گروه برای دراکو کاملا اشنا بودند. ورینگتون کاپیتان سابق تیم کوییدیچ اسلیترین و دوست قدیمی خودش پانسی پارکینسون که کمی آن طرف تر از جادوگر بور ایستاده
بود. ساحره ی شنل پوشی که در کنارشی بود با نفرتی آشکار به او نگاه میکرد.
حالت قرار گرفتن مرگخوارها طوری بود که از همه طرف به در احاطه داشتند. برای رسیدن به در خروجی سالن سیریوس و دراکو باید از همه آنها رد میشدند. عبور از میانشان مشکل به نظر میرسید. با این حال دراکو ترجیح میداد در همان لحظه شانسش را امتحان کند. قبل از اینکه تعداد مرگخواران از حد توانش خارج شود. علاقه ای
به دخالت دادن سیریوس نداشت اما میدانست که چاره ای نیست
- هفت نفر ن!
- مجبوریم راهمون رو باز کنیم. فکر میکنی بتونی مبارزه کنی سیریوس ؟
دسیر بودس چوبدستی اش را تر میان انگشتانش چرخاند مشتاق ژ نگران بود: معطلی هافستین - دوتایی از
پسشون بر میایم.
۱ ۱۱ ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
دراکو در فکر فرو رفت. همانطور که یک چشمش را روی در نگه داشته بود و حرکات مرگخواران را دنبال میکرد به سرعت تصمیم میگرفت: نقشه اینه... راهو باز کنیم و مستقیم بزنیم بیرون، پشت سر من بیا. از من جدا نشو تا
بتونم ازت پشتیبانی کنم. مرگخوارها رو بذار واسه من... فقط از خودت دفاع کن.
- لازمه بهت یادآوری کنم که تو چه وضعیتی هستیم سیریوس ؟ اگه میخوای از این جهنم بری بیرون کاری رو
چوبدستی اش را حرکتی داد. برای لحظه ای سیریوس برق محوی را دید که از چند میلی متری او گذشت. فریاد بلندی که به گوشش رسید نشان میداد که طلسم در اکو به هدف خورده: احمقا... هنوز نمیدونن کی باید بیان
بعد رو به سیریوس اضافه کرد: شدن شیشی تا... این عقبشون نگه میداره اما نه خیلی، حالا گوش کن ببین چی
دراکو با بیشترین سرعت ممکن نقشه اش را توضیح میداد و همزمان بی توجه به چهره خونسرد سیریوس چوبدستی اش را به اشکال مختلف میچرخاند. زمانی که حرفهای دراکو تمام شد سیریوس بی صبرانه انتظار
میکشید: معطلی چینی هستید... بر یوم دیگه...
تنها چیزی که اضافه نکرده بود این بود که او نیز نقشه خودش را داشت.
- یه لحظه صبر کن بچه ... باید منتظر نشونه باشیم.
مخفیانه حرکتی به چوبدستی اش داد و چند ورد آشنا را به سرعت زمزمه کرد. از آن طلسمهایی بود که او و
رابرت برای ایجاد آشوب در سر کلاسها استفاده میکردند.
درست در همین لحظه فریادی از سالن مرگخوارها به گوش رسید. دراکو دستش را به علامت تعلل بالا برد. فریادها اوج گرفت و صدای قدمهایی شتاب زده به گوش رسید. دراکو اعلام کرد: حالا
دو مرد با بیشترین سرعتی که در توان داشتند به سمت در خروجی دویدند. سیریوس پشت سر دراکو از روی بدن مرد قوی هیکلی که جلوی در بر زمین افتاده بود پرید و لحظه ای بعد وسط سالنی بود که که در آن شش
مرگخوار وحشتزده به مار بزرگی نگاه میکردند که در میان سالن جولان میداد. قبل از اینکه مرگخواران هراسان جم
۱ ۱ ۱۲
ناr
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
به خودشان بیایند و متوجه آنها شوند دراکو یک نفرشان را از دور خارج کرده بود نگاه سیریوس در اتاق چرخید. چشمش به میز واژگون شطرنج افتاد. لحظه ای طول کشید تا سیریوس درک کند که مار تصادفی در آنجا ظاهر نشده و همین کافی بود تا شش مرگخوار متوجه آنها شوند. درست در همان لحظه همه چیز در اتاق زیر و رو شد. شنلی که روی صندلی افتاده بود به صاحبش مرد بلوز کرم حمله کرد و به دور صورت او پیچید راه دید او را مسدود کرد... شیشه ی پنجره کنار زن مو بلوند منفجر شد و انگار تنها می خواستند به سمت او شلیک شوند. اتش شومینه گر گرفت و مرد مو بور را به اتش کشید. همزمان مار بزرگی که چشمان کهربایی اش در حدقه میدرخشید با حالتی وحشیانه به آنها حمله میکرد مرگخوار درشت هیکلی که سر دسته گروه به نظر میرسید طلسمی را به مار کوبید و لحظه ای بعد مار به صدها تکه تبدیل شد و تکه های سنگ بر زمین افتاد. اما همین
کافی بود تا سیریوس و دراکو نصف راه را طی کنند.
اما همه چیز آنطور که سیریوس می خواست نشد. زن بیشتر شیشه ها را دفع کرده بود و صورت خونینش خشمی عمیق را نشان می داد. مرد بور اتش را خاموشی کرد اما حداقل نتوانست پایش را که سوخته بود نجات دهد و اشکارا می لنگید و فریاد می زد. اما او نیز از دور خارج نشده بود.
دراکو از اتفاقات اطرافش شکه شده بود چند لحظه طول کشید تا فهمید که اوضاع از چه قرار است او بایست به
دسیر بودس در مورد غرور و اعتماد به نفس کاذب این معجون هشدار نهائل اگر دسیر بوس با او هماهنگ کرده بود الان او می توانست هر سه را از دور خارج کند. هرچند حالا هم بد نبود او دو نفر را از پا انداخته بود و نفر سوم همان مردی بود که شنلشی صورتش را گرفته بود. در همین لحظه سرمای غریبی را حس کرد. حدسی را که بدنش لرزه انداخت فراموش کرد و سپر بزرگی به دور هر دو نفرشان کشید تا سیلی طلسمها را منحرف کند. لحظه ای بعد دو مرد در میان رگبار طلسمها ایستاده بودند. ابتدای مبارزه سخت بود. در اکو مجبور بود همزمان با حمله از هر دو نفرشان دفاع کند. یک چشمش روی سیریوس بود که در کنار او با دو نفر میجنگید و به وضوح تا اینجا مشکل داشت. نصف طلسمهایش اجرا نمیشد. با وجودی که تمام توان و تمرکزش را به کار گرفته بود هنوز در اجرای طلسمها به مشکل برمیخورد. حریفانش یک مرگخوار قد بلند و ساحره ی سیاه پوشی بود که
صورتش زخمی شده بود و سرعت عمل بالایی داشت. اگر الشعبیر یونس تنها نصف توانایی سابقش را داشت یه
سادگی از پس انها برمی امد. کاری که در حال حاضر محال به نظر میرسید.
سرمای هوا بیشتر و بیشتر میشد و تاثیر آن اثر معجون خوش شانسی را در سیریوس کمرنگ تر میکرد. خیلی زود متوجه شد که قدرت طلسمهایش کاهش می یابد. سرما بیشتر و بیشتر شد. یک نظر دراکو را دید که به شدت سرش را تکان میداد تا از افکار مزاحم دوری کند. همزمان تلاشش برای مبارزه را ادامه میداد. ..... پشت
۱ ۱ ۱۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
پانسی در دوره مدرسه هم ساحره ی قابلی نبود اما این چیزی نبود که در اکو بتواند در مورد آن مرد قوی هیکل بگوید.
سومین حریف او کاپیتان سابق تیم کوییدیچ اسلیترین بود. پای ورینگتون بشدت سوخته بود اما به خوبی توانسته بود خود را سرپا نگه دارد. حمله ی آنها آنقدر دردسر ساز بود که دراکو را وادار به دفاع کند. در این بین اگر فرصتی می یافت حمله هم میکرد. هرچه بیشتر می جنگید بیشتر پی میبرد که نقشه اش بیشتر نوعی
حماقت بوده است.
مخصوصا زمانی که همراه جوانش را میدید که به سختی تلاش میکرد بر حریفانش چیره شود. به نظر
نمیرسید که مرگخوارها خیال کشتن سیریوس را داشته باشند چرا که اکثر طلسمهایشان در برابر او بی خطر بود.
اما در برابر دراکو سنگ تمام گذاشته بودند. با این حال به وضوح میتوانست تاثیر حضور دیوانه سازها را بر
سیریوس احساس کند. تاثیری که به مراتب شدیدتر از اثر آنها بر خود او بود...
ساحره جیع کشید: دیوانه سازها؟
- کی اونا لر راه داده ؟
صدای هراسان یکی از مرگخوارها به گوشش رسید: لعنت به تو وارن برای گرفتن دو نفر به دیوانه ساز نیازی
نبود.
سیریوس تنها میتوانست طلسم ها را منحرف کند برگشت دهد و دعا کند که وضعش از این بدتر نشود. در همین لحظه آن را دید. پیکر شنل پوشی که در چند سانتی متری زمین معلق بود از در وارد شد. کلاه شنلش صورت بد شکلش را پوشانده بود و با صدای عجیبی هوا را به میان خود میکشید. همه چیز در اطراف به سمت
پوچی میرفت. با ورود دو دیوانه ساز دیگر نور مشعلها به خاموشی گذاشت. در کمتر از چند ثانیه اتاق تاریک شد... تنها نور موجود نور اندکی بود که از پنجره به داخل میتابید و در همان نور اندک سیریوس دید که یکی از دیوانه سازها صورت ناپیدایش را به سمت او چرخاند و مسیرش را به سمت او تغییر داد. بی اختیار لرزید؛ و قدمی به عقب برداشت. حریفش هم وضعیت خوبی نداشت. با ورود دیوانه سازها خودش را کنار کشیده بود و با فریادهای مکرر اسپکتو پاترونوم تلاش میکرد خودش را در برابر آنچه به سمتش می آمد محافظت کند. یک قدم آنطرف تر سیریوس احساس میکرد ریه هایش پر از آب میشوند. سرما تمام وجودش را گرفت. تا آن روز تجربه رویارویی با یک دیوانه ساز را نداشت اگرچه میدانست چه باید بکند اما در آن لحظه چنان گیج و هراسان بود که قادر به انجام حرکتی نبود و شانس با او یار بود که این وضعیت برای حریفانش هم پیش آمده بود. صدای گنگی
در سرش میپیچید... صدای بغض آلود چارلی که میگفت: مرده...
۱ ۱۱ :
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
صدای مالی ویزلی که با فریادی التماسی آمیز دخترش را صدا میزد... هق هق نانسی... صدای رابرت... سرش را تکان داد و تلاش کرد روی مبارزه اش متمرکز شود اما این چیزی نبود که قادر به درک آن باشد. ساحره ای که
حریف دوم سیریوس بود قبل از او نقش زمین شد. اما او میتوانست دستهای لزج دیوانه ساز را احساس کند که
بدن بی حسش را از جا بلند میکرد و صورتش را به صورت او نزدیک میکرد... یک نفر جیغ کشید...
به نظر میرسید که مرگخوارها هم دچار مشکل شده اند. درست لحظه ای که دیوانه ساز لبهایش را به لبهای او نزدیک میکرد یک نفر فریاد زد: اسپکتوپاترونوم...
نوری درخشید. سرعتش آنقدر بالا بود که سیریوس نتوانست هویت صاحب آن را حدس بزند تنها احساس آزادی کرد و دور شدن دیوانه ساز از کنارشی ... بی اراده بر زمین افتاد... هول و هراس این لحظه تجربه ای هولناک بود. به سختی تلاش کرد و نفس عمیقی کشید.
- حالت خوبه؟
این دراکو بود که خودش را به سیریوس رسانده بود. سپر مدافع او ناجی سیریوس شده بود و در آن لحظه به دور آن دو نفر میچرخید تا آن دو را در برابر هیولاهای شنل پوش محافظت کند. دست حمایتگر دراکو، سیریوس را از زمین بلند کرد. بدنش یخ کرده بود و کمی احساس ضعف میکرد اما مشکل دیگری نداشت. در اطرافشان
مرگخوارها به تدریج سرپا میشدند. دراکو چیزی را در مشت سیریوس چپاند: بذار دهنت حالت رو بهتر میکنه.
مرد جوان نگاهی به دستش کرد. تکه شکلات کوچکی در میان دستش بود. بدون معطلی شکلات را به دهانش برد. بلافاصله لرزش و ضعف از بدنش بیرون رفت و خیلی زود وارد مبارزه شد.
دراکو و سیریوس پشت به هم ایستاده بودند و به این ترتیب هریک از دیگری محافظت میکرد اما این نمیتوانست خیلی ادامه داشته باشد دراکو مجبور بود با تمام توان بجنگد تا شر یکی از سه حریفش را بکند و حضور دیوانه سازها کار را مشکل میکرد. چه خوششان میآمد یا نه در مخمصه افتاده بودند. با این حال این دردسر برای هر دو طرف بود. خوشبختانه پاترونوس دراکو هنوز در اطرافشان میچرخید. حالا که دیوانه سازها از رسیدن به ان دو ناامید شده بودند به سمت مرگخوارها چرخیده بودند و این یک شانس بود. تاثیر دیوانه سازها روی مرگخوارها هم در همان حد شدید بود چند صدای اسپکتوپاترونوم از اطراف شنیده شد و سرانجام دیوانه سازها از راهی که
آمده بودند خارج شدند. درست در همین زمان دراکو موفق شد پانسی را از میدان خارج کند.
زمانی که بدن بیهوشی پانسی پارکینسون بر زمین افتاد نفسی از راحتی کشید.
دت ۱۱ ۱
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هنوز از آنچه که دیوانه ساز باعث یادآوری اش شده بود میلرزید. گویی اعتماد به نفس و قدرتی که فیلکس فیلسیس در وجودش ایجاد کرده بود دود شده بود و به هوا رفت. بلافاصله متوجه شد که بار دیگر در اجرای طلسمها دچار مشکل شده. مجبور بود طلسم را فریاد بزند تا از اجرا شدنش اطمینان یابد. اما سپر دفاعیش آنقدر ضعیف بود که تنها ذره ای از سرعت طلسم را گرفت. تمام نیرویش را به کار گرفت و تلاش کرد طلسم را
منحرف کند: ترجیوا... پروتاگو... ابریسکو
سومین فریادش در آخرین لحظه اثر کرد و پرتو زرد رنگی که از چوبدستی اش خارج شد طلسمی را که شکم او را هدف گرفته بود منحرف کرد و به دیوار کوباند. قبل از اینکه سیریوس به خودش بیاید دومین طلسم از او رد شد و مستقیم به دست چپ دراکو اصابت کرد. در اکو فریادی کشید و درست در همین لحظه طلسم دیگری به
پهلویش برخورد کرد
سیریوس تنها خونی را دید که همزمان با خلع سلاح شدن دراکو به اطراف پاشیده شد.
چیزی در درونش بالا آمد. نیرویی، داغ مثل ماده ای مذاب درون رگهایش به جنب و جوش در آمد و شعله کشید. حسی ناشناخته که متعلق به خودش نبود. در نهایت شگفتی سیریوس خودش را دید که با یک حرکت سریع حریفش را از میدان به در کرد. بدون آنکه بداند چطور این کار را انجام داده. یکی از دو جادوگر باقی مانده
سیریوس به سادگی در برابر طلسم جا خالی داد و با یک حرکت سریع او را بیهوش کرد. به سمت آخرین نفر چرخید که چوبدستی دراکو را در دست داشت و چوبدستی اش در میان انگشتان کشیده اش آماده کشتن بود.
دراکو در وضعی نبود که بتواند دفاع کند.
نمیدانست چه می کند. با بیشترین قدرتی که میتوانست به آنچه که می خواست فکر کرد و چوبدستی اش را حرکت داد. طنابی از غیب ظاهر شد و در یک لحظه به دور گردن آخرین مرگخوار پیچید. حتی فرصت ناله
کردن را هم به او نداد. در زمانی به کوتاهی یک نفس، با صدای تقی بلندی، مهره های گردن مرد در هم شکست و بدن بی جانشی بر زمین افتاد.
تمام شد. با این فکر آهی از آسودگی کشید و تازه در این زمان فهمید که به شدت نفس نفس میزند. یک بار دیگر ضعفی آشنا وجودش را میگرفت. فشار زیادی به خودش آورده بود و نیرویش به سرعت تحلیل میرفت. چوبدستی اش را به سمت میز گرفت: ریداکتو...
حدسش درست بود. طلسم انفجاریش آنقدر ضعیف بود که قسمت کوچکی از میز ترک برداشت. تا همین جا هم معجزه یولات که دوام آورده بود. باید زودتر از آنجا خارج میشدند. به سراغ دراکو رفت که روی زمیر افتاده بود و
۱ ۱ ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
تلاش میکرد از جا بلند شود. زخمهایش را نمیدید اما قسمتهایی از لباسش در ناحیه شکم بازو و پهلو خیس و
نمدار بود. دادست چپش را در بالای ران بر روی زخمش فشار میداد و دست راستش را ستون بدنش کرده بود.
- شما حالتون خوبه؟
دراکو دستش را بیشتر از قبلی روی زخمش فشار داد و باعث شد چهره اش بیشتر در هم برود: باید قبول کنم
دارم پیر میشم. مطمئنم تا چند سال پیش چهار نفر رو حریف بودم.
سیریوس دستش را زیر بازوی مجروح دراکو برد و به او کمک کرد تا به دیوار تکیه بزند: بذارین یه نگاهی به
- وقت رو تلف نکن سیریوس... تا مرگخوارا رو سرمون خراب نشدن باید بری.
- برم؟ منظور تون چیه که برم؟
همانطور که از ضعف چشمانش را بسته بود جواب داد: من با این وضع فقط دست و پاتو میبندم. نمیتونم پا به پای تو راه بیام. باید تنها بری!
سیریوس نوک چوبدستی اش را روی زخم دراکو گذاشت و ورد ترمیم کننده را زمزمه کرد نور ضعیفی از چوبدستی اش سو سوزد و قبل از رسیدن به پای دراکو ناپدید شد. با سرسختی ورد را تکرار کرد اما نتیجه ای
به دست نیاورد.
- وقت رو تلف نکن بچه... همین حالا بروا
سیریوس همانطور که تلاش میکرد یکبار دیگر طلسم را درست اجرا کند جواب داد: حتی فکرشم نکنین ... به حد کافی به خاطر اتفاقاتی که افتاده عذاب وجدان دارم که تا آخر عمرم رو کفایت میکنه...
دراکو ناله ای کرد: احمق نشو سیریوس، ... من فقط جلوی سرعتت رو میگیرم. نمیتونم پا به پای توبیام
- منم نمیتونم مثل شما جادو کنم...
• اینقدر لج باز نباشی پسر ... وقت داره از دست میبرد... میخوای باز گیر اسنیپ بیوفتی؟ میدونی بعدش ای
مسشه ؟
ایسیبیر بولیس غرید: اون عوضی دستش بها زنده کمری نمیرسه... ریت تیرو . . . ریتم تیر و . . .
۱ ۱۱۷۴
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
خیلی ناگهانی یک پرتو پر قدرت آبی رنگ از چوبدستی سیریوس بیرون جهید و دور زخم پای دراکو را گرفت. دو قسمت زخم آهسته و آرام به سمت هم آمدند و زخم بسته شد آن دو نگاه متعجب بهم انداختند و سیریوس شانه بالا انداخت. راضی از نتیجه تلاشش چوبدستی اش را به سمت زخمهای دیگر دراکو گرفت و بار دیگر ورد ترمیم کننده را زمزمه کرد. تاثیر طلسم خیلی سریع و فوری بود: خب فکر میکنم بهتر شد حداقل دیگه خونریزی ندارین،
دراکو پافشاری کرد: اما اگه گیر بیوفتی...
سیریوس به دراکو اجازه ادامه حرفش را نداد: گیر افتادن به دست اسنیپ خیلی بهتر از اینه که بخوام جواب بابا و نانسی رو بدم... من شما رو تو دست این حیوونها نمیذارم. حالا یا با من میاین یا با هم میمونیم.
دستش را به طرف دراکو دراز کرد. دراکو لحظه ای مکث کرد سیریوس ادامه داد: با وضعی که من دارم به در اتاق بعدی هم نمیرسم... خودتون دیدین که چطوریه... اگه با من بیاین فقط شانسم رو بیشتر کردین.
دستش همچنان دراز بود. دراکو میدانست که او دروغ نمیگوید و دست الستیریوس را گرفت: نمیدونم چرا دارم این
کارو میکنم.
- اما من میدونم!
دست سیریوس زیر بازوی دراکو را گرفت و به او این امکان را داد تا با تکیه به او روی پاهایش بایستد. زخم پایش تقریبا بسته شده بود اما درد آن هنوز شدید بود. یک دستش را دور گردن سیریوس انداخت و همانطور که
تلاش میکرد روی پایش بایستد چوبدستی اش را در دست دیگر گرفت. سیریوس هم همین کار را انجام داد. دست راستش چوبدستی را نگه داشته بود و با دست چپ به دراکو کمک میکرد که لنگان لنگان به سمت در
برود.
از روی بدن مرگخوار خفه شده گذشت. برای لحظه ای عذاب وجدان به سراغش آمد اما این تنها یک لحظه طول
کشید. به خودش نهیب زد: این یه جنگه... یه جنگ...
امیدوار بود که بتوانند خودشان را به بیرون قلعه برسانند. نمیدانست چطور باید خارج شوند اما فکر آپارات کردن احساسی امنیت بیشتری به او میداد. وضعیت دراکو سرعتشان را کم میکرد. دو راهرو را پشت سر گذاشته بودند تا جایی که بیاد می آورد چیز زیادی نمانده بود. تنها یک در دیگر...
چیزی را حس کرد و شانه هایش پایین افتاد.
- ما هیج راهی نداریم.
۱ ۱۱ ۸
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
خیلی ناگهانی دری در پشت سرش باز شد و ده، دوازده نقابدار مسلح از آن وارد شدند.
تلاش کرد با سپر دفاعی از خودش و دراکو در برابر سیل طلسمها محافظت کند اما موفق به اجرای طلسم نشد. برخورد چند پرتو نورانی سپر لرازانش را در هم شکست و لحظه ای بعد چوبدستی از میان انگشتانش بیرون کشیده شد. در کنارش همین بلا بر سر دراکو امده بود.
مرگخوارها خیلی سریع عمل کردند. در کمتر از پنج ثانیه آن دو را محاصره کرده بودند. رئیس گروه نقابش را از
سر برداشت. مرگخوار پیری بود کد صورتی درب و داغان داشت، با چشمانی که از فرط درندگی برق میزد اسرایش را بررسی کرد.
نگاهش از سیریوس چرخید و روی دراکو ثابت شد. لحظه ای پلک زد چنانکه گویی غافلگیر شده و بعد پوزخندی دندانهای زردش را نمایان ساخت: از آخرین باری که همو دیدیم خیلی میگذره دراکو
- واسه همینه که تا حالا زنده ای...
صدای دراکو چنان نفرتی در خود داشت که نگاه همه را به سمت او کشید. برقی از نفرت نگاهش را تیره میکرد. دالاهوف به خشکی جواب داد: چه حیف... چون قرار نیست تو زیاد زنده بمونی.
زمانی که بازوانشان را با طنابی نامرئی به هم میبست افکار مختلفی در سرشان میچرخید.
سیریوس به فکر فرو رفته بود. نگران بود و هراسان از سرنوشتی که برای هردوی آنها مقدر شده بود اما دراکو در آن لحظه چیزی به جز دالاهوف پیر را نمیدید. به طور غیرمنتظره ای درد را فراموش کرده بود. زمانی که به
دسامبت تالار بزرگ به راه افتادند، جلوتر از سیریوس و پشت سر دالاهوف حرکت میکرد.
دو ستون چهارنفره از مرگخوارهای نقابدار، با نظمی خاص پشت سر آنها قدم برمیداشتند. از یک راهرو گذشتند، چند پله را رد کردند و با عبور از یک پیچ به در ورودی رسیدند. یک راه پله به بالا و تالار ولدمورت یا چند پله
به پایین و آزادی ...
هر دو با هم تقلا کردند تا شاید دستهایشان را باز کنند اما بی فایده بود. یک نفر از پشت سر سیریوس را هل داد و او را وادار به حرکت کرد.
دالاهوف زندانیانش از از جلوی در عبور داد و به سمت پلکانی برد که آنها را به طبقه بالا هدایت میکرد. هنوز
پایش را روی اولین پله نگذاشته بود که برق امیدی درخشید: اینجا چه خبره؟
۱ ۱۱ |
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
::: 8 85 83 83 83
هکتور واتسون با سرعت از در ورودی عبور کرد و دو نگهبان را حیرت زده بر جا گذاشت. نزدیک بیست دقیقه از زمانی که نشان شوم روی بازوی به سوزش افتاده بود میگذشت. معنای پیغام مشخص بود. یک اعلام خطر... آنهم از طرف سوروس اسنیپ؛ و این یعنی به احتمال قوی دراکو به دردسر افتاده. فقط امیدوار بود دیر نشده باشد.
هنوز این فکر از ذهنش نگذشته بود که چشمش به گروهی افتاد که از یکی از درهای پایین به سمت پلکان
میرفتند. سرپرست گروه دالاهوف بود و دو زندانی اشی یلفور شک دراکو و سیریوس بودند.
- اینجا چه خبره؟
با احساسی فرو ریختن چیزی در سینه اشی، سیریوس به سمت صدا چرخید. درست در پشت سر گروه مرگخواران، هکتور واتسون ایستاده بود. دو ستون مرگخوار از هم فاصله گرفتند. زمانی که هکتور با قدمهای بلند
از میان صف مرگخواران عبور میکرد دالاهوف به سادگی لبخند زد: هکتور
خشم هکتور منفجر شد و بر سر هشت مرگخوار پشت گروه فریاد زد: بی خاصیتها ... هنوز یاد نگرفتین که به ارشد تون احترام بگذارین؟
با این حرف هشت چوبدستی بالا رفت و به صورت عمودی در مقابل در مقابل صورت صاحبانشان قرار گرفت. هکتور مرگخوارها را ندیده گرفت. با قدمهای بلند جلو آمد و کنار دالاهوف روی پله ی اول ایستاد. با دست راستش به مرگخوارها اشاره کرد تا در وضعیت راحت باش قرار بگیرند و در همان حال نگاهش از چشمان مشتاق
سیریوس به سمت دراکو چرخید که عمدا نگاهش را از او میدزدید. چند لحظه به او خیره ماند بعد تصمیمش را گرفت. با تظاهری ماهرانه به حیرت زدگی آهسته جلو آمد: خب خب خب پس این واقعا خود دراکو مالفویه...
خیلی وقته همو ندیدیم مگه نه دراکو؟
دسیریوس جو بد دستی هکتور را دید که با فشار زیر چانه ی دراکو بالا آمد و او را وادار کرد که سرش را بالا بگیرد:
دیدن دوستان قدیمی همیشه مایه خوشحالی من بوده.
یکی دو نفر از مرگخواران قهقهه زدند و در پناه صدای آنها، سیریوس حرکت ملایم دست چپ هکتور را در جیبش دید. بندهای نامرئی شل شد و دستهایش آزاد گشت. هکتور به سمت دالاهوف چرخید... کارت خوب بود آنتونیون... من اونا رو میبرم توهم میتونی افراد تو مرخص کنی.
چهره ی دالاهوف در هم رفت: من اونا رو گرفتم خودم هم تحویلشون میدم.
۱ ۱۲
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هکتور انکار نمیکرد که خیلی غافلگیر نشده با این حال نمیتوانست بیشتر از آن معطل کند بالارفتن از آن پله ها یک نتیجه قطعی داشت و آن مرگ دراکو بود. به اجبار لبخندی زد و با لحنی که تلاش میکرد صمیمانه به نظر
برسد گفت: باشه... پس اگه از نظر تو ایرادی نداشته باشه منم باهاتون میام. دوست دارم عاقبت ماجرا رو تماشا
کنم.
دالاهوف شانه ای بالا انداخت. هکتور با رضایت کامل این حرکت را جواب مثبت تلقی کرد و جلوتر از مرگخوار از پله ها با لا رفت. دالاهوف هم حرکت کرد و پشت سر هکتور به راه افتاد. دراکو پشت سر سیریوس قدم برمیداشت و هشت مرگخوار با فاصله ی دو قدم از پشت آنها را همراهی میکردند.
همانطور که از پله ها بالا میرفتند سیریوس بی اختیار پله ها را میشمرد: دو... سه ... چهار...
شاید این راهی برای کنترل نگرانی و ترسش بود. دفعه ی آخری که آن مسیر را طی کرده بود زجر زیادی را تحمل کرده بود. شجاعت و کله شقی ذاتیش در این مورد کمک چندانی نمیکرد. علتش را نمیدانست اما همه ی وجودش از آن احساسی خالی شده بود. آرزو میکرد که چوبدستی اش را در دست داشت. حتی با فرضی رخ دادن
معجزه بازهم دستهای بازشده اش در برابر نه دشمن مسلح کاری از پیش نمیبردند.
پاگرد دوم را رد کرد: ده ... یازده... دوازده... چه بلایی به سرش می آمد؟ حالا که گیر افتاده بود اگر شانس می آورد او هم مثل دراکو کشته میشد. این در واقع لطفی در حق او بود. اگر دوباره او را به دست اسنیپ میدادند... از این فکر لرزید. آنقدر اسنیپ را شناخته بود که بداند انتقام چند ساعت گذشته را چطور پس خواهد داد.
به قدری در فکر بود که متوجه نشد که دراکو شانه به شانه اش حرکت میکند. قبل از رسیدن به پاگرد بعدی اتفاق افتاد. در یک لحظه هکتور چرخید. دراکو با حرکتی اعجاب انگیز هر دو نفرشان را از مسیر او دور کرد. همان لحظه ای که سیریوس محکم به نرده های چوب گردویی کنده کاری شده برخورد میکرد درخشش پرتوی طلسم هایی را دید که مثل رگباری از هر دو چوبدستی هکتور واتسون خارج میشد. در همان ابتدای کار
دالاهوف با یک طلسم قدرتمند به عقب پرتاب شد و با صدای بلندی روی پله ها به پایین غلطید. بدن بی جانشی زن مرگخواری را که به اندازه ی کافی فرز نبود با خودش به پایین برد و نقش زمین کرد.
هکتور با مهارت کامل سه طلسم قدرتمند را به سه مرگخواری که تلاش میکردند به او حمله کنند زد و هر سه
نفر را بی جان بر زمین انداخت. با حرکت بعدی اش چوبدستی های سیریوس و دراکو از جیب یکی از اسیر کنندگانشان خارج شد و مستقیم در میان دستهای مشتاق صاحبانشان فرود آمدند. آرامشی که با احساس تنها سلاحش در بدن سیریوس جریان یافته بود همزمان با هجوم آدرنالین در خونش همه ی افکار چند لحظه قبلی را از ذهن سیریوس پاک کرد. حالا او بود، دراکو و هکتور و پنج مرگخواری که هنوز در شوک حمله ی ناگهانی
هکتور واتسون بودند.
۱ ۱ ۲ ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
زمانی که خودش را پیدا کرد دراکو و هکتور وارد مبارزه شده بودند. مبارزه ناعادلانه ای بود. دراکو با دو نفر و هکتور با سه نفر میجنگیدند. با توجه به وضعیت دراکو کمک به او در اولویت قرار داشت اما تعداد حریفان هکتور
نگران کننده تر بود. تصمیمش را گرفت خودش را به هکتور رساند و با مرد سیاه پوستی که همان لحظه به سمتش چرخیده بود درگیر شد. هکتور از همراهی سیریوس استقبال کرد. یک حریف کمتر او را یک قدم جلو
می انداخت اما هیچ چیز طبق انتظار پیش نرفت.
هکتور قبلا و در وزارت خانه مبارزه کردن سیریوس را دیده بود. آنروز گفته بود که سیریوس نه در حد نام
پدرش اما بسیار نزدیک به او مبارزه میکند. اما این بار چیزی درست از اب در نمی امد. طلسمهای سیریوس قدرتی را که باید نداشت. با وجودی که تمام تلاشش را میکرد قادر به انجام صحیح آنها نبود و حریفش با فرصت
طلبی کامل از این ضعف او بهره برد.
یک طلسم برنده از سپر دفاعی لرزان سیریوس گذشت و کتف او را هدف قرار داد. درد ناشی از آن فریاد بی اختیار پاتر جوان را با خود داشت و اگر اقدام به موقع هکتور نبود با طلسم بعدی کارش تمام بود. اگرچه آنها با نهایت سرعت ممکن عمل کرده بودند اما زمانی که هکتور پنجمین مرگخوار را سرنگون کرد صدای دویدن از
طبقه ی بالا و پایین به گوش میرسید.
سرو صدای درگیری ساکنان قلعه را به آنجا کشانده بود. هکتور معطل نکرد به سرعت شانه ی دراکو را گرفت و دست مجروحع سیریوس را قاپ زد تا قبل از رسیدن مهاجمین از آنجا آپارات کند اما برای اینکار دیر شده بود. یک نفر قبلا طلسم ضد آپارات را فعالی کرده بود: لعنت... عجله کنین ... باید زودتر از ساختمون خارج بشیم.
هرسه نفر با بیشترین سرعت ممکن از پله ها پایین دویدند. قبل از اینکه به پایین پله ها برسند شنل پوش دیگری روبرویشان ظاهر شد: با این عجله کجا داری میری هکتور؟
- لعنتی ...
اسنیپ بود که با چهره ای در هم ریخته پیش رویشان ظاهر شده بود. ردایش پاره و خاک آلود بود. دو مرگخوار محافظ ورودی به همراه چهار پنج نفر دیگر پشت سرش ایستاده بودند. چوبدستی در دست لرزان سیریوس از عرق نمناک شده بود. با دیدن اسنیپ ناخاسته عرق سردی بر چهره اش نشست. قبل از اینکه دراکو عکس العملی نشان دهد هکتور بین آن دو و اسنیپ قرار گرفت: از سر راه برو کنار سوروس... قبل از اینکه بهت صدمه
بزنیم.
چوبدل لستی اسنیپ آهسته بالا آمد. چهار ۵ اش از حیرت و شگفتی لبریز بود: باورم نمیشه... بعد از این همه سالی...
} ...حوادث اخیر در ذهنش جولان میداد: چطور زودتر متوجه نشدم
۱ ۱۲۲
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هکتور اماده ی دفاع بود: تو همیشه خودت رو خیلی زرنگ تصور میکنی. یاد ته سوروسی؟ همیشه نزدیکترین دوستت بزرگترین دشمنته... فقط یه ابله اینو فراموش میکنه. این چیزی بود که در مورد آلبوس دامبلدور
مرگخوار چشمهایش را تنگ کرد: کارت زیرکانه بود واتسون... مطمئنم که هیچ کس دیگه ای نمیتوانست به این راحتی اخبار مارو مخابره کنه... آزادانه به همه جا بره و به همه کار سرک بکشه... و یه عضو محفل ققنوس رو به عنوان یه خدمتکار جا بزنه... حالا که فکر میکنم بلایی که سر را جزر اومد هم زیر سر تو بوده... فقط موندم
چطوری با وجود طلسم لرد سیاه...
هکتور خطری را که احساس میکرد ندیده گرفت: خیلی دیر فهمیدی سوروس... اگه شماها اربابتون رو دارین ما هم کسی رو داریم که به اندازه اون از جادو سرش میشه... شاید هم خیلی بیشتر...
و برای عبور از در مستقیم به سمت اسنیپ حرکت کرد. دراکو و سیریوس با چوبدستی هایی کشیده، پشت سر او حرکت کردند. همزمان با نگاهشان اطراف را زیر نظر داشتند. اسنیپ چوبدستی اش را بالاتر آورد: تو جایی نمیری هکتور... نه تا وقتی که قسمتی از مالمیک منو همراهت میبری...
دارم...
نگاهش بار دیگر به سمت هکتور چرخید: راه فراری وجود نداره هکتور... وقتی که جادوهای امنیتی فعال بشه حتی یه پشه هم نمیتونه ازش رد بشه... جای تو بودم اون دوتار و تحویل میدادم. در این صورت ممکنه لرد سیاه
از گتاهت بگذره.
نگاه هکتور بین اسنیپ و در خروجی در نوسان بود به جز اسنیپ، شش نفر دیگر که از تنها راه خروج محافظت میکردند که نزدیک بیست متر با آنها فاصله داشت. با سوزشی که در نشان شومش احساس میکرد مطمئن بود که این تعداد خیلی زود چند برابر خواهد شد. در این فکر بود که بر گردد و از پله ها بالابرود که صدای قدمهای شتابانی از بالای پله ها به گوشش رسید. دراکو ترجیح داد نگاهش را روی اسنیپ نگهدارد اما هکتور برگشت و با وحشتی ناخاسته لرد ولدمورت را چند پله بالاتر از خود دید. چشمهای سرخش با کنجکاوی دو مرگخوارش را که رودرروی هم قرار گرفته بودند بررسی کرد و از اسنیپ مجروح و خاک آلود به هکتور واتسون رسید که
دسیر بودس پاتر را دار پناه خود داشت و در کنار او...
دیدن دراکو مالفوی در وسط اقامتگاهش برای لحظه ای او را متحیر کرد. همین کافی بود تا هکتور چوبدستی اش را به سمت نزدیکترین دیوار نشانه برود: ریداکتو
۱ ۱۲ ۳
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
طلسم انفجاری با تمام قدرت به قسمتی از دیوار برخورد کرد اما تنها تاثیر آن ایجاد ترک برروی سنگهای مرمری دیوار بود. پوزخندی برلبهای باریک ولدمورت شکل گرفت: تلاش خوبی بود هکتور اما جادوی این دیوار
قوی تر از اونه که با طلسم تو بشکنه.
هکتور بال خوبی این را میدانست. گیر افتاده بودند. یک طرف پله ها اسنیپ و در طرف دیگر ولدمورت ایستاده بود. بیست متر فاصله و بعد از آن در خروج ... تنها راه خروجی با مامورین اسنیپ محافظت میشد. پای مجروح دراکو هنوز خونریزی داشت و زخم پهلویش اگرچه به لطف سیریوس بسته شده بود هنوز درد میکرد. در وسط ماجرا سیریوس قرار داشت. دست مجروحش هنوز زق زق میکرد و خون از آستین لباسش سرازیر بود. دراکو و هکتور در دو طرف او پشت به یکدیگر ایستاده بودند و هریک آماده مبارزه ای بودند که بی تردید آخرین نبرد عمرشان بود. دراکو در مقابل اسنیپ و هکتور رو در روی ولدمورت... هر دو در تلاش برای محافظت از جوانی که
در میانشان ایستاده بود آخرین تلاششان را میکردند.
- کار کردن با تو خیلی لذت بخش بود دراکو... اما ظاهرا اینجا ته خطه...
هکتور همانطور که نگاهش را به حریفانش دوخته بود این را گفت. دراکو چوبدستی اش را در دست فشرد: به
متون خیلی خوش گذشت هکتور... تو سیبریوس و ... خوشحالم که نانسی هش منجمین برادری داره. هممری بهترت افتخار
با اشاره ولدمورت لاه ، دوازده پرتو طلسم به سمتشان شلیک شد نا هر سه نفر را قتل عام کند. یک نفر فریاد کشید: آپریگیوس پالرو
در لحظه ی آخر برخورد دیواری از نور مانع از برخورد طلسمها به آنها شد. دراکو و هکتور مبهوت و متحیر به
یا اسنیپ فرقی نمیکرد. طلسمی از دیواره رد نمیشد.
در همان حالی که به سختی تمرکز کرده بود زمزمه کرد: باید بریم ... نمیتونم زیاد نگهش دارم...
درست مثل یک خواب بود. هر سه نفر مثل سه شبح از جلوی اسنیپ و همراهانش گذشتند و مستقیم به سمت در خروجی رفتند. دیواره ی نورانی از آنها محافظت میکرد و طلسمهای مرگخوارها با برخورد به آن کمانه میکرد و به اطراف برخورد میکرد... تا به حال چنین چیزی ندیده بودند. مهم نبود که ولدمورت از خشم فریاد میکشید و اسنیپ به رنگ پریدگی دیوار شده بود. سیریوس ذهنش را روی آنچه که درباره ی مرگ مادرش از هری شنیده بود متمرکز کرده بود. صدای بغض آلود پدرش در گوشش میپیچید و او برای اولین بار پس از آن شب با تمام وجود روی شنیده هایش متمرکز شده بود. مادرش را خسته و مجروح در میان آتش مجسم میکرد. تصور
۱ ۱۲
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
شکنجه شدن خواهر کوچکش خشمش را تغذیه میکرد و به او اجازه میداد تا نیروی درونش را آزاد کند. بدون اینکه به فشاری که به خودش می آورد اهمیتی بدهد... هکتور نگاهی به رنگ پریده ی سیریوس کرد. یک دست دراکو را روی شانه اش انداخت تا سرعت حرکتشان را بیشتر کند. حالا ولدمورت و مرگخوارانش پشت سر آنها بودند. دو شنل پوشی تازه وارد که با شتاب وارد ساختمان شدند با نیرویی خارق العاده مثل دو توپ بازدارنده به بیرون پرتاب شدند. تلاش هکتور و دراکو برای هدف قرار دادن مرگخواران بی ثمر بود. همانطور که مرگخوارها
قادر به حمله به انها نبودند طلسم انها هم از دیواره عبور نمیکرد.
در و دیوار سنگی ساختمان از برخورد طلسمهای کمانه کرده ترک ترک شده بود و سه شکار ولدمورت به چند قدمی در خروجی رسیده بودند. آنچه را که میدید باور نمیکرد پسری که نباید قادر به جادو کردن می بود طلسمی را اجرا کرده بود که او با تمام قدرتش قادر به نفوذ در آن نبود. تحلیل این اتفاق در ذهنش بیش از آنچه که باید طول کشید. یک نگاه به چهره ی اسنیپ خیلی چیزها را روشن کرد. اگر این سه نفر موفق به خروج از
سالن میشدند فرارشان حاتمی بود. . .
یک حرکت سریع به چوبدستی اش داد و طلسمی قدیمی را به اجرا گذاشت. پرتویی از نور با قدرتی خارق العاده از چوبدستی خارج شد و درست در دو قدمی در خروجی به سپر سیریوس برخورد کرد. درست مثل ترکیدن یخ
برزمین پرت شدن ناگهانی سیریوس، حباب شیشه ای با صدای کر کننده منفجر شد. موج انفجار نزدیکترین مرگخوارها را به عقب پرتاب کرد و این فرصت را به هکتور داد تا سیریوس را از زمین بلند کند. همانطور که به سمت درها میدویدند سپر دفاعی هکتور از هر سه نفر محافظت میکرد. اگرچه آن سپر جواب آن حجم طلسم را نمیداد. در اکو مجروح بود و با وجود تلاش زیادش قادر نبود با سرعت زیادی حرکت کند خونریزی زخم سیریوس شدید نبود اما به نظر میرسید اجرای طلسم او را خسته کرده و اگرچه آنها تقریبا از ساختمان خارج
شده بودند هنوز چهل، پنجاه متر تا خروج از منطقه ی ضد آپارات مانده بود.
در استانه ی در ورودی تصمیمش را گرفت. مسیرش را به خلاف مسیر اولیه تغییر داد و در چهارچوب در قرار
گرفت.
- هکتور! داری چه غلطی میکنی؟
طلسم هکتور نزدیکترین مرگخوار را بر زمین داد: برو دراکو... همین حالا
- اما...
دت ۱۲ ۱
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هکتور دو طلسم را همزمان منحرف کرد: معطل نکن پاتر... خودتون رو به اون درخت کاج برسونین... اونجا قابل
آپاراته...
- ولی ...
- برین... من خود مو میرسونم...
جای تعلل نبود. اینبار سیریوس بود که دست دراکو را کشید. مسلما از آن دو کمکی بر نمی آمد. با وجود جراحات در اکو و ضعف و خونریزی سیریوس تا همینجا هم معجزه کرده بودند. با بیشترین توانشان به سمت درختی که هکتور اشاره کرده بود دویدند. هنوز نصف راه را نرفته بودند که فریاد هکتور به گوششان رسید. هر دو با هم برگشتند و قبل از بیرون ریختن مرگخوارها یک نظر ولدمورت را بالای سر هکتور دیدند. ده، دوازده مرگخوار به سرعت در تعقیبشان بودند اما فرصتی برای دفاع در برابر آنها نبود. سه طلسم پیاپی به دراکو برخورد کرد و مقداری خون به صورت سیریوس پاشید. از پشت سر فریاد اسنیپ به گوشش رسید: پسره رو زنده
میخوام...
بقیه ماجرا در ذهن دراکو گنگ و محو بود. تنها به یاد داشت که در لحظه ای که سیریوس تلاش میکرد با آپارات جانبی هر دو نفرشان را از مهلکه برهاند طلسمی به دستش برخورد کرد و درد باعث شد دستش را بکشد. ثانیه ای بیشتر طول نکشید. سیریوس رفته بود و قبل از رسیدن بقیه مرگخوارها دراکو چاره ای جز آپارات به
اولین نقطه آشنا نداشت.
: 8 : : i::
برای اولین بار صدای در اکو لبریز از بغضی شد: یه گله مرگخوار دنبالمون بودن. از در و دیوار طلسم میریخت.
هکتور جلوی راهشون واستاد... می خواست معطل شون کنه تا مطمئن بشه که ما فرار میکنیم. مجبور شدم
حرفشو قبول کنم. چاره ای نداشتم.
میخواست دیگران او را درک کنند. این که نمیخواست هکتور را ترک کند.
چارلی و فرد در سکوت به زمین نگاه میکردند دست قدرتمند کینگزلی شانه او را لمس کرد: ما میدونیم...
- بعدش چی شد دراکو؟
دراکو نفس عمیقی کشید و چهره اش با درد در هم کشیده شد؛ نزدیک دیواره ظاهر شدم. هیچ راهی نداشتم که بفهمم سیریوس کجاست. هرجوری که بود خودم رو به شکاف روی دیواره رسوندم و از محوطه شهر خارج شدم. جم بعدشم که دیگه خودتون میدونین. گس
; ۱ ۱۲
هلال
حلال حجار
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
نگاه رون که تا لحظه ای پیش به سفیدی دیوار روبرو خیره مانده بود چرخید و به دراکو افتاد. رنگش پریده تر از قبل بود و چشمهایش را به سختی باز نگه داشته بود. تقلا میکرد که هشیار بماند.
کینگزلی متفکرانه پرسید: پس یعنی هر جایی میتونه رفته باشه
دراکو با صدایی که از ضعف میلرزید تصحیح کرد: هرجایی داخل محوطه شهر ممنوعه. اما من بعید میدونم که
اون جاهای زیادی رو دیده باشه.
- در این صورت رفتن هری به اونجا میتونه یه خطر جدی باشه. نباید بذاریم تنهایی درگیر بشه
- اخه چطوری ریموس ... ما که نمیتونیم وارد اون دیواره بشیم
- اگه نتونیم بریم تو، باید بیرونش کار رو تموم کنیم.
- بیرون از اونجا کاری از دستتون برنمیاد. مرگخوارها کاملا مجهز هستن... اگه بخواین کاری بکنین ... باید
دنبالش برین. رون، هری الان کجاست؟
رون همانطور که با نگرانی به دراکو خیره شده بود جواب داد: رفت به قلعه که یه چیزی رو برداره. باید قبل از رفتن ساچت رو هم ببینه. نگران اون نباشی ریموس، هرمیون سرش رو گرم میکنه.
- بذارین هری کار خودشو بکنه. وقت زیادی نداریم قبل از اینکه دست اسنیپ به سیریوس بر سه باید پیداش
کنین
نگرانی در صدای دراکو مشهود بود. نانسی که از آغاز گفتگو تماشاگر بود بی اختیار دست او را فشرد.
- مایه نقشه لازم داریم. نمیتونیم بذاریم هری تنهایی وارد عمل بشه
فرد اعتراض کرد: چطوری؟ چطوری میتونیم ازش پشتیبانی کنیم وقتی حتی نمیتونیم دنبالش بریم؟
هر هفت نفر مستاصلی و نگران نگاههایی را رد و بدل کردند: لعنتی ... کاشی هکتور اینجا بود.
چارلی با آهی غمگین این را گفت. با آنچه از دراکو شنیده بود بعید میدانست که هکتور زنده باشد. از طرفی حمایت آنها از هری بیرون از شهر ممنوعه هیچ کمکی نمیکرد.
- مگه اینکه...
کینگزلی کنجکاوانه رسید: مگه اینکه رون؟
۱ ۱۲۱۷
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- زیاد مطمئن نیستم اما... چیزی که مسلمه اینه که هری میخواد بره اون تو و تنها کاری که من میتونم بکنیم
اینه که باهاشی برلین تا کار دست خودش نده.
- رون ما نمیتونیم کل محفل رو ببریم اون تو
- کل محفل نه... اما من میتونم باهاش برم. میخام مطمئن بشم که این دفعه هری تنها نمیمونه.
این حرف رون چارلی را نگران تر کرد: رفتن شما دو تا اونجا نهایت حماقته.
فرد تایید کرد: و بدبختانه سابقه ی هری در حماقت خیلی بالاست. شخصا اگه مجبور بشم این دفعه تا پیش ولدمورت هم باهاش میرم تا مطمئن بشم سالم میاد بیرون. تو چی فکر میکنی دراکو... میتوانیم افرادمون رو وارد اونجا بکنیم ؟
- فکر میکنم بشه... یه کم وقت میبره اما احتمالا میتونین یه عده رو ببرین اونجا... اون طرفها خلوته... فکر
کینگزلی با هیجان دستانش را بهم کوبید: اگه قرار باشه نبردی باشه الان بهترین زمانه... بیاین مرگخوارها رو تو
سوراخشون خفه کنیم... میتونیم حواس اونا رو پرت کنیم تا هری و رون فرصت بیشتری برای نجات سیریوس
داشته باشن.
ریموس نگاهی به سایرین کرد و زمانی که تایید آنها را گرفت تصمیم جمع را پذیرفت: در این صورت من فکر میکنم به یه سازمان دهی احتیاج داریم.
چارلی اعضای گروه را بررسی کرد: این سریع ترین عملیات حمله در تاریخ خواهد بود. بیاین زودتر دست به کار باشیم. فرد، برگرد به قلعه... هر چقدر میتونی آدم جمع کن بیار ورودی شهر ممنوعه، به مینروا بگو گوش به زنگ
باشه. بگو تمام ماموریتهایی که مهم نیستن کنسل کنه. به نگهبانها هم بسپرچشم و گوششون رو باز نگه دارن. میخام هر حرکتی رو تو هاگزمید و دیاگون و ناکترن تحت نظر داشته باشن. به متیو بگو ورودی های قلعه رو ببنده. یه پشه هم نباید وارد هاگوارتز بشه. باید همه رو در اماده باش نگه داره. نمیخام در نبود ما مشکلی پیش
بساد.
- باشه...
فرد این را گفت و به سرعت از در بیرون دوید.
۱ ۱۲ ۸
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
چارلی به سمت کینگزلی چرخید: دسته تازه واردها رو به قرارگاه احضار کن کینگزلی... بگو تو هاگزمید موضع بگیرن، در صورت نیاز باید از هاگوارتز دفاع کنن، اما طوری این کارو بکن که اگر چشم و گوشای دشمن داخل
افرادت بودن کار دستمون ندان.
- خیالت راحت باشه ...
کینگزلی سرش را تکان داد. دست دراکو را فشرد و با قدمهای بلند از اتاق خارج شد.
- ریموس ... الیور و کتی با افرادشون ورودی شهر ممنوعه رو زیر نظر دارن... یه عده رو بردار و بهشون ملحق
شو... اونجا همو میبینیم.
با بیرون رفتن ریموس، رون هم از جا برخاست: ظاهرا بازم وزارت خونه موند برای من
- من فکر میکردم میخای پیش هری باشی
برق چشمهای رون جواب چارلی را داد. دستش را روی شانه ی برادر کوچکترش گذاشت: وزارتخونه رو بذار واسه
میر رورا... اگر یا الان لازمت داره.
رون لبخندی به برادرش زد. قبل از خروج به سمت دراکو که با ضعف روی تخت افتاده بود برگشت: مبارزه کن دراکو... هنوز خیلی کارت داریم.
دراکو لبخند ضعیفی زد: اهمیتی نمیدم اون شفا دهنده های ابله چی بهت گفتن... امکان نداره به این راحتی از
- این بهترین خبری بود که بهم دادی مالفوی...
مرد مو بور سری تکان داد. تلاش زیاد آنروز انرژی اش را تحلیل برده بود. نگاه رون به سمت نانسی چرخید که با دستمالی عرق صورت دراکو را پاک میکرد: مواظبش باشی نانسی
بعد چرخید و با قدمهای بلند از اتاق خارج شد. با خروج رون، چارلی هم آماده خروج میشد به سمت نانسی چرخید: .... ربکا تا چند دقیقه دیگه میرسه اینجا...
شانه ی دراکو را فشاری داد: قول بده زنده بمونی... یادت باشه هنوز آخر کارو ندیدی ...
سپس چرخید و مستقیم به سمت در اتاق رفت. به وسط اتاق نرسیده بود که صدای نانسی متوقفش کرد
۱ ۱۲ ۹
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
• دایی جور...
نانسی دو دل مانده بود. نگرانی اش برای دراکو یک چیز بود و هراسی که برای هری و سیریوس در دل داشت چیز دیگر. حرفهای دراکو او را بیشتر از قبل نگران میکرد. در دو راهی بدی مانده بود. بین دو پدر گیر کرده بود و هر لحظه ممکن بود یکی از آنها را از دست بدهد. او قادر به انتخاب نبود. فرقی نمیکرد که کدامیک از این دو
مرد پدرش بود. تازه فهمیده بود که هر دو را به یک اندازه دوست دارد.
چارلی برای لحظه ای متوقف شد. نگاه پر اضطراب نانسی جواب سوالی نپرسیده اش را در خود داشت: همینجا بمون... بذار خیالمون از تو راحت باشه...
با بیرون دویدن چارلی، یک بار دیگر با دراکو تنها شد. همانطور که ملحفه را مرتب میکرد برای اولین بار فرصت یافت که به اتفاقات یک ساعت اخیر فکر کند. به حرفهایی که پدرش در اتاق مجاور به او زده بود. مفهوم کاری
از پدر و برادرش داشت. حسی سردرگمی و دلخوری اش از پنهان بودن همه این مسائل ... گیج شده بود... نمیفهمید... نگاه او به این مسئله درست در خلاف چیزی بود که هری گفته بود... خشمش از اینکه تمام زندگی اش را بردروغ بنا کرده مانع از قبول حرفهای پدر خوانده اش میشد.
نمیدانست چقدر گذشته ... مشخصا بیشتر از نیم ساعت در فکر بود چرا که زنگ ملایم ساعت مچی اش که زمان داروی بعدی دراکو را به او اعلام میکرد او را از افکارش خارج کرد. اولین باری که پدرش هدیه دراکو را دیده بود بیاد می آورد. هری به او گفته بود که این ساعت به سارا، دوست عزیزی که همسر دراکو بوده تعلق داشته و حالا
او میدانست که این دوست در حقیقت مادر خود اوست. بطری معجون خون ساز را از روی پا تختی برداشت. کمی از معجون را درون جام ریخت و به سمت تخت برگشت. تازه در این زمان بود که متوجه شد که نگاه در اکو
در تمام این مدت او را دنبال میکرده...
جام معجون را جلو برد. دستش را زیر سر پدرش برد و کمک کرد تا او جام را بنوشد. شفا دهنده دستور داده بود که ساعتی یک جام کوچک از معجون را به دراکو بدهد. اگر تا فردا خونریزی متوقف میشد دراکو نجات یافته
بود.
دراکو سرش را روی بالشت گذاشت. به نظر نمیرسید که نانسی قادر به شکستن سکوت بینشان باشد: همیشه
مجسم میکردم وقتی بفهمی چیکار میکنی... انتظار داشتم سرم داد بکشی. منو مقصر بدونی یا هر کار دیگه ای بکنی... اما تو هیچ وقت اونجوری که من فکر میکنم عمل نمیکردی... دست کم باید ازم توضیح بخوای؟
۱ ۱۳
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
نانسی به او نگاه نمیکرد تنها دستانش بود که با مهربانی ملاقه اش را مرتب میکرد: میخام ... اما نه الان ... شما نباید به خودتون فشار بیارین، استراحت کنین، وقتی که حالتون بهتر بشه وقت زیادی برای حرف زدن میمونه
شکم و جور...
هنوز نمیتوانست او را پدر بنامد. باور این موضوع برای خودش هم سخت بود. به نظر میرسید که دراکو این مسئله را درک میکند چرا که کلمه ی آخر حرف او را نشنیده گرفت: خیلی به هری بدهکارم. با وجود اون خیالم از بابت تو راحت بود... خیلی تلاش کردم با آوردن سیریوس دینم رو بهش ادا کنم اما بدشانسی آوردم.
- بدشانسی... برای چی ... تو یکی رو میخاستی که به جای تو مسئولیت یه بچه دست و پا گیر رو قبول کنه و
اون اینکار و کرد... همین بسی نبود؟
لحن صدایش گزنده و سرد بود. دراکو چاره ای جز پاسخ ندید.
- این بی انصافیه نانسی،... خودت خوب میدونی که اون بهترین بود... بهترین کسی که ممکن بود بتونم تو رو
بهش بسپارم.
- و اصلا فکر نکردی که شاید منم حق انتخاب داشته باشم ؟ شاید میخاستم کنار تو بمونم... تو همه ی این سالها گذاشتی من با یه دروغ زندگی کنم. یه پدر دروغی ... یه مادر دروغی ... یه برادر دروغی ... دروغ دروغ دروغ... تمام دنیای من شده دروغ... تا دیروز مادر و خواهرم مرده بودن و حالا تنها برادری که داشتم دیگه مالی من نیست... دایی فرد، دایی چارلی... مادر بزرگ... همه ی اینها دروع بود... همه ی زندگیم یه دروغ بزرگه . تو چند ساعت همه ی چیز زیر و رو شده... سیریوس رفته... بابا داره میره و ممکنه هیچ وقت بر نگرده... شما... دایی چارلی... دایی فردریک، دایی جرج ... همه میخان از من محافظت کنن بدون اینکه براشون مهم باشه من چی میخام... بدون اینکه به من حقی برای دخالت بدن ... میترسم چشم باز کنم و دنیا وارونه شده باشه... این خیلی بیشتر از
درست در همین زمان بود که در اتاق باز شد. رابرت و سلینا نفس زنان به درون اتاق پریدند.
سلینا اعلام کرد: اون بیرون همه چی بهم ریخته... همه دچار جنون شدن
- نانسی پدرت همین چند دقیقه پیش رفت...
نانسی نگاهش را از دراکو دزدید: میدونم راب
رابرت با هیجان اعلام کرد: کینگزلی و پدر هم نیم ساعت پیش خارج شدن، جم
گس
۱ ۱۳ ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- ما تصمیم گرفتیم... یعنی فکر کردیم ممکنه به کمک احتیاج داشته باشن...
::: 8 85 83 585 83
تنها چند دقیقه بعد از جدا شدن از نانسی هری به هاگوارتز رسیده بود. خودش را در حالی یافت که با سرعت از راهرو گذشت و به دفتر کارش رسید. یکی از کشوهای کمدش را باز کرد. محتویات آن را زیر و رو کرد. زره ارثیه پدرخوانده اش را برداشت و آن را زیر پلیورش به تن کرد. چشمش به قاب عکس قدیمی درون کشو افتاد. قاب عکسی نقره ای که عکسی او را در کنار جینی و فرزندانش نشان میداد. بی اختیار دستش را روی عکسی جینی
کشید: نمیذارم اتفاقی براش بیوفته... مطمئن باش
برای آخرین بار نگاهی به عکس کرد. آن را از قاب بیرون کشید و در جیب داخلی ردایش گذاشت. میخاست جینی هم شاهد انتقام او باشد. با قدمهای بلند از دفترش خارج شد. قبل از رفتن کار دیگری داشت که باید انجام میداد. با عبور از پلکان مرمری به سمت دخمه ها رفت. در پایین ترین طبقه ی مدرسه درست یک طبقه
پایین تر از کلاس قدیمی معجون سازی پلکان باریکی بود که او را به دخمه های زیرزمینی هدایت میکرد. جایی که مرگخواران اسیر شده در آن نگهداری میشدند. زیرزمین تاریک با نور چند مشعل روشن شده بود یک در بسته زنگ زده که دو محفلی جوان جلوی ان نگهبانی میدادند. مایکل روی صندلی ای که ظاهر کرده بود نشسته بود اما رابرت مثل همیشه در انجام وظیقه اش کاملا جدی بود. روبروی در پشت به هری ایستاده بود با
نزدیک شدن صدای قدمهای هری چرخید و چوبدستی اش را به سمت تازه وارد گرفت.
با دیدن او سر چوبدستی اش را پایین اورد و هری توانست بازوی بانداژ شده اش را تشخیص دهد: اینجا چیکار میکنی رابرت؟ تو الان باید استراحت کنی!
شنیدن صدای هری مایکل را از جا پراند. رابرت شانه ای بالا انداخت: اریک یه کار فوری داشت به جاش نگهبانی
هری سراپای او را برانداز کرد: وضع پات چطوره؟
- خیلی خوب... مامان خیلی راحت درستش کرد.
سپس با چوبدستی اش به در زنگ زده ضربه ای زد. در با صدای غژ غژ گوشخراشی باز شد با ورود هری و رابرت،
مایکل در را بست و با طلسمی قفل کرد.
۱ ۱۳۲
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
این پایین راهروی پهنی بود که درهای فلزی متعددی در دو طرف آن قرار داشت. کف زمین سنگی نم زده بود و صدای قدمهایشان در آن میپیچید. بین هر دو در مشعلی روی دیوار آویزان بود که نور لرزانش سالن را روشن میکرد. در وسط سالن جلوی یکی از درها چهار پنج نفر از اعضای محفل ایستاده بودند. هر پنج نفر همزمان به سمت تازه وارد چرخیدند. یکی از آنها آلیشیا اسپینت همبازی قدیمی خود او در تیم کوییدیچ بود. با دیدن او
جلو دوید: به موقع اومدی هری... حسابی لازمت داشتیم
- ریموس کجاست؟
- با کینگزلی و چارلی رفتن سنت مانگو...
یک قدم جلو رفت و دریچه کوچکی را که روی در آهنی تعبیه شده بود باز کرد. در ته سلولی کوچک زندانیش را دید که روی تخت چوبی نشسته بود. جای یکی از دستهایش از ساعد خالی بود. آلیشیا با حرکت سر نگاه هری را جواب داد. یک چنگک آهنی بیرون زندان از میخ دیوار آویزان بود: ترسیدیم به خودش صدمه بزنه...
- کار درستی کردی...
- ریموس این یارو رو ذهن روبی کرده... اکثر اطلاعاتش همونطور که فکر میکردی غیر قابل دسترسیه ... حتی معجون حقیقت هم زیاد موثر نبود... ذهنش قفل شد سی...
از کنار هری رابرت کامل کرد: بابا فکر کرد شاید شما بتونین یه کاری انجام بدین... یه چیزی شبیه کاری که با
هکتور کردی،... اون فکر میکنه اطلاعات مهمی از این یارو درز کنه...
با اشاره هری رابرت چوبدستی اش را به سمت در گرفت و با حرکتی پیچیده به چند نقطه ی آن ضربه زد و در را باز کرد. با باز شدن در ساچت سرش را بلند کرد. دیدن هری پاتر مشتعل از خشم که پشت سر رابرت وارد
سلولش شده بود چندان صحنه ی خوش آیندی نبود...
: 8 83 : ::
ساحل دریاچه یکی از معدود مکانهایی بود که هرمیون گرنجر در آن احساس آرامش میکرد. بعد از مشاجره ی تندی که با هری داشت فرصتی برای تنها ماندن نیافته بود با بازگشت دراکو اوضاع حسابی بهم ریخته بود؛ و حالا... نیم ساعتی بود که از قلعه بیرون زده بود حالش بدتر از آن بود که در قلعه بماند. زمانی که در زیر باران تند بهاری از قلعه خارج شد پاهایش ناخودآگاه او را به این سمت کشانده بودند. ضربات باران آب دریاچه را متلاطم و گل آلود کرده بود اما این در مقابل تلاطم درونی هرمیون هیچ بود. افکارش در هم و تاریک بود. هیچ
۱ ۱۳۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
چیز در ذهنش در جای خود نبود. قبل از ملاقات با هری احساسی میکرد روی ابرها قدم میزند و حالا، حال فردی را داشت که از روی همان ابرها با سر سقوط کرده.
هری او را از ارتفاع بی نهایت خوشبختی به پایین پرتاب کرده بود. بی اختیار گریه میکرد. کلمات هری بارها و بارها برایش تکرار شده بود. فریادهای او چنان در ذهن هرمیون زنده و جاندار بود که صدای فرد دیگری که نامش را فریاد میزد دور و دست نیافتنی به گوش میرسید. حتی زمانی که رون ویزلی نگران در دو قدمی او روی زمین گل آلود سر خورد و مقدار زیادی گل به ردایش پاشید عکس العملی نشان نداد. به نظر میرسید که رون تمام راه را دویده باشد. چون به شدت نفس نفس میزد: هر ... هرمیون... خوب شد پیدات کردم ... هری رو
ندیدی؟
و در ان لحظه رون بلاخره توانست از جا بلند شود سرش را بلند کند و یک نظر چهره هرمیون را ببیند.
صورت هرمیون مثل موها و ردایش خیس آب بود. اما این چیزی نبود که سرخی چشمانش را پنهان کند. رون هراسان پرسید: فقط نگو که رفته...
صدای دو رگه هرمیون آرامش خیال و نگرانی را با هم به رون هدیه کرد: هنوز نه.
- اوف ... خدا رو شکر ... میترسیدم بازم منو قال گذاشته باشه. خوابشو ببینه که این دفعه بتونه تنهایی جایی بره
یکبار دیگر متوجه هرمیون شد: تو حالت خوبه؟
هرمیون سر تکان داد اما این جوابی نبود که رون را قانع کند: ... گریه کردی؟
- نه!
بغضی که در صدایش بود خلاف این را میگفت و رون به طور غریضی علت را میدانست: مربوط به هریه ؟
بغض هرمیون ترکید. گریه اش آنقدر شدید بود که رون را به وحشت انداخت: اون که صدمه ندیده؟ حالش خوبه
مگه نه؟
چیزی که رون را بیشتر از قبل نگران کرد حرکت بعدی هرمیون بود. رون زمانی به خود آمد که هرمیون دستهایش را روی صورتش گذاشته بود و بی پروا گریه میکرد. علیرغم نگرانی شدید، رون دو دل مانده بود. میخاست او را در آغوش بکشد و حمایتش را اعلام کند. به اینکه او اینجاست و تنهایش نمیگذارد. اما در عوض دستش را روی شانه ی هرمیون گذاشت و تلاش کرد بر احساس نیازش به در آغوش کشیدن او غلبه کند. کمی
۱ ۱۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
بعد زمانی که هق هق هرمیون اندکی آرام گرفت سرانجام نگرانی رون بر حس همدردی اش غلبه کرد: نمیخای
بگی چی شده؟
در آن لحظه رون ویزلی برای هرمیون همان رون نگران دوران تحصیل در هاگوارتز بود. دوستی که نگران دوست دیگر شده بود و نه چیز دیگر... درد دل با یک دوست بیشترین چیزی بود که هرمیون به آن نیاز داشت همانطور که به برخورد قطره های باران به سطح متلاطم دریاچه خیره شده بود شروع به صحبت کرد. در ابتدا حرف زدن آسان به نظر نمیرسید اما زمانی که شروع کرد همه چیز به فراموشی سپرده شد و او حرف زد و حرف زد. هرمیون نفهمید چرا اما وقتی به خود آمد دست حمایتگر رون شانه اش را رها کرده بود و تازه در این لحظه بود که متوجه شد تمام آنچه را که در چند ماه اخیر بین او و هری رخ داده بود بیان کرده. تمام حوادث و اتفاقات از
با هراس و اندکی شرم به چهره ی رون خیره شد. اگرچه صورت رون احساسی را منعکس نمیکرد اما خیلی ناگهانی متوجه شده بود که حرفهایش احساسات او را جریحه دار کرده. در آن لحظه قادر به درک احساسات
درون صورت او نبود. برای چند لحظه ی دردناک سکوت در میانشان حاکم بود.
نگاه هرمیون به زمین گل آلود پیش پایش بود انتظار فوران آتشفشان خشم رون را میکشید. با این حال این چیزی نبود که او خودش را سزاوار آن نداند: متاسفم رون... میدونم که نباید...
رون به او اجازه ی ادامه ی حرفهایش را نداد: بعد شام تو ولش کردی و اومدی بیرون، درسته؟
هرمیون سر تکان داد
- ... دیدم تو سنت مانگو رفتار تون طبیعی نبود. واقعا که خیلی احمقی...
هرمیون به تندی سرش را بالا آورد. رون خشمگین به نظر میرسید: باورم نمیشه که تا این حد بچه گانه رفتار کرده باشی. تو واقعا کورشدی؟ نمیتونی ببینی؟
خشم هرمیون از لحن توهین آمیز رون بیشتر شد: چطوری جرات میکنی...
رون حق نداشت او را سرزنش کند باید انتظار حسادت احمقانه ی رون را میداشت اما رون کاملا او را غافلگیر کرد: معلومه که جرات میکنم... اوه مرلین بزرگ... منو باشی که همیشه فکر میکردم باهوشترین ساحره انگلستان کنار مه... تو او نقدر کوری که به هری هم شک میکنی؟ لعنتی هیچ شده سر تو بالا بگیری و یه نگاه به اطرافت
بندازی؟
پاسخ هرمیون فریادی بر فریاد رون بود: از چی حرف میزنی؟
دت ۱۳ ۱
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
دست رون با عصبانیت به میان موهای قرمزش فرو رفت: از جینی، لیلی، سیریوس، پدر و مادر هری، پدرخوندش... اینکه اونا مردن چون به هری وابسته بودن، از برقی که وقتی اسم تو میاد تو چشماش میبینم. از اینکه بیشتر از هر کسی دوستت داره... اون نگرانته و داره سعی میکنه از توی لعنتی محافظت کنه.
رون به سمت هرمیون برگشت که سرش را پایین انداخته بود و لبهایش میلرزید: همیشه همینطوری بودی ... لجباز خود خواه... توقع داشتی وقتی بهش گفتی یه بچه هم به این مطحسبت اضافه شده چه حالی بشه ؟ نباید بترسه ؟ اونم وقتی که سیریوس و لی لی رو اونجوری از دست داده؟ چرا به اون فکر نمیکنی؟
همه چیز در برابر صورت هرمیون میچرخید. برق نگاه هری، ... تغییر ناگهانی او... رنگ پریده صورتش و لرزش صدایش: خدای بزرگ... من ... چیکار کردم... اون حرفهایی که بهش زدم... چطوری تونستم اون چرندیات رو
بگم... او ه رون... کمکم کن...
نگاهش چنان درمانده بود که رون را به خنده انداخت دستش را جلو برد و اهسته اشکهای او را پاک کرد: فقط
برو دنبالش... یادت باشه قول دادیم این دفعه تنهاش نذاریم
- اوه ممنونم رون... ممنونم...
هرمیون هق هق کنان این را گفت و در آغوش رون فرو رفت. اینبار رون به خود اجازه داد که دوستانه او را در آغوش بگیرد.
*:* ب: * :: }}}:
هری از دخمه ها بیرون آمده بود مستقیم به سمت در خروجی قلعه میرفت که صدایی از پشت سر غافلگیرش کرد: جایی داری میری؟
- رون!
- داری تنها میری
- ما حرفامونو زدیم
- نه... فقط تو حرف زدی... ما قبول نکردیم.
هری با وحشت به سمت صاحب این صدا چرخید: هرمیون...
و با خشم به سمت رون برگشت.
۱ ۱۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- اونجوری به من نگاه نکن... من دعوتش نکردم
هرمیون خیلی جدی جواب داد: نیازی به دعوت تو نبود...
هری با کلافگی به سمت هرمیون چرخید: امکان نداره من اجازه بدم که تو بیای
رون تاکید کرد: اینو درست میگه هرمیون... من هواشو دارم...
- این شامل تو هم میشه رون... تو الان یه بچه داری. من شک دارم که بتونم زنده از اونجا در بیام
- تو هم الان یه بچه داری... انگاری یادت رفته... پس برای من شاخ و شونه نکشی.
لحن رون جدی و مصمم بود. نگاه هری برای لحظه ای در نگاه هرمیون قفل شد چیزی که در نگاهش دید باعث شد که نفس راحتی بکشد: شرایط من فرق میکنه
- واسه ی همینم باهات میام... دفعه قبلی هم نباید تنهات میذاشتم.
- اما...
- دیگه نه هری... نه بعد از اون همه کابوس و عذاب وجدان ... من یه اشتباه رو دو بار تکرار نمیکنم. اگه قرار باشه
کاری رو انجام بدیم با هم انجامش میدیم. هر اتفاقی که بیوفته برای هر دومون پیش میاد.
این وفاداری رون احساسی عجیبی به هری داده بود با این وجود از تلاش برای قانع کردن او دست برنداشت: این مسئله به تو هیچ ربطی نداره
- فکر کنم نگرفتی ... من دایی اون بچه ام... ضمنا اونی که داری میری دنبالش پسرخونده منم هست
- تکلیف جیمی چی میشه ؟
این جمله برای لحظه ای رژانت را به فکر فرو برد. گری میتوانست نردید را در صورت دوستش ببیند اما این تنها چند ثانیه طول کشید. درست زمانی که هری مطمئن شده بود که رون را قانع کرده او لبخند تلخی زد: مطمئنم مامان ازش نگهداری میکنه
- حتی فکرشم نکن ... تو داری دستی دستی اون بچه رو یتیم میکنی. بدون اینکه فکر کنی که اون چه زجری
- هی هی... خونواده منو با فک و فامیل خودت قاطی نکن!
۱ ۱۳۷۷
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
بحث نسبتا شدید آنها توجه چند نفر از ساکنین قلعه را جلب کرده بود: شماها اگرم بخواین نمیتونین وارد اونجا
- خب واسه همین هم هست که تو مارو میبری
- میدونی که من این کار و نمیکنم رون
- هری!
هری از کوره در رفت: بسه دیگه هرمیون... نمیخام بیشتر از این وارد این ماجرا بشی
- اما من خیلی وقته که واردشی شدم... متاسفم که نتوانستم درکت کنم... که حرفتو نفهمیدم.
دست هری با کلافگی لابه لای موهایش فرو رفت: پس سعی کن الان بفهمی هرمیون... به خاطر من ... به خاطر اون بچه ... توی جای امن بمون.
- گری = ...
اینبار رون به کمکش آمد: هرمیون میمونه. من باهات میام...
هرمیون اعتراض کرد: این کار مالی هر سه ی ماست رونالد ویزلی...
اصرار و پافشاری رون و هرمیون هری را نگران تر میکرد: حتی اگه من قبول کنم و شما رو ببرم... فکر بیرون اومد نشو کردین؟
- خب همونجوری که رفتیم تو میایم بیرون
- اوه آره... حالا فرض میکنیم که من با شما نباشم یا نتونم باهاتون بیام بیا اصلا مرده باشم
هرمیون جیغ کشید: این حرفو نزن
- اتفاقی برات نمی افته رفیق
- تضمینی وجود نداره رون
۱ ۱۳۸
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
تنها چند دقیقه پس از فرار دراکو و سیریوس و تنها با چند متر فاصله از محل آپارات آنها سوروس اسنیپ روی زمین افتاده بود و از درد به خود میپیچید. لرد ولدمورت با خشم چوبدستی اش را به سمت او گرفته بود. طلسم
شماره افتاد چوبدستی بالا رفت و درد متوقف شد. همانطور که پاهایش را در ژور شکمش جمع کرده بود صدای خطرناک اربابش را شنید: تو به من دروغ گفتی سوروس
- - نسرو ردم... خواهش میکنم... ارباب... مه... منو ببخشید...
- خفه شو احمق...
ولدمورت با صدایی به سردی یخ او را مخاطب قرار داده بود: تو به من گفتی همه چیز درست پیش رفته؟ پسره هنوز میتونه جادو کنه. چرا به من نگفتی که نقشه درست پیش نرفته؟
چوبدستی اش را با حالتی خطرناک بین انگشتانش چرخاند.
اسنیپ به زحمت دست و پایش را جمع کرد: ارباب من... نمیدونستیم... قسم میخورم...
چوبدستی ولدمورت بی رحمانه به سمتش نشانه رفته بود. خشمگین از خیانت هکتور به خود میپیچید و هر لحظه ممکن بود خشمش را بر سر اولین هدفش خالی کند. اسنیپ. به سادگی مرگ را در پیش چشمش میدید. بدنش به لرزه افتاده بود اما جرات التماسی نداشت. درست در لحظه ای که خودش را مرده حساب کرده بود
اربابش او را غافلگیر کرد: له جی لیمنس
دیوارهای ذهن اسنیپ نه به خاست خودش که با قدرت جادوگر سیاه کنار رفت و به ولدمورت اجازه داد تا ذهن او را بررسی کند. بدون توجه به فشاری که این کار به ذهن خادمش می آورد بی رحمانه به همه جا سرک کشید و خاطرات او را زیر و رو کرد. قانع شدن ولدمورت تنها چند لحظه طول کشید اما برای اسنیپ مانند سالی گذشت. زمانی که مهاجم از ذهن او خارج شد نفس عمیقی از درد کشید. صدای ولدمورت نرم و خطرناک بود:
بلند شو سوروس...
اطاعت از این دستور اندکی طول کشید
- اینکه تو در این کار مقصر نبودی چیزی رو تغییر نمیده... اشتباه اشتباهه ... و باید اون ارژ جبران کنی
• • امر امر شماست لعاعر و ردم...
۱ ۱۳۹
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- افرادت رو بردار و همه جارو و جب به وجب بگرد. پسره نباید از شهر خارج بشه اگه این اتفاق بیوفته سوروسی...
* ب: * :: }:
برخلاف سیریوس که از خستگی تقریبا بیهوشی شده بود، لیز شب ناآرامی را تجربه کرد. تمام شب از شدت ترسی
و نگرانی خوابش نمیبرد و پهلو به پهلو میشد. ذهنش بین آنچه که دیده بود و آنچه که در چند ساعت اخیر
شنیده بود سرگردان بود.
او روی یک تخت در کنار جادوگری فراری دراز کشیده بود و بدتر از همه این که چهره خسته پسر در نظر لیز
معصوم و بی گناه به نظر میرسید.
یک باره با صدای قدمهای شتابانی به خود آمد. سراسیمه آخرین نورهای داخل اتاق را خاموش کرد و از در ز
کوچک کنار پنجره به بیرون خیره شد. چشمش به چند شنل پوش افتاد که با چوبدستی های کشیده در میان ساختمانهای اطراف جستجو میکردند. یکی از آنها که رئیس سایرین بود تنها چند متر با مخفیگاه آن ها فاصله داشت. وحشتزده به سمت تخت برگشت و با آهسته ترین صدای ممکن سیریوس را صدا زد اما او تنها غلتی زد و به خواب فرو رفت. لیز به اطراف نگاه کرد تا راهی برای فرار بیابد اما تنها راه خروج درست از جلوی مردان
جستجوگر در می آمد. هرلحظه امکان داشت که در باز شود و شنل پوشان وارد مخفیگاه کوچک آنها شوند.
او به یک فراری پناه داده بود. مجازات این کار مرگ بود اما این کاری بود که کرده بود و در حال حاضر راهی
برای جبران ان نداشت. یک بار دیگر به سراغ سیریوس رفت. چند لحظه ای با خودش کلنجار رفت تا شجاعت این را پیدا کرد که دستش را جلو ببرد و شانه او را لمس کند: بیدار شو... خواهش میکنم بیدار شو...
جادوگر جوان با تنبلی تکانی خورد: دیگه چیه ؟
- سیاه پوشا... اونا اینجان
- اینجا؟
سیریوس با چنان سرعتی از جا پرید که لیز برای لحظه ای تکان خورد. چوبدستی در میان دستش آماده
بودهراسان با اطرافش نگاه کرد: کجا؟
- اون بیرون
• • • • اوف •
۱ ۱ :
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
دوباره خودش را روی تخت انداخت: برای همین منو بیدار کردی؟
لیز کلافه از این همه بی خیالی با آهسته ترین صدای ممکن پرخاش کرد: هی ... هر لحظه ممکنه بریزن اینجا...
سیریوس سرش را روی دستش گذاشت: خب پس ... هر موقع اومدن تو خبرم کن. ضمنا تو اولین کسی هستی
که میبینچم اینقدر اروم داد میکشه...
لیز کلافه شده بود: انگار تو متوجه نیستی احمق جون اگه بگیرنمون کار جفتمون تمومه
سیریوس خمیازه دیگری کشید: من کاملا متوجهم. فقط برای اینکه خیالت رو راحت کنم یکی دو جور طلسم محافظ روی اینجا گذاشتم تا وقتی این تو هستم باید خیلی بدشانس باشیم که مرگخوارا بتونن صدامون رو بشنون یا اینکه بیان تو... ببین من یه روز افتضاح رو داشتم و خیلی خیلی هم خسته ام. بنابراین بگیر بخواب
بذار منم بخوابم.
و سرش را زیر رو اندازش برد. لیز دهان باز کرد تا اعتراضی کند و بر سر او فریاد بکشد چطور میتوانست در چنین موقعیتی اینقدر بی خیال باشد اما صدای دور شدن مرگخوارها او را وادار به بستن دهانش کرد. عجیب بود او از پنجره دسته کوچک شنل پوشی را دیده بود که با چه دقتی اطراف را جستجو میکردند بعید میدانست که هیچ
جانوری از نگاه مردان جادوگر پنهان مانده باشد با این حالی کسی به سراغ آنها نیامده بود...
- میخوای بیای بخوابی یا نه؟
با اکراه به سمت تخت برگشت. با وجود آن همه هراس و دلهره خوابیدن آسان به نظر نمیرسید بلاخره نیم ساعت بعد زمانی که صدای گفتگوی گروهی دیگر از مرگخوارها از بیرون پنجره به گوشش رسید کلافه و عصبی بلند شد و روی تخت نشست. نگرانی مانع از خوابیدنش میشد. نگاهش روی سیریوس چرخید که معصومانه به خواب
رفته بود. ظاهرا در مورد امنیت حق با او بود اما در بقیه موارد...
تقریبا مطمئن بود که این پسر یک سیاه پوش نیست و اگر آنچه را که از او شنیده بود باور میکرد باید با کسی تماس میگرفت.
یک بار دیگر از شکاف کوچک به بیرون اتاقک نگاه کرد. به نظر از مزاحمین خبری نبود. آهسته به سمت در رفت. چیزی به طلوع آفتاب نمانده بود و اگر میخاست کاری انجام دهد همان لحظه زمانش بود. خم شد و به زحمت اما بی صدا از تنها راه خروجی بیرون رفت. در تاریکی قبل از طلوع آفتاب از خانه بیرون رفت و تا جایی
کد میتوانست بلور صدا به سمت هدفش دویل. در طول شب ترسی از گرفتار شدن به دست سیاه پوشها
۱ ۱ : ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
احساس خطر از حضور در کنار یک جادوگر او را بیدار نگه داشته بود و در تمام این مدت مغزش دیوانه وار کار میکرد. کار مشکلی بود که به تنهایی از پس آن برنمی آمد. در هر حال تصمیم گیری با او نبود.
بیرون رفتن از پناهگاه در شبهای شهر ممنوعه به خودی خود خطرناک بود. اما معمولا چندان دردسری نداشت. سیاه پوشها به خودشان زحمت گشتن در خیابانهای کثیف و گندیده بخش مشنگ نشین را نمیدادند. اما امشب شرایط متفاوت بود. تنها پنج دقیقه بود که از پناهگاهش بیرون خزیده بود و تا به حال سه دسته از مردان شنل پوشی را دیده بود که با دقت اطراف را جستجو میکردند. نور چوبدستی هایشان در دل شب برای لیز راهنمایی
بود تا فاصله اش را با دشمن حفظ کند. بدون شک دستگیری اش به قیمت جانش تمام میشد
با بیشترین سرعت ممکن و در حالیکه سعی داشت از میدان دید شنل پوشانی که میدانست به دنبال چه کسی میگردند دور بماند به طرف جایی در نزدیکی محل تقسیم غذا حرکت کرد. چندین بار با دیدن سایه فردی که دور یا نزدیک میشد به درون تاریکی خزید. طی کردن مسیر بیشتر از آنچه فکرش را میکرد طول کشید. زمانی که به مقصدش رسید خورشید طلوع کرده بود. دراطراف از هیچ موجود زنده ای اثری نبود. میدانست که رابی هم مثل سایرین شب را در دخمه های محل نگهداری اسرا سپری کرده و احتمالا قبل از طلوع خورشید بر سر کارشی بر خواهد گشت. یک بار دیگر به اطرافش نگاه کرد و چون چیز مشکوکی ندید به سراغ در زنگ زده خانه ای در روبرویش رفت. آهسته در را باز کرد. خانه مخروبه ای بود که سقف ریخته اش زمانی شیروانی داشت و حالا کاشیهای شکسته آن روی زمین ریخته بود. دیوارهای دود زده نشان میداد که خانه در آتش سوخته. از اتاق درهمی که زمانی نشیمن بود گذشت و به سمت در دیگری رفت که او را به حیاط پشتی میرساند. در شکسته و روی یک لولا اویزان شده بود اهسته ان را هل داد و وارد حیاط کوچک خانه شد که کوچک بود و کف ان زمانی کاشی شده بود اما حالا تمام ان کاشی ها به همت چند کارگر سخت کوشی از جا در امده بود زمین زیر آن شخم زده شده و جوانه های کوچک اینجا و آنجا به چشم میخورد. در مرکز حیاط تنه درختی قرار داشت که
در میان آتش سوخته بود. لیز مستقیم به سمت آن رفت.
تنه قطوردرخت حدود دو متر ارتفاع داشت و هیچ برگ و ساقه ای روی آن به چشم نمیخورد. روی پوست خشک شده اش علامتها و نشانه هایی به چشم میخورد آخرین سطر و ستون را چک کرد و چیز جدیدی ندید. دستش را در طول ساق پایش پایین برد و خنجر کوچکی را که در آنجا پنهان کرده بود بیرون کشید. نوک
خنجر را روی تنه درخت گذاشت و علائمی ترسیم کرد.
!CIHYEPSR)6Y
| }}{r-1 o {6} flor|||||||||||||||
۱۱ ۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
این علائم نوعی زبان رمز بود که به او در رساندن مقصودش به آنکه باید کمک میکرد. یک بار دیگر پیام را خواند و زمانی که مطمئن شد منظورش را به خوبی رسانده خنجر را به سر جایش برگرداند. حالا باید برمیگشت و
سر راه به انبار غذا دستبردی زد. دو سیب و یک قرص نان برداشت و خیلی سریع به سمت مخفیگاه به راه افتاد.
زمانیکه از لای تخته ی ورودی خودش را به داخل مخفیگاه کشید از دیدن تخت خالی تکانی خورد.
در یک قدمی او ظاهر شد. لیز وحشت زده فریاد زد و دستش را روی سینه اش گذاشت.
- هی... اروم باشی بابا
مشنگ جوان از کوره در رفت: لعنتی ... دیگه با عسل این کارو نکن... فهمیدی گفتیم؟
- نه زیاد...
نفس لیز بند آمد چوبدستی در میان انگشتان سیریوس قلب او را نشانه رفته بود. نگاه جادوگر لبریز از تردید بود و لرزش صدایش نگرانی اش را برملا میکرد: کجا رفته بودی؟
لیز نان و سیبها را از زیر لباسش بیرون کشید: دنبال غذا
شک و تردید در نگاه تازه وارد نشان میداد که هنوز قانع نشده. لیز تلاش کرد یخ موجود بینشان را آب کند:
میدونی چیه ؟ ... دیدم زیادی دست و پا گیری گفتم تحویلت بدم. وقتی تو اینقدر مهم هستی که یه لشگر سیاه پوشی دنبالت راه افتادن فکر کردم شاید اگه تحویلت بدم جایزه خوبی نصیبم بشه...
برای لحظه ای نگرانی به چهره سیریوس دوید اما خنده ی خاص لیز او را متقاعد کرد که خطری تهدیدش نمیکند چوبدستی اش را پایین آورد و در عوض سیبی را که او به طرفش پرتاب کرده بود قاپ زد و با اشتها به آن گازی زد.
لیز روی تخت نشست: هی... بد عادت نشی ها اینجا هر روز از این چیزا گیرت نمیاد.
۱۱ ۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
سیریوس گاز دیگری به سیبش زد و با دهان پر جواب داد: تا اینجاشی که خیلی بد نبوده... از چند هفته اخیر که
خیلی بهتر بوده.
- مثل اینکه خیلی بهت بد گذشته
ابیعبیریوس سعبیه با نیم خورده را پایین آورد: نه بدتر از اون چیزی کد احتمالا سعار در اکو اومده... کمکم کن لیز... باید بفهمم چی به سر دوست پدرم اومده... شاید هنوز بشه نجاتش داد.
لیز نان را دو نیم کرد: من بعید میدونم این دوستت مشکلی داشته باشه. انگاری یه جورایی تونسته جیم بشه
نگاه هیجان زده سیریوس پر سوال بالا آمد و لیز در مقابل با سر به پنجره اشاره کرد: دیشب سیاه پوشا در به در دنبالت بودن. هرجا که میرفتم یه دسته شون بود. از حرف اشون فهمیدم دنبال دونفر میگردن.
- تو... مطمئنی ؟
لیز با دست تکه ای از نانش را کند و آن را به دهانش برد: صد در صد
- اوفا ... پسر این بهترین خبری بود که میتوانستی بهم بدی ...
خودش را روی تخت کنار لیز انداخت و بدون توجه به لرزش او به افکارش ادامه داد: اون زخمی شده... نمیدونم چقدر بتونه دووم بیاره...
لیز همانطور که خودش را کمی کنار میکشید اطمینان داد: تا حالا نگرفتنشی. این یعنی طرف یا خیلی زباله یا حالش به حد کافی خوب بوده که در بره. باور کن اینجا فرار کردن اصلا آسون نیست.
این حرف منطقی به نظر میرسید. در اکو در هر شرایطی که بود خیلی خوب خودش را پنهان کرده بود. حتی امکان داشت موفق به فرار شده باشد.
فکر اینکه دراکو بدون او آنجا را ترک کرده باشد تنش را لرزاند. تنها راه اطمینان از این مسئله ارتباط برقرار
کردن با دراکو بود. برای چند لحظه وسوسه فرستادن پاترونوسش به دنبال او در ذهن سیریوس قوت گرفت اما ریسک این کار بیش از حد بالا بود. پاترونوس او به سادگی میتوانست دراکو را پیدا کند و به همان سادگی هم
ممکن بود مخفیگاه او را لو دهد.
احتمالا دراکو هم به همین دلیل با او تماس نگرفته بود. استفاده از تماسی ذهنی هم فایده ای نداشت. فاصله زیاد مانع از این کار میشد. از سر درماندگی آهی کشید: باید چیکار کنیم؟
۱ ۱ : :
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
ابروهای سیریوس بالا رفت و لیز ادامه داد: وقتی خواب بودی من تلاش کردم با چند نفر تماس بگیرم آخه میدونی حرفهایی که دیروز زدی ... بذار اینجوری بگم لازمه با چند نفر حرف بزنم.
وقتی نگاه سرگردان سیریوس را دید اضافه کرد: باید منتظر بمونیم تا بهمون علامت بدن فقط همین!
مشخص بود که هنوز به تازه وارد اعتماد ندارد. سیریوس تکه ی دوم نانی را که لیز با خود آورده بود برداشت و گاز محکمی به آن زد: خوبه... پس تا وقتی تو اینجا منتظری من میرم تو این جهنم دنبال دوست پدرم بگردم.
و از جا بلند شد. لیز به سرعت مانع شد: به دوست پدرت هم میرسیم. الان اون بیرون یه لشگر سیاه پوشی دنبال
تو هستن.
- این مهم نیست... اون بدجوری صدمه دیده باید پیداش کنم...
سیریوس به زحمت جلوی پوزخند زدنش را گرفت: محافظت؟ چرا فکر میکنی که من به محافظت تو احتیاج
دارم؟
- چون یه لشگر آدم اون بیرون دنبالتن. اینجا قانونش با تمام دنیای بیرون فرق میکنه جادوگر... تو هیچی از ما نمیدونی و اینجا رو نمیشناسی میتونم شرط ببندم که نصف روز هم اینجا دووم نمیاری...
- هی... اینجا همه برای زنده موندن به کمک نیاز دارن و تو از همه بیشتر... اینو مطمئن باشی
برای سیریوس مسلم بود که لیز حقیقت را میگوید. چاره ای جز تسلیم نداشت. او از آن بیرون هیچ شناختی نداشت. در حالیکه لیز نشان داده بود که فرعی ها و سوراخ سنبه های شهر را به خوبی میشناسد. چند ساعت آینده به کندی گذشت. حالا خورشید پهنه بیکران آسمان را روشن کرده بود. کمی بعد لیز از جا بلند شد
همانطور که دکمه های پالتوی گشادش را میبست به طرف سیریوس چرخید: میرم یه سر و گوشی آب بدم.
خم شد و از زیر تخت چیزی شبیه یک تیشه نسبتا بزرگ را بیرون کشید و آن را به جای مخصوصی در کمربندش قلاب کرد. در همان حال خطاب به سیریوس که از جا بلند شده بود اعلام کرد: تو همینجا میمونی...
دت : ۱ ۱
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- آخه چرا؟
لیز بدون رو در وایسی پاسخ داد: چون بهت اعتماد ندارم.
و از در بیرون رفت. بیرون از مخفیگاه با دقت و سریع حرکت میکرد. میدانست که نباید جلب توجه کند اما مجبور بود. در طول مسیر چند باری اطرافش را نگاه کرد تا مطمئن شود که کسی تعقیبش نمیکند. کوچه های
باریک و پیچ در پیچ را پشت سر میگذاشت و از میان خرابه ها میانبر میزد. دو، سه باری مسیرش را تغییر داد سپس با ارامشی ساختگی به سمت مرکز خیابان پیش رفت. جایی که بقایای درهم شکسته یک مجسمه ی سنگی در آن به چشم میخورد. مجسمه مرد شمشیر به دستی سوار بر یک اسب که در آن لحظه تکه پارچه آبی
رنگی در نوک شمشیر ان در احتزاز بود.
- این دقیقا یعنی چی؟
صدای جیغ لیز در فشار دستی که روی دهانش گذاشته شده بود ساکت شد: نترس منم ...
برگشت و سیریوس را پشت سر خود دید.
- تو اینجا چه غلطی میکنی؟ گفته بودم تو مخفیگاه بمونی !
- من مجبور نیستم به حرف تو گوش...
- گیسر ...
نوبت لیز بود که دستش را روی دهان دسیر یونس بگذارد و صدای او را خفه کند. در یک لحظه یقه ی سیریوس را
گرفت و او را به سمت سوراخی در دیواری نیمه ریخته کشید: ساکت...
قبل از اینکه جادوگر جوان عکس العملی نشان دهد سایه ای از پشت سرشان عبور کرد. لیز صبر کرد تا خطر به حد کافی دور شود سپس با آهسته ترین صدای ممکن پرخاش کرد: یه جاسوس... خیلی شانس آوردیم... برای چی اومدی بیرون؟ گفته بودم تو پناهگاه بمونی!
سیریوس با خشم لباسش را از دست او بیرون کشید: بذار یه چیزی رو روشن کنیم... من مجبور نیستم به حرف
تو گوش کنم.
- هی جادوگر... اینجا محدوده منه خوشم نمیاد تو کارم سرک بکشی.
- من تو کار تو سرک نکشیدم.
۱ ۱ :
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- پس تو اینجا چه غلطی میکنی؟
- صادقانه بگم ؟ بهت اعتماد ندارم!
و در جواب نگاه تند لیز اضافه کرد: از کجا معلوم که تو یکی از خبرچین های اسنیپ نباشی. شرط میبندم با تحویل دادن من خیلی بیشتر از یه مرخصی گیرت میاد.
مشت محکمی با ضرب به یک طرف صورتش برخورد کرد: تو چطوری جرات می ...
چوبدستی سیریوس در ده سانتی متری صورتش زبان او را بند آورد. همانطور که با دست چپ گونه مصدومش را لمسی میکرد غرید: دفعه آخرت بود که روی من دست بلند کردی مفهومه؟
لیز هراسان سر تکان داد. رنگ پریده، صورت و لرزش بدنش باعث شد که سیریوس احساس شرمندگی کند. بعید میدانست که این پسر بتواند به او خیانت کند. نوک چوبدستی را کمی پایین آورد: متاسفم ... نباید از کوره
در میرفتم.
لیز جوابی نداد. نگاهش با ترسی به چوبدستی سیریوس دوخته شده بود. سیریوس با شرمندگی چوبدستی را در
جیبش چپاند و در همان حال ادامه داد: ببین من جدا متاسفم ... فقط دارم سعی میکنم دوباره گیر نیوفتم. خواهش میکنم منو درک کن.
لیز ترسیده بود. سیریوس این را از چشمانش میخواند و تلاش کرده بود با برگرداندن چوبدستی به درون جیبش اشتباهش را جبران کند. اتفاقا این کار موثر بود و باعث شد که لیز راحت تر بتواند بر ترسش غلبه کند: خیلی خب... بذار یه بار برای همیشه یه چیزی رو روشن کنیم. تویه سیاه پوش نیستی چون من دیدم که اونها دیشب چطوری همه جا رو دنبالت شخم میزدن، منم یه آدم فروش نیستم چون ترجیح میدم بمیرم تا کسی رو به اون قاتلا تحویل بدم. هر دومون اینجا گیر افتادیم و اگه بخوایم در بریم ناچاریم به هم اعتماد کنیم. تا اینجاشی که
مشکلی نداری؟
سکوت سیریوس را جواب مثبت تلقی کرد: خب تو رو نمیدونم اما من به حد کافی دیدم که بهت اعتماد کنم. حداقل تا الان چیز خطرناکی ازت ندیدم. احمقانه به نظر میرسه چون میخام رو جون رفقام ریسک کنم. اما تو هم مجبوری به من اعتماد کنی... اینکار و میکنی؟
- وقتی دو نفر از یه هیپوگریف لگد میخورن رفیق هم میشن... مشکلی ندارم.
- چی گفتی؟
۱ ۱ ۷۴
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
لیز معنای حرف او را نفهمیده بود سیریوس مختصر جواب داد: یعنی دشمن دشمن من دوست منه.
- خوابه... من به تو اعتماد میکنم پاتر... تو با من میایی... اما اگه روزی فقط یک لحظه به ذهنت رسید که به ما خیانت کنی شک نکن که اون روز خودم تو رو میکشم.
- موافقم... اما عمل به این شرط دو طرفس.
- قابل قبوله...
- یه چیز دیگه...
- حسه ؟
لیز با سر به جیب سیریوس اشاره کرد: دیگه اون چیز و طرف من نگیر
سیریوس به زحمت خنده اش را خفه کرد: قول نمیدم... این کاملا بستگی به خودت داره.
لیز اعتراضی نکرد تنها به آسمان نگاهی کرد آموخته بود که زمان را از روی حرکت خورشید حساب کند: وقتمون زیاد نیست اگه قراره جایی بریم حالا وقتشه
پسر جوان مخالفتی نکرد. اجازه داد تا لیز او را به هرجایی که میخواهد هدایت کند. رفتن به محل قرار بیشتر از
میگشتند. پنهان شدن از نگاه تمام این افراد بیش از حد سخت بود. چند باری مجبور به تغییر مسیر شدند تا از
میکرد تا خود را در میان شلوغی آغاز کار صبحگاهی پنهان کنند.
صدای جیغهای نزدیکی باعث توقف آنها شد لیز که این صحنه ها را زیاد دیده بود میخاست به راهشان ادامه دهند اما سیریوس به امید یافتن سرنخی از دراکو چوبدستی اش را بیرون کشیده بود و بی توجه به افرادی که
در اطرافش بودند به سمت صدا میدوید. از پیج یک کوچه عبور کرده بودند که لیز او را عقب کشید. کمی جلوتر شنل پوشی چوبدستی اش را به سمت مرد میانسالی گرفته بود که روی زمین به خود میپیچید.
- حروم زاده
- دخالت نکن
۱ ۱ : ۸
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
سیریوس چوبدستی اش را بالا آورده بود تا با مرگخوار رودررو شود اما لیز به موقع دست او را گرفت: سیاه پوشا همه جا دنبالتن این کارت فقط اونا رو مطمئن میکنه که هنوز اینجایی
- اما اون...
- تو نمیتونی کاری براشی بکنی
- ولی ...
پافشاری سیریوس لیز را وادار به عکس العمل کرد: گاس داره کاری رو میکنه که باید بکنه
- ولی اون داره درد میکشه...
لیز نگاه سریعی به دو طرف خیابان کرد. چند نفر از کارگرها به آنها نگاه میکردند. با صدایی به بلندی یک زمزمه جواب داد: لعنت به تو جادوگر ... میشه یه لطفی بکنی و تو کار ما دخالت نکنی؟
- این چه ربطی به...
نگاه خاص لیز کافی بود تا سیریوس منظور او را درک کند: تو اونو میشناسی... صبر کن ببینم... اون عمد ا...
- یا این یا چند نفر میمیرن
- اما آخه...
لیز پافشاری کرد: فقط بیا بریم...
همراهشی مردد بود. چوبدستی را در میان دستش میفشرد. لیز دست او را کشید: محض رضای خدا راه بیوفت
نفرت انگیز بود اما سیریوس اینبار هم ناچار بود با عقلش تصمیم بگیرد. بنابراین همانطور که چوبدستی را در
دست عرق کرده اش میفشرد زمزمه کرد: باشه... بریم...
مقصد لیز هرجا که بود دورتر از تصور سیریوس بود آنها دو ساعتی راه رفتند از ساختمانهای حاشیه شهر دور شدند از یک رودخانه گذشتند یک باغ را رد کردند و به تدریج به محل زندگی مرگخواران نزدیک شدند. کم کم این احساس در سیریوس قوت میگرفت که با پای خود به مسلخ میرود اما قبل از اینکه تردیدش را بر زبان آورد لیز چرخید و وارد اولین فرعی شد. این قسمت بخش کوچکی از بافت قدیمی دهکده ای به نظر میرسید که از تخریب در امان مانده بود. چند ساختمان کوچک و بزرگ در اطراف دیده میشد. اکثر ساختمانها مخروبه بودند |- تپه های آجری و تیرهای چوبی همه جا به چشم میخورد چنان که گویا زلزله ای آنجا را لرزانده. اینجا و آنجا
, : ۱ ۱ از: همرار
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
چاله های متعفن آب و لجن به چشم میخورد که حشرات در اطراف آن پرسه میزدند. در وسط این منظره
میتوانست برج نیمه مخروبه یک کلیسا را ببیند که ناقوس شکسته اش چند متر دورتر روی زمین افتاده بود.
برای صدمین بار لیز نگاه سریعی به اطراف انداخت. خبری نبود.
- دنبالم بیا
قبل از رسیدن به پیچ اصلی صدایی خاصی از سمت راستشان بلند شد. سیریوس نوایی خاصی را در آن صدای
-سا
لیز دستش را کشید و او را به سمت نزدیکترین ساختمان مخروبه کشید: بدو...
- چی شده؟
-یکی دنبالمونه... فقط بد و...
::: 8: E;{ ::{ :: S::
وقتی هری، رون و هرمیون در حوالی شهر ممنوعه ظاهر شدند چیزی به ظهر نمانده بود آنها در جایی تایین شده و دور از دید پشت یک ردیف درخت در فاصله ای مناسب با دیواره های شهر ممنوعه بودند که با صخره های بلندی محافظت شده بود. یکی از چند جای مناسبی که در طول نگهبانی های چند ماه گذشته شناسایی کرده بودند و به عنوان محل آپارات اعضای محفل تایین شده بود.
به محض رسیدن یک نفر آنها را پشت نزدیکترین صخره کشید.
رون که برای رودررو شدن با تازه وارد چوبدستی کشیده بود با دیدن برادرش نوک چوبدستی را پایین اورد: جرج! اینجا چیکار میکنی؟ قرار بود...
- هوفیسر ...
جرج همانطور که از پشت سنگرش اطراف را می پایید اضافه کرد: فرد بهم گفت دارین میاین اینجا. خودشم تا
دو دقیقه دیگه میرسه.
۹ اوت ۱۱
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- ولی اون قرار بود...
جرج بار دیگر حرف رون را قطع کرد: قراری در کار نیست رون... شما ها تنهایی جایی نمیرین
-اما...
-اما نداره هری... تنهایی هیچ شانسی نداری... بذار با هم شرشون رو بکنیم
هری در دل مجبور بود اعتراف کند که جرج درست میگوید: بقیه کجان؟ فکر میکردم دست کم چهل نفر اینجا
باشن
- تا چند ساعت پیش بودن. بعدش یهو شلوغ شد. مرگخوارا ریخته بودند بیرون. مشخص بود که فهمیدن دراکو یه جورایی خارج شده. از اونوقت تا حالا چند تا دسته از افرادشون اطراف سه تا ورودی دیده شدن. انگاری منتظرن، نمیتوانستیم خطر کنیم. نصف افراد رو مرخص و مساحت کمین رو سه برابر کردم. اینجوری احتمال
دیده شد نمون کمتره...
رون عجولانه گفت: پس این الیور چیکار میکنه ؟ بریزین بگیرینشون دیگه
جرج با تعجبی آشکار پاسخ داد: خدای بزرگ رون! گاهی باورم نمیشه که تو یه کاراگاه باشی. آخه عقل کلی اینجوری که دستی دستی خودمون رو لو میدیم. اونا الان حواسشون جمعه. یه جورایی خودشون نیروهاشون رو گذاشتن سرکار، اگه بریم جلو که کل برنامه نجات مختل میشه.
قبل از اینکه رون جوابی به حرف برادرش بدهد با یک پاق بلند امیلی درست پشت سر جرج ظاهر شد بلافاصله هری را مخاطب قرار داد: زن عمو ربکا همین الان رسید به سنت مانگو.
- خوبه... وقتی ربکا اونجاست خیالم از نانسی راحته
امیلی به تندی ادامه داد: اونجا بوده. اما وقتی ربکا رسیده زده بیرون، آقای مالفوی هم چیزی از علتش نگفته
فقط به شی گفته راحتش بذاره
هری لحظه ای سکوت کرد به فکرش هم نمیرسید که نانسی، دراکو را ترک کرده باشد: امیلی یه پیام به ربکا بده. بگو هرجوری هست نانسی رو پیدا کنه. به مینروا هم بگو چشمش روی رابرت باشه. نانسی بدون اون کاری
- باشه
۱ دت ۱ ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
امیلی این را گفت و با یک پاق دیگر ناپدید شد.
:;{ :: * :{{ ::*:*:*
زمانی که پاترونوس نانسی به رابرت رسید لوپین جوان هنوز مشغول نگهبانی بود اگرچه این کار چندان با طبع او سازگاری نداشت. کار نگهبانی کسل کننده بود و با وجود بهبودی فوری زخم پایش تانکسی اصرار داشت که او چند روزی بیشتر استراحت کند. از طرفی رابرت چندان هم از اتفاقات اخیر بی خبر نبود. جنب و جوش اعضای محفل به خوبی نشان میداد که عملیات مهمی در کار است. هرچه بود آنقدر نگران کننده بود که تمام قلعه را به جنب و جوش انداخته بود. دسته دسته جادوگران و ساحره ها از قلعه خارج میشدند. نگهبانان ورودی ها با افراد
تازه نفس عوض شده بودند. هرچند دقیقه یکبار برقی پاترونوسی که بدون شک حامل اخبار و دستورات مختلف
بود از سمتی به چشم میخورد.
درست زمانی که کوچک و بزرگ در قلعه در تلاش و تکاپو بودند رابرت به حکم مادرش مجبور بود در کنار مایکل و دیوی بماند و از ورودی دخمه های محل نگهداری زندانیان محافظت کند. دخمه هایی که انواع طلسمهای پر قدرت محافظ از آنها محافظت میکرد و حتی این امید را به آنها نمیداد که منتظر عمل هیجان انگیز دستگیری مجدد یک فراری باشند. بیشتر شبیه یک نوع بیگاری بود که سه جوان را به شدت خسته کرده بود. به همین دلیل هم بود که او و سلینا به سراغ نانسی رفته بودند اما در بیمارستان متوجه شد که نگرانی نانسی برای دراکو بیشتر از آن است که به سادگی او را ترک کند حداقل نه در آن زمان خاص ... با گرفته شدن مچش توسط جسیکا مجبور به بازگشت به قلعه شده بود و حالا داشت کار مزخرف نگهبانی اش را ادامه میداد. در چنین شرایطی پاترونوس نانسی به دستش رسید. پیام این بود: نزدیک بید کتک زن منتظرتم... شنل نامرئی
رو هم با خودت بیار
نیازی نبود که به دنبال شنل برود. آن همیشه همراهش بود. برای دیوی بهانه ای سر هم کرد، از زیرزمین خارج شد و مستقیم به حاشیه جنگل رفت. قبل از رسیدن به درخت دیوانه، چهار نگهبان آماده را در جلوی آن شناخت. اما اثری از نانسی ندید. نگاهش مشتاق و منتظر اطراف را جستجو میکرد. به پنجاه متری درخت نرسیده بود که ...
- رابرت...
صدا آنقدر آهسته بود که لحظه ای در شنیدن آن شک کرد: راب... من اینجام...
خوب که دقت کرد اشاره دست نانسی را از پشت یک تنه ی درخت قطور از سمتی دیگر تشخیص داد. مشخص
بود که نمیخاست دیده شود. طوری که جلب توجه نکند مسیرش را به سمت او منحرف کرد. همان لحظه ای که جم
۲ اوت ۱۱
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
پیغام را گرفته بود متوجه اضطراری بودن شرایط شده بود. از پشت یک ردیف درختچه کوتاه گذشت و در اولین فرصت به سمت اولین ردیف درختان جنگل ممنوعه تغییر مسیر داد. به محض دیدن رنگ پریده دوستش از حدس خود مطمئن شد: چی شده نانسی؟ قرار بود پیش پدرخوندت بمونی !
- اون حالش خوب میشه. ربکا پیششه.
صدای نانسی لرزشی عکاتیبی داشت ونگاه درور چشمانش آشفته معذب بپیوت. برای اولین بار رابرت قادر بیا ترجمه ی این نگاه نبود.
- موضوع چیه ؟ نگو که نباید به این حالتت مشکوک بشم.
قبل از اینکه دختر جوان جوابی دهد از حاشیه جنگل سرو کلد ی سلینا پیدا شد: دیر که نکردم؟ مجبور شدم پستم رو تحویل بدم...
شنل بلند مشکی ای پوشیده بود موهای پریشانشی اطراف صورتش با پارچه سفیدی از روی پیشانی به عقب می رفت. ارتفاع موهایش تنها تا شانه هایش می رسید. از وقتی که سیریوس دستگیر شد وضع او همیشه همینطور بهم ریخته بود. نوعی نگرانی و ترس از اخبار بد وجودش را آشفته کرده بود.
سلین نگاه پیر سوالی به جاهر ۵ یا دوستانش انداخت: اتفاقی افتاده نانسی ؟ فکر میکردم باید سنت مانگو باشی...
اگر چه سلینا یا خوبی رابرت، او را نمیشناخت، متوجه نوعی عذاب در نگاه او شد. نگاه سریعی به چهره ی رابرت
منم دارم میرم...
- نانسی...
دختر جوان مصمم پاسخ داد: اونا خانواده ی منن. نمیتونم اینجا بشینم و کاری نکنم. میدونم با من نمیایی رابرت... فقط خواستم شنل رو ازت غرض بگیرم.
- باهات نیام؟ دیونه شدی؟ البته که میام... فقط نمیدونم چطوری میخوای وارد اونجا بشی... دایی رونالدت
مسگفت باشد...
این حرف لوپین جوان تا حد زیادی نانسی را آرام کرد. به سادگی توضیح داد: من راه شو بلدم. تو سنت مانگو حرف اشونو شنیدم. یه ورودی هست...
۱ ۱ - ۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
سلینا هیجان زده پرسید: کی میریم ؟
- اونا یه ساعت پیش رفتن ... من میگم همین الان ...
- عالیه. بیاین بریم.
دو دقیقه بعد هر سه نفر با هم جلوی ورودی شیون آوارگان بودند و بلافاصله توسط اولین نگهبان متوقف شدند.
گاس ویلت جوانی که رئیس گروه نگهبانان بود و به خوبی از قانون رفت و آمد سه جوان که توسط هری وضع شده بود مطلع بود مشکوکانه پرسید: شما سه تا با هم دیگه کجا دارین میرین؟
رابرت پاسخ داد: یه ماموریت داریم
-اما هری گفته ...
- بس کن گاسی ... اون مالی وضعیت عادی بود. گمونم بدونی که الان وضعیت اضطراریه. بیشتر پستهای نگهبانی
در هاگزمید و لندن دچار کمبود نیرو هستن. همین چند دقیقه پیش درخواست نیروی جانشین دادن. کینگزلی
خودش گفت که ما ...
به نظر میرسید که این دلیل گاس را قانع کرده: نیازی نیست به من توضیح بدی رابرت... وقتی کینگزلی چیزی بگه تمومه. خوش به حالتون که دارین میرین بیرون. اینجا موندن هیچ هیجانی نداره.
با حرکت چوبدستی اش تکه سنگی را به گره درخت زد و حرکت شاخه های آن را متوقف کرد: موفق باشین
بچه ها
نانسی اجازه نداد که عذاب وجدان در صورت دوستش ظاهر شود، او را هل داد و مستقیم به طرف سوراخ زیر درخت راند. زمانی که با تلاش و زحمت از بین تونل تنگ و کوتاه گذشتند و به ساختمان شیون آوارگان رسیدند خودشان را برای مزاحم بعدی آماده کرده بودند. اما کریس دیک نسی یکی از سه نگهبانی که وظیفه محافظت از خروجی اصلی را برعهده داشت مثل گاس باهوش نبود و خیلی کنجکاوی نکرد. برای او آن سه، دختر هری پاتر، پسر ریموس لوپین و دختر ارنی مک میلان بودند و همین برای اعتماد کافی بود.
زمانی که از جادوی روی در خروجی تخته کوب شده ی شیون آوارگان خارج شدند راه زیادی تا نزدیک ترین مکان قابل آپارات باقی نمانده بود. تنها ده دقیقه.
: دت ۱ ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
برای جلوگیری از احتمال دیده شدن از جاده ی اصلی خارج شدند و به صورت غوز کرده از پشت یک ردیف درختچه دتر سمت جهاپ جاده به سمت جایی روبروی مکان آپارات تایین شده رفتند. این کار مسیر را کمی
طولانی تر میکرد اما احتمال دیده شدن توسط محفلی های در رفت و آمد را هم از بین میبرد.
سلینا که قبلا برای نگهبانی به حوالی شهر ممنوعه رفته بود و تا حدودی موقعیت را میشناخت توضیح داد: سه تا محل قابل آپارات در شعاع سیصد متری دیواره ها برای اعضای محفل وجود داره. بقیه جاها کاملا توسط افراد خودمون توی دیده و احتمالا زیاد هم امن نیست. باید دستای منو بگیرین تا ببر متون اونجا. بعدش میتونیم بریم به جایی که نانسی میگه . فقط یه مشکل داریم ... اون طرفا همه ماها رو میشناسن. چشم یکیشون بهمون بیوفته
- خب منم واسه همین گفتم رابرت شنل رو بیاره
چشمشون به یکیمون بیوفته کار تمومه...
-اگه دوتامون هم زیر شتل جا بشیم کافیه... شما دوتا برین زیر شنل
- چی میگی رابرت؟ اگه تو رو ببینن که اوضاع بدتر... خدای من...
نانسی متوقف شد و سلینا به او برخورد کرد رابرت برگشت و به چهره رنگ پریده آن دو نگاه کرد.
نفس دو دختر بند آمده بود. در برابر نگاه هراسان آن دو چهره رابرت شروع به تغییر کرد. صورتش گرد شد و موهایش به رنگ قهوه ای تیره درآمد. چهره اش برای لحظه ای در هم رفت و لحظه ای دیگر بینی خوش
تراشش کوفته ای و چشمهایش تیره شده بود. کسی که جلوی آنها ایستاده بود رابرت لوپین نبود. یکی از محفلی
های مجروح وزارت خانه به اسم ویلیام پورتر بود.
- چ... چطوری اینکار و کردی رابرت ؟
لوپین جوان خنده ای کرد: بس کن نانسی... نکنه یادت رفته من یه دگرگون نمام
- چی چی هستی؟
چشمهای سلینا گرد شده بود. نانسی دوستش را نادیده گرفت: من میدونم تو چی هستی رابرت لوپین ... اما تو همه ی مدتی که میشناسمت ندیده بودم اینکار و بکنی
|- سلینا گیج شده بود: تو واقعا ... واقعا یه دگرگون نما هستی رابرت؟ تو هیچ وقت از این کارا نکرده بودی
; ۱ ۱ دت دت
هلال
حلال حجار
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
رابرت نمیتوانست چهره ی حیرت زده او را نادیده بگیرد: بس کن سلین. نگو که فکر کردی که من مادرزادی مو
بنفش به دنیا اومد م؟
سلینا سرخ شد: منظورم موهات نیست. قبلا هم دید هم که رنگشون تغییر کرده... هاشمی جند هفته پیشی... اما اینجوری...
رابرت با بی خیالی جواب داد: مسئله مربوط بها مامانه... اون همیشه اصرار داشت که عمر اینکار و یاد بگیرم. از وقتی که یادم میاد... ولی من اصلا ازش خوشم نمیومد. با این حال دفعه اولی که میخواستم عضو محفل بشم فکر کردم اگه بتونم خودم رو تغییر بدم راحت تر باهام موافقت میکنن...
-درست بگو ببینم چی شده...
به نظر میرسید که دخترها در راهپیمایی شتاب زده به سمت محل پرش به دنبال موضوعی میگردند تا فکرشان را به آن مشغول کنند و رابرت از این اشتیاق چندان بدش نمی آمد:
::: 888888888
درست برعکس تانکس، رابرت هیچ وقت علاقه ای به استفاده از توانایی های دگرگون نمایی اش نشان نداده بود. نه بیشتر از تغییر در رنگ موهایش. اما او هرگز این کار را در پیش چشم دوستانش انجام نمیداد. بعدها هم که نیاز به یاد گرفتن تغییر کلی در چهره یافته بود تصور میکرد که این کار برایش به سادگی تغییر رنگ دادن موهایش باشد اما این طور هم نبود. به نظر میرسید با یک کار تخصصی طرف است و خوشبختانه او بهترین
متخصص ر ا در کنار خود داشت.
در خاست رابرت برای تانکس بیش از حد عجیب بود. او هرگز ندیده بود که پسرش به استفاده از قابلیت های دگرگون نمایی اش علاقه ای داشته باشد. حتی حالا هم رابرت بیشتر مصمم به نظر میرسید تا مشتاق.
میدانست که چیزی در سر پسرش میگذرد و نهایت تلاشش را کرده بود تا از زیر زبان او حرفی بیرون بکشد و
وقتی به نتیجه نرسید دست به دامن همسرش شد.
راه حل ریموس منطقی بود. رابرت تو دارتر از آن بود که از نقشه هایش حرفی بزند این را هر دو میدانستند. با این وجود این توانایی علاوه بر محفل بیشتر برای امنیت خود رابرت مفید بود پس باید انجام میشد.
تانکس همانطور که قابلمه را هم میزد نگاهی به پسرش در پشت میز کرد که از درون آینه تلاش میکرد دماغش را تغییر شکل دهد. اما این موهایش بود که به سرعت بلند میشد. همیشه معتقد بود که فرزند با استعدادی دارد جم
گس
اما در چند روز گذشته رابرت به شدت ناامیدش کرده بود.
| بدت ۱ ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
رابرت نگاهی به چهره ی خودش در میان آینه انداخت. به نظر کلافه می آمد: اگه میخاستم جانور نما بشم
اینقدر طول نمیکشید. اونوقت برای همچین کار مسخره ای... اونجوری نیگام نکن مامان. دارم تلاشم رو میکنم.
تانکسی دست به سینه ایستاده بود و به او چشم غره میرفت: بسه دیگه رابرت. همیشه بهت گفتم که باید اونی که هستی رو بپذیری. اگه قرار باشه تغییر بدنت به سادگی یادگرفتن چند تا طلسم مسخره باشه چه فرقی بین تو و یه جادوگر عادی وجود داره؟ در ضمن تغییر شکل که کاری نداره.
دهان رابرت از تعجب و حیرت باز مانده بود. با هر کلمه ای که از دهان تانکسی خارج میشد تغییری در چهره اش پدید می آمد. قدش کوتاه تر شده بود. موهایش بلند میشد. دماغش استخوانی شده بود و رنگ پوستش برنزه
میشد در ان لحظه لبهایش باریک میشد همه اینها بدون اینکه به خودش زحمتی بدهد تا حتی حرف زدنش را
متوقف کند. مادر او خارق العاده بود.
به زحمت توانست بر حیرتش غلبه کند: چطوری این کارو میکنی مامان ؟ این فوق العادس.
- فقط از شعورم استفاده کردم. رابرت این کار خیلی ساده تر از بستن ذهنت رژی پدر ته. تنها مشکل تو اینه که هیچ وقت نخواستی قبولش کنی همیشه سرکوبشی کردی، این توانایی یه امتیازه رابرت و یه روزی جایی که
فکرشو نمیکنی به دادت میرسه.
- این خیلی مشکله... من واقعا تلاشم رو میکنم اما نمیتونم...
- نمیتونی چون هیچ وقت نخواستی که بتونی، یادم نمیاد دیده باشم که هیچ وقت براش تلاش کرده باشی. همیشه از اینکه با دیگران متفاوت باشی فراری بودی. ترجیح دادی سوار جارو بشی تا یه دگرگون نما. گاهی فکر
از پسرش برخاست. نمیخوام تو یه کار تخصصی دخالت کنم دورا اما من شک ندارم که رابرت از عهدش بر میاد.
اون همیشه تونسسته خیلی خوب رنگ موهاشو تغییر بده.
صورتش را به سمت پسرش چرخاند: این نباید خیلی با اون فرق داشته باشه.
رابرت صادقانه پاسخ داد: خودمم نمیدونم. این یه جوری باهام بوده. از وقتی که یادم میباد... حتی نمیدونم چطوری. فقط میدونم که میتونم رنگش رو تغییر بدم.
فراموش کرده بودم. نیم ساعت پیش باید توی زمین میبودم ... کس
۷۴ اوت ۱۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
رابرت شنلش را که همان لحظه وارد آشپزخانه شده بود گرفت
- برای شام خوردن وقت ندارم مامان. تمرین تا یه ربع دیگه شروع میشه...
قبل از اینکه به در برسد دست ریموس شانه اش را گرفت: شام رو فراموش کن اگه یه فکری به حال موهات نکنی تبدیل به جوک جدید پیام امروز میشی.
وحشت این تصور رابرت را به سکسکه انداخت. تقریبا بلافاصله متوجه اتفاقی در خودش شد. چیزی تغییر کرده
بود.
ریموس خنده شادی کرد: عزیزم اینجا رو ببین
تانکس چرخید و رابرت را با بینی کوفته ی بزرگ بر روی صورتش دید. با رضایت سر تکان داد: من به این میگم یک پیشرفت قابل قبولی.
:}; :{ :: *:*:*:*
- تصور شم نمیکردم اما... حرف مامان درست از آب در اومد... داره به دادم میرسه... رسیدیم.
رابرت این را گفت و بی توجه به دخترها که جذب داستان او شده بودند به سمت زمین خالی بین سه تخته سنگ رفت: خودشه... بیاین تا کسی نیومده جیم بشیم.
دو دختر برای بار صدم به او نگاه کردند. اگر به چشم خود تغییر چهره ی رابرت را ندیده بودند، به این راحتی باورشان نمیشد. رابرت شنل نامرئی را به سمت سلینا گرفت: زود باشین ... الانه که یکی پیداش بشه...
اول سلینا و بعد از او نانسی در زیر شنل ناپدید شدند همانطور که دختر ها شنل را روی خودشان مرتب میکردند و مراقب بودند که قسمتی از بدنشان از زیر آن پیدا نباشد رابرت توضیح داد: نزدیک من بمونین و حواستون باشه به کسی برخورد نکنین، ممکنه اونجا درگیری باشه. پس چوبدستی هاتون آماده باشه.
یک لحظه بعد دستی بازویش را گرفت. صدای سلینا را شنید: محکم منو نگه دارین بچه ها. صاف میبر متون همونجایی که باید... یک. دو. سه
۸ دی ۱ ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هر سه باهم به دور خودشان چرخیدند و لحظه ای بعد در یک مکان مشخص شده در حوالی شهر ممنوعه ظاهر شدند نگهبانی که از محل آپارات محافظت میکرد با دیدن رابرت سر تکان داد: ویلیام... فکر میکردم تو درمانگاهی!
لوپین جوان تلاش کرد صدایش را کمی دو رگه کند: شنیدم قراره اینورا شلوغ بشه. حیفم اومد که جا بمونم...
- کار درستی کردی. لازمت دارم ویل...
این صدای الیور وود بود که تن سه نفرشان را لرزاند. رابرت آب دهانش را فرو داد: حالا هری کجاست؟
: : : :{ :: S::
هری مایل بود که به محض رسیدن وارد شهر ممنوعه شود اما وجود بیشتر از چهل، پنجاه مرگخوار در حوالی ورودی ها و احتمال حضور همین تعداد در داخل تردید را به جانش انداخته بود. مرگخوارها هشیار بودند و آماده برای صدمه زدن به هر کسی که از صد یاردی به محدوده شان نزدیکتر شود. بودن چندین نوع جادوی محافظتی جدید خطر دیده شدن و لو رفتن نقشه را بالا میبرد. درگیری گروه قبلی با مرگخوارها آنها را هشیار کرده بود و هری نمیخواست قبل از پیدا کردن سیریوس هیچ ریسکی داشته باشد. اما این تمام مشکل نبود. ظاهرا رون و هرمیون تنها کسانی نبودند که مایل به همراهی با هری در برنامه ی آخرش بودند. دو قلوها تقریبا تمام افراد خانواده ویزلی را با خود آورده بودند. تانکس، ریموس، چارلی، ارنی، کتی، الیور، امیلی و حتی مالی و مینروا و کینگزلی که معلوم نبود چطور به آنجا آمده اند می خواستند هری را در این کار یاری دهند اما مجبور بودند منطق او را برای حفظ و هدایت خانواده و محفل بپذیرند. هری بر سر چارلی فریاد کشیده بود به کینگزلی پرخاش کرده بود و ریموس و تانکس را وادار به تسلیم کرده بود. مسئولیت هاگوارتز مینروا را وادار به عقب
نشینی کرد و وجود جیمی، مالی را عقب نشاند. او باید میماند تا جیمی کوچک کسی را داشته باشد.
آمدن ایملی، جسی و سوزان با عکس العمل جدی مردان خانواده روبرو شد اما قانع کردن دوقلوها به این سادگی نبود. جرج رک و راست حرفش را زد: ما باهات میایم هری
- این اصلا کاری نیست که بشه دست جمعی انجامش داد جرج. هرچی تعدادمون کمتر باشه احتمال لو رفتن
کمتر میشه و خطرش کمتره
- این چرندایات رو تحویل یکی بده که نشناستت هری پاتر. نه منی که فکرت رو میخونم... من و جرج با شما ها
مسابم. بیایی
- بس کن فرد... ما که نمیریم پیک نیک.... داریم میریم دنبال سیریوس،
۹ اوت ۱۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- و اون خواهرزاده ی منم هست رون. پس دهنت رو ببند و وقت رو تلف نکن چون هر دقیقه ای که از دست
بدیم به ضرر خودمونه.
چهره ی دوقلوها میگفت که کوتاه نمی آیند و فکر هری مغشوش تر از آن بود که با آنها کل کل کند. اما هنوز یک نگرانی وجودش را می آزرد.
آنچه که در ذهن هری بود را رون بر زبان آورد: حالا که جو مردونه شده شاید بهتر باشه هرمیون هم...
- فکرشم نکن رون... من باهاتون میام. هرچه که میخواد بشه...
جواب رون آماده بود: بودن تو فقط نگرانی ما رو بیشتر میکنه.
- محض رضای خدا هرمیون... اگه یه نفر تو دنیا باشه که نباید با ما بیاد اون تویی و بس
هرمیون پافشاری کرد: من از پس خودم بر میام هری...
- اون درست میگه به نظر من هم...
- نظراتت رو واسه خودت نگه دار رونالد ویزلی ... امکان نداره من بذارم اون تنهایی جایی بره...
- اون تنهایی نمیره هرمیون من مراقبشم
-اوه حتما... تو خودت یکی رو میخوای مواظبت باشه.
جرج به ساعتش نگاهی کرد: نمیخوام ناراحتتون کنم بچه ها ... اما دیگه داره دیر میشه
- بیاین بحث رو تموم کنیم ...
نگاه سریعی بین هری و رون رد و بدل شد. گویا هردو در یک موضوع توافق داشتند. چهره هری در هم رفت و
گفت:
هرمیون تو می دونی که من خیلی دوستت دارم نه؟ مطمئنم منو می بخشی، همش بخاطر خودته
- چی؟
در یک لحظه چوبدستی رون بالا آمد و پرتو درخشان طلسم پرتو قرمز رنگ طلسم بیهوشی در برابر چشمان حیرت زده دیگران درست به سینه هرمیون برخورد کرد.
۱ ۱
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
دست هری مانع از بر زمین افتادن او شد. نگاهی به چهره ی بیهوش هرمیون کرد: اگه از اون تو زنده بیایم
بیرون هگرد و مول رو میکشه.
همانطور که بدن هرمیون را در آغوش گرفته بود به سمت جسیکا برگشت: از اینجا ببرش جسی اینطوری خیالم
راحت تره.
- ببرم؟ من باهاتون میام...
فرد مثل برق گرفته ها به عقب چرخید: جسی !
-ما باهاتون میایم
- بحث نکن سوزان،... خواهش میکنم...
به سمت شری برگشت: شرقی...
سوزان
- همون که جرج گفت سو... اینجا بیشتر به شما نیاز داریم...
-اما...
-جس... خواهش میکنم...
جسیکا برای لحظه ای مردد ماند. لبریز از تردید و ترس بود
-برو جغسل . . .
- فرد...
- خواهش میکنم عزیزم... اونجا جای شماها نیست...
- اما آخه
هری حرف آخر رو زد: بروسو... جسی ... خواهش میکنم... هرمیون رو هم با خودت ببر و آرومش کن، بهش بگو
جسیکا برای لحظه ای مردد ماند.
۱ ۱ || ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
تصمیم گرفتن سخت بود. اما این یک حقیقت بود. قبل از رفتن برای آخرین بار همسرش را در آغوش کشید:
مراقب خودت باش فرد...
قبلی از اینکه به اشکهایش اجازه ریزش دهد نگاه سریعی به سایرین کرد: هماتور... سالم بر گردین ...
و بدون اینکه منتظر جواب باشد دست هرمیون را گرفت و زودتر از سوزان با یک چرخش ناپدید شد.
به محض خلاص شدن از شر الیور وود. نانسی راهنمایی گروه سه نفره را به دست گرفت. آنچه که از حرفهای دراکو به یاد داشت به سادگی محل تقریبی ورودی را به آنها نشان میداد.
رابرت همانطور که نانسی از زیر شنل دستش را میکشید آن دو را دنبال میکرد. شلوغی حضور اعضای محفل برای او بیشتر از دخترها دردسر شده بود. برای فرار از مشکوک شدن دیگران مجبور بود به مهارت نانسی در
دنبال میکرد. تمام حواس رابرت به اطراف بود که مبادا توسط اعضای محفل دیده شود. خوشبختانه هرچه جلوتر
میرفتند کمیسیسیسیر خلوت تر میشد.
دیدن ناگهانی پدرش، رابرت را وادار به ایستادن کرد. به سرعت همراهانش را در پناه تخته سنگی کشید.
لا لیت پدر دس، رابر با را وادار لا سرعت همراهشالش را در پی سنکی
از جایی که ایستاده بودند صدای گروه کوچک را به خوبی میشنیدند.
- خب تاتصمیم گرفته شد
ریموس نگاه نگرانی به هری کرد و ادامه داد: بی سرو صدا میرید تو و اطراف رو میگردین، به محض رسیدن نیروهای کمکی که چارلی و کینگزلی از وزارتخونه جمع کردن میایم دنبالتون
-بلافاصله نه ریموس ... باید منتظر علامت ما باشین
- و اگه علامتی نفرستادی؟
ریموس به وضوع نگران بود. چارلی تصمیم نهایی را گرفت: تا سحرگاه فردا ما منتظر می مونیم هری... واگه تا اون زمان پیامی از شما ها به دستمون نرسه عملیات رو شروع میکنیم.
۱ ۱۲
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
لحظه ای تعلل کرد: کاش میذاشتی که ما هم باهات بیایم ... اگه تعدادمون بیشتر باشه شانس بیشتری داریم...
- قبلا در این مورد حرف زدیم چارلی... اگه اتفاقی برای ما بیوفته شما ها باید باشین تا محفل رو جمع و جور
کنین. بهه علاوه مادرت به تو احتیاج داره...
چارلی لبش را گزید نگاهش در نگاه ریموس پیوند خورد و سری تکان داد. هردو میدانستند که حق با هری است. کینگزلی ترجیح داده بود به جای شرکت در این بحث با داد و فریاد بر سر اریک درباره کوتاهیش در نگهبانی خشمش را خالی کند و رابرت میدانست که او از همان لحظه نیروهایش را برای حمله نهایی آماده
آخرین خداحافظی به سرعت انجام شد. هری و گروهش به سمت جایی در میان سنگها رفتند و به نوبت ناپدید
شدند.
چارلی نگاه دیگری به جایی که لحظه ای قبل فرد به عنوان آخرین نفر در آن ناپدید شده بود کرد: این ورودی
برای حمله ی جمعیت خیلی کوچیکه. داد ۵ ، دوازده نفر را میخوام که تا رسیدلر زمان حمله یه کم گشادش کنن.
-اونجوری که دراکو میگفت به کم سخته
-من ترتیبش رو میدم. حالا بیاین از اینجا بریم نباید جلب توجه کنیم.
ریموس اینرا گفت و به سرعت رفت تا ماهرترین افرادی را که میشناسد برای انجام فرمان چارلی فرا بخواند. بقیه
هم به تبعیت از او متفرق شدند.
سه جوان دو سه دقیقه دیگر صبر کردند. نمیخواستند به محض ورود به شهر ممنوعه مچشان گرفته شود. با این حال باید قبل از بازگشت ریموس کارشان را انجام میدادند. رابرت چیزی را از جیبش در اورد و به دست نانسی داد. سه تا از همان سکه های قدیمی که در وزارت خانه برای ارتباط استفاده میشد.
- استفاده از پاترونوس در اون محدوده خطرناکه. اینا همراهتون باشه. فقط وقتی بیاین اونور که سکه تون گرم شده باشه. یادتون باشه فقط وقتی که گرم شد. تا وقتی علامتی ندادم نباید کاری بکنین. رابرت اینرا گفت و
آهسته به سمت محلی که فرد در انجا ناپدید شده بود رفت.
فکر میکرد با چیزی سخت تر روبرو شود. درست مثل عبور از دیواری از نور بود. تنها یک قدم برداشت. بااین وجود قدرت جادویی را که دراکو به کار برده بود احساس میکرد. تونل کوچکی بود در حدود دو متر... در میان
نور خالص قدم برداشت و بعد در آن طرف بود. بلافاصله خودش را روی زمین انداخت چرا که سایه پنج نفری را که صد متر جلوتر با احتیاط و شتاب حرکت میکردند دیده بود.
۱ ۱۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
گروه بزرگترها بلافاصله راه افتاده بودند. کسی در اطراف نبود.
-اونا کجان؟
این صدای نانسی بود که از پشت سر می آمد. سلینا درست کنارشی بود: خب حالا باید چیکار کنیم؟
-گفته بودم بمونین تا پیغام بدم.
- آره خب... اما فکر کردیم...
-|نانسی... این یه بازی نیست... اگه یه دسته مرگخوار اینجا بودن چی؟
سلینا همانطور که دست به سینه پشت سر رابرت ایستاده بود با لحنی حق به جانب گفت: من بهش گفتم صبر کنه. اما اون حرف گوش نداد.
-خب که چی. حتی اگه هم اونا بودن... بابا و دایی رونالد حسابشون رو رسیده بودن... حالا اونا از کجا رفتن؟
رابرت اندکی ناامید شد. کنترل کردن دخترا میتوانست کار دستش بدهد. به مسیر دور شدن پدرخوانده اش اشاره کرد: اونا از اون طرف رفتن.
با نگاهی به نانسی که شنل نامرئی را از تن در می آورد اضافه کرد: بهتره همون زیر بمونی نانسی اگه بگیرنت.
-من از کسی قایم نمیشم... مخصوصا از این عوضیا...
شنل را تا کرد و به سمت رابرت گرفت: بیا بگیرش
-دست خودت باشه. ممکنه لازمت بشه... خب حالا باید کجا بریم؟
آمد. او همیشه خشن تر از رابرت بود. با این فکر دردی در سینه احساس کرد. تنها زمانی دریافت چه احساس
قوی ای به سیریوس دارد که او را از دست داده بود.
نانسی همانطور که شنل تا شده را زیر لباسش جا میداد توضیح داد: از چیزایی که شنیدم میدونم... شرق می رسه به محل ورودیه مرگخوارا، غرب میخوره به محل زندگیشون.
-اگه سعیر بوداس در رفته باشه مسلما اونجا نمیره مجبور از همونجا فرار کرده.
جم
۱ ۱ || :
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
-درسته سلینا... میمونه شمالی که بابا اینا رفتن. ما باید از همون مسیر بریم. مسیر شمالی به غرب رو باید بگردیم. یعنی یه جایی بین مرگخوارها و مشنگا... اینطوری احتمال برخوردمون با بزرگترها هم کم میشه اگه هری بفهمه شما ها رو اینجا آوردم منو میکشه.
- کلا وقتی عصبانی میشه ترسناک میشه.
عمل شتابزده دختر ها در ورود به دیواره رابرت را نگران کرده بود. به خوبی میدانست که یک اشتباه میتواند به
قیمت جانشان تمام شود. او آنها را به اینجا آورده بود و حاضر نبود تاوان مرگی دیگر را بپردازد. فرماندهی را به
نانسی حرف او را قطع کرد: راب... این دفعه من جلو...
رابرت با فریادی دختر را عقب نشاند: تا اینجا رو با هم اومدیم... از اینجا کاری رو میکنین که من میگم
-ساکت باشی نانسی... چیزی که اینجا برای من مهمه اول از همه سالم بر گردوندان شما دوتاسی. با چند متر فاصله پشت سر من میاین. حواستون به اطراف باشه... با چشم باز حرکت کنین. اگه بهتون اشاره کردم پناه میگیرین و فقط وقتی میاین بیرون که من بهتون گفته باشم... سر خود کاری نمیکنین. اگه هر کدو متون کار احمقانه ای بکنه و خودشو به خطر بندازه یا خلاف اون چیزی که گفتم عمل کنه قسم میخورم که خودم برش میگردونم به
نگاه سریعی بین دخترها رد و بدل شد. رابرت بهتر از این نمیتوانست منظورش را برساند. بدون شک دوستشان از نظر مهارت و تجربه از هر دوی آنها جلوتر بود پس می بایست به او اعتماد کنند.
دو دقیقه بعد گروه سه نفره در یک ستون به راه افتادند. جلودار گروه رابرت بود که ده متری از آن دو جلوتر بود. بعد از آن دو دختر با فاصله ای در حدود پنج متر حرکت میکردند. رابرت دستور داده بود که آن دو نزدیک هم
بمانند تا در صورت نیاز از هم حمایت کنند. از بین تپه ها و زمینی بایر گذشتند، یک دهکده مخروبه را پشت
سر گذاشتند و به مقصدشان نزدیک تر شدند.
تا ۱ ۱
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
لیز سیریوس را در طول خیابانهای نیمه مخروبه به دنبال خود کشید. از چند پیچ گذشت. دو سه ساختمان را رد کرد و وارد یک کوچه شد...
هنوز آخرین کلمه از دهان سیریوس خارج نشده بود که یک دریچه در سمت چپ باز شد. لیز به داخلی دریچه
شیرجه رفت و دست سیریوس را به دنبال خود کشید. در به سرعت پشت سرشان بسته شد.
به سختی نفس نفس میزد. هنوز ضعیف بود. بیش از حد به خودش فشار اورده بود.
- هیچ معلوم هست چیکار میکنی؟ یه جوینده دنبالتون بود.
سیریوس سرش را بلند کرد و با دیدن مرد جوان درشت هیکل دستانش را برای حمایت دور لیز گرفت لیز دست او را گرفت و از جا بلند شد؛ ممنون گیل ...
نگاه گیلبرت چرخید و بعد از لحظه ای مکث روی صورت سیریوس چهره اش را در هم کشید: رفیقت حالش رو
به راه نیست...
سیریوس نگاه سریعی به اطرافش کرد. جایی در میان یک حیاط نیمه مخروبه ایستاده بود. گیلبرت با چشمهای
سیریوس که گویا منتظر همین حرف بود همانجا روی زمین نشست
-اینورا ندیدمت
-تازه وارده گیل ...
- چش شده؟ رنگش بدجوری پریده...
- خوابم... چیز خاصی نیست. فکر میکنم به خاطر دویدنه.
گلیبرت دریچه ای در گوشه خانه را کنار زد و تونلی را نمایان کرد: برین تو
۱ ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
سیریوس معطل نکرد به دنبال لیز وارد تونل که به شیوه ای ابتدایی کنده شده بود شد. چند دقیقه ای در طول تونل حرکت کردند تا سرانجام به سربالایی رسیدند. یک دریچه پیش رویشان بود. لیز دریچه را باز کرد و وارد شد. سیریوس او را دنبال کرد. از دریچه عبور کرد و به جایی رسید که ...
ساختمان دورانی بود. بلند و باریک. با یک راه پله ی پیچ در پیچ به سمت بالا که با کوهی از خرت و پرت مصدود شده بود؛ و یک در که به بیرون راه داشت. برج کلیسا... احتمالا لیز برای جلوگیری از تعقیب شدن از این راه مخفی استفاده کرده بود و در آن لحظه خم شده بود و روی زمین را میگشت. یک تکه چوب روی زمین کنار نرده ها به چشم میخورد. لیز چوب را برداشت و چند ضربه خاص روی نرده زد.
صدایی طنین دار و کوتاه که به نوعی موسیقی شبیه بود. چند ضربه از بالا به گوش رسید و لیز آن را با دو ضربه ی پشت سرهم پاسخ داد.
لحظه ای هیچ اتفاقی نیوفتاد و بعد از آن ...
گلوله ای از چوب و طناب از طبقه بالا رها شد. یک نردبان طنابی از بالاترین طبقه پایین آمد و درست جلوی پای لیز آویزان ماند.
بدون معطللی طناب را گرفت و با چالاکی از آن بالا رفت.
سیریوس برای بالا رفتن لحظه ای تردید کرد. نمیدانست که آن بالا چه چیز انتظارش را میکشد. صدای
همراهش را از چند متر بالاتر شنید: میایی بالا یا نه؟
بالا رفتن از طناب معلق اصلا آسان نبود و استفاده از چوبدستی برای ثابت نگه داشتن آن در برابر مشنگهای حاضر احمقانه به نظر میرسید. البته سیریوس بیشتر بخاطر نوع نگاه مغرور آن پسر جوان ترجیح می داد تا
خودش را اثبات کند. اما این اولین تجربه او در این کار بود و طناب دائم در هم میپیچید و بالا رفتن را مشکل میکرد. با تلاش زیاد چند متری بالا رفته بود که صدایی از زیر پایش شنید: یه کم بجنب غریبه...
زیر پایش را نگاه کرد و گیلبرت را دید که ماهرانه از طناب بالا می آمد.
گیلبرت به سادگی خودش را به او رساند: به چی زل زدی تازه وارد... هیکلتو تکون بده. تمام روز رو که وقت نداریم...
اگر بین زمین و آسمان معلق نبودند جواب خوبی به این مشنگ ابله میداد اما در آن لحظه ترجیح میداد زودتر
به بالای نردبان برسد. پس بدون هیچ حرفی با تلاش و تقلای زیاد راهش را ادامه داد. نزدیک چهل متری از زمین فاصله گرفته بود که به انتهای طناب رسید. در دستش را گرفت و به او کمک کرد که بالا برود ببینی که
۱۷ ۱ از:
هلال
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
رویشی اتاقک کوچکی بود که در پشت ساعت و یک طبقه پایین تر از محل قبلی ناقوسی قرار داشت. در اطراف
اتاقک چند جعبه چیده شده بود و دو مرد روی دوتای آنها نشسته بودند.
برای چند لحظه سه مرد به هم خیره شدند. لیز یخ جلسه را آب کرد: رابی، نیم... این دسیریودسه...
گیلبرت بلاخره به بالا رسیده بود و در آ لحظه به سرعت و با سر و صدا نردبان را بالا میکشید.
دو مرد پیر تر با کنجکاوی به تازه وارد نگاه میکردند: تو رو نمیدونم تیم... اما من یادم نمیاد این پسره رو جایی
دیده باشم.
- سیریوس این رابیه دکتر ما ... دوستی که باعث نجاتت شد. اینم تیمه... یکی از بهترین آهنگرایی که ممکنه پیدا کنی. این م گیلبرته یه... یه دوست دیگه...
لحظه ای تردید کرد: سیریوس تازه به اینجا اومده... اون احتیاج به کمک داره.
این تیم مرد استخوانی رنگ پریده ای بود. لیز لحظه ای تردید کرد و در جواب نگاه پر سوال دوستانش اضافه کرد: اون یه... یه...
-یه چی؟
لیز نگاه دیگری به سیریوس کرد و آب دهانش را قورت داد: یه جادوگره
دست گیلبرت که به سوی سیریوس دراز شده بود پایین افتاد. یک لحظه نگاه سه مرد در هم گره خورد. خشم به سرعت در صورتشان دوید. دست آشپز به سمت چاقوی روی کمرش رفت اما قبل از او چیزی درخشان و براق به سمت سیریوس پرتاب شد. با مهارت خودش را از جلوی خنجر ارسالی تیم کنار کشید و خنجر با قدرت به
دیوار فرورفت.
گیلبرت هم که تبرش را از غلاف بیرون کشیده بود با یک حرکت تند به سمت سیریوس پرید. لیز درست به
مرد لاغر تقلا کرد تا او را کنار بزند: از سر راه بر و کنار لیزا
- گوشی کن تیم...
۸ با ۱ ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
گیلبرت دخالت کرد: برو کنار لیز. ازش فاصله بگیر... قبل از اینکه بهت صدمه بزنم!
-اون یه جادوگره نه از اون نوعی که شما میشناسین ... اونم مثل ما اینجا گیر کرده... دنبال یه راه فراره...
-اون اینا رو گفت و تو هم باور کردی؟
- فکر نکردی ممکنه جاسوس چوبدستی دارها باشه ؟
رابی پرخاش کرده بود
-مرگخوارا برای پیدا کردن اطلاعات از شما نیازی به جاسوسی ندارن. براشون در حد تکون دادن یه چوبدستی کار داره...
مرد آشپز حرف سیریوس را نشنیده گرفت همانطور که با چشمش او را می پایید بر سر لیز فریاد کشید: تو واقعا به این اعتماد کردی؟ یادت رفته رفقاشی چطوری همه خانواد تو سلاخی کردن؟ فراموش کردی همینا چطوری قتل عام راه انداختن ... این همه کشتار و شکنجه که هر روز میبینی بس نیست؟ حالا یه قاتلو ...
-من اونو نمیشناسم. اما او نقدر ازش دیدم که بدونم دروغگو نیست.
-احمق...
تیم تلاش کرد لیز را کنار بزند اما او سرسختانه سر راه ایستاده بود.
-و اونوقت اون از هنراش چیزی نشونت داده ؟ اینکه چطوری میکشه یا شکنجه میده؟
- حتما... خیلی جالب بوده که تو رو اینطوری دیونه خودش کرده.
لیز کنایه گیلبرت را نشنیده گرفت: او نقدر نشونم داده که بدونم سیاه پوش نیست.
-اون میتونه تو رو گمراه کنه.
لیز از کوره در رفت: گمراه کنه؟ رابی مگه من میتوانستم در برابرش چیکار کنم؟ یا همه ما؟ چرا باید سیاه پوشا وقتشون رو به خاطر من و تو هدر بدن ؟ اونم وقتی که عملا هیچ کاری از دستمون برنمیاد... ما گیر افتادیم. اونا قوی ترن و ما مجبوریم بردگی کنیم مگه اینکه یه راه نجات پیدا کنیم و سیریوس همون راه نجاته.
جم
۱ ۱ - ۹
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
-اون گفت و تو هم باور کردی. همیشه میدونستم که او نقدر احمقی که به هر کسی از راه میرسه اعتماد میکنی اما خوابشم نمیدیدم به یه سیاه پوش اعتماد کنی... با وجود ابله هایی مثل تو باید هم وضع ما این باشه، شاید تو
کاری ازت برنیاد اما من میتونم...
لیز به موقع دست گیلبرت را که به سمت تبر دومش رفته بود گرفت: تو کاری از دستت برنمیاد گیلی چون اون چوبدستی داره واقعا او نقدر احمق خود خواهی که نمیخوای واقعیت رو ببینی؟ .... محض رضای خدا یه دقیقه به حرفام گوشی کنین. منم تا دیشب مثل شما فکر میکردم. اما... دارم بهتون میگم اونم یکی مثل ماست و تو
گیل ... چون فقط یه چوبدستی تو دستش داره میخوای بکشیشی ...
- رفقای اون با همون تیکه چوب مسخره خانواده منو قتل عام کردن.
• اونا رفقای اون نیستن. دسیر یونس از یا جای دیگه اومده • • • • از بیرون دیواره... اون به جادوگره نهای سیاه پوش این
دوتا فرق داره... داره باهاشون میجنگه میفهمی؟
- کافیه لیز
- سییر بیوس ...
-ممنون که تلاش کردی. فکر میکنم جواب دوستات معلومه... شاید بهتر باشه من از اینجا بر م. در هر حال از
کمکت ممنون،
-اما...
سیریوس دست لیز را کنار زد و همانطور که یک چشمش را روی سه مرد نگه داشته بود به سمت نردبان طنابی
رفت.
- کجا؟
گیلبرت با خشونت سیریوس را به عقب هل داد: فکر کردی همینطوری میتونی بیایی و بعد هم بری واسه رفقات
- گیل !
دست قدرتمند تیم، لیز را گرفت و مانع از وسط پریدن او شد. گیلبرت تبرش را بیرون کشید و لیز جیغ زد:
جلوشو بگیرین
۱ ۱۹۷۴
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- متاسفم لیز... حق با گیلبرته... نمیتونیم بذاریم زنده از اینجا بره...
سیریوس با خشونت گیلبرت را به عقب هل داد: حرف حسابت چیه ؟
-من فکر میکنم تو یه جوجه مشنگ ابلهی که طاقت شنیدن حرفی خلاف اون چیزی که مغز کوچیکش قبول
کرده رو نداره. تمام دنیاش دو دسته میشه. یا با او نه یا علیه اون... حل وسطی هم وجود نداره چور نمیخوای که
داشته باشه.
به سمت دو مرد دیگر چرخید: لیز به خواست خودش منو به اینجا نیاورد. من اینجام چون به همون اندازه ای به لیز اعتماد داشتم که شماها به من دارین. حالا اینکه یه ابله مثل این ...
با دست گیلبرت را نشان داد و باعث شد که او منفجر شود: حرف دهنتو بفهم عوضی فکر کردی چون اون تیکه
جستجو دبی مسخره تو جیبته ازت میترسم ؟
گیلبرت و رابی تقریبا با هم به طرف سیریوس حمله کردند. سیریوس به موقع جنبید و: اکسپلیار موسی، پروتگو
تبر از دست گیلبرت پرواز کرد و مستقیم در دست سیریوس قرار گرفت. سپر دفاعی سیریوس بین او و رابی قرار
گرفت. دیدن چوبدستی سه مرد را برجا خشک کرد و لیز توانست تیم را به عقب هل دهد. رنگ گیلبرت سفید شد. دونفر دیگر تقریبا او را مرده میپنداشتند. گیلبرت خودش را عقب کشید این کارش پوزخندی را بر لب
دسیر بودسری اورد: همیشه اینقدر شجاعی؟
به دو مرد دیگر نگاه کرد: میتونم همین الان تو کمتر از سه ثانیه بلایی سر سه تایی تون بیارم که تو خوابم نمی
بینین... مرگخوارا از شما شرافت مندانه تر میجنگن...
صدای صفیری بلند شد. سیریوس حرکتی به چوبدستی اش داد و چاقوی پرت شده تیم را تبدیل به دستمالی کرد که به سادگی چرخی خورد و روی زمین فرود آمد لحظه ای تردید کرد و بلاخره تصمیمش را گرفت: اگه
تبر را به پایین پله ها پرتاب کرد و با چوبدستی کشیده به سمت سه مرد برگشت.
فریاد وحشت لیز با پرواز چوبدستی به سمت او خاموش شد: اینو واسم نگه دار لیز... وگرنه ممکنه این دوستای احمقت رو تبدیل به سوسک حمام کنم.
۱ ۱۹۴۱
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
سپس به سمت سه نفری که با دهان باز به او نگاه میکردند چرخید: من مشکلی با مبارزه ندارم اما ترجیح میدم منصفانه باشه... حالا کی اول میاد جلو ؟
دو مرد مسن تر با تردید به هم نگاهی کردند اما گیلبرت با خشمی وحشیانه به سمت او حمله ور شد و بلافاصله سیریوس را از پیشنهادش پشیمان کرد. تجربه سیریوس در مبارزات مشنگی تقریبا صفر بود. گیلبرت قوی و با تجربه به نظر میرسید. خیلی خوب گارد گرفته بود و با قدرت حمله میکرد. در عوض چالاکی سیریوس را نداشت. جادوگر جوان دوسه بار به موقع از برابر مشت گیلبرت جاخالی داد اما دفعه چهارم مشت قدرتمند حریف مستقیم به گونه اش برخورد کرد. برای لحظه ای سرش به دوران افتاد. گیلبرت حمله برد تا ضربه دیگری به حریف بزند اما سیریوس کنار کشید و مشت گیلبرت به دیوار سنگی برخورد کرد. چرخید تا با حریف روبرو شود که مشت سیریوس به شکمش خورد. ضربه گیلبرت به گونه سیریوس برخورد کرد همزمان جادوگر جوان روی
زمین شیرجه رفت و زیر پای حریف زد و او را بر زمین انداخت. گیلبرت تلاش کرد که از جا بلند شود اما قبل از آن سیریوس روی او شیرجه رفته بود تا تجربه مبارزه قبلی اش با اسنیپ را پیاده کند که هیکل گنده مرد آشپز بین آنها قرار گرفت: تمومش کنین ... با هر دو تونم!
-اون بود که میخواست شروعش کنه نه من!
سیریوس با خشونت این را گفت و خونی را که از لبش شره میکرد با پشت دست پاک کرد. هنوز در حالت آماده باشی بود. گیلبرت که از جا پریده بود از او عصبانی تر بود: نشونت میدم با کی طرفی عوضی
بس کن گیلبرت
- بسی کنم؟ ... تیم اون یه سیاه پوشه!
-یه سیاه پوش به این راحتی چوبدستی شو کنار نمیذاره... حداقل نه از اون نوعی که من تا حالا دیدم...
-رابی!
بالا آمدن دست آشپز گیلبرت را وادار به سکوت کرد: این جوون هرکی که هست او نقدر مردونگی داشت که بهت
فرصت یه مبارزه برابر رو بدد. کدوم یکی از سیاه پوشهایی که تا حالا دیدی همچین کاری رژ واست انجام داده ؟
-دیدی با چه سرعتی اون چیز رو بیرون کشید؟ میتوانست تو همون لحظه اول حسابت رو بر سه
۱ ۱۱۷۲
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
سیریوس اینرا گفت و دستش را به سمت لیز دراز کرد و او بدون لحظه ای تردید چوبدستی را به دستش داد. نگاه سه مرد هنوز روی آن بود.
سیریوس سر چوبدستی را به سمت خود گرفت و طلسم درمانی را بر روی خود اجرا کرد زخم گوشه لبش به سادگی محو شد.
با دیدن نگاههای هر اسان سه مرد چوبدستی را در جیبش قرار داد اما دست راستش در کنار آن کاملا آماده بود
رابی را مخاطب قرار داد: اونایی که شما بهشون سیاه پوشی میگین بین جادوگرها به گروه مرگخوارا معروفن. جادوگرای تبه کاری که تو دنیای ما دردسرن، سردستشون یه عوضیه که سالهاست تحت تعقیبه. با این وجود
جهت اطلاعتون هر کسی که چوبدستی داشت قاتل و آدم کش نیست.
- چی؟ یعنی بازم از شما وجود داره؟
- ببینید وقت نیست همه رو توضیح بدم. کلیاتش اینه: قرنهاست که در تمام دنیا جامعه مخفی جادوگری وجود داره. این عوضیایی که شما می بینید بدترین اون ها هستن که توسط یک جانی فوق العاده قدرتمند رهبری میشن. اکثر این افراد توسط وزارت سحر و جادو تحت تعقیبن. مبارزان ما به تازگی از وجود این مکان با خبر
شدن و من میدونم که به زودی وارد اینجا میشن،
تیم که به نظر گیج شده بود خودش را وادار کرد که سکوت پر حیرت دوستانش را بشکند: از کجا اینو میگی؟
- یکی از دوستان پدرم اینجا بود احتمالا به زودی میان دنبالم.
- مگه تو کی هستی که باید بخاطرت بیان اینجا؟
- خب راستش من پسر قوی ترین جادوگر درستکارم. با غرور ادامه داد: رهبر جامعه جادوگری و تنها کسی که رئیس دار و دسته مرگخوارا یا همون ولدمورت ازش می ترسه.
بردارد. دستش بار دیگر در حالت آماده باش به سمت چوبدستی اش قرار گرفت. رابی با آرامشی ساختگی به سمت چاقویش رفت و آن را از دیوار بیرون کشید و در طول آن سیریوس به این فکر کرد که اگر به موقع کنار نکشیده بود احتمالا حالا نفس نمیکشید.
به خوبی فهمیده بود که در آن جمع جایی ندارد. به این نتیجه رسید که باید آنجا را ترک کند. لحظه ای تردید
کرد و بلاخره تصمیم گرفت. پشتش را به تیم کرد و به سمت نردبان رفت امیدوار بود که چاقو از پشت سر در جم بدنش فرو نرود قبل از اینکه به نردبان برسد صدای او را از پشت سر شنید: چی تورو به اینجا کشونده؟ گس
۱۱۷۳ ۱ چه از:
هلال لم را
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
-اون یه فراریه تیم... مثل ما اسیر سیاه پوشا بوده
-بذار خودش جواب بده لیز
به سمت سیریوس برگشت: چون با رفقات اختلاف داری فراری شدی یا...
-اونا رفقاشی نیستن
گیلبرت پوزخندی زد: امان از این دخترای ساده دل... آخه مگه تو چند وقته که میشناسیش ؟
لیز نگاهش را از چشمان گرد شده سیریوس برداشت: نزدیک دو روز... اون پسر خوبیه و حالا دیگه به اندازه خود تو بهشی اعتماد دارم. خودت خوب میدونی که من الکی به کسی اعتماد نمیکنم.
- دختر! تو یه دختری؟ لیز؟
- لیز نه ! لیزا بهتره
گیلبرت بی توجه به آنها ادامه داد: اوه آره... حرف جذابیه اما من یکی تا حالا از این جنس خوبی ندیدم.
- برای اینکه فقط با عوضیاش سر و کار داشتی،
سیریوس سرانجام داغ کرده بود: من نمیفهمم چرا اصرار داری هر چیز مخالفی رو بد بدونی؟
خون به صورت گیلبرت دوید: هم جنسای تو پدر و مادر منو کشتن، از خواهر کوچیکم ماههاست که خبر ندارم. خودم دارم روزی هیجده ساعت مثل سگ جون میکنم و واسه قاتلین خونوادم کار میکنیم. تو از زندگی ما چی
میدونی جادوگر که ادعات میشه...
اینبار نوبت سیریوس بود که پوزخند بزند: اگه خیالت راحت میشه. خانواده منم از هم پاشیده. وقتی اون حروم زاده ها خواهر کوچیکم رو زیر شکنجه کشتن فقط پنج سالش بود و مادرم قبل از مردنش همه چیز و دید. اونم جلوی چشمای پدرم که نتوانست واسه هیچ کدو مشون کاری بکنه. چند هفته پیش بهترین رفیقم برای دفاع از من کشته شد. همین دیروز یکی از دوستان خانوادگیم رو حین فرار از دست مرگخوارا از دست دادم و اون یکی معلوم نیست کجای این جهنمه... اگه حتی مرگ پدربزرگ و داییم و نصف خانوادمو در نظر نگیریم بازم من بیشتر از تو به اون عوضی ها بدهکارم. پدر من کل خانواد شو تو این کار گذاشته و منم بخشی از اونم... اگه با لیز اومدم فقط برای این بود که شاید امیدی به نجات یه دوست داشته باشم... اما به نظر میرسه حرفی بین من و
شما نمونده...
۱ ۱۹۷۴ :
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
حرفهای سیریوس سکوت را به جمع کوچک آورد. نگاههای تردید آمیز بین افراد رد و بدل شد. لرزش خشم آلود صدای دشتیبریو دست نفرت آشکارش و نگاه خرد کننده او کار خودش را کرده بود.
دهان گیلبرت به عنوان تنها معترض گروه کوچک باز شد و بی هیچ کلامی بسته گشت. به سادگی توانسته بود صداقتی دردناک را در صدای جادوگر جوان احساس کند.
- چرا اون دنبالته؟
-دنبالمه چون من دشمن اونم و پسر دشمنی هستم که ازش وحشت داره. میخواد من گروگانش باشم تا بتونه
جلوی پدرم رو بگیره.
-میتونی اینو ثابت کنی؟
لیز به میان بحث دوید: من دیدم... تمام دیشب... سیاه پوشها همه جا به دنیال اون و رفیقش میگشتن
رابی دستی به ریش درهمش کشید: پس واسه همین دیشب همه جا سرک میکشیدن؟
- تو هم دیدی شون تیم؟
تیم سر تکان داد: همه جا بودن. هرجا که میرفتم. اول فکر کردم دنبال منان اما بعد ... حرفهاشون میگفت ازش
نگاه خاصی به سیریوس انداخت و او بی اختیار پاسخ داد: اونی که ازش میترسن دوست پدر مه... ما دیشب با هم فرار کردیم و اون بدجوری زخمی شده...
- چرا ما باید جو نمون رو برای نجات این دوست تو بذاریم ؟
- چون اون تنها کسیه که راه خروج از این جهنم رو میدونه.
-راه خروج ؟
قبل از اینکه التعبیری و لعل جوابی یا این سوالی بیل هشد صدایی در اطراف پیچید. صدایی هولناک و سرد که با جادو چند
برابر شده بود: پاتر میدونم که اونجایی... پا نفعته که بیای بیرور
سیریوس به سمت تنها دریچه ساختمان دوید. نگاه سریعی به بیرون کرد با دیدن اسنیپ و هفت، هشت
همراهش وحشت به چهره مرد جوان دوید: لعنتی ... اسنیپه...
بت ۱۹۷۴ ۱
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
-بیا بیرون پاتر... وگرنه من میام تو...
::: :{ :{{ ::55:3::
هنوز هم متحیر بود. او تقریبا مطمئن بود که نیروهای اربابش را از بدن پسرک بیرون کشیده. اما چیزی که دیده بود بعد از ساعتها تفکر به این نتیجه رسید که آنچه در وجود پسرک رخ داده نه به جادوی ولدمورت که انفجاری
از انرژی درون خود او بوده و با در کنار هم گذاشتن تصاویر زمان اجرای طسم شکی برایش باقی نمی ماند که اشتباه نکرده. این بعد از جادو کاملا ناشناخته بود. شانس آورده بود که اربابش هم به این نتیجه رسید به همین
دلیل هم او هنوز زنده بود. اگرچه شدت طلسم شکنجه گر تاثیرش را گذاشته بود. تمام بدنش درد میکرد. درد
شدیدی را تجربه کرده بود. دستور ولدمورت دستگیری فوری دو فراری بود. او همان لحظه با پنجاه نفر این کار را آغاز کرد.
کشف محل آپارات آنها ممکن نبود پس جستجوی سراسری ترتیب داد و خیلی زود موفق شد نشانه ای پیدا کند. این نشانه مقدار زیادی خون در حوالی یکی از خروجی های شهر ممنوعه بود. سندی برای خروج احتمالی
دراکو...
افراد اسنیپ مناطق اطراف را شخم زدند اما جز یک تکه پارچه پاره و خون آلود چیزی پیدا نکردند.
شکی وجود نداشت که در اکو قرار کرده اما در مورد پسر پاتر نشانه ای برای قرار نبود و اسنیپ خیال نداشت دست خالی برگردد... حداقل به خاطر خودش.
- سوروسی؟
یکی از افرادش بود
- چی شده دانسن؟
- یه پیغام از لرد سیاه دارم
اسنیپ بعد شنیدن پیغام لبخندی زد و چوبدستی را به گلویش نزدیک کرد.
:{{ {{ {{ :s:s:
۱ ۱۷
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری و دوستانش خیلی زود متوجه غیر ممکن بودن کاری که میکردند شدند. شهر ممنوعه بزرگتر از تصور آنها بود و سیبریوس میتوانست هرجای آن باشد. در طول دو، سه ساعتی که از آغاز جستجو میگذشت کوچکترین نشانه ای از جایی که او میتوانست باشد پیدا نکرده بودند و هرچه جلوتر میرفتند ناامید تر میشدند. ده دقیقه
قبلی بعد از رویارویی با آخرین گروه مرگخوار دو قلوها به نتیجه ای رسیدند.
- داریم تو انبار کاه دنبال سوزن میگردیم.
- اینقدر غر نزن جرج
رون که از نزدیکترین خرابه بیرون می آمد اینرا گفت و اضافه کرد: بلاخره پیداش میکنیم.
بزرگترین مشکلشان حضور دسته های بزرگ و کوچک مرگخوار بود که چپ و راست به اطراف میدویدند. فرد با ذکاوت نتیجه گرفت: این یعنی هنوز امیدی هست.
نگاهی به جرج کرد و با ابرو به هری که از لحظه ورود به طرز مرموزی ساکت شده بود اشاره ای کرد. جرج شانه
ای بالا انداخت.
هری به زحمت لبخندی زد. از لحظه ای که پا به درون حفاظ جادویی گذاشته بود نگرانی اش شدت یافته بود.
بخشی از این نگرانی مربوط به سیریوس بود. قسمتی به رون و دو قلوها ارتباط داشت اما بخش سوم؟
فکر هری ناخاسته حول دخترش میچرخید.
درد جای زخمش لحظه ای رهایش نمیکرد. ذهنش را آزاد گذاشته بود تا احساسات ولدمورت را حس کند. میتوانست خشم بی حدی را احساسی کند و خطری که از آن مشتعل میشد.
- لعنتی
یکبار دیگر دسته ای از مرگخوارها از راه رسیده بود چهار نفر در جای مناسبی پنهان شدند. توافق کرده بودند که
هر چه از درگیری دور بمانند امکان موفقیت بیشتر میشود.
شش شنل پوش چرخی در اطراف زدند. خسته و بی حوصله بودند و چشمان پف آلودشان از بی خوابی شبانه خبر میداد. چند دقیقه ای در ساختمانهای اطراف جستجو کردند اما چندان در این کار جدی نبودند به نظر نگهبانی را بیگاری میدانستند. نصفه نیمه میگشتند تا رفع مسئولیت کرده باشند.
- فکر میکنی سیریوس رو پیدا کردن؟
۱ ۱۷۷
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
که او باید آنجا
فرد به زمزمه این را خطاب به رون گفته بود. وقتی جوابی نیامد برگشت و به کنار دیوار جایی
میبود نگاه کرد. اثری از رون نبود. با دست به جرج اشاره ای کرد و او هم شانه ای به علامت بی خبری بالا
انداخت.
ظاهرا مرگخوارها هم درگیر مشکل مشابهی بودند.
- چمیدونم... باید همین طرفا...
- اینجام تامس
مردی که پوکر نام داشت همانطور که سرش را میخواراند از خانه ای در سمت چپ خیابان خارج شد: یه
... + لعابیر بولبشر رژ
زیرزمین اونجا بود که گشتنش طول کشید.
مرگخوار اولی شانه ای بالا انداخت و کمی بعد گروه مرگخوارها از مسیر خیابان خارج شد.
فرد با آهسته ترین صدایی که به گوشی مرگخوارها نرسد گفت: رون کدوم گوری هستی؟
- اینجام
رون همان لحظه از خانه ای که مرگخوار از آن خارج شده بود بیرون آمد: خبر خوب هری
نگرفتن... دنبالشن
- رون!
- اونجوری نیگام نکن فرد. فقط یه ذهن روبی ساده بود.
- ذهن روبی ساده ؟ مرد تو اصلا...
- بسی کنین دیگه...
جرج این را گفت و به سمت هری چرخید: هری من فکر میکنم اینجوری فایده نداره
- منظورت چیه ؟ یعنی چی که...
- یه دقیقه خفه رون... هری اینجا خیلی بزرگه ... باید تقسیم باشیم.
۱ ۱۹۴۸
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- کاملا موافقم...
فرد اینرا گفت و اضافه کرد: اگه دو تیکه بشیم سریعتر به نتیجه میرسیم... احتمال لو رفتنمون هم کمتره.
- اما خطرش بیشتره...
- ما الان چاره ای نداریم... فرصتمون هم خیلی کمه...
حق با جرج بود و هری و رون به سادگی میدانستند که حریف دو قلوها نمیشوند.
آن دو نیز به این نتیجه رسیده بودند که با روش فعلی کاری از پیش نمیرود اما هیچ کدام نمیخواست به آن اعتراف کند. به پیشنهاد فرد در وسط راه از هم جدا شدند. بدون شک دو گروه بهتر از یک گروه میتواند جستجو کند. بنابراین بعد از کمی بحث دو دسته شدند فرد و جرج از یک سمت و هری و رون از سمت دیگر به راه خود
ادامه دادند.
- میدونی رفیق وقتی اینجوری میری تو فکر نگرانت میشم.
- به نظرات کار درستی کردیم از فرد و جرج جدا شدیم؟
رون خمیازه ای کشید: اون دو تا چیزیشون نمیشه...
- نمیدونم... اما احساس خوبی ندارم.
- بس کن بابا... چیزی نم...
صدای رون در طنین صدای بلندی که از جایی در قسمت غرب آنها می آمد گم شد: پاتر... میدونم که اونجایی...
به نفعته که بیای بیرور ===
نگاه سریعی بین دو دوست رد و بدل شد. رون غرشی کرد: حرومزاده... این اسنیپ نبود؟
هری حتی معطل جواب دادن نشد چوبدستی اش را کشید و با تمام سرعتی که در توانش بود به سمت منبع
صدا دوید.
۱ ۱۹۴۹
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
همزمان با هری یک گروه دیگر هم صدای بلند شده ی اسنیپ راشنیدند. اولین سوال این بود: کدام پاتر گرفتار
شده
و ساده ترین جواب پاسخ رابرت بود: امکان نداره پدرت بود که باشه...
جایی برای معطلی نبود. هر سه نفر با بیشترین سرعت ممکن به سمت مکانی که صدا از آنجا به گوششان رسیده
بود دویدند.
صدای اسنیپ دوباره به گوش رسید: بیا بیرون پاتر... وگرنه من میام داخلی...
::: 8 85 83 838
لرد ولدمورت مثل اژدهایی خشمگین در وسط تالارش بالا و پایین میرفت اتفاقات اخیر به هیچ وجه برایش خوش آیند نبود. تنها چند ساعت پیش به خیانت یکی از بهترین افرادش پی برده بود و تقریبا بلافاصله متوجه
... ...
بگذرد... چنین حماقتی جریمه ای جز مرگ نداشت. ابتدا تصور کرده بود که کوتاهی از اسنیپ است اگرچه چندان هم اشتباه نکرده بود. او توانسته بود با قدرت خاصی خود در جستجوی ذهن به نقشه های مرگخوار پی
تقریبا تمام قدرتش را پس گرفته بود زمانی که ذهن اسنیپ را دیده بود متوجه حقیقت دیگری شد که مرگخوار به درستی از آن سر در نیاورده بود و آن انفجاری از انرژی درست در زمان اجرای آخرین طلسم بود. آنچه رخ داده بود نگرانی را بیشتر میکرد. درست بخاطر نداشت اما سالها پیش در جایی خوانده بود که در این مواقع نیروهای جادوگر چندین برابر خواهند شد. نیروهای جادوگر یا ساحره که در طول سالیان عمر به مرور آزاد می شود به یک باره آزاد شده و این موضوع می تواند برای جادوگر خطرناک باشد اما در صورت گذر از مرحله اختلالات جادویی نیروهای فرد چندین برابر خواهد شد. از دوئلی که با پسرک داشت می دانست که او دارای
بخاطر می سپرد.
در این فکر بود که آیریس زن مرگخواری کد مسئولیت خوابگاه ولدمورت را پذیرفته بود وارد شد. البته او ایتکار را به اجبار پذیرفته بود زیرا هیچ کس حاضر به پذیرفتن ان نبود پس از اتفاقاتی که در طول سالیان برای
} دارندگان این پست افتاده بود حق هم داشتند. آیرس زن کوتاه قد و نه چندان باهوشی بود او برای چند لحظه با
۱ ۱ ۸
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
ترس به چهره ی اربابش نگاه کرد وقتی فهمید که ولدمورت حتی متوجه حضور او نشده اعلام کرد: سرورم
دانسن اومده
- بگو مزاحم نشه
فریاد ولدمورت موهای زن را سیخ کرد به سختی آب دهانش را فرو داد: ارباب اون یه گزارش فوری داره...
در مورد هری پاتر...
چشمهای سرخ ولدمورت با برقی از نفرت درخشید: پاتر... بگو بیاد تو
آیریس خارج شد و یک دقیقه بعد با مرد سیاه پوست کوتاه قدی بازگشت. دانسن تعظیمی کرد و پایین ردای
ولدمورت را بو دسیسیل : لرد سیاه جاودان باد.
ولدمورت با بی حوصلگی دستش را تکان داد تا مرگخوار از جا بلدن شود: چه خبری آوردی دانسن؟
- سرورم هری پاتر در محدوده ماست
- چی گفتی؟
- ارباب پاتر همراه رفقاش به اینجا اومده
- مطمئنی که درست دیدی؟
- بله ارباب خودش بود از زمان هاگوارتز میشناسمشی. اون یارو ویزلی هم همراهش بود.
عرق سردی بر چهره ی ولدمورت نشست. تصور نمیکرد که پاتر تحت هیچ شرایطی شجاعت ورود به منطقه ی او را داشته باشد. این نشانه ی خوبی نبود. احتمالا دراکو موفق به فرار شده بود که پاتر به سیم آخر زده و خودش را به آنجا رسانده بود... بااین حال او چنین حدسی را میزد برای این بخش کار هم نقشه ای داشت.
لحظه ای به فکر فرو رفت و خیلی زود تصمیم گرفت: پس اون اینجاس... اوه بیچاره پاتر... حتما اومده دنبال
++
پسر دس...
صدایش به سرعت خشک و جدی شد: گوش کن دانسن... لحظه ای فکر کرد و لبخندی شوم بر لبش شکل
گرفت: یه ماموریت برات دارم. اگه تو کاری که به عهدات میذارم موفق بشی جای خالی واتسون رو تصاحب
۱ ۱۸۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
زمانی که ولدمورت نقشه اش را بر زبان می آورد چشمان مرگخوار درخششی کرد. تعظیمی به اربابش کرد: مطمئن باشید سرور من
سپس برخواست و با نهایت سرعتی که میتوانست از در تالار خارج شد.
ولدمورت لحظه ای در فکر فرو رفت. آخرین برخورد نزدیک بود به سمت زن مرگخوار که در کنار تالار انتظار دستور را میکشید برگشت: دستت رو بیار جلو آیریس
زن آستین ردایش را بالا زد. انگشت ولدمورت در طول دست او لغزید و بر روی نشان سیاهی که بر سطح داخلی بازویش داغ شده بود قرار گرفت. یک فشار کوچک فریاد مرگخوار را به آسمان برد.
سیریوس به پایین برجک نگاه میکرد. بدون شک کسی که آنجا بود خود سوروس اسنیپ بود. افرادش ساختمان چند طبقه نیمه مخروبه ای را در چهل متری برج محاصره کرده بودند.
- انگاری یه نفر گزارش اشتباهی داده
گیلبرت این را گفت و دستش را روی شانه ی سیریوس گذاشت: قصر در رفتی
- شاید... اما ... نمیدونم چرا اما حس خوبی به این قضیه ندارم... یه جورایی بو داره
- منظورت چیه ؟
- لیز من اون حرومزاده رو میشناسم... یه کاسه ای زیر نیم کاسشه... نمیدونم چیه اما نگرانم میکنه.
درست در همین وقت در ساختمان باز شد و چهل متر آنطرف تر یک نفر از آن بیرون آمد. یک نفر با قد بلند. موهای درهم مشکی و چشمان قهوه ای
اولین بار بود که سیریوس از دیدن خودش فریاد میکشید. لیز دستش را روی دهان او گذاشت. نفس خودش هم بند آمده بود. نگاه سه مرد بین دو سیریوس در گردش بود و مغز سیریوس در تحلیل ...
دراکو نمیتوانست این کار را کرده باشد. او نه حال مناسبی داشت نه معجون مرکب همراهشی بود. هکتور... بدون شک مرده بود. چه کسی از در آمدن به صورت او سود میبرد؟ دوست بود یا دشمن؟ سیریوس نمیدانست. S
; ۱ ۱۸۱۲
هلال
حلال حجار
 
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
اسنیپ جلو رفت وبه سادگی سیریوس قلابی را دستگیر کرد. چوبدستی اش را گرفت و دستهایش را از پشت سر
به هم بست.
سیریوس غرشی کرد: اگه مردی سعی کن خود منو بگیری...
این اصلا خوب نبود. شکی نداشت که این فرد از محفل نبود. پس چه کسی...
درست در همین وقت صدایی شنید: دستت رو از روی پسر من بکشی کنار اسنیپ
- پاتر ...
قلب سیریوس در سینه متوقف شد. پنجره کوچکتر از آن بود که بتواند تازه وارد را ببیند اما صدایش به سادگی
ترسهای مرد جوان را مشتعل میکرد.
هری و رون درست زمانی به مقصد رسیدند که اسنیپ دستهای سیریوس را از پشت سر می بست. رون تا ان روز هیچ گاه دوستش را انطور خشمگین و دیوانه ندیده بود.
دیدن سیریوس در دست اسنیپ آخرین چیزی بود که هری لازم داشت چون تقریبا دیگر چیزی نمیدید. شش نفر از هشت همراه اسنیپ به سرعت پخش شدند و تلاش کردند آن دو را محاصره کنند. دو نفر دیگر در کنار اسنیپ باقی ماندند تا از زندانی خود محافظت کنند. هری هیج کدام از اینها را ندید. نگاهش سانت به سانت
صورت پسرش را میکاوید. سالم بود. حداقل بهتر از آنچه که دراکو گفته بود به نظر میرسید.
نگاه سیریوس هم هری را پیدا کرد و برقی از شعف در چشمانش درخشید.
- سیریوس رو ولی کن اسنیپ
برژنف میدانست که برای جلو گیری از محاصره چند ثانیه بیشتر وقت ندارند و میدانست که هر حمله زودتر از
۱ ۱ ۸۳
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- پاتر...
اسنیپ برگشت پوزخندی انتقام جویانه بر لب داشت
چوبدستی هری بالا آمد: بهت یه فرصت میدم اسنیپ. پسرم رو آزاد کن منم زندگیت رو بهت می بخشم...
- چرا سعی نمیکنی؟ بیا بگیرش پاتر
سیریوس را به طرف پشت دو مرگخوار کشید صدای پسر جوان پنجه بر روح دو مرد کشید: بابا... کمک... کمکم
کن... نذار منو ببرد...
سیریوس هراسان نردبان طنابی را پایین انداخت.
- چیکار داری میکنی؟
- باید برم کمکش... این یه تلس...
خودش هم نفهمید که چطور اما با سرعت از پله های نردبان پایین میرفت. آنقدر که نردبان از زیر پایش در رفت و سه چهار متر آخر را سقوط کرد. خوشبختانه مسیر چندان طولانی نبود. سیریوس چوبدستی اش را بیرون
-| جراح =
::: 88888888
حمله برق آسا بود. اسنیپ خوابش را هم نمیدید که افرادش با این سرعت از مبارزه خارج شوند. آنقدر به سرعت
اتفاق افتاد که هضمش چند لحظه طول کشید. همانطور که پشت سپرش پناه گرفته بود و حملات پشت سر هم دو عضو محفل را دفع میکرد فریاد کشید: از اینجا برین... فورا...
سه مرگخوار باقیمانده به سرعت آپارات کردند اسنیپ تلاش کرد زندانیش را هم با خود ببرد اما حمله ی پر قدرت رون آن دو را از هم جدا کرد. مرگخوار با صدای پاق بلندی ناپدید شد. دو مرد به سرعت به سمت
سیریوس دویدند. هری شتابزده دستهای او را باز کرد و با تمام وجود پسرش را در آغوش کشید: حالت خوبه
سیریوس ؟ صدمه که ندیدی؟
دوباره او را عقب زد و با دقت سراپایش را برانداز کرد. گویی از دیدنش سیر نمیشد: چقدر لاغر شدی... بذار دستت رو ببینم ... دراکو میگفت زخمی شدی ...
۱ ۱ ۸ :
 
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
قبل از اینکه سیریوس در آغوش هری جوابی بدهد یک نفر از پشت سر فریاد زد: مواظب باش بابا... این یه
سه نفر همزمان چرخیدند. یک سیریوس دیگر با چوبدستی کشیده از فاصله دور در انتهای خیابان به سمتشان
این یکی لاغرتر، رنگ پریده تر و خاک آلود بود.
دو مرد مبهوت در میان دو سیریوس مانده بودند رون به سادگی صدای ذهن هری را میشنید: کدو مشون
واقعیه... کد و مشون ؟
این ذهن رور بود که جواب را باد او داد: به جز خود تا فقط بیان احمق دیگه میشناسم که اینجوری میپرد وسط
خیابون و داد میزنه. اونی که ته کوچه بود خود سیریوسه.
هری به خوبی میدانست که میتواند به قضاوت رون اعتماد کند با این حالی لحظه ای تردید کرد و این یک اشتباه
بود. سیریوس غلابی چوبدستی دیگری را از درون آستینش بیرون کشیده بود چوبدستی دو جاودگر غافلگیر شده مستقیم کر میان دستهای مرگخوار فرود آمد مرگخوار خیلی دسریع آپارات کرد 3 بلافاصله. رگبار ای انتهای
صدای اپارات از هر طرف بلند شد. تعداد مرگخوارها بینهایت بود در کسری از ثانیه گروه کوچک را محاصره کرده
به دند.
• ابر
از همه طرف مرگخوار بود که ظاهر می شد. لحظه ای پیش هری احساس پیروزی می کرد ولی الان شکست را
در یک قدمی می دید.
وقتی که آپارات ها تمام شد. بالای پنجاه مرگخوار در دایره ای هری و رون را در میان گرفته بودند و با چوبدستی های کشیده آن دو را نشانه گرفته بودند اما هیچ یک طلسمی اجرا نمی کرد. همه در شک گرفتار کردن هری پاتر و رون ویزلی بودند.
و حواس هری و رون جای دیگری بود.
یک نفر در آخرین لحظه و با سرعتی استثنایی سیریوس ته خیابان را به پشت یک در کشانده بود. هری صورت
آن فرد را ندیده بود فقط امیدوار بود که او فرد یا جرج باشد. از یک چیز مطمئن بود. دسته مرگخوارها آنقدر از موفقیت نقشه شان خوشحالی بودند که حتی متوجه مردی که در چند قدمی آنها ناپدید شده بود نشده بودند.
دت ۸ ۱ ۱
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- گوش کن رون من میتونم مدت زیادی بدون چوب مبارزه کنم اما تو از پسش بر نمیایی. پس فقط از خودت دفاع کن آماده باشی که در بریم.
درست در این لحظه صدایی سرد و گزنده گفت: شما اینبار جایی نمی رین
با وارد شدن ولدمورت به میان حلقه رون کار را تمام شده می پنداشت.
هری گفت: آماده باشی.
دستانش را بالا برد و طلسمی نیرومند و نورانی به سمت ولدمورت فرستاد.
ولدمورت سپری بدور خود ساخت و با برخورد طلسم به سپر نور کور کننده ای بوجود امد. رون به سرعت شروع به دویدن به سمت مخالف کرد مرگخواری را که سر راه ایستاده بود و دستانش را برای محافظت جلوی چشمانش
گرفته بود به زمین انداخت و درست زمانی که امیدوار برای رهایی شده بود طلسمی به او برخورد کرد و او را به
- رون!
هری به سمت دوستش دوید تا او را چک کند. رون بیهوشی بود. بدنش قفل شده بود اما دست کم زنده بود
یک نفر از پشت سر پوزخندی زد: اینبار کارتون تمومه
ولدمورت خنده ی بلندی سر داد: تلاش خوبی بود.
هری به اطراف نگریست راهی برای فرار وجود نداشت رون بی هوش اما زنده روی زمین افتاده بود حالا چه بایست می کرد؟
ولدمورت صدایش را به صورت جادویی بالا برد و رو به افرادش دستور داد: منتظر چی هستین دستگیرش کنین،
مرگخوارها لحظه ای تعلل کردند. آنها قبلا با این مرد روبرو شده بودند و میدانستند که او تا چه حد خطرناک
است. با این وجود سرپیچی از دستور اربابشان هم چندان به صلاح نبود. همین که اولین نفر جرات پرتاب کردن طلسم به سمت هری را پیدا کرد دیگران هم شجاع شدند. در یک لحظه ده ها طلسم قدرتمند به سمتش فوران
کرد.
صدای فریاد ولدمورت را شنید: گفتم دستگیر نه اینکه بکشینش احمقا...
۱ ۱۸
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری بسرعت دستش را بالا آورد و دیواره ی جادویی بدور خودش و رون پدید آورد. اولین پرتوهای طلسم با برخورد به سپر کمانه میکردند. بعضی به زمین و قسمتی دیگر به سوی گروه محاصره کننده تغییر جهت میدادند. آنها که زرنگ تر بودند طلسم را دفع میکردند و چند نفری که به قدر کافی سریع نبودند نقش زمین میشدند. با برخورد طلسم ها سپر روشن می شد و موج بر میداشت فشار زیادی بر روی او وارد می شد. سپر دفاعیشی در برابر این همه فشار لرزید. قادر به حمله نبود برای این کار مجبور می شد سپر را پایین بیاورد و با وجود طلسم های فراوان بسرعت زمین گیر می شد. مرگخوران هم با دیدن اینکه طلسم های معمولی قادر نیست سپر را از بین ببرد شروع به استفاده از طلسم های سیاه تری کرده بودند. سپردفاعی لرزش بیشتری کرد. سرش را تکان داد و تلاش کرد ذهنش را متمرکز کند.
چندین بار طلسم ها را جا خالی داده بود و یا پس از برخورد کمی منحرف کرده بود تا با دیگر مرگخواران بر
خورد کند. در این بین ولدمورت و در کنارشی اسنیپ تنها ایستاده بودند و ان پوزخند احمقانه از گوشه ی لبشان
کنار نمی رفت.
رون ویزلی روی زمین ناله ای کردو چشمانش را باز کرد وتقریبا بلافاصله نفس در سینه اش حبس شد. تلاش کرد از زمین بلند شود و به کمک هری بشتابد اما چیزی او را به زمین میخ کرده بود. طلسمهایی را میدید که به سمت آنها شلیک میشد و هری که سرتاپا خیس عرق با آنها مقابله میکرد. کمتر فرصتی برای حمله میافت. رون از روی زمین آتشی کور کننده دید و انرژی قدرتمندی که او را به سختی به زمین فشار داد چنانکه گویی وزنه ای سنگین از رویش عبور کرد. فریاد حیرت و صدای نفسهای حبس شده ی مرگخوارها را شنید. به سادگی لرزش بدن هری را میدید و تلاش عضلاتش را از زیر لباس خیس از عرق او میدید. جادوی بدون چوبدستی اگرچه قوی و قدرتمند بود اما نسبت به مبارزه با چوبدستی انرژی بیشتری مصرف میکرد. رون میدانست که سالها قبل این شیوه روشی برای همه ی جادوگران بود اما با کشف چوبدستی و استفاقده راحت تر و موثر تر از آن جادوگران به تدریج جادوی مشکل بدون چوبدستی را به فراموشی سپردند و حالا تعداد کسانی که چنین دوئلی را انجام میدادند در سر تا سر بریتانیا بیشتر از چهار نفر نبود. و حالا جنگیدن با این همه چوبدستی به
تنهایی ...
فشار بسیار بالایی روی هری وارد می شد و با هر طلسم عرق از سر و رویشی پایین می ریخت. بیشتر از این نمی توانست طاقت بیاورد و بر روی زانو هایش افتاد و سپرش فرو ریخت.
. مرگخواران زوزه ی پیروزی کشیدند و ده ها طلسم بیهوشی و فلج و ... به سمت هری پرتاب کردند
۱ ۱ ۸۷۶
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری چشمانش را بست و برای درد آماده شد. اما برای لحظه ای هیچ اتفاقی نیفتاد. چشمانش را باز کرد ودر
نهایت تعجب ولدمورت را دید که چوبدستیشی را بالا آورده بود و تمام طلسم ها را دفع کرده بود. همه برای
لحظه ای بهت زده شدند.
ولدمورت فریاد زد: احمقا... هنوز فرق کشتن و دستگیر کردن رو نمیفهمین؟ تا من نگفتم هیچ کسی کاری نمی
کنه.
خشم زیادی که در صدایش بود مرگخوارها را به لرزه انداخت ولدمورت چشم غره ای به افرادش رفت و دستور داد: سپس برگشت و رو در روی هری قرار گرفت: میبینم که ماهی بزرگ دوباره به تور افتاده...
موهای پشت گردن هری سیخ شد. با تلاش زیاد از جا بلند شد و رو در روی ولدمورت ایستاد. رون میتوانست لرزش خشم آلود بدن او را ببیند. در طرف دیگر ولدر مورت در ارامش ایستاده بود لبخند شومی برلب داشت. چشمهای سرخشی از فرط اشتیاق میدرخشید. با وجودی که بادی نمی وزید شنل سیاهش در پشت سر پیچ و
تاب میخورد: بازم هم رو دیدیم هری... اونم در چه وضعیت آشنایی.
یادآوری گذشته خشم درون هری را شعله ور کرد دستش را بالا آورد و با یک حرکت ناگهانی جادوی شوم قدرتمندی را به سمت ولدمورت فرستاد. ولدمورت زحمت زیادی به خودش نداد چوبدستی را چرخاند و به موقع طلسم هری را منحرف کرد: بازم هری؟ دوباره میخوای بازی کنی؟
هری وقتش را برای جواب دادن تلف نکرد. تمام آنچه را که در چنته داشت رو کرد. رون از روی زمین تنها آتش کور کننده ای را دید و انرژی قدرتمندی را که او را به زمین فشار میداد. از فریاد تمجید مرگخواران دانست که ولدمورت جادوی هری را دفع کرده. با این وجود جادویی که به سمت هری فرستاده شد کشنده نبود. هری هم توانست به خوبی این را حس کند. او ولدمورت را میشناخت. قدرتش را دیده بود. اما برای کشتن نمیجنگید.
چیزی مانع از حمله ی واقعی افعی میشد. هری اهمیت نداد او به قصد کشت میجنگید. برای کشتن ...
رون از روی زمین فریادهای حیرت مرگخوارها را میشنید. نفسهایی که حبس میشد و جیغ هایی که به گوش
میرسید. در وضعیتی نبود که به درستی ببیند. گاهی شعله هایی را میدید که رد و بدل میشدند و قدرت
جادوهای منحرف شده نفسش را پیندل کت آورد. با این حال یک نکته او را نگران میکرد... جادوهای ولدمورت خیلی قوی نبود و جادوی هری... امیدوار بود اشتباه کرده باشد اما قدرت جادوها هر لحظه کمتر میشد...
ولدمورت با تلاشی زیاد طلسم پیچیده ی هری را منحرف کرد و لبخندی به چهره ی عرق کرده ی او زد:
مطمئن بودم که پیدات میشه هری... میدونستم که میایی... تو یه پدر مهربونی مگه نه؟ دفعه قبل هم برای نجات
۱ ۱ ۸۸
 
________________
سS
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
چیزی که در بالای سر رون منفجر شد دهان او را بست. آتش نبود اما میسوزاند. نمیدرخشید اما شعله میکشید. قبل از آنکه خودش را کنار بکشد گوشه ی ردای ولدمورت به آن ساییده شد. اما فریادهای ولدمورت در برابر نعره های گروهی که در پشت سرش ایستاده بودند هیج بود. زمانی که موفق شد خودش را خلاص کند بخشی از گوشت شانه ی چپش اب شده بود همانطور که از درد نفس نفس میزد پشت سرش را نگاه کرد از چند مرگخوار مسلحی که در آن سمت دایره ایستاده بودند چیزی جز گوشت و اسنخوان نیم سوخته نمانده بود و بقیه ی
افرادش وحشت زده فریاد میزدند. عامل این آشوب در چند قدمی او با خستگی نفس نفس میزد.
اشتباه کرده بود... نباید بیش از حد پاتر را تحریک میکرد. هری هنوز هم او را غافلگیر میکرد. اجرای چنین جادوهای قدرتمندی بدون چوبدستی انرژی زیادی میبرد. باید تا به حال او را از پا انداخته باشد. اما هنوز مبارزه
میکرد پاتر قدرتمند شده بود قدرتمند تر از قبلی. هر کسی نمیتوانست بدون چوبدستی به او صدمه بزند.
مرگخوارها به این طرف و آن طرف میدویدند و نعره میزدند پاتر اهمیتی نداد. بار دیگر دستش را بالا آورد و اینبار از ته دل آماده کشتن بود. در نگاهش جنونی بود که خبر از کشتار میداد. اگر در آن لحظه باید بمیرد میخواست ولدمورت را هم با خود به گور ببرد. وحشت مرگ ولدمورت را لرزاند. یک حرکت سریع رخ داد. چیزی از دو جادوگر... یک شعله... یک انفجار... و بعد درست در زمانی که جادوی هری میباید به ولدمورت برخورد
میکرد ده ها نفر با هم فریاد زدند: پاتنو پرس
رون، هری را دید که در میان موج برگشت خورده ی جادوی خودش دست و پا میزد و با درماندگی برای نفس کشیدن تقلا میکرد. جادو نبود. قفسی بود. یک قفسی جادویی، ترفندی کثیف و ناجوانمردانه... هری تقلا میکرد. مبارزه میکرد اما جادوی او هرچه که بود قادر به مقابله با یک جادوی همزمان نبود. رون از روی زمین ناسزایی گفت. قبلا میدانست که در میان این همه مرگخوار کارشان تمام است ولی آرزو داشت که قبل از آن منفجر شدن مغز ولدمورت را به چشم خود ببیند. اما کار آنطور که او میخواست پیش نرفته بود و حالا هری در قفسی درخشان از جادو گرفتار شده بود. رون تقلا کرد تا شاید خودش را رها کند. آنجا نیامده بود تا نظاره گر مرگ دوباره ی دوستش باشد. هری نمیمرد. نه تا وقتی که او زنده بود. ولدمورت از کنار رون گذشت. با بی تفاوتی از روی او عبور کرد و خودش را به شکارش رساند. رون از چیزی که در درخشش چشمان او دید لرزید. در حالیکه گروه مرگخواران با چوبدستی کشیده چیزی را که میله های جادویی قفس هری بود کنترل میکردند. جادوگر سیاه با بی خیالی چوبدستی اش را داخل جیبش گذاشت و در همان حالی که با نگاه فردی که از پشت میله های قفسی به حیوان حیرت انگیری نگاه میکرد به شکار در تقلایش خیره شده بود به نزدیکترین مرگخوار
دستور داد: جادو رو به زمین متصل کنین و زخمی هارو جمع کنید.
مرگخوار اطاعت کرد خم شد و نوک چوبدستی اش را به زمین زد. رون رشته نورانی ای را دید که در هوا چرخید و از قفس به زمین متصل شد. صف مرگخواران یک به یک جلو آمدند و هرکدام در همان نقطه آن عمل را تکرار
۱ ۱ ۸۹
 
________________
سNS چه از:
حلال حجار
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
کردند. جادوی هر نفر به دور جادوی قبلی میپیچید و هر بار طناب جادویی کلفت تر و مستحکم تر میشد. رون میدانست که این پایان همه چیز است. دیگر طلسمهای هری قفسی را نمی لرزاند چرا که قدرتی برایش باقی نمانده بود. ولدمورت لبخندی به چهره ی درمانده ی هری زد: حیرت انگیز بود پاتر... شک دارم که در صد سال گذشته همچین شاهکاری دیده شده باشه... خارق العاده بود... بدون چوبدستی ... یه کار فوق العاده... اما خب
هوش بیشتر بر زور بیشتر برتری داره... یک جادوی قدرتمند از دست هری خارج شد اما تنها لرزش کوچکی به دیواره ی جادو داد.
- هوش بیشتر... تو یه جادوی صد به یک رو نشونه ی هوش میبینی؟
صورت ولدمورت به سمت رون که هنوز در روی زمین در تقلا بود چرخید: هوش بیشتر رسیدن به موفقیته نه
شرافت احمقانه ی گریفندوری...
- پیشرفت خوبه ریدل... شک داشتم حتی معنی شرف رو بدونی
ولدمورت به سمت هری کد این حرف را زنده بود چرخید: هری مرب خیلی سعی کردم کاری به کارت نداشته باشم. اما تو همش توی دست و پای منی، بهت اجازه ی یه زندگی آروم و بی دغدغه رو دادم. اما تو بازم نامیدم کردی... حالا دیگه نباید شاکی بشی اگه به دوست زبون درازات صدمه ای بزنم...
با حرکت جادوی دست چپش رون را از زمین بلند کرد و دست راستش چوبدستی را از جیب ردا بیرون کشید.
نفس رون حبس شد.
- تو همیشه از من ترسیدی ریدلی. چرا برای تسویه حسابت از دیگران استفاده میکنی؟ هنوز شجاعتش رو پیدا
نکردی که خود منو بکشی ؟
چشمهای رون از وحشت گشاد شد. هری چه در سر داشت؟
- همیشه برای تسویه حسابت دنبال صدمه زدن به دوستانم بودی؟ چرا ریدلی؟ چون ازم میترسی یا چون هیچ
وقت قدرتشو نداشتی که خود مو متوقف کنی؟
- هری!
رون از ته دل سپاسگذار بود که هرمیون در آن لحظه آنجا نبود.
برخلاف انتظار هری، ولدمورت پوزخندی زد به نظر میرسید که او هم به خوبی رون منظور هری را فهمیده بود: تلاش خوبی بود هری... اما من تورو خوب میشناسم. میخوای قبل از دوستت بمیری؟ اینو تو چشمات میخونم
۱ ۱ ۹
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- مزخرف نگو ریدل... خودت هم میدونی که شجاعتش رو نداری... حقیقت اینه که تو یه ترسوی بزدلی تام
ریدلی،...
تلاش میکرد با تحقیر او در جلوی افرادش ولدمورت را عصبانی تر کند تا بتواند به نوعی از اشتباه او استفاده کند. ذهنش در جستجوی راهی برای نجات بود. اما ولدمورت به نحوی غیر طبیعی آرام بود و لبخند میزد. حتی اهمیتی به پچ پچ آهسته ی مرگخواران در اطرافش نداد: آه درسته هری پاتر... من نخواستم بکشمت... حداقل نه در رویارویی قبلی مون... یادت که هست هری... نمیشه نباشه... تو گنجینه ی منو نابود کردی. چهار تا از هشت
گنج منو
- هشت ؟
ولدمورت از پشت جادوی قفس به چشمهای گرد شده ی شکارش خیره شد و لبخندی بر لبش شکل گرفت: هیچ فکر کردی چرا اونروز زنده موندی هری؟ وقتی که برای من کمتر از یه ثانیه وقت میبرد که تو رو پیش همسرت بفرستم؟
این سوالی بود که هری روزهای زیادی را با آن گذرانده بود. تمام آن چهار سال لعنتی ... لحظه به لحظه ای که آرزوی مرگ میکرد بارها به علت آن اندیشیده بود. سالها بود که ولدمورت خاستار مرگ او بود با این حال او را نکشته بود و هری تنها یک پاسخ به علت این سوال یافته بود. ولدمورت میخواست او زجر بکشد. این تنها دلیلی بود که به ذهنش میرسید و حالا ... ولدمورت از دلیل دیگری حرف میزد. نگاهش به رون افتاد که به اندازه ی خود او گیج شده بود. اما نگاه ولدمورت تنها بر صورت هری بود. لبخند از صورتش محو شده بود: میخوای بدونی هری؟
قبل از اینکه هری قادر به جواب دادن باشد با آخرین توان به ذهن او حمله کرد. حمله چنان ناگهانی بود که برای لحظه ای کوتاه فریاد هری را بلند کرد. دردی وصف ناشدنی وجود او را در برگرفت و هری بر زمین افتاد. خاطرات مختلف به سرعتی سرسام آور از مقابل چشمانش میگذشت. تصاویری از حوادث و اتفاقات مختلف... هری تلاش کرد تا جلوی این هجوم ناگهانی را بگیرد اما خستگی بیش از حد مانع از تمرکز کافیش میشد. همانطور که بین درد و مبارزه دست و پا میزد صحنه ای جلوی چشمانش جان گرفت. زن سرخ مویی که در میان آتش از درد شکنجه به خود میپیچید... ولدمورت عمدا بر روی این صحنه تمرکز کرده بود تا هری را آزار دهد اما این یک اشتباه بود. خشم ناگهانی همان چیزی بود که هری برای کنترل خودش نیاز داشت. در ذهنش فریاد زد: تام تو یک ترسوی پستی! او نقدر پستی که حتی جرات مبارزه رو در رو رو نداشتی... گذاشتی سگای
لعنتیت نیروی منو تحلیل ببرن تا بتونی به من حمله کنی...
۱ و ۱ ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
دیواره ی ذهنیش را بالا کشید اما توان بیرون راندن مهاجم را نداشت ولدمورت با سماجت ارتباط را حفظ کرده
بود صدایش در درون ذهن هری طنین انداخت: میخوای بدونی هری؟ میخواستم ازش محافظت کنم. از چیزی
که ناخواسته در بدن یک نوزاد گذاشته شده بود.
فهمیدن معنای این جمله چند لحظه ای طول کشید. مثل یک شوک بود شوکی که سرتا پای هری را لرزاند: احمقانس امکان نداره...
جادوگر سیاه از حیرت هری سر شوق آمده بود: اوه امکان داره هری... ارتباط ذهنی من و تو... زخم روی
پیشونیت. این حقیقت که تو تنها کسی هستی که تونستی بدون هیچ صدمه ی جدی ای کاری رو انجام بدی که
دامبلدور هم قادر به انجامش نبود. درست فکر کن هری... همه چیز امکان داره. فقط باید دید که تو از کدوم
طرف به صفحه ی بازی نگاه میکنی.
در ان بیرون رون ویزلی از زمین بلند شده بود و تقریبا بلافاصله گیر افتاده بود. پوزخند اسنیپ که با یک طلسم ساده رون را گرفتار کرده بود باعث شد که از ته دل آرزو کند مشتی به صورت او بکوبد. اما در آن لحظه نگران چیز دیگری بود. فکر میکرد که کابوس جاودانه سازها به آخر رسیده اما... تلاش کرد تا در ذهنش با هری ارتباط
برقرار کند. امکانش نبود. چیزی مانع از تماس رون با ذهن او میشد... چیزی که از هری نبود...
- میخوای باور کنم ریدلی ؟ باور کنم که اون درون منه و تو بارها سعی کردی که نابودش کنی؟
- اعتراف میکنم که سعی خودم رو کردم... میخواستم یکی رو فدای بقیه بکنم... اما در نوزده سال گذشته...
اتفاقاتی افتاد... وقتی که همراه السعور و دس با وفا یا محلی گنجینه هام سر میزدم... اولین هدفم این بود که برگردم ژ تو رو برای همیشه نابود کنم هری... اما تازه در این زمان بود که فهمیدم گنجینه هام به سرقت رفته...
پوزخند پیروزمندانه ی هری از چشمان ولدمورت دور نماند.
- من به تک تکشون سر زدم. دونه به دونه... و از اونها فقط دوتا باقی مانده بود... یکی که تو بدن منه و یکی که در بدن توئه... همون بخشی که زخم روی پیشانیت رو به وجود آورد...
- محاله!
- هیچ چیز محال نیست پاتر... دامبلدور او نقدر احمق بود که به سادگی قریب خورد. با وجود همه ی نبوغش اون هرگز اینو نفهمید که من کار هامو به روش خودم انجام میدم.
هری پوزخندی زد: میخوای بگی که تو عمدا خودت رو از قدرت ساقط کردی که یه جاودانه ساز رو تو وجود یه بچه بکاری؟ توقع داری این مزخرفات رو باور کنم ریدلی ؟
۱ ۱ ۹۲
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- عمد ا... نه هری... هیج عمدی در کار نبود. اون اتفاق یه اشتباه وحشتناک بیشتر نبود. با این وجود چندان به ضرر من تمام نشد. دامبلدور حتی فکرشم نمیکرد که جادوی ابداعی من برای خلق جاودانه ساز چنین قدرتی رو برای جایگزینی روح داشته باشه... اون هیچ وقت نفهمید هری... هیچ وقت.
حرفهای ولدمورت چندان غیر منطقی نبود. هری به هیچ وجه به این مورد فکر نکرده بود. هرگز تصور چنین چیزی را نکرده بود اما حالا که همه چیز را کنار هم میگذاشت به حقیقتی غیر قابل انکار میرسید. وقتی یک مار توانسته بود نقش جاودانه ساز رابازی کند دلیلی برای این وجود نداشت که یک انسان قادر به انجام چنین کاری
نباشد.
- پنج سال پیش مجبور بودم بذارم زنده بمونی هری... با این حال تو هنوزم خطرناک بودی، ... تو حامل با ارزش
ترین چیزی بودی که داشتم ... پس نباید میمردی ... با سوزوندن چشمات در واقع از گنجینه ی خودم محافظت کردم. چه فرقی میکرد ده سالی، بیست سالی... تو زنده بودی و فقط باید مطمئن میشدم که زنده میمونی، طلسم کردن یه پرستار برای اینکه اون چیزی رو که من میخوام به خوردت بده خیلی سخت نبود. اگه همونجایی که بودی میموندی اون معجون حداقل تا صد سال زنده نگهت میداشت... اگر چه هری اعتراف میکنم داشتن جاودانه سازی که سر خود محلش رو ترک میکنه واقعا دردسره. وقتی فهمیدم که ممکن بود تو وزارت خونه باعث مرد نت بشم خیلی ناراحت شدم. برای همین سعی کردم به نحوی تورو کنترل کنم هری. این اصلا جذاب نیست
که من بخوام دنبال موجود پر دردسری مثل تو راه بیوفتم و مراقب باشم که خودشو به کشتن نده.
- و برای همین سیریوس رو میخواستی؟
- تو باهوش تر از اونی که علت واقعیشو ندونی هری... ماجرای پسرت با تو خیلی فرق میکرد. اگرچه اون پسر مایه دردسره اما با این وجود من بهش مدیونم... اون کمک کرد که بفهمم بهترین جا برای نگهداری از گنجینه
هام کنار خود مه...
- حتی اگه این حرفت درست باشه ریدل،... اون دیگه مال تو نیست. بخشی از منه و تو میدونی که من اونو بهت
- انگار فراموش کردی هری... وقتی من چیزی رو بخوام به دستش میارم.
- حتی اگه یه همچین چیزی درست باشه تو نمیتونی اونو پس بگیری،
- میدونی که وجود داره هری... پس فکر کردی چرا زخم روی پیشونیت با حضور من شروع به تپیدن میکنه ؟
بذار روشنت کنم هری... اون روع مثل باله انگله...
۱ ۱۹۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- جای تعجبی نیست...
ولدمورت متلک هری را نشنیده گرفت: متوجه نشدی پاتر؟ اون آخرین تکه از روح منه. آخرین بخش از وجودم... آخرین مرحله ی نبوغ من و این به این معناست که هر اتفاقی برای من اون رو در وجود حاملش فعال میکنه. بعد از اون دیگه دست تو نیست که آخرش چی بشه هری. یه وقتی به خودت میایی که داری برای مردن التماس میکنی. او نقدر عذابت میده که آرزوی مرگ کنی. اما مرگی نصیبت نمیشه. جاودانه ساز درون تو آزاد میشه و تو رو پس میزنه... میبینی هری... هنوز خطری وجود نداره...
بدن هری لرزید. او این حالت را تجربه کرده بود، نه دقیقا همین، چیزی نزدیک به آن را سالها پیش در خانه ی ویزلی ها تجربه ای مشابه با آن را داشت.
- من از مردن نمیترسم ریدلی ... من کارمو انجام دادم. با من یا بدون من تو دیگه جاودانه سازی نداری من همشو نابود کردم و اون وقت، بعد من بلاخره یکی پیدا میشه که تو رو بکشه. من مدتهاست که مطمئن شدم که همچین کسی وجود داره؛ و این دفعه تو دیگه فنا ناپذیر نیستی!
- - تو نمیتونی اینکار و بکنی هری... مگه اینکه خودتو بکشی!
- - فکر کردی از این کار وحشت دارم؟
هری مبارزه جویانه به ولدموت خیره شد. دندانهایش را از خشم به هم میسایید. برای نابود کردن این کفتار انسان نما حاضر بود در همان لحظه خودش را بکشد. دستش را به سمت سینه اش برد تا در همان لحظه کار را
تمام کند.
- تو اینکار و نمیکنی پاتر... حداقل نه فعلا
- و چی میخواد جلوی منو بگیره ریدلی ؟
لبخندی از شعف بر لبان ولدمورت پدیدار شد: من بخشی از تو رو برای خودم نگه میدارم و در عوض تو هم از گنجینه ی من محافظت میکنی. وقتی که زمانش برسه درست مثل یک جاودانه ساز خوب اون روبه من تقدیم
- - از چی حرف میزنی ریدلی ؟
۱ ۱ || :
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- - فکر میکنی پسرت چقدر دیگه میتونه فراری باشه هری؟ چند روز دیگه؟ چند ساعت دیگه؟ و اگه اون پاشی به اینجا برسه و تو خودتو کشته باشی برای بقیه عمر تقاص این کارتو رو پس میده... من کاری میکنم که به
بهترین نحو این کارو بکنه.
نفس هری بند آمد... ولدمورت پوزخندی زد: دیدی ... تو تلاش زیادی برای نجات پسرت کردی هری همونطور که من برای نجات جاودانه سازهام تلاش کردم.
- اگه دستت به سیریوس بخوره ریدلی ...
هری تقلا میکرد تا به نحوی خودش را خلاص کند اما قادر به این کار نبود. ولدمورت نیشخندی زد: پسر تو در برابر هشت فرزند من هری... تاوان سنگینی نیست... حالا ما به قلعه برمیگردیم. جایی که خانه ی جدید تو خواهد بود و در مدتی که منتظر رسیدن پسرت هستیم مرگخوارهای من دوست عزیزت رو بازجویی خواهند کرد. خیلی شانس آوردی هری اگه قول پسره رو به کسی نداده بودم واسه خودم نگه میداشتمش اگرچه سوروس واقعا مشتاقه که اون کرم کوچولو رو دستگیر کنه. خب دیگه بهتره بریم خونه میتونیم ضمن غذا
حرفامون رو بزنیم.
تماس ذهنی قطع شد و هری درمانده و بیچاره کف قفس افتاد چنان شکه شده بود که نمی دانست چه فکری باید بکند. دنیایش زیر و رو شده بود؛ و آوار آن چنان سهمگین بر سرش ریخته بود که هیچ چیز به ذهنش نمی
رسید.
- رابرت!
- بسی کن نانسی
رابرت به زور دختر را در گودالی روی زمین خوابانده بود و با او کشتی میگرفت. این احتمالا سخت ترین کشتی
- اگه بریم اونجا همه مون رو میکشه... به من گوش کن نانسی... نه گوش کن چی میگم ...
نانسی تقلا میکرد که خودش را از میان بازوان نیرومند رابرت بیرون بکشد اما به سادگی از انجام این کار عاجز بود. رابرت قوی تر از آن بود که به سادگی حریفش شود. با این وجود به سختی تقلا میکرد. طوری که این فکر به ذهن لوپین جوان رسید که او را طلسم کند تا مطمئن شود کار احمقانه ای انجام نمیدهد. اما این بیشتر
دت ۹ ۱ ۱
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
دیوانگی بود که در چند ده متری دشمن امکان دفاع نانسی را از بین ببرد. با این حال مجبور شد چوبدستی دختر را از خودش دور کند: عاقل باش نانسی... تعدادشون خیلی زیاده... حریفشون نمیشیم.
به جای نانسی که انرژی اش را روی مبارزه با رابرت گذاشته بود سلینا جواب داد: یعنی میگی دست رو دست بذاریم که ...
مرداد جوان همانطور که با چشمان ریز شده مرگخوارها را میپایید جواب داد: دادست روی دادست نمیذاریم اما دردسر رو هم بیشتر نمیکنیم. انگار یادتون رفته ما اومدیم اینجا که یکی رو نجات بدیم نه اینکه یکی رو بفرستن خودمون رو نجات بده. شانس آوردیم یه جای خوب سنگر گرفتیم وگرنه تا حالا دیده بود نمون، بس کن دیگه
اما قبل از این حرف نانسی دست از تقلا برداشته بود صدایش از بغض دو رگه شده بود: بابا و دایی رونالد چی
میشن؟
- اونا بیشتر از صد نفر ن... سه نفری یه ثانیه هم جلوشون دووم نمیاریم.
این حقیقتی غیر قابل انکار بود. دو دختر به خوبی این را میدانستند با این حال هیچ کدام مایل نبودند به حقیقت حرف رابرت اعتراف کنند. رابرت تلاش کرد آنها را قانع کند: ما اومدیم اینجا که سیریوس رو نجات بدیم.
اگه خودتو نو گیر بندازین کمکی به اونا نکردین. به علاوه به نظر نمیرسه ولدمورت بخواد کسی رو بکشه.
- تو از کجا میدونی؟ اون دیونه میتونه هر لحظه...
- اگه اون میخواست پدرت ر3 بکشه قبلا این کارو کرده بود... تار مورد آقای ویزلی ... من اگده جای ولدمورت بودم و رئیس اداره کاراگاهان اسیرم میشد قبل از کشتن حتما بازجوییش میکردم. مخصوصا اگه این اسیر برادر وزیر و یکی از اعضای محفل باشه که دوست صمیمی پدرت هم هست
سلینا متفکرانه پاسخ داد: حق با توئه... ولدمورت باید خیلی احمق باشه اگه از همچین شانسی استفاده نکنه...
رابرت به سمت نانسی چرخید که بیش از خودش مردد بود: ما نمیذاریم کسی صدمه ببینه. اگه لازم باشه باهاشون میجنگیم و پدرت رو نجات میدیم. اما باید منتظر زمان مناسب باشیم...
لحظه ای به فکر فرو رفت و برقی در چشمانش درخشید صدایش از نگرانی و هیجان میلرزید: گوش کنین چی
میگم ... یه فکری کردم... همینجا بمونین تا برگردم.
• • • • رابرت -
۱ ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- اینجا بمون نانسی... سلینا مراقبیشی باشی سعی کنین دیده نشید و به هیچ وجه به هیچ وجه به هیچ وجه سرخود کاری نکنین. یه کار احمقانه جون اونا رو هم به خطر میندازه.
- باشه...
سینه خیز روی زمین به راه افتاد. پناهگاه کوچکشان را دور زد و در پشت چند بته ناپدید شد.
{{ {{ {{ :s:s:
سیریوس در چند متری برجک روی زمین افتاده بود. دو مرد با زحمت او را به پشت دیوار مخروبه ای کشیده بودند و حالا تقلا میکردند که در همانجا نگهش دارند.
همانطور که روی زمین دست و پا میزد تقلا میکرد خودش را از دست سه مردی که به سختی نگهش داشته بودند نجات دهد. لیز با چنان مهارتی چوبدستی را از دستش در آورده بود که خوابش را هم نمیدید. یک لحظه در کنارشی بود و لحظه ای دیگر زیر دستش زده بود و با کمترین تلاشی جادوگر جوان را خلع سلاح کرده بود. از بیرون صدای نعره ی شادمانه ی مرگخوارها را میشنید میدانست که پدرش گرفتار شده برای رهایی بیشتر دست
و پا میزد. وقتی سرانجام از تقلا خسته شد تیم جلو آمد: آروم بگیر بچه میخوای همشون رو خبر کنی؟
سیریوس بیشتر تقلا کرد. آنقدر که مرد خشمگین سیلی ای به گوشش نواخت: بس کن دیگه احمق...
با وجود پارچه ی کلفتی که در دهان جادوگر جوان چپانده بود تا صدای او را از گوش لشگر شنل پوشان بیرون مخفی کند هنوز هم نتوانسته بود او را ساکت کن. پارچه را بیشتر در دهان او چپاند: اینجوری همه مون رو به
کشتن میدی
- تیم داری میکشیش
حق با گیلبرت بود. چشمهای سیریوس از حدقه بیرون زده بود. چیزی نمانده بود که تکه پارچه ای که در دهانش فرو کرده بودند او را خفه کند.
تیم هشدار داد: داد و فریاد راه نند از تا درش بیارم.
سیریوس سری تکان داد. مرد جلو آمد و پارچه را از دهان او بیرون کشید. با این حال دو مرد دیگر همچنان
بازوانش را محکم نگه داشته بودند. سیریوس نفس نفس میزد: الان اونا را میکشه
۱ ۱۹۹۴
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- کاری از دست تو برنمیاد تعدادشون خیلی زیاده
- اون بابامه!
سیریوس فریاد کشیده بود. خوشبختانه ازدحام مرگخواران در بیرون از آنجا بیشتر از آن بود که صدای او را بشنوند. سیریوس همچنان تقلا میکرد و گیلبرت او را محکم تر نگه داشت. فکرش را هم نمیکرد که این جادوگر مردنی چنین قدرتی داشته باشد: گوش کن... فقط گوش کن احمق جون... کاری از دست تو برایشی برنمیاد.
- پدر خودتم بود همینو میگفتی؟
تلاش کرد آنها را عقب بزند اما توانش را نداشت. لیز دخالت کرد: از کجا میدونی که اون پدر ته... شاید یه کلک
باشه...
سیریوس پرخاش کرد: هیچ کس دیگه ای نمیتونه بدون چوبدستی اون کارو بکنه.
چیزی در وجودش به حرکت در آمد. قدرتی که حالا دیگر غریبه نبود. بخشی از وجودش بود. چشمهایش را بست و خودش را به نیرو سپرد: کاپیلو
- اخ...
چشمهایش را باز کرد. موفق شده بود. دو مرد از سوزشی ناگهانی او را رها کردند.
- تونستم!
رابی و گیلبرت عقب پریده بودند. چیزی مثل الکتریسیته بود یا شاید آتش... هر چه بود آن دو را شوکه کرد. لحظه ای با هراس به چوبدستی در میان دستان لیز و لحظه ای به سیریوس نگاه کردند: چطوری اون کار و کردی؟
سیریوس نمیدانست. تنها میدانست که میتواند... حرکتی به دستش داد در نهایت حیرت چوبدستی از دست لیز بیرون جهید و به سرعت میان دستان او قرار گرفت. معطل نکرد و به سمت محل حمله دوید. یک نفر از پشت سر فریاد زد: تو نمیتونی جلوشو بگیری... پدرت هم نتوانست.
سیریوس با خود فکر کرد و گفت: اون نتوانست چون غافل گیر شد اما شاید من بتونم.
- پس بذار کمکت کنیم.
E: B; A83 : : f:3
۱ ۱ - ۸
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
مرد نقابدار آماده ی آپارات شده بود که...
- هی تو
برگشت و... ساچت... هیچ معلومه کجایی؟ کم کم داشتیم فکر میکردیم که گرفتار شدی ...
- من به این راحتی ها گرفتار نمیشم احمق جون... بیا اینجا ... یه چیزی و است دارم ... باید شکار جدیدم رو
- چی شده ... نکنه اون یکی پاتر رو گرفتی؟
ساچت لحظه ای لرزید. اما خودش را جمع کرد: بیا دیگه...
نقابدار به دنبال ساچت حرکت کرد. در کنار اولین پیچ لحظه ای تردید کرد. نگاهش به دو دست ساچت افتاد:
مرگخوار بیهوش نقش زمین شد. رابرت با رضایت نفس راحتی کشید. نگاه سریعی به اطراف کرد از مزاحم خبری
نبود. چیزی نمانده بود خودش را لو بدهد. اصلا حواسش نبود که ساچت...
نقاب مرگخوار را روی صورت گذاشت و شنل او را پوشید. لغتی سر کشان کشان او را به گوشه ای برد. در خانه ک
::: 8{{ {{ :: :{{ :::
مرد نقاب داری که در صف مرگخوارها ایستاده بود در گوشه خیابان متوجه حرکتی شد. جایی در اطراف کلیسا
سایه ای دید. میخواست به همکارش خبر دهد که فکری مرموز به طور ناخاسته در ذهنش شکل گرفت. هنوز
کسی بود که لرد سیاه خواهان دستگیریش بود. اگر او موفق به گرفتن سیریوس پاتر میشد جایزه ی خوبی می
گرفت.
مسیرش را از بقیه جدا کرد و به سمت او رفت. فراری سرعتش را بیشتر کرد اما او توانست یک نظر سایه اش را بر روی زمین تشخیص دهد. سرعتش را بیشتر کرد و به دنبال شکارش دوید. سایه از خم یک کوچه گذشت و مرد او را دنبال کرد. هرچه جلوتر میرفت اشتیاقش برای گرفتن او بیشتر میشد. ناخواسته به لحظه ای می
اندیشید که اربابش او را پاداش میداد. هنوز از پیج نگذشته بود که: اکسپلیار موسی
۹ و ۱ ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
چوبدستی چرخی خورد و در دستان مرد جوانی که کمی آن طرف تر در میان دیوار ایستاده بود قرار گرفت. سیریوس که از بازی با ذهن مرگخوار لذت برده بود چوبدستی اش را حرکتی داد: استیپوفای
و مرد بیهوشی نقش زمین شد.
- دیگه داره دیر میکنه
سلینا همانطور که از پشت یک تخته سنگ مسیر رفتن رابرت را زیر نظر داشت این را گفت.
- نکنه گرفته باشنش
- هیسی... یکی داره میاد اینطرف
سلینا به سرعت سر نانسی را که از گوشه ای سرک کشیده بود پایین کشید. مردی نقابدار مستقیم به سمتشان می آمد: نکنه دید نمون؟
دو دختر چوبدستی ها را بالا آوردند و با هوشیاری چند متری به سمت عقب رفتند و پشت یک کپه خرت و
پرت سنگر گرفتند. شنل پوش از تپه ای خاکی بالا آمد. چشمهایش در زیر نقاب اطراف را جستجو میکرد. گویی میدانست که آنها را قبلا آنجا بوده اند.
- استیپفایی...
- اکسپلیار موسی
- پروتگو
نقابدار به سرعت عکس العمل نشان داده بود. سپر دفاعیش خیلی خوب او را در برابر طلسم دو دختر حفظ کرد اما جای آن دو را هم لو داد. دو دختر در یک لحظه تصمیم گرفتند و به سمت او حمله کردند. شنل پوش با مهارت طلسم آنها را دفع کرد: چیکار دارین میکنین دیونه ها... منم ...
نقابش را برداشت. صورتش آشنا نبود اما صدایش همان صدای گرم همیشگی بود: راب ...
جم
۱ ۲ ۱
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
نانسی به سمت او کویل و در آغوشش فرو رفت. سلینا با رنگی پریل که پشت ابسر او ایستاده بود. هر دو کاملا ترسیده بودند. مرد جوان وقتی برای ابراز احساسات نداشت. گوشی کنین نی میگم... شنیدم که ولدمورت
میخواد اونا رو به مقر خودش ببره
- نه !
- گوش کن نانسی... من پدرت رو میارم... به هر قیمتی که شده... هر دوشون رو برمیگردونم... فقط میخوام قول بدی که کار احمقانه ای نمیکنی
به سمت سلینا چرخید: اون ساختمون رو میبینی لین؟ پشت اون درخت... همون که یه در شکسته داره
- اره...
یه مرگخوار بیهوش اونجاست که نباید در بره
- خوبه سلینا... نذار صداش در بیاد و تو نانسی... میخام شنل نامرئی رو بپوشی و بی سر وصدا خودتو برسونی به ورودی ... بابا و کینگزلی باید اونجا باشن. بهشون بگو چی شده. اگه بخوایم پدرت رو نجات بدیم به همه ی مبارزهایی که بتونن جمع کنن نیاز پیدا میکنیم. بیارشون اینجا... بعد یواشکی خودت رو از جمع جدا کن و
پیش سلینا برو و تا من برگردم مراقب باشی.
- تو مطمئنی؟ رابرت این کار خیلی خطرناکه
سلینا به چیز دیگری فکر میکرد: پس سیریوس چی میشه ؟
- اونطور که فهمیدم سیریوس هنوز آزاده؛ و اگه اینطوری باشه حتما صدای اسنیپ رو شنیده... از یه چیز مطمئنم... اگه هنوز زنده باشه... قبل از شروع درگیری خودشو میرسونه...
- اما...
- سلینا... اوضاع به حد کافی خراب هست. حماقت نکن و همونجایی که گفتم بمون...
- تا یه ساعت دیگه همدیگر و همون جا می بینیم. عجله کنین وقت نداریم. S
۱ ۲ ۱ ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
خیلی مختصر دو دختر را در آغوش کشید. میتوانست نگرانی را در نگاهشان حس کند: مواظب خودتون باشین و
نقاب را روی صورتش گذاشت و برگشت تا برود.
• • • رابرت
نانسی دستش را چنگ زد و او را به سمت خودش برگرداند و محکم در آغوش گرفت. رابرت تنها تکیه گاهش بود. تنها کسی که در این لحظه برایش مانده بود. نمیخواست او را هم از دست بدهد. میخواست بهر قیمتی هری را پس بگیرد حتی اگر پدر واقعیش نباشد. همینطور برادرش را و حالا میترسید که او را هم از دست بدهد.
رابرت هم نگران بود و هم کمی میترسید کاری که میکرد بیشتر از احمقانه بود. از آن کارهایی بود که سیریوس بشوخی آن را جنون مربوط به رگ گرگینه ای اش مینامید. ورود به مقر ولدمورت به تنهایی،
وقت تنگ بود. هرلحظه امکان داشت که مرگخوارها به مکانی آپارات کنند که او نمیشناخت. به آرامی خودش را از آغوش نانسی بیرون کشید: من برمیگردم... خیلی زود...
چندان به حرفی که میزد اعتقاد نداشت. رون را نمیدانست اما برای نجات پدر خوانده اش یک چیز حتمی بود. نباید خودش را لو می داد در این صورت ناچار بود با ولدمورت درگیر شود و او خاطره ای خوبی از این درگیری نداشت. اگر سیریوس نبود دو دقیقه هم دوام نمی آورد. هرچند که چندان بیشتر از آن هم دوام نیاورده بود. اما فرقی نمیکرد. تصمیمش را گرفته بود. از ذهن مرگخوار میدانست که احتمالا هر دو مرد را به یک جا میبرند. ساختمانی که مرکز فرماندهی دشمن بود. خیلی زود تپه را دور زد و خودش را به صف مرگخواران رساند. از میان جمعیت عبور کرد و به محافظان زندانیان پیوست.
فعلا نقشه اش این بود: داخل شو، محل نگهداری محفلی ها رو پیدا کن بعد بزن به چاک
- کاملا لیز
۱ ۲ ۱ ۲
 
________________
سS
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
سیریوس چوبدستی مرگخوار بیهوشی را در جیب خود قرار داد. یک کیسه ی چرمی کلفت سر مرگخوار را پوشانده بود. دست و پاهایش علاوه بر طلسم بدن بند با طناب کلفتی محکم به هم بسته شده بود. به سمت دوستانش برگشت: این نمیتونه خیلی نگهش داره...
تیم تکه چوبی را در دست فشرد: نگران اون نباش... به ضربه ی حسابی حالشو جامیاره.
گیلبرت پیشنهاد کرد: بکشش و خلاص
سیریوس دندانهایش را به هم سایید: من آدم کش نیستم نه تا وقتی که مجبور نشدم اما اگه بلایی سر پدر و پدرخوندم بیاد این عوضی آرزوی مرگش رو میکنه... مواظب باشین نمیخوام وسط کارم پیداش بشه
- مطمئن باشی... اینجا حسابی ازش پذیرایی میشه
- خوابه... اگه برگشتم... دوباره میبینمتون دعا کنین خیلی چیزا هستن که اگه دست به دست هم بدن همتون بر می گردین خونه هاتون
نقاب مرگخوار را به صورت زد. شنل او را پوشید و از در بیرون دوید.
{{ {{ {{ :s:s:
یک دقیقه قبل از فرمان حرکت ولدمورت. رابرت درست در دو قدمی رون ایستاده بود. میدانست که آزاد کردن آن دو در آن لحظه فایده ای ندارد. تعداد مرگخوارها هنوز خیلی زیاد بود و او باید به دنبال زمان مناسب تری میگشت. برخلاف انتظار رابرت. گروه مرگخوارها آپارات نکردند بلکه در یک دسته ی صد و چند نفره پشت سر هری، رون و ولدمورت به راه افتادند. اولین چیزی که به فکرش رسید این بود که ولدمورت میخواست با آن
نمایش قدرتش را به افرادش یاداوری کند و به انها نشان دهد که پیروز نهایی این مبارزه چه کسی است. نگاهش به سمت پدرخواندهاش چرخید. هری تقریبا در حالتی از خلسه بود. نمیدانست که ولدمورت چه بر سر او آورده اما هرچه بود چشمهای بی رمقش به روبرو دوخته شده بود و گویی هیچ چیز نمیدید. برخلاف او رون ویزلی کمترین حسی از آرامش نداشت. دیده بود که دوستش چگونه تمام نیرویش را برای مبارزه با دشمن گذاشته. رون هم مثل تمام مرگخواران از گفتگوی ذهنی هری و ولدمورت چیزی نشنید اما برعکس همه ی آنها، قبل از آن بارها آن صحنه را دیده بود. آن زمانهایی که هری با روحی درون جاودانه ساز در کشمکش بود یا تنها زمانی که ولدمورت به جسم او راه یافته بود. در میان مبارزه گاهی کلامی از زبان آنها میشنید. جملاتی که ولدمورت بر زبان می آورد. با این وجود تردیدی نداشت که اتفاق شوم دیگری در راه است. او صورت هری را دیده بود که پوزخند زد. متعجب شد و سرانجام هراسان گشت و زمانی که چشم باز کرد متوجه شد که چیزی درست نیست. به نحوی هری در کنترل دشمن بود. اگرچه اکثر مرگخواران این را تاثیر طلسم فرمان دیده بودند
۱ ۲ ، ۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
رون میدانست که این نمیتوانست آن باشد. او طلسم فرمان را به خوبی میشناخت. حتی حالت گرفتاری هری در
دست جاودانه ساز را هم میشناخت. این هیج کدام نبود. بیشتر نوعی خلسه بود. یک نوع احساسی شوم... با وجود اینکه میدانست فایده ای ندارد برای بار صدم او را صدا زد: هری... هی مرد...
یک نفر نوک چوبدستی اش را در پشت او فرو کرد: زحمت نکش ویزلی ... صداتو نمیشنوه
اسنیپ بود که پشت سر او حرکت میکرد. نفرتی عمیق در وجود رون دوید: حروم زاده ی عوضی... بلاخره
طلسم بدن بند مانع از حرکتش بود با این حال رون به سختی تقلا میکرد. اسنیپ پوزخندی زد: زیاد زور نزن ... انرژیتو نگه دار موقع بازجویی لازمت میشه... و بعد از اون... بعید میدونم او نقدر خوش شانس باشی که دوباره منو
- حتی یه دقیقه قبل از مردانم... حسابم رو با تو یکی تصویه میکنم.
- فعلا خفه شو و راه برو
پیاده روی بیست دقیقه ای ادامه داشت. رون نمیدانست چرا مستقیم به محل مورد نظر آپارات نمیکنند اما امیدوار بود در طی این مسیر هری به خودش بیاید و یا او بتواند راهی برای نجات پیدا کند. صدای قدمهای یکنواخت مرگخواران را میشنید پاها با شدت و یکنواخت روی زمین کوبانده میشدند گویی میخواستند قدرت خود را به نمایش بگذارند. صد جفت پا در چهار صف پشت سر رون بر زمین کوبانده میشد و بی اختیار دلش را خالی میکرد. قبلا در وضعیتهای سخت زیادی قرار گرفته بود. خطرات هولناکی را تجربه کرده بود اما این یکی متفاوت بود. بعید بود که بتواند زنده از آن خارج شود. آنچنان در فکر بود که چیز زیادی از مسیر را احساس
نکرد.
ارتشی مرگخوران خیابانها و کوچه های متعددی را رد کرد و به ساختمان عظیمی در وسط شهر رسید. یک
همان چیزی که هکتور تعریف کرده بود... هکتور
رون نتوانست از دیدن جنازه ی آش و لاش آویزان از دروازه فریاد نکشد. بدن بیجانی که از ورودی قلعه آویزان
• • • • بود
۱ ۲ ۱ :
 
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
کو قلوها هم مثل سایرین صدای اسنیپ را شنیده بودند. مشکل این بود که سرشان کمی شلوغتر از هاشری و رور بود و فرصت نداشتند تا خودشان را گیر بیاندازند. یک گروه سه نقره مرگخوار موفق شده بود آنها را غافلگیر کند و این شاید شانس دو قلوها یا بدشانسی گروه مرگخواران بود. جرج که آخرین مرگخورا را روی زمین انداخته بود غرغری کرد: اون صدا رو شنیدی؟
فرد دست و پای حریف قبلی اش را بست و او را در پناه ساختمانی قدیمی کشید: هرچی که هست نشونه ی
نگاهی به اطراف کرد تا جایی برای پنهان کردن مرگخور ارها پیدا کند. چشمش به چاهی در وسط حیاط یک خانه افتاد. به سراغ چاه رفت و یک سنگ را درون ان انداخت. لحظه ای بعد طنین آب را در میان چاه شنید. برگشت و نیشخندی به مرگخوار پشت سرش زد: آب دارد!
جرج رضایت مندانه حرکتی به چوبدستی اش داد و مرگخوارها را از زمین بلند کرد. هماطور که قرد دستهای آنها را باز میکرد پوزخندی زد: این طلسم شما رو شناور نگه می داره بشرطی که بچه های خوبی باشین و زیاد تقلا
- در غیر اون صورت هم من یکی اصلا دلخور نمیشم
فرد چوبدستی اش را چرخاند و به جرج اجازه داد تا سه مرگخوار را که داد و فریاد میکردند درون چاه بیاندازد.
سپس سرش را به دهانه چاه نزدیک کرد: اگه بچه های خوبی باشین فردا میایم دنبالتون...
سپس با یک طلسم ضد صدا چاه را جادو کرد. به اطرافش نگاه کرد و تخته سنگ بزرگی را که دو برابر دهانه
چاه بود دید. با حرکت چوبدستی ان را برداشت 9 ر59 چاه گذاشت.
جرج چوبدستی های سه مرگخوار را بین خودش و برادرش تقسیم کرد: شاید به درد بخوره...
فرد همانطور که چوبدستی اضافه را در جیبش می چپاند. گفت: نباید وقت رو تلف کنیم. اون صدا از کدوم طرف
بود؟
جرج به جایی در سمت شرقی اشاره کرد: فکر میکنم اون طرف
- بیا بریم
دو مرد به سرعت به سمت مکان صدا دویدند. از آنجایی که اسنیپ با جادو صدایش را بالا برده بود تشخیص مکان آن مشکل نبود. دوقلوها با تمام سرعت به سمت آن دویدند. هنوز مسیر زیادی نرفته بودند که چشمشان
دت ۱ ۲ ۱
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
به ساحره ای افتاد که دو مرگخوار را بر زمین زده بود. نانسی با خشم چوبدستی اش را زیر گردن ساحره ی نقابدار فشار میداد: میخوای بهت نشون بدم که میتونم بکشم یا نه؟
- نانسی؟
- دایی فرد
جرج با بهت به او نگاه کرد: اینجا چیکار میکنی بچه؟
اما فرد هوشیار تر بود چوبدستی اش را به سمت سینه ی نانسی گرفت: این نمیتونه نانسی باشه جرج ... اون باید
- پیش پدرم تو سنت مانگو باشیم؟ اونم بعد از چیزایی که شنیدم؟ فکر میکنین میتونم ؟
جرج خنده ای کرد: خب انگار خودشه
و بلافاصله صورتش را در هم کشید: تو اینجا چه غلطی میکنی؟
- داشتم میرفتم سراغ دایی چارلی... ولدمورت بابا و دایی رونالد رو گرفته...
- چی گفتی؟
جرج فریاد کشیده بود. فرد وحشت زده پرسید: مطمئنی؟
- بله... ما دیدیم!
- ما؟ منظورت چیه که ما؟
- من و رابرت و سلینا...
دو برادر نگاهی رد و بدل کردند: بچه های احمق... چند تا مرگخوار اون اطراف هستن نانسی؟
- بالای صد نفر... شایدم بیشتر.
جرج لب پایینش را به دندان گرفت: باید بریم دنبالشون شاید بشه یه جوری یه کاری کرد
- راهی نداره... تعدادشون خیلی زیاده اگاه بر یا بیچ بر و برگرد گیر میوفتیم... باید خدا رو شکر کنیم که بچه ها
کار رو بیشتر خراب نکردن خوبه که نرفتن دنبالشون
۱ ۲ ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
نانسی از خودش دفاع کرد: من میخاستم... رابرت نذاشت
- بازم خدا رو شکر یه عاقل تو جمعیتون هست... حالا این پرفسور لوپین شما کجا هست؟ خیلی دلم میخواد
- رابرت رفت دنبال بابا
- چیکار کرد؟
- لباس یه مرگخورا رو گرفت تغییر چهره داد، می دونین که مثل مادرش و رفت اونا رو نجات بده سلینا هم واستاده و از خود مرگخواره مراقبت میکنه
جرج آهی کشید: بعد مامان به ما میگه دردسر ... این بچه ها مصیبتن. من میرم یه سر و گوشی آب بدم. جرج تو هم نانسی رو برسون به کینگزلی ...
- اما...
- وقتی برای تلف کردن نداریم. این دوتا عوضی رو هم با خودت ببر، ممکنه اطلاعاتی داشته باشن که به دردمون
بخوره
- منم باهاتون میام
- توهیچ جا نمیایی دختر خانم... باید با جرج بری و به ریموس و چارلی بگی که دقیقا چی دیدی...
- یه کم عجله کنین بچه ها
ریموس این را خطاب به بیست سی نفری که کنار دیواره ردیف کرده بود گفت. شانس آورده بود که دراکو راهی برای گشودن دیواره به آنها آموخته بود. بیشتر از یکساعت بود که اعضای محفل کنار دیوار و در زیر انواع جادوهای محافظتی و ضد رد یابی به شدت مشغول کار بودند
- ریموس
تانکس شتابزده و نگران خودش را به او رسانده بود جم
۱ ۲ ، ۹۴
ناr
 
 
________________
نویسنده: تاسیس میبا
بی نام و نشان
- دورا... اینجا چیکار میکنی؟ قرار بود...
- رابی اینجاسی؟
- خیالت راحت باشه گذاشتمش پیش مایکل و دیوی نگهبانی بده
تانکس نالید: اونجا نبود... دیدنش که با نانسی وسلینا از شیون آوارگان رفته بیرون
- نانسی!
چارلی چوبدستی اش را پایین آورد و صدایش را بالا برد: چی؟
- قرارنبود به اونا اجازه خروج بدن. پس مک گونگال داره اونجا چیکار میکنه ؟
- اتفاقا گفته این دستور توئه کینگزلی ... گفته خواستی دخترا رو ببره نگهبانی
- و اون احمقاهم باور کردن؟
نگاه نگران تانکسی اطراف را جستجو کرد: اینورا که نیومدن؟ مگه نه ؟
- هی ریموس اونجا رو
راه ورودی که اعضای محفل روی آن کار میکردند لحظه ای درخشید و لحظه ای بعد سه نفر از آن خارج شدند.
یک ساحره و دو مرد
- جرج !
چارلی هراسان به سمت او دوید: چه اتفاقی افتاده؟ بقیه کجان ؟
جرج با لگد جادوگر را جلوی چارلی روی زمین انداخت و بدون توجه به بقیه با خشونت پرخاش کرد: از اون زیر
بیا بیرون
با کنار رفتن شنل نامرئی تانکس آهی کشید: که مراقب بودین؟ ریموس این بچه اونجا چیکار میکرده؟
جرج به ریموس فرصت پاسخ نداد: رون و هری گیر افتادن
- نه!
۱ ۲ ۱ ۸
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
• امکان نداره
مرد مو قرمز فریاد چارلی و ریموس را نشنیده گرفت: اینطور که نانسی میگه براشون تله گذاشته بودن. یکی رو به شکل سیریوس طعمه کردن و اون دو تا هم...
- کار اون یارو اسنیپ بود. من خودم دیدمش...
چارلی غرشی کرد: یکی از همین روزا خودم میکشمشی... بچه ها چی شدن؟ رابرت و سلینا...
نانسی نگاهش را از چشمان ریموس دزدید. فکر نمیکرد که گفتن این حقیقت تا این حد سخت باشد: رابرت تغییر قیافه داد. یه مرگخوار رو گرفت و خودشو به شکل اون در آورد. لین هم و استاده تا از اون یارو مراقبت کنه. منو فرستادن که بهتون بگم ... هرلحظه ممکنه ولدمورت... اون... که اون... نفس عمیقی کشید و بغضش را عقب راند: ممکنه اونا رو بکشه.
- رفت دنبال هری؟
صدای تانکس میلرزید
نانسی همانطور که سرش را پایین انداخته بود پاسخ داد: بله.
کینگزلی دستی به سرتاسش کشید: احتمالا میخواسته اول بازجویی شون کنه
نگاه نانسی بالا آمد: رابرت هم همینو گفت. میگفت ولدمورت باید احمق باشه که بدون بازجویی بلایی سر اونا بیاره.
جرج کلافه شده بود: جواب مامان و هرمیون رو چی بدیم؟
چارلی پرخاش کرد: یعنی چی که جواب چی بدیم؟ اونا که هنوز نمردن. هری هنوز زندسی و اگه ولدمورت فکر کرده این دفعه میتونه قصر در بره کور خوانده.
هرکی که میتونه چوبدستی دستش ب • • ه... اگه اتفاقی برای هری و رون بیوفته تا آخرین دونه ی اون حروم زاده ها جوابشو پس میدن،
سNS
۱ ۲ ، ۹
نیز
 
 
________________
بی نام و نشان
نویسنده: ستم به
سیا حسیق{ سیا
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
فصل سی و چهارم
عملیات نجات
همراهی با فرد کار کشته ای مثل کینگزلی، تا حد زیادی در رفتار رابرت تاثیر گذاشته بود.
شاید به همین دلیل زمانی که پدر خوانده اش را گرفتار دید عکس العمل احمقانه ای نشان نداد و تلاش نکرد
که اوضاع را صد درجه بدتر کند. برای خودش وظایفی را تایین کرده بود. ورود به مقر دشمن، شناسایی محل زندانی شدن هری و رون ویزلی و خروج برای آوردن نیروی کمکی بدون انجام هیچ کار احمقانه ای که دیگران را به خطر بیاندازد.
البته همه ی این کار ها می بایست قبل از به پایان رسیدن صبر نانسی به انجام می رسید.
بنابراین به دنبال دسته نقابداران به راه افتاد. بدون شک اگر گیر می افتاد عاقبتی بهتر از هکتور واتسون نصیبش نمی شد. از وحشت چنین سرنوشتی پشتش تیر کشید. رابرت هرگز به درستی هکتور را نشناخته بود.
حتی در خود محفل کمتر کسی از هویت واقعی این مرد خبر داشت چه برسد به بچه هایی که همیشه در
انتهای صف دریافت اطلاعات قرار داشتند. با وجود این رابرت نمیتوانست به شجاعت او غبطه نخورد.
هر چه جلوتر می رفت بیشتر میفهمید که پا را از گلیمش فراتر نهاده، او هکتور یا دراکو نبود. جوان بیست و دو، سه ساله ای بود که می خواست قهرمانانه عمل کند. با خوش خیالی تلاش میکرد از کسانی که دوستشان داشت محافظت کند، کاری که سالها پیش هری پاتر برای پدرخوانده اش کرده بود و دراکو به خاطر سیریوس.
سیریوس !
به طرز غریبی سیریوس پاتر از برنامه نجات خودش خارج افتاده بود. اعضای محفل حالا اولویت مهم تری
حماقت های دیوانه کننده اش را برای نجات پدر و دایی اش انجام ندهد.
آدم گاهی می تواند چقدر خوش خیال باشد!
گذشتن از در بزرگ قلعه و وارد شدن به مقر دشمن هراس رابرت را بیشتر کرد. اولین نشانه ی بدشانسی همانجا ظهور کرد، ولدمورت چرخید و رو به مرگخواری که پشت رون می امد دستور داد: ببرش پایین دانسن. بگذارید ببینیمم آقای ویزلی چه اطلاعات به درد بخوری برای ماداره.
۱ ۲ ۱ ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
لبخند کجی که بر صورت داشت در یک لحظه از چهره اش محو شد: میخوام تا موقع شام یه گزارشی کاملا
بشنوم.
- بله ارباب
دانسن با فشار دست رون را جلو راند و از گروه دور کرد. رون تلاشی برای مقاومت نکرد تنها لحظه ای چرخید و نگاهش به هری افتاد. درست مثل سالهای گذشته... یک نگاه کافی بود تا دو دوست حرف هم را درک کنند. چشمک آشکار هری، لبخندی بر لبش نشاند. همه چیز رو به راه بود یا حداقل رون امیدوار بود که باشد. هری
کاری را که باید انجام میداد.
از ته دل خوشحالی بود که هرمیون آنجا نیست و آنچه را پیش آمده بود نمی بیند. با این وجود رون ویزلی برای
قربانی شدن او یا هری مهم نبود تنها اگر میتوانستند سایه شوم ولدمورت را از سر دنیا کم کنند. مرگ آن دو مشکلی ایجاد نمیکرد و سیریوس تا همین دیشب از دست رفته بود. قرار نبود آنها گرفتار شوند ولی انتظارش میرفت و حالا ... با خود فکر کرد حالا که عملا از او کاری بر نمی امد همه چیز به هری وابسته بود. اگر او
میتوانست کاری انجام دهد... مهم نبود که چه بر سر خودش می آید.
بدون ولدمورت کار مرگخوارها تمام بود. دیر یا زود محفل کار را تمام می کرد. رون امیدوار بود که بعد از اجرای نقشه ی محفل، دو قلوها و ریموس زودتر از دیگران خواهر زاده اش را پیدا کنند.
او حتی روحش هم خبر نداشت که در ان لحظه سیریوس در ده قدمی او ایستاده و با وحشت تلاش می کند راهی برای نجات پیدا کند. همچنین نمیدانست که در آن لحظه کینگزلی و ریموس با شتابی دیوانه وار مبارزان محفل را آماده میکنند.
با این حال مشکلی وجود داشت!
هری نقشش را عالی بازی کرده بود. شاید هم بیشتر از عالی... آنقدر که حتی رون را هم نگران کرده بود. زمانی که رون به همراه دو بازجویش در اولین راهروی فرعی ناپدید شدند گروه مرگخواران باز هم به راه افتاد. همگی خوشحال از آنچه رخ داده بود به دنبال اربابشان حرکت میکردند و زندانی مشهورشان را به سمت جایگاهی که
برایش تایین شده بود میبردند.
در میان نقابداران تنها دو نفر خوشحال نبودند. بیشتر احساس بدبختی میکردند. هرکدام فکر میکرد باید کاری انجام دهد اما چه کاری؟ نمیدانست.
۱ ۲ ۱۲
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
سیریوس به دنبال صف مرگخوارها از پله ها بالا رفت. دیروز وقتی از این پله ها پایین می رفت خوابش را هم نمی دید که تا صد سال آینده شجاعت بازگشت به آن را داشته باشد چه برسد به اینکه به اختیار خود از آن بالا برود. ترجیح میداد به احتمال گیر افتادن و آنچه در نتیجه آن پیش می آمد فکر نکند. بی خبر از نقشه کثیف ولدمورت به پدر و پدرخوانده اش فکر می کرد. افکارش آنقدر مغشوش بود که چیزی را که رابرت میدید ندید.
رابرت گیج شده بود او پدرخوانده اش را در آن حالت خاص دیده بود و شکی نداشت که مشکلی برایش پیش آمده. اما حاضر بود قسم بخورد که آن خلسه برای لحظه ای کوتاه درهم شکسته... برای لحظه ای به کوتاهی یک پلک زدن.
او که در ان لحظه ی حیاتی به هری خیره شده بود چشمک پدرخوانده اش را دیده بود. شاید تصور کرده بود،
اما ... در حالت عادی میتوانست مطمئن باشد که خیالاتی شده اما او با چشم خود برقی چشمان رژی را نیز دیده بود و آنقدر دانست که اتفاقی در جریان است.
از آن سو هنوز به بالای پله ها نرسیده، بدشانسی بعدی گریبان سیریوس را گرفت.
- هی تو... با توام...
سیریوس برگشت. ساحره ای با صدای تیز از پشت نقابشی مردی را که کنار سیریوس بود خطاب قرار داده بود.
مرد برگشت: با منی؟
- بله تیلور ... دو نفر رو بردار و بر و خارج از شهر ... تو محدوده ی مشنگ نشین نشونه ی جادوهای امنیتی پیدا
شده... احتمالا باید رد پسر ۵ باشه... برو هرجور شده بگیرش و بیارش اینجا...
- باشه...
مرگخوار چرخید و به سیریوس و فردی که پشت سر او ایستاده بود اشاره کرد: شما دو تا... با من بیاین
مرگخوار دوم بی هیج اعتراضی به دنبال تیلور به راه افتاد اما سیریوس علاقه ای به اینکار نداشت. چند قدم
جلوتر تیلور برگشت: سعیل چرا و ایستادی ...
زیر لب ناسزایی گفت. چرخید و به دنبال دو مرد از پله ها پایین رفت
::: 83 :: *:* :: *:*
جم
۱ ۲ ۱۳
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
ولدمورت جلوی در دو لنگه بزرگی ایستاد. یک دستش را بالا برد همین اشاره کافی بود تا دو مرگخواری که در دو طرف در ایستاده بودند کنار بروند. در بزرگ چوبی با صدای غژ غژ خاصی خود به خود باز شد.
- به خونه خوش اومدی پاتر ...
رابرت میخکوب شده بود تا به حال چنین چیزی ندیده بود. سالن بزرگ و مجلل با چلچراغ های درخشان و مجسمه های پر شکوه استخوانی، زیبایی هولناکی داشت و تخت عظیم سنگی شکوه آن را کامل میکرد.
ولدمورت که در آن لحظه به صورت هری خیره شده بود لبخندی فاتحانه بر لب آورد. چون شاهی پیروز طول تالار را طی کرد و از پله های تخت بالا رفت و با تکبر روی آن نشست. زندان طلایی چرخید، جلو رفت و سمت چپ تخت قرار گرفت. سپس بالا آمد و جایی میان زمین و آسمان اندکی پایین تر از محل نشستن ولدمورت در
هوا معلق ماند. جایی که او بتواند به سادگی از دیدن شکار گرفتارش لذت ببرد.
زمانی که نگاهش را از هری برداشت مرگخوارها در دو ردیف روبروی هم در جلوی تخت صف کشیده بودند
بودند و هنوز هم با ناباوری به آنچه که شکار کرده بودند نگاه میکردند.
ولدمورت نگاهش را از افرادش برداشت و ریشخندی به هری زد. زمانی که دهان گشود فش فشی کشدار صدایش مو را بر اندام حاضرین راست کرد. سالها بود که ندیده بودند اربابشان با زبان مارها سخن بگوید. تقریبا از زمان
- خب پاتر... اینجا خونه ی جدید توئه. جای زیبایی نیست؟
بی آنکه منتظر جواب هری بماند ادامه داد: فوق العادس... زندگی کردن اینجا عمر آدم رو زیاد میکنه...
با جهشی از وحشت رابرت همان صدا را از دهان پدرخوانده اش شنید: سلیقت بد نیست ریدل اما در زمینه
ولدمورت اگر هم از لحن شوخ هری تعجب کرده بود چیزی را بروز نداد. حرفهای او را نشنیده گرفت: البته به بدی هایی هم داره... میدونی بعد از ناجینی من خیلی تنها شده بودم. واقعا به یه هم صحبت نیاز داشتم... اینجا جای قشنگیه پاتر... مطمئنم که ازش خوشت میاد. اگرچه بعید میدونم بتونی لذت قدم زدن تو خیابون هاشو
تجربه کنی، آخه قرار نیست بهت اجازه بدم از قفست بیرون بیای
هری گزگز آشنای انگشتان دستش را ندیده گرفت و آن را مشت کرد. هنوز زمانش نرسیده بود: زیاد نمیتونی منو اینجا نگه داری ریدلی
۱ ۲ ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- میبینیم هری... میبینیم.
پوزخندی زد و ادامه داد: فکر میکردم باهوش تر از این حرفا باشی پاتر... اما تو همیشه همینجوری بودی. وقتی دیگران در خطر باشن تمام فکرت به نجات اون هاست. شرط میبندم خوابش رو هم نمیدیدی که نقشه اصلی گیر انداختن خود تو بوده باشه مگه نه؟
سرش را بلند کرد و اینبار افرادش را مخاطب قرار داد: همونطور که متوجه شدین امروز یه مهمون داریم. هری عزیز اومده که پسرش رو ملاقات کنه و خیلی زود برگرده خونه... مثلا شاید ... بیست سال دیگه ...
طنین زشت قهقهه مرگخوارها از زیر نقاب بلند شد. ولدمورت با ظاهر سازی اخمهایش را در هم کشید: مودب باشین دوستان... مهمون نوازی تون کجا رفته؟ هر روز که یه غریبه وارد محدوده ما نمیشه... بیاین امشب با یه مهمونی به هری پاتر خوش آمد بگیم. میخوام وقتی سوروس با پاتر کوچولو اینجا میرسه حسابی ذوق زدش کنیم. آلیس ... میخوام اون مشنگ ها سنگ تموم بذارن. یکی تون هم بره دنبال سوروس، نباید هری رو بیشتر از
اینا منتظر نگه داریم...
هری احساس میکرد که هر آن ممکن است از شدت خشم منفجر شود. البته ولدمورت این خشم و نفرت را در چهره او دیده بود و همین باعث میشد که از موفقیت خود بیشتر لذت ببرد. با بیرون رفتن دسته مرگخوارها شکارچی و شکار با هم تنها شدند.
تصور اینکه در زمان گرفتاری پدر و پدرخوانده اش بخواهد با دو مرد عوضی در خیابانها دنبال خودش بگردد اصلا به ذائقه ی سیریوس خوش نمی آمد مخصوصا اگر او را مستقیم به طرف سوروس اسنیپ میبردند. بنابراین باید در اولین جایی که میتوانست از شر دو مزاحم خلاص میشد.
خیابانهای خلوت شهر ممنوعه خیلی زود این فرصت را به دستش داد. ده دقیقه ای گشته بودند که مرگخوار اولی از آنها جدا شد تا زودتر خود را به جایی برساند. سیریوس معطل نکرد همان لحظه ای که مرگخوار اول در پیچ کوچه ناپدید شد چوبدستی اش را بالا آورد: ویواسیتوس ! (از کلمه VIVaCity به معنی نیروی حیاتی گرفته
شده)
برای یک لحظه از وحشت آنچه بر زبان آورده بود برجا خشک شد. بعد ها هرگز نتوانست بیاد آورد این طلسم را
خواسته یا نا خواسته به زبان آورده بود؟ مرگخوار از درد به خود میپیچید و فریاد میزد.
دت ۱ ۲ ۱
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
لحظه ای بعد بدن مرد چنانکه گویی در برابر آتش سوخته باشد چروک و فشرده شد. چیزی که همزمان با این اتفاق وارد بدن سیریوس میشد مانند خونی بود که خیلی ناگهانی در رگهای خشکش جاری میشد!
برای یک لحظه وحشت و هراسی ناپدید شد و جای خود را به حسی عجیبی از لذت داد. زمانی که جسد مرگخوار بر زمین افتاد سیریوس نفس نفس میزد. چیز جدیدی که کشف کرده بود هنوز او را میلرزاند... شاید علتش شکنجه های اسنیپ، تنفرش از مرگخوارها یا شاید هم چیز دیگری بود که باعث شده بود او از زجر کشیدن مرگخوار احساس عذاب وجدان نکند... اما کشتن...!!!!
مرگخواری را بیاد آورد که در مبارزه ی وزارتخانه به همین روش کشته بود و بعد از آن ...
در آن زمان چنان دچار احساس تلخ وحشت از اولین قتل زندگیش شده بود که بیاد نمی آورد آن عمل چه احساسی دیگری را برایش در پی داشت. اما دفعه بعد... همان زمانی که رو در روی ولدمورت ایستاده بود و از ته دل میخواست او را به قتل برساند. همان زمانی که دست او را هدف قرار داده بود... چیزی اشتباه از آب در آمد...
بیاد آورد که اسنیپ از چیزی بنام تعادل برای ولدمورت نام برده بود. تعادلی که سیریوس با گرفتن جان آن مرگخوار ناخواسته آن را شکسته بود و همین باعث شده بود که بدنش در برابر خواست ولدمورت مقاومت کند...
بیاد می آورد که چطور پدر وحشت زده اش او را برای حوادث وزارت خانه بازجویی کرده بود ... اما این تنها چیزی بود که حتی به پدرش هم درباره آن نگفته بود... شاید به خاطر نوعی عذاب وجدان
و حالا شرایط تغییر کرده بود. در آن لحظه که بالای سر جسد مرگخوار ایستاده بود به هیچ وجه احساس بدی
نداشت. برعکس از کشیدن نیروهای جادویی آن مرگخوار... احساسی غیر قابل درکی از رضایت میکرد.
- هی... اونجا چه خبره؟ صدای فریاد شنیدم...
این تیلور بود. سیریوس با حرکتی ناگهانی برگشت و در کسری از ثانیه با حریفش روبرو شد اینبار کاملا
خودخواسته ورد جذب انرژی را فریاد زد: ویواسیتوس !
باز همان صحنه... همان فریادهای دلخراش قبلی... سیریوس بار دیگر همان حسی جاری شدن چیزی را در درونش احساس میکرد و اینبار آن را درک کرد... انرژی خالصی که لحظه به لحظه در درونش رشد می یافت... دومین جسد بر زمین افتاد. بااین فرق که اینبار سیریوس میدانست که آن چیست. با بند بند بدنش آن را احساس میکرد و با تمام وجود آن را میخواست. سومین صدا را از سمت چپش شنید و اینبار واکنشی فراتر از
همیشه داشت.
۱ ۲ ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
به جای نور درخشانی که آن زمان سیریوس ان را به نام طلسم جذب انرژی می شناخت، اینبار طلسمی که از نوک چوبدستی اش خارج شد... فواره ای قدرتمند از آتش بود که به شکل ریسمانی بدور حریف مقابل می پیچید و نیروهای جادویی را از طریق همان ریسمان به او انتقال می داد.
قدرت طلسم دسیر یودس را قدمی بهه عقب حل داد. از سرعت انتقال نیرو قدرت کشندگی طلسم تعجب کرد. طعم گسی و خاصی در دهانش حس می کرد و لذتی غیر قابل توجیحا
یک فکر در ذهن پاتر جوان شکل گرفت... این قدرت خالصی بود همان چیزی که امروز به آن احتیاج داشت.
وقتش را برای پنهان کردن جسدها هدر نداد و هر سه را گوشه خیابان رها کرد. بگذار مرگخوارها فکر کنند که سیریوس پاتر به آنها حمله کرده. هیچ کدام آنها خوابش را هم نمی دید که این فراری آنقدر احمق باشد که
باید برمیگشت و پدر و پدرخوانده اش را آزاد میکرد. نباید اجازه میداد که ولدمورت کاری را که با او کرده بود
تکرار کند. کمی معجون حقیقت میتوانست محفل را به شدت دچار مشکل کند... کسی چه میدانست، بدون
شک کار متلاشی شده اسنیپ تنها محل ذخیره معجونهای شهر ممنوعه نیوده...،
باید آن دو را نجات میداد و بعد از آن میتوانست به خدمت ولدمورت برسد. اگرچه ذره ای به موفقیت نقشه اش امید نداشت اما امروز قسمتی از آن را دیده بود. قسمتی از آنچه را که در نبرد پدرش با ولدمورت رخ داده بود... و به طور غریضی میدانست که او نیز میتواند. چگونه؟ نمیدانست. جوابهای زیادی در ذهنش جولان میداد.
بعید به نظر نمیرسید... در هر حال آنها نیز جادوگرانی بودند که در نوع خود قدرتمند می نمودند.
با این حال سیریوس اختیاری بر استفاده ی آنها نداشت. نه تا وقتی که برای دفاع از خود آن حباب را ساخته
بود... و امروز... همه چیز خیلی بهتر از قبل عمل میکرد... چطور؟ نمی دانست فعلا مهم هم نبود...
در هر حال خیالی نداشت پدرش را آنجا رها کند. اما جستجوی هری بدون کمک رون میسر نبود. سیریوس میدانست که برای اینکار باید پدر خوانده اش را پیدا کند. پس باید اول او را میافت.
تازه زمانی که به قلعه رسید متوجه شد که جستجوی پدرخوانده اش بدون برانگیختن شک مرگخوارها آسان نخواهد بود. او نمیتوانست در ساختمان اصلی مرگخوارها قدم بزند و بدون جلب توجه سوراخ سنبه ها را به
دنبال رون جستجو کند.
۱ ۲ ۱۷
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هنوز به بالای پله ها نرسیده بود که این کار در نظرش صد بار آسانتر آمد. صدای فریاد های درد آلود آشنایی مردی که در زیر طلسم شکنجه گر دست و پا میزد از راهرویی در آن نزدیکی به گوش میرسید.
ب: * :: }}}: ب{:
رون کشف کرد که نوع بازجویی افراد ولدمورت با بازجویی های کارکنان وزارت خانه زمین تا آسمان متفاوت است. بعد از اینکه سوروس اسنیپ پیغام داده بود که ذخیره معجون حقیقتش در یک درگیری خرد شده، از آنجا که دانسن نمیتوانست تا یک ماه دیگر ولدمورت را سر بدواند شیوه ی دیگری را برای بازجویی برگزید.
او و همکارش جک، رون را به اتاق خالی ای در طبقه اول قلعه بردند و در آنجا به نوبت چوبدستی شان را به سمت او میگرفتند. دانسن اجازه داد تا نفس رون جا بیاید. از موقعیت جدیدش لذت میبرد. شک نداشت که نصف همکارانش آرزو داشتند که این مرد به دستشان بیوفتد. رون ویزلی به شدت برای آنها دردسر درست کرده بود. در طول سه سال به تنهایی مرگخواران بسیاری را گرفتار کرده بود و با استفاده از رفقای محفلی اش آنها را به اشد مجازات میرساند. این مو قرمز دیوانه در شکست ده ها عملیات مرگخواران نقش اساسی داشت و دانسن از اینکه در گرفتار شدن او نقش مهمی داشت به خود می بالید. متعجب بود که چطور چنین مردی به این سادگی دم به تله ی او داده. با این حال هنوز موفق نشده بود یک کلمه از زیر زبانش بیرون بکشد.
- چند نفر نیرو تو هاگوارتز دارین؟ چی تو سر پاتره؟
رون به زحمت خودش را روی زمین راست کرد نفس های تندش را تحت کنترل در آورد: پاتر اون بالاس، چرا از خودش نمی پرسی؟
کروشی و...
رون آب دیده تر از آن بود که با چنین روشی به حرف بیاید. کالج کاراگاهان بدتر از اینها را به سرش آورده بود. اگر یک مامور وزارتخانه نتواند اطلاعات امنیتی را حفظ کند هیچ چیز سر جای خودش بند نخواهد شد...
: { { :: St t:
چند کیلومتر دورتر از دیواره های شهر ممنوعه اعضای محفل در جنب و جوش بودند. توافق کرده بودند که تا زمان مناسب توجه کسی را بر نیانگیزند به جز عده ای که روی دیواره مشغول بودند بقیه محفل از دیواره ها فاصله گرفته بودند و در محیطی تحت حفاظت جادوهای امنیتی مشغول تدارک برنامه های خود بودند. در هر
طرف دسته ای از افراد شنل پوش پا سمتی می دویدند.
۱ ۲ ۱ ۸
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
کینگزلی شکلبولت به نحو خاصی خودش را به آنجا رسانده بود افرادش را برای دفاع از هاگوارتز در هاگزمید مستقر کرده بود و خودش برگشته بود تا همراه یکدسته از اعضای محفل روی نقشه عملیات کار کند.
یک لوله بزرگ کاغذ پوستی حاوی اطلاعات بدست آمده از طریق استیو، هکتور و در اکو درباره شهر ممنوعه توسط ریموس، ارنی و الیور طراحی شده بود. یک نقشه نسبتا کامل. کینگزلی چوبدستی اش را روی کاغذ
پوستی حرکت میداد تا خطوط و اماکنی که به آنها اشاره میکرد واضح و برجسته شوند.
- خب طبق چیزی که میدونیم هری و رون به احتمال زیاد باید توی این قلعه باشن، هکتور میگفت که اینجا پایگاه اصلی حساب میشه. یعنی محل تجمع و مرکز فرماندهیشون، من چند نفر رو فرستادم اون اطراف سر و
گوش آب بدن، ما میدونیم که سیریوس هم در همین محدوده زندانی بوده... ورودی و خروجی همین یه دره اما
با جادوهای زیادی ازش محافظت میشه... اینجا و اینجا... دو تا ساختمون بزرگه ... هکتور میگفت تو یکیش یه گله
گرگینه نگهداری میشه ... با وجودی که ماه کامل نیست با روشی اونا رو در هگمورن وضعیت نگه داشتن... الیور... تو یه دسته رو برمیداری و میری اونجا. مطمئن شو که کسی نتونه آزادشون کنه.
ریموس به سرعت مداخله کرد: بذار من این کارو بکنم کینگزلی، الیور میتونه تو سمت دروازه کمکت کنه.
- ولی کینگ! این خیلی خطرناکه...
وود دخالت کرد: ریموس ... حتی اگه تو هم بری بازم باید بیست و چند نفر رو با خودت ببری... با وجود اون همه گرگینه، بودن یا نبودن تو دردی رو دوا نمیکنه. حق با کینگزلیه نباید احساسی تصمیم بگیریم... اینجا بهت احتیاج داریم.
- اما...
کینگزلی حرف ریموس را نشنیده گرفت: بقیه ما سه دسته میشیم. دسته اول راه رسیدن به قلعه رو باز میکنن. باید مرگخوارها رو مشغول کنین تا دسته دوم از این مسیر قلعه رو دور بزنن، یه درگیری ساختگی که هرچی پر قدرت تر باشه بهتر عمل میکنه. بهتره امیدوار باشیم الان که هری و رون گرفتار شدن خوشی مرگخوارها به
نفعمون تموم بشه... بعد از اینکه معطل شون کردیم و گروهی بعدی قلعه را دور زد وارد مرحله سوم میشیم.
چوبدستی اش را به سمت دیگر نقشه برد جاییکه تعدادی شکل ساختمان مانند نمایش داده میشد: این منطقه
جادوگر نشینه. جرج و سوزان با سی چهل نفر میرن اینجا... با اینکه بعید میدونم مرگخوارها به صورت پراکنده کاری از پیش ببرن اما باید مطمئن بشیم که مشکلی ایجاد نمیکنن،
۱ ۲ ۱ ۹
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
جسیکا به بخشی از سمت راست بالای نقشه اشاره کرد: یه دقیقه صبر کن کینگزلی ... پس این چی؟ هکتور میگفت اینجا یه سری جونور ناجور پرورش میدان
ریموس به منطقه مورد اشاره جسی که چندان کوچک نبود نگاهی کرد و پاسخ داد: این قسمتش متخصصی میخواد. چارلی و هاگرید ترتیبش رو میدن.
تانکس با بیقراری به ساعتش نگاه کرد هر لحظه که میگذشت بیشتر نگران پسرش میشد با این حال به نظر
میرسید که در آن جمع تنها ارنی حال او را میفهمد. ریموس به طور جدی روی نقشه حمله تمرکز کرده بود شاید برای اینکه بیشتر از تانکس به پسرش اطمینان داشت.
- اونا دیر نکردن؟
درست در همین زمان یک صدای انفجار مانند از صد متری آنها به گوش رسید و مردی بزرگتر از هر کدام از آنها در آن نقطه ظاهر شد. ریشهای درهمش چند تار موی سفید در آورده بود اما رگ غولشی همچنان او را جوان نگه میداشت. هاگرید همراه خودش دست کم چهل، پنجاه نفر دیگر را آورده بود که لباسهای یک شکل وزارت خانه را به تن داشتند. الیور که زیاد از دیدن افراد وزارتخانه راضی نبود پرسید: اینا دیگه کی هستن هاگرید؟
یکی از مردان که سبزه و کوتاه و عضلانی بود جلو آمد دستش را به سمت الیور دراز کرد و خودش را معرفی کرد: آلن بیچ از کمیته انهدام موجودات خطرناک. چارلی گفت یه چند مورد هست که باید بهش رسیدگی کنیم اما انگار اینجا خیلی بیشتر از کشتن چند تا اژدها وجود داره... ماجرا چیه کینگزلی ؟
میکنی اینورا شلوغ میشه... بذار رک بگم دو دست من میخوایم بزنیم به دل دشمن... شنیده بود هم اهل کمکی... گفتم شاید بدت نیاد نسل یه سری جونور جدید رو منقرض کنی،
آلن چشمهایش را تنگ کرد او به کینگزلی اعتماد کامل داشت: ما اینجاییم کینگ و میتونی مطمئن باشی که کم نمیذاریم.
- متشکرم آلن. تو و افرادت همراه هاگرید خواهید بود. البته من ترجیح میدم چند نفری رو به افراد الیور ملحق کنین. برای درگیری با گرگینه ها به افراد متخصصی نیاز داریم.
نگاه آلن با حیرت جمع عظیمی را که مثل گله موریانه از این طرف به آنطرف میدویدند از نظر گذراند ناباورانه زمزمه کرد: پس این افسانه نیست! واقعا حقیقت داره. سپس به سمت هاگرید چرخید: خود چارلی کجاست؟
|- .رفت یه سر به پرسی بزنه. نگفت چی تو سرشه اما گفت خیال نداره بذاره یه مرگخوار زنده از اینجا خارج بشه -
۱۲۲
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- خب این چیز خوبیه...
تانکس همانطور که با چشمان تنگ شده به دختری که کمی آن طرف تر با بی صبری قدم میزد نگاه میکرد ادامه داد: بچه ها چی میشن ریموسی؟
لوپین رد نگاه همسرش را دنبال کرد و چشمش به نانسی افتاد: دورا با امیلی هفت، هشت نفر رو بردار و برو سراغ سلینا. اگه شانس با ما باشه رابرت هم اونجاست. برشون گردونین به قلعه. نانسی بهتون میگه کجا دنبالشون بگردین،
- من به هیچ کس چیزی نمیگم!
نانسی با خشم این را گفت. چارلی او را به زور از ورودی دور کرده بود. چوبدستی و شنل نامرئی اش را توقیف کرده و لجوجانه میخواست او را به هاگوارتز برگرداند. اما اینبار حریف خواهرزاده ی جوانش نشد. از آنجا که نانسی به شدت مقاومت کرده بود دو نفر را مامور کنترل او کرده بود. نانسی بازوان گره کرده اش را از هم باز
کرد: باید منم ببرین
صورت جرج در هم رفت: ما حرفامونو زدیم نانسی
- ما نه! فقط شما حرف زدین. هنوز سیریوس و بابا اونجا هستن و من خیال ندارم اینجا وایستم تا جنازه هاشونو برام بیارن
به سمت ریموس چرخید: بچه ها به خاطر من از حرف شما سرپیچی کردن. حالا همه کسایی که برام مهمان تو
اون جهنمن . نمیتونم دست روی دست بذارم.
• • متاسفم نانسی... اما جرج داره درست میگه...
- شما متوجه نیستین خواهش میکنم... من نتوانستم کاری برای نجات مامان و لی لی انجام بدم. تحمل یه عذاب دیگه رو ندارم... عمو دراکو (نانسی متوجه شد که هنوز به گفتن نام پدر برای دراکو عادت نکرده) رو تو بیمارستان ولی نکردم که شاهد مرگ بقیه باشم... متوجه نیستین ؟ ممکنه دیگه هیچ وقت نبینمشی. اونم در حالیکه فقط شش ساعته که میدونم اون کیه... ممکنه دیگه بابا رو هم نبینم... هرلحظه ممکنه که ولدمورت اونو بکشه... اگه اون بمیره چی به سر سیریوس میاد؟ رابرت و سلین چی میشن؟ من اون دوتارو آوردم اینجا
حالا اینجا در امنیت نمیمونم اونم وقتی که جونشون در خطره... نمیخوام شاهد مرگشون باشم.
- تو شاهد مرگ کسی نمیشی نانسی
۱۲۲۱
 
________________
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
ویزلی ها، ریموس، تانکس و کینگزلی با هم برگشتند: هرمیون!
- اینجا چیکار میکنی؟
- چطوری اومدی اینجا؟
هرمیون گرنجری که آنجا ایستاده بود شباهتی به هرمیون همیشگی نداشت. صورتش آشکارا آشفته و چشمانش گودرفته و سرخ رنگ بود موهای قهوه ایش را نصفه نیمه جمع کرده بود و دسته ای از موی آشنای وزوزیش روی صورتش افتاده بود. معلوم بود که با شتاب خودش را به آنجا رسانده. با خشم دست جرج را عقب زد: مجبور
شدم مینروا و جاشوا رو طلسم کنم.
- آخه تو از کجا؟
- مالی بهم گفت که چه اتفاقی افتاده...
به سمت نانسی چرخید: تو با من میای نانسی
لحنش جدی و خطرناک بود. اصلا شبیه خودش نبود. اثری از منطق و هوشیاری همیشگی هرمیون گرنجر در او
دیده نمیشد.
کینگزلی دست ساحره را گرفت تا مانع از حرکت خودسرانه او شود: هرمیون میدونم که نگرانی اما هری دستور داده که تو...
زن خشمگین حرکت تندی کرد و دستش را از میان دست شکلبوت بیرون کشید: برام مهم نیست که هری چی دانستور داده. شانس آورده که ولدمورت قبل از کمر تونست بگیر تش... بیا بر پیچ نانسی
سوزان دخالت کرد: خیلی خب هرمیون میدونم که عصبانی هستی... اما خواهش میکنم عاقل باشی. خودت هاشمی عجی. آوردن نانسی به اونجا احمقانسی... خطرناکه میفهمی؟
- چیزی که من میفهمم اینه که شما میخواین کاری رو با نانسی بکنین که هری با من کرد.
در یک لحظه چرخید و چوبدستی آماده جرج را از دستش خارج کرد صدایش از عصبانیت میلرزید: دفعه آخرت باشه که با من همچین معامله ای میکنی... حالا خوب گوش کن جرج ویزلی ... مردی که اونجا گیر افتاده پدر بچه ی منه. بنابراین سعی نکن جلو مو بگیری وگرنه بد میبینی. من مسئولیت نانسی رو بعهده می گیرم.
۱ ۲ ۱۲۲
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
چوبدستی جرج را به طرفش پرتاب کرد و بی توجه به دهان باز دیگران ادامه داد: نانسی با من میاد چون تنها کسیه که از جای سلینا و احتمالا رابرت خبر داره و اون صدمه ای نمیبینه چون اون یه مالفوی یه فلامل یه پاتر
و یه ویزلی تموم عیاره... و به خاطر همینم که شده نمیذارم اتفاقی براش بیوفته...
این چارلی بود که سرانجام برگشته بود. نگاهش از چهره خشمگین هرمیون به صورت مبهوت نانسی دوید: فقط به هم قول بدین که دیونگی نمی کنین،
دانسن تصور نمیکرد که گرفتن اعتراف از رون ویزلی چندان کار ساده ای باشد اما هر چه که بود انتظار بیشتری از آن داشت. حداقل امیدوار بود چند جمله ای از دهان او خارج کند اما به نظر میرسید که مشکلش بیشتر از اینها باشد. بیشتر از یک ساعت بود که او و همکارش به نوبت طلسم شکنجه گر را روی او اجرا میکردند. هر بار
شکنجه یک دقیقه ای ادامه داشت و بعد از ان دو سه دقیقه ای را به تلاش برای حرف کشیدن از او اختصاص میدادند. دو مرد تا جایی که میتوانستند به زندانی فشار آوردند اما حد خطر را نگه میداشتند یعنی مراقب بودند
که کار او را به جنون نکشانند.
مرگخوار عمدا رون را آزاد گذاشته بود تا هر چقدر میخواهد بلندتر داد بزند.
در پشت آن در عده زیادی در راهروها با اشتیاق به این فریادها گوش میکردند خیلی از انها آرزو داشتند که جای
دانسن بودند.
ساعت بزرگ داخل تالار چهار بعد از ظهر را نشان میداد. صدای ناقوس مانندش چهار ضربه پیاپی را در ساختمان بزرگ طنین انداز کرد. ولدمورت با خیالی آسوده روی تختش نشسته بود هر چند لحظه نگاهی به زندانیش میکرد و لبخندی میزد: صداها رو میشنوی پاتر؟ من عاشقی سمفونی درد احمق ها هستم
۱ ۲ ۱۲ ۳
 
 
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
طنین فریادهای درد آلود خیلی زود سیریوس را به مقصدش راهنمایی کرد. از ورودی طبقه اول مستقیم به سسمت راهروی ناآشنایی در سمت تا راست رفت. راهرو خالی بود. جز دو جادوگری که هر حالی کابور از انتهای آن بودند کسی دیده نمیشد. صدای جیغ از همان نزدیکی می آمد. پشت یک ساعت آونگ دار پنهان شد و
گوشهایش را تیز کرد. کمی بعد زمانی که دو مرگخوار از راهرو خارج شدند دوباره به راه افتاد.
یک دقیقه بعد در همان جایی بود که باید میبود. دست راستش در داخلی جیب ردا دور چوبدستی مشت شده بود. نفس عمیقی کشید و با دست دیگر سه ضربه به در نواخت.
صدای فریاد قطع شد. در عوض صدای پایی از پشت در به گوش رسید. نفس عمیقی کشید و آماده شد. در باز شد و نقابداری از اتاق بیرون آمد: کاری داشتی؟
- یه دستور از لرد سیاه برای دانسن دارم.
مرد نگاه مشکوکی به سراپای تازه وارد کرد و از جلوی در کنار رفت: بیا تو
پاتر جوان وارد شد و در را پشت سرش بست. حتی به خودش فرصت بررسی اطراف را نداد. یک پرتو آبی
درخشید و مرگخوار در جا منجمد شد.
این اتاق یک نشیمن کوچک بود با میز و صندلی و مبلهای راحتی... اما تقریبا خالی به نظر می رسید. در گوشه ی اتاق دانسن پشت به سیریوس ایستاده بود و چوبدستی اش را به سمت بدن مچاله شده ای در روی زمین گرفته بود. رون بود که از درد نفس های کوتاه و تیز می کشید. مرگخوار کلافه و خسته به نظر می آمد. رفیقش را مخاطب قرار داد: به این یارو امیدی نمیره. کاشی فقط یه ذره معجون حقیقت داشتیم... اگه دست خالی برم پیش لرد سیاه پوستمو میکنه... کی بود در زد؟
جوابی نشنید. برگشت و رفیقش را در میان قالبی از یخ منجمد شده یافت. هنوز درست برنگشته بود که طلسم ریسمانی طلایی و سرخ سیریوس مستقیم به سینه اش برخورد کرد و پس از چند لحظه جسد بی جان مرگخوار بر زمین افتاد.
به محض اینکه خیالشی از دشمن راحت شد نگرانی خودش را نمایان ساخت. به سمت رون دوید که با بی حالی روی زمین افتاده بود. سر او را روی زانویش گذاشت و چند ضربه آهسته به صورتش زد تا او را به حال آورد: شما
حالتون خوبه؟
چوبدستی اش را بالا آورد و طلسم دست و پای رون را باطل کرد. رون چند بار پلک زد تا توانست دیدش را واضح کند. خودش را عقب کشید و کمی جمع و جور کرد: تو کی هسی،..
۱ ۳ ۲
 
________________
سS
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هنوز دهان سیریوس باز نشده بود که شتلقی...
در اتاق با صدای بلندی باز شد و به شدت به دیوار برخورد کرد. مرگخوار درشت هیکلی که در چهار چوب
ایستاده بود قلب دسیریو دس را نشانه رفته با ت: از اون فاصله بگیر... حالا...
مرگخوار در را پشت سرش بست. بیش از حد سر و صدا کرده بود.
سیریوس تیزهوشی به خرج داد و با یک حرکت آکروباتیک دو متری از مسیر طلسمی که در راه بود دور شد و خیلی سریع چند پرتو پشت سر هم به سمت تازه وارد شلیک کرد. اما قدرت حریف را دست کم گرفته بود زیرا
او با مهارت طلسمها را دفع کرد.
اینبار نوبت تازه وارد بود که حمله کند. باید سریع و بی صدا کار را تمام میکرد غریبه قوی بود اما سرعت حریف
بیشتر بود.
طلسمها از چپ و راست به سمت دو حریف یورش می آورد و فضای نیمه تاریک اتاق را شبیه آتش بازی آخر سالی کرده بود. رون از روی زمین مات و مبهوت به نقابدار ناجیشی و مرگخوار نگاه میکرد که وحشیانه به جان هم افتاده بودند. نقابداری که او را نجات داده بود و رون تلاش میکرد دلیل دفاع دشمن از خودش را در یابد. لحظه ای فکر کرد که شاید ان ناشناسی یکی از اعضای محفلی باشد اما خیلی زود دریافت که اشتباه میکند. تا جایی که میدانست به جز هکتور واتسون که از سر در قلعه آویزان بود تمام جاسوسان محفل مدتها پیش از دار و دسته مرگخوارها خارج شده بودند. پس این دو دیوانه بر سر چه جدال میکردند؟ چیز آشنایی در حرکات دو مبارز وجود داشت که رون آن را درک نمیکرد. او مبارزات زیادی را دیده بود اما این یکی عجیب بود. دو نفری
که نمیدانست که هستند بر سر او با هم جدال میکردند.
اما این چیزی را برای رون عوض نمیکرد. باید میرفت. حالا ... چوبدستی دانسن چند متر آن طرف تر در کنار جسدش افتاده بود. مشکل این بود که چطور به آن برسد...
با وجود پرتوهایی که شلیک میشد و دفع میگردید دو نفر تقریبا به همه جای اتاق شلیک میکردند. یکی فوق العاده سریع و دیگری بسیار قدرتمند بود. به طوری که رون هرگز طلسمهایی به این قدرتمندی ندیده بود. رون در این فکر بود که خودش را پشت کاناپه بیندازد و از آنجا با یک شیرجه چوبدستی را بردارد اما یک لحظه قبل
از اینکه نقشه اش را عملی کند کاناپه خاکستر شده بود.
سیریوس ناچار بود اعتراف کند که غافلگیر شده. حریفش کاملا سریع و قدرتمند بود. هر طلسمی را به سرعت مهار میکرد و هر حمله ای را با قدرت پاسخ میداد با این حال هنوز کسی را خبر نکرده بود و سیریوس خیال نداشت که به او اجازه این کار را بدهد. باید زودتر کار را تمام میکرد و می گریخت اما کار به این سادگی نبود.
دت ۱۲۲
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هر سه نفر در وسط معرکه ای از دود و آتش ایستاده بودند کاناپه ای که خاکستر شده بود، پرده های کلفت
مخملی که شعله میکشید و دودش چشم را میسوزاند و نفس کشیدن را مشکل میکرد. خرده های میز و چند صندلی شکسته که به این طرف و آن طرف پرتاب شده بود.
لابوروس
- پروتگو... سینگلاس
مرگخوار طلسم سریع سیریوس را با سپر دفاعی دفع کرد اما قبل از اینکه بتواند طلسم بعدی را اجرا کند به مشکل برخورد کرد. جادوی مخرب حریف که تنها باید کمی زمین را چاک میداد بیش از حد قدرتمند عمل کرد و همه را غافلگیر کرد و بخشی از کف زمین از جا کنده شد و مستقیم به سمت صورت مرگخوار درشت هیکلی که رابرت خود را به شکل او در آورده بود پرتاب شد.
به سختی خودش را از شر آن تکه خلاص کرد و منجر به انفجار یک تکه از دیوار شد. ولی این غفلت برایش گران تمام شد.
سیریوس همچنان که لبخندی به لب داشت گفت: حریف خوبی بودی
- ویواسی ...
- صبر کن!
فریادرون سیریوس را لحظه ای مردد کرد. فرصت از دست رفت و این کافی بود تا رابرت طلسمی را بفرستد.
سیریوس ساده دلانه سپر دفاعی ضعیفی برای آن پدید آورد. چیزی که در حد آن طلسم بود اما در یک لحظه درست ثانیه ای قبل از برخورد طلسم به جادوی دفاعی سیریوس پرتوی نارنجی رنگی درخشید. در یک لحظه
طلسم تغییر جهت جهت داد و لحظه ای دیگر فریاد دردناک سیریوس به آسمان بلند شده بود.
چوبدستی بالا رفت تا کار را تمام کند. سیریوس چشمهایش را بست و منتظر پایان کار بود این خیلی بهتر از گرفتار شدن به دست اسنیپ بود اما... آنچه شنید او را از جا پراند. یک ضربه، یک فریاد و صدای بر زمین افتادن
چشمهایش را باز کرد و رون را با صندلی نیمه شکسته ای بالای سر بدن بیهوشی مهاجم دید قبل از اینکه عکس جم
العملی نشان دهد چوبدستی خودش و غریبه هر دو به سمتش نشانه رفته بود.
۱ ۲ ۱۲
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- تکون نخور...
- دایی رونالد... منم...
رون تکانی خورد. این صدای گرفته از پشت نقاب چقدر آشنا به نظر میرسید: امکان نداره!
دست سیریوس بالا رفت و نقاب مرگخواری را به کناری انداخت. صورت رون دیدنی شده بود. بهت، تعجب و شادی در هم آمیخته بود و او را به حالتی نیمه مجنون شبیه کرده بود: خدای من... پسره ی دیوانه...
و با اشتیاق پسر خوانده اش را در آغوش کشید: خدا رو شکر که سالمی... نیگاش کن... چقدر عوض شدی...
- باید میدونستم... فقط یه ابله تو دنیا هست که میتونه همچین خریتی بکنه.
دو مرد با هم به طرف شنل پوش دوم برگشتند که همانطور که سرش را گرفته بود از جا بلند میشد: همونجا که هستی بمون!
رابرت در یک لحظه شروع به تغییر شکل کرد و حیرت رون را کامل کرد.
رون قهقهه ای زد: حدس زده بودم از مرگخوارا نیستی اما خوابشم نمیدیدم که تو ... عالی بود رابرت، ریموس گفته بود که تونستی به نیروی تغییر شکلت مسلط بشی اما فکر نمیکردم همچین مهارتی پیدا کرده باشی...
ولی یک نفر آنجا بود که بارها حیرت زده تر از او بود...
• • • رابرت •
دسیریوس چند بار پلک زد اشتباه نکرده بود. این خودش بود: چطور امکان داره... تو مردی... من خودم دیدم...
رابرت خنده ای کرد: .... میدونی که ... پوست من کلفت تر از این حرفاسی... نیگاشی کن عین اسکلت متحرک
شده ... ولدمورت چیکارت کرده ؟ باهات مرگخواراشو میترسونده ؟
- من... من خودم دیدم... اون همه خون...
۱۲۲۷
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- بس کن مرد... من فقط یه کم زیادی زخمی شدم همین...
سیریوس نگاه سرگردانی به رون کرد. گویی میخواست تایید او را برای پایان کابوس چند ماهه اش بگیرد زمانی که رون در تایید هوییت رابرت سر تکان داد بی اختیار چشمانش نمناک شد. با آهی از آسودگی دوستش را در آغوش کشید.
رون نگاهی به دور و برش کرد مرگخوار یخ زده ی بخت برگشته که معلوم نبود زنده است یا مرده حالا گوشه ای افتاده بود، احیانا در اثر بر خورد یکی از طلسم ها به آن طرف پرت شده بود. اخم رون با دیدن دانسن در هم رفت بدن او چروکیده و مطمئنا مرده بود.
رو به سیریوس کرد و گفت: چه بلایی سر دانسن آوردی؟
سیریوس سکوت کرد.
- یه اتفاقی افتاده...
رابرت این را خطاب به دو نفر دیگر گفته بود.
صدای قدمهایی از طبقه بالا می آمد. رون پیش بینی کرد: طلسم سکوت شکسته... الانه که خراب شن سرمون
سیریوس که خیالش از بابت عوض شدن بحث راحت شده بود گفت: بذارین بیان... خیلی دلم میخواد ببینم اینبار چیکار میکنن.
رابرت هم چوبدستی اش را بالا اورد و مبارزه طلبانه اماده شد. رون دست سیریوس را گرفت: این راهش نیست... نباید الان متوجه ما بشن. اینطوری برنامه های پدرت به خطر میوفته.
- بابا چی؟
- رابرت... کمکم کن...
رون چرخید و بی هیچ حرف دیگری چوبدستی اش را با حالتی مواج حرکت داد. رابرت خیلی زود متوجه مقصود او شد... خیلی سریع چوبدستی اش را بالا آورد و در حمایت از رون وارد عمل شد. دو پرتو نور آبی رنگ از نوک چوبدستی ها خارج شد. مبلمان شکسته ناپدید گردید. تکه های سوخته و ترک خورده دیوار مثل فیلمی که با دور تند به عقب برگردد از روی زمین ناپدید شد و به سر جایش بازگشت. پرده های سوخته جای خود را به پرده ی تازه ای داد و زمین چاک چاک به حالت اولش بازگشت. بدن دو مرگخوار با یک طلسم تغییر شکل ماهرانه به دو صندلی چوبی تغییر شکل یافت. درست یک ثانیه قبل از به صدا در آمدن در، همه چیز آماده بود. سS
۱۳۲۸
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
سیریوس نقابش را به صورت زد و رابرت خودش را به شکل دانسن در آورد و رون به سر جای خود در کف اتاق بازگشت. یک لحظه قبل از به صدا در آمدن در سیریوس با صدایی که در زیر نقاب کاملا غریبه به نظر میرسید
فریاد زک: جواب بل۵ ویزلی ...
تقریبا در همان زمان در به صدا در آمد. رابرت مستقیم به پشت در دوید. نفس عمیقی کشید و نگاهی به سیریوس کرد که به علامت آمادگی برای او سر تکان میداد. در باز شد و شش مرگخوار مسلح با هم وارد شدند.
- هی... اینجا چه خبره؟
زن مرگخواری که جلوی صف ایستاده بود با احتیاط به رابرت نگاه کرد که با چهره ی خشمگین دانسن به او چشم غره میرفت.
- از اینجا سر و صداهای مشکوک شنیدیم گفتیم شاید...
رابرت رفتار عینی مرگخوار را تقلید کرد: سر و صدا؟ معلومه که اینجا سرو صدا داره احمقا... دارم اون کاراگاه روانی رو بازجویی میکنم... فکر کردین کی اینجا اومده؟ هری پاتر؟
چند نفر از مرگخوارها به شوخی او خندیدند و زن به پشت سر رابرت سرک کشید. رون ویزلی را دید که با حالتی نیمه بیهوشی روی زمین افتاده بود و مرگخوار دیگری چوبدستی اش را به سمت او نشانه گرفته بود. زن هوا را بو کشید هنوز بوی سوختگی را احساس میکرد: این بو مالی چیه ؟
رابرت غرشی کرد: من هرطوری که بخوام زندانیم رو بازجویی میکنم. جای تو باشم شرم رو کم میکنم. باید تا اول شب گزارشم رو برای لرد سیاه آماده کنم. تو که دلت نمیخواد به اون بگم کی مانع کارم شده؟
سپس به داخل برگشت و در را توی صورت زن به هم کوبید.
مرگخوارها در پشت در به هم نگاهی انداختند. واقعا چه کسی میخواست وارد خانه شان شود؟ این بیشتر نوعی جوک بود و وقتی صدای جیغ های کارگاه از داخل اتاق بلند شد به سرعت متفرق شدند.
رابرت که در پشت در گوشش را به آن چسبانده بود سرش را عقب کشید: اوف... به خیر گذشت.
سپس دوباره طلسم ضد صدا را فعال کرد و به سمت سیریوس برگشت که رون را از جا بلند میکرد: معذرت میخوام رون... نبایست اینکارو می کردم.
رابرت خندید: هرچی بود خیلی به موقع بود. شکشون رو از بین بردی،
۱۲۲ ۹
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
رون به تایید سری تکان داد. برایش عجیب بود که خواهر زاده اش به آن سادگی طلسم شکنجه گر را روی او اجرا کرده بود. خودش اگر بقیه عمرش را هم تلاش میکرد امکان نداشت که بتواند یک عضو خانواده اش را زیر
طلسم شکنجه گر بگیرد. اما این فرق میکرد. شاید سریعترین راه بود...
حالا چیکار کنیم؟
- اولین کارمون اینه که تا حد امکان شما رو از اینجا دور کنیم.
رژن
- پس بابای سیریوس چی میشه؟
- احمق نشین پسرا... دخالت شما تمام نقشه های ما رو بهم میریزه.
اخمهای دو جوان در هم رفت: یعنی میگی و ایستیم کنار تا اونا بابا رو بکشن دیگه؟
رون نگاهی به چهره برافروخته ی خواهرزاده اش کرد: امان از این جوون ها... چرا فکر میکنید همیشه همه چیز و
میدونین؟
- یه دقیقه صبر کن سیریوس ... درست فهمیدم آقای ویزلی؟ شما گفتین نقشه؟
رون سری به تایید تکان داد. صورت رابرت غیر قابل ادراک شده بود: میخواین بگین که شما نقشه کشیدین بیاین گیر بیوفتین ؟
این وسط سیریوس رو هم نجات بده...
خم شد و شنل دانسن را برداشت. همانطور که آن را میپوشید سوال شکل گرفته در سر پسرها را جواب داد: وقتی تو از اینجا دور باشی سیریوس... هری با خیال راحت به کارش میرسه.
- اما اون...
رون نقاب مرگخوار را به صورتش زد: تا چند ساعت دیگه دانسن باید به اربابش گزارش بده... نظر من اینه که اون موقع تو این طرفا نباشی.
۱۲ ۳
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- بزرگترین کمک تو به پدرت، اینه که امن بمونی.
- نمیتونم رون...
رونن اخمهایش را در هم کشید: به حد کافی دردسر درست کردی بچه. یه بارم که شده حرف گوش بده. قاطی کردن شماها تو این مبارزه فقط هری رو توی فشار میذاره... رابرت... بر و بیرون رو چک کن. میخوام مطمئن بشی
کسی ما رو زیر نظر نداره... و تو ایسیبیپربولیس . . . این بحیت لر بعدا ادامه میلیم.
ده دقیقه بعد زمانی که رابرت از امنیت راهروها مطمئن شد، سه شنل پوشی از اتاق خارج شدند و با بیشترین سرعتی که شک کسی را بر نیانگیزد به سمت خروجی رفتند. از قلعه خارج شدند و در حالی که تلاش میکردند نگاه درمانده شان به پیکر بی جان هکتور واتسون نیوفتد در پیج اولین کوچه ناپدید شدند. هنوز وارد دومین
کوچه نشده بودند که سیریوس دوباره بحث را پیش کشید: من میخوام کمک کنم... از پسش برمیام رون... من الان خیلی قوی تر از قبلم.
- موضوع قدرت تو نیست سیریوس. مسئله هریه... اگه تا حالا درگیری عقب افتاده، فقط به خاطر تو بوده و بس. دیگه نباید وقت رو هدر بدیم.
رابرت که در دقایق گذشته در سکوت به فکر فرو رفته بود به حرف آمد: اون نمیتونه با ولدمورت بجنگه... من
دیدمش... بدجوری گیر افتاده.
- منظورت چیه راب؟
رابرت نگاهش را از صورت وحشت زده سیریوس و نگاه متعجب رور برداشت: اونا منتظر هاگری بود ر... از خیلی
- از کجا اینو میدونی ؟
رون نگران شده بود. رابرت توضیح داد: من اونو دیدم. وقتی که شما رو گرفتن... اون یه کار معمولی نبود. قبلا براش تمرین کرده بودن، انجام همزمان اون طلسم... یه کار شانسی نبود... یادتونه؟ که هری چی میدید؟
به طرف سیریوس نگاه کرد و عذرخواهانه ادامه داد: اون تو رو میدید که شکنجه میشدی. میدید که دارن بهت
صدمه میزنن. دیدن اون صحنه ها دیوانه اش میکرد. اگه اون لحظه ولدمورت رو میدید میتوانست نصفش کنه.
۱۲ ۳ ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هری چفت کننده ی قابلیه اما دهنشو باز میداشت که تو رو ببینه و از حالت با خبر باشه. میترسید اگه هر کاری
بکنه به تو صدمه ای بزنه...
- هری او نقدر زرنگ بود که فریب این کارشو نخوره.
اما نظر سیریوس با رون متفاوت بود همانطور که نفس نفس زنان میدوید جواب داد: ولدمورت میدونه که بابام گولشو نمیخوره... رون... یاد ته بهم گفتی که ولدمورت چطوری شما رو کشید وزارتخونه؟
• اون موقع سیبریوس رو طعمه کرد چون میبد ونست که بابات میبرد دنبال اون... اما هاگری اینو میدونست... احمق
نبود که دوباره تو اون تله بیوفته. ولدمورت هم او نقدر دیوانه نیست که دوباره از همون راه وارد بشه.
رابرت افکار سیریوس را ادامه داد: معلومه که نه... اما گیر افتادن سیریوس حواسش رو جوری پرت کرده بود که از اصلی ماجرا غافل بشه. مخصوصا بعد از ماجرای آقای مالفوی، ... ولدمورت دنبال سیریوس نبوده... اون هری رو میخواسته... سیریوس رو گرفته تا هری رو از نقشه ی اصلیش غافل کنه... میخواسته هری رو بکشونه اینجا و
خیالش راحت بوده که با اون نشون شوم هری هم میتونه از دیواره عبور کنه... مثل دراکو و هکتور... پس بازم
هری تنها گیر میوفته...
- در این صورت باید اونو می کشت.
- نکته همینجاست سیریوس ... اون پنج سال پیشم پدرت رو زنده گذاشت در حالیکه میتونست راحت اونو بکشه. امروز میتوانست همین کارو بکنه... اگر من ولدمورت بودم و آدمی رو که نزدیک چهل سال موی دماغم شده بود گیر مینداختم فوری خودم رو از شرش خلاصی میکردم... اون این کار و نکرد... یعنی هری رو زنده میخواد... اما
آخه چرا؟
- من نمیفهمم !
رون هم به اندازه سیریوس سرگردان به نظر میرسید: تو چی میخوای بگی رابرت ؟
- من امروز دیدم که هری با زبون مارها صحبت میکرد. شما هیچ وقت اینو به ما نگفته بودین!
- امکان نداره... بابا نمیتونه...
سیریوس برای گرفتن تایید به رون نگاه کرد و زمانی که صورت او را دید حالتش به بهت و وحشت تغییر کرد:
میتونه؟
۱۲ ۳۲
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
رنگ رون به سپیدی گچ شده بود. حرفهای رابرت بیش از حد منطقی می نمود. آیا ولدمورت سرانجام دریافته بود که چیزی فراتر از یک جای زخم وجود او را به هری پیوند داده؟ آیا حدسی را که سالها قبل هرمیون مخفیانه به او گفته بود سرانجام به واقعیت پیوسته بود؟ پاسخ این سوال کاملا مشخص بود: باید هرمیون رو
- اما ... باید جواب منو بدید دایی جون... اون میتونه؟
فکر اینکه پدر او قادر به عملی که به جادوگران سیاه منصوب است، باشد بدنش را میلرزاند.
رون پرخاش کرد: تو به پدرت شک داری سیریوس ؟
- البته که نه!
- تو چی رابرت ؟
رون به او فرصت ادامه دادن حرفش را نداد. وقت توضیح دادن نیست. بهتره راه بیوفتید...
- رابرت گفت: پیشنهاد می کنم اول بریم دنبال نانسی و سلینا میترسم هر بلایی رو که تا حالا میخواستن سر من بیارن سر اون مرگخوار بیچاره آورده باشن.
- مرگخوار؟
- تو دخترارو نیاوردی اینجا رابرت...
- من اونا رو نیاوردم... او نامنو آوردن !
::: 8 8338 833:3
دو ساعت مانده به غروب همه چیز آماده بود. بیشتر از پانصد مبارز در شش گروه آماده میشدند تا یکی از سخت
ترین مبارزات قرن و صد البته حیاتی ترین را انجام دهند. سرگروهها بعد از اینکه آخرین بار نقشه را مرور کردند
برای توجیح زیر دستانشان از هم جدا شدند.
بیشتر نیروهای دشمن در خانه های خود در حال استراحت بودند. دشمن درون حفاظ جادویی دیواره خود احساسی ا منیت میکرد و محفل آنقدر امن عمل کرده بود که کسی بویی نبرد. اگر میتوانستند بیا موقع آنها را که
۱۲۳۳ از:
هلال
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
غافلگیر کنند میتوانستند در یک فرصت مناسب مقاومتشان را در هم بکوبند. بنابراین از دفاع سازمان یافته و
منظم خبری نبود. نیروهای مرگخوار پراکنده میشدند و این یک شانس بزرگ بود.
گروه تحت فرمان جرج و سوزان وظیفه درهم شکستن همین مقاومتهای کوچک را داشتند در واقع کار آنها جلوگیری از جمع شدن مرگخوارها در کنار هم برای شکل گیری اتحاد بود. الیور وود، آلن و هاگرید تقریبا همزمان با آنها وارد عمل میشدند. وظیفه آنها کم کردن شر دومین بخش سپاه دشمن یعنی هیولاها بود.
دو دسته اصلی به سرپرستی چارلی و کینگزلی وارد قلعه میشدند و ریموس پشتیبانشان بود. ساعت شش بعد از ظهر فرد با گزارش شناسایی اش بازگشت و همه چیز برای حمله بزرگ آماده شد.
:::{{{ :: *:*
سلینا با بی صبری در ساختمان کوچک قدم میزد. برای بار هزارم به ساعتش نگاه کرد. تقریبا ۲ ساعت گذشته
بود و از نانسی یا رابرت خبری نبود. بی طاقت شده بود. شاید اتفاقی افتاده بود.
چند باری به سرش زد که بیرون بزند و به دنبال دوستانش بگردد اما مسئولیتی که رابرت روی دوشش گذاشته بود دست و پای او را بسته بود. او ناچار بود انجا بماند و مراقب مرگخواری باشد که حالا به هوش امده بود و تقلا میکرد تا خود را برهاند. میتوانست باز هم دست و پای او را ببندد و با یک طلسم سکوت رهایش کند اما به ریسکش نمی ارزید. دیر یا زود طلسم باطل میشد و مرگخوار فرار میکرد. اگر مرد میتوانست به نحوی فرار کند به سادگی همه چیز به خطر می افتاد. در حال حاضر میتوانست خودش را با وعده ی اینکه بیش از حد نگران است و اینکه نانسی شنل نامرئی را دارد و رابرت قوی و باهوش است و اتفاق بدی نیفتاده ارام کند. اما اگر مرگخوار موفق به فرار میشد آن اتفاق بد بدون شک رخ میداد. کافی بود که مرگخوار به گوش دوستانش برساند که که چند نفر غریبه وارد شهر شده اند تا همه چیز بهم بریزد. یکبار دیگر به ساعتش نگاه کرد و از اینکه عقربه
های آن تنها چند دقیقه جا به جا شده بود حیرت کرد. چرا زمان آنقدر دیر میگذشت؟
- رفقات دیر کردن مگه نه؟
این صدای مرگخوار بود که در تمام مدت او را زیر نظر گرفته بود. به سادگی میتوانست بی قراری سلینا را احساسی کند و به راحتی به آن دامن میزد: البته اگه الان زنده باشن.
- دهنتو میبندی یا دوباره برات ببند مش؟
- - بسر کن خوشگله... خود تم میدونی که رفقات احتمالا مهرتر - در واقع اگ زنده موند ۵ باشن نهایت بدشانسی شونه. لرد سیاه شکنجه گرای خیلی خوبی داره. او نقدر خوب که حتی فکرشم تن منو میلرزونه. طلسم شکنجه ح
۱۲ ۳
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
گر کمترین کاریه که برای اعتراف گرفتن استفاده میکنن. بهت قول میدم نیم ساعت نشده دوستات مثل بلبل زبون باز میکنن و هرچی رو که میدونن واسشون میگن.
بینا اب دهانش قه ۱ ت داد. ما د توجه نکر از شده بود ادامه داد: البته شرایط تو فرق میکنه. خوش
سلینا آب دهانش را قورت داد. مرد که متو انی او بود ادامه داد: البته شرایط تو فرق میکنه. خو تر از اونی که زیر شکنجه حیف بشی.
حرکت دست مرگخوار از دید سلینا پنهان نماند. چوبدستی اش را به سمت او نشانه گرفت: ایبیوتیوس.
زمانی که عضلات مرگخوار بار دیگر قفل شد ادامه داد: جای تو بودم دعا میکردم بلایی سرشون نیاد. چون تنها چیزی که الان دست و پای منو بسته خود تویی... فکرشم نمیکنی چقدر دلم میخواد شرت رو کم کنم.
چشمان سلینا از خشم درخشید. در دستش کوچکترین لرزشی دیده نمیشد. مرد مرگخوار ناچار بود حرف او را باور کند. با این حال ساکت ننشست: میدونی من از نگهبانان دژ بزرگم. فکر میکنی چقدر طول بکشه که متوجه
غیبتم بشن؟ دیر یا زود میفهمن که من بی خبر گم شدم و دنبالم میگردن.
این هم احتمال دیگری بود که سلینا را بیشتر قانع میکرد که باید جلوی خودش را بگیرد و با سرعت از
ساختمان خارج نشود.
شب آهسته آهسته سایه می گستراند. سلینا در آن ساختمان نیمه مخروبه در فاصله امنی روبروی مرگخوار دست و پا بسته نشسته بود و با خودش می جنگید. با هر صدایی از بیرون گوشهایش را تیز میکرد و تنها
سلاحش را محکم تر در دست میفشرد.
چند باری وسوسه شد که کار مرگخوار را بسازد و به دنبال دوستانش از خانه خارج شود. شاید اگر خوش شانس میبود میتوانست نشانی از سیریوس پیدا کند. یا کمکی به نانسی و رابرت برساند. این انتظار احمقانه داشت دیوانه اش میکرد. یکبار گروهی مرگخوار از جلوی ساختمان گذشتند زندانیش داد و هواری راه انداخت که سلینا را ناچار کرد او را بیهوش کند. بعد از آن به این نتیجه رسید که تحمل صبر بیشتر را ندارد. دست و پای مرگخوار را بست. تکه بزرگ پارچه کهنه ای را در دهانش چپاند و همزمان دو سه طلسم مختلف روی او اجرا کرد. امیدوار بود که این برای معطل کردن مرگخوار کافی باشد. سپس با قدمهای بلند به سمت در اتاق رفت و خیلی زود از
آن خارج شد.
::: 83 8338 :8:::
نیم ساعتی بود که سلینا از مخفیگاهش بیرون زده بود. تلاش میکرد خیلی از محل قرارش دور نشود تا در
صورت بازگشت رابرت و نانسی بتواند آنها را ببیند. یکی دوبار مجبور شد خودش را از دسته ی کوچکی از جم
ناr
دت ۳ ۱۲
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
مرگخوارها پنهان کند. از جایی که بود میتوانست دورادور محل حرکتش را ببیند... لحظه ای بعد یک سایه توجهش را جلب کرد. چوبدستی اش را بالا آورد...
ب: * :: }}}: ب{:
گیلبرت نگاهی به آسمان آغاز شب انداخت: از رفیق شعبده بازت خبری نشد؟
لیز تلاش کرد نگرانیش را پنهان کند: شاید براشی اتفاقی افتاده ؟
او و گیلبرت در تمام یک ساعت گذشته مراقبت از مرگخوار را برعهده گرفته بودند. هر بار که مرد بدبخت تکانی میخورد گیلبرت با یک ضربه جانانه او را بیهوش میکرد... کمی دیگر میتوانست جای خود را به تام که حالا کنار پنجره کشیک میکشید بدهد و اندکی استراحت کند. رابی بیرون رفته بود تا سر و گوشی آب دهد. یک ضربه ی
دیگر به سر مرگخوار که برای برخواستن تقلا میکرد زد و او را بی حالی نقش زمین کرد. برای آنها این تنها راه
مطمئنی بود که در برابر خطر جادوگران مقاومت کنند. یعنی بیهوش نگه داشتن دشمن.
- اصلا دلم نمیخواد فکر کنم که اگه این یارو از دستمون در بره چی به سرمون میاد.
گیلبرت اینرا گفت و چوب بیسبال شکسته را در دستش چرخاند.
- رابی داره میاد.
تام با نفس بند آمده خودش را از جلوی پنجره کنار کشید: یکی دنبالشه
- سیریوس !
- نه... یه شنل پوشی دیگسی.
لیز آب دهانش را قورت داد: فقط یه نفره؟
- آره... فکر کنم...
انگشتان گیلبرت به دور چوبی که در دست داشت سفید شده بود. اگر لو رفته بودند خطر بدی همه شان را تهدید میکرد اما احتمالش هم وجود داشت که جادوگر هنوز دوستانش را خبر نکرده باشد. تصمیم گرفت: می
- منم میام.
۱۲ ۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
تام نگاه تندی به لیز کرد: همینجا بمون. اگه اتفاقی برای ما بیوفته یکی باید مواظب این جنازه باشه.
گیلبرت لگد محکمی حواله مرگخوار کرد. در چند ساعت گذشته حسابی شجاع شده بود. زمانی که به دنبال تام
حرکات مشکوک سایه توجه سلینا را جلب کرده بود. همانطور که او را دنبال میکرد امیدوار بود که سرنخی یافته باشد و در ضمن حواسش جمع بود تا هر حرکتی ناشی از بیرون کشیدن چوبدستی او را ببیند. از اولین پیچ کوچه نگذشته بود که ضربه محکمی به سرش برخورد کرد. دنیا دور سرش چرخید و نقش زمین شد.
: : :3 :3 :3:3
لیز با بی صبری داخل اتاقک قدم میزد. برای بار دهم پشت پنجره رفت و اینبار آنها را دید. سایه نیمه روشن سه مرد که با احتیاط و سرعت جلو می آمدند. در تاریکی ابتدای شب بدن ظریفی را در میان بازوان گیلبرت تشخیص داد. به سرعت برق خودش را به در رساند و آن را باز کرد. اول گیلبرت وارد شد و پشت سر او دو مرد دیگر خودشان را به محیط امن ساختمان رساندند. یک چوب جادوگری در میان دستان رابی بود. گیلبرت با تنفر بدن بیهوش شکارش را بر زمین انداخت: اون طناب رو بیار لیز
لیز لحظه ای برجا ماند. دختری که پیش رویش بود به زحمت دو، سه سال از خود او بزرگتر بود.
- لیزا ...
- باشه... باشه آوردم.
از گوشه اتاق طناب کلفتی را چنگ زد و به سمت تام دوید. سه مرد با دقت و خیلی محکم بدن ساحره را بستند
و او را به کنار بدن بیهوش مرگخوار کشیدند: شدن دو تا... بهتره دعا کنی رفیقت زودتر برگرده و گرنه نمیدونم چی به سرمون میاد.
تام طوری به لیز نگاه میکرد که انگار همه این ماجرا تقصیر او بود که. نگاه رابی بر روی زندانیان قفل شده بود: گ
دوتایی شون به هوشی بیان برامون دردسر میشن،
لیز میدانست که حق با دوستانش است. نباید فریب هیکل ظریف ساحره را میخوردند: میرم یه سرو گوشی آب بدم... شاید پیداش کردم.
- خیلی مراقب باش... اون بیرون پر سیاه پوشه اگه بگیرنت برات بد تموم میشه.
۱۲ ۳۷
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
لیز چشمکی زد: نمیگیرن...
شنل ساحره را برداشت و از اتاق بیرون دوید. میدانست که برای گرفتن اطلاعات باید به کجا برود... مرکز شهر ممنوعه... رفتن به آن قسمت چندان آسان نبود.
: B; A:: :3 5:3:3
نانسی درست در پشت همان تپه ای که چند ساعت قبل با سلینا مخفی شده بودند ظاهر شد.
هرمیون که همراهش بود چوبدستی اش را آماده نگه داشته و با دقت اطراف را زیر نظر داشت. غروب تازه از راه رسیده و انعکاسی سرخی نور خورشید بر ساختمانها و زمین بایر صحنه ای رعب آور را به وجود آورده بود. یا
شاید ترسی که در دل داشت آن صحنه را که باید زیبا مینمود، هولناک میکرد. چیزهای مختصری از حرفهای نانسی درباره محلی دستگیر شدن هری شنید. اما درست متوجه نشد که چه شنیده: سلینا الان کجاس؟
نانسی با دست به نقطه ای در میان ساختمانهای آن طرف خیابان اشاره کرد: اون جا... تو یه خونه...
- پس بیا بریم... فقط... اول شنل نامرئی رو بپوش...
- هرمیون نه...
هرمیون صبورانه دستش را گرفت: نانسی... میخوام کاری رو که گفتم انجام بدی. حواستو جمع کن و از من فاصله نگیر در هر حال اگه دردسری پیش بیاد تو در وسطش خواهی بود. پس میخوام دقیقا سمت راست من باشی تا بتونم هواتو داشته باشم.
دو زن در نهایت احتیاط به خانه نزدیک شدند. باید مراقب چشم و گوشهای دشمن میبودند. گزارش فرد گفته بود که عده زیادی از مرگخوارها در خیابانهای شهر پرسه میزدند و هرمیون علاقه ای نداشت که توسط آنها گرفتار شوند. پشت در اتاقک دستش را جلوی نانسی گرفت و زمانی که بدن نانسی با دستش برخورد کرد آسوده شد که او دستوراتش را عینا انجام میدهد: عقب و ایستا و حواست به پشت سر باشه نمیخوام غافلگیر بشیم.
دستش را روی دستگیره در گذاشت و با سر به نانسی اشاره کرد که آماده باشد: با شماره سه... یک دو سه...
در چهار تاق باز شد. اتاقک خالی بود خالی و ساکت و تنها یک نفر با دست و پای بسته کف آن افتاده بود. یک مرگخوار بی شنل
۱۲۳۸
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- سلینا... کجایی؟ لین!
- بیخودی داری صداش میکنی نانسی ... اینجا نیست.
- لعنت... رابرت بهشی گفته بود که جایی نره...
- اون درو ببند و بیا تو... نمیخوایم همه مرگخوارا رو خبر کنیم.
هرمیون جلو رفت و نگاهی به زندانی بچه ها انداخت که با دست و پای بسته روی زمین تقلا میکرد. او هم به اندازه مرگخوار از دیدن او تعجب کرد. لیورا مرگخوار قدرتمندی بود. قبل از این چند باری در درگیری ها با هم روبرو شده بودند و یکبار هم خود هرمیون او را به زندان انداخته بود. انتظارش را نداشت که رابرت به آن سادگی
که نانسی تعریف کرده بود حساب او را رسیده باشد.
طلسم سکوت را از روی مرگخوار برداشت: سلینا کجاست لیورا؟
مرد تکانی خورد: من نمیدونم ... دیدی که گرنجر ... منو گذاشته و رفته...
---- بله دارم میبینیم... خب باله سوال ساده نر... هری کجاست؟
اینبار توانست برقی را در چشمان مرد ببیند. با این حال مرگخوار سکوت کرده بود. هرمیون چوبدستی اش را به
سمت او گرفت: له جی لیمنسی...
حمله پر قدرتی بود اما جوابی نداشت و او به خوبی میدانست چرا... هرمیون قدرت هری را نداشت. این هری بود که توانسته بود هکتور را از آن طلسم شوم نجات دهد هرمیون اگر هم میخواست نمیتوانست چیزی را از زبان این مرد بیرون بکشد... نه تا وقتی که طلسم ولدمورت از او محافظت میکرد. بار دیگر طلسم سکوت را روی او گذاشت و با طلسم قدرتمند تری دست و پایش را بست. اطمینان حاصل کرد که نتواند آپارات کند. بچه ها
کارشان را خوب انجام داده بودند.
پشت سر او نانسی به عادت زمانهایی که نگران میشد قدم میزد و در همان حال پشت سر هم حرف میزد: دایی چارلی باید میذاشت من برگردم... بهش گفتم ... میدونستم که اینجوری میشه... سلینا حتما نگران شده... از
رابرت هم خبری نیست... یعنی ممکنه گرفته باشتش ؟
هرمیون به او امیدواری داد: بعید میدونم بلایی سر رابرت اومده باشه. اونی که اونجا افتاده رو اینجوری نیگا نکن.
یه بار تونست رون رو یه هفته تو سنت مانگو بندازه. اگه رابرت از پس اون بر اومده... از پس خیلی های دیگه هم بر میاد.
۱۲ ۳ ۹
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
این جمله قوت قلب چندانی به نانسی نداده بود: حالا باید چیکار کنیم؟
سوال خوبی بود. هرمیون لحظه ای مکث کرد و سرانجام تصمیمش را گرفت: یه پیام براشون میذاریم.
چوبدستی اش را با حالتی دورانی در هوا چرخاند. کلمات درخشان روی دیوار ردیف شدند:
اگه این پیام رو میخونی همینجا بمون تا ما بیایم دنبالت. نانسی با منه و حالش خوبه. کار احمقانه ای
نکن و از اینجا بیرون نرو. حواست به لیورا باشه... اون خیلی خطرناکه.
h. g
نانسی نگاهی به خط درخشان سبز روی دیوار کرد: فکر میکنین کافی باشه؟
- بله... کافیه... اون و رابرت هر دو امضای منو میشناسن. هر کدوم که برگردن...
- اما اگه کسی دیگه ای به جز اونا...
هرمیون دست او را گرفت: اتفاقی نمی افته. فقط اعضای محفل ققنوس میتونن ببینن که چی نوشتم... حالا بیا بریم بیرون. اینجا موندن کاری رو درست نمیکنه.
نانسی اطاعت کرد. او نیز به اندازه هرمیون نگران سرنوشت پدر و برادرش بود. هنوز در خانه را باز نکرده بود که با فریادی عقب پرید. سه نفر دیگر همزمان با هرمیون فریاد کشیدند و او درست به موقع سپر دفاعیش را بین خودشان و سه نقابدار قرار داد.
قبل از اینکه اوضاع بدتر شود رون نقابش را برداشت: هرمیون... اینجا چیکار میکنی؟
- ثابت کن که خودتی رون
چوبدستی هرمیون صورت رون را نشانه رفته بود اما کنار رفتن نقاب دو همراه او تردیدش را از بین برد
• سیریوس !
نانسی با جیغی از شادی هرمیون را کنار زد و قبل از اینکه دست نگران مادرخوانده اش مانعش شود سیریوس را در آغوش کشید. لابه لای هق هق بغض آلودش زمزمه کرد: سیریوس ... سیریوس ...
به نظر میرسید به واقعیت بدنی که در آغوش داشت شک دارد. تلاش میکرد با تکرار نام او این را باور کند.
برادرش در برابرشی بود. درست در آغوشش ... جم
ب : ۲ ۱
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
شاید سیریوس تنها کسی بود که معنای این لحظه را برای او درک میکرد. خودش هم امیدی نداشت که دیگر نانسی را ببیند. برای چند لحظه آهسته موهای کوتاه شده خواهرش را نوازش کرد چقدر آرزو داشت که یکبار
دیگر او را ببیند: ... هی... من خوابم...
نانسی برای لحظه ای سیریوس را عقب زد. چقدر لاغر شده بود. اما هرچه بود هنوز سالم بود. او را محکمتر در آغوش فشرد.
- نانسی دوست ندارم اینو بگم اما داری خفم میکنی...
دختر جوان در میان گریه لبخندی زد. آهسته از برادرش جدا شد و اینبار به سراغ کسی رفت که در کنار او مشتاقانه انتظارش را میکشید. اما به جای اینکه در آغوش باز رابرت جا بگیرد بوسه ی سریعی روی لبهای او گذاشت: تو آوردیش... ازت ممنونم رابرت... خیلی ممنونم...
قبل از اینکه رابرت بتواند مفهوم بوسه را درک کند به آن جواب داده بود. اینبار عمیق و با اشتیاق.
انگار نه انگار که در مرز خطر ایستاده بودند و هر لحظه ممکن بود مورد حمله واقع شوند. تا وقتی که دیگری در آغوشش بود این برای هیچ کدام اهمیتی نداشت. خدا میداند که در تمام این دو ساعت چقدر نگران او بود. تنها چیزی که برای لحظه ای کوتاه رابرت را متوقف کرد زمانی بود که نگاهش چشمان سیریوس را یافت. مثل این بود که برق او را گرفته باشد. دفعه آخری که به شوخی به رابطه اش با نانسی اشاره کرده بود چیزی نمانده بود
که جانش را از دست بدهد.
سیریوس به سادگی میتوانست مفهوم این نگاه رابرت را بخواند. رابرتی که در برابر حماقتهای وحشیانه او دوستی
وفادارانه اش را پیش کشی کرده بود. نا همین جند ساعت پیشی بزرگترین عذاب زندگی سیر یونس صحنه مرگ رابرت بود. حالا که او را سالم میدید چنین مسائلی برایش بی اهمیت و حتی احمقانه می نمود.
این افکار در ثانیه ای کوتاه از ذهن سیریوس گذشت. لبخندی به نگاه نگران رابرت زد و شانه ای بالا انداخت. رابرت که خیالش آسوده شده بود اینبار با اشتیاقی بیشتر نانسی را بوسید.
- اینو بهش میگن یه تشکر جانانه... کاشی یکی هم ما رو اینجوری تحویل میگرفت.
این جمله سطل آب سردی بود که روی سر دو جوان خالی شد. خیلی ناگهانی هر دو عقب پریدند. صدای رون
به آنها یاد آوری کرد که به جز سیریوس کسی دیگری هم آنجاست... رابرت سرخ شد اما نانسی خودش را نباخت. جلو رفت و بوسه ای هم روی گونه ی رون گذاشت: ممنونم دایی جون ... از اینکه اونا رو برام پس آوردین.
جم
۱ ۲ ۱
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
رون که طرف صحبتش کسی دیگری بود و عکس العمل دلخواهشی را از او نگرفته بود به زحمت خندید: من اینا رو نیاوردم. اونا منو آوردن
و چشمکی به پسر ها زد.
- پس هری کجاست؟
رون از لحظه اول این سوالی را در نگاه هرمیون دیده بود. مشخصی بود که او خیلی خودش را کنترل کرده بود که این سوال را زودتر نپرسیده و حالا که آن را بر زبان آورده بود هیچ کس علاقه ای نداشت که پاسخش را
بالهد.
رابرت زیر چشمی نگاه سریعی به رون و سیریوس کرد که در ان لحظه نگاهشان را از دو زن میدزدیدند.
- اتفاقی برای بابا افتاده ؟
هراس جای شادی قبلی را گرفت، سریعترین عکس العمل را رابرت نشان داد و ماهرانه حرف را عوض کرد: این سلینا کجاست؟ نمیخواد بیاد استقبال ما؟ این چند وقته مخ منو خورده بودا... آهای لین... کجایی بیا ببین کی
اومده.
سیریوس مشتاقانه به فضای اتاق در پشت سر هرمیون نگاه کرد اثری از سلینا نبود اما روی صورت هرمیون و نانسی همان حالتی نقش بسته بود که لحظه ای قبل او در برابر سوال آنها درباره هری داشت: اتفاقی برای سلینا
افتاده ؟
اینبار نوبت دو زن بود که نگاهشان را از او بدزدند.
رابرت که نگران شده بود آب دهانش را قورت داد: نانسی ...
نانسی لب پایینش را گاز میگرفت: ما نمیدونیم اون کجاسی، من و هرمیون تازه رسیدیم.
در جواب سوالی نپرسیده رابرت اضافه کرد: مرگخواره تو اتاقه... این یعنی سلینا خودش رفته بیرون... احتمالا
نگران شده بود ۵...
- عجب خبر آرامش بخشی ... این دختره همیشه...
سیریوس حرف او را قطع کرد: یعنی چی که رفته بیرون؟
- قرار بود من و نانسی خیلی زود بهش ملحق بشیم ... وقتی ما نیومدیم اونم گذاشته رفته... ; ۱ ۲ ۱۲ المرح خان حال
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
سیریوس با نگرانی دستش را در میان موهایش فرو برد: خدا کنه خودش رو تو دردسر نندازه. اخه برای چی اونو با خودت آوردی اینجا رابرت؟
رابرت، هرمیون و رون با هم چوبدستی هایشان را به سمت جایی در سی، چهل متری شان نشانه رفتند و باعث
- لیز... اینجا چیکار میکنی؟
تازه به یادآورد که چه چیز را به آنها سپرده: خبری شده؟ اون یارو که فرار نکرده؟
نگاه وحشت زده لیز بین صورت سیبریوس و چوبدستی های کشیده چرخید. شجاعت زیادی به خرج داده بود تا خودش را نشان دهد. اما حالا که چوبدستی های کشیده به سمتش نشانه رفته بود زبانش بند آمده بود. او به سادگی دیده بود که جادوگران چه کارهای هولناکی با آن وسیله احمقانه انجام میدادند. زمانی که سیریوس را
دید در ابتدا تصور کرد که گرفتار شده. اما بعد از دیدن او که آنطور صمیمانه با افراد همراهش برخورد میکرد
شک داشت که اشتباه کرده باشد. سیریوس با دست به دیگران اشاره کرد: نیازی نیست یترسی لیز... اینا خانواده
ی مسنتر...
جادوگران پشت سرش را مخاطب قرار داد. خطری نیست. چوبدستی هاتونو بیارین پایین.
جلو رفت و دست لیز را که هنوز با تردید به همراهان او نگاه میکرد گرفت: بیا
لیز با چشمانی گشاد شده از وحشت به او نگاه میکرد. سیریوس خنده اشی را خورد: بیا خطری نداره...
لیز خودش را عقب کشید. هنوز نگران بود. سیریوس متوجه شد که چوبدستی ها هنوز او را نشانه رفته بود. آهسته برگشت جلوی لیز ایستاد: خطری وجود نداره...
و چون تردید را در دو طرف دید اضافه کرد: دایی رونالد... لیز اصلا از چوبدستی خوشش نمیاد. میشه لطفا
چوبدستی تونو بیارین پایین؟
اینبار چوبدستی ها پایین آمد اما هیچ کس چوبدستی اش را به غلاف بر نگرداند. سیریوس دوباره دست یخ زده از وحشت لیز را گرفت و او را به طرف خانواده اش کشید: لیز اینا خانواده منان، دایی رونالد، مادرخوندنم هرمیون، خواهرم نانسی و دوستم رابرت... این م لیزه... از وقتی از آقای مالفوی جدا شدم خیلی کمکم کرده.
; ۳ ۱۲ چه
هلال
حلال حجار
سNS
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
پج پچی از سر تعجب بلند شد و رابرت و رون خنده ای معنی دار کردند.
سیبریوس سرفه ای کرد: اون یه مشنگه دایی رونالد.
رون که خیالش راحت شده بود چوبدستی را در غلافشی چپاند. او قبلا ترسی را در رفتار استیو و کیت دیده بود و میدانست چطور باید رفتار کند. لبخندی زد و دستش را به سمت لیز دراز کرد: احتیاط شرط عقله، برای نجات
خواهر زادم ازت ممنونم لیز.
لیز همچنان تردید کرد. سیریوس دست او را در دست رون گذاشت: نگران نباش... نمیخواد بهت صدمه بزنه ...
نیازی به گفتن نبود. فشار صمیمانه دست جادوگر این اطمینان را به لیز میداد و اینبار لبخند لرزانی زد.
نانسی، رابرت و هرمیون صمیمانه تر از رون به تازه وارد خوش آمد گفتند. نانسی لیز را در آغوش گرفت و مهربانانه برای کمک به برادرش از او تشکر کرد. رابرت همانطور که با لیز دست میداد به سیریوس چشمکی زد: انگار بد نشد که سلینا گم و گور شده. به نفعته نبیندات که اینجوری دستت رو دور یکی دیگه حلقه کردی.
سیریوس تازه متوجه شد که دستش را دور شانه لیز حلقه کرده. صورتشی داغ شد و آهسته دستش را عقب
- اوضاع تو مخفیگاه چطوره؟
- سیاه پوشه دو سه بار بهوش اومد. اما گیل کوبید تو سرش. فکر نمیکنم دیگه بیدار بشه.
- خب پس مشکل چیه ؟ گیلبرت نمی دونست تو این شیر تو شیر نباید تو رو بفرسته بیرون؟
به طور غیر معمولی از دست گیلبرت عصبانی بود چطور توانسته بود در چنین شبی او را در خیابان رها کند.
لیز بیاد آورد که در پی ماموریتی آمده: باید با من بیای خواهش میکنم... اوضاع یه جورایی شده... خب یعنی ... ما یکی دیگه رو گرفتیم...
- اوه خدای من! شما یه مرگخوار رو گرفتین ؟ فقط دعا کن بهوش نیومده باشه وگرنه تا حالا دوستات مردن...
- تو اصلا متوجه نیستی. اون باید با یه طلسمی بسته بشه تا نتونه آپارات کنه.
ب : ۲ ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
نگاه گیج لیز نشان میداد که چیز زیادی نفهمیده سیریوس ادامه داد: یعنی اینکه نتونه از جایی غیب بشه و
دوباره ظاهر بشه.
رنگ صورت لیز کاملا پرید او قبلا این عمل سیاه پوشها را دیده بود و حالا متوجه معنای نگران کننده حرف
های سیریوس شده بود.
به سرعت برگشت تا برود اما سیریوس دستش را گرفت: وایستا... منم میام...
به سمت همراهانش برگشت و گفت: باید همراهش برم.
میدانست که این کار درست است. اما امکان نداشت که رون یا نانسی و هرمیون اجازه دهند که او برای ثانیه ای
دیگر از برابر چشمانشان ناپدید شود.
بنابراین گروه پنج نفره نگران به سرعت پشت سر دختر به راه افتادند. هیچ کدام از چهار جوان باور نمیکردند که
جند ساعت قبل بیشتر از دویست ، سیصد متر باهم فاصله نداشته اند. مخفیگاه دوستان سیبریوس درست ان طرف محوطه خالی محل دستگیری هری و رون و کمی آنطرف تر از برج کلیسای مخروبه ای بود که سیریوس از آنجا ماجرای دستگیری هری و رون را دیده بود. گروه کوچک با احتیاط و دقت خود را از چشم یک دسته نقابدار پنهان کردند. دو نفر، دونفر در تاریکی ابتدای شب خزیدند و خودشان را به چهل پنجاه متری ساختمان قدیمی رساندند.
سیریوس با اصرار زیاد رون را تحت فشار گذاشت که به او اجازه دهد ابتدا با دوستانش روبرو شود امارون زیر باز
- فکر کن رون این احتمالی هم هست که مرگخوار هنوز بیهوشی باشه و اگه مشنگها شما رو ببینن ممکنه احساس خطر بکنن. میترسن و فرار میکنن...
- نه...
- اونا میتونن بهمون کمک کنن... خواهش میکنم دایی رونالد. من از دست ولدمورت در رفتم اینا که چند تا آدم بی دفاعن... خطری ندارن...
- خطر ندارن؟ همین الان خودت گفتی که اونا یه جادوگر رو گرفتن...
- خواهش میکنم... من میدونم دارم چیکار میکنم.
دت : ۲ ۱
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
برژنف لحظه ای تعلل کرد با نگاهی به صورت سیریوس و نگاههای التماس آمیز لیز تصمیمش را گرفت: فقط دو
لاگینه
- پنج دقیقه
- امان از دست این جوونا... باشه... اما به محض احساس خطر باید بزنی بیرون و بعد از پنج دقیقه... ما میایم تو
- باشه...
سیریوس به دنبال لیز به راه افتاد از سایه ها میرفتند تا امکان دیده شدنشان را کمتر کنند. لیز در همان حال
زمزمه کرد: تام، گیل ... خدا کنه سالم باشن...
- آخه شما چرا گرفتینش؟ اصلا از کجا گرفتینش ؟ حالا یه دونه جادوگر خلع سلاح کردینا، همچین شجاع
- پشت دیوار بود. داشت سرک میکشید. گیلبرت غافلگیرش کرد. مثل پلنگ میمونه... وقتی میخواستم ببند مشی
به هوش اومد. بیچاره شدیم تا دست و پاشو بستیم. طرف یه دیوانه ی وحشیه.
هم نمیکرد که ممکن است چه چیزی در آنجا منتظرش باشد.
با تمام احتیاطی که کرد هنوز پایش به داخل خانه نرسیده بود که چوبدستی از دستش بیرون پرید. به موقع جنبید و با یک چرخش سریع خودش و لیز را از مسیر پرتو آبی رنگ شلیک شده خارج کرد. لیز جیغ کشید چرا
که دومین طلسم درست جلوی پایش خورده بود: همونجا که هستی و استا...
جایی برای فرار نبود دو نفر متوقف شدند. نفس لیز با وحشت در میان سینه اش حبس شد و توجه سیریوس را
که بیهوده به دنبال مهاجم میگشت به خود خواند: او... اونجا...
چیزی از میان سقف آویزان بود. شبیه موجودی بود که شش پا و سه سر داشته باشد و هرکدام از اعضای بدنش در تقلا بود تا به نحوی خودش را از شر طلسم سکوت برهاند و به آنها هشدار دهد. هر سه نفر زنده بودند.
سیریوس تور جادویی نامرئی را که دوستانش را در میان گرفته بود تشخیص داد. نگاهش دور اتاق چرخید و از
دیدن عامل این وضعیت غافلگیر شد: سلینا!
سلینا چند بار پلک زد.
۱۲ |
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
نگاهش از صورت لاغر و استخوانی و موهای بلند در هم او عبور کرد اگرچه خیلی تغییر کرده بود اما خودش
بود... خود واقعیش
سیریوس مبارزه با اشک را در صورت او میدید و تنها کاری که کرد باز کردن آغوشش به روی او بود. مثل این بود که تمام ترس ها و نگرانی ها از وجود سلینا ناپدید شدند. دستان گرم سیریوس دور بدنش حلقه شده بود. با
وجود سیریوس هیچ چیز مهم نبود: واقعا خود تی...
- خوشحالم که حالت خوبه لین
واقعی بودن بدن گرمش را ثابت میکرد. تنها یک لحظه طول کشید و بعد بیاد مسئله مهمتر افتاد: سیریوسی... پدرت اینجاس... رابرت و نانسی هم همینطور ... آقای ویزلی ...
دگی عشر ...
سیریوس انگشتش را روی لب او گذاشت: همه حالشون خوبه و نگران تو ان...
درست در همین وقت در از جا کنده شد و چهار جادوگر با چوبدستی های کشیده در جلوی آن ظاهر شدند...
::: 85 83 :3 588 :8
یک دقیقه قبل
رون دست هرمیون را کشید و او را به جایی دورتر از شنوایی نانسی و رابرت برد: باید یه چیزی رو بهت بگم ...
لحظه ای تعلل کرد
هرمیون این حالت او را میشناخت. رون از گفتن چیزی میترسید
- اتفاقی افتاده ؟
- یه چیزایی هست که باید بدونی،...
نمیتوانست رو در رو خبرها را به هرمیون بدهد. نگاهش را به عمق تاریکی دوخت. دست هرمیون صورت رون را
برگرداند: میخوام بدونم چی شده... حالا...
رون به حرف امد. هرچه جلوتر میرفت صورت هرمیون تیره تر میشد تا جایی که ترسید او را سکته دهد.
۱ ۳ : ۹۴
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- با این حساب... بعیده ولدمورت بذاره به این سادگی دستمون به هری برسه. باید فکر کن ...
یک صدای فریاد مانع از ادامه حرف هرمیون شد. چوبدستی اش را کشید و همراه سایرین به سمت خانه دوید.
طلسم ناگهانی رابرت در را از جا کند. زمانی که وارد فضای نیمه تاریک ساختمان شدند تازه دریافتند که خطری
وجود ندارد.
- همه چی خوابه ... ما خوبیم.
این فریاد سیریوس بود که دو دختر را در پناه خودش گرفته بود. چوبدستی های جادوگران با احساس آرامش پایین آمد و رون به سرعت در منفجر شده را پشت سرشان سر هم کرد.
- سلینا... هیچ معلومه کجایی؟
رابرت با خشم به طرف دخترک آمد: بهت گفته بودم توی خونه بمونی ... چرا اینقدر لجبازی دختر؟
- رابرت... من...
- تو چی؟ فقط بگو چی؟ تو قول دادی... من رو بگو که نانسی رو سپردم دست تو...
- بس کن راب... چیزی نشده که...
رابرت با خشونت سیریوس را که بین او و سلین قرار گرفته بود از سر راهش کنار زد: تو دخالت نکن، اگه بلایی سرش میومد باید تا ابد بهت جواب پس میدادم...
به نظر میرسید که سلین به یک گوشمالی احتیاج دارد. در هر حال سیریوس خیالی نداشت اجازه دهد خشم
دوستش منبع حجر نشود.
- هی مرد ... خونسرد باشی. اتفاقی که نیوفتاده. الان مسائل مهمتری هم هست.
۱ ۲ : ۸
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- سیریوس ممکن بود خودشو به کشتن پیلک....
سلینا من منی کرد: متاسفم رابرت... من فقط نگران شده بودم. نمیتوانستم یه جا بمونم تا...
نگرانی موجود در صدای سلینا، سیریوس را به خنده انداخت. رابرت خیلی خوب نقش رهبری را برای کنترل دخترها بازی کرده بود.
دستش را دور کمر سلینا لغزاند: حسابی مارو ترسوندی خانوم
صداهای هوم هوم نامفهومی از بالای سر به گوش رسید
این گیلبرت بود که در هوا تقلا میکرد. سایرین تازه متوجه بالای سرشان شدند و اینبار سیریوس نتوانست جلوی خنده اش را بگیرد: چه بلایی سر دوستای من آوردی؟ حالا زورت به ماگلا میرسه؟
سلینا دستهایش را به سینه گره کرد: یادشون دادم که زدن یه خانم از پشت سر نهایت ناجوانمردیه... اما خب اگه دوستای تو ان...
چوبدستی چرخید و سه مرد بر زمین فرود آمدند. هر سه وحشت زده و اندکی نگران بودند. مخصوصا که جادوگران چوبدستی به دست دوره شان کرده بودند. با این حالی برای اولین بار از ملاقات سیریوس خوشحال به
سلینا اعتراض کرد: معذرت میخوای ؟ این اونا بودن که نزدیک بود مغز منو متلاشی کنن!
- خیلی خب... باشه... میخوام با هم آشنا بشین. تام، رابی و گیلبرت دوستان من از ما گلهای این شهرن و اینا هم خانواده من هستن. رویش را به سمت سه ماگل برگرداند و ادامه داد: میدونم از گرفتن جادوگرا خیلی حال کردین اما یادتون باشه دیگه مرگخواری رو این طوری دستگیر نکنین چون میتونه خودشو غیب و ظاهر کنه ...
من اون یکی رو با طلسمی که نتونه این کار و بکنه بسته بودم.
سه مرد سری به منظور تفهیم تکان دادند. رابی طاقت نیاورد و گفت: میخوای بگی اونا... از بیرون اومدن؟
سه مرد هیجان زده بودند. سیریوس چشمکی دوستانه زد: بهت که گفته بودم ...
- ماقراره الان چیکار کنیم؟
۱ ۳ : ۹
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
نانسی از کنار بدن بسته بندی شده مرگخوار گوشه ی اتاق این را گفت و این رون بود که پاسخ را داد: باید یه نقشه بریزیم.
- نقشه قبلا ریخته شده
- اونوقت کی ؟
رابرت شیطنت آمیز دستش را به دور نانسی حلقه کرد: نیم ساعته دارم روش کار میکنم. بیاین اینجا... فکر
- دیونه بازی در نیار... این احمقانس
رابرت مصمم بود: تنها راه چارسی
- میخوای صاف بری تو دهان اژدها؟
رابرت پا فشاری کرد: مرگخوارا نمیتونن منو بشناسن. نکنه فراموش کردین؟ من یه دگرگون نما م. به فرضم که بشناسن چیکار میتونن بکنن؟ تو کمتر از یه دقیقه کلا قیافم رو عوض میکنم.
- اما...
- اما نداره خانم گرنجر ... این تنها راهه. یه نفر باید اینکار و بکنه.
نانسی که تا این لحظه سکوت کرده بود دست رابرت را فشرد: چرا باید اون یه نفر تو باشی؟
- میخوای چیکار کنیم نانسی؟ چطوره سیریوس رو بفرستم اونجا؟ یا آقای ویزلی رو؟ خودمون فراریشون دادیم
خودمونم تحویلشون میدیم.
- نیازی هم نیست که تو بری،
هرمیون اینرا گفته بود. رون به سرعت دخالت کرد: فکرشم نکن که خودتو وسط بندازی هرمیون
- من وسط این ماجرا هستم رون. نکنه فکر میکنی نمیتونم به اندازه تو از پس مرگخوارا بر بیام؟
- دیونه نشو. اگه یه نفر باشه که من به کارش مطمئن باشم و بدونم بهتر از منه خود توئی
دت ۲ ۱
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- پس مشکلت چیه ؟ هری تو دردسر افتاده و من میخوام برم کمکشی، نه جوون م. نه بی تجربه. از پس این کار
بر میام. یالا دیگه رون ما بدتر از اینو هم داشتیم.
گوشهای رون سرخ شده بود هرمیون میدانست که این به معنای احساسی خطر است. نگاه کمک طلبانه رون روی سایرین چرخید. اما از کمک خبری نبود: انگار متوجه نیستی. ما هفته ها نقشه ریختیم تا مطمئن بشیم که اونا هیچ گروگانی از خانواده هری نداشته باشن... هکتور به همین دلیل مرد. دراکو واسه همین الان دم مرگه اونوقت داری میگی اونا رو ندید بگیرم و شماهار و صاف بفرستم تو شکم سگای ولدمورت؟ میدونی چه فاجعه ای میشه ؟ میدونی اگه بگیرنت چی میشه؟ هری منو میکشه که یه زن حامله رو دنبال خودم راه انداختم و آوردم تو دل
سیریوس با چشم های گرد شده پرسید: چی؟
نگاه پر سوالش به سمت دوستانش چرخید. به سادگی تعجب را در نگاه رابرت خواند پس به نانسی نگاه کرد اما او نگاهش را دزدید.
چهره هرمیون کاملا از خشم کبود شده بود و رون با حالتی رئیس وار به او چشم غره میرفت: اونجوری به من نیگا نکن ... تا همینجا هم که اومدی به حد کافی دیوونه کننده هست.
سیریوس به نانسی نگاه کرد و با غضب گفت: نگو که یه خواهر یا برادر دیگه تو راهه؟ ...
نانسی عمدا نگاهش را به سمت دیگر اتاق چرخاند و وانمود کرد که به جایی در پشت سلینا نگاه میکند. دست سیریوس صورت او را گرداند: هی ... به من نیگا کن... بگو ببینم درست فهمیدم؟
کردنش نیست. تو خودت خوب میدونی که بابا و هرمیون خیلی وقته همو دوست دارن. پس بچه بازی در نیار... و فراموش نکن که این اون بود که بابا رو پیدا کرد و نجاتش داد.
هرمیون برای حمایت از نانسی گفت: این اتفاقی هست که افتاد... نمیتونم بگم ازش پشیمونم. تو میدونی که نیستم. اما دلم نمیخواد این موضوع رو توهینی به جینی تصور کنی. متاسفم بخاطر همه چیز ... اما نه برای به
دادست آوردن هاشر و ...
سیریوس با خشم به او نگاه کرد اما این خشم تنها چند لحظه طول کشید. واقعیت این بود که او مادرخوانده اش را دوست داشت و اگر میپور هرگز جز محبت کاری در حق او و خوانواده اش نکرده بود... بیاد آورد که قبل از
۱ تا ۳ ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
اینکه از رابطه پدرش با هرمیون پی ببرد، به او خیلی علاقه مند بود و در تمام روزهای گرفتاریشی خودش را به خاطر آنچه با او کرده بود سرزنش میکرد...
رو به هرمیون کرد و با عذاب وجدان زمزمه کرد: راستش... من درک میکنم... شما حق دارین زندگی کنین. من
کی باشم که بخوام دخالت کنم؟
به زحمت لبخندی زد که بیشتر شبیه شکلک بود اما خیالی سایرین را راحت کرد. بدون توجه به نگاههایی که رد
و بدل میشد اضافه کرد: بهتره بر گردیم به نقشه ... نکنه یادتون رفته بابا گیر کرده؟ ...
هرمیون با تشکر لبخندی زد اما چند لحظه بعد با دیدن لبخند پیروزمندانه رون با خشم به او رو کرد و گفت:
- اگه فکر کردی با این دلایل میتونی منو از دور بیرون کنی کور خوندی رون. دیگه هرچی پیش بیاد از الان که بدتر نمیشه... برام مهم نیست چی به سرم میاد. نکنه یادت رفته بیرون از اینجا همین چند دقیقه پیش چی بهم گفتی؟ فکر میکنی میتونم اینجا بشینم تا هری...
- هرمیون... من نمیتونم تو رو...
- پس میخوای چیکار کنی؟ هری رو ولی کنی تا کاری رو که نباید بکنه ؟ یا نکنه میخوای یه بچه رو تک و تنها بفرستی اونجا؟
- رابرت تنها نمیره... من وسلین باهاش میریم.
اینبار دسیریوس بود کده واکنش نشان داد: حرف شم نزن نانسی... محاله بذارم همانجیر کاری بکنی...
فریادش لیز و گیلبرت و رابی و تام را با هم از جا پراند.
- سیر یونس...
- همین که گفتم... رون درست میگه... شماها نمیدونین دارین چی میگین... قبل از اینکه پاتون به اینجا بر سه اون حیوونا واستون نقشه کشیدن.
با به یادآوردن حرفی که ولدمورت به اسنیپ زده بود لرزشی از خشم وجودش را گرفت. حاضر بود با پای خودش به زندان اسنیپ برگردد تا یکی از انها را در ان وضعیت ببیند و نانسی اینبار اطمینان داشت که اشتباه ندیده. برای یک لحظه برقی سرخ رنگ را در چشمان برادرش دیده بود. سلینا هم همزمان با نانسی آن را دید و بی اختیار نفسش را حبس کرد. به نرمی گفت: حتی اگه این حرفت هم درست باشه ما بازم مشکل پدرت رو داریم.
میخوای چیکار کنیم ؟ بداریم اونجا بمونه؟
۱ ۲ - ۲
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
قبل از اینکه سیریوس دهان باز کند رون افکارش را خوانده بود: فکرشم نکن که بر گردی اونجا... من با رابرت میرم. شماها هم میرین و به چارلی خبر میدین.
- منطقی باشی رون... از دست شما دوتا کاری برنمیاد. تا ما بریم و بیایم جفتتون مردین !
- دو نفر که نه... اگه ده نفره هم برین حریف اونا نمیشبین.
این گیلبرت بود که متفکرانه حرف میزد به نظر میرسید که توانسته حضور دشمن را در کنارشی هضم کند.
- تو ایده بهتری داری؟
نگرانی مخاطب قرار گرفتن توسط جادوگر سرخ مو گیلبرت را قدمی به عقب راند: فقط اینکه... اگه من تو وضعیت شما بودم همه توانمو میذاشتم. اینجا حرف زدن الکی وقت رو هدر میده. بهتره آدم خودش بمیره تا زنده بمونه و مرگ عزیزانش رو ببینه. این چیزیه که من تجربشو داشتم... باور کنین تحملش اصلا آسون نیست.
- دقیقا...
هرمیون با لبخندی از تشکر این را گفته بود. چشمان قهوه ایش گشاد شده بود و میدرخشید. رون این نگاه را به
خوبی میشناخت. هر زمان هرمیون گرنجر فکر نبوغ امیزی در سر داشت همین نگاه را پیدا میکرد و در نود
درصد مواقع نقشه اش موثر بود.
- تو ایده ای داری هرمیون ؟
آیا هرمیون راهی برای نجات داشت؟ رون مشتاق و بی قرار بود و همین بقیه را کنجکاو میکرد. هرمیون سکوت کرده بود. رون آنقدر او را میشناخت که بداند در حال چیدن قسمتهای مختلف نقشه ذهنی اش در کنار هم
است. با توجه به وضعیت فعلی و چهره در هم هرمیون میتوانست حدس بزند که این نقشه به هیچ وجه بی خطر
نخواهد بود. اصرار کرد: هرمیون ... فکری داری؟
صورت هرمیون میدرخشید بدون آنکه به رون نگاهی کند گفت: فکر میکنم داشته باشم.
دسته ای از موهایش را به پشت گوشش راند: من فکر میکنم باید ریسک کنیم. اگه شانس با ما باشه نقشه رابرت
قابل اجراسی.
- بفرمایین... دیدین گفتم... از پسش بر میام... مطمئن باشین میتون...
۱ ۲ - ۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
دست هرمیون به علامت سکوت بالا رفت: ولی نه اونجوری که تو برنامه چیدی. امکان نداره تنهایی بتونی کاری
- من که گفتم باهاشی...
- یه لحظه سیریوسی... این از عهده دو نفر هم خارجه... ما به یه گردگیری چند دقیقه ای نیاز داریم... یه جور عملیات انحرافی که حواس مرگخوارا رو از هری پرت کنه... او نقدری که ما بتونیم هری رو نجات بدیم یا اینکه محفل سرشون خراب بشه.
- وقتی برای کمک گرفتن از بیرون نداریم رون... چیزی به ساعت نه نمونده... دفعه قبلی نتوانستم به مامان کمک کنم. اینبار کنار نمیمونم تا پدرم رو بکشن،
- اما... نانسی تو میدونی که ...
- من میدونم قراره چی بشه و اینبار کنار نمیکشم دایی رونالد... ولدمورت دو تا مادر، یه پدر و خواهر کوچولومو
به مر بدهکاره...
سیریوس با گیجی به نانسی نگاه کرد اما مسئله مهمتری برای گفتن داشت: من با گرد گیری مشکل دارم. بیاین بریم گرد و خاک کنیم.
- سیر یونس ... تو دیگه نه...
- فکر کردی کنار میکشم تا نانسی بره جلو ... یا نگاه میکنم تا اون عوضی بابا رو بکشه؟
- بحث الکی نکنید... این کاریه که همه مون با هم میکنیم... فقط در این صورته که میشه امیدوار بود شانسی داشته باشیم.
- هرمیور...
رون فریاد کشیده بود: این خیلی...
سلینا جواب دلخواه خودش را داده بود: عالیه
- مار اینو نگفتم... این احمقانه است... دیونگیه...
: دت ۲ ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- یه دقیقه ساکت رونالد ویزلی ... از نظر من حق با این جووناسی ... ما حق انتخاب نداریم... یا با هری میایم یا همه با هم می میریم... حداقل برای من این بهترین حالته.
سکوت دیگران تاییدی بر حرفهای او بود.
- اونا خیلی بچه ان
- وقتی رفتیم وزارت خونه از الان اونا کوچیکتر بودیم. هیچ کدو ممون آموزش خاصی ندیده بودیم. وقتی هم که سارا و جینی رو از اون غار در آوردیم یکی، دوسال از الان اونا بزرگتر بودیم. رون، چقدر احتمال میدی که تا حالا مرگخوارها متوجه فرار شما نشده باشن؟
چشمهای رابرت گشاد شدند. چهره ی درهم سیریوس با دریافتی ناگهانی باز شد: خیلی زیاد... رابرت حسابی
واسشون جذبه اومد... بدجوری ترسیدن... به نظرم این یارو دانسن خیلی سگ اخلاقه...
رابرت تاکید کرد: دقیقا... بعیده تا شام اونو را پیداشون بشه. مگه اینکه بدشانسی بیاریم و رئیسشون زودتر از
- چقدر به این موضوع مطمئنی؟ یعنی ممکنه تو این یه ساعت کسی به اونجا رفته باشه و ...
رابرت معذب شد: من واقعا نمیدونم !
- یه لحظه هرمیون...
نانسی با نگرانی این را گفته بود: من نمیخوام رابرت اینکار و بکنه !
- نانسی...
- راب...اون پدر منه... من و سیریوس هر کاری میکنیم تا دوباره داشته باشیمشی، هرمیون و دایی رونالد هم با ما هستن. اما تو و سلینا... نباید خودتون رو به خطر بند ازین ... ممکنه این وسط کشته بشین... این نهایت خودخواهیه که از تون بخوایم به خاطر ما...
چهارده رابرت تر هم رفت: دیگه هیج وقت این حرفو نزن ... اون فقط پدر شما نیست... معلم و پدرخونده منه ... من از خدامه که برای نجاتش کاری بکنم و این هیچ ربطی به تو نداره...
سلینا بازوی سیریوس را گرفت: ما با هم تمومش میکنیم هرچی که میخواد بشه...
تا دت ۲ ۱
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
همون کاری رو میکنم که باید بکنم.
توانست لبخند نصفه نیمه ای را بر چهره نگران سیریوس تشخیص دهد. هرمیون آنها را به نقشه برگرداند: جسد
مرگخوارا چی شد رابرت ؟
رون که اشتیاقش فروکش کرده بود پاسخ داد: تغییر شکلشون دادیم...
- خوبه... خیلی خوبه... گوش کنین ... برنامه اینه...
اگرچه رون در اول ماجرا چندان با نقشه هرمیون موافق نبود حالا چشمانش از شعف میدرخشید: فکر میکنی
بشه؟
به جای هرمیون رابرت جواب داد: ریسکش خیلی بالاس
- من هر ریسکی رو قبول میکنم.
بعد از یک بحث طولانی سرانجام گروه به توافق رسید. خیلی زود همه برای انجام برنامه شان آماده شدند. هرمیون برای بار صدم به ساعتش نگاه کرد: کمتر از نیم ساعت وقت داریم... باید عجله کنیم...
رابرت و سیریوس با هم گفتند: تهیه مواد لازمش با من
- دو تایی برین.
هرمیون دنباله حرف رون را گرفت: خیلی مراقب باشین پسرا... و زود بر گردین...
- اگه مشکلی پیش اومد احتیاط رو فراموش کنین، یه پاترونوس بفرستید.
دو جوان با هم از ساختمان خارج شدند. برنامه مشخص بود پیدا کردن یک مرگخوار و تهیه یک دست شنلی...
همانطور که در طول خیابانهای نیمه تاریک حرکت میکردند گوشهایشان را تیز کرده بودند. از سرو صدا خبری
نبود. دویست ، سیصد متری جلو رفته بودند که:
- اینجوری فایده نداره... وقتمون خیلی کمه باید از هم جدا بشیم.
- اما ...
- راب... فقط صد متر... الان حرف ثانیه هاسی !
در ۱۲
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
رابرت لحظه ای تعلل کرد. میدانست که حق با دوستش است اما خیالی نداشت دوباره او را تنها رها کند: ... با هم
میریم... اگه سریع حرکت کنیم زود بهشون میرسیم اما از هم جدا نمیشیم.
سیریوس میدانست که او کوتاه نمی آید. وقتش را برای اعتراض تلف نکرد: از کدوم طرف؟
- مقر شون سمت غربه... هرچی به اونجا نزدیکتر بشیم سریع تر میتونیم بر گردیم.
- و البته خطرشم بیشتر ه. باشه... بزن بریم.
- هری به خاطر قبول کردن این نقشه منو میکشه.
رون که طبق معمول با خودش غرولند میکرد برای صدمین بار ساعتش را نگاه کرد: این دو تا بچه چرا نیومد ن...
چند قدم آنطرف تر گیلبرت دست لیز را گرفت: مطمئنی که میخوای این کارو بکنی؟ ببین لیز من درک میکنم
اگه...
- او نقد را هم بد نیست گیل ... من نیم ساعته با شیشی تا جادوگرم و هنوز زنده م. پس فکر میکنم از پسش بربیام.
- ... ببین مطمئنی که نمیخوای من...
- ما حرف زدیم... من بهتر از تو با جادوگرا کنار میام... تو کارهای مهمتری داری... نگران من نباشی
به سمت رون چرخید: فقط بهم بگین باید چیکار کنم؟
رون به هرمیون نگاه کرد او خم شده بود و آجری را که از گوشه اتاق مخروبه یافته بود به رمز تاز تبدیل میکرد.
درست در همین زمان در باز شد و رابرت و سیریوس با هم وارد شدند.
- هیچ معلومه شما دو تا کجایین؟
- گیلاس که نمیچیدیم... رفته بودیم دنبال مرگخوارا...
سیریوس شنل نامرئی را به سمت نانسی گرفت. با دقت نگاهش را از چهره درهم رابرت میدزدید. زمانی که هرمیون برای آخرین بار نقشه را با جوانها مرور میکرد، رابرت، رون را کناری کشید: باید باهاتون حرف بزنم...
۷۴ ح ۲ ۱
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
رابرت با آهسته ترین صدای ممکن پافشاری کرد: آقای ویزلی ... موضوع جدیه... در مورد سیریوس ...
رون اضطرار و وحشت را در صدای او احساس کرد: باشه ... بیا بریم.
او رابرت را از در خارج کرد و در گوشه دنجی کنار ساختمانی قدیمی ایستاد: ماجرا چیه ؟ اتفاقی افتاده؟
مرد جوان نمیتوانست احساس خیانت به دوستش را از خود دور کند اما در حال حاضر که به پدر و پدرخوانده اش دسترسی نداشت اگر فرد دیگری بود که او میتوانست با خیال راحت مشکل دوستش را با او در میان بگذارد
ان فرد تنها رون ویزلی بود.
- رابرت...
تصمیم گرفت: باشه ... باشه... یه مشکلی هست... سیریوس ... یه چیزیشه...
- سیریوس چی؟
- اون خودش نیست.
- مزخرف نگو رابرت
- منظورم اینه که یه جورایی شده... زده به سرش... باید وقتی اون مرگخوار رو کشت قیاقشو میدیدین، اصلا
خودش نبود. یه جوری بهشی حمله کرد که ...
رون آهی از سر آسودگی کشید: بس کن رابرت... این یه مبارزسی، دیگه باید خیلی خوب بدونی که این حیوونا
گاه نکش یکشنت.
اما اون...
- اون فقط از مرگخوارا عصبانیه ... دراکو بهم گفت که حسابی ادیتش کردن. نباید انتظار داشته باشی به این
زودی آروم بشه.
- خودتونم میدونین که این دلیل خوبی برای استفاده از جادوی سیاه نیست...
صورت رون درهم رفت: جادوی سیاه؟ تو مطمئنی ؟
- من اون طلسم رو خیلی خوب میشناسم... شبیه یه جور جادوی جذب انرژیه که هری بهمون یاد داده... اما این فرق داره... خیلی قویه... وحشیانسی...
۸ دت ۲ ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
طبیعیه که به یه دشمن...
چرا این مرد نمیفهمید... رابرت با جدیت ادامه داد: این طلسم اصلا نباید به چنین قدرتی باشه و چنین اثری
باقی بزاره... طلسمش منو بدجوری به وحشت انداخت... هری به ما گفته بود این طلسم فوق العاده قدیمیه و فوق العاده سیاه هست و در ضمن تاکید کرده بود ازش استفاده نکنیم و حتی به کسی در موردش چیزی نگیم.
- بسی کن پسر برای هر کسی پیش میاد که کنترلش رو از دست بده و...
رابرت شانه های رون را گرفت: شما متوجه نیستین ... این دفعه اولش نبود که اینجوری میکرد. اون شما رو شکنجه کرد... یادتون که نرفته؟
- فقط برای حفظ ظاهر...
رابرت داد کشید: شما برای حفظ ظاهر میتونین این کارو بکنین؟ میتونین نانسی، سیریوس یا خانم گرنجر رو
شکنجه کنید؟
- معلومه که نه... اما تو زیادی...
- در مورد چشم هاش چی اونا رو که دیدین؟ هری اینو میدونست... اون نگران این حالت سیریوس بود... اون و
بابام خیلی...
چشمان رون تنگ شدند: این اتفاق قبلا هم افتاده؟
رابرت لحظه ای تعلل کرد نگاه منتظر رون وادارش کرد که پاسخ دهد: سیریوس قبلا هم یه مرگخوار رو اینجوری کشته.
رون آشکارا نگران شده بود: پس چرا هری چیزی به من نگفت؟ چرا همچین حماقتی ...
صدای رابرت افکارشی را قطع کرد: مسئله این نیست... اون بار سیریوس کنترلش رو از دست داده بود... اصلا خودش نبود... تو گیر و دار جنگ وزارتخونه، نمیفهمید چیکار میکنه... وقتی فهمید حالش خیلی بد شد... از دست خودش ناراحت بود... به خاطرش عذاب میکشید اما امروز اون از این کار لذت میبره... باید میدیدینش...
رابرت لرزید: برق میزد... یه جورایی ترسناک شده بود... وقتی اون مرگخواره داشت زجر کشی میشد جوری م نیگاشی میکرد که حس کردم ازش لذت میبره... وحشتناک بود. گس
۹ اوت ۲ ۱
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
رون آب دهانش را فرو داد. این حالت بیش از حد آشنا بود...: هری بهت نگفت که چطوری.....
رابرت سر تکان داد همانطور که حرفهای هری را برای رون تعریف میکرد سفید شدن صورت او را میدید. رون وحشت کرده بود. بیاد آورد که دراکو از نحوه ک نجات خودش هکتور توسط جادوی ناشناخته السیر ابوالسر سخن گفته بود... جادوی خارق العاده ای که نه او نه داشری آن را نمیشناختند... داد دست یخ کرده اش را رژی صورتش
کشید: کار خوبی کردی که منو در جریان گذاشتی رابرت... از این به بعد باید بیشتر مراقبش باشیم...
- حتما...
- و از این موضوع چیزی به بقیه بروز نده... مخصوصا به نانسی...
- مطمئن باشین !
- خوابه... حالا تا بقیه مشکوک نشدن بیا بریم.
زمانی که دو مرد آهسته به درون خانه برگشتند نور آبی رنگی که رمز تاز هرمیون منتشر میکرد اتاق نیمه تاریک و صورتهای نگران، خسته و امیدوار افراد اطرافش را روشن کرده بود نمی توانستند از پاترونوس استفاده کند.
- کسی چیزی همراهش هست که یه نشونه باشه؟ چیزی که اونوری ها بدونن مالی اونه؟
- من دارم.
نانسی دست برد و گردنبندش را از یقه لباسش خارج کرد. این هدیه ای بود که چند سال قبل برای تولدش از مادر و پدرش گرفته بود. در تمام این سالها هرگز آن را از خودش جدا نکرده بود. آن گردنبند قسمتی از وجودش بود. قفل گردنبند را باز کرد با احتیاط آن را از گردنش خارج نمود و به سمت لیز گرفت: تمام خانواده مادرم و والدین رابرت این گردنبند رو میشناسن... کافیه بگی تو رو پیش ویزلی ها ببرن... دایی چارلی و دایی
فرد ... ترتیبش رو میدن...
لیز گردنبند را در دست یخ زده اش فشرد بدون شک ترسیده بود: باشه...
نگاه رون در اتاق چرخید و سیریوس رادر کنار سلینا پیدا کرد. برای یک لحظه نگاهشان در هم افتاد و از دیدن برق سرخ رنگی در نگاه او نفس در سینه رون حبس شد... سرش را به شدت تکان داد... اینبار چشمان سیریوس همان سادگی و معصومیت همیشگی را داشت. خیالاتی شده بود... حرفهای رابرت دیوانه اش کرده بود... با این حال نمیتوانست تصور کند که در پایان این شب شوم و در صورت موفقیت اگر خواهرزاده اش حقیقتی را که او و هرمیون از آن فرار میکردند دریابد چه خواهد شد...
۱ ۲ ۱
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- آماده ای لیز؟
لیز پلک زد و پاسخ هرمیون را داد: فکر میکنم بله...
سیریوس برای خداحافظی او را بیش از آنچه نیاز بود صمیمانه در آغوش فشرد و باعث شد چشمان سلینا و
گیلبرت از حسادت و خشم گرد شود: میدونم که چقدر برات سخته... ممنونم که اینکار و میکنی
یک لحظه بعد هرمیون آجر را در دست لیز گذاشت: با شماره سه... یک، دو، سه ...
نور آبی رنگ درخشید و لیز ناپدید شد
سه مرد ماگلی نگاه نگرانی رد و بدل کردند. وقتش رسیده بود که آنها هم کاری بکنند.
گروه جادوگر دور هم جمع شدند. رون اخرین دستور را تکرار کرد: سر خود کاری نکنین. جادوگران شنلهای دزدی را پوشیدند و نقابها را بر چهره زدند. رون شنل تنش را در آورد و آن را به نانسی پوشاند
همه چیز آماده بود.
دو دقیقه بعد گروه از خانه خارج شده بود.
- تو فکر میکنی این واقعا منفجر میشه؟
نانسی با دقت مقداری از پودر سفید رنگی که سلینا و گیلبرت همین چند دقیقه پیش از یک انبار دزدیده بودند را به پاتیل روبرویش اضافه کرد و در همان حال با اطمینان جواب داد: وقتی سیریوس میگه میشه مطمئن باشی که میشه. اون خیلی خوب بلده که چطوری یه آشوب پر سر و صدا راه بندازه.
مایع کدری که داخل پاتیل بود را بررسی کرد. دقیقا همانی بود که میشناخت. پر سرو صدا ترین جادوی ویزلی
ها...
به لطف گیلبرت آنها خیلی راحت توانسته بودند محل مناسبی را در نزدیکی هدفشان پیدا کنند. تهیه مواد اولیه مورد نیازشان از آن هم آسان تر بود. تنها سه چهار ماده اولیه خیلی ساده که پیدا کردنشان از انباری در آن حوالی که تام آنها را به آنجا برده بود کمتر از ده دقیقه طول کشید. قبل از ساعت نه نانسی شاهکارش را کامل
کرده بود.
تام دو بطری بزرگی را که تهیه کرده بود به دست او داد: مطمئنی که این کار میکنه ؟
; ۱ ۲ ۱ چه
هلال
حلال حجار
سNS
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- چه جور هم... قفقط وایستا و ببین
به کمک یک ملاقه بطری ها را پر کرد تمام تلاشش را کرده بود که آن را درست انجام دهد. تقریبا همان بود. درست همانطور که برادرش گفته بود. در بطری ها را بست و هرکدام آنها را به دست یکی از دوستان برادرش داد: بهترین اثر رو وقتی میکنه که توی خونه ی یه مرگخوار باشه. اما نباید خیلی نزدیک مقرشون باشه...
نگاه نگرانی بین دو مرد رد و بدل شد. حتی فکر ورود به خانه مرگخوارها آنها را وحشت زده میکرد چه برسد به اینکه آنجا را منفجر کنند...
سلینا پیشنهاد کرد: اگه میترسین خودم انجامش میدم.
گیلبرت پا به پا شد: ترسشی که کم نیست. میدونی اگه بگیرنمون چی میشه؟
- نگران اون قسمتش نباش... اگه شانس بیاریم قبل از اینکه هر چیزی بشه کارشون رو تموم میکنیم
سلینا دنباله ی حرف نانسی را گرفت: یادتون باشه ده دقیقه بعد از اینکه ما وارد قلعه شدیم.
زمانی که دو دختر نقاب زده به سمت ساختمان قلعه میدویدند سلینا پرسید: فکر میکنی این روش جواب بده؟
- البته که جواب میده... حالا میبینی... به حد کافی پر سرو صدا هست که کار مارو راه بندازه...
دو ساعت به شام مانده، تالار بزرگ پایگاه مرگخوارها شکلی متفاوت به خود گرفته بود. میزهای زیبای یک شکل ساخته شده از چوب گردو با صدها صندلی یک شکل به صورت نیم دایره ای عظیم دورتا دور سالن چیده شده بود. داخل نیم دایره ی بزرگتر میز قوسی شکل دیگر مختص به سران گروه و در داخل آن میز بزرگی برای طبقه ممتاز مرگخوران ... سه میز نیم دایره تو در تو از عقب سالن به سمت جلوی ان و در راس و مقابل این میزهای قوسی شکل صندلی بزرگ و پر ابهت لرد سیاه قرار داشت. روی میزها در فاصله های منظم شمعدانهای نقره چیده شده بود. صندلی های دست ساز اعلا توسط خدمتگذاران در سر جای خود قرار میگرفت. این اولین جشن رسمی در داخل مرزهای مرگخواران بود. شاید به همین دلیل جنهای خانگی تدارک مفصلی دیده بودند و اگر
چه واقعا نیازی نبود خدمتکاران زیردست آنها یک نفس در حال کار کردن بودند...
هری از داخل زندان نورانیش شاهد تلاش و تقلاهای گروه جادوگران برای جشنی بود که به مناسبت دستگیری |- او برگذار میشد. دسته های خدمتگذاران از این سو به آن سو میدویدند و کارهایی را انجام میدادند. تقریبا از
۱۲ ۲ ۱ چه از: همرار
 
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
خدمات جنهای خانگی خبری نبود. ولدمورت میخواست قدرت جدیدش را به او نشان دهد. نفودش بر طبقه غیر جادوگر را...
درست زمانی که یکی از جادوگران ناظر خدمتکاری را به زیر شکنجه گرفته بود هیس هیسی ولدمورت افکارش را
بهم ریخت: خوشت میاد هری؟ این سرنوشتیه که برای پسرت مقرر شده!
هری هم مثل خودش هیس هیس کنان پاسخ داد: اول بذار ببینیم افرادت عرضه ی دستگیر کردنش رو دارن یا
نه ریدلی ... فکر کنم نصف سگاتو فرستادی دنبالش مگه نه...
- فکر میکنی بتونه در بره؟
هری با آسودگی لبخندی زد: اون پسر مته. میدونی که...
خوشحال بود که سیریوس گرفتار نشده. این نشانه خوبی بود. اگر اسنیپ امشب دست خالی برمیگشت هری هر چیزی را میپذیرفت. اعتراف میکرد که در ابتدا دچار مشکل شده. جادوی ولدمورت غافلگیرش کرده بود اما خود او هم میدانست که آن جادو هر چه که بود نمیتواند برای ابد جلوی او را بگیرد. اگرچه هری نه به میل خودش،
در بند مانده بود. میدانست که این درست ترین کار ممکن است.
به این ترتیب ولدمورت افرادش درگیر احساس خوشی ناشی از دستگیری او میشدند و این په محفل فرصت
بدون شک به جای امنی میرسید و با در امان بودن خانواده اش اینبار نوبت هری بود که به حساب ولدمورت
بر سال.
اهمیتی نمیداد که ولدمورت چه میکرد. اگر مجبور میشد تکه ی هشتم روحش را هم با او روانه جهنم میکرد.
تنها از دو چیز نگران بود... رون و سیریوسی...
اینکه دشمن تا آن زمان نتوانسته بود سیریوس را بیابد نشانه خوبی بود. احتمالا پسرش متوجه خطر شد بود و به موقع توانسته بود مکان امنی برای خود بیابد. شاید هم فرد و جرج شاهکار زده بودند و موفق شده بودند خواهرزاده شان را نجات دهند. در هر حال این نشانه خوبی بود. اگر سیریوس تا به حال دستگیر نشده بود پس
به این آسانی گیر نمی افتاد.
نگرانی بعدی هری از بابت رون بود. نمیدانست او در چه وضعیتی قرار دارد. بدون شک ساعات گذشته برای رون سخت و عذاب آور بود. هری نگران لو رفتن محفل نبود. میدانست که رون به این سادگی زبان باز نمیکند اما وحشت او از عاقبتی بود که ولدمورت برای دوستش تایین میکرد. گاهی خودش را نفرین میکرد که زیر بار حرف
۱۲ ۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
ویزلی در کنار گروه کوچکی که آخرین افرادی بودند که هری در آن شرایط آرزوی دیدارشان را داشت، وارد قلعه شده و برای انجام نقشه اش آماده میشود.
به تدریج تالار از مردان شنل پوشی پر میشد. مرگخواران وارد میشدند و پس از ادای احترام به اربابشان به ترتیب سلسله مراتب در صندلیهای خود جا میگرفتند. دو هیکل باریک نقابدار همزمان با هم از در وارد شدند و با رد و بدل کردن نگاه سریعی از هم جدا شدند تا در دو طرف تالار مکان مناسبی برای خود بیابند. با ورود جادوگران، خدمتکاران مرخص شدند و جنهای خانگی مسئولیت پذیرایی را به عهده گرفتند. هری در میان آنها هیکل
درشت جوانی را دید که با شتاب از در بیرون جست.
مرد نقابداری در گوشه سالن از جا بلند شد. جلوی ولدمورت که حالا روی صندلی ویژه اش در سر میز نشسته بود تعظیمی کرد و از اربابش اجازه گرفت.
ولدمورت با تنبلی سری تکان داد و نگاهی به هری کرد که چند متر آن طرف تر از خشم و نگرانی به خود میپیچید. صدایش سکوت را به میان همهمه مرگخواران آورد: مراسم امشب رو به افتخار دوست عزیزی که اینجاست برگذار میکنیم. به این امید که از آنچه در پیش رو داری لذت ببری هری...
سپس جام نقره ای رنگش را از سر میز برداشت و به طعنه ای مسخره به سمت هری گرفت و آنرا سرکشید. مرگخواران به تبعیت از اربابشان جامهایشان را سرکشیدند.
قبل از اینکه ولدمورت سخنرانی اش را ادامه دهد در باز شد. سوروس اسنیپ جزء آخرین افرادی بود که با زیر دستانش وارد تالار شد. نگاه نگرانشی اطراف را از نظر گذراند و همه چیز را زیر نظر گرفت. برخلاف انتظار ولدمورت خسته و کلافه بود. جلو آمد و در کنار صندلی اربابش زانو زد.
هری از دیدن قیافه شکست خورده او نفس راحتی کشید. سیریوس در امان بود. اسنیپ عصبانی بود اما نه به اندازه ولدمورت... ذره ای از احساس خوشی و شادی چند لحظه قبل در صورتش دیده نمیشد. صدایش سرد تر از
همیشه در سکوت سالن پیچید...
- پسره چی شد سوروسی؟
مرگخورا نگاه هراسانش را بر زمین دوخت: اثری ازش پیدا نکردیم سرور من
- منظورت چیه که اثری پیدا نکردی احمق ؟
۱۲ || :
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
فریادش مرگخواران پشت میزها را از جا پراند. چشمان سرخشی از خشمی بی رحمانه میدرخشید. زبان اسنیپ بینال آمده بود: ارباب ما همه جا رژ دنبالشی گشتیم. اثری از پسره نبود. نها داخلی شهر نه بیرونش، ... تو مخروبه ها رد پایه سری جادوی امنیتی خیلی قوی پیدا کردیم که احتمالا کار پسر سی...
تلاش میکرد اربابش را قانع کند و به او یادآوری کند که بیکار نبوده اما یادآوری توانایی جادویی سیریوس آنهم زمانی که قرار نبود چنین توانی داشته باشد ایده جالبی برای پرت کردن حواس ولدمورت نبود. چوبدستی بالا آمد و طلسم قدرتمندی مستقیم به سینه اش خورد. حتی با وجود تعداد زیاد مرگخواران که منظره ی وحشت انگیز شکنجه مامور شکست خورده را نظاره گر بودند بازهم فریادهای درد در سالن میپیچید و گوشی افراد را کر میکرد. این شکنجه بی سابقه یادآوری خوبی برای نشان دادن عاقبت یک شکست بود. اما این خیلی بیشتر از یک طلسم شکنجه معمولی به نظر میرسید. زجر و عذاب اسنیپ پایانی نداشت او تاوان اشتباهات چند روز اخیرش را میپرداخت. مجازات آنقدر شدید بود که فشار درد چندین بار مرگخوار را بیهوش کرد. هری اعتراف میکرد که از دیدن این صحنه لذت میبرد. صدای زجه های اسنیپ در گوشش دلپذیرترین آهنگی بود که تا آن لحظه شنیده بود. زمانی که مرگخوار بار دیگر بیهوش شد ولدمورت به مردی که پشت سر اسنیپ ایستاده بود و با چشمهای از حدقه بیرون زده مجازات رئیسش را نگاه میکرد اشاره کرد تا بار دیگر او را بهوش آورد. مرد کوتاه قامت از همانجا که ایستاده بود چوبدستی اش را حرکت داد. با یک شوک ناگهانی اسنیپ چشمانش را گشود. برای لحظه ای بی حرکت ماند زمانی که بیاد آورد که کجاست و چه میکند به زحمت خودش را جمع و جور
کرد و دو زانو جلوی پای ولدمورت افتاد: سرورم... عفو کنید!
- این سومین باریه که شکست میخوری سوروس...
صدای ولدمورت از خشم میلرزید.
- ارباب... من ... قسم میخورم تمام تلاشم رو...
- خفه شو و گوش کن... نگاه ولدمورت برق پیروزی را در نگاه هری یافت: صد نفر اضافه برمیداری و میری بیرون. میخوام تمام محدوده رو وجب به وجب بگردین. تا طلوع آفتاب، شده ذره ذره این شهر رو شخم بزنی پسره رو پیدا میکنی، اگه اون بچه رو با خودت آوردی که هیچ... در غیر این صورت قبل از صبحانه جنازه ی بی
خاصیتت رو کنار واتسون آویزون میکنم... حالا گم شو بیرون.
اسنیپ تعظیم کرد و در همان حال دو، سه قدم به سمت در عقب عقب حرکت کرد. سپس چرخید و با قدمهای بلند از تالار بیرون دوید. صف طولانی افرادش که تا آن لحظه در آستانه در ایستاده بودند هم به دنبال او بیرون
تا ۳ ۱
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هیچ کسی جرات تکان خوردن نداشت. هری واقعا دلش نمیخواست این اتفاق رخ دهد. انصاف نبود که ولدمورت چنین مرگ آسانی را به اسنیپ پیش کشی کند. از طرفی کاملا متوجه شده بود که توان پسرش بیشتر از انتظار خود اوست. هر کسی نمیتوانست به این سادگی از چنگال اسنیپ فرار کند. این کشف جدید به او احساس آرامش
میداد.
سکوت وحشت سالن را در میان گرفت. نفس از سینه هیچ کس در نمی آمد. چند لحظه پر استرس گذشت. سرانجام ولدمورت بار دیگر به حرف آمد و اینبار افراد میز بزرگ را مخاطب قرار داد: دنبالشی برید... به خاطر
خودتون هم که شده بهتره دست خالی بر نگردید. هر کس اونو پیدا کنه جایزه بسیار بزرگی نصیبش میشه !
هیچ کسی جرات اعتراضی نداشت. دسته بزرگی از مرگخوران چه از روی ترسی چه برای کسب افتخار و جایزه
سالن را ترک کردند و این هری را نگران میکرد. با فرستادن یک لشگر چند صد نفری سیریوس چقدر برای
پنهان شدن شانس داشت؟
سکوت سنگین سالن چند دقیقه طول کشید. هری انعکاسی نفسهای خودش را میشنید. نگاه ولدمورت روی تعداد اندک افرادی که باقی مانده بودند چرخید: چرا همه ساکت شدین؟ بیاین جشنمون رو ادامه بدیم... هنوز
یه سرگرمی کوچیک دیگه مونده... وینز... بر و دنبال دانسن... وقتشه ببینیم دوست عزیز مو قرمزت چی برای گفتن داشته هری مگه نه ؟
شنل پوشی که در آستانه در ایستاده بود بیرون دوید و هری برای انجام نقشه اش آماده شد. امیدوار بود که حال رون آنقدر خوب باشد که توان همراهی با او را داشته باشد. چند دقیقه بعد مرگخواری که ولدمورت فرستاده بود بازگشت. پشت سر او دو نقابدار همراه رون ویزلی وارد تالار شدند.
مردی که درشت تر و عضلانی بود جلوی رون حرکت میکرد و دیگری با فشار دستش زندانی را به جلو میراند. از وسط میزی که گروهی از مرگخوارهای مشتاق پشت آن نشسته بودند گذشتند و مستقیم در وسط تالار بزرگ و
رو در روی ولدمورت ایستادند.
ولدمورت مشتاقانه انتظار میکشید. هری که فقط نگاهش روی رون بود متوجه شد که رون بی هیچ مقاومت جدی ای جلو می آید. در ظاهرش اثری از فرمانبر شدن نبود همانطور که هیچ اثری از نتایج یک شکنجه طولانی در او دیده نمیشد. اگر چه ماهرانه تمارض میکرد اما این حرکتش هری را گول نمیزد. چشمانش برای یک لحظه
نگاه هری را غافلگیر کرد. نگاهش برقی عجیبی از پیروزی داشت که با وضعیت فعلی سازگاری نداشت. چشمانش به چپ و راست چرخید. این حرکت معنایی نداشت. حداقل نه از آن نوعی که هری میشناخت.
۱ ۲ ۱
 
________________
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- رون باید همین الان از اینجا بری... فورا...
ولدمورت پوزخندی زد: جدی نمیگی هری... مهمونی تازه شروع شده!
هری امیدوار بود که سیریوس مفهوم پیامش را درک کند اگر چه به خوبی میدانست که او زیر بار این دستور نمیرود. کی تا به حال سیریوس به حرف او عمل کرده بود؟
رژ لب مختصر جواب داد: دیگه از دست من خارجه رفیق
ولدمورت آن دو را ندیده گرفت: خب دانسن... داشتی میگفتی ...
رابرت نقابش را از چهره برداشت. این برای اعضای گروه علامت آماده باشی بود. اما برای هری که چیزی از نقشه نمیدانست دیدن حرکت تندی که او برای عقب راندن موهایش به سرش داد کافی بود تا پسر خوانده اش را بشناسد. هنوز رابرت دهانش را باز نکرده بود که مردی با فریاد وارد شد. نفس نفس زنان سیریوس را کنار زد و
روبروی ولدمورت زانو زد: سرورم...
- جایی شده ویلز ؟
- جسد سه نفر از افرادمون رو در اطراف خرابه ها پیدا کردیم... یه نفر اونا رو با طلسم عجیبی کشته... کاملا
چروکیده و خشک شدن... وحشتناک شده بودند.
در هیاهویی که به پا شده بود نگاه سریعی بین رون و رابرت رد و بدل شد.
- چی گفتی؟ کار کی میتونه باشه؟
- نمیدونم ارباب... وحشتناک بود. جسد ونر رو هم پیدا کردیم... به همین شکل کشتنش... من و سوروس یه سر شماری داشتیم... هشت نفر از افرادمون ناپدید...
- میخوای بگی یه نفر به مقر ما نفوذ کرده؟
ولوله ای در سر میزها برپا شد.
- معلومه که کرده احمقا... ریدلی نکنه توقع داشتی با افرادت مهربون تر از اینا برخورد کنیم؟
هری در آن لحظه نتوانست بفهمد که چرا رون چنین گناهی را برگردن گرفته. ولدمورت برگشت. چشمهایش را به مرد روبرویش دوخت و سپس خنده ای کرد: تلاش خوبی بود ویزلی... اما ونر همین دو سه ساعت پیش |- ...اینجا بود... و در تمام این مدت تو و دوست عزیزت مهمان ما بودید... این فقط کار یه نفر میتونه باشه
; ۱ ۲۸
هلال
حلال حجار
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
دست راستش حرکتی غیر عادی کرد: من، این طلسم رو میشناسم و فقط یه نفر دیگه رو میشناسم که میتونه اینقدر خوب از این جادو استفاده کنه...
بر سر افرادش داد کشید: پسره رو پیدا کنین ...
نیازی به تکرار دستور نبود... خیلی زود میزها خالی شده بود. عده ی زیادی از مرگخوارها با سرعت به دنبال دستگیری خاطی بیرون دویدند. بی آنکه بدانند هدف در دو قدمیشان ایستاده. نگاه سیریودسر متوجه صورت حیرت زده رور و چشمان هراسان رابرت گردید. اما حتی ذره ای احساس ناراحتی نداشت. تنها چیزی که در ان لحظه میدانست این بود که مرگخوار کمتر... دردسر کمتر... ولدمورت با خشم در سالن قدم میزد صدای قدمهایش تنها صدایی بود که به گوش میرسید گویی تمام افراد حاضر سنگ شده بودند. در یک لحظه چرخید و رابرت را مخاطب قرار داد: چی دستگیرت شده دانسن؟
صدایش از خشم میلرزید شکی وجود نداشت که دنبال بهانه ای میگردد تا خشم خود را بر سر یکنفر خالی کند. قبل از اینکه رابرت دهان باز کند صدای دو انفجار پی در پی بلند شد. انفجار آنقدر نزدیک بود که تمام ساختمان را لرزاند. ولدمورت غرشی کرد: دیگه چه خبر شده؟
یک نفر با شتاب وارد شد. مرد کوتاه قامت تاسی بود که نقابش ترک برداشته بود: سرورم دوتا انفجار در محدوده میدان اصلی رخ داده. آتش سوزی داره هر لحظه بزرگتر میشه.
- علت انفجار چیه ؟
- نمیدونم ارباب... شاید یه آزمایش غیر مجاز...
همهمه ای در میان مرگخوارهای باقیمانده ایجاد شده بود. ولدمورت منفجر شد: به چی زل زدین ابله ها ... برید خاموششی کنید... به صلاحتونه که این دفعه مقصر رو هم با خودتون بیارید...
هیاهویی برپا شد. مرگخوارها چپ و راست میدویدند و از در خارج میشدند. حالا تقریبا کسی نمانده بود. شاید سی یا چهل نفر،... یک چوبدستی در زیر شنل حرکتی کرد و درهای سالن بسته شد و این علامتی بود که همه
منتظرش بودند. قلب هری در سینه میکوبید میتوانست زمزمه ی زیر لبی نانسی را احساسی کند که طلسم فرمان را اجرا میکرد.
این چه جنونی بود که رون رهبریش میکرد. آرزو میکرد که میتوانست فریاد بکشد و آنها را وادار به رفتن کند اما این میتوانست همه چیز را بدتر کند... یعنی بدتر از این؟
۱۲ || ۹ |
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
رون بی قراری هری را احساسی کرده بود و حرکات بی صدای لبهایش را که التماس میکرد بروند میدید. میتوانست مجسم کند که چه چیزهایی در فکر او میگذرد. از اینکه باز هم هری را در موقعیتی قرار داده بود که
احتمالا باید شاهد فاجعه ای دیگر میشد متنفر بود. اما چاره ی دیگری نبود.
حالا که افراد داخل سالن از قبل هم کمتر شده بودند چند لحظه بعد پس از بسته شدن درهای سالن ... دیگر دلیلی برای وقت کشی وجود نداشت...
فقط یک لحظه طول کشید تا چوبدستی از جیب سیریوس خارج شد و رون تقریبا همزمان با او وارد عمل شده بود. با یک انفجار شدید رابرت و سیریوس نزدیک ترین میز را در صورت مرگخواران منفجر کردند و رون رو در
روی ولدمورت قرار گرفت...
هرمیون بسرعت چندین و چند طلسم سکوت بر روی سرتاسر سالن اجرا کرد.
قبل از اینکه مرگخوارها به خود بیایند دومین میز هم منفجر شده بود و هر که را که در کنارشی بود به اطراف
پرتاب کرد. هنوز خودشان را درست جمع و جور نکرده بودند که ... یک گوی بزرگ سفید رنگ درست به پیشانی مرگخواری در وسط تالار برخورد کرد و با صدای قرج بلندی سرش را متلاشی کرد. هرمیون به هیچ وجه
خیال نداشت آن همه جمجمه را بی مصرف باقی بگذارد
. پشت سر آنها نانسی با جدیت روی کارش تمرکز کرده بود. سلینا به خوبی او و هرمیون در طلسم فرمان مهارت نداشت ترجیح میداد خودش حمله کند و در همان اول کار با استفاده از غافلگیری دشمن چند نفری را مجروح
کرده بود و حالا همراه با رابرت و هرمیون وارد نبرد شده بود تا دشمن را از رون دور نگه دارد.
سیریوس در وسط این شلوغی ایستاده بود. یک چشمش به مبارزه خودش بود و چشم دیگرش به مبارزه رون و ولدمورت... وظیفه او رساندن خودش به هری بود اما در این مسیر دست کم ده دوازده نفر را پیش رو داشت. با
این وجود نگرانی دیگرش از طرف پدر خوانده اش بود. در همان اول مبارزه رون او را که برخلاف دستور به سمت ولدمورت رفته بود کنار زده بود. اگر چه کاراگاه وزارتخانه با مهارت میجنگید بدون شک اگر تجربه ی سالها نبرد
با جادوگران سیاه و آموزشهای خاصی که دیده بود نبود از پس هیچ کدام از طلسمهای وحشیانه جادوگر خشمگین برنمی آمد که از به هم خوردن جشن پیروزیش از خشم نعره میکشید. سیریوس بعید میدانست که رون بیشتر از چند دقیقه قادر به کنترل این مبارزه باشد.
وجود این همه دشمن ته دلش را خالی میکرد. او دیروز در برابر یک دهم آنها هم شانسی نداشت...
- ابوتوسی...
۱ ۳۹۷۴
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
قبل از اینکه ذهنش راه مقابله ای برای پرتوی زرد نا آشنا بیابد چوبدستی واکنش نشان داده بود: دیپاروس
درست مثل این بود که سالها آن را تمرین کرده باشد. انگار آن را میشناخت... طلسمهایی که هرگز به گوشش نخورده بود را تنها از ظاهر پرتو مهاجم تشخیص میداد و آنها را در ذهن پاسخ میگفت. به همان سرعت حرکت
بعدیش را انجام داد: برولند و...
سیریوس حتی به این یکی فکر هم نکرده بود... با این حال جادوی قدرتمند سر مرگخوار را شش متر ان طرف تر پرتاب کرد. بطرز نامحسوس سیریوس پی برد که طلسم های نو ظهورش گرایش زیادی به طلسم های سیاه دارند. اما به زودی دریافت که اگر بخواهد در این مبارزه پیروز شود باید به این غریزه ی نو ظهور اعتماد کند و به آن اجازه عمل بدهد حتی اگر طلسم های سیاه باشند و زمانی که این کار را انجام داد درست مثل این بود که
شیری گرسنه را در وسط گله گوسفندان رها کنی... یک نقابدار با سر به دیوار برخورد کرد. صدای خرد شدن جمجمه اش در هیاهوی نبرد سالن گم شده بود. نفر بعدی با نیزه ای که از ناکجا ظاهر شده بود به سیخ کشیده
خشم در وجود سیریوس بیداد می کرد. خودش را به نیروی نو ظهور درونش سپرد بی آنکه از ماهیت آن اطلاع داشته باشد. نیروهایی که از جادوگران سیاه بدست آمده بود و قسمت اعظم آن از خود ولدمورت بود. طلسمی که اسنیپ روی او و ولدمورت انجام داده بود تاثیر شگرفی بر روی سیریوس باقی گذاشت. به مرز هایی از جادو
تجاوز شده بود که تا آن روز ناشناخته مانده بود.
تنها درک میزان قدرتمندی این مبارز مرگخوارها را به طرف او میکشید و سیریوس بی هیچ دردسری خدمت انها میرسید. هری از درون زندانش با هراس به او خیره شده بود. این اصلا عادی نبود. او دیگر سیریوس را نمیدید چرا که در هجوم حمله دشمنان کاملا گم شده بود. یک لحظه در این طرف سالن بود و لحظه ای دیگر در سمت دیگر... تنها رد جنازه هایی که پشت سرش برجا میگذاشت مسیر حرکت او را نشان میداد صدای جیع آشنای نانسی هری را از جا پراند. مرگخواری بطور اتفاقی با او برخورد کرده و شنل از سر نانسی که به دستور مستقیم رابرت در زیرشنل مبارزه میکرد افتاده بود. قبل از اینکه رابرت که در ده قدمی او بود عکس العملی نشان دهد مهاجم به نحوی با روده های خودش دار زده شده بود. همانطور که دست و پا میزد احشاء شکمش
بیشتر بیرون میریخت. رابرت سرش را برگرداند و یک نظر برق سرخ خشم را در چشمان دوستش دید.
این دفاع وحشیانه برای یک لحظه چنان مرگخواران را میخکوب کرده بود که او و هرمیون حساب چند نفر را با
هاشم برسند.
سلینا دست نانسی را کشید و او را که از وحشت دیدن صحنه میخکوب شده بود از سر راه یک پرتو کشنده کنار جم کشید. او هم به اندازه نانسی ترسیده بود. چرا که به چشم خودش مچاله شدن بدن نقابداری را که جلوی کسب
۱۷۱ ۲ ۱ از:
هلال
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
خودش را از سر راه این دستگاه قتل عام دوپا دور کند. اگرچه خستگی مبارزه به زودی در چهره دیگران دیده
میشد سیریوس خم به ابرو نیاورده بود زیرا نیروی زندگی دیگران در وجودش جولان میداد. به نظر نمیرسید
خسته باشد یا از کشتاری که میکرد ذره ای عذاب وجدان داشته باشد.
همین هری را وادار میکرد که بیشتر برای نجات خود تقلا کند. شدیدا فکرش درگیر شده بود، چه اتفاقی برای سیریوس افتاده بود. چه بلایی بر سرش آورده بودند. چنین قدرتی کاملا غیر طبیعی بود. می توانست قسم بخورد نصف چنین طلسم هایی را سیریوس نبایست تا به حال حتی شنیده باشد. چه برسد به آنکه نحوه اجرای دقیق آنها را بداند... هری برای چندمین بار برق سرخ و طلایی طلسم سیریوس را دید که همچون ریسمانی بدور مرگخواری پیچید و نیروی زندگی مرگخوار را از وجودش بیرون کشید. این طلسم را می شناخت. طلسم جذب جادو بود اما تفاوت های فاحشی هم با آن داشت... نه... نه... نه سیریوس نبایست از چنین طلسمی در چنین
سطحی استفاده کند... اثرات جانبی ان وحشتناک بود...
باید جلوی این جنون را میگرفت... با این حال تمام تیرهایش به سنگ میخورد. اگرچه با مرگ هر مرگخوار جادوی زندان او اندکی ضعیف تر میشد هنوز نتوانسته بود راهی برای نجات بیابد...
یکی از طلسمهای رون به تخت ولدمورت خورد و آن را از وسط نصف کرد. سر افعی غول پیکر مثل تیر از جا
کنده شد و در دو قدمی هرمیون مرگخواری را که از پشت سر به او نزدیک میشد به دیوار دوخت. این نشانه
گیری دقیق خشم ولدمورت را منفجر کرد.
هری که از داخل زندان نورانیش برای رهایی تلاش میکرد رون را دید که به شدت به هوا پرتاب شد...
قبل از اینکه صدای فریادش خاموش شود چوبدستی ولدمورت، رون را نشانه رفته بود. درست یک لحظه قبل از خارج شدن طلسم مرگ، هری شبح ماتی را دید که ما بین رون و ولدمورت قرار گرفت. او حتی منحرف شدن
طلسم خارج نشده ولدمورت را ندیده بود. ولدمورت هم او را کیل اما معطلی بررسی نشد. یک حمله سریع با دفاعی قدرتمند عقب رانده شد. تمام ترسها از وجود سیریوس رخت بر بسته بود و حالا تنها خشمی افسار گسیخته بود که در وجودش شعله میکشید. مجبور شده بود آزادی پدرش را به خاطر نجات رون رها کند و حتی نفهمید که چطور ده دوازده حریف باقیمانده را از سر راه برداشته بود. تنها چیزی که میدانست این بود که خودش و تنها خودش حریف این شیطان بود. آموزش های پدرش و غریزه جدیدی که نمیدانست از کجا آمده
باعث میشد که چندین بار بهتر از مبارزه در وزارتخانه با دشمن روبرو شود.
۱ ۲ ۱۷۲
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
دیدن ولدمورت که با خشم دندانهایش را به هم میسایید لبخندی را بر لبشی نشانده بود: روز اول بهت گفتم ریدلی،... چوبدستی مو بهم بده تا ببینیم کی قوی تره ... میخوای دوباره امتحان کنی؟
موج یک انفجار از جادو رون را دو متر عقب انداخت تمام وحشت رون از کشته شدن خواهرزاده اش با پاسخی خارق العاده به حمله ولدمورت ناپدید شد. او تقریبا سیریوس را نمیدید. چرا که او سریعتر از هرکس دیگری مبارزه میکرد چیزی در حد و اندازه های خود هری تنها با این فرق که سیریوس دست و پای خودش را با اخلاقیات نبسته بود. جادوهایش سریع و ضربه هایش کاری بود. چنان در برابر ولدمورت مبارزه میکرد انگار نه انگار که تا چندی پیش جوانی خام بوده است. طولی نکشید که ولدمورت کاملا هری، رون و هر کسی را که در اطرافش بود فراموش کرد. تمام حواسش به این حریف جدید بود که جادوهایش را با خشم و کینه به سمت او روانه میکرد.
موجی قدرتمند را به دسیمت او رها کرد و سیریوس با مهارت آن را عقب راند. ولدمورت به یاد نمی آورد که در عمرش چنین چیزی دیده باشد... بسیاری از جادوها، طلسم های خاص خودش بودند
- تو کی هستی؟
دست چیهیپ سیریوس نقاب مرگخواران را به کناری انداخت. وحشت برای لحظه ای، نفس را در سینه هری حبس
کرد اما ولدمورت از او حیران تر بود. او نیز همزمان با هری برقی شیطانی را در چشمان ان پسر دیده بود...
۱ ۲ ۱۷۳
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
فصل آخر :
در باز شد و سی چهل مرگخوار که تا آن لحظه در پشت در تقلا میکردند به داخل ریختند. رون آهی از نگرانی کشید و به مرگخواری که سمت چپش بود دستور داد: جلوی اون عوضیا رو بگیر... ندارین جلو بیان،
امیدوار بود که تاثیر طلسم فرمان روی آن چند نفر به اندازه کافی باشد تا دشمن را از بچه ها دور نگه دارد.
صف بزرگی از مرگخواران مانع ارتباط آنها با هری بودند. افراد ولدمورت به سادگی دریافته بودند که اگر میخواهند اوضاع بر علیه شان نچرخد باید هری پاتر را گرفتار نگه دارند. جنگیدن با آن همه مرگخوار از عهده گروه خارج بود. اگر چه در ابتدای مبارزه تعداد شش بر یک بود، به تدریج بر تعداد مدافعین افزوده میشد. یک صف از مرگخواران راهی باز کردند و بین گروه کوچک و زندانیشان قرار گرفتند تا بتوانند آنها را محاصره کنند. هری نمیدانست رون و هرمیون تا کی میتوانند همزمان با چند نفر بجنگند و از دیگران هم دفاع کنند. البته کمک رابرت در این میان واقعا موثر بود مهارتش در مبارزه باعث شده بود که هری برای هزارمین بار خدا را شکر کند که او در آنجا حضور دارد چرا که تا این لحظه دست کم سه بار همراهانش را نجات داده بود آن سه نفر بار اصلی این مبارزه را به دوش میکشیدند. نگرانی اولیه هری از بابت دخترها بود اما ان دو نشان داده بودند که چیزی از سایرین کم ندارند. حداقل نه تا وقتی که در کنار هم بودند. حالا که از شوک اولیه مبارزه خارج شده بودند هر دو بسیار خوب مبارزه میکردند و خیلی خوب از تجربیات دو ماه اخیرشان بهره میبردند. با این حال
این باعث نمیشد که هری برای رهایی به آب و آتش نزند.
طلسم قدرتمندی که ایجاد کرد توسط دیواره نورانی جذب شد تقریبا بلافاصله به سمت او برگشت انعکاس قدرت طلسم هری را کف قفس پرت کرد، بی اختیار فریادی از درد کشید.
فریاد او پوزخندی بر لبهای ولدمورت پدید آورد: هری بیچاره... ببین چه زوری داره
سیریوس با کمی تلاش طلسم او را دفع کرد و با خشم چیزی شبیه دودی سیاه رنگ را به سمت او فرستاد ولدمورت همزمان با دفع کردن جادوی قدرتمند او ادامه داد: همه تلاششو کرد که تو گیر نیوفتی ... نمیدونست او نقدر احمقی که با پای خودت خودت رو گیر میندازی...
چیزی شبیه صاعقه از چوبدستی سیریوس خارج شد و با شدت جادوی دفاعی ولدمورت را لرزاند پاتر جوان از
لای دندانهای قفل شده اش جواب داد: احمق تو هستی که هنوز نفهمیدی این دفعه حریف تو منم نه پدرم
۱ ۳۹۷۴
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
بایک حرکت سریع طلسم ولدمورت را منحرف کرد و باعث شد تکه بزرگی از سقف همراه با گرد و غبار درست
بین ان دو بر زمین بیوفتند.
- بد نبود بچه اما مثل اینکه خیلی خودتو دست بالا گرفتی... هنوز مونده که نصف پدرت بشی...
طلسم بعدیش سپر دفاعی سیریوس را لرزاند: داری وسوسه م میکنی که تو رو واسه خودم نگه دارم ... خوشحال
میشی کنار پدرت نگهت دارم مگه نه؟
قبل از اینکه جمله ولدمورت تمام شود زمین زیر پایش به لرزه در آمد. در میان فریاد و جیغ مبارزان چند مرگخواری که تا لحظه ای پیش موی دماغ نانسی و سلینا بودند به آسمان پرتاب شدند و یکی از آنها با شدت بر روی دو نفر از حریفان رون افتاد و به او اجازه داد تا کار سایرین را راحت تر تمام کند. به جز ولدمورت تنها هری بود که ارسال آن صاعقه از سمت سیریوس را دید. ارتفاع بیشترش از سطح زمین باعث شده بود که دید خوبی
قبل از اینکه فریاد وحشت هری از گلویش خارج شود سیریوس به نحوی غیر طبیعی عکس العمل نشان داده بود. جادوی او با چنان سرعتی هرمیون را در بر گرفت که فریاد حیرت ولدمورت، هری، رون و هر کسی را که شاهد آن بود بلند شد. امکان نداشت بگذارد یکی از آنها صدمه ببیند. حالا باید همزمان از همه آنها محافظت میکرد. اگرچه سیریوس به حکم غریضه ای ناشناخته مبارزه ای حیرت اور انجام میداد اما شکی وجود نداشت که او فاقد تجربه و مکر لازم برای یک درگیری طولانی با ولدمورت است. بدتر از آن اینکه او حالا برای دفاع از شش نفر میجنگید که پنج نفر آنها در مبارزه ای نابرابر تلاش میکردند. هری دو دستش را روی میله ی زندانش گذاشت تمام انرژی اش را جمع کرد و بار دیگر آنها را یکجا آزاد کرد. ضربه ی این تلاش او را به دیواره زندانش
کوباند و درد را در سینه اش حبس کرد: لعنت به تو ریدل...
قبل از اینکه ولدمورت به فکر حمله به یکی دیگر از همراهانش بیوفتد سیریوس آن کار را انجام داده بود. نوری درخشید و جادوی ولدمورت به مانع درخشانی که سیریوس پدید آورده بود برخورد کرد و همزمان رون و دو سه نفری که در همان محدوده مبارزه میکردند از ان به بیرون رانده شدند: تو همیشه کثیف بازی میکنی عوضی...
اما این دفعه دیگه نه... من پدرم نیستم... حالا فقط منم و تو... بذار ببینیم کی اینجا گیر افتاده...
جادوی محافظ سیریوس دور او و ولدمورت را گرفت و آن دو را از سایرین جدا کرد. تصورش را هم نمیکرد که دچار دردسر شود. او در واقع با این کار به نفع دشمن عمل کرده بود و امکان دریافت هرگونه کمکی را از بین میبرد اما در عوض مطمئن بود که تا آن زمان دیگران از شر این افعی در امان هستند.
بت ۳۹۷ ۱
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
به زودی مبارزه طولانی گروه کوچک را خسته میکرد. همه به جز سیریوس که هنوز تازه نفس و آماده مبارزه بود. در آن هیاهو جادوهایش غوغا کرده بود. رون از میان مبارزه خودش با دلواپسی سیریوس را نگاه میکرد. میدید که چطور نبوغ خواهرزاده اش با قدرتهای هولناک ولدمورت در هم آمیخته و آموزشهای هری آن را آبیاری میکند. حاصل این ترکیب وحشتناک بود. آنقدر وحشتناک که تن هر جادوگری را بلرزاند... هر کسی را به
جز ولدمورت...
حدس هری درست بود. با رو شدن قدرتهای سیریوس حملات ولدمورت نیز شدت گرفت. او نیز به خوبی متوجه اصلی ماجرا شده بود. حقیقتی که منجر میشد علم او و سیریوس در یک سطح قرار بگیرد... علم... نه مهارت و حیله گری... برخلاف سیریوس، هری آنقدر بااین روباه حیله گر در افتاده بود که ذهنش را بخواند. اگر میخواست
کاری بکند زمانش همان لحظه بود.
هرمیون که بر زمین افتادن هری را دیده بود فریاد کشید: رون! باید خودمون رو به هری برسونیم.
رون با یک حرکت سریع دو نفر را بر زمین انداخت و با دومین حرکت میزی را بر سر سومین مرگخوار خورد
کرد: راه حلی داری؟
دیده بود که تقلاهای هری چطور با شکست روبرو میشود. چشمان خودش از زمان حمله ولدمورت به هرمیون
مانند یک پریسکوپ به همه طرف میچرخید تا در زمان لازم از همراهانش دفاع کند. جوانها به تدریج خسته میشدند و اگرچه با تمام وجود مبارزه میکردند کم کم آثار خستگی در صورتشان شکل میگرفت. چرا که مجبور بودند همزمان با حمله به دشمن و دفاع از یکدیگر از انواع و اقسام سپرهای دفاعی برای دفع مهاجمین استفاده کنند. اطراف رابرت را پرده ای از نور گرفته بود طلسمها آنقدر سریع به سپر دفاعیش برخورد میکرد که درخشش آن خاموش نمیشد. سلینا و نانسی مشکل مشابهشان را به کمک دو مرگخوار فرمان بر شده تا حدودی رفع کرده بودند. اما خلاصی از آن وضع هنوز هم ممکن نبود. مشکل اصلی این بود که مرگخوارها از همه طرف دوره شان کرده بودند. هر کسی که پا به ان سالن میگذاشت میتوانست از هرجای ان میز دایره ای شکل عبور کند و گروه کوچک را در فشار بگذارد. اگر تنها میتوانست راه حلی برای این مشکل پیدا کند فشار از روی گروه
برداشته میشد و در ان صورت شاید میتوانست خودش را به هری برساند.
این لطف را هرمیون در حق او کرد.
- پیر توتم لوکوموتور
دوازده زره پوش تالار ناگهان جان گرفتند و از پایه های خود پایین پریدند. مارهای عظیم کنار دیوار به حرکت در آمدند و در میان هیاهوی وحشت زده ی مرگخواران به سمت آنها حمله ور شدند قبل از اینکه شوک این
۱ ۲ ۱۷
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
آشوب ناگهانی از بین برود نزدیکترین مرگخوار با فشار بدن قدرتمند ماری که به دورش حلقه زده بود له شده بود و شمشیر زره پوشی مردی را که با شلیک طلسمهایش سعی در متوقف کردن هیاهو داشت از کمر به دو نیم کرد. در گیر و دار حمله ها و فریادها چند مرگخوار فرمانبر شده دشمن را از آنها دور نگاه میداشتند.
هراسی که از این صحنه به وجود آمد همان چیزی بود که آنها نیاز داشتند. طلسمهای دفاعی مرگخواران با برخورد به بدن سنگی مجسمه ها کمانه میکرد. به این ترتیب بیشتر مرگخوارها را عقب نگه داشت چرا که آنها ناچار در ابتدا از این سد دفاعی عبور کرده و بعد وارد مبارزه شوند و برای رسیدن به آنها از جلوی هفت هشت نفری که نانسی و سلینا قبل از حمله فرمانبر کرده بودند عبور کنند. اگر چه هنوز در میان دایره تعداد بسیار
زیادی از دشمنان وجود داشتند با این حال اینکار فشار رابه حد قابل قبولی کمتر کرده بود.
هری در کف زندانش به سختی نفس نفس میزد. نهایت تلاشش را کرده بود اما هنوز نتوانسته بود کوچکترین خللی در جادوی ولدمورت ایجاد کند. چطور باید میتوانست خودش را از این وضعیت نجات دهد؟ آنهم زمانی که تمرکزی نداشت. فکرش همه جا کار میکرد. با هر صدایی قلبش از تپش می ایستاد و ناخاسته انتظار مرگ یکی از عزیزانش را میکشید باز هم کاری از دستش بر نمی آمد. باز او گیر کرده بود. در نهایت بیچارگی کناری ایستاده بود تا دشمن کار خود را انجام دهد. یک طلسم مرگ از زیر دست رابرت عبور کرد. حالا چه باید میکرد؟
فرزند جوان او بهتر از بهترینهایی که میشناخت مبارزه میکرد اما آیا او باید به سیریوس اعتماد میکرد؟ او قسم خورده بود که اینبار به هیچ قیمتی به ولدمورت اجازه فرار ندهد. آیا آن قیمت جان پسرش بود؟ با رون و هرمیون و سایرین چه میکرد؟ هری هفته ها بود که با قربانی کردن سیریوس در این ماجرا کنار آمده بود.
میدانست که ممکن است مجبور باشد از آخرین داشته زندگیش هم بگذرد اما حالا باید هفت قربانی میداد.
چه باید میکرد... به فکر فرو رفت صداها و هیاهو را از ذهنش به بیرون راند. چوب دستی اش همراهش نبود و او فقط میتوانست با دست جادو کند، اما این جادو ها هیچ یک جواب نمیداد. طلسم ترکیبی را امتحان کرد و قوی ترین طلسمهای انفجاری را با چند طلسم دیگر ترکیب کرد تا یک طلسم انفجاری قوی تری را ایجاد کند. همانطور که انتظار داشت طلسم مثل دفعات قبل عمل کرد. یعنی پس از برخورد با دیواره برگشت کرد و به او کوبیده شد. نتوانست فریاد ناشی از دردش را خفه کند. شدت درد برای چند لحظه ادراکش را مختل کرد عضلاتش کوفته شده بود ... و بعد روزنه ای پدیدار شد. گرمایی بدنش را فرا گرفت. اما صبر کن این گرما چقدر آشنا بود... چیزی در ذهن خسته اش جرقه زد. این طلسم باید هر موجودی را تکه تکه میکرد پس چرا پس از برخورد به او اسیبی وارد نکرد؟ دقیقا||||||||||||||||ا، چطور زودتر بفکر ان نیفتاده بود. ذره مورگانا بارها بداد او رسیده بود شاید اینجا هم کاربرد می یافت. ایا میتوانست از قدرت آن استفاده کند؟ هری مدت ها بود از آن استفاده
نکرده بود...
۱۲۷۷
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
خود را آماده کرد... طلسم های بسیار قدرتمند را باهم ترکیب کرد و پرتابشان کرد، قفس طلایی بشدت لرزید اما اینبار هم مقاومت کرد و طلسم را پس زد. بازتاب آن بشدت به هری برخورد کرد اما او اماده بود وقتی گرما در بدنش پخش شد فهمید که زره مورگانا ان را جذب کرده، گرمایی که در دست راستش ایجاد شده بود نگاهش را متوجه خود کرد. میتوانست لرزش قدرت را در زره احساس کند حالا"ا وقتش بود... طلسم را که بوسیله زره
چند برابر قوی تر شده بود به سمت انگشتری زره فرستاد ... دست راستش را بالا برد و جادو را رها کرد.
قدرت انفجار جادوی رها شده آنقدر زیاد بود که او را به عقب پرتاب کرد اما این تنها اثری نبود که جادو داشت.
برای اولین بار دیواره قفس کمی رنگ باخت و دیگر به درخشندگی قبل نبود. میتوانست به وضوح کم شدن قدرت آن را احساسی کند. جالب تر اینکه بازتاب طلسم از زره جذب قفسی شده بود و خود دیگر برگشت پیدا
نکرده بود
یک نفر فریاد کشید: مواظب پاتر باشید... نذارید فرار کنه...
سه چهار مرگخوار با هم به سمت او یورش آوردند و با گرفتن چوبدستی به سمت زندان جادویی شروع به ترمیم آن کردند. اگر هری به موقع کاری نمیکرد جادوی آنها به سرعت زحماتش را به باد میداد...
:}; :{{{ ::::
دنیای رنگارنگی که اطرافش را گرفته بود ناپدید شد و او با صورت روی زمین افتاد. ظهور ناگهانیش در وسط نیروهای محفل فریاد حیرت جادوگران را به دنبال داشت. قبل از اینکه بتواند بلند شود صدای پاهایی به گوشش
رسید. چرخش رمز تاز حالش را دگرگون کرده بود. دست راستش را ستون بدنش کرد و از جا بلند شد. آنچه که دید نفس را در سینه اش حبس کرد.
محاصره شده بود. دست کم پنجاه جادوگر شنل پوشی چوبدستی هایشان را به سمت او گرفته بودند و به طور قطع آماده کشتنش بودند.
- هیچ حرکت اضافه ای نکن
ساحره ای با موهای خرمایی بلند این را گفته بود.
جادوگری با قد کوتاه که یک چشمش را از دست داده بود چوبدستی اش را حرکتی داد اما ورد خلع سلاح بی کلامی که به کار برده بود کاملا بی فایده بود. لیز سلاحی نداشت تا آن را از او بگیرند: کی هستی؟
چشمان گشاد از وحشت لیز صورت محاصره کنندگانش را بررستی کرد زبانش خشک شده بود اما فراموشی کرده بود که چطور آب دهانش را فرو دهد. عرق سردی از ترس بدنش را پوشانده بود.
۱ ۲ ۱۹۴۸
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
مرد اینبار با خشونت بیشتری پرسید: گفتم کی هستی؟
- - م... م ... مر... هیچکی... متر...
زبانش بند آمده بود مرد خشمگین قدمی جلو آمد. لیز خودش را عقب کشید
- بس کن جک
زن قد بلندی از میان جمعیت این را گفته بود: اون یه بچسی... نمیبینی ترسیده؟
جک پراند: جسی بچه ای که از سوراخ مار بیاد بیرون آخرش اژدها میشه...
برای اثبات حرفش جلو آمد و با خشونت آستین لباس لیز را بالا زد. زمانی که اثری از نشان شوم ندید اندکی
آرام تر شد. با این حال اضافه کرد: تخم اژدها آخرش یا مثل پدرش میشه یا مادرش !
- به هر حالی به نظر نمیاد خیلی خطرناک باشه...
مرد مو قرمز نیمه تاسی از پشت سر لیز این را گفته بود. چارلی زمانی که عصبانیت جک را دید اخطار داد: اون
هرکی که باشه قرار نیست مایه بچه رو بکشیم... بفرستش به قلعه تا سر فرصت مینروا ازش بازجویی کنه.
- نه... نه... صبر کنین
یکی از محاصره کنندگانش پوزخندی زد: انگاری زبونش وا شد...
جسیکا جلو آمد. نگاه مهربان اما محتاطی به نوجوانی که پیش رویش بود کرد: لازم نیست بترسی... قرار نیست بهت صدمه ای بزنیم. نه تا وقتی که کار بدی نکردی
لحن گرمش شجاعت لیز را به او برگرداند: من یه چیزی دارم...
گردنبند را از جیبش بیرون کشید و جلوی صورت جسی بالا گرفت.
لیز تا آن روز چنان تجمع حیرت آوری را ندیده بود. اجتماع عظیم جادوگران هیجان زده دسته دسته به این سو
و آن سو می دویدند.
فرماندهانشان پشت سر هم دستور صادر میکردند. مرد سیاه پوست تاسی که کینگزلی صدایش میکردند این طرف و آنطرف می دوید و یک نفس دستور میداد با وجودسن و سالی که داشت لیز تعجب میکرد که او چطور که
۹ ۱۲۷ از: همرار
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
کم نمی آورد: وقت نداریم... جیمز اون رمز تازا چی شد؟ بجنب جرج... ما همه شبو وقت نداریم... پاتریک داری چیکار میکنی؟ عجله کن مرد... اون کیسه ها رو برای کریسمس آینده نمیخوام... الیزا... این نیروی کمکی چی
شد... ریموس ... سریعتر...
مردی که ریموس خوانده میشد جلوی ورودی ایستاده بود و دسته دسته جادوگران شنل پوش را وارد شهر میکرد. جرج مرد دیگری که پشت سر او بود روی کوهی از زباله خم شده بود هر قوطی خالی... نایلون یا پاره آجری که به دستش میرسید برمیداشت و پشت سر هم ورد میخواند. ریموس رمز تازهای تولید شده را بین افراد تقسیم میکرد به هر کسی که وارد میشد تکه چوب یا قلوه سنگی میداد. در همان حال پاسخ داد: داریم با تمام سرعت کار میکنیم کینگزلی...
این را گفت و همراه شش مرد دیگر به چوبی روی زمین چنگ زد و ناپدید شد.
- فرد از هاگرید خبری نشد؟
- هنوز نه اما دیر نشده... آخرین گزارشش خیلی خوب بوده...
فرد این را گفت و بی توجه به کینگزلی با رمز تاز بعدی حرکت کرد.
یک صدای پاق به گوش رسید لیز جیغ کشید چرا که زن عجیبی با موهای بنفش تیره درست در یک قد میش ظاهر شده بود. تانکس بدون توجه به جیغ لیز خودش را به کینگزلی رساند
- چه خبر تانکس ؟
- غوغاییه واسه خودش!... گروه اول و دوم مستقر شدن... وضعیت هاگرید و الیور خیلی خوبه... از بچه ها خبر
دیگه ای ندارین؟
- هنوز نه... اگه طبق برنامه شون پیش رفته باشن خیلی زود به کمکمون نیاز پیدا میکنن...
با استفاده از تصاویری که از ذهن دراکو گرفته بودند و اطلاعات لیز گروه جادوگران سریعترین مسیر رفت و آمد را در استفاده از رمز تاز دیده بودند. محفلی ها به هر چیزی که به دستشان میرسید چنگ میزدند. قوطی نوشابه ... دسته ملاقه... نایلون پاره... و بلافاصله ناپدید میشدند. بیرون بودن لیز از دیواره های شهر پنج دقیقه هم طول نکشیده بود و حالا حساب جادوگرانی که پشت سرش وارد شده بودند از دست او خارج شده بد. اخباری که لیز آورده بود باعث شد که اعضای محفل برنامه حمله نیمه شب را فراموش کنند تنها نیم ساعت پس از رسیدن
لیز... حمله اغاز شد...
۱ ۲ ۸
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
ولدمورت سریع بود و مکار و هرچه میگذشت از گذشته ماهرانه تر بازی میکرد
- سیریوسی... مواظب دست چپت باشی...
فریاد هری درست به موقع نجاتش داد و او توانست جادوی بدون چوبدستی ای را که ولدمورت همزمان با چوبدستی رها کرده بود دفع کند. هنوز تا هری شدن فاصله زیادی داشت. این را تازه می فهمید. برای یک لحظه چیزی در ذهنش جرقه زد و ذهنش را درگیر کرد اما در میان همه آنچه که در ذهنش میگذشت به سرعت
ناپدید شد. بیاد نیاورد چه بود...
یک انفجار مهیب شکل گرفت. ولدمورت ان را دید، میتوانست ضربه ای را که هری به جادوی او زده بود حسر کند. مرگخوارهایی را که تلاش میکردند از شکستن جادو جلوگیری کنند توسط حمله کاراگاه مو قرمز به سرعت تار و مار می شدند. بی اختیار فریاد کشید: جلوشو بگیرید احمقا...
صف طویلی از مرگخوارها به گروه اول ملحق شدند. دومین انفجار جادوی هری زندان را لرزاند. اما در نظر ولدمورت به جز آن فایده دیگری نداشت. چند متر آن طرف تر به لطف جادوی هرمیون فشار مبارزه تا حد زیادی از روی گروه برداشته شده بود همین که مرگخوارها ناچار بودند تنها از یک سمت وارد حلقه مبارزه شوند خودش تا حد زیادی مشکلات را رفع میکرد. به خصوصی که آتش جادوی خاص هرمیون مانع از این میشد که جادوی کفتارهای بیرون حلقه به افراد داخل ان صدمه ای بزند. با این وجود هنوز تعداد زیادی مرگخوار در میان میز بزرگ که بخش بزرگی از سالن را اشغال کرده بود حضور داشتند و تعداد بیشتری هم تلاش میکردند تا از
تنها ورودی ممکن که توسط شش هفت مرگخوار گیج شده و سه زن محافظت میشد وارد میدان شوند.
شری تقریبا راهش را آموخته بود... یک ضربه دیگر باعث شد که موجع انعکاس جادو قدرتمند تر شود. ولدمورت فریاد کشید: بی هوشش کنید ابلها...
نانسی هراسان برگشت زمانی که سیلی از ده پانزده طلسم بیهوشی همزمان به سینه پدرش برخورد کرد بی اختیار جیغ کشید. این تعداد طلسم بیهوشی به سادگی میتوانست کشنده باشد اما برخلاف تصور او هری هنوز سرپا بود. جادوی بیهوشی به طرز خارق العاده ای روی او اثری نداشت...
۱۳۸۱
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
با خسته شدن گروه کوچک مبارزین به تدریج بر تعداد مرگخوارها افزوده میشد. مرگخوارها به هر طریقی که بود تلاش میکردند دشمن را از زندانیشان دور نگاه دارند و گروه کوچک خانواده او در تلاش برای رسیدن به هری
رون ترجیح داد در حین از سر راه برداشتن حریفش به او گوش کند
- میخوان همون کلک صبح و تکرار کنن. اجازه ندین محاصره تون کنن.
میرسید البته این به جز سی چهل نفری بود که گروه کوچک از مبارزه خارج کرده بودند. جادوی هرمیون فشار مبارزه را کم کرده بود اما نه آنقدر که مبارزه یک به سه را ببرند. به غیر از سیریوس که همچنان پر انرژی مبارزه میکرد هر چهار نفر خسته بودند و نفس نفس میزدند نمیدانست چقدر میتوانند در برابر این فشار مقاومت کنند. در دست وقتی که ناامیدی به اوج میرسید با یک انفجار از بیرون در تالار از جا کنده شد قبل از اینکه و حشمت ورود مهاجمان جدید بر صورتشان پدیدار شود موج همزمانی از جادو دسته ای از مرگخوارها را بر زمین انداخت. رابرت تا آن روز هیچ وقت از دیدن پدرش تا آن حد خوشحال نشده بود بیشتر از صد نفر از اعضای محفل به
دنبال ریموس و کینگزلی وارد معرکه شدند و در همان حرکت اول سی چهل نفر را زمین گیر کرده بودند.
حالا که میتوانست به چیزی به جز جنگیدن فکر کند هیاهوی مبارزه در خارج از ساختمان را میشنید... بیرون از
ساختمان غوغایی برپا بود. نیروی کمکی درست به موقع رسیده بود و حالا علل ۵ ای از آنها با مرگخوارهای داخلی خیابان ها درگیر بودند.
اعضای تازه نفس محفل با مهارت و چابکی مرگخواران را تار و مار میکردند و جلو می آمدند ورودشان تمرکز مرگخوارها را از گروه کوچک دور کرده بود و این به آنها کمک میکرد تا نفسی تازه کنند. ریموس، چارلی و کینگزلی هرکدام یک گروه را رهبری میکردند. افراد چارلی سمت چپ تالار را نشانه رفته بودند خودش در کنار کینگزلی دو، سه دشمن قدیمی را نشانه رفته بود و افرادش از پشت سر حمایتش میکردند. مسیر پدرش کاملا مشخص بود ریموس همانطور که حملات چپ و راست دشمن را دفع میکرد مستقیم به سمت او می امد. تقریبا از سلامت دیدن فرزندش متحیر بود. به غیر از گرد و خاک مبارزه که با عرق آمیخته بود رابرت هیچ تغییری نکرده بود. با نگاهی سریع توانست بقیه خانواده را هم پیدا کند اما شگفتی او از سلامت آنها با حیرت و وحشتش از مشکلی که هری در آن قرار داشت برابری نمیکرد. هجده نفر از اعضای تازه نفس محفل به دنبال او میدویدند.
کند. طلسم های ولدمورت به قدری سیاه بودند ک حتی حاضر نبود به عاقبتش فکر کند. باید کاری میکرد. ذهنشی از دقایقی پیش درگیر بود، پس از اینکه پدرش فریاد زد و او را از جادوی بدون چوب دستی ولدمورت گسr
سS
۱۲۸۲
نیک: حلال حجار
 
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
نجات داد، ایده ای در سرش شکل گرفته بود که نمیتوانست به سادگی از آن بگذرد! طلسم بدون چوب دستی؟ این چیزی بود که ذهنش را درگیر کرده بود اما چه فایده او که بلد نبود... یا شاید هم بود؟ مگر نه اینکه او در دو روز گذشته همه کارهایی را انجام داده بود که هیچ وقت نمی توانست؟ چرا نباید این یکی را امتحان کند؟ حالا
که چیزی برای از دست دادن نداشت...
حواس ولدمورت مشخصا پرت شده بود نگاهش گاه و بیگاه میان دو نفر میچرخید... یکی مردی که گرفتار شده بود و دیگری کنه ی مزاحمی که تمام توانش را برای صدمه زدن به او به کار میگرفت. در مقایسه با خطر فرار هری، ولدمورت حریف جوانش را زیاد جدی نمیگرفت گاهی به سمت او طلسم میفرستاد اما بیشتر تلاش داشت تا حصار دورشان را بشکند و به هر نحو ممکن مانع از فرار هری پاتر گردد و سیریوس روی همین غفلت گاه و بیگاه او حساب باز کرده بود. در یکی از همین مواقع کوتاه تمرکز کرد و سعی کرد طلسم بدون چوب دستی را بفرستد... چیزی را در قفسه سینه اش حس کرد اما نتوانست آن را به دستانش انتقال دهد، طلسم ساده ای که به سمت ولدمورت فرستاد، به سادگی دفع شد نمیخواست ولدمورت را متوجه نیت خود کند ولی نمیتوانست بیکار باشد چون اینگونه بیشتر جلب توجه میکرد. دوباره تلاش کرد همزمان با حملات چوبدستی دست راستش با دست چپ بدون چوب دستی طلسم کند جرقه ای را در کف دستانش حس کرد... او میتوان ت... وقتش بود که ولدمورت را غافلگیر کند او میتوانست کار لرد سیاه را تمام کند ... باز هم بی آنکه قبلا چیزی را آموخته باشد خودش را به دست غریزه اش سپرد. زیر لب زمزمه ای کرد و اجرای بی
نقص طلسم مرگ را در ذهنش مجسم کرد. جادو را پرتاب نمود به فاصله یک ثانیه طلسم را بدون چوبدستی در
ذهنش اجرا کرد نیرو را به سمت دستانش انتقال داد و آن را پرتاب کرد اما جایی از کار می لنگید...
ولدمورت که طلسم سیریوس را دیده بود و ماهیت قدرتمند طلسم را تشخیص داده بود فحشی فرستاد و سپر قوی را ایجاد کرد. باید هرچه زودتر شر او را کم میکرد ممکن بود هر لحظه هری پاتر خود را به نحوی ازاد کند باید طلسم قفس را تجدید میکرد. طلسم سیریوس به سپر او برخورد کرد و به سختی دفع شد ولدمورت در ذهنش شروع به خواندن یک طلسم طولانی و هولناک کرد میخواست ببیند اینبار این بچه با این طلسم چه
سال بتواند اینکار و کرده باشد، طلسم بدون چوبدستی ... او وسط طلسم خودش بود و دیگر برای ساختن سپر دیر شده بود. امکان نداشت از یک بچه شکست خورده باشد... چشمانش از حیرت گشاد شد وقتی طلسم با او
برخورد کرد فشار ضربه طلسم او را به زمین پرت کرد
حیرت این اتفاق به حدی بود که کل سالن را سکوت فرا گرفت ... وحشت تمام مرگخواران را فرا گرفته بود
۱۲۸۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
آیا ممکن بود همه چیز به همین سادگی تمام شود؟ سیریوس نگاهی به پدرش کرد او نیز از این اتفاق مبهوت مانده بود آیا این واقعا خود ولدمورت بود که از پشت روی زمین بی حرکت افتاده بود... ناگهان حرکتی را از
گوشه چشمش دید و فریاد کشید نه!
سیریوس هنوز رویش را بر نگردانده بود ک طلسم به شانه چپش برخورد هرگونه بود تعادلش را حفظ کرد اما نیروی سیاهی را در درونش احساس کرد. غریضه اش باز هم به کمکش آمد. طلسمهایی که هرگز نمیشناخت پشت سر هم بر زبانش جاری شد و آنها را روی خودش اجرا کرد تا طلسم ولدمورت را خنثی کند.
ولدمورت از جای خود برخواست خشمی کشنده در درونش شعله میکشید: همشون رو بکشید...
فریاد مبارزه طلبانه ی مرگخوارانی که به اطاعت از فرمان رهبرشان برخواسته بودند سالن را پر کرد...
ولدمورت برخاسته بود تحقیر شده در برابر پیروانشی... و اینبار از ذره ذره وجودش آتش خشم زبانه می کشید. تشعشعات قدرتش نفس سیریوس را بند آورد و برق نگاهش بدن او را لرزاند. زمانی که جادوگر سیاه چوبدستی اش را چرخاند چیزی فراتر از وحشت به درون جادوگر جوان راه یافت سیریوس کاملا در لاک دفاعی فرو رفت و
حتی فرصت نمیکرد طلسمی در جواب بفرستد... در ذهنش نالید: گندش بزنند همه چیز خراب شد...
:::55:38:: E: 85 ::
هری نفس آسوده ای کشید خیالش راحت شده بود که سیریوس هنوز سر پاست اما تا کی؟ ... میدانست که آخرین شانس خود اوست. اما چگونه؟ زره مورگانا میتوانست هر طلسمی را که جذب میکند تا ده برابر قدرتمند کند با این حال قدرتمند شده یک طلسم بدون چوبدستی آنقدر قوی نبود که از پس این جادوی خاصی برآید.
برای امتحان کردن تئوریش نیاز به طلسمی بسیار قدرتمند تر از آن داشت... فکری درسرش جرقه زد: رابرت ...
این فریاد در میان هیاهوی فریادها و مبارزه به مقصد رسید. کینگزلی درست به موقع جای رابرت را در کنار هرمیون پر کرد تا او بتواند از مسیری تازه خودش را به پدرخوانده اش برساند. البته اگر میتوانست راه خود را از میان آن آشوب باز کند و این به هیچ وجه ساده نبود. اما هری به خوبی میدانست که رابرت توانش را دارد. مخصوصا که رون و ریموس پشت سرش بودند. رابرت در زمینه طلسمهای قدرتی بهترین بود. او دو مرگخوار را بیهوشی کرد. سومی را بر زمین انداخت. استخوان دست چهارمی را شکست. پنجمی را روی نفر ششم و هفتم پرتاب کرد و با یک طلسم فرمان نفر هشتم را وادار کرد که از او محافظت کند و سرانجام به چند قدمی
پدرخوانده اش رسید: هری ...
- راب... میخوام منو طلسم کنی... قوی ترین طلسم انفجاری که بلدی
۱ ۲ ۸ :
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
رابرت از پشت سر مرگخواری را که در زیر قفسی مشغول طلسم خوانی بود هدف قرار داد همانطور که با مردی که میخواست مانع از کارش شود مبارزه میکرد پاسخ داد: دیونه شدی؟ میخوای خودتو بکشی؟
یک طلسم خطرناک از بیخ گوشی سیریوس گذشت. رون که آن را دیده بود فریاد کشید: فرصتی نیست رابرت... کاری که میگه رو انجام بده
رابرت با چرخش سریعی از برابر یک طلسم مرگ جاخالی داد طلسم با برخورد به سپر او کمانه کرد تا به مرگخواری در پشت سرش برخورد کند و در همان حالی جواب رون را داد: دیونگیه؟ اگه میخوای بکشیش چرا
خودت انجامش نمیدی؟
رون همانطور که حریفش را عقب میراند فریاد زد: چون من یه رگ گرگینه ای ندارم احمق... شکمش رو نشونه بگیر و بهش اعتماد کن.
مرد جوان برای لحظه ای تعلل کرد. هری اینبار با حالت اضطراری تری فریاد زد: رابرت...
- توپلیو
این قوی ترین طلسم انفجاری بود که میشناخت. اما بعید میدانست در برابر طلسمی سیاه فایده ای داشته باشد. در حالت عادی اگر هر چیز مادی ای به جای این زندان نورانی بود باید متلاشی میشد اما برخورد آن با میله های
قفس تنها به شدت آن را تکان داد و هری را که چشم به مبارزه سیریوس داشت به دیوار کوباند.
سیریوس به سختی در برابر چند پرتو رنگارنگ دفاع کرد. به نظر میرسید که تجربه ولدمورت به تدریج بر او
- امکان نداره...
ریموس از وسط سه نفری که بر سرش هجوم آورده بودند دستور داد: کاری رو که میگه بکن رابرت
رابرت یکی از حریفان رون را از پشت هدف قرار داد: این جنونه!
هری و رون همزمان فریاد کشیدند: انجامش بده
چوبدستی بالا آمد و اینبار پرتو طلسم مستقیم به شکم هری برخورد کرد اما برخلاف انتظار رابرت، هری را متلاشی نکرد. تنها بدنش را به شدت لرزاند. نفس هری از درد بند آمد و زمانی که توانست بر خودش مسلط شود فریاد زد: این بهترین چیزی نیست که به من نشون دادی راب... اینجوری نه بچه... تمام تمرکزت رو بذار
سS
; ۱ ۲ ۸ دت
هلال
حلال حجار
سS
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
هرمیون که در همان لحظه دو طلسم مرگ را از جلوی رابرت حیرت زده دور کرده بود فریاد کشید: اتفاقی برای هری نمی افته... بهش اعتماد کن. تو بین ما قوی ترین هستی رابرت... تمام قدرتت رو بذار روی طلسم...
- خیلی خب... خیلی خب...
اینبار تمام توانش را گذاشت. تمام چیزی که یک دو رگه گرگینه ای میتوانست انجام دهد...
پرتویی که از چوبدستی خارج شد قوی ترین طلسمی بود که تا آن لحظه انجام داده بود. از وحشت اثری که میتوانست داشته باشد نفس در سینه اش حبس شد. اما اتفاقی که افتاد نه تنها رابرت، که تمام مبارزین را متحیر کرد. برخلاف تصور رابرت، برخورد طلسمی که میتوانست نیمی از آن سالن را نابود کند هری را منفجر
نکرد. طلسم تنها به سینه او برخورد کرد پیراهن هری را متلاشی کرد و زره مورگانا با جذب آن درخشید.
- بخوابین روی زمین
هری دستش را بالا آورد. رون به موقع خودش را روی رابرت انداخت. هرمیون دست نانسی را کشید یکی از مرگخوارهای فرمانبر شده سلینا را روی زمین انداخت. همزمان نیمی از محفل زمین گیر شدند... طلسم قدرتمند رابرت با قدرت هری و جادوی زر ۵ ادغام شد. آنچه که به وقوع پیوست انفجار عظیمی بود که موج آن نه فقط مرگخوارها را مانند توده ای از گرد و خاک به هوا پرتاب کرد و دیوار را با خون آنها رنگ کرد بلکه حفاظ جادویی دور سیریوس و ولدمورت و مهمتر از آن زندان جادویی را در هم شکست و هری از ارتفاع چهار متری روی زمین
چند نفر که در گوشه سالن در میان توده جمجمه ها افتاده بودند به ناگاه تصمیم گرفتند فرار کنند. اعضای
محفل گروه گروه به دنبال مرگخوارهای فراری بیرون میدویدند.
فقط یک نفر بود که به سادگی از جا بلند شد و چشمان شیطانیش با نگرانی به او خیره ماند. میتوانست آتش خشم را در مردی که چند متر آن طرف تر زانو زده بود ببیند. هاله ای از قدرت مشتعل از خشم که به طرز هولناکی مرگبار مینمود را در اطراف او میدید و چشمان سبزش را که آتشی از کینه و نفرت به سمت او پرتاب میکرد... آتش نگاه هنری تا مغز استخوان او را میسوزاند.
- لاغر و ...
چارلی که در همان لحظه از جا برخواسته بود چیزی را به سمت او پرتاب کرد. هری بی آنکه چشم از ولدمورت بردارد ماهرانه چوبدستی را در هوا گرفت. تنها همین کافی بود که چند نفر از مرگخوارانی که این نگاه او را میشناختند از سالن بگریزند. بزرگترین ترسشان تحقق یافته بود. هری معطلی رسیدن به ولدمورت نشد لحظه ای که چوبدستی به دستش رسید اولین جادوهایش را به سمت او رها کرده بود. ده، دوازده نفری که در فاصله میان
۱ ۳ ۸
 
________________
سS
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
او و ولدمورت بودند به سادگی درو شدند تنها موج قدرت جادو کافی بود تا آنها را به جهنم بفرستد. جادوی هری مستقیم به سپر جادویی ولدمورت برخورد کرد و با چنان قدرتی آن را لرزاند که اگر جادوگر سیاه سرعت عمل کافی برای ساختن جادوی دفاعی دیگری را نداشت سرش را به باد داده بود.
اما این تنها هری نبود که به او حمله میکرد. موج قدرتمندی از جادو از سمت چپ ولدمورت را هدف قرار داده بود. سیریوس خیال نداشت به این سادگی مبارزه اش را به دیگری واگذار کند. حمله دو جانبه پدر و پسر به هیچ وجه به نفع ولدمورت نبود. یک طرف هری بود که تمام خشم چند ساله اش را آزاد کرده بود و در طرف
دیگر پسری که دست کمی از پدرش نداشت...
با درک عمق این خطر ولدمورت سرعت عمل نشان داد با یک حرکت چوبدستی نزدیکترین مرگخوار را به سمت خود به پرواز در آورد و قبل از اینکه مرگخوار حیرت زده متوجه دلیل این توانایی جدید خود شود آستین ردایش شکافته شده و دست ولدمورت نشان شوم را روی بازوی او لمس کرد. برای اولین بار هری سوزشی از درد را روی دست احساس کرد. جایی که نشان شوم بر آن داغ خورده بود و به طور غریزی معنای آن را میدانست:
سیریوسی... بر و کمک بقیه...
-بابا من میتونم...
هری همانطور که پشت سر هم جادوهایش را به سمت ولدمورت شلیک میکرد پاسخ داد: میدونم... برای همین میگم ... بقیه بهت احتیاج دارن.
سعیر بورس میخواست مخالفت کند اما ورود یک ده لسسته تازه نفس از مرگخوارها نظرش را تغییر داد. همزمان با
حمله شدید طلسمهای هری و ولدمورت، مسیرش را تغییر داد و به سمت سایرین دوید.
ورود هری جان تازه ای به مبارزه داده بود یا شاید مرگخوارها را به شدت تضعیف کرده بود. تنها بودن هری
موجب وحشت آنها میشد چه برسد به حضور خشمگین مردی که تشعشعات خشمگین قدرتش هر کسی را از وحشت ذوب میکرد.
چوبدستی اش میرقصید و او هنرنمایی میکرد. سیریوس تازه میفهمید که چرا ولدمورت گفته بود تا هری شدن راه زیادی دارد. زمانی که دو جادوگر رو در روی هم قرار گرفتند همه چیز رنگی از خون گرفت.
با هجوم محفلی ها سالن عظیم برای مبارزین تنگ و کوچک میشد. به تدریج مبارزه به بیرون کشیده میشد. هر
طرف را که نگاه میکردی درگیری بود. دو نفر از کاراگاهان محفلی که دست و پایشان در مبارزه به شدت تنگ شده بود شاهکار زدند و یک دیوار را منفجر کردند تا راهی به بیرون باز کنند حالا دیگر حساب نفرات از دست
همه در رفته بود. حضور مبارزین محفل بهتر از آنچه که باید همه چیز را تحت تاثیر قرار داده بود. مرگخوارها با
۱ ۳ ۸۷۴
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
تمام توانشان میجنگیدند اما به لطف نقشه هرمیون و بچه ها پراکنده شدن افراد ولدمورت به نفع محفل تمام شده بود. محفل توانسته بود مرگخوارها را در چند سطح مختلف غافلگیر کند. یکی دسته ای را که برای خاموشی کردن آتش به خیابان رفته بودند و در دو مرحله بعد افرادی را که در خیابان در جستجوی پاتر فراری جستجو میکردند ... حالا تمرکز قوا با محفل بود. سالنی که ساعتی قبل با شکوه و یکدست مینمود تقریبا نابود شده بود. مرمر درخشان کف از برخورد طلسمها چاک چاک شده بود. دیوارهای صیقل شده هر لحظه با طلسمی که به خطا میرفت یا منحرف میشد ترک برمیداشت. رد سوختگی در همه جا دیده میشد. پرده ها آتش گرفته بود. تکه پاره های مجسمه های مرمری آغشته به خون اینجا و آنجا یافت میشد. چارلی و فرد به موقع خودشان را از زیر چهل چراغ در حال سقوط کنار کشیدند و طلسم ریموس مرگخواری را که این کار را کرده بود بر زمین انداخت. ارنی مک میلان در کنار هرمیون میجنگید، حضور ناگهانی هاگرید که به همراه مامورین وزارتخانه از راه رسیده بود دست و پا را تنگ میکرد. او در اولین حرکت با یک دست دو مرگخواری را که از پشت جرج ویزلی را هدف گرفته بودند بلند کرد و با چنان قدرتی آن دو را به باقیمانده دیوار پشت سرشان کوباند که بدن بی جانشان نقش زمین شد. الن بیج به موقع توانست فرد را نجات دهد و او را که زخمی شده بود به دست الیور وود سپرد تا
از محل درگیری دور کند. با شلوغ شدن صف جلوی مبارزه
پیر و امیلی خود را به هرمیون رساندند تا همانطور که رون دستور داده بود او را که خسته شده بود از مرکز مبارزه دور کنند. زمانی که هرمیون بار دیگر خودش را در کنار رون یافت فرصتی برای اعتراضی نداشت چرا که مجبور شد جان آنجلا را که زخمی شده بود نجات دهد وقتی که دوباره سرش را چرخاند تا با رون حرفی بزند او ده متر انطرف تر در کنار اریک میجنگید و شلیک پرتوهای چوبدستی اش یک لحظه متوقف نمیشد. یک طلسم ناگهانی کتف راستش را هدف گرفت. قبل از اینکه ناله از گلویش خارج شود چارلی ویزلی در کنارش بود. او همانطور که با مهاجم لاغر نقابدار میجنگید فریاد کشید: به خاطر خدا هرمیون... عقب واستا و بذار خیال ما
راحت باشه...
ریموس لوپین به هرمیون فرصتی برای اعتراضی نداد بازوی او را کشید و تا زمانی که به ربکا تحویلشی نداده بود
رهایش نکرد. اعتراض نتیجه ای نداشت. به نظر میرسید که اعضای محفل دفاع از خانواده هری را در اولویت قرار داده بودند و هرمیون میتوانست ببیند که خود او در مرکز این دفاع واقع شده... چیزی که از آن متنفر بود این بود که علیرغم تلاش زیاد کسی نتوانسته بود نانسی را از مبارزه دور کند و چه کسی جرات میکرد چنین پیشنهادی را به سیریوس بدهد؟ در حالی که خود او به خاطر شرایطی که داشت تا همینجا هم از نفس افتاده و خسته بود واگر میخواست با خودش صادق باشد دیگر نمیتوانست پا به پای دیگران مبارزه کند. ریموس بعد از اینکه از امنیت هرمیون مطمئن شد بازگشت تا در کنار تانکس که برای رسیدن به رابرت که حالا در سمت دیگر سالن
میجنگید، تلاش می کرد قرار گیرد.
۱ ۲ ۸۸
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
کینگزلی همانطور که مبارزه میکرد پشت سر هم دستور صادر میکرد و سایرین طبق دستوراتش به این طرف و آن طرف میدویدند. یک دقیقه بعد خودش را در کنار رابرت یافت که در مبارزه با حریف با تجربه اش به مشکل برخورده بود. با ملحق شدن کینگزلی به مبارزه، رابرت نفس راحتی کشید. زمانی که طلسم ماهرانه کینگزلی
مرگخوار را به جهنم فرستاد با خوشحالی عرق صورتش را پاک کرد: خیلی به موقع بود کینگزلیا
مرد با تجربه خرناسی کشید: دعا کن که مبارزه به این زودیا تموم نشه بچه. چون بعدش باید حسابی جواب پس
بدلی ... این دستیر یونس داره چه غلطی میکنه ؟
به رقم سبک شدن مبارزه پس از ورود اعضای محفل سیریوس همچنان در مرکز درگیری بود. جایی در میان
رون و هرمیون در چند متری هری و ولدمورت مبارزه میکرد. به این ترتیب میتوانست همزمان با مبارزه خود مراقب سایرین هم باشد آنقدر نزدیک بود که بتواند در صورت نیاز به پدرش کمک کند اما چیزی به اسم نیاز وجود نداشت. هری پاتر یک تنه غوغا کرده بود. سرعت خیره کننده ای داشت و مهارتش بیش از آنچه بود که سیریوس بیاد داشت زمانی دیده باشد. به نظر می رسید که دو جادوگر در حلقه ای از نور و رنگ و آتش و دود
میرقصیدند. رقصی شوم که بدون شک برای یک نفر از آنها مرگ را در پی داشت.
نتیجه هیاهویی که چند لحظه قبل از بیرون تالار بلند شده بود با ورود دسته بزرگی از مرگخوارها به نفع جادوگران سیاه مشخص شد. اسنیپ و افرادش سرانجام راه خود را باز کرده بودند. مبارزه بار دیگر اوج گرفت.
طلسمهای رنگارنگ با چنان شدتی رد و بدل میشدند که چشم را خیره میکرد. دسته ای از مرگخوارها با سرسختی و مهارت چند سری از مبارزین محفل را به بیرون میراندند برای این افراد اسنیپ همان نقشی را داشت که کینگزلی و چارلی در محفل ایفا میکردند. بلند بلند دستور میداد و افرادش به دنبالش میدویدند کار
داشت سخت میشد. اسنیپ ماهرانه می جنگید. در مسیرش اریک را بر زمین زد و اندرو و جرج را زخمی کرد.
در بین مبارزین محفل دو نفر برای این جنگ داوطلب بودند. ریموس و چارلی هر دو با هم به سمت اسنیپ دویدند اما مسیر میانشان به سرعت توسط مرگخوارها مسدود شد. در آن هیاهو که هرکس درگیر مبارزه ای شده بود یک نفر زودتر از سایرین به استقبال اسنیپ رفت.
طلسمهای پشت سر هم نانسی سپر دفاعی مرگخوار را لرزاند در تمام پنج سال گذشته لحظه به لحظه ای که تمرین میکرد آرزوی چنین لحظه ای را داشت. میخواست انتقام بگیرد. اما کدام انتقام را؟ انتقام ناتوانی گذشته اش را در دفاع از مادر و خواهرش ؟ یا انتقام پدر نیمه جانی که در تخت خواب رها شده بود؟ شاید هم هیچ کدام میخواست انتقام برادر مهربانی را بگیرد که هرآنچه را که در این مدت چند ماه این دیوانه بر سرش آورده بود از او
یک هیولا ساخته بود.
۱۳۸۹
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
طلسمهای نانسی پشت سر هم به سپر دفاعی اسنیپ برخورد کرد. اسنیپ برای جبران طلسم شکنجه گر را به
داد و تقریبا همزمان جادوی بعدیش سپر دفاعی او را لرزاند.
مهارتی که در بازگشت طلسم استفاده شده بود مرگخوار را غافلگیر کرد هر کسی نمیتوانست به این خوبی یک طلسم را برگشت دهد. آنهم فقط با یک تکان چوبدستی. نگاهش را به حریفش دوخت. او این دختر را میشناخت. او را دیده بود اما کجا؟ نمیدانست.
نانسی به سوالی نپرسیده اش جواب داد: وقتی رفتی جهنم عوضی،... یادت باشه یه پاتر جونتو گرفت.
نگاه سیریوس درست در وسط یک درگیری خشن با سه، چهار مرگخوار عصبانی خواهرش را یافت. اگر اقدام به موقع هرمیون که با دیدن اسنیپ به مبارزه بازگشته بود، نبود همان لحظه کارش ساخته بود. دیدن نانسی نزدیک اسنیپ نفس سیریوس را بند آورده بود. او میدانست که خواهرش مبارز خوبی است و از میزان نفرت او از
این مرد با خبر بود اما مهارت اسنیپ را هم در برابر دراکو دیده بود ... نانسی حریف او نبود با تمام توانش مبارزه میکرد هرچه را که آموخته بود پیاده میکرد. تمام آنچه را که سالها برای این لحظه کنار گذاشته بود. اما اسنیپ
کم کسی نبود. مهارت او در مبارزه دست کمی از مهارت امثالی کینگزلی نداشت و بدون شک در برابر چنین مهارتی نانسی ناتوان بود.
رون، رابرت و چارلی همزمان با سیریوس او را دیدند مشکل این بود که بی مبالاتی نانسی فاصله او را از سایرین زیاد کرده بود. زمانی که هر چهار نفر تلاش میکردند از میان پرتوهای رنگارنگی که چپ و راست به سمتشان می آمد و جادوهای شومی که احاطه شان کرده بود عبور کنند مبارزه شکل دیگری میگرفت.
طلسمهای رنگارنگ چپ و راست از میان دو مبارز عبور میکرد. معطل نکرد و با مهارت هر دو را برگشت داد. یک
طلسم برگشت خورده مرگخواری را که در پشت سر اسنیپ بود بر زمین زد.
مرگخوار خشمگین چوبدستی اش را بلند کرد دیدن جادوی شومی که اسنیپ در برابر دراکو اجرا کرده بود نفس سیریوس را بند آورد. چوبدستی نانسی ماهرانه چرخی زد و جادوی اسنیپ ناپدید شد چیزی که از چوبدستی او خارج شد از آن چیزهایی بود که رون تنها در مبارزات نیک دیده بود. جادو آنقدر قدرتمند بود که سپر دفاعی اسنیپ را در هم شکست اما اسنیپ با تجربه تر از آن بود که کم بیاورد. همزمان با کنار کشیدن از برابر طلسم
نانسی، پرتوی ارغوانی جادوی مرگخوار درست به شکم نانسی برخورد کرد، فریادی بلند شد و خون به شدت به اطراف پاشید.
۱ ۳ ۹
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
رابرت از میان دو نفر گذشت. سومین طلسمش مرگخواری را بر زمین زد از روی دو جسد پرید او بر زمین افتادن نانسی را دیده بود و اسنیپ را که با چوبدستی به او نزدیک میشد و هنوز دست کم شش نفر را در برابر خود داشت تا بتواند به نانسی برسد. در کنارشی رون ویزلی سرسختانه تلاش میکرد تا راهی برای رسیدن به خواهر
زاده اش پیدا کند.
کمی آنطرف تر سیریوس میجنگید. فریاد وحشتش به گوش هیچ کس نرسیده بود. تا آن روز آنطور دیوانه وار
مبارزه نکرده بود از پس پرده اشکی که صورتش را پوشانده بود هدف میگرفت و تنها جسد بود که بر زمین می
افتاد.
اون زنده میمونه... نباید بمیرد
اما وقتی اسنیپ را دید که با چوبدستی کشیده به بدن نانسی نزدیک میشد نفس در سینه اش حبس شد. چند بار تلاش کرد که از همان دور مرگخوار را هدف بگیرد اما مبارزه آنقدر نزدیک بود که هر لحظه فردی در مسیرش قرار میگرفت. افرادی که اکثرا از اعضای محفل بودند. اسنیپ را دید که چوبدستی اش را به سمت نانسی گرفته بود. کسی که در آخرین لحظه میان اسنیپ و نانسی قرار گرفت سلینا بود. سپر دفاعی او زودتر از خودش به مبارزه رسید.
سلینا بها خوبی ماهیت طلسم اسنیپ را میشناخت همان سکتوم سمپرای معروف بود. سپر دفاعی او در دست به موقع میان نانسی و اسنیپ قرار گرفته بود و نانسی را از پرتو بعدی نجات داده بود. قبل از اینکه اسنیپ به سمت مزاحم بچرخد، سیریوس به آنجا رسید.
صحنه ای که دید دیوانه اش کرد بدن خون آلود خواهرش روی زمین افتاده بود و برای یک لحظه صحنه ی دیگری در کنار آن جان گرفت. پیکر کوچک سرخ مویی که در میان قبرستان یافته بود... خشم و نفرت در
وجودش فوران می کرد. اشک نمی ریخت داشت در آتش می سوخت و تنها نگاهش برای سوزاندن دشمن کافی
بود. اسنیپ به زحمت توانست در برابر طلسم خورد کننده ی سیریوس جا خالی دهد. سلینا به سرعت در کنار او
قرار گرفت.
- لین برو کمک نانسی...
-اما...
سیریوس فریاد کشید: گفتم برو...
۱ ۲ ۱
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
خشم مرگبار سیریوس جایی برای مقاومت باقی نمیگذاشت. سلینا به خوبی دریافته بود که حضورش تنها مانع از آزادی عمل او خواهد بود.
صداهای دیگران در گوشی سیریوس محو میشد. دیگر هیچ چیز نمیشنید. نه فریاد هشدار چارلی و نه صدای هرمیون را که تلاش میکرد به او ملحق شود... حتی سایه رابرت را که از کنارشی گذشته بود تا خودش را به
نانسی برساند ندید.
- هنوز فرار نکردی پاتر؟
جواب سیریوس شعله ی آتشی بود که قبل از اینکه بخواهد حرکتی بکند از کنار گوش اسنیپ گذشت آنچه از چوبدستی اش خارج می شد ورای جادو بود تمام آنچه بود که ماهها در وجودش سرکوب کرده بود. اسنیپ توان مقابله با این خشم وحشیانه را نداشت. زمانی که چارلی برای کمک به او ملحق شد سیریوس او را ندید. جادوهایش یکی پس از دیگری به سپر دفاعی مرگخوار برخورد میکرد و آن را می لرزاند و خشم سیریوس را
بیشتر میکرد. سرشار از خشم و نفرت فریاد کشید: آنتیوبیوس
انفجار پر قدرت جادوی او سپر دفاعی مرگخوار را در هم شکست صدای انفجاری بلند شد و مرگخوار بی حرکت
در لابه لای فریادهای اسنیپ صدای خرد شدن استخوانهای دست او آتشی را که در جان سیریوس بود شعله ور میکرد. سراسر وجودش از خشم و درد می لرزید. نوری درخشید. برای یک لحظه صدای خرد شدن استخوانهای اسنیپ تنها صدایی بود که میشنید. لذت بخش ترین صدایی که تا آن روز به گوشش خورده بود.
فریادهای مرگخوار برایش دلپذیرترین موسیقی ای بود که باید میشنید. درد نفس اسنیپ را بند آورده بود. خیلی زود فریادهایش خاموش شد. دردی که میکشید ورای آن بود که صدایی از گلویش خارج شود. تنها دهانش باز مانده بود، بدنش از شوک درد بالا و پایین می جهید. سیریوس حلقه اعضای محفل را که در تلاش برای دفاع از او بودند ندید. خشم مانع از دیدن و فکر کردن می شد. مرگ برای این حیوان خیلی زیاد بود اسنیپ لیاقت مرگ
را نداشت. تمام خشم و نفرتش را جمع کرد: دسیلی چانج
زنجیری به سیاهی شب با هاله های سرخ جهنمی ظاهر شد و به دور بدن اسنیپ پیچید. جیغها بود که گوشی هر موجود زنده ای را کر میکرد. اسنیپ از زجری فرازمینی با تمام وجود نعره میزد. زنجیر گوشت او را به مانند موم آب کرد و با حالت منزجر کننده ای همراه با بوی سوختگی شدید گوشت به داخل بدن او فرو رفت. رفته رفته جیغهای مرگخوار فروکش کرد. ناگهان اتفاق عجیبی افتاد یک تکان در هوا به وجود آمد. بدن اسنیپ تکانی خورد و جلوی چشمان وحشت زده مرگخواران و محفلی ها زنجیر شروع به خارج شدن از بدن او کرد. اما این بار
۱ ۲ ۹۲
 
________________
جم
ناr
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
چیزی را با خود حمل میکرد. چیزی که لحظه اول قابل مشاهده نبود. همگان با چشمان وحشت زده به آن خیره
شده بودند. جیغ ممتد و وحشتناکی شنیده شد و زنجیر جهنمی که حالا بالای جسد اسنیپ بود شروع به تکان خوردن کرد. زجه های فرازمینی باعث شده بود بیشتر افراد گوش های خود را بگیرند. نفس در سینه ها با
دیدن چیزی سفید و مه مانند ی که مشخصا روح مرگخوار بود و لابه لای زنجیر دست و پا میزد حبس شد.
لحظه به لحظه زنجیر تنگ تر شد. نوری سرخ و خیره کننده درخشید. سپس سکوت جای زجه های روح مرگخوار را گرفت.
سالن در سکوت فرو رفته بود. از مرگخوارهایی که بیرون سالن می جنگیدند تا اعضای محفل و هری که با چشمان وحشت زده به پسرش که خستگی ناشی از اجرای طلسم سیاه او را به نفس نفس انداخته بود نگاه میکرد. هیچ کس باور نمیکرد که او بتواند به این سادگی جهنمی ابدی را برای فردی چون اسنیپ پدید آورد.
هنوز هیچ کس از شوک کاری که سیریوس انجام داده بود خارج نشده بود که صدای ناله ای شنیده شد.
رابرت زودتر از سیریوس به نانسی رسیده بود. بدنش غرق خون بود و به زحمت نفس می کشید: اون زند سی... خدایا متشکرم... نانسی... نانسی تکون نخور...
- برو عقب رابرت
ربکا و فرد با هم به آنجا رسیده بودند زیر پوشش دفاعی فرد، جسیکا، جرج و چند نفر دیگر از اعضای محفل ربکا جلوی او زانو زد با یک حرکت سریع بلوزش را پاره کرد. بی توجه به آنچه در اطرافش رخ میداد و جادوهایی که منحرف میشد زخم را بررسی کرد. عمیق بود اما نه آنقدر که قابل درمان نباشد. به سرعت دست به کار شد.
با پایان کار اسنیپ درگیری شدت گرفت مرگخوارها خشمگین از آنچه رخ داده بود با تمام قوا حمله میکردند رابرت موج عظیمی از جادو را دید که به سمت دوستش که هنوز نفس نفس می زد می رفت. یکی از آنها به پهلوی سیریوس برخورد کرد اما قبل از اینکه او فریاد ی بکشد بقیه جادوها دفع شده بود. چارلی، ریموس، کینگزلی، تانکس و جسیکا و هرمیون همزمان با هم سپر دفاعیشان را به دور سیریوس حلقه کردند. رابرت از میان شلوغی گذشت تا سیریوس را عقب بکشد یک نظر بدن بی جان ارنی مک میلان را دید که در کنار جسد پیر افتاده بود. چشمهایش هنوز باز بود. یک طلسم مرگ کارش را تمام کرده بود. نگاه هراسانش خیلی زود سلینا را در اطراف نانسی پیدا کرد. به نظر میرسید که هنوز متوجه آنچه رخ داده بود نشده. به سرعت دست به کار شد. زیر لب وردی را زمزمه کرد و خیلی زود بدن ارنی مک میلان ناپدید شد میدانست که این درست ترین کار ممکن است. دیدن جسد ارنی مک میلان توسط سلینا آخرین چیزی بود که میخواست بدون شک در چنین
حالی سلینا دیگر قادر به مبارزه نبود و ممکن بود او نیز جانشی را از دست بدهد.
۱۲ ۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
بعد از آن به سمت سیریوس برگشت: حالت خوبه؟
- بدتر از اینم داشتم...
از جا بلند شد تا بار دیگر به مبارزه ملحق شود که رابرت دستش را گرفت: بذار یه نگاهی بهشی بکنم...
سیریوس دست او را کنار زد: من حالم خوابه... دخترارو از اینجا ببر رابرت
زمانی که رابرت دوش به دوش او به مبارزه ملحق شد دهان باز کرد تا اعتراضی کند که رابرت جواب داد: نشنیدی که میگن بهترین دفاع حملس ؟ اون دو تا تو رو سپردن دست من
اینبار در کنار هم وارد مبارزه شدند. شانه به شانه هم... اوضاع سالن در هم بود اما چندان نیازی به نگرانی نبود.
در نبود اسنیپ و ولدمورت محفل خیلی سریع به کارها سرو سامان داده بود. رابرت
کینگزلی شکلبوت را دید که رون را که مجروح شده بود عقب می کشید تا بتواند به موقع خودش را به فرد برساند در این میان یک انفجار توجه آنها را به مبارزه ای دیگر کشاند.
از دیوار عقبی ساختمان خبری نبود زمانی که گرد و خاک فرو نشست شب می درخشید و اثری از دو جادوگر نبود. گویی محیط وسیع آن تالار جوابگوی خشمشان نبود. برق می درخشید. سایه های شب ناپیدا بود. بر فراز زمین چمن پوش پشت ساختمان تنها چند قدم آن طرف تر از جایی که بدن بی جان هکتور واتسون به دار کشیده شده بود دو مرد رو در روی یکدیگر مبارزه میکردند. سیریوس دست راست هری را دید که بالا رفت و تقریبا بلافاصله صاعقه ای جلوی پای ولدمورت زمین را چاک داد. نمیتوانست عقب بایستد این بار نه... سایه ی هرمیون را دید که در پی فکری مشابه به سمت دیوار در هم شکسته میدوید تا خودش را به هری برساند و
خیلی سریع به او ملحق شد.
پایشان به زمین نرسیده بود که دو مرگخوار با هم جلویشان قرار گرفتند. سیریوس چوبدستی اش را بالا آورد تا با آنها رودررو شود و در همان حال فریاد زد: بر و پیشش هرمیون... بر و پیشش
هرمیون لحظه ای تعلل کرد برسر دو راهی مانده بود. با این حال امروز آنقدر دیده بود که به سیریوس اعتماد کند. چرخید و به سمت هری دوید.
حرکت سریع هری جادوی ولدمورت را به آسمان فرستاد همزمان چرخی زد و با حرکت چوبدستی اش دایره ای به دور خود کشید. به خوبی میدانست که برای کشتن ولدمورت به چیزی فراتر از طلسمهای عادی نیاز دارد. او این کفتار را میشناخت. جادویی نبود که این شیطان بدلی برای آن نشناسد. به طور قطع در جادوی سیاه استاد
۱ ۳ ۹
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
بود. خیلی زود دریافت که اگر بخواهد در سالن به مبارزه اش ادامه دهد تنها قتل عامی دیگر در پی خواهد
داشت.
او به فضای باز احتیاج داشت و باید از طلسم های نا متعارف استفاده میکرد و آنها را هم می بایست تا جای ممکن پنهانی انجام میداد... زیر لب زمزمه ای کرد لحظه ای بعد ابر های تیره جلوی نور مهتاب را گرفتند. اسمانی که تا لحظه ای پیش صاف و بی ابر بود دگرگون شد و باران شدیدی شروع به باریدن گرفت. اما این یک باران معمولی نبود. به نظر میرسید که تمام آب موجود در آسمان در همان نقطه فرود می آمد در کمتر از چند
ثانیه روی زمین سیلابی به راه افتاده بود. ولدمورت با کمی تردید به او خیره شد
- بازیت گرفته پاتر؟ یا نکنه میخوای غرقم کنی؟
هری پوزخند او را جواب داد: بیا تمومش کنیم تام... این بازی دیگه زیادی طولانی شده...
- چهل و چهار سال پاتر... و تو هنوز نمیتونی تمومش کنی چون تموم کردن من برابر با تموم شدن خود ته...
- فکر کردی از این میترسم ریدل ؟ برای من ... خیلی وقته که تموم شد سی... امروز آخر بازیه... بذار ببینیم کدوم مون گوی زرین رو شکار میکنه.
هری مصمم بود و آماده ... چهره اش از عظمی راسخ خبر میداد. ولدمورت گردبادی را که از چوبدستی هری خارج شده بود به آتش کشید: که این طور ... در این صورت ... هرچی داری رو کن ... این بازی برای تو دوسر باخته پاتر... یادت نرفته که بهت چی گفتم هری؟ کشتن من مردن خود ته و اگه اینبار منو زنده بذاری... اگه من بمونم و تو نابود بشی... مزه خشم منو تک تک اونایی که اون بالا برای تو میجنگند خواهند چشید... تک تک او نایی که عضوی از خانواده تو هستن رو جوری عذاب میکنم که برای بقیه عمر تک تک لحظاتی رو که نفس
میکشن آرزوی مرگ بکنن و هرگز بهش نرسن، ...
ولدمورت سپس جادوی پر قدرتی را اجرا کرد که سر راهش گل و لای حاصل از باران را به اطراف می پاشید. آبی که بر روی زمین جاری شده بود بالا آمد و برای هری سپری عظیم از جنس آب ساخت. قدرت طلسم به حدی بود که پس از برخورد به سپر آبی، آن را کاملا بخار کرد اما خیلی سریع با آبی دیگر جایگزین شد. هری سینه ولدمورت را نشانه گرفت و طلسم مرگ را رها کرد. قدرت جادو باعث شد که ولدمورت به سختی بتواند آن را دفع کند. استفاده مستقیم از جادوی مرگ نشان از عظم راسخ هری برای هدفش داشت. تهدید ولدمورت در
او اثری نکرده بود. او از مرگ نمیترسید و ظاهرا خیال هم نداشت که به ولدمورت اجازه زنده ماندن بدهد.
خشم موجود در جادوی ولدمورت پوزخندی را بر لبهای هری نشاند: حالا نوبت منه وقتشه بهت نشون بدم. چه
دت ۹ ۳ ۱
سS
از:
فدرال
حلال حجار
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
زیر لب زمزمه ای کرد رشته های سفید رنگ از زمین زیر پای هری از دل خاک بلند شد و سپس به سوی ولدمورت پرتاب شد. ولدمورت ریسک نکرد و یکی از قوی ترین سپر های دفاعی را ساخت که میتوانست جلوی
تقریبا تمامی طلسم های شناخته شده را بگیرد... ترسی برشی داشته بود او صد ها سپر دفاعی میشناخت ک با کمک انها میتوانست جلوی هر طلسمی را بگیرد. اما هر سپر برای تعدادی خاصی از طلسم ها کاربرد داشتند. او به خود میبالیدک میتواند فقط از هاله و رنگ طلسم به ماهیت آن پی ببرد و سپر دفاعی مخصوص آن را بسازد اما اینبار پاتر لعنتی دست روی نقطه ضعف او گذاشته بود و از طلسم هایی استفاده میکرد که او هیج ایده ای از ماهیت آنها نداشت. طلسم رشته ای هری که از دترور زمیر بیرور آمده بود و به سوی او می آمد سپر دفاعی
قدرتمندی را ساخت و ستلاش کرد همزمان جلوی راه طلسم نایستد
هری سپر دفاعی او را مشاهده کرد و لبخندی زد. زمانی که طلسمش با سپر برخورد کرد و مانند یک بمب خوشه ای ترکید. پودر سفید سر تا پای ولدمورت را فراگرفت اما به جز آن صدمه دیگری به ولدمورت وارد نکرد.
او که تا لحظه ای پیش کار خود را تمام شده میدید چهره درهم کشید
- معلومه داری ج غلطی میکنی پاتر؟ مسخره بازی رو تمومش کن و مبارزه کن چون میخوام بفرستمت ور دل
زنت اون دنیا
هری طلسمی را اجرا کرد که درست جلوی پای ولدمورت به زمین برخورد کرد. در یک لحظه زمین لرزید. گویی جان گرفت و بعد... شبحی گل آلود از میان آن خارج شد... و گل و لای را به سر تا پای او پاشید. اما به جز آن اتفاق دیگری نیوفتاد... زمین بار دیگر لرزید و اینبار اشباحی تیره از دل آن بیرون خزیدند. بدنهایی پوسیده و کپک زده... با چشمهایی از حدقه در آمده... که بوی تعفنشان هر کسی را آزار میداد دستهایشان را به سمت ولدمورت دراز کرده بودند. ولدمورت ناخاسته عقب کشید. مردان گلی جلوتر آمدند. همانطور که یک چشمش را
درنده... یا پرتاب گر هیچ سپر دفاعی بر آن موجودات اثر نکرد... هنوز با همان سرعت یکنواخت و قدمهای بی روحشان جلو می آمدند. چشمهای خالیشان را به او دوخته بودند. یک ارتش صد نفره دوره اش کردند... هیچ
- بهت گفتم بس کن پاتر.
طلسم مرگ را با عصبانیت اجرا کرد
طلسم به حدی قدرتمند بود که هری ریسک نکرد و از سر راه طلسم خود را بسرعت کنار کشید موجودات شیطانی به دور ولدمورت حلقه زدند. دست کپک زده یکی از اجساد به سمت ولدمورت دراز شد
۱ ۲ ۱
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- لعنتی این دیگه چیه...
- گروه مشایعت... اومدن تا تو رو به داخل قبرت بدرقه کنن... مدت ها بود اینو برات کنار گذاشته بودم تام
با نفرتی واقعی طلسم مرگ را به روی آن اجرا کرد اما چطور میتوانست مرده ای را دوباره بکشد؟ دردی کشنده از محلی که دست آن موجود با بدنش تماسی یافته بود در درونش پیچید. انگشتهای دستش بی اختیار آتش میگرفتند از درد نعره ای کشید تلاش کرد خودش را رهایی بخشد اما اثری نداشت. جادوی او روی آن موجودات اثری نداشت نه می سوختند نه پاره میشدند و نه دوباره میمردند. تنها توانست با یک طلسم برنده دست مهاجم را قطع کند اما تکه دیگر دست گندیده همچنان زنده و جاندار دست او را میفشرد. یکی از آنها را چند متری به عقب پرتاب کند. اما آن موجود به سادگی برخاست و بار دیگر به طرف ولدمورت آمد. از شدت درد نعره میزد... گوشت دستش تا مچ ذوب شده بود و حالا تنها استخوانی بی مصرف به سر مچ دست چپش آویزان بود. نفسهایش از درد بالا نمی آمد. برای اولین بار در طی سالها در انتظار مرگ بود. اما... موجودات متوقف شدند. تنها
به صورت دیواره ای انسانی او را محاصره کردند ... دیواره ای که او قادر به شکستنش نبود.
-درست گوش بده تام مارولو ریدلی ... جهنم تو رو صدا میزنه...
هری تکانی به چوب دستیش داد و ناگهان نور شدیدی در اسمان درخشید و صاعقه ای قدرتمند درست به سینه
اش برخورد کرد. شدت ضربه به حدی بود که نزدیک بود از هوشی برود احساسی کرد که بدنش اتش گرفته به هر صورتی بود نیروی صاعقه را با استفاده از زره متمرکز کرد و چند ده برابر قوی تر بسوی ولدمورت پرتاب کرد.
- آخر خطه تام
ولدمورت که گرفتار آمده بود و قادر به حرکت کردن و جا خالی دادن به صاعقه نبود تمام نیرویش را جمع کرد و قوی ترین سپری که میشناخت اجرا کرد.
در اثر برخورد صاعقه سپر متلاشی شد، صدای مهیبی بلند شد و ولدمورت ده متر آنطرف تر بر روی زمین افتاد در حالی که لباسش آتش گرفته بود
زرد هری نیز سیاه شده بود و او میدانست که زره مورگانا نابود شده است. اما می ارزید • • • • در ازای مرگ ولدمورت
این بهای کم ارزشی بود ... نفس عمیقی کشید... باید کار را تمام میکرد... همانجا ... در همان لحظه ... حتی اگر این به معنای نابود شدن خودش باشد... به دو قدمی ولدمورت نرسیده بود که فریادی توجهش را جلب کرد
هرمیون بود که او را صدا کرده بود: هری...
} ...صدایش هراسان و وحشت زده بود و چیزی به هری میگفت که او نیز میداند
۱ ۲ ۹۷
ناr
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
... ضربه ای در درون هری ایجاد شد. در ابتدا معنای ان را نمیفهمید... هرمیون وحشت زده جلو دوید دستهایش
به دور گردن هری محکم تر از هر زمانی حلقه شدند و لبهایش لبهای او را یافت. برای یک لحظه همه چیز
متوقف شد. ذهن هری... ضربه ی درونشی... زمان... مکان... همه چیز در ان لحظه و ان بوسه محو شد و او با راحتی خیال دریافت که چیزی بیشتر از این نمیخواهد... زمانی که توانست دوباره تنفس کند صدای حرکتی را شنید... برگشت و به پشت سرش نگاه کرد. ولدمورت روی زمین میخزید با آخرین ذره های جانشی می خزید...
هنوز زنده بود! .... چوبدستی اش را با خشم و نفرت بالا آورد تا کار را تمام کند اما دست هرمیون مانعش شد.
- نه... هری نباید این کارو بکنی... این خودکشیه ...
- هرمیون من نمیتونم... تو خوب میدونی که نمیتونم...
هرمیون التماس کرد: بذار زنده بمونه هری... بذار تو همون زندونی که برای تو ساخته بود برای ابد باقی بمونه...
اشک در چشمانش می جوشید. هری نفس عمیقی کشید و دست او را عقب زد: بهت گفته بودم هرمیون... گفته بودم که فقط برای این لحظه زنده ام... پایش را بر روی چوبدستی ولدمورت که تنها چند سانتی متر با دستهای اربابش فاصله داشت گذاشت: من دیگه نمیذارم که اون خطری داشته باشه نه برای تو نه برای هیچ کس دیگه...
- نه... هری... التماست میکنم... این کار و نکن... به خاطر بچه ها...
در همان لحظه حرکتی را از گوشه چشمش دید... دست راست ولدمورت بالا آمد...
- : ه!
هرمیون خود را بسوی هری پرتاب کرد طلسمی که از دست راست ولدمورت خارج شد لحظه اخر از کنار هری
عبور کرد و به دست راست هرمیون برخورد کرد. خون به همه جا پاشید و جیغ هرمیون فضا را پر کرد...
- هرمیون ... نه خدای من
شرح برگشت ولدمورت را دید که صورتش کاملا سوخته بود و حتی استخوان های گونه اش مشخص بود. صورت سوخته ولدمورت به گونه ای طرح گرفته بود ک لبخندی شیطانی را تداعی میکرد او زنده بود به نحوی به هرمیون صدمه رسانده بود. چوبدستی هری بالا آمد
. ولدمورت از طریق ذهن گفت: تو نمیتونی منو بکشی پاتر... چون در اون صورت روح من در داخل بدنت بیدار میشه و نابودت میکنه... توی این بازی تو برنده نیستی هری... هرگز نبودی...
هری که خون جلوی چشمانش را گرفته بود چوب دستیش را بلند کرد
۱ ۳ ۹۸
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- هرمیون در میان ناله های دردش فریاد زد: نه اینکار و نکن
اما هری هیچ نمیشنید در آخرین لحظه توانست پوزخندی را بر لبهای ولدمورت تشخیص دهد چوبدستیش را به سمت ولدمورت گرفت و با تمام توان طلسم مرگ را اجرا کرد پرتوی سبز رنگ طلسم درست به سینه ولدمورت برخورد کرد. جسد بی جان ولدمورت بر زمین افتاد... اما این همه چیز نبود. برای یک لحظه چیزی از سینه ولدمورت خارج شد... شبیه دود بود یا سایه... و مستقیم با هری برخورد کرد... همزمان چیزی درخشید... انفجاری رخ داد. فریادی کر کننده بلند شد فریادی که در آن صدای هری و ولدمورت در هم آمیخته بود... و در برابر چشمان هراسان هرمیون پیکر هری پاتر از جا کنده شد بالا رفت بالا و بالا تر... هری از درد نعره کشید و...
هرمیون تنها شبحی را دید که از بدن او خارج شد... و لحظه ای بعد بدن بی جان هری پاتر بر زمین افتاد ...
::::: :: *;
درد ناگهانی آنقدر شدید بود که هرگز مانند آنرا حسی نکرده بود. شدیدترین دردی که در زندگی چشیده بود یک دهم این عذاب هم نمیشد. احساس کرد که بند بند وجودش از هم گست. فریادی فرازمینی کشید. آنقدر بلند که در تمام شهر ممنوعه شنیده شد. پیکر بیجانشی بر زمین افتاد. پیکری که حالا بخشی جدا از او بود. با هراسی واقعی به آنچه حالا خود می نامید نگاه کرد. بدن نبود. حتی شبهی هم نبود. سایه ای بود معلق در میان زمین و آسمان و او... خود او... مردی که بزرگترین جادوگر سیاه قرن را کشته بود تبدیل به سایه ای شده بود. هری مدتها قبلی خودش را برای مرگ آماده کرده بود و لی آنچه که بر سرش آمده بود فراتر از مرگ بود. وحشتزده و هراسان به پیکر بی جان خودش در روی زمین خیره شد. بدن بی جانش با صورت بر روی زمین گل آلود افتاده
بود.
دو نفر دیگر نیز آن صحنه را دیدند... دیدند که چطور هری به خودش پیچید. یکی هرمیون که در چند قدمی شری روی زمینی افتاده بود و دیگری جوان وحشت زده ای کد چند متر آنطرف تر با هراس و و حشت برجا خشکشی زده بود سیریوس تلاش میکرد فریاد بزند و پدرش را صدا کند اما صدایی از گلویش خارج نمیشد
هرمیون نیز مانند سیریوس و تمام آنهایی که با وحشت از درون ساختمان به مبارزه ای عظیم چشم دوخته بودند فریاد درد و عذاب هری را شنید. بیاد نمی اورد که تا ان روز رنجی چنان جانگداز را در صدای کسی شنیده باشد. فریادی ماورایی... گویی صدای هری را از جهانی دیگر میشنید و بعد... بدن بی جانی که از زمین کنده شد، پیکر بی جان مردی که عاشقانه دوستش می داشت... کسی که زمانی برای او یک دوست، حامی... برادر و حالا همه چیزش بود بر زمین افتاد. تمام دنیا در یک لحظه بر سر هرمیون گرنجر خراب شد قبل از اینکه
۱ ۲ ۹۹
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
بتواند چیزی را درک کند چشمش به آن افتاد... روح نبود... حتی شبح هم نبود. سایه ای بود ... سایه ای از
باقیمانده معمارتی که عاشقانه دوستش میداشت. دست هرمیون بی اختیار به سمت لسینه اشی رفت: شریه * ، = با
خودت چیکارکردی...
شکی نبود که او میدانست. جادوی سیاه شومی که هری استفاده کرده بود اگرچه سرانجام کار لرد ولدمورت را
تمام کرده بود او را نیز تا مرز نابودی برده بود.
افکار هرمیون هرگز برزبانش جاری نشد. نگاهش هنوز روی آن بود. سایه ی معلق در میان زمین و آسمان حرکتی کرد. گویا تازه درک کرده بود که چه بر سرش آمده. برای یک لحظه در بالای بدن بی جان خود معلق ماند. شاید اگر آن موجود می توانست رنگ یا صورتی داشته باشد هرمیون متوجه می شد که رنگش تا چه حد
پریده ... و بعد متوجه دشمنش شد... برای اطمینان از مرگ یا زنده بودن ولدمورت شتاب گرفت و نزدیکتر از هر زمان دیگر به معاینه ی جسد پرداخت. بخشی از از بدنش جایی که می باید محل دست بود از بدن ولدمورت عبور کرد ... قادر به معاینه او یا لمس کردن نبود اما می توانست با اطمینان بگوید که تمام شده بود... همه چیز ... برای هر دوی آنها به پایان رسیده بود...
و شاید برای هر سه ی آنها...
خشمش از حمله ولدمورت به هرمیون چنان کنترل مغزش را از او گرفت که بی توجه به عاقبت کار شوم ترین
جادویی را که در ذهن داشت رها کرده بود و حالا... در نهایت فلاکت و بیچارگی میان مرگ و زندگی گرفتار
شده بود
به ناگاه بیاد آورد که در آن صحنه تنها نبوده هراسی و نگرانی با هم بر وجودش پنجه انداخت. نگرانی از صدمه دیدار شر میور و هراسی از آنچه او دیده بود زمانی که به سمت او برگشت هرمیون بی اراده قدمی به عقب برداشت. زمانی که او قدم دیگری از او فاصله گرفت سایه متوقف شد. میخواست متوقف شود... میخواست
صدایش بزند اما نمی توانست. وحشت بر وجود هرمیون سایه افکنده بود لبهایش بی صدا نام او را فریاد می زدند
اما نگاهش هنوز هراسان و ناباورانه به او خیره مانده بود. این نمی توانست هری او باشد.
چنانچه گویی آن موجود فکر او را خوانده باشد هری تلاش کرد به او نزدیک شود ... که به ناگاه... برقی درخشید و چیزی ما بین او و هرمیون وحشت زده قرار گرفت...
سیریوس که از ماهیت آن موجود خبری نداشت تلاش میکرد تا از هرمیون در برابر ولدمورت دفاع کند: از اون فاصله بگیر شیطان عوضی
شر میبورن ای اختیار دخالت کرد: سیروس نه ...
۱ ۳ ۲ ۱
سNS چه از:
حلال حجار
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
اما سیریوس اهمیتی نمیداد جادوهای خشمگین او پشت سر هم به شبح هری برخورد میکرد و از میان بدنش
عبور میکرد...
همین کافی بود تا شبح متوجه شود که فرد دیگری هم در آنجا حضور دهد. شاید آخرین فردی که میخواست... عکس العمل تند سیر یونس وحشتش را از آنچه بر سرش آمده بود با شرمی که داشت برابری میکرد. ای آنکه بار دیگر به سیریوس یا هرمیون نگاه کند چرخید و برای آخرین بار به بدنش نگاه کرد...: هرمیون.... نباید
خودش هم از طنین صدایش متعجب شد. گویی از دور دست به گوش میرسید... هرمیون پلکی زد جلو دوید تا
مانعشی شود. اما هری به همان سرعتی که دیده بود ناپدید گشته بود...
ای اختیار به گریه افتاد: ... نه... نه... هری ...
صدای پاهایی در زمین گل آلود به گوشش رسید جایی که هرمیون گرنجر به زانو در برابر جسد هری پاتر افتاده
بود و مبهوت به آن نگاه میکرد. باران سیل آسا بر صورتش سیلی میزد. هق هق دردناک سیریوس را شنید. ناله ی بهت زده ی رون را و صداهایی که نمی دانست از کجا به گوش میرسد جمعیتی که نمیدانست کیستند به
طرف آنها هجوم آورده بودند. دنیا در برابر چشمانش سیاهی رفت و دیگر هیچ نفهمید...
زمانی که بهوش آمد به سادگی درمانگاه هاگوارتز را تشخیص داد. چند لحظه با تردید به سقف خیره شد تا
توانست آن را به یاد آورد... یک نبرد... یک مرد... یک فریاد... هری...
دست گرمی به سرعت دستش را گرفت. دستی که نه دست هری اما به همان اندازه آشنا بود: آروم باش هرمیون
اروم...
صورت رون پف آلود بود و چشمانش قرمز و خسته ... چند جای بدنش بانداژ شده بود. به یاد آوردن آن صحنه باعث شد از جا بپرد. رون به سرعت شانه او را گرفت و مجبورش کرد دراز بکشد همانطور که یک جام معجون را از روی میز برمیداشت زمزمه کرد: بیا یه کم از این بخور... حالتو جامیاره...
هرمیون با خشم دست او را عقب زد: باید حرف بزنیم رون همین حالا...
- الان استراحت کن... فردا میتونیم...
اگر هیور روی تخت نشست. از آنجا میتوانست تختهایی را که به علت کسرت مجروحین به درمانگاه اضافه شده
بود ببیند چند پرستار ناآشنا که احتمالا از پزشکان سنت مانگو بودند در میان تختها رفت و آمد میکردند.
۱۳ ، ۱
 
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
از تخت پایین جست و بی توجه به اعتراضات رون از درمانگاه بیرون دوید همانطور که به سمت محوطه میرفت صدای نفسهای رون را پشت سرش میشنید: بهت گفتم ریموس رو خبر کنی رون
- یه پاترونوسی براشی میفرستم... میشه به من بگی دقیقا کجا داری میری؟
- سنت مانگو... باید زودتر دراکو رو ببینم
- هرمیون تو شرایطتت خوب نیست... شاید بهتر باشه بعد ا...
- من حالم خوبه رون... فقط یه حدسه... نمیدونم چقدر کار میکنه اما اگه یه نفر بین ما بدونه... اونیه که الان تو
سنت مانگو بستریه.
- چی چی رو بدونه؟
هرمیون ناگهان متوقف شد چنان که گویی حرفهای رون را نشنیده باشد ادامه داد: بچه ها... شاید بهتر باشه به
دسیر بودس و نانسی هم بگیم... اما نه... الان نه... وقتی جواب دراکو ر شنیدم بهتر میشه تصمیم گرفت
رون با خشم شانه هرمیون را گرفت و او را متوقف کرد: میشه به من بگی جریان چیه ؟
8: 8 88888888
شب به نیمه های خودش نزدیک میشد. در داخل مرزهای هاگوارتز زمان شام از راه رسیده بود. اگرچه هیچ کس اشتهایی برای خوردن نداشت. ساعتها بود که سیریوس پاتر خودش را در اتاق خواب قدیمی اش در برج گریفندور زندانی کرده بود. سلینا دو روز کامل را اشک ریخته بود و حالا به لطف معجون آرامش بخش پرستار مدرسه به خواب رفته بود. آنطرف تر نانسی پاتر بود که جسیکا و رابرت به نوبت از او پرستاری میکردند... ربکا در
نبود او مسئولیت مراقبت از دراکو را پذیرفته بود که پس از شنیدن ماجرای مرگ هری کاملا بهم ریخته بود.
دراین میان رابرت مابین نگهداری از نانسی که انکار حقیقت را بهتر از واقعیت یافته بود و پدرش که در دو روز گذشته ده سال پیر شده بود مانده بود. بارسیدن زمان شام. تانکس همسرش را وادار به حضور در سرسرای بزرگ
کرد.
نگران بود که گرسنگی ریموس را از پا در آورد. اکثر ساکنین قلعه در سر میزها حاضر بودند با این حال هیچ کس اشتهایی به خوردن نداشت. گویی میخاستند با در کنار هم ماندن احساس امنیتی را که در دو روز گذشته از دست داده بودند زنده کنند. نصف بیشتر گروه در آماده باشی بودند و هر لحظه انتظار حمله ای را از طرف
۱۳ ، ۲
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
باقیمانده مرگخواران میکشیدند. سایرین نگران و منتظر تلاش میکردند روند زندگی را عادی جلوه دهند. تنها بچه ها بودند که به دور از درک مصیبت با اشتها غذا میخوردند
- باید یه چیزی بخوری ریموس
تانکس شوهرش را که بوسیله چنگال با محتویات بشقابش بازی میکرد سرزنش کرده بود. ریموس به آرامی سرش را بالا آورد و به چهره ی تانکس خیره شد. چشمهای او هم لبریز از اندوه بود و موهای خاکستری تیره اش این اندوه را بیشتر نمودار میکرد با این وجود نگاهشی دستور میداد: اینجوری از پا میوفتی
با بی میلی چنگالش را در میان گوشت مرغ فرو کرد. هنوز آن را به طرف دهانش نبرده بود که همهمه ای شنید. سرش را بلند کرد و پاترونوس درخشانی را دید که در تالار چرخید از برابر همه عبور کرد و درست جلوی صورتش متوقف شد. برای لحظه ای امید به قلبش تابید اما لحظه ای بعد زمانی که نور شکل گرفت امیدهایش برباد رفت. پاترونوس پرنده ای بود که در ان لحظه جنس آن برای ریموس اهمیتی نداشت و بعد پرنده دهان باز کرد. ریموس ... همین الان بیا سنت مانگو... هرمیون دیوونه شده... داره یه سری مزخرفات درباره پیوندهای
نفس در درون سینه اش حبس شد. صدای هراسان لرزشی را به جانش انداخته بود. تانکس زودتر از سایرین
متوجه تغییر همسرش شد. او پاترونوس را شناخته بود: اون پاترونوسی... مالی رون نبود؟
نام رون سرهای زیادی را در سرسرا به سمت آنها چرخاند. ریموس بی هیچ پاسخی برخاست و به سمت در
خروجی به راه افتاد. لرزش قدمهایش کافی بود تا برادران ویزلی، کینگزلی، الیور، مک گونگال، هاگرید و نصف بیشتر حاضرین را از جا بلند کند. بی آنکه توقف کند فرماند داد: همینجا بمونید... برمیگردم.
t t e:: : At t:
چشمهای خاکستری دراکو به دهان هرمیون خیره مانده بود و گاهی سرش را به نشانه تایید یا رد گفته او تکان
میداد
- - پس تو میگی امکان داره؟
- ما قبلا نمونشو دیدیم... هرمیون... خدای من هری یه احمقه... موندم که چطوری به عاقبتش فکر نکرده...
- ققط یه لحظه بود... خود منم به زور فهمیدم که چی شده
۱۳ ، ۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
- اما شاید...
- راه حلی داره؟
- شاید... نمیدونم... اگه میدونستیم الان کجاس...
ریموس که تا این لحظه در سکوت به بحث آن سه نفر گوش میداد پرسید: میشه یکی به من بگه اینجا چه خبره؟
دراکو با تکیه بردستش بلند شد. پتو را کنار زد و به سختی لبه تخت قرار گرفت. جای پای قطع شده اش حالا
تکه چوبی قرار گرفته بود. زمانی که نتوانست روی آن بایستد رون زیر بازویش را گرفت: داری چه غلطی میکنی مالفوی... هنوز باید تو تخت بمونی
دراکو به شانه او تکیه کرد: لعنتی ... باید تو اولین فرصت سفارش یه پای مصنوعی رو به بیمارستان لندن بدم... هیچ خوشم نمیاد مثل دزدایی دریایی لنگ بزنم... چرا اینجوری منو نگاه میکنی؟
این را به پرستاری گفت که با دیدن او بر روی پاهایش شتابزده وارد اتاق شده بود: شما باید استراحت کنید آقای مالفوی... وضعیتتون هنوز ثابت نیست. مدتی طول میکشه تا مرخصی بشید.
- من همین الان مرخص شدم... صورتحساب رو بفرستید به هاگوارتز همونجا تحویل میگیرم...
به سمت همراهانش برگشت: منتظر چی هستین ؟ یه کوه کار داریم که باید انجام بدیم. ... تمام سال رو که وقت
از آنجایی که هرمیون مخالفتی نشان نداد رون دستش را محکم تر به دور دراکو حلقه کرد و اجازه داد تا دوستش به او تکیه کند همانطور که به سمت در میرفت پرسید: حالا که قراره من نقش پاهاتو بازی کنم رفیق میشه بگی دقیقا کدوم جهنمی داریم میریم؟
- خونه ی من... بعد شام خونه ی ریموس ... باید یه چیزایی رو پیدا کنیم... رون شاید بهتر باشه تو بری دنبال بچه ها... اگه قرار باشه تنهایی تو اون کتابها بگردیم تا پایان دوره هاگوارتز پسر تو هم به نتیجه نمیرسیم... بهتره برادر هات رو هم خبر کنی... بلاخره این وسط یکی باید دنبال خودش بگرده...
:{{ :{{B} :{{ :: *:*
۱ ۳ :
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
خابگاه کلاس هفتمی ها در برج گریفندور در سکوتی محض فرو رفته بود. رابرت در را پشت سرش بست و روی تخت قدیمی روبروی سیریوس نشست: جفتشون خوبن... خوابیدن
این تنها کلماتی بود که در دو روز گذشته برای ارتباط با دوستش به کار برده بود یکی دوبار تلاش کرده بود تا حرفی بر زبان بیاورد اما در آن لحظه نمیدانست چه چیز میتواند درمانی براندوه دوستانش باشد. به نظر میرسید که همه چیز یک رویا باشد رویا یا کابوسی شوم. برای مدتی به کوتاهی چند ماه یک معجزه پدر از دست رفته شان را به آنها برگردانده بود اما نه نانسی و نه سیریوس هیچ گاه فرصت نداشتند تا شیرینی این رویا را با دیگری
تقسیم کند.
در طرف دیگر اتاق سیریوس خودش را در دنیای دیگری غرق کرده بود. تلاش میکرد تا غمش را در سایه شوم سومین بطری مشروبشی به فراموشی بسپارد. در این میان رابرت بود که مسئولیت مراقبت از سلینا را که با اندوه از دست دادن پدرش دست به گریبان بود برعهده گرفته بود.
با تردید به سیریوس نگاه کرد. چهره اش در آن لحظه او را بیاد یکی از دوستان قدیمی پدرش به نام ماندانگاس می انداخت. تنها بوی گند توتون را کم داشت. چشمهای پف کرده و قرمزش بی ثبات بود و عملا چرت میزد.
زمانی که دست السیر یونس بالا آمد تا جرعه دیگری بنوشد رابرت پرخاش کرد: ممکنه اون شیشه کوفتی ار بذاری کنار؟ دیگه داری حالمو بهم میزنی...
سیریوس سکسکه ای کرد: تو چی میفهمی رابرت... همه خانوادت سالم و سرحال اون پایین نشستن ...
درست در همان لحظه در باز شد و رون وارد اتاق شد نگاهش از صورت درهم رابرت چرخید و روی سیریوس خیره ماند. لحظه ای تامل کرد و تصمیم گرفت: شما دوتا همین حالا راه بیوفتین باید یه جایی بریم.
- اتفاقی افتاده اقای ویزلی؟ کجا قراره بریم؟
سیریوس سکسکه کنان جرعه دیگری نوشید: من هیچ جا نمیام...
پرتویی که از چوبدستی رون شلیک شد بطری مشروب را در دست سیریوس تکه تکه کرد: حرفی رو که زدم دوباره تکرار نمیکنم سیریوس ... راه بیوفت همین حالا
جستجو برای یافتن مردی که نمیخواست دیده شود کار آسانی نبود. از آن مشکل تر تفهیم حقیقت ماجرا و
اتفاقی که برای هگیریه افتاده بود برای التعبیر یونس و رابرت بود. درک اینکه عملا هیج راه درمانی برای مشکل آنها جم
ناr
دت ، ۳ ۱
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
نیست اینکه شاید هرگز نتوانند او را آنطور که بوده در کنار خود داشته باشند و با این حالی میخواستند که او در
کنارشان باشد... جستجو خیلی زود اغاز شد. تمام کسانی که به نحوی خود را وابسته به پسری که زنده ماند میدانستند وارد عمل شدند... اما هیچ کجا نشانه ای از آنچه که میخواستند پیدا نشد. روزها و هفته ها گذشت. تابستان رفت و پاییز از راه رسید. گروه کوچک به هرکجا که فکر میکرد سر زده بود اما هیچ کدام آنها نشانه ای
از او نیافته بودند با رسیدن بهار همه چیز در هاله ای از فراموشی سپرده می شد تا اینکه ...
:}* :{{{ :: *:*
دو سال بعد
هرمیون گرنجر در حالیکه کودکی را در آغوش می فشرد راه خود را از میان قبرستان قدیمی باز کرد. این برنامه ی هر یکشنبه ی او بود. در گوشه ی همیشگی ایستاد و به قبر آشنای قدیمی نگاه کرد. به اصرار بچه ها جسد هری پاتر در قبر خالی کلیسای هاگزمید در کنار جینی و لی لی پاتر به خاک سپرده شد. اگرچه هرمیون میدانست که آنچه در میان این گور خفته تنها جسم بی جان هری است با این حال بی آنکه خود بداند چرا به
انجا کشیده میشد.
اینجا و در این نقطه از زمین او خودش را به گمشده اش نزدیکتر احساس میکرد. بی آنکه بداند آنچه را که محفل ققنوس در تمام این مدت به دنبالش می گشتند تنها چند قدم عقب تر در میان تاریکی ما بین زمین و آسمان معلق ایستاده و مانند تمام یکشنبه های گذشته با حسرت به او و لیندای کوچک که حالا آهسته به
سمت دیوار کناری راه میرفت نگاه میکرد.
خیلی زود هرمیون بار دیگر شروع به تعریف کرد. عادت کرده بود که تمام حوادث هفته را برای او تعریف کند و هری با ولع گوش میداد... بی آنکه هرمیون بداند که او در همه آن لحظات با او بوده. هری از گفته های او می دانست که باقیمانده مرگخواران همه یا تسلیم و یا متواری شده بودند و دیگر هیچ فعالیتی از انها دیده نشده. پرسی وظیفه محاکمه آنها را به چارلی و کینگزلی سپرده بود که به طور قطع هیج رحم و بخششی در این زمینه
نداشتند. همچنین با نابود شدن ولدمورت بیشتر نیروهای سیاه درون سیریوس هم از بین رفت؛ و شادی بخش
تر از همه اینکه نانسی و رابرت هر دو در استانه ازدواج بودند. دانستن این وقایع برای او هم شادی بخش هم ، م
۱۳ ،
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
ناراحت کننده بود زیرا نمی توانست در کنار خانواده اش باشد. چطور میتوانست؟ هیچکس حاضر نبود نزدیک چنین موجود پستی باشد.
اولین باری که پس از آن ماجرا جرات به خرج داده بود و به خانه هرمیون نزدیک شده بود چیزی به تولد لیندا نمانده بود. آن شب زمانی که هرمیون به خواب فرو رفته بود هری خودش را به اتاق او رساند همانطور که قبلا
بارها به نانسی یا سیریوس سر زده بود در تاریکی به او خیره شد.
دختر کوچکش چشمهای هرمیون را داشت و موهای پدرش را به ارث برده بود. بعد از اولین ملاقاتشان هری دریافت که دیگر نمیتواند از آنها دور بماند پس از هفت ماه زندگی در وحشت و تاریکی پس از هفت ماه فرار از خود و دیگران دلیل تازه ای برای ادامه دادن یافته بود. او در این قرارهای ناخاسته ی یکشنبه ها تمام آنهایی را
که دوست میداشت میدید. ناگهان عبور چیزی را از داخل بدنش احساس کرد. گرم بود و نرم. پای لیندا که بازیگوشانه به آن سمت حرکت کرده بود به چیزی گیر کرد و جلوی پای هری نقش زمین شد. بی آنکه پدرش بتواند او را در آغوش بگیرد. گریه ی کودک هرمیون را از افکارش بیرون کشید. هراسان به سمت دخترش دوید. درست در یک قدمی او متوقف شد. حتی با وجود هوای نیمه تاریک آستانه غروب با وجودی که او بدنی نداشت هرمیون گرنجر نگاه او و حضور موجودی را احساس کرده بود. هراسان لیندا را از زمین برداشت و در دفاع از تنها
داشته زندگیش چوبدستی در میان انگشتانش جای گرفت که ناگهان برجا متوقف شد.
اگرچه ماهها از آن روز میگذشت هنوز میتوانست آن موجود را بیاد آورد. بی اختیار دخترش را محکمتر گرفت و قدمی به عقب برداشت. هراس هرمیون هری را هراسان کرد. او فراموش کرده بود که دیگر یک انسان نبود. حتی از اشباح هم کمتر بود و با این وجود عاشقانه این زن را میپرستید. اگر چه شاید چنین حقی نداشت.
چیزی شبیه بغض در جایی که میباید گلویش می بود شکل گرفت. چرخید تا از او دور شود...
- ه ... هری... نرو...
و چه جملاتی در همین یک کلام گنجانده شده بود. برای اولین بار پس از ماهها صدایی او را با نام خودش میخواند. برگشت و به هرمیون نگاه کرد. اثری از هراس و وحشت در چهره اش باقی نمانده بود. تنها محبتی پاک و بی ریا بود. هری به او نزدیک شد... نزدیکتر و... لحظه ای بعد با او یکی شده بود.
پایان ؟
۷ و ۱۳
 
________________
بی نام و نشان نویسنده: ستم به
پایان نامه:
نام داستان: ای نام و نشان
آغاز: تیرماه ۱۳۸۶ پایان: ۳۰ فروردین ۱۳۹۱
ساعت ۱۸ : ۳۰
نویسنده: سمیه نجاتی سرشت (پروتی)، با همکاری مهدی تشیع (سیریوس بلک)
دوستان خوبم سلام.
خدا را شاکریم که اینبار خجالت زده شما عزیزان نشدیم و سرانجام پس از ماهها تلاش و بدقولی فن فیکشن بی نام و نشان به پایان رسید. از همه شما عزیزان بابت محبت، حمایت، همکاری و صبر بی اندازه تان نهایت تشکر را دارم. امیدوارم حاصل این تلاش
خوب یا بد موجب رضایت شما عزیزان شده باشد.
جا داره به طور ویژه از زحمات مهدی عزیز که در این چند سال حامی و همفکر من بود تشکر کنم
و همین طور از تمام خواننده های عزیزم که در تمام این مدت ما را تحمل کرده و با نظرات و همکاری ها و مشورتهای خودشون ما رو سرافراز کردند.
امید است به زودی و با داستانی جدید در خدمت شما باشیم
تشکر از همه شما
پرونی
مهدی: درود به همگی
هیج ایده ای برای اینکه الان باید چی بگم ندارم فقط دارم تایپ میکنم تا هرچی انگشتام اراده کردن رو صفحه ظاهر بشه...
واقعا این کتاب طلسم شده تموم شد؟ پس این علامت سوال کنار پایان چیه ؟ : حس میکنم یه معجزه رخ داده.
مهشید خانم دمت گرم که بهم انگیزه دادی که به پروتی انگیزه بدم که انگیزه پیدا کنه تا با انگیزه این کتاب رو به سر انجام
برسونه؟
بختیار باشید.
btm.rOzblog.com
۸ و ۳ ۱
