WWW.fantasy-library.ir
بنام خدا
شناسنامه کتاب
نام کتاب: البوس پاتر و دالان سحر امیز
موضوع: ماجراجویانه حادثه ای
گروه سنی : سنین ۱۲ سال به بالا
نویسنده: فلور جوان
توضیح : البوس پاتر فرزند هری پاتر امسال وارد سال دوم تحصیل خود
میشود. در این سال ماجراهای هیجان انگیزی بهمراه اوست.... ان شب
او نفس زنان از خواب برمیخیزد و فقط فکر میکند.... این موضوع واقعیت
داشت؟ درست زمانی که فکر میکرد همه چیز درست پیش
میرود ان اتفاق به وقوع پیوست....و بدین ترتیب همه چیز از همان شب
شروع میشود...
هرگونه کپی برداری از سری کتابهای البوس پاتر و ..... غیر مجاز میباشد
فصل اول: کوچه دیاگون
دو ماه از تعطیلات گذشته بود. البوس برای بازگشتن به هاگوارتز روزشماری میکرد. متاسفانه با روی دادن
اتفاق ناگواری که دو ماه پیش در هاگوارتز رخ داده بود جینی ارام و قرارش را از دست داده بود و لحظه ای
از نصیحت کردن البوس غافل نمیشد. از این رو تعطیلات برایش کمی ناگوار بود البته با امدن رز و
اسکورپیوس این معضل کمی قابل تحمل تر بود. اما رز چندان فرقی با جینی نداشت اتفاقا چون او
در شرف وقوع حادثه بود کمی ناارامتر بنظر میرسید. و از البوس میخواست تا بیشتر حواسش را جمع کند
البوس از این موضوع خوشش نمیامد میخواست بگوید که:
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
انها خیلی در حقش بی انصافی میکنند زیرا این دردسر بود که به سراغ او میامد
اما مشکلی این بود که این حرف کمی اغراق امیز بنظر میرسید
ان روز روزی بود که باید برای خرید وسایل هاگوارتز به کوچه دیاگون میرفتند زیرا نامه هاگوارتز هفته
قبل دقیقا روزی که اسکورپیوسی به خانه انها امده بود به دستشان رسیده بود
اقای مالفوی و همسرش که به دستور وزارتخانه باید برای چند هفته از بریتانیا خارج میشدند برای همین
اسکورپیوس را به خانه انها اورده بودند
بدین ترتیب خانواده پاتر به همراه رز و اسکورپیوس از خانه خارج شدند. وقتی ماشین بزرگ وزارتخانه
جلوی در ورودی توافق کرد اسکورپیوس با خوشنودی گفت: عالیه اینا خیلی راحتن
رز در صندلی پشتی ماشین که به اندازه یک نیمکت بود نشست و گفت: راست میگی! اینا خیلی
راحتن. سپس اهی کشید و ادامه داد: ای کاشی فلور هم اینجا بود! دلم بر اش تنگ شده....لی لی بیا
لی لی با عجله داخل ماشین نشست و گفت: ممنون. وای خدا! اینالچه قدر بزرگن، وای نمیدونین چه
خوشحالم که دارم میرم هاگوارتز . خداکنه زودتر به کافه تام برسیم...
لی لی و رز تا وقتی که به کافه تام برسند درباره هاگوارتز صحبت میکردند. و البوس بهمراه اسکورپیوس
درباه کوییدیچ بحث میکردند. که البته این موضوع در نظر رز پیش پا افتاده و خسته کننده بود در حالی
. که البوسی فکر میکرد مبحثی جذابتر از کوییدیچ وجود ندارد
وقتی ماشین وزارتخانه برای بار دوم توقف کرد البوس زودتر از بقیه پیاده شد و به پدر و مادرش گفت :
ما میریم تا اسکورپیوس یه حیوون بخره..... انگار دوست داره یه جغد بخره
جینی جیغ زد: البوسا! امکان ندارد! چه حرفا ! اونم بعد از اون اتفاقی که توی هاگوارتز افتاد !
البوس نیز فریاد کشید: وای مامان خواهش میکنم من که بچه نیستم! بعدشم فکر نمیکنم اسپایک
او نقدر احمق باشه که بخواد اینجا خودنمایی کنه !
امکان نداره اجازه بدم تنهایی برین !
در همین هنگام هری به ارامی گفت: جینی من فکر کنم حق با او نه. بذار یه ذره نفس بکشه مطمئن
باشی اتفاقی نمیافته
جینی بلاخره اجازه داد تا البوس و اسکورپیوس به تنهایی به فروشگاه انواع و اقسام حیوانات دست اموز
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
بروند.
البوس که بینهایت خوشحال شده بود گفت: اینطوری بهتر ه. من نمیفهمم چرا همش باید زندونی بشم !
وقتی انها وارد فروشگاه شدند البوس نگاهی سطحی به انجا انداخت. انجا اتاق بزرگ و باریکی بود که
صاحبش مردی عینکی و پیر بود. او با صدایی که انگار از ته چاه میامد گفت :
سلام پسرم چیزی میخوای؟ البوس متوجه شد که مرد او را ندیده است
اسکورپیوس که در حال انتخاب کردن جغد بود گفت: بله. اون قهوایه رو میشه ببینم؟
. البته ... البته .
او جغد قهوایی و کوچکی را به زحمت از طبقه بالا اورد و متاسفانه وقتی میخواست ان را به او تحویل بدهد
نگاهش بر البوس ثابت ماند
- چی؟ خدای من! چشمام درست میبینه ؟ البوس پاتر ؟
اسکورپیوس به تندی گفت:اوه. بله قیمت این جغد چقدر ه؟
مرد با بیتوجهی گفت: ۱۲ گالیون
اسکورپیوس سکه های گالیون را روی میز گذاشت و با عجله بیرون امد
البوس گفت: چه افتضاح! ببینم نکنه وقتی میخوام توی هاگوارتز راه برم باید منتظر نگاه های مردم
باشم؟
اسکورپیوس که میکوشید قفس جغدش را به صورت متعادلی روی دستش قرار دهد گفت :
خب اره دیگه ! خودت که میدونی !
البوس در همان لحظه مجسم کرد که در حالی که وارد دخمه معجون سازی میشود شاگردان سال
اولی از او درخواست امضا میکنند
حتی فکر کردن به ان موضوع هم عذابش میداد
ببین کی اینجاست! البوس پاتر !
البوس سرش را بلافاصله بالا برد و استیو گوردون را دید که از فروشگاه
پادزهر ها و ضد طلسم های سانبرگ بیرون میامد. او با سرخوشی ادامه داد :
پاتر جدا بهت تبریم میگم حتما با کار مسخره پارسالت خیلی معروف شدی !
البوس با لحن سردی گفت: تو چی؟ کجا ها میبینیمت؟ ضد طلسم به چه کارت میاد؟ لابد میخوای
اون هیکل مسخرتو درست کنی ممکنه چون ممکنه یه جادوگر این کار و کرده باشه !
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
استیو که سرخ شده بود و قیافه اش به کدو تنبل شباهت بیشتری پیدا کرده بود
اسکورپیوس که قهقه میزد گفت: اره! عجب کار جالبی کرده
استیو که به طور احمقانه ای سعی کرده بود پوزخند بزند گفت: پسری به معروفی تو باید مودب تر باشه
نه ؟ شنیدم پارسال تا مرز خفگی رفته بودی
اسکورپیوس خنده اش را جمع کرد و به جایش با صدای بلندی گفت: بر و پی کارت گوردون ! پسر عوضی !
او نیز گفت: درست نشنیدم. گفتی عوضی؟
و نتیجه اش ان شد که اسکورپیوس کنترلش را از دست داد و به استیو حمله کرد. البوس به سرعت رفت
تا انها را از هم جدا کند ولی تلاشش بی فایده بود. پس از چند دقیقه تلاشی البوس موفق به انجام این کار
شد و رو به اسکورپیوس گفت: ولش کن ! بیا بریم
اسکورپیوس که از لبش خون امده بود گفت: اره بیا بریم وگرنه یه مشته دیگه میخوره !
استیو با تلاش تحسین برانگیزی از روی زمین بلند شد و داد زد: خائن به اصل و نسب و است متاسفم !
اسکورپیوس نیز نعره زد: چی میگی باباچاغاله !
انها با عجله از انجا دور شدند. سپس هری و جینی را جلوی فروشگاه فلوریش و بلاتز دیدند که با
مشاهده آنها خشکشان زده بود. جینی به سرعت خود را به انها رساند و گفت: زخمی شدی؟ باید
بریم خونه عزیز ما چیزی نیست
هری که دید اوضاع چندان مساعد نیست با عجله بقیه را صدا کرد تا زودتر سوار ماشین شوند
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
فصل دوم : قطار سریع السیر هاگوارتز
خواهش میکنم.... خواهش میکنم مواظب باشین.... البوس من خیلی نگران هستم.... تورو خدا دنبال
دردسر نرو. اصلا کاری به هیچ کس نداشته باشین...لی لی تو هم همینطور خیلی مواظب باشی
- باشه مامان ! شما همیشه نگرانی !
البوس دست رز را گرفت که باهم وارد قطار سریع السیر هاگوارتز شوند. که یکدفعه جینی فریاد زد !
و ایسا لی لی هنوز باهات خداحافظی نکردم !
لی لی بسرعت نزد مادرش رفت و او را بوسید سپس وارد قطار شد
اسکورپیوس جیمز البوس لی لی هوگو و رز در راهروی قطار حرکت کردند تا جایی را برای خود پیدا کنند
جیمز گفت: ببخشین. من باید برم پیش دوستام تو هاگوارتز میبینمتون !
لی لی نیز گفت: بچه ها من میرم تا با هوگو توی یه کوپه بشینیم شاید یه دوستی هم پیدا کردم !
ان دو نیز از انها جدا شدند و در مسیر مخالفشان حرکت کردند. یکدفعه قطار حرکت کرد. انها از پنجره های
بیرونی هری جینی هرمیون و رون را دیدند که برایشان دست تکان میدادند
رز با خوشحالی گفت: بهتر نیست بریم یه جایی پیدا کنیم؟
انها بسیار گشتند تا بلاخره کوپه ای مقابل کویه استیو گوردون نشستند. اسکورپیوس که از این وضعیت
ناخشنود بود گفت: اه. جای بهتری پیدا نشد؟ من حاضر بودم جلوی توالت بشینم
رز جغدش را گوشه صندلی اش گذاشت و گفت: اسکور! مسخره بازی در نیار. اگر هم...
یکدفعه در کوپه باز شد و دختری وارد انجا شد
ببخشید میشه اینجا نشست؟ اخه.... البوس !
البوس از جایش بلند شد و با خوشحالی فلور را دربر گرفت و گفت: خوبی؟ دلمون برات تنگ شده بود
فلور با رز و اسکورپیوس احوالپرسی کرد و گفت: منم دلم و استون تنگ شده بود ولی نمیتوانستم نامه
بفرستم چون ما توی فرانسه جغدی چیزی نداریم....راستی شماها چرا اینجا نشستین؟ کوپه مقابل
گوردون؟
اسکورپیوسی با ناراحتی گفت:زیاد حق انتخاب نداشتیم. تازه ما باهاش دعواهم کردیم! وقتی رفته بودیم
اکو چه دیاگون
اسکورپیوس و البوسی تمام ماجرا را برای او تعریف کردند و او پس از شنیدن سخنان انها گفت :
از اول سال ؟ افتضاحه! استیو با پدرش بود؟ توی اون مغازه؟
- چه میدونیم لابد یواشکی اومده
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
البوس گفت: شاید تصمیم گرفته کار مهمی انجام بده. حرفهای پارسالش که یادتونه
فلور که به فکر فرورفته بود گفت: یعنی برای لرد اسپایک ؟ باعث افتخارشه
اسکورپیوس گفت: ما میدونیم که حتما با لردسیاه رابطه داره نه؟ پدرش هم همینطور. اما مادرشو
نمیدونم
افلور به تندی گفت: اون خواهر مادرمه
البوس با شگفتی گفت: کی؟ مادر گوردون؟پس چرا سال گذشته میگفت اون کسی که تو خانواده
شماست؟ که اینطور باشه سیگنوس میشه داییش. و شماها هم دختر خاله...
- صبر کن ! داری تند میری! سیگنوس از اولش اونجوری نبود بعدش اونجوری شد من مطمئنم از مادر
استیو تقلید نکرد هیچ کسی هم مجبورشی نکرد. اون به دلخواه خودش اینکار و انجام داد. بعدشم مادر
استیو طرد شده بود چون با گوردون ازدواج کرد. پول گوردون توجهشو جلب کرده بود. سیگنوس هم
ربطی به این ماجرا نداره اون حاضره برای به قدرت رسیدن اسپایک یا هرکس دیگه ای که میخواد به قدرت بر سه هرکاری
- اسپایک به قدرت رسیده فکر کنم همونجوری شد که ارز وشو داشت درسته؟
- نمیدونم. شاید خواسته سیگنوس همین بوده
رز با حالت ناگهانی گفت: پس اگر همونجوری که میخواست شد چرا سیگنوسی برنگشته؟ اون که نمرده
الان باید بیاد و لذت ببره دیگه
- نمیدونم کجاست یعنی هیچ کسی نمیدونه. توی از کابانم نیست پس کجاست؟ البته حالا نباید زیاد به
این موضوع فکر کنیم. الان چیزه دیگه ای اهمیت داره
البوس خدا خدا میکرد منظورش البوس نباشد. بنابراین گفت :
امسال دامبلدور حفاظت های امنیتی رو ده برابر میکنه درسته؟
:فلور که کاملا با این موضوع موافق بود گفت
اره این کارو میکنه. اینطوری امنیت بیشتر میشه
البوس با شک و تردید پرسید :
ببینم این معنیش این نیست که دیگه توی هاگوارتز هیچ کاری نباید بکنم؟
- نمیدونم شاید !
البوس اهی کشید و بلافاصله صدای زنی از دور شنیده شد .
چیزی از چرخ دستی من نمیخواین؟
2}t}< 25
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
دیگر چیزی نمانده بود تا به هاگوارتز برسند. فلور و رز درباره افسون های جابجایی صحبت میکردند و
البوس و اسکورپیوس درباره پرواز کردن خیال پردازی میکردند
چند دقیقه بعد قطار توقف کرد. البوس شنل نامرئی نقشه غارتگر چند عدد پیراشکی را از انجا جمع اوری
کرد و ردایش را پوشید. و منتظر شد تا نویتشان بشود. رز و فلور زود تر از انجا خارج شدند. البوس
لی لی را دید که همراه هوگو و دختر ریز نقشی که بنظر میرسید سال اولی باشد با شور و شوق از
قطار خارج شدند. یکدفعه صدایی را از پشت شنید سرش را برگرداند و پسر سال چهارمی را دید
او با ناراحتی گفت :
شما چجوری اینجا نشستین ؟ اون پسر ه اجازه نداد اینجا بشینیم. او یا دست
به استیو اشاره کرد. البوس با تعجب شانه هایش را بالا انداخت و بدون هیچ عجله ای منتظر ماند تا همه
بروند تا بعد با اسکورپیوس از انجا خارج شود. وقتی به ارامی از کوپه بیرون امد و استیو گوردون را دید که با
فیس و افاده ردایش را میپوشید حرصش گرفت چمدانش را بدست اسکورپیوس داد و به سرعت از انجا
خارج شد. هنگامی که از قطار خارج شدند سال اولیها را دید که با خشنودی منتظر قایق هاگرید هستند
که یکدفعه صدای خشک و خشنی گفت :
سال اولی ها از اینطرف...... سال اولی ها از ...
- هاگرید !
- هی البوس ! سلام بعدا میبینمت...وای چی شده پسر؟
البوس سرش را برگرداند و پسری را دید که با سر به داخل دریاچه افتاده است
در همین هنگام احساس کرد کسی به انها تنه میزند. البوس با ناراحتی سرش را برگرداند و استیو
را دید که با خشنودی از انجا دور میشود
- وای البوس !
! البوس که کمرش واقعا درد گرفته بود گقت: چی شده...وای
اسکورپیوس پایش به ردای بلندش گیر کرده و باعث شده بود تا چمدان کوچک البوسی سرنگون شود
البوس با عجله وسایلش را به درون چمدانش گذاشت و به اسکورپیوس کمک کرد تا از روی زمین
بلند شود. یکدفعه قلبش در سینه فرو ریخت
شنل نامرئی سرجایش نبود
البوس بدون درنگ به سمت قطار دوید
اسکورپیوس که گیج و منگ بود فریاد زد: چی شده؟ البوس ؟ و به دنبال او امد
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
البوس با نگرانی کوپه جلویی و پشتیشان و کف راهرو را بدقت گشت
- البوس چیه ؟ چرا برگشتی؟
- شنل نامرئی نیست !
چی ؟
برای بار دوم قلب البوس در سینه فروریخت. پارچه ی کوچک و قلمبه شده ای روبروی کوپه شان افتاده بود
. او با خوشحالی روی ان افتاد و ان را برداشت
! اسکورپیوس نعره زد: بدو الان قطار حرکت میکنه
البوس فقط بدنبال اسکورپیوس دوید. متاسفانه کوپه انها با در ورودی قطار فاصله زیادی داشت
قطار حرکت کرد. البوس واسکورپیوسی فریاد زدند اما فایده ای نداشت
بلاخره اسکورپیوس موفق شد در ها را که در حال بسته شدن بگیرد. او دست البوس را گرفت و فریاد زد:
بیر! البوس بدو بپر دیگه !
البوس دست او را گرفت و پایین پرید. انها نجات پیدا کرده بودند
البوس که کمی زخمی شده بود گفت: حالا چی کار کنیم؟
- شنل نامرنیو میپوشیم و میریم دم در قلعه بعدش یه کاری میکنیم دیگه !
- باشه قبوله !
انها از جایی برخواستند و مجبور شدند تا قلعه بدوند
وقتی به قلعه رسیدند متوجه شدند شخصی از دور میاید
او هاگرید بود که انگار تازه از جشن بیرون امده بود
البوس با مشاهده او از زیر شنل بیرون پرید و فریاد زد: هاگرید ما اینجاییم
هاگرید که بشدت شگفت زده شده بود چند قدم عقب رفت و گفت: چی شده؟ اینجا چی کار میکنین؟
- بعدا و است توضیح میدم. یه جوری مارو ببر توی قلعه...
- باشه... یه دقیقه...
کی اونجاست؟
البوس هاگرید و اسکورپیوس سرهایشان را برگرداندند و متوجه شدند کسی بالای پله ها ایستاده است
او کسی جز پرفسور برگمن نبود
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
فصل سوم : هشدار ناتل
پاتر ؟ مالفوی؟ شمایین؟
البوس با ناراحتی گفت: بله پرفسور !
پناه بر خدا! زود دنبال من بیاین سریع
البوس که وحشتزده شده بود سریعا شنل نامرئی را قایم کرد و گفت: چشم
انها به دفتر پرفسور برگمن رفتند. جای جالبی بود اگر البوس برای مجازات شدن به انجا نمیامد
با دقت انجارا تماشا میکرد. اما متاسفانه اضطرابش این اجازه را به او نمیداد. پس از اینکه او البوس
و اسکورپیوس را انجا برد، پشت میزش نشست و با دقت انها را تماشا کرد و گفت :
چرا این کار رو کردید؟
اسکورپیوس میخواست چیزی بگوید که البوس پایش را لگد کرد و بجای ان گفت:
پرفسور یکی از وسایل ما جامونده بود
- کدوم وسیله؟
- خود با... شنل سفریم توی اون جا موند
پرفسور برگمن با شک و تردید گفت :
- واقعا ؟
- بله پرفسور . باور کنین
- حالا اونو با خودت اوردی؟
البوس که از این همه مهر و محبت شگفت زده شده بود گفت: بله پرفسور اوردمش
- باشه.... ولی اینا دلیل موجهی نیست...
سپس قاطعانه گفت: شما به هیچ وجه نباید از کالسکه جا میموندین. هفته بعد روز یکشنبه بامن
مجازات دارین. ساعت ۸ توی دفترم باشین
البوس با ناراحتی گفت: یکشنبه؟ چشم پرفسور
اسکورپیوسی که هیچ چیز نگفته بود وقتی از دفتر پرفسور برگمن بیرون امدند لب به سخن گشود :
اخه چرا واقعیتو بهش نگفتی؟ اگر...
یکدفعه کسی از پشت سرانها گفت: گلوکا با ملایمت باهاتون برخورد کرد
البوس سرش را برگرداند و مرد قد بلندی که شنل نارنجی برتن کرده بود از انجا دور شد او یکی از اساتید هاگوارتز پرفسور اسبورد بود.
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
البوس با حرطس و ناراحتی گفت: نمیفهمم چرا اینجوری شد
اسکورپیوس دستش را به شکمش مالید و گفت:بریم سالن عمومی اونجا بهتر صحبت میکنیم! ولی
من گرسنه م
- باید یه کاریش بکنیم دیگه
انها با عصبانیت به سالن عمومی رفتند. وقتی حفره در را گشودند فلور و رز به طرفشان امدند
کجا بودیان ؟
چرا غیبتون زد؟
چرا خبر ندادیان ؟
وقتی اسکورپیوس با شور و اشتیاق همه چیز را برایشان توضیح داد
رز به روشنی گفت: خب حتما از دستت افتاده
البوس با ناراحتی گفت: نه! ای بابا. من اونو چک کردم ولی وقتی بیرون اومدم اینطوری شد. مطمئنم یکی اونو برداشته . بود.
- البوس این امکان نداره.... ببین...
البوس با عصبانیت گفت: چرا امکان داره میبینی که داشت.... باشه... اصلاحق با توئه من میرم بخوابم !
صدای رز شنیده شد که گفت: من فقط میخواستم بگم اگر کسی اونو دیده بود دیگه نمیذاشت سرجاشی.
ktik :k
چجوری بهت بگم؟ این اتفاق جلوی چشمم افتاد حالا اگر کسی بفهمه...؟
فلور که در حال نوشیدن اب کدو حلواییش بود با لحن صمیمانه ای گفت :
نگران نباش. دامبلدور که میدونه
البوس چند لقمه سوسیس وارد دهانش کرد و گفت :
خب... فقط اون میدونه اگر کسی فهمیده باشه... میدونم ازم میگیرنش. مخصوصا اگر آسبورد بفهمه.
رز برای اولین بار با او مخالفت نکرد و گفت: اره میگیرنش.... ولی نترسی اتفاقی که نیافتاده... شاید هیچکس
نفهمه ! مگر اینکه کسی از کیفت بیرون اورده باشدش! که اصلا امکان نداره
البوس فقط شانه هایش را بالا انداخت. و وقتی به اندازه کافی سیر شد وسایلش را به درون کیفش
انداخت و پرسید: امروز دفاع در برابر جادوی سیاه هم داریم؟
اسکورپیوس که یک لقمه بزرگ را به دهانش میبرد گفت: اره... داریم
رز که متوجه لحن دلزده اسکورپیوس شد گفت: یادتونه پارسال عاشقش بودین؟
البوس بلافاصله گفت: نه ما دفاع در برابر جادوی سیاهو دوست داشتیم
WWW.fantasy-library.irWWW.fantasy-library.ir
- خود با... شاید
البوس که در حال پوشیدن ردایش بود متوجه شد حداقل نصف افراد درون سرسرا به او نگاه میکنند
البوس از درونشی یخ زد و تصمیم گرفت به لی لی توجه کند که بر سر میز گریفندور در حال حرف زدن با
دوستش بود
تا اینکه رز کیفش را روی شانه اش انداخت و گفت: ببریم البوسی
انها پس از میل کردن یک صبحانه کامل به سمت اولین کلاسشان راه افتادند که متاسفانه با اسلیترینیها
مشترک بود. وقتی به انجا رسیدند پنج شش دختر اسلیترینی با فیس و افاده او را برانداز کردند
در گوشه ای دیگر دو دختر گریفندوری با دیدن البوس هیجان زده شدند و خود را جمع و جور کردند
البوسی پشت میزش نشست و وسایلش را از کیفش در اورد اسکورپیوسی نیز خود را کنار صندلی
البوس رها کرد و گفت: نگاه کن چجوری عین ادم ندیده ها به ادم خیره میشن !
ناگهان صدای خشکی گفت: سلام
اسبورد دفترش را روی میزش گذاشت و چوبدستی اش را دراورد سپس گفت :
امروز نظریه دفاعی در برابر افسون های بیهوش رو میخونیم که طرز کارشو سال گذشته یاد گرفتین
سپس با چوبدستی اش بر روی تخته نوشت :
افسون های بیهوشی
طرز کار، کاربرد و انواع انی
نظریه دفاعی در برابر افسونهای بیهوشی
- خوب کی میتونه بگه افسون های بیهوشی چه کاربردی دارن؟
رز که دستش را بالا گرفته بود و بالا و پایین نیز میپرید
اسبورد چشمهایش را متوجه رز کرد و با بدجنسی گفت :
ده امتیاز از گریفندور کم میشه بخاطر بی انضباطی !
چیزی نمانده بود که رز گریه اش بگیرد
- خودم میگم یادداشت کنین افسون های بیهوشی در مقابله با دشمن کاربردی دارن که با استفاده از
ان میتوان دشمن را بیهوشی کرد. افسون ها سه نوع اند... تو یادداشت نمیکنی پاتر ؟
البوس با عجله برگه اش را به اون نشان داد
یک ساعت بعد اسبورد این گونه کلاسش را به پایان رساند: برای هفته بعد یک مقاله صد و هشتاد
سانتی میخوام. برای دوشنبه در سو باید بلد باشین
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
البوس به سرعت وسایلش را جمع کرد تا زودتر از کلاس خارج شود
وقتی اخرین نفرات از کلاسی بیرون میرفتند اسبورد به طور غیر منتظره ای گفت :
پاتر بیا اینجا !
البوس که خشکشی زده بود به ارامی به میز او نزدیک شد
اسبورد که مانند یک خفاش عصبانی شده بود گفت: پرفسور ناتل از من خواستن که بهت بگم بری و
ببینیشون.... امشب ساعت نه ونیم... فعلا خداحافظ
البوسی از کلاسی بیرون امد و رز فلور و اسکورپیوس را دید که انتهای راهرو ایستاده اند. به سرعت خود
را به انها رساند
اسکورپیوس که شگفت زده بود پرسید: چی کارت داشت؟ مجازات؟
- نه بابا! گفت ناتل باهام کار داره ساعت نه و نیم باید برم
رز که ترسیده بود گفت: چرا؟ مگه چی کار کردی؟
- چه میدونم
سپس به تندی اضافه کرد. مطمئنا مربوط به دیشب نیست...
رز گفت: از کجا میدونی؟ شاید دیده باشدش
نه... نه اون که توی قطار نبود...
ساعت بعد کلاس تغییر شکل داشتند که بسیار جالب و جذاب بود. انها باید دم یک موشی را
به شکل سر یک سوزن در میاوردند. در این ساعت رز و فلور موفق شدند هرکدام بیست امتیاز
نصیب گریفندور کنند و طبق معمول جزو اولین کسانی بودند که توانستند دم موششان را به شکل
سر سوزن در اورند
البته اسکورپیوسی با اجرای غلط توانست توانست دم موشش را به را به شکل دسته یک لیوان
در بیاورد و البوس دم موش بی نوا را کاملا از بین برد. به همین علت پرفسور برگمن تکالیف زیادی
برای اکثر شاگردان که نتوانسته بودند کارشان را به خوبی انجام دهند تعیین کرد
زنگ پس از نهارشان با پرفسور هارکنز بود. ان روز باید از گلخانه شماره سه بازدید میکردند
- امروز فقط باید از این گل ها بازدید کنین و نتیجشو بهم نشون بدین من فقط از تون خواص و انواعشون
رو میخوام
پس از اتمام کلاس گیاه شناسی همه انها به سالن عمومی رفتند. ساعت هنوز پنج و نیم بود
موقع شام البوس از هر کسی گرسنه تر بود. او بلافاصله برای خود سوسیس حلیم و پوره و یک تکه
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
کیک کشید و مشغول خوردن ان شد. البوس بعد از خوردن غذایش در سالن عمومی به نوشتن
تکالیفش مشغول شد. ساعت نه و بیست و پنج دقیقه از اسکورپیوسی خداحافظی کرد. ( رز و فلور به کتابخانه رفته بودند).
او از حفره تابلو خارج شد. و از پله های ورودی پایین رفت سپس به سمت چپ پیچید و داخلی راهروی
تنگ و باریکی اتاقی را دید
انتق تق
صدای مرموزی گفت :
بفرمایین تو ...
یکدفعه در خود به خود باز شد. البوسی که کمی هول شده بود وارد اتاق شد
- اوه... پاتر.... از دیدنت خوشحالم
البوس سعی کرد بگوید ممنون پرفسور اما هیچ صدایی از دهانش بلند نشد
بنابر این ناتل دوباره پشت میزش نشست و گفت: خوب... خیلی عالیه...
تو سال گذشته لرد سیاهو شکست دادی این کار کمی نیست
- بله... بله چی؟ نه.... من که...
- خواب من میخوام راجع به یه موضوعی باهات حرف بزنم
البوس پرسید :
چه موضوعی؟
- راجع به اینکه ... خداب حتما میدونی که پارسال... شاید به اسبورد شک داشتی...
البوس از این موضوع استقبال کرد :
بله بهشی شک داشتم... چون بنظرم...یکمی عجیب میومد
- درسته اون عجیب بود. من میخوام فقط بگم که زیاد بهشی نزدیک نشو....باهاشی همکاری نکن
چون میدونی که اگر اون حتی یک درصد با لرد سیاه دوستی داشته باشه... جونت تو خطره
- برای چی؟
- چون... تو... ببین من فقط میخوام بهت بگم که نباید با اسبورد کاری داشته باشی... همکاری باهاش
البوس که کمی متعجب شده بود گفت: منظور تون از همکاری چیه ؟
- منظورم اینه که واسش هیچ کاری انجام نده... اگر چیزی گفت به من خبر بده...
- چرا باید این کارو بکنم؟
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
ناتل که کمی رنجیده بود گفت: چون... خب... چون من میخوام.... مواظبت باشم...
البوس احساسی خواب الودگی میکرد. یکدفعه احساسی کرد سرش روی شانه اش افتاده است
ولی چند ثانیه بعد دوباره سرش را صاف کرد
ناتل که اکنون اندکی راضی بنظر میرسید گفت:خب پاتر...تو میتونی بری... ولی هشدار منو فراموش
نکن
البوس که فقط خوابش میامد گفت: چشم پرفسور ... حتما...
سپس از دفتر او خارج شد و به راهروی تنگ و باریک جلوی ان قدم برداشت
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
فصل چهارم: کابوس
با اینکه هنوز ماه سپتامبر به پایان نرسیده بود هوا بسیار سرد شده بود. و حداقل هفته ای یکبار باران
شدیدی میامد. ان روز یکی از ان روزهای تعطیل و بارانی بود. البوس و اسکورپیوس و فلور در حال
میل کردن صبحانه شان بودند. هر روز یک جغد امریکایی برای فلور شماره جدید پیام امروز را به ارمغان
میاورد و وقتی خبر ناراحت کننده ای در ان وجود داشت وجودش خالی از دردسر نبود. فلور تای روزنامه
اش را باز کرد و مشغول خواندن ان شد. پس از چند دقیقه که فلور رفتار غیر عادی از خود بروز نداد
البوسی نفس راحتی کشید رز به کتابخانه رفته بود و اسکورپیو سی مشغول بازی شطرنج جادویی با
نیل و تام بود. البوس که دیگر حوصله اش سر رفته بود در کمال تعجب دید که فلور به دقت روزنامه
:را بست. سپس نگاهی به اطرافش انداخت و رو به البوس گفت
گاهی وقتها خیلی خسته کننده میشه.... چطوره باهم یه قدمی بزنیم؟
البوسی با شور و شوق گفت: توی حیاط چطوره؟ البوس از ته دل امیدوار بود فلور به خاطر سرمای هوا
.برنامه اش را بهم نریزد
.- باشه.... موافقم
ان دو از صندلی هایشان بلند شدند و از سرسرا خارج شدند. حیاط بزرگ پر از دانش اموزانی بود
.که انجا را برای گذراندن تعطیلات پایان هفته خود برگزیده بودند
:فلور در حالی که موهایش در اثر وزش باد پریشان شده بود ردایش را محکم دور خود پیچید و گفت
.... من عاشق هوای بارونی ام. خیلی دو سشی دارم.... از تابستون خیلی بیشتر
: البوس متوجه شد باید این موضوع را ادامه بدهد بنابراین گفت
... اره منم دوستش دارم
... راستی
: هردوی انها با هم این کلمه را اورده بودند. ولی این فلور بود که حرفش را ادامه داد
دیگه ناتل حرفی نزد....و اسبورد از خودش واکنشی نشون نداد؟
: البوس که از این موضوع متنفر بود گفت
نه بابا! هنوز چهار روز نمیشه اون این موضوع رو به من گفته ... از اون گذشته من از اینجور ادما بدم میاد
- از کدوم جور ادما؟
! البوس یقه ردایش را محکم به گردنش پیچید و گفت: از او نایی که انگار همیشه یه ریگی به کفششونه
افلور که اشکارا از رده شده بود گفت: اون سال گذشته جوانتو نجات داد
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
. البوس که کاملا جا خورده بود گفت: چی؟ کسی تا حالا در این باره حرفی نزده بود
- خودب شاید این موضوع اهمیت زیادی نداشته
... پاتر... پاتر
. البوس و فلور هر دو سر هایشان را برگرداندند. دختر سال پنجمی قد بلندی البوس را صدا زده بود
البوس مودبانه گفت: بله؟
ان دختر که از شور و هیجان سر از پا نمیشناخت فریاد زد: البوسی پاتر؟
. البوس اب دهانش را فروداد و گفت: بله
- من... من میخواستم برای تیم کوییدیچ انتخابت کنم.... از پرفسور برگمن اجازه گرفتم...اون گفت اگر
خودت مایل باشی. مایل هستی دیگه؟ برادر توی این گروه هست؟ اگر میخوای بیای یکشنبه ساعت
هشت بیا....حتما بیا... ما بهت نیاز داریم.... پارسال مافلدا ساندرلند جستجوگر بود... ولی فکر نمیکنم
... به خوبی تو باشه... از اون گذشته...اون از اینجا رفته...خدامیدونه گروهمون چقدر به تو نیاز داره
... پس منتظرتم.... خواهش میکنم بیا
... البوس که گیج شده بود چند بار گفت: دختر خانوم
... - من اسمم الیزابت هارکینازه
- باشه.... من میام... ولی از قرار معلوم یه فکرایی کردی ببین من مطمئن نیستم که به خوبی پدرم باشم
... ولی حتما
... هارکینز جیغ زد: البته که هستی مطمئنم... خب من میرم...فرد اشتب ساعت هشت یادت نره
. او از انجا دور شد
فلور که با مشاهده او کلافه شده بود گفت: این دختره... چرا اینجوری میکرد؟... ولش کن...وایسا ببینم
البوس مگه تو فردا شب مجازات نداری؟
البوس که خوشحالیش یکباره تبدیل با ناراحتی شده بود یکدفعه فریاد زد: چی؟
ا- من نمیدونم اما خودت گفتی
! البوس با کف دست به پیشانیش زد و گفت: اره راست میگی
- چیزی نشده... میتونی بهش بگی یه روزه دیگه مجازاتت کذ
.- نمیدونم... شاید قبول نکنه
- شایدم قبول کنه ! تو تا فردا شب ساعت هشت فرصت داری بهش بگی حتما این کار و بکن
! البوس که خیلی ناراحت شده بود گفت: بهتر نیست بریم بالا؟ دارم یخ میزنم
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
- باشه... باشه... بریم
فلور و البوس به سالن عمومی رفتند و اسکورپیوس را دیدند ولی رز هنوز به سالن عمومی بازنگشته
.. بود
:وقتی البوس جریان را با اسکورپیوس در میان گذاشت او با لحن مطمئنی گفت
اره.... مطمئن باش میذاره بری! چون اونم دوست نداره که گروهش به خاطر به مجازات مسخره حذف
ابشه! فقط من باید برم عین یه جن خونگی خرحمالی کنم
فلور هشدار داد: یه دفعه این حرفو جلوی رز نزنی میدونی که مادرش رئیس کجاست؟
- اداره احقاق حق و حقوق جن های خانگی! اخه فایدش چیه ؟
! البوس شانه هایش را بالا انداخت و گفت: من دیگه میرم الان بهترین فرصته
. اسکورپیو سی و فلور هر دو موافقت کردند
البوس ردای خیسش را عوض کرد و به سمت دفتر اساتید راه افتاد. از پله های ورودی بالا رفت و سمت
:چپ پیچید و دری را دید که روی ان با رنگ سبز فسفری نوشته شده بود
((دفتر اساتید))
البوس میخواست در بزند و بگوید که با پرفسور برگمن کار دارد. اما بعد به نظرش رسید این کار کمی
.گستاخانه است بنابراین از پنجره رنگ و رورفته ای که پرده ان پارچه زشتی بود به داخل ان نگاه کرد
دو نفر با هم صحبت میکردند....یکی از انها ردای نارنجی رنگی برتن کرده بود و دیگری درست پشت
..... او ایستاده بود.... البوس بلافاصله نفر اول را شناخت
او بسیار اهسته گفت: کاری تونستی بکنی؟
. مرد با صدای خشکی جواب داد: نه
البوس نفر دوم را نیز شناخت.... اسبورد و ناتل.... هردوی انها نفرت انگیز بودند.... البوس که به هیچ وجه
نمیخواست زندگی ارامش از هم بپاشد با دو دست گوشهایش را گرفت و با خود زمزمه کرد: من فقط
.... با پرفسور برگمن کار دارم و نباید به هیچ چیز دیگه ای گوش بدم
: اما اکنون اسبورد صدایش را بالا برده بود
.... بهنت گفتم الان خیلی زود بود... بله برای این کار زود بود
:ناتل که خشخشمگین بولت گفت
انه...به هیچ وجه زود نبود.....اونم باید در بارش چیزی بدونه؟ معلومه که نه ! تو خیلی احمقی
چیزی میخوای پاتر؟
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
البوس سرش را برگرداند و پرفسور لستر مرد جوانی که موهای خوش حالت که قامت متوسطی داشت را دید که مانند اجل : معلق بر سرش ظاهر شده است. بنابراین به تندی گفت
. من با پرفسور برگمن کار داشتم... البوس امیدوار بود بتواند صحبتهای اسبورد و ناتل را بشنود
- چی کار داشتی؟
: - میخواستم بهشون بگم که مجازات منو به تاخیر بندازن.... البوس گوشهایش را تیز تر کرد..... ناتل گفت
... البته اگر نخواد
- کدوم مجازات؟
.... - پرفسور من برای جشن پایان
:پرفسور لستر یکدفعه گلویش را صاف کرد و گفت
!اهان! گلوکا برام تعریف کرد! باشه من بهش میگم... دیگه میتونی بری
:صدای گفتگو قطع شد و در اتاق اساتید باز شد و ناتل بیرون امد و پرسید
اخبری شده؟ اوه... لستر بیا تو با هم چایی بخوریم... فعلا خداحافظ پاتر
البوس به تندی رویش را برگرداند و از انجا دور شد. وقتی به سالن عمومی رسید فلور در حال خواندن
. کتالب بود و اسکورپیو سی تکالیفش را مینوشت
هر دوی انها با دیدن البوس یکصدا پرسیدند: چی شد؟
البوس همه جریان را به اضافه گفتگوهای ناتل و اسبورد برای اندو تعریف کرد ولی انها انطور که باید و
شاید متوجه چیزی نشدند. حتی البوس چیزی از این گفتگو سر در نیاورد ولی به خوبی میدانست
رز از نظر خودش کاملا ان را میفهمد و اینطور نتیجه گیری میکند که: هر چیزی که در هاگوارتز وجود دارد
.شوم و خطر افرین است! البوس خودش هم از افکار خودش خنده اش گرفته بود
. انها تا پایان ان شلب هیچ کار جالبی انجام نداند و حتی فرصت نکردند تا جریان را برای رز توضیح دهند
. چه برسد به انکه نظرش را در این مورد بدانند
در پایان انشلب البوسی چون خیلی خسته شده بود زودتر به خواب رفت تا فردای انروز تمام تکالیفش را
. که روی هم تلنبار شده بودند را انجام دهد
در نتیجه انش با کابوس مسخره ای دید که رز او را مجبور به انجام تکالیفش میکند و بعد رز تبدیل به
.... السبورد میشود و از گریفندور نهصد و پنجاه امتیاز کسر میکند
....یکدفعه صدای پچ پچ کسی شنیده شد
.... همه چیز اما دسی؟ من نمیتونم زیاد صبر کنم اونم وقتی که هیچ کس نمیخواد کاری انجام بده
مرد دیگری گفت: شما کی اینو متوجه شدین؟ شاید... شاید ما اشتباه کردیم
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
نه... نه... نه... مزخرف نگو... خیلی واضحه... فقط نمیفهمم چرا من اینو متوجه نشدم؟
شما فهمیدین...ولی اون موقع...شما نمیدونستین که ممکنه واسه خودتون بد بشه؟
منظورت چیه ؟ یعنی بهم خیانت کنه ؟ نه... نه... امکان نداره... به هیچ وجه.....اون خیلی وفادار بود... منم
.... بهش وفاداری میکنم..... نجاتش میدم
متوجه شدین؟ متوجه شدین ؟ یعنی اونو ....؟
.اره...! حدست درسته
! البوس
. البوس بشدت از خواب پرید. مطمئن بود کسی نامش را فریاد زده است. اما در خوابگاه هیچ کس نبود
. او که گمان میکرد این فقط یک کابوس احمقانه است دوباره به خواب رفت
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
فصل پنجم : ازمون تیم کوییدیچ گریفندور
فردای ان روز البوس بر سر میز صبحانه وسوسه شد که همه جریان را برای سه دوستش بیان کند
اما با خود فکر کرد که نباید به خاطر یک کابوس احمقانه کسی را مخصوصا رز را نگران کند با این حال
تمایلی برای تعریف کردن جریان برای فلور یا اسکورپیوسی نداشت. ان روز برای البوس روز بسیار مهمی
بود و اگر بخت او را یاری میکرد میتوانست در مقام جستجوگر انتخاب شود ولی مشکل این بود که
نتوانسته بود بفهمد پرفسور برگمن اجازه میدهد تا مجازاتش به تعویق بیافتد یا خیر
البته او نگرانی های مهمتری نیز داشت مثلا از این موضوع که دوباره جریانی مانند پارسال پیش
بیاید و تمام حواسش را جمع میکرد که دنبال کاری که به او ربطی ندارد نرود ولی این کار غیر امکان پذیر
بود چون روز گذشته علی رغم میل باطنی اش به صحبتهای اسبورد و ناتل گوش داده بود
و با خود فکر میکرد چرا دامبلدورانها را در هاگوارتز استخدام کرده است. اما بعد با خود میگفت شاید
انها از شانس بد البوس از وقتی که او وارد هاگوارتز شده است تصمیم به انجام کارهای عجیب و غریب
گرفته بودند. جیمز همیشه از احساس تنفرش نسبت به اسبورد میگفت اما هیچ گاه نگفته بود که
. او مشکوک بوده است
... البوس دوباره به یاد کابوس دیشبش افتاد..... ان صداها بسیار نزدیک بودند.....و بسیار رعب اور
.یکدفعه صدایی او را به دنیای پیرامونش بازگرداند
- سلام پاتر. اینو پرفسور برگمن داد گفت که بدمش به تو
. البوس سرش را برگرداند و جنی مک رابین یکی از همسال هایش را دید
. البوس با لحن خشکی گفت: ممنون جنی
. البوس با نگرانی پاکت نامه اش را باز کرد و نامه اش را بیرون اورد
: متن نامه چنین بود
با سلام
اقای پاتر جهت پیشرفت تیم کوییدیچمان این اجازه را به شما میدهم که فقط برای اینبار جهت آزمایش
شدن برای جستجوگر تیم مان به محل ازمون بروید بنابراین اینبار از مجازات شما صرف نظر خواهم کرد
با ارزوی موفقیت برای شما پرفسور گ. برگمن
! البوس از خوشحالی فریاد زد: عالی شد
.و تقریبا همه افراد درون سرسرا با حالت های کاملا متفاوتی به او نگاه کردند
{{: :}
WWW.fantasy-library.irWWW.fantasy-library.ir
. موضوع این بود که صبر کردن تا ساعت هشت برای البوس خیلی سخت بود
وقتی سرانجام ساعت یک ربع به هشت شد البوس با وجد و سرور خاصی از سالن عمومی گروهش
. خارج شد و به همراه اسکورپیوس فلور و رز به حیاط بزرگ رفت
انجا جنی مک رابین جیمز و دیگر کسانی که البوس هیچ کدامشان را نمیشناخت ولی میدانست همه
. انها برای ازمون کوییدیچ انجا جمع شده اند را دید. انها جلوتر رفتند تا به محل ازمون برسند
هارکینز با دیدن او جیغ زد و گفت:پاتر ! بلاخره او مدی؟
- اره...اره. ببین نمیتونی خودتو کنترل کنی؟
- باشه... باشه. باید و ایسی تا نوبت بشه
! البوسی دست هایش را بالا اورد و گفت: باشه. هیچ مشکلی نیست
رز و اسکورپیوس به جایگاه تماشاچیان رفتند و روی یکی از صندلی ها نشستند و منتظر گزینش البوس
.برای جستجوگر تیم شدند
البوسی از فلور که انجا مانده بود پرسید: چیزی شده؟ تو چرا نرفتی؟
فلور در حالی که لبخند میزد گفت: من خیلی کوییدیچ رو دوست دارم گفتم... گفتم شاید بشه منم
... تو گروه باشم
البوس با خوشحالی گفت: عالیه ! حالا توی چه ....؟
! - من میخوام مدافع باشم
: البوس میخواست چیزی بگوید که صدای سوت هارکینز را شنید. او گفت
اکسانی که میخوان برای جستجوگر امتحان بشن بیان اینجا..... موفق باشی البوس
. البوس تشکر کرد و در حالی که می لرزید یکی از جاروهای کهنه را تحویل گرفت و بر روی ان سوار شد
افلور برایش دست تکان داد و گفت: موفق باشی
البوس که سوار بر جارویشی شده بود پاهایش را عقب کشید تا جارو حرکت کند. یکدفعه جارویش به
.... نرمی از زمین بلند شد. و بالا رفت.....یک متر...دو متر..... سه متر
. هارکینز فریاد زد: گوی زرین رو میندازم....باید بگیرینش
. البوس به نرمی دوری زد و منتظر ماند. هارکینز گوی را از جعبه بیرون اورد و به هوا پرتاب کرد
! البوس به سرعت به طرف ان پرواز کرد. و به جارویش گفت: بدو... بدو... خواهش میکنم
البوس که به طرف گوی پرواز میکرد یکی از سال پنجمی ها را دید که به او پوزخند میزند. البوس
. عصبانی شد و تصمیم گرفت بعدا تسویه حساب کند. یکدفعه متوجه شد گوی ناپدید شده است
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
.دوباره بر عکس جهت قبلی بر فراز اسمان اوج گرفت. ناگهان گوی جلوی یکی از دروازه ها پدیدار شد
البوس که در همان جهت پرواز میکرد تلاش کرد خود را به درواز برساند...یکی دیگر از رقیبانشی که دقیقا
به موازات او پرواز میکرد از ترسی برخورد با دروازه جهتش را تغییر داد. البوس پاهایش را جلو اورد و دستش
.... را جمع کرد..... چیزی نمانده بود که موفق شود... و سرانجام دستش را به دور گوی زرین حلقه کرد
. البوس که از فرط خوشحالی به چیز دیگری توجه نداشت یکدفعه به شدت با دروازه برخورد کرد
.خوشبختانه موفق شد تعادلش را حفظ کند و فقط قستمی از پیشانیش خراش برداشت
اسکورپیوس از شدت خوشحالی نعره میزد. هارکینز دست کمی از او نداشت. فلور و رز هم با شادی جیغ
میزدند افراد دیگری خوشحال بودند ولی با نعره و داد و فریاد خوشحالیشان را ابراز نمیکردند. و بقیه با
. نفرت او را برانداز میکردند
: البوس اهمیتی نمیداد. او موفق شده بود. وقتی به نرمی بر روی زمین فرود امد هارکینز فریاد زد
....تو موفق شدی! باید به پرفسور برگمن خبر بدم! عالی پرواز میکردی.... بهتره دیگه بقیه مسابقه بدن
داوطلبین برای مدافع ها جمع شین....جمع شین ببینم
افلور که لبخند میزد گفت: منم شانسمو امتحان میکنم
اینبار البوس برای او ارزوی موفقیت کرد. سپس به جایگاه تماشاچیان رفت و کنار رز و اسکورپیوس
: نشست. رز با تعجدیب فلور را دید که سوار یکی از جاروهای مدرسه میشود سپس پرسید
اون واسه چی رفت اونجا؟
. البوس به سادگی گفت: واسه اینکه امتحان بده... میخواد مدافع بشه
رزاخم کرد و گفت: چی؟ اون که خیلی ... نمیفهمم ....تو بهش گفتی؟
- نه ! من بهشی نگفتم. اون گفت که دوست داره یکی از مدافع ها باشه منم گفتم بهتره که شانسشو
امتحان کنه. حالا اگر مدافع بشه چی میشه ؟
.- نمیدونم
اسکورپیوس که بازی او را تماشا میکرد گفت: اگر این هابیتس بیشعور بذاره کارشو بکنه میتونه
اموفق بشه. من نمیفهمم چرا هارکینز اینقدر جیغ میزنه؟... ای بابا هابیتس برو گمشو دیگه
ارز با ناراحتی گفت: اسکورپیوس
- چیه ؟ مگه دروغ میگم؟ این هی حواسشو پرت میکنه
- اشکالشی همینه. چرا باید جنگ و دعوا توی کوییدیچ وجود داشته باشه؟
.اسکورپیوس با تعجب گفت: منظورم اینه که ... ولش کن
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
..... سپس رو به البوس گفت: اگر بتونم یه ذره بازیمو بهتر کنم شاید یکی دو سال دیگه بتونم
.یکدفعه صدای جیغی صدای اسکورپیوس را خاموش کرد
. البوسی که گیج شده بود دید که فلور دوان دوان به سویش میاید
! - موفق شدم
اسکورپیوسی تکرار کرد: موفق شدی؟
- اره ولی من هارکینز گفت به عنوان مهاجم بازی میکنم..... اینم خیلی خوبه
. البوس با خوشحالی تکرار کرد: اره. اینم خیلی خوبه
.رز که همانطور دست به سینه نشسته بود گفت: ببینم بهتر نیست بریم بالا؟ من سرم درد گرفت
((در سالن عمومی نیز غلغه ای به پا بود. در سالن پلاکارد های بزرگی با عبارت ((پاتر قهرمان))
اقای پاتر موفقیت شما در نائل امدنی جستجوگر تیم کوییدیچ را تبریک میگوییم)) و یا چیزهایی از ))
:این قبیل تزیین شده بود. جشن تا نیمه شب ادامه داشت و وقتی که رز فریاد زد
تمومش کنین دیگه! جشن پایان یافت. البوس از رز تشکر کرد. رز که عصبی شده بود گفت
. من نمیتوانم مشقی بنویسم یا درس بخونم میرم بخوابم
البوس و اسکورپیو سی و فلور نیز همان کار را کردند. البوس با اینکه میدانست ننوشتن تحقیق درس
.دفاع در برابر جادوی سیاه برایش گران تمام میشود با خیال راحت به خواب رفت
فردای ان روز البوس اخرین نفری بود که از خواب برخاست. او با عجله لباسش را به تن کرد ردایش را
درون کیفش گذاشت و به راه افتاد. حتی یادش نبود که دیشب کابوسی ندیده است
او مجبور شد سر میز صبحانه چیزی برای اسبورد در مورد کاربرد افسون های دفاعی چیزی سر هم
کند. و وقتی که اسکورپیوس به او گفت که خودش هم چیز زیادی ننوشته است البوس با خیال راحت
صبحانه اش را خورد.در واقع فلور میخواست تحقیقش را به او بدهد ولی رز بشدت مخالفت کرد. اولین
ساعت انها متاسفانه با اسبورد بود. وقتی البوس به سمت کلاسش دوید اسبورد بی جهت برای
یک ثانیه که دیر رسیده بود پنج امتیاز از گریفندور کم کرد
وقتی وسایلش را بر سر یکی از میزها گذاشت و کنار اسکورپیوس نشست، کسی میخواست وارد کلاسی
.شود که اسبورد او را از اینکار منع کرد. و خودش پیش او رفت
البوس و اسکورپیوسی سرک کشیدند ولی چیزی دستگیرشان نشد تا وقتی که البوس میخواست به بهانه
: انداختن اشغال چیزی ببیند کسی با صدای قور قور مانندی گفت
اپاتر واقعا خوشحالم که جستجوگر شدی
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
. البوس سرش را برگرداند و استیو را دید که میان یک دختر و یک پسر اسلیترینی و شرور نشسته است
: استیو ادامه داد
...اره خیلی خوشحالم چون اینجوری بردنمون اسون میشه ! دیروز که داشتی میافتادی زمین
: البوس میخواست چیزی بگوید که اسکورپیوس گفت
! خفه شور
استیو با لحن سردی گفت: به تو ربطی نداره! پدرت تو خواب هم نمیدید بچش از پاتر های بوگندو
طرفداری کنه ! نه؟
! البوس نیز فریاد زد: اگر جرات داری دوباره بگو
او با لحن بی تفاوتی گفت: پاتر ها بوگندو هستن. پدر احمقت چی فکر کرده بود؟ که تورو دوباره فرستاده
! اینجا؟ بهش بگو این دفعه ممکنه زنده نمونی
! البوس نعره زد: به پدر من نگو احمق
سپس به سمت او هجوم برد و یقه اش را گرفت و ادامه داد: پدرتو باید از نقشه هاش خیلی خبر داشته
اباشه ؟ ولی تو که از برگشتنش میترسیدی
! ساکت
اسبورد وارد کلاس شد و بر صندلی اش نشست و با بدخلقی گفت: ولش کن پاتر ! ده امتیاز دیگه هم از
.گروهتون کم میشه
. البوس یقه استیو را رها کرد و بر جایش نشست
- همه تحقیقی ها برسی به دست
البوس تحقیقش را دید که از کیفش خارج میشود. در همین هنگام البوس احساسی ناخوشایدنی
.داشت
. اسبورد با عصبانیت گفت: ساکت باشین. حالا به درسی امروز میرسیم
البوس متوجه شد اسبورد از وقتی که با کسی که پشت در ایستاده بود ملاقات کرده است بداخلاق و
. عصبانی تر شده است
در پایان درس اسبورد گفت که انها باید برای جلسه بعد یک متر و پانزده سانت کاغذ پوستی در رابطه با
. خواص افسون های دفاعی به او تحویل دهند
برای درس وردها پرفسور مورس گفت که باید افسون جابه جایی را به خوبی یاد بگیردند. و موارد استفاده
.از ان را برای او بنویسند
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
. موقع صرف نهار البوس چیزی نگفت و فقط سرش را به زیر انداخته بود
.و در کلاس تغییر شکل که اخرین کلاسشان بود باید یک سوسک را به یک ملخ تبدیل میکردند
.اسکورپیوس که در نظر اول فکر کرده بود انها واقعی هستند بشدت ترسید
البوسی که حال و روز خوبی نداشت نتوانست این کار را انجام دهد و برای همین مشق زیادی را متحمل
.شد
. بعد از اتمام ساعات درسی رز و فلور به کتابخانه رفتند.و البوس و اسکورپیوس به سالن عمومی رفتند
:وقتی البوس در حال در اوردن ردایش بود هارکینز از دوستانش جدا شد و پیش البوس امد و گفت
سلام خوابی؟
! البوس به دروغ گفت: اره ممنون
- پرفسور برگمن جاروتو داد. پدرت فرستاده بود. اذرخش دو هزار و ششه. خیلی خوبه، نرم و انعطافپذیره
چهارشنبه شب تمرین داریم. ساعت پنج و نیم به دوستت هم بگو بیاد. خوب؟
- باشه
- فعلا خداحافظ
البوس جارویش را تحویل گرفت و یکدفعه یادش امد که بهتر است از پدرش تشکر کند. و بگوید که حالش
کاملا خوب است. البته این دروغ محضس بود ولی دوست نداشته کسی را نگران کند. البوس تصمیم
گرفت تکالیفش را شروع کند. اسکورپیوس که رفته بود تا لباسهایش را عوض کند وقتی برگشت با
. مشاهده اذرخش خشکشی زد
البوس به تندی گفت: اینو پدرم فرستاده. بهتره برم بذارم سرجاشی چون دوست ندارم امشب بخاطر
! آذرخش جشن بگیرن
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
فصل ششم : نامه
بعد از عضویت البوس در تیم کوییدیچ هارکینز دیوانه شده بود و از البوس انتظار داشت که مانند پدرش
بازی کند. البوس که بعضی اوقات واقعا خسته میشد در مقابل فریاد میزد و میدانست که اعصاب همه
را بهم ریخته است اما خود نیز دلیل اینهمه بدخلقی را نمیدانست. اما متوجه بود که قسمت اعظم ان
را حرف های استیو گوردون تشکیل داده است. البوس این موضوع را با هیچ کس حتی نزدیکترین
دوستش یعنی اسکورپیوس در میان نذاشته بود و این مسئله باعث شد که از درونش بهم بریزد. این
.وضع تا موقعی که رزا علت عصبانیت او را نپرسیده بود ادامه داشت
: او با تردید و ترس و لرز پرسید
البوس ... میگم تو مشکلی نداری؟
: البوس که در حال تکمیل تحقیق معجون سازیش بود با خشم گفت
نظورت چیه ؟
رز خود را عقب کشید و ادامه داد: منظورم اینه که تو از چند روز پیش یکمی...بداخلاقی نشدی؟
: البوسی چشمهایش را گرد کرد و با بدخلقی گفت
نه! هیچ مشکلی نیست
رز باز با شک و تردید پرسید: واقعا؟
!.... - اره واقعا
. سپس سرش را روی تحقیقش خم کرد و رز اهی کشید و به کارش ادامه داد
. که یکدفعه البوس با مشت به مبل کوبید و باعث شد رز از ترسی روی زمین ولو شود
البوس که تقریبا داد میزد گفت: مثلا شما دوستای من هستین ! ولی ... ولی حتی یکبار هم ازم نپرسیدین
چی شده؟ چرا بد اخلاق شدم؟
.رز به ارامی گفت: من متوجه شده بودم. ولی ...
- ولی باید یه اقدامی میکردی نه؟ فکر نکردی که من توی ذهن تو نیستم؟
رز با ارامی گفت: البوس من...
البوس با خشم فریاد زد: هیچ اهمیتی نداره. بذار از اینجا شروع کنم..... من نمیفهمم
چرا همش من باید بدبخت باشم؟ چرا من باید طعمه یه نفر دیگه باشم؟اون از استیو گوردون که میگه
نزدیک بود بمیرم ! راست هم میگفت....اگر ناتل منو نجات نداده بود... من زنده نبودم.....ولی این در حالیه
.... که داره با اسبورد نقشه یک کاره مشکوک رو میکشها گوردون میگفت
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
.رز به ارامی گفت: فکر نمیکردم اینقدر نظر اون احمق برات اهمیت داشته باشه
البوس با صدای بلندی گفت: جدا؟ ولی اهمیت داره. اخه راست میگفت. معلوم نیست پدرم برای چی منو اینجا فرستاده. اونم وقتی که بقیه بدون من ارامش دارن.
- خواهش میکنم البوسا! همه دارن نگاهمون میکنن
او راست میگفت همه افراد درون سالن عمومی گریفندور او را تماشا میکردند و البوس مطمئن بود که
.انها از این موضوع استقبال میکنند.زیرا هیچ کس از اتفاقی که پارسال برای او افتاده بود خبر نداشت
! البوسی اهمیتی نداد و در حالی که از خشم سرخ میشد ادامه داد: حرف اشون برام اهمیت داره
امیترسم اگر تا چند ساله دیگه اسپایک زنده بمونه و من بخوام باهاشی بجنگم دیگه حرفامو باور نکنه
! اما اخه چرا؟ اونم تو موقعی که ما بهشون خیلی احتیاج داشته باشیم
ارز به تندی گفت:من مطمئنم که نگرانی تو از این نیست
...- اره نیست! میدونی چیه ؟ من پارسال نتوانستم از خودم دفاع کنم و اگر این اتفاق دوباره پیش بیاد
.... من تحمل ندارم.... ممکنه اینبار جون شما توی خطر باشه... اگر فقط من باشم...این اهمیتی نداره
ارز که کلاقه شده بود ایستاد و جیغ کشید: البوس بس کن
البوس کوتاه امد. جمعیت از دیدن این صحنه متعجب شده بودند. یکدفعه یکی از پسرهای سال سومی
:پرسید
این حقیقت داره که اون زندسی ؟
البوس که از خشمش کاسته بود گفت: معلومه! اون من بودم که داشتم میمردم..... ببینم نکنه فکر کردین
.... یه اتفاقی مثل جای زخم و ولدمورت
:رز با صدای زیری گفت
.معلومه که اونا همیچین فکری نکردن ولی شاید هنوز کسی نمیدونه. که اون ولدمورت مرده نیست. این یه نفر دیگه س.
ایکدفعه سکوت ناخوشایندی برقرار شد.
یکدفعه کسی از حفره در تابلو وارد سالن شد. انها فلور و اسکورپیوسی بودند که با دیدن ان صحنه
. خشکشان زد و هردوی انها نگاه ناخوشایندی به رز انداختند
پس از پراکنده شدن جمعیت رز با مهربانی برای فلور و اسکورپیوسی توضیح داد که البوس چه فکر میکرده
. است
پس از توضیحات رز، اسکورپیوس شانه هایش را بالا انداخت و گفت
ابنظر من البوس حق داره
: او با دیدن چشم غره رز با دستپاچگی اضافه کرد
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
البته تو بیخودی نگرانی ! ولی رز! ما دیدیم که شنل نامرئی گم شد این اتفاقی بود؟
: البوس که متوجه شد یک نگرانی به نگرانی هایش اضافه شده است گفت
اراست میگه! این اتفاقی نبود من اینو همین الان فهمیدم
:رز که اکنون با خشم اسکورپیوس را بر انداز میکرد گفت
! اینطور نیست تو اونو در اوردی و مسلمه که وقتی میخواستی بیرون بیای از کیفت افتاد
: البوس تسلیم شد ولی ادامه داد
.... جریان حرفهای استیو رو چی میگی؟ اون از نقشه های اسپایک خبر داشت.... من مطمئنم
....رز به تندی گفت: نه! هنوز مرگخوار بودن پدر اون علنی نشده
- احتیاجی هم نیست که علنی بشه از این واضح تر؟ اون توی اسلیترینه و خیلی شروره یادته پارسال
درباره سیگنوسی چی میگفت؟ گوهر گرانبها! در حالی که فلور به ما گفت اون یه دیوانه روانیه و الان گم
.... و گور شده
فلور با ناراحتی گفت: اره در مورد این موضوع اطمینان دارم
رز با سرسختی گفت: من نمیخوام ازش طرفداری کنم و مطمئنم که اسپایک به نقشه هایی تو سرش
.داره. ولی اگر نگرانی البوس به برگشتن اون خلاصه میشه من مطمئنم که اون این دور و برا نیست
او هنگام بر زبان اوردن این موضوع نگاهی به پشت سرش انداخت انگار فکر میکرد هر لحظه ممکن است
. اسپایک از پشت مبل بیرون بپرد
: البوس فکر کرد بهتر است خوابش را برای ان سه نفر تعریف کند بنابراین گفت
.... بچه ها ببینین
رز که هنوز به پشت سرش نگاه میکرد با عجله برگشت. البوسی که ترسیده بود بسرعت از انجام اینکار
:منصرف شد و گفت
هنگام صرف شام البوس هیچ چیز نگفت او احساس میکرد اگر خوابش را تعریف کرده بود شاید اکنون
سبکتر میشد ولی با واکنشی رز البوس از این کار صرف نظر کرده بود. گویا اسکورپیوس متوجه وضعیت
:دردناک البوس شده بود زیرا گفت
چرا ناراحتی؟ چیزی شده؟
(البوس بسرعت به او گفت که صدایش را پایین بیاورد. او بعد از صرف شام ( در واقع هیچ چیز نخورده بود
.به طبقه بالا رفت تا تکالیف عقب مانده اش را انجام بدهد
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
او در حالی که روی یکی از میزهای سالن عمومی برج گریفندور نشسته بود و تلاش میکرد حواسش را
متمرکز کند. اما در واقع فقط نگاهش را به ان دوخته بود و ذهنش در جای دیگری سیر میکرد
: صدایی از درون ذهنش به او میگفت
او نا خیلی نزدیک بودن..... خیلی نزدیک..... اما انها چه کسانی بودند؟ کجا بودند؟ پدرش گاهی برای او
تعریف میکرد که ولدمورت درون ذهنش رفته و فکرش را در دست گرفته بود. یا بعضی اوقات چیزهای
وحشتناکی در خواب میدید.... البوس با خود گفت: نکنه....اون توی ذهنم اومده باشه؟
یا بخواد افکارمو کنترل کنه ؟.... البوس بلافاصله ارزو کرد کاش چنین فکری نکرده بود.... ولی اگر مجبور بود
با واقعیات روبرو شود چه؟ اونوقت چه میشد؟.... او تصمیم گرفته بود که به چیزهایی که به او مربوط نبود
فکر نکند.... اما این موضوع... این موضوع کاملا به او مربوط بود.... همانطور که دشمنشی به او کاملا ربط
.... داشت....واقعا لرد اسپایک کسی که به خود لقب لرد سیاه را داده بود از جان او چه میخواست؟
هیچ پیشگویی وجود نداشت که بگوید او روزی باید او را از بین میبرد.... شاید البوس فقط یک
.... وسیله بود
:یکدفعه صدایی او را از جایش پراند. او رز بود که ارام به او نزدیک میشد و میگفت
- سلام البوسا! چرا زود رفتی بالا؟
.... - من؟....باید تکالیفمو انجام بدم
.فلور از حفره تابلو رد شد و پشت سرش اسکورپیوس نیز وارد سالن شد
از نیمه شب گذشته بود. البوس تک و تنها در سالن عمومی نشسته و در حال تمرین افسون خاموشی
بود او تمرینش را انجام داد و نکته ای دیگر را نیز نوشت.... چشمهایش سنگین شده بود.... اما تصمیم
گرفت تمام کارهایش را انجام دهد.... او دوباره چوبدستی اش را بدست گرفت تا ورد خاموشی را برای بار
پنجم تمرین کند...یکدفعه دستش شل شد و پلک هایش روی هم افتاد.... دیگر نتوانسته بود مقاومت
جی کار کردی؟
.... او ناراضی نمیشن
تو چی کار کردی؟
.... من؟... من؟
هیچ کاری؟.... هیچ کاری نکردی؟
... اخه سی
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
! اونو نگو
چشم!.... من نتوانستم کاری بکنم.... میگن... از اون دستور میگیرن
.... همه چیز و خراب کردی....تو وایسادی و نگاهشون کردی؟
!....شما در این باره چیزی نفرموده بودین
بکششون! باید بکشیشون.... اگر از دستورها اطاعت نکردن سزاوار مرگ هستن.... اولی اگر برن و بهش
!.... بگن و اگر اون همه چیز و بفهمه تو سزاوار مرگ هستی
ترق
.یکدفعه یکی از کتابهای البوس از زیر دستش لیز خورد و به زمین افتاد
.البوسی خود را بلند کرد و نفس نفس زنان به طبقه بالا رفت تا بخوابد. اما تا صبح خواب به چشمش نیامد
در نتیجه روز بعد در کلاس دفاع در برابر جادوی سیاه و تاریخ جادوگری مدام خمیازه میکشید و وقتی
اسکورپیوس از او پرسید چرا اینقدر خمیازه میکشد او با بدخلقی گفت که دیشب فقط درس میخوانده
. است
:در کلاس گیاه شناسی فلور کنار البوس نشست و پرسید
انگار دیشب خواب نبودی؟
البوس با لحن جدی گفت: کابوس دیدم....خیالتون راحت شد؟
: او مطمئن بودرز و اسکورپیوس هردو گوشهایشان را تیز کرده اند بنار براین ادامه داد
.... بعد از تموم شدن کلاس و استون توضیح میدم
سپس زیر لب به طوری که فقط فلور بشنود گفت
! البته معمولی نبود
:فلور سرش را برگرداند و پرسید
معمولی نبود؟ منظورت چیه که میگی معمولی نبود؟
: البوس فقط به ساعتش اشاره کرد و گفت
!- بعد از کلاسی
فلور با دلخوری کتابش را از روی کیفش در اورد و روی میز انداخت. ساعت گیاه شناسی بسیار دیر گذشت
طوری که البوس فکر کرد قرار است سالها به طول انجامد. ولی بعد از تکلیفی که پرفسور هارکینز برای
. انها تایین کرد زنگ به صدا در امد
:فلور تمام وسایلش را در کیفشی چپه کرد و با عجله پرسید
WWW.fantasy-library.irWWW.fantasy-library.ir
چی میخواستی بگی؟
: البوس گفت
! اینجا نمیشه توی سالن عمومی بهتره.... خطره استراق سمع کمتره
:وقتی رز با بدخلقی اسم رمز را به بانوی چاق گفت او فریاد زد
! چه خوش اخلاقی
: البوس بسر علت روی کاناپه ولو شد و شروع کرد
.... دیشب یک کابوس دیدم! وحشتاک بود..... من... قبلا یک بار این خواب رو دیده بودم....روز های اول
اولی دیشب هم برای دومین بار یه چیزه مشابهی بود... شاید نقشه قتل
.رز جیغ کوتاهی کشید. البوس تمام بخش هایی که از گفتگو به یاد داشت را برایشان باز گو کرد
:پس از اتمام سخنانش رز با ناراحتی گفت
اتو کار خیلی بدی کردی که به ما چیزی نگفتی
- من نمیخواستم نگرانتون کنم بعدشم شما اگر کابوس ببینین برای کسی توضیح میدین؟ این خیلی
! ابلهانه سی
:رز ابروهایش را بالا برد و گفت
اولی تو..... عادی نیستی! و کابوس هات هم عادی نیست
: او با مشاهده اخم البوس با دستپاچگی اضافه کرد
. البته منظورم اینه که تو هم مثل پدر تی! من.... منظورم بدی نداشتم
. البوس زیر لب گفت: میدونم
:فلور که اظهارنظری نکرده بود گفت
تو فقط صداهایی رو میشنیدی؟ یا کسانی رو هم میدیدی؟
. البوس که چیزی بیاد نداشت گفت: یادم نیست ولی فکر کنم دونفر بودن... که....نه ! ... هیچی یادم نیست
چیزی شده..... فلور؟
- اره... خوب این بار دوم بود؟
. - او هووووم
- خب این نمیتوانه نگران کننده باشه؟ خودش نبود؟
البوس که گیج شده بود پرسید: کی خودش نبود؟
- لرد سیاه
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
- نه! نبود. صداش یه جوره دیگه بود... من.... مطمئنم که این نبود
فلور با صدای ضعیفی گفت: تغییر صدا کار چندان مشکلی نیست... راستی! اونا کجا بودن؟
: البوس با تعجب پرسید
... من... من نمیدونم... ولی بار اول انگار کنار تختم بودن... ولی بار دوم از یه جای دیگه بود....یه جای دور
- اونا واقعی بودن؟ یا یه کابوس ؟
: البوس که در این مورد تردید داشت گفت
... واقعی بنظر میرسیدن
:رز با نگرانی گفت
.شاید به چفت شدگی احتیاج داشته باشی. چفت شدگی جلوی غیب بینی با وارد شدن کسی به ذهن تورو میگیره.
! البوس مخالفت کرد: نه
: اسکورپیوس نیز گفت
, چفت شدگی برای جلوگیری از غیب بینیه نه جلوگیری از خواب دیدن. اینو خودت گفتی
: البوس یکدفعه چیزی را که به ذهنش خطور کرده بود بر زبان اورد
ببینم کسی باعث ایجاد غیب بینی یا هر چیزه دیگه ای میتوانه بشه ؟
:فلور با حالت مبهمی گفت
نه...فکر نکنم اگر منظورت با جادونه باید بگم همچنین جادویی وجود نداره... مثل جادوی زنده کردن افرادی
... که مردان
: اسکورپیوس بلافاصله گفت
ولی سنگ حیات بخش چی؟
:فلور که چنین چیزی از نظرش بعید به نظر میرسید گفت
. نه... البته شاید هم بشه....ولی اون گم شده.... سالها پیش... حتی هری پاتر هم نمیدونه کجاست
:رز که هنوز مردد بود گفت
.... من راجع به این موضوع تحقیق میکنم ولی به نظرم...تو باید به دامبلدور بگی....اون میتونه کمکت کنه
ولی شایدم بهتر باشه صبر کنی تا این موضوع علنی بشه... خداب من میرم کتابخونه... فلور تو نمیای؟
:فلور که هنوز در فکر بود گفت
چی ؟... اهان اره و ایسا او مدام
البوسی نفس عمیقی کشید و رفت تا کاغذ پوستی بیاورد و نامه ای را برای پدرش بنویسد که
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
:یکدفعه دید یک پسر ریز نقش سال اولی که نامه ای در دست دارد دنبال او میدود و میگوید
. اقای پاتر ! اقای پاتر.... این نامه ماله شماست
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
فصل هفتم : برج پیشگویی
: البوس سرجایش میخکوب شد و جویده و جویده پرسید
... چی.... گفتی؟... نامه
- بله... پرفسور برگمن اینو داد
اسکورپیوس به نامه نگاهی انداخت و گفت: تو میتونی بری.... البوس این چیه ؟
....- نمیدونم...وایسا
. البوس کاغذ را از درون پاکت نامه دراورد و نوشته هایش را بدقت خواند
با سلام
اقای پاتر لطفا برای موضوعی خصوصی به دفتر اینجانب کریستوفر دامبلدور بیایید
.با ارزوی سلامتی برای شما
کریستوفر دامبلدور
: البوس که کمی بدبین بود گفت
... امیدوارم نخواد مواخذام کنه
: اسکورپیوس با جدیت گفت
.... مزخرف نگو....اون برای چی مواخذت کنه ؟
: البوس شانه هایش را بالا انداخت و گفت
.... نمیدونم... شاید بهتر باشه برم
- الالی ؟
- اره پسی کی ؟ فردا؟
البوس نامه را در جیبش لوله کرد و از اسکوربیوسی خداحافظی کرد سپس به سمت دفتر دامبلدور
به راه افتاد. او سال گذشته که در حال تعقیب ناتل بود دفتر دامبلدور را دیده و محل ان را یاد گرفته بود. وقتی از پلکان مارپیچی گذشت و به سالن اصلی رسید به طبقه دوم رفت انگاه به
:قسمت راست راهر و پیچید یکدفعه نگهبان کله اژدری زشتی را دید او با صدای خرناسی مانندی گفت
اسم رمز ؟
: البوس گفت
. نمیدونم.... ولی دامبلدور خواسته که... اینجا بیام
: نگهبان با بی حوصلگی گفت
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
حجا؟
:یکدفعه صدایی از پشت سرش گفت
اینجا کاری داری؟.... پاتر ؟
: البوس به ارامی برگشت و رو به پرفسور آسبورد گفت
... من.... دامبلدور بهم گفت که بیام اینجا
: او نیز مانند نگهبان با طعنه گفت
... نه بابا! اگر قرار باشه
اتفاقی افتاده کر و پس ؟
این صدای دامبلدور بود که اسبورد را از جایش پراند و گفت
چی...؟ نه... البته که.... من فقط میخواستم بدونم اون اینجا چی کار داشت؟
:آسبورد با سر به البوس اشاره کرد. دامبلدور در حالی که لبخند میزد با ارامش گفت
! من از شی خواسته بودم که بیاد....در مورد یه موضوعی.... که شخصیه
:بنظر رسید که دنیا بر سر آسبورد خراب شده است او با صدای دورگه ای گفت
چی ؟ شما باهاشی کار دارین؟ چی کار دارین؟
: دامبلدور که هنوز لبخند میزد گفت
... گفتم که شخصیه
: اسبورد با لبخند مرگباری گفت
اولی اگر به قضیه لرد سیاه مربوط بشه که خصوصی نیست
:دامبلدور به تندی گفت
اممکنه مربوط باشه..... ولی اینطوری بازم خصوصیه
.آسبورد با ناراحتی از انجا رفت ولی البوس هنوز شنلش را که پشت سرش موج میزد را میدید
: دامبلدور صبر کرد تا آسبورد از انجا دور شود سپس با مهربانی گفت
.بیا تو البوس
. انها از پلکان مارپیچی مشابه پلکان خوابگاه گریفندور گذشتند و به دفتر زیبا و بزرگی رسیدند
البوس صبر کرد تا دامبلدور بر جایش بنشیند سپس خودش بر روی یکی از صندلی های روبروی میز
. ... R. •
للافتدلالنخالها
بدامبلدور که همانطور لبخند میزد به ارامی گفت
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
البوس گفتم بعد از اتفاقی که برای تو افتاد بهتر باشه کمی باهم صحبت کنیم چون پدرت کمتر این فرصتو
داره . و راستشو بخوای من اجازه نمیدم اون حتی یک کلمه هم در مورد این موضوع با تو صحبت کنه. خدابا... شاید درست
نباشه. ولش کن. البوس
... من فکر میکنم دوست داشته باشی چیزهای زیادی بگی
: البوس با ناراحتی گفت
... من.... چیزی ندارم که بگم
- خوب...پس بهتره من شروع کنم... میدونی پرفسور برگمن خیال میکرد واسه این حرفا کوچیکی یا برات
زوده من میخواستم با پرفسور اسبورد هم مشورت کنم ولی دیدم گلوکا راست میگه... اما با خودم گفتم
...ما باید تورو در برابر اتفاقی که ممکنه بیافته اگاه کنیم
: البوس فورا پرسید
چه اتفاقی؟
- الان توضیح میدم... بله داشتم میگفتم که ما احتمال وقوع چنین اتفاقی رو میدادیم...و خودمونو با این
حرفا که ولدمورت مرده و دیگه کسی پیدا نمیشه که بخواد قدرت داشته باشه و چیزهای دیگه گول
نمیزدیم... چون هری پاتر توی نبرد پیروز شده بود و ولدمورت از بین رفته بود و طبیعیه که کسی بخواد
دوباره راه اونو ادامه بده مرگخواران هم زیاد بودن و من فکر میکنم دوست داشته باشن دوباره تحت
. نفوذ کسی باشن که به اندازشون خبیث باشه... و مطمئنم که نوزده سال برای امادگی وقت خوبیه
ولی لرد اسپایک از ولدمورت خیلی خبیث تره حتی قیافشم خیلی وحشتناک تره... ما فکر میکنیم
....اون دوباره
: البوس با صدای بلندی گفت
برگرده؟
... - بله به گمونم همین طور ه... چون اون نمرده بود و فقط...فقط... البوس تو باید اینو توضیح بدی
: البوس با حالت غیرمنتظره ای گفت
اون... نمرد فقط نمیدونم شاید طلسم باهاشی برخورد کرده بود تازه اون فقط یه طلسم بیهوشی بود
ولی دامبلدور این اهمیت نداره... یه اتفاقی افتاده.... من... ببینین من دو شبه کابوس میدیدم.... نه یعنی
دو بار کابوس دیدم...اره من به کابوس دیدم که....اولین بار انگار از گوشه تختم صداش میومد
دو تا مرد بودن یکیشون صداش خشن تر بود ولی اون یکی صداش ضعیف بود...اولین بار چیزه مهمی
نگفتن ولی بار دوم که دیشب بود گفتن که یک نفر و نتوانستن بکشن... انگار یکی به اون یکی دستور
.... میداد چون وقتی گفت کاری نکرده و کسی رو نکشته اون صدای خشن خیلی عصبانی شد
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
پرفسور ؟
:دامبلدور که چشمهایش را گرد کرده بود و به ارامی گوشی میداد گفت
... بله ؟ دارم گوش میدم....ادامه بده
- بله...اون خیلی عصبانی شد.....یعنی ممکنه اسپایک بوده باشه؟... دوستم فلورنس میگه تغییر صدا
... کار چندان مشکلی نیست
:دامبلدور به ارامی گفت
ممکنه، ولی تو نباید نگران باشی.... برای تو فکر کردن به این کابوس ها کار احمقانه ایه.... ولی اگر اتفاق
... مهمی افتاد حتما به من خبر بده
: البوس اهی کشید و گفت
چشم..... پرفسور ؟
: دامبلدور چشمهایش را ریز کرد و با نگرانی گفت
بlه؟
...-... سال گذشته تد گفت که من متولد ماه مه هستم؟ منم بهش گفتم بله....اون خیلی نگران شد
:دامبلدور با خشم گفت
تد؟ چرا این کارو کرد؟ اینا همش چرندیاته! البته چرند نیست ولی خیلیا معتقدن که توهم مثل پدرت
پیشگویی داری...خوب البته که اینطور ه... همه یه پیشگویی دارن
- اون تویی سازمان اسراره؟
- نه. اون توی برج پیشگوییه که ما نمیدونیم کجاست
: البوس جسورانه گفت
پس چرا من باید لرد سیاهو شکست بدم؟
: دامبدور نفس عمیقی کشید و گفت
خب تو... با برادرات فرق داری. شاید خودت فهمیده باشی.....اون هیچ قدرت نهفته ای نداره... ولی تو داری
جیمز زیاد به این مسائل ربطی نداره . چون تو بیشتر شبیه پدر تی. و برای همین بسیاری از قدرتهاشو
داری ولی چرا باید تو اونو شکست بدی برای اینکه ....فکر کنم بهتر باشه یه موقع دیگه در مورد این موضوع
: البوس که گیج شده بود پرسید
یعنی درباره قدرتهای اسپایک ؟ اون چه قدرت خبیثی داره؟
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
- اره...اون هرچی صفات خبیث رو که بگی داره... من اونو نمیشناسم هیچ کس نمیشناسه....حتی
... مرگخوار هاش... شاید از اسمش خوشش نمیاد... ولی من احتمال میدم اون اصیل زاده باشه
- پرفسور؟ شما برای جنگیدن با اون اماده میشین؟
- اوه... بله ما دوباره محفل رو درست میکنیم... من هم به کاری مشغول هستم تا شاید بتونم درباره
...اون اطلاعات داشته باشم
- اطلاعات در مورد اون چه کمکی بهتوان میکنه ؟
- خب مسلمه که خیلی کمک میکنه ما اگر اونو بشناسیم راحت تر میتونیم باهاش مقابله کنیم. خب
... البوس اگر دیگه چیزی دیگه ای نیست
- پرفسور، برای چی که اسپایک دنبال منه؟
یک دلیل این که اسپایک دنبال کشتن تو باشه اینه که لرد سیاه فکر میکنه تو بر علیه شی فعالیت
- مطمئنا این کار و میکنم ولی مثل یه دشمن باهاش میجنگم نه اینکه بخوام سپاهی تشکیل بدم و
. چیزه دیگه ای ولی تاجایی که بتونم باهاشی مبارزه میکنم
- تو پسر خوب و شجاعی هستی. ولی اگر اتفاقی بیافته فقط به تو مربوط نیست به همه جادوگرها
مربوطه چون مطمئنا اون فقط به اسیدیب زدن به تو راضی نمیشه ولی دلیلی هم نداره که خودتو سرزنش
کنی چون اون مجبوره دنبال چیزهای عجیب و شومی هم بر ه. خب تو میتونی اگر دوباره اتفاق مهمی
واست افتاد بهم خبر بدی مخصوصا راجع به اون کابوس ها. حالا میرسیم به جریان پارسال. ماجراجویی
گناه نیست البوسا! ولی بیش از حدش زیاد جالب نیست
- قربان! من پارسال حرفهای پرفسور آسبورد و پرفسور ناتل رو شنیدم اونا ....شما که زیاد بهشون اعتماد
ندار بن؟
: دامبلدور با حالت ناخوشایندی گفت
پرفسور ناتل؟ اون جادوگر بزرگیه جزو افتخارات مدرسه ماست که اون توش تدریس میکنه. چی باعث
شد که این حرفو بزنی ؟
- پرفسور من اونا رو دیدم که... مهم نیست. ولی جدا به پرفسور آسبورد شک دارم
.دامبلدور تایید یا تکذیب نکرد و این باعث شد البوس خیال کند که حق با اوست
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
:{d t} =
. بعد از ملاقات با دامبلدور، البوس به سراغ تکالیف وحشتناکش رفت که روی هم تلنبار شده بودند
البوس بعد از صرف شام همه ماجرا را برای سه نفر دیگر توضیح داد رز طبق پیش بینی البوس رز فقط
گفت که در مورد اینکه البوس نباید به ماجراجویی بپردازد کاملا حق با دامبلدور است ولی اسکورپیوسی
با عصبانیت گفت که از ناتل و آسبورد متنفر است ولی فلور بعد از اینکه رز و اسکورپیوس به رختخوابشان
:رفتند گفت
. به نظر من دامبلدور داشت ازت به چیزیو پنهان میکرد. شاید نمیخواسته بفهمی
- چرا؟ ولی اگر به من مربوط بود باید میگفت
:فلور چشمهایش را مالید و گفت
..... نمیدونم اگر مربوط بود که اره ولی شاید فقط به تو مربوط نبوده و تو هم نمیتوانستی در کشی کنی
راستی! وقتی به ناتل توهین کردی خیلی بدش اومد؟
- من توهین نکردم...ولی خوب زیاد خوشش نیومد
.- باشه! من میرم بخوابم. شنب بخیر
البوسی خمیازه ای کشید و بعد از فلور به راه افتاد و به خوابگاهش رفت سپس به زحمت لباسهایش را
از تن دراورد. انگاه روی تختش دراز کشید و قبل از اینکه عینکش را از روی چشمانش بردارد به خواب رفت
صبح روز بعد البوس که سرحال تر از مواقع دیگر بود با خوشرویی اسکورپیوس را از خواب بیدار کرد تا باهم
برای صرف صبحانه به سرسرا بروند وقتی به سرسرا رسیدند در کمال تعجب متوجه شدند که رز هنوز
از خواب بیدار نشده و از صبح روز یکشنبه برای درس خواندن استفاده نکرده است. اما وقتی فلور را دیدند
که در حالی که صبحانه میخورد کتاب افسون هایش را به پارج اب کدو حلواییش تکیه داده و ان را مطالعه
: میکند از او پرسیدند
سلام. راز کجاست؟
- رفته کتابخونه. تا درسی بخونه
. البوس برای خود جایی بین فلور و نیل پیدا کرد و نشست سپس شروع به کشیدن غذا در ظرف خود کرد
: او در حالی که سیب زمینی سرخ کرده برای خود می ریخت گفت
ببینم هنوز پیام امروز نیومده که تو داری کتاب افسون ها رو میخوانی ؟
فلور بدون انکه سرش را از روی کتابش بردارد گفت: نه
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
اسکورپیوس با تاسف گفت: چطوری میتوانین تعطیلات اخر هفتتونو صرف مطالعه یه کتاب مسخره بکنین؟
:فلور چندان از این حرف خوششی نیامد و از البوس پرسید
دیشب که کابوسی ندیدی؟
... البوس با خوشحالی گفت: نه. نمیدونم چرا وقتایی که
اما ورود جغد امریکایی به میز گریفندور حرف البوس را قطع کرد. فلور با خوشحالی پیام امروز را تحویل
:گرفت و گفت
راستی میدونستی سرایدارمون عوض شده؟ من تا حالا با فیلچ کاری نداشتم و توی جشن حواسم
.به غیبت شماها بود برای همین الان فهمیدم. ولی به نظر من فرقی نمیکنه
: اسکورپیوس که غذا در دهانش زهر مار شده بود با دل بهم خوردگی پرسید
. حالا کی هست؟ امیدوارم یه کسی بدتر از اون نباشه
:فلور بدون حالت خاصی گفت
یک پیرمرده... ولی نه زیادم پیر نیست موهاش کم پشته و مشکیه دندو ناشم که نصفه نیمسی ! خیلی
! هم احمقه خیلی دوست داره به خطایی از بچه ها ببینه تا اخراجشون کنه
- اخراج ؟ ولی فیلچ به کتک زدن اکتفا میکرد
فلور در حالی که میخندید ادامه داد: در ضمن همیشه هم لباس های سرهم و استین بلند
میپوشه فشفشه هم هست! دامبلدور معمولا سرایدار هاشو یه کسی انتخاب میکنه که جادوگر ماهری
انباشن
البوس پرسید: لباسهای سرهم مگه ماله خانوما نیست؟
فلور از خنده ریسه رفت و گفت: چه میدونم؟
.یکدفعه کسی گفت: خدا نصیبه گرگ بیابون نکنه ! به اخلاق مزخرفی داره که نگو و نپرس
: البوس با صدای بلندی گفت
! جیمز
جیمز جایی برای خود پیدا کرد و گفت
داداش کوچولو حالت چطوره؟ بله داشتم میفرمودم.... دیروز میخواست منو واسه اینکه کفشهام گلیه
. اخراج کنه ! اخرش مجبور شدم کل راهروی طبقه پنجم رو تمیز کنم اونم بدون جادو! واقعا وحشتناک بود
راستی هارکینز گفت که امشب تمرین داریم ! ساعت شش و نیم باید پایین باشی سه روز دیگه با
! اسلیترین مسابقه داریم
WWW.fantasy-library.irWWW.fantasy-library.ir
: البوس با خوشنودی گفت
! عالیه
! جیمز گفت: خوب دیگه من باید برم مثل اینکه هرموزا کارم داره
اسکورپیوس گردنش را چرخاند و پرسید. هرموزا دیگه کیه؟ دوست دخترش ؟
- اره... من صبحانم تموم شده دیگه برم
- کجا؟
- کلی از تکالیفم مونده شاید برم کتابخونه
!- بلاخره روزی رسید که به کتابخونه نیاز پیدا کردی
- شاید! اسکورپیوس تو هم میبایی؟
.- باشه ولی الان نه. تو بر و منم میام
البوس کتابهایش را از کیفش برداشت و به سوی کتابخانه راه افتاد. در راهروی گارگویل احمق بدعتق
در حال انداختن کلاهخود ها و زره ها را از روی مجسمه ها روی شاگردان بود. و وقتی البوس
... را دید گفت: چه طوری پاتر کوچولو ؟ اینو بگیر
:سپس یک کلاهخود به سمت البوس نشانه گرفت. البوس جاخالی داد و فریاد زد
ابرو گمشو بدعنق
سپس به سرعت از جهت مخالفش حرکت کرد و از راهروی دیگری به کتابخانه رفت که دفتر اساتید در
ان جا بود. البوس یکدفعه توجهش به پسر همسال اسلیترینیش جلب شد که در اخرین دعوایشی با
استیو گوردون کنار استیو نشسته بود. او پسری با قد متوسط بود که موهای بور فرفری و چشمهای مشکی درشت داشت. پسر که قیافه اش بسیار شرور به نظر می رسید. کنار دفتر اساتید ایستاده بود
. و بنظر میرسید با یکی از اساتید کاری داشته باشد
البوسی از کنار او گذشت و به کتابخانه رفت وقتی به انجا رسید فقط دو سه نفر انجا بودند که رز یکی از
:انها بود. او با دیدن البوس لبخند زد و گفت
اومدی درس بخونی نه؟
. البوس با خوشرویی گفت: اره
- بشین اینجا فقط جزوه درس جنگ غول ها رو خراب نکنی
: البوس با دقت جزوه رز را کناری گذاشت و تند تند گفت
باشه... باشه... راستی میتونی مقاله معجون سازیتو بدی؟
رز بلافاصله اخم کرد و گفت: نه! خودت باید بنویسیشد. راستی... چه خبر؟
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
سپس با تردید اضافه کرد: دیشب که کابوس ندیدی؟
. البوس مختصر و مفید گفت: نه ندیدم
- من دیشب درست و حسابی حرفهایی که از دامبلدور واسمون تعریف کردیو نشنیدم. حالا میتونی بگی
. اینجا خیلی خلوته
- اون چیز خاصی نگفت فقط بر کابوس ها خیلی تاکید داشت میگفت حتما بهش بگم اون گفت که
مطمئن بوده یه کسی مثل ولدمورت برمیگرده و فکر میکنه که توی نوزده سال اون به دنبال جمع کردن
ایارانش بوده. راستی! اون گفت که هرکس یه پیشگویی داره
رز به سادگی گفت: اره. داره. هر کسی از وقتی به دنیا میاد... خب توی سازمان اسرار هر کسی
... که خیلی
, - اون گفت که پیشگویی هر کسی توی برج پیشگوییه
- چی؟ ولی برج پیشگویی وجود نداره
- یعنی افسانه ست؟
- نه... افسانه نیست ولی هنوز هیچ کسی اونو کشف نکرده. که کجاست ولی از طرفی ممکنه واقعیت
داشته باشه
البوس پرسید: یعنی هم افسانس هم نیست؟
- نه من کی گفتم افسانه سا؟ اون وجود داره ولی کسی نمیدونه کجاست. میدونی البوس ؟ به جایی
توی دنیای جادوگرها وجود داره که کسی اسمشو نمیدونه ولی تقریبا همه به وجودش اعتقاد دارن
.البته همه کسانی که کتاب تاریخچه هاگوارتز و خوانده باشن
البوس با شور و شوق پرسید: اونجا چه جوریه ؟
رز با حالت مرموزی گفت: اونجا تاریک و سیاهه حدود هزار سال پیش وجود داشته ... برج پیشگویی
. اونجاس! رز طوری جمله اخر را گفت که انگار دیگر هیچ شک و شبه ای در این موضوع باقی نمیماند
- هزار سال پیشی؟ منظورت چیه که تاریک و سیاهه؟
- منظورم اینه که پر از جادوی سیاهه و احتمالا یکی از اولین کسانی که به هاگوارتز اومده اونو
. ساخته. از هزار سال پیش
- یعنی چی کسی اونو ساخته ؟ مگه خودش وجود نداشته؟
!-- البته که وجود نداشته کسی با جادو اونو ساخته
- کی ؟
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
- هیچ کس نمیدونه. ولی این واقعیت داره من هم مطمئنم هم نیستم . ولی با این حال دیگه کمتر کسانی اونو به یاد دارن
. چون فعلا همه روی مسائل مهمتر تمرکز دارن
- اسم اونجا چیه ؟ مثلا حفره اسرار ؟
- حفره اسرار ؟ این چه ربطی داره؟ اون یه افسانه سی ولی واقعیت داشت
- منظورم اینه که یه اسم اینجوری نداره؟
.- نه. البوس دیگه کافیه. بهتره شروع کنیم
- شروع کنیم؟ چیو شروع کنیم؟
- مگه نیومده بودی که درس بخونی؟
.- اوه نه..... یعنی اره ولی من باید برم همه چیز و واسه فلورنس و اسکورپیوس توضیح بدم
- توضیح بدی؟ نه بابا! چیو میخوای توضیح بدی....؟ البوس باور کن.... کجا داری میری؟
: البوس با عجله به سراغ در رفت و گفت
.بعدا میبینمنت
البوسی از کتابخانه بیرون امد و با عجله به سمت سرسرا حرکت کرد. البته درست نمیدانست انها اکنون
کجا هستند ولی با خود گفت شاید هنوز انجا باشند
.وقتی از کنار اتاق اساتید میگذشت متوجه شد هیچ کس انجا نیست ولی صدای عجیبی از انجا میامد
صدای پچ پچ عجیبی به گوش میرسید..... البوس با اینکه میدانست ورودش به اتاق چندان نتایج مطلوبی
نخواهد داشت قدم به درون اتاق گذاشت..... و منظره وحشتناکی را دید... همان پسری که البوس قبل
از ورود به کتابخانه دیده بود بر روی زمین افتاده و غرق در خون بود و ناله ضعیفی میکرد... کنار پسر
یک جعبه مربع مانند کریستال بود که البوس در کمال تعجب متوجه شد در اثر برخورد با زمین نشکسته
است. پشت جسد پسر دیوار مشکی رنگی بود که البوس حاضر بود قسم بخورد وقتی سال گذشته به
انجا امده است سفید بود. یکدفعه باد شدیدی از جای نامعلومی وزید و قسمتی از دیوار مشکی رنگ
بصورت دری به روی البوس باز شد... البوس متوجه شد ان اصلا دیوار نبوده است.... شخصی به طرز
وحشتناکی با حالتی رضایتمندانه برگشت...و البوس با برگشت او مانند تکه چوبی خشک شده بر زمین
... افتاد...البوس تاکنون هیچ وقت قیافه او را ندیده بود.
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
فصل هشتم : حمله به الفورد
هیچ کس نمیدانست برای البوس و پسر اسلیترینی چه اتفاقی افتاده است. پسرک که الفورد نام داشت
.پس از ان اتفاق در سنت مانگو بستری شده بود
.... سه روز بعد
. البوس با شنیدن صدای نامفهومی بیدار شد. اما هنوز چشم هایشی بسته بود
یک نفر که صدایش نالان بود گفت: میترسم این همون چیزی باشه که ازش میترسیدیم
.شخصی دیگری پاسخ داد. گلوکا ممکنه که همون باشه
یک نفر دیگر گفت: پرفسور این یه اتفاق ساده بود.
:یکدفعه صدای جیغ خانم پامفری بلند شد. او گفت
. خدایا شکرت! بیدار شد..... بیدار شد
پرفسور دامبلدور به تندی گفت: ساکت باشين. اون هنوز تو خواب و بیداریه
. البوس که فقط چشمهایش را باز کرده بود از جایش تکان نمیخورد حتی لبهایش را تکان نمیداد
- به نظر من به استراحت احتیاج داره
البوس بلاخره با صدای ضعیفی گفت: چه خبره؟
.... - اوه. البوس
پرفسور برگمن گریه سر داد و دامبلدور با متانت گفت: بهتره شما بیرون باشین. من باهاش صحبت
میکنم. پرفسور برگمن و خانم پامفری اطاعت کردند
البوس تکرار کرد: چه خبره؟
- این چیزیه که تو باید بگی ولی الان نه
- من...... من بیهوشی بودم؟
- درسته .... کسی به تو حمله کرد؟
- من.... نمیدونم.... فقط یادمه که یه نفر رو دیدم که شنل مشکی داشت و دقیقا پشت جسد..... راستی
اون پسر زنده سی؟
- بله... ولی نشانه های حیاطیش امیدبخشی نیست
... - امید بخش نیست؟ ولی اگر اتفاقی واسش بیافته....؟ شما رو
- فکر کنم از کابان
البوس به دامبلدور خیره شد که هنوز لبخند میزد. او ادامه داد: این مهم نیست... ولی اونجا کسی
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
میخواست تو رو بکشه؟
...- نمیدونم.... من دقیقا
یکدفعه صدای جیغ و دادی شنیده شد. فلور رز اسکورپیوسی لی لی هوگو جیمز الیزابت هارکینز
نیل و تام به انجا امده بودند. دامبلدور لبخندی زد و گفت: مثل اینکه دوستانت اومدن من میرم و یه وقت
دیگه باهم صحبت میکنیم. بعد از خروج دامبلدور کسانی که به عیادت البوس امده بودند به درمانگاه
. هجوم اوردند
: اول از همه رز او را دربر گرفت و با صدای جیر جیر مانندی گفت
و ای! چه اتفاقی و است افتاد؟..... چی شده بود؟
فلور نیز با خوشحالی او را در اغوش گرفت و گفت: خیلی خوشحالم که بهوش اومدی! البوس متوجه
رشد گونه های فلور گل انداخته است. الیزابت هارکینز فریاد زد: کوییدیچ یه روز عقب افتاد
اسکورپیوس هم که روی تختش نشسته بود با صدای بلندی ابراز خوشحالی کرد. بعد از تمام ابراز
احساسات صحبتی درباره اتفاقی که برای البوسی و پسر اسلیترینی افتاده بود اغاز شد. بعد از اتمام
سخنان البوس، نیل با نگرانی گفت: یعنی کسی قصد جون تورو کرده بود؟
جیمز با بیتوجهی گفت: هیچ اهمیتی نداره چه بلایی سر اون اسلیترینی اومده مهم چیزه دیگه ایه
...رز مخالفت کرد و گفت: شاید این یه تله باشه
اسکورپیوسی به تندی گفت: منظورت چیه ؟ یعنی پسره واسه این مرده که البوس رو توی تله بندازه؟
فلور با بی قراری گفت: نه بابا! منظورش اینه که ممکنه همه اینا مربوط به این باشه که البوس رو از
بین ببرن. من فکر نمیکنم هیچ احمقی فکر کنه که اون برنمیگرده. یا چیزه دیگه ای چون ما خوب میدونیم
. اون دست روی دست نمیذاره
تام یکی از همخوابگاهی های البوس - که البوس او را دوست داشت - گفت: منظور تون کیه؟
- لرد اسپایک
تام ادامه داد: توی روزنامه نوشتن که اون برگشته ولی ننوشته بودن که به البوس حمله کرده
.- با این حال اینو همه میدونن
- باشه! راستی.... امروز یه گزارش چاپ شده در باره حمله ای که به الفورد
شده. پسره
.اسلیترینی رو میگم
. البوس فورا گفت: بدش ببینم
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
. اینجا چه خبره؟ البوس لحظه ای بی حرکت ماند. سپس رو به خانم پامفری گفت: اونا واسه عیادت من اومدن
جدی؟ پس حالا بهشون بگو برن چون الان ساعت هشت و نیم شبه و وقتی فردا مرخصی شدی -
. میتونین به دل سیر با هم حرف بزنین! بیرون....بیرون
انها از درمانگاه بیرون رفتند. و البوس را تنها گذاشتند. وقتی خانم پامفری تمام دارو هایش را داد و غذایی
لذیذی به او خوراند به دفترش رفت و به البوس توصیه کرد که زود بخوابد. البوس بعد از رفتن خانم پامفری
.تکه روزنامه ای که از تام گرفته بود را باز کرد و شروع به خواندن ان کرد
حمله در هاگوارتر
روز گذشته در هاگوارتز حمله ای رخ داد که باعث آسیب شدید به یکی از شاگردان اسلایرینی شد
این اتفاقی بسیاری از افراد هییت مدیره را نگرانی ساخت. همه انها از به وقوع پیوستن جریانی مانند
حفره اسرار وحشت دارند. یکی از نمایندگانی و زیر چنین اعلام کردم. ما از حمله به دیگر دانش اموزانی
وحشت داریم و میدانیم که هاگوارتز مهمترین مکانی جادویی در سراسر دنیاست. همانطور که بسیار
سحر امیر و جالب توجه میباشد بسیار وحشتناک و تعجلب برانگیر نلار میباشد که سال گذشته لرد اسپایک
ملقب به لرد سیاه ار یکی از راهروهای ابن مدرسه خارج شده است. البته به نظر میرسد که کریستوفر
نامبلدور مدیر مدرسه علوم و فونی جادوگری هاگوارتز هنوز توانایی اداره مدرسه مذکور را دارد و بین اعضای
هیئت مدیره گفته شده است که در صورت به وقوع پیوستن حمله دیگری برای ایشان دستیاری از هیئت مدیره
قرار خواهیم داد. چنانچه اگر الفورد بریبیتول ( کسی که مورد حمله واقع شده است) اتفاق وحشتناک
تری پشت رور داشته باشد نیز پرفسور دامبلدور باید فکر چاره ای برای ملیریت مدرسه داشته باشند.
البوس سری تکان داد و فکر کرد انقدر ها هم وحشتناک نیست.
البوسی تکه روزنامه را کناری گذاشت و سرش را با حالت راحت تری روی بالش قرار داد. و تقریبا
بلافاصله این فکر به سراغش امد که اگر الفرد بمیرد چه خواهد شد؟ اصلا او انجا چه کار داشت؟ ان گاه
به یاد پرفسور ناتل افتاد که سال گذشته بیهوده تلاش میکرد که وارد دفتر دامبلدور شود. فلور
نیز گفته بود چیزهای با ارزشی در دفتر دامبلدور وجود دارد. او به دنبال چه بود؟ برای چه چیزی؟
البوس شک داشت این مسئله شخصی باشد. اگر لرد اسپایک بار دیگر میخواست او را به کشتن بدهد
چه میشد؟
البوس با همان افکار به خواب رفت....یکدفعه وارد جایی شد که سرتاسر سیاه بود. ولی دیوار هایش
با اینکه مشکی بودند به طور عجیبی شفاف مینمودند.... ناگهان تصویر بسیار بسیار نامفهوم مردی در
دوردست نمایان شد.... انسان کوچکی کنار ان بود...دوباره صدایی خشن از فاصله ای بسیار نزدیک
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
:شروع به صحبت کرد
باز چه اتفاقی افتاده؟
... صدای زیری پاسخ داد: این دفعه
خودم کشتمش! حالا اگر یکی نخواد اطاعت کنه جسد اینو نشونش میدیم
.شما کشتینشی...؟ شما....؟ ولی ما باید بریم _
... کجا بریم؟ هنوز کار داریم.....باید اینجا باشیم... مطمئنم کسی شعورش نمیرسه که -
... ولی منظور تون این نیست که _
.... چرا نمیفهمی؟ ما باید بکشیمشون تا بهمون بگن چه خبره. ما نمیتوانیم زیاد طولش بدیم _
دیگه چی کار کنین؟ -_
! من به قصد کشت میجنگم .
پاتر؟ پاتر؟
البوسی که گردنشی از عرق خیس شده بود نفس زنان گفت: بله؟ بله؟
داشتی داد میزدی چی شده؟ - :
. هیچی... هیچی....شما برین بخوابین من هم دوباره میخوابم.....باور کنین هیچیم نیست _
خانم پامفری غرولند کنان خود را به دفترش رساند. البوس فردا باید خیلی چیزهارا باید برای رز فلور و
. اسکورپیوس و از همه مهم تر دامبلدور تعریف میکرد
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
فصل نهم : شکنجه از جن خانگی
فردای ان روز البوس از درمانگاه مرخص شد و با اسکورپیوس به سرسرا رفت. بعد از سه روز این اولین
باری بود که البوس به سرسرا وارد میشد. او تقریبا بلافاصله بعد از ورودش متوجه شد تشویش و نگرانی
زیادی بین دانش اموزان وجود دارد. زیرا همه احتمال بوقوع پیوستن اتفاق ناگوار دیگری را میدادند. همه شاگردان دسته دسته به
بجایی میرفتند. وقتی بر میز گریفندور نشست رز با نگرانی گفت
سلام. خوبی؟
.... - اره..... من
- بیا بنشین. نیل جایش را به البوس داد و به همراه تعداد زیادی از شاگردان گریفندور از قبیل رز هوگو
جیمز و کسانی که البوس حتی با انها صحبت هم نکرده بود به سخنان رز گوش سپردند. رز گفت:
- نکنه الفورد بمیره..... اونوقت مطمئنا یه بلایی سر دامبلدور میاران. منظورم اسلایترینی هاست. فقط کافیه الفورد بمیره تا . پدر مادرش اینجارو روی سر دامبلدور خراب کنن.
تام با عصبانیت گفت: نمیشه. اینجوری هاگوارتز بیشتر تو خطره... اخه مردم نمیفهمن که اینجا امن تر
از خونه هاشو نه. برای همینم دامبلدور نذاشت کسی بفهمه چه اتفاقی افتاده ولی چون الفرد و بردن
. سنت مانگو همه فهمیدن
فلور فورا گفت: دامبلدور میخواسته مردم فکر نکنان اینجا غیر امنه چون بچه هاشونو میبردن.... دامبلدور
. به خودش اهمیت نمیده
نیل با صدای ضعیفی گفت: اره. ما میدونیم فلور ولی ممکنه این به ضررش تموم شه. که اگر الفورد بمیره
همینجوری میشه.... البته جوانش و اسم مهم نیست ولی خوب وقتی پای دامبلدور وسط باشه دیگه....
. کاری نمیشه کرد
....رز که از عصبانیت سرخ شده بود گفت: چرا؟ دامبلدور که اونجا نبود. الفورد خودش یه احمقه و این به
اسکورپیوس بسرعت گفت: ولی ممکنه بخواد هاگوارتز و تو خطر بندازه الفور دو میگم. اخه اون اسلیترینیه
و از شی هیچ بعید نیست. اسلیترینی ها از این کارا زیاد میکنن نه؟
یکی از سال پنجمی هایی که البوس دو بار او را دیده بود گفت: منظورت لرد سیاهه؟ مگه اون دنبال
پاتر نیست؟ نکنه میخواد هاگوارتز و تو خطر بندازه.... راستی پاتر... چطوری این اتفاق و است افتاد؟
- من....خوب من یکمی زیاد کنجکاوی کردم...و توی دفتر رفتم...و جسد اونو دیدم...و بعد چیزیو دیدم که
.... خیال میکردم دیواره یکدفعه دیدم برگشت و زنده شد انگار قسمتی از
ببینم شما نمیخواین برین سرکلاستون؟ این صدای بی رمق پرفسور برگمن بود که ان روز ردای
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
.ابی پررنگی بر تن داشت و موهایش را بالای سرش گوجه کرده بود
. جیمز با خوشحالی گفت: ما با برگمن کلاسی داریم اون با هامون دعوا نمیکنه
.فلور با لحن ناخوشایندی گفت: ولی ما با آسبورد کلاسی داریم و اون یه اشغال واقعیه
. جیمز سرخ شد و با عجله از انها خداحافظی کرد. ولی اسکورپیوس گفت: اره باهات موافقم فلور
.اون یه تاپاله اژدهاست. رز عصبانی شده بود ولی چیزی نگفت
: البوس به همراه سه نفر دیگر به راه افتاد و وقتی به کلاس رسید با ناخوشنودی زیر لب گفت
. بدبختی مون شروع شد
انها در کمال تعجب دیدند که آسبورد هنوز به کلاس نیامده است. او با اسکورپیوس روی یکی از میزهایی
نشست که روبروی میز استیو گوردون و یکی از دوستانش بود. استیو با حالت عصبی دستش را به
. پیشانیش کشیده بود و چیزی زمزمه میکرد
.اسکورپیوس اهسته گفت: ببینم خیلی عصبانیه نه؟ اون دوستش بوده دیگه
. البوس گفت: اره، راستی من باید خوا... یه چیزی رو و استون تعریف کنم.
رز به تندی گفت: منظورت چیه ؟ دوباره خواب دیدی؟
- هیس!.... او خوابش را تمام و کمال برایشان تعریف کرد. اما بعد از تعریف خوابش آسبورد هنوز به
.کلاس نیامده بود
رز پس از گوش دادن به حرفهای البوس گفت: تو او نارو واضح تر دیدی نه ؟
. البوس گفت: بله درو دیوار و واضح تر دیدم.
فلور پوزخندی زد و پرسید: کی رو کشته بودن؟
.- نمیدونم. اسم نمیبردن ولی مطمئنم از قتل به ادمی حرف میزدن
فلور بعد از کمی تامل گفت: به نظر نمیرسه استیو و دوستاش دارن یه کاری میکنن؟
- چه کاری؟ کسی که من توی خواب می بین مشی داره الفورد رو می کشه؟
- نه بابا! مثلا الفورد برای کاری رفته بود اونجا و استیو .... خب ممکنه ما در مورد استیو اطلاعاتی نداشته باشیم
.ولی اون زیاد بی گناه نیست
.دیگه کافیه دوشیزه مالفوی... پاتر برگرد
پرفسور آسیبورد با حالت غیر منتظره ای وارد کلاس شده بود. او بسی عصبانی تر از استیو به نظر
, میربغلی
در سمون راجع به....بله دوشیزه ویزلی ؟
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
.رز با صدای جیر جیر مانندی گفت: دم در کارتون دارن
آسبورد بلافاصله برگشت و با دلخوری به سراغ ناتل رفت که انسوی در ایستاده بود. رز که بادقت آسبورد
.رازیر نظر داشت گفت: احتمالا دارن نقشه میکشن
: البوس به استیو نگاه کرد که ناخن هایش را میخورد و با حالت واضحی به دوستش گفت
نمیدونم......ممکنه زیاد درست نباشه ولی من باید این کار رو انجام بدم چون پارسال از پسش بر اومدم
.... امسال هم
ادوستش - که دختری با موهای دم موشی سیاه رنگ و عینکی بود - گفت: ولی شاید بهتر باشه اینو به من بسپری
- به تو بسپرم؟ نه نه نه تو نمیتوانی بهتره خودم برم من قبلا از این کارها کردم
. ان ساعت کاملا صرف صحبت های آسبورد و ناتل شد که البوس حتی یک کلمه از انها را نشنید
ساعت بعد کلاسی تغییر شکل داشتند. و باید یک مداد را به یک دسته فنج تبدیل میکردند. البوسی که
حواسش زیاد به انجام کارش نبود در نتیجه دو برابر فلور و رز تکلیف داشت. اسکورپیوسی نیز بهتر از
او نبود و فقط تکالیفش کمی کمتر از البوس بود. در دو ساعت اخر که ورد های جادویی و تاریخچه جادو
داشتند مشق هایشان پنج برابر شد به طوری که البوس خیالی کرد مجبور است تا اخر هفته جلوی
اتش شومینه گریفندور بنشیند و تکالیفش را به پایان برساند. در کلاس وردهای جادویی کار البوس بهتر
بود و اندکی بهتر از اسکورپیوس افسون جابهجایی اش را اجرا کرد. ولی در کلاس تاریخچه جادو
که مزخرفترین درسشان بود البوس و اسکورپیوس هیچ تلاشی برای فهمیدن نتیجه جنگ خون اشام ها و
جادوگران نکردند. تقریبا اکثر شاگردان مانند ان دو بودند و مثلا نیل در هنگام توضیحات مهم ناتل خمیازه
بلندی کشید و با انجام این کار باعث شد ناتل چیزی در دفترش یادداشت کند که به عدد صفر
بی شباهت نبود. بعد از اتمام ساعات درسی البوس شروع به نوشتن تکالیفش کرد و وقتی فلور
: از کتابخانه به سالن عمومی امد ( رز هنوز انجا بود) چیزی برای هردوانها تعریف کرد. او گفت
توی کلاس دفاع در برابر جادوی سیاه استیو میگفت که بهتره خودش کارشو شروع کنه....یکی از
.اون دوستاش گفت شاید بهتر باشه به من واگذارش کنی
فلور که کمی گیج شده بود گفت: چیو واگذار کنه ؟
...- نمیدونم ولی شاید
- همون کاری که به الفورد داده بود؟ اره؟ یعنی استیو به الفورد گفته بود که اونکار و انجام بده؟
... - اره. نظرم همینه
: اسکورپیوس که هیجان زده شده بود گفت
WWW.fantasy-library.irWWW.fantasy-library.ir
....یعنی ممکنه واسه لرد سیاه
:یکدفعه در سالن عمومی با خشونت باز شد و رز با عجله وارد انجا شد. او بدون مقدمه گفت
ایه حمله دیگه رخ داده
هرسه از جا پریدند و با تعجب فریاد زدند: چی؟ و صدایشان انقدر بلند بود که همه به دورشان جمع
:شوند. همه دانش اموزان دورانها جمع شدند و همهمه ای را اغاز کردند
چه خبر شده؟
یه حمله دیگه؟
اتفاقی افتاده؟
کسی طوریش شده؟
تو کتابخونه ؟
دوباره؟
رز دوان دوان امد و نشست و به تندی گفت: ساکت باشین ! یه حمله دیگه رخ داده
: کسی با صدای بلندی پرسید
توی هاگوارتز ؟
....- نه. کسی که گزارش های پیام امروز رو مینوشت رو کشتن..... همون گزارش حمله به هاگوارتز
.اون کشته شده
اسکورپیوس پرسید: واسه چی؟ مگه چی کار کرده بود؟
- خب معلومه، لابد نمیخواستن جلب توجه بشه که داره اتفاقاتی میافته شاید لرد سیاه میخواد که
برگشتنش هیجان انگیز باشه
. دوباره همهمه ای بین شاگردان اغاز شد
وقتی البوس اسکورپیوسی رز و فلور به سرسرا رفتند تا شام بخورند قیافه همه شاگردان مغشوش و
. پریشان بود. مشخص بود که اکترا روزنامه پیام عصر را خوانده اند
.... هنگام صرف شام لی لی با ناراحتی گفت: نکنه به بچه ها حمله بشه ؟ اگر دوباره حفره اسرار
.... هوگو در حالی که با غذایش بازی میکرد گفت: نه بابا! حفره اسرار از بین رفته
...لیندا جونز یکی از همسال های البوس گفت: اره درسته .... ولی اگر یه اتفاق مشابه
. البوس شکمش پیچی خورد و فهمید که دیگر اشتها ندارد. او به همراه رز به سالن عمومی رفت
.ولی اسکورپیوس گفت که میرود تا برای پدرش نامه بنویسد. فلور هم به کتابخانه پناه برده بود
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
البوس و رز روی یکی از میزهای کوچک سالن عمومی نشستند ( دو سال هفتمی کاناپه را اشغال کرده
بودند). رز با نگرانی گفت: باید به افکارمون سروسامون بدیم
- موافقم
رز ادامه داد: الفورد و استیو دارن کاره خطرناکی میکنن و ناتل و آسبورد هم همینطور. ولی از طرفی
دامبلدور میگه ناتل جادوگر بزرگیه برای همینم ما بیخیالش میشیم. ولی استیو ....یعنی اون و دوستش
از دستورات لرد سیاه پیروی میکنن؟ اون واسه چی بهشون ماموریت داده؟
- شاید چون توی هاگواتزن. شایدم اصلا ماموریت بهشون نداده... هیچ دلم نمیخواد یه موقعی متوجه
ابشم که لرد سیاه اصلا به اون دستوری نداده
- درست میگی راستی تو گفتی توی خوابت دیدی که یک مردی میگفت که کشتشون؟ شاید اون
اخبرنگار رو کشته باشه. هر چیزی ممکنه
- اره ممکنه. ولی با وجود آسبورد به استیو چه نیازی هست؟
- خب شاید اون چون شاگرده بتونه کارهای بیشتری انجام بده و واسش مفید واقع بشه
رزا کشی و قوسی به بدنش داد و ادامه داد: امیدوارم دوباره حمله نشه. چون اینجوری
. دامبلدور واقعا تو خطر میافته. و این خیلی بده
البوس که دیگر کاملا خوابش میامد نکته ای را از روی مقاله رز یادداشت کرد و گفت: در سسته. راستی میشه لطف کنی و . دیگه جلوی کسی از برگشتن اون...لرد سیاه.... حرفی نزنی. دلم نمیخواد بقیه فکرهای عجیب غریبی بکنن.
.... ر ز شانه اش را بالا انداخت خمیازه ای کشید و گفت: باشه. من میرم بخوابم. شب
یکدفعه فلور و اسکورپیوس وارد سالن عمومی شدند. فلور مختصر و مفید گفت: من میرم بخوابم... خیلی
خستم. رز سری تکان داد و گفت: اره بیا بریم. پس از اینکه ان دو به خوابگاه دختران رفتند اسکورپیوسی
گفت: کاشی منم میتوانستم بخوابم.... ولی باید تکلیف وردهای جادوییم رو بنویسم...راستی مرگ
... خبرنگاره چقدر بچه هارو اشفته کرده... خیلی ترسیدن
البوس که احساسی میکرد از شدت خمیازه کشیدن دهانش کشی امده است گفت: اره. ببین منم میرم
.بخوابم..... شاید صبح زودتر پاشم.... شل با.... شن ب.... شلب بخیر
البوس وسایلش را جمع اوری کرد و به خوابگاهش رفت سپس با زحمت لباسهایش را عوض کرد و به
خواب فرورفت
ناگهان از جای بلندی محکم بر روی زمین افتاد....ولی هیچ چیز احساس نکرد....و
... به نرمی روی زمین راه رفت
نوری جلویش را روشن کرده بود.... اینبار از پایین به بنای عظیمی نگاه میکرد.... با اینکه از جایش تکان
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
نمیخورد ولی به بنای بزرگ نزدیک میشد و سایه دو نفر را برروی سنگهای بنایی که اکنون کمی رعب
او را به نظر میرسید نقش بسته بود.....انگار نور مشعلی سایه های انهارا متحرک کرده بود..... ان دو با اینکه پیچ
... او نجار از دار نداره
..... پچ میکردند ولی صدایشان به وضوح به گوش میرسید
اینبار چی کار کردی؟
... - این رو اوردم
- این جن خونگیه مفلوک؟
.- اون در ظاهر اینطوریه
- خنب حرف بزن
. جن خانگی با صدای زیری فریاد زد: من هیچ چی ندونست..... هیچی ندونست
- تو حق نداری به اربابت دروغ بگی
... - من دروغ نگفت.... هیچ کس اونجا نیومد من به هیچ کس چیزی نگفت
... - من اینکار و از تا منع کردم و اون تنبیه های مسخره تا به هیچ دردم نمیخوره.
.... - مطمئن باشید قربان هیچ کسی نفهمید
.... - نه نه نه اونو بکشی هویترز! بذار خودم او ناکارو بکنم
اواداکاداورا
البوس.... البوس ... چه غلطی داری میکنی؟
. البوس که به دیوار های مجاور تختش لگد میزد دیوانه وار فریاد میکشید
اسکورپیوسی نعره زد: چه خبر ته؟ چی شده؟
.... - اون.... یه نفر دیگه رو کشت....یعنی
.... - بعدا و اسم تعریف کن.... نیل و تام دارن میان... خودتو بزن به خواب
البوس توجهی نکرد و گذاشت تا افکار وحشتناکی به سراغش بیایند... ان صداها از ان که بود؟
اسپایک؟اسبورد؟ ناتل؟ چه کسی؟ هویترز که بود؟ چرا انها جن خانگی را کشته بودند؟ کجا رازدار
نداشت؟
فردای ان روز البوس بی صبرانه منتظر اتمام کلاسهایش بود تا زودتر جریان را برای دامبلدور توضیح دهد
اما هیچ وقتی برای این کار پیش نیامد زیرا هارکینز کاپیتان تیم کوییدیچ گفته بود که برای مسابقه
.فرد ایشان باید به سختی تمرین کنند. البوس برای رز اسکورپیوسی و فلور نیز چیزی توضیح نداد
و وقتی در رختکن ردایشان را تعویض میکردند گوشه ای از خوابش را برای فلور تعریف کرد
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
هارکینز با ناراحتی گفت: توی این چند روز بدون البوس نمیتوانستیم تمرین کنیم ولی برای فردا باید
.چهار پنج ساعت تمرین کرده باشیم تا نتیجه خوبی بگیریم
... حالا با من بیاین بیرون
وقتی البوس پایش را به بیرون رختکن برد هوای تازه وجودش را پر کرد و احساس کرد حالش کمی بهتر
. است
... - خوب سوار جارو هاتون بشین.... با سوت من پرواز کنین....یک....دو ... سه
. او درون سوتش دمید و بر اساسی ترتیب البوس و بقیه بر فراز اسمان پرواز کردند
- فردا با اسلیترین مسابقه داریم هابیتس تو بر و جلوی دروازه ها.... اریک... با تو ام....بر و جلوی دروازه ها
و فلور تو هم جلوی دروازه باشی تا بهتر گل بزنی خب...ایساک تو هم کنار فلور وایسا... جیمز تو جای
... همیشگیت باشی من او مدم اونجا ... البوسی تو هم باید مراقب همه جا باشی
البوس از جایش تکان نخورد و منتظر ماند تا هارکینز گوی زرین را رها کند. او سه ثانیه بعد این کار را کرد
و البوس به طرف چپ دور زد. پیتر به دنبال او امد. البوس به طرف دروازه پرواز کرد. به خوبی گوی زرین
قابل مشاهده بود. البوس بدنبال ان رفت و به طور اعجاب انگیزی دستش را دور گوی یافت. باورش
نمیشد در کمتر از پنج دقیقه گوی را گرفته بود. پیتر از انسوی زمین فریاد زد: افرین خدا کنه
فردا به همین عالیی بازی کنی
در همین موقع هارکینز جیغ کشید: براین سرجاتون. نکنه باور کردین؟ این به شوخی بود...دور دوم
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
فصل دهم : مسابقه
. خوش امدید به مسابقه کوییدیچ ! اسم من رالف والکری. حالا کاپیتان های دو تیم با هم دست میدن
.بازیکنان اوج گرفتند
البوس به نرمی از روی زمین بلند شد و به طرف بالا پرواز کرد. او یکی از شاگردان اسلیترینی را
بود، البوس را ( Erotis Barford) دید که ظاهرا نقش جستجوگر را بازی میکرد. نام او اروتیس بارفورد
به یاد یک میمون بزرگی میانداخت که در جستجوی گرفتن موزی میکوشید. وقتی بازی شروع شد
اریک با حالت وحشیانه ای جلوی دروازه ها عقب و جلو میرفت و فلور با دلخوری به سمت جای خود
پرواز کرد. البوس وقت نکرد درباره علت دلخوری او فکری بکند زیرا همان موقع بارفورد را دید که با
خشم سراغ او میاید. البوس به پشت سرش نگاه کرد هیچ نشانه ای از گوی زرین نبود. ولی نمیتوانست
جلو وی بارفورد بایستد و با بیخیالی او را تماشا کند
- خوب بازی شروع شد....الیزابت جلو میره سرخگون رو میگیره.... پاس میده به لاریسا....افرین... پانزر از
.. گروه اسلیترین سرخگون رو میگیره... میبره سراغ دروازه
البوس به سرعت دور زد. یکدفعه صدای تشویق
شدیدی به گوش رسید. فلور یک گل زده بود. ولی هنوز دلخور به نظر میرسید. بارفورد غرش کنان به
, سوی البوس امد. ناگهان گوی زرین پدیدار شد
.... - گویا زرینو بگیر البوس....خب.... بارفورد تو هم تلاش کن... البته به نظر نمیرسه به پای پاتر برسی
... پدر و پدربزرگ اون هردو جستجوگر های ماهری...او خ... بارفورد افتاده دنبالش
. البوس تغییر مسیر داد و نشانه ای از گوی در دروازه اسلیترین یافت. این به معنی بدبختی دوباره بود
. البوسی حرکت کرد و میدانست نباید توقف کند زیرا بارفورد هنوز به دنبال او بود
- پانزر بکش کنار...اه...گل نشد...در ایفتر داره تلاششومیکنه... چی ؟ اون یه گل زد
. صدای تشویق گروه اسلیترین ورزشگاه را به لرزه در اورد
البوس فکری به سرش زد. دروازه بان تیم اسلایترین اصلا حواسش نبود..... البوس سرعت گرفت...فقط
یک قدم با دروازه فاصله داشت...یکدفعه توجه دروازه بان گروه اسلیترین جلب شد..... البوس بسرعت اوج
گرفت چون چیزی نمانده بود جارویش به سر دروازه بان بخورد... اما او سرش را دزدید و البوس دستش را
... از دروازه عبور داد... هنوز گوی زرین در دستش نبود... دستش را جلوتر برد و یکدفعه
!!!!- برنده شد! پاتر گوی زرینو گرفت... هورا
- البوس به سمت زمین پایین امد. رز و اسکورپیوسی از جایگاه تماشاچیان پایین امده بودند و به طرف او
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
! میامدند. رز دستش را به دور البوس حلقه کرد و گفت: عالی بودی! عالی بودی
! اسکورپیوس با خشم به بارفورد چشم غره میرفت و گفت: بازیت خیلی عالی بود رفیق
فلور تنها کسی بود که از این موضوع چندان خوشحال نبود. البته کسان دیگری هم بودند که از بردن
تیم گریفندور ناراحت بودند. اسلیترینی ها با خشم و غضب به بارفورد میگفتند که وظیفه او گرفتن گوی
.زرین است نه تعقیب البوس
رز با اخم پرسید: تعقیب تو؟ منظور شون چیه ؟ نکنه... نکنه....فکر میکنن تو نقشه هاشونو ...
اسکورپیوس که فلور را برانداز میکرد گفت: نقشه هاشون؟ فکر نمیکنم کسه دیگه ای بجز استیو
. و دوستانشی از این موضوع باخبر باشن
. - خودب شاید بارفوردم دوستشو نه
.... البوس که به فلور نگاه میکرد گفت: اره... شاید نفر بعدی اون باشه
رزا جیغ کوتاه و عجیبی زد و گفت: منظورت چیه ؟ مگه قراره حمله بشه ؟
- مثل الفورد و خبرنگار پیام امروز که کشته شد
.رز فورا گفت: حالا ولش کنین.
یکدفعه سیل کسانی که میخواستند به البوس تبریک بگویند جاری شد. فلور با ناراحتی به رختکن رفت
البوس با عجله عذرخواهی کرد و گفت که سرش درد میکند سپس به رختکن رفت. فلور که در حال حرف
زدن با خودش بود با مشاهده البوس ساکت شد. البوس به سراغ او رفت و پرسید: چی شده؟
فلور بلافاصله جواب نداد. البوس جارویش را محکم تر گرفت و به فلور نزدیک شد
وقتی دقیقا رویه روی او ایستاده بود تکرار کرد: چی شده؟
فلور با صدایی اهسته گفت: بارفورد گفت... چرا دوستت دست از سرمون بر نمیداره؟.... من بهش گفتم
...مگه اون چی کار کرده؟...اونم گفت...حمله الفورد....طبیعی... نبود... ولی من میدونم یه چیزه دیگه بود
: البوسی یکدفعه خشکشی زد. او با صدای بلندی پرسید
چی ؟ فلور هق هق کنان پاسخ داد: من... بهشون توهین کرده بودم... بهشون گفتم...اسلیترینی ها
اکثرا ادم های عوضی هستن... چون...لرد سیاه اسلیترینیه دیگه....اونم ناراحت شد.... بعد بهم گفت
... که خائنان به اصل و نصب به بدی گندزاده هان... من نمیدونم منظورش
رز و اسکورپیوس بصورت ناگهانی وارد رختکن شدند. فلور با حالتی حاکی از عصبانیت نگاهش را از
البوس به رز انداخت. رز با حالت عصبی
• رسید: چی شده؟
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
- هیچی. من شلوغش کردم... ولش کنین
. البوس پرسید: بعد چی شد؟ ادامه بده
- من نمیدونم منظورش چی بود.... اخه من با مشنگ زاده ای دوست نیستم...ولی خب... ولی من به
خاطر این موضوع ناراحت نیستم...اون اخرش گفت که خیلی دوست داره به پاتر ها و دوستانش بتونه
رز، جیغ کشید: چی؟ یعنی اون میتوانه...؟
- فکر نمیکنم... ولی شاید چرت و پرت گفته
البوس با عصبانیت گفت: پس این یعنی این که خودشون حمله میکنن. یعنی کسی که بهشون حمله
. میکنه از طرف ما نیست
.یکدفعه الیزابت هارکینز و جیمز وارد رختکن شدند. جیمز گفت: تو اینجایی؟ و ایسا برم بقیه رو صدا کنم
. البوس فریاد زد: نمیخواد جیمز.... ساکت باش
} } Aks
بعد از صرف شام دوباره جشن برقرار بود. حال فلور کمی بهتر شده بود. البوسی اصلا حوصله جشن را
نداشت. و به فلور رز و اسکورپیوس اشاره کرد که به طبقه بالا بروند. ولی در همین هنگام سروکله
. جیمز پیدا شد او گفت: بچه ها البوس میخواد در بره.... زودباشین جلوشو بگیرین
! البوس با خشم نعره زد: خفه شو جیمز
.... جیمز بدون ناراحتی از خنده قهقهه زد و گفت: چی شده داداش کوچولو؟ نکنه به یه نفر دیگه
.رز به سرعت گفت: دهنتو ببند! این مسئله شوخی بردار نیست
در همین موقع دختری - که در زشتی نظیر نداشت - به سراغ البوسی امد. او دختری با قد متوسط
موهایی گرک و پوستی سیاه بود که چشمهایش بیش از حد ریز بود. دندانهایش زرد و بسیار زشت
بود. و به قیافه اش میامد همسال البوس باشد. ولی البوس تاکنون او را ندیده بود. او در ان لحظه لبخند
زشتی بر لب داشت . رز
ادر گوش البوس گفت:اسم این دختره اسنوبل مونستره. سال اولیه.
! البوس با لبخند مصنوعی گفت: سلام اسنوبل
.. او با صدایی که بیشتر شبیه میمون های باغ وحش بود گفت: سلام البوسی. امیدوارم... من... میخواستم
ارز به تندی گفت: بعدا میبینیمت اسنوبل
سپس دست البوس و فلور را گرفت و گفت: بریم...اسکورپیوس بیا دیگه! چرا اونجوری نگاه میکنی؟
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
از شته
وقتی به خوابگاه پسران رفتند هیچ کس انجا نبود. رز روی تخت تام نشست و گفت: اینجا هیچ کس
. نمیفهمه ما داریم چی میگیم
البوس با شک و تردید گفت: به نظرات کسی نباید بفهمه؟
- نه. حالا میگم .... راستشو بخواین من از خودم میپرسم چرا الفورد بریستول توی ست مانگوست ؟ ولی
خبرنگار مرد؟ چون الفورد بریستول اسلیترینی بوده؟
اسکورپیوسی هوشمندانه گفت: اره خب. هرکی بوده نمیخواسته اون صدمه زیادی ببینه ولی خبرنگار
.. جو نشی اهمیتی نداشته
البوسی یکدفعه بیاد چیزی افتاد و گفت: به موضوعی. شاید کسی نمیخواسته این که لرد اسپایک داره
.برمیگرده درز پیدا کنه
.فلور بسرعت گفت: پس در این صورت کسی که حمله کرده نمیتونه اسلیترینی بوده باشه
درز با ناراحتی گفت: چرا میگید حمله کرده؟ شاید خودش بی دقتی کرده بوده
- شاید. ولی شایدم این دو تا حمله جداگانه باشه.... و هیچ ربطی بهم نداشته باشه.... ولی البوس یه
نفر و دیده.... راستی البوس چرا حالت بد شد و بیهوش شدی؟ چون اونو دیده بودی؟ اگر اون بدترین
نفر یعنی لرد اسپایک بوده پس نباید اینجوری میشدی. سال گذشته اینطوری نشدی نه؟
...رز گفت: چه حرف احمقانه ای خوب شاید اون البوس رو بیهوش کرده.....و شایدم
.یکدفعه نیل و تام وارد خوابگاه شدند. رز دست فلور را گرفت و گفت: ما دیگه باید بریم... شب بخیر
انها از انجا بیرون رفتند. الیوس و اسکورپیوس لباس هایشان را عوض کردند. نیل و تام که هنوز حال و
هوای جشن را داشتند با خوشحالی به البوس تبریک گفتند. تام متوجه اوضاع البوس شد و روی تختش
نشست و روبروی البوس قرار گرفت و با حالت معذبی گفت: چیزی شده؟ دوباره خبری شده؟
. البوس روی تختش دراز کشید و گفت: نه
نیل همین کار را کرد. وقتی چراغ ها خاموش شدند او با حالت نامفهومی گقت: چند هفته بیشتر تا
. کریسمس نمونده
. البوس پتویش را کشید و با بی حوصلگی گفت: اره
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
فصل یازدهم: راز مخفی
پیش بینی اسکورپیوس کاملا درست از اب درامد. یعنی هر چه به کریسمس نزدیک تر میشدند همه
خوش اخلاقتر و بهتر میشدند. با نزدیک شدن به فصل سرما در درمانگاه خانم پامفری غلغله بود. زیرا
ان سال سرماخوردگی بسیار شایع شده بود. البوس نیز به این مرضش دچار شده بود. و مجبور بود هر
.شلب روغن بزاق دهان بز را بخورد که البته طعم بسیار مزخرفی داشت
با نزدیک شدن به کریسمس قلعه بسیار زیبا شده بود سالن ورودی با تور ها و کاغذهای رنگی
اراسته شده و هر روزه اهنگهای بسیار ارامشبخش و زیبایی پخش میشد. بدیهی است که سرسرا
زیباتر از هرجایی شده بود. سرسرا با چراغهای بنفش صورتی قرمز و ابی و پارچه های خوشرنگ
تزئین شده بود. بد عنقا به مناسبت کریسمس چراغهایی ساخته بود و در سرسرا نصلب کرده بود که
وقتی کسی از زیرشی رد میشد فشفشه ای را مشتعل میکرد و پس از یکدقیقه فشفشه میتر کید و
صدایی که به صدای بدعنق بیشباهت نبود کریسمس را تبریک میگفت و خرده کاغذهای قشنگی رویش
. میریخت. این موضوع برای اولین بار بسیار ترسناک بود ولی بعد از چند دفعه عادی مینمود
گروه چهار نفره ی انها حال و هوای تازه تری گرفته بود. مثلا رز دیگر انها را با تکالیف و چیزهایی در این باره
خسته نمیکرد. فلور چیزهای بامزه تعریف میکرد اسکورپیوسی هر دفعه ان ها را با
حرکات حیرت انگیز ژیمناستیک شگفت زده می کرد. البوس هم کارهای حیرت انگیزی به وسیله جادو انجام میداد که
. همه شان را از کتابی که جیمز بیشاپیش به مناسبت کریسمس داده بود اموخته بود
و در اخر اینکه همه انها تصمیم گرفته بودند از حملاتی که دو هفته پیش رخ داده بود و چیزهایی از این
ان روز اخرین روز ترم بود. همه از این موضوع بشدت خوشحال بودند. برای البوس در این روز یک اتفاق
بسیار زیبا افتاد. یک اتفاقی یاورنکردنی : او در درس دفاع در برابر جادوی سیاه
بیک O
زیبا گرفت. او گمان کرد ممکن است پرفسور آسبورد مهربان شده باشد یا اشتباهی رخ داده باشد. که احتمال اولی چیزی نزدیک به صفر بود. در درسهای
دیگر مانند معجون سازی و تغییر شکل نیز بهترین نمره را گرفت البته این موضوع زیاد بعید نبود چون
البوس معمولا عادت نداشت در این درسها بخصوص معجون سازی که درسی مورد علاقه اش بود نمره
ان سال تعداد کسانی که در هاگوارتز می ماندند بسیار کم بود. و اکثرا تصمیم داشتند عید را در خانه هایشان جشن بگیرند. البوسی رز فلور و اسکورپیوس و جیمز
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
در هاگوارتز می ماندند. ولی جینی و هری تصمیم گرفته بودند لی لی را به خانه ببرند و او از این موضوع بسیار ناراحت بود.
و مقاومت تحسین برانگیزی برای راضی کردن پدر و مادرش انجام داد ولی این کار موثر واقع نشد.
گفته بودیم که به مناسبت کریسمس تغییرات زیادی در رفتار دوستان البوس بوجود امده بود ولی هیچ
. کدام به اندازه رز اشکار نبود
:مثلا یکبار او گفت
دیگه کسی حق نداره تا اخر کریسمس راجع به کتاب و درسی و مشق حرفی بزنه. کسی هم حق نداره
بره کتابخونه ! اسکورپیوس با تعجب او را برانداز میکرد. فلور که کرکر میخندید گفت: ولی به شرطی که
! خودت قانون شکنی نکنی
در همین هنگام صدای ترقی امد و فلور یکدفعه جیغی کشید. جیمز از پشت صندلی البوس بیرون امد و گفت: بیخشید! فکر کردم شاید
. این ترقه حالتونو جا بیاره! و ترقه سوخته را جلوی انها گرفت
رز با خوشحالی گفت: امشب حالمون خیلی خوبه! عالیه..... به این چیزا نیازی نیست نظرتون چیه
... که بریم برف بازی
: اسکورپیوس که تقریبا داشت شاخ در میاورد گفت
.رز تو حالت واقعا خوبه؟ دیگه دارم کم کم نگرانت میشم
. البوس و فلور از خنده ریسه رفته بودند
اسکورپیوس بسرعت اضافه کرد: البته اینجوری بهتره... اینجوری خیلی خوب تره....... خواهش میکنم
! همیشه همینجوری باش
!!! ارز بلافاصله جدی شد و گفت: نه دیگه سو استفاده نکن! این فقط ویژه کریسمسه
البوس یکدفعه پرسید: راستی لی لی رفت؟ امروز رفت؟
جیمز با تاسف گفت: اره رفت.... ولی مهم نیست.... مامان بابا نمیذارن بهش بد بگذره حالشو جا میاران
...حتما بهش خوش میگذره. خب تا دیر نشده بهتره بریم....تا وقت نگذشته و ما خلافی نکردیم
رز در حالی که صندلی اش را عقب میکشید گفت: عیبی نداره. امشب حتی حوصله قانون شکنی رو
.. . . . هم دارم
و به اسکورپیوس نگاه کرد. البوس مطمئن شد که رز تا کاری نکند که اسکورپیوس شاخ در بیاورد ول کن
نلسنت
2{{ {{ is
WWW.fantasy-library.irWWW.fantasy-library.ir
! البوس بدو دیگه....یه جوری بزن که بیافته.... اه.....یه ذره عجله کن
. البوس در حال گلوله کردن برفی بود که به وسیله ان حال اسکورپیوسی را جا بیاورد. یکدفعه رز او را دید
... او فریاد زد: اسکورپیوسی بدو ببین البوسی داره
جیمز نعره زد: ای رز نامرد! اگر اینجوریه..... فلور برگرد.... فلور رز میخواد بزندات
رز عصبانی شد و گلوله برفی را که برای فلوراماده کرده بود به طرف جیمز انداخت. در حیاط بزرگ هیچ
.کسی بجز ان پنج نفر نبود و فضای حیاط بسیار ساکت و ارام بود
در همین هنگام فلور با خنده گفت: راز....تو .... خیلی نامردی! همه خندیدند حتی رز هم خندید. فلور
: که از فرط شادی جیغ میکشید یکدفعه ساکت شد. او جیغ زد
.... آلبوس.... آلبوس برگرد.... البوس برگرد
البوس سرش را برگرداند گلوله برف بسیار بزرگی به طرفش میامد. و قبل از اینکه بتواند کاری بکند
. او را نقش بر زمین کرد
او با یک تکان از روی زمین بلند شد. فقط نمیفهمید چرا فلور ورز هنوز جیغ میزنند. البوس بلند شد و
نشست. ولی گویا کسی او را ندیده بود زیرا بقیه هنوز با نگرانی او را صدا میزدند. البوس میخواست
چیزی بگوید اما صدایش در نیامد. او سرش را برگرداند و عجیب ترین صحنه عمرش را دید. پشت سرش
.بجای این که طرف دیگر حیاط باشد سالن تاریک و دلگیری بود که البوس همیشه در خوابهایش میدید
او بدون انکه خودش بخواهد به راه افتاد... او از فلور و بقیه دور میشد ولی هنوز انها را میدید که گریه و
.زاری میکنند
.و سپس صدایی از دور شنید. شبیه صدای هوهوای جغد بود
:کمی دیگر راه رفت. کسی از پشت سرش با صدای زیری گفت
.... من دیگه نمیتونم اینجا باشم.... باید برم....شما اونو کشتین..... کشتینش
البوس هیچ نشانی از منبع صدا نیافت ولی احساسی میکرد یک نفر از پشت درختان ته حیاط صحبت
:میکند. در همین موقع صدای خشن و بی روح دیگری گفت
از کجا میدونی؟
- من دیدم. با غیب و ظاهر شدن. اون مرد. شما چی کار کردین؟
:مرد دیگر بدون انکه شرمنده باشد با کمی درنگ گفت
... کاری نمیشه کرد. مهم نیست
! - مهم نیست؟ شما اونو کشتین.... این با قتلهای دیگه فرق داره
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
!- ساکت باشی
: اگر چه مرد دوم بسیار ارام این را گفت ولی نفر دیگر فورا ساکت شد. و بار دیگر صدای سرد و بیروح گفت
گوش کن..... گوش کن.... میشنوی؟
:یکدفعه صدای زیر و جیرجیر مانندی فضا را پر کرد. مرد اول با ترس و لرز گفت
شما اونو کشتین و یه نفر دیگر و هم میخواین بکشین؟
- درست فهمیدی! ولی این تنها کارمون نیست. من میخوام دالان سحر امیز رو پیدا کنم...و از تا میخوام
که این یه راز مخفی باقی بمونه....یه راز مخفی ... هویترز ... هویترز ... میدونی که من نمیخوام به زور
.متوسل بشم.... وگرنه میتونم به راحتی زندگیتوازت بگیرم
یکدفعه کسی محکم در گوشی البوسی زد. البوسی نتوانست هیچ مقاومتی بکند در نتیجه
:یک نفر دوباره محکم به گوششی زد. البوس بلاخره توانست فریاد بزند
ای بابا چی کار میکنین ؟
...رز با صدای جیرجیر مانندی گفت: البوس زنده ای؟ چه اتفاقی افتاد تو بی هوش شدی یه نفر ... ,یه نفر
! اسکورپیوس جمله او را کامل کرد: یه نفر از اون طرف یه گوله برف طرفت فرستاد
. و با دستش به درختان ته حیاط بسیار بزرگ قلعه اشاره کرد
جیمز که خشکش زده بود گفت: چی ؟ از او نطرف؟
.یکدفعه صدای تکان خوردن شاخه های درختی که در نزدیکی انها بود بطور واضح بگوش رسید
البوس ناخوداگاه نعره زد: کی اونجاست؟
.... فلور از جا جست و فریاد زد: البوس بلند شو....پاشین بریم...... بدوید.... بدوید
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
فصل دوازدهم : اوای پرنده
انها نفس زنان خود را به سالن عمومی رساندند. رز در را باز کرد و وارد شد. البوس اسکورپیوس و فلور و جیمز پشت سرش وارد شدند. البوسی خود را روی کاناپه رها کرد ولی اسکور بیوسی رز
و جیمز روبروی او ایستادند. رز پرسید: البوس حالت بهتر شد؟ما نگرانت شدیم.... . خب تو بیهوش شدی و تقریبا پنج دقیقه هم همونجوری موندی. ما واقعا ترسیدیم.
البوس عرق روی پیشانیش را پاک کرد و گفت: من خوابم... . بهتر نیست بخوابیم.... .
رز بسرعت مخالفت کرد: چی ؟ بخوابیم ؟ ولی تو باید...
البوسی ابروهایش را بالا برد و رز را ساکت کرد. جیمز گفت: برین بخوابین ولی من میخوام بیدار بمونم یه کاری دارم.
رز که معذب شده بود گفت: باشه ما میریم بخوابیم... و به سوی پلکان مارپیچی رفت. او هنگامی که از کنار البوس میگذشت چشم غره ای به او رفت و گفت: فلور تو نمیای؟
فلور با دلخوری گفت: باشه اومدم.....
اسکورپیوسی گفت: حالا تو چی کار داری؟
جیمز جواب نداد. یکدفعه این موضوع به ذهن البوس خطور کرد که شاید میخواهد بعد از رفتن همه از او پرسی و جو کند برای همین فورا گفت: من که خیلی خستم. باید بخوابم. شبت بخیر...
اسکورپیوسی چیزی نگفت و به دنبال البوس امد. وقتی به خوابگاه رسیدند البوس اهسته زمزمه کرد: من نباید به غیر از تو رز و فلور به کس دیگه ای چیزی بگم.
اسکورپیوس هوشمندانه گفت: میدونستم یه چیزایی فهمیدی....تو وقتی بیهوش شدی....
یکدفعه نیل هم خوابگاهیشان خرناسی کشید و باعث شد ان دو از جا بپرند. البوس در حالی که دراز میکشید گفت: فردا و استون توضیح میدم...
اه انشدف لحاً دکاخه الف خ ده که در ا" ، است آ د ر ا مدد شد که ا | خ ه مدل کنند خه الف د ندلند با بجر بتا حورالب مناسبحریر لر ال النسل بیور و النسبورلورنت لرا کمینتاب بورس را ملسحر رده می حوالی اثباترین للنتیت
| || ||
فردای ان روز وقتی البوس وارد سرسرا شد دید که بسیاری از شاگردان به خانه های خود رفته اند ( با این که تا کریسمس یک روز دیگر مانده بود) با این حال این موضوع البوس را ناراحت
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
یا خوشحال نکرد. در سرسرا رز مشغول خواندن کتابی درباره ی خون اشام ها بود و فلور پیام امروز را مطالعه میکرد. اسکورپیوسی که زودتر از البوس به سرسرا امده بود در حالی انجام بازی
شطرنج با نیل بود. هر سه انها با مشاهده البوس کارهایشان را کنار گذاشتند. فلور با خوشرویی گفت:
سلام. صبحت بخیر. دیشب خودبخوابیدی؟
البوس متوجه شد منظور فلور از جمله اخر این است که : دیشب کابوس ندیدی؟
رز نیز فورا گفت: باید و اسمون تعریف کنی چی شده. اسکوربیوس که اعصابش خورد شده بود گفت: بابا ولش کنین صبحونه بخوره بعدا میریم تو حیاط واسمون تعریف میکنه دیگه.
رز کتابش را باز کرد و گفت: باشه صیحونه تو بخور، و به خواندن کتابش ادامه داد. ولی فلور روزنامه اش را دوباره باز نکرد. شاید ان روز از ان روزهایی بود که خبر جالبی نداشت.
فلور نگاهی به دور و برش انداخت و گفت: هیچ کدوم از اساتید نیومدن. نگاه کن.
البوس نگاهی به میز اساتید انداخت هیچ یک از انها انجا نبود. فلور با لحن پیروزمندانه ای گفت: راستی فهمیدم اسم سرایدار جدیدمون چیه، حدس بزن؟
البوس با دل بهم خوردگی گفت: تاپاله زباله اشغالدونی؟ چه میدونم!
- به همچین چیزی ولی اسمش. اسکو مه.
- حالا اساتید کجان؟
- نمیدونم ولی شاید یه شورایی چیزی داشته باشن... مهم نیست.
البوس با اشتها شروع به خوردن حلیمش کرد. که بسیار خوشمزه بود. یکدفعه فلور گفت: بنظرم تو باید به یه کسی
بگی.... به یه نفر بغیر از دامبلدور .
البوس گفت: ج... چی رو؟
- این که.... توی خوابهات چی دیدی. شاید اطلاعاتی داشته باشی که اونا دنبالش میگردن.
- ولی شایدم نه. درسته؟
فلور شانه هایش را بالا انداخت. او گفت: راستی میدونستی که من تصمیم گرفتم برای سال بعد چهار پنج تا درسی دیگه هم بردارم.
البوسی جرعه ای از اب کدو حلوایی اش نوشید و گفت: خوبه. ولی بهت فشار نمیاد؟
فلور دست هایش را در هم گره کرد و گفت: نمیدونم. ولی خودم خیلی دوست دارم. حالا ببینم چه درسهای دیگری هم هسنت.
البوس با حالت ناخوشایندی گفت: خوش به حالت.
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
فلور با تعجب پرسید: چی ؟ برای چی خوشی به حالم.
البوس قاشقی از حلیمش با نان میل کرد و گفت: خب... به شما هرجوری هم که فشار بیاد.... بدتر از فشارهایی نیست که در اینده به من وارد میشه... منظورمو که میفهمی.
فلور سرش را کج کرد و گفت: البوس لطفا اصلا به این موضوع فکر نکن. اول اینکه ما دوستای تو هستیم و همه چیز چه خوب و چه بد برای همه ماست. دو ما هیچ کس کاملا خوشبخت یا کاملا
بدبخت نیست. هر کسی یه مشکلاتی داره دیگه . مشکلات تو هم... البته اگه بشه بهشی گفت مشکلات، اینطوریه. مهم اینه که بدونی چجوری باید باهاشی کنار بیایی.
البوس نفس عمیقی کشید و گفت: تو ... کاملا درست میگی.
فلور پس از کمی تامل گفت: بهش اصلا فکر نکن.
پس از تمام شدن صبحانه البوس رز باناخشنودی گفت: اگر موافق باشین بریم دیگه نه ؟
باشه دیگه بریم منم صبحونم تموم شد. البوس کمی سرحال شده بود و وقتی به درون حیاط بزرگ و برفی قدم گذاشت سر حالتر هم شد. او و بقیه به گوشه ای رفتند تا بقول رز کسی استراق سمع نکند.
البوس کمی تامل کرد و گفت: ببینین میدونم باورش سخته اما... باید باور کنین. من دیروز که بیهوش شدم... چند ثانیه بعدش بیدار شدم....
رزا حرفش را قطع کرد: چند دقیقه طول کشید...
البوس با صبر و حوصله گفت: حرفمو قطع نکنین! خودتون همه چیو میفهمین...
- باشه. ادامه بده الیوس.
- خوب داشتم میگفتم... چند ثانیه بعدش بیدار شدم و خود مو بهتون نشون دادم ولی شما نفهمیدین من چی میگم ... منو ندیدین.... انگار روحم بلند شده بود...و پرواز کرده بود...انگار تکثیر شده بودم.
رز و فلور و اسکورپیوس دهانشان از تعجب باز مانده بود. البوس ادامه داد.
خب.... بلند شده بود.... بعدش من به پشت سرم نگاه کردم بجای بقیه حیاط ....یعنی او نطرفش... بجای بقیه حیاط .... اونجایی بود که توی کابوس هام میدیدم.... یه سالن تاریک بود... خیلی خیلی تاریک
.... بعدش از پشت سرم یه صدایی بلند شد. سرمو برگردوندم.... هیچ کسو ندیدم.... حدس زدم اونا از پشت درختا باشن...
رز و فلور چشمهایشان گرد شده بود. البوس کمی ترسید ولی ادامه داد:
بعد یه نفر گفت که اون کشته شده. و اونا میخوان یه نفر دیگر و هم بکشن!
فلور و رز فریاد زدند: یه نفر دیگر و بکشن؟
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
- خوب اره.... بعد شم یه صدایی اومد مثل اوای جغد بود.... ولی هوهو نداشت.... ولی من احساس بدی داشتم یه احساسی
ساسوم.
چهره های فلور و رز منقبض شده بود. هم از تعجب و هم از..... ترس. ولی اسکورپیوس گیج بود.
رزا اب دهانش را قورت داد و پرسید:
ببینم گفتی از او نطرف؟ یعنی از اونجایی که گلوله برف بهت پرتاب شد؟
- اوهوم م م م.
- خب... خب.... ببین ما دیشب خیلی نگرانت بودیم و به این فکر نمیکردیم که گلوله برف از کجا پرتاب شده.
- منظورت چیه ؟ دقیقا منظورت چیه ؟
- منظورم اینه که اینا باهم ارتباط دارن نه؟ گوله برف از اونجا پرتاب شد و ....تو هم صداهار و از اونجا شنیدی..... خب متوجه شدی دیگه !
البوس با لحن بی تفاوتی گفت: اره..... ولی هیچ چیزه عجیبی نیست.
فلور دست هایش را تکان داد و گفت: نمیشه بریم سالن عمومی؟ سر ده خیلی سرده....
- ولی اونجا به حرفامون گوش میکنن.
- باشه... حالا و ایسین یه چیزی بگم.... من باید تحقیق کنم درباره این موضوع تحقیق کنم.
اسکورپیوس فورا گفت: ما قول دادیم. و نباید زیر قولمون بزنیم.
فلور به تندی به او نگاه کرد و گفت:
این موضوع شوخی بردار نیست. من اگر درست حدس زده باشم به چیزهای مهمی دست یافتم. که با رفتن به کتابخونه میتونم یه چیزایی راجع بش پیدا کنم. راجع به خوابات یا درواقع همون....
مهم نیست. ... من رفتم برای شام میبینمتون.
اسکورپیوسی دست هایش را با بخار دهان گرم کرد و گفت: یعنی اینقدر طول میکشه؟ تا وقت شام؟ اونم الان که تازه صیحانه خوردیم!
رز که هنوز در اغما بود گفت: دارم گیج میشم...
اسکورپیوسی با بدخلقی گفت: چی داره گیجت میکنه ؟
- یعنی کی تو اینجا بوده؟
- عجب موضوع گیج کننده ای!
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
رز با بدخلقی گفت: پاشین دیگه .... چقدر حرف میزنین !
| || ||
ان روز تا عصر قبل از شام و بعد از شام هم خبری از فلور نشد. رز از بس کتاب خوانده بود چشمهایشی اندازه بشقاب شده بود. و زود رفت بخوابد و ارز و کرد تا فردا روز بهتری پیش رو داشته
باشند.
اسکورپیوس نیز در جوابش گفت: بابا بس کنین! فردا کریسمسه.
رز دستش را به نرده ها گرفت و راه افتاد و گفت: اره میدونم.... ولی خب... اتفاق بد که کریسمسی غیر کریسمس سرش
اسکورپیوسی خمیازه ای کشید و گفت: ببینم کتابخونه تا ساعت چند بازه؟ اونم توی ایام تعطیلات؟
البوس که چشمهایش را میمالید گفت:
نمیدونم منم دارم نگرانش میشم. هیچ وقت اینقدر دیر نکرده بود.
- مهم نیست اون عادت داره دیر بیاد....بیا ما هم بریم یخوابیم.
البوس گفت: نه من میمونم تا بیاد اگر نیومد.....
اسکورپیوس که شوخی اش گرفته بود گفت: میریم بیدارش میکنیم. و بهش میگیم فلور جون دیشب تمام مدت تو کتابخونه خواب بودی! من میرم بخوابم.... امیدوارم هدیه های قشنگی داشته باشیم!
البوس روی کاناپه دراز کشید و گفت: شب بخیر.
اسکورپیوس رفت. دو ساعت بعد فلور با چشمهایی پف الود وارد سالن عمومی شد. او البوس را بیدار کرد و گفت: البوس ... البوس چرا اینجا خوابیدی؟
- من...؟ دیدم دیر کردی گفتم....
- اره.... ببخشید. تو دیگه برو بخواب.
البوس با فلور خداحافظی کرد و به سوی تخت گرم و نرمش رفت. البوس پتویش را رویش کشید و با خود زمزمه کرد: بهتر بود همه چیز و به دامبلدور میگفتم. دیشب بیهوش شدم و انگار توی
سالن راه میرفتم. یه کسایی میخوان بقیه رو بکشن. پس همه چیز و میگم، خوابمو . جریان اون مردهای قاتل . و... دالان سحر امیر! البوس با شدت زیادی از جایش بلند شد. او یادش رفته بود
مهم ترین چیز را به فلور و رز بگوید. او دوباره ارامشش را باز یافت و با خود گفت: مهم نیست فردا میبینمشون و
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
واسی شون توضیح میدم.
روز بعد البوس زودتر از خواب بیدار شد. و زود تر از همه هدیه های کریسمسش را دید. ولی تصمیم گرفت با دوستانش انهارا باز کند. ساعت هنوز ششی بود. البوس لباسهایش را عوض کرد و به
راه افتاد. و به کتابخانه رفت. در راه کتابخانه بد عنق چلچراغ های زیبای بین راه را در میاورد. او با دیدن البوس قهقه خنده سر داد:
این که پاتی کوچولوهه. اره؟ داری کجا میری سر صبحی؟
البوس با بی توجهی از کنارشی گذشت و به دفتر اساتید رسید نگاهی گذرا به انجا انداخت. هیچ کسی انجا نبود. حدس میزد همه در دفترشان باشند. البوس کمی جلوتر رفت و کتابخانه بزرگی را که
معمولا
رز وقتش را در انجا میگذراند دید. دفعه قبل را به خاطر اورد: انها دفعه گذشته درباره برج پیشگویی حرف زده بودند. برج پیشگویی! البوس دیگر واقعا گیج شده بود. او درب کتابخانه را باز کرد.
کسی انجا نبود. اهمیتی نداد و وارد شد. شاید اگر درباره دالان سحر امیز تحقیق میکرد کمی اوضاع بهتر میشد. حدس زد که دالان سحر امیز باید چیز مهمی باشد. او فورا به قسمت ممنوع کتابخانه
رفت. انجا به دو قسمت تبدیل شده بود. و سردر ان قسمت را خواند: اسرار امیز ( پادزهر ها و ضد طلسم ها)
البوس کمی جلوتر رفت برروی در وردی قسمت دوم نوشته شده بود: اسرار وحشتناک ( شیطانی )
البوس کمی خنده اش گرفت. متن مضحکی بود: شیطانی؟ چه چیزی میتوانست شیطانی باشد که انرا در کتابها اورده باشند؟ البوس وارد ان قسمت شد. و چیزی دید که خنده اش را روی لبش خشکاند:
جسد بی جان رز بر زمین افتاده بود.
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
فصل سیزدهم: کریسمس بی روح
میدانست باید چه کار کند؟ فریاد بزند یا خودش او را به درمانگاه ببرد؟ از بس وحشتزده شده بود نمیتوانست فکر کند. او رز را بلند کرد ولی بسرعت دوباره به زمین برگرداند. او بسرعت به
نزدیکترین دفتر رفت. که دفتر کسی نبود جز پرفسور آسبورد. او مشتش را بر در کوبید. سرانجام پرفسور اسبورد با قیافه ای خنده دار در استانه در ظاهر شد. البوس فریاد زد: پرفسور بدوین....
تو کتابخونه . . . . حمله کردن. به رز . . . .
پرفسور آسبورد از خواب درامد. او با صدایی خرناس مانند گفت: چی گفتی؟ حمله کرده ن؟ به کی ؟
- خواهش میکنم... بدوین توی کتابخونه....
او از البوس اطاعت کرد. و به دنبالش دوید. اما یکدفعه توقف کرد و گفت: وایسا ببینم مهاجمین هم اونجا بودن؟
البوس نعره زد: نه!
او گفت: باشه. پس بدو بریم. انها به سرعت به قسمت اخر کتابخانه رسیدند. آسبورد چشمهایش را گرد کرد و پرسید: وقتی اومدی کسی اینجا نبود؟
- پرفسور؟ چرا اینقدر بی خیالین؟ بابا ممکنه اون بمیره!
- برو و چند نفر دیگه رو صدا کن. برو.
البوس با نفرت به او نگاهی انداخت و بسرعت به سوی دفتر پرفسور برگمن رفت. اما در نزد و فقط گفت: پرفسور؟... پرفسور میشه بیاین....ا.... سلام.
پرفسور برگمن باربدو شامبر ارغوانی رنگی جلوی چشمش ظاهر شد. او دستی به موهایش کشید و پرسید: چی شده؟ چرا به این زودی به دفترم او مدی؟
البوس فریاد زد: پرفسور باید عجله کنین. رز توی کتابخونه...... بیهوش شده. بهشی حمله کرده ن.
پرفسور برگمن مانند فشنگ از جا پرید و گفت: چی؟ دوباره؟ تو کتابخونه؟ بدو بریم.
او و البوس یک نفس تا کتابخانه دویدند. برگمن با فریاد کشید: یا ریش مرلین. چه اتفاقی واسه دختر بیچاره افتاده؟... .
البوس نشانی از آسبورد ندید. ولی یکدفعه پرفسور آسبورد و ناتل انجا ظاهر شدند. پرفسور ناتل بقیه را کنار زد و گفت: حمله کرده ن؟... بیاین کنار پرفسور ....
او نبض رز را گرفت و با نوک چوبدستی اش به زبان او ضربه زد. ناتل بلافاصله گفت: باید ببریمش درمانگاه.
او صندلی چرخ داری پدید اورد و رز بی جان را در ان گذاشت. پرفسور برگمن به تندی گفت: البوس تو بر و توی
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
خوابگاهت. بدو... توماس کی میتونه حمله کرده باشه؟
ناتل گفت: باید یه چیزی بهت بگم گلوکا.... البوس تو بر و ....
البوس که اعصابش خرد شده بود گفت: اون دوستمه. نمیتونم تنهاش بذارم.
پرفسور برگمن گفت: عزیزم. نگران نباش برو توی خوابگاهت مواظب باش کسی هم بیرون نیاد. ما هم دوشیزه ویزلی رو به درمانگاه میبریم. اون خوب میشه. ولی تو بر و تا ما ببینیم چه خاکی تو
سرمون شده.
البوس اطاعت کرد. و به راه افتاد. کمی که رفت این موضوع به فکرش رسید: مهاجم هر که بود زیاد از انجا دور نشده
است.
یکدفعه ترسی به مغزش هجوم اورد. ایا ممکن بود مهاجم دنبال او باشد؟ اگر یک درصد این احتمال وجود داشت باز هم او در خطر بود. البوسی کمی بر سرعتش اضافه کرد. و تا سالن عمومی
یک نفس دوید.
وقتی به انجا رسید اسکورپیوس و فلور مشغول باز کردن هدایایشان بودند و با دیدنش خندیدند. اسکورپیوس گفت: تو کجا
* های رفته پیوندی :
فلور که کمی نگران شده بود گفت: چیه ؟ رنگت پریده..... کجا بودی البوسی؟ البوسی؟
البوس خودش را روی کاناپه انداخت و با صدای ضعیفی گفت:
به رز حمله شده. توی کتابخونه.
فلور یکدفعه جیغ کشید. او گفت: باید بریم ببینیمش تو کسی رو خبر کردی؟ الان زنده س؟ پس چرا نگفتی؟
البوس گفت: اروم باش. من پرفسور برگمنو خبر کردم. بردنش در مونگاه. گفتن حالش خوب میشه. ولی برگمن گفت ببینیم چه خاکی تو سرمون شد. چرا؟ بخاطر رز؟
فلور گفت: چه میدونم... ولی ما باید بریم ببینیمش . بدوین... بدوین... پاشین .... البوس چرا نشستی؟
البوس که رنگش پریده بود اب دهانش را قورت داد و گفت:
نباید کسی بره بیرون.... باید اینجا بمونیم. اونا دنبال مهاجم میگردن.
- چه اهمیتی داره؟ ما از شنل نامرنی استفاده میکنیم.....و میریم. فقط یک نگاه می بینیمش و میایم... البوس برو و شنلتو دادا بینال .
البوس بسرعت رفت و با شنل برگشت ان را روی خودش فلور و اسکورپیوس انداخت. انها میدویدند و البوس مطمئن بود کسی انها را نمیبیند. به درمانگاه که رسیدند خانم پامفری در حال درست
کردن شربتی برای رز بود. انها به فاصله پنج شش متر انورتر ایستاده بودند. ولی صورت رز را کاملا میدیدند. او
WWW.fantasy-library.irWWW.fantasy-library.ir
چشمهایش را بسته بود و روی تخت خوابیده بود. فلوربغضش ترکید و گریه کرد.
اسکورپیوسی که ماتش برده بود گفت: واسه چی به اون حمله کرده ن؟
- بعدا راجع بش حرف میزنیم. فلور بیا بریم. گریه نکن حالش خوب میشه....
فلور اشکهایش را پاک کرد و گفت: باید برگردیم.
انها برگشتند. و هرسه روی کاناپه افتادند. اسکورپیوس ساکت بود و چیزی نمیگفت. البوس هم در فکر بود. فلور چشهمایش پف کرده بود و به شعله های اتش خیره شد. یکدفعه فلور گفت:
اینم مثل همونه ! همون حمله.
البوس از جایش پرید و گفت: متوجه منظورت نمیشم.
- اوندفعه به تو و الفورد حمله شد. این دفعه هم به رز و کی ؟ به یه نفر دیگه هم باید حمله کرده باشن.
اسکورپیوس با حالت معقولی گفت: ولی خبرنگار اینجوری نبود.
- خوب ولی این باید اینجوری باشه. اگر حتی کسی دیگه ای هم مورد حمله قرار نگرفته باشه. مهاجم کی بوده؟
- ول کن. به ما ربطی نداره. این مهم نیست.
- باشه ولی من در این مورد تحقیقی میکنم. الانم باید برم کتابخونه.
- بشین سرجات! نمیذاریم بری کتابخونه. دیدی که رز چی شد.
- موضوع مهمیه. ولی حالا اونم نباشه. نمیریم صبحونه بخوریم؟
انها با ناراحتی به سرسرا رفتند. فقط دوازده نفر در هاگوارتز بودند. که پنج نفرشان گریفندوری دو نفر ریونکلایی و بقیه اسلیترینی بودند. از گروه هافلپاف هیچ کس در هاگوارتز نبود.
میز اساتید کاملا خالی بود. فلور با نگرانی به انجا نگاه کرد و بدون هیچ حرفی مشغول خوردن غذایش شد. البوس متوجه شد هنوز کسی خبردار نشده است. البته این موضوع تا وقتی امکان پذیر بود
که کسی به درمانگاه نرود. بعد از صبحانه روزنامه پیام امروز فلور رسید. او به ارامی روزنامه را باز کرد و سرتیتران را دید. همین که چشمش به متن افتاد اب کدو حلواییش را روی لباسش
ریخت. البوس و اسکورپیوسی گفتند: چیزی شده؟
البوس با نگرانی روزنامه را گرفت و سرتیتر بزرگ و سیاه رنگ ان را خواند:
مرگ ناگهانی یکی از دانش اموزان هاگوارتز: الفورد بریستول
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
فصل چهاردهم: مرگ الفورد
البوس خشکش زده بود.
مگر چقدر میتوانست خبر بد تحمل کند؟ او روزنامه را با خشونت روی میز گذاشت و شروع به خواندن کرد:
الفورد بریستول شاگرد اسلیترینی مدرسه علوم و فنون
جادوگری هاگوارتز بعد از ظهر گذشته در بیمارستان انواع امراضی جادویی سنت
مانگو کشته شد. او چهارده روز پیش در این بیمارستان به علت مورد حمله قرار گرفتن شخصی ناشناس بستری شد.
پرفسور دامبلدور مدیر این مدرسه اکنون در خطری جدی است. برخی
معتقدند باید در حفظ امنیت این مدرسه کسی کمکیار ایشان باشد. پدر و مادر این دانش اموز اسلیترینی به دادگاه...
و ای. . . . فکر کنم با این اتفاقی که واسه رز و الفورد افتاده دامبلدورو اخراج کنن.
اسکورپیوسی با عصبانیت گفت:
ولی اونا نمیتوانن. یعنی چی مگه الکیه ؟ اگر دامبلدورو ببرن.... حمله ها بیشتر هم میشه.
فلور سرش را جلو اورد و زمزمه کرد: درسته.
اونا میخوان دامبلدور از اینجا بره و بعد هر کاری دوست دارن بکنن. شرط میبندنم کار اسلیترینی هاست. او نا میخوان دامبلدور نباشه تا کاراشونو بهتر انجام بدن. البوس تو دیدی رز دقیقا کجا افتاده
بود؟
- اره. قسمت ممنوعه. بخش کتاب های..... شیطانی.
فلور یکدفعه با صدای بلندی گفت: دیدی گفتم! هرکی بوده با بخش شیطانی کار داشته! و رزرو دیده. ولی نمیخواسته رز ببینتش و باعت دردسرش بشه. و اونو بیهوشی کرده. بعدا کارشو انجام داده و
رفته. به همین راحتی. حالام دیدن اینجوری میتونن دامبلدور و بیرون کنن که تیرشون به سنگ خورد. میدونین وزارتخونه هیچ جوری نمیخواد دامبلدور رو از دست بده.
اسکورپیوسی مشتاقانه پرسید: تو فکر میکنی کار کیه؟
- نمیدونم.... ولی حدس میزنم که شاگردای اسلیترینی باشه. که توی مدرسه سی. راستی!
او با صدای بلندی این را گفت. البوس پرسید: چی؟
- تو باید به کسی بگی. به دامبلدور نه. اون سرش شلوغه. به یکی دیگه از اساتید.
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
- مثلا چه کسی؟
- نمیدونم خودت فکر کن. این تویی که باید اطلاعاتت کافی باشه.
اینبار البوس با صدای بلندی فریاد زد: راستی! موضوع اصلی اینه که یادم رفت یه چیزیو بگم.
- چی؟
- دالان سحر امیز.
فلور و اسکورپیوس پرسیدند: چی؟
- درباره خوابم بود. من یادم رفته بود اسم دالان سحر امیزو بگم. فقط همین.
فلور گفت: من این اسمو نشنیدم. تو هیچ کتابی هم نخوندم. ولی شاید کسی بدونه ببین رو پیشنهادم فکر کن. بد نیست به کسی بگی. که در این مورد دانایی داشته باشه. کاشی میتوانستی با دامبلدور یه
مشورتی بکنی.
اسکورپیوس رو به فلور گفت: دانایی داشته باشه؟ یعنی چی؟ مثلا کی تحصیلاتش درباره این موضوع بوده؟!
البوس از جایش بلند شد و گفت: بعدا راجع به این موضوع فکر میکنم. راستی من میخوام برم یه هوایی بخورم حالم... خوب نیست.
اسکورپیوس شانه هایش را بالا انداخت و گفت: باشه. راستی! امروز کریسمسی بود. ما درست و حسابی هدیه هامونو
البوس بی هیچ شور و شوقی گفت: اره. توبرو ببین من بعدا میبینمش.
البوسی بدون حرف دیگری از انجا دور شد و به حیاط بزرگ رفت. انجا بسیار سوت و کور بود. فقط دو دختر ظاهرا سال اولی کنار هم قدم میزدند. البوس متوجه شد هوا سردتر از ان است که
بشود از ان لذت ببرد. برای همین به زور و زحمت پاهایش را از برف عبور داد و به سوی کتابخانه راه افتاد. از پله های سالن ورودی عبور کرد و به سمت چپ پیچید سپس دوباره از
پلکان چوبی گذشت و به راهروی دیگری رفت. یکدفعه فهمید که اشتباه امده است بسرعت از انجا دور شد.
اهای ! کجا فرار میکنی پسر ؟
البوس برگشت . مرد میانسالی که موهای نامرتب خاکستری و مشکی داشت شق رق روبرویش ایستاده بود و با حالتی توهین امیز او را برانداز کرد.
با تعجب پرسید: بله؟ با من بودین؟
- بجز تو کسی هم اینجا هست؟
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
- پس چی میگی؟
- شما با من کاری داشتین ؟
- هوم. بنده سرایدار جدید اینجام. و دارم ازت میپرسم چرا اینکار و کردی؟
- کدوم کار ؟
- با پاهای برفیت اومدی اینجا و تمام راهرویی رو که دو ساعت تمیزش کرده بودم کثیف کردی!
البوس که گیج شده بود گفت: من....؟ کی....؟ ببخشید. عذر میخوام.
- عذر میخوای؟ چه جالب! با عذر خواهیت اینجا پاک میشه ؟
البوس دهنش را کج کرد و گفت: نه.
- پس بجاش یه کار بهتر بکن. بیا دنبالم توی دفترم. تا حساب اعمالت رسیدگی بشه.
- ای بابا! گفتم ببخشید. کاری نکردم که.
البوس گرماپ گرماپ کنان دنبال ان پیرمرد خرفت رفت. وقتی به دفتر او رسید فهمید که دخمه تاریک معجون سازی مانند بهشت است! انجا بی نهایت دلگیر و کثیف بود. درست مثل تالاری که در
کابوس هایش میدید. مرد که اسکوم نام داشت پشت میزش نشست و گفت: خدب. باید مجازات بشی. ولی قبلش... باید بهم به
چیزیو بگی.
یکدفعه در غژ غژ کنان باز شد. اما کسی که داخل ان جا شد نوید دهنده مصیبتی دیگر پرفسور اسبورد بود.
او در را کاملا باز کرد و گفت: پاتر اینجایی؟ حدس میزدم به همچین جاهایی باشی. اما باید بیای دنبالم اقای مدیر کارت داد و لیلا -
البوس بسرعت از جایش بلند شد و گفت: چی؟ پرفسور دامبلدور؟
آسبورد با لحن انزجار مانندی گفت: بله. باهات کار دارن. میتونی بری. راستی اسکوم ....باید به چیزیو بهت بگم ..... پاتر گفتم میتونی بری!
البوس به تندی گفت: منم داشتم میرفتم. وقتی بیرون امد در را بهم کوبید. او با خوشحالی به سمت دفتر دامبلدور دوید. و جلوی درب ان اصلا معطل نشد زیرا پرفسور دامبلدور خودش جلوی ان ایستاده
بود و وقتی البوس را دید با خوشحالی گفت: البوس... البوس زودتر بیا تو!
البوس پشت سر دامبلدور به درون دفتر قدم گذاشت و جلوی میز مدیر نشست. دامبلدور بدون ان که بنشیند با عجله گفت:
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
گوش کن البوس. حمله به دوستت یه اتفاق وحشتناک بود. ممکنه هرلحظه بیان
و منو به از کابان ببرن. و نگهداری از تو مهمترین کاره. ازت خواهش میکنم.... خواهش میکنم بیرون پرسه نزن همش توی قلعه باش.... چون.... خودت که میدونی. ... چی در انتظارته. البته حالا باید
وضعیتو بررسی کنیم. فقط سریع بهم بگو اتفاق تازه ای افتاده یا نه؟
البوس گفت: بله ..... اتفاق تازه که افتاده..... میدونستین که من کابوس میبینم.... و توی کابوس هام همیشه یه تالار تاریکو میبینم و .....دو نفر با هم حرف میزنن... اسم یکیشون.... هویترز یا به همچنین
چیزی بود.
- چی؟ هویترز ؟ مطمئنی؟ مطمئنی؟
- بله قربان. تازه من... اسم چیزه دیگه ای رو هم شنیدم...
- اسم کی ؟
- نه اسم.... مکانی بود... اسمشی دالان سحر امیز بود.
- چی؟
- دالان سحر امیز .
- متاسفم. من هیچی در این باره نشنیدم. ولی درباره هویترز. باید بگم که میشناسمش . یعنی اسمشو شنیدم....حتما در مورد این موضوع تحقیق میکنم....ولی البوس.... هروقت که منو بردن فقط به
پرفسور برگمن و پرفسور ناتل اعتماد کن. البته بقیه هم مورد اعتماد هستن.... ولی تو دالان سحرامیزو بگو.... به پرفسور ناتل بگو.... همین امروز .... خواهش میکنم.... این خیلی باید مهم باشه. امکان
نداره کسی هر شنب کابوس ببینه...
- هر شد با نیست...
- بهرحال. حدودا یکسانند. و این به هیچ وجه طبیعی نیست. هرکی باشه میخواد به ما یه اطلاعاتی بده. درست نمیگم؟
- ولی برای چی باید....
یکدفعه صدایی شبیه صدای منفجر شدن چیزی شنیده شد. دامبلدور با عجله و دستپاچگی گفت: البوس.... بدو... بدو برو طبقه بالای دفتر من قایم شو.
البوسی بسرعت اطاعت کرد و وقتی به طبقه دوم که در واقع یک کتابخانه بزرگ بود، رسید ناگهان در با خشونت باز شد و دو نفر که ردای سبز یشمی بر تن داشتند وارد اتاق شدند. هردوی انان
مامور وزارتخانه بودند. پشت سرانها بلافاصله پرفسور برگمن و پرفسور لستر وارد دفتر دامبلدور شدند و در، پشت سرشان بهم کوبیده شد. یکی از دو مامور وزارتخانه که موهای بور و چهره
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
خشنی داشت فریاد زد: تو اینا رو فرستاده بودی؟ تا نگهبانی بده ن؟
دامبلدور به ارامی لبخند زد و گفت: بله دقیقا.
مامور دیگر که بسیار لاغر و مردنی و عینکی بود با صدای ضعیفی گفت: پس میدونی که حکم دستگیری تو رو داریم.
پرفسور برگمن با لحن تندو تیزی گفت: پیام امروز دروغ نوشته یا شما اشتباهی گرفتین ؟
مرد اول با عصبانیت گفت: منظورت چیه ؟
- منظورم کاملا روشنه. اون همه حمایت چی شد؟ راجع به دستیار و هرچیزه دیگه ای؟ اینا باید روشن بشه یا نه. نکنه همه اینا دروع بود؟
پرفسور لستر گفت: و اگر دروغ نبود دلیلی برای وجود شما در این جا پیدا نمیشه.
مامور مو بور نگاه تحقیر امیزی به انها انداخت و با حالتی رضایتمندانه گفت: هومممم. امروز حکم دستگیری رو گرفتیم.
دامبلدور لبخندی زد و پرسید: از کی ؟
- از معاون وزیر.
دامبلدور اخم هایش را درهم کشید و گفت: پس وزیر کجا بود؟
مامور دوم عینکش را که نوک بینی اش امده بود بالا برد و گفت: خب... جریانش طولانیه. اقای ویزلی متوجه نمی شد که مقصر اصلی کیه.
دامبلدوراهی کشید و در عرضس دفترش قدم برداشت و گفت: مقصر اصلی..... ما هم به دنبالش می گردیم ولی ....شما با دستگیری من همه چیز و خراب میکنین.
مرد اول با لحن تاسف امیز مسخره ای گفت: تو نتوانستی مدرسه رواداره کنی. شاید اگر....
پرفسور برگمن با نفرت و البته خشم فریاد زد: اگر؟ اگری وجود نداره! ما همه کارهای لازمو کردیم.
مامور چهره خشنش را کج و معوج کرد و گفت: کاملا مشخصه. گوش کن گلوکا، اون نتوانست این اتفاقات رو متوقف کنه
ثه . . .
پرفسور لستر زیرکانه گفت: مرگ خبرنگار پیام امروز چی؟
ناگهان چهره مرد به سختی در هم رفت. او با خشم فریاد زد: به تو ربطی نداره.
سپس انگشتش را با حالت توهین امیزی به طرف او گرفت و فریاد زد: لطف کن تو کارهایی که به تو ربطی نداره دخالت نکن!
پرفسور دامبلدور دستهایش را برهم زد و گفت: بس کن. خب بهتره زودتر تکلیف این مسئله رو روشن کنیم.
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
مرد با صدای بلندی گفت: تکلیف همه چیز کاملا مشخصه . تو با ما میایی.
پرفسور دامبلدور با تاسف سری تکان داد و گفت: باشه. ولی امیدوارم که همه اینو بفهمن که جون بچه های این مدرسه و استون اهمیتی نداره. خودتونم اینو خوب میدونین.
مامور دوم چشمهایش را تنگ کرد و این کار حالت مرموزی به قیافه اش داد. او گفت: بهتره کار و به یکی دیگه بسپری . شاید وقتشه که اینجا از وجود دامبلدورها پاک بشه.
دامبلدوراهی کشید و رو به پرفسور برگمن و لستر گفت: مواظب مدرسه باشین. اینجار و به شماها می سپرم. نگران نباشین زود برمیگردم.
مامور اول پوزخندی زد و با خشونت بازوی دامبلدور را گرفت و گفت: بهتره که بریم. یک ...دو....سه....
و هر سه انها با صدای ترقی غیب شدند.
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
فصل پانزدهم : مقصر اصلی
فردای ان روز همه دانش اموزان به هاگوارتز بازگشته بودند. و خبر حمله به رز و دستگیری دامبلدور مانند بمب پخش شده بود. هرجا که قدم میگذاشتند صحبت از این موضوع بود. و از خوشبختی
البوسی، کسی خبر نداشت که او شاهد این ماجرا بود. و کسی از او انتظار نداشت که درباره این ماجرا چیزی بداند. کریسمس ان سال به عقیده البوس خیلی خسته کننده بود. شاید یکی از دلایلش حمله
به رز و به وقوع پیوستن اتفاقات ناخوشایند پی در پی برای او بود. فلور پشت سر هم به البوس اصرار میکرد که جریان را برای کسی بازگو کند. اما البوس به این موضوع توجهی نداشت.
نبود دامبلدور تنها موضوعی بود که بشدت احساس می شد. گاهی اوقات دامبلدور یکی دو روز از مدرسه می رفت و البته پرفسور برگمن تمام و کمال تمام کارها را به عهده می گرفت. ولی
اینبار که دامبلدور اصلا در مدرسه حضور نداشت وضعیت کاملا فرق می کرد. او نگذاشته بود جو ناخوشایند و ترسناک دوباره به قلعه بازگردد. اما اکنون همه از یک چیز وحشت
داشتند. ان هم این بود که نفر بعدی خودشان و خانواده هایشان باشد. البته این حدس به عقیده فلور احمقانه بود زیرا همه اشخاصی دنیای جادویی انسان های مهمی نبودند که شخصی خاصبی
ان ها را از بین ببرد. او عقیده داشت هر کسی که مقصر اصلی است خط سیر مشخصی برای از بین بردن افراد دارد.
با مرگ الفرد بریستول خانواده اش سه بار به هاگوارتز امده بودند و قشقرق درست و حسابی به پا کرده بودند. و گفته بودند که مطمئنا به دادگاه شکایت خواهند کرد و نخواهند گذاشت
مقصر زنده بماند. پیام امروز این موضوع را دوبار به صفحه
روزنامه اورد و توضیح داد که وزارت سحر و جادو اطلاع داده است که فعلا وضعیت شغل دامبلدور تحت تعلیق است و برای محاکمه او کاملا تصمیم گیری نشده است و در این موقعیت تنها
کاری که شدنی است ان است که شاگردان بیشتر مواظب خود باشند و نکات امنیتی را کاملا رعایت کنند. البته البوس کاملا متوجه بود مقصر این اتفاقات استیو گوردون است. ولی او نمی فهمید
چرا انها باعث مرگ خودشان می شوند.
به علاوه
یک اتفاق ناخوشایند رخ داده بود: مری هوبارت که دوست استیو بود بعد از کریسمس در هیچ جلسه درسی حاضر نشده بود. این یک موضوع عجیب بود. و توجه عده زیادی را جلب کرده بود.
تا اینکه سه روز بعد از ان ماجرا:
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
ان روز هنگام صبحانه متوجه شدند که سه جلسه پشت سر هم با گروه اسلایترین کلاس دارند. بعد از تمام شدن پنج ساعت طاقت فرسا از ان کلاسی بیرون امدند تا به کتابخانه بروند. ان هم سه تایی!
فلور البوس و اسکورپیوست! چون البوس و اسکورپیوس نمیگذاشتند فلور بدون انها پایش را به کتابخانه بگذارد. اسکورپیوس و البوس حواسشان را جمع کرده بودند که جلوی او حرفی از رز نزنند
زیرا او با کوچکترین اشاره ای به جای خالی رز ناراحت می شد. وقتی ان روز به کتابخانه رفتند. خانم پینسی پیرزن چروک و لاغری که شباهت زیادی به لاشخور داشت در حال برقی انداخت
کتابها بود. وقتی فلور کتابش را روی میز کتابخانه پرتاب کرد او چشم غره ای به انها رفت. البوس فلور و اسکوربیوس دو ساعت تمام در کتابخانه بودند. بعد از نیم ساعت فلور چوبدستی اش را
برداشت و از انجا به طرف محل حمله رفت. او مدام میامد و چیزی را یادداشت میکرد و دوباره میرفت. بعد از شش دفعه که فلور این حرکت را تکرار کرد اسکورپیوسی گفت: بنظر نمیاد اون
بخاطر بررسی... یه موضوعی اینجا میاد نه کتابخواندن؟
- چرا....ولی برای چی اینجوری میکنه ؟
- دلیلش واضحه... مری هوبارت توی این ماجرا دخالت داشته ولی اون باور نمیکنه... به دنبال کسی دیگه ای میگرده.
نیم ساعت بعد فلور دوان دوان به سوی انها برگشت. البوس به اسکورپیوس سیخوانکی زد. چون اگر فلور اسکورپیوس را میدید حتما عصبانی میشد. او سرش را روی کتابش گذاشته و ظاهرا خواب
هفت پادشاه میدید. اسکورپیوس خمیازهای کشید و گقت: چیه ؟... چه خبر ته؟... فلور تو برگشتی؟...
فلور که سرش را میان دستش گرفته بود شمرده شمرده گفت: کار خودش بود.
اسکورپیوس با صبر و حوصله گفت: ما که گفته بودیم.
- ولی شما دلیلی نداشتین ! درست نمیگم؟ تنها دلیلتون این بود که اون بعد از کریسمس پیداش نشده.
البوس فورا پرسید: تو دلیل دیگه ای داری؟
- بله. تا دلتون بخواد! اون روزی که همه بچه ها به خونه هاشون رفتن نرفت. ولی بعد از حمله به رز فرار کرد....در ضمن اون اینجا اومده بود تا..... به کتابهای مخصوص این قسمت سر بزنه. برای
امور و اسرار شیطانی ! توی اینجا فقط درباره سه تا موضوع کتاب هست. بعدشم من میگم که.... دوستان استیو منظورم همون دختره سی. قرار گذاشته بود... واسه شی یک کاری بکنه.
- درسته. این.... خیلی افتضاحه که ما هیچی نمیدونیم.
- خلب.... من میرم به رز سر بزنم. شاید بهوشی اومده باشه.
- فلور نه! ما صبح بهش سر زدیم. دیشب هم بهشی سر زدیم و از اون روز روزی سه دفعه بهش سر زدیم!
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
- خب. من که از شما نخواستم بیاین. خودم دارم میرم. فعلا خداحافظ.
البوس و اسکورپیوس بعد از رفتن فلور تکالیفشان را به پایان رساندند. و وقت اضافه زیادی داشتند. البوس کمی خسته شده بود روی کانابه لم داد. او نشست و بقیه را تماشا کرد. هر کسی مشغول
انجام کاری بود. اسکورپیوسی روبرویش نشسته و کتاب فکاهی میخواند. البوس به او خیره شده بود ولی ذهنش در جاهای دیگری سیر میکرد: دامبلدور. سرانجامش چه میشد؟ اگر یک حمله دیگر
رخ می داد وزارت سحر و جادو باز هم اینگونه از او حمایت میکرد؟ رز...
خوشبختانه وضعیتش وخیم نشده بود. انها امید داشتند تا دو سه روز اینده به هوش اید. و اما استیو گوردون. الفورد بریستول و مری هوبارت تنها دوستان او بودند. یعنی ممکن بود استیو
ماموریتش را به دوستانشی ارتباط داده باشد؟ او یک خادم احمق بود. و برای هر کسی که کار میکرد ( البوس به خوبی میدانست چه کسی) کارش افتضاح بود. یکدفعه فکر مسخره ای به ذهن البوس
خطور کرد: استیو مانند کسی بود که البوس در خوابهایش میدید. یک انسان ابله!
در با شدت باز شد و فلور وارد سالن عمومی شد. او خودش را کنار البوس انداخت و گفت: روزنامه پیام عصر !
- چی؟
- بیا بگیر بخونش . بلاخره حقایق رو شدن!
مهاجمان اسلیترینی هستند
سه روز گذشته حمله ای در هاگوارتز رخ داده که حاکی از مجروح شدن دانش اموز
گریفندوری رز ویزلی بود. این موضوع نکاتی را در ذهنمان بوجود
میاورد. و همچنین هزاران سوال که مهمترین انها این نکته است : مهاجم اصلی کبیست ؟ براستی مقصر اصلی کیست؟ تحقیقات انجام شده حاکی از ان است
که این مقصر کسی جز مری هو بارت دانش اموز اصیلزاده اسلیترینی نیست. با این حالی متوجه هستیم که اگر چند روز گذشته حکم اخراج کریستوفر دامبلدور مدیر
شایسته مدرسه علوم و فنون جادوگری هاگوارتز صادر می شد مدرسه بدون هیچ سلاح امنیتی میماند.
سال گذشته لرد سیاه یارانش را فراخواند و انها دعوتش را پاسخ گفتند. همه ی ما میدانیم که بعضی از
WWW.fantasy-library.irWWW.fantasy-library.ir
طرفدارانش اکنون در میان مان هستند. و میکوشند حفاظات
امنیتی را از بین ببرند. تا کار او را اسانتر کنند. مری هوبارت این دانش اموز اسلیترینی برای چه باید چنین کاری بکند؟ اینها جز عقاید نژاد پرستانه چیز دیگری
است؟ یا مرگخواران بار دیگر میخواهند زمینه بازگشت او را فراهم کنند؟ بدون شک این دو مسئله به هم مربوطند. و ممکن است گفتنشی ناخوشایند باشد ولی
واقعیت این است که لرد سیاه بازمیگردد و این اتفاقات همه این موضوع را تصدیق میکنند.
و اما موضوع مری هوبارت، او صبح روز بعد از حمله به دانش اموز گریفندوری از مدرسه فرار میکند. او تاکنون بعد از تعطیلات در هیچ جلسه درسی حاضر
نشده است. و اساتید محترم هیچ نشانه ای از او پیدا نکرده اند.
چندی پیش هم الفورد بریستول که برای مجروح شدنش در بیمارستان بستری شد و دانش اموز
گریفندوری دیگری با نام آلبوسلی پاتر همراه با او در درمانگاه
خوابید.
متاسفانه این موضوع روشن میکند که مهاجمان اسلیترینی هستند. هر چه نباشد لرد سیاه اسلیترینی است.
چه میدانیم؟ شاید اینها نوید بخش بازگشتنش باشد؟
البوس روزنامه را بست و گفت: خوبه. پس اونم فرار کرده. چقدر عالی!
اسکورپیوس دندان قروچه ای کرد و گفت: اره دیگه کارشو کرده و..... چیزی شده فلور؟
فلور به نقطه ای خیره شده بود و اهی می کشید... البوس و اسکورپیوس به یکدیگر نگاه کردند. اسکورپیوس او را نگاه کرد و گفت: چی شده؟ اتفاقی افتاده:؟ کسی طوریش شده؟
فلور خود را کنار کشید و با سرش را به نشانه مثبت تکان داد. اسکورپیوس به تندی گفت: منظورت چیه ؟ چرا سرتو اونجوری تکون میدی؟
- درسته کسی طوریش شده.... رز.... رزرو بردن.... سنت مانگو....
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
فصل شانزدهم: ماجرای خون اشام
مثل همیشه ارام بر کف سالن راه رفت.... رفت... رفت...دوباره برجی عظیم جلویش نمایان شد. این صدا از درونش امد.
هویترز ... هویترز، ... تونستی کارتور خوب انجام بدی؟
بله. ولی ما هنوز همه کارامونو نکردیم.
منظورت از این حرف چیه ؟
خبب شما هنوز صاحب اصلی اونجا نیستین ؟
یعنی چی؟ یعنی چی؟
خب شما باید چند تا کار انجام بدین... چون فعلا نمیتوانیم بریم...
باشه.... میدونم منظورت چیه. میتونی بهشی بگی که هیچ فرصتی نداره. فقط یک ماه. باید اونو واسم پیدا کنه. وگرنه همه رو میکشم... خودم خیلی خوب بلدم کارمو انجام بدم...
شما چجوری میخواین برین اونجا؟
دالان ساخلر امیز... دالان استخر امیز... دالان استخر امیز ...
چی شد؟ چی شد؟ قربان... قربان؟
نهههههههههههههههههههههههههههههه.
البوس مزه خون را در دهانش احساسی کرد. ولی قبل از ان سرش بشدت درد میکرد. تقریبا داشت می ترکید. البوس سرشی را گرفت و ان را مالاند. تا پشت سرش احساس درد میکرد. نیل تام و
اسکورپیوسی عین دیوانه ها به او زل زده بودند.
اسکورپیوس با نگرانی گفت: چرا داشتی داد میکشیدی؟
- چون که....تو نمیفهمی.... هیج کدو متون نمیفهمین.
- چرا داد میزنی ؟
- حالم خوب نیست.
- حال هیج کدو ممون خوب نیست. پس لازم نیست داد بزنی.
- منظورم این نبود.
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
- هر چی که بود.... ما هم حال و روز خوبی نداریم.... فلور همش داره گریه میکنه... منم عصبانیم...تو هم که...
- منم دیوونه م. . . . ارده خودم میدونم...
البوسی از خوابگاه بیرون امد. از خودش متنفر بود. دلش میخواست فرار کند... اما به کجا؟ ان هم وقتی که دشمنان زیادی
دورو برش بود...
البوس در عمرش به این اندازه بدبختی نکشیده بود. تصمیم گرفت حتما به کسی بگوید. حتما. بهترین راه حل این بود که این را با کسی در میان بگذارد که اعتماد کاملی نسبت به ان فرد داشته باشد
و هم دانایی زیادی. فرد احتما باید به کسی میگفت. ولی فقط جریان دالان سحر امیز. واقعیت این بود که هیچ کجا حتی در قسمت ممنوعه کتابی در این باره نبود. دامبلدور هم از ان چیزی نمیدانست.
پس فقط کسانی از این موضوع خبر داشتند که....واقعا چه کسانی؟ دامبلدور گفته بود که میتواند به پرفسور ناتل و پرفسور برگمن اعتماد کند. ولی بنظر نمیرسید هیچ کدام از انها در باره این موضوع
چیز زیادی بدانند. البته بجز ناتل.
البوس تصمیم گرفت اول وقت به دفتر او برود. اما بلافاصله تصمیمش را عوض کرد. بعد از ساعات درسی معمولا ساعات بهتری بود.
البوس بعد از تمام شدن کلاس تغییر شکل به دفتر ناتل رفت. و یک ربع پشت در ماند. تا تصمیم بگیرد که چگونه خواسته اش را مطرح کند. بلاخره وقتی پرفسور اسبورد از انجا عبور کرد
البوس مجبور شد در بزند تا او فکر نکند البوس بیکار است یا مرضی دارد.
ناتل با صدای خرناسی مانندی گفت: بفرمایین تو!
در خودش باز شد. البوس به ارامی وارد اتاق شد. و منتظر ماند تا ناتل به او تعارف کند که بنشیند. او که پشت کوهی از کتاب گم شده بود اول البوس را برانداز کرد. سپس گفت:
بفرمایین بشینین. چه دیدار غیر منتظره ای!
البوس روی صندلی روبروی میز ناتل نشست و گفت: سلام پرفسور.
ناتل کتاب هایش را کنار گذاشت و دستهایش را گره کرد و گفت:
خداب اقای پاتر. چه کاری از دستم بر میاد تا براتون بکنم؟
البوس کمی روی صندلی اش جابجا شد و پس از تامل طولانی گفت:
من... من... فقط میخواستم... درباره.... دالان سحر امیز بپرسم.
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
یکدفعه خنده روی لب ناتل خشک شد. رنگ ناتل پریده بود و شباهت زیادش به دیوار به البوس فهماند که خرابکاری کرده
است.
- چی؟
- من میخواستم....درباره دالان سحر امیز بپرسم.
- دالان سحر امیز ؟
البوس مشتاقانه گفت: بله درسته.
- شما دقیقا چیو میخوابن بدونین اقای پاتر؟
- من میخوام راجع به دالان سحر امیز ...
- من متوجه نمیشم شما چی کار میتوانین با دالان سحر امیز داشته باشین؟
البوس که نگران شده بود گفت:
خب... من توی کتابی خوندم.... . البته این دروع محض بود. در هیچ کتابی راجع به دالان سحر امیز نوشته نشده بود.
ناتل اخم کرد و گفت:
پاتر خودتم خوب میدونی که توی هیچ کتابی از دالان سحر امیز ننوشته ... اگر نمیخوای بگی... بگو نمیتونم بگم....
البوس که قلبش دیوانه وار میتپید گفت: ببخشین باور کنین قصد توهین نداشتم...یعنی پس شما میدونین؟
- میدونم ؟ خداب اره من میدونم.
البوس فریاد زد:
خواهش میکنم بگین... من احتیاج دارم...
- پاتر نمیشه... . این امکان نداره...
- پرفسور اخه چرا؟ مگه چه عیبی داره؟ دالان سحر امیز ...
- تو باید بگی کجا دیدایش یا کجا شنیدیش ؟
- من اونو توی خواب دیدم....
- خواب؟
- بله خواب....
- پاتر لطفا بر و بیرون...
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
- خواهش میکنم....شما تنها کسی هستین که میدونین....
- یک بار هم گفتم... امکان نداره....
- شما که نمیدونین چقدر مهمه...
- من نمیدونم ؟ بچه جون اگر مهم نبود که بهت میگفتم...
- شما خیال کردین من میرم و اینو به همه میگم؟... من فقط خودم میخوام بدونم......
- واسه چه میخوای بدونی ؟
- پرفسور نمیشه بگم ....ولی حاضرم قول بدم که به هیچ کس نگم .... قول میدم.... خواهش میکنم...
- پاتر قول دادی به هیچ کس نگی.... قول دادی
البوس با خوشحالی گفت:
- سه تا ؟
- بله... ولی خوب اونا خیلی صمیمین...
- پاتر من برای خودت میگم ... چون این موضوع شوخی بردار نیست. اگر هم به گوش کسی که دشمنت باشه بر سه نتیجه
- بله متوجهم... حالا میشه زودتر تعریف کنین؟
ناتل که بی حوصله بود با لحنی خسته گفت:
باشه پاتر.
سپس صندلی اش را کمی جلو اورد و شروع کرد:
بیش از سه هزار سال پیش بین خون اشام ها و ....
- خون اشام ها؟
- حرفمو قطع نکن!... بین خون اشام ها و جادوگران جنگ سختی در گرفت. اونها....یعنی فقط بعضیاشون... با هم ازدواج کرده ن... ولی نمیدونستن همسرشون خون اشامه... ولی خداب خون اشام ها
او نموقع جادوگر نبوده ن و به هاگوارتز نمیرفتن. بعد از جنگی که بینشون درگرفت نذاشتن کسی که بچه خون اشام بود به هاگوارتز بره. خب همه خانواده ها میفهمیدن که همسرشون خون اشامه. ولی
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
یه خانواده این موضوعو نفهمید. حتی مدیری که نامه میفرستاد هم نمیدونست. به همین ترتیب اولین خون اشام وارد هاگوارتز شد. بعد از پونزده سالگی تمام علائم خون اشام بودنش معلوم شد.
خلاصه اونم طرد شد. هیچ کسی باهاشی کاری نداشت. اساتید هم مجبور بودن که بهشی درسی بدن. اونم شاید ادم ماجراجویی بود. چون یکدفعه یک جایی رو پیدا کرد. سعی میکرد کسی نفهمه که اون
کجا میره. بعد که از هاگوارتز بیرون اومد. ازدواج کرد بچه دار شد نوه دار شد. در حالی که هیچ کس دیگه نمیدونست جایی توی هاگوارتز هست که جدشون اکثر مواقع رو اونجا میگذورند.
ولی یکی از نوه هاش اون رو پیدا کرد فقط یکیشون... ولی نذاشت کس دیگه ای هم از وجودش خبردار بشه. و اون اسم اونجا رو دالان سحر امیز گذاشت. البته از اون به بعد میگذاشتن خون اشام
ها وارد هاگوارتز بشن. ولی اونا مخفی بوده نا هیچ کس هویت واقعی اونا رو تشخیص نداد.
- مگه نگفتین که بعد از پونزده سالگی مشخص میشه که خون اشامن؟
- خب گفتم.... ولی اون خون اشام نبود! یعنی بود... ولی راستشو بخوای اونا به کاری کرده ن که تونستن مخفی بمونان. البته خودشون اینکار و نکرده ن. بلکه یه نفر دیگه این کار و انجام داد
نمیدونم چی بگم... شاید بهتره بگم : سرشناسی قبیله شون. البته نه اون قبیله ای که تو فکر میکنی ! او نا... به جای مخصوصی
دارن. که هراز گاهی اونجا جمع میشن و درباره موضوعی یا مشکلی بحث
می کنن. ولی به موضوعی هم هست
ببینم تو درباره علائمشون چی فکر کردی؟
البوس که کمی گیج شده بود گفت:
خودب شاید. ... دندون نیش داشته باشن. و یا....
پرفسور ناتل زد زیر خنده. او جویده جویده گفت:
نه بابا! اونا اینجوری نیستن. دندون نیش ؟... ببین اونا در خلق و خوشون تغییراتی بوجود میاند. مثلا یک غذای خاصی رو میخورن یا یه ذره...وحشی تر میشن.
- خب... بایدم اینجوری باشه..... بهر حال من از تون متشکرم.
ناتل بلافاصله جدی شد و گفت:
البوس اطاعت کرد و ناتل ادامه داد:
یادته اولای سال تحصیلی بهت چی گفتم؟
- اولای سال تحصیلی؟ نه... چی گفتین ؟
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
- به! یعنی یادت نیست؟ من بهت گفتم اگر پرفسور آسبورد بهت پیشنهادی داد. حالا هرچی باشه. قبول نمیکنی. باشه؟
- اوه. بله یادم اومد. ولی من برای چی...؟
- دیگه کافیه میتونی بری. فقط یادت باشه. برای دوستان صمیمیت تعریف میکنی. باشه؟
البوس مردد ماند و گفت: باشه... ولی چرا کسی از دالان سحر امیز خبر ندارد؟
- نه. مثل اینکه نمیشه. ببین این وقت خوبی نیست. بذار برای بعدا.
البوس هنوز مردد بود ولی گفت: باشه پرفسور خیلی ممنون که کمکم کردین. من دیگه میرم.
البوسی از روی صندلی اش بلند شد و به سمت در رفت. در همین موقع ناتل با صدای خرناسی مانندی پرسید:
کسی بهت گفت بیای ازم بپرسی؟
البوس یکدفعه یخ زد. او کوشید صدایش عادی باشد و گفت:
نه. این موضوع خیلی از ارم میداد.
و در را بست. البوس نفس راحتی کشید و به تمام قدرت تا سالن عمومی دوید. وقتی به انجا رسید تقسی تقسی میزد. واقعا میترسید که پرفسور ناتل همه چیز را فهمیده باشد. وقتی به سالن گروهش رسید
اسکورپیوس و فلور هردو انجا بودند. و چون یک ساعت از اتمام ساعات درسی گذشته بود سالن عمومی بسیار شلوغ و نصف افراد گروه گریفندور در سالن حضور داشته و سخت مشغول کار
خودشان بودند. فلور و اسکورپیوسی نیز ظاهرا عکسهای کتابی را تماشا میکردند. فلور بعد از دیدن البوس کتاب را بست و بین خودش و اسکورپیوس جایی برای البوسی پیدا کرد.
فلور با تعجب پرسید: چیزی شده؟ چرا نفس نفس میزنی ؟
- مهم نیست. باید و استون تعریف کنم.
فلور با صدای جیغ و ویغ مانندی فریاد زد: پس بهت گفت؟
البوس پشت چشمی نازک کرد و گفت:
اره. ولی مگه حاضر میشد بگه؟ کلی بدبختی کشیدم تا ازش بپرسم. او تمام جریان را برایشان تعریف کرد. ان دو هم شنونده های خوبی بودند. فلور با شنیدن نام خون اشام ها از شدت هیجان جیغی
کشید و دستهایش را روی صورتش گرفت.
و اسکورپیوس فریاد زد و گفت: واا ای. وقتی به قسمت اخرش رسیده بودند فلور بشدت تحت تاثیر قرار گرفته بود و حتی
پلک هم نمیزد.
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
فلور با تعجب پرسید:
این همه اطلاعاتو از کجا اورده بود؟ و چجوری میگه هیچ کس از این موضوع خبر نداره؟
- نمیدونم. به این موضوع خیلی فکر نکردم.
- من برای داداشم نامه میفرستم. و بهش میگم که از این موضوع خبر داره یا نه.
- نه. این کار و نکن. تو به هیچ کس نباید بگی. نمیدونی چقدر اصرار کرد.
- اووو ه. باشه حالا.
سپس کیفش را بالا اورد و مجله ای از ان بیرون کشید که عکس روی ان عکسی از یک مدل جدید ردا بود. فلور ان را بیرون اورد و ورق زد. مجله ی جادوگران جوان
بود. فلور قبلا گفته بود که به تازگی عضو این مجله شده است. وقتی به صفحه موردنظرش رسید.
مجله را تا کرد و شروع کرد به خواندن ان. اسکورپیوس نیز کتاب معجون سازی اش را در اورد تا به سوالات ان پاسخ دهد. فلور نیز به سوالات یک جدول پاسخ می داد
که یکدفعه گفت: ا.... البوسی. اسکورپیوس بیاین ببینین.
فلور مجله را کاملا باز کرد و به انها نشان داد.
روی دو صفحه وسط مجله عکسی از هری پاتر و عکس بزرگی از البوس به تصویر کشیده بود. البوس هر چه کرد نتوانست این عکسش را به یاد بیاورد. بعلاوه مطلب کوتاهی پایین ان درج شده بود
که تیترش این بود: البوس پاتر معروف ترین جادوگر قرن می شود؟
فلور با تعجب امیخته به خوشنودی شروع به خواندن کرد: همه ما می دانیم هری پاتر معروف ترین جادوگر زنده در عصر حاضر است که با اوردن نامش بحث محافل داغ می شود. او همان کسی
است که لردولدمورت ، بزرگ ترین و خبیث ترین جادوگر قرن را شکست مفتضحانه ای داد. شاید او یکی از پرافتخارترین و نام اورترین جادوگران در تمام تاریخ باشد. سال گذشته توجه همه ما
به کسی جلب شد که قصد دارد اهریمنی ترین جادوگر عصرش شود. او کسی است که این بار فرزند شایسته هری پاتر بزرگ را مورد طمع خود قرار داده و قصد جان او را کرده بود. بعد از
شکست لردولدمورت اینبار او میخواهد توجه جهانیان را به خود جلب کرده و خود را وارد تاریخ خبیث ترین جادوگران کند. اینبار البوس پاتر مورد تهاجم قرار گرفته و اینبار نیز او میخواهد
نشانه هایی از قدرتش را به تصویر بکشد. اکنون انتظار اغاز شده است. همه ما جادوگران انتظار سرانجام سرنوشت لرد اسپایکا و البوس پاتر را می کشیم.
اسکورپیوس گفت: یعنی به تو اعتماد کرده ن.
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
فلور لبخند زد و گفت: خوشحالم که از تو حمایت می کنن.
البوس که کمی گیج شده بود گقت: چی ؟ اخه.... من...یعنی اصلا اینطوری نیستم ! یعنی... اخه قرار نیست که من... معروف ترین جادوگر قرن بشم.... اصلا دوست ندارم.
فلور و اسکورپیوسی به یکدیگر نگاه کردند و فلور گفت: البوس سخت نگیر. ما که میدونیم تو عاشق شهرت نیستی. ولی .... نمیخوای از زیرش در بری که.
البوسی خندید و گفت: نه بابا. ولی اینا این موضوعو خیلی جدی گرفتن.
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
فصل هفدهم: راز شدب برفی
اواسط ماه ژانویه بود و برف بی امان می بارید. از حمله به رز حدودا دو هفته گذشته بود. البوس بدون شک هفته ای حداقل سه بار خواب میدید.
و این بار با درد شدید سر مواجه میشد ولی گاهی اوقات فریاد هم نمیتوانست بزند. اوضاع انان به هیچ وجه بهتر نشد. بلکه با سنگین تر شدن
درسها افتضاح تر هم شد. پیام امروز که سوژه مناسبی پیدا کرده بود روزی یک یا دو صفحه درباره مرگ الفورد بریستول ناپدید شدن مری هوبارت
حمله به رز و شایستگی یا بی لیاقتی دامبلدور برای مدیریت هاگوارتز می نوشت. در مدرسه حال و هوای چندان مساعدی برقرار نبود. بعد از معضل درسهای
سنگین شاگردان هاگوارتز که در ماه ژانویه به اوج خود رسیده بود، حمله به رز و بهوشی نیامدن او پس از دو هفته داغ ترین خبر درون هاگوارتز
بود. هیج کسی از این وضع که ممکن بود به هرکس حمله ای شود راضی نبود. حتی اسلیترینی ها از این وضعیت خوشحال نبودند. زیرا در مدرسه
به عنوان یک گروه اشوبگر شناخته شده بودند. و نه تنها دانش اموزان سه گروه دیگر به انها بی اعتنایی می کردند بلکه اساتید دل خوشی از
انها نداشتند. تحمل این وضعیت برای انها و بعداز انها برای آسبورد بسیار وحشتناک بود.
البوس در این میان دو بار استیو گوردون را دید که به دفتر اساتید میرود. ولی با دیدن البوس وانمود
کرد که منتظر یکی از اساتید است. البوسی مشتاق بود که بفهمد استیو با اساتید چه کار مهمی دارد، ولی به گفته فلور او اگر تمام
مشکلات و معماهای زندگی خودش را حل میکرد هنر کرده بود. واقعیت هم این بود. درواقع پی بردن به موضوع دالان سحر امیز
هیج کمکی به او نکرده بود و باعث بوجود امدن صدها سوال دیگر در ذهنش شده بود که ندانستن پاسخ این سوالها عذابش می داد.
و حتی نفهمیده بود که هویترز چه کسی میتواند باشد؟ یا چه کسی مقصر اصلی این حمله هاست ؟ موضوع این بود که
بدون وجود دامبلدور
یا با وجود او هم سوال هایش بی جواب می ماند زیرا مطمئنا هر بار که میخواست به دفترش برود او مشفول انجام کار مهمی بود. بنابراین از
طرف این مسئله وجود مدیر مدرسه برایش فرقی نداشت. ولی نبود او هزار و یک مشکل دیگر به همراه داشت.
WWW.fantasy-library.irWWW.fantasy-library.ir
البوس از میان تمامی سوالهایش دوست داشت بداند: چه کسی میخواست دامبلدور از مدرسه برود. بدبختی ان بود که هروقت به این موضوع فکر میکرد
جوابش را فقط یک چیز میافت : لرد اسپایک. ولی نمیتوانست رابطه این دو چیز را پیدا کند. با اغاز ترم دوم و سنگین تر شدن درسهایشی و
مسابقه کوییدیچ هیچ وقتی برای فکر کردن به این موضوعات نداشت. مخصوصا که هارکینز او را تحت فشار قرار داده بود که:
برای مسابقه کوییدیچ هفته اینده باید تمام هنرهایشان را بکار بگیرند.
با بستری شدن رز در سنت مانگو فلور اکثر مواقع سرش را به کارهایش مشغول کرده و یا از البوس و اسکورپیوسی دوری میکرد.
البوسی میدانست فلور به الفورد فکر میکند که او هم در سنت مانگو بستری شده بود و بعد هم... سرانجامشی مرگ بود.
لی لی نیز خیلی گریه میکرد و نگران بود. او میترسید بلایی به سر البوس یا جیمز و بقیه بیاید.
پس از اتمام تعطیلات پایان هفته و دو هفته پس از حمله به رز و البته ناپدید شدن مری هوبارت در روز دوشنبه بر سر میز صبحانه
فلور رک و راست به البوسی و اسکورپیوسی گفت:
اگر قرار باشه شما هر روز دنبالم بیافتین هم من خسته میشم هم شما.
اسکورپیوسی با ناراحتی گفت:
ما خسته نمیشیم. . . ولی تو شاید.
- هر طور میلتونه. ولی من باید از امروز قلعه رو وارسی کنم.
این حرف باعث شد البوسی اب پرتقالش را روی ردایش بالا بیاورد. البوس با ناباوری گفت:
چی ؟
اسکورپیوس بلافاصله جواب داد: خوب شد تو گفتی چی. وگرنه من خیال میکردم اشتباه شنیدم!
البوس ادامه داد: نکنه دیوونه شدی؟ یعنی چی میخوام قلعه رو وارسی کنعا
فلور ابروهایش را بالا برد و گفت:
میخوام یه چیزایی رو ببینم. توی هاگوارتز کلی چیز ناشناخته وجود دارد.
اسکورپیوس با نگرانی گفت:
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
تد راست میگفت تو با این کارات خودتو تو دردسر میندازی
- لازم نیست نگران من باشین. حواسم هست.
اسکورپیوس لبخند زنان گفت: ولی تو نمیتونی.... اگر کسی خواست بهت حمله کنه نمیتونی دفاع کنی!
فلور زد زیر خنده و گفت: چی؟ دفاع کنم؟ ببینم اگه شماها همراهم باشین میزنین تو دهنشی؟
البوسی که در شگفتی و حیرت بود پرسید:
حالا میخوای چی کار کنی؟واسه چی وارسی کنی؟
- بعدا توضیح میدم. فقط اینو بدونین که ممکنه به دردمون بخوره. در ضمن اگر امروز یک دفعه دیدین غیبم زد بدونین تا
شب نمیام. بعد درسی میرم کتابخونه و بعدشم میرم برج ستاره شناسی.
اسکورپیوسی و البوس هیچ کدام نپرسیدند او برای چه به انجا میرود چون میدانستند جوابی نخواهند گرفت. فلور بعد از
تمام کردن صبحانه اش کمی زودتر از انجا رفت و گفت که باید به کتابخانه سری بزند. اسکورپیوس در حالی که رفتن
او را تماشا میکرد گفت:
چرا اینقدر از ما دوری میکنه ؟
البوس بر خلاف میلش گفت: نه. اون فقط خوشش نمیاد تنها دختر جمع ما باشه و دوست داره رز هم پیشمون باشه... وگرنه ما زیادم بد نیستیم!
اسکورپیوسی صاف نشست و گفت: چی؟ معلومه که بد نیستیم. ما عالییم! فقط شاید...اون دلش خیلی واسه رز تنگ شده.
- ما همه مون دلمون تنگ شده. کاشکی زودتر بهوش بیاد.
- بهوش مییاد. معلومه که اینطوریه. منظورم اینه که ...اون میتونه مقاومت کنه... ولی ...
- بسه دیگه . بهتره ببینیم چیزی رو جا نذاشتیم یا نه.
اسکورپیوس به جستجوی مقاله معجون سازی اش پرداخت و زمزمه کرد:
اره. هیج دوست ندارم یک هفته مجازات بشم و تا اخر هفته مشغول تمیز کردن کلاسی آسبورد باشم !
او خیلی زود قلم پرش را پیدا کرد و با البوس کمی زودتر به کلاس دفاع در برابر جادوی سیاه رفتند. البته در راه با هاگرید برخوردند.
او که غذایی شبیه غذای سوسمار در دست گرفته بود گفت: سلام... اسکورپیوسی البوس. خوبین؟
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
البوس گفت: سلام هاگرید. ممنون ما خوابیم. تو چطور؟
اسکورپیوسی با شک و تردید گفت:
سلام هاگرید.....اونا چیه ؟
- این؟ هیچی نیست...ولش کنین....
البوس بلافاصله پرسید: داری کجا میری؟
- من؟ خب دارم میرم سر کلاسم. با اسلایترینی های سال چهارمی کلاسی دارم. فقط خداکنه اینا حسابشونو نارسن.
البوس و اسکورپیوسی با نگرانی به یکدیگر نگاه کردند.
البوس پرسید: هاگرید. چی کار میخوای بکنی؟ تورو خدا تو واسه خودت دردسر درست نکن.
هاگرید نگاهش را از ان موجود برداشت و رو به ان دو گفت:
نه بابا. نگران نباشین. اونا فعلا درگیر ماجرای خودشونن ...
اسکورپیوس با تعجب پرسید: کدوم ماجرا؟
- هیچی دیگه .... مرگ دوستان اسلیترینی و... چه میدونم والا... من از کجا بدونم؟
اسکورپیوسی با ناراحتی پرسید: هاگرید. تو نگران دامبلدور نیستی؟
هاگرید به تندی به او نگاه کرد و گفت: معلومه که هستم. ولی چیزی نمیشه. چون ما داریم توی جلسه انجمن یه فکرایی می کنیم. خب دیگه بهتره بر م. شما هم برین کلاستون دیر میشه... فعلا
خداحافظ
- خداحافظ
اسکورپیوسی بعد از رفتن هاگرید گفت:
بدو بریم سرکلاس . داره دیر میشه.
انها مجبور شدند تا کلاس یکسره بدوند و از یکی از راه های ممنوعه عبور کنند که از بخت بدشان بد عناق سرراهشان را گرفت و فریاد زد:
کجا داری میرین؟
اسکورپیوس نعره زد: برو گمشو باید بریم سرکلاسمون.
- اوهو! این دوست باهوشت کیه پاتی؟
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
البوس فریاد زد: برو پی کارت. خواهش میکنم.
بد عنق با حالتی امرانه گفت:
من مجبورم این کارتونو خبر بدم.
اسکورپیوسی گفت: البوس ولش کن بیا از او نطرف بریم.
و همراه با البوس شروع به دویدن کرد. در نتیجه موقعی که به کلاس رسیدند نفس نفس میزدند. اول چند بار در زدند تا پرفسور آسبورد با صدای
بی روحش گفت: بفرمایین تو .
البوس به ارامی در را گشود و چهره ی رضایتمند آسبورد را دید. او زمزمه کرد:
پاتر و مالفوی چرا دیر رسیدین؟
اسکورپیوسی با صدای بلندی گفت:
اقا بد عناق جلو مونو گرفت! نذاشت بیایم و...
- بله مشخصه این میتوانه بهانه خوبی باشه.
البوس از کوره در رفت و نعره زد: ولی ما راست میگیم بد عناق جلو مونو گرفت و ما مجبور شدیم تا اینجا...
- دیگه کافیه. بیست امتیاز از گریفندور کسر میشه و اقای پاتر هم مجازات میشن.
البوس میخواست چیزی بگوید که اسکورپیوس به پهلویش سقلمه ای زد.
- حالا لطفا کنین و تشریفا ببرین و بنشینین.
البوس و اسکورپیوسی با عصبانیت به طرف میز اخر رفتند و منتظر شدند که فلور را ببینند ولی از او هیج اثری نبود!
البوس به سرتاسر کلاس نگاه کرد ولی کوچکترین اثری از خرمن گیسوی طلایی رنگ فلور نبود.
در همین هنگاه آسبورد با صدای بلندی گفت: خیلی دوست دارم بدونم شما دارین چی کار میکنین؟
اسکورپیوس زمزمه کرد : کاشی این یابو لال می شد!
البوسی تازه متوجه شد همه گریفندوری ها با نگرانی او را نگاه میکنند. او نفس عمیقی کشید. و آسبورد تکرار کرد:
شما دارین چی کار میکنین؟
البوس با صدای ضعیفی گفت: شما فلور رو ندیدین؟
آسبورد اخم کرد و گفت:
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
این سوالیه که من میپرسم.
سپس با نیش و کنایه اضافه کرد: نترسین بهشی حمله نشده!
اسکورپیوس که وسایلش را روی میز میگذاشت یکدفعه خشکشی زد. البوس به تندی گفت: چرا نباید بترسیم ؟ با این وضعیتی که پیش اومده
دلیلی برای خوش بینی نیست.
یکدفعه در کلاس باز شد و برای آسبورد فرصتی برای جواب دادن باقی نگذاشت. فلور و پرفسور برگمن وارد کلاسی
شدند.
پرفسور برگمن با حالت تحقیر امیزی گفت:
من با دوشیزه مالفوی کار داشتم. و باید یه موضوعی رو ازش میپرسیدم. برای همین هم دیر سرکلاستون حاضر شد. امیدوارم نخو این مجازاتش
کنین !
آسبورد با شک و تردید او را سبک سنگین کرد و گفت: همچین خیالی هم نداشتم. دوشیزده مالفوی میتونین بشینین.
فلور با عجله وارد کلاس شد و کنار البوس و اسکورپیوس نشست.
پرفسور برگمن نیز در را محکم بست و از انجا رفت. اسکورپیوسی زمزمه کرد: کجا بودی؟
یکدفعه پرفسور آسبورد گفت: خوب گوشی کنین ببینین چی میگم. اگر یک بار دیگه مرتکب خلافی بشین من میدونم و شما روشن شد؟
با شما هستم اقای مالفوی؟ مثل اینکه همیشه گریفندوری ها باید تنبیه بشن.
تام یکی از هم خوابگاهی های البوس که البوس خیلی او را دوست داشت با قاطعیت گفت:
ولی پرفسور اسلایترینی ها هم همیشه باید خلافکار باشن؟!
عده ای از بچه ها حرف او را تایید کردند ولی آسبورد زیاد از این حرف خوشش نیامد و گفت:
متوجه منظورت نمیشم؟
البوسی با عصبانیت گفت: ولی منظورش روشن بود. همیشه اسلایترینی ها باید خلافکار باشن. ببینم این دو دفعه اسلایترینی ها
به ما حمله کردن درسته؟
آسبورد فریاد زد: خب پاتر. اگر مشکلی داری میتونی اینو به بقیه بگی.
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
- این که مشکل همه ست. فقط من اینو به کی باید بگم؟
- دیگه کافیه. شما اقای پاتر پس فردا ساعت هشت به دفترم میاین. دیگه هم نمیخوام هیچی بشنوم... هیچی!
پس از تمام شدن کلاسی دفاع در برابر جادوی سیاه به کلاسی گیاه شناسی رفتند. البوس تا اخران روز حالش هیچ خوب نبود و
حتی حوصله نداشت که از فلور بپرسد قبل از شروع کلاس کجا رفته بود. و البته او هم غییش زده بود!
هنگامی که البوس در سالن عمومی نشسته بود دو دختر مدام پشت سرش کرکر میخندیدند و اعصابش را خرد میکردند. که دفعه سوم
اسکورپیوس فریاد زد: خفه شین دیگه ! دو دختر سال سومی با عصبانیت از انجا رفتند.
در همین موقع فلور از خوابگاهش بیرون امد و گفت: سلام.
البوس پاسخ داد: سلام. تو در این مدت تو خوابگاهت بودی؟
فلور که به چیزی که دردست داشت نگاه میکرد با بی توجهی گفت: اره.
و بین البوسی و اسکورپیوسی نشست. اسکورپیوس بلافاصله از فرصت استفاده کرد و از فلور پرسید:
ببینم میشه جنگ جن های اشوبگر و خون اشام هارو واسم توضیح بدی؟
فلور سرش را از روی کتاب بلند کرد و چشم غره ای به اسکورپیوس رفت.
فلور با دست به کتاب اشاره کرد و گفت: اینو ببینین. اسکورپیوسی و البوس هردو کتابهایشان را کنار گذاشتند و کتاب قدیمی و کوچکی را از
فلور گرفتند. البوس با دقت ان را تماشا کرد و پرسید: خب این چیه ؟
- روشو بخوان. البوس با صدای بلندی روی جلد کتاب را خواند: جادوی عجیب در علم جادوگری.
اسکورپیوسی گفت: خب. این یعنی چی؟
فلور کتاب را گرفت و توضیح داد: خب ببینین این یک سری جادوی های عجیب غریبو که در چند سال پیش انجام داده شده جمع اوری کرده.
البوس پرسید: این کتابو از کجا پیدا کردی فلور؟
- این کتاب کنار کیف رز بود.
البوس و اسکورپیوس فریاد زدند: چی؟
- اره. اون این کتابو از کتابخونه اورده بود. چند دقیقه قبل از این که کسی بهش حمله بکنه . ظاهرا اون متوجه اشتباهی شده و دوباره به کتابخونه
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
برگشته و مری هوبارت هم دقیقا همین روز رو برای دستبرد به کتابخونه انتخاب کرده. از بخت بد رز میبینتش و... مجبور میشه بهش حمله کنه.
- از کجا فهمیدی؟
- خب مشخصه دیگه . ما همیشه باهم به کتابخونه میرفتیم و اون قبل از روز حمله این کتابو نیاورده بود اینجا. و من هم فهمیدم که ... چه اتفاقی افتاده بود.
- حالا از کجا فهمیدی هوبارت میخواسته به کتابخونه دستبرد بزنه؟ یعنی دزدی کنه ؟
فلور با صدای اهسته ای گفت: خب...اون قسمتی که رز بوده قسمت ممنوعه سی. و توش چیزهای خوبی پیدا نمیشه برای همین میخواسته دزدی کنه.
ولی خیلی کار احمقانه ای کرده. خب حالا این خیلی مهم نیست. گوشی کنین ببینین چی میگم. من یه چیزه جالبو متوجه شدم. همون چیزی که رز میخواست بفهمه! و اون چیز
مربوط به البوسه...
البوس با دقت گوش میکرد. و حتی نفس هم نمیکشید.
فلور ادامه داد: اون شب که برای برف بازی به حیاط رفته بودیم یادتونه؟ که البوس بیهوشی شد؟
- اره . خیلی هم خوب یادمونه !
- اونشد با البوس بیهوش نشده بود.اون...اون مرده بود...
البوس خشکشی زد. او با صدای بلندی پرسید: چی؟
- الان توضیح میدهم. اون... کاملا مرده بود یعنی هیچ یک از اندام حیاتیش کار نمیکرد ولی دوباره زنده شد. البوس یادته گفتی که هرچی مارو صدا میزدی
چیزی نمیشنیدیم ؟
- اره. من... انگار از روی جسم خودم بلند شده بودم.
- درسته. تو مرده بودی. ولی برگشتی... من دارم واقعا گیج میشم....واقعا ... هیچ سردر نمیارم واسه چی تو باید میمردی؟ یعنی منظورم اینه که واسه چی
باید بیهوش میشدی؟ و چرا دوباره برگشتی؟
اسکورپیوسی با تعجب گفت: انگار از این موضوع ناراحتی!
فلور بلافاصله سرخ شد و گفت: چرند نگو، من داشتم احتمالاتو بررسی میکردم. حالا البوسی لازم نیست ذهنتو مشغول کنی. این یه موضوع کوچولویی بود
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
که میخواستم باهات درمیون بذار مش. همین. دیگه بهتره مشقامونو بنویسیم.
اسکورپیوسی با تعجب پرسید: ببینم مگه تو ننوشتی؟
فلور موهای زیبایش را روی سرش جمع کرد و گفت: چرا....ولی یه چیزهاییش مونده. با هم می نویسیمشون.
البوس یکدفعه چیزی یادش امد و پرسید: راستی فلور. پرفسور برگمن چی کارت داشت؟
فلور با بی تفاوتی گفت: هیچی. درباره درسهایی که من و رز میخوایم برای سال بعد برداریم صحبت کرد.
البوس فلور و اسکورپیوس وسایلشان را بیرون اورده و روی یکی از میزهای کوچک سالن عمومی نشستند. البوس مقاله ی نجومش را در اورد که درباره قمرهای مشتری بود و کتاب تاریخچه
جادویش را باز کرد. فلور که همینطور به دنبال چیزی می گشت گفت: اول از معجون سازی شروع می کنیم. الان ساعت
ششه و ما میتوانیم تا ساعت هفت مقاله معجون سازیمونو تموم کنیم
بعد می ریم شام میخوریم و ساعت هفت و نیم میایم بالا. تا ساعت هشت مشق تاریخچه جادو رو به پایان می رسونیم و بعد از اون تا ساعت هشت و بیست دقیقه افسون تغییر شکل رو تمرین
می کنیم. بعد از اون تا ساعت نه وقت داریم فصل ششم درس دفاع در برابر جادوی سیاهو بخونیم و حفظ کنیم. بعدش هم من و البوس برای تمرین کوییدیج میریم پایین.
او دست به سینه نشست و به البوس و اسکورپیوس که خشکشان زده بود نگاه کرد و گفت: چیه ؟ خیلی عالیه نه ؟ ولی متاسفانه مقاله نجوم میره برای فردا.
اسکورپیوس که کلافه شده بود گفت: خوبه. ببینم تو اصلا وقت استراحت گذاشتی؟
فلور ابروهایش را در هم کشید و پرسید: استراحت برای چی؟ مگه شما نمیخواین درسهاتونو بخونین؟
البوس با دستپاچگی گفت: خب....اره....ولی....ما اینقدر سریع نمیتونیم کاری انجام بدیم.
فلور ابروهایش را بالا انداخت و گفت: باشه. حالا شروع کنیم. دو تا ورق پوستی و قلمتونو در بیارین. منم کتاب معجون سازیمو اینجا می ذارم....
اسکورپیوسی خمیازه ای کشید و خواست چیزی بگوید که فلور بازوی او را تکان داد و فریاد زد: اسکورپیوس ! یه ذره زود باشی وگرنه تا فردا صبحانه هم نمی رسیم !
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
فصل هجدهم: مجازات با آسبورد ملاقات با تد
روز بعد یک روز مزخرفی بود. ان روز البوس در
دو درس تاریخچه جادو و تغییر شکل نمره پایینی گرفت و قرار بود ساعت هشت شب با آسبورد مجازات داشته باشد.
به
محاکمه ساعت شش برگزار میشد. و قرار بود به روزنامه پیام عصر برسد. البوسی اصلا حواسش به درسی نبود. بنابراین
جادوهای غلطی انجام میداد درسش را یاد نمیگرفت و مدام نگران دامبلدور بود. بعد از دومین کلاسشان وقتی به
سمت سرسرا میرفتند تا نهار بخورند البوس با نگرانی رو به فلور واسکورپیوسی گفت:
اگر دامبلدور تبرئه نشمه چی کار کنیم؟ چی کار کنیم؟
اسکورپیوسی با عصبانیت گفت: بیخود کرده ن.. میخوان کیو بجای اون بذارن؟ فکر کرده ن. اینجوری حمله ها بیشترم میشه.
البته اگه شانس بیاریم!
البوس وسایلش را روی میز گذاشت و به صندلی اش تکیه داد. فلور با تعجب پرسید: چرا چیزی نمیخوری؟
گرسنه هم نیست....وایسا ببینم.... بله! تا محاکمه شش ساعت مونده. وای خدایا.... خواهش میکنم دامبلدور تبرنه
فلور بشقابش را از گوشت خوک پر کرد و کمی سس برای خود ریخت و گفت: البوسی تحمل داشته باش. من دعا می کنم اتفاق
بدتری نیافته....هرچند فکر نمیکنم دلایلی که دامبلدور میخواد بیاره رو قبول کنن.... هرچند محکمه پسند باشه...ولی
میدونی من مطمئنم
اون موفق میشه. البوس بیا از این غذا بخور خیلی خوش مزه سی.
اسکورپیوسی کمی برای خود سوپ ریخت و کمی از نوشابه اش نوشید و گفت: البوسی...اگر دوستت داشته باشی میتونیم بعد از کلا بریم
یه گشتی بزنیم.
البوس هم بشقابش را از گوشت خوک و پوره سیب زمینی پر کرد و گفت: اره... بریم.
فلور فورا گفت: البته بعد از وقتی که به عیادت رز رفتیم.
اسکورپیوسی که دهانش پر بود گفت: اخماک صابونجابوویم.
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
البوس سقلمه ای به او زد و اهسته گفت: دیگه اینو نگو. اینبار فلور نشنید.
در کلاسی معجون سازی البوس مدام به ساعتش نگاه میکرد و از روی عادت روی میز ضرب میگرفت. پرفسور لستر
سه بار به او بخاطر کارشی تذکر داد. او مرد مهربانی بود و کاملا مشخصی بود وضعیت البوس را درک میکند.
پنج ساعت مانده بود.... چهار ساعت و نیم. ... چهار ساعت .... دوساعت و ربع ....و سرانجام یک ساعت.
البوس در سالن عمومی از این طرف به ان طرف میرفت و انگشت هایش را فشار میداد. ساعت پنج و نیم شده بود.
نیم ساعت دیگر....
فلور به او توصیه کرد که تکالیفش را بنویسد. ولی از شدت استرس و نگرانی هیچ کاری نمیتوانست انجام دهد.
سرانجام ساعت شش شد. نیم ساعت مرگبار دیگر گذشت. اکنون دامبلدور بدون شک در حال دفاع کردن از خود بود.
پرفسور برگمن و پرفسور لستر به وزارتخانه رفته بودند. یک ساعت دیگر گذشت.... البوس سرش درد گرفته بود
و به پیشنهاد فلور روی کاناپه دراز کشید. که یکدفعه دست نرمی روی شانه هایش قرار گرفت. فلور به ارامی زمزمه
کرد:
البوس.... البوس بیدار شو.... بیدار شو باید برای مجازات بری .... البوس پاشو ساعت هشت شده.
البوسی از جایش پرید و به خوابگهاهش رفت ردایش را پوشید و از فلور و اسکورپیوسی خداحافظی کرد. و به طرف
دفتر آسیبورد راه افتاد. ساعت دقیقا هشت بود. او در ساعت هشت و ده دقیقه به دفتر آسبورد رسید.
بفرمایین تو. در خود به خود باز شد. البوس با قدم هایی محکم به سوی میز آسبورد رفت اما بنظر نمیرسید قاطعیتش
او را تحت تاثیر قرار داده باشد. آسبورد با صدای زیر و بلندی گفت:
تو دیر کردی! باشه.... مهم نیست شروع کن. عوضش ده دقیقه بیشتر میمونی. تو باید کارتهای مربوط به درسی دفاع
در برابر جادوی سیاه رو به ترتیب بذاری. از اولی شروع کن. تا اخرش ادامه میدی. همین امشب.
البوس چیزی نگفت و شروع کرد. کار خسته کننده ای بود. حتی خسته کننده تر از گوش دادن به درسی تاریخچه جادوگری.
روی کارت اول نوشته شده بود: افسون نابخشودنی. نام افسون: .... کاربرد:.... شناسه افسون :....
البوس باید همه جای خالی هارا پر میکرد و البته این کار را باید بر اساس معیار های وزارت سحر و جادو و دفترچه
کوچک افسون ها انجام میداد.
WWW.fantasy-library.irWWW.fantasy-library.ir
در ان دفتر سرد و تاریک ساعت ها به کندی میگذشت....مثلا بعد از اینکه البوس به افسون دویست و پنجاهم رسید ساعت
هنوز ده و بیست دقیقه بود. ششصد کارت کوچک باید همه انها را به ترتیب میکرد. واقعا کار احمقانه ای بود! بلاخره
بعد از یک ساعت دیگر به عدد قابل توجهی رسید. البوس متوجه شد که اکنون ساعت هاست که محاکمه به پایان
لرسیسیلدا
است اما جواب چه بود: خوب یا بد؟ البوس حتی فکرش را هم نمیتوانست بکند که اگر این کار نتیجه ای غیر از تبرئه
شدن دامبلدور در پی داشت چه کار میتوانست بکند؟ پس از رسیدن به عدد چهارصد و هفتادو دو ساعت دوازده و
نیم شده بود. البوس از بس خمیازه کشیده بود و چشمهایش را مالانده بود دیگر نا نداشت. البوس به این موضوع
ناراحت کننده فکر کرد که در واقع مجبور است تا فردا ساعت نه صبح صبر کند تا پیام امروز به دستش برسد.
اما کاملا اشتباه میکرد. بعد از ساعت دوازده و چهل و پنج دقیقه البوس خمیازه بلندی کشید و آسبورد
زیرلب غرید: بسه دیگه . اگه خسته شدی به من چه ربطی داره؟ میخواستی او نقدر حرفهای زشت نزنی.
- ولی من اصلا....
- نکنه میخوای بیشتر بمونی؟ بهت خوش گذشته پاتر؟ اگر اینجوریه فردا میتونی به دفتر اقای اسکوم
بیای...اون خیلی کار داره.... که توواسش انجام بدی.
البوس با حرص و ناراحتی ورقه اش را کوبید و به سراغ طلسم بعدی رفت که جزو طلسمهای جابه جایی بود.
یک ربع گذشت البوس قلمش را با احتیاط روی زمین گذاشت و دست هایش را تکان داد و خمیازه بلندی کشید.
یکدفعه صدایی مانند انفجار کوچکی در دخمه پیچید و باعث شد البوس خشکش بزند. البوس قلمش را برداشت.
دوباره صدای ترقی ترقی شنیده شد. اینبار بلند تر بود. آسبورد با نگرانی به پشت صندلی اش برگشت و صاف ایستاد
یکدفعه صدای حمله بسیار بزرگی در دفتر کوچک پیچید. کسی آسبورد را بیهوشی و به کناری پرتاب کرد.
البوس میخواست فریاد بزند. پشت صندلی اسبورد شعله های اتش شومینه بود. ولی چیزی دید که باعث تعجبشی شد.
کسی که سرش در میان شعله های اتش وجود داشت کسی بجز تد نبود! البوس از تعجب به لکنت افتاده بود:
تو ... اینجا...
تد هم نگران بود و هم به پهنای صورتش میخندید. او گفت: بعدا جریانشو توضیح میدم. من به سالن عمومی رفتم
و دیدم که اونجا نیستی ولی دوستت فلور اونجا بود. بهم گفت که به دفتر این اومدی!
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
و با سرش آسبورد بیهوش را نشان داد.
البوس با نگرانی گفت: حالا چی شده بود؟
- که اومدم اینجا؟ من اومدام خبر محاکمه دامبلدورو بهت بدم.
البوس دستش را جلوی دهانش گرفت. دوباره قلبش دیوانه وار میتپید.
البوس پرسید: چه خیری؟ چه خبری؟
تا ادامه داد:
نگران نباش. من جلسه شونو بهم زدم. این یه نقشه بود.
البوسی یکدفعه خشکشی زد.
- تد چی داری میگی؟ منظورت چیه که جلسشونو بهمم ریختی؟
- ساکت باش بذار حرفمو تموم کنم....اره. من پرفسور برگمن و پرفسور لستر این نقشه رو کشیدیم.
قرار بود اونا برن محاکمه و خیلی طبیعی رفتار کنن و من و دوتا از دوستام و برادر فلور باهم اینکارو بکنیم. خیلی
البوس که نتوانسته بود این موضوع را هضم کند پرسید: چجوری بهمش ریختین ؟ مگه به این سادگی هاست؟
- خیلی ساده بود! خدار و شکر که توی محیط در بسته بود. چند تا نگهبان هم دم در ایستاده بودن. بعد از نیم ساعت که از جلسه گذشت من و دوستام که شنل نامرئی اقای وریل رو قرض گرفته
بودیم. از لای در میپاییدیمشون. بعد چند تا دم انفجاری جهنده فرستادیم توی اون اتاق بزرگ!...
البوس فریاد زد: چی؟
- اره. ولی اونا مثل یه قوطی کبریت نیستن که ! ما او نایی که یکی دومترن رو انداختیم.... البته بچه بودن. برای همین فقط
اتیش از دهنشون بیرون میومد. حالا جلسه دامبلدور میافته به یه روزه دیگه .... و ما هم میخوایم اینقدر جلسه رو به شیوه های
مختلف طول بدیم تا تکلیف همه چیز روشن بشه.
- تد؟ فکر میکنی مهاجم کی میتونه باشه؟ مثل هیولای حفره اسرار؟
- نه. هرکی که هست اون یه ادمه. و بنظرم مستقیما از لرد سیاه دستور میگیره. ولی اینا خیلی نقشه های ابکیه. برای
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
از بین بردن دامبلدور باید بیشتر تلاش کنن!
- تو فکر میکنی اونا میخوان دامبلدور رو بکشن؟
- اره....یعنی به احتمال زیاد. یا میخوان بکشن یا بیکاری کنن عزل بشه. بعضیا میگن تو طعمه لردسیاهی . و اون میخواد به تو برسه. باید بیای و ببینی که توی وزارتخوانه چه خبره. حالا اینو
ولش کن.... حال رز چطوره؟
- نمیدونم... بردنش سنت مانگو و هنوز بهوشی نیومده....
- چیزی نیست... چیزی نیست خیلی ها کلی اونجا میمونن و حالشون خوب میشه. ببنیم مادر و پدر رز به هاگوارتز نمدا"؟
ایالا
- هفته ای سه روز! میان و خواهش میکنن دامبلدور برگرده. راستی حالا واسه چی اینا رو بهم گفتی؟
- اهان! گوشی کن ببین چی میگم ... فردا باید همه اینارو به صورت غیر مستقیم به پدرت بگی. احتما واسش نامه
بفرستا» -
ولی به طور غیر مستقیم هیچ کس نباید بفهمه که من اینارو بهت گفتم باشه؟ راستی تو برای چی اینجایی؟
- برای مجازات.
- حواستور جمع کن زیاد پیش این نمون.... نباید باهاش تنها باشی. لازم نیست بیخودی خوش بین باشیم....اون خیلی
مشکوکها.
- کی ؟ آسبورد؟
- من باید برم... از توی وزارتخوانه اومدم.... فعلا خداحافظ... نامه یادت نره.
تد اینها را گفت و با صدای ترقی غیب شد.
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
فصل نوزدهم: یک اتفاق خوب
وضعیت رز نگران کننده شده بود. او بعد از گذشت سه هفته هنوز بهوشی نیامده بود. به علاوه اینکه دامبلدور بلاتکلیف پول =
فردای ان روز روزنامه ی پیام امروز به صورتی جنجالی فقط درباره این موضوع نوشته بود. البوس نمیدانست باید خوشحال
باشد یا نگران؟
مگر میشد. جلسات محاکمه را بهم زد؟ اگر تد یکبار دیگر گیر میافتاد چه میشد؟ البته او به اندازه کافی نگرانی داشت.
دیگر تقریبا هرشب کابوس میدید. همه انها به یک اتفاق وحشتناک ختم میشد: بعد از اینکه کابوسش پایان میافت
و وقتی میخواست بیدار شود یکباره همه چیز که در اطرافش وجود داشت به طرفش هجوم میاورد و او را دربر
میگرفت.
او هرشب با سردرد به خواب
میرفت. و در نتیجه تا قبل از خوردن صبحانه حالت تهوع داشت. اسکورپیوس پیشنهاد داد که او به نزد خانم پامفری بیرون
این کابوس ها واقعا عذاب اور شده بود. تا یک روز شنبه که هوا بارانی بود و اسکورپیوس داشت تکالیفش را انجام مدلداد
و فلور کتابی میخواند و البوس با نیل و تام کارت انفجاری بازی میکرد که فلور یکدفعه گفت: البوسی؟
البوس سرش را برگرداند و گفت: بله؟
- بیا اینجا کارت دارم...
البوس از نیل و تام عذر خواهی کرد و کنار فلور روی کاناپه نشست و گفت: بله؟ چیزی شده؟
فلور کتابش را بست و گفت: اوهوممم. میگم تو این چند روزه در معرضی طلسمی نبودی؟ من یک دلیل قانع کننده برای
خوابهات پیدا کردم.
- چی؟ دلیل ؟ کدوم دلیل ؟
اسکورپیوس با شنیدن صدای انها بلند شد و روی کاناپه نشست و پرسید: چه خبر شده؟
- من یک دلیل قانع کننده برای کابوس های واقعیه البوس پیدا کردم.
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
- منظورت چیه ؟
- منظورم اینه که توی این کتاب نوشته که اگر ادمی یه نفر و با طلسم کابوس پریدگی طلسم کنه اون ادام کابوس هایی
رو میبینه که واقعا توی زندگی یک ادم دیگه بوجود میاد.
البوس که شدیدا تحت تاثیر قرار گرفته بود گفت: خب... ببین این خیلی توضیح کاملی بود. خیلی عالی بود. ولی متاسفانه من به یاد
ندارم که کسی منو اینجوری طلسم کرده یا نه. و من.... نمیدونم که اون یه نفر کی میتونه باشه.
- ما هم نمیدونیم.... ولی لازم نیست حتما مطمئن باشیم. من خودم کاملا اطمینان دارم که تو طلسم شدی. و
داری اون وقایع رو که توی زندگی طلسم کننده تا بوجود میاد رو میبینی.
اسکورپیوسی چانه اش را خار اند و گفت: یعنی کی میخواد البوسی اتفاقاتی که توی زندگیش میافته رو ببینه
ولی یه چیزی . البوس که همه ی اتفاقات رو نمیبینه. مثلا نمیبینه که اون کی میره دستشویی!
- اسکورپیوسی ! خب اون میتونه وقتایی که نمیخواد البوس چیزی رو بفهمه خودشو خلع طلسم کنه...
و حتی میتونه کاری کنه که البوسی اتفاقاتی که مایله برای اون بیافته رو ببینها...یعنی ... یعنی اگر اون فقط دلش میخواد یه اتفاقی بیافته البوس اونو ببینه...ولی خب
برای این کار فقط باید به همون اتفاقه فکر کنه...و این خیلی سخته...
یکدفعه در سالن عمومی با شدت باز شد و لی لی و هوگو وارد سالن شدند. لی لی جیغ کشید:
البوسی! فلور ... اسکورپیوس! حدس بزنین چی شده؟
اسکورپیوس ناله کرد: یه حمله دیگه؟
- نه خبر خوبی دارم.... رز به هوش اومده!
فلور جیغ بلندی کشید ولی صدایش به هیچ وجه البوس و اسکورپیوسی را اذیت نمیکرد زیرا هردوی انها مشغول
ابراز خوشحالی بودند. البوس فریاد میکشید و اسکورپیوس روی پنجه پایش میپرید و با خوشحالی فریاد میزد.
فلور کتابش را پرتاب کرد و از سالن عمومی خارج شد. البوسی و اسکورپیوسی نیز به دنبالش از سالن
بیرون رفتند. فلور به طرف درمانگاه راه افتاده بود. وقتی به درمانگاه رسیدند خانم پامفری هرمیون و رون
دور تخت رز ایستاده بودند. هرمیون به انها لبخند بزرگی زد ولی رون که اخم کرده بود و به انها توجهی نکرد.
خوشبختانه اسکورپیوسی متوجه این واکنشی رون نشد. اسکورپیوسی مستقیم به کنار تخت رز رفت و با دیدن
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
او گفت:
رز! حالت خوب شد ؟ کی بهوش او مدی؟
فلور نیز روی تخت او نشست و رز را در بر گرفت. البوس نیز برای رز دست تکان داد و گفت:
واقعا خوشحالیم که به هوش اومدیا
رز که بعد از ورود انها چیزی نگفته بود با خوشحالی گفت: حالم کاملا خوب شده! امروز صبح به هوش اومدم.
هرمیون رز را بوسید و گفت: عزیزم. مواظب خودت باش. بچه ها شما ها هم باید مواظب خودتون باشین. باشه؟
بهم قول بدین.
هرسه انها قول دادند که به دنبال ماجراجویی نروند و مواظب باشند. بعد از رفتن انها اسکورپیوسی با خوشحالی
فریاد زد:
این خیلی عالیه ! تو به هوش اومدی....
- اونا بهم حمله کرده ن.
به هرسه انها شک عجیبی وارد شد. کمی طول کشید تا این حرف کاملا هضم شود. فلور با تعجب گفت:
منظورت چیه که میگی اونا بهت حمله کرده ن؟
- دو نفر بودن... یکی شون مری هوبارت بود.... و یکی دیگه .... یه مرد شنل پوش.... شنلش مشکی رنگ بود.
من صورتشو ندیدم....ولی....انگار توی دیوار بود... چجوری بگم ؟ انگار یه نقاشی روی دیوار بود.
...اون منو بیهوشی کرد.
اسکورپیوس با ناراحتی پرسید: اصلا برای چی صبح به اون زودی به کتابخونه رفته بودی؟
رز با تعجب گفت: صبح به اون زودی؟ ولی من نصفه شب به کتابخونه رفته بودم.... و منو صبح پیدا کردن.
- برای چی اونجا رفته بودی؟
- چون یادم اومد که البوس گفته بود که توی اون شب برفی هرچی مارو صدا زد ما نفهمیدیم....و گفته بود که تکثیر شده...
یعنی اونطوری فکر میکرده...ولی خوب فکرش درست بوده.... میدونین که اون...
فلور فورا گفت: اون مرده بود. منم اینو فهمیدم.
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
البوسی میان حرفشان پرید و به سرعت گفت: دالان سحر امیز.
رز صاف نشست و گفت: چی گفتی؟
- من یادم رفته بود قضیه دالان سحرامیزو و است بگم.
اسکورپیوس نیز گفت: به علاوه قضیه دامبلدور .
رز با اوقات تلخی گفت: قضیه دامبلدور دیگه چیه ؟
انها ماجرای دستگیری دامبلدور دالان سحرامیز صحبت با تدی و مرگ الفورد را برایشان تعریف کردند. رز بعد از شنیدن
این موضوع از زبان انها با ناراحتی گفت: دامبلدورو به خاطر من بردن؟ پس حالا که به هوش اومدم هم باید برگردوننشی.
فلور با لبخندی تصنعی گفت: اونا هم بخاطر حمله به تو و هم بخاطر مرگ الفورد دامبلدورو برده ن. و چون مدرسه رو
نتونسته خوب اداره کنه دستگیرش کرده ن.
رز پوزخندی زد و گفت: اداره کنه ؟ چه مزخرفاتی. اگر لرد سیاه به گفته تد بخواد کاری انجام بده هیچ چیز مانعش نمیشه.
اسکورپیوس یکدفعه گفت: تازه... فلور یه چیزی هم کشف کرده!
- چی؟
فلور که کمی خجالت زده شده بود گفت: کشف که نکردم. ولی خب از توی کتاب "اسرار درونی خواب " این رو فهمیدم.
اگر کسی بخواد البوس وقایعی که مایل بوده واسه خودش اتفاق بیافته رو ببینه با طلسم کابوس پریدگی طلسمش کرده.
رز که گیج شده بود گفت: یعنی کی این کارو کرده؟ کی مایل بوده تو از دالان سحر امیز خبردار بشی؟ و کی میخواسته
دامبلدور نباشه تا کارشور خوب انجام بدهد؟ اینا بهم چه ربطی دارن؟
دیگه کافیه.
البوس اسکورپیوسی و فلور سرشان را برگرداندند. خانم پامفری دست هایش را به کمرش زده بود و عصبانی
بنظر میرسید. او فریاد زد: الان یه ساعته که اینجایین. باید برین بیرون تا بیمار استراحت کنه.
هرسه انها با خوشحالی از رز خداحافظی کردند و از درمانگاه بیرون امدند. به هوش امدن رز
و ملاقات با او حال هر سه نفر انها را بهتر کرده بود.
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
فصل بیست و دوم: در دومین جلسه محاکمه
البوس تمام فکر هایش را کرده بود. مطمئن بود که میتواند کاری بکند تا دامبلدور از این وضعیت رهایی یابد. الفورد و مری که مقصران اصلی بودند کشته شده بودند. ولی کسی دیگری مقصر
تمام این قضایا بود. فقط دو روز به محاکمه اصلی باقی مانده بود. البوس هنوز مطمئن نبود باید چه کار بکند. اما میدانست که میتواند. بعد از ظهر روز پانزده اوریل البوسی را به دفتر پرفسور
برگمن احضار کردند. البوس خودش برای تد نامه فرستاده بود. البته اول باید برای پدرش نامه میفرستاد ولی تد گفته بود که به هیچ وجه چنین کاری نکند. البوس به تد گفته بود که نقشه ای دارد
و او را باید ببیند. البوس به طرف دفتر پرفسور برگمن حرکت کرد. اقای ورپل که یک کاراگاه بود و تد پیش او اموزش میدید نیز برای بررسی اوضاع امده بود. پرفسور برگمن و اقای ورپل
پشت در ایستادند و او و تد را تنها گذاشتند. تد که قیافه اش بسیار نگران بود با مشاهده البوس گفت:
خوب کاری کردی که واسه خودم نامه فرستادی. حالا موضوع مهمی بود؟
البوس روبروی او نشست و گفت: اره. خیلی مهم بود. ببین من میتونم کاری کنم که دامبلدور نجات پیدا کنه. ولی یه چیزی هم وجود داره. تو باید بگی که ایا شهادت تورو قبول میکنن؟
تد دستی به سرش کشید و گفت: خب.... بستگی داره. اگه واقعا قانع کننده باشه اره. ولی اگر الکی باشه نه. یعنی هیچ ربطی به سن نداره. فقط به دلیلی که اوردی نگاه می کنن.
سپس با شک و تردید اضافه کرد: به احتمال خیلی زیاد قبول میکنن.
البوس کمی نگران شد و گفت: باید قبول کنن اگر نکنن هیچ کاری جلو نمیره.
- خب. تو باید بهشون یه امتیاز بدی. که...باور کنن.
- باشه. من یه نقشه ای دارم.
- حالا میخوای چی کار کنی؟
- ببین تو باید روز هفده اوریل به دادگاه بری...
تد به ارامی گفت: اره. خب من حتما میرم.
- منظورم اینه که به عنوان شاهد میری. یه شاهد برای دفاع .
تد که کمی گیج شده بود گفت: ولی ما چیزی برای دفاع نداریم.
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
البوس با کمی درنگ گفت: چرا... من پیدا میکنم. تو باید ازشون در خواست مهلت کنی.
تد با نگرانی گفت: درباره مهلت مشکلی نیست. ولی ما میخوایم اون زودتر بیاد بیرون.
البوس که کلافه شده بود گفت: چاره ای نداریم. همینکه اونو محکوم به حبس ابد نمیکنن خیلی شانس اوردیم. از شون در خواست مهلت کن. من مطمئنم که میتونم یه دلیلی براشون بیارم.
یعنی خودشون میتونن همه چیزو ببینن.
تد سری تکان داد و گفت: خب... ما درخواست مهلت هم کردیم. باید زودتر دلیلو ارائه کنی. البوسی؟ تو ... میخوای از کسی اعتراف بگیری؟
البوس که شگفت زده شده بود گفت: چی؟... خب....
او با حالت تدافعی ادامه داد: تو خودت این راهو جلوی پای من گذاشتی. من فکر کردم که میتونم از استیو گوردون بپرسم که چه اتفاقی افتاده.... ولی دیدم مجبورم ازش اعتراف بگیریم.
تد با شک و تردید گفت: نمیدونم شاید... منم اشتباه کرده باشم...
البوسی قاطعانه گفت: یک راه دیگه ای هم هست.
- چی؟
- اینکه تو من رو به اونجا ببری. میخوام خودم شاهد باشم که چه اتفاقی میافته. شاید اینجوری بهتر بتونم دلیل رو ارانه پل هم
تد اهی کشید و گفت: خب میتوانیم یه کار بهتر کنیم. من صبح روز هفده اوریل دنبالت میام و می بر مت. تو شنل نامرنی رو میاری . به هیج وجه حرفی نمی زنی. دور تر از همه می شینی و از دور
شاهد ماجرا هستی. بعلاوه من باید از پدر و مادرت اجازه بگیرم.
البوسی زیر لب گفت: امکان نداره مامانم اجازه بده.
- بهرحال... شاید بتونم کاری بکنم...
یکدفعه در اتاق باز شد و پرفسور برگمن و اقای ورپل وارد شدند. اقای وریل گفت: دیگه باید بریم تد.
البوس گفت: تد خواهش می کنم یه کاری کن اجازه بده.
تد لبخند زد و با البوس خداحافظی کرد و به او اطمینان داد که هر کار از دستش بربیاید انجام بدهد و به دنبال اقای ورپل از اتاق خارج شد.
|
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
روز هفده اوریل که خوشبختانه شنبه بود از راه رسید. البوس مدام دلشوره داشت. به هیچ کس به جز رز فلور و اسکورپیوس چیزی نگفته بود. با ان که گفته بود فقط شاهد خواهد بود ان ها
باز هم نگران بودند. تد به هر زور و زحمت جینی و هری را راضی کرده بود. البته انها به راحتی اجازه دادند زیرا هری پدر البوس یکی از شاهدان دفاع بود. البوس ان روز هیج چیز نخورد.
اشتهای خوردن کوچکترین چیزی را نداشت. اسکورپیوس بسیار اصرار کرده بود که همراهش بیاید ولی البوس مخالفت کرد. بعد از غیب شدن ظرفهای صبحانه
البوس از انها خداحافظی کرد شنل نامرئی اش را از سالن عمومی برداشت و به طرف کلبه هاگرید راه افتاد. وقتی به کلبه اش رسید تد با حالت عصبی راه میرفت و با خود حرف میزد.
البوس گفت: سلام تد.
تد گفت: سلام... البوس بدو. ساعت ۱۲ محاکمه ست و ما هنوز اینجاییم.
- فراره چطوری بریم؟
- با رمز تاز. بیا... ببین من با پدرت حرف زدم. اون گفت که نمیتونه دنبالت بیاد و تورو به من سپرد تو با شنلت بیا.
البوس واقعا هم مصمم بود نمیتوانست بگذارد دامبلدور بخاطر یک چیز احمقانه مجازات شود. مجازاتی که حق استیو گوردون بود.
انها وارد کلبه هاگرید شدند. هاگرید که مانند ابر بهار اشک میریخت یک جعبه شکلات به انها داد و گفت: بیاین.... البوس... مواظب خودت باشی.
البوسی اهی کشید و همراه با تد دستش را به ظرف شکلات زد. تد گفت: اول شنلو بپوش. البوسی شنل را بر تن کرد و دستش را دوباره روی قوطی نگه داشت.
یکا.... دو ....سه... .
انها به دنبال ظرف چرخیدند. البوس سرش گیج میرفت و حالت تهوع داشت. اکنون سرعتشان بیشتر هم شده بود....
شستلة ما
انها محکم بر روی زمین فرود امدند. البوس احساسی کرد تمام دنده هایش خرد شده است و زانوهایش شکسته اند. تد دست اورا گرفت و گفت: شنلو درست کن. ممکنه بقیه ببیننت.
هوا افتابی بود. نسیم خنکی می وزید. انها درون حیاط وزارتخانه ایستاده بودند. البوس یکبار دیگر هم به انجا امده بود ولی برای کاری دیگر. و کسی چیزی از این موضوع نمیدانست.
در حیاط وزارتخانه مجسمه سنگی زیبایی وجود داشت که اطرافش پر از نهر های کوچک تزئیینی بود. انها به ساختمان رفتند. ساختمان بسیار خنک و زیبا و نمای داخلی اش را طوری
ساخته بودند که تاریک تر نشان می داد و این بر مزایایش می افزود. بر روی دیوار های هر سالن کوچکی نقاشی های مختلفی کشیده شده بود. ولی البوس که خیلی اضطراب داشت نمیتوانست
WWW.fantasy-library.irWWW.fantasy-library.ir
همه جا را با دقت تماشا کند. تد و البوس قدم زنان وارد راهروی درازی شدند. تد کمی جلوتر رفت و مقابل درب اتاق ایستاد. البوس خود را به او رساند. تد در را باز کرد و صبر کرد تا الیوس
وارد شود او در این مدت وانمود کرد ردایش را مرتب میکند. البوس وقتی وارد اتاق بزرگ شد اضطرابش شدت یافت. دستهایش عرق کرده بود و سرش درد میکرد. اتاق پر از جادوگر ها و
ساحره هایی بود که رداهای مختلفی برتن داشتند. البوس بر روی یکی از صندلی های عقب نشست تا با کسی برخورد نکند. اتاق بسیار بزرگی بود. پنجره های بزرگی روی دیوار مشرف به حیاط
بودند. البوس چند بار نفس عمیق کشید و کاملا حواسش بود که کسی متوجهش نشود. ولی هیچ کس به او توجه نداشت. همه در حال انجام دادن کار خود بودند. که یکدفعه در باز شد و مرد
میانسالی که موهای خاکستری داشت و کلاه بوقی روی سرش گذاشته بود. او ردای مشکی رنگی بر تن کرده بود که علامتی رویشی درج شده بود ولی البوسی ان را ندید. او پشت میزش نشست و
دو جادوگر که هردو جوان بودند و یکی از انها ورقه ای در دست داشت دوطرفش نشستند. البوسی تازه متوجه شد او را به عنوان قاضی انتخاب کرده اند. او چند بار بر میز زد و
همه جادوگران و ساحره ها ساکت شدند. مرد با صدای بلندی گفت:
خب.... جلسه شروع میشه. قاضی دادگاه ...ورف گرانات.... شاهدان اصلی برای دفاع....گلوکا برگمن....کایلسی لستر.... کرویس آسبورد....
البوسی تازه متوجه شد که آسبورد نیز در جلسه حضور دارد. او با حالت مرگباری به جایگاه متهم نگاه میکرد.
- ... متهم... کریستوفر دامبلدور ...خبا... متهم رو وارد کنین.
یکدفعه در پشت سر البوس باز شد و پرفسور دامبلدور و دو جادوگر که بازویش را گرفته بودند وارد سالن شدند. پرفسور دامبلدور برروی یکی از صندلی ها ردیف جلو نشست.
- خب...اقای دامبلدور شما به دقت نکردن در وظیفه اصلیتان یعنی مواظبت نکردن از دانش اموزان... انجام دادن کارهایی که به شما هیچ ارتباطی نداره... رابطه پنهانی با وزیر ... و از بین بردن
دانش اموزان اسلیترین... متهمید. متهم به جایگاه.
دامبلدور به ارامی از جایش برخاست و به جایگاه متهم رفت. انجا ایستاد و به ارامی گفت:
من هیچ کدوم از این تهمت ها رو نمیپذیرم. من در مواظبت کردن از دانش اموزان هیج کوتاهی نکردم. و همونطور که خودتان میدانید شاگردان اسلیترین به نوعی... حال از طریق
پدر مادرهایشان دوستان و اشنایان زمزمه ای از بازگشت لرد سیاه به گوششان خورده. اونها از کسی دستور میگیرن. ولی من نمیدونم که چرا از بین میران. در ضمن به هیچ وجه چیزی
رو که گفتین... یعنی از بین بردن اونها قبول ندارم. اونا خودشون میخوان از بین برن. دست به کارهای خطرناک میزنن. و مطمننم میفهمین که من نمیتونم یک نگهبان بیست و چهار ساعته
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
برای تک تکشون بگذارم.
- بله . خیلی صحبتتون کامل بود ولی قانع کننده نبود.
یکدفعه پرفسور برگمن فریاد زد: قانع کننده نبود؟ اون در نگهداری بچه ها بی نظیره. و همونطور که گفت من مطمئنم شما انتظار ندارید که چند نفر بیست و چهار ساعته مواظبشان باشند
اونا در هر حال کاری که بخوان رو میکنن و ما هم نمیتوانیم کاری کنیم که مانع ضربه زدن به خودشون بشیم منظورمونو
i و به با ۴۹ میفهمی؟
گرانات سرفه خشکی کرد و گفت: بله. ولی همونطور که میدونین بعد از دستگیری اون هیچ حمله ای به شاگردان نشده. و الان صحیح و سالمن. درست نمیگم؟
پرفسور لستر با صدای بلندی گفت: ببخشین. ولی این هیچ ربطی نداره... مشخصه که دانش اموزان مورد نظر ما بخاطر خودشونم که شده دست به حمله نمیزنن چون میدونن نتیجه کار احمقانه
اون دوتا هیچی بجز مرگ نبود.
- متشکرم. بهتر بشینین اقای لستر. خبا شما توضیح بهتری میتونین بدین؟
پرفسور دامبلدور گفت: یعنی چی؟ متوجه منظور تون نمیشم. یعنی قابل قبول نبود؟ شما که توقع ندارین من دنبالشون راه بیافتم و جلوی مرگشونو بگیرم. دوشیزه هوبارت به دوشیزه
ویزلی حمله کرد و مجبور شد فرار کنه. این از این. اقای پاتر هم....خب شما میدونین اون یه حلقه زنجیره ای با لرد سیاه داره. من نمیدونم شاید اقای بریستول خودش باعث مرگ خودش
شد
- دیگه کافیه. هیچ کس صحبتی نداره؟...
پرفسور برگمن جیغ کشید: خیلی غیر عادلانه سی. خیلی ....شما به چه حقی اونو محاکمه میکنین ؟ اسلایترینی هایی که
کشته شدن و یا قراره کشته بشن خودشون باعث مرگشون میشن چون
او نقدر احمقن که شعور فهمیدن راه درست و راه نادرست رو ندارن شما...
در همین هنگام پرفسور اسبورد از جایش بلند شد و گفت: اجازه نمیدم به بچه های گروهم توهین کنی گلوکا.
پرفسور برگمن از جایش برخاست و صدایش را بالاتر برد: جدی؟ چرا چیزی نمیگی؟ خب شاید باعث بشی پیش لرد
- حرف احمقانه ای بود خودتم میدونی نه؟
- ساکت باش. تو نوکر لردسیاهی...تو نوکرشی ... از تون متنفرم... فقط بدونین اگر کسی بمیره همش تقصیر شما احمق
هاست...
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
یکدفعه همهمه ای به پا شد. پرفسور اسبورد و برگمن فریاد میزدند. بقیه نیز دعوا میکردند یا انها را جدا می
کردند.
گرانات محکم روی میز کوبید و فریاد زد: کافیه. گلوکا سرجات بنشین. اقای کریستوفر دامبلدور. شما درباره اتهامات داده شده چه نظری دارین؟ برای دفاع از خودتون چیزی مونده که نگفتین ؟
در همین موقع تد از جایش بلند شد و با صدای بلندی گفت: جناب گرانات. من تقاضا دارم که لطفا صادر کردن حکم رو به جلسه بعد موکول کنین. ما تقاضای مهلت داریم.
گرانات چشمانش را تنگ کرد و گفت: بسیار خب. این ادامه بررسی این پرونده به جلسه بعد موکول میشود.
او عینکش را در اورد و با صدای بلندی گفت: تاریخ محاکمه به دو ماه بعد تاریخ ۳ ژوئن موکول می شود.
ناگهان همهمه ای در بر گرفت و همه افراد درون سالن از جاهایشان برخاستند. پرفسور برگمن درحالی که اشک سرداده بود به طرف دامبلدور رفت و با او صحبت کرد. پس از ده دقیقه
سالن کاملا خالی شد. البوس اخرین نفر همراه تد از انجا خارج شد. خیلی دلش میخواست با دامبلدور صحبت کند اما متاسفانه چنین فرصتی پیش نیامد.
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
فصل بیستم : اسرار خواب
وقتی دوروز از به هوش امدن رز گذشت هاگوارتز حال و هوای بهتری به خود گرفته بود. نه بخاطر اینکه
رز طرفداران زیادی داشت بلکه بخاطر این که شاگردان از مرگ یک دانش اموز دیگر در امان مانده بودند.
از ان گذشته با این وضع می توانستند به اینده هاگوارتز خوشبینانه تر نگاه کنند رز بعد از مرخصی شدن از سنت
مانگو یک هفته در درمانگاه بستری بود. البوس فلور و اسکورپیوس روزی سه یا چهار بار به دیدن او میرفتند.
حال عمومی هر سه انها بهتر شده بود. دیگر بخوبی میتوانستند در مقابل آسبورد خود را کنترل کنند و یا البوس
با کابوس هایش بهتر به کنار میامد و فلور از وارسی قلعه و رفتن به کتابخانه دست کشیده بود. وقتی یک هفته
از بهوش امدن رز گذشت خانم پامفری با دلخوری او را مرخص کرد (زیرا معتقد بود یک هفته برای استراحت
کردن بسیار کم است). روزی که قرار بود رز مرخص شود البوس و اسکورپیوس و فلور زودتر از معمول
از خواب برخاستند و ساعت نه و ده دقیقه مقابل درب درمانگاه ایستاده بودند. رز لباس هایش را عوض کرد
و بعد از یک دور معاینه کردن خانم پامفری از درمانگاه بیرون امد. او با خوشحالی جیغ کشید و گفت:
اخ! چقدر دلم برای هاگوارتز تنگ شده بود.
اسکورپیوس به او کمک کرد تا راه برود و با حواس پرتی گفت: اره ما هم همینطور!
فلور با خوشحالی دستهایش را از هم باز کرد و گفت: حالا به حالت معمولی برگشتیم.
رز خندید و گفت: اره. دلتون واسم خیلی تنگ شده بود ها!
البوس پیشنهاد داد: بریم به هاگرید یه سری بزنیم؟
- اره.اره.اره... خیلی خوابه.
انها وقتی به سمت کلبه ی هاگرید حرکت میکردند حرف میزدند و به شوخی های اسکورپیوس میخندیدند. وقتی به
در کلبه او رسیدند البوس در زد.
هاگرید که یک پیش بند قرمز بر تن داشت به تندی در را باز کرد و با دیدن ان ها متعجب شد. او با خوشحالی گفت:
سلام بچه ها. رز تو حالت خوبه؟ کی مرخص شدی؟
رز لبخندی زد و گفت: چند دقیقه پیش. میتوانیم بیایم تو؟
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
هاگرید از جلوی در کنار رفت و ان چهار نفر وارد کلبه شدند. هاگرید که ظاهرا در حال تدارک دیدن نهار بود برای انها
چهار فنجان چای ریخت و بیسکوییت های خوشمزه ای را برایشان اورد که گویا خودش ان ها را درست نکرده بود.
اسکورپیوسی که با نگرانی دو تکه بسکویت برداشته بود بعد از جویدن انها خیالش راحت شد و گفت:
هاگرید اینا چه خوشمزه ن. خودت پختیشون؟
هاگرید کرکر خندید و گفت: نه. از هاگزمید خریدم. این چند روز اصلا وقت سر خاروندن نداشتم چه بر سه به پختن
بسکویت!
رز جرعه ای از چایش نوشید و گفت: چرا؟ مگه بجز تدریس کاره دیگه ای هم داشتی؟
هاگرید سری تکان داد و گفت: البته. تدریس یکی از کارهام بود. بجز باغبونی و شکار بانی کارهای دیگه ای هم داشتم.
مثلا این چند روز که اساتید مدرسه میخواستن بیرون از هاگوارتز جلسه داشته باشن من اینجا رو مرتب می کردم تا در شان
ماموران وزارتخوانه باشه.
البوس پرسید: چه کسانی اینجا میان ؟ باز هم ورپل ؟
هاگرید برای خود کمی چای ریخت و گفت: اره. اون که زیاد میاد اینجا. مثل اینکه اوضاع وزارتخوانه داره بد می شه.
البته من نمیدونم ولی اونا بیشتر از امنیت مدرسه حرف می زنان.
اسکورپیوسی استکانش را روی میز گذاشت و گفت: بایدم درباره این موضوع ها صحبت کنن. بنظر من که اگه دامبلدور برگرده همه
چیز حل میشه درسته؟ راستی اون کی برمی گرده؟
هاگرید شانه هایش را بالا انداخت و گفت: چه میدونم فعلا که خبری نیست. خبا... دیگه چه خبر؟ ببینم درسها سخت شده
؟
اسکورپیوسی که دل پری از این مسئله داشت گفت: اره. روز به روز داره وحشتناک تر می شه. خدا به داد مول برسسه
رز با نگرانی گفت: چی؟ و ای....حتما خیلی عقب موندم.
هاگرید به طور غیرمنتظره ای بحث را عوض کرد و گفت: از پدر مادر هاتون خبری دارین؟ جای خوش بختیه که حالشون خوابه
چون اکثرا به فکر اینن که بچه هاشونو از مدرسه ببرن یا حسابی مواظب خودشونن. شما هم باید بیشتر مواظب باشین.
انها تا ساعت دوازدهو نیم نزد هاگرید بودند و درباره چیزهای مختلفی مثل کوییدیچ، درسی، پرفسور ناتل و دامبلدور
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
==3
صحبت می کردند. بعد از اتمام صحبتهایشان از او خداحافظی کرده و به سوی قلعه رهسپار شدند.
| || ||
هرچه هوا روبه گرمی می رفت بر درسهای شاگردان سال دوم اضافه میشد. کلاسها بسیار مهمتر از ترم گذشته شده بودند
و به گفته فلور تمامی نکاتی که اساتید بر زبان میاوردند مهم و جزو سوالات امتحانی بود. رز نیز معتقد بود که برای امتحان
باید بیشتر مایه گذاری شود و درسهای مهمتری را انتخاب کنند تا بر میزان علوم جادوگری دانش اموزان افزوده شود.
البته این سخنان رز به گفته اسکورپیوسی مزخرفات همیشگی بود. او بر این عقیده استوار بود که برمبنای رز
هیچ کس موفق به رد کردن امتحانات پایان ترم نمیشود و خدارا شکر که رز مسئول تهیه قوانین و اجرای
امتحانات نبوده است. حقیقت این بود که البوس و اسکورپیوسی به هیج یک از درسهای خسته کننده و احمقانه ای که
بی سروته بودند گوششان بدهکار نبود. مثلا برای درسی تاریخ جادوگری فقط نکات مهم را از روی دفترچه فلور و رز
مطالعه میکردند. یکبار فلور به البوس گفته بود که شاید اگر او کمی بیشتر به درسی تاریخچه جادو گوش میداد
نکات مربوط به خون اشام ها را فرامیگرفت که البته اسکورپیوسی با شنیدن این حرف حسابی خندید و گفت:
هرکی ندونه فکر میکنه سرنوشت ما با یه خون اشام وحشتناک گره خورده! فلور از این حرف او بشدت از رده شد
و البته رز حق را به فلور داد. بعد از امتحانات موضوع اصلی دیگر در زندگی روزمره انها ماجرای محاکمه دامبلدور پول
یکی از روزهای نسبتا خنک اواخر ماه مارس یعنی دقیقا بعد از دوماه از محاکمه نیمه تمام دامبلدور روزنامه ای منتشر
شد که ظاهرا تاریخ بعدی محاکمه را نوشته بود. ان روز روزنامه فلور زودتر از مواقع دیگر به دستش رسید و این
باعث شد که اسکورپیوس اب پرتقالش را کاملا بالا بیاورد و صورتشی از شدت سرفه سرخ سرخ شود. او بسرعت دهنش را پاک کرد و گفت: امیدوارم خبر بدی نداشته باشه
که یک ساعت زودتر به مقصد رسیده.
البوس زمزمه کرد: حالا ما یه روز یه ساعت زودتر اومدیما!
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
فلور تای روزنامه اش را باز کرد و شروع به خواندن ان کرد. بعد از یک ثانیه با حالتی عادی گفت: بچه ها اینجا رو
اسکورپیوس غرید: دیدی گفتم.
البوس روزنامه را بطرف خودش گرفت و شروع به خواندن کرد:
تاریخ بعدی محاکمه دامبلدور اعلام شد
کریستوفر دامبلدور مدیر مدرسه علوم و فنون جادوگری هاگوارتز هم اکنون منتظر اعلام تاریخ محاکمه بعدی است. البته نه محاکمه نهایی.
با توجه به بهم خوردن مشکوک جلسه محاکمه دامبلدور تاریخ بعدی جایگزین توسط شخصی وزیر انتخاب شد. تاریخ محاکمه بعدی
۱۷ اوریل خواهد بود. امید میرود این جلسه با ارامش و نظم تمام برگزار شود. تا محاکمه نهایی محاکمه ای عادلانه و با نتیجه ای
مشت باشد
پس از اینکه البوس این مطلب را با صدای بلند خواند صدایی از پشت سرش گفت:
تعادلانا ؟
- جیمز -
البوس که ارامششی بهم خورده بود پرسید: بنظرات تد میتونه دوباره جلسه رو بهم بزنه؟
- نمیدونم.... این جلسه حتما خیلی جدی تره. و مطمئنا این بار محافظهای بیشتری میذارن.
فلور با عصبانیت به میز کوبید. اسکورپیوسی با ناراحتی گفت: حالا تو چته فلور؟
- باید مقصر پیدا بشه. باید پیداش کنن....باید پیداش کنن.
اسکورپیوسی پوزخندی زد و گفت: چی کار کنن؟ برن فریاد بزنن کی بود که حمله کرد؟
فلور شانه هایش را بالا انداخت و چیزی نگفت. بعد از صرف صبحانه کمی استراحت کردند و فلور به نوشتن یک
مقاله اضافی مشغول شد. بعد از نیم ساعت جیمز از انها خداحافظی کرد و گفت که میرود تا چیزی که یکی از
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
دوستانش خریده بود را ببیند. بعد از رفتن او بود که یکدفعه فلور گفت:
دیشب که به کتابخونه رفته بودم....استیو گوردونو دیدم.
البوس و اسکورپیوسی صاف نشستند و توجه رز نیز به این خبر جلب شد. هر سه انها گفتند: خوب؟
- خب اینکه تا نصفه شب اون جا موند. وقتی داشتم میرفتم اونجا بود تا نمیدونم کی. همشی سعی میکرد حواس
خانوم پینسو پرت کنه تا بره قسمت ممنوعه.
اسکورپیوس اخم کرد و گفت: قسمت ممنوعه دیگه چی کار داشت؟
رز با بی حوصلگی گفت: خب همونکاری که الفورد بریستول و مری هوبارت داشتن دیگه
البوس پرسید: اونا چی کار داشتن؟
- نمیدونم شاید... حالا واسه چی میخواستن همه جارو بگردن؟ کتابخونه دفتر اساتید.
اسکورپیوس پرسید: تو فکر میکنی دفتر اساتیدم جزوشونه؟ یا کتابخونه؟
البوسی گفت: اره. بنظرم کتابخونه رو برای جمع اوری اطلاعاتی میخواستن. ولی دفتر اساتید رو مطمئن نیستم.
فلور پرسید: چیز مهمی اینجا ها هست؟ شاید بعدشم بخوان دفتر دامبلدور یا برج گریفندورو بگردن.
البوس فورا گفت: تو خودت پارسال گفتی چیزهای مهمی توی دفتر دامبلدور هست.
- درسته. منم برای همین میگم شاید میخوان بگردنشون.
رزاهی کشید و از جایش برخاست و گفت: بهتره دیگه بریم کلاس وردهای جادویی میترسم دیرمون بشه.
فلور نیز از جایش بلند شد و کرواتشی را درست کرد و در گوشی البوس گفت:
راجع به این موضوع یه چیزی فهمیدم.
البوس میخواست چیزی بگوید که فلور بسرعت ابروهایش را به معنی " نه الان وقتش نیست" بالا انداخت.
درسهای ان روز بسیار جذاب و اموزنده بود. در کلاس وردهای جادویی که ان را پرفسور مورسی پیر
تدریس میکرد میخواستند افسون سبک کننده را بیاموزند. پرفسور مورس فریاد زد:
ساکت باشین ! درسی امروزمون درباره افسون سبک کننده سی. امروز این وسایلی رو که بهتون میدم رو
باید مثل یه پر سبک کنین. خب این هم وسایل.
درست در همان لحظه چند جعبه کوچک بر سر هر میز پدیدار شد. البوس بسیار خوب از پس این کار بر امد و با سه
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
بار تلاش به خوبی توانست این کار را انجام دهد.
- افرین. افرین پاتر. کارت خیلی خوب بود.
رز و فلور بدون هیچ زحمت زیادی توانستند جعبه هایشان را سبک کنند که هرکدام به سبکی پر شده بود. اسکورپیوسی لا
جعبه اش کلنجار میرفت و محکم روی ان میکوبید و به اشتباه افسونی اجرا کرد که باعث شد جعبه اش
برقصد. رز با تعجب گفت: اسکورپیوسی داری چی کار میکنی؟
اسکورپیوس با بدخلقی گفت: دارم یه کاری میکنم که بایسته.
فلور جلوی خنده اش را گرفت و به او کمک کرد تا کارش را انجام دهد. بعد از کلاس وردها درس معجون سازی داشتند
پرفسور لستر برای انها معجون تقویت صدا را تدارک دیده بود. او گفت:
این یه نوعه خیلی ضعیفشه بعدا توی سال ششم نوع قوی ترشو میخونین. خوب حالا باید پودر سنگ یاقوت رو خیلی کم
با شربت نعناع قاطی کنین....خب میتونین شروع کنین.... بعدشم باید برگ درخت کاج رو اضافه کنین....اوی. پسر
جون کم تر پودر سنگ یاقوت بریز.
البوسی دست به کار شد. او در معجون سازی حرف نداشت. به تندی شروع به ریختن پودر سنگ یاقوت کرد
و تلاش کرد که شربت نعناع را پیدا کند. بعد از این کلاس همه خسته شده بودند و به طرف سرسرا رفتند.
رز هنوز به صندلیش نرسیده بود که کیفش را روی میز رها کرد و به سرعت شروع به کشیدن مرغ بریان برای خود
شد. و نوشابه اش را سر کشید. اسکورپیوسی که ناراحت شده بود گفت:
نکنه دوباره میخوای بری کتابخونه؟
- مجبور مه
- مجبور نیستی. کی مجبورت کرده؟
- باید برم یه چیز مهمیو پیدا کنم گمونم درباره کتاب اسرار خوابهاست.... خیلی خب من دیگه برم.
خیلی دیرم شده.
اسکورپیوسی اهی کشید و مشغول خوردن غذایش شد.
|
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
بعد از اتمام کلاس ها و صرف شام رز زودتر از همه به سالن عمومی امد. بعد اسکورپیوس و البوس و فلور.
انها در حالی که برروی کاناپه مینشستند رز گفت: چه خوب شد که اومدین میخواستم یه چیزی بگم.
البوس که شکه شده بود گفت: باشه. بگو.
- البوس من توی اون کتاب اسرار خوابها خوندم که این کار خیلی شیطانیه . تو باید جلوی این خوابهار و
بگیری. چون اینا ادم رو ضعیف میکنه و توانشو ازش میگیره. و این خیلی بده نیست؟
- درسته. من اینو میفهمم ولی نمیتونم این کارو بکنم.
- یعنی چی؟
- یعنی نمیتونم جلوی خوابمو بگیرم.
- اخه چرا؟
اسکورپیوس گفت: چرا نداره. تو میتونی جلوی خواب تو بگیری؟ البوس هم نمیتونه دیگه.
- باشه. ولی میفهمین که چقدر ضرورت داره؟
البوس گفت: اره ما میدونیم. ولی هیج کاری نمیتونم بکنم.
- کابوس هات هنوز زیاده ؟
- نگو کابوس بگو خواب. خوابهای واقعی.
رز پوزخندی زد و گفت: چطور ممکنه اونا واقعی باشن؟
- دالان سحر امیز واقعیت بود نبود؟
- حالا اون یکیشی بود. ولی چیزه دیگه ای وجود نداره. داره؟
فلور فورا گفت: بسی کنین. من میرم کتابخونه. یه خواب ارزش دعوا کردن نداره. حالا اگر واقعیم که باشه.
سپس از جایش بلند شد کیفش را اورد و به از سالن خارج شد.
البوس و اسکورپیوس نیز با عجله به دنبال او رفتند زیرا برای انجام تکالیفشان نیاز زیادی به فلور داشتند. وقتی به کتابخانه رسیدند انجا تاریک و خلوت بود. فلور از این موضوع استقبال کرد
و گفت: اینجوری کسی مزاحممون نمی شه.
و سپس رفت تا کتابهای مورد نیاز برای تکالیفشان را پیدا کند. البوس و اسکورپیوس هم به اطاعت از فلور مشغول به درست کردن وسایل شدند که برای انجام تکالیف همه چیز مرتب و منظم
WWW.fantasy-library.irWWW.fantasy-library.ir
باشد. پس از بازگشت فلور و نوشتن پنج خط از کاغذ پوستی مربوط به درسی تغییرشکلشان در کتابخانه با صدای غز و غزی باز شد. البوس و اسکورپیوس اعتراض کنان برگشتند تا تذکری بدهند
که یکدفعه استیو گوردون با قیافه خودپسندانه ای وارد انجا شد. البوس متوجه شد که هیکل او در این مدت تغییر بسیاری کرد و استیو کمی لاغر تر شده بود. او با تکبر از کنار ان ها گذشت و
به ردیف پشت انها قدم برداشت. فلور زیر چشمی نگاهی به البوس و اسکورپیوسی انداخت و گفت: دیدینش ؟ نمی دونم واسه چی اومده اینجا؟
اسکورپیوسی با حالت تنفر امیزی گفت: اخ. قیافه نکبتشو بگو. فکر کرده کیه ؟ حالم ازش بهم میخوره.
البوس سرش را به نشانه موافقت تکان داد و فلور با قلم پرش به میز زد و گفت: کافیه. بهتره شروع کنیم.
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
فصل بیست و دوم: در دومین جلسه محاکمه
البوس تمام فکر هایش را کرده بود. مطمئن بود که میتواند کاری بکند تا دامبلدور از این وضعیت رهایی یابد. الفورد و مری که مقصران اصلی بودند کشته شده بودند. ولی کسی دیگری مقصر
تمام این قضایا بود. فقط دو روز به محاکمه اصلی باقی مانده بود. البوس هنوز مطمئن نبود باید چه کار بکند. اما میدانست که میتواند. بعد از ظهر روز پانزده اوریل البوس را به دفتر پرفسور
برگمن احضار کردند. البوس خودش برای تد نامه فرستاده بود. البته اول باید برای پدرش نامه میفرستاد ولی تد گفته بود که به هیچ وجه چنین کاری نکند. البوسی به تد گفته بود که نقشه ای دارد
و او را باید ببیند. البوس به طرف دفتر پرفسور برگمن حرکت کرد. اقای ورپل که یک کاراگاه بود و تد پیش او اموزشی میدید نیز برای بررسی اوضاع امده بود. پرفسور برگمن و اقای ورپل
پشت در ایستادند و او و تد را تنها گذاشتند. تد که قیافه اش بسیار نگران بود با مشاهده البوسی گفت:
خوب کاری کردی که واسه خودم نامه فرستادی. حالا موضوع مهمی بود؟
البوس روبروی او نشست و گفت: اره. خیلی مهم بود. ببین من میتونم کاری کنم که دامبلدور نجات پیدا کنه. ولی یه چیزی هم وجود داره. تو باید بگی که ایا شهادت تورو قبول میکنن؟
تد دستی به سرش کشید و گفت: خب.... بستگی داره. اگه واقعا قانع کننده باشه اره. ولی اگر الکی باشه نه. یعنی هیچ ربطی به سن نداره. فقط به دلیلی که اوردی نگاه می کنن.
سپس با شک و تردید اضافه کرد: به احتمال خیلی زیاد قبول میکنن.
البوس کمی نگران شد و گفت: باید قبول کنن اگر نکنن هیچ کاری جلو نمیره.
- خب. تو باید بهشون یه امتیاز بدی. که...باور کنن.
- باشه. من یه نقشه ای دارم.
- حالا میخوای چی کار کنی؟
- ببین تو باید روز هفده اوریل به دادگاه بری...
تد به ارامی گفت: ارد. خبا من حتما میرم.
- منظورم اینه که به عنوان شاهد میری. یه شاهد برای دفاع.
تد که کمی گیج شده بود گفت: ولی ما چیزی برای دفاع نداریم.
البوس با کمی درنگ گفت: چرا... من پیدا میکنم. تو باید ازشون در خواست مهلت کنی.
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
تد با نگرانی گفت: درباره مهلت مشکلی نیست. ولی ما میخوایم اون زودتر بیاد بیرون.
البوس که کلافه شده بود گفت: چاره ای نداریم. همینکه اونو محکوم به حبس ابد نمیکنن خیلی شانس اوردیم. از شون در خواست مهلت کن. من مطمئنم که میتونم یه دلیلی براشون بیارم.
یعنی خودشون میتوانان همه چیز و ببینن .
تد سری تکان داد و گفت: خبا... ما درخواست مهلت هم کردیم. باید زودتر دلیلو ارائه کنی. البوسی؟ تو ... میخوای از کسی اعتراف بگیری؟
البوس که شگفت زده شده بود گفت: چی؟... خب....
او با حالت تدافعی ادامه داد: تو خودت این راهو جلوی پای من گذاشتی. من فکر کردم که میتونم از استیو گوردون بپرسم که چه اتفاقی افتاده.... ولی دیدم مجبورم ازش اعتراف بگیریم.
تد با شک و تردید گفت: نمیدونم شاید... منم اشتباه کرده باشم...
البوسی قاطعانه گفت: یک راه دیگه ای هم هست.
- چی؟
- اینکه تو من رو به اونجا ببری. میخوام خودم شاهد باشم که چه اتفاقی میافته. شاید اینجوری بهتر بتونم دلیل رو ارانه بدهم.
تد اهی کشید و گفت: خب میتوانیم یه کار بهتر کنیم. من صبح روز هفده اوریل دنبالت میام و می بر مت. تو شنل نامرئی رو میاری . به هیچ وجه حرفی نمی زنی - دور تر از همه می شینی و از دور
شاهد ماجرا هستی. بعلاوه من باید از پدر و مادرت اجازه بگیرم.
البوس زیر لب گفت: امکان نداره مامانم اجازه بده.
- بهرحال... شاید بتونم کاری بکنم...
یکدفعه در اتاق باز شد و پرفسور برگمن و اقای ورپل وارد شدند. اقای ورپل گفت: دیگه باید بریم تد.
البوسی گفت: تد خواهش می کنم یه کاری کن اجازه بده.
تد لبخند زد و با البوس خداحافظی کرد و به او اطمینان داد که هر کار از دستش بربیاید انجام بدهد و به دنبال اقای ورپل از اتاق خارج شد.
و او
روز هفده اوریل که خوشبختانه شنبه بود از راه رسید. البوس مدام دلشوره داشت. به هیچ کسی به جز رز فلور و اسکورپیوس چیزی نگفته بود. با ان که گفته بود فقط شاهد خواهد بود ان ها
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
باز هم نگران بودند. تد به هر زور و زحمت جینی و هری را راضی کرده بود. البته انها به راحتی اجازه دادند زیرا هری پدر البوس یکی از شاهدان دفاع بود. البوسی ان روز هیج چیز نخورد.
اشتهای خوردن کوچکترین چیزی را نداشت. اسکورپیوس بسیار اصرار کرده بود که همراهش بیاید ولی البوس مخالفت کرد. بعد از غیب شدن ظرفهای صبحانه
البوس از انها خداحافظی کرد شنل نامرئی اش را از سالن عمومی برداشت و به طرف کلبه هاگرید راه افتاد. وقتی به کلبه اش رسید تد با حالت عصبی راه میرفت و با خود حرف میزد.
البوس گفت: سلام تد.
تد گفت: سلام... البوس بدو. ساعت ۱۲ محاکمه ست و ما هنوز اینجاییم.
- قراره چطوری بریم؟
- با رمز تاز. بیا... ببین من با پدرت حرف زدم. اون گفت که نمیتونه دنبالت بیاد و تورو به من سپرد تو با شنلت بیا.
البوس واقعا هم مصمم بود نمیتوانست بگذارد دامبلدور بخاطر یک چیز احمقانه مجازات شود. مجازاتی که حق استیو گوردون بود.
انها وارد کلبه هاگرید شدند. هاگرید که مانند ابر بهاراشک میریخت یک جعبه شکلات به انها داد و گفت: بیاین.... البوس... مواظب خودت باش.
البوسی اهی کشید و همراه با تد دستش را به ظرف شکلات زد. تد گفت: اول شنلو بپوشا. البوس شنل را بر تن کرد و دستش را دوباره روی قوطی نگه داشت.
یکا... . . دو ....سه... .
انها به دنبال ظرف چرخیدند. البوس سرش گیج میرفت و حالت تهوع داشت. اکنون سرعتشان بیشتر هم شده بود....
| تلة
انها محکم بر روی زمین فرود امدند. البوس احساس کرد تمام دنده هایش خرد شده است و زانوهایش شکسته اند. تد دست اورا گرفت و گفت: شنلو درست کن. ممکنه بقیه ببیننت.
هوا افتابی بود. نسیم خنکی می وزید. انها درون حیاط وزارتخانه ایستاده بودند. البوس یکبار دیگر هم به انجا امده بود ولی برای کاری دیگر. و کسی چیزی از این موضوع نمیدانست.
در حیاط وزارتخانه مجسمه سنگی زیبایی وجود داشت که اطرافش پر از نهر های کوچک تزئیینی بود. انها به ساختمان رفتند. ساختمان بسیار خنک و زیبا و نمای داخلی اش را طوری
ساخته بودند که تاریک تر نشان می داد و این بر مزایایش می افزود. بر روی دیوار های هر سالن کوچکی نقاشی های مختلفی کشیده شده بود. ولی البوس که خیلی اضطراب داشت نمیتوانست
ههمه جا را با دقت تماشا کند. تد و البوس قدم زنان وارد راهروی درازی شدند. تد کمی جلوتر رفت و مقابل درب اتاق
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
ایستاد. البوس خود را به او رساند. تد در را باز کرد و صبر کرد تا البوس
وارد شود او در این مدت وانمود کرد ردایش را مرتب میکند. البوس وقتی وارد اتاق بزرگ شد اضطرابشی شدت یافت. دستهایش عرق کرده بود و سرش درد میکرد. اتاق پر از جادوگر ها و
ساحره هایی بود که رداهای مختلفی برتن داشتند. البوس بر روی یکی از صندلی های عقب نشست تا با کسی برخورد نکند. اتاق بسیار بزرگی بود. پنجره های بزرگی روی دیوار مشرف به حیاط
بودند. البوس چند بار نفس عمیق کشید و کاملا حواسش بود که کسی متوجهش نشود. ولی هیچ کس به او توجه نداشت. همه در حال انجام دادن کار خود بودند. که یکدفعه در باز شد و مرد
میانسالی که موهای خاکستری داشت و کلاه بوقی روی سرش گذاشته بود. او ردای مشکی رنگی بر تن کرده بود که علامتی رویشی درج شده بود ولی البوس ان را ندید. او پشت میزش نشست و
دو جادوگر که هردو جوان بودند و یکی از انها ورقه ای در دست داشت دوطرفش نشستند. البوسی تازه متوجه شد او را به عنوان قاضی انتخاب کرده اند. او چند بار بر میز زد و
همه جادوگران و ساحره ها ساکت شدند. مرد با صدای بلندی گفت:
خب.... جلسه شروع میشه . قاضی دادگاه ...ورف گرانات.... شاهدان اصلی برای دفاع....گلوکا برگمن....کایلس لستر.... کروپسی آسیبورد....
البوسی تازه متوجه شد که آسبورد نیز در جلسه حضور دارد. او با حالت مرگباری به جایگاه متهم نگاه میکرد.
- ... متهم... کریستوفر دامبلدور ...خبا... متهم رو وارد کنین.
یکدفعه در پشت سر البوس باز شد و پرفسور دامبلدور و دو جادوگر که بازویش را گرفته بودند وارد سالن شدند. پرفسور دامبلدور برروی یکی از صندلی ها ردیف جلو نشست.
- خب...اقای دامبلدور شما به دقت نکردن در وظیفه اصلیتان یعنی مواظبت نکردن از دانش اموزان... انجام دادن کارهایی که به شما هیچ ارتباطی نداره... رابطه پنهانی با وزیر ... و از بین بردن
دانش اموزان اسلیترین... متهمید. متهم به جایگاه.
دامبلدور به ارامی از جایش برخاست و به جایگاه متهم رفت. انجا ایستاد و به ارامی گفت:
من هیچ کدوم از این تهمت ها رو نمیپذیرم. من در مواظبت کردن از دانش اموزان هیج کوتاهی نکردم. و همونطور که خودتان میدانید شاگردان اسلیترین به نوعی... حال از طریق
پدر مادرهایشان دوستان و اشنایان زمزمه ای از بازگشت لرد سیاه به گوششان خورده. اونها از کسی دستور میگیرن. ولی من نمیدونم که چرا از بین میران. در ضمن به هیچ وجه چیزی
رو که گفتین...یعنی از بین بردن اونها قبول ندارم. اونا خودشون میخوان از بین برن. دست به کارهای خطر ناک میزنن. و مطمننم میفهمین که من نمیتونم یک نگهبان بیست و چهار ساعته
برای تک تکشون بگذارم.
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
- بله. خیلی صحبتتون کامل بود ولی قانع کننده نبود.
یکدفعه پرفسور برگمن فریاد زد: قانع کننده نبود؟ اون در نگهداری بچه ها بی نظیره. و همونطور که گفت من مطمننم شما انتظار ندارید که چند نفر بیست و چهار ساعته مواظبشان باشند
اونا در هر حال کاری که بخوان رو میکنن و ما هم نمیتوانیم کاری کنیم که مانع ضربه زدن به خودشون بشیم منظورمونو
a و a با ۴۹
گرانات سرفه خشکی کرد و گفت: بله. ولی همونطور که میدونین بعد از دستگیری اون هیچ حمله ای به شاگردان نشده. و الان صحیح و سالمن. درست نمیگم؟
پرفسور لستر با صدای بلندی گفت: ببخشین. ولی این هیچ ربطی نداره... مشخصه که دانش اموزان مورد نظر ما بخاطر خودشونم که شده دست به حمله نمیزنن چون میدونن نتیجه کار احمقانه
اون دوتا هیچی بجز مرگ نبود.
- متشکرم. بهتر بشینین اقای لستر. خبا شما توضیح بهتری میتونین بدین؟
پرفسور دامبلدور گفت: یعنی چی؟ متوجه منظور تون نمیشم. یعنی قابل قبول نبود؟ شما که توقع ندارین من دنبالشون راه بیافتم و جلوی مرگشونو بگیرم. دوشیزه هوبارت به دوشیزه
ویزلی حمله کرد و مجبور شد فرار کنه. این از این. اقای پاتر هم.... خب شما میدونین اون یه حلقه زنجیره ای با لرد سیاه داره. من نمیدونم شاید اقای بریستول خودش باعث مرگ خودش
شد.
- دیگه کافیه. هیچ کس صحبتی ندارد؟...
پرفسور برگمن جیغ کشید: خیلی غیر عادلانه سی. خیلی....شما به چه حقی اونو محاکمه میکنین؟ اسلایترینی هایی که کشته شدن و یا قراره کشته بشن خودشون باعث مرگشون میشن چون
او نقدر احمفن که شعور فهمیدن راه درست و راه نادرست رو ندارن شما...
در همین هنگام پرفسور اسبورد از جایش بلند شد و گفت: اجازه نمیدم به بچه های گروهم توهین کنی گلوکا.
پرفسور برگمن از جایش برخاست و صدایش را بالاتر برد: جدی؟ چرا چیزی نمیگی؟ خب شاید باعث بشی پیش لرد محبوبت بامقام تر باشی.
- حرف احمقانه ای بود خودتم میدونی نه؟
- ساکت باش. تو نوکر لردسیاهی...تو نوکرشی ... از تون متنفرم... فقط بدونین اگر کسی بمیره همش تقصیر شما احمق
هاست...
یکدفعه همهمه ای به پا شد. پرفسور اسبورد و برگمن فریاد میزدند. بقیه نیز دعوا میکردند یا انها را جدا می
کردند.
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
گرانات محکم روی میز کوبید و فریاد زد: کافیه. گلوکا سرجات بنشین. اقای کریستوفر دامبلدور. شما درباره اتهامات داده شده چه نظری دارین؟ برای دفاع از خودتون چیزی مونده که نگفتین ؟
در همین موقع تد از جایش بلند شد و با صدای بلندی گفت: جناب گرانات. من تقاضا دارم که لطفا صادر کردن حکم رو به جلسه بعد موکول کنین. ما تقاضای مهلت داریم.
گرانات چشمانش را تنگ کرد و گفت: بسیار خب. این ادامه بررسی این پرونده به جلسه بعد موکول میشود.
او عینکشی را دراورد و با صدای بلندی گفت: تاریخ محاکمه به دو ماه بعد تاریخ ۳ ژوئن موکول می شود.
ناگهان همهمه ای در بر گرفت و همه افراد درون سالن از جاهایشان برخاستند. پرفسور برگمن درحالی که اشک سرداده بود به طرف دامبلدور رفت و با او صحبت کرد. پس از ده دقیقه
سالن کاملا خالی شد. البوس اخرین نفر همراه تد از انجا خارج شد. خیلی دلش میخواست با دامبلدور صحبت کند اما متاسفانه چنین فرصتی پیش نیامد.
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
حدودا دو هفته از محاکمه گذشته بود. خوابهای البوس بی وقفه ادامه داشتند و هرشب با کابوس هایش از خواب برمیخاست. البته اکنون این خوابها نه تنها تکراری و در مورد دالان سحر
امیز بودند بلکه ترسناک هم شده بودند. هربار که کابوس هایش تمام میشد سری به شکل جمجمه که در خون اغشته بود میدید. البته در این مورد هیچ چیز به هیچ کس نگفته بود. اینبار رز و
فلور دغدغه جدیدی پیدا کرده بودند. انها بی وقفه اصرار میکردند که البوس زودتر نقشه ای بکشد و یا هر نقشه ای کشیده است با انها درمیان بگذارد. فلور بیشتر از هر کسی در هاگوارتز
به کتابخانه میرفت و دنبال اثری که به گفته خودش درباره دالان سحرامیز پیدا کرده بود میگشت. رز مانند کاراگاهان رفتار های دوست باقی مانده استیو گوردون را درنظر گرفته بود
و مدام گوشزد میکرد که او زیاد از حد به کتابخانه میرود. اسکورپیوس کمی تا قسمتی بی خیال بود ولی او هم نگران البوس بود. البوس خودش نیز نگران بود ولی میترسید نقشه اش
را به این زودی عملی کند. هیچ لزومی نداشت وقتی بارفورد ( دوست استیو) این قدر زیاد در دسترسی بود به نقشه اش جامه عمل بپوشاند. او دو ماه وقت داشت. البته از این دو ماه روی یک
ماهشی به دلیل امتحانات به هیچ عنوان نمی شد حساب کرد و فقط یک ماه باقی می ماند. از این یک ماه نیز حدودا دو هفته اش به پایان رسیده بود.
درسهای انان بسیار بسیار سنگین شده بود و دلیلی که البوس نمیتوانست به چیزهای دیگر فکر کند همین بود. مسابقات کوییدیج نیز نزدیک میشدند. هارکینز اصرار داشت هفته ای
حداقل چهار بار تمرین کنند. او از شکست تیم گریفندور در مقابل اسلایترین بسیار واهمه داشت. و بسیاری از وقتهای ازادش را به تمرین با ارایش تیم اسلیترین اختصاص میداد.
وقتی پانزده روز به جلسه بعدی باقی مانده بود البوس شروع به کار روی اولین قسمت نقشه اش کرد.
تعقیب بارفورد. این کاری بود که باید انجام میداد. او هیچ چیز به اسکورپیوس رز و فلور نگفته بود. ولی مطمئنا باید به هرسه نفرشان می گفت.
ان روز بعد از تمام شدن کلاس عصرشان به کتابخانه رفت. ان هم بدون رز و فلور! او ساعت پنج و نیم وارد کتابخانه شد و خود را با کتابی با عنوان طلسم ها و ضد طلسم ها مشغول کرد
البته این کتاب جزو قسمت ممنوعه بود ولی پرفسور برگمن اجازه هرکاری را به او داده بود.
خانم پینسی که سرگرم برق انداختن روی جلد کتابها بود با دقت او را زیر نظر گرفته بود برای همین البوس مجبور شد بشدت علاقه نشان به دهد. او واقعا با دقت هم میخواند:
اسرار ضد طلسم ها
برای فهمیدن اسرار بی شمار ضل طلسم ما باید بیاموزیم که ضل اطلسم چیست؟
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
ضد طلسمع به وسیله ای گفته میشود که بتواند طلسم را نابود کند. این تنها راه
برای از بین بردن یک طلسم است. هر طلسمی که در واقع چیزی جز ضرر و
زیان نداشته باشد مطمئنا ضل طلسمی دارد. سازنده ی ان همانطور که طلسم را
بوجود ملی اورد ضلطلسم را نیز خلقی میکند. این یکی از سه اصلان اساسی قانون
خلق طلسم است. همه طلسط ها باید در سازمانی سحر و جالو در قسمت
خاصی تایید شده باشند و حتما در لافتر مخصوصی ثبت این طلسم ها ثبت
شده باشند. هر طلسمی که جز این باشد غیر قانونی است و سازنده انی
با توجه به جرایم به حبیسی در از کابان محکوم میشود. در طبیعت جادوگری
طلسمهای غیر قانونی گوناگونی یافت می شوند که بعضی از انها
ناشناخته اند ولی بعضی بسیار معروفند و منور با گذشت سالیان طولانی
یافت نشده اند.
برای اطلاعات بیشتر در مورد طلسمهای غیرقانونی به صفحه ۷۶۲ ویژه
پالرمر ما و ضداطلسه ما مراجعه کنید.
البوسی ورق زد تا به صفحه هفتصد و شصت و دو برسد که یکدفعه در با صدای غیژو غیژی باز شد. البوس سرش را برگرداند و بارفورد دوست استیو را دید. او برخلاف استیو بسیار
لاغر و رنگ پریده بود. شاید هم شرایط جوی باعث بوجود امدن این حالت شده بود. او با دیدن البوس اخم کرد و پشتش را به او کرد و به سراغ قسمت ممنوعه رفت. البوسی صدای خانم
پینس را شنید که پرسید:
کی به تو اجازه داده بیای این قسمت؟
- پرفسور آسبورد.
خانم پینسی با صدایی سرشار از نفرت گفت: باشه برو اونجا.
البوس کتابش را بست و به قسمت ممنوعه رفت. بارفورد با کمی جستجو کتابی را با عنوان (( چوبدستی های پیاد )) برداشت و از قسمت ممنوعه خارج شد. البوس از عنوان این کتاب
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
کمی خنده اش گرفت. چوبدستی های پلید؟ چطور یک چوبدستی میتوانست پلید باشد؟
البوسی با برداشتن یک کتاب از انجا خارج شد و بر یکی از میز های کتابخانه نشست. در موقع گذشتن از بالای سر بارفورد یک جمله از کتاب را خواند:
چوبدستی هایی که صاحب نفرت انگیری داشته باشند همانطور بار میاید.
ظاهرا کل کتاب مضحک بود. ولی البوس سعی کرد صفحه ای که او در حال خواندنش بود را در ذهنش ذخیره کند: ۲۴
البوس با خود تکرار کرد: بیست و چهار... بیست و چهار... بیست و چهار...
سپس برروی صندلی نشست و شروع به خواندن کتابش کرد. تازه فهمید چه کتاب بدی را برداشته است: اسرار پیاد اجالدو.
البوس دستش را روی نام کتاب گرفت و خود را فقط به خواندن مشغول نشان داد.
در دنیای جادوگری اسامی گوناگونی یافت میشود که گاهی اوقات برای ما مضحک و مسخره است....
البوس با خود گفت: مثل چوبدستی های پلید.
اما اکثر اوقات واقعا چندین چیرهایی وجود دارد... فهملینشین شاید واقعا سخت باشد...ولی
همیشه باور کردن واقعیت بهتر است. در برج پیشگویی حقایقی شوم برملا خواهد شد...
حقایقی که دیگران از در کشور عاجزند و میگوید چنین چیزی وجود ندارد...اما در واقع
انان هوشع بصیرت ندارند....
برج پیشگویی در منطقه ای وجود دارد که هیچ کس ار وجودش باخبر نیست و کسانی
که قادر به درک این موضوع باشند و با چشم خود این واقعیات را دیده باشند.. اکنون از
لنیا رفته اند...
در بیرج پیشگویی حقایقی بیرملا خواهد شد ولی این تنها نیست برج در منطقه ای بزرگ
واقع شده است و هیچ گاه یارانشین را تنها نمیگذارد... بانان که جانشان را برایش فدا ساخته
اند...یرج از انها محافظت کرده و گوشت و پوستشان را نگه داری کرده است....
باله درست حد سال ترده ایالبد . . . .
برج محل مرگ انهها و محافظر مرگشان است....
البوسی کتاب را به شدت بست. حالت تهوع داشت. واقعا کتاب احمقانه ای بود. البوس حتی نمیتوانست تصور کند چه کسانی خود را برای یک چیز مسخره فدا ساخته اند.
WWW.fantasy-library.irWWW.fantasy-library.ir
جشسط بصیرت نلار بلد . . . .
- خداب به در ک!
بارفورد و خانم پینس هردو با تعجب برگشتند. بارفورد کتاب را بست و ان را در محل ممنوعه گذاشت. سپس از کتابخانه خارج شد. البوس نیز کتابش را در کتابخانه گذاشت و به دنبال او
بیرون رفت. چون هیچ خوشش نمیامد کسی فکر کند او این کتاب را میخوانده است.
او چوبدستی اش را در جیبش گذاشت به دنبال بارفورد راه افتاد. وقتی از جلوی دفتر اساتید گذشت تا راهرویی در طبقه چهارم او را تعقیب کرد. ولی او برگشت و البوس را دید البوس که شکه
شده بود وانمود کرد که میخواهد به سالن عمومی برود. بارفورد همانجا ماند تا البوس به سالن برود. و وتا وقتی البوس از پله های طبقه هفتم عبور نکرده بود از جایش تکان نخورد.
البوس وارد سالن شد و به انجام تکالیفش پرداخت. بعد از تمام شدن مقاله تاریخچه جادو که البوس ان را از روی اسکورپیوسی کپی کرد ان دو به صحبت مشغول شدند.
اسکورپیوس پرسید: تو نمیخوای نقشتو عملی کنی؟ البوس من میترسم.... همش چهارده روز دیگه مونده.
- نگران نباش. دارم یه کاری میکنم.
- الیوس میخوای من کمکت کنم.
البوس با خود فکر کرد که این فکر بدی نیست. مطمئنا اگر دو نفر بودند کارشان راحت تر میشد.
اسکورپیوس دوباره پرسید: کمکت کنم؟
- اره... اگر بتونی...
یکدفعه در سالن عمومی با خشونت باز شد و رز و فلور از حفره در گذشتند و کنار ان دو روی زمین نشستند. فلور با عصبانیت گفت:
چی شد چی شد؟ دارین راجع به همکاری حرف میزنین؟ الیوس باور کن ماهم میتونیم کمکت کنیم.
البوس بر سر دوراهی قرار گرفت. سرانجام گفت:
خب...شما میتونین کمی کمکم کنین. من نمیخوام مزاحمتون بشم...
رز با ناراحتی گفت: دروغ نگو. تو مزاحم ما نمیشی... فقط اگر...
- باشه. باشه. ببینین...
البوس همه نقشه اش را برای ان ها تعریف کرد. رز اول کمی جا خورد و گفت: البوسی این کار غیر قانونیه ! ولی ما حاضریم واسه نجات دامبلدور هرکاری انجام بدیم.
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
فردای ان روز البوس میخواست هرچه زودتر کتاب چوبدستی ها پلید را پیدا کند. به رز و فلور و اسکورپیوس گفته بود خودش میخواهد این کار را انجام بدهد. و انها باید رفتار بارفورد را
در نظر بگیرند. البوس روز بعد هیج کاری پیش نبرد زیرا هم درسهای ان روزش بسیار تکلیف داشت و هم باید کوییدیج تمرین میکردند. هارکینز مدام از طریفه بازی کردن بازیکنان ایراد
میگرفت. رز و فلور هم به هیچ جایی نرسیده بودند. ولی اسکورپیوس گفت که بارفورد ان روز دو کتاب دیگر با نام های (( قدرتمندانی تاریخ جادوگری) و (( خوانی اشام ما در قرن اخیر) را
مطالعه کرده است. عصر جمعه یعنی دو روز بعد البوس فرصت یافت به کتابخانه برود و کتابهایی که بارفورد در روزهای اخیر خوانده بود را قرضی بگیرد. ان شب رز فلور البوسی و اسکورپیوسی
هر چهارنفرشان به خواندن کتابها مشغول بودند. البوس کتاب قدرتمندان تاریخ جادوگری را در دست گرفت و مشغول خواندن ان شد زیرا بارفورد کتاب چوبدستی های پلید را خود امانت گرفته بود.
خونی اشام ما چند نوعند. نوع اولی که بسیار وحشی تر هستند انها با قتل انسانی ها تفریح میکنند!
این نوع خون اشام بسیار کم است ولی همانها هم بسیار خطرناکند. آنها از بدن انسان و موجودات
زنده تغذیه میکنند. خون می اشامند و کمتر از چیزهایی مانند گوشت تغذیه میکنند. این نوع
خونی اشام در نواحی دریا و دریاچه ما زندگی می کند.
نوع دوم بسیار ارام و احمق هستند. انها را بسیار اسان میتوان فریب الالد و به قتل رساند.
این نوع به علت پیدا نکردن غذایش که خون اژدهاست منقرض شده است ولی باز هم
چند تا از انها در نواحی مرطوب پیدا می شوند.
البوس کتاب را بست و با حالت تحقیر امیزی گفت: خیلی چرنده! برای چی همچین چیزی رو میخونده؟
اسکورپیوس در حالی که کتاب را از دست البوس میگرفت گفت:
من چه میدونم.
البوس سری تکان داد و پرسید: شما اون جا چیزی پیدا نکردین؟
فلور و رز که خشکشان زده بود گفتند: بیا این جارو ببین.
فلور گفت: نه. وایسا خودم بخوانمش . اینجا نوشته: برهمه واصبح و میبرهان است که ...
رز گفت: اون قسمت اصلی رو بخون.
- باشه. در دنیای جادوگری در هر زمانی و هر عرصه ای کسانی وجود بودند که مردم از انهها واهمه داشتند. انها
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
معمولا خود را با نام هایی مانند ارباب تاریکی لر بسیاه و غیره
معرفی میکردند. در ده قرن اخیر ناف و نشانی اقرالدی را که جادوگران سیاه تاریخ بودند را کسی نمییاست ولی مفتخریب که اسامی پیج تقری که اثر بالایید ترین انسان های عرصه خود
بودند همراه سابقه و کارهایی که انجام ملی الند را بگوییم.
نفر اولین کسی جز توبی گوردونی نیست که با کارهایی که به انجام رساند بسیاری از مشنگ ها و دورگه هارا بیبیخت ساخت و بسیاری از انها را به قتل رساند.
نفر دوم مییابیو کرایس خوان اشام است که با قریب دادن عده ای از مردم رودباورانهها را به قتل رساند.
نفر سوم لرد ولدمورت است که بسیاری از مشنگ ها را کشت و با هری پاتر جنگید و سرانجام بدست او کشته شد.
فلور یکدفعه ساکت شد. البوس پرسید: چرا بقیشو نمیخونی؟
- چون بقیش نیست. ببین یه نفر پاره شی کرده.
اسکورپیوس اخم کرد و گفت: یعنی چی؟ واسه چی پاره شی کرده؟ مگه حالا چی توشی نوشته بود؟
فلور با حالت سردرگمی گفت: یا احتیاجش داشته یا دوست نداشته کسی اونو بخونه.
- حالا بنظرات میذارتش سرجاشی؟
- معلومه که نه. ولی ما باید یه نسخه دیگه از این کتاب پیدا کنیم.
البوسی که خیلی ناراحت و ناامید شده بود گفت: چجوری؟ تا یه هفته دیگه باید پیداش کنیم؟
رز گفت: این اهمیتی نداره.. چون نقشه ما وابسته به این موضوع نیست و ما بدونه این هم میتوانیم کار مونو انجام بدیم. حالا باید تعقیبش کنیم ببینیم کجا میرد. اونم خیلی درست .
البوسی اهی کشید و گفت: باشه. ولی این به عهده تو و فلوره.
انها تا یک هفته بعد همه جا به دنبال بارفورد می رفتند البوس و اسکورپیوسی دیگر کتابهایی که او میخواند را نمیگرفتند ولی نامهایشان را یادداشت میکردند. هیچ چیز مشکوکی
وجود نداشت بجز این که اکنون بارفورد در رفتن به کتابخانه با رز و فلور در رقابت بود. از ان گذشته البوس در این یک هفته حتی وقت نکرد سرش را بخار اند چه برسد به این که
بارفورد را تعقیب کند. رز و فلور که از او زرنگتر بودند هم وقت سرخاراندن نداشتند. البوس نمیتوانست تکالیفش را انجام ندهد و قسمت بعدی نقشه اش را اجرا کند برای همین
دلشوره زیادی پیدا کرده بود. وقتی هفت روز تا اخرین جلسه محاکمه باقی مانده بود چیزی تغییر نکرد. این روزها بسیار سریع می گذشت. رز و فلور که اکثر اوقاتشان را در کتابخانه
میگذراندند نیز میگفتند که بارفورد هنوز هم زیاد به کتابخانه می اید و این اواخر فقط کتابهایی راجع به ضد طلسم ها
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
مطالعه می کند. با این که این موضوع خیلی روشن بود ولی البوس
نمی توانست بفهمد او چرا درباره چنین چیزی اطلاعات جمع اوری می کند.
روز سه شنبه فلور و رز تصمیم نهایی خود را گرفتند و وقتی در حال صرف صبحانه بودند مدام با یکدیگر حرف میزند. در نهایت فلور با نگرانی گفت:
ببین البوسی. همش هفت روز به محاکمه مونده. درسی و بقیه چیزها برای ما وقت زیادی نذاشته. بهتره این چند روز به دنبال عملی کردن نقشه مون باشیم. ما باید این کارو بکنیم.
متوجه منظورم میشی دیگه؟ از همین الان شروع می کنیم.
بعد از تمام شدن صبحانه البوسی و اسکورپیوسی به کتابخانه رفتند و فلور و رز به راهروی طبقه دوم. همان جایی که سال گذشته البوس مورد حمله لردسیاه قرار گرفته بود.
فلور فکر کرده بود شاید انجا جای خوبی باشد.
البوس و اسکورپیوس هردو شنل نامرئی پوشیده بودند و پشت در منتظر بارفورد بودند. انها یک ساعت تمام همانجا ایستادند. هردو از درد کمر توانایی هیچ کاری نداشتند و عذاب اورتر
از همه این بود که حتی نمیتوانستند یک تکان کوچک بخورند. پس از یک ساعت مشخص شد که بارفورد خیال بیرون امدن ندارد. اسکورپیوس پیشنهاد داد که به جایی بروند کمی
استراحت کنند و برگردند. انها نیم ساعت استراحت کردند ولی هنوز حالشان کاملا خوب نشده بود. دیگر اوایل غروب بود که بارفورد از کتابخانه بیرون امد.
البوس از اسکورپیوس جدا شد و به سوی بارفورد رفت. فرار بر این بود که اسکورپیوس مواظب باشد تا کسی اطراف طبقه دوم تا چهارم پرسه نزند. بارفورد از کتابخانه بیرون امد و
از راه پله ی مارپیچی گذشت. در دفتر اساتید طبق معمول سرکی کشید. انها از طبقه چهارم نیز گذشتند و وارد راهروی کوچک و تاریکی شدند. اطراف هر اتاق که درون راهرو بود
نورهای ابی رنگی بیرون می امد. البوس جلوی راهش را نمیدید و یک بار سکندری خورد که خوشبختانه بارفورد متوجه این قضیه نشد. البوس کمی می ترسید بارفورد درون هر اتاق فقط
سرکا می کشید. بر روی دیوار های راهرو تار عنکبوت بسته شده بود. یکدفعه وارد اتاقی شد که البوس از دور دیوارهایش را نمیدید. البوس نزدیک تر رفت و به او خیلی نزدیک شد. البوس
بلاخره از نزدیک اتاقک را دید. البوس اشتباه نمی کرد انجا اصلا دیوار نداشت. بلکه شبیه یک گاو صندوق خیلی بزرگ بود. البوس شنلش را دراورد و نفسش را از عمد با صدایی بلندتر از
حد معمول در سینه حبس کرد. بارفورد برگشت و البوس را دید. او میخواست فریاد بکشد که البوسی خودش را روی او
انداخت...
او کاملا بی هوش شده بود. البوس او را به زحمت بلند کرد و به دیوار تکیه داد. متاسفانه هنوز یاد نگرفته بود که با طلسمی انسانی را سبک کند. او باید می رفت و کمک می اورد زیرا
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
بردن بارفورد از راه پله های دو طبقه ان هم بدون جلب توجه غیر ممکن بود. همانطور که در حال بررسی راه های مختلف بود صدایی شنید.
پس این بی عرضه کجا موند؟ حتما گیر این پاتر افتاده.
یکدفعه تمام وجود البوس یخ زد. این صدای استیو گوردون بود. بنظر می رسید صدا از درون گاوصندوق باشد. مغز البوس با سرعتی سرسام اور کار میکرد. باید چه کار میکرد؟
او را میگذاشت و میرفت؟ اگر گوردون بیرون میامد و او را میدید که بیهوشی شده است چه می شد؟
البوس بدن او را روی زمین ول کرد. یکدفعه پیکر بارفورد با صدای ترقی روی زمین افتاد. البوس بیچاره شده بود کمتر از یک دقیقه دیگر استیو به انجا میامد...
مغزش با سرعت سرسام اوری کار میکرد. اکنون او با بدن بارفورد دو متر فاصله داشت. صدای استیو از درون اتاقک بلند شد. او تلاش میکرد بیرون بیاید. یکدفعه جرقه ای در ذهنش
روشن شد: شنل نامرئی.
البوس شنل را بسرعت از روی زمین برداشت. این کار بسیار مشکلی بود زیرا البوس هیچ جا را نمی دید و فقط با لمس کردن ان را جستجو میکرد. بلاخره ان را پیدا کرد. یکدفعه متوجه شد
اتاقک به لرزه درامده است. البوس بسرعت شنل را روی بدن بارفورد انداخت و از راهرو بیرون رفت. وقتی کاملا از راهروها خارج شد و به پلکان های مارپیچی رسید نفس راحتی کشید.
یکدفعه صدای انفجاری شنیده شد. البوس میخواست درون راهرو را ببیند. ولی درست همان لحظه اسکورپیوس دوان
دوان خود را به او رساند. او در حالی که نفس نفس میزد گفت:
بدو. بدو باید بریم پرفسور آسبورد داره میاد...
- ما باید کمک ... چی گفتی؟
- آسبورد لعنتی سروکله شی پیدا شده.
- وای ... چی کار کنیم؟
- تو چی کار کردی؟
- من؟ خب... من اونو تعقیب کردم به راهروی باریک و تاریکی رسید. بعدش روش پریدم و بیهوشش کردم. ولی ... اونجا...
- ولش کن.... پسره کجاست؟
- ته راهرو
- چی ؟ بدو باید بریم بیاریمش . البوسی دست اسکورپیوسی را گرفت و گفت: نه. استیو اونجاست. نباید مارو ببینه.
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
- استیو دیگه واسه چی...
اسکورپیوس که چیزی نمانده بود گریه اش بگیرد گفت: بابا چرا نمی فهمی؟ آسبورد داره میاد. داره تو راهروها قدم میزنه. استیو دیگه چیه ؟ ما باید بریم جنازه رو بیاریم... منظورم همون
یاروانه !
- باشه. بیا بریم داخلی. ولی اگه ما رو ببینه...
- بیهوشش میکنیم....خودم این کارو میکنم!
- باشه باشه. بریم تو. البوس و اسکورپیوس نفس نفس زنان به اخر راهرو رسیدند. انجا بسیار دلگیر و سرد نیز بود. البوس احساس کرد تنش مور مور شده است. از ان جای کثیف
چند شش شده بود.
اسکورپیوسی که چوبدستی اش را روشن کرده بود با دیدن زمین خالی گفت: پس کجاست؟
- زیر شتلی انداختمش.
اسکورپیوسی با ناباوری گفت: تو چی کار کردی؟
- خب. اگر استیو میومد و...
- استیو دیگه کجاست؟ چرا نمی بینیمشی؟
البوسی لبشی را گزید و گفت: توی یه اتاقک کوچیک بود.... باور کن همینجا.
- باشه. فقط اونو به منم نشون بده.
یکدفعه اتاقک که به شکل یک گاو صندوق بود نمایان شد. اسکورپیوس نعره زد: این دیگه از کجا پیداش شد؟
البوس دیوانه وار گفت: اروم... اروم... ارومتر...
- از کجا پیداش شد؟
- نمیدونم.
- من حاضرم قسم بخورم که چند دقیقه پیش اینجا نبود.
- میدونم. بهتره کار مونو انجام بدیم.
کی اونجاست؟
البوس و اسکورپیوسی خشکشان زده بود. این صدای پرفسور آسبورد بود. اسکورپیوس یکدفعه به دیوار برخورد کرد.
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
چشمانش در حدقه بالا رفته بود و انگار فلج شده بود.
او جویده جویده گفت: دیگه... نمی تونم.... تحمل... کنم.
البوس دستش را گرفت تا در یکی از گوشه های راهرو قایم شوند. بعد از چند دقیقه معلوم شد که آسبورد از وارسی انجا ناامید شده است. البوس گفت:
خب، تو برو بارفورد و پیدا کن و منم میرم ببینم اونجا چیه...
او با دستش به اتاقک اشاره کرد. اسکورپیوس با تردید گفت: نه، بهتره نری ... اخه...
- نگران نباشی.
البوس ارام به طرف اتاقک راه افتاد. وقتی دقیقا روبرویشی ایستاده بود متوجه شد بسیار کوچک تر از ان چیزی است که خیال می کرد. در اتاقک خاکستری رنگ بود و رویش دستگیره
گردی به شکل مار اسلیترین نقش بسته بود. البوس کمی چند شش شد زیرا چیزی به شکل مار دور تا دور دستگیره چنبره زده بود. البوس به ارامی دستش را روی دستگیره مار مانند گذاشت
و ان را پیچاند. یکدفعه نور خیره کننده ای چشمش را زد. البوس که از چشمهایش اشک جاری شده بود رویش را برگرداند. ولی زیاد معطل نشد و دوباره برگشت. چشمهایش کمی به نور عادت
کرده بود، ولی هنوز مجبور بود چشمهایش را نیمه باز نگه دارد. راه پله ای پشت در خاکستری رنگ ، که البوس ان را باز کرده بود نمایان شده بود. البوس پای راستش را جلو برد
تا وارد شود، که یکدفعه بادی به شدت وزید و البوس را به عقب پرتاب کرد.
اسکورپیوس که خیلی جا خورده بود فریاد زد: چی شد؟ البوس حالت خوبه؟
البوس که با شدت زیادی به عقب پرتاب شده بود و سر و بدنش به شدت درد می کرد ناله کرد: نه.... حالم خوب نیست...
اسکورپیوسی کمک کرد که البوس از جایش بلند شود. او گفت: من شنلو پیدا کردم، بارفورد و هم همینطور. ولی جالب اینه که اون زیر شنل نبود!
البوسی از مالیدن سرش دست برداشت و پرسید: اونجا نبود؟ پس کدوم گوری بود؟
- یه ذره اونور تر. ولی فاصله زیادی داشت.
البوس گفت: ولش کن. بهتره بریم...تو اونو بلند کن منم میرم جلوی راهرو نگهبانی میدم.
- باشه.
البوس شنلش را برداشت و بسرعت به طرف پلکان های مارپیچی دوید. وقتی به انجا رسید چشمش را کاملا باز کرد. نور اطرافش بهتر شده بود. البوس به ساعتش نگاه کرد، ساعت
یازده بود. خیلی دیر شده بود. اگر کسی انها را میدید ممکن بود به جرم پرسه زدن در راهروها مجازاتشان کند بیهوشی
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
کردن بارفورد که خود مسئله ای جدا بود. اسکورپیوس پنج دقیقه بعد
هرن و هن کنان از راه رسید.
او با عصبانیت گفت: مرد شورشو ببرن! اندازه یه گوساله وزن داشت !
البوس کمی از وزن بارفورد را روی خودش انداخت و به کمک اسکورپیوس او را بلند کرد. انها بعد از ده دقیقه فقط یک راه پله را پیموده بودند. وزن بارفورد بسیار سنگین بود و انها
مجبور بودند یک پله یک پله بایستند و نفسی تازه کنند. البوس خدارا شکر کرد که انها باید او را پایین ببرند اگر مجبور می شدند به طبقه بالایی بروند هیچ بعید نبود البوس و اسکورپیوس
سکته می کردند یا کمرشان خرد می شد. بعلاوه چیزی نمانده بود هرسه انها از پله ها پایین بیافتند. وقتی به طبقه دوم رسیدند نفس راحتی کشیدند. و او را بدو بدو کنان به راهروی اخری
بردند. البته وقتی البوس این موضوع را به اسکورپیوسی گفت حسابی توی ذوقش خورد.
بلاخره به راهروی مورد نظر در طبقه دوم رسیدند. البوسی با بیاد اوردن انجا حالش بد شد. ان جا همانجایی بود که سال گذشته تا دم مرگ رفته بود و چیزی نمانده بود که ان جا محل مرگش
باشد. همین که البوس در را باز کرد رز و فلور را دید که جلوی در ایستاده بودند. انها با عصبانیت به هردویشان چشم غره ای رفتند.
اسکورپیوس بسرعت از کوره در رفت و گفت: ببخشینا... مثل اینکه ما با بدبختی اونو از اونجا اوردیم اونوقت شما بهمون چشم غره میرین؟
رز فریاد کشید: چهار ساعت توی این خراب شده بودیم. من و فلور توی طلسم های بیهوشی که استاد شدیم !
فلور به ارامی گفت: بسه. بهتره زود تر کار مونو شروع کنیم.
رز و اسکورپیوس با عصبانیت به هم خیره شدند ولی چیزی نگفتند. البوس بارفورد را اورد و روی صندلی گذاشت که فلور با دقت از سرسرا به طور مخفیانه بانجا اورده بود.
وقتی هیکل بارفورد روی صندلی افتاد، فلور بسرعت جلویش نشست و گفت: باید از اون قطره به من بدین.
رز که این موضوع همان موقع یادش افتاده بود بسرعت گفت: اره...اره. باید فردا بذارمش سرجاش!
فلوراهی کشید و شیشه کوچک را از دست رز گرفت. البوس با تعجب پرسید: این دیگه چیه ؟
رز نفس عمیقی کشید و گفت: اینو از انبار لستر دزدیدم. پس با چی بهوشش میاوردیم؟ نکنه روش اب میریختیم! بعدشم.... این معجون راست گوییه. یعنی هرچی بخوایم بهمون میگه...
یکدفعه صدای غرش مانندی شنیده شد و فلور عقب عقب امد و زمزمه کرد: چند قطره ریختم تو دهنشی.
بارفورد شروع به لرزشی کرد و صورتش به صورت نفرت انگیزی تکان می خورد. او از شدت لرزش روی زمین افتاد. اسکورپیوسی با انزجار او را روی صندلی اش نشاند.
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
بارفورد که چشمانش با حالت عجیبی در حدقه می چرخید به انها خیره شده بود.
فلورا هسته گفت: شروع کن البوس.
البوسی جلو رفت و روبروی بارفورد قرار گرفت. بارفورد یکدفعه شروع به فریاد زدن کرد. اسکورپیوسی مانند برق از جایش پرید و گفت: چه مرگته؟
ولم کنین...ولم کنین....باید برم....
البوسی گفت: تو هیچ جا نمیری.
بارفورد که دیوانه شده بود فریاد کشید: من باید برم...اگه نرم استیو منو میکشه....
چی ؟
- اگه نرم منو میکشه... خودش گفته بود.... تورو خدا بذارین برم...
فلور جلو امد و پرسید: تو واسش چی کار میکردی؟ مجبورت کرده بود چی کار کنی؟
- من... من کاری نکرده بودم...اون باید این کارو انجام میداد...اون از هاگوارتز خارج میشه... من باید بهشی بگم...
اسکورپیوس غرید: داری دیو و نمون میکنی اچیو باید بگی؟
- من باید بهشی بگم همه چیز خراب شده... باید بگم کارهاش هیج فایده ای نداره....اونا خیلی مواظبشن...
البوس با عصبانیت گفت: به ما بگو چی شده.
رز گفت: نه، به ما بگو تو و دوستات دارین چی کار میکنین؟ چه کسی مقصر مرگ هاست؟ کی اونا رو کشته؟
بارفورد که مدام نگاهش را از رز به البوس و از البوس به رز می انداخت گفت: مقصر مرگ ها...؟ من باید برم...اون منو می کشه خواهش میکنم بذارین برم...
فلور چرخی زد و پشت صندلی بارفورد قرار گرفت و به طوری که او متوجه نشود چوبدستی اش را پشت سر او قرار داد. و یکدفعه فریاد کشید: استیو پفای !
اسکورپیوسی قلبش را گرفت و نفس نفس زنان پرسید: چرا... اونجوری کردی؟
فلور جواب نداد و با دقت بیشتری چوبدستی اش مغز بارفورد را نشانه گرفت.
- میخوای بکشیشی ؟
- اسکورپیوس ساکت باش لطفا.
فلور چوبدستی اش را روی سر بارفورد سمت راست گذاشت و گفت: راز. اون شیشه ای که اوردی رو بده.
WWW.fantasy-library.irWWW.fantasy-library.ir
رز با دلواپسی شیشه کوچکی از کیفش در اورد و به دست فلور داد.
فلور همانطور که چوبدستی اش را به مغز بارفورد گرفته بود در شیشه را باز کرد. یکدفعه مایع ابی رنگی از سر بارفورد خارج شد. فلوران را با دقت در شیشه ای ریخت و درش را بست
سپس گفت: تموم شد.
اسکورپیوس که چشمهایش گرد شده بود گفت: زنده سی؟ این چیه که ریختی توی...
فلور با نگاه خصمانه ای او را ساکت کرد و شیشه را به دست البوس داد و گفت: بفرمایید اینم مدرک.
- چی گفتی؟
- بعدا توضیح میدم. رز اینو به هوشی بیاره
رز به طرف بارفورد رفت و با چوبدستی اش صورت بارفورد را نشانه گرفت و وردی زیر لب خواند.
بارفورد مانند برق از جایش پرید. فلور دوان دوان به طرف او رفت و گفت: میتونی بری... برو...
بارفورد تلو تلو خوران به طرف در رفت. همینکه در استانه در قرار گرفت فلور دوباره او را با طلسمی بیهوشی کرد. و گفت: باید حافظشو اصلاح کنم...
رز با نگرانی گفت: درست حسابی بلد نیستم. این ماله سال هفتمه.
فلور کتاب قطوری را اورد و صفحه ای را جلوی خود قرار داد سپس تمرکز کرد و چند بار وردی را تمرین کرد.
- فکر کنم امادم...
رز دست فلور را گرفت و هردو مقابل بارفورد زانو زدند. فلور با صدای لرزانی گفت: ابلیوی ایتا/
بلافاصله حالت چشمان بارفورد رویایی شد.
فلور نفس راحتی کشید و گفت: برین قایم شین. میخوام بارفورد و بهوشی بیارم و نباید مارو ببینه.
انها گوشه ای که بسیار تاریک تر بود ایستادند. فلور جلو رفت و با وردی او را بهوش اورد سپس خودش کنار البوس رز و اسکورپیوس قایم شد. بارفورد وقتی که به هوش امد کسی
را ندید و پا به فرار گذاشت. هر چهار نفر انها نفس راحتی کشیدند و از اتاق خارج شدند. رز که جلوی همه راه میرفت گفت: بدوید.
سه نفر دیگر پشت سر او دویدند. وقتی از راهرو ها خارج شدند و راه سالن عمومی را در پیش گرفتند صدای از پشت سرشان مانند فش و فش مار شنیده شد. البته به همراه صدای واضح نفس
عمیق یک انسان.
البوس که پشت سر انها راه میرفت با ترس و لرز سرش را برگرداند.
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
کسی که پشت سرانها بود کسی بجز پرفسور آسبورد نبود!
فصل بیست و پنجم: بزنگاه
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
البوس میخواست نعره بزند ولی صدایش در نمی امد. فلور و اسکورپیوس و رز برگشتند. تا ببینند او چرا توقف کرده است که یکدفعه نفسشان بند امد. رز بسرعت گفت:
پرفسور باور کنید...ما باید...
آسبورد با عصبانیت فریاد زد: ساکت باشی دوشیزه ویزلی !
رز با ترسی و لرز ساکت شد. اسبورد با عصبانیت به انها خیره شد و گفت: این موقع شب اینجا چی کار میکردین؟ ها؟ جواب بده پاتر.
البوس سرش را بالا گرفت و گفت: باور کنین ما باید میومدیم که...
- امیدوارم بدونی که برای پرسه زدن در راهرو ها در نیمه شب هیچ دلیل قانع کننده ای وجود نداره ....
- ولی ما...
- دیگه کافیه. یک بار که تنبیه بشید می فهمین.
آسبورد بی نهایت عصبانی بود و فریاد میزد. یکدفعه هیکل پرفسور برگمن از دور نمایان شد. او با صدای زیری پرسید:
اینجا چه خبره؟ آسبورد حالت خوبه؟ نصفه شب... پناه بر خدا. اینا دیگه چرا اینجان؟ من دفترم دو متر با اینجا فاصله داره یه جوری از خواب پریدم که هیج نمونده بود سکته کنم.
آسبورد غرید: شما هیچی نمی دونین بهتره دخالت نکنین.
- اگر من از... چی گفتی؟ من چیزی نمیدونم ؟ حالا بگو چی شده؟
- این چهار نفر نصفه شب توی قلعه پرسه میزدن! باور نکردنیه.
پرفسور برگمن سرش را به زیر انداخت و گفت: باشه. متوجه شدم. فکر کنم من باید به این موضوع رسیدگی کنم در سسته؟
آسبورد چشمهایش را ریز کرد و گفت: درسته. حالا منظور؟
- منظورم واضح بود. یعنی من خودم به کارشون رسیدگی میکنم. متوجه شدی؟ یا بازم توضیح بدم؟
آسبورد با عصبانیت فریادی کشید و گفت: خیال کردی! فکر کردی میسپارمش دست تو تا به راحتی معافشون کنی؟
پرفسور برگمن جیغ کشید: این به خودم مربوطه. تو هم اگه بخوای تهمت بزنی من...
یکدفعه پرفسور لستر دوان دوان به انجا رسید. او نیز لباس خواب برتن داشت.
رز و فلور با حالت عصبی انها را نگاه میکردند. البوسی نیز عصبی شده بود. او با نگرانی دعا میکرد تا این موضوع
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
زودتر تمام شود. خدا خدا میکرد آسبورد متوجه نشده باشد که انها یکی از
بچه های اسلیترینی را بی هوشی کرده اند و اطلاعات زیادی از او گرفته اند. و از طرفی هم مشتاق بود تا بفهمدان مایع ابی رنگ که از مغز بارفورد خارج شده بود چیست.
با ورود لستر سروصدای برگمن و آسبورد خاموش شده بود. آسبورد که از شدت عصبانیت دندان هایش به هم فشرده شده بود گفت:
خب. حالا مجازات این چهار نفر. خودم این کارو می کنم.
پرفسور لستر بسیار مودبانه گفت: ولی ... معذرت میخوام. اونا توی گروه پرفسور برگمن هستن.
پرفسور برگمن بلافاصله گفت: بله بله درسته.
آسبورد که خیال دعوا داشت گفت: من پیداشون کردم و حق دارم مجازاتش کنم. میدونی کایلی؟ گلوکا درست و حسابی مجازاتشون نمیکنه...
لستر با همان لحن مودبانه اش گفت: این دیگه به خودشون مربوطه ولی من مطمئنم ایشون عادلانه قضاوت میکنن.
- ولی ...
- دیگه بهتره بریم بخوابیم. سپس دست او را گرفت و از انجا برد. آسبورد چشم غره ای به انها رفت و زیر لب چیزی گفت. البوس حاضر بود شرط ببندد که او در کلاس دفاع در برابر جادوی
سیاه تلافی خواهد کرد.
پرفسور برگمن منتظر ماند تا انها کاملا دور شوند. سپس صدایش را صاف کرد. البوس به خود امد و گفت:
پرفسور ... اجازه بدید توضیح بدم... ما...
- لازم نیست. . . خودم میدونم...
فلور که چشمهایش گرد شده بود با صدای بلندی گفت: میدونین؟ چی رو میدونین؟
- ساکت باشی دوشیزه مالفوی. نصفه شبه ها!... اینو میدونم که البوس بخاطر وظیفه ای که باید انجام بده این کارو کرد.
البوس که دهانش با حالت ابلهانه ای بازمانده بود گفت: خب... هم بله هم نه...یعنی اره...
- بله. خودم میدونم...فقط دوستت دارم بدونم پرسه زدن در راهرو ها اونم نصفه شب چه کمکی بهتون میکرد؟
البوس که مطمئن نبود بخواهد این موضوع را برای پرفسور برگمن توضیح بدهد، گفت:
خبا... ما نمی تونستیم توی روز ...
- الان لازم نیست توضیح بدی. فعلا بهتون میگم که من دعواتون نمی کنم ولی اقای پاتر مجبوره مجازات بشه. پرسه زدن در راهرو ها با هیچ دلیلی جایز نیست. سه نفر دیگه تون هم
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
چون میخواستین به اون کمک کنید مجازات نمی شید ولی حواستونو جمع کنید.
البوس کمی ناراحت شد ولی گفت: پرفسور کی باید برای مجازات بیام؟
- فردا ساعت یازده در دفتر من باش. حالا دیگه برید بخوابید. فقط یه موضوعی من همیشه نیستم که بخوام نجاتتون بدم و شما باید خیلی احتیاط کنید. وایسا ببینم پاتر اون چیه تو دستت؟
البوسی دستهایش را جستجو کرد و گفت: شنل نامرئی.
پرفسور برگمن که خشمگین شده بود گفت: شنل نامرنی؟ تو شنل نامرئی داشتی و توی راهروها خودتو پنهون نمی کردی؟ پاتر عقلت سر جاشه؟
البوس خیلی خجالت کشید ولی با حالت تدافعی گفت: پرفسور شما که پرفسور اسبوردو میشناسین اگر ما نامر نیم بودیم مطمئنا پیدامون میکرد!
- حرفهای احمقانه نزن ! دیگه برین توی خوابگاه.... پاتر دیگه تکرار نمیشه... تورو خدا یه ذره به فکر خودت باش.
البوسی و بقیه به محض تمام شدن سخنرانی های پرفسور برگمن به سمت خوابگاه دویدند. فلور بسیار اهسته اسم رمز را به بانوی چاق گفت و هر چهار نفر انها وارد سالن شدند.
رز شیشه محتوی مایع ابی رنگ را روی میز گذاشت و با بدخلقی گفت: خیلی دلم میخواد بدونم این آسبورد لعنتی اونجا توی این وقت شب چه غلطی میکرد.
البوس و اسکورپیوسی با تعجب به یکدیگر نگاه کردند. انها هیچ گاه ندیده بودند رز به یکی از اساتید بی احترامی کند.
البوس شانه هایش را بالا انداخت و گفت: چه میدونم. انگار همیشه باید ما رو ببینه اونم سر بزنگاه!
اسکورپیوس که شنلش را در می اورد یکدفعه خشکشی زد. رز با بدخلقی گفت: چی شد؟
- نکنه... نکنه... بارفورد به آسبورد همه چیز و گفته باشه؟
رز جیغ کوتاهی کشید و صاف نشست. البوس که به تته پته افتاده بود گفت: نه...این... امکان نداره. فلور حافظه شو اصلاح کرد.
فلور صورتش را با دستهایش پوشاند و گفت: شاید اشتباه اجراشی کرده باشم. و ای... نه.
اسکورپیوس فورا گفت: نه.... نه... حالا فهمیدم...از وقتی که من نگهبانی میدادم یعنی دو ساعت پیش اینجا بود. آسبورد داشت نگهبانی میداد.
- دیگه چه بدتر! نگهبانی میداد؟ واسه چی؟
- چه میدونمرز! چه سوالاتی میپرسی. شاید...یعنی حتما با بارفورد و گوردون دستش تو یه کاسه سی.
فلور که اشفته شده بود گفت: دیگه کافیه. بهتره بریم بخوابیم.
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
و دست رز را گرفت و شیشه محتوی مایع را برداشت و هردو به خوابگاه دختران رفتند. البوس دستی به سرش کشید و گفت: شب پرمخاطره ای بود. او و اسکورپیوس به طبقه بالا رفتند و
لباسهایشان را عوض کردند. اسکورپیوس به محض دراز کشیدن روی تخت خواب خوابش برد ولی البوس به جریان های ان شب فکر کرد.
درست بود که او عجیب بود...اخر او یک جادوگر بود... ولی از همه جادوگران عصر خودش عجیب تر بود...شاید حتی یکی از این اتفاقاتی که برای او افتاده بود برای هیچ کس دیگر رخ نداده
بود...ولی او یک دلگرمی داشت. اگر هم از همه عجیبتر بود ولی بدتر نبود. بدترین جادوگر عصر او کسی دیگری بود... لرد اسپایک. او بدترین فردی بود که میشناخت. از او بدتر کسی را سراغ
نداشت. او باعث همه اتفاقاتی بود که ان شب افتاده بود. ذهن البوس برای یک ثانیه از کار ایستاد. ایا واقعا او مقصر اصلی بود؟ البوس کوشید همه اتفاقات را به او ربط دهد. ولی مطمئنا
یک جای کار ایراد داشت. یک جای این ماجرا می لنگید. خیلی دلش میخواست همه چیز را بفهمد. ولی ... نه... خیلی هم دوست نداشت. دوست نداشت همه چیز را بداند. ولی ای کاشی
معنی خوابش را می فهمید. دالان سحر امیز را می فهمید....و ای کاش....
زودتر راه حلی برای نجات خودش و دامبلدور پیدا میکرد.
البوسی انقدر به لرد اسپایک دالان سحر امیز و استیو گوردون فکر کرد تا خوابش برد. او خوابهای اشفته ای می دید. مثلا اینکه پرفسور اسبورد لباس برگمن را برتن کرده بود
و تصمیم گرفته بود به عنوان مجازات از درون کمدی لرد اسپایک را دراورد تا البوس با او بجنگد. سپس... اتفاق شگفت انگیزی روی داد.
مردی که روی سرش پرنده ای نشسته بود و سایه شان روی زمینی افتاده بود. مرد که سایه اش به شکل یک گاو بود که شاخ هایش بلند تر از حد معمول باشد با صدای هولناکی گفت:
هیچ نگران نباش... هیچ نگران نباش... تا چند روزه دیگه جنازشی جلوی روته...خودم و است میار مش... فقط تحمل داشته باش... تحمل کن چند روز بیشتر نمونده...اوه اینا هاش... این همون چیزی
که میخواستیم...اماده شد هویترز؟ خوبه... خوابه... چه شکل قشنگی داره.... بهانه خوبی به دستم دادی ها! سنادورا همتا ندارد!
فصل بیست و ششم: ماجرای سنادورا
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
البوس با تکان عجیبی از خواب برخاست. حاضر بود قسم بخورد که قبل از بیدار شدنش دو چشم کهربایی دیده است. قلبش به شدت می تپید. و نفس نفس میزد. گویی مسافتی طولانی دویده بود.
ساعتش را نگاه کرد. ساعت نه و نیم بود. البوس با جستی از جایش برخاست و عینکشی را به چشم زد لباسش را در طول یک دقیقه پوشید. و به سرعت از پله ها پایین رفت. او بدو بدو کنان
خودش را به سرسرا می رساند. وقتی به انجا رسید از دوستانش فقط فلور انجا نشسته بود و در حال کتاب خواندن بود. البوس به دنبال اسکورپیوس گشت ولی او انجا نبود. البوس سلانه سلانه
به سمت میز گریفندور حرکت کرد. فلور با دیدن او با خوشرویی گفت: سلام. صبحت بخیر.... چرا نفس نفس میزنی؟
البوسی صندلی کنار او را عقب کشید و بر سرجایش نشست. او بی هیچ مقدمه ای گفت: خواب دیدم.
فلور ابروهایش را بالا برد و پرسید: دوباره؟ حالا راجع به چی بود دالان سحر امیز؟
- نه. راجع به... یه چیزه دیگه بود.
- راجع به چی؟...نه الان نگو. بیا یه چیزی بخور بعدا.
- گرسنم نیست.
- باید بخوری. فلور ظرف سوسیس را جلوی او گرفت و خودش مقدار پوره برای البوس ریخت.
البوسی با بی میلی شروع به خوردن کرد. پس از چند دقیقه که صبحانه اش تمام شد گفت: اسکورپیوس کجاست؟
- رفته کمک هاگرید. رز بهشی گفت بیا بریم کتابخونه اونم فوری گفت میخواد به هاگرید کمک کنه.... البوسی؟
البوس سرش را بلند کرد و گفت: بله؟
- میخواستم بگم....واقعا متاسفم که تو باید مجازات بشی.
البوس لبخندی زد و کمی رنگ به رنگ شد.
فلور با خوشرویی گفت: حالا میتونی بهم بگی.
البوسی روبروی او نشست و خوابش را تمام و کمال توضیح داد. بر مسئله سنادورا نیز تاکیید خاصی کرد. زیرا تا بحال چنین اسمی را نشنیده بود. حتی نمیدانست نام خوراکی است یا نام حیوان.
وقتی البوسی اسم سنادورا را بر زبان اورد. فلور با صدای بلندی پرسید: چی گفتی؟ سنادورا؟
- خب ...اره. چطور مگاه ؟
فلور مثل مجسمه ها برگشت تا مطمئن شود کسی صدای انها را نشنیده است و سپس گفت: البوس ، اینو به کسی نگو.
- چیو؟
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
- اینو که تو خواب سنا دورا رو دیدی . یعنی .... حتی میدونی اون چیه.
البوسی خنده ای کرد و گفت: ولی من نمیدونم این چیه یعنی چی؟
فلور که اشکارا ناامید شده بود گفت: نمیدونی ؟ پاسال چرا...؟ شیمی ولش کن.... ببین....
یکدفعه صدایی از پشت سرشان گفت: سلام !
البوس برگشت و با دیدن رز گفت: سلام. صبح بخیر. فلور با لحن خسته ای هم به او سلام کرد. رز درحالی که پنج جلد کتاب بزرگ در دستش گرفته بود کیفش را روی میز گذاشت و گفت:
شده؟
فلور بی مقدمه گفت: البوس خواب سنادورا رو دیده! کتابهای رز از دستش افتاد.
البوسی میان حرف او پرید و با عجله گفت: نه نه نه اینجوری نبود.
رز اخم هایش را درهم کشید و گفت: جدی؟ پس چه جوری بود؟
- خب من داشتم راه می رفتم یعنی فکر میکنم اینطوری بود که داشتم راه میرفتم. و بعد سایه مردی رو دیدم که شاخ داشت نه نه! بهرحال یه چیزی مثل کلاه رو سرش داشت که کلاهه
عین شاخ بود. بعدش اون به یه پرنده ای گفت که باید تحمل کنه و راجع به سنا دورا یه حرفی زد.
رز که کمی گیج شده بود گفت: دوباره قیافه مرد رو توضیح بده.
- خب ببین مرد سایه شی روی دیوار افتاده بود و انگار روی سرش یه شاخ هایی مثل شاخ گاو داشت. یه پرنده ای هم روی شانه شب نشسته بود. همین.
رز اخم کرد و گفت: امکان نداره چنین چیزی رو دیده باشی!
البوس که احساس میکرد به او اهانت شده است با حالتی تدافعی گفت: چرا دیدم. مطمننم.
فلور که میخواست الیوس را وادار کند که عاقلانه صحبت کند با ارامش گفت: ببین البوس تو فقط یک خواب دیدی و این خواب به احتمال ناچیزی ممکنه واقعی باشه بنابراین...
البوس با صدای بلندی گفت: واقعیه، مطمننم.
رز با ناراحتی گفت: ولی ما دلیلی برای اثبات این موضوع نداریم.
البوس در جواب او گفت: شاید. ولی من... احساسی میکنم واقعیت داره. وگرنه چرا برای بقیه پیش نمیاد؟ اینجوری دنباله دار و به هم مربوط.
رز و فلور نگاهی بین یکدیگر رد و بدل کردند و رز گفت: اره، شاید درست بگی. ولی برای این خوابت که مطمئنم واقعیت نداره. اخه میدونی البوس فقط کسانی روح شاه خون اشام ها رو میبینن
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
که درست جلوش قرار گرفته باشن و...
- وایسا ببینم. تو چی گفتی؟ شاه خون اشام ها؟
- بعدا توضیح میدم ولی تو اینو بدون که همونیه که تو سایه شو تو خوابت دیدی. اون روحش بوده.... چون خودش...
فلور به تلخی جمله او را تمام کرد: ناپدید شده.
البوس پرسید: یعنی چی؟
رز با اوقات تلخی گفت: ناپدید شده. ولی ماله هزار سال پیش بوده ها. یعنی تقریبا اولین سال های تاسیس هاگوارتز .
- پس حتما فسیل شده.
رز با ترشی رویی گفت: من هنوز باور نکردم، البوس.
البوس که کمی رنجیده بود گفت: ولی باور کن.... من خودم شنیدم. دقیقا همین بود. اصلا شاید چون که اینقدر
وحشتناکه و غیرقابل فهمه درست باشه. همیشه از اینجور چیزها توی زندگی ها غیرعادی هست. ببینم مگه
پارسالو یادت رفته؟
رز با ناراحتی گفت: هیچ ربطی نداره من فقط امیدوار بودم....
فلور با بی قراری گفت: بس کن رز. این چیزها خیلی تعجب اوره، قبول دارم. ولی وقتی پای هری پاتر یا پسرش
وسط باشه... دیگه جای تعجبی نیست
رز چشم غره ای به فلور رفت و گفت: باشه. باشه. من بهتون میگم فقط امیدوارم وقتی معنیشو می فهمین
این کاره منو بدجنسی تلقی نکنید. البوس خودت خواستی این موضوع به خودت مربوطه و به من هیج ارتباطی
انداره. فقط خواهش میکنم همینجا تمومش کنین ..... ا... سلام... چه زود برگشتی اسکورپیوسی
:و قطعا این اسکورپیوس بود که درست پشت سرشان ظاهر شده بود و با اوقات تلخی گفت
زود برگشتم؟ معلومه خیلی بهتون خوش گذشته! من دوساعته که دارم اونجا جون می کنم. معلوم نیست هاگرید
حالش خوبه یا نه. یه نوع گیاه خریده که اسمش اگوریز یا همچین چیزی بود. فقط امیدوارم نخواد اونا رو سال
اینده بیاره سرکلاسمون چون در غیر این صورت من ترک تحصیل میکنم. چون اگر این کارو نکنم باید امیدوار
باشم اگر اگر اگر شانس بیارم نصف بدنمو بندازم دورا شما چطورین؟
رز با حالت معقولی گفت: ما... خوابیم. البته یه مشکل کوچول موچولو پیدا شده. خوب شد که اومدی. باید متوجه
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
. میشدی
اسکورپیوس که از قرار معلوم احساسی خطر کرده بود گفت: چه ... چه جور مشکلی ؟ به کی مربوط میشه؟
افلور با حالتی هشدار دهنده گفت: البوس
. اسکورپیوسی صورتش را کج و معوج کرد و گفت: خب... اره دیگه! یعنی به همون جریان دیشب ربط داره
مرز پای اسکورپیوسی را لگد کرد و در حالی که از عصبانیت سرخ شده بود گفت: ساکت شو
و کاملا حق داشت زیرا لی لی گوشش را تیز کرده بود تا حرفهای انان را بشنود. رز بازوی اسکورپیوس و
.فلور را گرفت و گفت: البوس پاشو. اینجا نمیشه حرف زد.
البوس از جایش بلند شد و به دنبال رز اسکورپیوسی و فلور به راه افتاد. انها وارد حیاط بزرگ شدند و در گوشه
خلوط و دنجی نشستند. جای بسیار خوبی بود. نسبت به سرسرا ارام تر بود ولی خطر استراق سمع رو به
افزایش می نمود. رز نگاهی به اطرافش انداخت و گفت: بشینید. همینجا خوابه... خب درباره چی حرف می زدیم؟
. البوس به ارامی گفت: طلسم سنادورا
اسکورپیوسی که کاملا گیج شده بود پرسید: اون دیگه چیه ؟
رز با بالا اوردن دستش او را ساکت کرد و گفت: حالا و استون توضیح میدم. اول فلور، بگو ببینم تو میدونی...
. فلور مودبانه گفت: بله. یه چیزایی میدونم. مثلا اینکه خودش چیه. ولی اطلاعات زیادی از شی ندارم
رز سری تکان داد و گفت: باشه. الان کاملا توضیح میدم. ببینین طلسم سنا دورا....یعنی اول خود طلسم
باید بدونید چیه. خب این طلسم با اون طلسمهایی که در واقع افسون هستن فرق زیادی داره. هر طلسمی باید
... توسط وزارت سحر و جادو تایید بشه. بعد هم این که...
البوس یکدفعه گفت: ولی من اینا رو میدونم! توی یک کتابی خوندم. یادم نیست اسمش چی بود ولی همینا توشی
...نوشته شده بود. هر طلسمی یه ضد طلسم داره و باید تایید شده باشه و بعضیاشون
فلور و اسکورپیوسی از این حرف بسیار تعجب کردند. زیرا بندرت پیش می امد البوسی کتابی از کتابخانه بگیرد
و ان را مطالعه کند ان هم در حالی که ربطی به درسها نداشته باشد. ولی رز اصلا تعجب نکرد و این موضوع
باعث شد البوس به چیزی شک کند که مسلما رز از ان خبر داشت.
رز با صبر و حوصله گفت: بله البوس کاملا درسته ولی لطفا اجازه بده حرفمو تموم کنم. هر طلسمی رو سازنده
WWW.fantasy-library.irWWW.fantasy-library.ir
اون طلسم باید متوجه باشه که چیزی نسازه که باعث بوقوع پیوستن اتفاقات ناخوشایندی بشه. یعنی اون طلسم
.برای جادوگران دردسر ساز باشه. بعد هم این که هر طلسمی حالا چه خوب چه بد باید ضد طلسم داشته باشه
اگه نداشته باشه نه تنها ضداطلسم غیر قانونی میشه بلکه باید سازنده اون طلسم به حبس ابد در ازکابان محکوم
البوس پرسید: از کابان....؟
. اسکورپیوسی مفید و مختصر گفت: زندان جادوگراست
البوسی نپرسید او این چیزها را از کجا میداند چون مطمئنا پاسخ دادن به این سوال برای اسکورپیوسی هیج
خوشایند نبود.
رز ادامه داد: خب درواقع اگر این طلسم ضد طلسمی نداشته باشه وقتی که نابود میشه سازنده شی مثل اب خوردن
می میره. حالا به هر صورتی! و خلاصه این کار خیلی احمقانه سی. و نکته بعدی اینه که هر طلسمی علاوه بر
ضد طلسم باید یه چیزه دیگه ای هم داشته باشه. اونم یه زندانیه. یعنی....یعنی...اخه چجوری بگم؟ ببین مثلا
سازنده ی طلسمی باید یه ادمی رو درواقع گرو بذاره. باید این کارو بکنه. و این توی هر طلسمی که بشناسی
. حتما وجود داره. برای این کار باید پیمان ناگسستنی بسته بشه. و مشخص باشه که چه کسی زندانی اون طلسمه
.و این پیمان تا ابد وجود دارده
البوس پرسید: اگر اون ادم بمیره چی؟
خب... طلسم همینطوری نابود میشه. البته هر طلسمی به طریق دیگه ای هم نابود میشه منظورم همون...
ضد طلسمه.
اسکورپیوسی با تعحب پرسید: چی ؟ ضد طلسم که راه بوجود اومدنش بود!
رز لبخندی زد و گفت: دقیقا. ضد طلسم همونطوری که باعث حیات اونه باعث نابود شدنش هم هست. خب
این ها تنها راه نابود کردن یه طلسمه. حالا میرسیم به قضیه سنادورا. ببینین سنادورا یه طلسمه
غیرقانونیه. چون توسط وزارت سحر و جادو تایید نشده. ولی ضد طلسم داره. زندانی اون هم یه فرد
. ناشناسه. یعنی ما نمیشناسیمش . ولی مطمننا زنده سی
فلور فورا پرسید: از کجا میدونی؟
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
رز با ارامش گفت: براتون توضیح میدم. ولی وایسا قضیه شو بگم بعد. خب چی میگفتم؟ اهان... سنادورا
.نه تنها توسط وزارت سحر و جادو تایید نشده بلکه یه طلسم شوم الوده بد و وحشتناکه....واقعا مزخرفه
اگه بخوام توضیح کاملی دربارش بدم باید بگم اون مثل همه طلسما از یه سنگ درست شده که یه خون
اشام دورگه اونو ساخته. نزدیک پونصد سال پیش توی .
ف یکدفعه از جایش بلند شد و چشمهایش را گرد کرد چند نفس عمیق کشید و نفس نفس زنان گفت
وای خدا جونم ! یادتونه بهتون گفته بودم اسم دالان سحر امیزو توی یه جایی خوانده بودم؟
رز با حالتی عصبی سرش را تکان داد و فلور فریاد کشید:
اونو توی این کتاب خونده بودم. نوشته بود محل این طلسم توی دالان سحر امیزه.
البوس رز را سر جایش نشاند و گفت: این چیزه تعجب اوری نبود. میدونی چرا؟ چون همه این خوابها
به هم مربوط بود.
رز که کمی ارامششی را بدست اورده بود گفت: خب. یه موضوع دیگه ای هم هست. میدونین راجع به استیو
و دوستش بارفورد.
رز ادامه داد: البوس میدونی چیه ؟ تو درباره این طلسمها چیزی خوانده بودی . ولی ایا یادت میاد از کجا؟
البوس کمی فکر کرد و گفت: ... خبا.... نه. دقیقا یادم نمیاد.
- تو هیج وقت به کتابخونه برای خواندن کتابهای غیر درسی نمی رفتی. درسته؟ این چند روز یه کار فوق العاده ای نداشتی ر؟ فاسدی
البوس که از تعجب دهانش باز مانده بود گفت: اره...اره. تعقیب بارفوردو میگی؟
- درسته. این کتاب رو بارفورد خونده بود و تو برای سردراوردن از کارش اینو مطالعه کردی.
اسکورپیوسی با سردرگمی پرسید: اما اون برای چی باید همچین چیزی رو میخوانده؟
رز گفت: چون اون و دوستانش هم از جریان سنا دورا، دالان سحر امیز و خیلی چیز های دیگه خبر دارن.
چشمان البوس برقی زد و پرسید: یعنی چی؟ یعنی چی؟
رز لبخند زد و با حالت عصبی پاسخ داد: ماموریت اونا تماما درباره همین بوده. البته که بایدم بدونن. ولی فکر نکنم از همه چیز خبر داشته باشن. چون هیچ کسی به اونا همه چیز رو نمیگه
اخه ممکنه بترسن و جا بزنن.
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
- تو میدونی ماموریت اونا درباره چی بود؟
- نه. البته که نه. ولی خب این کاملا مشخصه که اونا درباره دالان سحر امیز و یا طلسم سنادورا همه چیز و میدونن . حالا ما باید منتظر باشیم تا ببینیم این خوابهای البوس چه چیزی رو به
ما نشون میدن.
البوس گفت: درسته. یعنی منظورم اینه که دامبلدور قبل از اینکه ببرنش با من ملاقاتی داشت و گفت که هر کی بوده میخواسته اطلاعاتی به دستمون بده.
فلور اظهار نظر کرد: البته تو همه چیز رو به دامبلدور نگفته بودی. و گرنه من فکر نمیکنم کسی او نقدر احمق باشه که بخواد اطلاعات سری شو به دستمون بده.
البوس گفت: اطلاعات سری نبود. عمومی بود و ادم رو به جای مشخصی نمی رسوند.
رز سری تکان داد و گفت: ولی خب حالا باید ببینیم کار به کجا ها میکشه.
فصل بیست و هفتم: ازادی و یک حمله دیگر
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
البوس تا دوروز بعد سرش به شدت شلوغ بود. و تقریبا تمام مدت مشغول انجام تکالیفا یا تمرین کوییدیج بود. مجازاتی که پرفسور برگمن برایش تعیین کرده بود هم به هیچ وجه
خسته کننده نبود. در واقع او از یک ساعتی که با البوس کار داشت حدودا چهل و پنج دقیقه به نصیحت او پرداخت و البوس فقط یک ربع کاری که از او خواسته بودند انجام داد و
پرفسور برگمن او را مرخصی کرد. تقریبا به اواخر ماه ... رسیده بودند. از ان به بعد در هر جلسه ای بدون استثنا اساتید به نصیحت و توضیح درباره امتحانات می پرداختند.
رز و فلور به شدت مشغول درس خواندن بودند. هر روز کتابهای زیادی مطالعه می کردند و درباره دروس، سخت تحقیق می کردند. ان روز ها حتی الیوس و اسکورپیوسی به تابعیت
از رز و فلور به طرز وحشتناکی مشغول درس خواندن بودند. مسابقات کوییدیج کم کم نزدیک می شد. هارکینز گروه را وادار می کرد حداقل یکی دوساعت در روز تمرین کنند.
جو مدرسه بعد از یک ماه ارامشی خود را بازیافته بود. در واقع وجود دامبلدور مایه خشنودی تمام مدرسه بود و در ان وضعیت بحرانی هیچ چیز به اندازه وجود دامبلدور اسلایترینی های
ترسو و رذل را خشنود نمی ساخت. بعد از دو سه روز که البوس دست از تعقیب و تحقیق از کارهای انها برداشته بود اتفاقی افتاد که همه تردید های البوسی را تبدیل به واقعیت کرد.
ان روز اخرین روز ترم و یکی از زیباترین روزهای بهاری بود. نسیم خنکی نیز می وزید که منتهای قدرتش تکان دادن برگهای درختان سرسبز و انبوه اطراف قلعه بود. اسمان بسیار صاف و
بی ابر بود و درواقع فقط گردش در اطراف محوطه می توانست ان روز زیبا را کامل کند. البوس اسکورپیوس فلور و رز در سرسرا نشسته و مشغول میل کردن صبحانه و تماشای این روز
زیبا که خالی از لطف هم نبود ، بودند. ان روز پیام امروز خبر خوب و خوشایندی داشت. قرار بود دامبلدور به مدت دو روز به هاگوارتز برگردد. و بعد از دوروز تا محاکمه نهایی به ازکابان
برگردد. ان روز تیتر روزنامه و مطلب مربوط به ان این بود:
از ادی دامبلدور به مدت دو روز
بنابر درخواست کریستوفر دامبلدور مدیر مدرسه علوم و فنون جادوگری هاگوارتز
ایشان به مدت دوروز از از کابان خارج و بعد از ان تا محاکمه نهایی به این محل
بازگردانده خواهد شد. وزیر سحر و جادو با کمال میل با درخواست ایشان موافقت کرد
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
و گفت که دامبلدور را امروز به مدرسه هاگوارتز منتقل خواهد ساخت.
با شنیدن این خبر همه خوشحال شده بودند. و امید و قوتی گرفته بودند. دامبلدور شب گذشته به هاگوارتز امده بود و بنابراین موضوع هیچ یک از اساتید و دامبلدور به دلیلی در سرسرا برای
خوردن صبحانه حاضر نشده بودند. مشخصی بود دامبلدور از دیشب جلسه و کارهایش را شروع کرده است. البوس که از بازگشت او بسیار خوشحال بود ، دوست داشت در اولین فرصت نزد
دامبلدور برود و با او صحبت کند ولی صبر کرد تا شاید دامبلدور او را نزد خود بخواند. ان روز صبح هر چهار نفر انها پشت میز صبحانه نشسته بودند گاه
رز با خشنودی رو به انها گفت:
خیلی روز قشنگیه. کاشی میتوانستیم بریم توی این هوا یه کمی گردش کنیم.
اسکورپیوس گفت: راستی، میدونستین امروز بچه ها رو به هاگزمید می برن؟
البوس با ناخوشنودی صدای خرناسی مانندی در اورد و گفت: شرط می بندم امروز جیمز پزشو بهمون میده. کاشی ما هم می رفتیم.
اسکورپیوسی با ناراحتی گفت:
ولی چی؟ ما باید درس بخونیم. ساعت اولم تاریخ جادوگری داریم.... فوق العاده نیست؟
رز دست به سینه نشست و پرسید: ببینم اسکورپیوسی تو مشکلت با این درسی چیه ؟
- این درسی اشغاله، مزخرفه...زباله س! متنفرم از این درسی.
رز اخم کرد و گفت: بهتره یه کمی منطقی باشی. توی این درسی ما می فهمیم که جادوگران قبل از ماچی کار کرده ن و ما چه وظایفی...
- ببین اگر اونا میخواستن ما کاری براشون انجام بدیم باید اینو تو وصیت نامه شون ذکر می کردن...
- ولی او نا مهم بودن... همه ما بهشون دین داریم...
- رز! اونا مگه...
- اسکورپیوس متوجه باشی که...
البوس که خنده اش گرفته بود گفت: بابا بس کنین.
اسکورپیوسی با تاسف سری تکان داد و گفت: امیدوارم یه روزی بفهمی این درسی به درد لای جرز دیوار میخوره....
سلام !
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
البوس سرش را برگرداند و جیمز را پشت سرش دید. البوس بلافاصله گفت:
اره اره. میدونیم که میخواین برین هاگزمید.
جیمز پوزخندی زد و گفت: نه بابا! از کجا میدونی؟ اومده بودم بگم چیزی نمیخوای بخرم؟
البوس با لحن تحقیر امیزی گفت: چی شده مهربون شدی؟
جیمز سرش را پایین انداخت و گفت: خب...البته! یعنی ... الان که داره تابستون میشه...اگه تو هم یه مقدار وسیله شرورانه داشته باشی.... شاید بتونی شریک جرم من...
اسکورپیوسی زد زیر خنده. البوسی سری تکان داد و گفت:
پس شریک جرم میخواستی نه؟
جیمز به ارامی به پشت او زد و گفت: بابا اینقدر ضد حال نباشی دیگه! من رفتم... الانه که کلاسمون با پرفسور آسبورد تاپاله شروع بشه.
یکدفعه البوس از جایش پرید و گفت: سلام پرفسور آسبورد!
جیمز نفسش را در سینه حبس کرد و برگشت. وقتی دید که کسی نیست فریاد کشید : خیلی شوخی احمقانه ای بود.
رز فلور و اسکورپیوس از خنده روده بر شدند.
جیمز عرقش را پاک کرد و گفت: من دیگه میرم. عصر می بینمتون.
رز ردایش را پوشید و گفت: بهتره ما هم دیگه بریم. تغییر شکل درس مهمیه نباید از دستش بدیم.
انها ساعت اول با پرفسور برگمن درباره تفاوت تغییر شکل اجسام و جانداران درسی داشتند و پرفسور برگمن با انها بشدت کار کرد و گفت که انها باید برای امتحانات پایان ترم بسیار خوب
درس بخوانند تا بتوانند امتحانات را با موفقیت پشت سر بگذارند. ساعت بعد پرفسور ناتل سخنرانی طولانی و خسته کننده ای درباره جنگ غول ها و خون اشام ها در چند قرن اخیر
داشت و فرصت بسیار خوبی برای البوس و اسکورپیوس و چند نفر دیگر فراهم اورد تا چرت کوتاهی بزنند. البته چیزی نمانده بود که مج البوس و اسکورپیوس باز شود زیرا پرفسور ناتل
بعد از روخوانی درسی شانزدهم شاگردان را از نظر گذراند و یک شاگرد هافلپافی که خروپفشی کلاس را فرا گرفته بود را بازخواست کرد. ابراز ناخوشنودی رز درباره چرت کوتاه انها در کلاس
تاریخچه جادو هم که جای خود را داشت.
در کلاس گیاه شناسی هم همه چیز بر وفق مراد بود. البوس که از چرتش در کلاسی تاریخچه جادو پشیمان شده بود مصمم بود که در کلاسی گیاه شناسی بسیار عالی کار کند و بهانه ای به
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
دست رز ندهد. که البته موفق هم شد و بخاطر جمع بودن حواسش و خواندن پیشاپیش درس ان روز ( که همه ان صدق سر رز بود) یک نمره خوب از ان خود کرد.
بعد از تمام شدن ساعات درسی البوسی و فلور و اسکورپیوس به طرف سالن عمومی رفتند که رز گفت استثنا" ان روز به کتابخانه نمی رود. البوس و فلور به محض رسیدن به سالن عمومی
ردای کوییدیج پوشیدند و جاروهای خود را برداشتند تا برای تمرین به حیاط بزرگ بروند. البوس و فلور از سالن عمومی خارج شدند و از پلکان مارپیچی پایین امدند. وقتی از پلکان طبقه پنجم
می گذشتند صدای کسی از دور شنیده شد.
اقای پاتر.... اقای پاتر...شما هستین ؟
البوس به پسرکی که از راهروی مقابلش بیرون می امد چشم دوخت و گفت: اره.... چطور مگه؟
- پرفسور دامبلدور گفتن که شما برین پیششون.
چی ؟
پسرک تکرار کرد: پرفسور دامبلدور گفتن شما برین پیششون.
فلور با شک و تردید گفت: ولی اون هیچ وقت پیام به این مهمی رو به تو نمیده... ببینم کاغذی، نامه ای چیزی همراهت ندست؟
پسرک پشت چشمی نازک کرد و شانه هایش را بالا انداخت و گفت: شاید واسه این که من پیغام رسون مخصوصش هستم چیزی بهم نداده!
فلور پوزخندی نامحسوسی زد و پرسید: پیغام رسون مخصوصش؟ ببینم اسم تو چیه پسر؟
پسرک در مقابل پوزخندی زد و گفت: آلبرت تیسون. حالا چطور مگه؟
- تو برو. البوس خودش تصمیم میگیره.
پسرک با تکبر سرش را بالا گرفت و از پلکان مارپیچی پایین رفت و در عرض چند ثانیه ناپدید شد.
فلور که هاج و واج مانده بود پرسید : خب. چی کار میکنی؟ میری یا نه؟
- اره میرم. ضرری که نداره. فقط بذار بعد از تمرین میرم.
وقتی به حیاط بزرگ رسیده بودند کمی دیر شده بود. هارکینز با صدایی حاکی از ناخوشنودی گفت: چرا دیر اومدید؟ حالا باید خیلی بیشتر تمرین کنیمم. خیلی خب ... همه سوار جارو هاتون بشید
با سوت من اوج بگیرین...یک....دو...سه...
او در سوتش دمید و بازیکنان به سمت اسمان اوج گرفتند. هوا کمی تاریکا و خنک تر شده بود و هرچه به اسمان نزدیک تر میشدند سردی هوا را بیشتر احساسی میکردند.
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
هارکینز که خود اوج گرفته بود فریاد زد: جنی شروع کن !
جنی سرخگون را به طرف فلور پرتاب کرد فلور با سرخگون به طرف دروازه رفت و ان را به سمت دروازه فرستاد. در مقابل چشمان حیرتزده همه سرخگون از دروازه رد شد.
هارکینز جیغ زد: پیتر! سرجات بایست. حواست کجاست؟ فلور سرجات وایسا و بازی رو ادامه بده.
فلور سرخگون را گرفت و به سمت جنی انداخت. لاریسا که در گروه مقابل بازی میکرد سرخگون را از دست او گرفت و به سمت جیمز پرتاب کرد. فلور در یک چشم به هم زدن ان را
قاپید و به سمت پیتر برد. اما اینبار او حواسشی کاملا جمع بود و سرخگون را به سادگی گرفت. در همین موقع گوی زرین پشت سر جیمز نمایان شد. البوس بسرعت به سمت او پرواز
کرد و به یک قدمی گوی که رسید... ان ناپدید شد. بازی ادامه یافت. جنی در یک لحظه حساسی یک گل به ثمر رساند. جیمز نیز به طرف دروازه انها حمله برد و گلی به سمت انها فرستاد
که توسط اریک هابیتسی گرفته شد. گوی زرین یکبار دیگر جلوی دروازه وسطی گروه مقابل نمایان شد. البوس که عزمش را جزم کرده بود ان را بگیرد به طرفشی حمله برد.
گوی به پرواز در امد و حرکت کرد. البوسی به جارویش فشار امد و در یک چشم به هم زدن گوی زرین در لا به لای انگشتانش قرار گرفت. از انجا که همه حواسشان کاملا متمرکز
کارشان بود البوس ناچار شد نعره بزند:
گرفتمش!
هارکینز که در حال سروکله زدن با هابیتس و پیتر پالادین بود، فریاد کشید: افرین!.... عالیه! خب دور دوم رو شروع می کنیم. ولی توی لورلر اول بعضی ها یه اشکالات فاحشی داشتند که باید
برطرف بشه. پالادین تو حواستو خیلی به دروازه جمع میکنی. با هر ضربه ای که نگرفتی سعی کن ارامش داشته باشی تا بقیه رو هم بتونی بگیری. فلور تو خیلی خوب و سریع پرواز میکنی
باید کمی ارومتر باشی چون ممکنه چندین نفر رو از جاروشون بندازی! جنی تو باید حواس دروازه بان رو به طرف خودت جمع نکنی... سعی کن زیاد موقع گل زدن داد و فریاد راه نندازی !
هابیتس تو هم باید کمتر وول بخوری چماقتم پایین بیاری...اگه کله یک نفر به اون بخورد. از بازی اخراج شدن که سهله ممکنه از از کابان سر در بیاری.... خب... کار بقیه هم خوب بود...
شروع میکنیم.... همه سرجاشون بایستن.... سه ....دو....یکا.
هارکینز دوباره سوت کشید....
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
انها از ساعت پنج بعداز ظهر تا ساعت هشت و نیم به طور مداوم بدون استراحت تمرین کردند. بعد از تمرین فلور و البوس با خستگی به سرسرا رفتند تا شام بخورند. رز و اسکورپیوسی انجا
نشسته و در حال صحبت کردن درباره موضوعی بودند که با امدن انها به طرز مشکوکی صحبتشان را قطع کردند.
رز با ناراحتی گفت: البوس ، فلور کجا بودین؟
فلور خود را روی صندلی رها کرد و با صدای ضعیفی گفت: تمرین.
رز برای انها مقداری گوشت بره و سسی کشید و گفت: این هارکینز هم داره زیاده روی میکنه.
اسکورپیوسی با سرحالی گفت: حتما نتیجه خوبی میگیرین. گریفندور برنده سی. رد خور نداره.
البوس یک شکم سیر گوشت بره، سوسیس، پوره سیب زمینی و سوپ بهمراه مقداری ژله خورد. سپس رز گفت:
ببینم برنامه تون چیه ؟
فلور هوشیارانه پرسید: برنامه مون برای چی چیه ؟
- برای درسی دیگه . ببینین ما سه روز وقت داریم تا امتحانات درس بخوانیم...این فرصت خیلی خوبیه. نباید از دستش بلدیم.
اسکورپیوسی خود را به نشنیدن زد و پرسید: ببینم البوس تمرین چطور بود؟
همانطور که انتظار می رفت رز واکنش نشان داد و با حالتی تدافعی گفت: ببخشیدا ! ما داشتیم....
- رز بس کن. بذار بعدا برای خودمون تصمیم میگیریم.
- بعد ا؟ کدوم بعد ا؟
البوس یکدفعه به پیشانیشی زد و گفت: راستی. باید می رفتم پیش دامبلدور!
رز و اسکورپیوس دست از جرو بحث برداشتند و رز پرسید: چی ؟ البوس ! ساعت نه داره میشه. شوخی میکنی؟
فلور توضیح داد: نه. قبل از اینکه بریم تمرین کنیم یه پسری پیش ما اومد و گفت که از طرف دامبلدور اومده. و البوس باید بره پیشش.
البوس کمی فکر کرد و پرسید: ببینم اگر الان برم بد نیست؟ اخه اون ساعته پنج دنبال من فرستاد.
فلور گفت: نه نه برو. هرچی نباشه بهتر از اینه که نری. بعدشم.... بگو تمرین داشتیم بعدش هم خسته بودیم رفتیم سرسرا.
- بذار برم لباسام رو عوض کنم....
رز فورا گفت: نه. همینجوری برو. دیگه خیلی دیر میشه. اونوقت مجبور میشی قوانین رو هم نقض کنی.
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
- باشه.
البوسی از انها خداحافظی کرد و به طرف دفتر دامبلدور راه افتاد. از سرسرا بیرون رفت و از پله های سالن ورودی به سمت بالا حرکت کرد. از پلکان مارپیچی هفت طبقه هم گذشت و
پ. م+ :
وارد طبقه پنجم شد. دفتر دامبلدور ته راهرو بود و البوس مجبور شد کمی تند تر مسافت را طی کند. وقتی خود را مقابل نگهبان کله اژدری دید یادش امد که حتی اسم رمز را نمیداند از این
رو بیشتر مشکوک شد. البوس فکر کرد دفعه قبل که به دفتر او امده بود اسم رمز "اطلس افریقایی" بود ایا ممکن بود الان هم اسم رمز این باشد؟
او از سر ناچاری گفت: اطلسی افریقایی؟
در مقابل چشمان حیرتزده البوس نگهبان کله اژدری جان گرفت و کنار رفت. البوس از پلکان کوچک عبور کرد و وقتی در دفتر دامبلدور را دید، چند بار در زد و وقتی صدایی نیامد در را
به ارامی باز کرد. با قدم هایی اهسته وارد اتاق بزرگ شد و به اطرافش نگاهی انداخت. هیچ کس درون اتاق نبود. البوس از پله های کوچکی که اطراف میز بزرگ دامبلدور بود بالا رفت
اما انتظار نداشت دامبلدور را انجا ببیند. طبقه بالای دفتر کتابخانه بود. یک کتابخانه بزرگ پر از کتابهای کوچک و بزرگ نازک و یا قطور. از انجا که هوا کاملا تاریک بود و تنها چراغ های
کوچک و کم نور دفتر دامبلدور منبع نوری اتاق بودند البوس با دقت به اطرافش نگاه کرد. همینطور که قدم میزد یکدفعه پایش با مانعی برخورد کرد. البوس پایش را عقب برد و محکم روی
مانع افتاد. البوس که روی چیزی افتاده بود تلاش کرد که از جایش بلند شود که ناگهان صورت خونی دامبلدور را در یک قدمی خود دید. البوس نعره بلندی زد و سکوت شب را درهم شکست.
فصل بیست و هشتم: اتفاقی عجیب و غریب
WWW.fantasy-library.irWWW.fantasy-library.ir
البوسی از جایش بلند شد و چهار دست و پا به طرف در دوید. از پلکان عبور کرد و مستقیم به طرف دفتر پرفسور برگمن رفت. در را با حالتی وحشیانه باز کرد و فریاد زد:
پرفسور دامبلدور مرده.
پرفسور برگمن جیغی زد و گفت: چی؟
- بدویین. پرفسور عجله کنین.
پرفسور برگمن بدون اینکه روبدو شامبرش را عوض کند دنبال البوس دوید. البوس به طرف دفتر دامبلدور دوید. پرفسور برگمن سریعا اسم رمز را گفت و پله ها را دوتا یکی بالا رفت و
در را باز کرد. البوس گفت:
طبقه بالا.
پرفسور برگمن از پله ها بالا رفت و زمین را نگاه کرد که از خون دامبلدور قرمز شده بود. پرفسور برگمن قلبش را گرفت و فریاد زد:
او به روی زمین افتاد. البوس که هول شده بود فریاد زد: پرفسور؟....
یکدفعه دو نفر باهم وارد دفتر شدند. پرفسور لستر و ناتل امده بودند. لستر فریاد زد:
چی شده؟ بچه ها ریختن بیرون از خوابگاه و سالن ها. گلوکا؟
انها به طرف پرفسور برگمن رفتند. ناتل پرسید: البوس چی شده؟
- من... اومده بودم...
یکدفعه پرفسور لستر و ناتل باهم فریادی کشیدند.
ناتل فریاد زد: گلوکا اروم باش. البوس برو کمک بیار... بدو...
البوس ده دقیقه بعد با خانم پامفری و پرفسور هاکنز برگشت. او میخواست پرفسور آسبورد را هم بیاورد ولی هیچ اثری از او نبود. انها دامبلدور را روی برانکاو گذاشته و به طرف درمانگاه
بردند. همه شاگردان در سرسرا بزرگ جمع شده و این صحنه را تماشا می کردند. پرفسور برگمن به هوش امده بود و گریه می کرد. پرفسور هاکنز و مادام پامفری هم از شدت تعجب
هیچ چیزی نمیتوانستند بگویند. البوس ، پرفسور ناتل ، لستر و هاکنز دامبلدور را تا درمانگاه همراهی کردند. پرفسور برگمن هم با مادام پامفری در کنار او ماند تا درباره علت وقوع این حادثه
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
صحبت کنند. ان شب همه شاگردان در سرسرا جمع شده بودند. پرفسور هاکنز و ناتل به سرسرا امدند تا با شاگردان سخنی بگویند. پرفسور لستر هم رفته بود تا همه جادو های امنیتی
را در اطراف قلعه برگزار کند. پرفسور هاکنز گفت که فردا تمام مدت در سرسرا خواهند بود و هیج کسب حق بیرون امدن از انجا را ندارد. او بهمراه ناتل کیسه های خواب را اماده کرد
و چمدان های تمام شاگردان را به سرسرا منتقل کرد. سرسرا در یک چشم به هم زدن تبدیل به هتل بسیار بزرگی شد که برای هرگروه گریفندور اسلیترین هافلپاف و ریونکلا و شاگردانش
اتاقی داشت و تقریبا شبیه خوابگاهشان شده بود. پرفسور لستر نیز گفت که تا اطلاع بعدی تمام امتحانات لغو خواهد شد.
او هاگرید را به عنوان نگهبان اعزام کرد و جادو های امنیتی و دزدگیر را صد برابر بیشتر کرد. درهای سرسرا را قفل و خود مقابل ان نشست.
بعد از دوساعت تمام شاگردان به خواب فرورفتند. در مدرسه امنیت کامل برقرار بود. دیگر جای تعجب داشت اتفاق دیگری روی دهد.
فردای ان روز البوس و رز فلور و اسکورپیوس زودتر از بقیه برخاستند. انها به طرف میز بزرگی رفتند که برای صبحانه اماده شده بود. البوس
کمی کیک پنیر و اب پرتقال خورد. رز که حسابی در فکر بود گفت: یعنی کی ممکنه این کارو کرده باشه؟
البوسی جرعه ای از اب پرتقالش نوشید و گفت: من دیشب خیلی درباره این موضوع فکر کردم. احتما کسی داخل مدرسه پیوندد.
- چرا؟ روی چه حسابی این حرفو میزنی؟
- خب.... من میدونم تو به لردسیاه فکر میکنی. ولی خب اون طرفداران زیادی توی هاگوارتز داره.. چه دلیلی داره که خودش این کارو بکنه ؟
- کدوم کارو؟
- به دامبلدور حمله کنه...
- خب... نه. فکر نمیکنم میخواسته فقط به دامبلدور حمله کنه. یه اهداف دیگه ای هم داشته. وگرنه می تونست اونو بکشه. خیلی راحت.
- خب.... شایدم میخواسته توی اون ساعت کاری انجام بده و مجبور شده دامبلدورو بیهوش کنه.
- شاید....ولی من فکر میکنم یک نفر وارد مدرسه ما شده که....
سلام پاتر.
البوس برگشت و پرفسور برگمن را مقابل خود دید.
- سلام پرفسور .... پرفسور دامبلدور حالشون خوبه؟
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
پرفسور برگمن باحالت خشکی گفت: بله. هنوز زنده سی. یعنی ممکنه بدتر هم بشه.... البوس تو باید برای یه سری توضیحات همراه من بیای .
پرفسور برگمن به او اشاره کرد تا همراهش برود. انها با هم به طرف درمانگاه رفتند. در انجا پرفسور آسبورد ، لستر خانم پامفری بودند. الیوس روی یکی از صندلی های دور تخت پرفسور
دامبلدور نشست. پرفسور آسبورد با لحن بی روحی گفت:
خب... پاتر. تو باید توضیح بدی که دیشب چطوری فهمیدی دامبلدور زخمی شده ن؟
- خب...ایه پسری اومد و به من گفت که پرفسور دامبلدور با من کار دارن...اون ساعت پنج عصر اینو بهم گفت...
پرفسور برگمن به نرمی پرسید: و تو چرا اون موقع نرفتی؟
البوس معقولانه گفت: خب، چون ما تمرین کوییدیچ داشتیم. من بعد از شام این موضوع یادم اومد...
اسبورد با مسخرگی گفت: که تمرین کوییدیچ دارین؟
البوسی ابروهایش را بالا برد و گفت: نخیر. که دامبلدور با من کار دارد. اون پسر نامه ای هم از دامبلدور نداشت. که بگه کی بیام و رمز چیه.
اسبورد فورا پرسید: پس تو از کجا رمز و میدونستی؟
- چندماه قبل که رفته بودم...رمز این بود.
پرفسور برگمن به آسبورد چشم غره ای رفت و گفت: ادامه بده پسرم.
- بله. من بعد از شام رفتم و دیدم این اتفاق افتاده...
پرفسور برگمن رو به لستر گفت: خیلی مشکوکه... ببینم البوس تو نمیدونی اسم اون پسر چی بود؟
- ا.... فکر کنم اسمش آلبرت تیسون بود.
- خب بعدا میبینم چنین اسمی داریم یا نه. حالا تو میتونی بری... اسبورد تو هم بهتره بری و به بچه ها برسی . ما مانعت به :
پرفسور آسبورد چشمهایش را گرد کرد و با عصبانیت از انجا دور شد.
بوس از درمانگاه خارج ش باز گذاشت تا حرف خانم پامفری به پرفسور برگمن و لستر می زد را البوسی از درمانگاه خارج شد ولی در را باز گذاشت تا حرفی که خانم پامفری به پرفسور برگمن و لستر د ر ا
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
بشنود. او با صدای ضعیف و غمزده ای گفت:
باید کریستوفر رو بفرستیم سنت مانگو.
پرفسور برگمن با ناراحتی پرسید: اخه چرا؟ اون که داره حالش خوب میشه.
- اره...اره... ولی اون مانتوس شده. وقتی در خون غرق بود باید اینو حدس میزدم....
پرفسور برگمن با صدای بلندی نفسش را در سینه حبس کرد و گریه کرد.
پرفسور لستر دستش را روی شانه برگمن گذاشت و از مادام پامفری چیزی پرسید که البوس نشنید. البوس به سرعت از انجا دور شد. وقتی به سرسرا رسید اسکورپیوس را دید که با هوگو
و جیمز مشغول حرف زدن بود. وقتی البوس به انها رسید درباره کوییدیج و مدل جدید جارو حرف می زدند. البوس از انها پرسید:
پسی رز و فلور کجا رفتند؟
اسکورپیوس باتاسف گفت: رفتن کتابخونه. پرفسور برگمن براشون یه راه میانبر زد و در اصلی رو بست تا بتونن برن. دیگه دارن شورشو درمیارن. البوس بیا اینجا بشین.
فلور و رز تا بعد از ساعت هشت شب پیدایشان نشد. ساعت هشت و نیم بدون هیچ خستگی از کتابخانه امدند و مشغول
و میز شام کامل جمع شده بود.
البوس فلور را دید که چیزی در دستش بود و به اطرافش نگاه می کرد. او به طوری که کسی صدایشان را نشنود به
البوس و اسکورپیوس گفت: ببین چی پیدا کردیم. نمیفهمم چرا تا حالا
یادمون نبود.
البوس پرسید: اون چیه ؟ اون بطری چیه ؟
اسکورپیوسی گفت: فکر کنم همونیه که از مغز بارفورد بیرون کشیدینش. اره؟
فلور با خوشحالی سرش را به نشانه مثبت تکان داد.
اسکورپیوس پرسید: حالا کجا ببینیمشی؟
فلور اخمی کرد و گفت: نمیدونم.... احتمالا توی دفتر دامبلدور ... چون اونجا قدح اندیشه هست.
البوس و اسکورپیوس نگاهی بهم کردند و البوس پرسید: حالتون خوبه؟ نمیتوانیم اونجا بریم. اونجا دقیقا محل حادثه بوده. در حال حاضر خطرناک تر از اونجا جایی در هاگوارتز وجود نداره.
رز با دلخوری گفت: قراره زیر شنل قایم بشیم. کسی ما رو نمیبینه. در مورد محل حادثه حق با تونه. ولی خب یکمی شجاع باش. امکان نداره فردی که به دامبلدور حمله کرده دوباره برگرده.
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
توی اونجا جادوی های امنیتی فوق العاده ای برقرار کرده ن.
اسکورپیوس فورا گفت: خب دیگه بدتر ! اگر اونجا جادوهایی برقرار کرده باشن که به ورود ادمها حساسی باشه اول از همه به ما مشکوک میشن!
البوس بلافاصله گفت: اره، مخصوصا که آسبورد به من بشدت شک داره. یعنی فکر میکنه من میتونم موقعی که به اونجا رفتم چنین کاری کرده باشم.
فلور پوزخندی زد و گفت: احمقانه سی. یعنی ... دقیقا داره دست پیشو میگیره که پس نیافته. چون میدونه ممکنه همه سوظن ها به طرف اون باشه، میخواد همه ذهن ها رو به طرف تو معطوف
کنه . مخصوصا که من بشدت بهش شک دارم.
رز که کلافه شده بود گفت: اخه رو چه حسابی این حرفو میزنی؟
- چون البوس همه چیز و برامون تعریف کرد و دقیقا گفت که وقتی میخواست آسبورد رو صدا کنه اون در ساعته ده شب تو دفترش نبود!
رز به تندی گفت: فلور! امیدوارم بدونی که این اصلا دلیل محکمی نیست.
اسکورپیوسی صراحتا گفت: ولی اخه چرا؟ اون شب که نقشه کشیده بودیم همه چیز و از زبون بارفورد بکشیم بیرون هم آسبورد تو راهرو ها گشت میزد!
فلور پیروزمندانه گفت: دیدی گفتم ! اخه موضوع اینه که همه بهش شک دارن. مخصوصا پرفسور برگمن. از دیشب تا حالا با وضعیت ناجوری آسبوردو نگاه میکنه. راستی البوس...
دامبلدور بیهوش اومده بود؟ اونجا چه خبر بود؟
البوس همه چیز را برای ان سه نفر توضیح داد و صحبت هایی که از زبان خانم پامفری و پرفسور برگمن شنیده بود برایشان تعریفا کرد.
فلور پس از شنیدن سخنان البوس گفت: مانتوسی؟ مانتوس دیگه چیه ؟
البوس با سردرگمی گفت: نمیدونم. فکر کنم یه جور بیماریه. تو چی رز؟ تو چیزی راجع به این نشنیدی؟
رز کمی فکر کرد و جواب داد: نه....البته من مطمئن نیستم تمام کتابهای کتابخونه رو خوانده باشم. ولی این موضوع خیلی مهم نیست. بعدا راجع بهش فکر میکنیم. حالا باید فورا اون خاطره
رو ببینیم. ممکنه چیز مهمی توشی باشه. ولی من از یه چیز نگرانم اونم اینه که خاطره چیزه مهمی نباشه. اخه ما خاطرات بیست و چهار ساعت قبل بارفوردو گرفتیم. و او نموقع اون خیلی
مشکوک بوده. الان مسئله ما سر استیو.
البوس که گیج شده بود پرسید: چیه استیو؟
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
رز دندان قروچه ای کرد و گفت: البته اون که مشکوک شده...یعنی همون که زیاد به کتابخونه میرفت!.... ولی خب جدیدا نصفه شب ها توی راهرو پرسه میزنه.
- نصفه شب ها؟
- نه... نه... نه. منظورم دو شب قبل از اینکه این اتفاق بیافته.
اسکورپیوسی با شک و تردید پرسید: و تو برای چی نصفه شب توی راهرو بودی ؟
رز با صدای بلندی گفت: اسکورپیوس! من توی راهرو نبودم. توی کتابخونه بودم و وقتی اون شب از کتابخونه خارج شدم استیو داشت میرفت.
البوس با صدای زمزمه مانندی پرسید: اون فهمید تو دیدیش ؟
- نه بابا!
- اون کجا رفت؟
- اون.... خب اون وارد پلکان مارپیچی بزرگ شد و به طبقه چهارمش رفت. وقتی وارد راهروها شد من دیگه ندیدمش.
اسکورپیوسی که غرق در تفکراتش بود زمزمه کرد: درسته!...
او صدایش را پایین اورد و ادامه داد: البوس یادت نیست؟ دقیقا همون جایی که بارفورد و دزدیدیم!
البوس که هاج و واج مانده بود گفت: اره....اره خودشه...ولی خب تعجبی هم نداره. شاید اونجا قرارگاهشونه.
اسکورپیوس که بشدت مشتاق بود گفت: وهمون دیواری که بعدها نمایان شد. صبر کن ببینم....تو میخواستی بری توشی!
ولی ... ولی...
رز با بهت زدگی گفت: چی؟ کدوم دیوار؟ کی نمایان شد؟ البوس چی کار کردی؟
البوس که دستپاچه شده بود گفت: هیچی بابا! اتفاق مهمی نبود.
- باید بگی. البوس ما دوستهای توایم.
- ای بابا، اینو میدونم. ولی چیز اصلا مهمی نبود.
- خب بگو، ما دوست داریم بشنویم.
- باشه!
البوس واقعا حریف رز نمی شد. او با ناراحتی گفت: توی اون راهروی تنگ و تاریک و سرد هیچ چیز نبود. وقتی چند دقیقه اونجا موندیم. یک در نمایان شد. مثل یک گاو صندوق بزرگ بود!
اصلا نمیشد اسمشو اتاق گذاشت. من کنجکاو شدم ببینم اون در چیه. روی دستگیره در یه چیزی شبیه مار بود. من در اون اتاق رو باز کردم.... اونجا خیلی پرنور بود وقتی پامو جلو گذاشتم
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
محکم به عقب پرتاب شدم. همین ...دیدین که اصلا... . رز؟... رز؟ رز! دارم با تو حرفا میزنم ها
رز که در افکارشی غرق شده بود گفت: البوس یک لحظه ساکت باش! دارم فکر میکنم. البوس و اسکورپیوس نگاهی رد و بدل کردند. فلور که خودش هم در فکر بود پرسید:
رز تو هم به همون چیزی فکر میکنی که منم فکر میکنم؟
رز چانه اش را خار اند و گفت: تو به چی فکر میکنی؟
- به برج پیشگویی!
- به دالان سحر امیز!
اسکورپیوسی با ناخشنودی گفت: اونو دیگه چجوری به این ماجرا ربط دادید؟
رز با تاسف به اسکورپیوس نگاهی کرد و گفت: البوسی تو دقیقا مشخصات دالان سحر امیزو دادی. یعنی نه... ببین
جوری توضیح بدهم؟ تو خوابهات درباره دالان تداخل امیزه دیگه. احتمالا
اون مکانی هم که این خوابهارو میبینی دالان سحر امیزه. تنگ و تاریک و سرد. درست نمیگم؟
- چرا... کاملا درسته. ولی این موضوع به ما چه کمکی میکنه ؟
- وایسا الان میگم. فلور. تو برای چی گفتی برج پیشگویی ؟ اون یه افسانه ست.
البوس گفت: ولی دامبلدور میگه واقعیت داره.
- چی؟
- دامبلدور میگه توی دنیای جادویی یک مکان هست که اینده ی تمام جادوگران و ساحره ها رو مشخص میکنه.
فلور که دوباره به فکر فرورفته بود گفت: تقریبا درسته. ولی فقط این نیست. یعنی فقط اینده رو نشون نمیده. اون برج به بعضی از افراد اعتماد داره. که جونشونو در این راه فدا کرده ن.
البوس ناگهان به یاد چیزی افتاد که مدتها پیش در کتابی خوانده بود:
در برج پیشگویی حقایق برملا خواهند شد ولی این تنها نیست بیارج در منطقه ای بزرگ واقع شده است و هیچ گاه یارانش را تنها نمیگذارد...انان که جانشان را برایشی قلا ساخته
اند . . . برای ارانهها محافظت کرده و گوشت و پوستشان را نگه داری کرده است... یارج محل مرگ انها و محافظ مرگشسان
است . . .
- در شب موعود اونجا همه حقایق برملا میشه.
البوسی با صدای بلندی گفت: در سسته.
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
رز که گیج شده بود پرسید: شب موعود؟ کدوم شب ؟ کدوم حقایق؟
- دیگه اینا رو نمیدونم. ولی تویه کتابی خوانده بودم. من به این موضوع اعتقاد دارم.
- باشه. ولی من... نظری ندارم... بهتر نیست بریم و این خاطره رو ببینیم. الان ساعت چهاره و ما باید قبل از شام اینجا
باشیم.
البوس از روی ناچاری گفت: باشه. من میرم شنلو بیارم. شما همینجا باشید.
او با عجله به سراغ چمدانش رفت و شنلش را زیر لباسش پنهان کرد. وقتی به رز و فلور و اسکورپیوس رسید پرسید: باید چجوری فایم باشیم؟
رز با دلواپسی گفت: گفتم خوبه بریم توی اتاقک هایی که بهمون داده ن. و بریم زیر شنل.
اسکورپیوس با حالت از خودمتشکری گفت: و چجوری میخوایم از سرسرا بریم بیرون و هاگرید و راضی کنین؟ و دستی به موهایش کشید. رز نچ نچ کرد و گفت: اه. فکرشو نکرده بودم.
البوس بسرعت گفت: فهمیدم. من به هاگرید میگم که باید پرفسور برگمنو ببینم و یه چیزی بهشی بگم. بعد درو باز میکنم. شما سریع رد میشین. و منم میام بیرون.
رز با حالت نه چندان مطمئنی گفت: بد نیست! یعنی چاره ای هم نداریم. خیلی خب. بریم خوابگاه یا همون...اتاق شما.
انها به اتاق پسران سال دوم گریفندور رفتنند. خوشبختانه کسی نبود که مزاحمشان شود. اسکورپیوس رز و فلور زیر شنل قایم شدند و به همراه البوسی که مرئی بود، به طرف در سرسرا
رفتند. هاگرید انجا مشغول سروکله زدن با یکی از شاگردان احمق سال چهارمی گروه هافلپاف بود که مصمم بود فندک اجاقی اش را از سالن عمومی اش بیاورد.
- بچه جون بار اخره که میگم برو پی کارت. حالا اون چندان هم.... ا... سلام البوسا! کجا داری میری؟ راستی حالت چطوره؟
پسر سال چهارمی و هاگرید به البوس نگاه میکردند بنابراین البوس گفت: من هیچ عجله ای ندارم. تو فعلا به این پسر رسیدگی کن !
هاگرید سری تکان داد و گفت: رسیدگی؟ ببین پسر جون برو من بعدا با رئیس گروهت صبحت میکنم... برو.
پسر با حالتی گستاخانه پاهایش را کوبید و از انجا دور شد.
هاگرید نگاه نفرت انگیزی به او انداخت و از البوس پرسید:
چیزی شده البوسی؟
البوس به هاگرید نگاهی کرد و گفت: نه....یعنی اره. ما....یعنی من میخواستیم پرفسور برگمن رو ببینیم.
هاگرید که ظاهرا گیج شده بود گفت: چی؟.... کی؟ من؟ پرفسور برگمن رو ببینی؟ ا.... باشه. بر و فقط یه ذره سریع رد شو چون اگه کسی ببینتت واویلاس !
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
هاگرید در را باز کرد و البوس در این میان به پشت سرش نگاهی انداخت واهسته زمزمه کرد:برین.
با اینکه رز و اسکورپیوسی و فلور در حد امکان اهسته گام برمیداشتند ولی البوسی صدایشان را شنید و خدار اشکر کرد که کسی متوجه انها نیست. هاگرید در را کاملا باز کرد و گفت:
برود. البوس به ارامی به سمت در قدم برداشت و از سرسرا خارج شد. او با سرعت هرچه تمامتر به طرف یکی از راهرو های خلوت نزدیک سرسرا رفت. در انجا با سردرگمی به اطرافش
نگاه کرد و گفت: پس کجایین؟ بیاین بیرون دیگه.
در همین موقع رز شنل را از روی همه انها کشید و به البوس داد، شیشه محتوی مایع ابی رنگ را در دستش گرفت و گفت: ما کجا باید بریم؟ تا اونجا که من اطلاع دارم همه اساتید توی
دفترهاشون قدح اندیشه دارن. ما توی دفتر کدوم استاد بریم؟ دامبلدور؟
فلور صدایش را صاف کرد و گفت: دفتر دامبلدور باید بریم اونجا در ان واحد هم خطرناکه هم مطمنن. خطرناک بخاطر اینکه کمتر از بیست و چهار ساعت پیش اونجا یه حمله رخ داده و مطمئن
بخاطر اینکه اونجا تنها جایی که فعلا کسی توش رفت و امد نداره.
اسکورپیوس فورا گفت: باشه همونجا میریم.
رز با شک و تردید گفت: وایسا ببینم البوسی تا حالا دو سه بار اونجا رفته نه ؟
البوس گفت: ا...اره. خب طبقه چهارمه. اره درسته ...
رز سرش را تکان داد و گفت: خیلی خب. همه بریم زیرشنل. انها جلوی البوسی ایستادند و او شنل را روی همه شان انداخت. بعد از ده دقیقه به دفتر دامبلدور رسیدند. خوشبختانه هیچ کس در
راهرو ها نبود و این مایه شادیشان شد. مثل اینکه ان روز روز خوشبختیشان بود زیرا وقتی البوس رمز را گفت مشخص شد که رمز هنوز تغییر داده نشده است. البوس با خوشحالی گفت:
خیلی خوابه. عجب شانسی داریم.
رز که جلوی انها ایستاده بود گفت: زودباشین. اینقدر حرف نزنین. باید قبل از خواب برسیم.
- باشه. باشه.
رز از پلکان کوچکی که به دفتر دامبلدور میرسید بالا رفت و بقیه نیز پشت او حرکت میکردند. وقتی رز در را باز کرد گفت: خدا کنه علائم جرم رو پاک کرده باشن.
فلور ابروهایش را بالا انداخت و گفت: فکر نمیکنم. چون اصلا قرار نبوده کسی به اینجا بیاد! رز وارد دفتر بزرگ و زیبای دامبلدور شد. اسکورپیوس که پشت البوس حرکت میکرد او را
به نرمی کنار زد تا دفتر دامبلدور را به خوبی تماشا کند. رز که هول شده بود گفت: زودباشید. اصلا حواسم نبود. بدوین
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
باید اینو ببینیم.
و با دستش شیشه ابی رنگ را نشان داد. رز خودش به طرف میز دامبلدور رفت که او همیشه پشت ان مینشست رفت و کاسه بزرگی را پیدا کرد و بعد از باز کردن در شیشه ابی رنگ مایعی
را درون ان ریخت. سپس گفت: البوس ، اسکورپیوس و فلور سریع با چوبدستی هاتون بیاین جلو. با شماره سه چوبدستی تونو به این مایع میزنین. اسکورپیوسی ! شنیدی؟
اسکورپیوس که جاخورده بود گفت: اره بابا!
- بیک...
البوس چوبدستی اش را اماده کرد و به طرف ظرف برد.
= الو = ه =
البوس اسکورپیوس و فلور را دید که چوبدستی هایشان را به طرف ظرف بزرگ که با خاطره بارفورد پرشده بود بردند.
- سه ....
البوسی رز فلور و اسکورپیوسی با هماهنگی کامل چوبدستی هایشان را به ظرف زدند. البوسی کاملا کله پا شده بود و به زمین نزدیک میشد. از ترسی در حال مردن بود. با تمام وجودش فریاد
می کشید و صدای فریاد های بلند رز اسکورپیوسی و فلور را می شنید.
بوم !
یکدفعه هر چهار نفر انها با زمین سفت و سخت برخورد کردند. ولی جالب این بود که هیچ چیزی احساسی نکردند. البوس به همراه دوستانش از جایش برخاست و اطرافش را نگاه کرد.
ان جا اتاق بسیار طویل و تاریکی بود و تنها منبع نوری ان مکان چراغ های کم نور و کوچک روی دیوار ها بودند. دو ردیف ویترین بسیار دراز وجود داشت که پر از طلا و سنگ های قیمتی
که برق بعضی از انها چشم را متوجه خود میساختند، بود. این ویترین ها با شیشه های بسیار محکمی پوشانده شده بود. در بین این دو ردیف ویترین راهروی بسیار باریکی با فرش قرمز
با نقش های طلایی بسیار گران قیمتی پوشیده شده بود. بر روی دیوار های این سالن بزرگ تابلوی های بزرگ و زیبای هنرمندان معروف قرار داشت.
البوس بسرعت فهمید که با محلی تاریک که شباهت بسیاری با موزه داشت مواجه شده است. در همین هنگام شخصی اشنایی را دید که هیکلش از دور نمایان میشد.
WWW.fantasy-library.irWWW.fantasy-library.ir
فصل بیست و نهم: خاطره
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
البوس یک بسرعت خودش را جمع و جور کرد و با دقت این صحنه را تماشا کرد. دو پسر درشت هیکل که البوسی انها
را به خوبی می شناخت از دور نمایان شدند. انها بسیار اهسته راه
البوس میتوانست حدس بزند که نمیخواهند کسی از وجود انها بویی ببرد. اسکورپیوس و فلور با هم نفسشان را حبس کردند. استیو گوردون به همراه دوستش بارفورد بسرعت ولی ارام می
دویدند.
البوس و دوستانش به دنبال انها رفتند. استیو پچ پیج کنان گفت: باید ته راهرو بریم. بابا درست ادرسشو نگفت ولی ... میدونم که سالن بعدیه.
همانطور که استیو دستور داده بود همه انها به سالن بعدی رفتند که هیچ فرقی با سالن قبلی نداشت ولی جواهرات و سنگهایی که در ویترین های سالن قبلی بودند کاملا با وسایل قیمتی
این سالن فرق داشت. استیو گفت: نگهبان ها اینجا نیستن. من کلید رو دارم.
بارفورد با صدای بلندی گفت: چی ؟ از کجا؟
استیو که دستپاچه شده بود دستش را محکم روی دهان بارفورد گرفت و گفت: خفه شود. خفه شود. ... باید خفه شی و به هیچ کس چیزی نگی. میدونی پدرم اینو از کی گرفته؟ فقط بدون اگر حرفی
بزنی خودم می کشمت.
بارفورد ناله خفه ای کرد و گفت: باشه. من باید چی کار کنم؟
- هیسی. فعلا ساکت.
استیو پاورچین پاورچین به سمت ویترین سمت چپ رفت و گفت: بیا اینجا. توی این ردیفه.
- از کجا میدونی؟
- آلفورد بی شعور تا اینجا رسیده بود.
- اهان.
رز نفسش را حبس کرد و گفت: ببینم منظورش آلفورد بریستوله؟
البوس با سرش جواب مثبت داد. استیو به ارامی زمزمه کرد:
توی این ردیفه. مشخصاتش هم اینه که یک سنگ مثلثی شکل قرمز نوکش یه جواهره که برق می زنه.
فلور به پیشانیش کوبید و رز از شدت هیجان نفسی بلندی کشید.
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
البوس پرسید: چیه...
فلور گفت: البوس ساکت
استیو ادامه داده بود: اسمش سنادور است!
اسکورپیوس و البوس به یکدیگر نگاهی کردند. البوس کاملا جلو رفت و دقیقا نزدیک استیو ایستاد. یکدفعه چشمش به سنگ قرمز و مثلثی شکل افتاد که جواهری بر روی نوکش وجود داشت.
پس این سنادورا بود... استیو یکدفعه نفس نفس زنان گفت: پیدا شد!
بارفورد با حالت ابلهانه ای جلو امد و گفت: چی ؟
استیو هیج توجهی نکرد و دسته کلیدی را که دزدیده بود در اورد. در دسته کلید چیزی حدود بیست عدد کلید بود. استیو میخواست همه انها را امتحان کند. او با عجله دست به کار شد و یکی از
کلید ها را در قفل گذاشت و به بارفورد گفت: برو دم راهرو بایست و نگهبانی بده. هرکی اومد منو خبر کن باشه؟
ان گاه کلید را در قفل گرداند و دید که باز نمی شود ان را به زمین انداخت. سپس دومی... سومی... چهارمی.... به کلید پنجم که رسید بارفورد سوت ارامی زد و گفت: یه صدایی اومد!
استیو که وحشت زده شده بود گفت: چی ؟ و دسته کلید از دستش افتاد و صدای بسیار بلندی ایجاد کرد. بارفورد که ترسیده بود به طرف او امد و گفت: ابله! چی کار کردی؟ یک نگهبان داره میاد!
او روی زمین خیز برداشت و کلید ها را جمع کرد. استیو جستی زد و بهمراه بارفورد جایی پشت ویترین سمت راست پناه گرفت. ناگهان سایه شخصی از دور پیدا شد که فریاد زد:
کی اونجاست؟ مو واگ؟ موواگا مگه اونجا نیستی؟ مو واگ؟
نگهبان با عجله با فانوسی وارد سالن شد. او فریاد زد: مو واگ؟
سپس وقتی جوابی نشنید بسرعت طول سالن را پیمود و از کنار البوس گذشت. وقتی به در ورودی رسید دوباره نام نگهبان سالن را صدا زد ولی صدایی نشنید. سپس دوباره به سالن قبلی
رسید و از انجا گذشت تا احتمالا سالن های دیگر را بگردد و نگهبانی برای این سالن پیدا کند. در همین هنگام استیو و بارفورد به طرف ویترین سمت چپ امدند. استیو که نزدیک بود
از عصبانیت منفجر شود دسته کلید را دراورد و به بارفورد گفت که کلیدهای امتحان شده را جدا کند. انها با سرعت سرسام اوری کلید ها را امتحان میکردند. البوسی دیگر کاملا مطمئن بود
که هیج کلید به ان قفل نمیخورد و انتظار داشت از چنین طلسم با ارزشی بسیار بهتر مواظبت کنند. او بعدها متوجه شد که ان شب شخصی همه نگهبان ها که شانزده نفر بودند
را بیهوشی کرده و انها را فراموشانده است به طوری که همه انها فکر میکردند یک سری استکان شانزده تایی هستند که از یک مغازه عتیقه فروشی دزدیده شده اند. به علاوه بعدها فهمید
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
که در جریان سرقت از " موزه جواهرات و سنگهای گران قیمت و قدیمی جادویی " اشخاصی دیگری علاوه بر بارفورد و استیو گوردون شرکت داشتند ولی گویا انها افراد پشت صحنه بودند.
ناگهان در مقابل چشمان حیرتزده البوس رز فلور و اسکورپیوس و حتی استیو و بارفورد چهاردهمین کلیدی که استیو ان را درون قفل چرخاند در شیشه ای باز شد. رز و فلور با ناامیدی و
ناراحتی احساسات خود را بروز دادند. استیو دستش را درون ویترین کرد که قد ان از قد خودش کمی بلند تر بود. سپس با کمی کند و کاو طلسم را بدست اورد و درون دستانش قرار گرفت....
هنوز عظمت این فاجعه برای هیچ کس هضم نشده بود که یکدفعه صدای بسیار بلندی همه سالن را در بر گرفت. استیو
وحشت زده و هراسان که سردرگم بود به اطرافش نگاه می کرد.
صدای آژیر مانند گوش انها را کر کرده بود. استیو بسرعت طلسم را درون کیفی که پارچه پرزرق و برقی داشت گذاشت و به همراه بارفورد از انجا گریخت. وقتی با عجله خودش را به ته
سالن رساند، چیزی حدود پنجاه نگهبان با سرعت به طرف استیو و بارفورد حمله بردند. استیو که داشت از ترسی زهره ترک می شد کتاب کوچکی از کیفش دراورد و سر بارفورد فریاد کشید:
بهش دست بزن!
بارفورد و استیو به کتاب کوچکی که او از کیفش دراورده بود دست زدند و به دور خود چرخیدند. سپس در عرض یک ثانیه ناپدید شدند. نگهبان ها با عجله به دنبال انها دویدند. ولی انها
ناپدید شده بودند. یکدفعه البوس نیز پاهایش از کف زمین جدا شد و مانند عروسک پارچه ای سروته شد... انقدر شبکه شده بود که حتی توان فریاد زدن هم نداشت. در طول چند دقیقه دوباره
پاهایش با زمین تماس پیدا کرد. و برروی زمین افتاد. اینبار واقعا سرش گیج می رفت.
فلور رز و اسکورپیوسی هم باشدت زیادی بر زمین افتاده بودند. از همه عجیب تر اینکه اینبار وسط یک کوچه نسبتا پرجمعیت که به سمت مقصد خود در حرکت میکردند، ظاهر شده بودند.
البوس تا به خود امد متوجه شد که زنی با کیسه پر از کتاب به سمت او می اید. البوس که قلبش با شدت می زد فورا از جایش جست و در گوشه ای ایستاد. مدتی گذشت تا ارام شد و فهمید
که همه این کارها مربوط به گذشته است و هیچ یک از افراد درون این خاطره نمیتواند کوچکترین صدمه ای به او بزند.
فلور که کلافه شده بود فریاد زد: البوس برگرد اینجا ! نباید گم بشیم.
البوس به طرف فلور رفت و کنار اسکورپیوسی ایستاد که با دقت این صحنه را تماشا میکرد. در همین هنگام توجهش به پسر چاق و سرحالی جلب شد که میخواست برای انجام کاری به
فروشگاه روبرویشی مراجعه کند. ان پسر کسی بجز استیو گوردون نبود، که زمان این خاطره بسیار سر حال بود و هنوز اینقدر تکیده و لاغر نشده بود. البوسی خوب که دقت کرد متوجه شد
فروشگاهی که استیو قصد رفتن به انجا را دارد، " فروشگاه پادزهرها و ضد طلسم های سانبرگ " است. از این رو بسیار
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
متعجب شد و یکدفعه چیزی به یاد اورد. او وقتی برای خرید به
کوچه دیاگون امده بود، با استیو برخورد کرده و البته اسکورپیوسی با او درگیر شده بود. پس انجا کوچه دیاگون بود. البوس دیگر بشدت مشتاق بود که بفهمد که قبل از اینکه با استیو
برخورد کند چه اتفاقی افتاده است. استیو به طرف فروشگاه می دوید. ان چهار نفر هم به ارامی به دنبالش میرفتند. وقتی وارد فروشگاه شدند با صحنه عجیبی برخورد کردند. انجا یک
فروشگاه معمولی نبود. یک جای بسیار بزرگ و خنک تا اندازه ای تاریک بود و قسمت کوچکی از ان از نور خورشید بهره مند بود. در فروشگاه قفسه های بزرگی وجود داشت که روی
بعضی از انها گیاهانی وجود داشت که صداهای هولناکی از خود درمی اوردند.در بعضی از این قفسه ها سنگ های کوچک و زیبایی که به انها می امد چند قرن قدمت داشته باشند. روی
بعضی از این سنگهای نقش و نگارهای عجیبی حک شده بود. دیوارهای این فروشگاه از اجر سبز رنگی درست شده بود که تاحدودی توی ذوق میزد. بنظر نمیرسید این فروشگاه بزرگ
بازدید کننده و فروشنده ای داشته باشد. این مغازه یک سالن بزرگ بود که راه پله کوچکی به طبقه بالا داشت. طبقه بالای این فروشگاه سرتاسر از کتابخانه پوشیده شده بود. ناگهان صدای
هر چهار نفر انها را از جا پراند. صدای گوشخراشی مانند کشیدن ناخن روی دیوار گچی. مو برتن البوسی سیخ شد. یکدفعه صدای حرف زدن کسی از طبقه بالا به گوشی رسید. البوس به
طبقه بالا که صدا از انجا امده بود نگاه کرد. پیرزنی چروکیده و خمیده ای درحالی که قوز کرده و کمرش را گرفته بود سلانه سلانه از راه پله پایین امد و با صدای زیرش گفت:
کسی اینجاست؟
استیو مستقیم جلو امد و جلوی پیرزن قرار گرفت و گفت: سلام.
پیرزن با شک و تردید سرتا پای استیو را برانداز کرد و گفت: سلام. چیزی میخواستی؟ معمولا عادت ندارم افرادی به سن تورو اینجا ببینم.
استیو رویش را برگرداند و گفت: خب... من...
البوس سرش را برگرداند تا ببیند استیو در حال چه کاری است. او چوبدستی اش را دراورده بود و به طوری که معلوم نشود جلویش گرفت.
-... خدابا... میخواستم....
پیرزن با گیجی و سردرگمی سرک می کشید. استیو با حالت ناگهانی چوبدستی اش را به طرف پیرزن بی نوا برگرداند و فریاد زد: ابلیوی ایت!
پیرزن که از شدت تعجب شکه شده بود، با صدای گرمپی بر روی زمین افتاد. فلور و رز که شکه شده بودند فریادی کشیدند. البوس هم با اینکه متوجه کارهای استیو بود قلبشی تندتند میزد.
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
رز با چشمهای گردشده گفت: مرده؟
فلور که کمی ارام شده بود گفت: نه بابا! وردی که گفت برای فراموشوندنشی بود. بهتره بریم عقب تر ! اگه یکم نزدیکتر می رفتیم سکته میکردیم.
استیو پیرزن را برگرداند تا ببیند کارش را درست انجام داده یا نه. بعد با شادمانی پیکر پیرزن را روی زمین گذاشت و به مستقیم به ته سالن رفت. البوس فکر کرد شاید او میخواهد چیزی
از مغازه او بدزدد ولی اشتباه میکرد. استیو طبقه بالا رفت و ان چهار نفر به دنبالش. وقتی به طبقه بالا امدند فهمیدند که بجز کتابخانه اتاقکی هم در این طبقه قرار دارد. وقتی استیو در اتاقک
را باز کرد و وارد شد، انها فهمیدند که احتمالا ان اتاق برای وسایل کار است. زیرا درو دیوار ان اتاق پر از دستکش های پلاستیکی و روپوش های نازک سبز رنگ است. روی صندلی
زهوار در رفته ان اتاق دو سه عکسی بزرگ از یک گیاه بزرگ و زشت بود که در ان سر بزرگ و عجیبش را تکان می داد. به علاوه ی این وسایل صندوق کوچک قهوه ای رنگی که قفل طلایی
داشت در ان اتاقک بود. در این صندوقچه کاملا باز بود و البوس این را یک نشانه بد تلقی کرد. استیو بسرعت وسایل کوچک و اضافی را بیرون اورد. که شامل تکه های از طلاهای مرغوب
و سنگ های زینتی و قیمتی بود می شد. بلاخره بعد از کمی جستجو چیزی را که میخواست پیدا کرد. دقیقا همان بود. یک سنگ مثلثی شک که قرمز بود و جواهری بر روی نوکشی برق میزد.
استیو با شوق و اشتیاق زننده ای ان را برداشت و در کیف بسیار کوچکی که بنفش یاسی و طلاکاری شده بود گذاشت. سپس از جایش بلند شد از جلوی ان چهار نفر که جلوی در بودند
گذشت و به طبقه پایین رفت. البوس تا میخواست به دنبالش برود فهمید که اصلا نمیتواند حرکت کند. دوباره به عقب پرتاب شد و دوباره پاهایش از زمین بلند شد...
فصل سی ام: روشن شدن حقایق
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
تا به خود امد فهمید که کف دفتر دامبلدور است و فلور و اسکورپیوسی در اطرافش در حال بلند شدن از کف زمین هستند. البوس فورا از روی زمین بلند شد و روی یکی از صندلی های مقابل
میز دامبلدور نشست. رز هم سریعا از جایش بلند شد و گفت: میدونین ساعت چنده ؟ یازده و ده دقیقه.
البوس بلافاصله گفت: مهم نیست. باید این قضیه روشن بشه. باید برای سوالامون جواب پیدا کنیم.
اسکورپیوس و فلور و رز روی سه صندلی دیگر نشستند و البوس ادامه داد: اول باید بفهمیم چرا خاطره استیو تو ذهن بارفورد بوده؟ اونم در حالی که خود بارفورد یه سوزن توی خاطره دومی
جابجا نکرده؟ دوم این که استیو توی کل این خاطره چی کار میکرد؟ اون از کجا قضیه سنادورا رو میدونست؟
هر سه نفر دیگر به فکر فرورفتند. فلور گفت: خب... ببینین استیو برای یک نفر کار میکنه. این خیلی مهم نیست که اون کیه. استیو از یه نفر دستور میگرفت فکر میکرد ممکنه کسی بهشی
شک کنه و ذهنشو بخونه. برای همین خاطره شو به بارفورد قرضی داد.
اسکورپیوسی با شک و تردید پرسید: چی کار کرد؟ مگه میشه همچین کاری هم کرد؟
رز با صبر و حوصله گفت: اره. خاطره شو بجای اینکه بذاره توی قدح اندیشه به بارفورد داده. چقدر ابله بوده. فکر نکرد ممکنه یکی به جفتشون شک کنه.
فلور ادامه داد: اون قبل از اینکه سال تحصیلی شروع بشه دنبال یه ماموریت بوده. حالا چه ماموریتی؟
البوسی گفت: شاید... شاید از شی خواستن یه کاری بکنه و اونم با دوستانش درمیون گذاشته. با مری هوبارت الفورد بریستول و بارفورد.
فلور گفت: معلومه دیگه! خودش میترسید وارد عمل بشه. اول آلفوردو فرستاد بعد مری هوبارتو.
رز گفت: خب... پس چطور شد که آلفورد و مری مرده ن؟
فلور فورا گفت: ما قبلا جواب این سوالو دادیم. وقتی این دوتا میخواستن کاری رو انجام بده ن. تو و البوس کسی که احتمالا بهشون دستور میداده رو دیدین.
البوس پرسید: همون کسی که انگار توی دیوار بود... شنل مشکی هم تنش بود و صورتش مشخص نبود دیگه؟
- اره...اره همون. خب احتمالا همون باعث مرگ این دوتا شده. ولی چرا؟
اسکورپیوسی هوشمندانه گفت: خب شاید نمیخواسته کسی بجز استیو اینکار و انجام بده.
رز معقولانه گفت: اره. جور درمیاد. ولی پس چرا بارفورد نمرد؟
اسکورپیوسی گفت: خب در اون مورد استیو بیشتره کارو انجام داد.
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
- اره. درسته. ولی هنوز خیلی چیزها نامشخصه.
فلور بلافاصله گفت: داریم مشخصش میکنیم. خب پس تا اینجا قضیه این بود که یک نفر به استیو دستوری داده به استیو کمک میکرد ولی دوستان اونو میکشت. چون که نمیخواست هیچ کس
این کارو بکنه .
البوس پرسید: کی گفت به استیو کمک میکرد؟
فلور گفت: خب توی خیلی از موارد کمکش کرده ن.. من نمیدونم کی. ولی خب مثلا اون دسته کلیدو از کجا اورده بود؟ یا از کجا فهمیده بود که جای طلسم سنادورا کجاست؟ توی خیلی از موارد
کمکش کرده بوده ن.
البوسی گفت: باشه.... خب ادامه بده.
فلور ادامه داد: حالا ما میخوایم بدونیم ماموریتی که بهش داده بوده ن چی بود؟
بلافاصله نگاه هایی بین هر چهار نفرشان ردوبدل شد. فلور گفت:
خب.... بذارین من یه چیزیو روشن کنم.... طلسم سنا دورا و دالان سحر امیز کاملا بهم مرتبطن.... من فکر میکنم... برج پیشگویی هم بهشون مربوطه !
رز صورتش را درهم کشید و گفت: نه! پای اونو وسط نکشی.
فلور لبخندی زد و گفت: بهتون ثابت میکنم.
البوس رز را دید که ابروهایش را بالا انداخت. فلور ادامه داد: چیزی که روشنه اینه که ....اون طلسم و ضد طلسم سنادورا رو دزدیده. اونم برای اربابش. چون اون فقط تا این حد میدونه که
این یه دستوره. و دقیقا نمیدونه که چی کار کرده... خب داشتم میگفتم...اون طلسم رو از موزه و ضد طلسم رو از مغازه مادام سانبرگ دزدید.
البوسی گفت: اره ولی ... ضد طلسم جزو چیزهای فروشی نبود!
رز با تعجب گفت: خب البته که نبود! اون ضد طلسمهایی رو می فروشه که اهمیت زیادی ندارن و در عین حال به درد مردم میخوره ن. مثلا ضد طلسم بعضی از مرضی ها. ولی ضد طلسم هایی
مثل سنا دورا رو پیش خودش نگه میداره. یعنی اونها رو میخره. هنوزم این کارو میکنه. چون...مثلا... خودتون قضاوت کنین... قضیه سنادورا یه چیزه فراموش شده سی. ولی الان وارد زندگی
ما شده! و برای بقیه مردم یه چیزه! حالا برای بعضی ها مهم و برای بعضی ها غیر مهم. دقیقا مثل برگشتن لرد اسپایک. کسی الان به فکرش نیست که چی کار کنم که اون برگشتها
البوس پرسید: پس برای چی در صندوقش باز بود؟ مگه میخواست چی کار کنه ؟
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
رز گفت: خب... تو که میدونی....اونهایی که از این چیزها داره ن... خوششون میاد هر روز برن سر وقتشون. البته ممکنه یه موضوع دیگه هم باشه...مثلا یه ادم مهمی بهشی گفته که میخواد
بیاد اونا رو ببینه و این یه نقشه بوده تا در صندوق باز بشه و استیو بیاد بدزدتش یا... چه میدونم !
البوس و فلور نگاهی حاکی از تعجب به یکدیگر کردند و البوس پرسید: ماموریتش چی؟ اون چی میشه ؟
فلوراهی کشید و گفت: خب.... ببینین وقتی درمورد این موضوع صحبت میکنیم به نظر ساده میاد. ولی وقتی فکرشو میکنیم میبینیم خیلی پیچیده سی. و سوالات زیادی دربارش میشه پرسید.
و مشکل اینه که به همه سوالات خودمون باید پاسخ بدیم. چون اگر این موضوع و سوالاتمونو با کسی درمیون بذاریم ممکنه بهمون مشکوک بشن یا به عقلمون شک کنن. چون این موضوعی
نیست که وقت مشخصی بهش اختصاص داده بشه.
البوس که کمی گیج شده بود پرسید: یعنی چی؟
فلور دستهایش را درهم گره کرد و گفت: خب...یعنی...مردم معمولا در مورد این موضوع صحبت نمیکنن.
اسکورپیوسی گفت: خب ما هم از کسی می پرسیم که در مورد این موضوع اطلاع داشته باشه.
فلور انگشت اشاره اش را به سوی اسکورپیوس گرفت و گفت: تو کاملا درست میگی. ولی یادت نره من گفتم ممکنه بهمون مشکوک هم بشن. در ضمن حالا اگر شرایط فراهم شد، ما در مورد
هر چیزی میتوانیم سوال کنیم بجز ماموریتی که به استیو داده شده. چون... .
رز که به او خیره شد بود گفت: ببینم...تو میخوای نتیجه گیری کنی که...
فلور جمله او را کامل کرد: هیچ کسی بجز ما از ماموریت اونها خبر دار نیست. بجز استیو و دارودسته شی.
البوس که متعجب شده بود گفت: ولی .... ولی مردم میفهمن... وگرنه... اخه توی پیام امروز همه چیز گفته شده بود.
فلور چشمهایش را تنگ کرد و گفت: نه. البوس اونا یه اصل مهم رو نمیدونن . اونا از مرگ مری هوبارت و بریستول خبر دارند. ولی ... یک دقیقه خودتو جای اونا بذار ... اگه فقط و فقط از توی
پیام امروز اون چیزها رو خوانده بودی ... چه احساسی داشتی.
البوس با کمی درنگ گفت: خب... فکر می کردم... توی مدرسه تعدادی از شاگردان اسلیترینی کشته شدن... اونم بطور نامعلومی....و...
فلور فورا گفت: همین ! البوسی دیگه "و" نداره. تو فقط همینو میدونستی.
اسکورپیوس پرسید: شاگردان هاگوارتز چی ؟ اونا که اینجا بوده ن.
- اونا هم فقط همینو میدونستن. چون نه در محل حادثه بودن....و نه کسی همه ماجرا رو براشون توضیح داده بود.
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
رز نفس عمیقی کشید و گفت: بحث خودمونو ادامه بدیم.
فلور گفت: اره درسته. باید به بحث خودمون برسیم.
البوس گفت: خب. پس ما نسبت به بقیه خیلی چیزها میدونیم. مثلا میدونیم که ماموریت مربوط به استیو. اون دوستانشو دخالت داده و خیلی چیزهای دیگه.
فلور فورا گفت: فقط یه موضوعی. خیلی مهمه. ببینین... یادتونه گفتم کسی که به استیو ماموریت داده بود، نمیخواست دوستانش هم دخالتی داشته باشن. و اونا رو به طریقی از بین می برد.
بطوری که هیچ کس نمی فهمید جریان چیه. من... من فکر میکنم که... استیو الزاما کسی نیست که بهش ماموریت داده شده. اون یه ادم خاصیه.... چجوری بگم...فکر میکنم اون ادم خطرناکیه
و...رابطه خاصی با یک نفر داره. یا شاید یه درجه ای.... که فقط مخصوص خودشه.
اسکورپیوسی البوسی و رز به طور خطرناکی به فلور نگاه میکردند. اسکورپیوس در حالی که بشدت تعجب کرده و کمی وحشتزده بود پرسید:
فلور تو اینا رو از کجا میدونی؟
فلور که کمی ترسیده بود گفت: خب من فقط فکر کردم... اخه ببینین چطور میشه کسی به یک نفر ماموریت بده. و وقتی ادم های دیگه میخوان در رسیدن به هدف اون ادم کمک کنن، از بین
برن؟ اونم توسط خوده اون ادم. اصلا جور در نمیاد.
البوسی به صندلی اش تکیه داد و گفت: ببین فلور. تو داری بصورت غیر مستقیم به لردسیاه اشاره میکنی.
فلور از صندلی اش بلند شد و شروع به قدم زدن در دفتر دامبلدور کرد. فلور دستی به موهایش کشید و به ارامی پرسید: چطور مهمکنه ؟
- ما قبلا به این نتیجه رسیده بودیم که اون خودشه.
رز چشمهایش را بست و گفت: یا یه موجود پلید تر؟
البوس نگاهش را از فلور به رز انداخت و گفت: منظورت از " یه موجود پلیدتر" چیه ؟
- یعنی امکان نداره کسی پلیدتر از اون وجود داشته باشه؟
البوس به تندی گفت: داری گیجمون میکنی.
- باشه باشه. ولی من میخواستم یه جوابی برای این موضوع پیدا کنیم.
فلور که در حال قدم زدن بود ایستاد و گفت: میریم سر بحث خودمون. مامورتیشون چیه ؟ مشکل اصلی ما همینه.
البوسی ابروهایش را بالا انداخت و گفت: فکر نمیکنم زیاد مشکل باشه. ببین... من فکر میکنم...اونا باید سنادورا رو می
WWW.fantasy-library.irWWW.fantasy-library.ir
دزدیدن. اونم همراه با ضد طلسمش . که چند روز پیش به هدفشون هم
لرسیسیلدار.
اسکورپیوس پرسید: پس استیو الان دارده چی کار میکنه ؟
فلور روی صندلی اش نشست و گفت: نمیدونم. شاید منتظر یک اقدامه . شاید منتظر یک روز خاصه ...
رز با شک و تردید پرسید: پس این چیزی بود که می گفتی؟ در رابطه با برج پیشگویی؟
فلور لبخندی زد و همه انها را از نظر گذراند و گفت: کاملا درسته.
البوس زمزمه کرد: روزی که حقایق برملا خواهد شد. روز موعود.... این چیزیه که تو میگفتی؟ رز! درست میگه . تو اول سال هم راجع بهش با من حرف زدی. دامبلدور هم معتقده که چنین
چیزی وجود داره.....تد گفته بود....
! به
البوسی و اسکورپیوسی از جا جستند. رز و فلور مات و مبهوت ان صحنه را تماشا میکردند. صدای شکستن چیزی از طبقه بالای دفتر دامبلدور امده بود.
البوس گفت: باید... باید از این جا بریم....
البوس فورا دست فلور را که جلوی میز دامبلدور ایستاده بود و ماتش برده بود گرفت و فریاد زد: بیا دیگه.
رز و اسکورپیوسی در را باز کرده و گریخته بودند. لحظه ای بعد جلوی اژدهای نگهبان دفتر دامبلدور ایستاده بودند. البوس شنلش را باز کرد و گفت: صدای چی بود؟
رز که نفس نفسی می زد با صدای ضعیفی گفت: یعنی... یعنی کسی اونجا بود؟
اسکورپیوسی به پیشانیش زد و گفت: چی؟ یعنی حرفهامونو شنیده ن؟
رز ناله کنان گفت: خاطره توی قدح جاموند!
فلور لبشی را گزید و گفت: باید می ذاشتیمش تو شیشه.
البوسی که عصبانی شده بود گفت: به درک! بیاین بریم. میخواین کسی ما رو ببینه.
رز پیج پیج کنان گفت: نکنه دزد اومده بود؟ یا شاید قبل از اومدن ما؟
- گفتم بریم!
البوسی شنل را روی سرشان انداخت و هر چهار نفر به طرف سرسرا حرکت کردند. رز ساعتش را دید و گفت: بدبخت شدیم. ساعت یک و نیمه! نمی تونیم به سرسرا بریم. اونجا همه خوابن.
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
اسکورپیوس نج نج کنان گفت: پس کجا بخوابیم ؟ حالا خواب به جهنم ! اگر فردا صبح دیده ن ما نیستیم چی کار کنیم؟
رز ناله خفه ای کرد و گفت: وای ...
در همین موقع شخصی از پشت سرشان گفت: چی شد؟
همه انها یکدفعه برگشتند و این باعث شد پای البوس توسط رز له شود. کسی که پشت انها ایستاده بود کسی جز پرفسور برگمن نبود. او و آسبورد.
برگمن پرسید: ببینم. در ورودی رو بستی؟
آسبورد با لحن تکبر امیزی گفت: بله. بستم. زنجیر رو هم دورش انداختم تا کسی وارد نشها
پرفسور برگمن با بی حوصلگی گفت: باشه.
و سپس از انجا دور شد. آسبورد وقتی دور شدن او را دید به راهروی سمت چپ انها رفت. البوس با ناراحتی گفت: درو
رز گفت: کاشی همونجا میخوابیدیم. حالا بیاین بریم.
- کجا؟
- شاید بتونیم پیش هاگرید بریم. بهش میگیم چی شده. اون که ما رو لو نمی ده.
فلور گفت: ولی اون توی سرسر است. اون نگهبانه دیگه!
- باشه. میریم کلبه شی. نمی تونیم تا صبح این جا بمونیم که .
اسکورپیوسی با بدخلقی گفت: مثل اینکه نفهمیدی. در ورودی بسته سی. یعنی کلبه هاگرید که سهله، حیاط هم نمیتوانیم ابریم.
رز با درماندگی گفت: باید امتحان کنیم. شاید با " الاهومورا" باز شه.
فلور با ناراحتی گفت: نه. مطمئنم باز نمی شه.
به هر حال ان ها به طرف در ورودی رفتند که از سرسرا چندان دور نبود. وقتی به ان نزدیک می شدند، توجه رز به چیزی جلب شد و او از زیر شنل به طرفا در ورودی که به حیاط باز می شد
رفت.
سپس به انها اشاره کرد تا به انجا بیایند. فلور اسکورپیوسی و البوس شنل را دراورده و با خستگی و بی حوصلگی به طرف رز رفتند.
- در زنجیر نشده!
بلافاصله اثار تعجب و هیجان در چهره هر سه نفر دیگر نمایان شد.
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
فلور که گمان می کرد درست نشنیده است گفت: چی ؟ در زنجیر شده. آسبورد اینو گفت.
رز با خوشحالی گفت: نه. خودتون بیاین نگاه کنین.
او دستگیره در را گرفت و باز کرد. فلور که چشمهایش به اندازه گالیون شده بود گفت: چی ؟ امکان نداره.
بلافاصله بعد از باز شدن در نسیم خنکی به صورتهایشان خورد.
فلور به تلخی گفت: حالا چرا خوشحالی رز؟ آسبورد وظیفه شو انجام نداده. امشب داره یه اتفاقاتی میافته.
اسکورپیوسی گفت: بهتره بریم کلبه هاگرید. اونجا امنه. در ضمن ممکنه کسی ما رو ببینه.
رز دست فلور را گرفت و ان دو جلوی البوس و اسکورپیوس به راه افتادند. البوس که سلانه سلانه حرکت میکرد، لر دلش کمی احساسی نا مطمئنی کرد و از این رو چوبدستی اش را که در
جیبش بود محکم تر گرفت.
بعد از چند دقیقه به کلبه هاگرید که چراغش خاموشی بود رسیدند. وقتی رز در کوچک کلبه را گرفت و باز کرد، صدای گوشخراشی و جیر جیر مانندی سکوت شب را شکست. بعد از باز
شدن در معلوم شد که فنگ در جایش خوابیده است. او که از سروصدا بیدار شده بود از جایش جست و به طرف البوس رفت. البوس دستی به سر فنگ کشید و او را درون سبدش گذاشت.
کلبه هاگرید کوچک بود ولی خوشبختانه انها توانستند خود را در ان اتاقک جا دهند. در کم تر از ربع ساعت همه انها به خواب عمیقی فرورفتند. خوابی ارام و عاری از رویا.
زیرا هیج کدام از انها نمی دانستند قرار است چه اتفاقی رخ دهد.
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
نیم ساعت بعد البوس با صدای خش خشی از خواب برخاست. او از کف سرد و ناصافا کلبه بلند شد. چشمهایش را برهم زد و اطرافش نگاه کرد. تازه یادش افتاد که چه شب پرماجرایی را پشت
سر پگذاشته اند. تلوتلو خوران به طرف رز رفت که کنار فلور دراز کشیده بود. مچش را برگرداند و ساعتش را نگاه کرد که عقربه هایش در تاریکی شب برق می زد. البوس با دیدن ساعت کمی
جا خورد. گمان می کرد صبح نزدیک است ولی ساعت هنوز دو و نیم بود. البوس با گیجی و سردرگمی به طرف در رفت. در با صدای غزغزی باز شد. خوشبختانه هیچ کس متوجه صدا نشد.
وقتی پایش را بیرون کلبه گذاشت بلافاصله هوای خنک و پاک ریه هایش را پر کرد. چند بار نفس عمیق کشید و شروع به قدم زدن کرد. بعد از دیدن ان خاطره واقعا احتیاج به فکر داشت.
میخواست به دالان سحر آمیز فکر کند. به برج پیشگویی... به ماموریت استیو ... به مرگ دوستان او... به....
دوباره ان صدا را شنید. صدایی شبیه خش خش برگ ها. البوس چشمهایش را گرد کرد. هیچ کس در ان اطراف نبود. ناگهان... سایه ای در تاریکی نمایان شد که از در وروی قلعه بیرون می
امد. از انجایی که کلبه هاگرید فاصله زیادی با قلعه هاگوارتز نداشت، البوسی می توانست شخصی را که از انجا بیرون می امد را ببیند. با عجله بدوبدو کنان به طرف جنگل ممنوعه می رفت.
البوس کمی بر سرعتش افزود تا بتواند او را تعقیب کند. البوس او را شناخت. او کسی جز استیو گوردون نبود. البوس در عرضی چند ثانیه از کلبه هاگرید دور و وارد جنگل ممنوعه شد که پر از
درخت های سربه فلک کشیده با حالتی ترسناک بود. هرچه پیش می رفت نور ماه کمتر اثر میکرد و جنگل تاریک تر می شد. دیگر کاملا از کلبه فاصله داشت. صدای قورقور بی وقفه قورباغه
ها به گوش می رسید و باعث می شد فضای جنگل تاریک تر به نظر برسد. چیزی نمانده بود که البوسی شخصی را که به دنبالش امده بود را گم کند که یکدفعه استیو درون چاله ای که با برگ
درخت پوشیده شده بود افتاد. این اتفاق باعث بوجود امدن صدای رعب اوری شد. البوس که نفس نفس می زد چوبدستی اش را محکم گرفت. با وجود ان احساسی راحتی و امنیت می کرد. البوس
کمی شجاعت به خرج داد و جلوتر رفت. وقتی کاملا به چاله نزدیک شده بود و بالای ان ایستاده بود صدای انفجاری سکوت شب را شکست. قلبش در سینه فروریخت. صدای جیغ های پی در پی
بلند شده بود. البوس می خواست برگردد که یکدفعه چوب های خشکی که روی زمین بودند و بی ازار به نظر می رسیدند دور پاهایش حلقه زدند. البوس فریادی کشید. حلقه های چوبی تنگ تر
شده بودند و در حال پاره کردن کفش های البوس بودند. البوس به صورت به زمین افتاده بود. میخواست از جایش بلند شود که دوباره به زمین افتاد. یک تکه چوب چانه اش را خراشید. خون
بلافاصله سرازیر شد. موهایش در لابهلای شاخه های خشکیده ای که روی زمین افتاده بود، گیر کرده بود. عینکشی به زمین افتاده بود.
میخواست از ته دل فریاد بزند ولی نمی توانست. می ترسید اگر کمی تکان بخورد چوبها چشم هایش را کور کند. بد تر
از همه این که هیچ جا را نمی دید و دستهایش را در جستجوی عینکشی دراز
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
کرده بود. شاخه درختی دور کمرش حلقه زد و پایین بلوزش را پاره کرده بود. خوشبختانه پس از کمی کندوکاو عینکش را پیدا کرد و به چشمش زد. حلقه ای که دور کمرش را فرا گرفته بود
او را به طرف چاله برد که دورش کاملا گرد بود. البوس دستش را اطراف چاله گرفت ولی متاسفانه نتوانست مقاومتی از خود نشان دهد و با سربه ته چاله افتاد.
البوس که توان بلند شدن نداشت این را فریاد زده بود. ناگهان متوجه صدایی شبیه هوهوی جغد شد که در فضا طنین انداز شده بود. این صدا مو بر تنش سیخ کرد. البوس با دستپاچگی از روی
زمین بلند شد. عینکشی را که یک شیشه اش ترک خورده بود به چشم زد و به سقف نگاه کرد امیدوار بود که راهی برای نجات خود پیدا کند. همانطور که اطرافش را نگاه میکرد متوجه شد
که این چاله ای که درون ان افتاده است یک راهرو بسیار طولانی ست که ته ان اصلا معلوم نبود. البوس با نگرانی به اطرافش نگاه کرد و از روی ناچاری به راه افتاد.
هرچه جلوتر می رفت نور کمتر و هوای درون راهرو سردتر می شد. البوس چوبدستی اش را دراورد و با صدای بلندی گفت: لوموس !
حداقل با نور چوبدستی اش جلوی پایش را می توانست ببیند. کمی که پیش رفت اتفاق عجیبی رخ داد. راهروی تاریک و خنک برعکس شد و البوس پا در هوا ایستاد. بدنش خشک شده بود.
احساس میکرد خون به مغزش نمی رسد. نمیتوانست نفس بکشد...یکدفعه به طور ناگهانی ریه هایشی پر از هوا شد. به طوری که بشدت به سرفه افتاد. تصویر راهرو برگشته بود و همه چیز
عادی شده بود. حالت البوس طوری بود که انگار هیچ اتفاقی نیافتاده است. نمی دانست چرا ولی هیج احساسی نداشت. تا بخود امد فهمید تالار بزرگی که در ان ایستاده است با راهروی
کوچک قبل زمین تا اسمان فرق دارد. انجا تالار بسیار بزرگی بود که با این که هیچ منبع نوری نداشت به طرز عجیبی دارای نور ناچیزی بود. درون این تالار بزرگ یک برج سنگی عظیم
و زیبا و همچنین درهای متعدد نقاشی شده ای قرار داشت که گرداگردش را گرفته بودند. کمی که گذشت البوس فهمید که در، دورتا دور این اتاق جای بعضی از درها در بین درهای دیگر
خالی است و جای ان را راهروهای بزرگ و طویلی که احتمالا به سالن متعدد و بزرگی ختم می شده اند، پر کرده بودند. هیچ چیز بیشتر از برج عظیمی که درون این تالار ناخوشایند وجود
داشت جلب توجه نمی کرد. ناگهان فکری به ذهن البوس خطور کرد. می خواست بداند درون این برج عظیم چه چیزی وجود دارد و این فکر لحظه ای رهایش نمی کرد. با خود فکر کرد
درون این تالار هیچ کس نیست و احتمالا هیچ خطری او را تهدید نمی کند. پس هیچ ضرری ندارد که فقط نگاهی به درون ان بیاندازد. پس با عجله به طرف برج حرکت کرد. تنها راهی که
وسیله رسیدن به بالای برج بود، پلکان مارپیچی بسیار طولانی بود که مشمول ده ها پله می شد. البوسی پایش را روی
WWW.fantasy-library.ir
 
________________
WWW.fantasy-library.ir
پله اول گذاشت. سپس جلوتر رفت. بدی ان پلکان مارپیچی این بود که
هیج منبع نوری نداشت و تنها چراغ کوچکی بالای ان اویزان بود. پس از مدت کوتاهی به نوک برج رسید. از انجا کاملا میتوانست درون ان را ببیند. یک محوطه کوچک و گرد مانند. البوس
کمی به اطرافش نگاه کرد و جلوتر رفت. همینطور که به دیوار ها نگاه می کرد توجهش به چیزی جلب شد. روی دیوارهایی که گرداگرد اتاقک را پوشانده بودند شکلهای عجیبی شبیه صورتک
حک شده بود که همگی در حال تکان خوردن بودند. مثلا صورتهایشان کشی می امد و...
البوس به دیواری نزدیک شد که پنجره بسیار کوچکی به بیرون داشت. از انجا پایین برج و تالار بزرگ بسیار وحشتناک تر به نظر می رسید. همینطور که شکلکهای عجیبی روی دیوار را تماشا
می کرد چیزی دید که باعث شد خشکش بزند. یک صورتک روی دیوار بود که کاملا شبیه خودش بود! با همان چشمهای سبز و صورت لاغر ولی ان صورتک عینکی مانند البوس نداشت. با
اینکه اتاقک بسیار تاریک بود و البوس چیز زیادی نمی دید ولی می توانست درخشش چشمهای سبزرنگ صورتک خودش را ببیند. شاید ان صورتک تنها صورتکی بود که تکان نمی خورد.
البوس کمی نزدیک تر رفت و صورتش را به صورتک چسباند. مثل یخ سرد بود. اول فقط سردی دیوار را حس کرد ولی بیعلاد - -
مثل اینکه با سر به درون ظرفی بزرگ و دیگ مانند افتاده باشد. از همانجا شاهد ماجرا بود. البوس خودش و دامبلدور را می دید که بالای یک جعبه بزرگ ایستاده اند...تصویر تغییر کرد.
البوس رز اسکورپیوس و فلور در شبی برفی روی برفها حرکت می کردند...تصویر کاملا عوض شد. طلسمی مانند فشنگ به طرف شخصی شلیک شد....برای بار سوم صحنه تغییر کرد.
شخصی با ردای ابی رنگ کنار البوس در جنگل ممنوعه حرکت می کرد... تصویر برای بار چهارم و اخر عوض شد. . . . او اینبار خودش را دید که جوان بود و دید که کسی در شعله های اتش
فرو می رود... شخصی قهقه می زند و می خواهد با طلسمی البوس جوان را از بین ببرد...صحنه دوباره عوض شد. ولی اینبار البوس به دنیای واقعی بازگشته بود....یا در واقع پرت شده بود.
سرش به دیوار سنگی برخورد کرده بود. عرق روی پیشانیش نشسته و نفس نفس می زد. هیچ دلش نمی خواست دوباره این تصاویر را ببیند. از جایش برخاست و به دیوار تکیه کرد.
باید زودتر از انجا فرار می کرد. یکدفعه احساس کرد صدای نفس زدن کسی را از پشت سرش می شنود. دلش هری ریخت. مات و مبهوت همانجا مانده بود. فهمید که غریبه ای پشت سرش
ایستاده است. با شنیدن صدای نفس های او موهای پشت سرش سیخ می شد. کسی که بغیر از البوس انجا قرار داشت دقیقا مماس با او ایستاده بود. البوس که نفسش را در سینه حبس کرده بود
محتاطانه رویش را برگرداند. با یک نگاه فهمید چه کسی انجا ایستاده است. کسی که از او متنفر بود... مردی با دو گوشی خفاش مانند چشمانی درشت و سیاه پوستی کدر با بینی بسیار بزرگ و
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
پهن موهایی زبر و سیاه رنگ و ناخن های دراز و زرد. او بسیار قد بلند بود و ردایی کثیف و خون الود بر تن
داشت....و او کسی نبود جز لرد اسپایک.
فصل سی و دوم: دالان سحر امیز
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
البوس تا چند لحظه گیج و منگ بود. شخصی که بجز البوس درون برج قرار داشت پشتش را به او کرده و مماس با او ایستاده بود. یعنی ممکن بود او را ندیده باشد؟ البوسی که قلبشی دیوانه وار
در سینه می تپید ارام ارام به طرف پلکان مارپیچی رفت که از بالا بسیار وحشتناک به نظر می رسید. همین که به پله ها رسید مرد با صدای زیرش گفت: برگرد سرجات پاتر. الان دیگه نباید
حتی یک تکون کوچولو هم بخوری.
البوس با شنیدن این جمله بلافاصله پایش را روی پله ی اول گذاشت و با سرعت سرسام اوری پایین رفت. هرچه تند تر حرکت میکرد قلبش سریعتر می زد. مغزش کاملا قفل شده بود. نه می
توانست بفهمد چگونه این اتفاق افتاده است نه می توانست راهی برای نجاتش پیدا کند. همین که به پله هفتم رسید خود را روی زمین پرتاب کرد و به سرعت وارد تالار بزرگ شد و مانند دیوانه
ها به دنبال راه خروجی گشت. در همین هنگام اسپایک بدون هیج نگرانی خود را غیب کرد و دقیقا جلوی البوس وحشت زده ظاهر شد.
البوسی که چیزی نمانده بود سکته کند عقب عقب رفت و اسپایک به دنبالش می امد.
او با لحن تهدید امیزی گفت: میخوای فرار کنی؟ مگه من میذارم؟ تازه باهم کلی کار داریم. باید کاری رو که بهت میگم انجام بدی ....این یه معامله سی پسر کوچولو. البته تو در این معامله هیج
نفعی نداری .
البوسی انقدر عقب رفت که از وسط تالار بزرگ که چند برابر سرسرای هاگوارتز بود به یکی از دیوار های اطراف ان برخورد کرد. به محض برخورد البوس با دیوار لبخند نفرت انگیزی بر لبان
اسپایک نشست. او با ارامش خیال نفس راحتی کشید و بشکنی زد. یکدفعه جسد جن خانگی کوچکی در دستان زشت و بزرگ او ظاهر شد.
او با ادامه دادن به لبخند احمقانه اش گفت: میدونی این کیه؟ میدونی؟...
از انجایی که البوس که بر زمین افتاده و از پایین سرش را بالا گرفته بود و به اسپایک نگاه میکرد - جوابی نداد اسپایک نعره زد:
پرسیده ملیونی
و سپس جسد جن خانگی را به گوشه ای پرت کرد و یقه البوس را گرفت و او را از زمین بلند کرد.
البوسی که در مرز خفگی قرار داشت با صدای ضعیفی گفت: نه.
او دهانش را کج کرد و گفت: اهان. عجیبیه که اینبار به دنبال ماجراجویی نرفتی. وگرنه همه ی کسانی که توی وزارتخونه کار می کنن هویترز و می شناسن. حالا اگر همه نه. ولی نگو و نپرسی
ها که میدونن!
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
البوس ناباوانه گفت: باور نمی کنم. اون....تو ...؟
اسپایک یقه او را محکم تر گرفت چشمانش را درشت کرد و با لحن دیوانه واری گفت: اره...اره... ما با هم دوست بودیم. اون به من کمک می کرد تا رویاهای تورو پر از کابوس هایی کنم
که با تمام وجود میخواستم به حقیقت بپیوندند. اولن کمکم کرد تا به دالان سحر امیز راه پیدا کنم. انگار جد عزیزم دوست نداشت وارد اینجا بشم. ولی شدم. از اون گذشته من دوستهای زیادی
دارم.... شاید تو امشب بعضیاشون رو ببینی. او که انگار صحنه نفرت انگیزی دیده بود صورتش را کج و معوج کرد و البوس را به کناری انداخت. البوس که کبود شده بود به زحمت ایستاد و
فریاد کشید:
برای چی منو اینجا اوردی؟
اسپایک دوباره لبخندی زد و گفت: من تورو اینجا نیاوردم. بلکه به دستور من تورو اینجا اورده ن.
البوس سرفه ای کرد و دوباره کبود شد.
اسپایک زمزمه کرد: به نظر نمی اومد اینقدر ضعیف باشی.
البوس به زحمت و بدبختی سرفه اش را مهار کرد و گفت: پس به دستور تو سنا دورا رو دزدیدن؟ درسته؟
اسپایک پوزخندی زد و در یک چشم به هم زدن قهقه ی چندش اورش در فضای تالار منعکس شد. او با لحن تحقیر امیزی گفت: به دستور من سنادورا رو دزدیدن. به دستور من اون دو تا
بچه و اون خبرنگار ابله کشته شده ن. به دستور من تو و دوستت کشته نشدین. به دستور من دامبلدور زخمی شد. به دستور من تو اون خوابهارو می دیدی و به دستور من، من و تو الان اینجا
البوس حالت شخصی را داشت که پاسخ صد ها پرسششی را یکدفعه گرفته باشد. اینبار البوس با تحقیر و تمسخر گفت: پس من و دوستم به دستور تو کشته نشدیم ! اونوقت چرا؟ لابد برای اینکه
با افتخار اعلام کنیم که تورو دیدیم و خبر بازگشتتو به همه بدیم.
اسپایک با مسخرگی سری تکان داد و گفت: پسرک ابله. اگر هدف من این بود الان اون خبرنگاره زنده و سرحال کنار خانوادش زندگی می کرد.
البوسی برخلاف میلشی عصبانی شد و داد زد: پس تو الکی ادم هارو می کشی درسته؟ این مزخرفات تنها اینو ثابت می کنه .
اسپایک که کمی خوشحال شده بود چشمهایش را تنگ کرد و گفت: فکر کنم باید با تنها ادمی که جواب پرسش هاتو میدونه با ادب تر صحبت کنی. میدونی چیه ؟ به نظر من تو یک پسر احمقی.
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
چون بعد از اون همه نشونه هیچی نفهمیدی. حالا از ته دل جواب پرسشهاتو می خوای ولی حتی جانب احتیاط روهم نگه نمی داری با اینکه میدونی هیج کسی از اینجا نمیتونه صدای طلسمی رو
که زندگی رو ازت میگیره رو بشنوه. حالا هم اگر جواب سوالاتو میدم میخوام به یک نتیجه برسم. و خودت بفهمی که الان سرنوشتت تو منظورم زنده بودن یا مردنت هیچ ربطی به من نداره. تو
فقط یه وسیله ای. البته تا وقتی. بعد از اون نه تنها زندگی تو به من ربط داره، بلکه هرکاری توی زندگیت انجام بدی منو یک قدم از هدفم دور تر یا منو به اون نزدیکتر میکنه.
البوس با لحن دردناکی گفت: منظورت چیه ؟ فکر نکن نمیدونم داری منو سرگرم میکنی. ولی من نمی ذارم.
اسپایک با حالتی نمایشی گفت: پس کجاست اون البوس که شجاعت از خودش نشون داد و به اینجا او مد؟ حالا نمیخوای به حرفهام گوش کنی؟ زندگی و مرگ تو دسته منه.
البوس که گیج و سردرگم بود خود را سرگرم حرفهای او نشان داد ولی در حقیقت به دنبال راهی برای فرار بود.
- احتمالا کمی حسی ماجراجویی داشتی و این و فهمیدی که چند قرن پیش خون اشام دورگه ای به هاگوارتز اومد و از اون به بعد پای خون اشام ها به هاگوارتز باز شد. اسم اون کرایس بود
که بعد از طرد شدنش جایی رو بصورت مخفی پیدا کرد. احتمالا اینم میدونی که یکی از نوه های کرایس فهمید که چنین جایی وجود داره....و اون کسی بود که اسمشو گذاشت دالان سحر امیز.
البوس با بی حوصلگی گفت: همشو خودم میدونم.
- ولی مطمننا نمیدونی که اون نوه خون اشام من بودم.
یکدفعه دنیا دور سر البوس چرخید. او ناله کنان گفت: نه... تو نبودی.
نمی دانست چرا شنیدن این موضوع این قدر حالش را بد کرده است ولی خون اشام بودن اسپایک به طور ناخوشایندی چهره کریه اش را صد برابر وحشتناک تر می ساخت. و این تصور که
او با خون اشام خطرناکی در دام افتاده است ترسش را از ان موجود چند برابر می ساخت.
- پس تازه متوجه خیلی چیزها شدی. درسته؟
البوسی نفس نفس می زد گویی صدهاکیلومتر دویده بود. البوس به خود امیدواری داد که به زودی از این دام رها خواهد شد. باور کردن این موضوع نیروی تازه و عجیبی به او بخشید. البوس
بلند شد و برروی دو پایش ایستاد. بر اسپایک با حالت تهدید امیزی ابروهایش را بالا برد. ناگهان کفتاری از جایی نامعلوم وارد تالار شد از بالای سر البوس گذشت و روی شانه های اسپایک
نشست و فرصتی را که البوس برای فرار لازم داشت پدید اورد. البوس سریع و بی معطلی از جلوی چشمان اسپایک کنار رفت و از پشتش بسرعت به طرف یکی از راهروهایی که جای
یکی از در نماهارا پر میکرد، فرار کرد. اسپایک به صورت ناگهانی متوجه این عمل شد. او رویش را برگرداند و به طرف البوس هجوم اورد. گویی غیب و ظاهر شدن را کنار گذاشته
WWW.fantasy-library.irWWW.fantasy-library.ir
و تصمیم گرفته بود به دنبال البوس بدود. البوس با سرعتی باور نکردنی به طرف راهروی دراز رفت و با تمام قدرتش دوید. ان قدر دوید که گمان می کرد کیلومتر ها از تالار بزرگ دور شده
و اسپایک او را گم کرده است. حدس اول او کاملا اشتباه بود ولی اسپایک او را گم کرده بود و بسیار عصبانی بود که
البوسی از مفابل چشمانش ناپدید شده است. البوس وارد راهرو شده بود
و نقاشی هایی را می دید که روی دیوار های راهروها حکاکی شده اند. وقتی به ته راهرو رسید انتظار داشت چیز جالب و هیجان انگیزی ببیند ولی بجز یک دیوار سیاه رنگ ساده چیزی ندید.
وقتی به اطرافش نگاهی کرد دید که در دو طرف دیوار سیاه ساده که ته ان راهروی بزرگ دو اتاق بزرگ قرار داشت. البوس برای پنهان شدن هم مجبور بود وارد یکی از انها شود گرچه که
دیگر به چیزی اطمینان نداشت. یکدفعه به طور ناگهانی به یاد دوستانش افتاد که وقتی با صدای انفجار از خواب بر می خاستند و می دیدند که البوس در کنارشان نیست چقدر وحشتزده می شدند.
ولی مطمئنا هیچ گاه نمی توانستند بفهمند که البوسی کجاست. با فکر کردن به این موضوع اشوبی در دل البوس برپا شد. البوس که نمیخواست به این موضوع فکر کند دوباره به اطرافش نگاه
کرد. سرانجام بدون هیج فکری وارد اتاق سمت چپ شد. اگر در راهرو کمی نور برای دیدن جلوی راهشان بود در این اتاق بزرگ کوچکترین منبع نوری قرار نداشت. البوسی در تاریکی
بدون اینکه حتی بتواند جلوی پایش را ببیند کورمال کورمال جلو رفت. انقدر جلو رفت که ناگهان صورتش را سطح ناصافی برخورد کرد. البوس دماغش را که ضربه دیده بود با دست گرفت
و با عصبانیت به جلویش خیره شد. یکدفعه چیزی دید که نه تنها باعث از بین رفتن عصبانیتش شد بلکه باعث شد او مات و مبهوت به دیوار خیره شود و متوجه هیچ چیز نباشد. روبروی او
دیوار سیاه و ساده ای قرار داشت ولی روی ان دیوار پر از جواهرات سنگی و پرزرق وبرقی بود که همه انها با حالت عجیبی به دیوار چسبیده بودند. ناگهان شکل عجیب جواهری خاصی توجه
البوس را به خود جلب کرد. یک سنگ قرمز مثلثی شکل که جواهری نوک ان می درخشید. این سنا دورا بود. البوس واقعا گیج شده بود. مگر استیو گوردون طلسم و ضد طلسم سنادورا را ندزدیده
بود؟ پس این سنگ قرمز مثلثی شکل روی دیوار چه بود؟ ایا ممکن بود طلسمی که نزد استیو بود تقلبی باشد؟ با این فکر کمی حال البوسی بهتر شد. تنها او بود که از محل این سنگ خبر داشت
و هیچ کس بجز او نمی توانست کار دیگر انجام دهد. همینکه البوس تصمیم گرفت طلسم را از روی دیوار بردارد متوجه وجود مشکل دیگری شد. او چگونه باید این کار را انجام می داد؟
مطمننا انجام این کار مستلزم فراگیری مهارت خاص یا انجام جادوی مخصوصی بود. البوس با بی توجهی به این موضوع دستش را به طرف سنگ برد و خود را به ان نزدیک تر کرد. وقتی
دستش این طلسم را لمس کرد احساس کرد که میتواند این کار را انجام دهد. و البته دستش را دوران حلقه کرد و در عین ناباوری طلسم از روی دیوار جدا شد. با اینکه بسیار خوش حال شده
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
بود ولی وقتی برای تلفا کردن نداشت. او بسرعت طلسم را درون دستانش قرار داد و ان را محکم گرفت. سپس با عجله از ان اتاق بیرون امد و پس از ده دقیقه از راهرویی که از ان بیرون
امده بود خارج شد. وقتی وارد تالار بزرگ شد هیچ کس را ندید. از این رو به طرف راهرویی که صدمتر انطرف تر دقیقا روبروی راهرویی که واردشی شده بود، دوید. این راهرو با قبلی
تفاوت بسیاری داشت. ان راهرو طویل بود و این راهرو بسیار عریض و روشن تر از راهروی قبلی بود. وقتی کمی راه رفت به ته راهرو رسید ولی مقابلش در سیاه رنگی قرار داشت که
از وجود اتاق دیگر حکایت می کرد. البوس با دقت و محتاطانه دستش را به طرف دستگیره در برد و در با صدای غز و غزی باز شد. وقتی در را باز کرد فکر کرد که دوباره وارد تالار
بزرگ شده است ولی نه... اینجا کمی کوچکتر بود و برج عظیمی درونش قرار نداشت. وقتی پایش را به درون سالن گذاشت و کمی راه رفت فهمید که کسی ان جا نیست. کمی خیالش راحت شده
بود. کمی قدم زد و پیکر نامشخصی کسی را دید. با عجله به طرفش رفت و اسکورپیوسی را دید که روی زمین افتاده بود.... ولی این امکان نداشت. البوس با سرعت عجیبی به طرفش رفت و نعره
زد:
اسکورپیوس.... اسکورپیوس.... تورو خدا بیدار شو.... اسکورپیوس...
جسد بی جان او را تکان داد...و ناگهان قهقه ی مردی او را به خود اورد. البوس چنان زهره ترک شده بود که بلافاصله ایستاد. اسپایک که در فاصله کمتر از نیم متری او قرار داشت
با صدای ترقی جسد اسکورپیوس را ناپدید کرد و گفت: پس معلوم شد تو از چی میترسی. از مرگ دوستانت....
سپس با حالت غیرمنتظره ای به طرفش امد. البوس چنان شبکه شده بود که وقتی تصمیم گرفت عقب عقب برود پایش به ردایش گیر کرد و به زمین افتاد. اسپایک نیز چوبدستی اش را در اورد
و ان را به طرف البوس گرفت. البوس در همان لحظه احساسی کرد که کارش تمام است. ولی در همین موقع شخصی از دری که البوس وارد ان شده بود وارد سالن شد.
او در حالی که لبخندی بر لب داشت در را بست و جلو امد. تعظیمی کرد و گفت: سلام سرورم.
البوس با وجود تاریکی سالن او را شناخت.
اسپایک به ارامی گفت: سلام استیو. دیر کردی.
استیو لبخند کجی زد و گفت: عذرخواهی منو ببخشید ولی در عوض همه چیز درست انجام شد. همونطور که دستور داده بوئینن .
اسپایک که چوبدستی اش را به طرف البوس گرفته بود ان را به طرف دیگری چرخاند . دوری زد و کمی دور تر از البوس و استیو ایستاد. او با صدای زیرش گفت:
بعد از هشت ماه این اولین دیداره مونه. من کاره بدی کردم که اینو به تو سپردهم اره؟ تو از همه کمک خواستی.
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
دوستانت رو به استقبال مرگ فرستادی. بااینکه میدونستی چرا اینجوری می شه؟
استیو که کمی ترسیده بود سرش را پایین برد و گفت: اینطور نیست سرورم. من... من... خیلی تلاش کردم...ولی .... هیج کس کمکم نکرد. من اونو به سختی از موزه دزدیدم.
اسپایک چشمهایش را تنگ کرد و با تاسف سری تکان داد و گفت: بهرحال تو نشونم دادی که نباید این کار رو به تو می سپردم. ولی فقط تو توی هاگوارتز بودی. درسته که کسان دیگری هم
بودن ولی من به اونا به عنوان جاسوس هم نیاز دارم. فکر کرده بودم برای ماموریتی که بهت می دم بیشتر از اینا ارزش قائل باشی.
استیو که از این بی رحمی ناراحت شده بود گفت: ارزشی قائل بودم...ولی نمی تونستم زودتر انجامش بدم.... سرورم شما که میدونین . . . . او نقدرها هم اسون نبود.
اسپایک دست به سینه ایستاد و با خشونت گفت: او نقدرها هم اسون نبود؟ با اون همه کمکی که بهت شد؟ اگر این کمک ها نبود لابد منو سرور خودت هم نمیدونستی.
استیو به تندی گفت: من همیشه شما رو سرورم میدونم.
اسپایک پوزخندی زد و مستقیم به استیو چشم دوخت. و رو به او گفت:
خب..... حالا تو... بهتره اون چیزی که توی دستهاته بدی به من. استیو ... تو طلسم و ضد طلسم رو به من بده.
استیو نگاه جستجوگرانه ای به اطرافش انداخت و چیزی از جیبش دراورد. طلسم و ضد طلسم سنادورا در کیفا بندی کوچکی قرار داشت که با نخ های طلایی و بنفش دوخته شده بود. او هردو
سنگ را دراورد و کیف را به گوشه ای پرتاب کرد. سپس به طرف اسپایک رفته و هردوی انها را در دستان او قرار داد. این باعث شد که اسپایک لبخند نفرت انگیز و پیروزمندانه ای برلب
بیاورد. او در حالی که طلسم و ضد طلسم را با افتخار در دستانش قرار داده بود چوبدستی اش را در اورد و چشمانش را بست. استیو کمی دلواپسی شده بود و با نگرانی به اطرافش نگاه می کرد.
اسپایک چوبدستی اش را به طرف نوک سنگ مثلثی شکل برد و لحظه ای درنگ کرد. گویی منتظر اخطاری بود. سپس در کسری از ثانیه حرکتی تندی به چوبدستی اش داد و ان را بافشاری
وسط نوک جواهر سنادورا قرار داد. به محض این اتفاق انفجار عظیمی رخ داد. گرد و خاک غلیظی برخاست و در و دیوار سالن بزرگ در هم امیخت. البوس دست هایش را روی سرش
گرفته بود و از جایش تکان نمی خورد. استیو هم سرش را تا حد امکان پایین نگه داشته و روی زمین درازکشی شده بود. خرده شیشه هایی از روی دیوار به زمین ریخته بود. البوس کمی
سرش را بالا اورد و چیزی دید که خشکشی زد. در و دیوار ان سالن بزرگ که تا لحظه ای پیش درون ان قرار داشتند مانند روکشی سرازیر شده بود و جای ان را تالار بزرگی گرفته بود که
برج عظیم در ان قرار داشت. پس از تمام شدن انفجار و اثراتش اسپایک که دستهایش را به صورت ضربدری بالای سرش گرفته بود. دستهایش را به ارامی بالا برد و چوبدستی اش را
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
رو به برج عظیم قرار داد. البوس متوجه شد طلسم و ضد طلسمی که لحظه ای پیش در دستان اسپایک بود اکنون
ناپدید شده است. اکنون توجه اسپایک تنها به برج عظیمی جلب بود که
جلو رویشی قرار داشت. البوس هر لحظه منتظر به وقوع پیوستن اتفاق عجیب دیگری بود. ناگهان ده ها پیکر بی رنگ و شفاف از سوی برج عظیم پرواز کنان به طرف انها امدند. همه انها
صورتهای معمولی شبیه همه انسان ها داشتند و تنها تفاوتشان با انسان ها پیکر بی رنگ و شفافشان بود و اینکه چند سانتی متر بالاتر از سطح زمین ایستاده بودند. تعدادشان سیزده عدد
بود. یکی از انها کمی جلوتر ایستاده بود و بقیه نسبت به او عقب تر ایستاده بودند. ان یکی که جلو ایستاده بود رو به اسپایک گفت:
چی میخوایی؟
اسپایک نفس عمیقی کشید و گفت:
زندانی این طلسم رو ازاد کن.
- شخصی دیگه ای رو اسیر کردی؟ طلسم پیش تونه؟
اسپایک که رویشی به طرف انها بود سرش را به طرف البوس چرخاند و مستقیم به طرفش امد. البوس میخواست عقب بایستد ولی اسپایک در یک ان غیب و جلویش ظاهر شد. او با حالت
امرانه ای گفت:
لطف کن و طلسمو بده به من.
او چیزی شبیه طلسمی که نزد البوس بود را بیرون اورد و گفت: ببین. این ضد طلسمه. الان تو داستای منه. من سال گذشته برای کشتن تو تلاش نکردم. الان هم نمیخوام این کارو بکنم.
فقط به شرطی که به من بپیوندی. میتونی بصورت یک خون اشام به زندگیت ادامه بدی. در پناه من.
او دستش را روی شانه ی البوس گذاشت و ادامه داد: در پناه من میتونی زندگی بهتری داشته باشی...
البوس با نفرت عمیقی دست او را از روی شانه اش کنار زد و فریاد کشید: امکان نداره.
سپس از جلوی او کنار رفت و کمی عقب تر ایستاد و سپس گفت: امکان نداره میفهمی؟ اگر الان هم منو بکشی بهت ملحق نمیشم...ازات متل قرم.
چشمهای اسپایک بسیار خطرناک شده بود و با حالت تهدید امیزی در حدقه می چرخید.
- باشه. من خواستم بهت فرصتی داده باشم.... پس بهتره همین الان اونو بدی به من...
او دستش را ابلهانه جلو اورد و به البوس نزدیکا شد. البوس با حرکت بسیار سریعی چوبدستی اش را تکان داد و فریاد زد: اکسلیار موسی.
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
در یک لحظه چندین اتفاق افتاد. اسپایک به عقب پرتاب شد. طلسم به هوا در امد و استیو جستی زد تا ان را بگیرد. البوس بلافاصله دستش را جلو اورد ضد طلسم در دستش قرار گرفت.
اسپایک در حالی که چشمانش گرد شده بود فریادی کشید و گفت:
ههههههههههههههههههههههههههههه..... کمکم کنین...
البوس فهمید که منظور او با اشباحی است که دست به سینه انجا ایستاده بودند و با شنیدن این جمله شانه هایشان را بالا انداختند. اسپایک فریاد زد: استیو....کمک کن.... نذار نابودش کنه...
البوسی چوبدستی اش را دراورد و با عجله ان را در قسمت مثلثی شکل ضد طلسم فرو کرد...ناگهان نیرویی او را به عقب پرتاب کرد... البوس موفق شد طلسم و ضد طلسم و چوبدستی اش را
در دستش نگه دارد.... ناگهان زمین شکافته شد و نوری از ان بیرون امد.... سپس به ترتیب سرو دست و پای انسانی از زمین بیرون امد و به ترتیب روی اسکلتی قرار گرفت. پس از چند
ثانیه انسانی کامل و سالم از زمین شکافته شده خارج شد. پسر جوان و زیبایی با موهای بور قدی بلند و چشمانی سبزرنگ
اسپایک که هنوز از روی زمین بلند نشده بود. بلند شد و به طرف پسر رفت و گفت:
سلام سیگنوسی. بعد از چه مدت طولانی.
سیگنوسی به او لبخندی زد و هردو به طرف البوس امدند. البوس وحشتزده بدون هیچ معطلی چوبدستی اش را وسط نوک سنگ مثلثی شکل فرو کرد. سیگنوسی ، استیو و اسپایک فریاد میزدند.
از وسط طلسم نوری ساطع شده بود. ناگهان درو دیوار تالار فروریخت. گویی انفجاری بزرگ روی داده بود. انفجاری بسیار شدید تر از انفجار قبلی که باعث ویران شدن سالن قبلی شده بود.
این انفجار همه تالار را در هم شکست و همه ان را ویران ساخت. پس از مدت نه چندان طولانی البوس و استیو روی چمن های جنگل ممنوعه بودند. اسپایک و سیگنوسی در حالی که دست
یکدیگر را گرفته و چند قدم دور تر از انها ایستاده بودند. فلور رز و اسکورپیوسی پرفسور برگمن و هارکنز بعلاوه تمامی افراد درون هاگوارتز انجا بودند که با مشاهده اسپایک جیغی کشیدند
و با عجله گریختند. فقط پرفسور برگمن رز فلور و اسکورپیوس انجا ایستاده بودند. اسپایک کمی به انها نزدیک شد و سپس قهقه ی بلندی زد، شنلش در هوا موج زد و به همراه دوستش
با صدای بلندی غیب شد.
پرفسور برگمن پس از رفتن او گریه کنان نزد البوس امد و او را در اغوش گرفت. رز و فلور اشک می ریختند و با حالت غمزده ای البوس را تماشا می کردند. پرفسور برگمن که سر البوس
را در اغوش گرفته بود به ارامی گفت: عزیزم. تو موفق شدی.
WWW.fantasy-library.ir
 
________________
WWW.fantasy-library.ir
فصل سی و سوم: پایان ماجرا
دو روز بعد از فرار اسپایک البوس و استیو از درمانگاه مرخص شدند. استیو با فروریختن درو دیوار سروصورتش بشدت زخمی شده بود. مادام پامفری دماغ البوس را که شکسته بود درست
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
کرد ولی ان هیج وقت به شکل قبلی اش بر نگشت و به شکل یک بینی شکسته و عقابی درامد. دامبلدور از سنت مانگو مرخصی شد و بدون محاکمه نهایی ازاد شده بود. پس از رویت لرد اسپایک
توسط چند مامور وزارتخانه که در شب حمله در هاگوارتز حضور داشتند و شهادت دادن همه اساتید و شاگردان دامبلدور ازاد شده بود و به شغل قبلی اش یعنی مدیریت مدرسه هاگوارتز برگشت.
پیام امروز هرروز به مدت یک هفته در باره این موضوع می نوشت. با بازگشت دامبلدور مدرسه حال و هوای تازه ای گرفته بود. امتحانات پس از پنج روز برگزار شد و البوس در همه درسهای
به غیر از تاریخچه جادو نمره خوبی گرفت. در طی جلسه شاگردان با پرفسور برگمن قرار شد که شاگردان سال دومی در سال بعد درسهای موجودات جادویی و پیشگویی داشته باشند. و اینکه
سال بعد با اتفاق جالبی روبرو خواهند شد. مثلا در طول سال هر ماه برای گردش به دهکده هاگزمید می روند که بچه ها از شنیدن این خبر بسیار مسرور شدند. و اینکه سال بعد مهمانی
کریسمس خواهند داشت. البوس پس از مرخصی شدن از درمانگاه خواست با دامبلدور مفصلا صحبت کند که او گفت سال بعد هرماه با یکدیگر جلسه خواهند داشت و صحبت
خواهند کرد. و در جلسات اول به اتفاقات مربوط به امسال و سال گذشته البوس خواهند پرداخت. و احتمالا سال بعد سال بهتر و جالب تری خواهد بود. استیو گوردون هم با اینکه یکی از مقصران
اصلی این حادثه بود ولی سالهای اینده باز هم به درسش ادامه خواهد داد چون انها مدرکی نداشتند که بتوانند از این حادثه جلوگیری کنند. بعلاوه قاضی دادگاه که دامبلدور را به اجبار تبرئه کرده
بود بشدت عصبانی شد و حکم استعافیش را امضا کرد. البوس همه چیز را برای رز فلور و اسکورپیوس توضیح داد و انها تصمیم گرفتند سال بعد به ادامه این ماجرا بپردازند. هری و جینی
خواستند که بلافاصله پس از ماجرایی که برای البوس پیش امده بود او را ببیند که البوس طی نامه ای از این اتفاق جلوگیری کرد و گفت که انها پس از امتحانات به زودی یکدیگر را خواهند دید.
بعد از تمام شدن همه امتحانات مسابقه کوییدیچ گریفندور با اسلایترین برگزار شد که به دلیل نبودن بارفورد شخصی دیگری بجای او بازی کرد و این کار منجر به پیروزی گریفندور شد.
پس از این پیروزی بزرگ ان شب تا صبح جشن و مهمانی برقرار بود.
پس از اتمام امتحانات و دادن نتیجه انها دوروز به رفتن به خانه هایشان مانده بود. که یک روزش را کامل در محوطه گذراندند و کنار دریاچه ای در هاگوارتز نهارشان را خوردند. با یکدیگر
درباره برنامه هایشان برای تعطیلات حرف زدند و اسکورپیوسی گفت که مادرش قصد دارد همه انهارا برای تابستان دعوت کند. انها به هاگرید نیز سرزدند و عصرانه را انجا میل کردند. ان شب
جشن پایان سال تحصیلی برگزار بود. این جشن از ساعت هشت شب تا ساعت دوازده برقرار شده بود. و در این جشن گریفندور به دلیل امتیازاتی که فلور و رز برای هوش و ذکاوتشان گرفته
بودند و پیروزی گریفندور بر اسلایترین و صد و پنجاه امتیازی که نصیبشان شده بود بعلاوه امتیازی که پرفسور برگمن
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
به البوس داده بود، برنده جام قهرمانی گروه ها شد.
ان شب نیز جشن و مهمانی در سالن عمومی گریفندور تا نیمه های شب ادامه داشت. صبح روز بعد همه شاگردان چمدان هایشان را اماده کرده بودند و بعد از صبحانه انتظار قطار سریع السیر
هاگوارتز را می کشیدند. فلور که در حال جمع اوری وسایلش بود گفت:
ببینم کسی کتاب معجون سازی منو ندیده میخواستم یادگاری نگهش دارم.
اسکورپیوسی که کلافه شده بود گفت: تورو خدا بسی کن. من کتاب خود مو بهت می دم.
انها پس از جمع اوری وسایل از پله های سالن ورودی پایین امدند و با یکدیگر خداحافظی کرده و تابستان خوبی را ارزو داشتند.
البوس فلور رز و اسکورپیوس هم در لحظات اخر با هاگرید خداحافظی کردند و وارد قطار شدند. در قطار کوپه ای را برای خود پیدا کردند و
البوس و اسکورپیوس یک طرف و رز و فلور روبروی انها نشستند. و هریک بلافاصله شروع به حرف زدن کردند. فلور و رز طبق معمول
درباره انواع طلسم ها اساتید وضعیت درسها و چیزهایی از این قبیل صحبت می کردند. و البوسی و اسکورپیوسی درباره کوییدیج، وضعیت استیو
گوردون و نقشه هایشان برای تابستان سخن می گفتند. که یکدفعه رز گفت:
امسال سال پرمخاطره ای بود نه؟ مرگ مری و الفورد دستگیری دامبلدور خوابهای البوسی، دالان سحر امیز سنا دورا....
فلور فورا گفت: و برج پیشگویی.
البوس و اسکورپیوسی به یکدیگر نگاهی کردند و رز گفت: اره درسته. میدونین خیلی خوشحالم که میخوایم توی تابستون همدیگرو ببینیم.
اسکورپیوسی گفت: اوهوم. مادر من میخواد شما رو دعوت کنه.
فلور با خوشحالی گفت: دور هم باشیم خیلی جالبه. میتونیم باهم صحبت کنیم و تابستونو با هم بگذروانیم.... بچه ها دلم برای همتون تنگ میشه.
رز چشمکی زد و گفت: میدونین من براتون چه ارزویی میکنم؟.... من ارزو می کنم سال بعد، سال جالب و جذاب تری در پیش رو داشته باشیم....
اسکورپیوس لبخندی زد و گفت: منم موافقم.... فقط لطفا این ارزو رو برای خودت بکن چون من اصلا دوست ندارم یک ماه تو سنت مانگو بستری بشم.
- منظورم بدون دردسر بود. اسکورپیوس تو که همش برداشت بد می کنی.
- رز من هنوز تورو نبخشیدم. تو دفترچه مربوط به تاریخچه جادورو به من ندادی...
WWW.fantasy-library.ir
________________
WWW.fantasy-library.ir
- تو باید خودت به درس گوش کنی.
- باشه. وایسا تا گوش کنم... میدونی چیه البوسی؟ من اصلا نمی فهمم واسه چی این در سو توی برنامه ما گذاشتن.
البوس به سرعت گفت:راستی.... این خیلی عالیه که سال بعد می تونیم بریم هاگزمید...
اره...اره... کاملا ....
ترقی !
یکدفعه صدای انفجار کوچکی انهارا از جا پراند. در کوپه باز شد و جیمز که صورتش کاملا سوخته بود و به پهنای صورتش می خندید وارد کوپه شان شد.
رز جیفی زد و گفت: جیمز. تو حالت خوبه؟
جیمز خندید و گفت: نگران نباشی رز. البوس کاملا حق با تونه. هاگزمید خیلی جایه با صفاییه.
جیمز دستمال سفید کوچکی را به صورتش مالید و به انها نشان داد. هیج اثری از سیاهی دیده نمی شد به همان سفیدی مانده بود.
جیمز ادامه داد: این جدید ترین محصول هاگزمید بود!
رز البوس فلور و اسکورپیوس که خیالشان راحت شده بود زدند زیر خنده!
WWW.fantasy-library.ir