Harry Potter
and
battle of good and bad

Ali Potter

www.Alipotter-27.blogfa.com
فصل اول
ديدار با پادشاه
در خانه ي شماره ي 4 پرت درايو پسر لاغري با موهاي در هم ريخته ي مشكي زندگي ميكرد كه سرش را به شيشه تكيه داده بود و به گذشته فكر ميكرد، به مسئوليت بزرگي كه ناخواسته بر دوشش نهاده بودن فكر ميكرد، به دوستانش، به والدينش، به پدر خانده اش و تمام كساني مه به خاطر او مرده بودند.
همين چند روز پيش بزرگترين حامي جامعه ي جادوگري، البوس دامبلدور، در حالي كه مي خواست هري را نجات دهد توسط استاد معجونسازي مدرسه ي  هاگوارتز به قتل رسيده بود. سورس اسنيپ، كسي كه هفت سال در مدرسه هري را ازار داد. بدتر از همه اينكه هري به دامبلدور هشدار داده بود كه او يك خائن است، و يا در مورد دراكو مالفوي. ولي ديگر افسوس خوردن هيچ فايده اي نداشت. حالا هري تها حاميش را از دست داده بود، ديگر دامبلدوري وجود نداشت. حالا او اميد جامعه ي جادوگري بود. هري تصميمش را گرفته بود، او بايد ولدمورت را نابود ميكرد، ولي اين كه تا همين حالا خودش هم زنده بود بيشتر شبيه معجزه بود، او تا به حال 5 بار با ولدمرت رو به رو شده  بود، ولي هنوز زنده بود ، ميشد گفت شانس اورده بود.
 باز به موضو ع جاودانه ساز ها فكر كرد، از خود پرسيد ر.ا.ب كيست، ايا زنده است، ايا توانسته  اويز را از بين ببرد. اگر اويز از بين رفته باشد، دو جان پيچ ديگر باقي مانده چون از شش جان پيچ سه تا جان پيچ ه از بين رفته بود و يكي هم صرف برگشتن ولدمورت شده بود، پس دو جان پيچ مانده بود. ولي نبايد ريسك مي كرد، بايد مطمعن مي شد اويز از بين رفته.
در همين افكار بود كه صداي زيبايي او را به خودش اورد، سرش را به سمت صدا چرخاند، مات و مبهوت به پرنده اي كه انجا بود خيره ماند، فاكس انجا بود، پرنده اي كه پس از مرگ دامبلدور ناپديد شده بود بار ديگر انجا بود،  بله فاكس، ققنوس دامبلدور پيش او بود، هري  جالب اين بود كه بسته اي به پايش بسته شده بود، هري بسته را از پاي او باز كرد.
بسته ي بزرگي بود، ولي چيزي رويش نوشته نشده بود. با خودش فكر كرد امكان ندارد چيز خطرناكي درون بسته باشد چون فاكس  بسته را اورده، پس بسته را باز كرد. درون ان چيز با ارزشي بود، هم از لحاظ مادي هم از لحاظ معنوي، درو بسته يك قدح انديشه بود.
هري در نگاه اول فكر كرد كه اين همان قدح انديشه ي دامبلدور است، ولي هري با كمي دقت متوجه تفاوت هايي بين انها شد رنگ اين قدح تيره تر و اندازه ي ان بزرگتر بود، اگر اين قدح مال دامبلور نبود پس مال كه بود، اصلا چرا ان را براي هري فرستاده بود؟
اينها سوالاتي بود كه در ذهن هري بود، ولي احتمالا به زودي پاسخ انها را ميافت، چون درون جعبه چهار خاطره وجود داشت.
هري برچسب روي انها را خواند
نحوه ي استفاده از قدح انديشه
حقايق
زندگي تام مارلو ريدل
نحوه ي نابود كردن يك جاودانه ساز
هري با تعجب زياد به قدح خيره شدهبود و در فكر بود كه چه كسي اين قدح را برايش فرستاده، با خود انديشيد هر كسي بوده از موضوع جانپيچ ها اگاهي داشته، در همين افكار بود كه ناگهان با صداي در از جا پريد. هري با دستپاچگي پرسيد:
   - كيه؟
منم خاله پتونيا
هري تعب كرد، زيرا خيلي كم پيش مي امد كسي به اتاق او بيايد،باخود انديشيد: 
مثل اينكه همه ميخوان امروز منو غافلگير كنن 
بعد گفت: 
بفرماييد تو
خاله ي هري داخل تاق امد و روي تخت هري نشست گفت:
سلام هري، ميدونم تعجب كردي ولي بايد يه چيزي رو بهت بدم 
بعد بسته اي كوچكي از جنس چوب را به او داد و گفت:
اينو پدرم داده بود به ليلي كه بده به تو، اونطور كه خودش ميگفت از پدرش گرفته، كه پدرشم از پدربزرگش گرفته
خوب حالا من بايد اب اين چي كار كنم؟
اونشو ديگه من نمي دومنم فقط ليلي به من گفته بود اينو دو ماه قبل از تولدت بهت بدم.
ممنونم
ولي فكر كنم بايد بندازي گردنت
هري بي فكرانه پرسيد
چي رو؟ جعبه رو؟
پتونيا هوفي كشيد و گفت:
هيچ وقت فكر نميكردم اينقدر بي عقل باشي، گردنبند تو جعبرو ميگم
هري با خود فكر كرد كه خاله اش جعبه را باز كرده، براي همين با ناراحتي گفت:
گردنبند، شما از كجا ميدونيد چي توشه؟
خاله پتونيا سري تكان داد و گفت:
اشتباه فكر مي كني، من اين جعبه رو بازش نكردم، خود ليلي بهم گفت كه توش چيه.
هري كه خيالش راحت شده بود گفت:
ممنون
سپس خاله ي هري بلند شد و از اتاق بيرون رفت. وقتي خاله پتونيا در را بست هري در جعبه را باز كرد، درونش اويزي با طرح يك سپر و به رنگ سبز كه باحرف I تزئين شده بود، اول نام خانوادگي مادرش. همين كه هري آويز را به گردن انداخت، حرف I درخشيد و هري بيهوش شد. 

هري وقتي چشمانش را باز كرد،. 
- بالا خره به هوش امدي.
هري از جا پريد و به اطراف نگاهي انداخت، اول فكر كرد گير مرگخوار ها افتاده است، ولي بعد از كمي جستجو پيرمردي را ديد كه جلويش نشسته بود، مرد صورت مهربان ولي در عين حال خشني داشت كه حكايت از سرسختي او مي داد
شما كي هستيد؟... اينجا كجاست؟... من اينجا چي كار ميكنم؟
پيرمرد لبخندي زد و گفت:
ارام باش شاهزاده ي جوان، اينجا يه پلي بك زمانيه، منم جد تو هستم، ديويد ايوانز، من يه زماني پادشاه انگلستان بودم، اينجا هم قصر توئه.
هري در حالي كه به زحمت توانست بر خود مسلط شود پرسيد:
چييي... شما جد من هستيد؟... يه پادشاه؟... يعني من يه شاهزاده ام؟... خداي من... چطور ممكنه...
پيرمرد در حالي كه دستانش را به هم مي ماليد گفت:
بله مرد جوان تو يه شاهزاده اي، منم يه شاه بودم، يكي از اون خوباش، يه شاه جادوگر، زمان حكومت من همه ي شاها جادوگر بودن، توي ارتششان هم از جادوگرها استفاده  مي كردن، منم يكي از قوي ترين ارتش ها را داشتم چون جادوگراي زيادي رو در اختيار داشتم، بعد از يه مدت كه به حكومت رسيدم و توانستم اوضاع كشورم را ارام كنم، تصميم گرفتم كه پرچم مبارزه با سياهي رو بالا ببرم و با كمك بقيه ي جادوگراي سفيد بتونيم جهان رو از سياهي پاك كنيم. بالاخره دوتا متحد قوي پيدا كردم و با هم ديگه يه اتحاد سه گانه را تشكيل داديم. من پادشاه انگلستان، خالد پادشاه عربستان، و نادر پادشاه ايران. هر جا يه جادوگر سياه قد علم مي كرد سر و كله ي ما هم پيدا ميشد. 
چند سال بعد ما ديديم داريم ضعيف ميشيم، براي همين هم تصميم گرفتيم يك اتحاد بزرگتر به نام انجمن سفيدي تشكيل بديم، پس از اينكه با هفت پادشاه قدرت مند ديگه پيمان بستيم و قرار شد كه در هنگام نياز به هم كمك كنيم، يه جادوگر پليد و سياه خيلي قوي اعلام وجود كرد. بهش ميگفتن ارباب سايه ها. ما تصميم گرفتيم كه بريم و نابودش كنميم.
ما اماده ي نبرد بوديم، قرار بود كه فقط اتحاد سه گانه تو اين جنگ شركت كنه، چون انجمن هنوز پا نگرفته بود.
 حدث ميزديم كه جنگ راحتي رو داشته باشيم، قرار بود من و افرادم از سمت چپ، نادر از سمت راست و خالد از وسط حمله كند. هر كداممان فرماندهي 300 نفر را بر عهده داشتيم، جنگ بزرگي بود، بزرگترين جنگمان بود. اگر اين جنگ را مي برديم خيلي از جادو گراي سياه سر به نيست مي شدند.
ولي افسوس، يك خيانت باعث شد اتفاقاي بدي، هنوز يك دقيقه از شروع درگيري نگذشته بود كه خبر اوردن نيرو هاي خالد دارن به خودمون حمله ميكنن و كلي از افرادمونو كشتن، ما تو تله افتاده بوديم. خالد از عقب و ارباب سايه ا از جلو به ما حمله ميكردند.
من كه ديدم اوضاع اينجوريه براي انجمن پيغام كمك فرستادم، ولي جوابي نيومد. دنبال نادر ميگشتم كه ديدم داره با ارباب سايه ها مبارزه ميكنه، داشت به سختي مقاومت ميكرد، همه داشتن به سختي مبارزه ميكردن.
منم شروع كردم به دوئل كردن با پنج نفر، دو نفرشونو كشتم كه ديدم يه طلسم به طرفم مياد، وقت درست كردن سپر نداشتم براي همين جاخالي دادم كه يه طلم ديگه از كنارم رد شد، برگشتم ديدم خالد بود، شروع كردم به دوئل كردن با اون، از طلسم هاي خيلي سياه و وحشت ناكي استفاده مي كرد، جاي تجب نداشت كه بهمون خيانت كرده بود، اخه جادوي سياه روح ادما رو سياه مينه. منم ديگه رحم رو گذاشتم كنار و رو اوردم به جادو هاي مخصوص خانوادگي مون، بالاخره تونستم با تركيب كردن دوتا از اون طلسم ها شرشو از سر دنيا كم كنم.
جنگ ديگه داشت تموم ميشد كه چشمم به نادر افتاد، غرق خون بود ولي تسليم نشده بود، رفتم كمكش، ارباب سايه ها خيلي قوي بود، ولي دو نفري داشتيم شكستش مي داديم كه نادر طلسم ارباب سايه ها رو دفع كرد ولي طلسم دوباره برگشت و بهش خورد و بعدش ارباب سايه ها در حالي كه لبخندي شيطاني بر لب داشت غيب شد. نادرو بردم به قصرش، حالش خيلي بد بود. به زحمت داشت با من حرف ميزد، ولي چيزاي خيلي مهمي بهم گفت:
من تونستم رئيس اجنه رو راضي كنم ده تا جن رو مامور اموزش و محافظت از وارثين ما بكنه، دو ماه مونده به تولد هر كدوم، اونا بايد نشان خانوادگيمونو بندازن گردنشون، بعدش اجنه اونا رو ميارن تو قصر خانوادگيمون و دو ماه اموزش ميدن. اينارو به پسرم هم بگو.
نادر بعداز گفتن اين كلمه چشماشو براي هميشه بستو منو تنها گذاشت.
بعدش من اين طسم پيشرفترو رو اجرا كردم تا به محض اينكه يكي از نوادگان من اينو انداخت گردنش وارد اين جا بشه تا اينا رو بهش بگم.راستي اينم بهت بگم كه  نبايد اين آويزو از گردنت باز كني حالا اگر سوالي نداري كم كم بايد برگردي، چون وقت داره تموم ميشه. راستي من هنوز اسمتو نميدونم.
هري جواب داد:
اسمم هريه، هري پاتر. راستي يه سوال دارم.
پيرمرد گفت:
بپرس
هري بعد از كمي من من كردن پرسيد:
اخر اون جنگ چي شد ؟ متحدينتون چرا به كمك شما نيومده بودند؟
پيرمرد نگاهي عميق به هري كرد و با لحن محكمي پرسيد:
واقعا ميخواي بدوني ؟
هري گفت:
اره.
پيرمرد گفت:
من خاطراتمو يه جايي پنهان كردم، اونا رو كه ببيني همه چيزو ميفهمي.
هري با كنجكاوي پرسيد:
خوب اونا كجان؟
 همين كه پيرمرد مي خواست جواب هري را بدهد همه جا تار شد و بعد هري تو خونه ي دورسلي ها بود. عصباني شده بود، به شانسش لعنت فرستاد، فقط اگر چند ثانيه ي ديگر وقت داشت، محل خاطرات را مي فهميد. روي تختش نشست و به حرفاي جدش فكر كرد. پس امروز ان ده جن مي امدند تا وضيفه ي خود را انجام دهند. امروز خيلي غافلگير شده بود. اول كه آمدن فاكس و همين طور آن قدح انديشه...
تازه ياد قدح انديشه افتاد، يعني چه كسي ان را فرستاده؟ با خود گفت "به زودي معلوم ميشه"  تصميم گرفت تا به خاطرات ان نگاهي بياندازد، پس بلند شد و پهلوي قدح ايستاد، شيشه اي كه رويش نوشته شده بود (نحوه ي استفاده از قدح انديشه ) را برداشت، در شيشه را باز كرد و خاطره را داخل قدح ريخت، سپس وارد ان شد.



فصل دوم
 مرد مرموز
وقتي هري وارد خاطره شد مردي قد بلند و چهار شانه با صورتي مهربان، شجاع و زيبا را مقابل خود ديد كه لباسي به رنگ آبي روشن به تن داشت، روي سينه و پشت شنل مرد عكس يك ققنوس كشيده شده بود. پشت سر مرد قصر باشكوهي بود، قصر خيلي بزرگ نبود اما زيبا بود. كنار قصر درياچه ي زيبا و بزرگي بود. توجه هري به مرد جلب شد، زيرا مرد با لبخند به او مينگريست.
سلام هري، ميدونم كه تعجب كردي و ميخواي بدوني من كيم و اينجا كجاست، ولي حالا وقت اين حرفا نيست، جواب همه ي سوالاتت توي سه تا خاطره ي ديگه هست، اگرم نبود ميتوني به وسيله ي فاكس به من نامه بنويسي و ازم بپرسي، نگران نباش فاكس جامو بلده، در ضمن تا موقعي هم كه لازم باشه فاكس پيشت ميمونه.
هري فاكس را به كلي از ياد برده بود، ايا فاكس فعلا مال او بود؟ ايا فاكس هنوز در اتاقش بود؟ البته با توجه به اتفاقات امروز زياد جاي تعجب نداشت. همين كه ميخواست اين سوالات را بپرسد
مرد دوباره شروع كرد:
الان تو اينجايي كه نحوه ي استفاده از قدح انديشه رو ياد بگيري.
اول از همه نحوه ي خروج از خاطره رو برات ميگم. براي اين كار بايد بخواي از خاطره خارج بشي.
دوم اينكه چه جوري يه خاطره رو از قدح بيرون بياري و تو شيشه بريزي، براي اين كار اول بايد خاطره ي مورد نظر رو بياري بعدش بايد اين وردو بگي:
اكسيو مموري
نكته ي بعدي جلو بردن يك خاطرست، البته براي اين كار بايد بيرون از خاطره باشي و چوبتو توي قدح ميبري و اونو بهم ميزني، اينقدر اين كارو ميكني تا به خاطره ي مورد نظر برسي. 
خوب تا دفعه ي بعد خدا نگهدار.
 بعد از رفتن مرد مرموز هري به خارج شدن از خاطره فكر كرد، و خواست كه از آن خارج شود و در همين هنگام از آن بيرون كشيده شد.  حالا هري در اتاقش بود، حالا نوبت به حقايق رسيده بود. هري شيشه ي خاطره اي رو كه رويش نوشته شده بود حقايق را باز كرد و محتوييات اونو توي قدح ريخت. همين كه ميخواست وارد قدح بشه، صداي چندين اپارات امد، بعد صداي زنگ خانه و بعد از آن صداي جيغ خاله پتونيا. 
هري نگران شده بود، مي ترسيد، اگر مرگخواران بودند چه؟ ولي مگر نه اينكه طلسم محافظتي مادرش تا تولد هري روي خانه بود؟ هري چوبش را كشيد، اگر در خطر بود مي توانست از چوبش استفاده كند.   
پس از چند لحظه فرياد هاي ورنون دروسلي بلند شد كه با ناسزا گفتن به هري او  را به پايين فرا مي خواند. هري شك كرد كه شايد ورنون تحت طلسم فرمان مرگخواران باشد و براي احتياط بيشتر شنل نامرئي پدرش را روي خودش انداخت و چوبش را كشيد و بي صدا از پله ها پايين رفت، ناگهان از تعجب خشكش زد، اسكريمجيور و نزديك به بيست تن از ارور هاي وزارت خانه داخل نشيمن دروسلي ها كه اكنون با جادو بزرگتر شده بود ايستاده بودند. هري كه خيالش راحت شده بود شنل را از روي خودش برداشت و در يبش چپاند و از پله ها پايين رفت
به محض اينكه اسكريمجيور هري را ديد به سمتش امد و با او دست داد، سپس گفت:
- ميتونم چند لحظه باهات خصوصي حرف بزنم؟
 هري كه از سماجت اسكريمجيور خسته شده بود گفت:
- ببينيد جناب وزير، اگه مي خوايد همون حرفاي قبلي رو بهم بزنيد بايد بگم كه جواب من تغيير نكرده، پس بهتره خودتون رو خسته نكنيد.
اسكريمجيور كه از اين نوع حرف زدن هري جا خورده بود گفت:
- من مي خوام سعيم رو بكنم، در ضمن حرفاي تازه اي همن دارم. حالا ميشه باهت حرف بزنم؟
هري از روي ناچاري قبول كرد و اسكريمجيور را به اتاقش همراهي كرد.
اسكريمجيور پشت سر هري وارد اتاق بهم ريخته ي هري شد، وقتي نگاهي به سر و وضع اتاق انداخت هري به وضوح توانست پوزخندي را بر روي صورتش ببيند. وزير به سمت تخت هري رفت و روي ان نشست و بدون توجه به ناله هاي تخت شروع به صحبت كرد:
- ببين هري، من امروز به اينجا اومدم تا براي يه بار ديگه از تو بخوام كه با وزارت خونه همكاري كنيد، در عوض از امتيازات اين كار بهره مند بشي، نظرت چيه؟
هري سري تكان داد و گفت:
- جناب وزير، من قبلا حرفا و شرايطم رو بهتون گفتم، 
اسكريمجيور با درماندگي گفت:
- مي دونم، حالا اگه با شرايط تو موافقط بشه چي؟
هري طوري ناباورانه به اسكريمجيور نگاه مي كرد كه گويي به يك غول بي بخار پيشنهاد ازدواج داده است. سرانجام پرسيد:
- همه ي شرايطم رو؟ البته بايد بگم كه من خواسته هاي جديدي هم دارم.
اسكريمجيور با لحني غم زده گفت:
- البته بايد اين شرايط برسي بشن، خوب الان همه ي شرايطت رو بگو تا بهت بگم امكان اجراش هست يا نه.
هري به نشانه ي فهميدن سري تكان داد و گفت:
- خوب اول از همه اين كه بايد يك اجازه نامه براي انجام جادو زير سن قانوني براي من صادر بشه، دوم اينكه وزارت خونه ديگه نبايد ادماي بيگناه رو زنداني نكنه، سوم اينكه ورزارتخونه بايد محفل ققنوس رو به رسميت بشناسه، چهارمين شرط من اينه كه  منو در جريان همه ي كارها و تصميمات وزارتخونه قرار بدين و بدون نظر من كاري نكنيد. 
اسكريمجيور سري تكان داد و گفت:
- اين مورد اخر امكان پذير نيست.
هري شانه هايش را بالا انداخت و گفت:
- پس همكاري من و وزارت خونه هم امكان پذير نيست. بالاخره من نبايد بدونم وزارتخونه چيكار مي كنه كه باهاش موافق باشم و همكاري كنم؟ 
اسكريمجيور چند لحظه فكر كرد و گفت:
- جواب ويزنگاموت رو چي بدم، اونا اگه از اين موضوع بويي ببرن منو از وزات كنار ميذارن.
هري جواب داد:
- خوب........لازم نيست اونا چيزي بفهمن، در ضمن اگه مشكلي پيش اومد من حلش ميكنم. يه شرط ديگه هم دارم.
اسكريمجيور كنجكاوانه پرسيد:
- ديگه چي مي خواي.
هري با كمي ترديد پاسخ داد:
- مي خوام امبريج و اسكيتر از كارشون بركنار بشن.
اسكريمجيور فرياد زد:
- چي، چرا بايد اونا بركنار بشن؟
هري لجبازانه گفت:
- همين كه گفتم، شما وقت دارين هرچقدر كه دلتون بخواد فكر كنين، اصلا مي تونين پيشنهاد منو رد كنين. حالا هم اگه كاري ندارين برين چون من كار دارم. 
اسكريمجيور بلند شد تا برود كه ناگهان هري گفت:
- راستي يه سوال خيلي وقته كه ذهن منو به خودش مشغول كرده، ميشه بدونم شما واقعا يه خوناشاميد يا نه؟
اسكريمجيور كه جا خورده بود گفت:
- تو از كجا مي دوني؟... كي بهت گفته؟
هري زيركانه گفت:
- پس حقيقت داره؟ شما يه خوناشاميد. در هر صورت من منتظر جوابتون هستم.
اسكريمجيور با شنيدن اين حرف هري از جايش برخاست و گفت:
- خوب كه چي؟... من يه خوناشامم... اين چه فرقي به حال تو ميكنه؟... خوب به هر حال روي حرفات فكر مي كنم.
و از اتاق هري بيرون رفت.
ده دقيقه از رفتن وزير گذشته بود و هري داشت به اين فكر مي كرد كه دليل اينكه اسكريمجيور براي بار سوم با او وارد مذاكره شده چيست، كه دو مرتبه صداي چند اپارات سكوت پريت درايو را شكست. هري با خود انديشيد اين بار چه كسي مي تواند باشد، چند لحظه بعد مجدادا صداي جيغ خاله اش بلند شد، اين عادتش شده بود كه هر وقت چند جادوگر را ميديد جيغ مي كشيد، در همين حال كه هري منتظر فرياد عمو ورنون بود، چند ضربه ي ملايم به در اتاقش خورد، هري گفت بفرماييد. در باز شد . ده شنل پوش و قد كوتاه، كه شنل پنج نفر انها ابي و بقيه سبز بود، در حالي كه كلاه شنلشان را روي سرشان انداخته بودند وارد شدند. قيافه هاي انها خيلي مرموز و كمي ترسناك بود.
فاكس با ديدن ان ده نفر چرخي در اتاق زد و روي شانه ي هري نشست، و اوايي سر داد، سپس غيب شد. با غيب شدن فاكس هري بيشتر احساس ترس ميكرد. هري نميدانست آنها كي هستند؟ ايا دوست هستند يا دشمن؟
اين سوالات در ذهن هري ادامه داشت تا اينكه يكي از انهايي كه شنل سبز داشت جلو امد و با صداي كلفت و خشني شروع به صحبت كرد:
درود بر نواده ي شاه ايوانز، ما براي محافظت و آموزش از شما اينجا هستيم، ما كه شنل سبز داريم مادام العمر در خدمت شما هستيم، ولي اجه ای که شنل ابي دارند تا پايان اموزش شما بيشتر پيش ما نمي مانند.
هري كه تازه دوزاريش افتاده بود اينا كين، گفت:
پس شمه همون اجنه اي هستيد كه پدربزرگم ميگفت، درسته؟
همان جن پاسخ داد:
بله درست فهميديد ما همان اجنه ايم، الان هم اينجاييم تا شما رو به قصر پدر بزرگتان ببريم ، پس لطفا اماده شويد
هري گفت: 
-  باشه پس واستين من وسايلمو جمع كنم، و لباس بپوشم.
همان جن گفت:
وسايلتونو ما جمع كرديم، شما فقط لازمه كه لباس بپوشيد
هري دهانش را كه از تعجب باز مانده بود بست و سپس دوباره ان را باز و گفت:
چه جوري ان كارو كردين؟ 
جن پاسخ داد:
اين كه چيزي نيست، قدرت هاي ما فراتر از تصور شماست.
هري در حالي كه در فكر بود كه اين اجنه چه قدرت هايي دارند گفت:
باشه ممنون.
وقتي اجنه از اتاق بيرون رفتند،هري شروع رد به پوشدن لباس. وقتي كه از اتاقش بيرون امد به اجنه گفت :
وسايلمو كي مياره؟
همان جن گفت:
وسايل شما الان تو قصرتون هستن.
هري گفت:
پس بريم
جن پاسخ داد:
بسيار خوب ارباب جوان، من الان شمارو به اونجا مي فرستم .
و قبل از اينكه هري چيزي بگويد يا حركتي بكند در تالاري با شكوه بود، بزرگي تالار به اندازه ي تالار اصلي هاگوارتز بود، اما خيلي از ان زيبا تر بود و با وسايل قيمتي پر شده بود كه نشان از ثروت بيكران صاحب ان مي داد.
چند ثانيه پس از هري هر ده جن  در سالن ظاهر شدند
همان جني كه تا كنون با هري صحبت ميكرد گفت 
- من ويليام هستم، سردسته ي جن هاي اينگيليسي.
جن ديگري كه صورتش پر از جاي زخم بود گفت:
منم تد هستم، استاد دفاع شما
سپس بقيه ي اجنه خودشان را يكي يكي معرفي كردند
جن لاغري با موهاي قهوه اي جلو ام و گفت:
منم ركس هستم، استاد مجون سازي شما.
منم سيمون هستم، استاد طلسم شناسي شما.
من هم الكس هستم، استاد شناخت جانوران جادويي شما.
منم فرهاد هستم، استاد جادوي باستاني شما.
منم گيو هستم، استاد جادوي سفيد شما.
منم فرزاد هستم، استاد مهار نيرو هاي دروني شما. 
منم فرامرز هستم، استاد جادوهاي تفيقي شما
سپس جن پيري جلو امد و گفت:  
من هم سردسته جن هاي ايراني، رستم هستم
هري فهميد جن هاي ابي پوش ايراني و متعلق به وارث نادر هستند.
سپس ويليام جلو امد و كاغذي به هري داد و گفت:
اين برنامه ي درسي شما در اين دو ماهه. در ضمن اين قصر هشت طبقه هستش ولي  بهد از شاه ايوانز بزرگ  كسي نتونسته از طبقه ي دوم بالا تر بره، ولي گفته ميشه فقط پادشاه بعدي مي تونه به اون طبقات بره و طلسم رو برداره

هري وقتي كه با برنامش نگاه كرد از تعجب ميخكوب شد و پس از چند ثانيه اهي كشيد و برنامه اش را در جيبش گذاشت. هري در هر روز هشت كلاس مختلف داشت:
6 تا7.30 : مهار نيرو هاي دروني
7.30 تا 9 : جادو هاي باستاني
9 تا 9.30 صبحانه 
9.30 تا 11 : جادو هاي تلفيقي
11 تا 12.30 : شناخت جانوران جادويي
12.30تا 2 : نهار و استراحت
2 تا 4 : دفاع در برابر جادوي سياه
4 تا5.30 : معجون سازي
5.30 تا 7 : جادو هاي سفيد
7 تا 8.30 : طلسم شناسي





فصل سوم
اغاز آموزش
هري تصميم داشت از روز تعطيلي اش نهايت استفاده را ببرد چون با اين برنامه اي كه بهش داده بودن احتمالا تا روز تولدش خبري از اين تعطيلي ها نبود، براي همين به سوي در خروجي حركت كرد ، در خيلي بزرگ بود و دو لنگه داشت كه هري يك لنگه ي ان را هل داد تا باز شود سپس بيرون رفت ، تا چشم كار ميكرد محوطه ي چمن كاري شده ي قصر بود.
هري چند دقيقه اي قدم زد. جنگلي بزرگ در سمت راستش بود. ساختماني سنگي نه چندان زيبا در داخل جنگل وجود داشت. هري از تپه ي كوچكي بالا رفت. باز هم تا چشم كار ميكرد محوطه ي چمن شده ي قصر بود.
هري به قصرش نگاهي انداخت. قصر ساختمانبلندي بود كه تعداد زيادي پنجره داشت، جلوي در ورودي حوض بزگي قرار دشت كه در ان تعداد زيادي ابنما به چشم ميخورد كه زيبايي خاصي داشت
هري مينوانست بگويد اينجا زيباترين مكانيست كه تا كنون ديده است، البته اگر ان ساختمان مرموز انجا نبود.
اندكي بعد فاكس رو به روي هري ظاهر شد، پر زد و روي شانه ي هري نشست. اتاقا انروز انقدر زياد بود كه هري تصميم گرفت دوش بگيرد و چند ساعتي را بخوابد تا براي روز هاي اينده انرژي داشته باشد
هري احساس ميكرد كسي تكانش ميدهد، بيدار شد، به اطرافش نگاه كرد، در اتاق بزرگ و زيبايي بود، چند ثانيه طول كشيد تا به خاطر بياورد ديروز چه اتفاقاتي افتاده بود. نگاه كرد ببيد چه كسي او را از خواب بيدار كرده، رو به رويش كسي ديده نميشد ولي كمي پايينتر جن خانگي اي را ديد كه به او نگاه ميكند. جن خانگي تعظيمي كرد و گفت 
جناب فرامرز گفت ارباب را بيدار كنم، چون با ايشون كلاس دارن
هري كه تازه ياد كلاس هايش افتاده بودپرسيد:
ساعت چنده
جن خانگي گفت 
ده دقيقه به شش
هري گفت
ممنون كه بيدارم كردي.
سپس از تختش پايين امد، لباس مناسب پوشيد، دست و صورتش را شست ( اونوقت ميگن هري پسر بديه- ش نويسنده) چوبش را برداشت، تازه يادش امد كه نميداند كلاسش كجا تشكيل ميشود، داشت در فكر فرو ميرفتكه با صداي جن خانگي به خودش امد 
كلاس ارباب در راهرويه سمت راست بعد از پله ها اتاق اول تشكيل ميشود
هري مجددا از جن خانگي تشكر كرد و به سمت اتاقي كه جن گفته بود رفت، در زد و وارد اتاق شد
فرامرز نشسته كه بود و به هري زل زده بود گفت:
خوب پسر جوان، مي دوني كه تو ارباب من نيستي ولي دوست ارباب من محسوب ميشي، پس فعلا مي توني رو من حساب كني. حالا بگو ببينم در باره ي نيروهاي دروني چي ميدوني؟
هري كمي من من كرد سپس با صداقت گفت 
هيچي
خوب مشكلي نيست، انتظار هم نداشتم بدوني. به نيرو ها و قدرت هايي كه درون افراد وجود داره نيرو هاي دروني گفته ميشه، اين نيرو هاخيلي مهم هستند و اگر كسي بتونه اونا رو تحت كنترل در بياره خيلي قدرت مند ميشه، مثلا خيلي راحت ميتونه ديواره هاي ذهنش رو بالا بياره در مقابل حمله هاي شديد ذهني از از ذهنش محافظت كنه، يا مثلا زخماشو ترميم كنه، وظيفه ي من اينه كه كمك كنم تا اونجايي كه ممكنه تو بتوني نيروهاي درونيتو ازاد كني 
راس ساعت 7.30 فرامرز گفت
خوب براي امروز كافيه، فرهاد تو اتاق بقلي منتظرته. 
هري از فرامرز خداحافظي كرد و به كلاس بعديش با فرهاد رسيد
فرهاد هري را كه ديد بلند شد و با او دست داد و گفت
بشين مرد جوان، جادو هاي باستاني درس خيلي مهم و البته سختيه، مهم از اين جهت كه حتي ضعيف ترين طلسم هاي باستاني رو هم به سختي ميشه با قوي ترين سپر ها جلوشو گرفت و تنها راه براي دفع طلسم هاي قويتر سپر هاي باستاني كه تقريبا تما طلسما رو از قبيل سياه، سفيد، باستاني رو ميتونه دفع كنه، و فقط در برابر جادوهاي تفيقي قوي و جادوهاي خيلي قوي عاجزه، و سخت از اين جهت كه براي اجراش بايد به زبان هاي باستاني مسلط باشي. ما توي يك ماه اول اموزش شما زبان هاي باستاني رو كار ميكنيم، توي بيست روز بعدش روي سپرهاي باستاني، و ده روز باقي مانده رو روي طلسم هاي باستاني ضعيف كار ميكنيم.
هري پرسيد: 
پس بقيه ي طلسماي باستاني چي ميشن، پروفسور؟
فرهاد گفت
اصل همين مقدماته، شما با مطالعه ميتونين به راحتي اونارو خودتون ياد بگيرين. 
تا ساعت 9 روي زبان هاي باستاني كار كردند، درس خيلي سخت و خسته كننده اي بود، ولي هري هر وقت به نتايج اين درس خسته كننده فكر ميكرد، بيشتر به اين درس علاقه مند ميشد.
ساعت 9 فرهاد گفت:
طبقه ي پايين صبحانه منتظرتونه.
هري بعد از صبحانه با فرامرز كلاس جادو هاي تلفيقي داشت، اين طور كه به نظر هري ميرسيد اين دس هم درس مشكلي بود.
هري پس خوردن يك صبحانه ي مفصل راس ساعت 9.30 به سومين كلاس رفت، در زد و وارد شد. فرامرز با چهره اي پهن و مهربان پشت ميزي نشسته بود و يك صندلي خالي پشت ميز گذاشته بود. همين كه هري وارد كلاس شد فرامرز هم مانند فرهاد با هري دست داد و گفت: 
خوب ميتونم هري صدات كنم؟
هري باخوشحالي جواب داد:
بله، چرا كه نه.
خوب هري، جادو هاي تلفيقي چيزي نيست كه هر كسي بتونه از پسش بر بياد، اين جادو ها قدرت جادويي زيادي رو طلب ميكنه. براي همين از اين جادو ها فقط بايد در صورت لزوم استفاده بشه، مثل دوئل هاي تن به تني كه با هيچ نوع جادوي ديگه اي نتونستي پيروز بشي و مي دونستي بعدش ديگه مبارزه ي سختي كه نيروي زيادي بخواد در پيش نداري.
بعد از اين بحث فرامرز به محوطه ي وسط كلاس رفت وگفت:
هري براي انجام دادن اين شاخه از جادو احتياج به تمركز زيادي هست 
تا پايان كلاس فرامرز نكات مهم را براي انجام جادو هاي تلفيقي به هري اموخت. پس از پايان كلاس فرامرز رو به هري كرد و گفت:
هري جناب الكس تو محوطه قصر منتظرته.
هري گفت:
ممنونم
سپس از اتاق خارج شد و به سوي محوطه ي چمن كاري شده ي قصر، جايي كه الكس منتظرش ايستاده بود تا به او اموزش دهد، رهسپار شد، از پله ها پايين رفت، سالن قصر را پشت سر گذاشت، در را باز كرد و وارد محوطه شد. الكس نزديك ان ساختمان مرموز و ترسناك ايتاده بود و چند قفص كنارش روي زمين بود. الكس وقتي هري به او رسيد گفت:
سلام ارباب جوان.
هري با ناراحتي به او گفت:
ميشه ديگه منو ارباب صدا نكنين
الكس كمي جا خورد، سپس گفت:
 چشم مرد جوان. پس شما هم منو الكس صدا كنين. اين درس به شما كمك ميكنه اگه موجودي سر راه شما قرار گرفت بدونيد موجود خوبيه يا نه، و اگه بد بود بدونيد چه جوري نابودش كنيد
سپس به قفس اشاره كرد وگفت: 
اين يك اكرومانتيولاست، اين عنكبوت توانايي حرف زدن دار، فوق العاده خطرناكه و...
سپس به موجود كوچكتري اشاره كرد و گفت:
اين يكي يه مانتيكوره، اينم توانايي صحبت كردن داره، پوستش تقريبا تمام طلسم هاي شناخته شده رو برگشت ميده، نيشش هم مرگ فوري رو به دنبال داره.
تا پايان كلاس هرس با چند جانور سياه ديگه از جمله غول غار نشين، شيمر،پنج پا، ارامپنت، و روش نابود كردن انها اشنا شد و قرار شد كه فردا به صورت عملي كار كنند. پس از تمام شدن كلاس هري از الكس خداحافظي كرد و به سوي قصر راه افتاد تا نهار بخورد. 


















فصل چهارم
ملاقات با وزير
هري بعد از نهار تصميم گفت كمي چرت بزند ، زيرا به علت فعاليت زياد خيلي خسته بود و بعد از نهار  يك چرت كوچك خيلي مي چسبيد، به همين خاطر به سمت اتاقش حركت كرد، وقتي وارد اتاقش شد، فاكس را ديد كه روي ميله ي بلندي نشسته بود. هري به سمت فاكس حركت كرد، رو به رويش ايستاد و شرع كرد به نگاه كردن، واقعا كه پرنده ي زيبايي بود، نه به راستي بي نظير بود. 
فاكس به هري خيره شد، سپس آوازي شاد سر داد و پرواز كرد و روي شانه ي هري نشست. هري بعد كمي نوازش كردن فاكس او را سر جايش برگرداند وبه سمت تختش حركت كرد.
روزنامه ي پيام امروز روي ميز كنار تختش بود، صفحه ي اول ان را نگاهي انداخت، طبق گفته ي پيام امروز ناپديد شدن ها خيلي زياد تر شده بود. مرگ خوران به همه جا حمله ميكردند و همه را قتل عام ميكردند. وزارت خانه با وجود تمام سعيش فقط توانسته بود چند مرگخوار را دستگير كند.
هري صفحه ي بعدي را اورد، در اين صفحه چيز مهمي را نديد براي همين روز نامه را سر جايش گذاشت و روي تختش دراز كشيد، پس از چند دقيقه تلاش به خواب فرو رفت. 
تازه خوابش برده بود كه توسط تكان هاي شديد از خواب بيدار شد.دوباره همان جن خانگي را ديد كه صبح بيدارش كرده بود تعظيمي كرد و گفت:
- جناب ويليام با شما كار مهمي دارد، من شما را راهنمايي مي كنم.
هري بلند شد و به دنبال جن خانگي حركت كرد، پس از چند دقيقه جن رو به روي دري ايستاد و گفت:
- بفرمايد ارباب، اين اتاق جناب ويليام است.
هري گفت: 
-  ممنون، راستي اسمت چيه
جن با دسپاچگي گفت: 
من تيموتي هستم، ارباب. 
هري با ناراحتي گفت:
ديگه به من نگو ارباب
جن گفت:
چشم قربان
هري با عصبانيت گفت:
قربان هم همون معني رو ميده، ميتوني منو هري، يا اقاي پاتر صدا كني
جن ناليد:
اخه...
هري چشم غره اي كرد و گفت: 
اخه نداره، اين يه دستوره فهميدي؟ حالا بگو ببينم اينجا چند تا جن خانگي داره؟
جن مطيعانه گفت:
اينجا صد و پنجاه تا جن داره كه به محوطه ميرسن، اشپزي ميكنن، و طبقه ي اول و دوم رو مرتب ميكنن
هري ميخواست بپرسد كه چرا جن ميگويد ميكنن كه جناب ويليام در را باز كرد و گفت:
سلام عاليجناب، يه مساله اي رو بايد به شما بگم، امروز وزير سحر و جادو جغدي براي شما فرستادن... توي نامه هم نوشته بودن كه برين به دفترشون تا با شما صحبت كنند، شما چه تصميمي مي گيريد؟
هري كمي فكر كرد و گفت:
من مي خوام ايشون رو ببينم، ايا امكانش هست كه ايشون رو به اينجا بيارين؟ البته اگه ميشه قبلش بهشون بگيد من كيم تا ناراحت نشن.
جناب ويليام گفت:
بله، البته كه ميشه... چه ساعتي رو براي ملاقات تعيين مي كنيد؟
هري بعد از كمي مكث گفت:
بعد از تموم شدن كلاس هام.
سپس هري از جناب ويليام خداحافظي كرد و از اتاق بيرون رفت و به سمت اتاق تد حركت كرد. وقتي رسيد در زد و وارد كلاس شد.تد به احترام هري بلند شد و گفت:
سلام ارباب جوان، اميدوارم كه خوب خوابيده باشيد و انرژي لازم را براي شروع كلاس داشته باشيد. حالا اگه سوالي نداريد ميتونيم درسو شروع كنيم.
هري گفت:
پروفسور اگه ميشه ديگه به من نگيد ارباب جوان
تد با لحني مهربان اما محكوم كننده گفت:
پس چي بايد بگم قربان؟
هري گفت:
ميتونين هري صدام كنين، يا پاتر.
تد به چشمان هري نگاه كرد و گفت:
بسيار خب، جناب پاتر،بهتره ديگه برگرديم سر درسمون. خوب درس دفاع در برابر جادوي سياه كه من براي شما تدريس ميكنم، درس مهميه، جادوي سياه در سطح متوسط نسبت به بقيه ي شاخه هاي جادو اسون تره، بنا بر اين افرادي كه تشنه ي قدرت هستن به اين شاخه از جادو رو ميارن، اما جادوي سياه معايب زيادي داره، مثلا اگه تو بدن فرد زياد بشه روح جادوگر رو هم سياه ميكنه و سفيدي رو درش از بين مي بره و باعث ميشه فرد يه قاتل يا يه همچين چيزي بشه. ولي اگه جادوي سفيد رو هم همزمان باهاش ياد بگيري جادوي سياه رو ميشه مهار كرد، البته ممكنه بعضي مواقع كه عصباني ميشي كنترلش از دستت در بره، ولي باز هم ارزشش رو داره كه ادم اين ريسك رو بپذيره چون بعضي مواقع واقعا به درد ادم ميخوره مثلا ميشه با صرف انرژي كمي در مقابل چنين جادوگر سياه متوسط مقاومت كرد، بهترين كار جادوي سياه در برابر خودشه، البته همون طور كه ميدونين اين كارو ميشه با جادوي سفيد يا جادو هاي باستاني انجام داد، ولي اينا هم زمان بيشتري ميبره و هم قدرت بيشتري ميگيره، هم اجراشون سخت تره، بنابراين در دوئل با چند جادوگر سياه خيلي خوب جواب ميده.
از اين گذشته چيزاي ديگه اي هم به شما ياد ميديم ، مثل درمان اشخاصي كه با طلسم هاي سياه مجروح شدن، يا از بين بردن اثر طلسم هاي سياه، يا راه مبارزه با هر نوع جادوي سياه مثل طلسم فرمان، تسخير شدگي...
هري تا پايان كلاس به حرف هاي تد گوش كرد و پس از اتمام دو ساعت از تد خداحافظي كرد و به كلاس معجون سازي رفت. پشت در پنجمين كلاس كه رسيد، ر زد و پس از شنيدن ركس كه او را به داخل فرا ميخواند، داخل كلاس رفت، ركس هم مانند بقيه ي جن هاي اينگيليسي به هري تعظيم كرد و گفت:  
لطفا بنشينيد، عاليجناب.
هري با شرم گفت:
لطفا ديگه منو با اين عناوين صدا نكنين، پروفسور.
جناب ركس گفت:
پس شما هم منو پروفسور صدا نكنين، جناب پاتر
هري با خوشحالي و شرم گفت:
قبوله پرو...اقاي ركس
ركس گفت: 
خوب ديگه سه دقيقه از درسمون عقب افتاديم. اين درس، همون طور كه تا حالا بقيه بهتون گفتن، خيلي مهمه. اگه ميخواين به ديگري متكي نباشيد بايد اين درسو خوب ياد بگيريد. معجون سازي ميتونه به شما توي درمانگري، تغيير شكل، تقويت نيروي بدني كمك كنه. همچنين بسياري از موارد ديگر مثل معجون حقيقت، فليكس فليسيس و ... خيلي بدرد ميخورن.
تا پايان كلاس هري اصول ابتدايي معجون سازي، چگونگي تركيب معجون ها براي درمانگري، و نحوه ي ساختن چند معجون مفيد مثل براي تقويت جسمي و نيروزا را اموخت و قرار شد جلسه بعدي انها را درست كند.

پس از پايان كلاس هري احساس خستگي ميكرد. هري ارزو ميكرد تا يك شيشه معجون نيروزا ميداشت، ولي بايد تا فردا صبر ميكرد. هري به كلاس بعدي كه با گيو، جن ايراني داشت رسيد، در زد و وارد شد. گيو بلند شد با هري دست داد و گفت: 
بفرماييد بشينيد اقاي پاتر. جادوي سفيد كه من براي شما تدريس ميكنم، چند فايده داره، اول قلب شما رو در برابر سياهي محافظت ميكنه، دوم اينكه شما ميتونين با استفاده از اين دانش از مكان هاي پاك محافظت بكنين، اونم نه محافظت معمولي، حفاظت شديد در مقابل ورد موجودات سياه، سوم اينكه سپر هاي محافظي كه با جادوي سفيد درست ميشن درسته كه كمي مشكلن و زمان ميبرن، ولي خيلي پايدار و مقاوم هم هستند و زمان زيادي دووم ميارن، و تازه دو مزيت ديگه هم دارن، ميتونين از توش طلم هاي سفيد بفرستيد، ولي بايد توجه داشته باشيد كه قدرت طلسم ها كم ميشه، دوم اينكه با اين طلسم ها ميتونين از ديگران مافظت كنين، ولي توجه كنين، اين سپر ها جلو طلسم هاي سياه پيشرفته، تلفيقي و باستاني رو نميگيره. حالا ميرسيم به طلسم هاي سفيد، اين طلسم ها رو با سپر هاي سياه به سختي ميشه برگشت داد، و هر جادوگر سياهي نميتونه سپري بسازه كه اين طلسما رو دفع كنه. البته اين طلسم ها هم زمان زيادي رو ميبره، براي همين بهتره از پشت سپر اونم در دوئل هات با چند تا جادوگر سياه قوي از اونا استفاده كني.
تا پايان كلاس هري ميتوانست يك سپر سفيد بسازد كه براي ده ثانيه جادو هاي سياه را برگشت مي داد.  
راس ساعت 7 هري از گيو خداحافظي كرد تا به كلاس طلسم شناسي اش با سيمون برسد، سيمون جن خوش اخلاقي بود. پس از اينكه هري به او گفته بود بهش نگويد ارباب او را هري صدا ميزد.
سايمون گفت:
خوب هري درس طلسم شناسسي بهت كمك ميكنه بفهمي حريفت چه طلسمي رو به طرفت فرستاده و تو مناسب يا اون طلسم سپر بسازي، به وسيله ي اين درس ميفهمي حريفت از چه نوع جادويي استفاده ميكنه، سفيد، سياه، باستاني يا تلفيقي و قدرت طلسمش چه قدره و چه اثراتي روي فرد ميذاره.
هري از اين كلاس هم خارج شد و روانه ي سالن غذا خوري در طبقه ي اول شد. با خود فكر مي كرد ايا اسكريجيور با پيشنهادش موافقت ميكرد؟ اما اين زياد براي هري اهميتي نداشت زيرا به زودي وزيري وجود نخواهد داشت، فقط نزديك به دو ماه ديگر،  روزي كه هري به پادشاهي برسد... غرق افكارش بود كه به سالن غذاخوري رسيد، روي صندلي مخصوصش نشست و شروع كرد به خوردن غذا، پس از چند دقيقه جناب ويليام از در تالار وارد شد و گفت:
وزير جادو تا چند لحظه ي ديگه ميرسن عالي جناب 
و سپس بيرون رفت... هنوز يك دقيقه هم نشده بود كه در تالار باز شد و اسكريمجور سراسسيمه داخل شد... انقدر غرق در تماشاي تزئينات اتاق اتاق بود كه هري را نديد و او را مجبور كرد با چند سرفه اسكرمجيور را به خودش بياورد، اسكريمجيور تا متوجه هري شد، جلو دويد و به او تعظيم كرد و با تته پته گفت:
ببخشيد كه مزاحم شدم عالي جناب... منو عفو كنيد... من نمي دونستم كه شما ...
هري سري تكان داد و گفت:
لازم نيست معذرت خواهي كني جناب وزير، حالا بگو كه شرايط منو قبول كردي؟
اسكريمجيور به خودش لرزيد و گفت:
قربان، من كي باشم كه بخوام از دستورات شما سرپيچي كنم...
هري گفت:
من ترجيح مي دم همون هري صدام كنيد جناب وزير، خوب پس خودتون ترتيب كار ها رو بدين ... ولي يادتون باشه كه من نمي خوام امبريج به هيچ وجه با وزارت خونه ارتباط داشته باشه.
اسكريمجيور سري تكان داد و گفت:
حتما همين طور خواهد شد، جناب شاهزاده.
هري كه راضي شده بود گفت:
خوبه، در ضمن نميخوام هويت من جايي درز پيدا كنه، اگر هم مشكلي پيش اومد شما فقط بگيد دستور شاهزادست، همين.


















فصل پنجم
دفترچه خاطرات شاه ايوانز
فرداي ان روز هري بعد از اينكه نهار خورد به اتاقش رفت، قدح انديشه را از چمدانش بيرون اورد، در را قفل كرد، سپس با چوب دستس خاطره را بهم زد و صورتش را درون قدح برد. حالا درون قصري قرار داشت، همان مردي كه هري در خاطره ي اول ديده بود در لباسي ابي روي يك صندلي در تالار اصلي نشسته بود پس از چند ثانيه به هري گفت بشيند و سپس به رو به روبه رويش اشاره كرد گفت:
سلام هري، ميدونم ميخواي بدوني من كيم و اينجا كجاست ولي قبلش بشين، خوب بايد بگم من نميتونم هويتمو بهت بگم ولي فقط همينو بدون كه دامبلدور ازم خواست بعد از مرگش بهت كمك كنم، چون ميگفت فقط تويي كه ميتوني شر ولدمورتو از دنيا كم كني. خوب منم فاكسو فرستادم پيشت تا اگه اتفاقي برات افتاد به من خبر بده تا بيام كمت. خوب نميدونم براي آموزشت چه تصميمي گرفتي؟ چون شنيدم كه نمي خواي برگردي هاگوارتز؛ پس بايد در مورد اموزشت يك فكري بكني، چون كه نميشه بري و به همين دانش و قدرت اندكت با ولدمورت رو به رو بشي، اگه خواستي ميتوني به فاكس بگي بيارتت اينجا تا يه چيزايي يادت بدم، شايدم ترجيح ميدي خودت مطالعه كني، خوب به هر حال اين به تصميم خودت بستگي داره كه ميخاي چي كار كني. هري دامبلدور منو در جريان موضوع جاودانه ساز ها گذاشته، پس اگه كمكي در اين ضمينه هم خواستي ميتوني رو من حساب كني، در ضمن من رييس فعلي محفل ققنوسم. و در اخر اينكه هيچ وقت نا اميد نشو.

هري از وقتي كه از خاطره بيرون امد ان را به شيشه اش برگرداند، سپس به ساعتش نگاه كرد و ديد كه هنوز ده دقيقه اي تا كلاسش با تد مانده بود، سرش را كه بالا اورد ديد فاكس دارد نگاهش ميكند، سپس فاكس به طرف هري پرواز كرد و روي ديواره ي قدح نديشه نشست، پاي سمت راستش را بالا برد سپس سپس شيشه ي خاطره اي را روي ميز گذاشت و پر زد و روي شانه ي هري نشست. هري در شيشه ي خاطره را باز كرد، سپس ان را در قدح ريخت، صورتش را وارد خاطه كرد و به درون ان رفت، 
رئيس محفل درون خاطره بود، داشت در باغ قدم ميزد، سپس گفت:
هري دامبلدور نگفته بود تو نواده ي، يا بهتر بگيم تنها نواده ي جادوگر شاه ايوانز هستي... من كه واقعا از پيدا كردن تو به اين صورت خوشحال شدم، فكر كنم فهميده باشي من نواده ي نادر شاه كبيرم. پدر من ايراني بود ولي مادرم انگليسي بود... خوب بايد يه چيزي رو بهت بگم اين اواخر داره يه اتفاقاتي مي افته، جادوگراي سياه دارن يكي يكي اعلام وجود مي كنن، بعضي ها هم دارن به يك گروه بزرگ ميپيوندند كه معلوم نيست رئيسش كيه، حمله هاشون منسجم تر شده و با هماهنگي و قدرت بيشتري حمله ميكنن. توي كشور ما هم يه جادوگر سياه بزرگ بقيه رو با خودش جمع كرد و داره دردسر درست ميكنه... هري، من يه خواهشي ازت داشتن، من يه بچه دارم و براي امنيت بيشتر اونو اوردم انگلستان كه پيش خودم باشه، ازت خواهش ميكنم اگه اتفاقي براي من افتاد ازش مراقبت كن... سعي كن انجمن سفيد رو راه بندازي، من مقدمات اين كارو فرا هم كردم، تو فقط لازمه بعد از اموزشت اونا رو به وسيله ي فاكس فراخواني كني. اگر من مردم به احتمال قوي فاكس تو رو به عنوان رييس محفل انتخاب ميكنه، البته پس از اموزشت. خوب فعلا خدا نگهدار.
سپس هري از خاطر بيرون امد و ان را در شيشه اش ريخت و درش را بست. قدح و شيشه هاي خاطره را به كمد منتقل كرد سپس به سمت كلاسش روانه شد.     
*****************************************
هري از خواب بيدار شد. ساعت هنوز پنج بود، تصميم گرفت چرتي بزند، ولي خوابش نبرد. به سوي راه پله حركت كرد تا صبحانه اي بخورد و خود را براي كلاس هاي امروزش اماده كند.در اين يك ماه اموخته بود كه بايد از وقتش حد اكثر استفاده را ببرد. به راه پله ها  رسيد، وقتي مي خواست از پله ها پايين برود، گردنبند به سمت عقب به پرواز درامد. ولي چون زنجيرش در گردن هري بود در هوا معلق مانده بود.
هري تعجب كرد، جهت گردنبند به طرف راه پله ي طبقه ي بالا بود، هري تصميم گرفت به دنبال گردنبند برود، وارد راه پله ي طبقه ي بالا شد، نمي دانست تا كدام پله ميتواند جلو برود، حس عجيبي او را در بر گرفت، اين حس جديد هري را به بالاتر رفتن تشويق ميكرد.حالا هري به راهروي طبقه ي سوم رسيده بود. باورش نميشد كه خودش ان كسي است كه سالهاست طبقات بالايي قصر انتظارش را ميكشد. باز هم در راه پله ها به سمت بالا رفت، اما در ميان راه به مانعي جادويي برخورد كرد، فهميد كه فقط طبقه ي سوم برايش ازاد شده است، پس تصميم گرفت تا فرصت هست تمام طبقه ي سوم را بگردد.
در اين طبقه، چند اتاق خواب كه يكي خيلي مجلل و زيبابود، يك سالن دوئل مجهز، يك كارگاه معجون سازي، و يك اتاق كه اتاق افتخارات خوانوادگي نام داشت، به چشم ميخورد، اتاق افتخارات هري را به خودش علاقمند كرده بود، داخل اين اتاق يك قفصه ي كتاب كوچك اما باشكوه و گران قيمت كتاب وجود داشت، هري به سمت قفصه رفت، اين قفصه سه طبقه داشت كه در طبقه ي اول ان كتابي بسيار زيبا و قطور وجود داشت، كه روي ان نوشته شده بود، سرگذشت و جنگ هاي شاه ايوانز.
 هري كتاب را باز كرد و به فهرست ان نگاهي انداخت
سلسله ي ايوانز
زندگي شاه ايوانز
جنگ هاي شاه ايوانز
اتحاد سه گانه
انجمن سفيد
وارثين شاه اويانز
دشمنان سلسله ي ايوانز
هري كتاب را سر جايش گذاشت، ولي تصميم گرفت بعدا ان را بخواند. در طبقه ي دوم، درون محفظه ي شيشه اي چوب دستي اي بسيار زيبا در هوا معلق بود، چوب دستي هري را به سمت خودش جذب ميكرد، ولي هري ترجيح داد به ان دست نزند، طبقه ي سوم در اولين نگاه خالي بود، ولي وقتي هري روي پنجه ي پايش ايستاد، و ديد كه طبقه ي سوم خالي نيست، بلكه يك دفترچه ي خاطرات انجاست.
هري دفتر چه را گشود، در صفحه ي اول ان هيچ چيز نوشته نشده بود، در صفحه ي دوم نام ديويد ايوانز به چشم ميخورد، صفحه ي سوم خالي بود، خاطرات از صفه ي چهارم شروع شده بود.
هري شروع به خواندن كرد:

اي نواده ي من كه توانسته اي به اين طبقه دست پيدا كني، بدان كه تو قويترين  نواده ي من هستي . همان طور كه ميداني اين قصر داراي هشت طبقه است كه در بدو ورود تو به قصر طبقه ي سوم براي تو باز ميشود، وقتي اموزش هايت را تمام كردي ميتواني به طبقه ي چهارم هم دست رسي داشته باشي، وقتي به انجا برسي خودت خواهي فهميي كه چه بايد كني. اين دفترچه را براي تو نوشته ام، در كتابي كه در طبقه ي اول اين قفصه قرار دارد خيلي از حقايق گفته نشده، اما در اين دفتر چه من اين حقايق را براي تو بازگو كردم. اميد وارم سفيدي زير پرچم تو به پيروزي برسد
                                                               دوستدار تو
ديويد ايوانز     
پادشاه كبير انگلستان

هري دفترچه را در جيبش گذاشت و براي شركت دركلاس نيرو هاي دروني به طرف طبقه ي دوم حركت كرد. وقتي هري به در كلاس رسيد هنوز چند دقيقه تا شروع كلاس مانده بود، براي همين، دفتر چه را باز كرد و شروع كرد به خواندن صفحه ي بعدي.
اين خاطره ي اولين جنگي است كه من در ان شركت داشتم، ان موقع من تازه به سن قانوني رسيده بودم و پدرم براي اينكه توانايي هاي مرا محك بزند، فرماندهي بيست تن از هم سن و سالان من را به من واگذار كرد، جنگ كه تمام شد پدرم چون از جنگيدن ما خوشش امده بود به تمامي ما ترفيع درجه داد.

در همين لحظه فرامرز از ان طرف راه رو نمايان شد و هري با ديدن او دفترچه را در جيبش گذاشت، سپس پشت سر فرامرز وارد كلاس شد. فرامرز روي صندليش نشست و گفت: 
تا چند دقيقه ي ديگه قراره از شما امتحاناتي گرفته بشه، جناب ويليام قراره از شما امتحان ذهن روبي بگيره، بعد از اون شما رو زخمي ميكنيم و شما بايد بدون چوب دستي خودتونو درمان كنيد. اگه تو اين امتحان قبول بشيد مرحله ي دوم اموزشو شروع ميكنيم.
هري با دست پاچگي پرسيد:
اگه قبول نشم چي؟
فرامرز با مهرباني گفت، 
قبول ميشيد. اگرم قبول نشيد دوباره بايد همين مرحله رو بهتون اموزش بدم و در اون صورت شايد نتونيد اموزشاتونو تموم كنيد. البته من با چيزايي كه از شما ديدم مطمئن هستم از پس اين امتحان به خوبي بر خواهيد امد. 
پس از چند ثانيه ويليام امد و رو به روي هري نشست و گفت:
بسيار خوب عالي جناب، حالا با شماره ي سه من به ذهنتون حمله ميكنم.يك، دو...
با گفتن شماره ي دو هري احساسي اشنا اما تلخ را به ياد اورد، درد شديدي در سرش احساس مي كرد، گويي مانند سه سال پيش ولدمورت او را لمس كرده
،هري سعي كرد تمركزش را به دست اورد ولي با وجود اين درد امكان اين كار وجود نداشت، روي زمين زانوزده بود و از شدت درد سرش را در ميان دستانش گرفته بود، پس از چند ثانيه قبل از اينكه بيهوش شود، توانست تمركزش را جمع كند و جناب ويليام را از ذهنش پس بزند، ولي جناب ويليام هم دست بردار نبود و مدام به ذهن هري حمله مي كرد، ولي واكنش هري هر دفعه بهتر ميشد، بالاخره هري توانست ذهنش را كاملا ببندد و در مقابل جناب ويليام از ذهنش دفاع كند.
جناب ويليام گفت:
خيلي خوب بود عاليجناب. تا به حال كسي نتونسته بود ذهن منو پس بزنه، كارتون رو خيلي خوب انجام دادين، ولي ببخشيد اگه يه كم درد داشت.
سپس فرامرز گت:
حالا نوبت به مرحله ي دومه. 
سپس جادويي به سمت هري فرستاد كه دست چپ هري را از ارنج تا مچ پاره كرد، هري از درد نعره ي زد، درد تمام وجودش را فرا گرفته بود، مغزش كار نميكرد، خواست تمركز كند ولي درد مانع ميشد، هري همچنان ميناليد و ازش خون ميرفت.چشمش به استخوان دستش افتاد، با خود فكر كرد كه اگر اين درد لعنتي نبود كار خيلي راحت تر بود، با خودش فكر كرد چقدر احمق بوده سپس با كمي تمركز دردش قطع شد، بعد به راحتي روي ترميم زخمش تمركز كرد، پس از چند ثانيه زخمش ترميم شد
فرامرز گفت:
خوب بود. حالا ميتونين تا امتحان بعديتون استراحت كنين.
هري كه ضعف كرده بود پرسيد:
امتحان بعدي؟
ويليام پاسخ داد:
بله هفت تا درس ديگه رو هم بايد امتحان بديد.
هري نزديك بود سكته كند، ولي سپس ارامش خودش رو بدست اورد و از اتاقش معجون خون ساز و نيرو زا رو ظاهر كرد و سر كشيد، به ساعتش نگاه كرد هنوز ساعت هفت بود، پس نيم ساعتي وقت داشت، به كلاس جادو هاي باستاني رفت، روي صندليش نشست و شروع كرد:  

اي نواده ي من كه اين خاطرات را ميخواني، اين را بدان كه من در زندگي ام، با جادوگران سياه بسياري نبرد كرده ام و تمام انها را شكست داده ام، ولي ارباب سايه ها چيزي فراتر از تمام اينها بود، او هيچ رحمي در كارش نداشت، هر كس را كه مقابلش مي ايستاد ميكشت، حالا بگذار حقيقتي را برايت روشن كنم، پس از مرگ نادر من عزم خودم را جزم كردم تا انتقام نادر و تمام كساني را كه به دست ارباب سايه ها كشته شده بودند بگيرم، بنا بر اين پسرم را نايب السلطنه اعلام كردم و با ده تن از بزرگترين و وفادار ترين افرادم به جستجوي ارباب سايه ها رفتيم،در هر شهري كه ارباب سايه ها از انجا گذشته بود به جز تلي از خاك و اجساد مردگان كه از انها مجسمه اي غول پيكر به شكل ارباب سايه ها درست شده بود چيز ديگري پيدا نميشد، تا اينكه پس از دو روز شهري ويران شده را ديديم، كه چند نفر از مردم  ان زنده مانده بودند، انها  ميگفتند ارباب سايه ها اين كار را با انها كرده و اكنون نيز با چند نفر در كنار معبدي اطراق كرده و سعي دارد وارد معبد شود، ولي نميتواند. پس ما به سمت جايي كه گفته ميشد ارباب سايه ها انجاست حركت كرديم.

هري در اين هنگام با صداي فرهاد به خود امد و دفترچه را بست. فرهاد وارد كلاس شد و روي صندلي اش نشست، و گفت:
چند دقيقه ي ديگه جناب رستم ميان اينجا تا از تو امتحان بگيرن، اين امتحان ساده است پس اصلا نگران نباشيد،
چند ثانيه بعد رستم وارد كلاس شد و كنار فرهاد ايستاد، سپس كاغذي به هري داد و گفت:
سلام جناب پاتر، شما بايد اول اين طلسم هاي باستاني رو بخونيد، بعد اين متن رو به زبان باستاني بخونيد. 
هري شروع به خواندن طلسم ها كرد، وقتي كه خواندن طلسم ها و ترجمه ي متن تمام شد رستم با تعجب گفت: 
عالي بود اقاي پاتر، شما هر بيست طلسم رو درست تكرار كرديد، ترجمه ي اون متن هم عالي بود، بايد به شما بگم كه قبول شديد و ميتونيد در مرحله ي دوم كلاس طلسم هاي باستاني شركت كنيد. 
پس از رفتن رستم، فرهاد به هري گفت:
خوب بود اقاي پاتر، شما تا زمان كلاس بعديتون آزاديد، فعلا خدا حافظ
سپس به طرف در حركت كرد و از ان خارج شد. هري به ساعتش نگاه كرد، هنوز ساعت هشت هم نشده بود، پس هنوز يك ساعت و نيم تا امتحان جادوهاي تلفيقي فرصت داشت. به سالن غذا خوري در طبقه ي پايين رفت و پشت يكي از صندلي ها نشست، صبحانه اش را كه خورد به كلاس جادوهاي تلفيقي رفت و روي صندلي اش نشست و دفتر چه را باز كرد، و شروع كرد به خواندن بقيه ي خاطره:

وقتي ما به معبد رسيديم هيچ كس انجا نبود ولي درهاي معبد متلاشي شده بود، سريع به داخل معبد وارد شيدم، همه جا را گشتيم ولي از انها اثري نبود، ناگهان از زير پايمان صداي انفجاري امد، همگي به طرف زير زمن حركت كرديم و در انجا با دوئل ناجوان مردانه و غير منصفانه اي رو به رو شديم، شش مرد زرد پوش داشتند با سي مرد سياه پوش ميجنگيدند، احتمالا زرد پوشان محافظين اين معبد بودند، واقعا جنگ نا عادلانه اي بود، هر شش زرد پوش به شدت زخمي شده بودند، به افرادم دستور دادم كه به زرد پوش ها كمك كنند، سپس خودم هم پس از نگاهي به اطراف و ارزيابي شرايط وارد صحنه ي نبرد شدم، هم زمان كه با سه نفر دوئل ميكردم، دنبال ارباب سايه ها نيز ميگشتم، تا اينكه صداي انفجار ديگري از در سمت راستم امد و ديوار آنجا به كلي فرو ريخت، يك لحظه چشمم به به ارباب سايه ها افتاد كه داشت با پيرمرد زرد پوشي بارزه ميكرد، دست چپ پيرمرد قطع شده بود و از ان خون ميرفت، به غير از ان چند زخم كاري ديگر نيز برداشته بود، به طرف انها حركت كردم كه طلسمي از پشت به من خورد و مرا به ديوار كوباند، پس از چند لحظه، بلند شدم، دوباره طلسمي به سمتم امد، طلسم را با سپري دفع كردم و طلسمي باستاني به طرف كسي كه مرا طلسم كرده بود فرستادم و بدون اينكه ببينم بر سر او چه امد به طرف اتاق راه افتادم، ولي انجا اثري از ارباب سايه ها انجا نبود، پيكر نيمه جان پيرمرد گوشه ي ديوار افتاده بود، در شيشه ايه تنها سكوي انجا باز شدو بود و محفظه خالي بود، انجا هر چه بود ارباب سايه ها براي دزديدن همان امده بود، به سمت پيرمرد رفتم، چند طلسم درماني به سويش رستادم ، ولي هيچ اثري روي او نداشت، پيرمرد چشمانش را باز مرد، وقتي نگاهش به من افتاد، با اخرين انرژي اي كه داشت اين سخنان را گفت:   
كتيبه ي باستاني دزديده شده، به نگهبانان هشدار بدهيد، سربازان شيطان...
سپس پيرمرد تمام كرد. من به سالن باز گشتم، سربازان ارباب سايه ها كه نمي دانستند اربابشان رفته است، هم چنان به مبارزه ادامه ميدادند. من از فرصت استفاده مردم و طلسم ضد اپارات را روي سالن گذاشتم و شروع به شكار انها كردم. جنگ پس از ده دقيقه با پيروزي ما تمام شد، در كف سالن دو جسد متعق به محافظين، يكي متعلق به ما و حدود بيست تا مطعلق به سياه پوشان بود، ده تاي ديگر هم اسير شده بودند. سپس من خودم را معرفي كردم و از محافظين پرسيدم
جانشين ان پيرمرد كيست؟
جوان ترين فرد گروه با صداي لرزان گفت:
مگر براي استاد ما اتفاقي افتاده كه شما دنبال جانشين ايشان مي گرديد؟
من با اندوه جواب دادم
بله متاسفانه ايشان براي دفاع از كتيبه ي باستاني، جانشان را از دست دادند و ارباب سايه ها كتيبه رو دزديد.
به وضوح ديدم كه پاهاي جوان شل شد و نزديك بود به زمين بخورد، در چشمان ابي اش اشك حقه زده بود و انها را شفاف كرده بود، ولي ما براي اين كار ها وقت نداشتيم، پس رو به جوان گفتم:
اگر ميشود ميخواستم با شما خصوصي صحبت كنم. 
جوان با نگراني همراه با ناراحتي پرسيد:
در چه ضمينه اي؟
من گفتم: 
در ضمينه ي كتيبه ي باستاني و نگهبانان و سربازان شيطان.
جوان كه اشكارا يكه خورده بود گفت: 
بله... حتما
سپس مرا به اتاقش راهنمايي كرد.

هري دفتر چه را بست زيرا ديگر چيزي به شروع كلاس نمانده بود. هري خيلي كنجكاو شده بود كه بداند پايان اين ماجرا چه ميشود. يا اصلا چرا پدربزرگش اين مطالب را براي او توضيح ميدهد؟ در همين هنگام خرچگال وارد اتاق شد و شروع به دور زدن روي سر هري كرد... سپس نامه اي روي سر هري انداخت و از پنجره بيرون رفت، هري نامه را باز كرد و شروع  به خواندن ان كرد:

هري عزيز 
فردا شب عروسي بيل و فلور برگذار مي شود، فردا ساعت 12 ظهر ارتور، چارلي، مودي، كينگزلي، ريموس و تانكس به دنبال تو مي ايند تا تو را به اينجا بياورند،
مواظب خودت باش
دوستدار تو
مالي ويزلي 

هري بلند شد و قلم پرش را برداشت و شروع به نوشتن نامه اي براي اسكريمجيور كرد:

خانوم ويزلي عزيز
خوشحالم كه منو دعوت كرديد، ولي لازم به زحمت شما نيست، من خودم فردا به بارو خواهم امد
قربان شما
هري

هری نامه را به هدویک داد و او را به لبه ی پنجره برد و جغد به پرواز در امد... در همين لحظه در اتاق به صدا در امد و سپس جناب ويليام وارد اتاق شد، چهره اش در هم بود و نشان مي داد از چيزي ناراحت است. وقتي به هري رسيد گفت:
- عاليجناب، بايد خبر بدي رو به شما بدم.
هري با تعجب گفت:
چه خبري؟... اتفاقي افتاده؟
جناب ويليام گفت:
بله... راستش... خاله ي شما كشته شدن.
هري در حالي كه مي خواست از روي صندلي اش بلند شود در هوا خشك شد، اصلا همچين چيزي رو پيشبيني نمي كرد، خاله اش تنها فاميل او بود، كسي كه 16 سال از او مراقبت كرده بود، و حالا هم به  خاطر او مرده بود. پس از چند دقيقه هري پرسيد:
چطور اين اتفاق افتاد؟
جناب ويليام گفت:
تو روز روشن تو يك فروشگاه اونقدر شكنجش كردن كه مرد... فردا هم تشييع جنازه شونه 
هري گفت:
كلاساي فردامو كنسل كنيد، مي خوام تو مراسم شركت كنم
سپس به سمت محوطه به راه افتاد تا كمي هوا بخورد.





فصل ششم
باز هم مرگ

داشت در محوطه قدم ميزد و به زندگي فكر ميكرد، به عزيزانش كه از دست رفته اند، سرشار از اندوه بود، فكر مي كرد كه تمام اين حوادث و قتل ها به خواطر گرفتن اوست. هواي دل انگيزي بود، لب درياچه نشست و به اب خيره شد، به اين عظمتي كه هميشه شفافيت و شكل زيباي خود را حفظ مي كند. 
چند دقيقه بعد صداي پايي از پشت سرش شنيد و برگشت، ويليام را ديد كه به سمتش مي ايد. وقتي كه به هري رسيد گفت:
عاليجناب، وزير سحر و جادو اينجا هستند و در خواست ديدار با شما رو دارند، چه دستوري مي فرماييد؟
هري سرش را بلند كرد و نگاهش را به ويليام رفت و گفت:
تا چند لحظه ي ديگه ايشون رو مي بينم.
جناب ويليام پس از شنيدن اين حرف تعظيمي كرد و به سمت قصر حركت كرد. چند ثانيه بعد هري از جايش بلند شد، اشك هايش را پاك كرد و به سمت اتاق جلسات در طبقه ي اول به راه افتاد، اسكريمجيور ردايي مشكي و زيبا پوشيده بود و پشت در به انتظار هري ايستاده بود، و بعد از هري وارد اتاق شد و روي صندلي اي مقابل هري نشست، سپس گفت:
عاليجناب، من واقعا اين اتفاق رو به شما تسليت ميگم. 
هري نگاهي به اسكريمجيور انداخت و گفت:
ممنونم.
اسكريمجيور روي صندلي اش جا به جا شد و گفت:
اگه ميشه مي خواستم بدونم كه شما هم در مراسم تشييع جنازه شركت مي كنيد؟   
هري سرش را كج كرد و خيره به اسكريمجور نگاه كرد، سپس گفت:
بله، من هم در مراسم شركت ميكنم.
اسكريمجيور گفت:
بسيار خوب، پس من ميرم تا مقدمات اين كار را اماده مي كنم.
هري گفت:
بسيار خوب، حالا اگه كار ديگه اي ندارين من بايد به كلاسم برسم.
سپس بلند شد و به طرف در خروجي به راه افتاد و به سمت كلاسش رفت.
چند دقيقه بعد فرامرز به داخل كلاس امد و پشت سر او هم ويليام وارد شد، هري بلند شد ايستاد و با فرامرز و ويليام دست داد، سپس فرامرز روي صندلي خودش نشست و ويليام هم براي خودش صندلي اي ظاهر كرد و نشست. پس از چند ثانيه فرامرز گفت:
من درگذشت خاله تون رو به شما تسليت ميگم و اميدوارم غم اخرتون باشه. خوب همون طور كه ميدونين امروز قراره من و جناب ويليام از شما امتحان بگيريم، يك امتحان اجراي طلسم كه نمره ي قبوليش شصت در صده، يعني اينكه اگه بتوني از بيست تا طلسمي كه توي اين كاغذه هشتاشو درست و كامل انجام بدي، قبول ميشي . امتحان دومت هم دوئل كردن با منه اونم فقط با جادوهاي تلفيقي، تو اين امتهان اگه بتوني ده دقيقه دووم بياري، قبولي.
در امتحان اول هري توانست هفده طلسم را بدون ايراد اجرا كند و قبول شود.جناب ويليام هري را تحسين كرد و فرامرز گفت:
خوب حالا ميرسيم به دوئل.
سپس بلند شد و به وسط كلاس رفت، ايستاد و چوبش را كشيد، سپس به هري اشاره كرد كه رو به رويش بايستد.
ويليام جايي ميان ان دو قرار گرفت و گفت:
خوب با شمارش من، يك، دو، سه،
با شروع شمارش ويليام هري هم طلسمي تلفيقي را در ذهنش اجرا كرد، همين كه ويليام شماره ي سه را به زبان اورد طلسمي نقره اي با رگه هاي سبز از چوب هري بيرون امد و با سرعتي باور نكردني به سمت فرامرز رفت، فرامرز كه از عكس العمل هري ماتش نتوانست براي خود سپري بسازد و نزديك بود طلسم هري به او برخورد كند كه در اخرين لحظه از جلوي ان كنار پريد، هري برتري زماني خوبي پيدا كرده بود براي اين كه اين برتري رو از دست ندهد دوباره مشغول گفتن طلسم در ذهنش بود، هوز فرامرز از جايش بلند نشده بود كه طلسم ديگري به مانند دو طناب در هم پيچيده به رنگ هاي ابي و قرمز از نوك چوب دستي هري بيرون امد و به سمت فرامرز رفت. قيافه ي ويليام ديدني بود، چنان با بهت و تعجب به هري نگاه ميكرد كه گويي جن ديده ( هر چند خودش جنه ولي، گير ندين ديگه اين يك ضرب المثله )، فرامرز كه از دفع طلسم هاي هري درمانده شده بود دو باره خودش را از مسير حركت طلسم هري به گوشه اي پرت كرد، ولي اين دفعه فرصت لازم را پيدا كرد سپري باستاني را در مقابل طلسم هري ساخت، چون طلسم هري طلسمي ابي با رگه هاي قرمز و در سطح ضعيف بود سپري كه فرامرز ساخته بود توانست به راحتي جلوي ان را بگيرد، حالا ديگر وضعيت دوئل مساوي شده بود، يعني يك طلسم هري ميفرستاد و يك طلسم فرامرز، تا اينكه ويليام گفت: 
وقت تمومه. شما قبول شديد عاليجناب.
سپس از هري و فرامرز خداحافظي كرد و از كلاس بيرون رفت. در اين وقت فرامرز به هري گفت: 
واقعا كارت خيلي خوب بودهري. خيله خوب عالي بود. فردا مي بينمت. 
و او هم از كلاس خارج شد. هري هنوز نيم ساعت تا امتحان شناخت جانوران جادويي وقت داشت پس به سمت محوطه قصر رفت، روي چمن ها دراز كشيد و دفترچه ي خاطرات پدر بزرگش را باز كرد. 
هري دفترچه ي پدربزرگش را باز كرد، ادامه ي خاطره اي را كه داشت ميخواند را اورد، و شروع كرد به خواندن:

جوان مرا به اتاقي كوچك راهنمايي كرد، و به من تعارف كرد كه بنشينم، سپس با نگراني پرسيد:
ببخشيد كه ميپرسم ولي ميشه بگيد از كجا راجع به اينها اطلاع داريد؟
من گفتم:
استاد شما هنگام مرگش اينكلمات  رو به من گفتند، كتيبه ي باستاني دزديده شده، به نگهبانان هشدار بدهيد، سربازان شيطان... و سپس، دار فاني رو وداع گفتند، حالا ميشه به من بگيد انا چه مفهمي دارند و ما بايد چه كار بكنيم
رئيس جديد محافظان معبد گفت:
خيلي ممنون، ولي فكر ميكنم ما خودمون بتونيم مشكلمونو حل كنيم.
من با جديت گفتم: 
من اين طور فكر نميكنم، اون كسي كه الان استادت را كشت ارباب سايه ها بود، او ميتواند تو را ظرف مدت سي ثانيه از بين ببرد، او تهديدي است عليه جهان، اگر حتي اندكي قدرت جديد به دست بياورد از ان جهت نابود كردن خوبي استفاده ميكند، من خيلي وقت است دنبال او ميگردم، حالا بگو ببينم سنگ باستاني چيست و نگهبان ها چه كساني هستند.
جوان كمي فكر كرد، بالا خره تصميم خود را گرفت و گفت:
من به سوالات شما پاسخ ميدهم ولي چند شرط دارم.
من گفتم:
ميشنوم
جوان گفت: 
اول اينكه به محض اينكه شما سنگ باستاني را از او گرفتيد، ان را به اينجا بياوريد و حتي اگر اينجا ويرانه بود و كسي اينجا نبود ان را سر جايش بگذاريد، دوم اينكه شما بايد از قدرت ان سنگ استفاده نكنيد، سوم اينكه سنگ را نابود نكنيد، چهارم اينكه با تمام توان نگذاريد سنگ به جايگاه برسد.
من با اينكه چيزي از حرف اي جوان نفهميده بودم شروطش را قبول كردم و با هم پيمان بستيم.

هري به سمت محوطه رفت تا در امتحان بعدي اش شركت كند، الكس را از دوور ديد و به سمتش حركت كرد، دو قفس در يك حسار قرار داشتند، هري وقتي جلوتر رفت متوجه شد در هر قفس يك شيمر عصباني زنداني است وقتي به الكس رسيد الكس گفت:
سلام عاليجناب، مرگ خالتون رو تسليت ميگم.
هري گفت:
ممنونم، اين طور كه به نظر ميرسه، بايد با اين دوتا شيمر مبارزه كنم، درسته؟
الكس سر تكان داد و گفت:
بله، درسته... حالا اگه اماده ايد امتحان رو شروع كنيم.   
هري با تكان دادن سر موافقت خود را اعلام كرد و وسط حسار پريد و اماده ي مبارزه با ان دو حيوان قاتل شد تا بلكه با تكه تكه كردن انها كمي ارام شود.

چند دقيقه بعد هري در حالي كه سراپا خونالود بود از حسار بيرون پريد و به سمت درياچه حركت كرد... احساس خوبي نسبت به انجا داشت... ردايش را با حركت چوبدستي به يك مايو تبديل كرد و به داخل اب درياچه پريد... سردي اب درياچه همان چيزي بود كه به ان احتياج داشت... ارامشش را به دست اورده بود... كمي كه شنا كرد از درياچه بيرون امد و لباسش را عوض كرد و به اتاق خوابش رفت.
به يك خواب طولاني احتياج داشت.
* * * * *
ولدمورت بر روي صندليه زيبايي نشسته بود و منتظر امدن دو تن از وفادار ترين يارانش بود... چند لحظه بعد در هاي اتاق باز شد و زن و مردي سياه پوش تعظيم كنان وارد اتاق شدند... ولدمورت به انها اشاره كرد كه جلوتر بيايند، سپس گفت: 
بلا، ماموريتت رو به خوبي انجام دادي؟
بلاتريكس لسترنج مجدادا تعظيمي كرد و گفت:
بله ارباب، ذهنش رو خوندم، كار خيلي اسوني نبود، مجبور شدم از طلسم مخصوص شما استفاده كنم، اونقدر شكنجه شد كه مرد، وقتي فهميدم كه پاتر تو خونه ي اونا نيست...... همه ي ماگلاي اونجا رو كشتم و قبل از اون كه ارور هاي وزارت خونه برسن چيزي رو كه مي خواستين برداشتم و برگشتم.
ولدمورت لبخندي زد و گت:
كارت بد نبود ولي بگو چرا بدون اجازه ي من از طلسم مخصوص ذهن خوني استفاده كردي؟ اونم براي خوندن ذهن يك ماگل؟؟؟؟؟
بلاتريكس سر خم كرد و گفت:
ارباب... من هر كاري كردم نتونستم به روش هاي معمولي وارد ذهن اون زن بشم،... براي همين مجبور شدم از اون طلسم استفاده كنم.
ولدمورت به فكر فرو رفت... ديواره ي ذهني با اين شدت... ان هم براي يك ماگل... چطور چني چيزي ممكن است... ولي به هر حال رو به بلاتريكس كرد و گفت:
بعدا به اين مساله رسيدگي مي كنم... تو چي اسنيپ؟ معجون ها اماده ان؟
اسنيپ گفت:
تا نيمه ي ماه اماده ميشن ارباب، معجون خيلي پيچيده ايه... خيلي زمان مي بره ارباب.
ولدورت سري تان داد و گفت:
دست بجنبون اسنيپ... تو كه نميخاي لرد سياه رو ناراحت كني... مي خواي؟
اسنيپ نفسي كشيد و گفت:
نه ارباب... پوزش منو بپذيرين.
* * * * *
هري از خواب بيدار شد، به بدنش كش و قوسي داد، سپس لباس پوشيد و به سمت طبقه ي دوم حركت كرد، وقتي به طبقه ي پايين رسيد، تيموتي، يكي از جن هاي خانگي قصر جلويش ظاهر شد و پرسيد:
جناب پاتر، ميشه بپرسم شما كجا بوديد؟ من تمام قصر رو دنبال شما گشتم، جناب تد منو فرستادن دنبال شما.
هري با خود انديشيد چرا تد دنبالش فرستاده؟ به ساعتش نگاه كرد و در كمال تعجب ديد بيست دقيقه از كلاسش گذشته، با عجله به سمت كلاس دويد و در همان حال رو به تيموتي گفت:
ممنون تيموتي
وقتي به كلاس دفاع در برابر جادوي سياه رسيد. در زد و وارد كلاس شد، تد و جناب ويليام منتظر او بودند،تد پرسيد:
اقاي پاتر، ميشه بپرسم چرا دير به كلاس اومدين؟ ما ده دقيقه ي است دنبال  شما ميگرديم.
هري گفت:
ولي من همين الان اين خبر رو شنيدم.
جناب ويليام گفت:
اين چه معني اي داره، عاليجناب؟
هري گفت:
يعني اينكه تيموتي همين الان اين موضوع رو به من گفت.
ويليام پرسيد:
مگه شما كجا بوديد كه تيموتي نتونست پيداتون كنه؟ 
هري ابلهانه به جناب ويليام خيره شد وگفت:
خوب معلومه ديگه توي اتاق خوابم توطبقه ي سوم.
جناب ويليام با تعجب فراوان گفت:
طبقه ي سوم؟؟ خداي من... پس شما اخرين پادشاه هستيد؟
هري پرسيد:
منظور شما از اخرين پادشاه چيه؟
جناب تد به هري گفت:
بعد از امتحانتون جريان رو به اطلاعتون ميرسونيم، فعلا اينكه اهميت داره امتحان شماست، خوب حالا بايد امتحان رو شروع كنيم.

در اين هنگام تد به وسط كلاس رفت و از هري دعوت كرد كه رو به رويش بايستد، سپس اضافه كرد: 
من الان به چهار نفر تبديل ميشم و شما بايد با استفاده از جادوي سياه جلو ما مقاومت كنيد و سر فرصت مارو كله پا كنيد.
 پس از چند ثانيه چهار تد رو به روي هري ايستاده بودند. در اين هنگام جناب ويليام گفت:
با شمارش من... يك... دو... سه
در اين هنگام هر چهار تد طلسم هايي را به سمت هري بيچاره فرستادند، هري از مقابل طلسم ها به كناري رفت و با تكان چوب دستي اش به صورت زيگ زاگ طلسمي سياه رنگ به سمت يكي از تد ها فرستاد، او در حالي كه سعي ميكرد سپري بسازد نتوانست به هري حمله كند و اين بار فقط سه طلسم به سمت هري امد، هري در حالي كه سه طلسم به سمتش مي امد چوبش را تكاني داد و طلسمي به سمت يكي از تد ها فرستاد و خودش را از كنار طلسم ها كنار كشيد، تدي كه طلسم  دوم هري به سمت او ميرفت طلسم را برگشت داد ولي طلسم به تد جولويي برخورد كرد و او را نقش زمين كرد، حالا هري سه رقيب داشت، تدي كه طلسم اولي هري را برگشت داده بود طلسمي نيلي رنگ به سمت هري فرستاد كه هري با سپري سياه ان را دفع كرد، سپر مقابل دو طلسم ديگر نيز مقاومت كرد و با صداي دنگي از بين رفت، هري چوبش را به شكل دايره اي چرخاند طلسم قهوه اي رنگي كه به خود مي پيچيد و سرعت زيادي داشت به سمت تد سومي فرستاد كه تد نتوانست ان رادفع مند و به ديوار كوبيده شد و از هوش رفت، در همين هنگام هري طلسمي ده سانتي خودش را ديد و فقط توانست سينه اش را از جلو طلسم به كناري ببرد، ولي طلسم بريدگي عميقي روي بازوي هري به جاي گذاشت، هري فرصت درمان كردن خودش را نداشت چون طلسم سبز رنگي به طرفش مي امد، خودش را به کناري انداخت تا فرصت طلسم فرستادن را براي ايجاد سپر هدر ندهد، سپس طلمي زرد رنگ را به سمت تد اولي فرستاد و با حركت زيگ زاگ چوبش طلسمي به سمت تد دومي فرستاد كه او را در بر گرفت و بيهوشش كرد، تد اولي به چوب دستي اش حركتي داد تا طلسمي به سمت هري بفرستد كه طلسم هري او را هم فلج كرد. ويليام گفت:  
كارت عالي بود و مسلما قبول شدي.
تد هم كه سعي داشت از روي زمين بلند شود گفت:
كارتون عالي بود اقاي پاتر، شما منو شكست دادين. 
هري گفت:
نه من شما رو شكست ندادم، اگه شما يكي بودين دو دقيقه هم مقابلتون دووم نياوردم چه برسه به اينكه شكستتون بدم.










فصل هفتم
پايان اموزش

پس از پايان اخرين امتحان هري به سمت اتاقش روانه شد و  همين كه روي تختش دراز كشيد بلافاصله خوابش برد. بالاخره يك ماه از اموزش هري گذشته بود و او مرحله ي اول اموزشش را پشت سر گذاشته بود. 
**************************************
صبح زود از خواب برخواست، هنوز افتاب نزده بود و بيرون تاريك بود، هري بلند شد و به سمت حمام رفت تا دوشي بگيرد و براي مراسم اماده شود. پس از يك ساعت كه حسابي سرحال امده بود بلند شد و به ويزلي ها نامه اي نوشت و از اين كه نمي تواند در مراسم عروسي شركت كند عذر خواهي كرد.
از جايش بلند شد، هنوز خيلي كار داشت... لباس مناسبي پوشيد و به كنار درياچه رفت و انجا نشست و شروع كرد به فكر كردن به گذشته اش و اتفاقاتي كه در گذشته افتاده، و اتفاقاتي كه مكن است در اينده بيافتد... چند دقيقه بعد با صداي جناب ويليام به خود امد كه رو به هري ميگفت:
عاليجناب، بهتره كه بريم، وگرنه دير به مراسم ميرسيم.
هري از جايش بلند شد ، نگاهي به اجنه ي انگليسي كرد و اماده ي رفتن شد، چند ثانيه بعد فشار مختصري به او وارد شد و حالا سر و صداي زيادي مي شنيد، جادوگر هاي بسياري براي مراسم تشييع جنازه ي خاله اش امده بودند، همه ميخواستند به هري پاتر بزرگ تسليت بگويند، اسكريمجيور به همراه اعضاي ديوان عالي جادوگري، وايزنگامت، به سمت هري حركت كردند، وقتي كه به هري رسيدند، با او دست دادند و به او تسليت گفتند.
هري پس از اينكه از انها تشكر كرد به سمت مكاني كه قرار بود خاله اش را دفن كنند... شوهر و پسرخاله اش كنار تابوت ايستاده بودند و با عصبانيت و انزجار تمام به جادوگراني كه با لباس هاي مشنگي عجيب و غريب انجا ايستاده بودند بودند نگاه ميكردند... وقتي هري را ديدند به او خيره شدند... اما هري بدون توجه كردن به انها به راهش ادامه داد... پس از اينكه به تابوت رسيد ايستاد و روي زمين زانو زد... حالا تنها شده بود... تنهاتر از قبل... چند نفر ديگر بايد به خاطر زنده ماندن هري مي مردند... اشكهايش جاري شده بود... چند دقيقه به همين صورت گذشت كه ناگهان صداي پاقي امد و پس از چند لحظه صداي اپارات هاي متعدد به صورت رگبار شنيده ميشد.
هري سرش را برگرداند و از پشت نقابش كه اكنون خيس شده بود صحنه اي را ديد كه خونش را به جوش اورد بله مرگخواران ولدمورت انجا بودند، ولي اين بار جاي درستي نبودند، پنجاه مرگخوار نقاب دار وسط نزديك به دويست جادوگر عصباني كه نصف انها را از مامورين وزارت خانه و يا اعضاي محفل ققنوس تشكيل مي دادند... در همين هنگام هري صداي اسنيپ را شنيد كه فرمان حمله داد... ديگر متوجه هيچ چيز نبود... فقط مي خواست او را تكه پاره كند... چوب دستي اش را كشيد و قبل از اينكه كسي كاري از پيش ببرد رو در روي اسنيپ قرار گرفت و فرياد زد:
- امروز سزاي كشتن دامبلدور رو ميبيني قاتل... 
سپس طلسمي بنفش رنگ به سمت اسنيپ فرستاد، اسنيپ كه در شك حرفهاي هري بود و نتوانست براي خود سپري بسازد از سر راه طلسم به كناري پريد، ولي مرگخواري كه پشت سر او بود انقدر خوششانس نبود و با برخورد طلسم دار فاني را وداع گفت... همين جرقه كافي بود... ناگهان از هر طرف طلسمي روانه ي مرگخوران بخت برگشته شد... 
هنوز ده دقيقه نگذشته بود كه كه انجا به كشتارگاهي تبديل شده بود... مرگخوار ها با بيرحمي طلسم هاي مرگ را بر زبان جاري مي كردند و حريفهايشان را بر زمين ميزدند... به لطف هري و همراهانش كه تغيير قيافه داده بودند و به شكل پيرمرداني مسن درامده بودند، تعداد زيادي از مرگخوار ها اسير يا كشته شده بودند... هري همچنان مشغول دوئل با اسنيپ بود... اسنيپ به لطف جادوي سياه پيشرفته همچنان زنده و سرپا بود... جنگ داشت به پايان خود نزديك ميشد... اسنيپ كه حالا ديگر فقط دفاع ميكرد گفت:
پيشرفت كردي پاتر.... فكر كنم.....
اما حرفش ناتمام ماند زيرا مجبور شد در مقابل طلسم قرمز با رگه هاي سبز هري كه با سرعت به سمتش مي امد سپري بسازد... طلسم هري به سپر اسنيپ برخورد كرد ولي سپر فقط توانست جلو قسمت سبز رنگ را بگيرد و قسمت قرمز رنگ به اسنيپ برخورد كرد و او را خلع سلاح كرد و بر زمين انداخت... اسنيپ از زمين بلند شد... سرش را بالا گرفت و گفت:
منتظر چي هستي پاتر؟ كارو تموم كن لعنتي... چيه؟ نكنه مي ترسي؟
سپس بلند شد و به سمت هري دويد... ولي چند قدم بيشتر برنداشته بود كه با طلسم سياهي به عقب پرت شد... حالا اسنيپ مرده بود... با سوراخي به قطر 10 سانتيمتر در شكمش... و هري اولين قدمش را در راه از بين بردن سياهي برداشته بود.
همه دست از جنگيدن برداشته بودند و به هري پاتر و بدن بيجان مرگخواري كه هري ادعا مي كرد سوروس اسنيپ است نگاه مي كردند... ناگهان پاترونوسي به شكل اسب از دور دست ظاهر شد و به سمت اسكريمجيور رفت... چند ثانيه بعد وزير فرياد كشيد:
- مي ريم ازكابان... به اونجا حمله شده
سپس اپارات كرد... چند ثانيه بعد تمام كاراگاه هاي وزارت خانه اپارات كردند... هنوز چند ثانيه نگذشته بود كه مجدادا صداي اپارات هاي متوالي توجه حاظرين را جلب كرد... چند مرگخوار باقي مانده با ديدن اربابشان روحيه گرفتند و با استفاده از شكي كه امدن او به وجود اورده بود قبل از اينكه كسي  بتواند عكس العملي نشان دهد به سمت او حركت كردند... نگاه ولدمورت روي هري ثابت ماند و لبخندي شيطاني زد... ولي بعد از ديدن جنازه ي اسنيپ دندان هايش را به هم فشرد و چوب دستي اش را به سمت هري گرفت و گفت:
- سزاي اين كارتو مي بيني پاتر...
و طلسمي به سمت هري فرستاد... اما در كمال تعجب مشاهده كرد طلسم مرگش توسط سپر پاتر دفع شد... هري بعد از اينكه طلسم ولدمورت را دفع كرد گفت:
- اشتباه نكن... اون تويي كه سزاي كاراي كثيفتو ميبيني تام ريدل...
سپس طلسم قدرتمندش را به سمت ولدمورت فرستاد... ولدمورت پس از اينكه طلسم تلفيقي هري را دفع كرد گفت:
- مي بينم پيشرفت كردي پاتر... ياد گرفتي دوئل كني و ديگه پشت چيزي قايم نميشي... ولي ديگه نمي توني چيزي ياد بگيري چون امروز اومدم كه كارتو تموم كنم...
سپس به مرگخارانش گفت:
- منتظر چي هستين... همشون رو بكشين...
همين حرف كافي بود تا مجدادا جنگ اغاز شود... ولي اين بار با برتري نفري سياه پوشان... ولدمورت نگاهش را دوباره به هري دوخت و با خنده گفت:
- خوب ببينم چقدر دوم مياري پاتر... ولي هر چقدر هم قوي بشي نميتوني منو نابود...
ولي نتوانست حرفش را تمام كند و مجبور شد در مقابل طلسم تلفيقي هري كه از جادو هاي سياه و سفيد تشكيل شده بود سپري بسازد... پس از اينكه طسلم هري مرگخواري را سوزاند ولدمورت گفت:
- خيلي بي رحم شدي پاتر... نشون بده ديگه چيا بلدي...
هري ناگهان اختيارش را از دست داد و طلسمي باستاني را به سمت ولدمورت فرستاد... احساس مي كرد تمام وجودش در حال خروج از چوبدستي است... سپس طلسمي ابي رنگ از چوبدستي اش بيرون امد و با سرعت به سمت ولدمورت حركت كرد... ولدمورت براي خود سپري ساخت و لي در كمال تعجب همگان طلسم از سپر رد شد و به سينه ي ولدمورت برخورد كرد و او را به سنگ قبري كه پشت سرش بود كوباند... همه دست از مبارزه برداشته بودند و به ولدمورت نگاه مي كردند كه در حال خون بالا اوردن بود... هري به زحمت روي پاهايش ايستاده بود... اولين باري بود كه طلسمي به اين قدرت را اجرا مي كرد...
 ولدمورت در همان حالت اپارات كرد و مرگخوارانش هم به طبعيت از او فرار كردند
* * * * *
فردا اموزش هري به پايان ميرسيد، اكنون هري پس از دو ماه اموزش ديدن پيشرفت زيادي كرده بود، ولي ميدانست كه هنوز قدرتش كم است.
پس تصميم داشت پس از پايان اموزشش، خود دست به كار شود و تمرين كند.
هري صبح زود از خواب بيدار شد، دفترچه ي جدش را گشود و شروع به خواندن اخرين صفحه ي ان كرد، اكنون مي دانست كه چرا ارباب سايه ها سنگ را دزديده، چون مي خاسته سربازان شيطان را به دست بياورد، ولي پدر بزرگش به خوبي از معبد محافظت كرده و نگذاشته كه ارباب سايه ها انجا را تصاحب كند و پس از فراري دادن ارباب سايه ها پدربزرگش در معبد را براي 1000 سال بسته است، ولي جايي ديگر نوشته بود كه نوشته بود به احتمال زياد، پس از اين 1000 سال ارباب سايه ها بر خواهد گشت و سعي در به دست اوردن قدرت و تصاحب معبد خواهد كرد. 
هري صفحه ي اخر را اورد و شروع به خواندن كرد.

اي نواده ي من،  اگاه باش كه تو پس از اتمام اموزشت صاحب چوب دستي من خواهي شد، اين چوب دستي قدرت هاي ويژه اي دارد، مثلا در هنگام نياز در دستان تو ظاهر ميشود، يا مثلا قدرت رهبري چند چوب دستي ديگر را هم داراست. يكي ديگر از قدرت هاي چوبدستي من قدرت و سرعت خيلي زياد طلسم هايي ايست كه با ان ميفرستي. اميد وارم اين چوب دستي در شرايط سخت بتواند كمكت كند. 
موضوع ديگر اينكه سعي كن انجمن سفيد رو دو باره فعال كني، چون اونها ميتوانند كمك زيادي به ارتش تو بكنند.
در صورتي كه پادشاه شدي سعي كن هميشه با عدالت رفتار كني، در همه ي زمان ها اماده ي دفاع از سرزمينت باش، سعي كن قدرت مند بشي، هيچ وقت دست از مطالعه و يادگيري جادو برندار.
در اخر بايد بگويم كه سعي كن با كشور هاي ديگر در صلح به سر ببري. 
دوست دار تو
ديويد ايوانز
پادشاه كبير انگلستان»

هري دفتر چه را بست و به سمت تالار اصلي در طبقه ي اول به راه افتاد. قرار بود امتحان در محوطه ي قصر برگذار شود. جناب ويليام به هري گفته بود كه براي تمام دروس فقط يك امتحان چند مرحله اي برگذار ميشود.
از محوطه ي قلعه صداي زيادي مي امد و اين نشان ميداد كه چيزي به شروع امتحان نمانده. هري نشست و مشغول خوردن صبحانه اش شد. تقريبا صبحانه اش تمام شده بود كه جناب ويليام وارد سالن شد و گفت:
خوب جناب پاتر، وقت امتحان رسيده، مي تونين بيايين تو محوطه.
هري به دنبال جناب ويليام از در ورودي گذشت و وارد محوطه شد، هر نه جن ديگر نيز انجا بودند. وقتي به بقيه ي اجنه رسيدند، جناب ويليام رو به هري كرد و گفت:
خوب جناب پاتر اگر در اين امتحان نمره ي بالاي هفتاد بياريد قبول ميشيد و در اين صورت چند سال ديگه پس از اينكه قدرتتون كامل بشه شاه ميشيد... ولي اگر نمرتون زير پنجاه باشه رد ميشيد و از مقامتون كنار گذاشته ميشيد چون كسي كه شاهزاده ميشه بايد شايستگي اين مقام رو داشته باشه... امتحان هم از چند بخش تشكيل شده كه هر كدوم چند امتياز رو ميتونه از ان شما بكنه، خوب اگه اماده ايد شروع كنيم.
هري پس از چند ثانيه اعلام امادگي كرد. سپس تد او را به سمت مرحله ي اول مسابقه هدايت كرد... چند لحظه پس از كه هري وارد تونل جادويي شد، فهميد كه مرحله ي اول اين امتحان چيست، كمي جلوتر ده ها اينفيري به سمت هري مي امدند، هري چوبش را كشيد و پس از اينكه به صورت زيگ زاگي تكان داد، اتشي مهيب به سمت اينفيري ها فرستاد، اينفيري ها پس از ديدن اتش سعي كردند فرار كنند، ولي يكي يكي طعمه ي اتش مي شدند. پس از نابودي همه ي اينفيري ها هري با احتياط شروع به پيشروي كرد... كمي جلو تر هري به مانع دوم برخورد كرد، كمي جلو تر از هري چند اكرومانتيولا داشتند سر غذا با هم دعوا ميكردند... هري لحظه اي بر خود لرزيد سعي كرد به ياد بياورد كه چگونه ميشود راحت تر از پس اين عنكبوت هاي غول پيكر بر بيايد، پس از چند دقيقه  چوبش را دايره وار تكان داد و مار بزرگي ظاهر كرد، مار به طرف عنكبوت ها رفت و مشغول مبارزه شد، در همين هنگام هري مشغول گفتن وردي بود، ناگهان مايعي قهوه اي از چوب دستي هري بيرون امد و روي يكي از عنكبوت ها ريخت و او را در خود حل كرد ، هري سيل طلسم ها را به سمت عنكبوت هاي بخت برگشته ميفرستاد، پس از ده دقيقه به غير از همان ماده ي قهوه اي رنگ كه حالا سياه شده بود اثري از عنكبوت ها نمانده بود... هري به راهش ادامه داد، سپس به مانع سوم رسيد، اين مانع ديواري بود كه توسط طلسم هاي سياه محافظت ميشد. هري سپري باستاني براي خودش ساخت و پشت ان قوي ترين طلسم هايي را كه بلد بود به سمت ديوار ميفرستاد، پس از دو دقيقه ديوار با شدت زيادي منفجر شد، هري كه احساس ضعف ميكرد شيشه اي از معجون نيروساز ظاهر كرد و خورد. پس از چند دقيقه احساس كرد نيرويش باز گشته است، پس بلند شد و به راهش ادامه داد. چند دقيقه بدون انكه اتفاقي برايش بيافتد سپري شد و همين موضوع ناراحتش ميكرد، ناگهان از صدايي در ذهنش شنيد، صدايي عذاب اور، سرش داشت از درد مي تركيد، درد به قدري زياد بود كه داشت بيهوش ميشد، اگر تا چند لحظه ي ديگر كاري نمي كرد قطعا بيهوش ميشد، با اخرين توانش تمركز كرد و سپس بيشتر نيرويش را به سرش منتقل كرد، اندكي از درد كاسته شد، سپس با تلاش بسيار ذهنش را بست، درد قطع شد... حالا ميفهميد، اين درد به خاطر چند حمله ي ذهني همزمان بود، اطرافش را نگاه كرد... چند گل سياه رنگ ديد و فورا انها را شناخت... گل هايي که امواجي را پخش مي كردند كه براي ذهن درد اور بود... به خودش لعنت فرستاد كه چرا زودتر متوجه انها نشده است... هري بلند شد و به راهش ادامه داد، از دور نوري به چشمش خوردف نور واضح تر شد، بله هري داشت به دهانه ي تونل ميرسيد، امتحان تمام شد.

پس از اينكه هري از تونل بيرون امد، جناب ويليام امتيازش را اعلام كرد، بله هري با امتياز 91 قبول شده بود. هري با خودش تصميم گرفت پس از نهار سري به بارو بزند. 
هري وقتي كه نهارش را خورد از سر ميز بلند شد، به سمت اتاق جناب ويليام رفت. در زد و وارد شد. سپس رو به جناب ويليام كرد و گفت:
سلام جناب ويليام، راستش اومدم بابت اموزشم از شما تشكر كنم، 
جناب ويليام نگاهي عميق به هري انداخت و گفت:
لازم به تشكر نيست، ما به وظيفه مون عمل كرديم جناب پاتر
هري گفت:
يك مساله ي ديگه هم هست كه بايد به شما بگم، من نمي تونم همش توي قصر باشم، من كاراييي دارم كه بايد انجام بدم، مثلا همين امروز من مي خوام به ديدن دوستام برم، اين مساله كه مشكلي ايجاد نمي كنه، مي كنه؟
جناب ويليام پس از كمي فكر گفت: 
نه هيچ مشكلي نيست، شما ازاد هستيد كه به هر جا كه مي خواهيد برويد، ولي امروز نه، چون امشب تولد شماست و  شما بايد بري و براي تولدتون اماده بشيد. 
هري پرسيد:
ايا اين علت خواصي داره؟
جناب ويليام گفت:
تقريبا، حالا هم بهتره بريد و براي مراسم تولدتون اماده شيد.
هري با دلخوري رفت تا براي تولدش اماده بشود. وقتي شب شد هري لباس مناسبي پوشيد و به سمت تالار اصلی حرکت کرد. 







فصل هشتم
بارو
هري چوب دستي پدر بزرگش را لا به لاي انگشتانش مي چرخاند... احساس خوبي داشت... احساس قدرت... در همين چند دقيقه كه اين چوبدستي را به دست گرفته بود احساس خوبي نسبت به ان پيدا كرده بود و دوست نداشت به هيچ وجه ان را از خود دور كند... چند جادو با اين چوبدستي انجام داده بود كه خودش از قدرت انها انگشت به دهان مانده بود... در همين هنگام چند ضربه به در برخورد كرد... سپس وقتي هري اجازه داد جن كوچكي كه لباس زيبايي داشت وارد اتاق شد و رو به هري تعظيم كرد و گفت:
- قربان... مهمان ها كمكم از راه مي رسند و بهتر است شما در سالن باشيد...
هري سري تكان داد و گفت:
- باشه تيموتي... چند دقيقه ي ديگه ميام پايين…
جن مجدادا تعظيمي كرد و از اتاق خارج شد. بعد از رفتن جن هري لباس مخصوص مراسم را پوشيد و كمي به سر و وضعش رسيد، سپس به سمت تالاري كه قرار بود تولدش را در انجا جشن بگيرند به راه افتاد. در هاي تالار باز بود و هياهو و سر و صدايي كه از داخل ان به گوش ميرسيد نشان مي داد كه تعدادي از مهمان ها امده اند.  وقتي هري وارد تالار شد ناگهان سر و صدا ها خوابيد و همه به او زل زدند... هري پاتر... پادشاه اينده ي انگلستان... چه كسي مي توانست پيشبيني كند كه او شاهزاده است... كمي بعد همه به خود امدند و به سمت هري حركت كردند... بعضي ها به او تعظيم كردند و بعضي ها هم با او دست دادند... در ميان مهمان ها چند پادشاه از كشور هاي ديگر هم حظور داشتند... همچنين وزير سحر و جادو ي اكثر كشور ها هم در مراسم تولد هري شركت داشتند... نگاه برخي همراه با خشم بود، نگاه برخي ديگر هم همراه نفرت و يا تمسخر. بعضي ها هم بدون هيچ احساس خاصي... چند لحظه بعد هري مردي را ديد كه لباس عجيب، اما باشكوهي در تن داشت كه مستقيم به طرفش مي امد، هري با خود فكر كرد كه او هم بايد پادشاه يكي از كشور ها باشد، وقتي مرد به هري رسيد با لحني سرد كه تمسخر از ان موج مي زد به هري خيره شد و گفت:
- پس بالا خره پادشاه انگلستان هم بزرگ شده... بيچاره مردم انگلستان ... به نظر من پادشاه نداشتن براي يك كشور بهتر از اينه كه يه بچه پادشاهشون بشه... اين طور نيست كوچولو؟
هري سر تا پاي مرد را برانداز كرد و سپس به چشمان او خيره ماند، سپس گفت:
- شما وقتي پادشاه شديد چند سالتون بود؟
مرد كه از خونسردي هري تعجب كرده بود گفت:
- اينش به تو ربطي نداره... در ظمن اگه مي خواي زنده بموني تو كار هايي كه به تو مربوط نيست دخالت نكن.
جو مجلس متشنج شده بود... هيچ كس انتظار اين نوع برخرد را از يك پادشاه با ميزبانش نداشت.... همه سکوت كرده بودند و به توهين هايي كه به هري مي شد گوش مي كردند... هري نگاهي به اطراف انداخت و سپس لبخدي زد و گفت:
- مثل اين كه شما يادتون نيست همين الان داشتيد چي كار مي كرديد؟ در ضمن شما الان مهمان من هستيد... ولي هيچ تضميني نيست كه من بعدا شما رو جاي ديگه اي نبينم... اون وقت شما از اين كه به نصيحتي كه همين الان به من كرديد عمل نكرديد شديدا پشيمون خواهيد شد... حالا بهتره ديگه اين بحثو تموم كنيد وگرنه صبرم تموم ميشه.
همه با چشماني گرد شده به هري نگاه مي كردند و تا وقتي كه هري با صداي بلند نگفت "نوشيدني" در بهت حرف هاي هري بودند...
پادشاه عرب هم بعد از تمام شدن حرف هاي هري تالار را ترك كرد.
چند ساعت بعد هري پس از اينكه دوش گرفت به رختخواب رفت و دراز كشيد تا بخوابد. 
فردا صبح زود هري يك رداي معمولي پوشيد، چوب دستي اش را برداشت و به اتاق اپارات رفت و از انجا به بارو اپارت كرد. وقتي چشمانش را باز كرد بارو را رو به رويش ديد، ساختماني كه بهترين لحظات عمرش را در خارج از مدرسه تجربه كرده بود... ساختماني عجيب، كهنه، جادويي و لبريز از عشق، هري احساس فرزندي را داشت كه بعد از مدت ها داشت به اغوش مادرش باز مي گشت.
 هري در زد، پس از چند دقيقه صداي خانوم ويزلي، كسي كه مثل مادر نداشته اش دوستش مي داشت به گوش رسيد، ولي صدا به طرز عجيبي شكسته شده بود و خبر از كهولت سن صاحب ان مي داد. مالي ويزلي پرسيد:
پرسيدم كيه، زود جواب بده.
هري پس از چند ثانيه تاخير گفت:
منم هري، لطفا در رو باز كنيد.
هري به وضوح صداي حبس شدن نفس خانوم ويزلي را شنيد. پس از لحظه كه خانوم ويزلي به خودش امد با صدايي لرزان گفت: 
اگه تو هري هستي بگو ببينم، روز خاك سپاري پروفسور دامبلدور تو به جيني چي گفتي؟
هري به وضوح سرخ شد، يعني خانوم ويزلي همه چي را مي دانست؟ هري با كلي شرمندگي، من من كنان گفت: 
من... راستش... من بهش گفتم كه نمي تونيم با هم باشيم.
هري پس از گفتن اين حرف ها و شنيدن صداي باز شدن در سرش را پايين انداخت، خانوم ويزلي به سمت هري دويدو او را در اغوش گرفت، سپس هق هق كنان گفت:
هري تو كجا بودي؟ همه دارن دنبالت ميگردن، ديروز همه اومده بودن خونه ي خالت تا تو رو بيارن اينجا، ولي تو نبودي.
هري كه داشت له مي شد گفت:
خانوم ويزلي نمي خواين منو دعوت كنين داخل؟
خانوم ويزلي كه دستپاچه شده بود بود با خجالت گفت: 
اوه... منو ببخش... بهتره تو بري بالا پيش بچه ها تا منم بقيه ي اعضاي محفل رو خبر كنم.
وقتي خانوم ويزلي داشت ميرفت، هري به يك باره گفت:
خانوم ويزلي اگه ميشه به رئيس محفل هم بگيد من اينجام و مي خوام باهاش صحبت كنم.
خانوم ويزلي با تعجب گفت:
هري، تو از كجا ايشون رو ميشناسي؟
هري گفت:
توضيحش سخته، اصلا شايد نخواد كس ديگه اي اين موضوع رو بدونه... در ضمن يه موضوع ديگه... من به خاطر اينكه نتونستم تو عروسي بيل شركت كنم متاسفم...
مالي گفت:
اوه... هري... عزيزم... اين ماييم كه متاسفيم... ما فرداي عروسي از ماجراي خالت خبر دار شديم و فهميديدم كه تو چرا نيومدي...
هري گفت:
ممنون...
سپس به سمت طبقه ي بالا حركت كرد. وقتي پشت در اتاق رون رسيد لحظه اي ايستاد، سپس تصميم گرفت چند لحظه اي گوش بايستد، وقتي كمي گوش كرد صداي رون امد كه گفت: 
مگه دستم به اين هري لعنتي برسه... بي خبر گذاشته رفته و به هيچ كس هم چيزي نگفته ؟
بعد صداي هرميون امد كه گفت:
نكنه تنهايي رفته باشه دنبال جاودانه ساز ها؟ اگه...
رون به ميان حرف هرميون پريد و گفت:
هرميون طلسم سكوت رو روي اتاق گذاشتي يا نه؟ 
هرميون با كمي ترديد گفت:
فكر نكنم، يك لحظه صبر كن، الان مي ذارم.
هري در همين موقع چند ضربه به در زد و داخل شد، همان طور كه فكر مي كرد، رون، هرميون و جيني داخل اتاق بودند، پس از چند ثانيه رون اولين نفري بود كه از شك ديدن هري بيرون امد و او را در اغوش گرفت، سپس هرميون با چشماني اشك الود به هري نگاه كرد و او را در اغوش گرفت، سپس با صدايي گرفته و بغض الود پرسيد:
هري، تو اين همه مدت كجا بودي؟
نگاه هري به جيني افتاد كه با نگاهي سرشار از غم به او مي نگريست، ديگر از ان جيني سرحال و شاداب خبري نبود، هري همين طور به جيني نگاه مي كرد كه با صداي رون به خودش امد،
هري حواست كجاست، با تو ام ها، گفتم اين همه مدت كجا بودي؟
هري نگاهش را از جيني به رون انداخت و  گفت:
حالا بذار از راه برسم بعد.
سپس روي تخت نشست و طلسم سكوت را روي اتاق اجرا كرد و سپس ماجرا را با كمي سانسور براي انها تعريف كرد. 
...
پس از پايان حرف هايش هري رون گفت:
خداي من... هري تو واقعا شاهزاده ايييييييييييييي... چطور ممكنه... هري ما... يه شاهزاده...
هري سرخ شد، سپس سري تكان داد و گفت:
انقدر گندش نكن رون... خوب همش همين بود،خوب شما بگين چه خبرا.
رون من من كنان گفت:
اوضاع اصلا خوب نيست رفيق، اول كه افتضاح وزارت خونه، بعدشم تعطيلي هاگوارتز، الان وضعيت محفل هم خرابه، با اين كه بعد از اومدن رئيس جديد محفل قوي تر شده ولي بازم در مقابل اسمشو نبر ضعيفه، از اون طرف اسمشو نبر روز به روز قوي تر ميشه، هر روز حمله هاشون گسترده تر ميشه، 
هري زير چشمي به جيني نگاهي انداخت، او تا اين لحظه حتي يك كلمه هم حرف نزده بود. در همين هنگام جيني نيز نگاهي زير چشمي به  هري انداخت، هري مي خواست نگاهش را از جيني بردارد ولي ديگر دير شده بود، چند ثانيه به هم خيره شدند كه ناگهان هري با صداي در به خودش امد، سپس مالي ويزلي در را باز كرد و گفت:
هري اعضاي محفل كارت دارن و شما ها هم بهتره بياين غذاتون رو بخورين...
 سپس در را بست و رفت.
هري چند ثانيه پس از رفتن خوانم ويزلي بلند شد و گفت:
خوب، من كه خيلي گشنمه، بهتره بريم پايين.
سپس به طرف در خروجي حركت كرد، همين كه مي خواست در را باز كند، بالاخره صداي جيني كه همراه بود با بغض و اشكارا مي لرزيد بلند شد:
هري... مي خواستم چند ثانيه باهات صحبت كنم،
سپس جيني نگاه معني داري به هرميون انداخت و هرميون هم كه منظور جيني را گرفته بود دست رون را گرفت و به طرف در اتاق كشيد. وقتي رون و هرميون بيرون رفتند هري روي تخت، روبه روي جيني نشست، تمام سعيش را كرد مواظب باشد كه جيني نتواند تصميمش را عوض كند. پس از چند ثانيه جيني به هري گفت:
هري... مي دوني... من ... نمي دونم چه جوري بايد به شروع كنم...خوب ...
هري كه سعي مي كرد به خودش مسلط باشد وو به جيني خيره نشود با صدايي كه مي لرزيد گفت:
راحت باش... اصلا اول بگو در مورد چه موضوعي مي خواي صحبت بكني؟
جيني من من كنان گفت:
در مورد خودمون...
هري كمي عصباني شد و گفت: 
ببين جيني ما قبلا در اين مورد هم با هم صحبت كرديم، من دلايلم رو گفتم، ببين جيني من هيچ اينده اي ندارم، معلوم نيست تا كي زنده باشم، تازه اگه زنده بمونم هم زندگيم مال خودم نيست، من الان وسط يك جنگم، يا بهتره بگم يك طرف يك جنگم، جنگي كه به احتمال زياد توش شكست مي خورم، من نمي تونم وسط اين جنگ به فكر اين جور چيزا هم باشم، من نمي تونم با اينده ي تو بازي كنم.
جيني گريه كنان گفت:
هري من نمي تونم اين وضعو تحمل كنم. من دوستت دارم، من... من...
وقتي هق هق گريه مانع از ادامه ي صحبت هايش شد، هري گفت:
ببين جين، منم دوستت دارم، ولي اين حرفا رو بذار براي بعد از تموم شدن اين ماجرا، اون وقت اگه من زنده موندم هر كاري تو گفتي مي كنم.
جيني گفت:	
- همش جنگ... اسمشو نبر... كشتار... مسئوليت... هري ميشه بگي تا كي مي خواي خودتو فداي ديگران بكني؟
جيني مطمعن باش اين جنگ اونقدرا هم طول نميكشه، اونوقت من مال تو ام... حالا بهتره بريم پايين چون خيلي دير شد منم گشنمه.  
جيني خواست اعتراض كند كه هري گفت:
بذارش براي بعدا جين...
سپس از پله ها پايين رفت و به طرف اشپز خانه حركت كرد ، وقتي در را باز كرد خشكش زد، همه ي دوستلان و اشنايانش كه زنده بودند انجا درو هم جمع شده بودند و در جلوي همه ي انها كيك تولدي قرار داشت و در كنار ان كوهي از هدايا قرار داشت، ناگهان صداي تولد مبارك مثل بمب در هوا تركيد. هري افكارش را كنار گذاشت و به انها پيوست، با تك تكشان دست داد و خوش و بش كرد سپس خانوم ويزلي گفت:
خوب هري، كادو هات رو باز كن.
هري اطاعت كرد و شروع كرد به باز كردن كادو ها؛ كادوي اولي كه باز كرد مطعلق به لوپين بود كه داخلش يك كتاب با عنوان " دفاع در برابر طلسم هاي شيطاني" قرار داشت، هري به ترتيب كادوي هاگريد – كيف همه چيز جا شو -، كادوي هرميون – يك كتاب -، كادوي مودي – دشمن ياب -، كادوي تانكس -، يك كتاب تغيير شكل -، كادوي رون، فرد، جرج،چارلي، بيل - – يك دست ردا از پوست اژدها -،....را باز كرد.

بعد از ظهر هري بلند شد و لباس پوشيد... مي خواست به گرين گاتز برود... از پله ها كه پايين امد درون اتاق نشيمن پروفسور لوپين را ديد كه درون كاناپه اي فرو رفته بود و داشت فكر مي كرد... هري راهش را به سمت نشيمن كج كرد و روي مبلي رو به روي استاد سابقش نشست و گفت: 
سلام پروفسور...
لوپين سرش را بالا اورد و به هري لبخند زد و گفت:
سلام هري... بايد در مورد يه موضوعي باهات صحبت كنم... ديروز مي خواستم بهت بگم ولي نشد... راستش هري... من... من پدر خونده ي تو ام
دهان هري از تعجب باز ماند، ولي ريموس به صحبتش ادامه داد:
مي دونم تعجب كردي... حق هم داري... ولي من بايد زوتر از اينا بهت مي گفتم...ولي من مي ترسيدم تو ناراحت بشي... اخه تو سيريوس رو خيلي دوست داشتي...
هري از جايش بلند شد و به طرف لوپين حركت كرد، رو به روي لوپين ايستاد و سپس او را كه از جايش برخاسته بود در اغوش گرفت.
يك ساعت بعد هري از لوپين جدا شد و به قصرش اپارات كرد، سپس تيموتي را صدا زد. وقتي تيموتي امد، هري گفت:
سلام تيموتي، به پنج جن اينگيليسي بگو تا پنج دقيقه ي ديگه بيان توي اتاق جلسات.
سپس هري به سمت طبقه ي چهارم به راه افتاد. 
يك كتاب خانه ي عظيم طبقه ي چهارم را اشغال كرده بود. در وسط اين كتابخانه يك سكوقرار داشت، هري به سمت سكو رفت، يادداشتي انجا بود، هري يادداشت را باز كرد و شروع به خواندن ان كرد:
« اي نواده ي من، من از وضعيت بهراني تو اگاهم، تو هنوز تا پادشاهي راه زيادي داري، ولي اين را هم مي دانم كه هم اكنون به قدرتت احتياج داري، پس چند هديه برايت دارم.
اين چوب دستي اولين هديه ي من است. دومين هديه من انگشتر و لباسي است كه در خزانه ي بانك گرين گاتز برايت قرار دادم؛ به وسيله ي اين انگشتر تو در هر مكاني كه بخواهي مي تواني اپارات كني، لباس هم كليه ي طلسم هاي سياه را بر ميگرداند.
خوب تو تا هنگامي كه معلومات جادوييت در سطح عالي نباشد نمي تواني به طبقه ي پنجم بروي. من ترتيبي داده ام به محظ اينكه به طبقه ي پنجم برسي رسما پادشاه شوي و قدرت را تماما در دست بگيري.
در پايان برايت ارزوي موفقيت مي كنم.
دوست دار تو
ديويد ايوانز
پادشاه كبير انگلستان»

هري نامه را دوباره خواند... كمي فكر كرد و به سمت اتاق جلسات به راه افتاد، وقتي به انجا رسيد مشاهده كرد كه همه حاظر هستند و دور تا دور ميز نشسته اند، هري هم روي صندلي اش نشست و شروع به صحبت كرد:
سلام، ببخشيد كه دير كردم... خوب من اينجا هستم تا به كار ها سر و ساموني بدم... اول از همه بايد يه گروه براي مبارزه اماده كنيم، يه گروه قوي... من يه اعلاميه براي جذب نيرو براي گارد پادشاه منتشر مي كنم تا افرادي كه مايلند به ما ملحق بشن بدونن چيكار كنند و به كجا مراجعه كنند... در ضمن اموزش و تمرين دادن به اونها رو به شما واگذار مي كنم، اين كار بايد تا يك ماه ديگه به طور كامل تموم بشه، اين خيلي مهمه... هر كاري كه مي تونين بكنيد... ما بايد يه حركتي بكنيم، من مي خوام شما تمام تلاشتون رو بكنيد، فراموش نكنيد، سرنوشت جهان به اين موضوع بستگي داره. 
سپس بلند شد و به طبقه ي سوم رفت، اطلاعيه اي مبني بر نياز نيرو نوشت و ان را مهر كرد و براي پيام امروز فرستاد، سپس به گرين گاتز اپارات كرد.  
ده دقيقه بعد هري درون صندوق مخصوص خوانوادگي اش بود، اينجا پر بود از گاليون هاي طلا، اشياء‌جادويي و... درخشش خيره كننده اي داشت در يك گوشه ي اتاق كمد لباس زيبايي قرار داشت كه نظر هري را به خود جلب كرد هري به سمت ان رفت، درش را باز كرد، دهانش از تعجب باز ماند، لباس زيبايي درون كمد بود كه به شكل جالبي در هوا شناور بود... هري قدرتي كه لباس از خود ساطع مي كرد را به خوبي احساس مي كرد... هري خواست دستش را دراز كند تا لباس را بردارد و بپوشد كه ناگهان لباس ناپديد شد، هري كه لحظه به لحظه تعجبش بيشتر ميشد دستش را بالا اورد تا سرش را بخاراند كه ديد لباس در تنش ظاهر شده است. ماتش برد، تا به حال لباس اينگونه نديده بود... چند دقيقه بين ان اشيا گردش كرد و چيز هاي بسيار جالبي ديد... هري يك جفت گوشواره با قدرت اي جادويي هم براي كادوي عروسي بيل برداشت تا به او و فلور هديه كند... پس از چند لحظه نوري توجه هري را به خود جمع كرد، منبع نور سكويي در سمت چپش بود، هري كمي نزديك تر رفت و توانست انگشتر نقره اي زيبايي با دو نگين قرمز و ابي در بالا و الماس كوچكي در پايين را ببيند، انگشتر برق خواصي داشت، كمي كه جلو تر رفت توانست نوشته ي روي سكو را بخواند.
انگشتر سپيد

هري انگشتر را برداشت و در انگشت دستش كرد، گرما ي زيبايي را احساس كرد، گرما كل بدنش را فرا گرفت، سپس نوري درخشيد و هري بيهوش شد.
احساس مي كرد بدنش له شده است، توانايي هر حركتي از او گرفته شده بود، چند دقيقه زمان برد تا توانست چشمانش را باز كند، در اسمان بودف روي يك ابر، چند بار پلك زد، باور نكردني بود، قصري بلورين در روي ابر ها، زيبايي خيره كننده داشت. 
هري در حال نگاه كردن به قصر بود كه ناگهان صداي زني او را از جا پراند، صداي دلنشين و زيبايي بود، وقتي هري رويش را برگرداند زن را نيز به زيبايي صدايش يافت و چند لحظه به او خيره ماند، زن مجددا تكرار كرد:
-سلام، من ملكه ي عشق هستم، سازنده ي يك سوم اين انگشتر، اين نگشتر قدرت هاي سگانه داره كه يكيش عشقه، وقتي كسي لبريز از عشق باشه و اين انگشتر رو لمس كنه به مقداري از قدرت انگشتر دست پيدا ميكنه، البته بسته به اندازه ي عشقش. و در اخر كسي كه بتونه به طور كامل به سه قدرت انگشتر دست پيدا بكنه ارباب سفيدي ميشه، اميدوارم بتوني از قدرت ي كه بهت ميرسه درست استفاده كني. سعي كن عادل باشي، خدا به همراهت...
سپس هري به هوش امد. چند دقيقه به حرفهاي ملكه ي عشق فكر كرد، سپس تصميم گرفت قدرت خودش را بسنجد، پس از چند دقيقه جست و جو در مغزش شگفت زده شد، طلسم هاي سفيد بسياري در ذهش بود، چند برابر انچه كه در اين مدت اموخته بود، هر چه بيشتر ميگشت، شگفت زده تر ميشد، توانايي اپارات در هر مكان، ديواره ي ذهني شكست ناپذير و بالاخره، جادوي عشق، يكي از شاخه هاي فراموش شده ي جادو.















فصل نهم 

از همانجا به بارو اپارات كرد، ديگر از ان حس فشردگي اپارات خبري نبود، چشم هايش را طبق عادت بسته بود ولي براي درك چيزي كه در حال اتفاق افتادن بود لازم نبود انها را باز كند... به بارو حمله شده بود... و فقط به خاطر او... ديگر از ان صداي سكوت دلپذير بارو خبري نبود... به جاي ان فضا پر بود از صداي فريادها، انفجار، و خنده هاي شيطاني ولدمورت...
چوبش را كشيد و چشمانش را باز كرد... برايش عجيب بود كه چرا هيچ كدام از مرگخواران به او توجهي نمي كنند... اما وقتي چوبش را بالا اورد و به سمت ولدمورت نشانه رفت متوجه دليل اين موضوع شد... او نامرئي بود و در مقابلش ولدمورت و نزديك به چهل نفر از مرگخوارانش و پشت سرش عزيزانش كه سالها از او دفاع كرده بودند و جان خودشان را به خاطرش به خطر انداخته بودند... حالا زمان جبران اين محبت هاي انها رسيده بود و بايد از انها دفاع مي كرد... تصميم داشت از اين موقعيت نهايت استفاده را ببرد... طلسم وحشتناكي را بر زبان راند... وحشتناك ترين طلسم سياهي را كه اموخته بود... طلسم راهش را به سمت هدف پيش گرفت... مرگخوار اولي كه سعي داشت با استفاده از سپري ساده جلوي ان را بگيرد به سوراخي به قطر 10 سانتيمتر در شكمش پخش بر زمين كرد... چند ثانيه ي بعد ولدمورت متوجه طلسم قدرتمندي شد كه سر مرگخواري را متلاشي كرد و راهش را به سمت جاي كه ايستاده بود باز كرد... با کمي دقت متوجه قدرت طلسم شد... جادوي سياه پيشرفته... چه كسي مي توانست اين طلسم را فرستاده باشد... اگر همچين شخصي از پاتر محافظت مي كرد كار سخت تر مي شد... وقت را بيش از اين تلف نكرد و طلسمي به شكل مار را به سمت طلسم سرخ رنگ هري فرستاد... مار ولدمورت طلسم سرخ رنگ را بلعيد و پس از ان منفجر شد... در اين حين هري چند مرگخوار را كشته بود و چوبدستي انها را هم به چوبدستي خودش متصل كرده بود...  ولدمورت پس از اينكه طلسم سرخ رنگ را نابود كرد متوجه حريف نامرئي خودش شد و طلسم وحشتناكي را به سمت هري فرستاد، ولي وقتي كه هري با سپري باستاني ان را دفع كرد قيافه ي ولدمورت ديدني بود... پس از انكه لدمورت مقابل طلسم باستاني هري جاخالي داد ابرو هايش در هم رفت... طلسم هاي باستاني... همين را كم داشت... تنها مشكلش پس از ساختن جاودانه ساز همين بود كه نمي توانست از جادو هاي باستاني استفاده كند... مرگخواران داشتند به مبارزه ي اربابشان با مرد نامرئي كه در هر دفعه 6 طلسم به سمتش مي فرستاد نگاه مي كردند... چند دقيقه بعد ولدمورت با عصبانيت فرياد زد:
ترسو... اگه جرات داري خودتو نشون بده... نكنه فكر كردي مي توني با همين چند تا طلسم ساده مقابل من مقاومت كني؟؟؟؟؟ من لرد تاريكي ها هستم... من شكست نا پذيرم...
هي ولدمورت بهتر نيست كم تر هارت و پورت كني و انرژي تو براي مبارزه نگه داري؟؟؟؟؟؟؟
هري پس از گفتن اين حرف خودش را مرئي كرد و طلسمي نامرئي به سمت ولدموت فرستاد... يكي از طلسم هاي جديدش را... جادوي عشق... طلسم به يك متري ولدمورت رسيده بود كه ولدمورت متوجه ان شد و از مقابل ان اپارات كرد...
هري گفت:
ده ثانيه بهتون وقت مي دم تا جونتون رو برداريد و بزنين به چاك...
هي پاتر تو فكر كردي كي هستي كه فكر مي كني ما از مقابلت فرار مي كنيم... من لرد سياه هستم... فكر كردي با همين چند تا طلسم ميتوني...
خفه شو تام... خيلي حرف زدي وقت تموم شد... جناب ويليام...
در اين هنگاه پنج محافظ هري پشت سرش ظاهر شدند 
 جناب ويليام... من تا با اين... ولش كنين... شما از بقيه پذيرايي كنيد...
هري پس از گفتن اين حرف سيل طلسم هاي سفيد و جادو هاي تلفيقي را به سمت ولدمورت فرستاد...
پنج دقيقه گذشته بود و هري به شدت خسته شده بود... اين همه طلسم باستاني نيرويش را گرفته بود و حالا فقط از جادو هاي سياه استفاده مي كرد... وضع ولدمورت بهتر بود... حالا مودي، لوپين، چارلي، بيل و ارتور هم به جمع محافظان هري پيوسته بودند... هري اخرين ذره های توانش را جمع كرد و يك طلسم باستاني را با يك جادوي عشق تركيب كرد و به سمت ولدمورت فرستاد... شمشير نقره اي كه اطرافش را رگه هاي صوري رنگ گرفته بود از چوبدستي هري بيرون امد... ولدمورت كه به وضوح توانسته بود قدرت عجيب و بسيار زياد طلسم را درك كند و مشاهده ي افراد شكست خورده اش خشمگينش كرده بود از جلوي طلسم اپارات كرد ولي ديگر انجا ظاهر نشد و افرادش را تنها گذاشت... 
لوپين به سمت هري دويد و گفت
هري... حالت خوبه...
هري لبخندي زد و پرسيد:
كسي كه اسيب نديده؟؟؟؟
نه هري.... نگران نباش ...تو چطوري؟؟؟؟الان بايد استراحت كني
جناب ويليام... ممنونم... اگه ميشه دستگير شده ها رو به زندان قصر منتقل كنيد....
اطاعت عاليجناب.
ريموس به كمك چارلي هري به اتاق رون رساندند، همين كه چارلي در را بست رون توپيد:
هري كدوم گوري بودي تا حالا؟
كار داشتم... تو هم بشين مي خوام يه چيزي بهتون بگم...
وقتي رون پيش هرميون نشست هري هم براي خودش يك صندلي ظاهر كرد كه اين كار هري باعث ناراحتي جيني شد كه هيچ كس به غير از هري متوجه اين موضوع نشد. 
خوب بچه ها... ديدين كه قضيه چقدر جديه... اين قضيه خيلي خطرناكه و ممكنه توش كشته بشين... خوب فكر كنين و از رو احساسات جواب ندين... من اصلا ناراحت نمي شم اگه شما نخواين با من باشين...
جفنگ نگو... ما تا اخرش با توييم... حداقل من با تو ام
وهمين طور من
هري من هم با تو ام... تا دم مرگ...
اما جيني...
اما نداره... من هم حق دارم كه مبارزه كنم... من مي تونم از خودم دفاع كنم...
به يك شرط... اگه تونستي 1 دقيقه در مقابل من از خودت دفاع كني مي ذارم با ما بياي
قبوله...
پس پاشين بريم يه جايي كه بشه يه مبارزه ي حسابي كرد.
سالن دوئل
هري، جيني، هرميون و رون از پله ها پايين امدند، هري از انها جدا شد و به سمت اشپزخانه رفت، وقتي خانوم ويزلي را ديد صدايش را صاف كرد و گفت:
خانوم ويزلي.
اوه هري... اتفاقي افتاده؟ كاري داشتي؟
اوه... نه... يعني بله... من و بقيه بايد بريم جايي... زود برمي گرديم
اما هري...
من مواضبشون هستم... ممنون
وقبل از انكه خانوم ويزلي چيز ديگري بگويد از اشپزخانه خارج شد و پشت در به بقيه ملحق شد. وقتي به اندازه ي كافي از بارو دور شدند هري جناب ويليام را صدا كرد و گفت:
سلام جناب ويليام... من چند تا مهمون دارم... اگه ميشه شما اين دو نفر را به قصر بياريد...
بله عاليجناب...
جناب ويليام بدون توجه به دهان هاي باز شده ي رون و هرميون انها را به قصر فرستاد... هري هم دست جيني را گرفت و در حالي كه سعي مي كرد به لبخند جيني توجه نكند اپارات كرد... وقتي به قصر رسيدند بدن توجه به حرفهاي بقيه به سمت سالن دوئل حركت كرد... وقتي به به در سالن دوئل رسيد در را باز كرد و بدون هيچ تلف كردن وقت به سمت سكو حركت كرد و وسط ان ايستاد... جيني هم بدون هيچ ترسي مقابل او ايستاد و چوبش را كشيد.
هري چند لحظه منتظر شد، سپس گفت:
هرميون... ميشه خواهش كنم تو داور باشي؟
اوه... البته... سه... دو... يك
همين كه شمارش هرميون تمام شدجيني طلسم خلع سلاح را به سمت هري فرستاد... هري هم طلسمش را نيمه كاره ول كرد و براي خودش سپري ساخت... نيرويش كم بود ولي از پس جيني بر مي امد... همين كه مي خواست سپر را رها كند طلسم قفل بدن جيني به او رسيد و مجبور شد باز هم سپر را نگه دارد... اينبار طلسم سفيدي را براي گيج كردن جيني انتخاب كرد... جيني با چابكي از مقابل طلسم كنار رفت و طلسمي به سمت هري فرستاد... سرعت عمل جيني خوب بود هري مجبور شد از مقابل اين طلسم جيني كه به مراتب قوي تر و پيشرفته تر بود هم جا خالي دهد و طلسم رديابي به سمت او فرستاد و اينبار جاخالي دادن جيني بي نتيجه بود... طلسم به او خورد و چوبدستي اش در دست هري جاي گرفت.
همين كه جيني خلع سلاح شد هرميون گفت:
يك دقيقه و ده ثانيه...
لعنت...
خوب هري پس مي تونم تو گروه باشم؟
اره ولي بعد از كلي اموزش... راستي سرعت عملت خيلي بالا بود... چطوري اين قدر سريع جاخالي مي دادي؟
بعدا خودت مي فهمي.
نه همين الان.
هرميون دخالت كرد و گفت:
هري... ما سه نفر اموزش ديديم.
توسط؟
اينشو ديگه اجازه نداريم بگيم
يا ميگين يا امشب خودم تنهايي مي رم دنبال جاودانه ساز ها...
هري تو حق نداري اين كارو با ما بكني... دا...
هرمیون دخالت کرد و نگذاشت رون همه چیز را لو دهد...
خفشو رون... هري ما اين اجازه رو نداريم... اما مي تونيم اجازه بگيريم تو رو ببريم پيشش.
به هر حال تا امشب بيشتر فرصت ندارين... الان هم بهتره برگرديم... داره دير ميشه...
هري نمي خواي اينجا رو به ما نشون بدي؟
نه... الان وقتش نيست... بعدا سر فرصت.
هري مسخره بازي در نيار ديگه... حالا ما يك بار اومديم خونه ي تو ها... 
باشه... ولي فقط چند دقيقه.
يك ساعت بعد همه در بارو بودند و در اتاق رون جلسه اي تشكيل داده بودند. هري گفت:
خوب گوش كنين... اينا كارايي كه ما ميكنيم... شما به هاگوارتز بر مي گرديد... البته منم ميام ولي زمان زيادي رو اونجا نمي مونم... ما بايد قلعه رو اماده كنيم... ارتش دامبلدور رو دوباره راه مي اندازيم... البته اين بار با افراد بيشتر، برنامه ي فشرده تر و اموزش هاي جدي تر و اسم جديد... اسمشو مي ذاريم... شواليه هاي هاگوارتز.
رون پراند:
محشره... شواليه هاي هاگوارتز...
هرميون پرسيد:
هري تو كجا ميري؟
من وقتي كه وقتش بشه بايد براي اموزش برم يه جايي.
كجا؟
بعدا مي گم... شما هم بهتره از همين الان تمريناتتون رو شروع كنين
ده دقيقه بعد هري انها را تنها گذاشت تا تمرين كنند و خودش به قصرش اپارات كرد. وقتي به قصر رسيد تيموتي را صدا زد و گفت: 
تيموتي... به پنج محافظ من بگو كه به اتاق جلسات بيان.
بله عاليجناب.
هري هم به سمت اتاق جلسات به راه افتاد تا قبل از بقيه انجا باشد، ولي وقتي به انجا رسيد مشاهده كرد كه همه امده اند و منتظر او هستند. هري هم به سمت صندلي اش حركت كرد و روي ان نشست. چند ثانيه بعد حرفش را اين طور اغاز كرد.
  سلام... من اينجا هستم تا ببينم اوضاع از چه قراره... كار گارد سلطنتي به كجا كشيد؟ افراد به خوبي اموزش ميبينن؟
جناب ويليام جواب داد:
بله عاليجناب... هم اكنون 300 نفر تحت اموزش هستن... اين افراد از بين 1000 نفر انتخاب شدند
خوبه... مي خوام كه اونا به خوبي اموزش ببينن.
بله عاليجناب.
توجه داشته باشين كه ما تا بهار اينده بايد اماده باشيم.
سپس بلند شد و از تالار جلسات بيرون رفت، سپس به هاگوارتز اپارات كرد.پس از چند دقيقه گشت و گذار در محوطه به سمت اتاق مدير به راه افتاد... وقتي به در رسيد در خود به خود و بدون هيچ كلمه ي رمزي باز شد، هري از پله ها بالا رفت و وارد اتاق شد... قاب عكس مدير مرحومش انجا بود... با همان ظاهر دوست داشتني هميشگي به خواب رفته بود... هري رو به روي قاب عكس ايستاد و سپس صدايش را صاف كرد:
اهممممم اهمممم...
دامبلدور كمي به بدنش كش و قوص داد سپس چشمهايش را باز كرد، وقتي هري را ديد لبخندي زد و گفت:
هري... چقدر خوشحالم كه اينجايي... چي شد كه يادي از ما كردي؟
شرمندم نكنيد قربان...
هري، اگه مي خواي جوابتو بدم به من نگو قربان... تو الان به سن قانوني رسيدي و مي توني منو البوس صدا كني... همين كه گفتم... اينجوري هم منو نگاه نكن.
باشه شما برديد... البوس
حالا شد... حالا بگو ببينم كه چي شده كه گذرت به اينجا افتاده؟
البوس، راستش اومده بودم كه ازت كمك بخوام.
چه كمكي از من برمياد هري؟
راستش من تنهايي نمي تونم از پس اين همه كار بر بيام... مي خواستم شما افراد قابل اعتماد و قدرتمند رو به من معرفي كني.
خوب... اول از همه ابرفورث، برادر خودم... ولی اون گوشه نشين شده... از دنيا بريده... ولي شايد بتوني راضيش كني كه برگرده تو گود ... نفر بعدي نيكولاس فلامله... البته اگه هنوز زنده باشه... نفر بعدي گابريله... اون خيلي قدرتمنده ولي الان خودشو گم و گور كرده و مثل مشنگا زندگي مي كنه... از وقتي زنش مرد مثل يه مرده رفتار مي كرد... مهران رو هم كه ميشناسي... اون هم مي تونه بهت خيلي كمك كنه... راستي يه نفر ديگه هم هست به اسم لي دو سنگ...  به من مديونه... فقط بگو دوست من هستي... اون رئيس يه معبد تو چينه.
ممنون البوس... كمك خيلي بزرگي كردي.
قابلي نداشت هري... در اخر يه نصيحت از يه مرده... هيچ چيز اون طور كه به نظر مياد نيست.
ممنون و خداحافظ.
سپس از همانجا به بارو اپارات كرد و باعث شد دامبلدور و تمام مديران سابق هاگوارتز دهانشان از تعجب باز بماند. و بپرسند:
مگه اينجا طلسم زد اپارات نداشت؟   



























فصل دهم
استاد مرموز
هري يك راست راست پشت اتاق رون اپارات كرده بود... چند ضربه به در زد و وارد اتاق شد... همه داخل اتاق بودند... هري گفت:
خوب هرميون... با استادتون حرف زديد؟
اره هري... اون يه پاترونوس فرستاد و گفت تو رو تو ميون گريمولد ميبينه
ميدون گريمولد؟
اره... يك ساعت ديگه
خوبه... پس وقت داريم يه كم صحبت كنيم... من مي خواستم بگم كه اگه از اين ماجرا جون سالم بدر برديم...
در همين هنگام چند ضربه به در زده شد، سپس خانوم ويزلي به داخل اتاق امد و گفت:
هري... مهران ميخواد تو رو ببينه... الان تو اشپزخونست.
ممنون... الان ميام.
وقتي خانوم ويزلي در را بست رون پرسيد:
يعني رئيس محفل باهات چي كار داره؟
رون... وقتي برگشتم حتما به داين سوالت جواب مي دم 
هري اين را گفت و به سمت در اتاق به راه افتاد، از راه پله پايين امد و به سمت اشپزخانه رفت.... مهران در اشپزخانه نشسته بود... هري رو به روي او نشست... چند ثانيه بعد مهران گفت:
هري... من بايد به ايران برگردم... پسر بزرگم كه وليعهد بود كشته شده،
اوه... خداي من... من متاسفم
 ممنونم هري... مجبورم اجنه رو هم با خودم ببرم... بايد به اوضاع ايران رسيدگي كنم... از وقتي ارباب سايه ها برگشته جادوگراي سياه ايران هم شورش كردند و قدرت گرفتند... مي خواستم ببينم تو كسي رو سراغ نداري كه براي چند روز بتونه محفل رو اداره كنه؟
چند نفر رو ميشناسم ولي نمي دونم كجان ولي پيداشون ميكنم... خيالت راحت... اگه كاري داشتي خبرم كن
ممنون... راستي براي جاودانه ساز ها چيكار كردي؟
امشب ميريم يه جايي كه احتمالا يكي شون اوجا باشه... 
ميخواي منم بيام؟؟
نه... تو به كارات برس... بچه ها هستن
باشه... من ديگه بايد برم...
خدا حافظ
به اميد ديدار.
مهران اين را گفت و بلند شد و پس از دست دادن با هري از اشپزخانه خارج شد.... هري به ساعتش نگاه كرد... كم كم بايد ميرفت تا با استاد مرموز ديدار كند... به قصرش اپارات كرد و لباس مخصوصش را پوشيد... سپس از همانجا به ميدان گريمولد اپارات كرد... هنوز چند دقيقه به زمان قرار مانده بود... ميدان گريمولد خلوت و ساكت بود... داشت به خانه اي كه قرار بود با پدر خوانده اش انجا زندگي كند نگاه مي كرد كه ناگهان صدايي شنيد... كسي به سمتش مي امد... دستش را به دور چوبدستي اش حلقه كرد و ان را گرفت... مرد لباس قهوه اي رنگي پوشيده بود و كلاه ردايش را هم بر روي سرش انداخته بود... وقتي به هري رسيد چند ثانيه به ضخم پيشاني اش خيره شد و سپس گفت:
اينجا جاي زياد مناسبي براي صحبت كردن نيست... بهتره تو خونت حرف بزنيم
هري هم سري تكان داد و به سمت در خانه راه افتاد... در صداي مرد غمي اشكار بود... هري وارد خانه شد و به سمت اتاق نشيمن به راه افتاد و روي مبل باشكوهي كه غرق در خاك بود نشست... غريبه هم رو به روي هري نشست... چند ثانيه به سكوت گذشت سپس شنل پوش گفت:
چرا مي خواستي من رو ببيني؟
خوب من مي دونم كه شما به دوستاي من اموزش داديد و اين كار رو هم خوب انجام داديد... حالا مي خواستم بگم كه اگه براتون ممكنه به طور جدي تر به ما كمك كنيد.
متوجه منظورتون نشدم اقاي پاتر...
منظورم اين بود كه شايد دوست داشته باشيد كه به ما بپيونديد و عليه سياهي مبارزه كنيد.
نه... اگه كار ديگه اي نداريد خوشحال ميشم كه ديگه مزاحم من نشيد...
ولي مردم به ادمايي مثل شما احتياج دارن.
مگه من كيم... من حتي نتونستم مراقب اعضاي خانواده ي خودم باشم...
پس مراقب خانواده ي بقيه باشين... چرا به محفل نمي پيونديد...
يك بار بهتون گفتم كه من هيچ علاقه اي به اون محفل لعنتي ندارم...
ميشه بپرسم چرا؟
چون اون باعث شد من به اين روز بيافتم
نه... اين درست نيست... ولدمورت كسيه كه باعث شده شما به اينروز بيافتيد...
روي چه حسابي اين حرفو مي زني؟
 شما نمي خواين خودتونو معرفي كنيد؟
براي تو چه فرقي مي كنه كه من كيم... در هر صورت من نمي خوام عضو محفل باشم...
خوب مثل اينكه نميشه كاري كرد ولي بگيد ببينم مشكل شما فقط با محفله؟
مگه به غير از محفل كجا ميمونه... وزارت خونه؟
نه... اصلا... منظورم گارد سلطنتي بود...
چي؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
گفتم گارد سلطنتي.
چطور؟
خيلي سادست... من شما رو معرفي مي كنم و بعد از شما يك ازمون ورودي گرفته ميشه و اگه قبول بشيد به عضويت گارد سلطنتي در مي ايد... ولي اول بايد كلاهتون رو برداريد و خودتونو معرفي كنيد.
خيله خوب تو بردي.
مرد اين را گفت و كلاه شنل را از سرش برداشت... قيافه ي البوس بود البته با كمي تغييرات و كمي جوانتر... هري گفت:
شما...
درسته من ابرفورث دامبلدورهستم، برادر البوس.
از اشنايي با شما خوشحال شدم جناب دامبلدور
بهم بگو ابرفورث.
اما...
ولي هري وقتي قيافه ي دامبلدور را ديد گفت:
باشه... ابرفورث... پس شما هم به من بگيد هري
خوب هري اگه با من كاري نداري من بايد به چند تا مساله رسيدگي كنم.
راستي دو تا خواهش ديگه...
بگو...
اول اينكه مي خواستم ازتون بخوام شما سال جديد مديريت هاگوارتز رو بر عهده بگيريد...
و اون يكي؟
امشب من و چند نفر ديگه مي خوايم به جستجوي چيز خطرناكي بريم... مي خواستم ببينم شما هم مي تونيد ما رو همراهي كنيد
باشه... فقط بگو كي و كجا.    
خوب ما به خونه ي هپزيبا1 اسميت ميريم
نواده ي هافل پاف؟
اره... خودشه
من يه ساعت ديگه اونجام.
ممنون و خدا حافظ
خدا حافظ هري... به دوستات سلام برسون.
ابرفورث دامبلدور اين را گفت و سپس بلند شد، كلاه شنلش را بر روي سرش كشيد و به سمت در خروجي به راه افتاد و هري را با افكارش تنها گذاشت. ده دقيقه بعد هري بعد از اينكه برنامه ي جستجوي انشب را با جناب ويليام هماهنگ كرد به بارو اپارات كرد تا بقيه ي گروه جستجو را هم جمع كند.
وقتي به بارو رسيد لوپين، رون و هرميون اماده بودند... وقتي از خانه خارج شدند هري يك تكه چوب را كه به اندازه ي كافي بلند بود از زمين برداشت و وردي بي كلام خواند با چوبدستي اش  به ان ضربه زد و سپس گفت:
همه اينو بگيريد... تا سه ميشمرم... يك... دو... سه
ناگهان قلاب هاي نامرئي كمر هر چهار نفر را گرفت و شروع به چرخاندن انها كرد..... سپس چند لحظه بعد همه خود را مقابل ساختمان متروكه اي يافتند... چند متر ان طرف تر هيكل شنل پوشي از تاريكي بيرون امد... لوپين به محظ ديدن ابرفورث گفت:
ابي... اين خودتي... اين همه سال كجا بودي؟
الان وقت اين حرفا نيست ريموس...الان من...
هنوز جمله ي ابرفورث تمام نشده بود كه جناب ويليام و تد هم امدند و هري دستور حركت داد... وارد خانه شدند... لايه ي ضخيم خاكي كه روي كف خانه بود نشانه ي ان بود كه مدت هاست كسي به انجا رفت و امد نداشته است... روي اثاثيه ي منزل با پارچه ي سفيدي پوشيده شده بود... هري گفت:
من و جناب ويليام و هرميون طبقه ي بالا رو ميگرديم و شما هم طبقه ي پايين رو بگرديد.
هري بعد از گفتن اين حرف شروع به بالا رفتن از پله ها كرد و هرميون و جناب ويليام هم به دنبال او روانه شدند... ده دقيقه از شروع جستجو مي گذشت ولي هنوز چيزي پيدا نكرده بودند... ناگهان لوپين گفت:
اينجا يه در هست كه باز نميشه...
هري به هرميون و جناب ويليام گفت كه به طبقه ي پايين بروند... وقتي به در مورد نظر رسيدند هري گفت:
همه چوبدستي هاشون رو بكشن... وقتي اين درو باز كنم ممكنه هر اتفاقي بيافته، ممكنه از هر دو طرف بهمون حمله بشه..... حتي ممكنه خود ولدمورت هم بياد اينجا، پس حواستون رو جمع كنيد.
همه چوب هاي خودشان را كشيدند... چند لحظه بعد هري دستش را روي در گذاشت و تمام جادوي ان را مكيد... سپس چوبدستي خود را به سمت در گرفت و طلسمي باستاني را زمزمه كرد... نور زردي درخشيد و سپس در باز شد... ناگهان لشكري از اينفيري ها به سمت گروه جستجوگر حمله كردند... هري اولين نفري بود كه به اين حمله پاسخ داد... طلسمي از جادوي سياه را احظار كرد... اتشي نابود كننده... تقريبا تمام اينفيري ها نابود شده بودند كه صداي اپارات هاي متعدد مانند رگبار به گوش رسيد... ميشد گفت بيشتر از بيست مرگخوار به همراه ولدمورت انجا بودند..... هري از پنجره به مرگخواران كه در حال نزديك شدن بودند نگاهي انداخت و سپس به دري كه تازه باز كرده بود خيره شد... به سمت در خروجي به راه افتاد تا يك بار براي هميشه ولدمورت را نابود كند، اما قافل از اينكه دست تقدير چه سرنشتي را براي او رقم زده است.
هر هفت نفر پشت سر هم از در خارج شدند و مقابل مرگخوار ها صف ارايي كردند. هري در حال احظار يك طلسم باستاني بود و در اخرين لحظه چوبش را به سمت ولدمورت گرفت، بر خلاف انتظار هري ولدمورت از جايش تكان نخورد...... حتي چوبش را هم بلند نكرد تا براي خودش سپر دفاعي بسازد... در عوض ساعد دست چپش را بالا اورد و ناگهان سپر ساهي با علامت اژدها روي ان ظاهر شد... طلسم به سپر خورد و در كمال تعجب هري جذب ان شد... هري چند ثانيه به ولدمورت و چند ثانيه به سپري كه در دست او بود خيره شد... اين سپر هر چه بود واقعا كار هري را سخت مي كرد... ولدمورت لبخند كريحي زد و گفت:
هيچ كس نمي تونه مقابل لرد ولدمورت بیاسته... اين شامل تو هم ميشه پاتر... همشونو بكشيد.
ولدمورت اين را گفت و دستانش را بالا اورد... در هر كدام گويي بي رنگ قرار داشت... ناگهان از هر كدام از گوي ها طلسمي باستاني خارج شد و با سرعتي سرسام اور به سمت هري حركت كرد... تعجب هري به ترس و درماندگي تبديل شد... با اين حال سريع به خودش جنبيد و سپري باستاني براي دفاع در مقابل طلسم هاي باستاني ساخت... طلسم اول كه به سپر خورد هري كمي به عقب هل داده شد و وقتي كه طلسم دوم به سپر خورد هري بر روي زمين پرت شد... ولدمورت داشت به سمت هري مي امد كه ناگهان جناب ويليام جاي هري را در مبارزه پر كرد... چند لحظه بعد هري از روي زمين بلند شد... به نظر مي امد كه جناب ويليام از پس ولدمورت بر بيايد بنا بر اين هري نظري به اطراف انداخت تا ببيند بقيه در چه وضعيتي هستند..... تد همزمان با شش مرگخوار مبارزه مي كرد و به نظر نمي امد احتياجي به كمك داشته باشد...... كمي آنسوتر ابرفورث پنج مرگخوار را به خود مشغول كرده بود... وضعيت لوپين هم در مقابل چهار مرگخوار بد نبود... اما به نظر مي رسيد رون با سه مرگخواري كه محاصره اش كرده بودند به مشكل برخورده بود... هري با طلسمي شر يكي از ان مرگخوار ها را از سر رون كم كرد... جسد دو مرگخوار هم بر زمين افتاده بود... كمي ان سو تر هرميون به سختي در مقابل چهار مرگخوار از خود دفاع مي كرد و اصلا فرصت طلسم فرستادن را نداشت.... هري به هرميون ملحق شد و در همين حال كه يكي از مرگخوارها را طلسم مي كرد گفت: تو برو كمك رون... من از پس اينا بر ميام... همين كه هرميون دور شد هري به جادوي سياه روي اورد و در عرض كمتر از يك دقيقه جسد چهارمين مرگخوار هم بر روي زمين افتاده بود... رون به كمك هرميون ان دو مرگخوار را شكست داده بود و حالا هرميون به كمك لوپين و رون به كمك ابرفورث رفته بود... در همين هنگام سرماي هوا ورود ديوانه ساز ها را خبر مي داد.... هري به شيرين ترين خاطره ي زندگي اش فكر كرد ( شما چي كار داريد كه شيرين ترين خاطره ي اين هري مادر مرده چيه؟) و پاترونوسش را احظار كرد و ان را به سراغ ديوانه ساز ها فرستاد... چند لحظه بعد پاترونوس هرميون و رون هم به گوزن هري ملحق شدند... هري كه خيالش از بابت ديوانه ساز ها راحت شده بود به كمك جناب ويليام رفت... ولدمورت لبخندي به هري زد و دستور عقب نشيني داد... هري كه از اين كار ولدمورت خيلي تعجب كرده بود نفس راحتي كشيد و به سمت محل جاودانه ساز حركت كرد.    























فصل يازدهم

پس از رفتن ولدمورت هري با خود فكر كرد" اون لعنتي ها ديگه چي بودن"... يه سپر بسيار قوي با ارم اژدها كه جلو تمام طلسم هاي هري را گرفته بود و اون گوي هاي لعنتي ... تا به امروز هري برتري استفاده از جادو هاي باستاني را داشت ولي امشب فهميد كه ان را هم از دست داده است... "به هر حال ولدمورت رفته"  هري اين را گفت و نفسي از سر اسودگي كشيد  و حل مشكلاتش را براي وقت بهتري گذاشت و گفت:
همه حالشون خوبه؟؟؟؟
هري... رون يه كم خونريزي داره...
الان ميام هرميون.
هري اين را گفت و به سمت جايي كه رون و هرميون ايستاده بودند به راه افتاد... بازوي رون بدجوري بريده شده بود... هري چوبش را به سمت محل بريدگي گرفت و زخم را بست و گفت:
از دست من كار بيشتري ساخته نيست... جادو هاي درماني خيلي حساس و سخت اند و اگه درست اجرا نشن مي تونن صدمات رو شديد تر كنن و من ترجيه ميدم اونا رو اجرا نكنم.
رون لبخندي تحويل هري داد و گفت:
مشكلي نيست هري... من حالم خوبه... الان كاراي مهم تري داريم...
هري به سمت ساختمان حركت كرد و بقيه هم به دنبالش به راه افتادند... از دري كه هري ان را باز كرده بود گذشتند و وارد تونل باريك و تاريكي شدند... در همين هنگام هري گفت:
مي دونم لازم نيست بگم ولي چوب دستي هاتون رو اماده نگه دارين و خودتونو از ديوار دور نگه دارين...
چند دقيقه بدون هيچ مشكلي به راهشان ادامه دادند... سپس به محوطه ي بزرگي رسيدند... جام انجا بود... هري دستش را بلند كرد تا بقيه را از رفتن باز دارد... سپس گفت:
خيلي عجيبه... و همين طور غير عادي...
در همين لحظه ابرفورث گفت:
اين جام...
اره... درست حدث زدي اين خودشه ولي من فكر نمي كنم كه الان ديگه قدرتي توش داشته باشه...
ابرفورث گفت:
براي چي نبايد قدرتي توش باشه؟
براي اينكه ولدمورت همه ي اونو خارج كرده.
لعنتي... پس الان اون همه ي اين قدرتا رو داره؟
هري در پاسخ گفت:
درسته هرميون... اون همه ي اين قدرتا رو داره... ولي به نظر من اينجا يه مشكلي هست... احتمالا تله ها با برداشته شدن جام فعال بشه... 
سپس كمي به فكر رفت... انجا با چه خطراتي رو به رو مي شدند... مطمعنا فقط چند اينفيري نخواهد بود... خيالش از بابت رون و هرميون جمع نبود و نمي دانست ايا انها مي توانند از خود به خوبي دفاع كنند يا نه... سپس تصميمش را گرفت و گفت:
به غير از جناب ويليام و تد همه برن بيرون... بيرون از ساختمون... اصلا بريد به بارو...
ولي هري...
رون فرصت پيدا نكرد بقيه ي حرفش را بزند و هري با عصبانيت حرف او را قطع كرد:
رون... من مي دونم دارم چي كار مي كنم...
پس از چند دقيقه جر و بحث همه قبول كردند كه ان سه نفر مي توانند از خودشان دفاع كنند و انجا را ترك كردند... هري وقتي از رفتن انها اطمينان پيدا كرد گفت:
نقشه اينه... من جام رو بر مي دارم و بعد اپارات مي كنيم... شما كه با طلسم ضد اپارات مشكلي نداريد؟
نه عاليجناب...
خوبه... من از شما خواستم بمونيد براي اينكه ممكنه ماجرا طبق نقشه پيش نره... حالا هم اگه اماده ايد شروع كنيم...
هري وقتي موافقت دو سردارش را ديد به سمت جام حركت كرد... دستش را دراز كرد تا ان را بردارد... درست در چند اينچي ان دستش را متوقف كرد... يك جاي كار داشت مي لنگيد... زيادي ساده بود... هيچ انرژي جادويي اي در كار نبود و هيچ دردي... چيزي در وجود هري مي گفت از كجا معلوم كه اين يك جاودانه ساز باشد... اصلا چرا ولدمورت با ان لبخند مليحش دستور عقب نشيني داد... اين ها سوالاتي بودند كه مغز هري انها را مطرح مي كرد در لحظه ي اخر دستش را پس كشيد و گفت:
به نظر نمي رسه اين يه جاودانه ساز باشه... نظر شما چيه؟
درسته عاليجناب... هيچ روحي درون اون نيست و يا به عبارت ديگه بهتره بگم اون يه پورتكيه
لعنتي... حدث مي زدم بايد يه تله باشه... و احتمالا ولدمورت و نوچه هاش اونور منتظر منن كه كارمو بسازن... بايد از اينجا بريم... خوب شما به قصر برگرديد من هم مي رم بارو...
بله عاليجناب...
جناب ويليام اين را گفت و همراه تد به قصر اپارات كرد... هري هم چند ثانيه بعد خود را جلو در بارو يافت... به داخل ساختمان رفت و ديد بقه ي گروه جستجو در اتاق نشيمن انتظار ورود او را مي شكند و مي خواهند ببينند كه كار او به كجا كشيده است... هري وارد نشيمن شد و روي تنها مبل خالي، بين رون و ابرفورث نشست... چند ثانيه در سكوت سپري شد سرانجام رون گفت:
هري... نمي خواي بگي جام چي شد؟؟؟؟
اون جام اصلي نبود... در واقع اون يه پورت كي بود
اوه خداي من... پس...
نه هرميون... ما به موقع فهميديم و احتمالا الان ولدمورت از عصبانيت اتيش گرفته
رون، هرميون و لوپين به خاطر برده شدن اسم ولدمورت كمي اخم كردند و ابرفورث تنها كسي بود كه بي تفاوت بود يا اقلا خودش را كنترل كرده بود... هري اضافه كرد:
درسته كه اولين تلاش ما مساوي با يك شكست بزرگ بود ولي جاي نگراني نيست... ميتونست خيلي بدتر از اين ها باشه... امكانش بود كه هيچ كدوممون الان اينجا نمي بود...
ابرفورث گفت:
اين درسته... حق با هريه... ما بايد خوشحال باشيم و به اينده اميدوار 
و به اين ترتيب صحبت انها تا وقت شام ادامه داشت... وقتي كه مالي انها را براي شام صدا زد ابرفورث بلند شد و گفت:
خوب... من ديگه بايد برم... خدا حافظ همگي... در ضمن هر وقت به كمك من احتياج داشتيد خبرم كنيد
سر ميز شام مودي پرسيد:
پاتر، ابي نمي خواد دوباره عضو محفل بشه؟
نه... به طور قاطع گفت نه... ولي داوطلب عضويت تو گارد سلتنطي شد...
جدي ميگي پاتر.... مطمئني كه هيچ راهي وجود نداره كه ابي برگرده به محفل
نه... هيچ راهي نيست
بعد از اين حرف هري مودي هم ساكت شد و به خوردن شامش ادامه داد... بعد از شام هري به اتاق رون رفت تا ببيند در دايرة المعارفش چيزي در مورد ان گوي ها يا ان سپر پيدا ميكند... چند ساعت بعد هري شكل همان سپر را ديد ولي متاسفانه در توضييح ان فقط اين عبارت نوشته شده بود:
« سپر اژدها سوار... اين سپر متعلق به ادولف اژدها كشه... ادولف با كشتن صد اژدها صاحب اين لقب شد... سپس او را سلطان اژدها ناميدند... نه شمشير و نه سپر او هرگز پيدا نشد»
هري با خود فكر كرد ايا ممكن است شمشير ادولف هم پيش ولدمورت باشد... بعد از ان هري هر چه گشت نشاني از ان گوي ها پيدا نكرد... بعد از اينكه از اين كتاب نا اميد شد بلند شد و به كتاب خانه ي قصرش اپارات كرد.
پس از كمي جستجو كتابي در مورد ادولف پيدا كرد... در مورد سر نوشت او روايات زيادي نوشته شده بود... در جايي نوشته شده بود كه او را مسموم كرده اند، یا توسط اژدهاي خودش كشته شده ولي معتبر ترين انها كشته شدن او به وسيله ي مرلين جادوگر است و در اخر هم نوشته شده بود شمشير ادولف همان اكس كاليبر است... هري با خود فكر كرد « اون شمشير بايد قدرت خيلي زيادي داشته باشد»
هري كه روز خسته كننده اي را پشت سر گذاشته بود رفت تا كمي استراحت كند... ولي حتي قبل از اينكه بتواند لباس عوض كند و به رختخوابش برسد خورشيد طلوع كرده بود...
هري معجون نيروزايي براي خودش درست كرد و رفت تا قبل از صبحانه كمي تمرين كند... دو ساعت بعد تيموتي وارد محوطه ي تمرين شد ولي از شدت تعجب به خاطر چيزي كه مي ديد سر جايش خشك شد... هري داشت با يك اژدها دست و پنجه نرم مي كرد... دو اژدهاي شاخ دم مجارستاني مبارزه ميكرد... دو اژدها با زنجير هايي به طول حدود 100 متر و ضخامت نيم متر به زمين بسته شده بودند و هري بين انها داشت از خودش دفاع مي كرد... تيموتي يك لحظه تصميم گرفت جناب ويليام و بقيه را خبر كند ولي وقتي ديد كه يكي از اژدها ها بر روي زمين افتاد از اين تصميمش منصرف شد... اژدهاي باقي مانده اتشي مهيب به سمت هري فرستاد تا او را نابود كند ولي هري با يك سپر عجيب اتش را مهار كرد سپس طلسمي زرد رنگ به سمت اژدها فرستاد كه بر خلاف تصور تيموتي بر روي اژدها اثر كرد و چند ثانيه بعد اژدها بر روي زمين در كنار هم نوع خود ارام گرفت... سپس هري ان دو را با حركت چوبدستي اش غيب كرد و خود به سمت تيموتي حركت كرد... وقتي به تيموتي رسيد گفت:
خوب تيموتي... فكر كنم بايد وقت صبحانه باشه كه تو اينجا اومدي دنبال من... درسته؟   
بله عاليجناب... من اومده بودم كه شما رو براي صبحانه صدا كنم ولي...
خوب پس بهتره بريم صبحانه بخوريم
هري اين را گفت و به سمت در ورودي قصر روان شد و تيموتي شگفت زده و متعجب را وادار كرد تا به دنبال او بدود... وقتي هري به ميز صبحانه رسيد مطابق معمول سر ميز نشست و اجنه هم اطرافش را فرا گرفتند و به اين ترتيب صبحانه اغاز شد... پس از اينكه هري صبحانه اش را تمام كرد گفت:
جناب ويليام... امروز مردي به اينجا مياد براي عضويت در گارد سلتنطي... اون جادوگر بسيار قابليه... بعد از اينكه مراحل ازمونش تموم شد مي خوام يه پست متناسب با قدرتش بهش عطا بشه...
بله عاليجناب...
ممنونم... الان هم اگه با من كاري نداريد من بايد براي انجام چند تا كار بيرون برم...
خير... به شما نيازي نيست... همه چي مرتبه
خوبه...
هري اين را گفت و از سر ميز بلند شد تا به بارو برود... پس فردا مدارس شروع مي شد و اين به معني اين بود كه مسئوليت رون ، هرميون و جيني بيشتر ميشد... چون در غياب او ان سه نفر بودند كه مي بايست شواليه ها را اموزش مي دادند... ديشب هري طي نامه اي به وزير ابرفورث دامبلدور را به عنوان مدير جديد هاگوارتز معرفي كرده بود... هري احتمال مي داد كه امروز طبق معمول مالي و ارتور بايد براي خريد وسايل و لوازم مدرسه ي بچه هايشان به دياگون بروند و هري اصلا تصميم نداشت به رون، هرميون و جيني اين اجازه را بدهد كه همراه انها بروند... وقتي ان سه نفر اين تصميم هري را شنيدند رون گفت:
بس كن هري... امروز رو بيخيال شو ديگه... بايد خودمون هم اونجا باشيم
ولي هري روي تصميمش پا فشاري كرد و گفت:
اصلا از اين خبرا نيست رون... من پنج روز ديگه بايد به كوهستان شاهزاده ها برم... اين يعني ما بايد از اين وقت كم حداكثر استفاده رو براي اموزش شما بكنيم... حالا هم اينقدر غر نزنيد كه بايد بريم سر تمرين...
هري تا زماني كه مالي براي بردن انها به سر ميز نهار به چوبدستي اش متوصل نشد دست سر بچه ها بر نداشت و انها را ازاد نگذاشت... وقتي كه بالاخره هري پايان تمرين را اعلام كرد رون نگاه قدر شناسانه اي به مادر چوبدستي بدستش كرد كه باعث خنده ي هري شد... رون كه از خنده ي هري ناراحت شده بود گفت:
خفه شو هري... اگه قرار باشه چهار روز باقي مونده رو هم همينجور تمرين كنيم من مبارزه با اسمشونبر رو ترجيح مي دم...
هري متفكرانه گفت:
رون مثل اينكه بعد از ظهر امروز رو از قلم انداختي...
مزخرف نگو... من يكي كه بعد از نهار ديگه از جام جم نمي خورم
خواهيم ديد  





















فصل دوازدهم

هري در خيابان دياگون ظاهر شد، با خود گفت مثل اينكه اين خبر هنوز پخش نشده، به طرف گرين گاتز رفت و وارد بانك شد، پس از ده دقيقه در حالي كه نصف حسابش را در كيف همه چيز جا شويش ريخته بود از بانك بيرون امد. 
دوست داشت وقتي خبر كشته شدن ولدمورت به دياگون ميرسد انجا باشد، در همين هنگام كه هري به اتفاقات امروز فكر مي كرد صداي چند اپارات را شنيد ولي اهميتي نداد، ولي وقتي صداي جيغ مردم به هوا رفت خودش را به انجا رساند، از چيزي كه ديد جا خورد، حدود بيست مرگخوار دور مودي را گرفته بودند و هر كسي را هم كهان دور و بر بود شكنجه مي كردند.
خون هري به جوش امد، از خودش پرسيد ايا اين ها نمي دانند اربابشان مرده؟ سپس چوبش را كشيد و به طرف يكي از مرگخوار ها گرفت، سپس طلسمي سفيد به سمت مرگخوار فرستاد، مرگخوار بيچاره تركيد، اين اتفاق كافي بود تا سيل طلسم هاي مرگ مرگخواران به سمت هري روانه شود. هري سپر قدرتمندي براي خودش ساخت و طلسم ها را دفع كرد، همين فرصت براي مرد تحت محاصره افي بود تا سه نفر انها را از پا دراورد، از قرار معلوم مرد جادوگر قابلي بود و اين يعني اين كه مرگخوارها خود را در بد مخمصه اي انداخته بودند. اين موضوع ظرف سه دقيقه با كشته شدن اخرين مرگخوار به دست هري ثابت شد.
مرد جلو امد و دستش را به طرف هري دراز كرد و گفت:
ممنون كه بهم كمك كردي، خيلي خوب ميجنگيدي، اصلا بهت نمياد كه اين همه قدرت داشته باشي، به هر حال بازم ممنون كه بهم كمك كردي. من وارگريو هستم، راجرز وارگريو.
هري در حالي كه مي خنديد گفت:
منم هري پاتر هستم. 
سپس در حالي كه سعي مي كرد به نگاه مرد كه به پيشاني اش دوخته شده بود توجه نكند گفت:
مثل اينكه اين عوضيا نمي دونن اربابشون مرده من اگه جاي اونا بودم ديگه بيرون افتابي نمي شدم.
مرد در حالي كه از تعجب نمي توانست صحبت كند گفت:
چيييييييييييييييي؟...ولدمورت...كشته شد؟...خداي من...كي اين اتفاق افتاد؟... پس چرا من چيزي نشنيدم؟...كي ... اين كارو كرد؟ 
هري درحالي كه به مرد مشكوك شده بود گفت:
همين چند ساعت پيش همين اتفاق افتاد. به هر حال اضاع تا يك ماهي اروم مي مونه. البته احتمالا...راستي نگفتين اينا چي از جون شما مي خواستن؟
مرد پاسخ داد:
خودمم نمي دونم، وقتي اينجا اپارات كردن تا چشمشون به من افتاد محاصرم كردن... خوب من ديگه كم كم بايد برم، از ديدنتون خوشحال شدم اقاي پاتر.
سپس راهش را كشيد و رفت، هري به رفتن وارگريو نگاه كرد، ناگهان صد ها فشفشه در هوا منفجر شد، اتش بازي محشري بود، پس بالاخره خبرش پخش شد.
پس از چند دقيقه صداي فرياد مردمي كه در دياگون بودند به هوا بلند شد، همه شاد بودند، بهم تبريك مي گفتند، بعضي ها مي رقصيدند، صداي اواز همه جا را پر كرده بود، هري خوشحال بود كه تا نزديك يك ماه ديگر لازم نيست فرد برگزيده باشد، سپس در حالي كه لخندي به لب داشت به بارو اپارات كرد.
وقتي پشت در رسيد با زدن چند تقه به در وارد خانه شد، وقتي خانوم ويزلي را ديد گفت: 
رئيس محفل هنوز نيومده؟
خانوم ويزلي كه داشت هري را  برنداز مي كرد كه ببيند سالم است يا نه پالسخ داد: 
اره اومده، الان توي اشپزخونه با چند تا از اعضا دارن حرف ميزنن.
هري به سمت اشپزخانه راه افتاد، در زد و داخل شد، رئيس محفل، مودي، لوپين و مرد ديگري درون اشپزخانه مشغول صحبت بودند، هري جلو رفت و سلام كرد سپس به رئيس محفل گفت:
ببخشيد يه موضوعي هست كه اگه بشه مي خواستم خصوصي با شما در ميون بذارم.
رئيس محفل از بقيه معذرت خواهي كرد و دنبال هري از اتاق بيرون رفت. هري او را به سمت اتاق نشيمن راهنمايي كرد و سپس چوب دستي اش را دراورد و طلسم سكوت را اجرا كرد، سپس گفت:
حتما مي دونيد كه ولدمورت امروز صبح كشته شد.
رئيس محفل گفت: 
بله اين كه مسلمه، حالا حرفت رو بگو.
هري گفت:
ولي فكر نكنم بدونيد چه كسي اونو به قتل رسوند، مي دونيد؟
توجه رئيس محفل جمع شد و گفت:
دقيقا نميدونم ولي ظاهرا يه مرد ميانسال بوده.
هري لبخندي زد و گفت:
درسته ولي من اسمشو گفتم، مي دونيد ولدمورتو ارباب سايه ها به قتل رسوند.
چهره ي رئيس محفل در هم رفت، هم عصباني شده بود، هم شگفت زده، سپس با اضطراب پرسيد:
پس بالاخره برگشته؟ اصلا تو اينا رو از كجا ميدوني؟
هري با ناراحتي گفت:
اونش مهم نيست، درسته، اون برگشته و ضمنا من فكر مي كنم مي خواد وزير بشه.
رئيس محفل با ناراحتي گفت:  
اگه اين جوري بشه كه خيلي بده، اينجوري همه ي مردم تو مشتشن.
هري گفت:
بله، ولي من نمي ذارم اين جوري بشه، بايد گروه مبارزان پادشاه رو براي مقابله با تهديد هاي احتمالي تشكيل بدم، همين طور انجمن سفيد هم بايد فراخواني بشه و از سرتاسر دنيا نيرو جمع كنه، قضيه خيلي جديه، ارباب سايه ها مي خواد ارتش شيطان رو به زمين بياره.
رئيس محفل نفسش را در سينه حبص كرد و گفت:
خداي من...پس خطر خيلي جديه، از همين حالا روي كمك من حساب كن.
هري لبخند كمرنگي زد و گفت:
ممنون ولي قضيه فقط به همين جا ختم نميشه، ما هنوز مشكلمون با ولدمورتو داريم.
رئيس محفل با تعجب گفت:
مگه اون نمرده؟
هري با ناراحتي گفت:
نه، اون شيطان عوضي خودش رو تقريبا جاودانه كرده. 
رئيس محفل با ناراحتي گفت:
پس مشكلاتمون خيلي زياد شد، بايد از همين امروز دست به كار جذب و اموزش نيرو بزنيم.
هري با خجالت پرسيد:
ببخشيد ميشه بپرسم اسم شما چيه؟
رئيس محفل لبخندي زد و گفت:
خوب تو كه پرسيدي، ولي اسمم مهرانه. خوب من ديگه بايد برم به كارا برسم، تو هم بهتره به عنوان شاهزاده ي وارث تاج و تخت جمع اوري نيرو رو به طور رسمي اعلام كني.
هري در حالي كه دور ميشد گفت: 
حتما.
هري از پله ها بالا رفت و پشت در اتاق رون ايستاد و در زد، سپس داخل شد، رون، جيني و هرميون  منتظر هري بودند. هري روي تخت كنار رون نشست و گفت:
من بايد يه چند روزي برم سفر.
هرميون مشكوكانه پرسيد:
كجا؟ 
هري گفت:
من هم يه مسئوليت هايي دارم كه بايد بهشون عمل كنم، خوب حالا هم بهتره يكم استراحت كنم، چون فردا خيلي كار دارم، راستي يادم رفت بگم شما بايد امسال برگرديد به هاگارتز.
رون با تعجب گفت:
هري، حالت خوبه؟ احتمالا طلسم نشدي؟ پسر من همين صبح به تو گفتم هاگوارتز رو بستن.
هري در حالي كه رون را از روي تخت پرت كرد پايين گفت: 
من حالم كاملا خوبه، منم همين الان بهت ميگم كه هاگوارتز رو باز مي كنم.
رون با ترديد گفت:
ببينيم و تعريف كنيم.































فصل سيزدهم

 چند ثانیه بعد ابرفورث به استقبال هری امد و با او دست داد.... هری لبخندی زد و گفت:
سلام اب... خوشحالم که می بینمت... کارا خوب پیش میره؟؟؟
اره... کارا خیلی خوب پیش میره... اسون تر از اونیه که فکر می کردم... البته تا حالا... چون کارای من قراره از فردا شروع بشه...
 بامزه بود... می خواستم بپرسم می تونم یه صحبت کوچولو با تابلوهای مدیران داشته باشم؟؟
اوه... البته که می تونی هری... راحت باش... منم می رم به سرسرا... تو هم وقتی کارت تموم شد بیا اونجا دیگه وقت شامه...
باشه... ممنون
هری این را گفت و به سمت دفتر مدیر حرکت کرد... دفتر مدیر نسبت به اخرین باری که در ان بود تغییری نکرده بود... همه ی ان وسایل نقره ای عجیب قریب... همان قدح اندیشه... همان میز... قفسه ها... فقط جای فاکس در ان خالی بود... که ان هم چند ثانیه بعد پر شد... پرنده ی دانا و با وقار بر روی جایگاهش ظاهر شد و سرش را درون پر هایش برد... هری لبخندی زد در این هنگام بود که یادش افتاد برای چه به انجا امده است... برگشت و پشت سرش را نگاه کرد... البوس دامبلدور پیر از درون تابلو با لبخندی بر لب او را نگاه می کرد و می دید چقدر فرق کرده است... افسوس می خورد که چرا اینقدر زود او را ترک کرده و در این راه سخت تنها گذاشته است... هری لبخند تلخی زد و گفت:
سلام قربان
البوس دامبلدور که می دانست دلیل این نوع صحبت کردن هری چیست گفت:
هری... خوشحالم که دوباره به من سر زدی... میبینم که تونستی اب رو برگردونی به میدون... با بقیه ی اونها چطور پیش رفتی؟
هری دستش را درون مو هایش برد و گفت:
هنوز نتونستیم بقیه رو پیدا کنیم... ولی ابرفورث هم کمک بزرگی بود...
خوب بگذریم... نمی خوای بگی چه کمکی از این تابلو بر میاد؟؟
خوب... راستش من می خواستم ببینم شما می تونین به من بگید چطور میشه یه طلسم رو هاگوارتز گذاشت؟؟؟
هری می دونی این کار چقدر سخت و خطرناکه؟؟؟ ممکنه در اثر کم بود انرژی جونت رو از دست بدی؟؟؟
می دونم ولی من تنها نیستم و اینقدر اطلاعات دارم که بدونم این کار چقدر خطرناکه...
پس پشت این تصمیم که فکر و اراده ی قوی وجود داره؟؟
بله... مساله امنیت هاگوارتزه... نمی تونم روی جون دانش اموزا ریسک کنم
دامبلدور درون تابلو دستی به ریشش کشید و گفت:
فکر می کنی هاگوارتز امنیت کافی نداره ؟ ؟؟
نه به اون صورت... من نمی خوام امسال پای هیچ مرگخواری به هاگوارتز باز بشه... حتی ولدمورت...
خوبه هری... مسلمه که تو نمی تونی رو کل این قلعه یه طلسم بزاری... برای این کار یه گوی وجود داره... یه گوی باستانی ... گویی که مرلین اونو درست کرده...اون توی هسته ی اتاق نیازمندی ها قرار گرفته... هر طلسمی که روی اون گوی اجرا بشه اگه مورد قبول گوی باشه و قابلیت اجرای طلسم توسط گوی وجود داشته باشه اون طلسم روی هاگوارتز اجرا میشه.
ممنون پروفسور... اگه با من کاری ندارین من برم چند تا طلسم روی این گوی بذارم.
نه هری... فقط مواظب خودت باش... و یه چیز دیگه... دنیا کامل نیست هری، هیچ وقت کامل نبوده، هیچ وقت هم کامل نمیشه.
هری سری تکان داد و به سمت در هاگوارتز حرکت کرد... ققنوس پیر هم پرواز کرد تا روی شانه ی هری بنشیند... به نظر زیادی پیر می امد... درست به اندازه ای که اولین بار او را دیده بود... وقتی به مکان در ناپیدای اتاق نیازمندی ها رسیدند هری خواست به هسته ی اتاق دست پیدا کند... سه بار این را گفت و از جلوی مکانی که در قرار داشت عبور کرد ... در چوبی کوچک اما زیبایی با نقش و نگار بسیار زیاد جلویش ظاهر شده بود... اما هیچ دستگیره ای روی ان وجود نداشت... هری کف دستش را بر روی در فشار داد که ان را باز کند... ناگهان احساس عجیبی پیدا کرد... دستش داغ شده بود... وجود یک موج از جادو را درونش حس می کرد... وسوسه شد که دستش را از در جدا کند ولی با این وسوسه مبارزه کرد... احساس می کرد که اگر بخواهد هم نمی تواند این کار را بکند... بالاخره این حس عجیب و غریب از بین رفت و در باز شد... اتاق بزرگی انجا بود... دور تا دور اتاق به وسیله ی قفسه پوشیه شده بود... درون قفسه ها چیز های عجیبی وجود داشت که به نظر با ارزش می امدند... وسط اتاق هم سکوی کوچکی وجود داشت که گویی ابی رنگ روی ان قرار گرفته بود... هری بدون توجه به وسایل موجود در قفسه ها راهش را به سمت وسط اتاق ادامه داد تا به گوی برسد انگاه گفت:
جناب ویلیام...
جن پیر چند لحظه بعد کنار هری ظاهر شد و گفت:
در خدمتم عالیجناب...
هری به گوی ابی رنگ اشاره کرد و گفت:
من می خوام برای محافظت از هاگوارتز چند تا طلسم محافظتی روی این گوی قرار بدم ... شما می تونید تو این کار به من کمک کنید؟؟؟
بله عالیجناب... کار سختی نیست...
جن این را گفت و دست های چروکیده اش را به سمت گوی گرفت و شروع به زمزمه کردن کلماتی عجیب شد... هری هم شروع کرد... در ذهنش چند ورد برای این کار در نظر گرفته بود.... وقتی خواندن اولن ورد را تمام کرد معجون مخصوصی را ظاهر کرد و خورد تا کمی انرژی بگیرد... نیم ساعت بعد هری کارش را تمام کرد و از خستگی بر روی زمین نشست و شیشه ی دیگری از همان نوشیدنی را در دهانش خالی کرد... دیگر اینجا کاری نداشت... هیچ کدام از قفصه ها اکنون روی دیوار نبودند و هری هم قدرت کافی برای اندیشیدن به دلیل این مساله را نداشت... جناب ویلیام را مرخص کرد و سپس از فوکس خواست که غیب شود و  پشت در های سرسرا خودش را ظاهر کرد... تقریبا همه انجا بودند... روی میز ها خالی بود... پس به موقع برای شام رسیده بود... اما دانش اموزان جدید سر میز ها قرار گرفته بودندو این به این معنی بود که هری یک بار دیگر هم گروه بندی را از دست داده است... به سمت میز تقریبا پر گریفندور حرکت کرد... میشد گفت نصف دانش اموزان امسال گریفیندوری بودند و هری به این موضوع می بالید.... هری خودش را بین رون و نویل چپاند و قبل از اینکه ابرفورث دامبلدور مدیر جدید برای سخنرانی بایستد با همه احوال پرسی کرد... ابرفورث حرف هایش را اینگونه اغاز کرد:
اول از همه به شما دانش اموزان خوشامد میگم... من ابرفورث دامبلدور...
 در این زمان به خاطر برده شدن نام دامبلدور همهمه ای در سرسرا به راه افتاد... بعضی ها که هنوز نمی دانستند ابرفورث یک دامبلدور است خیلی هیجان زده شدند و احساس امنیت بیشتری کردند... دامبلدور ها خاندان بزرگی بودند و قدرت خانوادگی انها بسیار زیاد بود... و همین باعث میشد انها از شنیدن این نام خوشحال شوند... اما چند اسلیترینی که درباره ی او چیز هایی از والدینشان شنیده بودند بر خود لرزیدند و فهمیدند که امسال سال سختی را با این جادوگر خشن خواهند گذراند... وقتی همهمه ی اولیه کمی فروکش کرد ابرفورث با چند سرفه ی صدایش را صاف کرد که این کار او باعث برقراری سکوت کامل در سرسرا شد... چند ثانیه بعد دامبلدور سخنانش رااینطور ادامه داد:
داشتم می گفتم... من ابرفورث دامبلدور امسال مدریت هاگوارتز رو بر عهده دارم... از ته دل ارزو می کنم امسال بر خلاف سال گذشته سال خوبی رو پشت سر بذارید و اتفاق سال گذشته دوباره تکرار نشه... امسال من تصمیم گرفتم چند تا درس رو به طور کامل حذف کنم و چند تا درس رو به صورت برای علاقه مندان برگذار کنم.... چند ثانیه ی دیگه برنامه ی امسال براتون ظاهر میشه... اگه کسی خواست تو کلاسای ازاد شرکت کنه می تونه به استاد اون درس مراجعه کنه... اما یه چیز دیگه... شاید بیشتر شما کلوپی رو که دو سال پیش به طور مخفیانه با نام ارتش دامبلدور فعالیت می کرد بشناسید... شاید هم توش عضو بوده باشید... خبر مهم اینه که امسال هم این کلوپ به فعالیتش ادامه می ده ولی با یه نام جدید... این گروه قصد داره امنیت کامل رو قلعه برقرار کنه اون هم بدون کمک گرفتن از وزارت خونه که این قابل تحسینه... هر کی که بخواد می تونه در این گروه که امسال با اسم شوالیه های هاگوارتز فعالیت خودش رو ادامه می ده عضو بشه... خوب دیگه زیاد تر از این حرف نمی زنم... چون می دونم که شما خسته و گرسنه هستید... 
در همین زمان دامبلدور دستانش را بر هم کوبید و غذاهای رنگارنگی روی میزها پدیدار شد... در کنار انها هم برگه های کاغذ از راه رسیدند... هیچ کس به غذا دست نزد و همه اول به سراغ برنامه ی کلاس هایشان رفتند... هری برنامه اش را برداشت تا ببیند اوضاع از چه قرار است...
درس های باقی مانده از این قرار بود:
دفاع در برابر جادوی سیاه
معجون سازی
تغییر شکل
اموزش دوئل پیشرفته
مقدماتی جادوی سفید
ورد شناسی
درمانگری 
گیاه شناسی


همین چند درس اجباری بود.... واقعا هم به درس هایی مانند تاریخ جادو گری یا پیشگویی نیازی نبود... رون گفت:
هی این یه شوخیه؟؟؟؟
نه رون ظاهرا امسال می خوان ما رو برای مبارزه اماده کنن... ولی به نظر منم یه کم زیاده روی کردن... فکر می کنی چند تا سال هفتمی اخر ترم می تونن جادوی سفید رو اجرا کنن؟؟؟
هری گفت:
هرمیون این دیگه از اون حرف ها بود... وقتی پای مرگ و زندگی باشه همه تلاش می کنن... امسال هاگوارتز جای دانش اموزای شجاعه... بیست تا اسلیترینی... زیاد فرقی نمی کنه... جادوی سفید زیاد هم سخت نیست... مطمئنا اب نمی خواد جادوی سفید پیشرفته رو کار کنه... فقط مقدمات اونه... به هر حال همه ی شوالیه ها باید با جادوی سفید اشنا باشن...
بقیه ی دانش اموزان هم شام را فراموش کرده بودند و داشتند در مورد این برنامه ی عجیب و سخت گیرانه صحبت می کردند... ابرفورث مجدادا از جایش بلند شد و همه را به سکوت دعوت کرد و گفت:
خوب مطمئنا همه برنامه هاشون رو دیدن... با این حساب می دونید که چه راه مشکلی رو پیش رو دارین... پس سریع شامتون رو تموم کنین و خودتون رو برای این سال پر کار اماده کنین...
همه شروع به خوردن کردند... تا اخر شام سکوت بر قرار بود... فقط صدای برخورد قاشق ها با بشقاب شنیده می شد... اولین نفر که شامش را تمام کرد به عنوان رهبر بقیه شناخته شد و همه ی دانش اموزان از سر میز ها بلد شدند و به طبعیت از او به سمت خوابگاه خود راه افتادند.    
پله ها را طی کردند و به برج گریفندور رسیدند... سالن عمومی مثل همیشه زیبا و تمیز بود... هری به رون گفت:
هی رون... من باید برم بخوابم... خیلی خسته شدم...
رون گفت:
صبر کن هری... منم میام
وقتی به خوابگاه رسیدن چمدانهای خود را انجا دیدند و لباس عوض کردند... هری انقدر خسته شده بود که خوابش برد... 
مردی رو به رویش ایستاده بود که از او متنفر بود... یک جادوگر سیاه خود خواه و قوی... یک دشمن... کسی که بعضی ها او را افصانه می پنداشتند... به اطرافش نگاه کرد... بیشتر افرادش کشته شده بودند... بقیه هم یکی یکی داشتند فرار می کردند... گویا شکست او را پیشبینی می کردند... خیابان پر از اجسد افراد او و مشنگ ها شده بود... ارباب سایه ها چند قدم دیگر به سمت جلو برداشت و سپس چوبش را به سمت او گرفت و گفت:
یا تسلیم شو و به من بپیوند یا بمیر...
همه ی سعیش را کرد تا با اطمینان بگوید:
اونی که می میره تویی نه من... اینجا قلمرو منه... من ارباب انگلستانم... تو باید به جای دیگه ای می رفتی...
وقتی این حرفها را زد گوی هایش را احظار کرد و در دستانش گرفت... سپرش هم بر روی ساعدش ظاهر شده بود... با دو طلسمی که به سمت ارباب سایه ها فرستاد جنگ اغاز شد... حالا دیگر همه ی افرادش یا کشته شده بودند یا فرار کرده بودند... کاملا تنها شده بود... اگر زنده می ماند همه ی انها را مجازات می کرد... با رفتن انها هر ده نفر سیاه پوش دور اربابشان و او را گرفتند و شروع به تماشای این مبارزه ی تماشایی کردند... جدال دو ارباب سیاه.... مزیت ارباب سایه ها این بود که یک فرد هزار و چند ساله بود... به خوبی می توانست از طلسم های باستانی استفاده کند... وقتی هر دو طلسم به ارباب سایه ها رسیدند او سپرش را کامل کرده بود... یکی سپر از جنس خلاء در همین چند ثانیه کافی بود تا دو طلسم دیگر را به سوی او روانه کند... ارباب سایه ها به خوبی از خودش دفاع می کرد... سرعت دوئل هر لحظه زیاد تر می شد... ارباب سایه ها بالاخره توانست طلسمی را به سمتش بفرستد... سپر اژدها را بالا اورد... وقتی طلسم به سپر خورد جذب ان شد... حالا دوباره شروع به طلسم فرستادن کرده بود... او کسی نبود که هر کس و ناکسی که از راه برسد بتواند قلمرو اش را از چنگش دراورد... دوئل داشت طولانی میشد... هیچ کدام نمی خواستند کوتاه بیایند... بالاخره یکی از طلسمهای ترکیبی اش توانست از سپپر ارباب سایه ها به سلامت عبور کند ولی افسوس که فقط دست چپ او را قطع کرد... فریادی کشید و طلسمی به سمت حریف فرستاد... دیگر دفاع نمی کرد... گویی می خواست حریف را زودتر شکست دهد... بالاخره یکی از طلسمهای شیطانی اش سپر ولدمورت را خورد کرد و به او برخورد کرد... او حریفش را نکشته بود... او را به جهنم فرستاده بود... معمولا کسی نمی توانست از دست این طلسم جان سالم به در ببرد... هری ناگهان با ناله ای از خواب پرید... رون و نویل کنار تختش ایساده بودند تا ببینند که چه اتفاقی برای دوستشان افتاده است... هری به شدت نفس نفس میزد... رون گفت:
هری چه اتفاقی افتاده؟؟ تو بازم یه غیب بینی داشتی
هری وقتی که مطمئن شد می تواند حرف بزند گفت:
اره رون... این یکی هم خوب بود و هم بد... من باید وزیرو ببینم
هری این حرف را زد و به ساعت قدیمی اش نگاه کرد... ساعت 11:50 را نشان می داد... ناگهان به یاد قرارش با جینی افتاد و سریع از روی تخت پایین پرید... رون گفت:
هری تو دیوونه شدی؟؟؟ الان نیمه شبه... وزیر الان خوابیده...
هری در حالی که ردایش را می بست گفت:
من می دونم دارم چی کار می کنم رون... تو برو بگیر بخواب... می دانست ان خیابانی که در خواب دیده است کجاست... دقیقا جلوی وزارت خانه...
فصل چهاردهم
هری به سرعت به راه افتاد، چند ثانیه که دوید به راهرویی خلوت رسید... وقتی کسی را در ان اطراف ندید می خواست پاترونوسی برای مهران بفرستد که یادش امد مهران برای کاری به ایران رفته است... باز هم هری تنها مانده بود... پس از همانجا به روبه روی کیوسک تلفن قدیمی اپارات کرد... صد ها نفر انجا دور اجساد را گرفته بودند... هری راهش را از میان انها باز کرد و اجساد مشنگ ها و مرگخوارها را دید... در میان انها جوانی با لباس های پاره و بدنی خون الود ایستاده بود که هری او را نشناخت... به نظر نمی امد از افراد وزارتخانه باشد... هری به وضوح حاله ی قدرت را در اطراف جوان می دید... چند ثانیه بعد توجه هری به جسدی جلب شد که زیر پای جوان قرار داشت... شنلی خون الود اما گران بها... سری تاس و بی مو... دماغی مار گونه... جسد ولدمورت  به شکل رقت انگیزی بود زیر پای جوان افتاده بود... هری بلافاصله فهمید که این جوان باید ارباب سایه ها باشد... می خواست چوبش را بکشد و او را نابود کند که ناگهان متوجه نگاه های مردم به ان جوان شد... مانند یک قهرمان به او می نگریستند... در نگاه هایشان احترام موج می زد... دیگر کسی به هری هیچ توجهی نمی کرد... حالا دیگر همه ان جوان را می پرستیدند... قاتل ولدمورت را... پس هری هم ترجیح داد تا در برابر مردم قهرمانشان را نکشد... از همانجا به کنار حوض برادران جادویی اپارات کرد... در انجا هم قلقله ای بود ... تمام کارمندان وزارتخانه احضار شده بودند... ظاهرا مرگخوار ها به انجا حمله کرده بودند و توانسته بودند با سرعتی باور نکردنی قبل از مدت ده دقیقه وزیر سحر و جادو و دها نفر از کارمندان و کاراگاه ها را به قتل برسانند ولی هنگامی که افراد باقی مانده می خواستند فرار کنند چند نفر جلوی انها را می گیرند و ان جوان موفق می شود که ولدمورت را نابود کند... هری به اطراف نگاهی انداخت و دید که همه جا پر از جسد و خون شده بود... جسد مرگخوار ها اینجا هم به چشم می خورد... دیوار ها در چند نقطه ویران شده بودند ... ولی به نظر هری یک جای کار می لنگید... هری راه دفتر وزیر را در پیش گرفت... این ور و انور پر از جسد بود ... هری وقتی به اتاق وزیر رسید با جسد سلاخی شده ی او رو به رو شد... اوضاع دفتر از وقوع یک جنگ بزرگ در ان منطقه خبر می داد... در راه برگشت هری ناگهان فهمید کجای کار می لنگد... برخواست و به سرعت شروع به دویدن به سمت نزدیک ترین مرگخوار کرد... جسد مرگخواری که پیش روی هری بود با بریدگی های عمیقی بر روی سر و سینه مزین شده بود... هری دستش را بر روی جسد گذاشت و وردی را زمزمه کرد تا بفهمد این مرگخوار بخت برگشته با چه طلسمی کشته شده است... بدن مرگخوار سرد بود... خیلی سرد تر از انچه می بایست می بود... هری به سرعت فهمید که مرگخوار مورد نظر توسط جادوی سیاه به قتل رسیده است... هری برخواست و به سمت مرگخوار دیگری حرکت کرد... وضعیت همه مشابه بود... بالاخره هری فهمید اوضاع از چه قرار است... این ها همه صحنه سازی بوده است... مرگخوار ها به اینجا حمله نکرده بودند... این اجساد پس از پایان کار به این صورت چیده شده بودند... پس اگر این حمله کار ولدمورت نبوده پس کار چه کسی بوده... چه کسی ممکن بود بخواهد وزیر را بکشد و ان را به گردن ولدمورت بیاندازد؟؟ بالاخره هری قطعه ی اخر پازل را هم پیدا کرد و ان را سر جایش گذاشت و معما حل شد... یکی از مرگخوار ها توجه او را جلب کرد چون مرگخوار هیچ نقابی بر روی صورتش نداشت هری او را شناخت... او یکی از افراد ارباب سایه ها بود... هری جسد را که بیشتر ان در تاریکی قرار گرفته بود لمس کرد... جسد هنوز سرد نشده بود... بله حالا که معما حل شده بود هری باید ان را برای مردم توضیح می داد... هری به سمت اسانسور رفت وقنی به ان رسید در را باز کرد و سوار شد و به سمت بالا حرکت کرد... هنوز مردم دور جوان را گرفته بودند و با شادی تمام اواز می خواندند... اتش بازی بزرگی راه انداخته بودند که اسمان را مثل روز روشن کرده بود... مشنگ ها هم داخل خیابان امده بودند تا علت این سر و صدا و اتش بازی را دریابند... هری فریاد زد:
اون یه متقلبه...    
مردم ناگهان ساکت شدند و با نگاه هایی تعجب زده به هری خیره شدند... هری گفت:
اینا همش یه نمایش بوده... اون خودش وزیر رو کشته... بعد ولدمورت رو کشیده اینجا و ترتیب اون رو هم داده ... جسدایی اون پایین هست که حرف منو ثابت می کنه... اون ادم خطرناکیه...
حرف های هری در بین مردم زمزمه هایی ایجاد کرد... بالاخره ارباب سایه ها گفت:
بریم ببینیم...
سپس خودش اولین نفری بود که از مقابل هری عبور کرد و لبخندی نیز نثار هری کرد... بقیه ی مردم هم به دنبال او از مقابل هری عبور کردند و به سمت کیوسک حرکت کردند... وقتی هری به خودش امد سریع به کنار حوض برادران جادویی اپارات کرد... اتشی از ناکجا اباد ظاهر شده بود و در حال پیشروی بود... قبل از اینکه هری بتواند کاری بکند همه ی اجساد سوخته بودند... حالا دیگر کسی حرف های هری را باور نمی کرد... در همین هنگاه در اسانسور باز شد و اولین گروه پایین امدند... انها هری را می دیدند که در مقابل اتش ایستاده و از خشم شانه هایش می لرزد... ارباب سایه ها دوباره شروع به صحبت کرد:
اون اجساد کجا هستند اقای پاتر؟؟؟ نکنه می خوای بگی که توی این اتیش سوختند.
دقیقا... و من می دونم که این اتیش هم کار تو بوده.
ناگهان کسی گفت:
چرا اینقدر حسادت می کنی؟؟؟ تو یه متقلبی که فقط دنبال شهرتی و دوست داری در مرکز توجه همه باشی... پسرم اینا رو به من گفته بود ولی من احمق باور نمی کردم... دیگه دوران تو تموم شده... تو یه قهرمان نیستی...
زمزمه های تایید از گروه های بعدی مردم هم که تازه به انها پیوسته بودند بلند شد و هری که اوضاع را اینطور می دید با دلی شکسته از مقابل انها به هاگوارتز اپارات کرد... در وجودش خشم زبانه می کشید... ایا به راستی او یک حسود بود... چرا انها این فکر را می کردند... ان هم بعد از این همه زحماتی که برایشان کشیده بود... همیشه همینطور بود... هیچ کس او را واقعا دوست نداشت... ولی این برای هری اهمیتی نداشت... فقط نگران این بود که در این مدتی که نیست ارباب سایه ها با این کشور چه می کند... خوشبختانه زمان زیادی تا باز شدن دروازه مانده بود... باید هر جور که میشد از وزیر شدن او جلوگیری می کرد اما خودش هم می دانست که اگر هم بتواند وینزگاموت را قانع کند که حق با اوست از انها هم کاری ساخته نبود... مردم فعلا از ارباب سایه ها حمایت می کردند... چاره ای نبود... چند دقیقه بعد هری به ساعتش نگاه کرد... ساعت از دو گذشته بود... ناگهان به یاد قرارش با جینی افتاد... هری با کف دست به پیشانی اش زد و به این مشکل جدید اندیشید... چاره ای نبود... اگر هری با توضیحات نمی توانست جینی را قانع کند باید داد و فریاد هایش را تحمل می کرد... از شدت خستگی داشت از پا در می امد... پس از همانجا به مقابل رختخوابش اپارات کرد و با همان لباس ها به زیر پتویش خزید. 

صبح روز بعد هری اخرین نفری بود که از خواب بیدار میشد... وقتی چشم هایش را باز کرد جینی عصبانی را جلوی خودش دید... خواست خودش را به خواب بزند اما دیگر دیر شده بود... جینی فریاد زد:
هری... تو دیشب کجا بودی؟؟؟؟
جینی وقتی سکوت هری را دید مجددا فریاد زد:
یا همین حالا جواب منو میدی یا اینجا رو روی سرت خراب می کنم... لعنتی من دیشب یک ساعت تو اتاق ضروریات نشسته بودم و منتظر بودم تو بیای و حالا اومدم و می بینم تو با این لباس ها گرفتی خوابیدی که هیچ، داری صبحانه رو هم از دست میدی...
هری بلند شد و در تختش نشست تا جواب جینی را بدهد... چند ثانیه به جینی خیره ماند و سپس گفت:
دیشب یه اتفاق وحشتناک افتاد... ولدمورت کشته شد.
 دهان جینی تا اخرین حد ممکن باز شد و چند ثانیه بعد، وقتی که توانست بر شک اولیه غلبه کند گفت:
تو دیشب رفتی و اسمشو نبر رو کشتی؟؟؟؟؟؟
هری سرش را به نشانه ی نه تکان داد و شروع به تعریف کردن اتفاقات دیشب به طور خلاصه برای جینی کرد... وقتی که صحبتش تمام شد جینی پرسید:
پس برای همین دیشب منو تو اتاق نیازمندی ها کاشتی؟؟؟ حالا میگی که با من چی کار داشتی یا نه؟؟؟
هری ابروهایش را بالا برد و گفت:
یعنی تو نمی دونی من اون موقع شب تنها با تو چیکار میتونستم داشته باشم؟؟؟
جینی دهانش را باز کرد و گفت:
خوب پس امشب منتظرتم... هیچ بهانه ای هم برای دیر اومدن مورد قبول نیست.
جینی این را گفت و بوسه ای طولانی از لبان هری گرفت و از خوابگاه بیرون رفت... هری بلند شد و به سرعت سر و وضع خود را مرتب کرد... وقت زیادی برای تلف کردن نداشت... باید اوضاع را برای محفلی ها توضیح می داد... ثبتنام شوالیه ها و اولین جلسه ی اموزش هم بود... در همین دو روز باقی مانده باید چند کار دیگر را هم برای اطمینان از ارام ماندن اوضاع انجام می داد... پس تصمیم گرفت فوکس را صدا بزند.
فوکس...
چند ثانیه بعد پرنده ی زیبای سرخ رنگ در اتشی زیبا ظاهر شد و بر روی سر هری چرخی زد و روی شانه اش نشست... هری لبخندی تحویل پرنده داد و گفت:
فوکس... می خوام بری و همه ی اعضای محفل رو بیاری به اتاق جلسات محفل توی گریمولد...
 فوکس اوازی کوتاه خواند و سپس در اتشی محیب غیب شد... هری تازه به یاد کلاس هایش افتاد ولی تصمیم گرفت از خیر انها بگذرد... به دور و برش نگاه کرد و وقتی کسی را ندید به شماره ی دوازده میدان گریمولد اپارات کرد و در اشپزخانه ی ان ظاهر شد... قار و قور شکمش باعث شد فریاد بزند:
کریچر... کریچر من گشنمه...
 چند ثانیه گذشت اما هیچ خبری از کریچر نشد... وقتی که هری دیگر داشت ناامید میشد کریچر با سر و وضعی که با مرده های قبرستان هم قابل قیاس نبود ظاهر شد ولی نتوانست خودش را سر پا نگه دارد و بر روی زمین افتاد... هری فعلا بی خیال صبحانه شد و کنار او روی زمین زانو زد... کریچر اصلا حال خوبی نداشت... رنگش پریده بود... بدنش کاملا عریان بود... دستش شکسته بود... هیچ مویی در سرش نمانه بود... تمام پوستش چروک خرده بود و از همیشه نزار تر بود... هری دست به کار شد تا حال او را بهبود بخشد و از این مرگ زود هنگام جلو گیری کند... چوبدستی اش را کشید و چند طلسم را بر روی او اجرا کرد... سپس معجونی سرخ رنگ حاوی خون ام ری و معجونی تیره رنگ را ظاهر کرد و تمام ان دو شیشه را در حلق کریچر خالی کرد... امید وار بود تا حال او به زودی خوب شود و از مرگ رهایی یابد... هر چند این او بود که باعث مرگ سیریوس شده بود... تنها کسی که در ان زمان هری به او عشق می ورزید... چند ثانیه بعد کریچر شروع به تکان خوردن کرد... وقتی چشمانش را باز کرد و هری را بالای سر خودش دید سریع بلند شد و ایستاد... هری هم از روی زمین برخواست و بر روی یکی از صندلی های اشپزخانه نشست، سپس گفت:
کریچر...
 جن خانگی جواب داد:
بله ارباب...
 هری چند ثانیه تامل کرد و سپس گفت:
کریچر... من می خوام بدونم که تو چرا این بلا سرت اومده... کل ماجرا رو برام بگو...
 کریچر که اکنون به خاطر درمان شدنش از هری متشکر بود و همچنین نمی توانست از دستور مستقیم اربابش سر پیچی کند زبان به سخن گشود:   
ارباب... ارباب ریگولاس قبل از مرگش چیزی به من داد تا اون رو نابود کنم ... وقتی ارباب مرد من هر کاری کردم نتونستم اون رو نابود کنم پس اونو یک جای امن قایم کردم... پیش بقیه ی گنج هام... تا اینکه اون مانداگاس دزد دیروز اومد و می خواست اونا رو از من بدزده... من هم بهش اجازه ندادم اون هم منو به این روز انداخت...
 هری لبخند تلخی زد و گفت:
که این طور... هیچ مشکلی نیست کریچر... من مانداگاس رو پیدا میکنم و چیزای تو رو ازش پس می گیرم... خوب حال اگه یه چیزی بیاری که من فعلا سیر بشم می تونی بری و استراحت کنی.
 کریچر خوشحال شد و گفت:
حتما ارباب...
 سپس بشکنی زد و یک سینی حاوی سه ساندویچ جلوی هری ظاهر شد... هری شروع به خوردن انها کرد و کریچر را تنها گذاشت تا استراحت کند... وقتی اخرین ساندویچ هم تمام شد هری به سمت اتاق جلسات هرکت کرد... صدای انها راهرو را برداشته بود... هری وارد اتاق شد و وقتی چشم های همه به او افتاد تمام سر و صدا ها خوابید... هری هم از فرصت استفاده کرد و حرفش را شروع کرد:
سلام به همگی... خوب احتمالا تا الان همتون از اتفاقی که افتاده با خبر هستید... ولدمورت کشته شده و شاید خیلی از شما فکر کنید که از دست اون راحت شدید اما باید بهتون بگم که  ولدمورت بر می گرده... این رو مطمئن باشید ولی فعلا مشکل اصلی ما قاتل اونه... کسی که مردم دوست دارن وزیر سحر و جادو بشه و به احتمال زیاد هم میشه... اون یه ادم باستانی خیلی خطرناکه... حتی بدتر از ولدمورتی که میشناختید... من یه توصیه دارم... فعلا از حملات مرگخوار ها خبری نیست... نه تا وقتی که اون بر نگشته... پس شما باید فقط و فقط اموزش ببینید و خودتون رو قوی کنید... سعی کنید به هیچ وجه تو کار وزارت خونه دخالت نکنید چون اگه گیر بیافتید و بفهمن عضو محفلید دست از سرتون بر نمی دارن... بقیش با خودتونه... جناب مهران هم تا چند روز دیگه بر میگردند... تا اون موقع اگه مشکلی پیش اومد می تونید منو در جریان بزارید... خوب کسی سوالی نداره؟؟؟  
فصل پانزدهم
وقتی کسی حرفی نزد هری بلند شد و گفت:
و یه چیز دیگه... کسی نمیدونه موندانگوس کجاست؟؟
کسی از ان طرف سالن گفت:
این روزا توی دیاگون پلاسه... دیروز دیدمش
هری سری به نشانه ی تشکر تکان داد و سپس گفت:
ممنون... خوب دیگه داره دیرم میشه...
 هری این را گفت و پس از خداحافظی از بقیه از اتاق خارج شد و به سمت اتاقش حرکت کرد... اتاقی که قبل از او متعلق به پدرخوانده اش بود... در را باز کرد و وارد اتاق شد و به سمت تختش رفت و روی ان ولو شد... به فکر فرو رفت... با خود فکر کرد حالا که قصد شرکت در کلاس ها را ندارد پس چرا باید به هاگوارتز برگردد... این فقط حساسیت ایجاد شده را بیشتر می کرد... تصمیم گرفت تمام کارها را به دوستانش واگذار کند... باید در این دو روز باقی مانده کار هایش را سر و سامان می داد... اگر می توانست باقی جاودانه ساز ها را هم پیدا کند خیلی خوب میشد... باید به قضیه ی موندانگوس هم رسیدگی میکرد... نصف یک روز را هم باید به خداحافظی از دوستانش اختصاص می داد... هری با خود گفت:
از شش جاودانه ساز دو تا نابود شده... دو تا صرف برگشتن ولدمورت شده... یکی رو راب برداشته... یکی هم ناجینیه... گمون کنم اون تا موقعی که لازم نباشه ازاد نمیشه... 
حالا که ولدمورت نابود شده بود اگر می توانست ان مار را پیدا کند خیلی کارش اسان میشد... تصمیم گرفت اول از همه به سراغ دزد وسایل خانه اش برود پس لباسش را مرتب کرد و از همانجا به دیاگون اپارات کرد... اوضاع دیاگون خیلی بهتر شده بود... به خاطر مرگ ولدمورت مغازه ها دوباره باز شده بودند و مردم به خیابان امده بودند تا به یکدیگر تبریک بگویند... هری به سرعت تغییر قیافه داد تا شناخته نشود... در دیاگون هیچ اثری از موندانگوس فلچر دزد نبود... هری به طرف کوچه ی ناکرتون رفت... اوضاع انجا زیاد فرقی نکرده بود... هنوز همانگونه... وحشتناک و خطرناک... البته نه برای هری پاتر... چند دقیقه بعد هری چند مرگخوار را دید که در گوشه ای تاریک کسی را زیر طلسم شکنجه گرفته اند... البته به خاطر وجود طلسم سکوت هری صدای انها را نمیشنید... هری لبریز از خشم شد و بدون توجه به تعداد زیاد انها چوبدستی اش را کشید و قبل از اینکه انها به خودشان بیاییند و متوجه حضور او شوند سه نفرشان را ناکار کرد... بقیه بعد از این اتفاق به خودشان امدند و دست از سر ان بیچاره برداشتند و برای مبارزه با هری ارایش جنگی گرفتند... هری در یک لحظه پنج طلسم دیگر را نیز به سمت انها فرستاد که سه نفر دیگر را نیز بر زمین انداخت... مرگخوار ها تازه داشت حساب کار دستشان می امد... حریف خیلی قدر بود... دو نفر از هشت نفر باقی مانده نیز فرار را بر قرار ترجیح دادند... ولی قبل از اینکه بقیه نیز به دنبال انها بروند هری طلسم زد اپارات را بر انجا گذاشت و شش مرگخوار را مجبور به ادامه دادن مبارزه کرد... دو دقیقه ی بعد تنها یک نفر از انها مانده بود... او بهتر از بقیه مبارزه می کرد... می شد گفت یکی از مرگخوار های رده بالاست... هر با حرکت بعدی چوبدستی او را هم از پای در اورد... از دوازده نفری که هری از پای دراورده بود دو نفر کشته شده بودند... هری به هیچ وجه قصد تحویل دادن انها را به وزارتخانه نداشت... با حرکت چوبدستی اش هر ده نفر انها را به هم بست و با اشاره ی دیگری نقاب انها را برداشت... اوری، مگز، گویل، کراب، نات، لوسیوس مالفوی، سه نفر دیگر که هری انها را نمی شناخت و در اخر بلاتریکس لسترنج... قاتل پدرخوانده اش... هری می خواست کار انها را تمام کند اما تصمیم گرفت بعدا و سر فرصت به انها رسیدگی کند و اول ببیند انها چه کسی را شکنجه می کردند... درست زده بود به هدف... موندانگوس فلچر انجا در خون خود غلتیده بود... نفس های اخر را می کشید... هری به سرعت دو طلسم را به سمت او فرستاد تا از مرگ او جلوگیری کند... سپس تصمیم گرفت تا او را با خود به گریمولد ببرد... پس دست او را گرفت و به اتاق خواب سابقش در شماره ی دوازده میدان گریمولد پلیس برد... دزد پیر را روی تخت سابقش قرار داد... لباس هایش را با تکان چوب دستی اش عوض کرد و وضعیت سلامتیش را بار دیگر چک کرد... خطر بر طرف شده بود... نمی توانست تا صبر کند تا موندانگوس بیدار شود و در این مورد توضیح دهد پس به ذهن او نفوذ کرد... چند ثانیه بعد دلیل همه ی این اتفاقات را فهمید... اویز اسلیترین پیش موندانگوس بود... و این همان چیزی بود که از کیریچر دزدیده بود و قصد داشت تا ان را به قیمت بسیار بالایی بفروشد... هری سری به نشانه ی تاسف تکان داد... طمع عاقبت کار دست موندانگوس پیر داده بود... هری به جایی که موندانگوس وسایل دزدی را پنهان میکرد اپارات کرد... انجا اتاق کوچک و کثیفی بود پر از وسایل عجیب غریب و کهنه که هری حاضر بود شرط ببندد که تمام انها دزدی است... هری شروع به جستجو به دنبال اویز در میان ان وسایل کرد ولی چند دقیقه ی بعد فهمید این کار اب در هاون کوبیدن است... چوبدستی اش را کشید و در کسری از ثانیه اویز به سمت هری به پرواز در امد... هری لبخندی از سر پیروزی کشید و سپس اویز را در جیب شنلش چپاند و به شماره ی دوازده میدان گریمولد اپارات کرد... بار دیگر خودش را در اشپزخانه  دید... یک صندلی را جلو کشید و سپس جن پیرش را صدا زد:
کریچر...
جن چند ثانیه بعد درست مقابل هری ظاهر شد و گفت:
بله ارباب... با من امری داشتید؟؟
هری لبخندی زد و گفت:
اوه... اره... من اون اویز رو که ریگولاس به تو داده بود رو پس گرفتم...
چشمان جن پیر برقی زد و گفت:
ممنون ارباب... 
هری اویز را به سمت کریچر گرفت و گفت:
حالا چطوری می خوای نابودش کنی؟؟؟
خوشحالی از چهره ی کریچر پر کشید... هری که اوضاع را مناسب دید گفت:
می خوای من اینکار رو انجام بدم؟؟
کریچر چند ثانیه بدون هیچ حرکتی به هری نگریست و سپس دست چروکیده اش را برای پس دادن اویز به هری دراز کرد... هری اویز را گرفت و به کریچر اطلاع داد:
من به یه جای مخصوص می رم تا که این اویز رو نابود کنم...
پس از گفتن این کلمات به قصرش رفت... به اتاقق در طبقه ی سوم که برای این کار در نظر گرفته بود... وارد اتاق شد و در را بست... اویز را بر روی سکویی گذاشت و یک متر عقب تر از ان ایستاد... حالا به این فکر می کرد که چگونه ان را نابود کند... دفترچه خاطرات ریدل را با یک نیش باسیلیسک نابود کرده بود... دامبلدور هم هیچ اطلاعاتی از چگونگی نابود کردن حلقه ی گانت به هری نداده بود... سرانجام به یاد خاطره ای در همین ضمینه افتاد که هنوز ان را تماشا نکرده بود... سریع به اتاقش اپارات کرد تا ان خاطره را تماشا کند... قدح اندیشه را از توی کمدش دراورد و روی میز گذاشت... چوبش را درون مایع درون ان فرو برد و مشغول چرخاندن شد... بالاخره وقتی که به خاطره ی مورد نظر رسید چرخاندن را متوقف کرد... خم شد و به درون قدح وارد شد... این بار البوس دامبلدور در دفتر مدیر در هاگوارتز انتظارش را می کشید... چند ثانیه بدون هیچ صدایی سپری شد... سپس وقتی هری کم کم داشت احساس می کرد گوش هایش مشکل پیدا کرده است صدای دامبلدور را شنید...
سلام هری... حتما می خوای بدونی که چجوری می شه یک جاودانه ساز رو نابود کرد... پس دنبال من بیا... دامبلدور به سمت در حرکت کرد... هری هم به دنبال او از پله کان مارپیچ پایین امد و در راهرو دوید تا به مدیر مرحومش برسد... چند دقیقه ی بعد هری فهمید که مقصد انها اتاق ضروریات است... جادوگر پیر سه بار از جلوی در اتاق رد شد و چیزی را زمزمه کرد... سپس در اتاق نیازمندی ها رو به روی انها ظاهر شد... دامبلدور ردر را باز کرد و داخل اتاق شد... هری هم بلافاصله و بدون ماتلی به دنبال استاد پیرش به راه افتاد... اتاق نیازمندی ها ظاهر عجیبی به خود گرفته بود... اتاق کوچکتر از هر زمان دیگری بود که هری به یاد داشت... در گوشه ای از ان کتابخانه ای کوچک با کتاب های بسیار قدیمی و خاک گرفته، در گوشه ای دیگر قفصه ای حاوی محلول ها و مواد مختلف معجون سازی و در مرکز ان سکویی سنگی به رنگ سفید قرار داشت... دامبلدور سکو را دور زد و ان سمت ان ایستاد و نگاهش را به در دوخت... چند ثانیه بعد استاد پیر لب به سخن گشود:
خوب هری... برای نابود کردن یک جاودانه ساز بسته به شیئی که روح داخل اون نگداری میشه چند راه مختلف وجود داره... مثلا می تونی با استفاده از جاودانه ساز اونو فعال کنی... ولی یکی از این راه ها برای تمام اونها قابل استفاده است... به یه طلسم باستانی میشه روح رو بیرون کشید... و با یک طلسم دیگه می شه اونو نابود کرد... البته وقتی روح رو ازاد کردی فقط ده ثانیه فرصت داری که اونو از بین ببری وگرنه روح به داخل بدنت وارد میشه... و به خاطر اینکه مبارزه توی بدن تو انجام میشه ممکنه صدمات جبران ناپذیری ببینی... پس اگه تصمیم داشتی از این روش استفاده کنی بهتره قبلش روی اون ورد دومی به خوبی مسلط بشی... خوب هر دوتا ورد رو می تونی توی کشوی سوم قفصه ای که توی اتاق من هست پیدا کنی... روی اون کشو جادویی انجام دادم که فقط خودت بتونی اون رو باز کنی... دیگه وقت رفتنه... برات ارزوی موفقیت می کنم... خداحافظ هری...
هری همین که فهمید خاطره به اخر رسیده از قدح بیرون امد... قدح اندیشه را سر جایش گذاشت و به جایی که جاودانه ساز را قرار داده بود اپارات کرد... می خواست با استفاده کردن از اویز ان را فعال کند... راهی که احتمالا دامبلدور نیز ان را انتخاب کرده بود... هری اویز را در دست گرفت... چیز عجیبی در ان احساس نمی کرد... کاملا معمولی به نظر می سید... هری نفسعمیقی کشید و اویز را به گردن انداخت... هر چه صبر کرد هیچ اتفاق خاصی رخ نداد... هری اویز را از گردنش باز کرد و مشغول برسی ان شد... با خود فکر می کرد شاید این هم بدلی باشد... ولی خیلی زود فکری به سرش زد... شاید این همان جاودانه سازی است که برای باز گشتن ولدمورت ازاد شده است... به شانسش لعنتی فرستاد و اویز را در جیبش گذاشت تا بعدا با جناب ویلیام هم مشورت کند... تصمیم گرفت قبل از خواب سری به موندانگوس پیر بزند... فردا روز پر کار و خسته کننده ای بود و هری می بایست کمی استراحت می کرد...   

























    
فصل شازدهم 

درست به موقع رسیده بود... جن پیرش درست رو در روی موندانگوس نیمه جان قرار گرفته بود و می خواست کارهای او را تلافی کند... می خواست انتقام تمام چیزهایی را که موندانگوس از خانه ی بلک ها دزدیده بود را از این دزد کثیف بگیرد... جن پیر طلسمی را به سمت موندانگوس فرستاد، اما چند لحظه قبل از خوردن طلسم به موندانگوس هری طلسم را منحرف کرد... هر دو موجود به سمت هری برگشتند... هر دو از هظور او در انجا هم خوشحال بودند و هم ناراحت... موندانگوس از این خوشحال بود که هری جانش را نجات داده بود، ان هم برای دومین بار... و از این ناراحت بود که اینقدر پست شده که از انسانی به خوبی او دزدی می کند... کریچر هم از این خوشحال بود که ارباب خوب و مهربانش پیش اوست و از این ناراحت بود که چرا حظور اربابش مانع از مجازات موندانگوس شده است... هر تمام اینها را به وضوح از ذهن انها می خواند... پس سریع گفت:
خوب... موندانگس... میبینم که حالت بهتر شده... تا هر وقت خواستی می تونی اینجا بمونی و بعدش اینجا رو ترک کنی... به هر حال اینجا مهمون منی... و کریچر... میبینم خیلی دلت از موندانگوس پره... به هر حال تا وقتی توی این خونس مهمون منه و تحت حفاظت و احترام من... حالا هم برید استراحت کنید... من برای مدتی مجبورم به مسافرت برم... کریچر ازت انتظار دارم وقتی برمیگردم خونه مرتب باشه... 
هر دوی انها با دهانی باز به هری خیره شده بودند... در اخر کریچر گفت:
بله ارباب... اطاعت میشه... کریچر فکر می کرد که موندانگوس باز اومده تا از خونه دزدی کنه... برای همین می خواسنت یه درسی بهش بده که دیگه فراموش نکنه...
هری سری تکان داد و گفت:
می دونم کریچر... می دونم... حالا برو به کارت برس... 
پس از رفتن کریچر هری گفت:
خوب موندانگوس... من دیگه باید برم... هر کاری داشتی می تونی به کریچر بگی...
هری بعد از گفتن این حرف به سمت در خروجی رفت تا از خانه خارج شود... در همین زمان موندانگوس گفت:
هری... به خاطر همه چی منو ببخش... من...
کافیه موندانگوس... من می دونم که چقدر پشیمونی... همین کافیه... بهتره به فکر یه کار ابرومندانه باشی... فعلا خداحافظ.
هری این را گفت و از خانه بیرون رفت و موندانگوس فلچر پیر را با وجدانش تنها گذاشت... هری مجدادا به قصر رفت تا با جناب ویلیام صحبت کند... هر 5 جن هری مشغول اموزش دادن به سربازان گارد سلطنتی بودند... هری با خود اندیشید اینها می توانند کمک خوبی برای ما باشند... ما به حد اکثر توانمون احتیاج پیدا خواهیم کرد... هری چند دقیقه به اینده اندیشید تا سرانجام وقت استراحت سربازان رسید... هری جناب ویلیام را به تالار جلسات احظار کرد و خودش هم به انجا رفت... وقتی وارد تالار شد روی صندلی اش نشست و منتظر ورود جناب ویلیام شد... دو دقیقه ی بعد جناب ویلیام وارد سالن شد و مقابل هری ایستاد... هری گفت:
لطفا بنشینید... 
پس از اینکه جناب ویلیام نشست هری اویز را برداشت و به سمت جناب ویلیام گرفت و گفت:
به نظر شما این یک جاودانه سازه؟؟
جناب ویلیام اویز را از هری گرفت و ان را روی میز گذاشت... دستش را روی ان گرفت و حرکت داد...چشمانش را بسته بود و jمرکز کرده بود... چند ثانیه ی بعد چشمانش را گشود و گفت:
بی شک این قبلا یک جاودانه ساز بود... اما دیگه به نظر نمیرسه روحی توش باشه... حد اقل من که حسش نمی کنم... 
هری سری به نشانه ی موافقت تکان داد و گفت:
خود منم همین نظر رو داشتم... این جاودانه سازیه که صرف برگشتن دوباره ی ولدمورت شده... پس هنوز دو تا جاودانه ساز باقی مونده... یکی ناجینی و یکی دیگه معلوم نیست چیه... محاسباتم به کلی غلط از اب درومد... این دفعه اخرین باریه که قصر در میره... وقتی از کوهستان شاهزاده ها برگردم می دونم باهاش چیکار کنم... به هر حال از شما هم ممنونم... راستی کار امورش سربازا به کجا رسیده؟؟
جناب ویلیام لبخندی زد که باعث شد صورتش بیشتر چروکیده شود... سپس گفت:
شما نگران نباشید عالیجناب... همه چی مرتبه... بهترین سرباز شما در سطح هفته، و ضعیف ترین اونا در سطح پنج... جای هیچ نگرانی نیست... اونا قوین... قوی تر هم میشن... 
هری که از شنیدن این خبر کمی جا خورده بود گفت:
سطح هفت!!! این خیلی خوبه... ولی باید بهتر بشه... می خوام وقتی که اموزش من تموم میشه همشون در سطح هشت باشن... این ممکنه؟؟؟
جناب ویلیام چند ثانیه به این سوال هری فکر کرد و سپس گفت:
بله... فقط شاید چند تا از اونها نتونن به این سطح برسن... ولی اکثر اونا این توانایی رو دارن.
هری بلند شد و ایستاد... سپس گفت:
خوبه... دیگه همه چی رو به شما میسپرم... مواظب وزیر جدید و کارهاش باشین... ولی تا لازم نشده دخالت نکنید... 
بله عالیجناب...
دیگر شب شده بود و هری به سمت اتاق خوابش حرکت کرد... ققنوس پیرش در جایگاهش به خواب فرو رفته بود... هری با خود فکر کرد که دیگر وقت اتش گرفتنش است... به هیچ وجه نمی خواست این صحنه را از دست بدهد... با این افکار وارد تختش شد و پس از اینکه چند ثانیه به پرنده ی زیبا خیره ماند به خواب فرو رفت... 
صبح با شنیدن صدایی برخاست... چند لحظه بعد دوباره چند ضربه به در خورد... هر کمی وضعش را مرتب کرد و گفت:
بیا داخل
در باز شد و تیموتی وارد اتاق شد... تعظیمی کرد و گفت:
عالیجناب... عالیجناب مهران خواستار دیدار با شما هستند و اکنون در تالار بار عام به سر می برند... ایا ایشان را به حظور می پذیرید؟
هری لبخند گشادی زد و گفت:
البته... ایشان را به تالار غذاخوری راهنمایی کنید... 
تیموتی مجدادا تعظیمی کرد و از اتاق بیرون رفت... هری هم با اشاره ی دستش لباسش را عوض کرد و به سالن غذاخوری اپارات کرد... به محض حظورش میز صبحانه چیده شد... همه نوع غذایی که می شود دریک صبحانه خورد روی میز بود... از شیر و اب پرتغال و اب اناناس گرفته تا سوسیس و حلیم... به عبارت بهتر یک صبحانه ی مفصل که به ان احتیاج داشت... نشست و مشغول خوردن شد... چند لحظه ی بعد در های تالار غذاخوری باز شد و جناب مهران وارد تالار شد... هری بلند شد ایستاد و جناب مهران را در اغوش کشید... پس از چند ثانیه که از هم جدا شدند هری گفت:
به من افتخار می دید که صبحانه رو با هم بخوریم؟
جناب مهران لبخندی زد و گت:
هری... مثل اینکه این مدت که نبودم به تو خوش گذشته... مخصوصا مرگ ولدمورت... شنیدم فردا به کوهستان شاهزاده ها میری... 
هری گفت:
مثل اینکه شما از همه چی با خبر بودید... ولی فکر نکنم از یک چیز با خبر باشید...
و اون چیه؟؟
هری گفت:
خوب می دونید قاتل ولدمورت، ناجی این مردم کیه؟؟
حالت جناب مهران جدی شد و کمی به جلو خم شد و گفت:
نه... در این یه مورد هیچ خبری به من نرسیده... فقط می دونم یه جوون این کارو کرده...
هری پس از اینکه توانست لقمه ای را که به دهان برده بود فرو دهد گفت:
اگه به ادم هزار ساله بشه گفت جوون...
لقمه ای که جناب مهران که به دهان می برد از دستش به زمین افتاد... رنگ از صورتش پرید و سپس گفت:
پس بالاخره برگشته... لعنتی... باید سریع خودمون رو جمع و جور کنیم... تو باید با مردم...
اما هری نگذاشت جناب مهران حرفش را تمام کند... 
نه... من فعلا هیچ کاری نمی تونم انجام بدم... نه تا وقتی که از کوهستان شاهزاده ها بر نگشتم... اون تبدیل به قهرمان مردم شده و من یه متقلب لقب گرفتم... اون داره آزکابانو خالی می کنه... در به در دنبال جادوگرای سیاه می گرده و بعضی از اونها رو به شکل وحشتناکی می کشه...مردم از این کارای اون استقبال می کنن ولی نمی دونن هدف اون از این کارا چیه... اون داره سرباز جمع می کنه... منم هیچ کاری نمی تونم انجام بدم... هیچ کس باور نمی کنه اون شخصا وزیر رو کشته... اون الان یه قدیسه...
جناب مهران که اشفته شده بود و سرش را میان دستانش گرفته بود کمی فکر کرد و گفت:
پس اوضاع اینجا خیلی خرابه... وضع ایران هم از این بهتر نیست... برادرم، کوروش ترور شد... این سومین باره که می خوان بکشنش... یه جادوگر سیاه به اسم ضحاک شورش کرده... قدرتمند، بی رحم و واقعا سیاه... من رفته بودم تا اونو نابود کنم ولی ایران جای بزرگیه... چند نفر رو گذاشتم تا دنبال مخفیگاهشون بگردن... پدرم داره اخرین نفساشو می کشه... فقط دو تا پسر داره... من و برادرم... واقعا دوران بدیه... به هیچ وجه نباید بذاریم دروازه باز بشه... در غیر این صورت دنیا نابود میشه... حالا از اینحا بگذریم... تو کدوم شاخه از جادو رو برای تحصیل در کوهستان شاهزاده ها انتخاب کردی؟؟ 
هری پرسید:
شما چی فکر می کنید؟؟
جناب مهران شانه هایش را به علامت ندانستن بالا برد، هری صحبتش را اینگونه ادامه داد:
شاخه ی نور... بهترین جادو ها برای مبارزه با تاریکی...
لب های جناب مهران بار دیگر به لبخندی از هم باز شد... چند لحظه در سکوت گذشت و سپس جناب مهران گفت:
خوب هری فکر نکنم بدونی که قراره مسابقات اردلیا بین پادشاه های سرزمین های مختلف برگذار بشه...
چشمان هری گرد شد و دهانش باز ماند... اما چند لحظه ی بعد دوباره کنترل خود را بدست اورد و پرسید:
اردلیا؟؟؟ کتاب مقدس؟؟؟ پس حقیقت داره؟؟؟ اون وجود داره؟؟؟ 
هی... معلومه که حقیقت داره... و تازه اون کتاب به مدت 4 سال، تا وقتی دوره ی بعدی برگذار بشه و برنده مشخص بشه، به عنوان جایزه به برنده ی مابقات اهدا میشه... دلیل اصلی این کار هم اینه که شاید کسی بتونه راهی پیدا کنه که اونو باز کنه...
هری تا چند دقیقه هیچ حرفی نزد... شاید داشت به سخنان جناب مهران فکر می کرد... سپس قبل از اینکه جناب مهران از شنیدن صدای هری نا امید شود گفت:
این که شوخی نیست، هست؟؟
نه هری... هیچ شوخی ای در کار نیست... وم در ضمن این مسابقات 7 ماه دیگه توی فرانسه برگذار میشه... به خاطر اینکه دوره ی پیش پادشاه فرانسه تونست قهرمان مسابقات بشه...
هری دستش را به ریش کوتاهش که حاصل اصلاح نکردن صورتش بود کشید و گفت:
پس از حالا اعلام می کنم که دوره ی بعدی توی انگلستان برگذار میشه... 
جناب مهران خنده ای سر داد و گفت:
خیلی به خودت اطمینان داری هری... ولی بهت پیشنهاد می کنم حریفاتو دست کم نگیری... اونا خیلی قوین... هیچ پادشاهی از سطح 10 پایین تر نیست... 
هری لقمه ای را که در دهان داشت را فرو داد و گفت:
همه ی اینا رو می دونم... ولی از قدرت خودم هم خبر دارم... 
جناب مهران ابرو هایش را بالا انداخت و پرسید:
و اون قدرت ها در چه سطحی هستند؟؟؟
خوب من یک پله ی دیگه بیشتر تا رسیدن به مقام ارباب جادوی سفید فاصله ندارم...
این بار نوبت جناب مهران بود که دهانش باز بماند... دو دقیقه ی بعد، وقتی فهمید که هری شوخی نمی کند گفت:
چرا تا حالا بهم نگفته بودی هری؟؟؟ اصلا همچین چیزی چطور ممکنه؟؟؟ پدر من با اون سن و اون دانش و قدرت هنوز به درجه ی 13 هم نرسیده... اون وقت تو میگی فقط یه کم تا درجه ی 15 فاصله داری... یه کم باور کردنش سخته... 
در همین زمان در تالار با سرعت زیادی باز شد و جناب رستم، سرپرست جن های ایرانی با عجله به داخل تالار امد... در چهره اش نگرانی زیادی دیده می شد... همین که به جناب مهران رسید گفت:
قربان به قصر حمله شده... تعداد سرباز های دشمن خیلی زیاده، خیلی زیاد... نصف سربازامون تا الان کشته شدن... کار ضحاکه... خودش هم تو حمله شرکت داره...
رنگ از روی جناب مهران پرید... با سرعت بالایی از روی صندلی اش بلند شد و ایستاد... به هری نگاه کردو گفت:
متاسفم هری من باید برم... فکر نکنم بتونم قبل از رفتنت به کوهستان شاهزاده ها دوباره ببینمت... دیگه باید برم... 
هری هم بلند شد و ایستاد... سپس گفت:
تقریبا صبحانم تموم شده... ما هم میایم یه دوری بزنیم... شما که می دونید من تا حالا ایران رو ندیدم...
اما هری...
اما هری اجازه ی ادامه ی صحبت را از جناب مهران گرفت و گفت:
دیگه اما و اگر نداره... جناب ویلیام...
چند ثانیه ی بعد جناب ویلیام از در تالار وارد شد... هری رو به جناب ویلیام کرد و گفت:
اجنه رو خبر کن... می خوایم بریم به ایران... تا یک دقیقه ی دیگه تو محوطه باشید...
جناب ویلیام سرش را خم کرد و گفت:
بله عالیجناب...
جنیاب ویلیام از راهی که امده بود برگشت و رفت... هری هم با تکان چوبدستی لباس مخصوص نبردش را بر تنش ظاهر کرد و رو به دو نفری که به او خیره شده بودند کرد و گفت:
خوب ما اماده ایم... بهتره زودتر حرکت کنید...



فصل هفدهم

جناب ویلیام از راهی که امده بود برگشت و رفت... هری هم با تکان چوبدستی لباس مخصوص نبردش را بر تنش ظاهر کرد و رو به دو نفری که به او خیره شده بودند کرد و گفت:
خوب ما اماده ایم... بهتره زودتر حرکت کنید...
جناب مهران وقتی دید نمی تواند هری را از تصمیمش منصرف کند گفت:
باشه هری... فقط قول بده مواظب خودت باشی... ممکنه خیلی قدرتمند باشی اما در مقابل اونها خیلی بی تجربه ای...
وقتی هری سری به علامت فهمیدن تکان داد هر سه نفر به سمت محوطه به راه افتادند... هر پنج جن هری انجا بودند... جناب مهران دست هری را گرفت و دوباره همان احساس فشردگی اپارات که چند وقت بود به هری دست نداده بود به سراقش امد... جناب مهران و هری هر دو در میان جمعیتی انبوه ظاهر شدند... و لحظه ای بعد شش جن نیز کمی ان سو تر ظاهر شدند... در مقابل انها دیوار بلندی قرار داشت... جناب مهران به سمت پله های دیوار قصر حرکت کرد و هری هم به دنبالش روان شد... در مقابل جنگلی که انجا بود بیش از هزار نفر ایستاده بودند... همه ی انها شنل های سیاهی به تن داشتند... اما از ماسک های مسخره ی مرگخوار ها خبری نبود... صورت های تمامی انها دیده می شد... در میان انها جادوگری با ردای سرخ ایستاده بود که اطرافش به فاصله ی چند متر خالی بود... هری حدس زد که او باید ضحاک باشد... هری می دانست که جنگ خونینی در پیش خواهد بود... شاید پیروزی با مدافعان می بود ولی بی شک تلفات بالایی بر دو طرف تحمیل می شد... ناگهان فکری به سر هری زد... یک سپر مدافع قوی نامرئی برای خودش ساخت و رو به جناب مهران کرد و گفت:
لطفا چند دقیقه به من وقت بدین...
و قبل از اینکه جناب مهران حتی بتواند متوجه منظور او بشود غیب شد چند صد متر جلو تر درست مقابل ضحاک ظاهر شد... به ظاهر شدن هری ده ها طلسم به سمت او پرتاب شد که بیشتر انها طلسم مرگ بودند... هری دستانش را بالا برد و گفت:
بس کنید...
سپس رو به ضحاک کرد و گفت: 
من شما رو به مبارزه ی تن به تن دعوت می کنم...
حالا همه بهتر متوجه شرایط می شدند... یک پسر بچه که شنل زیبایی بر تن داشت جلوی انها ایستاده بود و به رئیس انها پیشنهاد مبارزه می داد... چند ثانیه ی بعد شلیک خنده فضا را پر کرد... ضحاک پس از این که خنده اش بند امد گفت:
چرا من باید به جای فتح این قصر و رسیدن به سلطنت وقتم رو با دوئل کردن با یه بچه تلف کنم؟؟؟
هری گفت:
نکنه می ترسی شکست بخوری... از یه پسر بچه...
وقتی ضحاک این حرف را شنید کنترلش را از دست داد و قبل از اینکه هری چیز دیگری بگوید طلسم وحشتناکی را به سمش فرستاد... هری هم با سرعتی فوق العاده سپری باستانی برای خودش ساخت... یک سپر باستانی با اندکی تغییر که خودش در ان ایجاد کرده بود... طلسم به سپر خورد و در ده ها جهت مختلف پراکنده شد و چندین جادوگر سیاه را مورد هدف قرار داد...تمام ان افراد را اتشی سیاه رنگ در بر گرفت و چند ثانیه ی بعد هیچ خبری از انها نبود... ضحاک که از این عکس العمل هری هم شگفت زده شده بود و هم عصبانی، دندانهایش را به هم فشار داد و اخم کرد... هری لبخندی زد و چانه اش را خاراند و گفت:
می بینم که پیشنهاد منو قبول کردید... خوب حالا تصمیم دارید همین جا دوئل کنیم یا بریم یه جای خلوت تر؟
ضحاک گفت:
همین جا خوبه... 
و سپس یک طلسم دیگر به سمت هری پرتاب کرد... هری از مقابل این طلسم به کنار ی پرید و طلسمی به سمت ضحاک فرستاد... در این هنگام هری گفت:
خوب هر جور که راحت تری...
سپس طلسمی دیگر را روانه ی ضحاک کرد... ضحاک از این همه قدرت و مهارت و سرعت هری شگفت زده شده بود... و این شگفتی هنگامی که هری طلسمی بسیار سیاهی را به سمت او فرستاد به اوج خودش رسید... این پسر که بود که به خودش جرئت داده بود مقابل بزرگتریت جادوگر سیاه ایران بایستد این پسر که بود که در تمام طلسم ها مهارت داشت؟؟ حتی جادو های سیاه و طلسم های باستانی... به هر حال چاره ای جز مبارزه با او نداشت... او هر چقدر هم که قدرت داشت نمی توانست مقابل او بیاستد... او فقط یک بچه بود... تجربه حرف اول را در نبرد می زد و او ده ها برابر ان کودک تجربه داشت... پنج دقیقه ی بعد نظر ضحاک عوض شده بود... این بچه چندان هم بی تجربه نبود و قدرتش خیلی زیاد تر از ان بود که خیال می کرد...به شدت خسته شده بود... در این پنج دقیقه فقط دفاع می کرد... قدرت هری برای او بسیار عجیب بود... میشد گفت او یک ابر جادوگر است... حتی می توانست قسم بخورد او از هر دو شاهزاده ی ایران نیز قوی تر است... در یک ان تصمیم گرفت فرار کند... با بقیه ی افرادش ارتباط برقرار کرد و گفت:
برگردیم به پناهگاه...
اما در این هنگام اتفاقی افتاد که دهان او از تعجب باز ماند... تا به حال در کل عمرش این قدر متعجب نشده بود... صدای این غریبه را در ذهنش شنید که گفت:
خوبه که شکست اعتراف میکنی ولی اصلا فکر فرار رو نکن... 
سپس هری چرخید و طلسمی را به سمت زمین فرستاد... و سپس طلسمی دیگر را به سمت اسمان فرستاد... سپس ایستاد و به ضحاک خیره شد... طلسم کمی دیگر هم در اسمان بالا رفت و سپس گویی به مانعی نامرئی برخورده باشد به اطراف پراکنده شد و سپس به زمین خورد و دور انها را مانعی شیشه مانند فرا گرفت... ترس را میشد از صورت ضحاک خواند... سرعت این غریبه غیر باور بود... هر دوی این طلسمها را می شناخت... اولی طلم زد اپارات بود... دومی هم برای جلوگیری از فرار عادی بود... هر کس که به این مانع برخورد می کرد کشته میشد... هر دوی این طلسم ها را برای جلوگیری از فرار افراد لشکر شکست خورده در نبرد ها به کار می بردند... یعنی این غریبه انها را لشکری شکست خورده پنداشته بود... در این صورت یا خودش را خیلی دست بالا گرفته بود و یا انها را خیلی دست کم ... سپس فکری دیگر به ذهنش رسید... اگر این غریبه فکر می کرد می تواند می تواند یک تنه از پس تمام انها بر بیاید پس باید این را ثابت می کرد... هیچ فراری هم در کار نبود... در این هنگام فریاد زد:
همه با هم بهش حمله کنید... بکشینش...
در یک لحظه ده ها طلسم به سمت هری فرستاده شد... در اخرین لحظه هری غیب شد و چند لحظه بعد در سر جایش ظاهر شد... طلسم ها به راه خودشان ادامه دادند و چند لحظه بعد ده ها پیکر بی هیچ صدایی بر روی زمین افتاد... همه در بهت فرو رفته بودند... سپس ده ها تلاش بی نتیجه برای اپارات کردن... هری از این بهت استفاده کرد و طلسمی باستانی را زمزمه کرد و سپس ان را به سمت ضحاک فرستاد... سپس شروع به استفاده از طلسم های سفید کرد... طلسم اول به ضحاک رسید و از سپر او رد شد و به سینه ی ضحاک برخورد کرد... نفس ضحاک بند امد... تمام جنایت هایی که کرده بود از مقابل چشمش می گذشت و او را عذاب می داد... در این مدت هری به شدت مشغول مبارزه بود... انژی اش به سرعت تحلیل می رفت... اصلا مبارزه ی اسانی نبود... مقابله با صد ها نفر... بیشتر سیاه پوشان با طلسم های دوستانشان بر روی زمین می افتادند... هری هم مدام از مقابل طلسم ها به کناری اپارات می کرد... پایش با طلسمی بریده شده بود و از ان خون می رفت و باعث ضعف مضاعفش میشد...در این هنگام جناب ویلیام و چهار جن دیگر هری در اطراف او ظاهر شدند و باعث شدند هری نفسی از روی اسودگی بکشد... سپس زخم پایش را مداوا کرد و به جن هایش پیوست... چند دقیقه ی بعد چشم هری به ان سوی حباب شیشه ای افتاد... تمام افراد داخل قصر در ان سوی حباب دنبال راهی برای ورود به داخل حباب بودند... هری طلسم را باطل کرد... سپس دیگر باری بر روی دوشش نبود... حدود چهارصد سیاه پوشی که باقی مانده بودند در چند دقیقه تار و مار شدند... اخرین دقایق نبرد بود که جناب مهران خود را به هری رساند و کنار او جای گرفت و گفت:
هری... این چه کاری بود که تو کردی... ممکن بود کشته بشی... همین جوری مواظب خودت هستی... ما به وجود تو تو نبرد های بزرگتر احتیاج داریم...
هری طلسمی فرستاد و در جواب جناب مهران گفت:
منم برای همون نبرد ها دارم تجربه کسب می کنم... 
جناب مهران برگشت و خیره به هری نگاه کرد و گفت:
با واستادن وسط هزار تا جادوگر سیاه؟؟؟ 
هری شانه ای بالا انداخت و گفت:
خوب اینم یه مدلشه دیگه... اگه پای شیاطین به این دنیا برسه باید از این هم بهتر باشیم...
سپس جناب مهران پرسید:
ضحاک رو چی کارش کردی؟؟؟ مرده؟؟؟
هری سری به نشانه ی جواب منفی بالا انداخن و سپس گفت:
نه... اون جاست...
سپس به گوشه ای از میدان نبرد اشاره کرد... جناب مهران مسیری را که هری نشان داده بود دنبال کرد و پیرمردی را دید که زانو زده است و زاز زار گریه می کند... با کمی دقت فهمید که او ضحاک است... به سمت هری برگشت و پرسید:
باهاش چیکار کردی هری ؟؟ چرا اینقدر پیر شده و داره گریه می کنه؟؟؟
هری طلسمی را به سمت جادوگر سیاهی که سعی داشت یک نفر را از پشت طلسم کند فرستاد و رویش را برگرداند و گفت:
یه طلسم باستانیه... همه ی کارای بد ادم از جلوی چشمش رد میشه... بعد ادم زجر میکشه... وجدانش بیدار میشه... بعد شروع میکنه به گریه کردن... بعد کم کم پیر مشه و در اخر اگه کارای بد ادم تموم نشده باشه این اتفاق می افته... 
بعد از تمام شدن حرفش به ضحاک اشاره کرد که حالا ایستاده بود و فریاد های دردناکی میکشید... به اندازه ی یک ادم هفتاد ساله پیر شده بود و با دستانش بر سرش می کوفت و صورتش را می خراشانید... لباسش را پاره می کرد و در اخر خودش را بر زمین انداخت و و سرش را چند بار به زمین کوفت و سپس زندگی نکبت بارش به پایان رسید... جناب مهران که تحت تاثیر این صحنه قرار گرفته بود رو به هری کرد و دید که دوباره مشغول مبارزه شده است... به نظر او رفتار هری خیلی عجیب شده بود... این پسر دشمنانش را لایق هیچ رحمی نمی دانست... به سمت هری حرکت کرد و در چند قدمی او قرار گرفت... سپس به ارامی گفت:
فکر نمی کنی یک ادم هفده ساله باید بیشتر از اینها احساسات داشته باشه؟؟
هری برگشت و گفت:
و شما فکر نمی کنید که جای یه پسر هیفده ساله اینجا نیست؟؟
سپس دست جناب مهران را گرفت و به اتاقش در قصرش اپارات کرد... سپس گفت:
ببخشید که شما رو بی اجازه اوردم اینجا... اما انتظار شنیدن این حرف رو از شما نداشتم... من فرصتی برای با احساس بودن نداشتم... وقتی هفت سالم بود و زیر مشت و لگد های پسر خالم بودم، وقتی سال اول تحصیلم توی هاگوارتز با ولدمورت توی اون زیر زمین از سنگ جادو دفاع کردم، وقتی سال دوم تحصیلم توی تالار اسرار مجبور شدممقابل تام ریدل از خواهر دوستم دفاع کنم و با یک باسیلیسک بجنگم، وقتی توی سال سوم مجبور شدم از خودم و پدرخواندم در مقابل صد تا دیوانه ساز دفاع کنم، وقتی مجبور شدم توی مسابقه ی سه جادوگر شرکت کنم، اون هم به عنوان نفر چهارم و بعد از اون شاهد مرگ دوستم باشم و بعدش با ولدمورت دوئل کنم و جسد دوستمو با خودم برگردونم، وقتی توی سال پنجم تحصیلم مجبور شدم دوستامو از دست مرگخوارها نجات بدم و بعدش شاهد کشته شدن پدرخواندم باشم و بعدش توی ذهنم با ولدمورت بجنگم، وقتی توی سال شیشم تحصیلم با دامبلدور رفتیم دنبال یک جاودانه ساز و من بعدش مجبور بودم شاهد مرگ دامبلدور باشم و هیچ کاری هم نتونم انجام بدم،  توی تک تک اون لحظه ها فهمیدم که توی زندگی من جایی برای احساس ترحم برای دشمنام نیست... احساسات من فقط شامل دوستام میشه و سهم دشمنام فقط خشممه...
 جناب مهران سرش را پایین انداخته بود و فکر می کرد... چند لحظه به همین صورت گذشت تا اینکه جناب مهران گفت:
حق با توئه هری... تو تو این دنیا بیشتر از هر کسی سختی و رنج کشیدی... من نمی تونستم این خشم تو رو درک کنم چون خودم این همه زجر نکشیدم... در ضمن قدرت تو بی نظیر بود... منو یاد جوونی های پدرم انداختی... حالا بهتره به قصر ما برگردیم... لطفا دست منو بگیر...
هری بلند شد و کنار جناب مهران ایستاد و دست او را گرفت و باز هم همان فشار همیشگی اپارات... دوباره در همان محوطه ظاهر شدند... درهای قصر باز بود و افراد در حال تردد بودند... عده ای اسیران نبرد صبح را به داخل قصر منتقل می کردند تا بعدا انها را به دست قانون بسپارند... جناب مهران به سمت ساختمان چند طبقه ی زیبایی حرکت کرد که در وسط محوطه قرار داشت و با سنگ های سفید رنگی تزئین شده بود... به نظر می رسید ساختمان دارای چهار طبقه باشد... ارتفاع ان حدود سی متر بود و عرضی حدود صد متر داشت... در دو تکه ای به ارتفاع ده متر به رنگ قهوه ای روشن  که کاملا باز بود... هری هم به دنبال جناب مهران را افتاد و وارد ساختمان اصلی شد... در ورودی به تالاری بزرگ، شلوغ و ساده منتهی می شد... مدافعین قلعه در این تالار مشغول جشن گرفتن پیروزی خود بودند... جناب مهران از وسط انها عبور کرد و هری را هم مجبور به حرکت کردن کرد... همه راه را برای ان دو شاهزاده باز کردند... قدرت زیاد هری برای انها عجیب بود... بیشتر انها زندگی خود را مدیون این جوان می دانستند... اما هیچ یک از هویت او با خبر نبود... هری به دنبال جناب مهران به طبقه ی چهارم رفت... انجا بعد از گذشتن از یک در غولپیکر زیبا به داخل اتاق پادشاه ایران وارد شدند... درون تختی با عظمت و زیبا پیرمردی با موهای بلند و سفید ارمیده بود... چند نفر در اطراف او مشغول گفتگو بودند... جناب مهران گلویش را صاف کرد و هری را معرفی کرد:
پدر... این جوان پادشاه اینده ی انگلستان هستند... عالیجناب پاتر... 
پیرمرد سعی کرد تا بلند شود اما وقتی نتوانست به هری اشاره کرد تا نزدیک تر بیاید... هری چند قدم دیگر به جلو حرکت کرد و در کنار بقیه ی افراد حاظر در اتاق ایستاد... سپس گفت:
عالیجناب عزیز... این باعث افتخار منه که شما رو  ملاقات می کنم...
لب های پیرمرد به لبخندی از هم باز شدند و او گفت:
همین طور باعث افتخار من... حالا همگی من و این جوان شجاع رو تنها بگذارید... می خوایم کمی با هم خصوصی صحبت کنیم...
همه بلند شدند و پس از ادای احترام اتاق را ترک کردند... پیرمرد به مبلی اشاره کرد و گفت:
لطفا بنشین هری جوان... حتما بعد از اون نبرد سنگین خیلی انرژی از دست دادی... واقعا به نظرت لازم بود اون کار رو بکنی؟
هری روی مبلش کمی جا به جا شد و سپس در جواب گفت:
بله عالیجناب... برای اجتناب از خون ریزی بیشتر و کسب تجربه... 
خوبه... یه ریسک بود... ولی خوش بختانه اتفاق بدی برای تو نیفتاد... خوب بگذریم... من برای گفتن این حرفا بقیه رو بیرون نکردم... مائل خیلی مهم تری هست که باید به اونها بپردازیم... مثلا مثل ارباب سایه ها... شنیدم که اون برگشته... راستش رو بخوای وقتی یه پادشاه جوون بودم همیشه از برگشتنش وحشت داشتم... می دونستم که برگشتنش مساویه با جنگ و خون ریزی و کشتار... و مردم من هم از این کشتار در امان نیستند... اما این اواخر خیلی بیشتر از برگشتنش می ترسیدم... من دیگه پیر شدم... توانایی مبارزه رو ندارم... برای همین ضحاک به اینجا حمله کرد... من دیگه نمی تونم از مردمم دفاع کنم... ولی یک وقت اشتباه نکنی... من به خاطر خودم از برگشتن ارباب سایه ها نمی ترسیدم... به خاطر مردمم بود... می دونی اون از ایرانی ها و انگلیسی ها که باعث شکستش شدن خیلی متنفره و من از این می ترسیدم که با دو تا کشور بی دفاع رو به رو بشه... دو تا کشور بی پادشاه... من از این می ترسیدم... ولی حالا دیگه این دو تا کشور به زودی صاحب دو تا پادشاه جوان میشن... تا شش ماه دیگه تو به پادشاهی می رسی و همران هم کمی بعد از اون... من می دونم که به زودی می میرم... اما قبل از اون سعی می کنم کمی مهران رو اماده کنم... قبل از مرگم کمی بهش اموزش می دم... هری می خوام قول بدی که بهش کمک کنی... می خوام قول بدی که این دو کشور متحد های خوبی برای هم باقی بمونن...
هری کمی سکوت کرد و سپس گفت:
عالیجناب... من قول میدم هر کمکی که از دستم بر بیاد انجام بدم... قول می دم... در مورد اتحاد هم نگران نباشید... من قصد دارم که کل جهان رو با هم متحد کنم... در برابر هر خطری که بخواد انسانها رو تحدید بکنه...
پادشاه پیر که گویی با شنیدن این حرف ها ارامش یافته بود دوباره به وضعیت دراز کش درامد و سپس اخرین سخنش را اینگونه اغاز کرد:
خوب شاهزاده ی جوان... امید وارم که پادشاه خوبی برای مردمت باشی... در ضمن هیچ وقت ارباب سایه ها رو دست کم نگیر... اون خیلی قدرت منده... حالا هم برو و استراحت کن...
هری بلند شد و ایستاد و سپس برای خداحافظی گفت:
امید وارم حالتون زود تر خوب بشه عالیجناب... امید وارم باز هم بتونم شما رو ببینم... البته بعد از برگشتن از کوهستان شاهزاده ها...
منم امیوارم که بتونم دوباره تو رو ببینم... برات ارزوی موفقیت می کنم...
خدانگهدار عالیجناب...
خدانگهدار شاهزاده ی جوان...
هری از اتاق بیرون امد و دید که همه ی کسانی که داخل اتاق بودند کمی ان سو تر مشغول گفتگو هستند... هری به سمت انها به راه افتاد... وقتی به انها رسید رو به جناب مهران گفت:
خوب عالیجناب من دیگه باید برم... شما با من کاری ندارید؟
جناب مهران خنده ای کرد و گفت:
کجا می خوای بری؟؟ باید ناهار رو با ما بخوری...
هری داشت در ذهنش جوابی اماده می کرد که جناب مهران گفت:
هیچ بهانه ای هم پذیرفته نیست...
اما...
و هیچ اما و اگری هم وجود نداره... برادرم هنوز با تو اشنا نشده و همین طور اعضای خوانواده های ما... تو نهار رو با ما می خوری... حالا هم قبل از ناهار برو کمی استراحت کن... ارش
در همین لحظه جن پیری در مقابل انها ظاهر شد... جناب مهران رو به جن گفت:
عالیجناب رو به اتاق مهمانان مخصوص راهنمایی کن... در ضمن عالیجناب ناهار رو با ما می خورند...
جن رو به جناب مهران تعظیم کرد و گفت:
اطاعت عالیجناب... 
و سپس رو به هری کرد و گفت:
از این طرف بفرمایید عالیجناب...
هری از جمعیت خداحافظی کرد و به دنبال جن پیر به راه افتاد... از هر قسمتی از قصر که می گذشتند جن در باره ی ان قسمت به هری توضیح می داد، اتاقی که برای هری در نظر گرفته شده بود در طبقه ی سوم بود... جن توضیح داد که این طبقه مخصوص اعضای خانواده ی سلطنتی و مهمانان مخصوص است... مهمانان مخصوص شامل پادشاهان کشور های مختلف و دوستان خانوادگی می شد... جن مقابل دری چوبی ایستاد و رو به هری گفت:
اینجا اتاق شماست عالیجناب... نهار ساعت یک صرف میشه... یعنی یک ساعت دیگه... من ده دقیقه قبل از غذا میام تا شما رو به تالار غذاخوری راهنمایی کنم... اگه کاری داشتین فقط کافیه اسمم رو صدا کنین...
سپس تعظیم دیگری کرد و از انجا دور شد... هری در اتاق را باز کرد و وارد شد... انجا یک خانه ی کامل بود... البته فقط یک اشپز خانه کم داشت... مساحتش چیزی حدود صد متر میشد... سه دست مبل، یک کتابخانه ی کوچک، چند عدد تابلو، چند فرش روی زمین، هفت عدد گلدان، یک میز تحریر و یک شومینه لوازم انجا را تشکیل می دادند... در گوشه ای از اتاق دو در شیری رنگ وجود داشت که وقتی هری انها را باز کرد متوجه شد که یکی از انها اتاق خواب و دیگری سرویس بهداشتی است... هری وارد اتاق خواب شد و خودش را بر روی تخت دونفره ی بزرگی که در وسط اتاق بود انداخت و سعی کرد کمی به بدنش استراحت بدهد... ولی ذهنش هنوز مشغول به کار بود... داشت برنامه هایش را مرتب می کرد... فقط نصف روز دیگر وقت داشت تا از دوستانش خداحافظی کند... به گفته ی جناب ویلیام قرار بود امشب کوهستان شاهزاده ها نماینده ای را برای راهنمایی هری بفرستد... قرار بود فردا صبح در کوهستان ظاهر شود... پس تصمیم گرفت بعد از نهار به بارو برود تا قبل از سفر از دوستانش خداحافظی کند... در همین افکار بود و داشت به خواب فرو می رفت که ناگهان با صدای در از خواب پرید... کسی به در ضربه می زد و خواستار اجازه ی ورود بود... هری وارد اتاق پذیرایی شد و وقتی لباسش را مرتب کرد گفت:
بفرمایید داخل...
در باز شد و جن پیر پس از ادای احترام وارد اتاق شد و به هری گفت:
عالیجناب پاتر... زمان صرف غذا رسیده... لطفا اماده شید و همراه من بیاید... من بیرون منتظر شما می مونم...
جن این را گفت و و به طرف در اتاق به راه افتاد... هری با دیدن این حرکت گفت:
احتیاجی نیست... من اماده ام...
و با تکانی به عصایش لباس نبردش را که هنوز بر تن داشت را با لباس جشن عوض کرد و به دنبال جن از اتاق خارج شد... پس از گذشتن از چند راهرو به دری طلائی رنگ رسیدند... جن با دستش چند بار به در کوفت و سپس در را گشود و به کناری رفت تا هری بتواند وارد شود... هری وارد سالن غذاخوری شد و جن در را پشت سر او بست... سالن چندان بزرگ نبود... ولی هری انجا را بسیار زیبا و ارامش بخش یافت... نه نفر انجا نشسته بودند... پنج زن و چهار مرد... مردی سر میز نشسته بود که شباهت زیادی با جناب مهران داشت و هری با خود فکر کرد که باید برادر بزرگترش باشد چون چند سال از او بزرگتر می نمود... ... یک صندلی دیگر هم در رو به روی او خالی بود...  جناب مهران کنار او در سمت راست قرار داشت با وارد شدن هری تمام انها از روی صندلی های خود برخاستند و به استقبال او امدند... جناب مهران اولین نفری بود که خود را به هری رساند... سپس وظیفه ی معرفی را بر عهده گرفت... دستش را بر روی شانه ی هری گذاشت و گفت:
عالیجناب پاتر... شاهزاده و پادشاه اینده ی انگلستان نوه ی دختری عالیجناب ایوانز بزرگ...
سپس به سوی مردی که چندسال از خودش بزرگتر بود اشاره کرد و گفت:
برادر بزرگم کوروش...
سپس به زنی که کنار او ایستاده بود و لباس یک تکه ای به رنگ سبز پوشیده بود اشاره کرد و گفت:
و همسر ایشون اویسا...
سپس به زن دیگری که لباسی ارغوانی پوشیده بود و موهایش به رنگ سیاه بود اشاره کرد و گفت:
و ایشون هم همسرم هستند... اناهیتا...
سپس به مردی میانسال که لباس های فاخری بر تن داشت اشاره کرد و گفت:
پسر عموی من مهرداد...
پسر عموی عالیجناب مهران که مهرداد نام داشت به هری لبخندی زد و پرسید:
پس این شما بودید که توی نبرد امروز صبح اون کار رو انجام دادید؟؟
هری خودش را به ان راه زد و پرسید:
کدوم کار رو انجام دادم عالیجناب؟؟؟
جناب مهران با دخالتی به موقع مانع از ادامه یافتن بحث شد و معذرفی اعضای خانواده را از سر گرفت و به دختری هم سن و سال هری که به طرز خیره کننده ای زیبا بود اشاره کرد و گفت:
دختر بزرگم کاملیا...
هری صدای جناب مهران را می شنید که داشت پسر برادرش را معرفی می کرد:
ایشون هم برادرزادم هستند... داریوش...
هری به زحمت نگاهش را از کاملیا دزدید و به داریوش نگاه انداخت... داریوش هم همسن و سال هری بود... پسری با مو های سیاه پر کلاغی، پوستی روشن و هیکلی چهار شانه... مثل اینکه داریوش متوجه نگاه های خیره ی هری به کاملیا شده بود... زیرا به هری اخمی کرد... جناب مهران هنوز مشغول معرفی اعضای خوانواده به هری بود... او به دختری تقریبا هفت ساله شاره کرد و گفت:
دختر کوچکم اریانا...
سپس عایجناب مهران به دختر دیگری که موهایش طلائی بود و نه ساله می نمود اشاره کرد و گفت:
برادرزاده ی دیگم آیدا...
هر نفری که به هری معرفی می شد با او دست می داد و به او سلام می کرد... سپس جناب مهران همه را به نشستن بر روی صندلی های خود دعوت کرد... عالیجناب کوروش سر میز نشست و جناب مهران و مهراد هم در کنارش جای گرفتند... اناهیتا، اویسا و ایدا در کنار جناب مهران نشستند و در ان سمت هم داریوش، کاملیا و اریانا هم در کنار مهرداد نشستند و منتظر سرو نهار شدند... در چشم به هم زدنی میز پر از غذا های مختلف شد... بیشتر غذا ها برای هری نا شناخته بودند... اما بخش اعظم غذا ها را برنج تشکیل می داد... هری قبلا چند بار برنج خورده بود اما زیاد از مزه ی ان راضی نبود... بنا بر این قصد نداشت تا امروز برنج بخورد... هری شروع به خوردن سوپ کرد... به نظر هری سوپ بسیار لذیذ بود... بعد از سوپ هری به سراغ کباب ها رفت و مشغول خوردن انها شد... جناب مهران که دید هری دست به برنج نمی زند گفت:
هری چرا برنج نمی خوری؟؟؟ این برنج ها واقعا معرکه ان...
هری که دید جناب مهران اصرار دارد که او برنج بخورد بشقابی برنج برای خودش کشید و یک قاشق برنج را با کباب به دهان برد... از مزه ی این برنج خیلی تعجب کرده بود... این برنج ها به هیچ وجه با برنج هایی که قبلا خورده بودقابل مقایسه نبود... نهار با خنده پایان یافت... هری از این وعده ی غذایی اش واقعا لذت برده بود... خیلی دلش می خواست می توانست شام را هم در این قصر صرف کند و تا ان موقع هم بیشتر با این خانواده ی دوست داشتنی اشنا شود اما دیگر وقت رفتن بود... هری بلند شد و ایستاد، سپس گفت:
خوب... راستش رو بخاین امروز برای من روز خوبی بود... با اینکه دلم می خواد بمونم اما دیگه باید برم... 
عالیجناب کوروش بلند شد و ایستاد و گفت:
عالیجناب پاتر... 
لطفا من رو هری صدا کنید عالیجناب...
عالیجناب کوروش که اصلا توقع شنیدن این حرف را نداشت کمی جا خورد ولی سریع به خودش مسلط شد و گفت:
اوه... اگه شما این جور راحت ترین باشه... خوب هری... همه ی ما از تو ممنونیم... با این که کار تو خطرناک بود ولی با این کارت جون عده ی زیادی رو نجات دادی... از این به بعد تو جزو دوستان خانوادگی ما محسوب میشی و هر وقت که خواستی می تونی بیای و به ما سر بزنی...
هری لبخندی زد و گفت:
از لطفتون ممنونم عالیجناب... حالا از همگی شما خداحافظی می کنم... 
هری این را گفت و با همه دست داد و از اتاق خارج شد... درست همان هنگامی که در را بست به مقابل در هاگوارتز اپارات کرد... می خواست اول از دوستانش خداحافظی کند...















فصل هجدهم

هری جلوی در هاگوارتز ظاهر شده بود... باد سردی صورتش را نوازش می داد... به ساعتش نگاه کرد... هنوز تا شروع کلاس های بعد از ظهر دو ساعت مانده بود... هری چوبدستی اش را بیرون کشید و سه کاغذ ظاهر کرد... با تکان بعدی چوبدستی عبارت " بیا به اتاق ضرورییات" روی هر سه ورق کاغذ نقش بست و سپس با تکان بعدی چوبدستی هری هر سه کاغذ غیب شدند... هری انها را برای رون، جینی و هرمیون فرستاده بود... بعد از ان هم هری یکراست به اتاق ضروریات اپارات کرد و منتظر دوستانش شد... اولین نفری که خود را به اتاق ضرورییات رساند جینی بود... همین که چشم جینی به هری افتاد اشک از چشمانش سرازیر شد... ولی قبل از این که هر کدام از ان دو حتی بتواند یک کلمه صحبت کند در باز شد و رون و هرمیون هم داخل اتاق شدند... جینی بدون اینکه رویش را برگرداند اشک هایش را پاک کرد... هری گفت:
خوب بهتره بشینید... راستش من باید به یه مسافرت 6 ماهه برم...
رون مثل همیشه وسط حرف هری پرید و گفت:
شیش ماه... هری مگه کجا می خوای بری که شیش ماه طول می کشه... ما به تو احتیاج داریم...
هری گفت:
رون... تو کی می خوای یاد بگیری که نباید بپری وسط حرف کسی... در ضمن من که نمی رم گردش... باید برم تا یه جایی تا اموزش ببینم... تا قدرت لازم برای دفاع از کشورم رو بدست بیارم...
رون بدون توجه به تذکر هری گفت:
اما هری تو همین الان هم به اندازه ی کافی قدرتمند هستی... تو...
اما هری نگذاشت رون صحبتش را ادامه دهد و گفت:
من هنوز قدرت لازم رو ندارم... در ضمن ولدمورت که مرده... فکر نکنم تا چند وقت دیگه هم پیداش بشه... فقط می مونه وزیر جدید... هر اتفاقی افتاد شما نباید بزارید شوالیه های هاگوارتز دست از کار بکشن... محفل هم هوای هاگوارتز رو داره... در ضمن فراموش نکنید که خود شما هم نیاز به اموزش دارید... پس...
در این هنگام هری بشکنی زد و سه کتاب مقابل هر کدام از بچه ها ظاهر شد... دهان هر سه فر از تعجب باز مانده بود... نگاهشان به دست هری دوخته شده بود... چند ثانیه طول کشید تا هرمیون بتواند این جمله را ادا کند:
هری تو با دست خالی جادو کردی؟؟؟
هری با کف دست به پیشانیش زد و گفت :
راستی یادم رفت بهتون بگم که من می تونم با دست هم جادو کنم... البته فقط جادوهای کوچیک...
رون پراند:
اون وقت میگی من به اندازه ی کافی قدرتمند نیستم... حتی خود اسمش... ولدمورت هم نمی تونه با دست جادو کنه...
هری نگاهی عاقل اندر صفیحی به رون انداخت و گفت:
اولا تو از کجا می دونی که ولدمورت نمی تونه با دست جادو کنه؟؟؟ نکنه تو باهاش هم اتاقی بودی؟؟؟ حتی دوستای اون یا بهتر بگم خدمت کاراش هم از اسرار اون خبر ندارن... دوما همونطور که گفتم من فقط می تونم جادو های ضعیف رو با دست اجرا کنم... و اما می رسیم به این کتابها... دوست دارم وقتی برمی گردم طلسمی توی این کتاب ها نباشه که شما نتونید اون رو انجام بدید... 
در همین زمان هرمیون به رون گفت:
هی رون... پاشو... کلاس تغییر شکل تا سه دقیقه ی دیگه شروع میشه... فکر نکنم مک گوناگل خوشش بیاد دیر کنیم... یالا پاشو دیگه...
سپس بلند شد و دست رون را کشید و او را هم از جایش بلند کرد... سپس صحبتش را رو به هری ادامه داد:
خوب هری ما مواظب خودمون هستیم پس تو هم مواظب خودت باش... فکر نکنم قبل از رفتنت بتونیم دوباره همدیگرو ببینیم... پس ...
سپس خودش را در اغوش هری که اکنون ایستاده بود انداخت و صدای حق حقش بلند شد... چند لحظه ی بعد هرمیون کنترلش را بدست اورد و از اغوش هری بیرون امد و او را به رون سپرد... رون با هری دستی مردانه داد و دو دوست همدیگر را سخت در اغوش فشردند... اما جینی هیچ حرکتی مبنی بر رفتن از خود به نمایش نگذاشت... همین طور که بر روی مبلش نشسته بود باقی ماند... گویا هری هم این را پیشبینی کرده بود برای همین بدون در نظر گرفتن جینی دوستانش را بدرقه کرد و در را پشت سبر انها بست... سپس چند ثانیه در همان حالت باقی ماند و سپس رویش را به سمت جینی برگرداند... اشک مجدادا به چشمان جینی حجوم اورده بود... هری به سمت جینی به راه افتاد و درست کنار او نشست... یک دستش را دور کمر او حلقه کرد و او را به خود فشرد... سپس به ارامی در گوش او زمزمه کرد:
متاسفم جین... منو ببخش... من...
اما جینی نگذاشت تا این عاشق دل خسته بیش از این صحبت کند و لب هایش را روی لبهای هری گذاشت و ... 
*   *   *   *   *
هری از خواب بیدار شد... اولین چیزی که متوجه شد ان بود که لخت است... بعد از چند لحظه با دیدن بدن عریان جینی و خون های روی تخت متوجه شد که چه گندی زده است... کاری که نباید می شد شده بود و حالا دیگر جینی زن او بود... و این یعنی یک مسئولیت جدید... هری هنوز محو بدن زیبای جینی بود که پشتش به سمت هری بود... در همین زمان جینی غلتی زد و رویش را به سمت هری کرد و به او چشم دوخت... هری شکه شده بود... فکر نمی کرد جینی بیدار باشد... هری گفت:
جینی من... من متاسفم... من نمی دونستم دارم چی کار...
برای دومین بار در این روز جینی نگذاشت هری حرفش را ادامه دهد... ولی این بار خودش حرف او را ادامه داد:
هری... کاری که نباید می شد شده... ولی من ناراحت نیستم... می دونم تو هم نمی خواستی این اتفاق بیفته... تو نباید خودتو سرزنش کنی... 
و این بار هری بود که لبهای جینی را بوسید...
ده دقیقه مانده به وقت شام جینی اتاق ضروریات را ترک کرد... هری چند دقیقه ای دراز کشید و سپس با جادو لباسهایش را بر تنش ظاهر کرد و به مقابل در های بارو اپاات کرد تا از ساکنان انجا هم خداحافظی کند...  دستی به موهایش کشید و چند ضربه به در زد و منتظر ماند... چند ثانیه بعد صدای چارلی امد که پرسید:
کیه؟؟ 
هری گفت:
منم چارلی... در رو باز کن... 
اگه تو هری هستی بگو ببینم که سال دوم چه چیزی رو به من دادی تا مراقبش باشم؟؟
هری گفت:
یه اژدها بود... خوب حالا می تونم بیام تو؟؟
هری صدای چارلی را شنید که گفت:
البته
و سپس در را باز کرد و به هری اجازه ی ورود داد... هری وارد اتاق نشیمن شد... همانطور که حدث می زد انجا شلوغ بود... مالی، ارتور، الستور، تانکس، بیل و ریموس انجا بودند... هری پس از اینکه به همگی سلام کرد خودش را بین ریموس و ارتور چپاند... مالی پس از مستقر شدن هری گفت:
هری... چیزی میل نداری؟؟؟
هری لبخندی به نشانه ی قدر شناسی زد و گفت:
نه... خیلی ممنون ولی من باید زود برم... قراره امشب به یک مسافرت برم... اومدم که ازتون خداحافظی کنم...
ریموس گفت:
هری... نمی خای بگی که کجا می ری؟؟
چه فرقی می کنه؟؟؟ فقط همین قدر بدونید که برای اموزش می رم... برای کسب قدرت مبارزه با تاریکی... شما هم سعی کنید قدرتمند تر بشید... و در اخر باید بگم که به هیچ وجه نمی تونید با من تماس برقرار کنید...
سپس هری برخواست و به همه دست داد و از انها خداحافظی کرد... همه ی افراد حاظر در خانه برای بدرقه ی هری به دم در امده بودند... هری نگاهی به انها کرد و لبخندی به به قیافه های غم زده ی انها تحویل داد و در پیچشی نرم و بی صدا ناپدید شد... 
فرستاده ی کوهستان شاهزاده ها در تالار اصلی به انتظار هری نشسته بود... این را وقتی هری به قصر رسید تیموتی به او اطلاع داد... هری هم بعد از تشکر از جن به سمت تالار اصلی به راه افتاد... وقتی به پشت در تالار رسید با بشکنی لباسش را با یک لباس مناسب عوض کرد و داخل تالار شد... 
وقتی هری وارد اتاق شد  مردی سی و چند ساله را در مقابل خود دید... مرد با دیدن هری بلند شد و به استقبال او امد... سپس همینطور که دستش را دراز می کرد تا با هری دست دهد خودش را معرفی کرد:
من جری براون هستم عالیجناب... و از دیدار با شما خوشبختم... 
هری هم در حالی که دست جری را می فشرد گفت:
من هم هری پاتر هستم... اگه اشتباه نکنم شما فرستاده ی کوهستان شاهزاده ها هستید... درست نمی گم؟؟
بله عالیجناب... شورا من رو فرستان تا شما رو به کوهستان راهنمایی کنم... ولی قبل از اون باید یه توضیح اجمالی در باره ی کوهستان و قوانین اونجا به شما بدم... اول از همه این که کوهستان شاهزاده ها یه سرزمین مستقله و تحت نظر هیچ کشوری نیست... دوم این که هر کسی در اونجا مرتکب هر خلافی بشه بدون توجه به مقامش مجازات می شه... مورد سوم اینه که هر کس بتونه در اخرین امتحان قبول بشه یک عضو دائمی کوهستان شناخته میشه و کوهستان همیشه به  درخواست های کمک اون فرد پاسخ می ده... در اخر این که فقط یک دست لباس در اختیار شما قرار می گیره و در مدت این شش ماه شما باید فقط همین لباس رو بپوشید... حالا با اجازتون من می رم استراحت کنم... باید فردا صبح قبل از طلوع افتاب جلوی دروازه ها باشیم بنابراین سه ساعت دیگه حرکت می کنیم... من توی محوطه منتظرتون هستم...
هری پس از پایان صحبت های جری گفت:
خوبه... جن من شما رو به اتاقتون راهنمایی می کنه... تیموتی...
جن با برده شدن اسمش در را باز کرد و پس از ادای احترام به مقابل هری امد... هری رو به جن گفت:
اقای براون رو به اتاقشون راهنمایی کن... 
وقتی جری براون همراه تیموتی از اتاق خارج شد هری به داخل محوطه اپارات کرد و روی چمن ها دراز کشید... بوی چمن های تازه کوتاه شده احساس خیلی خوبی به او می داد... باز همان افکار همیشگی به سراغش امد... به گذشته اش و اینده اش می نگریست... به سرنوشتش... به اخر این بازی... به ولدمورت... به ارباب سایه ها... به جینی... به تمام کسانی که کشته شده بودند... به تمام عزیزانش... در همین افکار غرق شده بود که صدای پایی را از پشت سرش شنید... کمی بعد توانست جری براون را در تاریکی شب تشخیص دهد... جری چند قدم دیگر برداشت تا بالاخره توجه حظور هری کنار دریاچه شد... مسیرش را به سمت هری تغییر داد و کنار هری نشست... کمی سکوت... هیچ کدام از دو طرف تلاشی برای شکستن سکوت شب نکرد... تا سرانجام چند دقیقه ی بعد جری گفت:
وقت رفتنه عالیجناب... حالا باید از محوطه بیرون بریم تا بتونم شما رو به کوهستان منتقل کنم...
هری بلند شد و گفت:
اونو به عهده ی من بذارید... دستون رو به من بدید تا شما رو به خارج از محدوده ی ضد اپارات ببرم...
جری که گویا حرف هری را باور نکرده بود بر خلاف میلش بلند شد و دست هری را گرفت و سپس بهترین اپارات عمرش را تجربه کرد... هیچ خبری از ان فشار همیشگی اپارات نبود... خیره به هری نگاه کرد و پرسید:
شما چجوری این کارو کردید عالیجناب؟؟
هری گفت:
اعضای خانواده ی سلطنتی می تونن توی قصر اپارات کنن... 
جری براون با این که جواب هری را باور نکرده بود اما دیگر سوالی در این باره نپرسید... سپس دوباره دست هری را گرفت و دوباره همان فشار اپارات... هری چشمانش را باز کرد... قلعه ای خاکستری رنگ را مقابل دیدگانش یافت... هوا به شدت سرد بود... باد سردی به صورت می کوبید... نگاهی به اطرافش انداخت... پیشبینی اش درست بود... این دژ روی کوهی بلند قرار گرفته بود... بلندی دژ به صد متر نمی رسید و عرض ان هم زیاد نبود... هری با صدای جری از به خودش امد و به دنبال جری به سمت دروازه ی دژ حرکت کرد... 







فصل نوزدهم

هری از خواب بیدار شد... افتاب هنوز بالا نیامده بود... هری کش و قوسی به بدنش داد و سپس بلند شد و به سمت در اتاقش به راه افتاد... پس از عبور از در اتاقش راهش را به سمت در خروجی دژ ادامه داد... از ساختمان خارج شد... محوطه پر از برف بود... هری بشکنی زد و لباسش را غیب کرد... حالا فقط با یک شلوارک در میان ان همه برف تنها بود... سپس شروع به دویدن کرد... در میان برف ها یک مسیر کاملا دایره ای را می دوید... به هیچ چیز دیگر توجه نداشت... نه به بالا امدن افتاب و نه به چشمهایی که به او خیره شده بود... نیم ساعت بود که بی وقفه می دوید... بدنش غرق در عرق بود... سپس ایستاد و به انجام حرکات کششی پرداخت... وقتی نرمش کردنش تمام شد با اشاره ی دیگر دستش یک ردا بر تنش ظاهر کرد و به طرف حمام به راه افتاد... امروز اخرین روز اقامتش در دژ بود... قرار بود امورز بعد از صبحانه دژ را ترک کند... حالا هری دوش گرفته بود و لباس مخصوص دژ را بر تنش ظاهر کرده بود و می رفت تا اخرین وعده ی غذائی اش را در دژ بخورد... همه ی کسانی که در سالن غذاخوری سر میز صبحانه بودند در این مدت با اخلاق هری اشنا بودند... هری ادمی بود خود ساخته... سرش در لاک خودش بود اما در مقابل زور گویی ساکت نمی ماند... به جز چند نفر بقیه را دوستان خود می پنداشت... بسیار قدرتمند بود و تمام دوئل هایش را با پیروزی پشت سر گذاشته بود... این اواخر دیگر کسی جرات زور گویی را نداشت... همه از هری حساب می بردند و به او احترام می گذاشتند... اما این احترام از ترس ریشه نمی گرفت... هری تقریبا به هر کسی که به کمک احتیاج داشت کمک می کرد... بیشتر شاهزاده ها از این که هری امروز دژ را ترک می کرد ناراحت بودند... اما هری تنها کسی نبود که امروز دژ را ترک می کرد... استاد هری هم همراه با او دژ را ترک می کرد... این مساله تعجب خیلی ها را برانگیخته بود... فقط یک نفر دیگر به غیر از هری با او درس داشت که او هم امروز اموزشش تمام می شد و میبایست دژ را ترک می کرد... در حقیقت هری پنج ماه را در دژ گذرانده بود... اما در همین مدت توانسته بود اموزشش را تمام کند... هری برخاست... صبحانه اش تمام شده بود... به سمت اتاقش حرکت کرد... وقتی وارد اتاق شد با اشاره ی دستش همه ی وسایلش در چمدانش قرار می گرفتند... خود هری هم مقابل اینه ای تمام قد ایستاد و به خودش زل زد... قیافه اش خیلی عوض شده بود... پنج ماه زندگی در کوهستان قیافه ی هر کسی را عوض خواهد کرد... موهایش تا شانه اش می رسید و خیلی در هم و بر هم بود... با اشاره ی دیگر دستش موهایش کوتاه و مرتب شد... ریشهایش هم که تازه در امده بودند از روی صورتش ناپدید شدند... با اشاره ی بعدی دستش چمدانش که حالا کاملا از وسایلش پر شده بود را به اتاقش در قصر فرستاد... سپس بر روی پاشنه اش چرخید و از اتاقش خارج شد... را اتاق استادش را در پیش گرفت... وقتی به در اتاق رسید ایستاد و چند ضربه به در زد... پس از شنیدن صدای استادش که گفت "بیا تو" در را باز کرد و پا به درون اتاق گذاشت... استادش هم مشغول جمع کردن کتاب هایش از روی قفصه های کتابخانه بود... کتاب ها با اشاره ی چوبدستی به پرواز در می امدند و هر کدام درون یکی از چمدان های موجود جا  می گرفتند... استاد هری به او نگاهی انداخت و گفت:
می بینم که اماده ی رفتنی مرد جوان... اگه چند دقیقه منتظر بمونی منم اماده ی رفتن می شم...
هری لبخندی تحویل استادش داد و روی یکی از مبل های موجود در اتاق نشست... 
* * * * *
رون: خوب بچه ها برای امروز دیگه بسه... می تونید برید استراحت کنید... فقط مواظب باشید... یکی یکی از در برین بیرون... مواظب باشید که کسی شما رو نبینه... اگه کسی شما رو توی راهرو ها دید می دونید که چی باید بگید...
یکی از دانش اموزان گفت: 
اره... خوبه که این کار هر روزمونه... تو نگران نباش...
پس از زدن این حرف دانش اموز به سمت در حرکت کرد و از ان خارج شد... پس از ان دانش اموزان یکی یکی از در رد شدند و در اخر رون در اتاق نیازمندی ها تنها ماند... خیلی خسته شده بود... او هم اتاق را ترک کرد و به سمت خوابگاه حرکت کرد... در دل ارزو می کرد کاش هری زود تر بیاید... اوضاع خیلی بهم ریخته بود... وقتی به خوابگاهی که هفت سال را در ان سر کرده بود رسید طبق انتظارش انجا را شلوغ یافت... هرمیون، لونا و نویل انجا بودند... اینها به علاوه ی رون حالا مسئول گروه غیر قانونی شوالیه های هاگوارتز بودند... رون وارد اتاق شد و در را طلسم کرد تا کسی نتواند مزاهم انها شود، سپس به همه سلام کرد و روی تختش نشست... هرمیون پرسید:
امروز چطور بود؟؟ مشکلی که پیش نیومد؟؟
رون گفت:
نه... امروز بی دردسر بود... ولی نمیشه زیاد این روش رو دنبال کرد... دیر یا زود گیر می افتیم... 
نویل در جواب رون گفت:
مثل اینکه فراموش کردی... ما الان چهار ماهه که داریم با این روش کار می کنیم... یه ماه دیگه بیشتر تا اومدن هری نمونده... فقط کافیه تا اون موقع دووم بیاریم...
رون سری تکان داد و گفت:
اینا همش درسته... اما این مدیر جدید خیلی داره سنگ میندازه... من دارم به یک شورش دیگه فکر می کنم...
هرمون در حالی که بلند شد و کنار پنجره ایستاد در جواب یاد اوری کرد:
اما رون... ما اصلا امادگی یک شورش جدید رو نداریم... به نظر من شورش قبلی هم اشتباه بود... ما فقط کار خودمون رو سخت تر کردیم... یه مدیر رفت یکی بدترش اومد... شش نفر رو از دست دادیم و ده نفر از شوالیه ها شناسایی شدند... شورش چیزی رو درست نمی کنه...
رون در دفاع از نظریه اش به هرمیون که حالا داشت بیرون را نگاه می کرد گفت:
اما من دارم به یک شورش کامل فکر می کنم... مدیر و افرادش رو میندازیم بیرون... بعدش دروازه ها رو می بندیم و مانع از ورود مدیر بعدی میشیم... اداره ی هاگوارتز رو خودمون بر عهده می گیریم...
لونا بالاخره شروع کرد:
نه... ما افراد کافی نداریم... نظر من اینه که تا یک ماهه دیگه که هری برمیگرده همین روش رو ادامه بدیم... راستی از ابرفورث خبری نداری؟
رون گفت:
دیشب یه نامه ازش رسید... توش نوشته بود حالش خوبه... نوشته بود توی قصر داره اموزش می بینه... همه منتظرن تا هری برگرده... اون وقت اوضاع خیلی عوض خواهد شد... 
در همین هنگام هرمیون گفت:
اونجا رو... فکر کنم مهمون داریم... دو تا سیاه پوش توی محوطه ان... به نظر من بهتره به افراد اماده باش بدیم... شاید از افراد اسمشو نبر باشن... حرفای هری که یادتون نرفته؟؟ ما باید از هاگوارتز در مقابل مرگخوارا محافظت کنیم...
در این هنگام رون نیز کنار هرمیون قرار گرفت و به برسی اوضاع مشغول شد... نویل و لونا نیز از جایشان برخاستند و به ان دو نفر پیوستند... رون گفت:
باید همه ی شوالیه ها رو توی اتاق نیازمندی ها جمع کنیم... الان همه رو خبر می کنم...
سپس یک سکه ی طلایی را از جیبش در اورد و با چوبدستی اش به ان ضربه ای زد... چیزی زیر لب گفت و سپس به سمت در حرکت کرد...
* * * * *
هری و استادش پشت دروازه های هاگوارتز ظاهر شدند... هری با اشاره ی چوب دستی اش قفل و زنجیر های دروازه را باز کرد و پس از گشودن در استادش را به داخل دعوت کرد... به اصرار هری هر دوی انها لباس سیاه پوشیده بودند و نقابی روی صورت هایشان قرار داده بودند... هری در نظر داشت تا قدرت محافظتی قلعه را بسنجد... قطعا تا به حال ابرفورث متوجه یک ورود غیر مجاز به قلعه شده بود و شوالیه ها را خبر کرده بود... اما بر خلاف انتظار هری به جای ابرفورث و شوالیه ها با سه جادوگر تنومند رو به رو شد... هر سه نفر چوبدستی هایشان را به سمت هری و استادش نشانه رفته بودند... مردی که وسط ایستاده بود پرسید:
شما کی هستید و چرا وارد مدرسه شدید؟؟ بهتون دستور میدم چوباتون رو بندازید و تسلیم بشید... 
هری بی توجه به حرفهای مرد گفت:
میشه بپرسم خود تو کی هستی و اینجا چی کار می کنی؟؟ من یادم نمیاد قبل از رفتنم تو رو دیده باشم... 
مرد پوزخندی زد و گفت:
محض اطلاعت باید بگم که من معاون وزیر و مدیر مدرسه ی هاگوارتز هستم و اگه همین حالا چوبدستیتون رو نندازین و تسلیم نشین مجبورم به زور متوسل بشم...
هری کم کم داشت موضوع را می گرفت... پس ابرفورث دیگر مدیر نبود... و با خود فکر کرد که این مرد باید از افراد ارباب سایه ها باشد... پس تصمیم گرفت این قلعه را از لوص وجود این جادوگران سیاه پاک کند... نگاهی به دور و برش انداخت و پرسید:
فقط شما سه نفرسید؟؟
مردی که سمت چپ ایستاده بود و زخم بزرگی روی صورتش نقش بسته بود گفت:
من خودم تنهایی هم از پس شما دوتا بر میام...
هری پوزخندی زد و گفت:
خیلی به خودت مطمئنی... یا مارو زیادی دست کم گرفتی یا خودت رو خیلی دست بالا گرفتی... احتمالا اون زخم هم به همین خاطر به وجود اومده... حالا هم حرف زدن دیگه بسه... سه تاییتون با هم بیاین جلو... من به تنهایی باهاتون مبارزه می کنم و وقتی که شکستتون دادم از این مدرسه پرتتون می کنم بیرون... 
پس از این حرف هری سه طلسم به سمتش پرتاب شد... هری حتی قبل از اینکه طلسم ها به نصفه ی راه برسند با حرکت چوبدستی اش انها را به سمت فرستانندگانشان برگشت داد... سپس با حرکت بعدی چوبدستی اش سه طلسم دیگر را هم روانه ی انها کرد... مردی که سمت چپ ایستاده بود به نظر از تمام انها ضعیف تر می نمود... هری تصمیم گرفت اول کار او را تمام کند... یک طلسم تلفیقي خیلی قدرتمند را به سمت او فرستاد و طبق اتنظارش سپر مرد نتوانست مقابل طلسم مقاومت کند و بدن مرد بر روی زمین افتاد... دو حریف باقی مانده با مشاهده ی این طلسم حساب کار دستشان امد و بیشتر از هم فاصله گرفتند و کم کم هر کدام در یک طرف هری قرار گرفتند... هری هم کمی عقب رفت تا بر روی هر دوی انها تسلط داشته باشد... سپس تصمیم گرفت مردی را که در ابتدا در سمت راست قرار داشت را از دور خارج کند... به ارامی از مقابل طلسم مدیر کنار رفت و طلسمش را روانه ی مرد سمت راستی کرد... سپر مرد قدرت طلسم را کم کرد ولی طلسم هنوز انقدر قدرت داشت تا مرد بیچاره را نقش زمین کند... حالا دیگر مبارزه تک به تک بود... هری با حرکتی ارام مجدادا از مقابل طلسم مرد به کناری رفت و طلسمی را روانه ی مدیر کرد... حتی قبل از اینکه طلسم اول به مدیر برسد هری طلسم دوم را هم فرستاد و از حالا می دانست که کار مدیر تمام است... اما همیشه پیشبینی ها درست از اب در نمی ایند... بر خلاف انتظار هری مدیر حتی تلاشی برای ساختن سپر از خود نشان نداد... در عوض چشم هایش را بست و کمی از سطح زمین بالاتر امد... طلسم به مدیر رسید و بدون گذاشتن هیچ اثری بر روی او از بدن وی رد شد... طلسم دوم هری هم نتیجه ای بیشتر از قبلی کسب نکرد... مدیر چشم هایش را باز کرد و بدون هیچ اتلاف وقتی طلسمی بینهایت سیاه را به سمت هری فرستاد... هری با تکان چوبدستی اش طلسم را به سمت مدیر برگرداند و در همان زمان یک طلسم نامرئی را به سمت مرد فرستاد... طلسم سیاه هم بدون هیچ اثری از بدن مدیر رد شد... ناگهان شمشیر نقره ای گودریک گریفندور بزرگ در دست چپ هری ظاهر شد... مرد گفت: 
حالا با اون شمشیر می خوای منو بکشی؟؟ طلسمات که...
اما در همین هنگام طلسم نامرئی به مدیر برخورد کرد و او او را شد... اما گویی مرد خشک شده است... هری هم شمشیر را بالا برد و شروع به دویدن کرد و در همان حال شمشیر را نیز پایین می اورد... وقتی شمشیر به اندازه ی قد مدیر پایین امد هری به مقابل مرد اپارات کرد و شمشیر را با تمام قدرت بر فرق سر مدیر فرود اورد... شمشیر درست مرد را به دو تکه ی مساوی تقسیم کرد و هری از وسط ان دو تکه عبور کرد... سپس ایستاد و شمشیر در دستش غیب شد... هری رویش را به سمت استادش کرد و با اشاره ی چوبدستی اش اجساد را غیب کرد... سپس به استادش گفت:
خوب... فکر کنم مشکل حل شد... بهتره دروازه ها رو ببندیم و ببینیم توی مدرسه چه خبره... 
سپس چوبدستی اش را تکانی دیگر داد و یک گوزن نقره ای از ان خارج شد و به سمت دروازه حرکت کرد... با تکان بعدی دروازه ها بسته شدند... همین که هری سرش را برگرداند خشکش زد... ده ها تن از شوالیه های هاگوارتز با چوبدستی های کشیده در مقابل انها صف ارایی کرده بودند... چهار تن از دوستان صمیمی هری در صف اول بودند... رون، هرمیون، لونا و نویل... هری با خودش گفت "این بهترین فرصته" و سپس طلسمی را سمت رون فرستاد... رون به خوبی طلسم هری را دفع کرد... سپس دهها طلسم به سمت هری سرازیر شد... هری به پشت سپر باستانی اش پناه برد و سپس طلسمی به سمت لونا فرستاد... لونا هم توانست به خوبی طلسم هری را برگشت دهد... سپس دومین سیل طلسم ها به سمت هری هجوم اورد... هری اینبار خودش را با حرکتی سریع از مقابل طلسم ها کنار کشید... این بار به مراتب طلسم ها نا منظم تر فرستاده شدند... هری سومین طلسمش را به سمت هرمیون فرستاد... هرمیون در راه طلسم را به سمت خود هری برگشت داد... هری با چرخشی از مقابل طلسم جاخالی داد... هری از خیر طلسم کردن ان چهار نفر گذشت و طلسمی را روانه ی قلب گروه کرد... طلسم در میانه ی راه به پنج قسمت تقسیم شد و به سمت پنج تن از شوالیه ها رفت... هر پنج نفر انها به خوبی طلسم را دفع کردند... هری از قدرت انها شگفت زده شده بود... تصمیم گرفت سطح طلسم هایش را کمی بالاتر ببرد و به طلسم های سیاه روی اورد... طلسمی دیگر به سمت رون فرستاد... رون سپری ساخت... طلسم هر به سپر خورد و به چند طلسم تقسیم شد و به اطراف کمانه کرد... یکی از طلسم ها که به سمت نویل می رفت توسط او برگشت داده شد... دو شوالیه ی دیگر هم طلسم ها را برگشت دادند و بقیه به خوبی از سر راه طلسم ها به کناری پریدند... هری که دیگر دلیلی برای ادامه ی این بازی نمی دید نقابش را برداشت... همه خشکشان زده بود... بالاخره نویل سکوت را شکست و پرسید:
این تویی هری؟؟ واقعا خودتی؟؟
هری هم به او لبخندی زد و گفت:
اره نویل... ان منم... هری... خوب حالا اگه میشه یکی به من توضیح بده تو این مدت که من نبودم چه اتفاقاتی افتاده... 
هرمیون گفت:
ولی هری تو که قرار بود یک ماه دیگه برگردی... چی شد که یه ماه زودتر برگشتی؟؟ راستی نمی خوای ایشون رو معرفی کنی؟؟
هری سری تکان داد و گفت:
اموزشم زودتر تموم شد... ایشون هم استاد من در این مدت بودند... خوب یکی نمی خواد به من بگه اینجا چه خبره؟؟  راستی جینی رو نمی بینم... چرا اون با شما نیست؟؟
هرمیون من من کنان گفت:
هری... راستش... خوب چه جوری بگم... جینی...
هری عجولانه پرسید:
جینی چی هرمیون؟؟ چه اتفاقی افتاده؟؟ من کم کم دارم نگران میشم...
رون گفت:
جینی مرده... کشته شده...
هری با بهت به لب های رون چشم دوخته بود... گویی انچه را که از ان لب ها بیرون می اید را درک نمی کند... این امکان ندارد... مگر میشود جینی او مرده باشد... مگر ممکن است... صدای هرمیون به گوشش می رسید که می گفت:
خیلی متاسفم هری... ما... ما... نتونستیم نجاتش بدیم...
دنیا روی سر هری خراب شد... پس واقعیت داشت... جینی او مرده بود... عشقش مرده بود... عزیز ترین کسش مرده بود... بر روی زانوهایش سقوط کرد... لب های هرمیون را می دید که باز و بسته می شوند ولی هیچ صدایی نمی شنید... دستهای استادش را می دید که بر روی شانه هایش قرار گرفته اند اما انها را احساس نمی کرد... ناگهان گویی چیزی درونش بیدار شد... هیولایی قدرتمند... هیولایی که به او می گفت:
تمام انها را بکش... انتقامش را ببگیر
ناگهان هری برخاست... به تمام کسانی که انجا بودند نگاهی انداخت... و ناگهان در پیچشی نرم ناپدید شد... همه وحشت زده می نمودند... هرمیون گفت:
هری با اون حالش کجا رفت؟؟ نباید می ذاشتیم بره...
رون گفت:
حتما یه حمام خون راه می ندازه... 
نویل پرسید: 
حالا ما باید چی کار کنیم... نمی تونیم که دست روی دست بذاریم...
در همین زمان صدایی از سمت دروازه ها برخاست و توجه همه را به خود جمع کرد... ابرفورث دامبلدور به همراه اعضای محفل انجا بودند... دو گروه کمی به هم نگاه کردند و چند لحظه ی بعد ابرفورث پرسید:
میشه یکی بگه اینجا چه خبره؟؟ من یه پاترونوس از هری داشتم... گفت بیام هاگوارتز... راستی مورگان کجاست؟؟
هرمیون در جواب ابرفورث گفت:
اون تا همین چند دقیقه ی پیش اینجا بود... مورگانو هم شکست داد و بعد هم ماجرای جینی رو فهمید... بعدش هم غیب شد... 
ابرفورث چهره اش را در هم کشید و لعنتی فرستاد... سپس گویی تازه متوجه مرد سیاه پوش شد... به سمت او حرکت کرد و در همان حال پرسید:
میشه بپرسم شما...
اما حرفش در همین جا ناتمام ماند... زیرا خودش سیاه پوش را شناخت... لحظه ای اختیار از کف داد و کشیده ای را نثار مرد سیاه پوش کرد... همه با دهان باز به این صحنه می نگریستند... قطره اشکی از چشم ابرفورث فرو افتاد و صورت او را طی کرد و بر روی زمین افتاد... و فقط این کلمه:
انجل...












فصل بيستم

ابرفورث گفت:
انجل...
مرد دستش را بر روي شانه ي ابرفورث گذاشت و گفت:
سلام ابي...
سپس دو مرد همديگر را در اغوش گرفتند... چند لحظه ي بعد، وقتي كه از اغوش هم بيرون امدند ابرفورث پرسيد:
انجل... ميشه بگي اينجا چه خبره؟؟ تو اين همه مدت كجا بودي؟؟ اون وقت بعد از اين همه مدت چجوري وسط اين ماجرا پيدات شد؟؟
انجل گفت:
جريانش مفصله... بعدا برات تعريف مي كنم... ولي اول بايد هري رو پيدا كنيم... با اون حالي كه داره كاراي وحشتناكي ازش سر بزنه...
ابرفورث گفت:
دقيقا... فكر كنم بدونم مي خواد كجا بره... حدث زدنش زياد سخت نيست...
رون پرسيد:
شما مي دونيد هري كجا رفته؟؟ اگه مي دونيد به ما هم بگيد... بايد زودتر پيداش كنيم...
ابرفورث گفت:
فكر كنم اول از همه يه سري به وزارت خونه بزنه... بايد سريع بريم اونجا... 
سپس رو به انجل گفت:
اول بايد افراد گارد سلتنطي و محفل رو خبر كنيم و بعدش بريم به وزارت خونه... بچه ها شما هم مواظب هاگوارتز باشيد... بجنبيد ديگه...
با اين حرف ابرفورث همه شروع به دويدن كردند... ابرفورث و انجل به سمت دروازه و شواليه ها به سمت ساختمان... ابرفورث با تكاني به چوبدستي اش دو پاترونوس را ظاهر كرد و انها را به سمت هدف روانه كرد... وقتي ابرفورث و انجل از دروازه عبور كردند هر دو در پيچشي نرم ناپديد شدند... 

* * * * *
هري درست كنار حوض برادران جادويي ظاهر شد...با انكه بي هيچ صدايي اپاراتش را انجام داده بود اما خيلي زود همه ي سر ها به سمت او برگشت و ولوله اي در ميان انها به پا شد... ناگهان يك نفر فرياد زد:
اون پاتره... پس منتظر چي هستين دستگيرش كنيد...
با اين حرف بعضي ها چند قدم جلو امدند و چوبدستي خود را به سمت سينه ي هري نشانه گرفتند... هري پوزخندي زد و با اشاره ي دستش چوبدستي همه ي ان ماموران را در دستشان پودر كرد... با اين حركت هري رنگ از رخسار همه ي ماموران پريد... همان كسي كه دستور دستگير كردن هري را داده بود با حركت چوبدستي اش صداي اژير را در سالن طنين انداز كرد و در حالي كه هري را نشانه گرفته بود به سوي او حركت كرد... هري پوزخندي زد و صبر كرد تا مرد در مقابلش قرار گيرد... هري صبر كرد تا اولين طلسم از چوبدستي مرد خارج شود... ولي بلافاصله از اين كارش پشيمان شد... طلسمي بسيار باستاني با سرعتي سرسام اور به سمتش روانه شده بود... هري نه اسم طلسم را مي دانست و نه كاربرد ان و نه راه دفاع در برابر ان را... بنابراين اسان ترين راه را انتخاب كرد و پشت سر مرد و ده متر دورتر از او ظاهر شد... با حركت چوبدستي اش طسمي سياه و با حركت دست چپش طلسمي باستاني را روانه ي سينه ي مرد كرد... طلسمها وقتي به نيمه ي راه رسيدند به دور هم پيچ خوردند و با سرعتي مضاعف راه خود را در پيش گرفتند... هري بدون هيچ مكثي دو طلسم ديگر را هم روانه ي سينه ي رقيبش كرد... همه با دهاني باز به هري كه حالا مجرمي تحت تعقيب بود و مبارزه اش با معاون اول وزير مي نگريستند... دو طلسم اول كه به دور يكديگر پيچ خورده بودند به معاون وزير رسيدند... جادوگر با تجربه كه از قدرت طلسم ها خبر داشت از مقابل انها به كناري پريد... طلسم سبز رنگ داشت به مسير مستقيمش ادامه مي داد كه توسط طلسم بنفش رنگ به سمت مرد منحرف شد... مرد سپري از تاريكي ساخت و سپر هر دو طلسم را بلعيد... هري با اين كه به راحتي با استفاده از قدرت نور مي توانست مرد را شكست دهد اما ترجيه داد اين برگ برنده را فعلا براي خودش نگاه دارد... دو طلسم دوم هم به نزديكي معاون وزير رسيدند و مانند طلسم هاي قبلي طعمه ي سپر سياه شدند... هري با تكان بعدي چوبدستي اش پاترونوسي ساخت و ان را به سمت مرد فرستاد و بلافاصله بعد از ان طلسم مرگ باستاني را... رشته ي دود از چوبدستي هري خارج شد... پيوند رشته با چوبدستي هري قطع نميشد و رشته ي دود راه خود را به سمت معاون اول وزير ادامه ميداد... پاترونوس هري خيلي زود به سپر مرد برخورد كرد و وارد ان شد ولي جذب ان نشد... پاترونوس به اساني داخل خلا سپر قابل تشخيص بود كه لحظه به لحظه بزرگتر ميشد و در اخر سپر با انفجار كوچكي بسته شد... مرد تازه متوجه رشته ي سياه رنگ شد و رنگ از رخصارش پريد... با اين كه ميدانست هر حركتي بي فايده است ولي به دنبال راهي براي فرار از دست مرگ بود... قبلا از اربابش درباره ي اين طلسم و راه دفاع در برابر ان پرسيده بود ولي اربابش فقط خنديده بود و گفته بود كه اميدوار باش كسي اين طلسم را روي تو اجرا نكند... براي يك لحظه فكري شيطاني به سرش زد... خواست جاي خودش را با يك قرباني عوض كند... هري كه تمام اينها را از ذهن مرد خوانده بود با طلسمي او را از اين كار منصرف كرد... طلسم در شعاع ده سانتي مرد و در حال پيچيدن به دور او بود... مرد داشت اخرين تلاش هاي خودش را انجام مي داد... رشته ي سياه بالاخره از چوبدستي هر جدا شد... حالا ديگر نميشد مرد را درون رشته ها تشخيص داد... رشته ها شروع به تنگ كردن اندازه ي خود كردند... حالا فرياد هاي مرد بالا گرفته بود... بالاخره سر و كله ي كسي كه هري به دنبال او به اينجا امده بود پيدا شد... ارباب سايه ها و ده نفر از افرادش در كنارش... ارباب سايه ها با تكان دستش معاونش را ازاد كرد... هري هم بدون هيچ عكس العملي ايستاد و مشغول تماشا شد... هم هري و هم ارباب سايه ها خوب مي دانستند كه كار مرد تمام شده است... هري كم كم داشت قدرت مرد را درون خودش حس مي كرد كه ارباب سايه ها با تكان بعدي چوبدستي اش معاونش را به حلاكت رسانيد... تمام قدرتي كه هري چند لحظه ي پيش ان را احساس كرده بود از بدنش خارج شد... ارباب سايه ها به خود اجازه داد و بالاخره سكوتي را كه از ابتداي مبارزه ي هري و معاون اولش به وجود امده بود را شكست و گفت:
ببينيد كي اينجاست... هري پاتر... فراري تحت تعقيب بالاخره خودش رو نشون داد... بالاخره از سوراخت بيرون اومدي پاتر؟؟ 
هري لبخند كجي زد و در جواب گفت:
فكر كنم تو بهتر از همه بدوني كي اينجاست... كسي كه مي خواد نذاره تو به احداف شومت برسي... 
ارباب سايه ها گفت:
خيلي جيگر داري پاتر... و همينطور خيلي قدرت... ولي هنوز خيلي زوده كه جلوي من وايستي... من بزرگترينم...
هري پوزخندي از سر تحقير زد و گفت:
اين ديگه بعد از مبارزه معلوم ميشه... البته تو اون موقع زنده نيستي كه به اين واقعيت پي ببري...
ارباب سايه ها گفت:
براي مبارزه با من اول بايد افرادمو شكست بدي... يكيشون رو كه شكست دادي ولي فكر نكنم بتوني از پس بقيه بر بياي...
قبل از اين كه هري بتواند حرفي بزند در اسانسور باز شد و نزديك بيست نفر از داخل ان بيرون امدند... چند لحظه ي بعد پنج جن محافظ هري هم پشت سر او ظاهر شدند... همه ي اين بيست و پنج نفر كنار هري ايستادند و اماده ي مبارزه شدند... هري بيش از اين صبر را جايز ندانست و از سياه ترين طلسمي كه تا ان زمان اموخته بود استفاده كرد... نزديك ترين دشمنش را هدف گرفته بود... جادوگر سياه به هيچ وجه فرصت ساختن سپر را براي خود نيافت و به هزاران تكه تبديل شد... دومين طلسم را ارباب سايه ها فرستاد... او هري را هدف گرفته بود... وقتي طلسم به نيم متري هري رسيد مسيرش به سمت ابرفورث تغيير كرد... اما ابرفورث هم به اين اساني ها تسليم نشد و به زحمت طلسم را منحرف كرد... طلسم به مجسمه ي سناتور پير برخورد كرد و ان را پودر كرد... و پس از اين دو طلسم جادوگران سيل طلسم هايشان را از هر سو روانه ي سينه ي دشمنانشان كردند... خيلي زود هري و ارباب سايه ها در نزديكي هم مشغول مبارزه شدند... خواه ناخواه ديگر جادوگران از اين دو ابر جادوگر فاصله گرفتند تا طعمه ي طلسم هاي انها نشوند... بار ديگر در اسانسور باز شد و بيست تن ديگر از افراد گارد سلطنتي وارد سالن شدند... سرعت ارباب سايه ها خيلي زياد بود و در ابتداي مبارزه هري مجبور بود فقط در مقابل طلسم هاي پياپي ارباب سايه ها از خودش دفاع كند... اما خيلي زود هري هم شروع به حمله كرد و وضعيت تقريبا مساوي شد... در ان سوي ميدان جناب ويليام حداقل فاصله را از اين مبارزه ي بزرگ داشت و هميشه يك چشمش به هري بود و مواظب بود مبادا به او صدمه اي وارد شود... نصف افرادي كه در ابتداي ورود هري در وزارت خانه حضور داشتند از انجا فرار كرده بودند و حالا نبرد بين جادوگران سياه و سفيد بود... با ورود سومين گروه از افراد گارد سلطنتي نبرد نفر به نفر شده بود... هري چند لحظه بود كه داشت دو طلسم باستاني را زمزمه ميكرد... ناگهان از هر دست هري يك طلسم نقره اي خارج شد... دو طلسم به صورت زيگ زاگ در حركت بودند... ارباب سايه ها سپري از جنس اتش ساخت... هري با ديدن اين سپر طلسمي سفيد را با يك طلسم سياه تركيب كرد و ان را به سوي ارباب سايه ها فرستاد... سرعت اين طلسم بيش از دو طلسم قبلي بود و توانست يك لحظه زود تر از انها به سپر ارباب سايه ها برخورد كند و سپر از بين رفت ولي ارباب سايه ها پشت ان نبود... دو طلسم باستاني به يكي از افراد ارباب سايه خورد و او را به اتش كشيد... ناگهان طلسمي از پشت سر به هري خورد و او را به صليب كشيد... سوزشي از نقطه ي برخورد طلسم به پشتش شروع به پخش شدن در بدنش شد... هري احساس مي كرد كه تمام وجودش در حال خروج از دستانش است... يك ثانيه ي بعد هري بر روي زمين افتاد... بعد از چند لحظه كه توانست سر پا بايستد متوجه شد كه يك بار ديگر جناب ويليام او را نجات داده است... جناب ويليم طلسم هايش را يكي پس از ديگري روانه ي ارباب سايه ها مي كرد... هيچ كدام از اين طلسم ها براي هري اشنا نبود... هري حدث مي زد كه اين ها جادو هاي مخصوص جن هاست... چند لحظه ي بعد قدرت ارباب سايه ها براي هري بيشتر اشكار شد... بعد از اين كه ارباب سايه ها از مقابل يكي از طلسم هاي جناب ويليام كنار رفت طلسمي ابي رنگ را به سمت او فرستاد... جناب ويليام سپري براي خودش ساخت ولي سپر در مقابل طلسم در هم شكست... طلسم به سينه ي جناب ويليام خورد و او را بر زمين انداخت… اما قبل از اين كه كار را تمام كند هري در مقابل ان دو قرار گرفت... حالا دو نفر در مقابل يك نفر قرار داشتند... بار ديگر در هاي اسانسور باز شد و اين بار گروهي ديگر از افراد محفل از ان خارج شدند... حالا جناب ويليام هم مقابل ارباب سايه ها قرار گرفته بود... كار براي ارباب سايه ها خيلي سخت شده بود... نمي توانست به تنهايي از پس هر دوي انها بر بيايد... پس تصميم گرفت اندكي  از قدرت هاي بينظير خودش استفاده كند... پس از اينكه سپرش دو طلسم باستاني را دفع كرد اجازه ي هيچ كار ديگري را به هري و ويليام نداد و ناگهان به توده اي از جنس سياهي تبديل شد... توده ي سياه با سرعت بالايي به سمت جناب ويليام حركت كرد... جناب ويليام طلسمي قدرتمندي به سمت سايه فرستاد اما طلسم بي هيچ اثري بر روي سايه از او گذشت و به مجسمه ي جادوگر برخورد كرد و ان را پودر كرد... هري سايه را ديد كه به يك متري ويليام رسيده بود و در همين هنگام انفجاري از نور... هري از قدرت نورش استفاده كرد و براي سايه كه از او فاصله ي چنداني نداشت هيچ راه فراري نگذاشت... همه چشمانشان را بسته بودند به جز هري كه شاهد تمام وقايع بود... وقتي كه نور از بين رفت ديگر هيچ اثري از ارباب سايه ها نبود... ولي هري مي دانست كه اين پايان كار نيست... در درونش چيزي به او مي گفت كه او بر خواهد گشت... با قدرتي مضاعف... تا چند لحظه هيچ كس مبارزه نمي كرد... ناگهان تمام جادوگران سياه خلع سلاح شدند و قبل از اين كه بتوانند واكنشي نشان دهند به هم طناب پيچ شده بودند... هري روي پاشنه ي پا چرخيد و بدون توجه به ده ها جفت چشمي كه به او خيره مانده بود به سمت در اسانسور حركت كرد تا بدون جلب توجه بيشتر انجا را ترك كند... 

*   *   *   *   * 

رون مشغول قدم زدن در سالن عمومي گروه گريفندور بود... مسيري رفت و برگشتي را طي مي كرد و تحمل اوضاع را براي هرميون سخت تر مي كرد... بالاخره تحمل هرميون تمام شد و فرياد زد:
نميتوني يك لحظه يك جا بشيني... خودم به اندازه ي كافي نگران هستم... اونوقت تو هي روي مغز من راه ميري...
رون با دلخوري به سمت ديگر سالن رفت و روي كاناپه اي تك نفره نشست ولي نتوانست چند لحظه بيشتر تحمل كند و دوباره بلند شد و مشغول قدم زدن در عرض سالن كرد... هرميون هم بيشتر از اين پاپي نشد و رون نگران را به حال خودش گذاشت... در همين لحظه جغدي خاكستري رنگ از لاي تنها پنجره ي سالن وارد شد و پس از اينكه دوري در محيط اتاق زد روي پاهاي هرميون فرود امد و روزنامه ي پيام امروز را به او تحويل داد و بدون اينكه منتظر دريافت پول روزنامه شود به سمت تنها پنجره ي باز سالن پرواز كرد و كم كم در افق ناپديد شد... هرميون چند لحظه بدون هيچ عكس العملي به روزنامه زل زده بود و گويي منتظر ان بود كه روزنامه حركت كند... بالاخره هرميون با صداي بلند تيتر صفحه ي اول را اعلام كرد... 

حمله هري پاتر و افرادش به وزارت خانه
هري پاتر كه به خاطر ارتكاب جرم هاي متعدد و بر هم زدن نظم كشور تحت تعقيب وزارت خانه بود امروز با  شمار زيادي از افرادش به وزارت خانه حمله كرد و انجا را تصرف نمود. بعد از انجام اين حمله ان دسته از مردمي هم كه در گناه كار بودن هري پاتر شك داشتند نيز به اين نتيجه رسيدند كه او يك جاني خطر ناك است. طي اين نبرد وزير جادو كه اخرين مدافع وزارت خانه محسوب مي شد در حالي كه با تعداد زيادي از محاجمين درگير شده بود زخمي و مجبور به ترك صحنه ي نبرد شد. محاجمين پس از فتح وزارت خانه به ازكابان نيز حمله كردند و هر كسي را كه حاظر با همكاري با انها نشد را به قتل رساندند. مكان فعلي وزير جادوگري نامعلوم است اما اميد بر ان است كه ايشان قبل از تصرف كشور به دست اين شورشيان باز گشته و كنترل كشور را در دست گيرند.

هرميون دست از خواندن ادامه ي متن برداشت... قبل از اين كه اسم نويسنده ي اين خبر را بخواند هم مي دانست كه اين مقاله نوشته ي ريتا اسكيليتر است... در همين زمان صدايي را شنيد كه باعث شد از جا بپرد:
اين اخبار رو زياد جدي نگير هرميون...
هرميون چرخيد و به هري كه اين حرف را زده بود نگاه كرد و گفت:
هري... نمي تونستي زودتر بياي و ما رو اينقدر منتظر نظاري؟؟
هري در جوابش گفت:
شما كه به لطف ريتا از اخبار حمله به وزارت خانه مطلع شديد... ديگه چه احتياجي به اومدن من داشتين...
هري پس از زدن اين حرف چشمكي به رون كه حالا روي يك كاناپه ي دو نفره جاي گرفته بود زد و در كنار او نشست... در همين زمان هرميون گفت:
خوب هري... نمي خواي بگي چه اتفاقي افتاده؟؟
و هري شروع كرد به تعريف كردن جريان ... و در اخر گفت:
و حالا من دارم ميرم به روزنامه ي پيام اموز... مي خوام درسي به ريتا بدم كه هرگز فرامش نكنه... بعدشم يك اعلاميه رو بهشون مي دم تا چاپش كنن... 
بعد از اينكه هري اين حرف را زد در پيچشي نرم ناپديد شد و دو دوستش را با هزاران سوال در ذهن تنها گذاشت... هر دو دوست ساكت بودند و به هري و كارهايي كه مي كرد فكر مي كردند... چند دقيقه به همين منوال گذشت تا اينكه هرميون سكوت را شكست:
هري خيلي عوض شده... ديگه اون هري نيست كه ما ميشناختيمش... 
رون متفكرانه جواب داد:
درسته... قبلا ما هميشه با هم بوديم ولي حالا هري حتي وقت نداره سرشو بخارونه... شايد خنده دار باشه ولي من فكر مي كنم سرنوشت جهان توي دستاي هريه... اگه اون نتونه از عهده ي كارا بر بياد دنيا نابود ميشه... حالا هم بهتره به جاي حرف زدن بريم يكم تمرين كنيم تا بتونيم توي ان راه به هري كمك كنيم...
هرميون جوري خيره به رون نگاه مي كرد كه گويي تا به حال او را نديده است... رون كه از اين نگاه هرميون كلافه شده بود گفت:
چيه هرميون؟؟ چرا اين جوري به من نگاه مي كني؟؟ 
هرميون لبخندي زد و گفت:
مي دوني... هيچ وقت فكر نمي كردم تو...
من چي؟؟ به چيزي غير از غذا فكر كنم؟؟
اوه رون... منظورم اين بود كه طرز فكر تو اين باشه...
خوب ديگه... پاشو بريم يكمي تمرين كنيم...
* * * * *
هري مقابل ساختمان روزنامه ي پيام امروز ايستاد... كمي ان سو تر نگهبان را ديد... نمي خواست همه از امدنش با خبر شوند براي همين تغيير قيافه داده بود... به سمت نگبان رفت و پس از اين كه صدايش را صاف كرد پرسيد:
كجا مي تونم خانوم اسكيتر رو پيدا كنم؟؟
نگهبان با نگاهي موشكافانه هري را برانداز كرد... سپس پرسيد:
شما كي هستيد و با ايشون چي كار داريد؟؟
هري بدون مكث گفت:
من پسر خالشم... تازه اومدم لندن... اومدم يه سري هم به ريتا بزنم...
نگهبان كه گويي قانع شده بود ادرس را به هري داد:
طبقه ي دوم... دست راست دومين اتاق... ولي الان تو دفترش نيست... ولي گفت زود برميگرده... مثل اينكه منتظرتون  بود...
هري از نگبان تشكر كرد و وارد ساختمان شد... اول به سراغ دفتر ريتا رفت... از راه پله ها بالا رفت و به طبقه ي دوم رسيد... به سمت دومين اتاق سمت راست رفت... طبق انتظارش در اتاق قفل بود كه هري ان را با اشاره ي دست باز كرد... در نگاه اول مشخص مي شد كه ان اتاق يك زن است... استفاده از رنگ صورتي براي ديوار ها و نقاشي هاي جالبي از زنان جادوگر!! چشم هري به قفصه اي افتاد كه در گوشه اي از اتاق قرار داشت... هري به سمت قفصه رفت و داخل ان را نگاه كرد... پوشه هاي زيادي داخل ان بود... اما قطور ترين پوشه با نام هري پاتر مشخص شده بود... پرونده ي قطوري بود كه هري از ديدن ان خيلي تعجب كرد... درون ان چيز هايي نوشته شده بود كه حتي خود هري هم از انها اطلاعي نداشت... تصميم گرفت پرونده را به اتاقش بفرستد تا بعدا سر فرصت ان را مطالعه بكند... پرونده ي اشخاص زيادي داخل ان قفصه قرار داشت... از دامبلدور و لوپين گرفته تا فاج و اسنيپ... هري چند دقيقه اي انها را برسي كرد و سپس به سمت مبلي كه به نظر راحت مي رسيد حركت كرد و روي ان نشست... پس از نزديك به هفت دقيقه انتظار در اتاق باز شد و ريتا وارد اتاق شد... تازه وقتي كه در را بست و سرش را برگداند هري را در اتاق ديد... مي خواست جيغ بزند و از اتاق بيرون برود ولي هري اجازه ي انجام هر كاري را از او گرفت... ريتاي خشك شده را با اشاره ي دست بر روي مبل ديگري رو به روي مبل خودش قرار داد و سپس گفت:
سلام ريتا... نميگم از ملاقاتت خوشحال شدم چون دروغ گفتم... و مي دونم تو هم از ديدن من خوشحال نشدي چون از رفتارت كاملا مشهود بود... پس چرا كاري مي كني كه مجبور بشيم با هم ملاقات داشته باشيم؟؟ يادت رفته دفعه ي اخر چه اتفاقي افتاد و چه قولايي دادي؟؟ اين خيلي بده كه ادم به قولاش عمل نكنه و از اون بدتر اينه كه تو كار مردم سرك بكشه و زندگي اونها رو براشون جهنم كنه... براي اين كاري كه كردي چه دليلي داشتي؟؟ اوه راستي يادم رفت كه نمي توني صحبت كني...
هري پس از اينكه اين را گفت با اشاره ي دستش قدرت حرف زدن را به ريتا برگرداند... ريتا عاقل تر از اين بود كه دوباره شروع به جيغ و داد بكند... بنابراين فقط  گفت:
متاسفم هري... منو ببخش... 
فقط همين؟؟ متاسفم؟! منوببخش؟! هر چي دلت خاسته نوشتي بعد فقط ميگي متاسفم، منو ببخش... نه ريتا... يك چيزي بگو كه باعث بشه از مرگ دردناكي كه در انتظارته نجات پيدا كني... اصلا چي باعث ميشه كه من تو رو همين جا نكشم؟؟ براي يك قاتل شورشي اين كه كاري نداره...
رنگ از صورت ريتا پريده بود و نفس هايش به شماره افتاده بود... هري مي خاست اين اخرين باري باشد كه به ريتا تذكر مي دهد... بنابر اين گفت:
فقط يه راه وجود داه كه من تو رو نكشم... اونم اينه كه يه مقاله براي چاپ فرداي پيام امروز اماده كني و توي ان به مردم بگي كه اين چيزايي كه تا حالا از قلم تو مي خوندن همش دروغ بوده... بعدش از همه ي مردم و مخصوصا اونهايي كه راجعبشون اون جفنگيات رو نوشتي معذرت خواهي كني... از اين به بعد هم خبراتو مثل بچه ي ادم چاپ مي كني... بدون يك كلمه دروغ... همه ي واقعيت رو براي مردم نقل ميكني... خوب چي ميگي؟؟
ريتا كمي مكث كرد و سپس گفت:
هر چي تو بگي قبوله... هر كاري گفتي انجام ميدم...
خوبه... و فقط يادت باشه دفعه ي بعد بخششي در كار نيست... در ضمن اين اعلاميه رو هم فردا چاپ مي كنيد... هيچ كس حق نداره قبل از چاپ مهرش رو بشكنه...
و طوماري كه با نشان سلطنتي مهر شده بود به ريتا داد... همين كه چشم ريتا به نشان افتاد سرش را بالا اورد ولي هري ديگر انجا نبود... و حالا ريتا مانده بود و ده ها سوال در ذهن... هري تصميم داشت امروز همه ي خرده حسابهايش را پاك كند... بعد از ريتا نوبت به نفرت انگيز ترين زني بود كه در تمام زندگيش ملاقات كرده بود... بلاتريكس لسترنج و چند مرگخوار ديگر درون زندان قصرش چشم انتظار او بودند... با خود فكر كرد درشت نيست بيش از اين انها را منتظر بگذارد پس به قصرش اپارات كرد... بلافاصله بعد از اينكه در محوطه ي قصرش ظاهر شد جناب ويليام را احظار كرد... چند ثانيه ي بعد جناب ويليام كمي ان طرف تر ظاهر شد و به سمت هري حركت كرد... وقتي به هري رسيد تعظيم كوچكي كرد و گفت:
در خدمتم عاليجناب...
هري لبخندي زد و گفت:
اول از همه مي خواستم بابت نجات جونم توي ماجراي وزارت خونه ازتون تشكر كنم... بعد از اون مي خواستم برم سراغ چند تا از زنداني ها... مي خواستم ببينم كجا مي تونم يه گپ كوچولو باهاشون بزنم... 
جناب ويليام گفت:
محافظت از شما وظيفه ي منه عاليجناب... پس نيازي به تشكر نيست... در مورد زنداني ها هم ميتونيد توي اتاق بازجويي زندان باهاشون ملاقات كنيد... 
ممنون... راستي وضعيت افراد چه جوريه؟؟
جناب ويليام گفت:
اونها خيلي با استعداد و مصمم هستند... خيلي زود همه چيزو ياد مي گيرند... همشون خيلي خوب پيشرفت كردن... مخصوصا ابرفورث دامبلدور خيلي با استعداده... 
هري لبخندي از سر رضايت زد و گفت:
عاليه... خوب من ديگه ميرم به زندان قصر... شما هم بريد به كاراتون برسيد...
تاريك و نمور بودن از مشخصات زندان و سياه چال بوده و هست... هري هم خوب اين را مي دانست... اما ظاهرا طراح اين زندان از اين مساله بي خبر بوده است... چون زندان به هيچ وجه رعب و وحشتي در زندانيان ايجاد نمي كرد... ديوار هاي ان با رنگ سفيد مزين شده بود و درها و نرده هاي ان طلائي رنگ بود... بيشتر سلول ها خالي بود... پس از اينكه چند دقيقه راه رفت بالاخره بلاتريكس را پيدا كرد... در نگاه اول او را نشناخت... موهايش تماما سفيد شده بود و صورتش چوروك خورده بود... پشتش خميده بود و دستش مي لرزيد... چند لحظه اي طول كشيد تا متوجه حظور هري شود... به او خيره شد... پلك هاي چروكيده اش فقط چند ميليمتر از هم فاصله داشت... هري هنوز باور نداشت كه او بلاتريكس باشد... چه باعث شده بود كه به اين وضع بيفتد... وضع او به قدري ناراحت كننده بود كه دل هري براي او به درد امد... براي قاتل پدر خوانده اش... هري سعي كرد سكوت را بشكند پس گفت:
سلا بلا... چه بلايي سرت اومده؟؟
بلاتريكس با صدايي كه گويي از ته چاه به گوش مي رسيد گفت:
منو ببخش... منو ببخش هري...
اوه... به همين راحتي؟؟ ببخشمت... قاتل پدر خواندمو... قاتل اخرين كسمو...
 من بابت مرگ سيريوس متاسفم هري... من اونو دوست داشتم ولي اون هيچ وقت به من محل نمي گذاشت... هميشه عشقمو تحقير مي كرد... هيچ وقت نذاشت دوست داشتن رو تجربه كنم...
براي همين هم كشتيش؟؟ براي اينكه نمي خواست با يه قاتل ازدواج كنه؟؟ با يه مرگخوار عوضي!!
مي دونم چه حسي داري هري... بهت حق مي دم كه نخواي منو ببخشي... من خيلي بهت بد كردم... من يه عوضيم و حالا هم اسير تو... ولي تو اين چند وقته خيلي زجر كشيدم... مي دونم روزاي زياي رو ارزوي شكنه كردن من شب كردي و شباي زيادي رو با فكر كشن من به صبح رسوندي...
هري به پيرزني كه رو به رويش بر روي زمين زانو زده بود و داشت براي بخشش به او التماس مي كرد... پيش خودش فكر كرد كه به اندازه ي كافي انتقام گرفته است و به حد لزوم خون ريخته است... تصميم گرفت اين بار لذت انتقام را به عزت بخشش ببخشد... تصميم گرفت بلاتريك لسترنج را، قاتل پدر خوانده اش را، ببخشد... در همين لحظه انگشتري كه به دست داشت گرم شد... هري به انگشتر خيره شد و ديد كه نگين ابي ان مي درخشد... چند لحظه ي بعد هري ديگر انجا نبود... 









فصل بيست و يكم
 
شبيه هيچ چيز ديگر نبود... احساس سبكي ميكرد... شايد مرده بود... خنده دار بود... چرا بايد مرده باشد... صداهاي مبهمي از اطراف مي شنيد... كمي بعد صدا ها واضح تر شدند... چند نفر داشتند صحبت مي كردند... صدا ها را بلند مي شنيد ولي مبهم بودند... هيچ چيز نمي ديد... نه سياهي بود و نه سفيدي... هيچ بود و هيچ نبود... ناگهان صداي بمي گوش او  را نوازش داد... صداي مردي بود كه از پشت سرش مي امد... شايد هم پيرمرد... نميشد گفت... شبيه هيچ صدايي نبود و به همه شباهت داشت... خيلي عجيب بود... كم كم  ترسيد مبادا مرده باشد... مرد گفت:
نترس فرزند... شايد اين جا دنياي مردگان باشد ولي تو نمرده اي... ما تو را به اينجا دعوت كرده ايم... بعد از هزاران سال ما يك نماينده ي ديگر در زمين داريم و به همين مناسبت تصميم گرفتيم كه جشني برگذار كنيم...تو هم مهمون افتخاري ما هستي... خوب فرزند حالا چيزي هست كه بخواي به ما بگي؟
هري لبخندي زد و گفت:
شام هم ميدين...
ناگهان ده ها نفر با هم شروع به خنديدن كردند... صداي خنده ي انها تا چند دقيقه قطع نمي شد...  همان مرد بعد از اينكه چند ثانيه از پايان خنده ها گذشت گفت:
مدت ها بود كه اينطوري نخنديده بودم... اشتباه شد... مدت ها بود كه اصلا نخنديده بودم... اميد وارم بتوني مردم دنيا رو هم همينطوري شاد كني چون به همين خاطر برگزيده شدي...
هذي صورتش را در هم كشيد و گفت:
برگزيده... نمي دونم اين كلمه اينجا ممكنه چه جوري معني بشه اما معنيش براي من فقط بدبختيه...  از وقتي مهر برگزيده بودن خورد رو پيشوني من فقط بدبختي رو ديدم... سختي رو ديدم... مرگ عزيزانمو ديدم...درد و مسئوليت رو ديدم...
چند ثانيه سكوت برقرار شد... همه متاثر شده بودند... همه ي انها كم و بيش با زندگي هري اشنا شده بودند... مرد با لحني كه در ان تاثر به اساني قابل تشخيص بود گفت:
مي دونم هري... زندگي سختي داشتي... ولي هري تو بايد محكم باشي... حالا داره زماني ميرسه كه دنيا به همه ي ادم ها سخت مي گيره... اونايي كه قبلا سختي بيشتري كشيدن براشون اسون تره... ولي براي تو فكر نكنم اين طور باشه...
هري پوزخندي زد و گفت:
من به سختي عادت كردم... سخت بود ولي عادت كردم... ولي به اين شرايط نمي تونم عادت كنم... هيچ چيز هيچ جا نيست... اگه من قرار نيست شما رو ببينم حداقل همه جا رو سياه كنيد... اونطوري تحمل كردندش اسون تره... اصلا شانس نداريم كه همه رو برق ميگيره ما رو چراغ نفتي... يه جشن هم كه به افتخار ادم ميگرن هيچي ديده نمي شه... شامتون چي حتما اونم مثل بقه ي دنياتون از هيچ ساخته شده...
مرد در جواب گفت:
هري تو الان داري به ما نگاه ميكني... هستي ما از نيستي... يا به عبارتي هر چي رو كه ميبيني ما هستيم... توضيحش سخته حتما بايد خودت تجربش كني... بگذريم تو فقط اينجايي كه ما بهت بگيم تو از حالا به عنوان ارباب جادوي سفيد هستي... اين يه مسئوليته كه بر دوش تو گذاشته شده اما طبيعتا به دنبال هر مسئوليتي يه قدرتي هم مياد... تو بايد به مرور زمان به اين قدرت ها پي ببري... خوب ديگه بيشتر از اين تو رو معطل نمي كنم... مي توني بري... برات ارزوي موفقيت ميكنيم... خداحافظ
بعد از تمام شدن سخنان پيرمرد همه جا سياه شد... بعد هري در قصرش بود... داخل زندان... درست مقابل بلاتريكس... يا حداقل چيزي كه از او مانده بود... اسكلتي كه ملبس بود... اينهم پايان بلاتريكس لسترنج... هدف بعدي ولدمورت... كم كم داشت به اين نتيجه ميرسيد كه سياهي نابود نميشد... حتي اگر سياهي روزي به طور كامل نابود مي شد ديگ سفيدي به چه دردي ميخورد... فقط انسان ها نبايد بگذارند كه سياهي از سفيدي قدرتمند تر شود و اين توازن بر هم بخورد... روز بدون شب زيبايي كه نداشت هيچ، ملال اور هم بود... 

* * *
هري در كتابخانه ي قصر بود و داشت كتابي در باره ي طلسم هاي باستاني مي خواند كه صداي جناب ويليام را شنيد كه گفت:
عاليجناب لطفا به من اجازه ي ورود بدين... بايد مطلبي رو بهتون بگم...
هري در ذهنش خواست كه او بتواند وارد شود... چند ثانيه ي بعد سه ضربه به در خورد و سپس جناب ويليام وارد كتابخانه شد و مستقيم به سمت هري رفت... وقتي رو به روي هري قرار گرفت گفت:
بايد خبر مهمي رو خدمتتون بگم...
هري كتاب را بست و توجهش را به جناب ويليام داد و مشتاقانه پرسيد:
خوب بگو ببينم اين خبر مهمت چيه؟  
جناب ويليام لبخندي زد و گفت:
راستش قراره چند روز ديگه مسابقاتي برگذار بشه... مسابقاتي بين پادشاهان كشور هاي مختلف و شاهزاده ها... پادشاه هاي همه ي كشور ها مي تونن در اين مسابقات شركت كنن...
ناگهان هري خودش را شل كرد و لبخند از روي صورتش پر كشيد... دوباره كتاب را برداشت و دنبال صفحه اي كه داشت مي خواند گشت و در همين زمان گفت:
اوه بس كن... خبر مهمتون اين بود... خوب اين قضيه چه ارتباطي به من پيدا مي كنه؟؟؟ كم دردسر دارم كه حالا برم با يه مشت ابر جادوگر ديگه در بيافتم؟؟ اين كار به جز دردسر هيچ چيز ديگه اي براي من نداره...
لبخند جناب ويليام به هري اين احساس را داد كه هنوز قسمتي از خبر مانده است... مهمترين قسمت ان... پس دوباره كتاب را بست و توجهش را به سخنان جاب ويليام داد:
مطلب مهم همين جاست... جايزه ي اين مسابقات خيلي با ارزشه  و باعث ميشه شما در اين مسابقات شركت كنين...
و اون جايزه چيه؟
جناب ويليام لبخند قبلي را با يك لبخند بزرگتر عوض كرد و دستانش را به هم ماليد و گفت:
اردليا...
هري با صدايي كه تعجب در ان موج مي زد پرسيد:
اردليا؟؟؟
درسته اردليا... كتاب مقدس جادوگرا... راز جادو... كتابی كه هيچ كس باز شدن اون رو به ياد نداره... در هر سري مسابقات كه هر چهار سال برگذار ميشه اونو به برنده ميدن تا شايد كسي بتونه اونو باز كنه...
هري در حالي كه از پشت ميز بلند ميشد و به سمت در خروجي مي رفت پرسيد:
گفتي اين مسابقات كي برگذار ميشه؟؟

* * *

دو روز بعد هري اماده ي رفتن بود... انجل را به عنوان وزير مشخص كرده بود... ابرفورث هم مجددا به هاگوارتز رفته بود... ساختن يك شهرك جديد در هاگزميد داشت به اخر مي رسيد... به نظر هري انجا اخرين اميد جادوگران بود... گرين گوتز هم اكنون ساختن بانك جديدش را در انجا به پايان رسانده بود و در حال تغيير مكان بود... كشور پس از مدت ها داشت رنگ ارامش را به خود مي ديد... و هري مي دانست كه اين ارامش قبل از طوفان است... وقتي كار ها سر و سامان گرفت هري با خيالي نسبتا راحت راهي فرانسه شد... پادشاه فرانسه شخصي بود كه در اخرين دوره ي اين مسابقات برنده شده بود و اردليا را به فرانسه برده بود و  حالا هم مي خواست چهار سال ديگر اردليا را در قصرش داشته باشد تا شايد بتواند ان را بگشايد... مسابقات هم در فرانسه برگذار ميشد... در مجموع پانزده نفر در اين مسابقات شركت كرده بودند... شش پادشاه و نه شاهزاده... البته هري اكنون جزو شاهزاده ها به شما مي امد چون هنوز رسما تاجگذاري نكرده بود... در مجموع شانزده شركت كننده به صورت حذفي با هم دوئل مي كردند... تمام اين افراد در طول اين مسابقات در قصر پادشاه فرانسه پذيرايي مي شدند... مسابقات هم درون خود قصر برگذار ميشد... از كساني كه در اين دوره شركت كرده بودند ميشد به جناب مهران و خالد هم اشاره كرد... هري شب را استراحت كرد... اولين دوره ي مسابقات فردا انجام ميشد...  ان شب بدون هيچ اتفاقي به سرعت جاي خود را به صبح داد... با طلوع خورشيد هر ي هم از خوب برخاست و در همان اتاقش كمي نرمش كرد... سپس دوش گرفت و لباس مناسب پوشيد و تصميم گرفت تا شروع شدن مسابقات در قصر دوري بزند... نيم ساعت بعد به تالاري رسيد كه سه تن ديگر از حريفانش انجا بودند... مهران و دو نوجان كه ظاهرا برادر بودند... هري به سمت مهران رفت و او را در اغوش كشيد... سپس با دو نفر ديگر هم دست داد... سپس همه نشستند و مشغول صحبت شدند... ساعتي بدين شكل گذشت تا اينكه جني اراسته از در وارد شد... با نگاهي مشكوكانه به انها مي نگريست... سپس نيمه تعظيمي كرد و سپس گفت:
اگر عاليجنابان مايلند تا ده دقيقه ي ديگه صبحانه در تالار اصلي صرف ميشود... 
سپس تعظيم ديگري كرد و از تالار خارج شد... هر چهار نفر از جاي خود بلند شدند و به سمت در تالار حركت كردند... وقتي از تالار خارج شدند پيدا كردن تالار اصلي كار سختي نبود... دري غولپيكر از جنس چوب گردو... روي در كنده كاري هاي زيبا و عجيبي به چشم مي خورد... وقتي به دو متري در رسيدند در خود به خود به داخل باز شد و به ان چهار نفر اجازه ي ورود داد... تالار واقعا بزرگ بود... صد متر در صد متر به ارتفاع پنجاه متر... صد ها لوسر غولپيكر روشنايي ان را در شب تامين مي كردند... سه ميز بسيار طويل در تالار وجود داشت... يكي كوچكتر كه از طول رو به در قرار گرفته بود و در ضلع رو به رو قرار داشت و دو ميز بزرگتر عمود بر ان در طرفين قرار داشتند... فقط در قسمت خارجي ميز ها صندلي قرار گرفته بود... هر چهار نفر به سمت ميز سمت راستي حركت كردند... چون اولين كساني بودند كه وارد تالار شده بودند صندلي هاي بالاي ميز را اشغال كردند... چند دقيقه ي بعد بقيه ي مهمان ها هم كم كم پيدايشان شد... نزديك به سي نفر سر ميز ها حاظر بودند پانزده نفر پشت ميز كوچك و هشت نفر پشت ميز سما راست و هفت نفر پشت ميز سمت چپ... وقتي فيليپ وارد تالار شد همه به احترام او برخاستند و وقتي او پشت ميز كوچك تر قرار گرفت همه را به نشستن دعوت كرد... وقتي همه نشسند غذا هاي رنگارنگي بر روي ميز ها ظاهر شد و همه مشغول خوردن شدند... نيم ساعت بعد فيليپ از روي صندلي بلند شد و ايستاد... وقتي همه ي توجه ها به سمت او جلب شد شروع به صحبت كرد:
يك بار ديگر به همه ي شما خوشامد ميگم... مسابقات از بيست دقيقه ي ديگه شروع خواهد شد... طبق قرعه اول شاهزاده مهران از ايران با شيسو از كره مبارزه خواهد كرد برنامه ي بقيه مبارزه ها كم كم به اطلاع شما خواهد رسيد... حالا از همه ي شما دعوت مي كنم كه به سالن دوئل تشريف ببريد...
سپس خودش پيشاپيش بقيه تالار را ترك كرد... هري و شاهزاده ي ايراني هم اخرين نفراتي بودند كه تالار را ترك مي كردند... سالن دوئل كمي ان طرفتر بود... وقتي وارد سالن دوئل شدند مردي جلوي انها را گرفت و از جناب مهران خواست با او به اتاقي برود تا انجا براي دوئل اماده شوند... به غير از شركت كنندگان در اين مسابقات افراد ديگري هم انجا حظور داشتند... وزراي جادوگري چند كشور مختلف... چند شاهزاده ي ديگر و چندين تن از مقامات بلند پايه ي كشور هاي ديگر... هري به سمت سكويي كه براي تماشاچيان در نظر گرفته بود حركت كرد و در رديف دوم كنار دو برادري كه صبح ديده بود نشست... سه دقيقه ي بعد هر دو جادوگر بر روي سكوي دوئل رفتند قوانين واضح بود يا شايد فرانسوي ها اين طور فرض كرده بودند چون هيچ كس به خودش زحمت نداد در اين مورد به دو جادوگر تذكر بدهد... سپس با جرقه هايي كه داور دوئل به هوا فرستاد دوئل شروع شد... اولين طلسم را جادوگر كره اي فرستاد... مهران با اشاره به چوبش ان را دفع كرد و سپس طلسمي به سمت حريفش فرستاد... طلسم ها يكي بعد از ديگري فرستاده ميشد... سياه، سفيد و باستاني... كم كم طلسم ها قوي تر و خطرناك تر ميشد... دور سكو طوري جادو شده بود كه تمام طلسم هايي كه به سمت خارج از سكو مي رفت جذب خودش مي كرد... بعد از حدود ده دقيقه بالاخره جناب مهران از مقابل طلسمي به كنار چرخيد و طلسمي باستاني را كه از يك دقيقه ي قبل زمزمه مي كرد به سوي پادشاه كره فرستاد... شيسو براي خودش سپري ساخت ولي سپر در مقابل طلسم شاهزاده ي ايراني شكست و او زمينگير شد... شيسو توانايي انجام هيچ حركتي را نداشت و داور اين را به منزله ي باخت او تلقي كرد... اولين مبارزه كه تمام شد كسي دستش را بر روي شانه ي هري قرار داد... همان جواني بود كه موقع ورود به سالن دوئل مهران را با خودش برده بود... لازم نبود هيچ حرفي زده بشود... مبارزه ي بعدي مال هري بود... بي صدا بلند شد و دنبال جوان راهي شد... داخل اتاق شدند... چند لحظه ي بعد پادشاه افريقايي هم وارد اتاق شد و چند لحظه ي بعد هم فيليپ به انها ملحق شد... سه نفر با هم دست دادند و خوشو بش كردند... فيليپ به انها لبخندي زد و برايشان ارزوي موفقت كرد و سپس اتاق را ترك كرد تا به تماشاگران بپيوندد... مرد جواني كه هري را اورده بود به انها اشاره كرد كه به سمت سكو بروند... هر دو مبارز بر روي سكو قرار گرفتند و به هم اداي احترام كردند... هري مي خواست حريفش اولين حركت را انجام دهد بنابراين بدون هيچ استرسي منتظر شد... با انفجار فشفشه ها از چوب داور مرد سيه چرده طلسمي از جادوي سياه را روانه ي سينه ي هري كرد... هري هم با چرخاندن مچش طلسم را برگشت داد... حريفش طلسم ديگري فرستاد... دوباره و دوباره... وقتي مرد سيه چرده دهمين طلسمش را فرستاد هري ان را به سمت مرد باز گرداند و خودش هم جادوي سفيدي را براي شروع طلسم هايش انتخاب كرد... مرد طلسي را كه خودش فرستاده بود دفع كرد و ناگهان متوجه طلسم هري شد و چون هيچ فرصتي براي ساختن سپر نداشت خودش را بر روي زمين انداخت و وقتي غلتي بر روي كف سكو زد طلسم ديگري را به سمت هري فرستاد... مرد جادوگر قدرتمندي بود مخصوصا در جادوي سياه حرف هاي زيادي براي گفتن داشت ولي اصلا براي هري حريفي به حساب نمي امد... هري با اشاره ي چوبدستي طلسم مرد را ناپديد كرد و طلسم سبز رنگي را به سمت مرد كه حالا داشت بلند ميشد فرستاد... مرد اصلا در مقابل اين طلسم شانسي نداشت بنابراين دوباره خودش را بر روي زمين انداخت اما طلسم او را نشانه رفته بود... طلسم برگشت و از پشت سر به مرد برخورد كرد و او را بيهوش بر روي زمين باقي گذاشت... اين مسابقه هم به پايان رسيد.. وقتي هري از روي سكو پايين امد همان مرد جوان او را به سمت دري راهنمايي كرد... هري از ان در گذشت و خود را بالاي سكوي تماشاگران يافت... شاهزاده ي ايراني كمي انطرف تر روي يك صندلي نشسته بود... هري هم كنار او روي يك صندلي خالي قرارا گرفت... بعد از چند ثانيه هري گفت:
اين از مرحله ي اولش... تا اينجاش كه سخت نبود...
جناب مهران به سكو اشاره كرد و گفت:
سومين مسابقه داره شروع ميشه...
چند لحظه ي بعد فيليپ از اتاقي كه دو رقيب در ان بودند خارج شد و به سمت سكوي تماشاگران امد... چند لحظه طول كشيد تا اولين مبارز از در ان اتاق خارج شود... او خالد بود... پشت سر او هم يكي از همان برادر هايي كه صبح ديده بود از در خارج شد... هري احساس خوبي در باره ي اين مبارزه نداشت... هر دو مبارز بر روي سكو رفتند... كمي به حالت تعظيم خم شدند و سپس با فوران فشفشه ها مبارزه شروع شد... هر نوك هر دو چوبدستي طلسمي خارج شد... مال شاهزاده ي جوان طلسمي سفيد بود اما مرد عرب از جادوي سياه وحشتناكي اسافاده كرده بود... طلسم ها از كنار هم گذشتند بدون اينكه هيچ تاثيري بر روي هم بگذارند... خالد طلسم حريفش را با سپري دفع كرد... اما شاهزاده ي جوان در مقابل اين جادوي سياه وحشتناك حرفي براي گفتن نداشت... طلسم از سپرش رد شد و او را به ذرات سازنده اش تجزيه كرد... در ضمن اين كار با انفجاري اين ذرات بر روي تمام افراد حاظر پاشيد... فقط چند نفر توانستند به موقع جلوي خودشان مانعي بسازند تا صورتشان به گند كشيده نشود... چند ثانيه به سكوت گذشت... فضا خيلي سنگين بود... بعضي ها بهت زده و بعضي ها متاثر و چند نفري عصباني... سپس فريادي جيغ مانند... از جگري سوخته... برادر شاهزاده بود كه ان طور زجه مي زد... مي خواست از سكوي تماشاگران پايين بپرد تا انتقام برادرش را از ان قاتل عرب بگيرد... اما اطرافيانش جلوي او را گرفتند... هري و مهران نگاهي به هم انداختند... خون در رگ هاي هري به جوش امده بود... فقط دعا ميكرد كه هر چه زود تر با خالد رو در رو شود... پسر بيچاره را بيهوش كرده بودند و داشتند از سالن بيرون مي بردند... خالد هم با لبخندي بر لب داشت از سكوي مسابقه پايين مي امد... انگار نه انگار كه همين حالا پسري را منفجر كرده بود... به طور حتم خالد طلسم هايي ديگري هم هم ياد داشت تا بدون صدمه زدن به حريف پيروز شود... هري با خود قسم خورد وقتش كه برسد انتقام سختي از او بگيرد... با اين كه بايد اينجا مي ماند اما اصلا دلش اين طور نمي خواست... بنابراين بدون هيچ صدايي به اتاقش اپارات كرد... دو ساعت بعد شاهزاده ي ايراني با او ارتباط ذهني بر قرار كرد:
هري... يك دفعه كجا غيبت زد... بايد مي موندي و مبارزه ي فيليپ رو مي ديدي... 
هري در جواب دوستش گفت:
واقعا نمي تونستم اون فضا رو تحمل كنم...
دركت مي كنم... فقط خواستم بهت بگم مرحله ي بعدي بعد از ظهر توي سالن دوئل برگذار ميشه... وقتش كه شد خودم خبرت مي كنم... مي توني با خيال راحت استراحت كني...
هري واقعا متشكر بود... به يك خواب احتياج داشت... بنابر ايت با اشره اي لباس هايش را غيب كرد و روي تخت به خواب رفت... تصاوير مبهمي از مقابل چشمانش مي گذشت... ناگهان با صدايي از خواب پريد و سپري به دور خودش كشيد... اما بعد متوجه شد اين صداي جناب مهران است كه سعي مي كند او را از خواب بيدار كند...
بنابراين بلند شد و با اشاره اي لباس رزم خوانوادگيش را بر تنش ظاهر كرد و از اتاقش بيرون رفت... وقتي وارد سالن دوئل شد متوجه شد كه اولين مسابقه شروع شده است...فيليپ داشت با پادشاه يونان مي جنگيد... مي شد گفت دوئل زيبايي بود... سرعت بالا و تنوع طلسم ها... بدون جلب توجه به سمت دوستش رفت و كنار او نشست... در همين حين فيليپ طلسم پادشاه يونان را دفع كرد و حركتي شلاق وار به چوبش داد و طلسم ابي رنگي را روانه ي سينه ي حريف كرد... مرد قوي ترين سپري را كه در همين زمان كم ممكنش بود ساخت اما سپر مقابل طلسم با صداي بنگ بمي از بين رفت و طلسم به مرد خورد و او را ده متر ان سو تر خارج از سكو پرتاب كرد... مرد نمرده بود ولي شايد تا سال ها به هوش نمي امد... بستگي به قدرتش داشت... 
در همين هنگام همان جواني كه هري صبح ديده بود به كنار انها امد و به هري چشم دوخت... هري هم لبخندي به دوست ايرانيش زد و به سمت سرنوشتش رفت... داخل اتاق با شاهزاده اي از روسيه روبه رو شد... اين بار فيليپ نيامد تا به انها لبخند بزند... شايد چون تازه دوئلش تمام شده بود... شايد هم چون از اينكه صبح هري سالن را ترك كرد ناراحت بود... بالاخره با اشاره ي مرد جوان از اتاق خارج شدند و بر روي سكوي دوئل رفتند... با اشاره ي داور دوئل شروع شد... در همان اولين لحظه طلسمي خيلي سياه و قدرتمند از چوبدستي شاهزاده ي روسي بيرون امد... شايد شاهزاده ي روسي از همان داخل اتاق داشت ورد را زمزمه مي كرد در غير اين صورت كار براي هري سخت مي شد... خيلي سريع با تكانيقوس دار به چوبش سپري سفيد براي خود ساخت... وقت كم بود و سپرش كامل نشد... طلسم به سپر خورد و ان را در هم كوبيد ولي هري پشت سپر نبود... هري يك متر ان سو تر ايستاده بود و طلسمي به سمت همتاي روسيش فرستاد... شاهزاده ي روسي كه راسكيلينكف نام داشت سپري از جادوي سياه ساخت كه توانست طلم هري را دفع كند... مرد جوان به معناي واقعي كلمه در جادوي سياه غرق شده بود... سياهي در وجودش موج ميزد... نفرت در رگ هايش جريان داشت... تمام وجودش خواهان قدرت بود...
هري به ذهنش حمله كرد و پس از دستكاري كوچكي در ذهن رقيبش او را بيهوش كرد... اين كار تحسين تماشاگران را برانگيخت... بدون اينكه به بقيه ي افراد توجه كند از سكو پايين امد و سالن را ترك كرد... وقتي از سالن خارج شد مستقيم به اتاقش اپارات كرد و مشغول خواندن كتابي باستاني شد...نمي دانست خالد يا مهران مبارزه ي هاي خود را چگونه به پايان رسانده اند... بايد ديد قرعه چگونه خواهد بود... مرحله ي سوم فردا صبح بود...بايد ديد چه ميشود... ان شب بالاخره توانست ان كتاب را تمام كند... هر چند ديگر صبح شده بود اما دو سه ساعت خواب هم غنيمت بود... صبح با صداي دوست ايرانيش از خواب برخواست...
صبح شده هري... بهتره خودتو اماده ي مبارزه كني...
صبح بخير... حالا چي شده كه بايد از قبل خودمو براي مبارزه اماده كنم... 
خوب بالاخره بايد با يكي از ما سه نفر مبارزه كني... اگه ديروز مبارزه ي اون عوضي رو مي ديدي تو هم به اين واقعيت پي مي بردي...
خوب الان ميام يه چيزي بخورم بعد بريم براي دوئل...
بهت توصيه مي كنم از خير صبحانه خوردن بگذري چون تا ده دقيقه ديگه اولين مبارزه شروع ميشه...
هري لعنتي فرستاد و با اشاره اي چوبش را احظار كرد و بعد لباسي بر تنش ظاهر كرد و بعد هم چوبش را در غلافش قرار داد و از اتاق خارج شد... به سمت سالن دوئل رفت و چند دقيقه ي بعد روي سكو كنار دوستش نشست...
خوب خوابيدي؟؟ امروز مسابقه ي سختي داري!!!
هري تا چند لحظه متوجه منظور او نشد... اما وقتي كه فيليپ و خالد به روي سكوي وسط تالار رفتند برگشت و به چشمان دوستش چشم دوخت... حريف هري نه فيليپ بود و نه خالد... دوستش مهران بود... بر روي سكو مبارزه شروع شد و هري سعي كرد حواسش را به ان جمع كند... فيليپ از مبارزه ي ديروزش خيلي بهتر بود... سرعت عمل خيلي بالايي داشت و قدرت طلسم هايش هم بد نبود... اما خالد از او كند تر بود... ابتدا جريان به نفع فيليپ بود و خالد تنها دفاع مي كرد اما كمي بعد خالد از مقابل طلسمي به كناري پريد و طلسمي سياه رنگ را به سمت فيليپ فرستاد... فيليپ سپري براي خودش ساخت و همين كافي بود تا خالد طلسم دومش را هم روانه ي مرد فرانسوي كند... طلسم ها يكي پس از ديگري از چوبدستي خالد خارج ميشد و پس از برخورد با سپر فيليپ كمانه مي كرد و جذب ديواره ي جادويي ميشد... كم كم قطرات عرق بر روي پيشاني فيليپ مي نشست... بالاخره يكي از طلسم ها سپر فيليپ را در هم كوبيد و موج انفجار پادشاه فرانسه را به ديواره ي جادويي كوباند... طلسم بعدي خالد قبل از اينكه فيليپ بتواند بياستد به او برخورد كرد و بدن مرد شكست خورده شروع به پيچ و تاب خوردن كرد... خالد داشت فيليپ را به سختي شكنجه مي كرد... همه ي نگاه ها به خالد بود... تنفر را مي شد به راحتي در اكثر نگاه ها خواند و در اندكي ديگر نيز ترس بود... فيليپ در همان حال كه زير طلسم شكنجه بود طلسمي را به سمت خالد فرستاد... خالد سپري براي خود سخت و همين كافي بود تا طلسم شكنجه از روي فيليپ برداشته شود... پادشاه زخمي به سختي از روي زمين برخاست و سپري در مقابل طلسم بنفش رنگ خالد ساخت... طلسم بدون گذاشتن هيچ اثري از سپر رد شد و به سينه ي مرد نگون بخت برخورد كرد و او را تكه تكه كرد... هري مرد جوان را ديد كه به سمت انها مي امد بنابراين بر شانه ي دوستش زد و گفت:
وقتشه... مي خوام به اين جماعت بفهمونيم كه مبارزه يعني چي... 
عكس العمل شاهزاده ي ايراني در مقابل جمله ي دوست جوانش تنها يك لبخند بود... هر دو برخاستند و به دنبال مرد جوان به راه افتادند... فيليپ مرده بود و همه ناراحت بودند... هري و مهران به اتاق كوجك رفتند و بعد از ساعتی انتظار به قصد سكو از اتاق خارج شدند... بر روي سكو تعظيم بلند بالايي به هم كردند و هري گفت:
مبارزه تا پاي خلع سلاح...
با فوران جرقه ها مبارزه شروع شد... اولين طلسم را هري فرستاد... يك جادوي سفيد قوي... مهران با حركتي مارپيچ وار به چوبش طلسم هري را در گردبادي زنداني كرد... گردباد به سمت هري رفت و هري هم با اشاره اي شلاق وار به چوبش گردباد را به سمت مهران باز گرداند... گردباد در سه متري مهران ايستاد و به گرد و خاك تبديل شد و مانند طوفاني به سمت هري حمله ور شد... شن ها در يك متري هري ايستادند و ناگهان بر روي زمين ريختند... هري با اشاره ي بعدي به چوبش از ميان شن ها پيكان هايي فولادي بيرون اورد و انها را به سمت حريفش پرتاب كرد... مهران با اشاره اي پيكان ها را به پروانه تبديل كرد... سپس طلسمي قهوه اي رنگ را از جادوي باستاني به سمت هري فرستاد... هري طلسم را خوب مي شناخت... مي دانست كه اين طلسم بر روي جادوگران سياه كاربرد دارد و به او صدمه اي نمي رساند اما نمي خواست جذابيت مبارزه كم شود بنابراين حبابي به سمت طلسم فرستاد و طلسم وارد حباب شد و در ان زناني شد... هري طلسم سفيد ديگري را امتحان كرد... تصميم داشت سرعت مبارزه را زياد تر كند... پس از ان طلسم سه طلسم ديگر را هم به سمت حريفش فرستاد... مهران هر چهار طلسم را با سپرش دفع كرد و از مقابل طلسم بعدي هري به كناري سر خورد و دو طلسم را روانه ي سينه ي هري كرد...تماشاگران كم كم داشتند به وجد مي امدند... هري با سپري طلسم دوستش را دفع كرد و سه طلسم يكي بعد از ديگري از چوبدستي اش خارج شد و به سمت مهران رفت... مهران با اشاره به هر طلسم هري ان را منحرف كرد و طلسمي به سمت هري شليك كرد... هري تا اخرين لحظه سر جايش ايستاد و درست يك ثانيه قبل از اينكه طلسم او را از خود بيخود بكند ناپديد شد و دو ثانيه ي بعد چهار هري در چهار طرف مهران ايستاده بود... مهران در دلش به اين كار هري افرين گفت و دو طلسم را به سمت هري رو به رويش و دست راستي اش فرستاد... سپس از مقابل شش طلسمي كه از هر طرف به سمتش مي امد به كناري غلتيد... دو طلسم از شش طلسم مسير خود را تغيير دادند و به سمت جايي كه مهران پريده بود منحرف شدند... مهران خودش را غيب كرد و طلسم ها كف سكو را منفجر كردند... سه ثانيه ي بعد دو مهران در وسط سكو پشت به پشت هم داده بودند و در مقابل چهار هري از خود دفاع مي كردند... كمي بعد مهران يك اژدها از دود ظاهر كرد و ان را به جان يكي از هري ها انداخت... اين مبارزه واقعا متفاوت بود و همه از ديدن ان لذت مي بردند ناگهان يكي از هري ها غيب شد و بين دو حريفش ظاهر شد و با تكاني به چوبدستي اش هر دو را خلع سلاح كرد... صداي تشويق ها بلند شد و هر دو مبارز رو به تماشاچيان تعظيم كردند . با هم دست دادند كه هري گفت:
كارت عالي بود...
مهران لبخند بزرگي به هري تحويل داد و گفت:
ولي تو فوق العاده بودي...
هري هم لبخندي به دوستش زد و هر دو از روي سكو پايين امدند... هري پيشنهاد داد:
بهتره بريم توي محوطه يه قدمي بزنيم...
شاهزاده ي ايراني هم از اين پيشنهاد استقبال كرد... بدون توجه به نگاه هاي خيره ي مردم از سالن دوئل خارج شدند و را خروجي قصر را در پيش گرفتند... قرار بود مسابقه ي نهايي پس فردا بعد از مراسم تدفين فيليپ برگذار شود...اين قصر بر روي تپه اي واقع شده بود و اطراف ان كمي پايين تر بود و از چمن پوشيده شده بود... كمي دور تر هم كوهي نه چندان بلند واقع شده بود كه روي دامنه ي ان جنگلي روييده بود... دو دوست شانه به شانه ي هم حركت مي كردند... كمي بعد بر روي چمن ها نشستند و سكوت اغاز شد... بعد دو دقيقه هري پرسيد:
حال پدرت چطوره؟
مهران رويش را به سمت هري برگرداند و به چشمان او خيره شد و در جواب گفت:
تو كه بهتر مي دوني... اصلا حال خوبي نداره... حالش داره روز به روز بدتر ميشه... روزي كه مي خواستم به فرانسه بيام سه روز بود كه از تختش بيرون نيومده بود... هري متاسف شد... علاقه ي زيادي در دلش نسبت به پيرمرد احساس مي كرد... مهران گفت:
هري... به نظرت اين همه قدرت خالد عجيب نيست؟؟ اون خيلي قدرتمند تر شده... دوره ي پيش تو همون مرحله ي اول حذف شد... هيچ حرفي براي گفتن نداشت... اما امروز... كاري كه با فيليپ كرد واقعا متاثرم كرد... من خيلي بهش مشكوكم...
هري هم خيلي وقت بود راجع به اين موضوع فكر مي كرد... كمي سكوت كرد و سپس گفت:
به نظر من هم خيلي عجيب و مشكوكه... شايد يه يه گنجينه ي خانوادگي دست پيدا كرده... 
اگه اين طور بوده باشه بايد گنجينه ي خيلي بزرگي بوده باشه... ولي هري بايد خيلي مواظب باشي... نبايد اونو دست كم بگيري... شايد همه ي قدرتش رو به نمايش نگذاشته باشه... راجع به ولدمورت چيكار كردي؟؟
اون الان ازاد شده... فقط يك جاودانه ساز ديگه بيشتر نمونده... با يه روح ازاد شده...وقتي به انگلستان برگردم سراغ اون جاودانه ساز مي رم و اون رو هم نابود مي كنم... وقتي كه يه جسم براي خودش دست و پا كنه براي هميشه ترتيبش رو ميدم...
مهران سوالي را كه مدت ها بود مي خواست از هري بپرسد مطرح كرد:
از ارباب سايه ها چه خبر؟؟؟ تو فكر مي كني دوباره برگرده؟؟؟
هري از روي تاسف سري تكان داد و نا اميدانه گفت:
اره... من نتونستم در اخرين لحظه اونو بكشم و اون فرار كرد...
مهران تاسف را در صداي هري شناخت... ديگر هيچ كدام از دو دوست صحبتي نكرد... افتاب داشت غروب مي كرد و دو دوست پس از تماشاي اين صحنه به سمت قصر به راه افتادند... هري از دوستش كه قصد داشت براي خوردن شام به سالن غذاخوري برود جدا شد و به اتاقش رفت... كتابي را كه مدت ها بود مي خواست بخواند برداشت و شروع به خواندن ان كرد... كتابي كه در دست هري بود فوق الاده قديمي بود... جزو هيچ كدام از جادو هايي كه هري مي شناخت نبود... كتاب در باره ي نوعي از جادو بود كه قدرتي فراتر از هر نوع جادوي ديگر بود... اما هر كسي نمي توانست ان جادو ها را اجرا كند... بايد ارباب جادو بود تا بتوان با ارده جادو كرد... كتاب توضيح مي داد كه چگونه مي شد با جادوي دروني ارتباط برقرار كرد و مستقيما از ان استفاده كرد بدون هيچ واسطه اي... بدون هيچ تلف كردن زماني و بدون هيچ محدوديتي... و اين يعني قدرت... اما حتي همه ي اربابن جادو هم توانايي استفاده از اين نوع جادو را نداشتند و نخواهند داشت... هري در دو ساعت كتاب را تمام كرد... در كل كتاب حتي يك طلسم هم نبود... هري كتاب را بست و ان را به كتابخانه ي قصرش فرستاد... بر روي زمين چهار زانو زد و چشمانش را براي تمركز بيشتر بست... زمان مي گذشت و هري هيچ تصوري از اين كه چه مدت است كه در اين حالت قرار دارد نداشت... كم كم داشت جادويش را تحت كنترلش مي گرفت... داخل راهرو مقابل در اتاق هري سر و صداي زيادي برپا بود اما هري حتي صداي سكوت را هم نمي شنيد... ناگهان حظور كسي را پشت ديواره هاي ذهنش حس كرد... ان كسي جز شاهزاده ي ايراني نبود... هري ديواره هاي ذهنش را پايين كشيد و به دوستش اجازه ي ورود داد:
هري مگه اين صر و صدا ها رو نميشنوي... چرا از اتاقت بيرون نميياي ببيني چه خبره... اينجا به تو نياز هست...
هري كه حالا كمي تمركزش كم تر شده بود صدا هاي مبهمي شنيد و كمي بعد تر صداي داد و فرياد و گريه را به طور واضح شنيد... به سرعت از جايش برخاست و به سمت در اتاقش رفت... در را كه باز كرد جمعيت زياد داخل راهرو او را شگفت زده كرد... دستي بر روي شانه اش قرار گرفت و باعث شد هري به سما راستش بچرخد و مهران را كنارخودش ببيند... مهران به پسركي هم سن و سال هري اشاره كرد و گفت:
اون پسره فيليپه... به خاطر مرگ پدرش ديوانه از كوره در رفته بود و مي خواست به خالد حمله كنه كه بيهوشش كردن... حالا به هوش اومده و به خاطر اينكه بيهوشش كرده بودند كفري شده... مي خواد با خالد دوئل كنه... خالد هم اون ور سالن ايستاده و از اين اتفاقات لذت مي بره و بدش هم نمياد كه پسر فيليپ رو هم بفرسته پيش پدرش... هري تو مي توني ارومش كني... اگه به خالد پيشنهاد دوئل بده ديگه نميشه كاريش كرد
هري به دوستش لبخندي زد و گفت:
تا دو روز ديگه خالد نمي تونه هيچ پيشنهاد دوئلي رو بپذيره... اون الان جزو مبارزان اردلياست... بعدش هم كه ديگه هيچ كاري نمي تونه بكنه...
با اينكه مهران با اين حرف هري كمي ارام شده بود اما باز هم اشفتگي را در صورتش مي شد ديد... كمي كه گذشت مهران پرسيد:
از خودش هم نمي تونه دفاع كنه... اگه لويي بهش حمله كنه؟؟
هري سري به نشانه ي فهميدن تكان داد و گفت:
باشه يه كاريش مي كنم...
سريع به ذهن پسرك نفوذ كرد و او را تحت اراده ي خودش گرفت و كاري كرد كه كم كم ارام شود و بعد مادر به كمك مردي كه احتمالا از نزديكانش بود به اتاقش رفت... كمي بعد كه راهرو از ادم هاي فضول خالي شد هري به اتاق پسر رفت... لويي روي تختش خوابيده بود هري كنارش گوشه ي تخت نشست... همين كافي بود تا لويي كه تازه به خواب رفته بود بيدار شود و با ديدن هري وحشت كند... چند لحظه طول كشيد تا هري را بشناسد... سپس كمي از ترسش كم شد و با بدبيني پرسيد:
تو اينجا چيكار مي كني؟؟ 
هري لبخندي زد تا بقيه ي ترس شاهزاده ي جوان هم بريزد و سپس توضيح داد:
تو به خاطر مرگ پدرت مي خواستي با خالد مبارزه كني... براي همين من به ذهنت نفوذ كدم و كاري كردم كه اروم بشي و به اتاقت بياي...
لويي با عصبانيت غريد:
به چه حقي اين كارو با من كردي؟؟
هري سري تكان داد و گفت:
نجات جون ادم ها وظيفه ي منه... من فقط به وظيفم عمل كردم... تو فقط داشتي بهانه دست خالد مي دادي كه بكشدت... تو در برابر اون هيچ شانسي نداشتي... تو بايد تاجگذاري كني و به تخت بشيني... مادرت بهت نياز داره... و همين طور كشورت... در مورد خالد هم خودم انتقام پدرت رو ازش مي گيرم... شك نكن...
حرف هاي هري لويي را ارام كرد و باعث شد خشم شاهزاده ي جوان فروكش كند... هري يك ساعت ديگر هم كنار پسر فيليپ ماند و سپس وقتي مطمئن شد كه لويي قانع شده است كه اين كارش احمقا نه بوده است به اتاق خودش برگشت... 

بالاخره مرحله ي اخر مسابقات اردليا فرا رسيد... ديروز مراسم باشكوهي به احترام فيليپ برپا شده بود كه نمايندگاني از تمام كشور ها در ان حظور داشتند... و حالا بايد در مقابل خالد مبارزه مي كرد... اگر خالد را شكست مي داد به اردليا دست مي يافت... نمي دانست چرا اما حس مي كرد اردليا كليد حل تمام مشكلاتش است... دو مبارز داشتند به سمت سكوي مبارزه مي رفتند... هيچ كدام به ديگري حتي نگاه هم نمي كرد... حالا كه در اين فاصله ي نزديك از خالد ايستاده بود قدرتي شيطاني را از سمت او احساس مي كرد... بايد بيشتر مراقب مي بود... اصلا نمي توانست قدرت او را تخمين بزند... او غرق در جادوي سياه بود... قدرت جادوي سياه هر كسي را نابود مي كند... هر دو رقيب با فاصله از هم قرار گرفتند و چند سانتيمتر به علامت تعظيم خود را خم كردند و همزمان با جرقه هايي كه از چوب داور مسابقه به علامت شروع به هوا رفت از هر چوبدستي هم طلسمي خارج شد كه سينه ي حريف را هدف گرفته بود... طلسم ها در ميانه ي ميدان به هم خوردند و انفجار كوچكي از نور رخ داد... هريبدون تلف كردن هيچ زماني طلسمي سفيد به سمت حريفش روانه كرد... در ان سو خالد ماري از جادوي سياه به سمت هري فرستاد... وقتي دو طلسم به هم رسيدند مار طلسم بي رنگ هري را بلعيد و ره راهش به سمات سينه ي هري ادامه داد... هري با اشره اي مار را به صد ها زنبور تبديل كرد و انها به سمت خالد فرستاد... خالد با اشاره اي چوبدستي اش زنبور ها را پودر كرد... هري در همين زمان سه طلسم را يكي پس از ديگري به سمت خالد فرستاد و شروع به خواندن طلسمي بسيار باستاني كرد... خالد با دو دور چرخاندن چوبدستي اش سپري سياه رنگ ساخت و طلسم ها بدون هيچ اثري جذب سپر شد... حالا طلسمي كه هري قصد اجراي ان را داشت به اخر خود رسيده بود و مهي بسيار غليظ از نوك چوبدستي هري بيرون امد و به سرعت راهش را به سمت خالد در پيش گرفت... رنگ از صورت خالد پريد و صورتش به سفيدي گچ شد... سريع حركاتي كه اول زيگ زاگي بود و بعد كم كم دايره وار شد به چوبدستي اش داد... بادي شديد از پشت سرش وزيدن گرفت و بر مه تاخت اما اين كار هيچ فايده اي نداشت... هري او را مجبور كرده بود از قدرت هاي مخصوص خودش استفاده كند... مسلنا اين خوب نبود... چه براي هري و چه براي خودش... هري ديد كه خالد كم كم داشت محو مي شد... حدثش درست بود و اين اصلا خوب نبود... تا لحظه ي اخر اميدوار بود كه اشتباه كرده باشد اما اين واقعيت داشت... حالا از خالد جز سايه اي هيچ نمانده بود... سايه با سرعني سرسام اور به سمت هري حركت كرد... هري تغيير شكل داد و به صورت توده اي از نور در امد تا به ارباب سايه ها خوش امد بگويد... نور و تاريكي در هم اميختند... هر لحظه يكي ديگري را احاطه مي كرد... هري مي توانست درست لحظه اي كه ارباب سايه ها احاطه كرده با انفجاري از نور كار او را تمام كند اما اگر موفق نمي شد درون تاريكي غرق مي شد... مردم مي ديدند كه نور و تاريكي بر هم پنجه مي كشند و دور هم مي چرخند... خيلي ها با دهان باز به اين دوئل افسانه اي مي نگريستند... هري تصميم خود را گرفت... راه ديگري وجود نداشت... به سرعت تاريكي را احاطه كرد و بعد انفجاري از نور باعث شد تا همه چشم هاي خود را ببندند... وقتي بالاخره توانستند ببينند خشكشان زد... هري بدون هيچ سلاحي بر روي زمين افتاده بود و خالد در حالي كه چوبدستي او را در دستانش مي چرخند بالاي سرش ايستاده بود... هري نيروي خيلي زيادي از دست داده بود... خالد تصميم گرفت براي هميشه از دست هري راحت شود... طلسمي از نوك چوبدستي خالد خارج شد اما هم زمان دو طلسم ديگر هم اجرا شده بود... يكي از چوبدستي هري كه در دست خالد بود و ديگري از دست هري كه به سمت خالد نشانه رفته بود... طلسم اولي به طلسم خالد رسيد و ان را منحرف كرد و طلسم دوم كه از دست هري خارج شده بود به سينه ي بدون محافظ خالد برخورد كرد و باعث شد او چند متر به عقب پرتاب شود... دود سياهي از دهان خالد به بيرون امد... اين بار هري دست به دامان جادوي دروني اش شد... بدون هيچ درنگي نوري از كف دستش به سمت دود سياه شليك شد و با رسيدن به ان دود سياه را احاطه كرد... فقط يك لطظه سكوت و بعد بلند ترين جيغ هايي كه هر موجودي مي تواند بكشد از درون گوي نوراني به گوش رسيد... حالا ارباب سايه ها براي هميشه نابود شده بود... هري خسته و كوفته بلند شد و خودش را براي استقبال از كساني كه به سمت او هجوم اورده بودند اماده كرد... اولين نفري كه خودش را به هري رساند مهران بود...
هري بازم مثل هميشه گل كاشتي... 
بقيه ي كساني كه شاهد اين دوئل مرگبار بودند هم خودشان را به هري رساندند و با فشردن دست هري به او تبريك مي گفتند... جسد خالد را از سالن خارج كردند و سپس محافظان سلطنتي به همراه مردي كه مسئول نگهداري كتاب بود به همراه وزير جادوگري فرانسه از در سالن وارد شدند... يكي از محافظان محفظه اي را حملمي كرد كه داخل ان اردليا قرار گرفته بود... وزير جادوگري فرانسه از همه جلوتر بود... وقتي به هري رسيد با او دست داد و با لحني كه از ان غم مي باريد به هري تبريك گفت... اما هري نفهميد اين غم به خاطر مرگ پادشاهشان است يا به خاطر از دست دادن اردليا... بعد از ان مردي كه مسئول نگهداري اردليا بود با هري دست داد و به او تبريك گفت و بعد هم محافظي كه محفظه را حمل مي كرد در مقابل هري زانو زد و وزير جادوگري فرانسه محفظه را از دست محافظ گرفت و به هري تقديم كرد... هري از انها تشكر كرد و محفظه را به قصرش فرستاد... بعد از دو ساعت تشريفات مهران و هري از قصر خارج شدند... مهران با هري دست داد و گفت:
هري هر وقت فرصت كردي يه سري به قصر ما بزن... پدرم خيلي دوست داره تو رو ببينه... مي ترسم...
هري نگذاشت مهران حرفش را تمام كند و لبخندي به او تحويل داد و گفت:
در اولين فرصت به ديدنتون ميام..

هري در اتاقش در طبقه ي سوم نشسته بود... قرار بود فردا رسما به عنوان پادشاه انگلستان تاج گذاري كند... تصميم داشت قبل از انكه درگير مراسم شود نگاهي به اردليا بيندازد... كتاب را در دستانش ظاهر كرد... تشعشعات قدرت از كتاب ساطع ميشد... دست برد تا كتاب مقدس را باز كند اما هر چه كرد موفق به گشودن كتاب نشد... تمركز كرد و خواست كه كتاب باز شود اما باز هم هيچ اتفاقي رخ نداد... زير لب لعنتي فرستاد و با صداي ارام از خود پرسيد:
پس چطور قراره اين رو بخونم؟؟
صدايي كه در جواب هري امد او را شگفت زده كرد:
هميشه قرار نيست به يك شكل انجام بشه...
هري سريع به اطرافش نگاه كرد... هيچ كس اينجا نبود... صدا از هيچ جايي نيامده بود... گويي در ذهنش ارتعاش داشت... هري ناگهان با خود فكر كرد شايد كتاب بوده كه با او ارتباط ذهني برقرار كرده... بعد ناگهان با خود گفت:
اره هيچ شكي نيست كه ارتباط ذهني بود... 
اما با يك كتاب!؟ به خود خنديد... اما بعد گفت چرا كه نه... امتحانش مجاني بود... سوالي پرسيد تا جوابي دريافت كند:
اين تو بودي؟؟ من با يه كتاب ارتباط ذهني بر قرار كردم؟؟
صداي خنده اي را در ذهنش شنيد و بعد همان صدا در جوابش گفت:
وقتي از من سوال مي پرسي يعني با من ارتباط برقرار كردي ديگه... البته اين جمله غلط بود چون من با تو اراباط برقرار كردم... 
پس درست حدس زده بود... اين صدا متعلق به كتاب بود... پس پرسيد:
خوب چطور مي تونم تو رو باز كنم و از اين دانش بهره مند بشم...
صدا دوباره شروع به خنددن كرد... چند لحظه ي طولاني و سپس گفت:
چرا فكر كردي مي توني اين كتاب رو باز كني؟؟
هري با تعجب پرسيد:
چرا من نبايد بتونم؟؟ من ارباب جادوي سفيدم!!!
كتاب با بي تفاوتي گفت:
خوب كه چي... هر كي مي خواي باش... مي دوني تا حالا چند تا ارباب جادو سعي كردن به اين راز بزرگ پي ببرن... خيلي هاشون سعي كردن منو فريب بدن... اعتمادمو جلب كنن... حتي يكيشون متوصل به زور شد... البته عاقبت زياد خوبي نداشت... طفلك ديوانه شد... حالا به تو هم توصيه مي كنم اين چهار سال سرت به كار خودت باشه تا دوره ي بعدي كه منو يكي ديگه تصاحب خواهد كرد... من زمان مناسب در مكان مناسب خواهم بود...
هري با ناباوري به حرف هاي كتاب گوش كرد و سپس پرسيد:
اگه اينجوريه كه ديگه چه نيازي به مسابقات اردليا هست؟ 
هيچ نيازي نيست... اين يه كار بي خوده...
پس چرا بهشون نمي گي كه اين مسابقات رو لغو كنن؟؟
من مي گم ولي هيچ كس حرف هاي منو نمي فهمه... در نود و دو سال اخير هيچ كس نتونسته... تو بعد از نود و دو سال اولي هستي... ولي چون مي توني حرف هاي منو بفهمي مي توني هر سوالي كه داشته باشي از من بپرسي و من هم تا جايي كه ممكن باشه بهت توضيح مي دم...
هري با خود فكر كرد: بازم بهتر از هيچيه!!!
خيلي بهتر از هيچيه... 
هري ناباورانه به كتاب نگاه كرد... اين كتاب مي توانست ذهن او را بخواند... بعد با خود فكر كرد اين هم يكي ديگر از عجايب اين كتاب... اولين سوالش را پرسيد:
گفتي در زمان مناسب در مكان مناسب خواهي بود... چطور مي توني اين كار رو بكني وقتي تا چهار سال در اختيار مني؟؟
كتاب بدون هيچ حرفي با غيب شدن جواب هري را داد... كتاب غيب شده بود و سي ثانيه ي بعد دوباره ظاهر شد... سپس صداي كتاب را در ذهنش شنيد كه پرسيد:
جواب سوالت رو گرفتي؟؟
هري سري به نشانه ي فهميدن تكان داد و سوالي را كه از اغاز اين گفتگو داشت ازارش مي داد پرسيد:
مي دوني اصلا نمي تونم درك كنم اين همه كار از يك كتاب بر بياد... مي فهمي چي مي گم... هرگز در موردش نشنيده بودم... 
معلومه كه نشنيده بودي... همه چيز را همگان دانند و همگان از مادر نزادند... تو كه قرار نيست در مورد همه چي اطلاع داشته باشي... وقتي تو به من به عنوان يه كتاب نگاه مي كني معلومه كه نمي توني اين مساله رو درك كني اما اگه به من به عنوان منبع جادو يا روح جادو نگاه كني كه توي اين كتاب متجلي مي شه درك كردنش خيلي اسونه... تو بايد بفمي كه داري با جادوي اطرافت صحبت مي كني... جادويي كه كمي از اون وارد كتاب شده... حالا تصور كن اين محدوده به اندازه ي كل جهان وسعت پيدا كنه...
هري ناباورانه به نشانه ي انكار سرش را تكان داد و تقريبا فرياد زد:
اين غير ممكنه... كل جادوي جهان... تو مي گي كل اين جادو از اين كتابي كه دست منه انتشار پيدا مي كنه؟؟
چرا به حرف من گوش نمي دي؟؟ بهت گفتم من جادو هستم... تا اينجاش رو ديگه بايد فهميده باشي... از طرف ديگه تو يكي از معدود كساني بودي كه تونستي با جادوي دروني خودت يه رابطه ي قابل قبول بر قرار كني... از اون طرف من به عنوان روح جادوي جهان توي اين كتاب تجلي پيدا مي كنم... مثل روح تو كه براي انجام كارهاش به اين جسم نياز داره من هم به اين كتاب نياز داشتم... فهمي دي يا نه؟؟
دركش خيلي سخت بود... اما هري بايد اين را باور مي كرد... يعني باور كرده بود اما بايد اين واقعيت را به خودش مي قبولاند... بعد پرسيد:
پس تو به عنوان روح جادو يا شايد بهتر باشه بگم خود جادو بايد خيلي كار ها بتوني بكني؟؟
تقريبا هر كاري...
اين ديگر خيلي جالب بود... تقريبا هر كاري!!! هري پرسيد:
چرا تقريبا؟؟
كتاب مدتي سكوت كرد و وقتي كه هري داشت از شنيدن جواب نا اميد مي شد صداي كتاب را شنيد كه گفت:
خوب هر روح كه در يك جسم پست تر تجلي پيدا مي كنه و وارد مي شه يه مهدوديت هايي براش به وجود مياد... مثلا خود شما انسان ها... روح شما اگه در اين جسم پست محدود نيمشد اصلا ديگه به جادو نيازي نداشتيد... هر كدوم شما به تنهايي از روح جادو هم قوي تر بوديد...
صبر كن... اين همه اطلاعات رو غلنبه وارد مغز من مي كني... خودت كه مي گي اين بدن ما محدوديت داره... مغز من هم محدوده... يه كم بايد بهش فرصت بدي تا بتونه اين اطلاعات رو تجزيه تحليل كنه...
اشتباه تو همين جاست... مغز شما نسبت به بقيه ي بدنتون خيلي تكامل يافته تره.. شايد فقط يه كم از روحتون پايين تر باشه... اگه به خاطر اين مغز نامحدود نبود روح شما در اين بدن نابود مي شد... فقط بايد بتوني از مغزت استفاده كني... هر چيزي رو كه فقط يه بار بخوني در مغزت ثبت مي شه... دقيقا مثل روح مي مونه... تغيير پذيره اما وقتي تغيير كرد برگشت پذير نيست... اين خودش يه نقیضه... مثل این میمونه که یک تیکه چوب برداری و اونو بتراشی... می تونی اونو هر طور که خواستی بتراشی ولی وقتی اونو تراشیدی دیگه به حالت اول بر نمی گرده... روح هم يه چيزي در اين مايه هاست... شايد فكر كني كه من دارم چرت مي گم اما دليل اينكه درك اين حرفاي من برات سخته اينه كه از ذهنت و مغزت تقريبا استفاده نكردي... تو بايد همونطور كه روح جادو رو در خودت پيدا كردي و به خوبي اونو تحت كنترل در اوردي با مغزت هم همين كارو بكني... حالا اخرين جمله ام رو هم مي گم و تو رو رها مي كنم تا بتوني روي حرف هام فكر كني و اونها رو درك كني... چيزي كه تو به عنوان روح جادوي درونيت مي شناسي در واقع روح خودته و اين تو نيستي كه اونو تحت اختيار قرار گرفته... اين روحته كه كمي از اختيارات خودش رو به دست اورده... از كمي از قدرتش مي تونه استفاده كنه... تو با اين كارت خودت رو از من به عنوان روح جادو بي نياز كردي... روح تو همون طور كه گفتم قدرتي فرا تر از هر جادويي داره... فقط اراده ي خالص... مثل اراده ي خداوند... 
اي فرزندان ادم،
 من بي نيازي هستم كه نيازمند نمي شوم
مرا در انچه كه به تو امر كرده ام اطاعت كن
تا تو را چنان بي نياز كنم كه نيازمند نشوي
اي فرزند ادم، من زنده اي هستم كه نمي ميرم
مرا در انچه كه به تو امر كرده ام اطاعت كن
تا تو را زندگي اي بخشم كه نميري
اي فرزند ادم،
من به هر چه بگويم «باش» مي شود
مرا در انچه كه به تو امر كرده ام اطاعت كن
تا تو را چنان قرار دهم
كه به هر چه بگويي «باش» بشود
و تو هري، از كساني هستي كه به بخشي از ان چه به انسان ها امر شده عمل می کنند... 
دیگر هیچ صدایی نبود... کتاب ساکت شده بود و هری هم داشت به صحبت هایش با کتاب فکر می کرد... انقدر در افکارش غرق شده بود که متوجه نشد افتاب غروب کرده است... صدای معده اش بود که او را به خودش اورد... به یاد حرف های کتاب افتاد... جسم پست تر... چه کسی می دانست که روح ادمی ممکن است چقدر بزرگ باشد... بلند شد و به سمت سالن غذاخوری به راه افتاد... 

یک هفته گذشت... هری حالا تاجگذاری کرده بود و رسما پادشاه جادوگران انگلستان محسوب می شد... کار ها به خوبی پیش می رفت... ساخت شهرک جادوگر نشین هاگزمید به پایان رسیده بود و جادوگران بسیاری در ان ساکن شده بودند... چهار روز تا باز شدن دروازه مانده بود... هری حالا هم بر روی ذهنش و تسلط کافی پیدا کرده بود و هم بر روی روحش... یا به گفته ی کتاب روحش بر روی او... هیچ خبری از ولدمورت نبود... هری تصمیم داشت زمانی که دروازه باز شد شخصا انجا باشد و برای همیشه این دروازه را ببندد... می دانست این دروازه های بین دنیا ها چه ازرشی دارند... اما تا وقتی افرادی تشنه ی قدرت به دنبال گشودن انها هستند هیچ چیز به جز بدبختی برای انسان ها ندارند... دو روز بود به دنبال ناجینی همه جا زیر و رو کرده بود... اما هیچ اثری از مار غول پیکر نیافته بود... چند مرگخوار را دستگیر کرده بود و ذهنشان را خوانده بود... بهدنبال نشانه یا سرنخی از محل اخرین جاودانه ساز اما هیچ نمی یافت... در عوض چیز هایی که در ذهن انها می دید باعث می شد که بعد از خواندن ذهنشان انها را مجازات کند... و این مجازات چیزی به جز مرگ نبود... 
بالاخره سه روز و نیم دیگر هم گذشت و حالا فقط چند ساعت تا نیمه شب مانده بود... هری قصد داشت قبل از نیمه شب به انجا برود... شام مختصری خورد و بعد بلند شد که از تالار غذاخوری بیرون برود که جناب ویلیام در زد و وارد تالار شد... سری به نشانه ی احترام برای هری خم کرد و س÷س گفت:
عالیجناب... عالیجناب مهران اینجا هستند... می خوان شما رو ببینن...
هری کمی فکر کرد که مهران ممکن است در این زمان با او چه کاری داشته باشد... بله او هم می خواست همراه هری به معبد برود... هری نمی توانست مانع او بشود... پس به جن پیرش گفت:
منو پیش ایشون ببرید... 
سردسته ی محافظانش از تالار خارج شد و ایستاد تا هری کنار او قرار بگیرد... انها به سمت در خروجی قصر رفتند و سرانجام زمانی که از قصر خارج شدند مهران را کمی ان طرف تر منتظر یافتند... هری ایستاد... برای اطمینان هم که شده به جن پیر گفت:
همه ی اعضای گارد رو اماده ی نبرد کنین... شاید بهشون نیاز پیدا کنیم... 
جن پیر به نشانه ی فهمیدن سری تکان داد و پس از اینکه برای هری ارزوی موفقیت کرد رفت تا ترتیب کار ها را بدهد... هری هم به سمت دوستش رفت... مهران ایستاد تا هری به او برسد... هری به او رسید و گفت:
نتونستی بشینی و منتظر اخبار بمونی؟؟ درکت می کنم... حالا بهتره تا دیر نشده بریم... 
هری دست او را گرفت و به مقابل معبد اپارات کرد... قرص ماه همه جا را روشن کرده بود... هری کمی ان طرف تر متوجه حرکتی شد و چند لحظه طول کشید تا بتواند هیکلی را در تاریکی جنگل تشخیص بدهد... پیکر سیاه پوش از تاریکی بیرون امد و باعث شد مهران چوبدستی اش را بکشد و او را هدف بگیرد و منتظر بماند تا به موقع واکنش نشان دهد... لرد ولدمورت انجا ایستاده بود... چند لحظه ی دیگر طول کشید تا هشت نفر دیگر از میان سایه ها بیرون امدند... هری در ذهنش خواست سیمون و الکس برای کمک بیایند و فقط چند لحظه طول کشید تا دو جن محافظ ÷شت سر هری و مهران ظاهر شوند... هری به ولدمورت چشم دوخت و گفت:
خوب تام... تو نمی دونی داری با چی بازی می کنی... این خیلی از حد و اندازه های تو بزرگتره...
ولدمورت در حالی که به سختی سعی می کرد خودش را کنترل کند و از کوره در نرود گفت:
من اینطور فکر نمی کنم... ولی یه چیزی که مصلمه اینه که امشب پایان کار تو خواهد بود... و بعدش نوبت می رسه به خیلی های دیگه... 
مهران در جوابش گفت:
شتر در خواب بیند پنبه دانه...
هر چند هری فکر نمی کرد ولدمورت معنی این مثل ایرانی را بداند... چوبدستی اش را چرخاند و طلسمی با سرعتی سرسام اور از نوک ان خارج شد و به سمت ولدمورت و افرادش رفت... ولدمورت هم با سرعتی حیرت اور به دور افرادش سپری ساخت تا انها را زا شر طلسم در امان نگه دارد... نبرد شروع شده بود... لازم نبود دیگر هیچ حرفی زده شود... طلسم ها از سمت به سمتی دیگر می رفت... کم کم فاصله ی دو گروه کمتر شد و نبرد به دوئل تبدیل شد...هری با ولدمورت و مهران با دو نفر دیگر مبارزه می کردند... هر جن هری هم همزمان با سه نفر مبارزه می کرد... قدرت این هشت نفر به مراتب از دیگر مرگخواران ولدمورت بیشتر بود... سه نفر از انها هم ماسک مرگخواران را بر چهره داشتند... ولدمورت بهتر از گذشته مبارزه می کرد... البته برای هری واقعا خطری محسوب نمی شد... هری اگر اشتباه نمی کرد امکان نداشت که از او شکست بخورد... هری می خواست کمی مبارزه را کش دهد و در زمانی که ولدمورت تمرکزش را از دست دهد به ارامی به ذهنش نفوذ کند و از محل ناجینی با خبر شود و قبل از اینکه روح درون ان ازاد شود ان را نابود کند... ده دقیقه از شروع مبارزه گذشته بود که ولدمورت زیر فشار زیاد تمرکزش را از دست بدهد و دیواره ی ذهنیش ضعیف شود... هری همان زمان بدون اینکه حریفش متوجه شود به درون ذهنش خزید... و این زمانی بود که خیلی دیر شده بود... واقیت مثل پتکی بر سر او خراب شد... دیگر ماری به اسم ناجینی وجود نداشت... در عوض ولدمورتی دیگر پا به این دنیا گذاشته بود... خبر بدتر این بود که ان ولدمورت الان با چند نفر دیگر الان داخل معبد بود و داشت دروازه را باز می کرد... در همین چند ثانیه که هری از رقیبش غافل شده بود ولدمورت طلسمی را به سمت هری فرستاد... هری خیلی دیر متوجه طلسم شد... سپرش هیچ وقت کامل نشد... طلسم به سینه اش برخورد کرد... حس شومی شروع به گسترش یافتن در وجودش را کرد... ولدمورت چوبش را بلند کرد تا کار هری را برای همیشه تمام کند اما مجبور شد از خودش در برابر طلسم الکس دفاع کند... الکس بین هری و ولدمورت قرار گرفت و لرد سیاه مجبور شد مبارزه ی دیگری را شروع بکند... در همین زمان هری خودش را مجبور کرد درد را نادیده بگیرد... این کار را در زندگی خیلی خوب اموخته بود... نیروی درونی اش را هدایت کرد تا اثرات طلسم ولدمورت را خنثی کند... الکس زیر فشار طلسم های ولدمورت عرق کرده بود و هر لحظه ممکن بود که یکی از سپر هایش در هم بشکند... اما هری سریع تر دست به کار شد... به مبارزه برگشت... ولدمورت صورتش را در هم کشید و گفت:
تو پاتر لعتنی نمی خوای بمیری... اگه یه کم خرافاتی بودم می گفتم...
اما جمله اش ناتمام مان و مجبور شد یک طلسم سه گانه ی باستانی را که هوا را زوزه کشان می شکافت و به سمت سینه اش می امد دفع کند... با چهار حرکت بعدی هی چهار طلسم مرگبار دیگر روانه ی سینه ی ولدمورت شد... هیچ سپری توانایی ایستادگی در برابر این چهار طلسم با هم را نداشت... ولدمورت قوی ترین سپری را که برایش ممکن بود ساخت... سپر در مقابل دو طلسم اول به خوبی ایستاد... طلسم سوم با صدای بلندی سپر را از بین برد و طلسم چهارم سینه ی ولدمورت را درید... حالا ولدمورت داشت به ذرات ریزی تجزیه می شد و همراه با باد به این سو و ان سو می رفت... هری بدون توجه به هیچ کس دیگر به سمت در معبد به راه افتاد... چطور یک چنین اشتباهی کرده بود... در های معبد که بسته نشده بود... لعنتی به خود فرستاد و از بین اجساد محافظان معبد که سعی کرده بودند مقابل ولدمورت بیاستند عبور کرد... 
سرعتش را افزایش داد هرچند فکر نمی کرد این فایده ای داشته باشد... نزدیک به یک ساعت از نیکه شب گذشته بود و تا حالا حتما ولدمورت دروازه را باز کرده بود... فقط هری نمی دانست ولدمورت درباره این دروازه می داند... ذهنش با سرعتی سرسام اور فسفر می سوزاند اما به هیچ نتیجه ای نمی رسید... مسیر جسد ها را دنبال کرد... مسلما این مسیر او را به ولدمورت می رساند... به در بزرگی رسید... در بسته بود و احتمالا با جادویی هم قفل شده بود... بدون تلف کردن هیچ وقتی فقط به در اشاره کرد و در منفجر شد... تراشه های چوب به درون تالار پرتاب شد و در دم سه تن از یاران ولدمورت را کشت... هری نگاهش را در اتاق به دنبال ولدمورت لرزاند... در سمت راستش او را در حالی یافت که با دستانی از هم باز شده داشت کلماتی را فریاد می زد... دروازه تقریبا کامل شده بود... دیگر کاری از او بر نمی امد... حتی اگر ولدمورت را می کشت قبل از امدن اولین شیطان نمی توانست دروازه را ببندد... سه نفر به غیر از ولدمورت داخل اتاق بودند... با اشاره ای به عصایش اهنا بر روی زمین افتادند... ولدمورت به ارامی به سمت هری برگشت... لبخند بزرگی بر روی صورتش خودنمایی می کرد... کار او با دروازه تمام شده بود و حالا منتظر ورود اولین شیطان بود... هری گفت:
تو یه احمقی تام... اینو نیم ساعت پیش هم به خود جوانترت گفتم... وقتی شیاطین به این دنیا بیان اولین کسی که می میره تویی... اونها نمی تونن تحمل کنن که از انسان ها پایین تر قرار بگیرند... به خاطر همین به این چیزی که تو خواهی دید تبدیل شدند... اونها از بهشت خارج نشدند که حالا بیان روی زمین و به یک انسان خدمت کنند... تازه اون هم به انسانی که حتی روحش کامل نیست... 
لرد ولدمورت با لحنی که تحقیر از ان می بارید گفت:
تو از شیاطین چی می دونی بچه جون؟؟ من فکر همه جاش رو کردم... اونها نمی تونن هیچ صدمه ای به من بزنن... دیگه هیچ کس نمی تونه... من حالا برترینم... قدرت مطلق
هری سری به نشانه ی تاسف تکان داد و گفت:
قدرت مطلق خداست... تو هم شاید یه روزی برترین بودی ولی حالا فقط یه وجود ناقصی... یه موجود که حتی نمیشه بهش ترحم کرد... تو بقا رو قربانی فنا کردی... 
در همین لحظه هری متوجه شد که سطح دروازه موج برداشت... ولدمورت هم از حالت هری متوجه این اتفاق شد و خندید... سپس چوبش را به سمت سینه ی هری گرفت و گفت:
خداحافظ هری... 
سپس طلسمش را روانه ی سینه ی هری کرد... هری با اشاره به چوبش حبابی به سمت طلسم فرستاد.. حباب طلسم را در بر گرفت... حالا موج های بزرگتری بر روی سطح دروازه ایجاد می شد... بسامد انها هم کاهش یافته بود... هری دو دور چوبش را در خلاف عقربه های ساعت چرخاند و طلسمی گردباد مانند به سمت ولدمورت فرستاد... رنگ از رخسار ولدمورت پرید... احساسش به او می گفت مرگش فرا رسیده است... و این یکی از دفعات نادری بود که احساس ولدمورت درست کار کرده بود... ولدمورت چبوبش را به سمت هری گرفت و وردی را فریاد کشید... دود از نوک عصای ولدمورت خارج می شد و تشکیل ماری غولپیکر را تشکیل می داد... سر مار ده متر جلوتر به طلسم هری رسید اما هنوز دم ان از چوبدستی خارج نشده بود... هری هم همین وضعیت را داشت... ته گردباد جادویی به چوبدستی اش متصل بود...دو طلسم به هم برخورد کردند... مار ولدمورت به مانند پشه ای که در جریان باد قرار بگیرد داخل گردباد کشیده شد و در یک لحظه میان گردباد گم شد... گردباد همین طور جلو می رفت و مار ولدمورت را به سمت خود می کشید... ولدمورت غرق در عرق بود... مار با شدت از چوبدستی خارج می شد... با اینکه مارش سرعت گردباد هری را گرفته بود اما گردباد هر لحظه به او نزدیک تر می شد. نهایتا تا ده ثانیه ی دیگر به او می رسید... اگر مار را هم رها می کرد در کمتر از سه ثانیه گردباد به او می رسید... چاره ای نبود... می خواست جادویش را باطل بکند اما صدای باعث شد مو بر تنش سیخ شود... اولین شیطان وارد شده بود... برگشت و به شیطان خیره شد... از ترس نزدیک بود قالب تهی کند... هیولایی به ارتفاع سه متر و عرض یک متر... سه شاخ بلند بر روی سرش... دمی به طول یک انسان... رنگش سرخ بدنش به سیاهی می زد... چهار چشم بزرگش بیشتر صورتش را اشغال کرده بود... کاسه ی چشمانش خالی بود و داخل ان اتش شعله می کشید... دو بال بزرگ هم در پشت شیطان روییده بود... شش دست داشت... یک عصای سه شاخه به رنگ خون را با دو دستش نگه داشته بود... یک نکته ی دیکر هم که توجه هری را جمع کرد این بود که شیطان دماغ نداشت...هری با خود فکر کرد این یکی از دلایلی است که شیاطین بوی تعفن می دهند... اگر انسانی با این مشخصات وجود می داشت شاید یک تن وزنش بود... اما به نظر نمی رسید این شیطان انقدر ها هم سنگین باشد... هری حاظر بود شرط ببندد که شیطان پانصد کیلو هم وزن ندارد... ولمورت که گردباد را در سه متری خودش دید به شیطان دستور داد:
اونو بکش... اون می خواد دروازه رو نابود کنه...
سپس نگاهش را به دهان شیطان دوخت تا ببیند که ایا ان موجود جهنمی حرفش را فهمیده است یا نه... شیطان دهانش را باز کرد و انجا بود که ان دو انسان معنای بوی تعفن را فهمیدند... یک دهم ان بو کافی بود تا یک انسان معمولی را از پا بیندازد... مسلما اگر ادرنالین در خون ان دو انسان موج نمی زد تا به حال بیهوش شده بودند... شیطان نگاهی به اطراف تالار انداخت و سپس نگاهش روی صورت هری قفل شد... چند ثانیه هیچ حسی را نمی شد از صورت شیطان خواند اما ناگهان اخم هایش را در هم کشید... فراموش کردم بگویم که شیطان ابرو های پرپشتی هم داشت که البته با ابروی انسان ها فرق می کرد... شیطان قدمی به جلو حرکت کرد و باعث شد زمین زیر پای دو انسا به لرزه در اید... سه قدم کافی بود تا شیطان کنار ولدمورت قرار بگیرد... فقط برای یک ثانیه ولدمورت احساس کرد که از گشودن این دروازه به جهنم پشیمان است... اما این حس خیلی زود از بین رفت... شیطان به سمت هری به راه افتاد... ده قدم که رفت ایستاد... فاصله او تا هری حالا فقط ده متر بود... هری گردبادش را همان زمانی که شیطان به سمتش حرکت کرده بود از دست داده بود... ناگهان موجی از انرژی به سمتش شلیک شد... این کار را شیطان انجام داده بود... قدرت شیطان فرای تصور هری بود... هری چوبدستی اش را به سمت شیطان پرتاب کرد... در اخرین لحظه چوبدستی اش را با جادو به سیخی تبدیل کرد و به ان شتابی سرسام اور داد... اما سیخ فقط فقط ده سانت در بدن شیطان فرو رفت... بعد هم شیطان ان را بیرون کشید و ان را مانند چوبکبریتی از وسط نصف کرد... انگار نه انگار که هیچ اتفاقی افتاده... چشمان لرد سیاه به خاطر چیزی که دیده بود داشت از کاسه بیرون میزد... حالا پاتر چوبدستی نداشت... ناگهان شعله ای درخشیدن گرفت و پیرمردی ظاهر شد... محافظ زمن پنج متر ان طرف تر ظاهر شده بود... ظاهرا از قبل می دانست که اینجا چه خبر است چون اصلا شگفت زده نشد... شیطان برای نخستین بار شروع به صحبت کرد... صدایش خون را در رگ انسان منجمد می کرد...
دیر کردی انسان فضول... کم کم داشتم فکر می کردم که تو دیگه مردی...
پسر زمین به سمت هری به راه افتاد و کنار او قرار گرفت و رو به شیطان گفت:
به نفعته که همین حالا به سرزمینت برگردی... من هم اومدنت به این دنیا رو نادیده می گیرم... اما اگه برنگردی این بار سوم محسوب میشه... در اون صورت خودت بهتر میدونی وقتی به سرزمینت برگردونمت اون هم در یه جسم خیلی پست دوزخی ها چه بلایی به سرت خواهند اورد... 
خیلی حرف می زنی پیرمرد... بهتره عمل کردن رو شروع کنی... البته اگه هنوز اونقدر نیرو داری که بتونی مبارزه کنی... هری احساس کرد که باید عقب برود و میدان را در اختیار محافظ زمین قرار دهد... در این زمان بود که به یاد بقیه افتاد... خواست با با مهران ارتباط برقرار کند اما نتوانست... بعد تصمیم گرفت با الکس ارتباط برقرار کند... او را هم نتوانست پیدا بکند... بعد ویلیام را در ذهنش صدا کرد... چند ثانیه هیچ اتفاقی نیفتاد اما بعد صدای ویلیام را در ذهنش شنید که گفت:
عالیجناب... شما سلامتید... خیلی نگرانتون شده بودیم... ما بیرون معبدیم... اما نمی تونیم وارد بشیم... شاید مهم نباشه ولی به وزارت خانه ی انگلستان حمله شده... البته عالیجناب گابریل به خوبی این حمله رو پس زدند و همه ی محاجمین رو دستگیر کردند... 
هری کمی قافلگیر شد... ایا این حمله هم زیر سر ولدمورت بود؟؟ چرا در معبد بسته شده بود... پسر زمین به جاگواری غولپیکر تبدیل شده بود و حالا بر بدن شیطان پنجه می کشید اما صورت شیطان هیچ دردی را نشان نمی داد... اصلا هری شک داشت که شیطان درد را حس کند... پنجه های جاگوار به رنگ اهن مذاب در امده بود... یک واکنش کند جاگوار باعث شد که شیطان هر چهار دست و پای جاگوار را بگیرد... جاگوار غرشی از روی درد کرد و سعی کرد خودش را ازاد کند اما نتوانست... شیطان داشت او را به چهار جهت می کشید... درست زمانی که هری فکر کرد کار جاگوار تمام است و او تکه تکه می شود شیطان با شتاب به عقب پرتاب شد... جاگوار دوباره به صورت انسانی اش برگشت... دستانش را در هم چرخاند و توده ای از جادو را به سمت شیطان فرستاد... شیطان که تازه از روی زمین برخاسته بود با دیدن توده ی انرژی جادویی هر شش دستش را به صورت سه ضربدر در مقابلش گرفت... جادو بدون اینکه هیچ صدمه ای به شیطان وارد کند از اطراف او گذشت... شیطان در هر دستش گویی از اتش ظاهر کرد... گوی ها را یکی پس از دیگری به سمت رقیبش پرتاب کرد... وقتی هم اخرین گوی را پرتاب کرد بالهایش را باز کرد و با سرعت زیاد به سمت محافظ زمین پرواز کرد... گوی ها به دیواره ی محافظ پیرمرد برخورد می کرد و ان را به لرزه در می اورد... شیطان به حالت افقی در امده بود و دو دست بالایی خود را به کنار صورتش دراز کرده بود و مقابل خود نگه داشته بود... چنگال های بلندش از همین فاصله ی دور هم ترسناک به نظر می رسید... چنگال ها به سپر برخرد کرد و مانند سوزنی که به سطح یک بادکنک برخورد می کند ان را ترکاند... ترکاندن بهترین توصیف است... از موج این انفجار پیر مرد به دیوار که به فاصله ی ده متری پشت سرش قرار داشت کوبیده شد... شیطان به سمت پیرمرد حرکت کرد تا کار او را تمام کند... هری هیچ انتخاب دیگری نداشت... چهار قندیل یخی غولپیکر بالای سرش ظاهر کرد و بدون هیچ تلف کردن وقتی انها را به سمت شیطان پرتاب کرد... دو عدد از قندیل ها با فاصله ی کمی از اطراف شیطان گذشتند اما دو تای دیگر به هدف خوردند... شیطان فریادی از روی درد کشید و هری را متوجه اشتباهش کرد... شیطان درد را هم احساس می کرد... این خیلی خوب بود... می خواست به اندازه ی کل عمرش درد را به شیطان بشناساند... شیطان به سمت هری برگشت وفریاد شد:
تو قبل از این احمق می میری... چون احمق تری...
هری بدون هیچ اختیاری پوزخندی زد و گفت:
اگه دست به شاگرد من بزنی با من طرفی... 
شیطان اول فکر کرد درست متوجه نشده است اما وقتی لبخند و اعتماد به نفس هری را دید جاخورد و سپس از عصبانیت نعره ای کشید و گفت:
با تو انسان احمق کاری می کنم که از متولد شدن خودت پشیمون بشی و روزی صد بار التماس مرگ بکنی...
سپس شروع به دویدن به سمت هری کرد... هری با خود فکر کرد... شاید سیستم مغزی شیاطین با انسان ها فرق داشته باشد و شاید این شیطان اصلا مغزی نداشته باشد اما عصبانیت هر کسی را وادار به اشتباه می کرد... هری گذاشت شیطان به اندازه ی کافی نزدیک شود و سپس به یک تی رکس تبدیل شد... تی رکسی از جنل نور... اندازه او در حال ایستاده به بلندی 4 متر و بطول 10 متر و به وزن 4 تن  میرسید . طول جمجمه اش 5/1 متر بود و دارای دست های بسیار کوتاه (1 متر) که به دو انگشت ختم می شد. دهانش این دارای آرواره 2/1 متری پر از دندان های وحشتناک و تیز به طول 15 تا 35 سانتیمتر شده بود که مثل خنجری کوچک عمل می کرده است و می توانست در هر گاز 230 کیلوگرم گوشت را از بدن شکار خود جدا کند... حالا تقریبا شیطان مقابل هری مثل یک موش در برابر یک بچه گربه ی درشت هیکل بود... شیطان لحظه ای درنگ کرد... حریفش خیلی قدرتمند بود و او را دسته کم گرفته بود... با اشاره ای هیکل خودش را بزرگتر کرد و قدش از این دایناسر عظیم الجثه هم بزرگتر شد...ولدمورت به تی رکس غولپیکر نگاه می کرد... کسی که دشمن درجه یک او بود... حالا این پسر به جادوگر خارق العاده ای تبدیل شده بود... البته لرد سیاه هنوز برگ برنده ی خودش را رو نکرده بود... برگ های برنده... تی رکس دست بالایی سمت راست شیطان را به دندان گرفت و خواست ان را از جا بکند اما شیطان پنج دست دیگرش را دور سر و گردن تیرکس حلقه کرد و شروع به فشار دادن و چرخاندن انها کرد... این کار تیرکس را مجبور به عقب نشینی کرد... دستان کوچک تی رکس از فاصله ی دور قابل استفاده نبود... بنابراین هری تصمیم گرفت دوباره به شیطان نزدیک شود... ارواره هایش را باز کرد و سر شیطان را در میان انها گرفت... اگر شیطان به موقع با چهار دست خود ارواره های تی رکس را نگرفته بود به طور حتم سرش را از دست می داد... شیطان با کمی زحمت ارواره های تی رکس را کمی باز تر کرد و در همین حالت با دو دست دیگرش گردن گلفت تیرکس را گرفت تا او را خفه کند... نقشه ی هری به خوبی پیش می رفت... حالا شکم شیطان بدون هیچ دفاعی در اختیار دستان کوتاه او بود... چنگال هایش را اکنده از جادو کرد... ارنج هایش را خم کرد و بعد با بیشترین سرعتی که در توانش بود چنگال هایش را در شکم شیطان فرو کرد... صدای فریاد شیطان حتی برای تی رکس هم کر کننده بود... کمی ان سو تر ولدمورت با دو دست گوش هایش را گرفته بود و نعره می زد اما صدای نعره ی خودش را هم نمی شنید... سیستم شنوایی او کاملا نابود شده بود وحتی با جادو هم نتوانست ان را ترمیم کند... چون هیچ چیز برای ترمیم کردن وجود نداشت... دستان شیطان شل شد و دندان های هری سر شیطان را از بدنش جدا کرد... جسد شیطان بر روی زمین افتاد... اما سرش به داخل معده ی تیرکس رفت... تی رکس هم که بر اثر فریاد شیطان سرش زنگ می زد بر روی زمین افتاد... به سختی و با کمک قدرت روحش مانع از این شد که بیهوش شود... حالا توده ی سیاهی بالای جسد شیطان در حال تشکیل شدن بود... کم کم توده ی سیاه به شکل یک روح کامل تبدیل شد و بالاخره ارتباطش با جسد قطع شد... ناگها نوری ان طرف سالن درخشید و بعد دروازه ی دیگری تشکیل شد... فرشته ای از دروازه به بیرون قدم گذاشت... بدون توجه به هری،ولدمورت و محافظ زمین به سمت شیطان رفت... وقتی به چهار متری او رسید ایستاد و گفت:
باید بریم...
روح سیاه گفت:
من هیچ جا نمی ام و تو هم نمی تونی منو مجبور به اومدن کنی...
فرشته بالهایش را گشود و یک متر از زمین فاصله گرفت و گفت:
بهت اختار می کنم اگه الان با من نیای...
لازم نیست هیچ قانونی رو به من یاداوری کنی... من بهتر از تو می دونم چه اتفاقی برام می افته... بهتره حالا دیگه بری و بذاری من به کارم برسم... کاری که برای انجام دادنش دارم این ریسک رو می کنم...
فرشته ی مرگ به کنار دروازه برگشت اما داخل ان نرفت:
بالاخره من باید یکی از شما رو با خودم ببرم... پس صبر می کنم تا مبارزتون تموم بشه...
روح سیاه خنده ای سر داد و گفت:
فرشته ی مرگ رو نباید منتظر گذاشت... برای رفتن اماده شو... 
هری به سرعت به بدن انسانی خودش باز گشت... روح سیاه حتی بیشتر از شیطان او را نگران می ساخت... به روحش بیشترین ازادی ممکن را داد... دستانش را زیر شکمش جمع کرد و سه ثانیه ی بعد یک گلوله ی نور را به سمت روح شلیک کرد... روح بدون هیچ حرکتی ان گلوله ی نورانی را غیب کرد...
قدرت شیطان ورای تصور هری بود... روح سیاه توده ی تاریکی را به سمت هری فرستاد... هری سپری از جنس دور دور خودش کشید... تاریکی او را احاطه کرد... سپرش در مقابل تاریکی ایستاده بود و هری مجبور بود مدام به سپر انرژی بدهد تا در مقابل تاریکی نشکند... روح سیاه همینطور به طور مداوم تاریکی بیشتری به سمت هری می فرستاد... حالا هری نمی توانست بیرون را ببیند... پاهایش داشت به لرزه در می امد... لباس هایش خیس عرق بود... در همین زمان بود که صدای اشنایی را در ذهنش شنید:
هری... مثل این که توی دردسر افتادی... 
هری سعی کرد لبخندی بزند و گفت:
چرا یه همچین فکری کردی؟؟ داریم یکم قایم باشک بازی می کنیم...
کتاب گفت:
خوبه که هنوز حس شوخ طبعی خودت رو از دست ندادی!! پس این طور که به نظر میرسه نیازی به کمک نداری و من اشتباه کردم... شب در مورد این قضیه حرف می زنیم... خداحافظ...
هری ناخوداگاه فریاد زه:
صبر کن... چرا قهر می کنی؟؟
من قهر نکردم... فقط جایی که بهم نیاز نباشه...
باشه... باشه به کمک نیاز دارم... می دونی که چطور میشه اونو نابود کرد...
البته که می دونم... فقط کافیه که بخوای...
البته که می خوام...
حاظری بهاش رو هم بدی؟؟
هرچی که باشه!! فقط می خوام اونو نابود کنم...
خوب باید خودت رو بکشی...
چی؟
همون که گفتم... تنها راهش همونه... حالا دیگه تصمیم با خودته... اون الان یه روحه که هیچ محدودیتی نداره... ولی روح تو به خاطر وجود بدنت خیلی محدود شده... اگه می خوای اونو از بین ببری باید این فداکاری رو بکنی... من چیزایی رو که لازم بود بدونی بهت گفتم... حالا انتخاب با توست... زندگی حق توست... تو می تونی خیلی راحت فرار کنی... شاید بتونی بعدا راه های دیگه ای هم برای کشتن اون پیدا کنی... ولی ممکنه خیلی دیر شده باشه...
هری در موقعیت بدی قرار گرفت... ایا باید خودش را قربانی می کرد... شاید راه دیگری وجد داشت... اما اگر او جلوی روح شیطان را نمی گرفت شاید هزاران انسان بی گناه کشته می شدند... جان او در برابر جان هزاران نفر چه ارزشی داشت... تصمیم خودش را گرفت... به روحش اختیار تام داد و ان را کاملا ازاد گذاشت... روح به محض اینکه احساس کرد از قفس تن ازاد شده است از این جسم فانی خارج شد... همین کافی بود تا سپر نورانی در هم بشکند... روح شیطان به خیال اینکه هری تسلیم شده و توان ادامه دادن را ندارد خوشحال شد و به سمت او رفت تا او را تحت اختیار خودش بگیرد... ناگهان تمام دود ها از بین رفتند و جسد پسر جوان را در روی زمین دیده شد... روح خبیث کمی بالاتر را نگاه کرد و روحی نورانی را انجا مشاهده کرد... حریفش خودش را کشته بود و روحش را ازاد کرده بود... هر چند که این کار را برای شیطان سخت می کرد اما خودکشی گناه بزرگی بود که خدا به ندرت ان را می بخشید... این پسر جوان هم یکی از اسیران او خواهد بود... به فرشته ی مرگ نگاهی انداخت تا ببیند ایا او برای بردن پسر می اید یا نه اما او هیچ حرکتی نمی کرد... نمی فهمید این چه معنی ای می دهد... روح هری روی هوا به سمت شیطان سرید... در فاصله ی دو متری او قرار گرفت... حالا معنی حرف های کتاب را می فهمید... حالا او هیچ محدودیتی حس نمی کرد... اراده ی مطلق... خواست که روح شیطان را نابود کند... روشنایی از هر سمت به سوی او مکیده شد... سایه ی سیاه به سمت هری یورش برد... با سرعت زیاد به دور او چرخیدن گرفت... هری در لایه ای از تاریکی محاصره شده بود... دیواره ی تاریک هر لحظه داشت تنگتر و غلیظ تر می شد... هری اراده کرد و انفجاری از نور چشمان ولدمورت را هم کور کرد... از دیواره ی تاریک فقط یک سایه ی بسیار کوچک باقی مانده بود که در حبابی گیر افتاده بود... هری تصمیم گرفت ان سایه را در همان گوی نابود کند که حظور کسی را کنارش احساس کرد... فرشته ی مرگ... وقتی دید هری به او زل زده است:
باید بریم... هر سه تامون... با هم میریم ولی مقصد هامون با هم فرق داره...  
هری نگاهی به محافظ زمین کرد و پرسید:
اون چی میشه؟؟
اون نمرده هری... حالش خوب میشه... حالا بیا بریم...
نمیشه قبلش با دوستام خداحافظی کنم؟؟
نه هری... شاید بعدا تونستی یه شب به رویاشون بری... اما تا دیر نشده باید بریم... 
هری اشاره ای به دروازه ای که جهنم باز میشد کرد و پرسید:
تکلیف این دروازه چی میشه... مخصوصا که الان بازه...
تو نمی خواد نگران باشی... نگهبان زمین به اون رسیدگی می کنه... 
سپس حباب را با اشاره ی دستش به داخل دروازه ای که از ان بیرون امده بود هدایت کد و بعد به هری گفت:
حالا نوبت توئه... فقط وارد دروازه بشو... دیگه بقیه ی کارها خودش انجام میشه... تو به خوبی به وظایفت عمل کردی... شاید از وضایفت هم فراتر رفتی... تو یه قهرمان خواهی بود... 
هری از یک پایش را داخل دروازه گذاشت و در اخرین لحظه ناگهان به یاد ولدمورت افتاد... او هنوز زنده بود... سریع برگشت و پشت سرش را نگاه کرد... ولدمورت را دید که عصای شیطان را برداشته بود و داشت وارد دروازه ی دیگر میشد... قبل از اینکه بتواند کاری انجام دهد فرشته ی مرگ او را به داخل دروازه هل داد... 

بالاخره جناب ویلیام موفق به گشودن در شد... البته او فکر می کرد خودش توانسته در را باز کند چون باز شدن در همزمان با برخورد اخرین طلسم او به در بود... هر پنج جن هری به همراه مهران وارد راهرو شدند و به مانند هری مسیر جسد ها را دنبال کردند... به تالاری که مبارزه ها در ان انجام شده بود رسیدند و ناگهان هر شش نفر خشکشان زد... بدن مجروح هری پاتر در وسط سالن دراز به دراز افتاده بود... جسد چند سیاه پوش نزدیک دروازه ای که هری برای نابود کردنش به اینجا امده بود و پیرمردی که به سختی نفس می کشید در سمت دیگر سالن نزدیک دیوار... هری پاتر مرده بود...

وقتی دو روز بعد پیرمرد به هوش امد تمام جریان را برای نزدیکان هری تعریف کرد و به انها تسلیت گفت و سپس رفت تا دروازه را نابود کند... همه در بهت کاری بودند که هری کرده بود... هری بزرگترین فداکاری ممکن را انجام داده بود تا جان هزاران نفر را نجات دهد... چند ساعت بعد بزرگترین تشییع جنازه ی جهان برای بزرگترین انسان جهان انجام شد...

هفت شب بعد از مردن هری پاتر او به خواب همه ی نزدیکانش رفت و از انها خداحافظی کرد...

هری پاتر مرده بود و همینطور شیطان... اما شیاطین یکی پس از دیگری به وجود می ایند و طالب ظلمت هستند... همین طور هری پاتر های دیگر هم خواهند امد تا جهان را از شر ظلمت نجات دهند... و مسلما این اخرین نبرد بین خیر و شر هم نیست.
