به نام خداوند بخشنده و مهربان
قاتل شیطانی
چند دقیقه ای نگذشته بود که بار دیگر درب اتاق باز شد و پرستاری دیگر از در وارد شد. او
مردی نسبتا بلند قد و خشن بود و چیزی در دستش بود که آن را می خواست از دید من مخفی
کند و رو به او گفتم: دیگه کسی توی اتاق نیست و فقط من اینجام .
آن پرستار گفت : خب منم اومدم که تو رو چک کنم.
گفتم: همین الان یه پرستار منو ویزیت کرد.
پرستار گفت : منم باید تو رو ویزیت کنم و باید ببینم اوضاع و احوالت چطوره ...
اصلا به او نمی آمد که یک پرستار باشد و نمی دانم چرا ولی من اصلا به او اطمینان نداشتم و
کاری از من بر نمی آمد باید به او اجازه می دادم که هر کاری که می خواهد بکند.
------- ع اش ا. بع ۰ T . I . تست . تتست . او جلو آمد و دستش را روی شلنکی که خون از آن می گذشت گذاشت و چیزی را بررسی
کرد و او طوری در مقابل من ایستاده بود که من می توانستم زیر چشمی چیزی را که در دستش
تحصی داشت را ببینم ۰ یک سرنگ خون بود و بویش را احساس کردم . بوی خون عادی نمی داد و این
بو را من تا به حال تجربه نکرده بودم .
او طوری که من نفهمم و البته او فکر می کرد که من متوجه سرنگ خون نشده ام ۰ خون را
داخل مخزن خون کرد و بلافاصله اتاق را ترک کرد و او با این حرکتش به من ثابت کرد که
کار شومی کرده است و باید خیلی سریع دست به کار می شدم و حتما او کاری کرده بود که
درست نبود. هرچه بود از آن سرنگ بود . نمی دانستم او با من چه کار کرده بود.
با خارج شدن پرستار از اتاق سکوت وحشتناکی اتاق را فرا گرفت و از سکوت و تنهایی خیلی
متنفر بودم و در تنهایی احساس پوچی می کردم . کم کم گرمای دستم بیشتر و بیشتر می شد.
همان دستی که مخزن خون به ان متصل بود.
 
________________
به یکباره احساس خفگی به من دست داد و نفس هایم به شماره افتاد. قلبم مانند طبلی به صدا در آمده بود و آن پرستار کار خودش را کرده بود و صدای قلبم را به وضوح می شنیدم و صدای زنگی در سرم نواخته شد. گرمای هوا را حس می کردم و گرمای شدیدی که حتی به خواب
هم نمی دیدم .
چه اتفاقی افتاده بود. چرا من اینطور شده بودم و مرگ . اولین چیزی که به ذهنم رسید مرگ بود و انگار منتظر لحظه ی مرگ خودم بودم و با کاری که آن پرستار کرده بود باید هم منتظر چنین لحظه ای می شدم و زمین به یکباره شروع به لرزیدن کرد و دسته گلی که گردن برایم
آورده بود اولین چیزی بود که به زمین خورد....
درد شدیدی را در وجودم احساس کردم و فشار و درد به قدری زیاد شده بود که فریادی بلند زدم و انگار کسی داشت بدنم را از وسط به دو نیم تبدیل می کرد و با فریاد اول راضی نشده
بودم بار دیگر با صدای بلند تری فریاد زدم و انگار کسی با چاقو پوست مرا می کند.
که انگار در گوش هایم ناقوسی را به صدا در آورده بودند و احساس می کردم تک تک اجزای
بدانم در حال جدا شدن از بدنم هستند.
با اینکه به شدت درد می کشیدم ولی هنوز حواسم به دور و اطراف بود و صدای پاهای چندین
نفر را شنیدم که به سمت اتاق من می آمدند و درد هر لحظه بیشتر و بیشتر می شد . دردی بی انتها و بی حد و تا به حال به عمرم چنین دردی را تحمل نکرده بودم و حتی وقتی که آن گرگینه
داشت پوستم را می کند به این شدت احساس درد نمی کردم .
باید فکری می کردم ولی چیزی بجز فریاد کشیدن به ذهنم نرسید و احساس می کردم با فریاد
کشیدن می توانم از شدت درد بکاهم و معطل نکردم و فریادی از اعماق وجودم کشیدم و فریادم
به قدری بلند بود که تمام شیشه های اتاق به یکباره خرد شدند.
 
________________
با اینکه تمام پنجره ها . از نوع پنجره های جادویی بودند و به هیچ وجه نمی شکستند ولی با
فریاد من به یکباره خرد شدند و به زمین ریختند و درب اتاق باز شد و سه نفر از در وارد شدند.
سرم بی اختیار به سمت آنها برگشت و با نگاهی به انها هر سه از اتاق به بیرون پرتاب شدند.
این چه کاری بود که من کردم و این سوالی بود که در ذهنم موج می زد و به یکباره نگاهم روی دستانم قفل شد. رگه های قرمز رنگی روی دستم نمایان شده بود. به نظر می آمد که تمام رگ
های دستم بیرون زده بودند .
پرستارانی را که از اتاق بیرون پرتاب کرده بودم را نمی دیدم و آنها پشت دیوار نا پدید شده بودند و صدای شکستن استخوان هایم بلند شد و اینبار درد در تمام بدنم پخش شد و تمام
استخوان هایم یکی پس از دیگری در حال خرد شدن بودند. چه اتفاقی برای من افتاده بود...
دندان هایم را روی هم گذاشتم و با تمام وجود آنها را فشار دادم تا بلکه از دردم کاسته شود
ولی این اتفاق نیفتاد
صدای چندین نفر امد که در سالن می دویدند. یکی از آنها بلند بلند میگفت : چی شده ... چه
اتفاقی افتاده ... اینجا چه خبره .
زمین لرزه هر لحظه بیشتر و بیشتر می شد۰ شکافی به یکباره روی سقف نمایان شد و ترک
+ - rt - = تاسی بزرگی روی سقف افتاد و ترک از روی سقف به روی دیوار رسید و قسمت هایی از دیوار فرو
ریختند ...
نمی دانم چرا از هوش نمی رفتم و قبل ها هر وقت که احساس درد می کردم به یکباره از هوش
می رفتم ولی نمیدانم چه بلایی بر سرم آمده بود که به هیچ وجه از هوش نمی رفتم .
چشمانم ... احساس کردم چشمانم از حدقه بیرون می زدند. انگار به دنبال صدا می گشتند.
صدای پای افرادی که به سمت اتاق می آمدند . نکند بلایی بر سر انها بیاورم و من که خودم به
اندازه ی کافی مشکلات داشتم و دلم نمی خواست که بیشتر از این با مشکل بر بخورم ...
 
________________
دو نفر شمشیر به دست از در داخل شدند و خواستم چشمانم را ببندم ولی نه و نتوانستم و چشمانم
از من تبعیت نمی کردند. آنها مانند گرگ زخم خورده ای به دنبال طعمه ی خود می گشتند...
چه اتفاقی برای چشمان من افتاده بود. چرا من می توانستم با چشمانم کار های خطرناک بکنم و من که یک فشفشه بودم پس این چه کاری بود که از من سر می زد و چشمانم روی دو نفر قفل
شد و مثل دفعه ی قبل هر دوی آنها از اتاق به بیرون پرتاب شدند.
به حالت نشسته در امدام و درد بدنم به اوج رسیده بود و احساس کردم که استخوان هایم از داخل
منفجر می شوند. این چه بلایی بود که بر سرم می آمد و دستانم را روی سرم گذاشتم و فریاد
زدم : ناه
دیدم باور نمی کردم و اگر این درد شدید را احساس نمی کردم فکر می کردم که همه ی اینها را در خواب می دیدم و این چه بلای وحشتناکی بود که بر سر من آمده بود...
وزن بدانم کمتر و کمتر می شد و نمی دانم چرا ولی احساس سبکی کردم ... . درد هم کمتر و کمتر می شد . ولی هنوز هم به قدری زیاد بود که باعث فریاد های من بشود و بار دیگر فریاد
کشیدم .
فریاد هایم گوش خراش و عذاب آور بودند. صدایم هم دورگه و کلفت شده بود و نمی دانم
این صدا صدای خودم بود یا اینکه نه ....
طلسمی قرمز رنگ از اتاق داخل شد و دیواره ای قرمز رنگ را در برابر درب ورودی درست
کرد و سریع طلسم را شناختم و طلسم محافظی با قدرت زیاد و دوباره چشمانم روی درب
ورودی قفل شدند و پیش خودم دعا می کردم که کسی از در وارد نشود.
 
________________
یک نفر از در داخل شد. به خاطر دیواره ی قرمز رنگ یا همان طلسم محافظ نتوانستم صورتش را ببینم و به محض ورود آن شخص طلسم محافظ از بین رفت و بلایی که بر سر باقی افراد آمده
بود بر سر آن شخص پشت طلسم محافظ هم آمد...
اینبار صدای فریاد هایی از پشت در آمد و فکر کنم اینبار بلایی جدی بر سر آن شخصی که از در وارد شده بود آورده بودم و درد بدنام کمتر شده بود. اما هنوز هم می توانست مرا از پا
بیندازد و به زور نفس می کشیدم و نمی دانم چرا ولی احساس می کردم که می توانم هوا را از
دور و اطراف به سمت خودم جذب کنم .
صدایی از پشت در آمد که گفت : همین حالا تسلیم شو و گرنه به زور متوصل می شیم
با شنیدن این حرف درد بدنم به یکباره اوج گرفت و با بیشتر شدن درد بدنم من هم فریادی کر
کننده کشیدم و فریاد هایم بلند تر از هر چیزی که فکرش را می کردم شده بودم .
با فریاد من زمین دو چندان لرزید و قسمت های زیادی از سقف و دیوار ها فرو ریخت و تخت
های اطراف من از روی زمین بلند شدند و به گوشه های اتاق پرتاب شدند و احساس سبکی هر
لحظه بیشتر از قبل می شد . تا جایی که دیدم از روی زمین فاصله می گیرم و انگار کسی داشت
مرا به سمت بالا می کشید .
به حالت سرپا در آمدم و از روی تختم فاصله گرفتم و نور شدیدی از دستم بیرون زد. سریع به دستم نگاهی انداختم و حلقه ای که در دست داشتم به یکباره نورانی شده بود و خواستم حلقه را
ش
از دستم بکنم ولی درد بدنم بیشتر و بیشتر می شد و من قدرتی برای این کار نداشتم.
اگر پوستم را از روی بدنم می کندند بهتر از این دردی بود که احساس می کردم .
بی اختیار فریاد می کشیدم و لحظه به لحظه اتاق را به فرو ریختن نزدیک تر می کردم . چشمانم به یکباره در حدقه شروع به چرخیدن کردند و اتاق به دور سرم با شدت می چرخید و یا اینکه
من به سرعت در اتاق به دور خودم می چرخیدم .
________________
همه جا آرام شد و دیگر هیچ احساس نکردم . فقط فهمیدم که محکم بر روی تختم فرود آمدم.
گرمایی در بدنم احساس کردم و صدای فریادی شنیدم که بلند گفت: کار می کنه و کار می
صدا و صدای سیریوس بود و با تعجب چشمانم را باز کردم و چیزی نکشید که یک نفر محکم
مرا در آغوش کشیده از بوی صورتش فهمیدم که خیلی گریه کرده است . خیلی سریع از موه
هایش شناختمش . او همان سیریوس بود که مرا در آغوش کشیده بود.
رو به سیریوس کردم و گفتم: چیه و چرا اینطور می کنی ... من اینجا چی کار می کنم .
سیریوس از رویم بلند شد و چشمانش کاملا گود رفته بود و اشک را در چشمانش به وضوح می دیدم . او به من زل زده بود و آماده ی گریه بود. او بعد چند لحظه نگاه کردن به من دوباره مرا
در اغوش کشید و گفت: پسر ، تو رو خدا دوباره به ما داد....
سیریوس بیش از اندازه احساساتی شده بود و من برای اولین بار نبود که از مرگث نجات پیدا می
کردم . مگر چه شده بود که او مرا اینطور در اغوش می کشید.
سیریوس را از خودم فاصله دادم و گفتم: میشه درست بگی چی شده یا نه ... اصلا من اینجا چی کار می کنم ، در اتاق سیریوس بودم، او اتاق بزرگی داشت، من همیشه وقتی که به خانه ی
همیشه چیزهای جالبی برای نشان دادن به من داشت، او همیشه اختراعاتش را به من نشان می داد
 
________________
او یک آزمایشگاه کامل در اتاقش داشت، او یکی از بهترین معجون سازان بود که من می
شناختمش ، او با معجون هایش بیماری هایی را که تمام درمانگر ها از آن نا امید شده اند را معالجه می کرد، او تمام زندگی اش را وقف تحقیقاتش می کرد.
سیریوس مرا رها کرد و با سرعت به سمت گوشه ای از اتاق رفت و از جایم بلند شدم و انگار نه انگار که تازه از خواب بیدار شده بودم و بدنم خیلی سر حال بود و احساس قدرت زیادی هم می
کردم .
با بلند شدنم تازه فهمیدم که لباسی بر تن ندارم و پتویی که رویم بود به پایین لغزید و سینه ی برهنه ی من نمایان شد و به سینه ام نگاه انداختم و چیزی وحشتناک بر روی سینه ام دیدم و عدد
هفت را روی بدنام کنده کاری کرده بودند و این چه معنی ای می توانست بدهد . دستم را روی
زخمی که به حالت عدد هفت بود گذاشتم و هیچ دردی احساس نمی کردم .
رو به سیریوسی کردم و گفتم : این چی چیه .
سیریوس به سمت قفسی جغدش رفته بود و داشت تکه کاغذی را به پای جغدش می بست . او
تسمی = تاسیس , نام جغدش را هدویک گذاشته بود و به گفته ی پدرم او نام جغد پدرش را روی جغد خودش
گذاشته بود.
احساس کردم یک نفر دیگر هم در اتاق است و خیلی سریع دور و اطراف اتاق را جستجو کردم
و ولی چیزی ندیدم و به وضوح وجود یک نفر دیگر را در اتاق احساس می کردم .
سیریوس نگاهی به من انداخت و گفت : چی چی گفتی ؟؟؟
سینته ام را به او نشان دادم و گفتم: این زخم چیه ؟؟؟
سیریوسی جغدش را رها کرد ، جغدش هو هوایی کرد و به سرعت از محفظه ای که سیریوس
روی پنجره ی اتاقش درست کرده بود خارج شد. سیریوس بعد از تماشای جغدش به سمت من
آمد و گفت: منظورت از زخم چیه ...
 
________________
سیریوس دستی به روی سینه ام کشید و بعد گفت : دیوانه شدی جرج ؟؟ روی سینه ی تو چیزی
نیست و من به زوری توانستم بدنتو دوباره پیارم روی فرم .
نمی دانم چرا سیریوس نمی توانست زخمی به ان بزرگی را روی سینه ی من ببیند . زخم تقریبا
تمام سینه ی مرا پر کرده بود، تعجب کردم ولی مشکلاتی بزرگ تر این داشتم و بزرگترین آن
آورده بود و البته جواب این سوال را خودم هم می توانستم حدس بزنم و خیلی راحت می
توانستم بفهمم که کار کار فرمانده اسکات بوده است .
سیریوس گفت : بزار بقیه رو هم صدا بزنم.
گفتم: بغیر از تو دیگه کی اینجاست.
سیریوس گفت : الان حدودا یه هفته ای می شه که تمام خودنوادت اینجان.
گفتم: مگه من چند وقتی بی هوش بودم.
سیریوس گفت : بیهوش نه ۰ تو مرده بودی . بدنت نود و نه درصد مرده بود و هیچ امیدی به زنده موندنت نبود و برو خدا تو شکر کن که جای اون کتابو به من گفتی . اگه اون کتاب نبود حتما تا
حالا مرده بودی .
گفتم: منظورت کدوم کتابه.
سیریوس گفت : خاطرات بالید. کتابی که بابات همیشه از ما مخفی نگه می داشت.
گفتم: تو از روی اون کتاب چی فهمیدی.
 
________________
سیریوس گفت : خیلی چیزا و مهمترینش یه دستور العمل ساختن خون بود که توانست تو رو
زنده کنه و تو یه ماهی می شد که به طور کامل مرده بودی « فقط هر ساعت یک بار یه نفس می
کشیدی و بعد هیچی ... و داشتن قبرت می کردن که من نزاشتم.
پتو را کاملا کنار کشیدم و زخم روی سینه ام را به سیریوس نشان دادم و گفتم: تو واقعا این
سیریوس گفت : دیوونه شدی ۰ من هیچی روی بدنت نمی بینم .
سیریوس چوبش را بیرون کشید و آئینه ای بزرگ روبروی من ظاهر کرد، آئینه ای با حاشیه ی
زیبا که چشم هر کسی را به خودش جذب می کرد و یک تخت در آئینه نمایان بود که هیچ
کسی بر روی آن نبود و هنوز هم من نمی توانستم خودم را در آئینه ببینم .
سیریوس با تکانی دیگر بر چوب جادویی اش طلسمی را به سمت آئینه فرستاد و چیزی نکشید
که من در آئینه ظاهر شدم و با دیدن قیافه ی خودم به یکباره از جایم پریدم و آن کسی که در آئینه بود من نبودم و یک موجود بی روح در آئینه بود. البته این تاثیر فقط بر روی صورتم بود و
هیچ نشانه ای از آن موجود بی روحی که در صورتم بود در بدنام دیده نمی شد و صورتم به
شدت سیاه شده بود، چشمانم کاملا گود رفته بودند، انگار که تازه ی تازه مرا از قبر بیرون
کشیده بودند، پوست صورتم به شدت چروک شده بود و دندان های نیشم به وضوح دیده می
شدند، ولی بدنم مانند قبل بدنی سالم و بدون چروک بود، حتی احساس می کردم که پر
قدرت و ورزیده تر از قبل شده بود .
دستانم را روی صورتم گذاشتم و گفتم: چرا صورتم اینجور شده ..
ss - - - .کتابی . م سیریوس کفت : غم نخور تا دیروز نه پری روز تمام بدنت اینطور شده بود و با خوردن اولین
جرائه از خونی که توی اون کتاب نوشته شده بود بدنت ترمیم شد و اینطور که پیش می ریم به
زودی صورتت هم به حالت عادی بر می گرده..
 
________________
گفتم: یعنی چی . چه بلایی سر من اومده ..
سیریوس گفت : این چیزیه که ما می خواستیم از تو بپرسیم و تو چرا این بلارو سر خودت
اوردی .
گفتم: چی . این بلایی هستش که اون پرستاره سر من اورد....
سیریوس گفت : یعنی چی . در مورد کدوم پرستار داری حرف می زنی ...
_ - - ، ، کتابی است . - و کاوی گفتم: همونی که یه سرنکث خون توی محفظه ی خون من خالی کرد و نمی دونم چی چی توی
خون من ریخت که این بلا به سرم اومد.
سیریوس صندلی ای را که کنار تختم بود را جلو کشید و روی آن نشست و گفت : درست
تعریف کن ببینم چه اتفاقی برات افتاد ...
سعی کردم اتفاقات ان روز را به یاد بیاورم و کم کم داشتم تمام اتفاقات را به یاد می آوردم و یاد وقتی که آن پرستار مرا ترک کرد افتادم و همانی که به من قول آوردن آن قلم جادویی را داده بود و چند لحظه ای از بیرون رفتن او نگذشته بود که آن پرستار خشن از در وارد شد و آن
سرنگ خون را در محفظه ی خونی که به من متصل بود خالی کرد.
رو به سیریوس کردم و تمام ماجرا را برای او شرح دادم و حتی در مورد دیدارم با جک دراکولا
را هم به او گفتم .
سیریوس هم مانند من از اینکه گوین چه بلاهایی بر سر من آورده بود تعجب کرده بود و خشم را در چشمان او هم می توانستم ببینم و شاید من اینطور فکر می کردم و شاید او حتی یک کلمه
از حرف های من در مورد گوین را هم باور نکرده بود..
سیریوس بعد از تمام شدن حرف های من گفت: تو باید صبر کنی بینی که گوین چه توضیحی
در مورد خودش می توانه بده و الان مشکل ما اینه که چرا اون خون آشام این بلارو سر تو اورده
و اون حتما یه دلیلی برای کارش داره.گفتم: خودم می دونم که چرا این کارو کرده و اون حتما یکی از اون سربازای فرمانده بوده و
همونی که باعث شد منو بندازن انفرادی ....
سیریوس گفت : انفرادی دیگه واسه ی چی ...
گفتم: فکر می کنی من واسه ی چی رفته بودم درمونگاه .
سیریوس گفت : اونا هیچی به ما نگفتن . فقط ما می دونیم که تو دو نفر و دیوونه کردی و یکی
رو کشتی و بعد این بلارو سر خودت اوردی ...
گفتم: من چی کار کردم .
کتی . م . م سیریوسی خندید و گفت : اونا یه کلمشون هم با هم جور در نمی اومد و معلوم بود که داران
دروغ می گن و آخه یه فشفشه ... ببخشید. منظورم اینه که ...
گفتم: چرا خجالت می کشی خب من یه فشفشم دیگه این که خجالت نداره.
سیریوس گفت : خب بابا می زاری باقیشو برات بگم یا نه...
با حرکت سر به او اجازه دادم تا باقی حرف هایش را بزند و سیریوس جایش را روی صندلی اش
کنن و حتی نزاشتن که ما اون دونفری که دیوونه شدنو ببینیم .
نتوانستم تحمل کنم به خاطر همین میان حرف های سیریوس پریدم و گفتم: یعنی اونا می گن
من اون شب دو نفرو دیوانه کردم و یه نفرو هم کشتم ....
یاد اتفاقات آن شب افتادم , یاد وقتی که به کسانی که از در وارد می شدند نگاه می کردم و یاد
نفر آخری ای که با طلسم محافظ توانسته بود از در وارد بشود و مرا تماشا کند افتادم و آری این
من بودم که آن بلا را بر سرش آورده بودم .
دستانم را بر سرم گذاشتم و با صدای بلندی گفتم : نه.... من این کاروا نکردم ... نه...
 
________________
خودم می دانستم که کار کار خودم بوده ولی می خواستم با این کلمات خودم را گول بزنم . سیریوس دستش را روی شانه های من گذاشت و گفت: اینو همه می دونن که تو این کارو
نکردی و مطمئن باش که نمی تونن این کارو بندازن گردن تو ...
رو به سیریوس کردم و گفتم: من این کاروا نکردم ... تو حرفای منو باور می کنی ؟؟
سیریوس گفت: تو خلی شدی ؟؟؟ معلومه که باور می کنم ....
من چه کار کرده بودم و من جان یک نفر را از او گرفته بودم و چرا ... آخر من چگونه توانسته بودم چنین کاری بکنم. من که تا به حال به یک پشه هم صدمه نزده بودم و پس چگونه این کار
را کرده بودم ....
از جایم بلند شدم و شروع به حرکت کردم و نمی دانستم دارم چه کار می کنم . فکر کشتن آن
شخصی در مغزم مانند ناقوصی به صدا در آمده بود و تصویر ورود آن شخصی به اتاق ، جلوی
چشمانم بود و پرتاب شدنش به بیرون را تصور کردم.... چه صحنه ی فجیعی بود، این کار از من
بعید بود .
برای لحظه ای متوجه شدم که سیریوس در مقابل من ایستاده و شانه های مرا گرفته بود. ناگهان ضربه ی محکمی را روی صورتم احساس کردم و دست سیریوس را دیدم که محکم به صورتم
خورد و او با سیلی ای باعث شد که از آن حالت در بیایم .
اشکهایم جاری شدند. سیریوس مرا در آغوش کشید و گفت : جرج تو هیچکسو نکشتی . هیچکس هم نمی توانه اینو بندازه گردن تو .
در همین لحظه درب اتاق باز شد و هری مرا از آغوش خودش در آورد و به درب ورودی
نگاهی انداخت . پدرم بود که از در وارد شده بود. پدرم چوب جادویی اش را در دستش
داشت و آماده ی طلسم کردن بود. او با دیدن من که سرپا ایستاده بودم به یکباره شکه شد،
چشمانش دو چندان باز شد، او می خواست چیزی بگوید ولی با دیدن من دهانش باز ماند.
 
________________
چیزی نکشید که چوب جادویی اش از دستش افتاد، د به ع به شدت می لرزید او همینطور بی
. ت: کتابت .
حرکت به من نگاه می کرد ... , رو به پدرم کردم و گفتم: سلام پدر ....
اشک و چیزی را که می دیدم باور نمی کردم و پدر من اشک بریزد . من تا به حال چنین چیزی
را ندیده بودم و رونالد ویزلی و یکی از بزرگترین شکارچیان دنیای جادو . کسی که خلاف
کاران باشندیدن اسمش از ترس پا به فرار می گذاشتند، گریه بکند؟؟؟...
او به سمت ما آمد و تا به حال پدرم را اینچنین ندیده بودم و او دستانش را باز کرد و آماده شدم که او را در آغوش بکشم ولی نه . او به محض رسیدن به ما سیریوس را در آغوش کشید و
- کیعی . . . . . - - تسمی گفت : ازت مچکرم دایی جوان و تو پسرمو دوباره به من بر گردوندی و نمی دونم باید چی کار
سیریوس گفت : جرج پسر دایی منم هست . من هر کاری کردم وظیفم بود...
پدرم گفت : منو ببخش. من تو رو دسته کم گرفته بودم ... تو شاهکاری و تو منو یاد پدرت می
ندازی و تو حتی از اونم بهتری ...
پدرم سیریوس را رها کرد و مرا در آغوش کشید و محکم تر از آنی که فکرش را می کردم مرا
به خودش چسپاند. احساس کردم که استخوان هایم در حال شکستنند. پدرم شروع کرد به
------ تاسی - - - تحصی بوسه زدن از من و اگر من بودم چنین صورتی را به هیچ وجه بوسه نمی زدم حتی اگر مرا می
کشتند هم این کارو نمی کردم .
پدرم گریه می کرد و آنهم بلند بلند . اصلا چیزی را که می دیدم باور نمی کردم . این پدرم بود
که چنین کاری می کرد و آخرین دیداری که با او داشتم خیلی عصبانی مرا ترک کرده بود.
صدای پاهایی را شنیدم که به سمت اتاق می آمدند و پدرم تمام خانه را بیدار کرده بود و مادرم
اولین کسی بود که خودش را به اتاق رسانده بود و او به محض دیدن من جلوی درب اتاق زانو
زد و شروع به گریه کردن کرد.
 
________________
او گفت : من می دونستم می دونستم زنده می مونه دیدی گفتم سیریوس کار خودشو بلده و
سیریوس بی حرکت ایستاده بود و به مادرم چشم دوخته بود ...و نفر بعدی ای که خودش را رسانده بود ریچارد بود و برادری که هیچ وقت از من خوشش نمی آمد و او بدون اینکه بایستد
به سمت من دوید و مرا در آغوش کشید.
است. کتی ت: کتابت . م. م پدرم مرا رها کرد و ریچارد با صدایی آرام در گوش من گفت : منو ببخشی , من قدر تو رو نمی
دونستم ... تو برای من بهترین برادر دنیایی .
چیزهایی را که می شنیدم باور نمی کردم و این ریچارد همان برادری بود که راه رفتن با من را هم یک ننگ می دانست و او را از خودم جدا کردم و گفتم: منم تو رو دوست دارم...
چیزی را که می دیدم باور نمی کردم . او هم اشک می ریخت... . آری او هم برای من نگران
شده بود و چیزی که اصلا باور نمی کردم .
به مادرم نگاه کردم . او شکسته شده بود و معلوم بود که زجر زیادی کشیده بود و چشمانش گود افتاده بود و از بس که گریه کرده بود دیگر رمقی در او نمانده بود. او همینطور زانو زده بر روی زمین نشسته بود و عاشقانه مرا نگاه می کرد. از نگاه معصومانه اش خجالت کشیدم . او زحمت
زیادی برای من کشیده بود و من نباید او را اینچنین آزار می دادم .
سایه ای پشت سرش دیدم و سایه ای که نفرت را در من زنده کرد و گوین .... گوین فانتوم بود
که با چشمان کورش پشت سر مادرم ایستاده بود ....
خونم به جوش آمد و او بود که چنین بلایی بر سر من آورده بود و او بود که باعث شده بود من یک نفر را بکشم و خیلی دلم می خواست که بلایی بر سرش بیاورم ولی مطمئن بودم که او با
یک حرکت مرا از هستی ساغت می کند.
________________
مرگ... قتل . من یک نفر را کشته بودم . باید کاری می کردم و چه می شد کرد.... ریچارد را به کناری هل دادم و به سمت گوین به راه افتادم و می خواستم که گلویش را در دستانم بگیرم و
تا جایی که می توانم فشار بدهم.....
سیریوس بلند گفت: نه جرج و مواظب باش داری چی کار می کنی ...
صدای سیریوس هر لحظه کمتر و کمتر می شد و نمی دانم چرا من دیگر حرف های او را نمی شنیدم و وقتی از کنار مادرم رد شدم رو در روی گوین ایستادم ۰ خواستم گردنش را بگیرم ولی نمی دانم چرا یغه ی لباسش را گرفتم و او هیچ عکس العملی نشان نداد...
همین کارش باعث شد که نتوانم گلویش را بگیرم و با تمام وجود رو به او فریاد زدم : خیلی دلم می خواد تو رو هم بکشم ....
این حرف مال خودم نبود و من حتی در خواب هم نمی دیدم که چنین حرفی بزنم ... من به گوین چه گفته بودم و با این حرفم تمام چیزهایی که خانواده ام باور نداشتند را به آنها قبولانده
بودم ...
گوین را به کناری هل دادم و به سمت راه پله هایی که به درب خروجی خانه منتهی می شد
حرکت کردم و اتاق سیریوس در طبقه ی دوم خانیشان بود و ما در خانه ی بلک ها بودیم و خانه
ای که به پاتر بزرگ تعلق داشت . حالا یادم آمد که فامیل گردن بلک را در کجا شنیده بودم ...
آرای من الان در خانه ی اجدادی آنها بودم و نمی دانستم که گردن چه رابطه ای با خانواده ی
پاتر داشت .
با تمام سرعتی که داشتم به سمت درب خروجی حرکت می کردم و صدای سیریوس آمد که
بلند گفت : داری کجا می ری جرج؟؟....
صدای پدرم را شنیدم که گفت : اون باید تنها باشه و بزار بره ...
 
________________
صدای مادرم هم آمد ولی نفهمیدم که چه می گوید ... و چون از راه پله ها پیچیده بودم و به
درب خروجی نزدیکتر و نزدیکتر می شدم ....
از پله ها پایین آمدم و درب خروجی چند متر جلوتر از من بود. فقط می خواستم از گوین دور بشوم و دیگر تاب تماشای او را نداشتم و نمی توانستم او را تصور کنم . او در مورد من چه
فکری می کرد و اینهمه سال او با من مانند یک عروسک خیمه شب بازی رفتار کرده بود. ولی
من ... من او را عموی خودم صدا می زدم. من او را خیلی دوست داشتم و هیچ وقت فکر این را هم نمی کردم که روزی چنین فکری را در مورد او بکنم .
به در رسیده بودم و چنگی بر در انداختم و درب را با تمام وجود باز کردم و باد سردی به
صورت و بدنام خورد و احساس سرما کردم و من پیراهنی بر تن نداشتم و به خاطر همین هم
احساسی سرما می کردم و الان دومین ماه از پاییز بود و این وقت شب سرمای سوزناکی داشت .
به سرما توجهی نکردم و از درب خانه خارج شدم و ساعت تقریبا دوی نصفه شب بود و نور
چراغ های تیر های برق سوسو می زدند و با اولین نفسی که کشیدم بخاری از دهانم خارج شد
دستانم را روی شانه هایم گذاشتم و در پیاده روی خیابان گریمولد شروع به حرکت کردم . سرما هر لحظه بیشتر و بیشتر می شد و احساس غم شدیدی مرا احاطه کرده بود و من یک نفر را
کشته بودم و چه کار باید می کردم، این فکری بود که مرا به شدت آزار می داد.
دیوانه وار حرکت می کردم و کسی در خیابان نبود و نمی دانستم که اگر کسی مرا با این صورت
وحشتناک و چروک ببیند که لباسی بر تن ندارم چه فکری می کرد.
»: م:ه === کتابی . صدای سیریوس را از پشت سرم شنیدم که مرا صدا می زد و به پشت سرم برگشتم و رو به
سیریوس کردم و گفتم: تنهام بزار ...
سیریوس گفت: تو حالت خوب نیست و تو باید استراحت کنی ...
________________
سیریوس خودش را به من رساند و رو در روی من ایستاد. ما درست در زیر یکی از چراغ برق
ها ایستاده بودیم و نور چراغ سایه ی سیریوسی را زیر پای من انداخته بود و در چشمانش زل زدم
و گفتم: من یه نفرو کشتم می فهمی یا نه؟
چند کلمه ی آخر را با صدای بلند تری گفته بودم .
سیریوس گفت : هری کاری کرده باش « تو توی اون لحظه هیچ تصلتی روی خودت نداشتی ...
------ گفتم: این دلیل نمیشه که یه نفرو بکشم. من یه نفرو کشتم اینو می فهمی
سیریوس جلوتر آمد و تکه پارچه ای پشمین را ظاهر کرد و روی دوش من انداخت . او گفت :
گفتم: هیچی و نمی دونم .... واقعا نمی دونم چه کاری از من بر می آید
سیریوس گفت: تو باید به خودت مصلت باشی . حتما یه راهی پیدا می کنیم . تازه معلوم نیست
طرف مرده یا نه ....
به ما که چیزی رو نشون ندادن ...
حرف های سیریوس آرامش خاصی داشت و دیگر از آن حالت سر در گمی خلاص شده بودم ,
حالا می توانستم درست فکر کنم .
سیریوس دست مرا گرفت و به یکباره با من آپارات کرد.
ما درست در مقابل کافه ای ظاهر شدیم و کافه شلوغ بود. با اینکه نیمه شب بود باز هم ده یا
پانزده نفر در کافه بودند.
 
________________
از در داخل شدیم و به سمت اولین میز خالی حرکت کردیم و کافه ی نسبتا کثیفی بود و کارکنانش هم معلوم بود که جادوگر هستند. از نوشیدنی هایی که روی میز ها بود به وضوح می
توانستم بفهمم که تمام افراد جادوگر بودند..
سیریوس درست رو بروی من نشست و چشم در چشم من دوخت و گفت : خب چی می
خوری .
گفتم: اینجا کجاست ...
سیریوس گفت : اینجا جایی هستش که هر وقت یه جایی گیر می کنم میام اینجا : اصلایه جورایی هستش که می تونم راه حل های کارامو اینجا پیدا کنم و راه برگردوندن قدرت جمشید و همینجا پیدا کردم و همینطور فکر اینکه چطور می تونم تو رو زنده کنم .
گفتم: مثلا اینجا چی داره.
تابع ه ... - Eles کتیبانی سیریوس گفت : من اسم اینجارو کافه ی شانسی گذاشتم.
سیریوس لبخندی زد و رو به پیشخدمت کرد و گفت: بن ... لطف کن بیا اینجا ...
مردی که پشت پیشخوان ایستاده بود لبخندی زد و گفت: باشه الان میام.
سیریوس رو به من کرد و گفت: باید یه فکر درست و حسابی کنیم . اصلا بزار ببینم تو از کجا
می دونی که اون مردو کشتی ..
جریان درگیری و اتفاقی که برایم افتاده بود را برایش توضیح دادم ...
سیریوس سراپا گوشی بود و هر لحظه بیشتر به من توجه می کرد ...
وقتی حرف هایم را تمام کردم سیریوس گفت : هرچی بوده به خاطر اون خونی بوده که اون پرستاره توی محفظه ی خون تو خالی کرده ... باید اونو گیر بیاریم و در اصل اون قاتله . البته اگه
کسی مرده باشه.
 
________________
حالا که از این سمت به این قضیه نگاه می کردم حرف های سیریوس کمی معقول بوده ولی
این نمی توانست کاری که من کردم را توجیه کند و من نباید این کار را می کردم و اصلا من با
کدام قدرت چنین کاری را کرده بودم .
پیش خدمت به میز ما رسیده بود و به ما نگاه می کرد. سیریوس با نگاهی به من فهماند که من
اول سفارش بدهم و بی اختیار کلمه ی خون از دهانم بیرون پرید.
ابرو های پیش خدمت به یکباره بالا رفت و گفت: ببخشید ؟؟
گفتم: خون ... خون تازه ... من یه خون آشام هستم...
از اینکه رو به آن شخص بگویم که من یک خون آشام هستم افتخار می کردم .
پیش خدمت رو به سیریوس کرد و گفت: نگفته بودی با خون آشاما هم رابطه داری ..
سیریوس گفت : این پسر داییه منه . اون یه نیمه خون آشامه.
پیشخدمت لبخندی زد و گفت: خب تو چی می خوای
سیریوس لبخندی زد و گفت : همونی که همیشه می خورم . لطفا گرم گرم باشه...
پیش خدمت از ما فاصله گرفت و گفت: من هیچی از خون نمی دونم ولی اینو می دونم که
روی تو معجزه می کنه و فقط مواظب باش زیاده روی نکنی « من حدود یه هفته شبانه روز روی
انواع خون ها آزمایش کردم .
گفتم: حالا از کجا فهمیدی که خون می توانه واسه ی من خوب باشه.
سیریوس گفت : جونم بالا اومد تا بفهمم و پدرت داشت منو می کشت و اون می گفت من دارم به بدن تو آسیب می رسونم ۰ اون می گفت که تو مردی و باید تو رو به خاک بسپاریم ولی من
شد.
نمی زاشتم و اصلا نمی توانستم تو رو توی تابوت تصور بکنم .
گفتم: یعنی تا این حد پیش رفته بودین .
 
________________
سیریوس خندید و گفت: تازه کجاشو دیدی . اگه دیر رسیده بودیم دراکولا ها خودشون تو رو
قبر کرده بودن .
- - - - کیع ات . . . - -_ - بوی خون را احساس کردم و بی اختیار به سمت بوی خون برگشتم و پیش خدمت با یک ظرف
بزرگ هم توانسته بود خون بخورد و پس سیریوس هم می توانست ...
رو به سیریوس کردم و گفتم : تا حالا خون خوردی .
سیریوس خندید و گفت : شوخی می کنی و حتی با اینکه می دونم پدرم آخر به این نتیجه رسیده بوده که خون می تونه براش قدرت بیاره بازم دلم نمی خواد که اونو امتحان کنم . اگه
مامان بفهمه که من همچین غلطی کردم حتما منو می کشه .
لبخندی زدم و گفتم: مامانت همینطور شم می کشتت و فکر کنم اگه بدونه که با من اومدی به یه
کافه حتما می کشتت .
سیریوس لبخندی زد و گفت: اون از ته دل از تو بدش نمیاد و فقط دلش نمی خود که زیاد با
من باشی و نمی دونم چرا ولی اون نمی خواد که من با تو باشم .
گفتم: این که چیزی نیست و هیچ مادری دوست نداره پسرش با یه فشفشه بگرده.
سیریوس گفت : بازم احمق شدی و الان تمام خانواده ی ویزلی ها نگران تو هستن و می دونی
اگه مادر بزرگ بفهمه که تو زنده شدی از خوشحالی بالا در میاره.
براش توی نامه یه جور نوشتم که حول نکنه .
گفتم: پس اون نامه ای که به پای هدویک بستی نامه ی مامان بزرگ بود.
سیریوس گفت : خب آره . اگه مامان بزرگ نبود حتما تا حالا زیر خاک بودی .پیش خدمت به میز ما رسیده بود و او ظرف خون را در مقابل من گذاشت . یک پارچ نسبتا بزرگ حاوی خون و یک لیوان بلورین بسیار زیبا گیلاس » را جلوی من قرار داد و گفت :
تازه ی تاز سی و از بهترین نوعه.
یک لیوان که حاوی معجونی بود که در حال قلقل کردن بود را جلوی سیریوس گذاشت و از ما
دور شد و معطل نکردم و یک لیوان خون ریختم و به سرعت سر کشیدم .
جایش آورد.
= 2 - . کتی تابسته - ، کتابی سیریوس به نوشیدن من نگاه می کرد و رو به او گفتم : به چی نگاه می کنی ...
• - کتیتی - م. بی تسمی سیریوس لبخندی زد و گفت: دیدی گفتم خون روی تو معجزه می کنه و کم کم داره رنگ
صورتت به جای خودش بر می گرده.
لیوانی دیگر از خون خوردم و سیریوس گفت : حالا چی کار می خوای بکنی .
گفتم: هیچی ۰ تنها کاری که می توانم بکنم اینه که به ایستگاه برگردم ...
خاطر اون خون بوده که اون کارو کردی ...
تقریبا تا ساعت پنج صبح با هم حرف زدیم و او در مورد این چند وقته که من بیهوش بودم تعریف کرد و هرچه او بیشتر می گفت من بیشتر به اوج خطر پی می بردم و من تا دم مرگ رفته
بودم و خیلی به مرگ نزدیک شده بودم.
 
________________
- تاسیم : - در این چند وقتی که بیهوش بودم بدانم چروک شده بود و دیگر هیچ چیز از بدنم باقی نمانده
بود و خونی که جانی بلید در کتابش ، طرز تهیه ی آن را نوشته بود توانسته بود جان مرا نجات
بدهد .
سیریوس در مورد ریچارد. فرد و جرجیا برایم گفت . آنها در این چند وقته به مدرسه نرفته
بودند و تمام اوغات را در خانه ی عمه جینی مانده بودند تا بتوانند از اوضاع من باخبر شوند.
تقریبا ساعت پنج صبح بود که از کافه خارج شدیم . هنوز هوا تاریک تاریک بود . هیچکسی در خیابان ها نبود و راه زیادی تا ایستگاه ضد گرگینه ای نمانده بود و می توانستم خیلی راحت پیاده تا آنجا بروم ولی بعد از احساس سرما فهمیدم که هنوز لباسی بر تن ندارم و فقط با تکه
پتویی خودم را پوشانده ام .
رو به سیریوس کردم و گفتم: میشه یه فکری برای لباس من بکنی .
سیریوس چوبش را به سمت من گرفت و با اشاره ای لباسی یکدست سیاه بر تن من ظاهر کرد و
گفت: رنگ لباست باعث میشه سیاهی صورتت کمتر دیده بشه.
سیریوس دستش را در جیبش کرد و شیشه ای را در آورد و به من داد . شیشه حاوی خون بود.
کتی . م . م - . کتی
سیریوس رو به من گفت : در مورد کتاب به پدرت چیزی نگو و هیچکی نمی دونه من اونو
برداشتم و مواظب این خون هم باش . این یه شیشه برام صد گالیونی خرج برداشته .
گفتم: صد گالیون ؟؟؟
:- - - عث ع Ert . کتابی سیریوس گفت : تو خیلی بیشتر از این برای من ارزش داری و حالا بهتره که بریم .
او دست مرا گرفت و با هم به جلوی درب ایستگاه ضد گرگینه ای لندن آپارات کردیم .
به محض ظاهر شدن دو نفر را دیدم که شمشیر به دست جلوی درب ایستگاه ایستاده اند . آنها
متوجه حضور ما شده بودند و به همین خاطر شمشیر هایشان را کشیدند و به سمت ما حرکت
کردند.
________________
یکی از آنها بلند گفت: شما کی هستین این وقت شب اومدین اینجا.
صدا را سریع شناختم و صدا از آن همان شخصی بود که در زندان به من یک شیشه خون داده
خون دادی و همون که مثل خودت عضو خونواده ی فانتوم هاست .
آن شخص کمی صبر کرد و بعد از نگاهی به صورت من گفت: من هیچی یادم نمیاده بهتره
زودتر اینجارو ترک کنی .
سیریوس جلو رفت و گفت : منوچی و منو یادت نمیاد.
ان شخص لبخندی زد و گفت: تویی و بابا زودتر می گفتی ؟ این کیه با خودت اوردی ...
سیریوس لبخندی زد و گفت : همونیه که با خودم برده بودم و راستی به اون فرمانده اسکات هم بگو که اگه نمی خواد بلایی به سرش بیاد بهتره دست از سر این جرج بکشه...
آن شخصی که خیلی تعجب کرده بود به سمت من آمد. او در حین حرکت رو به سیریوس
گفت: مگه نمرده بود....
سیریوس لبخندی زد و گفت : اگه مرده بود که من مجبور نمی شدم اون کارارو اینجا بکنم . راستی از طرف من از آقای جک دراکولا هم معذرت خواهی بکنید بهشون بگید که من اون
موقع توی شرایط خوبی نبودم و نفهمیدم که دارم چی کار می کنم .
آن شخص به من رسید و دستش را برای دست دادن به من دراز کرد و گفت: به کام مرگ
هیچ چیز به او نگفتم و در فکر این بودم که سیریوس چه کاری کرده بود که از جک معذرت
 
________________
آن شخص رو به سیریوس کرد و گفت : اسم من والتره همیشه بگی اسم شما چیه . البته اسم
کوچیکت.
سیریوس خندید و گفت : اسم منو می خوای چی کار ...
والتر گفت: به نظر من هر کی که دشمن این دراکولا ها باشه دوست منه.
سیریوس با والتر دست داد و گفت : اسم من سیریوسه و سیریوس پاتر...
والتر دوستش را که کناری ایستاده بود و شاهد ماجرا بود به ما نشان داد و گفت : اون مارکه و به
زودی یه شوالیه درجه سه می شه و توی اینجا تکه ....
آن شخصی که مارک نام داشت به سمت ما آمد و گفت : فعلا که جناب قاتل بین همه ی ما تکه
هیچ چیز نگفتم « نمی خواستم وارد ماجرای آن شب شوم و بهتر بود همه چیز را از زبان کسی
مانند گردن یا جک بشنوم و آنها حتما می توانستند به من بگویند که در آن شب دقیقا چه اتفاقی
برای من و آن سه نفر افتاده بود.
مارک روبروی من ایستاده بود و دستش را به سمت من دراز کرده بود و با او به گرمی دست
دادم و گفتم: اسم من قاتل نیست و اسم من جرجه...
مارک گفت : تو نمی دونی توی اینجا چه اسمایی روت گذاشتن و قاتل و مرگ آور و معروف
ترینشون همون قاتل شیطانیه و تو اون شب تقریبا نیمی از ساختمان بیمارستونو اواردی پایین .
یاد آن شب افتادم و وقتی که فریاد می کشیدم دیوار ها به لرزه در می آمدند و همگی به ریختن
نزدیک می شدند و مارک به سمت سیریوس رفت و گفت: تو واقعا پسر پاتر بزرگی ..
سیریوس گفت : حالا ...
 
________________
------------ مارک گفت : اگه من پسر پاتر بودم
سیریوس گفت : بدبخت می شدی و همه یه جور دیگه نگاهت می کردن و همه انتظار دارن که
بهترین باشی و همه می خوان که یکه تاز باشی و از همه مهمتر همه می خوان که درست جا پای ،
جای پای پدرم بزارم ولی من هیچ وقت به پای اون نمی رسم .
رو به سیریوس کردم و گفتم: ولی تو معجزه می کنی و یکیش زنده شدن منه ...
سیریوس گفت : خودت که می دونی چطور فهمیدم .
گفتم: اگه اینطور بود چرا باقی نفهمیدن ...
سیریوس گفت : خب بگذریم . اینو بگیر...
سیریوس از جیبش یک سکه در آورد و به من داد
گفتم: این چیه ...
گفت : یکی از یادگاری های بابامه . هر وقت که دستتو بمالی روش من میام پیشت . دلم نمی
خواد بلایی به سرت بیاد و مطمئن باش که نمی زارم بلایی به سرت بیاران ...
لبخندی زدم و گفتم: باشه...
سکه را در جیبم گذاشتم و گفتم: حالا زود بر گرد و نمی خوام دوباره عمه جینی دیدار با منو
قد قن کنه .
سیریوس بعد از خداحافظی لبخندی زد و به یکباره غیب شد..
والتر دستش را پشت سر من گذاشت و گفت: تو عجب فامیل قدرتمندی دارای پسر . او سر سه
ثانیه اسکاتو سرو ته کرد . کاری که هیچکدوم از بچه های ایستگاه نمی تونن بکنن و البته
اسکات اصلا انتظارشو نداشت که این پسره سیریوس این کارو بکنه .
________________
گفتم: یعنی اوان اسکاتو طلسم کرد.
والتر گفت : طلسم کرد ؟؟ اون جلوی همه اسکاتو خرد کرد. البته همه چیز تقصیر خود اسکات
بود و اون جسد تو رو تحویل نمی داد من که وقتی اون صحنه رو دیدم نزدیک بود از خوشحالی
بال در بیارم و آخه توی اینجا کسی جرات بلند حرف زدن با اسکاتو نداره و اون عقده ای ترین موجودیه که توی زندگیم دیدم و خدا به دادت برسه حتما یه بلایی سرت میاره.
لبخندی زدم و گفتم: بالاتر از مرگ که نیست . من یه ماهی مرده بودم.
مارک گفت : از فردا تو نقل حرف های بچه ها می شی و بزار ببینم . قاتل شیطانی برگشته که
حساب اسکاتو برسه ... وای ... چقدر میشه خالی بست ....
گفتم: چرا اسکات
البته خودم می دانستم چرا اسکات ولی نمی دانستم او از کجا در مورد اسکات می داند . به
همین خاطر هم چنین چیزی گفتم .
والتر خندید و گفت : خب اگه تو این کار و نکنی و اون این کارو می کنه ..
خندیدم و گفتم: مگه نمی دونی که من یه فشفشم .
والتر گفت : من اینو می دونم ولی بچه ها که اینو نمی دونن و اونا فقط می دونن که تو یه
گرگینه از گرگینه های پدرو کشتی و یکی دو روز بعد حساب یه دراکولای احمقو هم رسیدی
مارک گفت : باید بیای پیش ما و همه چیز و تا صبح برامون بگی و تمام اتفاقاتی که اون شب
توی بیمارستان افتاد و منظورمه .
هر سه به جلوی درب ورودی ایستگاه رفتیم و من شروع به صحبت کردم . تقریبا تا ساعت هفت
صبح را کنار آنها ماندم و بعد به خوابگاه رفتم و این اولین باری بود که وارد ساختمان ایستگاه می
 
________________
شدم و به سختی خوابگاه را پیدا کردم . خوابگاه ما در طبقه ی دوم بود. در خوابگاه ما هفده
خیلی راحت وسائلم را پیدا کردم و پیدا کردن آنها خیلی راحت بود چون از همه ی وسائل ها
کمتر بود و یک ساک کوچک که روی تختی در وسط این اتاق قرار داشت ... تخت من در
طبقه ی سوم تخت ها بود.
سریع در جایم مستقر شدم و خیلی سریع خوابیدم ....
هنوز چشمانم را نبسته بودم که صدای فریاد هایی مرا از جایم پراند و صدای آشنایی بود و صدا و صدای اسکات بود و همان شخصی که به خون من تشنه بود به سختی از جایم بلند شدم و شیشه
ی خونی را که سیریوس به من داده بود را در درون کیفم جا سازی کردم .
اسکات فریاد زنان به سمت داخل خوابگاه می آمد... او بلند بلند فریاد می زد : پاشین کثافتا و
تن لشا و زود گور تونو گم کنید توی فضای باز و نمی خواین که تا شب بخوابین ۰ یالا ...
صدای قرقر کردن ها بلند شد و از جایم بلند شدم و چشمانم را مالشی دادم و ساعت هفتو ربع
بود و من حدود دو یا سه دقیقه ای را خواب بودم .
سرم درد گرفته بود ولی دلم نمی خواست که باز هم با اسکات درگیر بشوم.
برای لحظه ای صدایی از پایین آمد که گفت : ببین کی اومده و چطوری پسر.
پاهایم را از تخت آوزیزان کردم و پایین تختم را نگاه کردم . گردن روی تخت پایینی من بود و
داشت مرا تماشا می کرد.
اینجا ...
 
________________
گفتم: دو دقیقه ای می شه و نذاشت که یه چشمی روی هم بزاریم ....
گردن از روی تختش پایین پرید و گفت: اگه دوست دارای امشبو بخوابی بهتره که به سرعت
بپری پایین .
اسکات را دیدم که درست در مقابل تخت من ایستاده بود اول با دیدن من کاملا جا خورد، او کمی مرا نگاه کرد و بعد از چند لحظه مکث رو به من کرد و با نفرت تمام گفت: تو هم امشب
میای.
گردن رو به اسکات کرد و گفت : هنوز خیلی ها روی تختن .
اسکات رو به گردن کرد و گفت : فکر کنم هنوز آدم نشدی و نکنه می خوای امشب با ما باشی
گردن ساکت شد و دیگر چیزی نگفت و از روی تختم پایین پریدم و رو به گردن گفتم: من
باید امشب کجا برم
گردن گفت : هیچی فقط باید برای گشت بدی و دعا کن که اتفاقی نیفته و مطمئن باش اگه
اتفاقی بیفته حتما این اسکات یه بلایی به سرت میاره و وقتی که یه موردی توی خیابونا پیدا بشه
همه به اونجا سرازیر میشن و فقط باید حواست باشه که دوروبر اسکات نپلکی . سعی کن به هیچ
وجه تنها نمونی ...
بیشتر نگاه ها روی من سنگینی می کرد و به دور و اطرافم نگاه کردم و تقریبا تما افراد حاضر در
خوابگاه به ما نگاه می کردند و گردن رو به من کرد و گفت : از من دور نشو و دلم نمی خواد
این اسکات تو رو تنها گیر بیاره و راستی صورتت چرا اینطور شده ...
گفتم: به خاطر بیماریمه .
 
________________
اسکات دوباره به سر تخت ما رسیده بود. او رو به من کرد و گفت : یه توبیخی برای تو رد می
رو به او گفتم: دیگه واسه ی چی ....
اسکات گفت : لباس فرم..
او این را گفت و به سمت درب خروجی حرکت کرد. گردن به روی تخت من رفت و از زیر
تشک آنجا یک لباس یکدست بنفشی را برایم در آورد و به من داد ۰ تازه متوجه این شده بودم که تمام افراد حاضر در خوابگاه همگی همین لباس را بر تن ، همه ی آنها یک بارانی یکدست
بنفش بر تن داشتند که زیبایی خاصی به آنها داده بود.
خیلی سریع لباسم را عوض کردم ، لباس طوری روی بدنام قرار گرفت که انگار همیشه از آن
من بوده ، لباسی بدانم را چندین برابر قوی تر نشان می داد بعد از ور انداز خودم همراه با بقیه از خوابگاه خارج شدم .
یکی از افراد خوابگاه خودش را به من نزدیک کرد و گفت: قاتل شیطانی چطوره و مواظب این
اسکات باش .
او این را گفت و از من دور شد و گردن رو به من کرد و گفت: تو یکی از پر طرفدار ترین افراد اینجا شدی ، راستی نگفتی چطور اومدی ، تا جایی که من می دونستم تو باید مرده باشی ، وقتی که به بچه های اینجا گفتن که تو مردی همگی برای تو یه مجلس ترحیم گرفتیم ، به خاطر
همین هم هست که کسی تو رو نشناخته ، اونا فکر می کنن که تو یه کارآموز جدیدی ....
گردن گفت : اون باید هم تو رو یادش بیاد، بعد از درگیری اون پسره فامیلتون اسمش چی بود
------- همون که پسر پاتر بزرگه ...
 
________________
گفتم: سیریوس ، اسمش سیریوسه ... پسر داییمه ..
گردن گفت : آره همون اون میون اینهمه خون آشام با پدر تو چند نفر دیگه اومدن و جسد تو از
اینجا بردن ، اگه جک پا پیش نزاشته بود یه جنگ درست و حسابی پیش می اومد.