کف دریاچه
کاری از تیم ترجمه سایت کرم کتاب
(انجمن مترجمان جوان سابق)
http://WWW.bOOk-WOrmS.net
WWW.ClaStan-nt.blOgfa.COm
________________
پینک پارادایز
frf
میبرنولش
به نامر فصل اون ادمر دامبلدوره بلیطی یک طرفه به لیور پولا
من جه کار کرده امر؟ یکی دیگر از اشتباهات من
ادامه بده قرک راه بر و حرف نزن
بدترین تولد زندگیم
دستور العملی جدید بگو اون اشتبان کرده مرلین لاله دادمون برلسدهه
ما باید پنهان باشیم هرک متفاوت است
باید از هفریک حمایت کنیم
بازک شروع میشود تو دیگه منو نمیشناسی نمیتونم مدت زیادی استراحت کنم
در برج شمالی من ترکسش کردمر دوست دارمر شنا کنم شما دوتا شیطانید اماده باسش قرک تو هیج وقت زجر نکشیدک
رونا ما ر9 دلیل ۵ ایا براک نجات تو دیر شده؟
فقط ازادش کن
شماره فصل
لا C9ر
یاد همر دوازدهم الستیزد قoر چهاردهقمر پانزدهم شانزدهم
قفل هفoر
نوزدهفدهم
 
________________
فصل اول:
اون آدم دامبلدوره ؟
وزیر سحر و جادو، رفوس اسکریمجیور در جواب به سوال دوست قدیمی و مشاور غیررسمی
اش ، جرمی هریسون سری تکان داد. دو مرد ویسکی مرغوب ممشنگها را درلیوان هایشان
ریخته بودند و هر کدام جرعهای نوشیدند.
اسکریمجیور نتیجه گرفت: به اندازه کافی مشخصه که اون همکاری نخواهد کرد . مجبوریم بر
اساس این گمان جلو بریم .
چهره در هم کشیده وزیر خبر از از نامیدی وی از اتفاقات اخیر می داد، و موهای یال مانند
وی از رگههای نقره مانند افزون شده بود .
مطمئنا دامبلدور نمی توانست در زمره دوستان و حامیان اسکریمجیور قرار بگیرد و وزیص شخصا
از مرگ نابهنگام پیرمرد رنجی نبرده بود . با این حال ، هیچ کس نمی توانست منکر قدرت و
صلابت آلبوس دامبلدور، مدیر مدرسه جادوگری هاگوارتز و رییس دیوان عالی جادوگری
ویزنگاموت گردد. وجود وی باعث ممانعت از فعالیت های لرد سیاه، ولدمورت می شد. با کنار
گذاشته شدن دامبلدور از سر راه ، ولدمورت بر سعی تلاشش می افزود تا بتواند قدرت خودش را
بر جامعه جادوگری بریتانیا نشان دهد، و در این میان ، کوشش می کرد تا اسکریمجیور را نیز
به قتل برساند.
________________
جرمی هریسون عینکش را بر روی میز لهستانی زیبا و کوتاهی در اتاق وزیر، وزارت سحر و
جادو قرار داد، انگشتان بین موهایش که بسیار مرتب و کوتاه تر از موهای جادوگران دیگر بود
فرو برد. هریسون که جادوگری نیمه مشنگ و در کار واردات و صادرات بسیار موفق بود،
پشتیبان مالی اسکریمجیور در جهان سیاست بود. و وزیر اخیرا خیلی به ندرت کاری را بدون
مشورت با دوست قدیمی اش انجام می داد.
- با اتفاقات اخیر پاتر بیشتر از هر زمان دیگری محبوب شده رفوس ، هر کاری که می خوای
انجام بدی باید محتاطانه باشه . یک قدم اشتباه امکان داره باعث بابشه شغلت رو هم از دست
بلدی.
- جرمی، من کاملا اینومیدونم ، اما اون اصلا قابل پیش بینی نیست . و به نظر می رسه کاملا
این فرد برگریده مسخره که توسط دامبلدور تو سرش کاشته شده رو باور کرده . ما نمی تونیم
عملیاتمون رو بر علیه اونی که می دونی روی بچه ای که هیچ استعدادی نداره پایه ریزی کنیم
. هرچند عقیده عمومی بر اینع که شاید پاتر نجات دهنده اون ها باشه . شاید پاتر هم خودش
اینو باور کرده باشه.
اسکریمجیور جرعه ای از ویسکی اش را نوشید و گیلاسش را برروی میز ماهونش قرار داد و در
حالی که بر روی مبل راحتی قهوه ای رنگش لم می داد اضافه کرد : ما باید جلوی پسره رو قبل
از اینکه خراب کاری جبران ناپذیری بکنه بگیریم... مجبورش کنیم تا با ما همکاری کنه و از
• • • • • • • اون به نفع خودمون استفاده کنیم . متاسفانه
هریسون به همراه مستش محتاطانه نگاهی انداخت: تو که نمی خوای ....
- نه ، نه . مرگ پسرک رو نمیخوام، فقط میخوام برایه مدتی از سر راهمون بره کنار . هیچ
غرض ورزی شخصی ای باهاش ندارم ، اما لازمه که از صحنه کنار بیامش . به بهترین کاراگاه
گفته ام که در موقع مقرر اونو بیاره . با احتیاط
 
 
________________
هریسون سرش را به موافقت تکان داد اما چشمانش نگرانیش را نشان میداد: فقط مراقب باش
رفوس ، این موضوع میتونه به ضرر تو تموم بشه
: 83 83 8 8 : : : 83 8383 || 3 || 83 83 86 8 8 : :: * 8383 || 3 || 83 83 :83 : :3:: 8888888
- عالیه ! در هرحال باید قبل از این از اینجا می رفتم !
هری پاتر در بالای پله کان خانه شماره 4 پریوت درایو میخرید در حالی که در پایین عموی
صورت قرمزشی ، ورنون دورسلی به همون بلندی فریاد می زد : بله درسته ! باید سالها پیش تو
رو از خونه می انداختیم بیرون. اصلا هم برام مهم نیست مردم چی میگن . میخوام که از این
خونه بری بیرون!
هری تصمیم گرفت جوابی ندهد، و به سوی اتاقش رفت و در را پشت سرش محکم بست
پشت در نشست و نفس های عمیقی کشید تا بلکه خود را آرام کند، موهای همیشه پریشی انش
هم به اندازه خشمش پریشان بود . این دفعه دیگه هر کلمه ای که می گفت واقعی بود
حفاظت خونی دیگر برایش مهم نبود، او میخواست همین امروز این قفس را ترک کند و دیگر
هم بر نگردد.
دو هفته و خرده ای از به خاک سپاری راهنمای هری ، البوس دامبلدور می گذشت . عموی
گنده اش ، از زمانی که هری به این خونه برگشته بود به حمله کردن به او پرداخته بود . بعد از
تلاش برای منحرف شدن یا نادیده گرفتن حمله های ورنون درسلی ، هری شروع به پاسخ
گویی اما از نوع موبانه اش کرده بود که تنها باعث شده بود این مقابله شدید تر گردد . برای
اجتناب از عمویش ، هری ساعت ها از خونه بیرون می رفت و در خیابان های محله شان لیتل
وینینگ پرسه می زد.
 
________________
اگرچه در طول هفته گذشته، این خروج های از خانه هم باعث افزایش اضطراب هایش شده
بود. از ابتدا سعی کرده بود این احساس را از خودش دور کند، اما در نهایت به حسش اعتماد
کرده بود. یک نفر تعقیبش می کرد، و البته این فرد مراقبش از محفل ققنوس نبود ، گروه
دامبلدور که کاملا مستقل از وزارت خانه فعالیت می کردند.
هری احساس می کرد چشمانی برای چندین روز به او دوخته شده اند، و زمانی که وی به آن
مکان می نگریست، برای بیشتر از یک بار، ذرات گردوغبار را بر روی زمین می دید . کسی
خودش را در زیر شنل نامرئی بپهان کرده بود . شاید هم این طور به نظرش می رسید، هرچند
هری این گونه فکر نمی کرد.
چه کسی این طور مراقبش بود ؟ مطمئنا ولدمورت نبود. حداقل جزو شیوه های او نبود، و در
هر اتفاقی، حفاظت خونی که از قربانی شدن مادرش ، لیلی پاتر، برای اون به وجود امده بود،
از اون محافظت میکرد. هری میدانست محفل همیشه در مراقبت از او فاصله اش را حفظ می
کند، اما این شخصی خیلی نزدیک تر بود گاهی اوقات در چند یاردی او . به این نتیجه رسید که
باید از طرف وزارت سحر و جادو بوده باشد که مراقبش شده اند . باید هنگامیکه داشت خودش
را از دست عمو و خاله احمقش خلاص می کرد به این مشکل پایان می داد، . یک تیر و دو
نشان
در حالی که کوله پشتیش را بر میداشت، تا جاییکه می توانست لباس هایش را در درونش قرار
داد. میتوانست چمدانش را برای مدتی همین جا بگذارد، و بعد ها کسی دیگری را برای بردنش
بفرستد. در هر حال لباس های کمی هم داشت، که بیشترشان در کیف جا شدند ، کیفی که او با
دوراندیشی قبل از ترک هاگوارتز در دو هفته قبل با جادو بزرگش کرده بود . سرانجام از زیر
تخته لق اتاقش پولهایی را که قایم کرده بود برداشت . در سفر آخرش به بانک گرینگوتز، او
 
________________
گالیون های طلایش را به پوند انگلیسی تبدیل کرده بود فقط محض احنیاط که شاید به آنها
نیاز پیدا کند. امیدوار بود که دو هزار پوندش به مقدار کافی دوام بیارد، اگرچه اصلا نمی دانست
که در دنیای مشنگ ها هر چیزی چقدر قیمت دارد.
سرانجام ، او دو کیسه پول جادوگری را در کیفش قرار داد و زیپش را بست . هری قبلا در مورد
انتخاب هایش فکو کرده بود، و ترک کردن بی خبر در نظرش خیلی جذاب آمده بود. این بار
باید خیلی فراتر می رفت هم از دست خویشانش و هم وزرات خانه . فهمیده بود که جلوی
جغدش، هدویگ، را بیش از یک بار گرفته بودند به طوری هر بار که میرسید خیلی عجیب و
غریب رفتار می کرد و نامه هایی که هری از دوستانش می گرفت به نظر می رسید یک بار باز
شده و دوباره بسته شده است.
بیش از یک بار با خودش فکر کرد: شهاباد به بارانویید مبتلا شده/م، اما وقتی همه چیز را محاسبه
می کرد، کاملا متقاعد می شد. یاوه گویی های عمویش شاید رفتنش را یک یا دو روز جا به جا
می کرد، اما ترک خانه شماره 4 پریوت درایو یک تصمیم لحظه ای نبود و هری الان هم
نقشه فرار را در ذهنش داشت . و نیاز داشت تا مطمئن شود که مورد تعقیب قرار نمی گیرد.
|
در حالی که بسته اش را به پشتش می انداخت، شنل نامرئی پدرش را برداشت و مطمئن شد
چوب دستیش را به همراه دارد. بدون اینکه حتی به خودش زحمت دهد تا برای آخرین بار
نگاهی به اتاقش بیاندازد، مصمم ، قدم به بیرون از در گذاشت و در حالی که از پله ها پایین می
رفت دعا می کرد با عمویش بر خورد نکند.
 
________________
شانس، آرزویش را براورده ساخت اما او خاله اش پتونیا را فراموش کرده بود . پتونیا سراسیمه و
مضعطرب، جلوی در منتظر هری بود، مصمم بود که جلوی پسر را قبل از خروج از خانه بگیرد.
زن بلند قد با حالتی عصبی گفت: تو نباید بری هری ، به روز تولدت تنها چند هفته باقی ه .
میتونی تا اون روز بمونی . این برنامه ایه که ریخته شده
از آنجا که هری میدانست او نیز به اندازه شوهرش همیشه سعی در خلاص شدن از دست وی
داشته ، مظنونانه خاله اش را نگریست . او این تابستان با هری بد رفتار نکرده بود، بیشتر از
خواهر زاده اش دوری کرده بود . هری با مقایسه خاطره های گذشته اش از او، متوجه رفتار غیر
عادی اما مطیعانه خاله اش شده بود. هر چیزی که باعث تغیر پتونیا شده بود را نه هری می
دانست و نه علاقهای به دانستنشی داشت.
هری تا انجایی که میتوانست به ارامی پاسخ داد : به اندازه کافی مونده ام . هیچ دلیل نمی بینم
که بخوام دو هفته دیگر هم بمانم . چه اهمیتی داره ؟ همه مون خوشحال تر خواهیم بود اگه
من الان برم
پتونیا لب هایش را روی هم فشرد که باعث شد صورت درازش کشیده تر هم به نظر برسد، او
آرزو می کرد هری خیلی ساده بچرخد و از پله ها به طرف اتاقش بالا رود. امانگار این شانس را
نداشت. آهی کشید با اضeطراب روی پاهایش جا به جا شد.
و ناگهان گفت : اون مرد پیر، دامبلدور، اون گفت تو باید تا روز تولد 17 سالگیت این جا
بمونی .
- بله، خوب چون پروفسور دامبلدور مرده، پس دیگه این موضوع اهمیتی نداره
هری این را گفت و به سوی در قدم برداشت.
پتونیا حرفش را قطع کرد: البمق که اهمیت داره . اهمیت داره .
 
________________
او به سمت در حرکت کرد و راه هری را بست . هری دوباره با سو ظن به او نگریست.
او خاله اش را متهم کرد : دارید چیزی را از من پنهان می کنید، مگر نه ؟ همه این کارو می
کنند، پس چرا شما نکنید. چی رو به من نمیگید ؟
پتونیال قبل از جواب دادن کمی تامل کرد: من به تو گفتم . دامبلدور اصرار داشت تو تا روز تولدت
این جا بمونی . اون فکر می کرد این موضوع خیلی اهمیت داره.
هری به او خیره شد و به جوابش فکر کرد: اگه این موضوع خیلی مهم بود، می تونست خودش
این را بهم بگه . دامبلدور مرده ، بنابراین الان من باید خودم تصمیم بگیرم .
آن دو قبل از این که هری چیزی اضافه کنند برای چند لحظه ای به هم خیره شدند : من میرم
و تلاش کرد تا خاله اش را کنار بزند و در را باز کند .
- نه، من باید چیزی رو به تو بدم، اما نه الان ، روز تولدت . باید در روز تولدت باشد
دامبلدور منو مجبور کرده که قول بدم. اما نه قبل از سالروز 17 سالگیت .
دامبلدور چه چیزی رو میخواست به او بدهد ؟ و چرا در روز تولدش ؟ هیچ کدوم از این ها معنی
نداشت و هری نمی خواست در باره اش نگران باشد. نگرانی های جدی تری داشت تا به آنها
بپردازد.
- ببنید خاله پتونیا، من میرم . هرچی که هست، الان به من بدهیدش . تا روز تولدم بازش
نخواهم کرد .
- نمی تونم این کارو بکنم هری . راهنمایی های دامبلدور به خصوصی رو این موضوع تاکید
داشتند که من اون رو روز تولدت بهت بدم. او از من قول گرفته. به دلایلی احساس می کرد که
این امر مهمه . فقط دو هفته دیگه باقی مونده . فقط تا اون موقع بمون ، و من قول میدم ورنون
دیگه دخالتی نکنه .
 
________________
به آرامی آهی کشید و از این که باید در طول این مکالمه رنج می برد احساس خوبی نداشت
هری به خاطر ظهور این اتفاق نا منتظره اخم هایش را در هم کشید.
هری به او گفت : نه ! من میرم، اما روز تولدم بر میگردم تا اونو بگیرم . سعی می کنم زنگ
بزنم تا بدونید کی به اینجا خواهم آمد. و فقط چند دقیقه زمان خواهد برد. هرچند، من بعضی
چیزهار و تو چمدونم در طبقه بالا جا گذاشته ام . به زودی یکی برای بردنشون میاد، البته نمی
دونم دقیقا کی.
پتونیا دورسلی سرش را به معنی فهمیدن تکان داد و کنار ایستاد. هری برای آخرین بار به او
نگاهی انداخت و جلو رفت تا قفل در رو بچرخاند . او نمیتوانست برای جدایی هیج کلمه مناسبی
رو پیدا کنه .
درحالی که قدم به بیرون می داشت زمزمه کرد : پس بعدا میبینمتون .
و در را پشت سرش بست.
نیم ساعت قبل از ترک کردن خانه شماره 4 پریوت درایو، ایوان هرینگتون به وزارت خانه
آپارات کرد تا گزارش روزانه خود را ارائه داده و به خانه پوپود . در یک هفته گذشته، او هری پاتر
را در گردش هایپرپیچ و خم روزانه اش تعقیب و تلاش کرده بود تا جایی که می تواند بیشتر
درباره پسر بداند. دیر یا زود او مجبور بود پسر را بیاورد، اما تا این زمان او هنوز دستوری دریافت نکرده بود. ظاهرا، بالایی ها فکر میکردند نباید تا کمی قبل از روز تولد پاتر در 31 ام
جولای کاری انجام گیرد، و آنها نمی خواستند مگر در موقع ضرورت کاری انجام دهند.
به نظر ایوان، این یک کار کاملا بیهوده بود. پاتر هیچ کار به خصوصی یا غیر عادی ای انجام
نمی داد، و دستگیری او نباید هیچ کار مشکلی میبود. نمی توانست درک کند که چرا وزارت
هم میتوانستند برای این ماموریت اتخاب کنند . یه چیزی در کل این قضیه بو دار بود.ایوان این کار را ساده اما نامطبوع یافته بود. او لیلی پاتر را از زمانی که هنوز لیلی ایوانز نامیده
میشد میشناخت . که یک دوست به حساب می آمد هرچند که شاید در رابطه با ارتباطش ان در
هاگوارتز اغراق می کردند. آنها راع هم سن بودند نه به یک گروه تعلق داشتند، هیچ کلاسی را
با هم نگذرانده بودند و در یک گروه نبودند. با این حال ، زمانی که او باید در همان زمان
حضور وی در آنجا کار می کرد لیلی چندین بار در دخمه معجون ها به او کمک کرده بود. ایوان
گر می خواست به دوره کاراگاهی راه بیابد می بایست قابلیت ساخت معجون هایش را افزایش
می داد، و لیلی یک استعداد خدادادی در این زمینه داشت. دختر سال هفتمی مودبانه به او
آموزش داد، و ایوان از او خوشش می آمد.
در زمان های مختلف او در تالار عمومی به سراغش رفته، و اغلب با هم خوش و بش کرده
بودند و حتی ایستاده و با هم صحبت هم کرده بودند . در این ملاقات های کوتاه جیمز پاتر
راهم دیده بود، و قهرمان گروه گریفندور هم با او به خوبی برخورد کرده بود . اسلایترینی ها از
پاتر متنفر بودن، اما ایوان که از گروه ریونکلاو بود، تنها به نظرش یه دلقک بی آزار می امد و
صد البته یک بازیکن محشر کوییدیچ.
در آن زمان، ایوان تنها 5 فوت و 6 اینچ و به باریکی خط راه آهن بود. و اکنون در میانه سی سالگی به خاطر تمرین ها و بلوغ، او 5 فیت و 11 اینچ شده بود، بدنش کامل شده بود
چهره ای جوان به همراه موهایی طلایی داشت، به طوری که به راحتی می توانست خود را به
جای مردی در اواخر 20 سالگی جا بزند.
وقتی سال ها پیش شنید که لیلی و جیمز پاتر شب هالویین به دست لرد ولدمورت کشته شده
اند، احساس کرد ته دلش خالی شده است. او در دومین سال دوره آموزشی کاراگاهی بود ولی
این خبر همه را شکه کرد. در حقیقت، مرگ آنها زندگی ایوان را راحت تر کرد. به جای ورود
 
________________
در نیروی کاراگاه هایی که با طرفداران .لدمورت درگیر بودند، در زمان فارغ التحصیلی اش ،
دنیای جادوگری وارد دوره آرامشش شده بود. و الان همانگونه که وی پسر لیلی و جیمز را
اطراف محله لیتل ونینگ دنبال می کرد، نمی توانست به این فکر نکند، که اگر، لیلی و جیمز
کشته نمی شدند او به احتمال قوی زنده نبود. ویا اگر این پسر نمی توانست به طور سهویی
ولدمورت را حتی برای این دوره موقت نابود کند.
و اکنون بعد از گذشت 15 سال، ایوان هرینگتون، شهرتی به عنوان یک کاراگاه رده بالا و موفق به همراه تعداد زیادی تقدیر نامه و جایزه کسب کرده بود . طبیعت مهربان به همراه
مزاجی که گاهی اوقات از خشم منفجر می شد، این توانایی را به او میداد تا در موقعیت های
استرسزا به روشنی بیاندیشد. او بیش از یک نفر را کشته و تعداد زیادی را دستگیر کرده بود
ماموریتهای او تا این ماموریت اخیر اغلب خطر های زیادی را در بر داشت . بالایی ها او را از
اهمیت این ماموریت مطمئن ساخته بودند، اگرچه هیچ توضیح اضافه ای به وی داده نشده بود.
نمی توانست فکر نکند که شاید دیگر مورد مرحمت نیست، شاید به دلیلی تنبه شده است .
با خودش زمزمه کرد: نباید بپرسم چرا
با قلم پرش آخرین کلمات را خط زد. نمی توانست حدس بزند سوژه ماموریتش، در همان
لحظه، از خانه شماره 4 پریوت درایو، به صورت نامرئی در حال دور شدن بود.
پیتر پتیگرو، به آرامی شنلی سیاه را بر دوش لرد ولدمورت قرار داد و ریسمانش را گره زد
. خوشبختانه ، ارباب پتی گروو از دنده صحبت کردن بلند نشده بود، به جایش به اتفاقات هفته
های گذشته می اندیشید. دردیگر صبح ها، ولدمورت از این که با زبان پیتر را که همچنان به
مانند یک خدمتکار غیررسمی خدمت لرد سیاه مشغول بود را اذیت کند لذت می برد.
اگرچه ولدمورت برای برگشتن به بدنش برنامه ریزی کرده بود، و می توانست اوراد را بیان و
جادو را با قدرت و مهارتی عجیب اجرا کند، اما از اجرای ساده ترین کارهای روزانه معذور بود .
 
________________
انگشتانش نمی توانستند گره بزنند، و در هنگام پوشیدن لباس و در اوردن ان ، نیاز به کمک
مرگ خواران داشت . و به دلیلی که باقی طرفداران مستعد ولدمورت نمی توانستند از آن سر در
بیاورند، اربابشان اصرار داشت تا پیتر پتی گرو این کار ها را انجام دهد .
پتی گرو از روی فرومایگی در حالی که شنل را صاف می کرد پرسید: ارباب به چیز دیگری نیاز
دارند ؟
ولدمورت اغلب احساس سرما می کرد، حتی در این صبح گرم ماه جولای : باید با اسنیپ
| || صحبت کنم
به نرمی ادامه داد: بیارش به اتاقی نشیمن.
پتی گرو، که کوتاه و خپلی بود، به سرعت از اتاق خواب بزرگ قصر سارازن ، قصری که در
غرب ولز و تنها با فاصله چندین مایل از مرز انگلستان قرار داشت ، خارج شد . چند دهه قبلی ،
ولدمورت از این مکان به عنوان مقر اصلی برای چند ماهی استفاده کرده بود، اما او هیچگاه
دوست نمیداشت در مکانی بیش از آن مقدار باقی بماند. با این وجود، او مشتاقانه به این
ساختمان قدیمی و سنگی مینگریست به طوری که مقدار زیادی ورد و جادو بر روی ساختمان و
زمینهای اطرافش قرار داده بود. مشنگها نه میتوانستند ساختمانها را ببیند و نه می توانستند به
محوطه اطراف آنها وارد شوند و تنها تعداد کمی از جادوگران از وجود قصر سارازن با خیر بودند.
به وجود آوردن اتفاقات چند هفته گذشته، و همچنین برای سبک شدن عکس العمل های
عموم مردم، ولدمورت به این نتیجه رسیده بود که بهتر این است برای مدتی جهت تعیین کردن
دوره جدیدی از فعالیت هایش مدتی را در قصر بگذراند. در حالی که همگان تصور می کردند
مطمئنا مرگ دشمن دیرینه اش، آلبوس دامبلدور، باعث برقراری جشنی بزرگ از طرف
ولدمورت و طرفدارانش می گردد، در حقیقت لرد سیاه آن را یک فاجعه بزرگ می نامید چراکه
 
 
________________
نقشه او مبتنی بر دسترسی بر قلعه هاگوارتز بود، که سرانجام با کوشش های دراکو مالفوی به
سرانجام رسیده بود . ولدمورت در این زمان هیچ اشتیاقی برای کشتن دامبلدور نداشت . جادوگر
کهن سال دارای ی قدرت و مهارت زیادی بود، اما ولدمورت معتقد بود که کارهای دام بلدور
خیلی قابل پیش بینی بوده اند. به علاوه، جاسوس او، سوروس اسنیپ اطلاعات گران بهایی از
عملیات و کارهای دامبلدور و محفل ققنوسش جمع آوری می کرد. با مرگ دامبلدور و آن هم به
دست اسنیپ، ولدمورت آن منبع با ارزش را از دست داده بود.
به علاوه ، ولدمورت الان در مواجهه با جامعه ای خشمگین بود . پیام امروز دوجین نامه سراسر
خشم را چاپ کرده بود که از وزارتخانه خواستار عکس العملی سریع بودند و خیلی از نامه های
دیگر از نظریه آتش در برابر آتش حمایت می کردند . ولدمورت می دانست که با نیروی کمی
که الان دارد نمی تواند وزارت خانه را به دست بگیرد، بنابراین به فکر یک عقب نشینی
استراتژیکی افتاد تا آب ها از آسیاب بیافتند. او با خوش حالی متوجه شده بود که تمامی نامه
هایی که پیام امروز چاپ کرده بود دارای نام مستعار بودند.
قدرت همراه با ترس . هیچ چیز جلوی این ترکیب را نمی تواند بگیرد، اگرچه اتفاقات اخیر
برنامه اش را عقب انداخت، اما در نهایت او پیروز خواهد بود.
- ارباب می خواستند من را ببینند؟
سوروس اسنیپ در حالی که وارد اطلق نشیمن می شد این جمله را با بی احساسی کامل بیان
کرد. محوطه غرق در نور صبحگاهی بود و اسنیپ نتوانست از دیدن لرد سیاه در چنین فضایی
در تعجب فرو نرود. اگرچه این فضای روشن نمی توانست سرخوشی اربابش را نشان دهد،
کسی که اگرچه مرحله دیوانگی و یاوه گویی را گذرانده بود، اما همچنان به دنبال خرابی بود.
- هیسسسسسسسسسسسسسسسس
 
________________
ظاهرا ولدمورت به زبان پارسل جوابش را داده بود، اما در حقیقت او با نایجینی مار همراهش ،
صحبت می کرد . مار عظیم الجثه در کنار پنجره چمباته زد تا در نور خورشید قرار گیرد . در
پاسخ به ولدمورت، ناجینی هم هیسی کرد. نه اسنیپ و نه نایجینی عکس العملی به این
توضیحی بدهد .
- خیلی زود ما از این محل میریم، سوروس اگرچه باید اذعان کنم از خوشی هاو نعمت هایش
لذت میبردم. شوک ناشی از مرگ دامبلدور به زودی ناپدید می شه، و ما قادر خواهیم بود با
آزادی بیشتری فعالت کنیم.
اسنیپ سرش را سرش را تکانی داد، اما هیچ نمیدانست تا جوابی دهد . به طور کلی ، مرگ
خواران با لرد سیاه گفتگو نمی کردند . ولدمورت صحبت می کرد، و مرگ خواران گوش می
دادند، و زمانی که از آنها سوالی پرسیده می شد، پاسخ میدادند. ارباب اسنی پ از زمان تولد
دوباره اش در لیتل هنگلتون ، قیافه خوبی را بدست نیاورده بود. لنگ لنگان، این طرف و آن
طرف میرفت، غذای کمی می خورد که ننتیجه اش لاغر شدنش بود . پیروانش به ند رت
موهای خاکستری اش را می دیدند چرا که اغلب کلاه شنلش آن را میپوشاند. در این نور روشن ، اسنی به راحتی خط های قرمزی را بین شکاف چشم های ارباب میدید، که در شب تا
حدودی می درخشید.
_ گزینه هایمان را به دقت انتخاب کرده ام ، و خیلی زود نقشه ام را خواهم گفت. اگرچه،
سوالی ازت دارم سوروس که میخوام به بهترین نحوی بهش جواب بدی. اگر هم نمی داری باید
اقرار کنی که نمی دانی . من اطلاعات صحیحی رو میخوام. فهمیدی؟
- البته ارباب .
 
________________
اسنیپ با صدایی یک نواخت و آرام پاسخ داده بود . بر خلاف گرمایی صبحگاهی خورشید ،
اتش بزرگی در بخاری می سوخت، که نشان دهنده عدد هم توقف پیکار دوران پست ولدمورت بود .
- از نظر تو پاتر چه کاری انجام میده ؟ به هاگوارتز بر می گرد ه ؟ یا اینکه به دنبال من
میگرده؟
اسنیپ ابرویش را از شنیدن این سوال غیر منتظره بالا برد . مطمئنا او پاتر را می شناخت، اما
خودش را به عنوان یه خبره در شناخت افکار پسر جوان نمی دانست : میتونم نظر خودم رو ارائه
بدم ارباب، اما نمی تونم اعتبار حرفمو تضمین کنم. شاید مالفوی پسر کمک بیشتر و بهتری
باشه. اگرچه پاتر و دراکو از هم متنفر بودند، اما به نظر میرسه بیشتر از اون چیزی که اقرار
میکنن از هم شناخت دارن.
| بلبللللللالله
ولدمورت به میان صدای زیر او آمد و گفت : عاقلانه است. با این حال سوروس، میخوام نظر
تور و هم بدونم. تو تماس های شایان توجهی با پاتر داشتی .
اسنیپ موهایش را به خاطر گرمای بیش از حد اتاق تا جایی که میتوانست برروی گوش ها و
پشت ردایش به طور نامرتب ریخته بود . به طور معمول لباس او سر تا پا سیاه بود، حتی کفش ها
و جورابشی. چند ثانیه ای به عادت همیشه گی اش برای دادن پاسخی دقیق، مکث کرد.
- پاتر خیلی گستاخ و متکبره، و دامبلدور هم این ذاتش را تشویق می کرد .اون فکر می کنه
باید شما رو از بین ببره، فکر می کنم دامبلدور مسئول این طرز فکر باشه . همونطور که
میدانید، دامبلدور در مورد موضوع ملاقات متعددش با پاتر چیزی به من نگفت . و تا جایی که
من میدونم ، تنها خود اون دونفر از موضوع جلسات با خبر بودند.
 
________________
اسنیپ مکثی کرد تا نفسی بگیرئد ودوباره با تامل گفت : فکر نمی کنم به هاگو ارتز برگرد ه،
اگرچه ممکنه اشتباه کنم . اگر برگرده ، مطمئنا تا قبل از پایان ترم قلعه را ترک خواهد کرد. اون
خیلی عجوله و بی نظم و همچنین توانایی کمی داره . او به طور جادویی قدرتمند ه، تو این
مورد هیچ شکی وجود ندارد، اما تکنیک و خلاقیتش خیلی ضعیفه . البته، اون دارای همون
خصوصیت و گرایش گریفندوری هاست که اول عمل کند و بعد فکر.
عقیده اسنیپ همراه با تحقیر هم برای پاتر و هم برای برج گریفندور بود.
ولدمورت همچنان بر روی صندلی چرمی بزرگش نزدیک آتش باقی ماند. هیچ کدام از دوازده
مرگ خوار دیگر جرات نداشتند بر روی این صندلی بنشینند، حتی وقتی ولدمورت از اتاق خارج
میشد. او به حرفهای اسنیپ فکر کرد، اما بلافاصله هیچ نظری نداد . البته که اسنیپ در مورد
یک حقیقت مهم هیچ نمی دانست ؛ جاودانه ساز سی ها . ولدمورت هیچ گاه تقسیم کردن روحش
را و گذاشتنشان را در اجسام مختلف فاش نکرده بود نه برای اسنیپ و نه برای هیچ کس دیگه
ای. اگرچه وقتی تمام اتفاقاتی که از دوسال پیش بعد از تولد دوباره او رخ داده بود را در نظر
می آورد، به نتیجه اجتناب ناپذیری می رسید
"دامبلدور در باره جاودانه سازس ها می دانست". پیرمرد او را در هنگام دوئلش در وزارت خانه
نکشته بود، اگرچه شانس خیلی خوبی داشت . حتی دامبلدور هم راضی بود بمیرد اگر این کار
پایانی برسلطنت ولدمورت می گذاشت . همانطور که همه می دانستند، او قبلا هم کسی ر ا
کشته بود، در جنگش علیه طرفداران گریند والد، بنابراین کشتن دموقع ضرورت اجتناب ناپذیره
. ولدمورت آن زمان را به خوبی به یاد داشت. دامبلدور به او خیره شد، و به عمد چوبدستی اش
را برگرداند، و اجازه داد ولدمورت فرار کند. و این تنها میتوانست یک دلیل داشته باشد.
او میدانست و مطمئنا به پاتر هم گفته بود. در نتیجه همه چیز تغییر می کرد.
 
________________
8.3 : : 83 83 833 833 83 و 83 :t ;{ ::: : 83 83 833 838 8383 : : : : : 83 83:
هری پاتر در جلویی را بست و چند قدمی در حالی که هنوز از خیابان دیده نمی شد به جلو
برداشت. به چپ و راستش نگاهی انداخت و کسی را ندید، بنابراین خیلی سریع شنل نامرئی
اش را بر روی خود انداخت و از نظر هانا پدید شد. او که می خواست یک یا چند مایلی را برای
رسیدن به ایستگاه مترو پیاده برود، خیلی سریع به سمت پایین پیاده رو حرکت کرد تصمیم
داشت برای جلوگیری از به جا گذاشتن رد پا، از وسایل حمل نقل مشنگی استفاده کند . و زمانی که به قدر کافی از لیتل ونینگ دور شده بود، آن وقت میتوانست آپارات کند ، الان
میدانست که وزارت خانه به راحتی نمی تواند ردش را بگیرد. او همین چند هفته پیش با دامبلدور
آپارات کرده بود، و ظاهرا وزارت خانه این را نمی دانست. با این وجود خیال داشت تا جایی که
می تواند از جادو استفاده نکند.
بتدریج باید نتیجه عملش آشکار میشد . هیچ جایی را نداشت تا به آن جا برود. هیچ کس ( البته
امیدوارانه) نمیدانست که او کجاست. او برای دنیای جادویی نامرئی شده بود و می خواست که
همینطور باقی بماند.
بعد از این که از چند چهار راه و ایستگاه عبور کرد، هری وارد خیابانی شد، و دوباره تمام
اطرافش را چک کرد . به دقت هدویگ را از جیبش خارج کرد، و نامه نازکی را به بلیاش بست.
هری چند روز پیش این نامه را نوشته بود و تنها منتظر این لحظه بود.
به آرامی پرهای جغد سفید را نوازش کرد، و خیلی سریع به او گفت: اینو ببر برای هرمیون . و تا
وقتی اونجا بیام پیشش بمون . هیچ نامه ای رو هیج جانبر و فقط پیشش بمون .
جغد هیچ حرکتی در جواب انجام نداد ، اما هری دیگه به اندازه کافی از هدویگ شناخت داشت
که بداند او همه چیز را فهمیده است .
- حالا برو
 
________________
نفس عمیقی کشید و جغد را به هوا پراند. و غمگینانه، چند دقیقه ای قبل از اینکه دوباره شنلش
را به دور خود بپیچد، به دور شدن جغد نگاه کرد. حالا او حقیقتا تنها شده بود.
 
________________
فصل دوم: بلیطی یک طرفه به لیورپول
هرمیون گرنجر با خوشحالی مشغول گفت گو با سه دوست دختر مشنگش در یک رستوران نه
چندان دور از خانه اش واقع در اسکس بود. به رغم نگرانی دایمی اش درباره جهان جادوگری
و سلامت بهترین دوستانش ، رونالد ویزلی و هری پاتر ، نمی توانست از زندگی سابقش به
عنوان یک مشنگ لذت نبرد. الان می فهمید که چقدر از این دنیا دور شده بود و اندکی هم
خجالت می کشید، به خصوص زمانی که نتوانست اسم خواننده و بازیگر معروفی را که
دوستانش در موردش صحبت میکردند، بشناسد.
با وجود خوشحالی بودن از شرکت در این مکالمه ، ساحره 17 ساله ، به طور ناگهانی به
دوستانش اطلاع داد که باید از آنها جدا شود . به رغم اعتراض آنها ، وی بلافاصله اظهار تاسف
کرد و به سرعت خارج شد و با چابکی نیم مایل راه تا خانه را طی کرد. از صندلی توی رستوران
متوجه جغد سفیدی شده بود که روی سیم آن طرف پنجره نشسته بود و مستقیما به او زل زده
بود . هدویگ هیجگاه این چنین عمل نکرده بود، و هرمیون نمیتوانست فکر نکند که هدویگ
با حالی بد ظاهر شده است. او به سرعت به خانه رفت ، بنابراین می توانست نامه ای را که به
پای هدویگ نبشته شده بود را بخواند .
هرمیون به نرمی گفت : سلام هدویگ
و جغد را به سمت میزی در حیاط پشتی برد . در ساعت 9 شب، آفتاب ماه جولای غروب کرده
بود، هرچند تاریکی کاملا فراگیر نشده بود . هدویگ هم مضطرب بود، و قلب هرمیون شروع
به تپشی کرد. باید اتفاقی برای هری افتاده باشد.- خوب میتونی بری دختر
او پرنده آشفته را تسلی داد، و ظرف آبی در برابر او قرار داد. قلبش هنوز با سرعت میزد . بر
روی صندلی نشست و در همان نور اندک نامه کوتاه هری را خواند.
هرمیون عزیزم ، من خونه رو ترک کردم، و دیگه بر نمی گردم . وزارت خونه مراقبم بود و من
باید قبل از هر اقدامی از اونجا میرفتم . من خوبم . پول دارم و میتونم تا مدتی باهاش سر کنم. هر وقت بتونم بهت زنگ میزنم . خواهش می کنم به جای من از هدویگ مراقبت کن . مراقب باش . وقتی وزارت خانه از رفتن من مطلع بشه، ممکنه بخوان تو رو تعقیب کنند. نگران من نباشی . به خیلی چیزها باید فکر کنم و
این کار مدتی به من زمان میده.
برام دعا کن
شری
خشمگینانه با خود زمزمه کرد: هری !
بدون اینکه متوجه شده باشد که از جایش برخاسته و دور میز می چرخید، ذهنش تلاش میکرد
تا بین خطوط هری را بخواند و معنی ضمنی آن را بفهمد، چرا که می دانست هری همه چیز را
برایش فاش نکرده است. در حقیقت، یادداشت نکات مهمی را فاش میکرد . نامه قبلیش ، که
چند روز قبل فرستاده بود، از حد طبیعی خیلی سردتر بود، و الان می فهمید که چرا این طور
بوده . هری باور کرده بود که نامه هایش توسط وزارت خانه بازرسی میشده .
چون در موقعیت های قبلی هم شده بود که هدویگ شب پیش هرمیون بماند، پس جغد را به
گوشه کمد خود برد، که از قبل برای او در نظر گرفته بود . بعد از اطمینان از راحتی جغد، روی
تختش نشست، و به سرعت نامه هری را دوباره خواند و شروع به فکر کردن کرد.
 
________________
هری کجا می خواست برود ؟ می دانست که او در سوری ، در جنوب لندن بزرگ شده، و
مطمئنا لندن سریعترین و راحت ترین شهری بود که یک جادوگر می توانست خود را در آن گم
کند. بیشتر خانواده های جادوگر، به مانند خانواده ویزلی ، ترجیح می دادند د محیطی روستایی
زندگی کنند، چرا که پنهان شدن از دست اولیای امور مشنگ ها راحت تر بود. بنابراین، از آنجا
که تعداد معقولی از جادوگران به خصوص نیمه جادوگران یا مشنگ زادگان که با دنیای مشنگ
ها آشناتر بودند در لندن زندگی میکردند، شانس اینکه به یکی از آنان بر بخورد بسیار کم بود .
به علاوه حتی وزارت خانه هم ترجیح می داد به خاطر وجود تعداد مشنگ ها تا جایی که میتواند
در لندن دست به کاری نزند. تنها یک بار تعداد زیادی ذهن بود که باید اصلاح میشد .
لندن به نظر بهترین انتخاب می رسید.، اما هرمیون به طور غریزی می دانست که هری به آنجا
نخواهد رفت.
خانه هرمیون در اسکس جنوبی ، هم خیلی از لندن دور نبود، تنها یک ساعت یا بیشتر تا
قسمت شرق کلان شهر فاصله داشت. متاسفانه، هری آدرس او را نداشت، و نمی توانست
خودش به آنجا بیاید.هر اتفاقی که میافتاد، او نمی آمد، همانطور که پیش بینی کرده بود، این
خانه مطمئنا بلافاصله از زمانیکه غیبت او فاش می شد تحت نظر وزارت خانه قرار می گرفت .
هرچند هری شماره اش راداشت، و هرمیون تنها می توانست دعا کند که دوستش با او تماس
بگیرد.
لبه تخت نشست و به آینه بالای کمدش خیره شد. الان زمان بدی بود. نه دیگر دامبلدوری
بود که راه را نشانشان بدهد . نه امکان سپهان شدن پشت دیوار های پر از سحر و جادوی
هاگوارتز وجود داشت و نه اینکه می شد تصور کرد آینده هیچ گاه نخواهد آمد. و بالاتر از همه
این ها، به نظر می رسید هری باید هم زمان با نابود کردن جاودانه سازس ها، وزارت خانه را
 
________________
هم از سر باز کند. وسرانجام اگر او میتوانست این کار عظیم را به پایان برساند، اون وقت
آخرین مواجه اش با لرد ولدمورت باقی می ماند.
- غیر ممکنه .
این ها همه غیر ممکن به نظر میرسید، اما این چیزی بود که بهترین دوستش با آن مواجه بود
، و البته غیر مستقیم رون و هرمیون هم در ان دخیل بودند. آن ها در طول این شش سال
دوستی با مشکلات زیادی روبه رو شده بودند ... غول ها، باسیلیسک، هیپوگریف ها و خیلی
چیزهای دیگر. اصلا امکان نداشت اجازه بدهند تا هری با این چیزها به تنهایی رو به رو
شود. هر سه آنها یا باید با هم جشن میگرفتند یا باهم شکست می خوردند . اما باید چه کاری
انجام میداد ؟
هری چند دقیقه ای را بعد از رسیدن به ایستگاه کوچک مترو لیتل وینینگ در زیر شنل نامرئی
اش باقی ماند. خیلی به ندرت با قطار مسافرت کرده بود البته به جز قطار هاگوارتز و نمیدانست
چه کاری باید انجام دهد . بعد از استراق سمع کردن از چند مسافر که درخواست بلیط می
کردند، فهمید برای درک این مطلب احتیاج به نبوغ خاصی نیست .
در ابتدا، هری قصد داشت سفاو کوتاهی از سوری تا نزدیکی لندن داشته باشد، اما در طول قدم
زدن در ایستگاه، نظرش عوض شد. در این زمان، در آن بعد از ظهر گرفته، آن مراقب وزارت
| خانه ای اش، احتمالا نمی دانست که هری خانه شماره 4 پریوت درایو را ترک کرده است
هیچ شکی نیست که فکر میکردند او روز بعد برای گردش های نیمروز معمولیش از خانه خارج
خواهد شد و زمانی که او این کار را انجام ندهد، مامور وزارت خانه متعجب خواهد شد . مطمئنا
کمی زمان می برد تا اطمینان پیدا کنند که هری لیتل ونینگ را برای همیشه ترک کرده است .
شاید وی تنها تا فردا بعد از ظهر و یا خوشبینانه، کمی بیشتر زمان در اختیار داشت .
 
________________
لندن یک مقصد عاقلانه به حساب می آمد، بزرگترین شهر در کل بریتانیا، او با داشتن و انجام
چند کار احتیاط آمیز می توانست در آنجا پنهان شود. با این حال، هری از اینکه خیلی به خود
وزارت خانه نزدیک می بود، احساس آرامش نداشت و بی شک و تردید، وزرات خانه هم می
توانست پی ببرد که لندن می تواند مقصد بدیهی هری باشد. پس چرا مسیر بلند تری را انتخاب
نکند ؟ بعد از همه این ها، اگه محاسباتش درست می بود، او تمام شب در سفر میبود.
بعد از اینکه در جایی دور از چشم ایستاد ، شنلش را برداشت و تا کرد و در کیف بزرگ شده اش قرار داد. تا جایی که میتوانست خیلی عادی وارد ایستگاه شد و به تابلوی اعلانات کنار باجه
بلیط فروشی چشم دوخت . خط های شهر های بزرگ در نصف صفحه و قیمت هایشان در
سمت راست به چشم می خورد . هری حتی اسم بعضی از آنها به گوشش نخورده بود، سرانجام
تصمیم گرفت به نقشه اولیه اش بپردازد تا اینکه چشمش به کلمه لیورپول خورد.
- ریه بلیط یک طرفه به لیورپول
هری رو به بلیط فروش اینگونه گفت . نمی دانست چرا لیورپول را به عنوان مقصد خودش
انتخاب کرده است.شاید چون آنجا یکی از چندین شهر بزرگی بود که او میتوانست خودش را در
آن ها پنهان سازد. به علاوه، از زمان مشنگیش به یاد می آورد که ان ها هم تیم فوتبال خوبی
داشتند، و هم بیتلس ها . ( بیتلس ها اسم یک گروه راک اند رول موزیکه . )
بعد از یک انتظار 45 دقیقه ای همراه با اضطراب برای قطار، که سعی هم می کرد از دیدرس
خارج باشد ، سرانجام سوار قطار شد و یک کوپه خالی پیدا کرد. تاریکی همه جارو فراگرفته بود
 
________________
- خواهش می کنم، من میخوام با هری پاتر صحبت کنم .
ایوان هرینگتون این درخواست را خیلی مودبانه از بانوی بلند قد و میانسالی که به زنگ در خانه
شماره 4 پریوت درایو پاسخ داده بود، کرد.
او خیلی سرد پاسخ داد : باید اشتباه گرفته باشید. هیچ کس با این اسم اینجا زندگی نمیکند . و
زمانی که حرکت کرد تا در را ببندد، هر ینگتون تصمیم گرفت تا ظاهر سازی را کنار بگذارد. پس
چوبجستینش را از قلاف در آورد. پتونیا سر جاش خشک شد.
ایوان خیلی آرام به او هشدار داد : من میام داخل، چه از این راه یا راه دیگری . و ترجیح می دم
پتونیا از روی غریزه میدانست نباید جلوی این شخص را بگیرد. پس در را باز کرد و اجازه داد تا
غریبه داخلی شود.
زمان او شک کرده بود که هری پاتر دیگر در این خانه زندگی نمی کند . روز گذشته، ایوان به
تمام مکان هایی را که پاتر به طور معمول وقتش را آنجا می گذراند سرزده بود، اما پسر آنجا ها
نبود. کاراگاه حتی در وقت عادی هم به دفتر خود برنگشته بود، بلکه به بررسی و مشاهده پنجره
اتاق خواب پاتر در شب پرداخته بود. چراغ اتاق هرگز روشن نشد.
دادن این اطلاعات به مقام بالاترش ، باعث به وجود آمدن تعداد کثیری ملاقات گردید، و ایوان
روز بعد با این دستور برگشت که بلافاصله پاتر را ببرد، البته اگر توانست پسر را پیدا کند. ایوان
تمام صبح را منتظر شد، به این امید که شاید جادوگر جوان برای یک شب فرار کرده باشد
همانطوری که ایوان به این موضوع شک داشت، پاتر حتی در اینجا دوستی هم نداشت . بعد از
اینکه پاتر برای نهار هم پیداش نشد، ایوان در خانه را زد.
 
________________
ایوان خیلی ساده با لحنی که به پتونیا نشان میداد که نباید بازی را شروع کند پرسید : پاتر
کجاست ؟
زن مضطرب پاسخ داد : چرا باید به شما بگم ؟ هر جایی که هری رفته به شما ارتباطی نداره.
- شما اشتباه میکنید، خانم دورسلی ، این شغل منه
- ایوان با منظور نگاهش کرد، اما کنترلش را از دست نداد. او در سکوت فکر کرد پتونیا اصلا
شبیه به خواهرش لیلی ایوانز نیست.
- من یک کاراگاه از وزارت سحر و جادو هستم. پیشنهاد میکنم با من همکاری کنید. من با شما
نزاعی ندارم، و نمیخوام به متدهای را خوشایند دیگری متوسل بشوم.
پتونیا با شنیدن این کلمات رنگش سفید شد، و تصمیمش درلحظه عوض شد.
- هری رفته. او شب قبل از دیشب این جا را ترک کرد. و انتظار ندارم برگرده
او چشمانش را از کاراگاه برگرفت، گویی خجالت میکشید از این که خیلی راحت شروع به
حرف زدن کرده.
ایوان به آرامی پاسخ داد: دقیقا همان طوری که فکر می کردم. کجا رفت ؟
- نمیدونم. اون و شوهرم با هم حرفشون شد، مثل همیشه ، اما این بار هری گفت به
قدر کافی کشیده . کمی از وسایلش را برداشت و رفت . همه چیزی که میدونم اینه که اون از
این در دو شب پیش خارج شده. و به من نگفت میخواد کجا بره. حتی شک دارم که خودش هم
میدونست، به نظر میرسید از آن تصمیمات لحظه ای باشد.
کاراگاه پرسید : چه ساعتی اینجا را ترک کرد ؟
پتونیا به بالا نگاه کرد و سعی کرد به یاد بیاورد.
 
________________
- بعد از شام بود که دعوا کردن حدود ده یا پانزده دقیقه طول کشید . هیچ کدو مشون به من
گوش نمیدادن . هری نیم ساعتی برای جمع کردن وسایلش به اتاقش رفت . و حدود ساعت 3
اینجا را ترک کرد. اگرچه خیلی مطمئن نیستم . شاید کمی دیرتر بود.
- متشکرم ، خانم دورسلی . مطمئنا شما به من حقیقت رو گفتید . فقط میخوام اتاقش را چک
کنم، و شما رو در آرامش ترک می کنم. به خاطر داخل شدنم هم عذر می خوام.
ایوان برای بالا رفتن از پله ها برای وورد به اتاق هری اجازه ای نگرفت . زمانی که وارد شد، و متوجه شد خانم دورسلی اتاق را تمیز کرده است، در آورد.، شاید او متوجه
شده بود که هری دیگر بر نمی گردد. هر ردی که ممکن بود به جا مونده باشه ، توسط دستمال
گردگیری خانم دورسلی پاک شده بود. او چمدان هری را به گوشه اتاق هل داده بود، و تنها
چند دقیقه از وقت ایوان را گرفت تا هم چمدان و هم گنجه را بازرسی کند . چند لباس مانند
باقی وسایل شخصی در چمدان باقی بود ، اما گنجه تقریبا توسط خانم دورسلی خالی شده بود.
ایوان هیچ چیز خاصی به دست نیاورد.
او به خودش زحمت نداد تا حافظه پتونیا دورسلی را اصلاح کند، چرا که مطمئن بود او در مورد
چنین موضوعی به شایعه پراکنی نخواهد پرداخت. با عذر خواهی مجدد برای ورود بی اجازه اش
، از خانه خارج شد و به دفترش برگشت و بر مبل چوبی سفتش لم داد . در آن زمان، کاراگاه دیگری که دفتر کوچکش را با او شریک بود، در ماموریت بود، و ایوان همه اتاق را در تصرف
داشت. ورق های پوست آهو و قلم پر ها بر روی میز کوچکی بودند، اما او هیچ گاه اجازه نداده
بود تا میزش خیلی شلوغ باشد، و اصلا شباهتی با میز همکارش که از شلوغی و بی ترتیبی
آکنده بود، شباهتی نداشت .
 
________________
ناخودآگاه لبخندی بر لب هایش ظاهر شد. شاید این ماموریت بیش از آنچه در ابتدا میپنداشت
چالش بر انگیز بود . مطمئنا پاتر متوجه او شده بود . در اندک دفعاتی ، ایوان متوجه شده بود که
پاتر چیزی غیر عادی را حس کرده است ، هرچند ایوان میدانست او نمیتواند ایوان را ببیند. شاید
پاتر حدس زده بود . شاید ایوان خیلی با دقت کارش را انجام نداده بود، اما میدانست که ی کب
جادوگر معمولی نمی تواند چیزی را درک کند. که البته پر واضح بود که هری پاتر هم یک
جادوگر معمولی نبود.
افکار ایوان به لیلی ایوانز و جیمز پاتر برگشت . گرچه ناپدید شدن هری خیلی باعث ناراحتی او
نشده بود، حداقل نه به اندازه خشم بالایی ها . در حقیقت، او حتی کمی در این مورد خوشحال
هم بود. با این حال، ناپدید شدن او کمی ایوان را در تنگنا قرار داده بود، چرا که پسرک یک
روز و نیم جلوتر از او بود. با ردیابی پروتکل، ایوان فهمیده بود هیچ آپارابی در محدوده پریوت
درایو و یا حتی لیتل وینینگ رخ نداده بود . پاتر خیلی بهتر می دانست . او با وسایل مشنگی راه
افتاده بود، شاید با قطار. و الان می توانست هر کجایی باشد .
و ولگاه اندازه گایافپیوند به کالا گردش
بیاندیشد. مسافرت با قطار بدون هیج مشکلی رخ داده بود، و او به پرسه زدن در بالا و پایین
رودخانه مرزی (Mer Sey) و دیگر قسمت های لیورپول پرداخته بود تا به تدریج جهت یابی
|
کند . برای همخوانی با جامعه، کلاه قرمز رنگ تیم فوتبال لیورپول را خرید، که البته باعث
پوشاندن اثر زخمش هم میشد. البته او به خاطر نحوه صحبت کردنش نتوانست به راحتی با
جامعه مخلوط شود و خیلی زود هر فرد محلی را متوجه می کرد که این پسر از منطقه لندن آمده
است . در حقیقت ، هری چندین بار از افراد خواسته بود تا جملاتشان را به خاطر لهجه نازک
لیورپولیشان ، تکرار کنند.
________________
او اتاقی را در هتل ریورساید (TiVer Side) گرفته بود، یک مجتمع کوچک که هرچند
در حقیقت در کنار مرزی قرار نگرفته بود، اما تنها شش بلوک تا شرق آن فاصله داشت . شو و
شوقی که هری در دو روز اول داشت، امکان هرگونه تفکر عاقلانه را در خصوص موقعیتش از
او گرفته بود. برای اولین بار، این خودش بود که بهترین راه کار را برای خودش انتخاب کرده
بود. و از این بابت بسیار شاد و متحیر بود، اما بعد از گذشت دو روز، حقیقت خود را نمایان
ساخت .
بله او موفق شده بود فرار کند، اما به طور کلی هیچ راهی برای ارتقاء موقعیتش وجود نداشت .
دامبلدور که دیگر نمیتوانست به او کمکی بکند، بنابراین تنها هری می بایست کاری که آن مرد
پیر شروع کرده بود را به پایان برساند. هری میبایست چهار جاودانه ساز سی باقی مانده که
احتمالا توسط لرد ولدمورت ساخته شده بودند را پیدا و نابود می کرد، و بعد از آن تازه می بایست
به جنگ لرد سیاه میرفت و خود او را می کشت .
با خودش خنده ای کرد و گفت: چه کار ساده ای .
البته نمی دانست باقی جاودانه ساز سی ها در کجا قرار دارند، و در حقیقت، تنها چیزی که با
اطمینان می دانست این بود که دوتا از آنها چه می توانند باشند، فنجان هافل پاف و آویز
اسلایترین . دامبلدور معتقد بود، مار ولدمورت، ناجینی ، هم ممکن است جاودانه ساز س
دیگری باشد، اما هری خیلی مطمئن نبود. و آخرین جاودانه سازس ؟ می تونست هر چیزی در
هر جایی باشد.
از کجا باید شروع می کرد ؟ در نظر دوم لیورپول خیلی هم مکان ایده آلی به نظر نمی رسید ولی
با همه این مشکلات، هری در این جا احساس آرامش بیشتری نسبت به هفته های قبل داشت
. در طول این مدت ک لیورپول بود، می خواست به کار خودش مشغول باشد، و خارج از دید
قرار بگیرد، طوری که وزارت خانه ، دست از تعقیبش بکشد. بیش از این ها فکر می کرد، اما
 
________________
لحظه مهم بعدی در زندگیش، لحظه دیدار با خاله اش بود که در آن زمان، شیء مرموزی را
کع دامبلدور برایش به جا گذاشته بود را دریافت می داشت . دو هفته زمان داشت تا از محیط
جدید لذت ببرد.
:: * :: : 83 83 83 3 : (88888 : : : : : 83 83 83 3 || *88888: : : : 8 833 83 83 و 83 83
ایوان هرینگتون در طول سال در چند موقعیت مختلف، جناب وزیر روفوس اسکریمجیوور را
دیده بود، اما هیچ گاه در ملاقات های رده بالا، با حضور وزیر شرکت نکرده بود . در حالی که در دفتر مجلل او نشسته بود، وزیر، کاراگاه را به مدت نیم ساعت جهت نا پدید شدن هری پاتر
به سیخ کشیده بود، و پریشانی و خشم موجود در صدای اسکریمجیور، به طور کامل رفع نشده
بود. ایوان متوجه شده بود که ناپدید شدن پاتر، به هر دلیلی، باعث به وجود آمدن حالتی
اورژانسی آن هم با رده بالا شده بود.
- همانطور که توضیح دادم، قربان ، هیج نظری نداریم که پاتر به کجا فرار کرده . لندن بهترین
انتخاب به نظر میرسه. هم به لیتل وینینگ نزدیکه، و هم به خانه بهترین دوستش ، هرمیون
گرنجر، و به اندازه کافی بزرگ هست تا به اون این اجازه را بدهد تا در دنیای مشنگ ها ناپدید
بشه. پاتر مثل یک مشنگ بزرگ شده، و احتمالا به خوبی میدونه ، چه جوری باید اونجا سر
کند .
برای این که کاری با دستانش انجام داده باشد، ایوان پرونده پاتر را باز کرد و به مطالبش
نگاهی انداخت: ما در لندن تیم جستجو راه انداختیم، اما هیچ اطمینانی هم نداریم که پاتر الان
اونجا باشد . البته ، گرنجر کاملا زیر ه، اما میدونیم که پسرک ممکنه الان در فرانسه باشد
اسکریمجیور گفت: پاتر به فرانسه نرفته، اون باور کرده که باید کاری را در بریتانیا انجام بده
ایوان در موافقت سری تکان داد : موافقم، قربان . تنها چیزی که من بهش رسیدم این بود که
الان می تونه هر جایی باشد، در یک شهر بزرگ ، شهری کوچک، اطراف شهر ها، با یکدوست، یا خودش تنها .در این لحظه، ما هیج نظری نداریم فقط داریم ، اتفاقات جادویی غیر
استفاده کننع. همانطور که میدونید ما نمی تونیم، هر اتفاق جادویی رو با شخص خاصی پیدا
کنیم ، بنابراین دقیقا مثل گشتن دنبال یه سوزن تو انبار کاهه .
وزیر اسکریمجیور به گزارش ایوان پوزخندی زد، اما به نظر می رسید خیلی هم متعجب نشده
است ۰ اسکریمجیور تجربه هایی ارزشمندی در زندگیش داشت، و هیچ گاه آرامشش را در نقشه
هایی که بر علیه او بودند از دست نمی داد . با این حال ، ایوان به راحتی آشفتگی را در سیمای
وزیر می خواند ابروهای در هشتم کشیده ژ چشمان چپ شده. به دلایلی که ایوان نمی توانست
کاملا در کشان کند و چیزی که هنوز به ایوان توضیح داده نشده بود، وزیر ناپدید شدن پاتر را
بحران بزرگی در نظر می آورد. برای کاراگاه با تجربه این مسئله اهمیتی نداشت ، اما کارآزموده
تر از آن بود که این را عنوان کند.
- از گزارشت ممنونمهرینگتون، به تو درباره اهمیت پیدا کردن پاتر گفته شده . میدونم چقدر
سخته، اما باید تمام تلاش خودت رو بکنی تا اونو پیدا کنی و به این جا بیاوری. این موضوع به
همون اندازه که برای سلامت خود اونه برای حمایت از دنیای جادوگران هم هست .
وزیر با منظور به کاراگاه نگاهی انداخت : به مافوقت اطلاع می دهم تا تمام مسئولیت های
دیگرت را از برنامه ات تا زمان پیدا شدن پاتر حذف کنیع . مطمئن باش گزارشهات به من خواهد
رسید .
::: : : : * ب : 83: *8: * :: 28 : : : : 83: * : || *8: *8: 28 : 28 : : : : 83: : * ب: *8: *8: : *8:
- کند ذهنیت رو دقتت هم اثر گذاشته دمباریک
 
________________
لرد ولدمورت با تمسخر به خدمتکارش ، پیتر پتی گرو این را گفت . گناه مرگ خوار، البته بنا به
نظر اربابش ، این بود که گلدانی را در اتاق خواب ولدمورت بر زمین انداخته و شکانده بود . پتی
گرو، گلدان در ظرف چند ثانیه با ورد ریپاریو تعمیر کرد، با این حال ، ولدمورت این فرصت را
برای تحقیر کردن او از دست نداد.
- من معذرت می خوام ارباب. شما مثل همیشه درست می گید. سعی می کنم در آینده بیشتر
پتی گرو با ترس و لرز جواب داد هرچند او چندین بار در گذشته گوش مالی شده بود ... وقتی
حرفش را به پایان رساند، ولدمورت آن را فراموش کرده بود.
- ما خیلی زود این خانه راحتتر و ترک خواهیم کرد، دمباریک . فکر میکنم فقط دو روز دیگه
این جا باشیم. همه چیز را برای عزیمتمان آماده کن.
- حتما ارباب
| حالا، برو و مالفوی پسر و بیار اینجا. میخوام قبل از رفتن به تختم باهاش صحبت کنم
ولدمورت و مرگخوارانش ، تاریکی را برای فعالیتشان ترجیح می دادند، و اگرچه ساعت بزرگ
پدربزرگ که رو به روی تخت قرار داشت، سه صبح را نشان میداد، اما تعداد کمی از مرگ
خواران خواب بودند. ولدمورت به طور معمول ساعت 4 صبحع به مدت 4 یا 5 ساعت می خوابید
، و بیشتر هم نیازی نداشت . و البته او انتظار داشت، پتی گرو هم در زمانی که بیدار می شد
حاضر و آماده باشد، که باعث محرومیت پتی گرو از داشتن یک ساعت خواب پایدار میشد
مرگ خوار کوچک اندام و چاق ، کمی خم شد، و با بی قراری از اتاق خارج گردید.
 
 
 
 
 
 
 
________________
چند دقیقه بعد، پتی گرو نوجوان لاغر اندام بلوندی را به داخل اتاق راهنمایی کرد، و بعد بیرون
رفت. دراکو مالفوی بیشترین تلاش خود را برای آماده ساختن خودش برای این گفتگو به
کاربرده بود. با وجود 17 سال سنش، اما امتحانش در سال ششم هاگوارتز، به همراه زندگی
چند هفته ای با مرگ خواران سیری ناپذیر، به طور قابل ملاحظه ای ، بر دراکو اثر گذاشته و او
را بالغ ساخته بود. چشمان آبی اش به رنگ خاکستری در آمده بود، که نشان دهنده خستگی
بسیار بود، و موهای کم پشت بلوندش آزاد روی شانه اش ریخته شده بود . درسالهای قبلی،
فکر می کرد زندگی مرگ خواران ، مسحور کننده است، اما خیلی زود به اشتباهش پی برده بود
- ارباب می خواستند با من صحبت کنند؟
او هنگام صحبت کمی تعظیم کرد، و تلاش میکرد تا مطیع به نظر برسد، اما بازتاب کشیده
حرف زدن مخصوص مالفوی ها را نتوانست پنهان کند. دیدار های مکررش با لرد سیاه در این
چند هفته ی گذشته، به او یاد داده بود که تا زمانی که اجازه ندارد دیگر نباید حرفی بزند.
ولدمورت برای چند دقیقه ای به جادوگر جوان خیره شد، اما دراکو نمی توانست به خلقش پی
ببرد. هرچند که او هیچ گاه لرد سیاه را در حال خوشی ندیده بود و اصولا در این مورد که او می
• تواند خلق خوبی داشته باشد شک داشت
- بشین دراکو !
ولدمورت به آرامی نجوایی کرد، ظاهرا می خواست، تا پسر احساس راحتی بیشتری کند
هرچند درجه ناراحتی دراکو افزایش یافت، اما برروی صندلی پشت بلندی روبه روی ولدمورت
= & • • و نتظ گشت تا لرد سیاه شروع به بهت کند.
 
________________
- می دونم ، دراکو، تو دوست پاتر پسر نبودی ، حتی منم ازت انتظار نداشتم که باشی. او خیلی
پایین تر از توست . با این حال ، می دونم که به طریقه خودت اونو خوب می شناسی.
دراکو به هیچ وجه انتظار نداشت در مورد دشمن قدیمیش مورد سوال قرار بگیرد، و به سختی
بر لبانش فشار می آورد تا نیشخندی که در حال شکل گرفتن بود، را بپوشاند. بهتر بود که هیچ
احساسی نشان نمی داد.
- من اونو خوب می شناسم، ارباب، هرچند همون طور که شما فرمودید، اون دوست من نبود
. البته ما در برجهای مختلفی در هاگوارتز هم بودیم، بنابراین من خیلی او را بیرون از کلاس
ها و امثال این نمیدیدم.
چشمان دراکو به پاهای ولدمورت دوخته شد، که به نظر می رسید ورم کرده باشد .
ولدمورت سوالی دو پهلو کرد: در مورد استعداد هاش چی فکر می کنی دراکو ؟
و چون بلافاصله نیشخندی بر چهره دراکو ظاهر شد، ادامه داد: نذار نفرتت بر جوابت اثر بذاره.
من بهترین قضاوتتر و برای خوب و بدش می خوام. من باید بهتر از اونی که قبلا پاتر را
میشناختم، اون رو بشناسم .
دراکو بلافاصله آن نیشخند را از چهره اش زدود و به جواب اندیشید . اگرچه او با تمام وجود از هری پاتر متنفر بود، اما از اینکه باید به سوالاتی در خصوص همکلاسی مدرسه اش پاسخ می
داد احساس ناراحتی می کرد. با این وجود، حتی فکر پاسخ ندادن را هم به ذهنش را نداد.
- به طور کلی ، پاتر متوسطه : اگرچه در پرواز استعداد خوبی داره و در کلاس های دفاع در برابر
تغییر شکل هم متوسطه. شاید بشه بهترین استعدادش را، دوست خون لجنیش، گرنجر نامید.
 
________________
- درباره دوستاش بهم بگو ، دراکو . من چیزهایی درباره این خون لجنی ، گرنجر شنیده ام
- اسمش هرمیون گرنجره . کاملا واضحه که مشنگ زاده است، اما با این حال ، باهوشه
هرچند توانایی خاصی در طلسم کردن یا چیزی شبیه به این ندارد ، اما به طور تحمل ناپذیری
درباره همه چیز اطلاعات دارد . کرم کتابه و به طور باور نکردنی کتاب می خونه . بعد از اون
ویزلیه، رونالد ویزلی ، بهترین دوست هری .
- من خانواده ویزلی رو خیلی خوب می شناسم.
ولدمورت با ملایمت سخنش را قطع کرد : خائنین به نسب ، اما بیشتر از آنچه که بیشتر
مشاورانم می پندارند، خطرناک اند. همین پدر تو همیشه آرتور ویزلی رو دست کم می گرفت.
در مورد پسره، رونالد، بهم بگو.
دراکو قصد داشت تا ویزلی ها رو بی اهمیت و پست نشون بدهد درست مانند پدرش همانگونه
که بارها این کار را انجام داده بود، اما نظر ولدمورت او را از یک خجالت بزرگ نجات داد و
تصمیم گرفت نظرش را معتدل تر کند.
- ویزلی خیلی باهوشی نیست، فقط به وسیله نمره هاش تا حالا دووم آورده. شنیدم که تو بازی
شطرنج مهارت خوبی داره ، اما به نظر میرسه این تنها چیزیع که اون درش مهارتی دارد . پاتر و
ویزلی دوستی نزدیکی دارند، هرچند در یک سطح اند . دخترها بهم گفتن ویزلی، علاقه خاصی
نسبت به گرنجر داره، هرچند خودم نمی تونم همچین چیزی رو تائید کنم.
دراکو چشمانش را بالا آورد تا عکس العمل اربابش را بسنجد، اما هیچ نبود، پس ادامه داد
البته ، پاتر هم به خواهر کوچک تر ویزلی ، جینی ، علاقه داره . من چیز زیادی درباره اون
نمیدونم به جز این که پرواز کننده خوبیه و یک جستجوگر خوب . بهم گفتن که بپ اتر و او در
پایان ترم قبل با هم بودن ، هرچند من بقدری در گیر پروژه ام بودم، که خیلی اونها رو ندیدم.
 
________________
دراکو قبل از به پایان رساندن حرف هایش مکثی کرد: ارباب، آیا چیز خاصی هست که شما می
خواید آن را بدونید ؟
ولدمورت کمی به جلو خم شد، و دراکو از احساس این که نگاه لرد سیاه به پوستش هم نفوذ
کرده از ترس لرزید . هیج کدام برای نزدیک به یک دقیقه صحبتی نکردند و دراکو متعجب از
این بود که آیا باید به آرامی خارج میشد یا نه.
|
سرانجام ولدمورت نفس عمیقی کشید و اظهار کرد: تو پاتر و دست کم گرفتی ، دراکو، اما برای
این نمیتونم سرزنشت کنم، چرا که من هم این اشتباه رو مرتکب شدم. این اشتباهی است که
نباید در آینده تکرار کنم .
لرد سیاه چوبجستیشنش را به سمت بخاری گرفت تا آتش درونش را شعله ور تر سازد، چون
مطابق معمولی سردشی شده بود: حالا برو ؛ و به دم باریک بگو بیاد اینجا
- بله، ارباب
دراکو مطیعانه پاسخ داد و قبل از اینکه به سمت در بچرخد، دو قدمی عقب عقب رفت .
 
________________
فصل سوم:
من چه کار کرده ام؟
بعد از سپری کردن چند روز دیگر در لیورپول هری بیشتر احساس امنیت می کرد و کم کم
شروع به تحسین شهر کرد. از این که در مکان های مختلف بنشیند و زندگی عادی مردم عادی
را تماشا کند لذت می برد. تجاری که با کت شلوارهای مرتبشان به داخل ساختمان های چند
طبقه می شتافتند؛ زوج های جوانی که دست در دست یکدیگر قدم می زدند؛ مادرانی که
کالسکههای کودکانشان را به جلو می راندند؛ نوجوانان نه چندان بزرگ تر از خودش که این سو
و آن سو می خرامیدند، و بیهوده تلاش می کردند که بزرگترهایشان را تحت تاثیر قرار دهند.
هری با خود فکر کرد که شاید شهر روزهای بهتری را نیز به خود دیده باشد، اما او آن را به
همان صورتی که بود ترجیح می داد. هری تازه می فهمید که وقتی که خودش را به نوبت در
شماره 4 پریوت درایو و هاگوارتز محبوس می کرده چقدر از زندگی عادی را از دست داده است.
می شود گفت که او به نوعی برای خود یک رویه منظم تدوین کرده بود. صبح ها در یکی از دو
رستوران نزدیک اتاقش صبحانه می خورد. ناهار را معمولا از یکی از فروشنده های خیابانی می
خرید و برای شام هر شب یک رستوران متفاوت پیدا می کرد. دورسلی ها در دفعاتی محدودی
که به رستوران می رفتند تقریبا هرگز هری را با خود همراه نمی کردند، به همین سبب هری
غذا خوردن در رستوران های مشنگی را نوعی تجربه فرهنگی تلقی می کرد. او به شدت از وعده
های غذاییش لذت می برد.
برای این که هرچه بیش تر در جمعیت گم شود و زخمش را پنهان کند، همیشه کلاه تیم
لیورپولش را می پوشید و حتی برای ارضای روحیه طنزش یکی از پیراهن های این تیم را نیز
 
________________
تهیه کرده بود. او به این نتیجه رسیده بود که با این کار به او به چشم چیزی بیش از یک
نوجوان دیوانه فوتبال نگاه نخواهند کرد که میلیون ها نفر از آن دسته در کلی بریتانیا وجود
داشتند.
باقی اوقات روزهایش کمتر لذت بخش بودند. معمولا در خیابان های شهر به گشت و گذار می
پرداخت و اهالی لیورپول را نظاره می کرد و به مخمصه ای که در آن گیر افتاده بود فکر می
کرد. او هر آن چه که از "جلسات درسش" با پروفسور دامبلدور به یاد می آورد را مرور می کرد
و تنها نتیجه ای که نجب آن می رسید این بود که به طرز رقت انگیزی کم می داند. او امیدوار بود
که بتواند نقشه یک حمله را طرح ریزی کند، اما تا به اینجا تنها نقطه عطف برنامه هایش
ملاقات هفته آینده اش با خاله اش بود.
کم کم حس تنهایی جایگزین نشاط اولیه حاصل از فرارش شد و او هرچه بیش تر به فکر رون،
هرمیون و جینی، نزدیک ترین دوستانش در دنیا، می افتاد. با توجه به وقت زیادی که داشت ،
تصمیمش برای قطع رابطه با جینی در مراسم تدفین دامبلدور را بارها بررسی کرده بود. او به هیچ
وجه نمی خواست که جینی را در آشفته بازاری که زندگی اش را تشکیل می داد درگیر کند، اما
می توانست بیهودگی طرحش را به وضوح ببیند.
حقیقت برایش مثل روز روشن شده بود. دوست شدن با هری پاتر به مثابه قرار گرفتن در خطر
مرگ بود. او و جینی هیچ تلاشی برای مخفی کردن روابطشان در هاگوارتز نکرده بودند، علنا
دست در دست یکدیگر راه می رفتند و حتی بعضا در ملا عام به بوس و کنار می پرداختند. همه
در هاگوارتز از این موضوع با خبر بودند، حتی اسلیترینی ها. احتمالا حتی مالفوی، هرچند که او
آن سال چندان در جریان امور قرار نداشت. تا الان ولدمورت همه دوستانش را می شناخت و این
جینی را نیز شامل می شد.
 
________________
عمیقا دلش می خواست که با هرمیون تماس بگیرد، اما در مقابل این وسوسه مقابله کرد. چرا که
رمی دانست که وزارت خانم چه قابلیت هایی دارد؟ شاید آن ها روشی برای استراق سمع
مکالمات تلفنی اش داشتند و هری بر این باور بود که آن ها با این عقیده که هری به ملاقت
دوستش خواهد رفت، منزل هرمیون را نیز تحت نظارت دارند. این فکر که برایش یک جغد
بفرستد به ذهنش خطور کرده بود، اما او جغدی نداشت و نمی دانست که در لیورپول چگونه می
تواند یکی تهیه کند. علاوه بر این، او به شدت از هر عمل جادویی پرهیز می کرد، حداقل تا دو
| هفته دیگر. علی رغم این ها، او به مشورت هرمیون نیاز داشت و بدون او احساس سردرگمی می کرد.
همه این افکار و بیش از این ها ذهن هری را در حین شام دیر هنگامش مشغول کرده بودند، تا
این که حسی عجیب او را از خلسه اش خارج کرد. احساس کرد که چشمانی او را می پاییدند و
احساسی بی قراری شدیدی به او دست داد. آیا ممکن بود که وزارت خانه او را پیدا کرده باشد؟
ممکن بود که یکی از کارآگاهان زیر یک شنل نامرئی مراقبش باشد؟ خیلی آرام و بی خیال
سرش را بلند کرد و به دور و اطراف رستوران خلوت نیم نگاهی انداخت. ظرف یک چشم به هم
زدن منشأ ناآرامی اش را کشف کرد.
دختری زیبا که به نظر می آمد هم سن و سال خودش باشد به او خیره شده بود. نگاه هایشان
برای لحظه ای به هم گره خورد و هری احساس کرد که چهره اش آشناست، اما به سرعت این
ارتباط چشمی را قطع کرد. هر چند که از نا آرامی اولیه اش کاسته شده بود، آرزو می کرد که ای
کاشی آن دختر دست از نگاه کردن به او بردارد. چند دقیقه بعد، هری نگاه کوتاه در جهت او
کرد، در حالی که وانمود می کرد توجهی به آن دختر ندارد، اما توجه دختر هنوز بر او متمرکز
بود. به سرعت به خوردن ادامه ساندویچشی مشغول شد تا بتواند سریع تر ان جا را ترک کند.
 
________________
از گوشه چشمش دختر را دید که ایستاد و به سمت او به راه افتاد . هری به طور غریزی و
محض رعایت جوانب احتیاط دستش را پایین بید و برای بیرون کشیدن چوب دستی اش آماده
شد، اما سعی کرد که حضور او را ندیده بگیرد. با خود فکر کرد که شاید اصلا او داشته جایی
دیگر را نگاه می کرده و هری فقط این موضوع را خیال کرده بوده. اما ظرف چند ثانیه، به اشتباه
خود پی برد، چرا که دختر دقیقا مقابل میز او ایستاد.
او خیلی پوست کنده، اما دوستانه، پرسید: تو هری پاتری، مگه نه؟
هری بالا را نگاه کرد و برای اولین بار دختر نوجوان را درست دید. با این که قدی متوسط
داشت، موهای مواج و بلند قهوه ای رنگ و زیبایی داشت که تقریبا به سیاهی می زدند، و
صورت روشنش را می آراستند. مانند هر دختر مشنگ دیگری لباس پوشیده بود، شلوار جین و
یک تاپ چسب برای روزهای گرم، و سوئیت شرت سبکی که زیپ هایش را نبسته بود، به خاطر
کاهش دما در طول شب. در همان یک ثانیه ای که هری صرف نگاه کردن به دخترک کرد، به
این نتیجه رسید که در مقابلش دختری بسیار زیبا ایستاده است.
هری نمی خواست که سوالش را جواب داده باشد، پس سوال خودش را پرسید: شما رو میشناسیم ؟
قیافتون آشنا به نظر میاد.
می خواست لبخندی بزند، اما نمی دانست که این کار چه معنایی برای دختر می تواند داشته
- اگه تو هری پاتر اهل لیتل وینگینگ بلنشی، منو می شناسی. یا می شناختی،
از آنجایی که هری کلاهش را داخل رستوران در آورده بود دختر نگاه هدف مندی به زخم
هری که از فاصله کم در میان دسته شلخته موهایش بهتر دیده می شد انداخت و افزود: تو خود
هری پاتری، من زخمتو میشناسم.هری به خود گفت: من این ادمو میشناسم و هر چه بیشتر به او می نگریست این حقیقت را
بیش تر قبول می کرد، اما نامی به خاطرش نمی آمد.
ناگهان پراند که: ما با هم هم مدرسه ای بودیم مگه نه؟ دارم سعی می کنم که اسمتو یادم بیاد.
دخترک دهانش را باز کرد و باعث شد که هری با بالا آوردن دستش او را به سکوت دعوت کند:
بهم نگو، بذار سعی کنم یادم بیارم.
دختر لبخند وسیعی زد، که هری در حالی که داشت گوشه و کنار ذهنش را به دنبال پاسخ می
کاوید با اشتیاق کمتری پاسخش داد.
ناگهان با صدایی که تقریبا در حد یک فریاد بود گفت: ملیسا!
بعد صدایش را اندکی پایین آورد و ادامه داد: اسمت ملیساسی، درسته؟ اما متاسفانه نمی تونم
فامیلیت رو به خاطر بیارم. خیلی از وقتی که تو لیتل وینگینگ می رفتم مدرسه میگذره.
دختر با لبخند دیگری تایید کرد: درسته، اسمم ملیساسی، ملیسا مونتگمری.
هری با شنیدن نام فامیل او سرش را به نشانه تصدیق فرود آورد
- از وقتی که منم تولیتل وینگینگ می رفتم مدرسه خیلی میگذره. اگه درست یادم باشه، تو
درست یه سال قبل از این که خانواده من به لیورپول منتقل بشه از اون مدرسه رفتی.
دو هم کلاسی، حالا که معما حل شده بود، بی آن که مطمئن باشند بعد از این چه باید کرد، به
یکدیگر خیره ماندند.
برای آن که سکوت را شکسته باشد، ملیسا سری تکان داد و گفت : باورم نمیشه که این طوری
به هم برخوردیم، احتمالش باید خیلی کم باشه، نه؟
هری جواب داد: میگن که دنیا خیلی کوچیکه.
بعد در حالی که آداب معاشرتش را به یاد می آورد اضافه کرد: چرا نمیشینی؟
ملیسا گفت: باشه، ولی فقط چند دقیقه. آخه دوستان منتظرن.
 
________________
هری نگاهی به میز او انداخت که دو دختر دیگر بر سرش نشسته بودند و با دقت ملاقات بین
ملیسا و غریبه را نظاره می کردند. هم کلاسی قدیمی اش در صندلی مقابل هری نشست و
گفت: از دفعه قبلی که دیدمت خیلی عوض شدی. اگه به خاطر موهات و زخمت نبود امکان
نداشت بشناسمت.
- آره، راستش زخمم یه ذره برام دردسر درست می کنه. در واقع همیشه همین طور بوده.
سعی کرد که دورانی را که در مدارس مشنگی تحصیل می کرد به خاطر آورد، اما شش سال
زندگی به عنوان یک جادوگر در هاگوارتز عمدتا آن خاطرات را برای همیشه از ذهنش پاک
کرده بودند. در واقع با بیاد آوردن اسم آن دختر حتی خود را نیز شگفت زده کرده بود.
ملیسا پرسید: اینجا تو لیورپول چی کار می کنی؟ تو اینجا زندگی نمی کنی، مگه نه؟
او ناآرامی هری را حس کرد و این احتمال را در نظر گرفت که ممکن است مجبور شود ملاقات
تصادفیشان را کوتاه تر کند. اما چیزی در این پسر وجود داشت که کنجکاوی اش را تحریک می
کرد. چشمان سبز درخشانش را از گذشته به خاطر می آورد، اما این چشمان عمقی به خود
داشتند که او انتظار دیدنش را در یک نوجوان هم سن و سال خود نداشت. به نظر می آمد که
هیچ چیزی در مورد او بی معنی نیست.
هری هرگز به این نیاز که باید برای سفر خود بهانه ای بتراشد فکر نکرده بود، و بیشترین
تلاشش را به کار بست تا از این سوال طفره برود. بنابراین تصمیم گرفت که بهترین راه برای
فرار از سوال او عوض کردن بحث است: اوه، من فقط یه چند روزی اینجام . یه مقدار وقت
اضافه داشتم، و همیشه هم دلم می خواست که به لیورپول برم و مرسی و بیتلز و بقیه چیزا رو
ببینم. هیچ نمی دو نستم که اومدین لیورپول، کی این اتفاق افتاد؟
مکالمه آن ها که قرار بود مکالمه ای کوتاه باشد، دو ساعت به طول انجامید. هری اندک اندک
به روشی برای بازگو کردن زندگی اش رسید که چیزهایی بگوید که دقیقا دروغ نبودند . به او
 
________________
گفت که خاله و عمویش او را به یک مدرسه شبانه روزی در اسکاتلند فرستاده اند، و او زندگی
در آن مدرسه را بیشتر از زندگی با خویشاوندانش دوست می داشته. ملیسا هم در مقابل به او
گفت که به علت مسائل شغلی پدرش خانواده آن ها یک سال بعد از آن که هری از مدرسه رفته
بوده به لیورپول منتقل شده اند. آن طور که به نظر می آمد او یک زندگی عادی و شاد داشت و
هری به این نکته نیز توجه کرد که او اکنون با لهجه لیورپولی صحبت می کند، هر چند که
لغات را به غلظت بومیان آن جا تلفظ نمی کرد.
در تمام طول مکالمه شان هری از خودش عصبانی بود. او نباید مدتی چنین طولانی را با این
دختر سپری می کرد. آن ها داشتند بیش از حد صمیمی می شدند و هری بیش از آن که
بخواهد، داشت از این مصاحبت لذت می برد. زندگی او به او این اجازه را نمی داد که با دختران
مشنگ دوست شود، اما او همچنان به صحبتشان ادامه می داد و از هر دقیقه اش لذت می برد.
آن طور که به نظر می رسید ملیسا ذاتا فرد شادی بود، و به سادگی به خنده می افتاد، اما در
عین حال حقیقتا به هری و زندگی اش علاقه نشان می داد و هر چه هری بیش تر او را نظاره
می کرد، بیش تر از آن چه پیش رویش بود خوشش می آمد.
مدت زیادی از وقتی که دوستان ملیسا آن جا را ترک کرده بودند می گذشت، و با رسیدن ساعت
یازده، ملیسا به هری اطلاع داد که باید زودتر برگردد تا پیش از این که والدینش نگرانش شوند
خانه باشد. هری به نشانه درک کردن سری تکان داد و بعد از پرداخت هزینه غذایش و نوشیدنی
های اضافه ای که در طول صحبتشان سفارش داده بودند، او را تا خیابان بدرقه کرد.
- واقعا از اینکه دوباره دیدمت خوشحال شدم هری. می گم، حالا که یه چند روزی اینجایی، چه
طوره با هم دیگه باشیم. منم مرخصی دارم و می تونم بهت شهرو نشون بدم. باید برات جالب
:*
باشه.
 
________________
دهان ملیسا اندکی لرزش های عصبی پیدا کرده بود؛ او از جواب هری مطمئن نبود، و اصلا نمی
دانست که آیا با زدن این حرف به پسری که حقیقتا نمی شناختش کار درستی می کند یا خیر .
مطمئنا سال ها پیش، وقتی هر دو به دبستان می رفتند، او را می شناخت، اما حتی در دبستان
هم آن ها هیچ گاه دوستان نزدیکی نبودند و ضمنا او هیچ راهی برای این که بداند او به چه نوع
آدمی بدل گشته نداشت.
اما علی رغم اینها از او خوشش می آمد و او را به نحوی طنزآلود جذاب می یافت. هری در طول
سال ها مسلما رشد کرده بود و قدش تقریبا به شش فوت (تقریبا 133 سانتی متر) می رسید،
اما چندان توپر نشده بود، و این باعث نمی شد که لاغر و استخوانی به نظر بیاید، بلکه بیشتر
خوش هیکل به نظر می رسید. به هر حال او عاشق موهای درهم ریخته و چشمان نافذش بود.
علاوه براین، احساسی میکرد که در درون این پسر چیزی هست که در وجود هیچ یک از
پسرانی که او در لیورپول می شناخت وجود نداشت، انگار که او بیش از آن ها زندگی را آزموده
بود.
فقط اگر می دانست!
هری از همان ابتدا می دانست که باید پیشنهادش را رد کند. آن ها شب فوق العاده ای را با
یکدیگر سپری کرده بودند و هری واقعا این وقفه ای را که در تنهاییش به وجود آمده بود می
ستود، اما نمی توانست به خودش اجازه دهد که به او نزدیک شود. اصلا عاقلانه نبود . او تنها
چند روز دیگر در لیورپول می ماند و اصلا هم قصد بازگشت نداشت. چرا باید از هم اکنون یک
دل شکستگی اجتناب ناپذیر را برای هر دو نفرشان باعث می شد؟ ضمن اینکه او باید در همه
اعمالش دقت زیادی به خرج می داد. مطمئنا وزارت در تعقیب او بود، و او هیچ بعید نمی دانست
که ولدمورت هم چنین قصدی داشته باشد. او نمی توانست ملیسا را در معرض چنین خطراتی
قرار دهد.
 
 
________________
اما او از ملیسا خوشش می آمد. آیا این خیلی بد بود که بخواهد برای گردشی یک روزه در شهر
با او همراه شود؟ به هر حال او حق داشت که در این مدتی که در شهر بود اندکی هم خوش
بگذراند. قانع کردن خودش، برای این که آن چه را که از همان ابتدا می خواست، انجام دهد
چندان مشکل نبود.
بعد از مکثی کوبله گفت: این خیلی عالیه! البته اگه پدر و مادرت مشکلی با این کار نداشته باشن .
منظورم اینه که تو حتی منو نمیشناسی. چه می دونی که یه مجرم خطرناک نباشیم؟
- حاضرم شانسمو امتحان کنم، هری. فردا چه طوره؟ من بیکارم.
هری بعد از این که قرارشان را برای این که روز بعد سر ظهر یکدیگر را ببینند گذاشتند به
اتاقش بازگشت. در تمام طول راه داشت سرش را برای خودش تکان می داد و فکر می کرد: مز
چی کار کرده چی کار دارم می کنم؟
ریموس لوپین با شنیدن خبرها سرش را تکان داد. یک پیچیدگی دیگر به دنیای پیچیده اش
اضافه شده بود.
استاد سابق هری از آرتور ویزلی، رئیس جدید محفل ققنوس، پرسید: کی اون جا رو ترک کرده؟
پروفسور مینروا مک گونگال، مدیر تازه تعیین شده مدرسه علوم و فنون جادوگری هاگوارتز هم
در این ملاقات حاضر بود. هر چند که در ظاهر این آرتور بود که محفل که را هدایت می کرد،
در حقیقت هر سه نفر آن ها به صورت مشترک آن را اداره می کردند.
آرتور گفت: به عقیده کینگزلی حدود یه هفته قبل، اما اون یکی از اعضای تیم جستجو برای
هری نیست، به همین علت هم این اطلاعات ممکنه درست نباشن . چیزی که ما ازش مطمئن
 
________________
هستیم اینه که اسکریمجیور می خواد هری رو دستگیر کنه، و هر چه زودتر این کارو بکنه براش
بهتر ه. غیب شدنش یه بلبشوی درست و حسابی بج راه انداخته.
آرتور ایستاد و به کنار شومینه سالن نشیمن پناهگاه رفت. طلب گذشت سال ها، موهایش که سابقا
قرمز روشن بودند، اکنون رو به توکیبی از قهوه ای و قرمز می گذاشتند و در سال های اخیر،
رستن گاه موهایش اندکی عقب نشینی کرده بود. ترکیب این موضوع با تاثیر فشارهای عصبی
زندگی اش بر چهره اش، آرتور را یک دهه مسن تر از آن چه بود نشان می داد.
مک گونگال با لحن خشکی که اندکی از کلافگیش را برملا می کرد گفت: کسی ایده ای نداره
که چرا هری باید بذاره بره؟ محافظت فامیلی روی خونه توی لیتل وینگینگ حداقل تا تولدش
که آخر ماهه دووم میاورد. خیلی عجیب به نظر میاد که یهو وسط جولای غییش بزنه.
آرتور سرش را تکان داده توضیح داد: مشخصا اینو فقط خود هری می دونه. البق ما هم نظریه
های خودمونو داریم. هری می دونست که محفل مراقبشه، اما ما فاصله مونو حفظ می کردیم.
احتمال داره که فهمیده باشه که وزارت خونه دنبالشه . جادوی محافظتی جلوی کارای وزارت
خونه رو نمی گیره، ما اینو سر قضیه دیوانه سازها دو سال پیش فهمیدیم. این تنها فکریث که با
عقل جور در میاد.
ریموس در حالی که اندکی از عصبانیتش در صدایش مشخص بود پرسید: کی از طرف محفل
مراقب بوده؟ چه جوری هری از دست مرده در رفته؟
این بار چند می بود که مراقبین هری در انجام وظیفه شان ناکام می ماندند.
آرتور با لحن مشابهی جواب داد: منظورت از دست زنه اس دیگه، نه؟ آخه تانکس مسوولش
بوده. هر چند که نمی شه سرزنشش کرد. هری برای شب به خونه بر گشته بوده و اونم دلیلی
نداشته که بخواد فکر کنه هری می خواد بره. اون طور که پیداس، هری با شنل نامرئیش در
ریخته.
 
________________
مک گونگال، که مانند معمول لباس مشکی اش را پوشیده بود، لب هایش را به هم فشرد و به
فکر فرو رفت. به جز یکی دو خطی که اطراف چشمانش به وجود آمده بودند، به نظر می آمد که
به خوبی با مرگ دامبلدور، کنار آمده. او پرسید: اصلا چرا این موضوع انقدر برای اسکریجیور
مهمه؟ فکر می کنم مسائل بزرگتری هم داشته باشه.
آرتور جواب داد:اینو نمی دونیم. ما می دونیم که هری حداقل دوبار با وزیر ملاقات داشته، یکی
درست همین جا، تو پناهگاه، و یکی دیگه بعد از تدفین دامبلدور . ما نمی دونیم اوناچی بهم
گفتن، اما اون طور که مشخصه این ملاقاتقا چندان خوب پیش نرفتن. رون بهم گفته که هری
و اسکریمجیور با هم کنار نیومدن، اما ما چیز بیش تری نمی دونیم.
ریموس پیشنهاد کرد: تا حالا رون و هرمیون رو مورد سوالی قرار دادیم؟ هری ممکنه با اونا
تماس گرفته باشه.
آرتور در حالی که به پیشانی اش چینی می انداخت گفت: "هنوز نه. ما خودمون دو روز بیش تر
نیست که قضیه رو فهمیدیم، و منم قصد نداشتم که اونا رو نگران کنم، اما گزینه بعدیمون
همینه. ولی یه چیزی معلومه، ما باید هری رو قبل از وزارت خونه پیدا کنیم.
موشی چاق و سرگردان طول اتاق خواب پیتر پتی گرو در اقامتگاه سارازن را مدام می رفت و
می آمد. او جرات نداشت که در حالتی که شکل انسانی اش را به خود می گیرد به افکاری که
اکنون در سر داشت بیاندیشد. پیتر مدت ها پیش فهمیده بود که ولدمورت وقتی که او به شکل
انسان در می آید می تواند عصبانیتش را حس کند. اما وقتی که جانورنما به موش تغییر شکل
می داد، می توانست تمام عصبانیتش را بی آن که لرد سیاه چیزی از آن بفهمد تخلیه کند.
تمام مرگ خواران حاضر در اقامتگاه از بی کاریشان احساس کلافگی می کردند . هر روز
ولدمورت به آن ها وعده می داد که قرار است به زودی اقامتگاه را تخلیه کنند، اما هر روز مانند
روز قبل سپری می شد. به جز نگاه های معنی داری که گه گاه بین ان ها رد و بدل می شد،
 
________________
مرگ خواران حتی تصور این که کلافگیشان را علنا اظهار کنند را نمی کردند، در واقع آن ها
حتی از این که به چنین چیزی فکر کنند نیز اجتناب می کردند.
اما مایه اچوبدستیاب خوردی پیتر چیز دیگری بود. او همین چند لحظه پیش هدف یکی دیگر از
حملات زبانی اربابش، که به دلایل نامعلومی بدترین دشنام ها را برای او کنار می گذاشت، قرار
گرفته بود. بی انصافی این موضوع پیتر را هر روز و هر ماه از درون می خورد. آخر مگر همین
پیتر نبود که روح لرد سیاه را در جنگل های آلبانی پیدا کرده بود؟ مگر او نبود که جادوهای لازم | || برای بازیافتن بدن لرد سیاه را برایش انجام داده بود؟ چه کسی از آن موجود چندش آور نگه
داری کرده بود؟ چه کسی برتا جورکینز را پیدا کرده بود؟ چه کسی بود که درست خودش را برای
احیای بدن اربابش قطع کرده بود؟ حال چگونه اربابش جوابش را می داد؟ با رفتاری که با او می
کرد، انگار که او کپه ای کثافت بود.
در شکل یک موشی برای خنک کردن دلش تا می توانست عصبانی می شد و به سختی خود را
از دیوانگی حفظ می کرد. اما مرتبا از خود می پرسید که چقدر دیگر می تواند این حال را تحمل
کند؟
هرمیون از ناکجا در نزدیکی رودخانه اتر در نیم مایلی اتری سنت کچپل ظاهر شد. بیش از یک
هفته از زمانی که یادداشت هری را دریافت کرده بود می گذشت، اما بعد از آن حتی یک کلمه
هم از او نشنیده بود. هر روز بر نگرانیش افزون می شد، اما او از اطلاع رسانی به دیگران احتراز
می کرد. مطمئنا وزارت خانه تا الان با خبر شده بود و با توجه به آن چه هری قبل از آن به او
گفته بود محفل هم او را تعقیب می کرد. سر انجام تصمیمش را مبنی بر مشورت بارون گرفت.
 
________________
مسیر روستایی را تا محل سکونت ویزلی ها، پناهگاه، از کنار رودخانه بالا آمد. هرمیون احتمال
داد که خانه خرابه مانند تغییری با گذشته نکرده باشد و بی آن که توجه بیش تری را معطوف آن
کند به راهش ادامه داد، هم اکنون مسائل مهم تری ذهنش را مشغول کرده بودند.
مالی ویزلی از پنجره آشپزخانه ورود هرمیون را مشاهده کرد و به سرعت پیش بندش را باز کرد
و به درب جلویی شتافت تا از مهمان ناخوانده اش استقبال کند.
دو ساحره یکدیگر را کوتاه در آغوش کشیدند و مالی به سرعت گفت : هرمیون، عزیزم. چه خوب
کاری کردی! بیا تو، بیا تو
هرمیون با خنده ای بر لب جواب داد: مرسی خانم ویزلی، تنهایی حوصله ام سر رفته بود، گفتم
بیام یه سری به رون و جینی بزنم.
مالی با لحنی اطمینان بخشی گفت : البته عزیزم. فکر می کنم الان سوار جارو هاشون تو زمین
کوئیدیج باشن. بر و پیششون.
نسیم خنکی وزیدن گرفت، که هرمیون آن را در هوای گرم آن روز بسیار سر حال کننده یافت .
بعد از یک دقیقه خانه را دور زد و آن دو را دید که سوار بر جاروهایشان با بی حالی سرخگون را
رد و بدل می کردند و گه گاه آن را کمی به چپ و راست یا بالا و پایین می فرستادند. هر یک
به سادگی با جاروهایشان مانور می دادند و توپ را می گرفتند. جینی قبل از رون کسی را که به
سمتشان می آمد دید. به سرعت راه رفتن هرمیون را شناخت. هر دو ویزلی فورا نوک چوب
جارو هایشان را به سمت زمین گرفتند و چند لحظه بعد به دوستشان خوش آمد گفتند.
رون و جینی تقریبا از همان ابتدا فهمیدند که چیزی هرمیون را اذیت می کند و او هم این
موضوع را تصدیق کرد. با حالتی که حاکی از خبرهای بدی بود گفت: بهتره بریم یه جایی که
کسی صدا مونو نشنوه و نبینتمون، باید یه چیزی بهتون نشون بدم.
 
________________
ارژن آن ها را به حاشیه جنگل برد، و چند قدمی به داخل رفتند تا از دیدرس خارج شوند
هرمیون از جیب ردایش نامه هری را بیرون کشید و به دست دوستان موقرمزشی سپرد.
جینی نامه را باز کرد و او و رون در سکوت مشغول مطالعه آن شدند. آن ها، بی آن که چهره
شان شگفتی ای را که هرمیون انتظارش را داشت منعکس کند، به هرمیون نگریستند.
رون در جواب قیافه گیج هرمیون گفت : ما قبلا می دونستیم. بابا دیروز بهمون گفت . اون می
خواست بدونه که ما می دونیم هری کجاس یا نه؟ البته ما هم گفتیم نمی دونیم که کاملا هم
در دست بود.
جینی امیدوارانه پرسید: باتلیفون بهت زنگ نزده؟
هرمیون که تلفظ غلط دوست اصیل زاده اش را ندیده می گرفت سرش را به نشانه نفی تک ان
داد.
رون که دوباره متن نامه را در نگاهی کوتاه بررسی می کرد نتیجه گرفت: این نامه هیچ چیز
خاصی به ما نمی گه. هری ممکنه هر جایی باشه.
هرمیون با لحنی هراسان گفت: می دونم، فقط فکر کردم که باید بهتون بگم . نمی دو نستم
خودتون خبر دارید. اگه باباتون از تون سوالی پرسیده نشون می ده که محفلم دنبال هری می
گرده. این جوری می شه وزارت خونه، محفل و ولدمورت. این اصلا خوب نیست.
سه دوست هری، حالی که نتیجه گیری هرمیون تقریبا تمام حقیقت را بیان می کرد، در سکوت
به یکدیگر خیره ماندند. صدای خش خش برگ های اطرافشان که در باد می رقصیدند به گوش
می رسید.
جینی، که یکی دو تار مو را از چشمانش بیرون می کشید، با صدایی که به سختی به یک نجوا
می رسید پرسید: ما چی کار می تونیم بکنیم؟ هیچ تصوری از جایی که هری رفته داری؟هرمیون تصدیق کرد: نه، به هیچ وجه. یه جورایی سعی کردم که فکرشو بخونم، اما هیچ راهی
نیست که بشه فهمید. فکر نمی کنم که رفته باشه لندن؛ چون این کار خیلی قابل پیش بینیه در
ضمن این جوری به وزارت هم خیلی نزدیک می شه. احتمالا با قطار به یه شهر بزرگ دیگه
رفته، اما این می تونه به معنای هرجایی توی انگلیسی، اسکاتلند یا ولز باشه . تموم این مدت
داشتم فکر می کردم، اما چی کار می شه کرد؟ تنها کاری که می تونیم بکنیم اینه که صبر کنیم
تا یه خبری ازش به دست ما برسه.
رون اضافه کرد: و امیدوار باشیم که وزارت خونه قبل از اون پیداش نکنه.
جینی و هرمیون با ناراحتی سرشان رو تکان دادند.
هر سه نفر قدم زنان به خانه بازگشتند و با آرتور ویزلی که توسط خانم ویزلی باخبر شده بود تا
بتواند با هرمیون هم صحبتی داشته باشد رو به رو شدند. آرتور رو به ساحره مشنگ زاده مورد
علاقه اش که از او آن همه در مورد فرهنگ مشنگ ها آموخته بود لبخندی صادقانه زد. بعد از
خوش آمد گویی کوتاهی هرمیون تصمیم گرفت که سر اصلی مطلب برود.
با ناراحتی به او اطلاع داد که: من نمی دونم هری کجاس آقای ویزلی. رون و جینی بهم گفتن
که شما می دونین اون از خونه ش زده بیرون . تقریبا یه هفته پیش برام یه یادداشت فرستاد، اما
از اون موقع تا حالا خبر جدیدی ازش نشنیدم.
هیچ دلیلی برای پنهان کردن نامه کوتاه هری نمی دید، بنابراین آن را به دست آرتور سپرد، که
بعد از چند لحظه ای که صرف خواندنش کرد، آن را پس داد.
آرتور آهی کشید و گفت: خب، این کمک چندانی نمی کنه . اما راستشو بخوای منم انتظار
نداشتم خبری داشته باشی. هری باهوش تر از ایناسی.
هرمیون که امیدوار بود بتواند قدری اطلاعات به دست بیاورد پرسید: چقدر می نقنید به ما در
این زمینه اطلاعات بدید آقای ویزلی؟ چرا وزارت خونه باید بخواد هری رو تعقیب کنه.
 
________________
آرتور که چندان مطمئن نبود که چقدر از اطلاعاتش را می تواند برای هرمیون و فرزندانش فاش
کند چند لحظه ای مکث کرد. اما نهایتا مشکلی در اطلاع دادن به آنان پیدا نکرد، چرا که خود
محفل هم اطلاعات چندانی نداشت.
هرمیون تا آن موقع آرتور را چنان جدی ندیده بود. او چند لحظه ای به بچه ها خیره شد و گفت:
کلی چیزی که می دونیم اینه که اسکریمجیور می خواد هری رو از سر راهش برداره . دستگیرش
کنه و نگهش داره. نمی دونیم دقیقا چرا، اما شماها می دونین که هری و وزیر چندان با همدیگه
خوب نیستن. محفل داره سعی می کنه که پیداش کنه، اما هیج سر نخی نداریم، منابع
اطلاعاتیمون خیلی کمن و اطلاعاتی که از وزارت میرسه محدوده. کارآگاهی به اسم هرینگتون
مسوولی پیدا کردن هریه. اون خیلی با تجربه و ماهره. همین طور بیرحم هم هست. اما علاوه بر
اینها آدم با انصافیه و خیلی هم محتاطه. ما فکر نمی کنیم که اون تا وقتی مجبور نشده به هری
صدمه ای بزنه، اما ما نمی تونیم به وزارت خونه اجازه بدیم که هری رو اول پیدا کنه . به محض
این که تحت کنترل وزارت خونه در بیاد دیگه محفل هیچ کاری نمی تونه بکنه.
رون، جینی و هرمیون با چهره هایی که جدیتی مشابه آرتور داشت به او خیره شدند و هر چهار
نفر آن ها یک حس مشترک داشتند: درماندگی.
 
________________
فصل چهارم: یکی دیگر از اشتباهات من
ایوان هرینگتون بهتر از یک اصیل زاده معمولی با راه و رسم دنیای مشنگی آشنا بود. البته،
اصیل زاده های متعصب او را یکی از خودشان نمی دانستند، حتی اگر این موضوع را به آن ها
گوشزد می کردید که او در تعریف اصیل زاده می گنجد. هم مادر و هم پدر او جادوگر بودند، اما
هر دوی آن ها دورگه بودند و این در نظر کسانی که به چنین مسائلی اهمیت می دادند اصالت
او راکم رنگ می کرد. لیکن، ایوان از داشتن خویشاوندان مشنگ از هر دو طرف خانواده اش
بسیار لذت می برد. و آن چه بسیار به او سود می رساند این بود که در طول دوران کودکی اش
با پسرعموهایش رابطه خوبی برقرار کرده بود و معمولا با آن ها می گشت و حتی بعضی وقت
ها حدود یک ماه را نزد آن ها سپری می کرد.
او میدانست که چگونه باید سوار قطار شد و اکنون که در تمام مسیرهای دیگر به بن بست
رسیده بود، به ایستگاه متروی لیتل وینگینگ باز گشته بود. چند روز قبل خیلی محتاطانه از دو تا
از کارمندان سوالاتی پرسیده بود و به شدت امیدوار بود که آنان پسری را با مشخصات پاتر به
خاطر بیاورند. ایوان مهارت ویژه ای در افسون های ترغیب کننده داشت، که معمولا بر روی
مشنگ های از همه جا بی خبر تاثیر شگرفی داشتند. همان طور که انتظار می رفت دو کارمند
زن بی هیچ محافظه کاری سوالات او را پاسخ داده بودند، اما همان طور که می شد پیش بینی
کرد پسری با ویژگی های پاتر را به خاطر نمی آوردند. آن ها روزانه با هزاران رهگذر برخورد
داشتند و این کاملا منطقی بود که نتوانند هر کدام را جداگانه به خاطر بیاورند.
 
________________
کارآگاه تصمیم گرفته بود که سوار قطاری به مقصد لندن شود و به این وسیله زمان مورد نیاز و
ایستگاه هایی که هری ممکن بود در آن ها پیاده شده باشد را بسنجد. اما بیش از همه ایوان
امیدوار بود که چیزی خود را به او نشان دهد، و شاید بخت به رویش لبخند بزند. به باجه بلیط
فروشی رفت و بلیطی یک طرفه برای لندن خریداری کرد کارمند مترو چند دکمه را فشار داد،
پول ایوان را گرفت و از شیاری داخل دستگاه بلیطی بیرون کشید. ایوان به خود خندید و فکر
کرد: درست منلی جادو
فکری به ذهنش رسید. مطمئنا شرکت راه آهن باید راهکاری برای کنترل بلیط های فروخته
شده داشته باشد. کارمند بلیط را گرفت، ته بلیط را جدا کرد و در سبدی کنار دستش قرار داد. داخل سید که بلیطهای مشابهی به چشم میخورد. چشمان ایوان با درک اهمیت این روال
کاری گشاد شدند.
خیلی عادی و معمولی از کارمند پرسید: با این ته بلیطا چی کار می کنین ؟ باید اقلا چند هزار تا از
اینا باشها
افسون ترغیب کننده بی کلامی را، که کارمند را به جواب دادن خالصانه به سوالش ترغیب می
کرد، اجرا کرد و او با نشاط خاصی جواب داد: اوه، البته. ما اونا رو به ترتیب تاریخ و ساعت مرتب
می کنیم، با کش می بندیم و بعدش میذاریم توی پاکتای مخصوصی، اونا رو توی اتاق پشتی که
اونجاس نگه می داریم. هر دوهفته یه بار یکی از لندن میاد می برد شون. ما این جا فقط یه
ایستگاه خیلی کوچیکیم، نه مثل یکی از اون ایستگاهای گنده و مجهز لندن و بقیه شهرای
بزرگ. مگه نمی دونی، اونجا همه کارو با کامپیوتر انجام میدن، اما این جا ما تو لیتل وینگینگ
داریم تو عصر حجر زندگی می کنیم.
ایوان از آن زن تشکر کرد و احساس کرد که موجی از انرژی درون رگ هایش جریان پیدا می
کند. بعد از روزها سردرگمی بالاخره یک سرنخ پیدا کرده بود با تغییری در نقشه اش، از جایگاه
 
________________
کوچک دریافت بلیط خارج شد و به سمت دستشویی مردانه رفت. وقتی مطمئن شد که کسی
نیست، شنل نامرئیش را پوشید و بیرون آمد و با احتیاط به سمت درب پشتی ساختمان کوچک
به راه افتاد.
به آهستگی زمزمه کرد: آلو هومورا
و بعد از شنیدن صدای بازشدن قفل درب را گشود و به داخل قدم گذاشت. از جایی که بود می
توانست خانمی را که پشت دستگاه فروش نشسته بود ببیند و در سمت راستش نیز درب اتاق
پشتی را مشاهده می کرد. بعد از این که روی در طلسم سکوت را اجرا کرد تا در صورت خشک
بودن لولاها جیرجیر نکند، آن را باز کرد. همه چیز داشت بر طبق استانداردها انجام می شد.
در داخلی انبار کوچک و بدون پنجره تنها یک میز و دو قفسه طبقه بندی وجود داشت. ایوان
چندین کشورا باز کرد، بعضی خالی بودند و بعضی دیگر حاوی پاکت هایی بودند. به سرعت
فهمید که هر پاکت حاوی ته بلیط ها بوده، روی پاکت ها تاریخ مربوطه نوشته شده.
در حالی که امیدوار بود هنوز اداره مرکزی ته بلیط های مربوط به روز فرار هری را نبرده باشد، با
خود نجوا کرد: خواهش می کنم هنوز همین جا باش!
وقتی که پاکت درست را پیدا کرد، آهی از سر آسودگی کشید و سریعا آن را به داخلی جیب
ردایش سراند و محتاطانه بیرون زد.
در حالی که با شتاب به اتاقش در وزارت خانه بازگشته بود، محتویات پاکت را روی میزش
پخش کرد. از بخت خوبش، اطلاعات هر ته بلیط شامل زمان تهیه، مقصد و یک طرفه یا
دوطرفه بودن بلیط می شد. او توجهش را معطوف بلیطهای خریداری شده بین 7:30 تا 10
بعد از ظهر کرد، زمانی که هری در طول آن باید به ایستگاه رسیده باشد.
از خود پرسید: آگاه من جای پاتر بودم چی کار می کرده ۶
 
________________
فورا به این نتیجه رسید که در چنین شرایطی یک بلیط یک طرفه تهیه می کرد. البته ممکن
بود که یک مجرم با تجربه کاری جز این انجام دهد، اما پاتر یک مجرم نبود، بلکه تنها پسر بچه
ای بود که حتی هنوز هفده سالش هم نشده بود. ایوان تمام بلیط های یک طرفه مربوط به آن
بازه زمانی را بیرون کشید و مشاهده کرد که تنها نیم دوجین از آن ها با این شرایط مطابقت
دارند. پنج تا از آن ها به مقصد لندن تهیه شده بودند. مقصد ششمی لیورپول بود.
قریب به دو دوجین مرگ خوار، که تاریکی چهره شان در تضاد با نور اتاق بود، دیوار ها و مبل
های اتاق نشیمن اقامتگاه سارازن را حلقه زده بودند. برخی از آنها مجبور به ظاهر کردن صندلی
هایشان شده بودند. در این میان آن هایی که ماهرتر بودند صندلی های راحت و چرم دوزی
شده ای را برای خود ظاهر می کردند، حال آن که دیگران مجبور بودند به صندلی هایی خشک
و چوبی قناعت کنند. چند لحظه ای بیش از پایان شامشان نگذشته بود که کاملا غیر منتظره به
دستور لرد سیاه توسط پیتر پتی گرو احضار شده بودند.
آتش در آتش دان بزرگ اتاق زبانه می کشید، و مرگ خواران تقریبا جو اتاق را خفه کننده می
یافتند، اما به خوبی از نیاز رهبرشان به گرما با خبر بودند. آن ها، که مضطربانه منتظر هدایت
بزرگشان که در هفته های اخیر خیلی کم او را می دیدند بودند، به ندرت با یکدیگر صحبت می
کردند.
پیتر راه را باز کرد و در را برای ورود لرد ولدمورت، که ناشیانه و به سختی حرکت می کرد، باز
نگه داشت. سوراخ های چشمانش برق درخشان تری داشتند و به نظر می آمد که اربابشان
قدری از نیروی سابق را بازیافته است. با چوبدستی اش اشاره مختصری به مبل اختصاصی اش،
که البته کسی رویش ننشسته بود، کرد و آن را رو به لشکر کوچکش قرار داد. سکوت، اتاق را در
آغوش کشید.
 
________________
بی مقدمه شروع کرد: همه تون بی قرارید، دلتون می خواد دست به کار بشید. بی صبریتون رو
درک می کنم، و به زودی همتون به آرزوتون می رسید. بعد از اتفاقات بد شگون هاگوارتز
مجبور شدم که دوباره استراتژی هام رو بررسی کنم. مایه گروه کوچیک بیش تر نیستم؛ نمی
تونیم بهای حرکات عجولانه رو بپردازیم، حداقل نه تا وقتی که تعدادمون زیاد نشده.
صدای مار مانندش باعث می شد که حتی موهای سر سخت ترین مرگ خوارش سیخ شود.
در حالی که بدخواهانه کسانی را که مسوول می دانست می نگریست ادامه داد: مرگ اون احمق
مشنگ شیفته نقشه های دقیق منو به هم ریخت. با این وجود انکار نمی کنم که با مرگ اون
احتمال های جدیدی که قبل از این امکانشون وجود نداشت مطرح شدن افکار عمومی بعد از
مرگش دارن کم کم آروم می شن و تهور اولیه شون داره فروکش می کنه به زودی تسلیم اراده
ما خواهند شد.
مرگ خواران حاضر، که از برگشتن قوه اربابشان خوشحال بودند، زمزمه کنان تایید خود را ابراز
کردند. چندین هفته بود که در بی کاری غرق شده بودند.
- هدف نهایی مونرو به یاد داشته باشید! نه شرارت، نه لذت و نه انتقام. هدف ما قدرته. بوسیله
قدرته که ما می تونیم جهان رو به دلخواه خودمون در بیاریم و اونو از کثافت پاک کنیم قدرت
از احترام سرچشمه می گیره و احترام با ترس حاصل می شه. جادوگرا و ساحره ها دوباره یاد می
گیرن که از لرد ولدمورت وحشت داشته باشن
در حالی که پیروانش با صدای بلند اشتیاقشان را برای شروع کار اعلام می کردند، شعفی از
خوشنودی شیطانی تالار را در بر گرفت. شاید ولدمورت در پی قدرت بود، اما آن ها نیز در طی
راه به شرارت و لذت و انتقامشان می رسیدند.
تکان ساده ای به دستش داد و اتاق را دوباره ساکت کرد، و با همان صدای هیس هیس مانند و
کنترل شده اش ادامه داد: اما ما باید صبرمون رو حفظ کنیم. به دلیل این که تا الان من از عضو
________________
گیری خودداری کردم، تعدادمون کم باقی مونده. نقشه های قبلی من مستلزم این کار نبودن، اما
به زودی ما به یه نیروی بزرگتر احتیاج پیدا خواهیم کرد. انتظار نداشته باشید که وزارت خونه بی
کار بمونه. اسکریمجیور می تونه خیلی بی احساس باشه، که این فقط یکی از ویژگی های قابل
تحسینشه؛ در واقع اون می تونست یه مرگ خوار عالی بشه. اون نسبت به وزیرای قبلی رغیب
سرسخت تریه.
مخاطبین ولدمورت که از سخن او در مورد روفوس اسکریمجیور شگفت زده شده بودند، در
سکوت به او خیره شدند و به انتقادش از وزیر سحر و جادو گوش سپردند. ولدمورتی که پیش از
این می شناختند هرکر از کسی به جز خود تعریف نمی کرد، هرچند که در خلوت خود مهارت
های آلبوس دامبلدور را می ستود و گه گاه علنا یگانه دشمنشان را تحسین می کرد.
ولدمورت که ظاهرا سردرگمی آنان را ندیده بود ادامه داد. کارای زیادی داریم که باید انجام
بدیم. برخی از دستوراتم به راحتی پذیرفته خواهند شد و بعضی دیگه به سختی براتون معنی
داره. اما اطمینان داشته باشید که لرد ولدمورت می دونه چی کار داره میکنه. من فقط و فقط
انتظار اطاعت بی چون و چرای شما رو دارم.
مکثی نمایشی کرد و اتاق را از نظر گذراند.
- آیا اطاعت شما رو دارم؟
مرگ خواران که همگی ایستاده بودند و به اربابشان تعظیم می کردند فریاد زدند: بله، سرور من.
علی رغم این موضوع، وقتی چند دقیقه دیگر اتاق نشیمن را ترک می کردند، چهره هایشان
مجددا سردرگمیشان را منعکس می کرد.
 
________________
ملیسا مونتگومری، به هری که از این که به خود آن همه زحمت داده بودند تا به چنین
ساختمانی معمولی بروند متعجب بود، توضیح داد: اینجا کیورن کلابه. جایی که بیتل ها برای
اولین بار وقتی فقط یه ذره از حالای ما بزرگ تر بودن آهنگ می زدن
او همچنین توضیح داد که ساختمان را یک بار تخریب کرده بودند و دوباره در همان مکان
احیایش کرده بودند. در حقیقت هری حتی ذره ای به بیتلز یا کیورن کلاب اهمیت نمی داد،
حتی با وجود این که هر جا را نگاه می کرد پوستر ها و تصاویر گوناگونی از چهار عضو افسانه
ای آن به چشم می خورد. لیورپول مشخصا از داشتن چنین پسرانی به خود افتخار می کرد.
با این وجود هری به هر کلمه از حرفهایی که ملیسا در طول گردش چند ساعته شان در
اطراف واترفرانت یا قسمت های دیگر لیورپول می زد با دقت بی پایانی توجه می کرد. این جا و
آن جا می توانست نمونه های فلان معماری و بهمان معماری را ببیند، اما هیچ یک از این ها
توجه هری را به خود جلب نمی کرد. در واقع، جالب ترین نمونه معماری که هری در آن لحظه
می دید، پاهای ملیسا بودند که از پایین دامن کوتاهش به چشم می خوردند، منظره ای که به
طرزی خوشایند حواس هری را پرت می کرد. دو نوجوان تمام بعد از ظهر و نیمی از شب را در
کنار هم گذراندند، و وقتی که ساعت را نگاه کردند و متوجه شدند ملیسا باید به خانه بازگردد،
هری به سختی می توانست باور کند که آن ها نه ساعت با هم بوده اند.
آن ها وعده شامگاهیشان را در یکی از رستوران های مورد علاقه ملیسا صرف کرده بودند، که از
آن منظره مرسی به خوبی معلوم بود، و در این میان هری از فهمیدن چیزهای مختلفی درباره
زندگی او در لیورپول لذت برده بود یک زندگی کاملا عادی مشنگی، مملو از مدرسه، دوستان،
برخوردها و آرزوها، ملیسا سعی کرد که هری را نیز از حالت تودارش خارج کند، اما هری موفق
شد که تمامی سوالاتش را با جواب هایی کلی و دوپهلو پاسخ دهد.
 
________________
در تمام طول روز احوال هری دگرگون بود او از ملیسا خوشش می آمد. خیلی از ملیسا خوشش
می آمد، و می دانست که نباید این روند ادامه یابد. ملیسا هیچ تصوری نداشت. چگونه می
توانست حتی به خود اجازه تصور کردن ورود او به زندگی آشفته اش را بدهد؟ او باید همین
امروز این غائله را ختم می کرد.
اما او واقعا از ملیسا خوشش می آمد، و مطمئن بود که ملیسا نیز به او علاقه مند شده است.
از آن سوی میز، ملیسا تنشی را که در چهره هری بود دید و بی قراریش را احساس کرد. خود او
هم به شدت نگران و عصبی بود، چرا که احساس علاقه خاصی نسبت به این پسر یافته بود،
پسری که مشخصا به هیچ یک از پسرهای دیگری که تا آن لحظه دیده بود شباهتی نداشت. به
شدت نجیب می نمود، اما با این وجود می شد حالت پرخاشگری خاصی را، که به وضوح از او
تراوشی می کرد و جایی در زیر ظاهر نجیبش مخفی شده بود، مشاهده کرد تقریبا می شد گفت
خطرناک بود. در هری پاتر چیزی بیش از آن چه که به چشم می آمد وجود داشت و او می
خواست این راز را کشف کند. ولی او تمامی تلاش هایش مبنی بر کشف اسرار بیشتری در
موردش را نقش بر آب می کرد.
- امروز برای من یه روز فوق العاده بود، هری، خیلی حیفه که باید به این زودی تموم بشه.
لبخندی زد و سرش را تکانی داد، طوری که موهای قهوه ای و بلندش چون آبشاری شکلاتی
در نور رستوران درخشیدن گرفت. هری با خود اندیشید که تا کنون در طول زندگیش چیزی به
این زیبایی ندیده است. چیزی در دلش تکانی خورد.
- درسته. برای یه مدت طولانی که حتی نمی تونی حدس بزنی چقدره، این بهترین روز من
بوده. نمی تونم به اندازه کافی ازت برای این که اینجا رو به من نشون دادی تشکر کنم.
نومیدانه مشتاق بود که از او بپرسد کی دوباره یک دیگر را خواهند دید، اما ساکت باقی ماند. با
این وجود، ملیسا به صورت ناخودآگاه منظورش را متوجه شد و موضوع را رها نکرد- می گم، تو یه چند روز دیگه هم تو لیورپول میمونی، مگه نه؟ نمیشه فردا دوباره همدیگه رو
ببینیم؟ می تونی با دوستای من آشنا بشی.
ملیسا لبخندی دست پاچه تحویل هری داد. هرگز با هیچ پسری چنین رک برخورد نکرده بود
در واقع، با این که کلا فردی خوش برخورد و خوش صحبت بود، همواره در مواجهه با جنس
مخالف خجالتی می نمود. با دقت عکس العمل هری را زیر نظر گرفت. صورتش سخت شد، و
چشمانش با ناراحتی گشاده شدند.
هری، با این که صدایش به سختی در حد یک نجوا بود، خود را مجبور کرد جواب دهد: فکر
نمی کنم فکر خوبی باشه، ملیسا، منظورم اینه که، واقعا دوست دارم که این کارو بکنم... ولی با
این کار فقط کار مونو سختتر می کنیم. من باید به زودی اینجا رو ترک کنم و ...
او که نمیدانست چگونه ادامه افکارش را بیان کند، در تاریکی به نمای مرسی خیره شد. ملیسا
چندین لحظه را در سکوت به تماشای او گذراند.
با لحنی منطقی گفت: داری یه چیزیو از من پنهان می کنی، مگه نه؟ از خونه فرار کردی، مگه
نه ؟ تو توییه جور دردسر گیر کردی،
لحنش به هیچ وجه سرزنش آمیز نبود، تنها می خواست هری را بیش تر بشناسد.
هری با حالتی دو پهلو تایید کرد: فکر کنم میشه اسمشو یه همچین چیزی بذاری. خیلی دلم می
خواست که بتونم همه اش رو برات تعریف کنیم، اما نمی تونیم. بذار در همین حد بگم که زندگی
من الان یه کم بیش از اندازه پیچیده شده است. نمی تونم ... نمی تونم به خودم اجازه بدم که
به یه دختر علاقه مند بشم و ... فکر می کنم که این دقیقا همون اتفاقیه که الان داره برام می
افته.
 
________________
سرش را چند درجه به چپ چرخاند و به لیوان خالی اش بر روی میز خیره شد: اصلا انصاف
نیست که با تو این کارو بکنم، ملیسا. بهتر بود که امروز با تو نمی اومدم. خیلی کار خطرناکی
بود، اما نتوانستم جلوی خودمو بگیرم. تو واقعا خیلی دختر خوبی هستی،
می توانست چشمان ملیسا را که با اشک هایی نریخته نمناک شده بودند و به درخشش افتاده
بودند ببیند، حفره درون قلبش بزرگ تر شد. چرا به هر چه دست می زد خراب می شد؟ چرا نمی
توانست هیج کاری عادی، مثل قرار گذاشتن با یک دختر جذاب، بکند؟ و شاید حتی دوست
پسرش شود؟ در عوض، همیشه باید نگران می بود که با هر دختری که طرح دوستی بریزد،
ممکن است بعدا به عنوان طعمه توسط لرد ولدمورت استفاده شود، و توسط او و پیروانش مورد
شکنجه قرار بگیرد و کشته شود. او به خودی خود به شدت نگران جینی و هرمیون بود، که به
عنوان بهترین دوستان مونث او شناخته شده بودند. هیچ چیزی نمی توانست این موضوع را
عوض کند، اما او حداقل می توانست از ملیسا محفاظت کند. باید قوی باقی می ماند.
چشمان ملیسا، وقتی که داشت به صدای لرزان هری گوش می داد نمناک شدند، او نمی
خواست بپذیرد که این رابطه حتی قبل از این که آغاز شود داشت تمام می شد. در طول زندگی
کوتاهش، بخت چندانی در مورد پسرها نداشت، و اکنون که بالاخره پسری را یافته بود که
حقیقتا دوست می داشت، درب ورودی داشت با شدت در صورتش بسته می شد. از روی میز
دستش را دراز کرد و دست هری، به رغم تلاشش برای جلوگیری از این کار، چونان آهنی که به
آهن ربا جذب می شود، به دستان او گره خورد. به طرز شگرفی دستانش لطیف و گرم می
نمودند.
ملیسا، در حالی که به آرامی اشک می ریخت، گفت: فکر می کردم که ممکنه با هم به یه جایی
برسیم، اما نمی خوام التماس کنم. اگه نمی تونی، خب یعنی نمی تونی، خیلی متاسفم ...
اما اشک ها راه کلمات بعدی اش را سد کردند.
 
________________
هری زمزمه کرد: منم خیلی متاسفم ملیسا.
و متوجه شد که اشک هایی بی صدا، رخسار او را نیز در می نوردند. با خود فکر کرد: یکی دیگه
او هیچ تصوری از این موضوع، که ایوان هرینگتون در فاصله ای کم تر از ده فوت از او ایستاده
و به تمامی کلمات این مکالمه پراحساس و غم آلود گوش می دهد، نداشته ممکن بود که او
کارآگاهی سخت دل باشد، اما نمی توانست برای این پسر احساس ناراحتی نکند. ایوان رابطه
خوبی با زن ها نداشت و روابط اندکی که در طول زندگی اش برقرار کرده بود نیز پایان های
بدی داشتند. به نظر میرسید که هری نیز از همین بیماری رنج می کشید.
ایوان صبح ۵ مان روز به لیورپول وارد شده بود و همه امیدش این بود که به هدفش برخورد کند.
او که چندین روز در لیتل وینگینگ پاتر را تعقیب کرده بود، طریقه راه رفتن و موهای درهم
ریخته و پر کلاغی اش را می شناخت. سرانجام، بعد از اینکه تمام روز را به گشت زنی پرداخته
بود، آن موهای در هم پیچیده را دیده بود. توانسته بود رد او را بگیرد و بعد از نزدیک شدن به
هری، او را دیده بود که بی هیچ اندیشه ای مشغول گشت زنی با دختری جوان و زیبا بود. با آن
همه مشنگ که در اطرافش بودند، جرات نداشت دست به کار شود. در عوض، تصمیم گرفته بود که صبورانه هری را تا رسیدنش به اتاقش تعقیب کند. آن دختر مشنگ دختر خوبی به نظر می رسید. دلیلی نداشت که او را نیز وارد این موضوع کند.
دو نوجوان غمگین، با بی میلی تمام رستوران را ترک گفتند و تا آن جا که می توانستند با
آهستگی به سمت ایستگاه اتوبوسی که ملیسا برای برگشتن به خانه از آن استفاده می کرد راه
افتادند. هری احساس می کرد که سرش در داخل یک گیوتین قرار داده شده و هر لحظه ممکن
است که تیغه آن به پایین سقوط کند. می خواست دستان او را بگیرد، اما خود را مجبور کرد که
هر دو دستش را در جیب هایش فرو کند، چون می دانست بدون این کار نیز اراده اش ست
 
________________
است. قبل از ملاقات ملیسا تنهایی اش قابل تحمل بود، اما هم اکنون، فکر بازگشت به اتاقش
نفسش را می گرفت. به نظر می آمد که ملیسا نیز چنین افکاری را در سر دارد، و دو نوجوان در
سکوت به راه خود ادامه دادند.
ایوان هرینگتون، که به دلیل افراد زیادی که در پیاده رو قدم می زدند مجبور شده بود شنلش را
در آورد و اکنون مرئی بود، با فاصله یک ساختمان آن ها را تعقیب می کرد با این وجود به هیچ
وجه از بابت این که پاتر متوجهش شود نگران نبود. چون به نظر می آمد که در حال حاضر
مسائل دیگری ذهنش را به خود مشغول کرده اند. پسرک بیچاره.
سرانجام، در ایستگاه اتوبوس، دو نوجوان رو به یکدیگر کردند و برای اولین و آخرین بار، در
حالی که بی مهابا و در سکوت اشک می ریختند، یک دیگر را در آغوش کشیدند اتوبوس آمد و
ملیسا بی آن که سخنی بگوید سوارش شد، و هری از این بابت بسیار سپاسگزار بود، چرا که در
آن حالت از میان حنجره گرفته اش هیچ کلامی نمی توانست خارج شود. ملیسا رو به او کرد و
برایش دست تکان داد. هری جوابش را داد و اتوبوس به راه افتاد.
هری با بی رمقی به انتهای اتوبوس نگریست، تا آن که از دیدرسش خارج شد، و رویش را به
جهتی دیگر گرداند. سجا هیج وجه علاقه ای به بازگشت به اتاقش در هتل نداشت، و با مشاهده
نیمکتی خالی در نزدیکی ایستگاه اتوبوس، به سنگینی بر رویش نشست. برای نیم ساعت، بی
هدف به ماشین ها و اتوبوس هایی که با سرعت می گذشتند و پیاده هایی که طول خیابان را به
بالا و پایین طی می کردند زل زده بود.
با خود اندیشید: کار درسانی کرده
اگر به ملاقات با او ادامه می داد، جداییشان مشکل تر می شد.
- باید این و قبول کشم. من هیج وفت نمی تونم به دوست دختر داشته باشم، نه تا وقتی که پیش
گویی به نحوی عملی نشده.
 
________________
دوباره، همه چیز بر می گشت به ولدمورت، جاودانه سازها، و پیش گویی وقتی به واقعیت
بازگشت، با خود خنده ای خشک کرد، در طول دو روز گذشته وضعیتش حتی ذره ای تغییر
نکرده بود. دیدارش با ملیسا مونتگومری هیچ ارتباطی به کل قضیه نداشت.
- پس چرا الان نسبت به قبل ارابین که ببینم پس انقدر احساس با هنری داره؟
نهایتا ایستاد، به پشتش کش و قوسی داد، و با پاهایی به سنگینی تنه درخت و قلبی مکنده، ذره
ذره خود را به سمت اتاقش کشید. در حالی که در غصه و ترحمش به خود غرقه گشته بود،
کوچک ترین توجهی به مردی که به فاصله یک ساختمان تعقیبش می کرد نکرد.
آرتور ویزلی با لحنی عصبی، در یکی از تالارهای شلوغ وزارت سحر و جادو که هر دو در آن کار
می کردند، پچ پچ کنان به کینگزلی شکلبولت گفت: هرینگتون لندن رو ترک کرده. با این که
نمی دونیم به مقصد کجا، سعی داریم بفهمیم.
با این که کینگزلی یک کارآگاه بود، روابط شناخته شده او با دامبلدور، به قرار گرفتن او در لیست
سیاه اسکریمجیور منجر شده بود و او که از مقام رابط با نخست وزیر مشنگ ها خلع شده بود،
اکنون به کارهای معمولی و کاغذ بازی های پشت میزی تنزل مقام یافته بود.
کینگزلی، به هر دو طرف نگاهی انداخت و گفت: ببینم چی می تونم بفهمم. الان خیلی سخت
تره. دیگه کسی نمی خواد با من صحبت کنه. یه جوری با من برخورد می کنن که انگار بیماری
واگیردار گرفتم.
آرتور تقاضا کرد: ببین چی کار می تونی بکنی، اگه هرینگتون اول هری رو پیدا کنه، ممکنه یه
فاجعه اتفاق بیفته. منم نگا می کنم ببینم چی می تونم پیدا کنم.
دو مرد قبل از این که مکالمه شان توجه کسی را جلب کند، از یکدیگر جدا شدند.
 
________________
آرتور به دفتر کار کوچکش بازگشت، جایی که او به مسائلی که مرتبا بی اهمیت تر می شدند
رسیدگی می کرد. ظاهرا نام او هم در همان لیستی ثبت شده بود که نام کینگزلی در آن قرار
داشت، چرا که او هرگز به خود زحمت پنهان کردن رابطه نزدیکش با دامبلدور را به خود نداده
بود. آن ها به منبع جدیدی در وزارت خانه احتیاج داشتند، شخصی با رتبه ای بالا، یا حداقل
کسی که آن قدر مقامش در وزارت دفاع بالا بود که بتواند به آن ها فعالیت های کارآگاهان را
گزارش کند.
او که در عصبانیت غوطه ور شده بود، کاغذی را مچاله کرد و به شدت به سوی سطل زباله
پرتاب کرد. مرگ دامبلدور بر دوش همه سنگینی می کرد، مخصوصا آرتور، که تقریبا با موافقت
همه اعضا، هدایت محفل ققنوس به او سپرده شده بود. با این حال او به شدت احساس کوچکی
می کرد. چه طور ممکن بود کسی بتواند جای دامبلدور را پر کند؟ حتی با کمک های مینروا و
ریموس، آرتور احساس می کرد که موفق نخواهد شد. آرزو می کرد که می توانست استعفا
بدهد، اما چنین گزینه ای وجود نداشت. به هر حال، مسیؤلیت بر گردن او نهاده شده بود.
و درست در وسط این کارزار، هری پاتر قرار داشت که مسائل را پیچیده تر از پیش می کرد. اول
این که او پسرک را به شدت دوست می داشت، تقریبا به اندازه یکی از فرزندان خودش، و او و
مالی برای سلامتی اش به شدت نگران بودند. هم چنین می دانستند که این پسر به طریقی قرار
است کلید سقوط کسی که نباید اسمش را برد باشد. دامبلدور تقریبا در همه ملاقات های پنهانی
شان این موضوع را برایشان روشن کرده بود، و تاکید کرده بود که باید از او به شدت محافظت
شود، حداقل تا رسیدنش به سن بلوغ، سن 17 سالگی، فقط یک هفته باقی مانده بود، و حالا
محفل او را گم کرده بود.
یک بار دیگر زیر لب به خود گفت: ما باید هری رو قبل از هر ینگتون پیدا کنیم.
متاسفانه، اصلا از میزان احتمالی که برای موفقیت محفل وجود داشت خشنود نبود.
 
________________
فصل پنجم:
ادامه بده ، هری !
هرینگتون به لیورپول رفته و معتقالده پاتر اونجاست . اگه بتونه پداشت که، می او ریش و اجازه نمی ده که دوباره قرار کند / یه جای خوب برای نگه داشتنش
لیلا کلبی . ه . ق به
چو چانگ با ناباوری به نوشته دستی وزیر سحر و جادو، اسکریمجیور خیره شده بود . البته به
عنوان یه کارمند جزء بایگان ، چو نباید چیزی بیشتر از مدارک اداری را که باید بایگانی میشدند
را میخواند، اما او هیچ گاه نمی توانست جلوی کنجکاویش را بگیرد. صفحه یادداشت کثیف ،
توجه اش را جلب کرده بود، که متوجه شد این ورقه پوست آهو باید به طور تصادفی سر از کوه
مدارکی که باید بایگانی می کرد، در آورده است .
دیدن کلمه باتر توی یادداشت، باعث شد تا یک دور دیگه کلی یادداشت را بخواند . مطمئنا این
کلمه، پاتر، تنها می توانست به دوست پسر سابقش اشاره کند، هری پاتر . از زمان فارغ
التحصیلیش از هاگوارتز در چند هفته پیش تا کنون به هری فکر نکرده بود، از گذراندن دوره
کارآموزیش در وزارت خانه خوشحال بود، و خود را خوش شانس می دونست که توانسته در
دفتر وزیر سحر و جادو مشغول به کار شود. هرچند، او از نعمت داشتن پدرو مادر ی دارای نفوذ
هم برخوردار بود که شخصا اسکریمجیور را می شناختند، و او، در طول زندگیش وزیر را بیش
از یک بار در جمع های دوستانه خانوادگی دیده بود.
 
________________
خیلی از وزیر خوشش نمی آمد. و با یاد آوریش چیزی در شکمش جا به جا میشد، شخصیتی
غیر قابل اعتماد به نظر می آمد. البته، به عنوان یک کاراموز 13 ساله که اسکریمجیور تمام
زندگی اش را می دانست، اهمیتی نداشت، و مطمئنا فکر میکرد او از لحاظ امنیتی خطری ندارد
از خودش پرسید چرا هری در لیورپوله و می دانست هری در سوری بزرگ شده و تابستان
هایش را در آنجا می گذراند . به بقیه نامه نگاهی سریع انداخت تا اطلاعات دیگری را پیدا کند :
اما هیچ چیز دیگری که به او مربوط شود را پیدا نکرد. چرا برای وری رابین قدر مهم بود ؟ و چرا
میخواست او را دستگیر کنند کمنظورشان ار بارناشتگاهی مناسب چاه بود ؟ چو به طور غریزی
به انگیزه وزیر شک داشت، سرش را برای اینکه ببیند آیا کسی او را می بیند یا نه طوری به
اطراف چرخاند که موهای بلند و سیاهش فش فشی صدا داد، سپس کاغذ پوست آهو در جیب
ردایش چپاند.
ایوان هرینگتون، هری پاتر را که از محوطه پارکینگ هتلش عبور می کرد تماشا کرد، او
کلیدش را از جیبش بیرون آورد و در اتاقش را که در طبقه اول یک ساختمان دو طبقه بود باز
کرد. به ساعتش نگاهی انداخت و زمان را یادداشت کرد - 1:20 1 دقیقه شب. نور ضعیفی از
بین پرده های اتاق هری به بیرون میتابید.
کاراگاه هیچ عجله ای برای شروع کار نداشت. در نتیجه، قبل از هر چیز به بررسی هتل
پرداخت و نقشه ای ریخت . اول ، باید جلوی فرار هری با آپارات را می گرفت . پس به محوطه
تاریک پارکینگ رفت و خیلی محتاطانه چوبدستیاش را از غلاف خارج کرد، و مطمئن شد کسی
او را نمی بیند . ورد ضد آپارات را بر ساختمان گذاشت، و بعد به سمت هتل حرکت کرد . به
جای اینکه مستقیما به اتاق هری وارد شود، پنج دقیقه ای را صرف گشت زدن در فضای داخلی
هتل کرد، قسمت پشتی اتاق هری را چک کرد تا ببیند آیا پسرک راهی برای فرار دارد یا نه
 
________________
تنها یک پنجره کوچک از سمت دستشویی وجود داشت، که حتی به اندازه یک مرد لاغر اندام
که بتواند از بینش رد شود، هم بزرگ نبود.
سرانجام ، ایوان مطمئن شد که الان وقت عمل رسیده . میدانست که وقتی وارد اتاق می گردد
باید خیلی مراقب باشد. پاتر مطمئنا تنها یک راه برای جلوگیری از این دستگیری وحشیانه
خواهد داشت . اگر تنها نیمی از داستان هایی که او درباره پاتر خوانده بود، واقعیت داشتند ،
پس ایوان نباید او را دست کم میگرفت. کاراگاه قبل از رسیدن به اتاق هری چندین اتاق را طی
کرد و سرانجام ، به پشت در اتاق هری رسید.
در حالی که هرینگتون خود را آماده می کرد، هری بر روی تختش دراز کشیده بود و
چو بجستیناش را در دستش می فشرد . اغلب اوقات، در این وقت شب دوست داشت تا
چو بجستینشی را در دستش بچرخاند، و بیشتر اوقات با حواس پرتی این کار را می کرد
افسردگی اولیه ناشی از جداشدن از ملیسا در حال فروکش بود ، اما احساس می کرد غم و اندوه
به درونش نفوذ می کند و یا شاید حتی خشم . او از شنیدن صدای دستگیره در از جا پرید و دید
که قفلی در خود به خود باز شد.
هری بلافاصله، ورد الوهوما را را شناخت، و به طور غریزی غلات زد و به پشت تختش پرید تا از
جلوی در دور باشد . هرینگتون در را باز کرد و در حالی به سرعت وارد اتاق شد که چوبجستیش
را برای طلسم کردن هری جلویش گرفته بود.
او دید هری خودش را به پشت تختش انداخت، و ایوان به ارامی گفت : استوپیفای
اما در همان زمان هری هیجان زده هم فریاد کشید : پروتوگو
سی طلسم گیج کننده به شانه هری برخورد کرد، اما سپر دفاعی جلویش را گرفت . و در کمتر از
نیم ثانیه، هری در پشت تخت از دید پنهان شد. ایوان درحالیکه چوبدستی اش هنوز کشیده
بود، به سمت چپ خود پرید و دولا شد.
 
________________
چند ثانیه ای در آرامش و سکون سپری شد.
- من دستوردارم شما را به وزارت خانه ببرم، آقای پاتر . من یک کاراگاه م . خواهش می کنم
این حرف مو که هیچ علاقه ای به آسیب رساندن به شما رو ندارم، باور کنید . برای هردوی ما
خیلی بهتره اگر شما در ارامش با من بیایید.
هری بدون اینکه هر ینگتون متوجه بشود، نیشخندی زد و دندان هایش را به نمایش گذاشت
او کلمات دامبلدور به کاراگاه ها را در هنگام دستگیریش در دفتر کارش به یاد آورد و تصمیم
گرفت آن ها را تکرار کند.
او غرولندی کرد: خیال ندارم خیلی آرام با شما بیایم . وزارت خانه هیچ حقی ندارد تا من را
دستگیر کند. من هیچ جرمی مرتکب نشده ام .
- آقای پاتر شما نمی توانید از اینجا آپارت کنید، من طلسم ضد آپارت را گذاشته ام ونمی توانید
از پنجره دستشویی بگریزید، پنجره خیلی کوچکه . خواهش می کنم موقعیت خودتون رو درک
ایوان، قدمی به کنار برداشت و چند ثانیه ای سکوت کرد تا این اطلاعات خوب اثر کند : من
شما را به هیچ چیز متهم نمی کنم، اقای پاتر . نقش من در این ماموریت این نیست . وظیفه
من پیروی از دستورهاست، و دستور من این است که شما را بمیم. و ترجیحا بدون هیچ آسیب
|
دیدگی ای .
هری به سرعت پاسخ داد: من موقعیت شما رو درک می کنم، آقا، اما شما هم باید مالی منو
درک کنید . نمی تونم به خودم این اجازه را بدم که دستگیر بشیم . خیلی کارها هست که باید
انجام بدم. سرنوشت دنیای ما به این کار بستگی دارد . اسکریمجیور فقط میخواد منو از سر
راهش کنار بزرع .همان طور که قلب هری در سینه اش تند تند شروع به زدن کرد، مغزش هم در تلاش برای
یافتن راه حلی برای فرار بود. بدبختانه، او چهار دست و پا کنار تخت افتاده بود، و موقعیتش
برای انجام هیچ حرکتی مناسب نبود . به هر حال باید طوری حرکت می کرد، که هم در
موقعیت مناسب تری قرار می گرفت ،و هم به کاراگاه این اجازه را نمی داد که بتونه به سمتش
ضربان قلب هرینگتون هم افزایش پیدا کرده بود، هرچند نه به اندازه هری ، اما به خاطر
شکست در اولین حمله اش شگفت زده شده بود. این کار به سادگی که آرزویش را داشت نبود،
و در این لحظه خود را بی حفاظمی یافت .
ظرف یک ثانیه، هزاران فکر از مغز هری گذشت . موقعیت ناجورش ، براش تداعی کننده زمانی
بود که از ترسی پشت سنگ قبری در قبرستان زمانی که ولدمورت بدنش را دوباره به دست آورد
، قوز کرده بود. به هر حال او از آن مخمصه خارج شده بود، و خیال داشت این بار هم موفق
شود. نمی توانست به خودش اجازه بدهد تا دستگیرش کنند. خشم با ترس و هجوم ادرنالین
خونش ، مخلوط شد و باعث شد تا هری نقشه بی باکانه ای را طراحی کند . او در این لحظه
فکر کرد، بهترین دفاع، همان حمله است . و بی صدا به پایین تخت خزید، و خوشحال بود که
کاراگاه نمی تواند او را ببیند .
ایوان هم که ترجیح می داد در یک مکان باقی نماند، کمی جا به جا شد، هرچند خیلی دودل
بود. ترجیح می داد با مرگ خوارانی با تجربه رو به رو شود، تا با یک نوجوانی که تاکتیکش
خیلی قابل پیش بینی نیست.
ناگهان ، پسر را دید که از پشت تخت پرید و فریاد کشید : استوپیفای ، استوپیفای
و دو پرتو نور به سمتش حرکت کردند . ایوان به طور غریزی چوب دستی شی را تکان داد ، ورد
پروتو گو را غیر لفظی اجرا کرد، و سپری درست به موقع تشکیل شد تا جلوی ان دو طلسم گیج
 
________________
کننده قوی را بگیرد، هرچند باعث شد تا کاراگاه از شدت ضربه قدمی به عقب بردارد . و ثانیه
ای طول کشید تا ایوان به یاد بیاورد باید در مقابل حرکت بعدی جادوگر جوان از خود محافظت
کند.
هری اصلا صبر نکرد، به سمت کاراگاه دوید و خود را بر روی او با تمام قدرتش انداخت، ایوان
خیلی دیر عکس العمل نشان داد، و در نتیجه نتوانست از ضربه شانه هری به شکمش که او را
به سمت دیوار پشت سرش هل داد، جلوگیری کند . برای یک لحظه، نمی توانست نفس
بکشد، و هری این برتری اش را با هل دادن مرد بزرگ به سمت قالی و رویش نشستن ادامه
داد و سعی کرد تا چوب بستیش را از دستش در آورد. هردو روی زمین با هم گلاویز شدند، و
هرکدام سعی می کردند تا چوبجستی دیگری را تحت کنترل خود درآورند.
خشم و بی باکی هری، کاراگاه را شگفت زده کرد، اما خیلی سریع تصمیم رفت تا با استفاده از
قدرت بیشترش هری را از روی خودش به کناری بزند . این سعی و کوشش باعث شد تا او
نتواند طلسمی را بر زبان بیاورد، اما، هری که به سمت چپش چرخید چوب دستی شی در دست
راستش آزاد گشت.
در وسط این چرخش، هری فریاد کشید : استوپیفای
و در آن فاصله کم، امکان از دست دادن هدف برایش غیر ممکن بود . دید، بدن کاراگاه
غریبه، آرام شد و دستش دست هری را ول کرد. در حالی که مطمئن نبود که آیا واقعا توانسته
است مرد را بیهوش کند یا نه، به محض اینکه قالی را لمس کرد، به جلو حرکت کرد تا
چوبدستی ولی شده را بردارد، و سریع به سمت دیوار چرخید. اما مرد هیچ حرکتی نکرده بود.
تمام این مبارزه تنها چند ثانیه ای طول کشیده بود، اما هری طوری نفس کشید که انگار چند
مایلی رو دویده بود، تلاش می کرد تا خود را آرام کند.متوجه شد که در اتاقش هنوز باز مانده،
 
 
________________
و خوشبختانه هیچ کس پیدایش نشده بود، تا این مبارزه را ببیند . به سرعت از جایش برخاست
با خودش فکر کرد : من انجامشر داده!
و ناگهان متوجه شد که به یک کارمند وزارت خانه ، حمله و او را بی هوش کرده است . نه
فقط یه کارمند، بلکه یک کاراگاه . هیچ شکی نبود که وزارت خانه ، این عمل را یک جرم به
حساب می آورد، و او میتوانست خیلی قانونی دستگیر شود.
| حالا با باد چیکار کشمر
مطمئنا باید لیورپول را ترک میکرد، اما در این لحظه او فقط به بدنی که روی قالی نزدیک
تختش افتاده بود، چشم دوخت. به جهت اینکه مطمئن نبود طلسمش تا چه زمانی طول خواهد
کشید، او را به سمت تختش کشید و پاهایش را صاف کرد و دست هایش را بر روی شکمش
قرار داد.
این کار سیوس
. طناب هایی از چوبجستی هری خارج شده و دور مچ دست و پای کاراگاه بسته شد.و از آنجایی
که مطمئن شده بود، دیگر به این زودی ها با خطر مواجه نخواهد شد، بر روی صندلی اتاق
کوچک هتل نشست، و سعی کرد تا به تمام اتفاقاتی را که افتاده بود، فکر کند.
در یک ماه گذشته، او پروفسور دامبلدور را در رفتن به اون غار کنار ساحل همراهی کرده بود،
و وقتی به هاگوارتز بازگشته بود با بیچاره گی شاهد آن بود که پروفسور اسنیپ مدیر مدرسه را
از برج شمالی به پایین پرتاب کرد، در مراسم دامبلدور شرکت کرده، و با جینی به هم زده بود،
هفته هایی چند پر از مشاجره با دورسلی را گذرانده بود در حالی که به وسیله شخصی از طرف
وزارت خانه هم مورد تعقیب قرار گرفته بود، لیتل وینینگ را به مقصد لیورپول ترک کرده،
دختر مشنگی رادیده بود که بیشتر آنچه می خواست از او خوشش آمده بود ، و سرانجام مامور
 
________________
وزارت خانه را بی هوش کرده بود . چهار هفته پر از مخاطره و حادثه، اما احساس ناامیدی می
کرد چرا که به نظر میرسید همه این اتفاقات تنها برای جلوگیری وی از انجام ماموریت نهاییش
، نابودی ولدمورت و جاودانه ساز هایش رخ داده است .
به نقشه تازه ای نیاز داشت، که هنوز باید صبر می کرد . در عوض کیفش را برداشت و لباس
هایش را درونش قرار داد . اولین کاری که باید انجام میداد این بود که بلافاصله از این جا هم
فرار کند، و این بار البته با دقت بیشتری . ممکن بود این کاراگاه مسایل پیدا کردن او بود، و
هری تصمیم داشت، که نگذارد دفعه بعد، کار او به این راحتی ها باشد . پنج دقیقه بعد، او
کیفش را بر روی صندلی نزدیک در جلویی قرار داد، و نگاهی به مردی که بر روی تخت افتاده
بود انداخت . مرد شروع به حرکت کرده بود، و این نشان دهنده این بود که وی خیلی زود به
هوش خواهد آمد.
هری در حالی که چوب بستینش را در دست داشت، تصمیم داشت تا بازهم کاراگاه را طلسم کند،
اما دست نگه داشت و تنها به کاراگاه که به تدریج داشت هوشیاری اش را به دست می آورد
چشم دوخت . فکر کرده بود می تواند در حالی که به او مسلط است سوالهایش را از او بپرسد
ایوان چند ثانیه بعد با سردردی وحشتناک و کاملا گیج ، چشمانش را باز کرد، چند ثانیه ای
ذشت تا توانست بفهمد چرا روی یک تخت آن هم در اتاقی نا آشنا دراز کشیده است، و دست
و پایش بسته شده اند. وقتی حافظه اش برگشت ، چشمانش را بست و ناله ای سر داد.
هری عذر خواهی کرد: متاسفم باید شما رو بی هوش می کردم آقا.
عذر خواهی هری ، کاراگاه را که فکر می کرد الان هری مسافت زیادی را طی کرده به تعجب
انداخت. ایوان به سرعت آرامش خودش را به دست آورد و سرش را به سمت نوجوان چرخاند .
- من شما را مقصر نمی دانم .
 
________________
هری ادامه داد: شما فقط کارتون را انجام میدادید، اما منم کاری دارم که باید انجامش بدم .
نمی تونم به اسکریمجیور یا هر شخصی دیگه اجازه بدم در کارم خللی وارد کند.
- اون چه کاریه شما باید انجامش بدی؟
ایوان از روی تخت این را پرسید . چشمانش اتاق را جستجو می کرد تا بتواند چوبدستی شی را
پیدا کند، که متوجه شد هری آن را از روی کمد برش داشت.
- چند دقیقه ای پیش من میمونه . و کاری که من باید انجامش بدم، به خودم مربوطه . سوال
اصلی اینه که چرا وزرات خونه دنبال منه ؟ چه کاری کرده بودم که شما تو ویتل وینینگ دنبالم
بودید و حتی این جا هم پیدایم کردید ؟ واقعا ، من این همه مهم هستم ؟
- مطمئنا آقای پاتر
هرینگتون از روی تخت جواب داد. هری آن قدر محکم نبسته بودتش که اگه بخواد نتو اند
راست بنشیند، اما چوببستی هری سینه او را نشانه رفته بود، بنابراین ایوان به همان حالت باقی
مانند .
- فکر می کنم تو توضیح بهتری نسبت به من در این مورد داشته باشی . چرا که تا اونجایی که
من فهمیدم، در تمام چند هفته گذشته، فقجا وقتم رو تلف کردم.
- اسم شما چیع؟
|
هری این را پرسید چون فهمیده بود حتی اسم کاراگاه را هم نمی داند : کسی دیگه ای هم به
دنبال من هست ؟
- اسم من ایوان هر ینگتونه، و فکر نمی کنم نیازی باشه به سوال دومتان جواب بدم. من 15
ساله که کاراگاه هستم، هرچند به خاطر رفتار امشبام محاله که باور کنی . راستش ر و بخوای
، خیلی ناامید کننده بود .
 
________________
هری جواب داد: شانس مطلق برای سالها به کمکم اومده، هرچند اخیرا نمی تونم بگم خیلی
خوش شانس بوده ام .
ایوان گفت :امروز وقتی بالاخره پیدات کردم، اون دختر و هم دیدم .دختر خوبی به نظر می اومد
و خیلی هم خوشگل بود.
ظاهرا این دو مرد هیچ عداوتی با هم نداشتند، بیشتر شبیه دو همراه بعد از بازی تنیس بودند،
که یکی برنده و دیگری بازنده بود، اما می دانستند که باز هم رو در روی هم قرار خواهند
گرفت .
هری مشتاقانه موافقت کرد: دختر خوبیه، اما دیگه قرار نیست اونو ببینم . شما که دنبال اون
نمی رید، می رید ؟
این فکر مانند یه سنگ به سر هری ضربه وارد کرد . نمی تونست اجازه بدهد ملیسا هم در این
در مشکلات او دخیل گردد.
ایوان او را مطمئن ساخت : نگران نباشی آقای پاتر، اون قدر شنیدم که بدانم او مشنگیه که هیچ
چیزی از زندگی تو نمی دونه . هیچ دلیلی نیست که بخوام وقتم رو هدر بدهم . خیلی تلاش
کردم تا دستگیریت کنم، و میدونم خیلی سریع این جا رو ترک خواهی کرد .
هری نتوانست از زدن لبخندی از سر آسودگی پرهیز کند. یک بازی . این چیزی بیش از یک
بازی نیست. آنها بازی قایم موشک خواهند کرد اما از نوع پیشرفته و مجلل . کمی احساس
آرامش می کرد، و حرف هرینگتون رو باور کرد، که ملیسا را راحت خواهد گذاشت.
- حقیقتا هیچ دلیلی وجود ندارد . اون هیچ چیزی نمی دونه، حتی اینو که من یه جادوگرم
هری این ها را اضافه کرد، تا مطمئن شود که دخترک خارج از این بازی قرار خواهد گرفت. هیج
یک برای چند دقیقه ای حرفی نزدند، و هری فکر کرد وقت رفتن فرا رسیده است: تو میدونی
که من باید دوباره بیهوشت کنم . متاسفم . من بعد از اون دست و پاتو باز میکنم.
 
________________
ایوان سری تکان داد : می فهمم . حداقل من اینجا راحتم . کلیدهاتو رو کمد بذار ، من اونها رو
تحویل می دم. می تونم در حالی که اینجام، یه خواب خوب هم بکنم . و وقتی از خواب بیدار
شدم، تو راه زیادی رو طی کردی .
هری همچنان چوبجستیاش را به سمت ایوان گرفته بود، اما به نظر نمی رسید حاضر باشد
وردی را بر ایوان اجرا کند.
ایوان اضافه کرد: میدونی ، من پدرو مادرت را در هاگوارتز می شناختم، به خصوص مادرت را
ازش خوشم می اومد. اغلب با من خیلی خوش رفتار بود.
و هری فهمید که کاراگاه چه چیزی رو می خواد بهش بفهماند . هیچ کینه ای در کار نبود
هر کدام از آنها می توانستند کار خودشان را انجام دهند، اما بدون نفرت .
- شاید بتوانیم همدیگر را در موقعیت بهتری ببینیم
هری با مهربانی پاسخ داده بود چرا که حقیقتا نمی توانست از این مرد متنفر باشد و یا دوستش
نداشته باشد.لحظه ای بعد، چوبجستیاش را بلند کرد و گفت: استیوپفای
همون طوری که قبلا صحبت کردیم، باید جاسوس بهتری رو تو وزارت خانه داشته باشیم .
آرتور ویزلی در جلسه فوق العاده محفل ققنوس این ها را گفت و ادامه داد : من الان از دور
خارج شدم، کینگزلی هم همین طور ، هرچند خیلی تلاش میکنه تا اطلاعات ارزشمندی رو جمع
آوری کنه . مهم ترین هدفمون نفوذ به داخلی دفتر وزیره . تمامی جاسوسهای قبلی مون که در
دوره وزارت فاج اونجا بودن، به وسیله اسکریمجیور طی برنامه پاکسازیش منتقل شدن،
 
 
________________
همسر آرتور، مالی ویزلی، قبل از اینکه سر جایش بنشیند برگه هایی از کاغذ پوستی را بین
12 نفر شخص حاضر پخش کرد. اعضا نگاهی به اسامی انداختند.
- لیستی که مالی به شما داده، افرادی هستند که در دفتر وزیر سحر و جادو مشغول به کار شده
اند و به ترتیب بعد از آنها، خدمه و کارآموزها. باید یه شخصی بالقوه را انتخاب کنیم.
آرتور صندلی اش را به عقب هل داد و لیست را بر روی دیوار گذاشت و گفت : انگورجیو
لیست ده برابر بزرگ شد، و وقتی آن را بر روی دیوار نصب کرد، دیگر همه می توانستند اسامی را ببیند: باید از بالای لیست شروع کنیم.
ساعت ها گذشت و آنها به بررسی اسامی پرداختند و در مورد به کارگیری اشخاص با ذکر
دلایلشان بحث کردند. یکی یکی ، تقریبا تمامی اسامی را که به نظر نا مناسب بودن رو خط
زدند، سرانجام به این نتیجه رسیدند که اسکریمجیور خیلی با دقت و محتاطانه افراد دفترش را
طوری انتخاب کرده که همگی بهش وفادار باشند . تنها دو اسم به همراه شش کارآموز در لیست
باقی مانده بودند که باید در موردشان بحث می کردند .
مالی در حالی که از سردرد وحشتناکی رنج می برد پرسید :این کارآموزها دقیقا چه کاری انجام
میدان؟
آرتور توضیح داد: بیشتر کارشون بایگانیه والبته هر کار بی اهمیت دیگه ای . در موقعیتی نیستند
که حرف های وزیر رو بشنوند، اما مدارک زیادی رو می بینند و اکثر اوقات اونها نامرئی اند،
کسی حسابشون نمی کند و بهشون محل نمی گذارد .مفید بودن یه کارآموز خیلی محدوده ، اما
با همه این حرف ها هنوز کمک های خوبی اند. در این زمان ، انتخاب های زیادی نداریم .
لازاروس لاوگود که به تازگی به عضویت محفل درامده بود پرسید: چانگ چی؟ من اونو می
شناسم. تو هاگوارتز تو برج لونا بود. ببینم برای مدتی دوست دختر هری پاتر نبود؟ یادم هست
 
________________
لونا یه چیزایی دراین باره بهم گفته بود . البته نذاشت من این مطلب رو تو طفره زن چاپ کنم
با اینکه خیلی مشتاق بودم...
مالی که خودش را به عنوان یه شخصی با تجربه در خصوص مسائل مربوط به هری می دانست
جواب داد: بله، بود.
هرچند سعی می کرد تا در مورد مسائل عشقی هری رازدار خوبی باشد و آنها را به بهترین
صورت ممکن حفظ کند. در حقیقت تنها دختر خودش هم به تازگی به خاطر بهم زدن با هری
پاتر، خیلی رنج می برد.
- اون اولین دوست دختر هری بود، هرچند خیلی طول نکشید، و فکر میکنم خیلی هم نامطبوع
خاتمه یافت .
کینگزلی شکلبولت، که مردی بلند قد با سری طاس بود به سمت دیوار حرکت کرد تا بتواند
دستهایش را دراز سازد. او به خوبی خانواده چانگ را می شناخت، و چو را از کودکی دیده بود:
خانواده چانگ خیلی وقته که اسکریمجیور را میشناسند، هرچند به طور خصوصی میدونم که
خیلی هم نظر مثبتی درباره اش ندارند. چو هم ازش خوشش نمیاد . من در طول این چند هفته
چندین بار باهاش برخورد داشته ام. ممکنه در بازرسی و تحقیق خیلی با ارزش باشه . هروقت
بخواد دختر باهوشی میشه ، هرچند خیلی هم احساساتیه.
|
آرتور تصمیمش را گرفت: باشه، بالاخره باید از یه جایی شروع کنیم.
پاتر به محض ترک خانه اش در پریودت درایو سوار ترن مشنگها به مقصد لیورپول گشته بود. بعد از تحقیقات ، هتلی را که در آن مسکن گزیده بود را پیدا
کردم . اما متاسفانه ، او قبل از رسیدن من این جا را ترک کرده بود ، و فعلا
مقصدش نامشخص است .
 
________________
ایوان هرینگتون نگاهی به گزارش کوتاهش برای مافوقش انداخت، میدانست که این گزارش
مستقیما به دست خود وزیر می رسد . هیج نیازی نمی دید که به شرح ا ضطراب هایش در
لیورپول بپردازد. مهم این بود که پاتر این شهر را ترک کرده بود، و موقعیت کنونی اش نا معلوم
بود. هیچ احتیاجی نبود تا آنها چین بیشتری بدانند.
میدانست با از قلم انداختن خبر شکستش از تنبیه رسته ، اما او می خواست از هری هم حمایت
کند. اگر او گزارش می داد که او به یک کاراگاه وزارت خانه حمله کرده ، میتوانستند پاتر را به
طور قانونی دستگیر کنند، یا تحت تعقیب قرار دهند و یا حتی زندانیش کنند و ایوان این را نمی
خواست . پسرک کاری انجام نداده بود که شایسته این رفتار باشد، و ایوان خیالی نداشت این عمل
را ممکن سازد.
در حالی که کاغذ پوستی را تا می کرد و درون پاکت قرار می داد، احساس غریبی داشت
هیچگاه چنین چیزی در ماموریت های قبلیش رخ نداده بود . دلش نمی خواست در این
ماموریت برنده باشد.
زیر لب زمزمه کرد: به راهت ادامه بده هری . و یک قدم جلوتر از من باشی .
شلوغیه .
چو چانگ جرعه ای از چای سردش را نوشید و شروع به خوردن غذایش در کافه تریای وزارت
خانه کرد. در صندلی مقابلش ، کینگزلی شکلبولت نشسته بود، که دوستی دیرینه ای با خانواده
اش داشت . او کینگزلی را در تمام طول زندگیش می شناخت، با این حال ، دعوتش برای نهار
باعث تعجب چو گردیده بود. گمان میکرد، شاید والدینش از او خواسق اند تا مراقبش باشدو
کارش را چک کند. همان بحث همیشگی حمایت گرانه بیش از حد .کاراگاه قد بلند و طاس ، اورا مطمئن کرد: مطمئنم که تجربه خیلی خوبی برای توئه چو . همه ما
باید از جایی شروع کنیم . اولین ماموریت من بعد از گذراندن دوره کاراگاهی و گرفتن مدرکم
این بود که پرونده های 200 ساله ای رو که هیچ کسی برای چندین دهه حتی بهش نگاهی
ننداخته بود، مرتب کنم. این، اون ماموریت سحر آمیزی که منتظرش بودم نبود. و سه ما ه از
وقت با ارزشمو گرفت
کینگزلی به بررسی زن جوانی که رو به رویش نشسته بود پرداخت، چو به تازگی 13 سالش
شده و از هاگوارتز فارغ التحصیل شده بود . مطمئنا به او علاقه داشت ، چرا که او را از وقتی که
یک کودک خردسال بود در آغوش گرفته بود، با این حال هیچ گاه احساس نکرده بود که او را
به خوبی می شناسد. در یک لحظه می توانست یک شخص کاملا احساساتی و در لحظه ای
دیگر فردی حسابگر باشد. نمیشد به راحتی از کنار زیباییش گذشت . موهایی بلند و براق داشت
که بر پشتش ریخته بود، چشمانی باریک و زیبا و بینی قلمی بر صورتش خود نمایی می کردند
. و از آنجا که همیشه نگران ظاهرش بود، همیشه لباس های آخرین مدل می پوشید، اما تنها
اگر به او می آمدند. می شد گفت سلیقه ای بی همتا در لباس پوشیدن داشت.
چو در حالی که به سالادش خیره شده بود گفت: پدرو مادرم از شما خواستند بیاین و با من
صحبت کنید ؟ میدونید دعوت شما خیلی منو متعجب کرد .
کینگزلی با صدای بمشی تصدیق کرد: خوب من بهشون قول دادم که حواسم بهت باشه، اما به
هرحال من اون کارو انجام میدادم . اونا حق دارند نگران تو باشن، به خصوصی در شرایط فعلی
جامعه
 
________________
چو سرش را تکان داد . به نظر می اومد مرگ دامبلدور ، یکی از بزرگترین پیروزی های لرد
ولدمورت باشد، که جهان جادوگری را به شدت تکان داد . همه نیرویشان را جمع میکردند و
منتظر اقدام بعدی ولدمورت بودند . دیر یا زود، این اتفاق می افتاد و چکش فرو می افتاد . و چه
کسی می دانست چه خرابی هایی به بار می آمد ؟
- وزیرو خیلی می بینی ؟
کینگزلی در حالی که به اطراف کافه تریا برای چک کردن استراق سمع کننده ای نگاه می
کرد، این را پرسید.
- بعضی وقت ها، نه همیشه. اغلب از در پشتی وارد میشه ، و فکر میکنم یه شبکه شخصی
پرواز (filOO) در دفترش دارد.
چو هم در حالی که به اطراف اتاق بزرگ با نگرانی نگاه میکرد، اینها را گفت . وقتی دعوت نامه
کینگزلی به دستش رسید آن هم درست روز بعد از چپاندن یادداشت اسکریمجیور در جیبش، با
خودش فکر این سرنوشته . چه کسی را بهتر از کینگزلی پیدا می کرد که این یادداشت را به او
نشان بدهد، کسی که همه می دانستند، بر ضد وزیر سحر و جادو است و مطمئنا هیچ گاه او را
به خاطر ناشایستگی اش تحویل نمی داد .
کینگزلی درحالی که تلاش میکرد تا گفتگو را در مسیر واقعی علت این دعوت بیندازد پرسید: تو
همیشه ازش بدت می اومد. هنوزم همون جوری فکر میکنی؟
چو استوار پاسخ داد: خوش نیو مدن کلمه مناسب و کافی ای نیست. می دونم مادر و پدر اونو
سالهاست که میشناسن، اما، من ازشی خوشم نمیاد. نمی تونم بهش اعتماد کنم.
سرش را از روی نفرت و انزجار تکان داد، طوری که نور در موهای چون ابریشم مشکی اش
سو سو می زد .
 
________________
کینگزلی زمزمه کرد: منم همین طور.
و چون هیچ راه زیرکانه ای که با آن بتواند موضوع را پیش بکشد پیدا نکرد، تصمیم گرفت
مستقیما به موضوع اشاره کند: چو، تو میدونی که من مخالف اسکریمجیورم، درسته ؟
زن جوان سری تکان داد، هردو به اطرافشان نگاهی انداختند . کینگزلی تن صدایش را پایین
تر برد : دوست داری به ما کمک کنی چو ؟ من عضو گروهی هستم که با نظریات اسکریمجیور
در خصوص جنگ آتی مخالفان . ما برنامه های خودمونو برای مقابله با اونی که میدونی داریم،
| اما در دفتر وزیر به نیروی احتیاج داریم . نیروی قبلیمون منتقل شده، و ما باید بدونیم وزارت خونه چه نقشهای داره.
چشمان تنگ چو از تعجب گشاد شد، اما هیچ جوابی نداد . و کینگزلی این طور برداشت کرد که
میتواند ادامه بدهد.
- میدونیم نمیتونی اطلاعات زیادی رو برامون بیاری ، و نمی خوایم خودتو تو دردسر بندازی.
تنها چیزی که میخوایم اینه که به هر مدرکی که به هر نحوی به دستت می رسه نگاهی کنی
شاید برای ما سودی داشته باشد . ما بهت دستورالعملی می دیم که دنبال چه چیزهایی بگردی.
چو برای چند ثانیه ای ساکت ماند، و کینگزلی اجازه داد تا به درخواستش فکر کند . سرانجام
او به آرامی سرش را به موافقت تکان داده و لبخندی زد و گفت: این کارو انجام میدم. و الان یه
مدرک بهتون میدم که تو جیبیمه و فکر میکنم ازش خوشتون بیاد.
او صدای آرامش را پایین تر آورد و گفت : درباره هری پاتره. اسکریمجیور قصد داره دستگیرش
کنه.
 
________________
فصل ششم:
راه برو ، حرف نزن !
هری در کاونتری ( COVentry) از قطار مشنگ ها پیاده شد، اما اصلاقصد نداشت در
شهری که هیچ چیزی از آن نمی داند، توقف کند. کاونتری هم به لیست شهرهایی پیوسته بود
که هری تنها برای دست به سر کردن وزارت خانه، توقف کوتاهی در آنها می کرد .او خیلی
تصادفی بلیطهای شهر های مختلف را می خرید ، اما در طول مسیر هم در شهر ک های
کوچک پیاده می شد . به همین دلیل ، چون از هرچی قطار بود خسته شده بود، تصمیم گرفت،
در کاونتری قدمی بزند، غذایی بخورد، و چند ساعتی را قبل از پروازش در شهر بگذراند.
برای امنیت بیشتر، خیابان کوچکی را که در نزدیکی ایستگاه قطار بود به خاطر سپرد، و نقطه
ای را در نظر گرفت که برای آپارت کردن در مواقع ضروری مناسب بود. در حالی که در خیابان
های نزدیک ایستگاه قدم میزد، با چشمانش جلو و عقبش را چک می کرد، انگار انتظار داشت،
سر هر پیچ شخصی منتظرش باشد. هر وقت فرد محلی ای را با لباس های غیر عادی می دید
، با خودش فکر می کرد که شاید ساحره یا جادوگری است که با تلاشی ناموفق سعی کرده مثل
یک مشنگ معمولی لباس بپوشد . برای بیش از یک بار تصور کرد که نوک چوب جادو را که از
جیب یا کیف دستی مردان و زنان بیرون زده بود را دیده است.
دو روز و نیم بعد، هری که از سه روز پروازش هیجان زده بود، روی تخت اتاقش در هتل شهر
شفیلد (Shef field) دراز کشیده بود . سرانجام، او احساس کرده بود، وزارت خانه ردش را
گم کرده، هرچند نمی توانست خیلی مطمئن باشد، و علی رغم خستگی اش ، حتی در ساعت
 
________________
2 بامداد هم نمی توانسیت بخوابد. خاطره کاراگاهی که در لیورپول به داخل اتاقش هجوم آورده
بود هنوز تازه بود، و انتظار داشت این اتفاق هر لحظه تکرار گردد . با این وجود، تا جایی که
میتوانست سعی کرد آرام باشد، و به مشکلاتش فکر کرد.
" نمی تورم برا همیشه که اردست وزارت خونه فرار کنم دبیر با رود بالاخره با هم برخورد
خواهیم کرد، و من باید جاودانه سارس ها رو پیدا کنم. هرچند هنور نمی دونچاوا کجا ممکن
است باشند، اما بعلا در این مورد فکر میکنم . با باد هرجور نسله کاری کنم، اسکری مجبور دست از تقسیم بردارد.
چشمانش را بست و نفس عمیقی کشید، می خواست عضلاتش کمی بیشتر شل شوند، اما
چهره زیبای ملیسا مونتگومری که موهای قهوه ای تیره اش روی شانه هایش ریخته بود،
جلوی چشمان بود.
"چه طوری توانستم بلارم این اتفاقی بیافته ؟ داشتم تقریبا همه چیر رو به خاطر به دختر خراب
می کردم. به خاطر کسی با پاهای خوش ناشر و چهره ای ریبا . با بدار این به بعد بیشتنر دفت
کنم.
چهره ملیسا کم کم تغییر کرد، موهایش قرمز شد و چهره اش تبدیل به چهره جینی ویزلی شد.
هری متوجه شد در طول آن بعد از ظهر که با ملیسا مست کرده بودند، اصلا به جینی فکر هم
نکرد بود. هری به توجیه رفتارش پرداخت .
" منی که با جیبی به هم ردم، در نتیجه بهش خیانت نکردم".
وقتی این را قبول کرد، این حقیقت که می تواند در زمان به هم زدن با جینی ، عاشق دختر
دیگری شود، او را متعجب ساخت . ناگهان ، ارتباطش با جینی ، تنها خاطره ای دور و بعید به
نظر می رسید. و فهمید، آن اشتیاق و حسی اولیه که بعد از مرگ دامبلدور در مورد او داشته،
خیلی کاهش پیدا کرده است.
 
________________
"فکر می کنم، تنها راه فرامونسی به دختر، عاشقی کسی دیگر شدن و اردست دادن دومی باشدث
۰ یک ذهنی خالی به تنهایی می تواند خیلی مفید باشد . هر کاری می کنی فقط دیگاه عاشقی هیج
دختری نشسو نه تاوفنی همه این ماجرا تموم نشده".
هری رو پهلو چپش خوابید و اجازه داد تا خستگی او را در بر بگیرد . می تونست صبح زود
برخیزد و پروازش را ادامه دهد، اما میدانست نمی تواند برای همیشه فرار کند. به نقشه جدیدی
احتیاج داشت .
- لیورپول !
آرتور ویزلی متعجابانه فریاد زد: آخه چرا لیورپول ؟
مینوا مک گونگال جواب داد: هر شهری می تونه به خوبی یکی دیگه باشه .
آرتور و کینگزلی در دفتر او در مدرسه علوم و فنون جادوگری هاگوارتز، که او فعلا به عنوان
مدیر موقت مدیرتش را بر عهده داشت، نشسته بودند . به قدری سرش با مسائل مدرسه گرم
بود، که تنها می توانست وقت بسیار کمی را برای مشکلات محفل ققنوس اختصاص دهد.
آرتور به آنها گفت : ما کسی رو مسئول این کار کردیم، اما اون یادداشت اسکریمجیور، حداقل
دو یا سه روز پیش نوشته شده، بنابراین ، خدا میدونه چه اتفاقی افتاده . مطمئنا هر ینگتون به
لیورپول رفته ، اما دیگه هیچ اطلاعی نداریم. ما هم دنبالش می گردیم .
سرش را با نا امیدی تکانی داد : اما خیلی عقبیم . خوبه حداقل تو دفتر وزیر یه جاسوسی داریم
، حتی با اینکه چانگ محرم اسرار نیست . اما به هر حال خودش یه شروعه .
مینروایادآوری کرد: چانگ و پاتر برای مدت خیلی کوتاهی با هم روابط رمانتیکی داشتند،
میدونم که خیلی ناگهانی قطع شد، و خیلی هم روابط خوبی با هم نداشتند.
 
________________
کینگزلی هم تایید کرد: این چیزیه که منم متوجه شدم، اما به نظر میرسه واقعا نگرانشه . اون
الان با کرنر پسر بیرون میره، و هری هم با جینی رابطه داره. فکر میکنم هردوشون تونستن به
خوبی به راهشون ادامه بدن. چو اونو تحسین می کنه، یا حتی نسبت بهش احساسات مختلفی
داره.
آرتور اهی کشید: بیاید امیدوار باشیم، هری شانسش را همراهش داشته باشد . ما به زمان
بیشتری نیاز داریم، و من نمی دونم آیا به اندازه کافی داریم یا نه
: 888888* || 3 83 83 83 : :8888888888888:: :: * :838383 || || 3 83 83 : : : :: *
بعد از ظهر 29 جولای، هرمیون گرنجر سه کیسه بزرگ خریدهایش را در دست داشت. بیشتر
روزشی را به خرید لباس اختصاص داده بود، چرا که حدود یک اینچ یا بیشتر از زمان آخرین
خریدش قد کشیده بود، و بعضی از لباس هایش دیگر اندازه اش نبود . بعلاوه کمد لباس
هایش نیاز داشتند تا دوباره به روز شود .
از آنجا که او هنوز گواهی نامه نداشت، باید پیاده به خانه، یا به مطب والدینش می رفت . به
طور معمول او این یک مایل و نیم فاصله تا خانه را پیاده طی می کرد، اما با وجود بسته هایش
، تصمیم گرفت تا با طی چندین بلوک به مطب والدینش برود. والدینش به زودی مطبشان را
تعطیل می کردند، و او می توانست با آنها به خانه برود.
- کاش می تونستم آپارات کنم
زیر لب و در حال نفس کشیدن این را گفت، اما هرمیون به خوبی می دانست ممکن است
کسی از وزارت خانه او را تحت نظر داشته باشد ، و نمی خواست کاری انجام دهد تا باعث سوء
ظن گردد. چندین بلوک را طی کرده بود، که ناگهان نزدیک بود که قلبش از دهنش بزند بیرون
 
 
________________
- نچرخ هرمیون . هیچی هم نگو . فقط بایی جهت تا ساکت را دوباره مرتب کنی .
هرمیون می توانست صدای هری پاتر را در هر مکانی بشناسد، و بلافاصله فهمید او در زیر
شنل نامرئی کنارش ایستاده است . قدمی به سمت کناره پیاده رو برداشت، و ساک هایش را
بر زمین نهاد. به نظر همه این گونه می رسید که تنها برای این ایستاده که وسایل درون
ساکش را مرتب کند تا بتواند راحت تر آنها را حمل کند.
هری زمزمه کرد : هیچی نگو.
هری تنها دو فوت با وی فاصله داشت و آرزو می کرد ای کاش می توانست او را برای دقیقه ای
در آغوش بگیرد، اما یاد گرفته بود که باید با هوشیاری عمل کند: میدونی که توسط وزارت
خانه تحت تعقیبی . ساعت 8 بیا که همدیگرو ببینیم . می دونم خونه ات کجاست . به هتلی
توی خیابان اکسفورد برو و تاکسی صدا کن . قبل از سوار شدن یه لحظه معطل کن . من اول
سوار میشم. ما رو ببر جایی که کسی نتونه ببینتمون . تو تصمیم بگیر . بعدا می بینمت . هیچی
نگو ، و نچرخ.
هرمیون احساس کرد، هری ترکش کرد، و بر خلاف ضربان قلبش ، ساک خرید هایش را
مرتب کرد و به سمت مطب والدینش راه افتاد. با این وجود بعد از طی چند قدم ، نتوانست از
زدن لبخندی خودداری کند. نتوانسته بودند هری را دستگیر کنند. نمی توانست تا فرا رسیدن
ساعت 3 منتظر شود.
:}; } } } } {3 83 83 : : { :: * :}; } } } { :83 83 83 : ; ; : : } } } } { :83 83 :{ :: * ::
- دو کشته در اولین حمله و یک نفر فرار کرده. یک نفر هم در دومین حمله کشته شده و سه
نفر هم فرار کردند. یک مادر به طور غیر قانونی به پسرش که زیر سن قانونی هم بود آپارات
کردن را یاد داده بود. و این جونش رو نجات داد.
 
________________
اسکریمجیور، گزارشی را از وزیر دفاع در خصوص اولین حمله مرگ خواران ولدمورت از زمان
مرگ دامبلدور دریافت داشته بود. در اسکاتلند، آنها یک جادوگر مشنگ زاده را به همراه مادر
پیر مشنگش را که با او زندگی می کرد کشته بودند . همسر جادوگر ، توانسته بود به موقع
آپارات کند. در ولز، یه جادوگر اصیل زاده در حالی که داشت از همسر مشنگ زاده و دو
فرزندش دفاع می کرد، کشته شده بود . ساحره، در حالی که هنگام آپارات کردن دست
دخترش را نیز به دست داشته توانسته بود، جان خودشان را نجات دهد . و پسر سیزده ساله شان، خودش به تنهایی توانسته بوده آپارات کند. هرچند غیر قانونی بوده، اما وزارت خانه نمی
توانست آنها را به دادگاه بکشاند. دقیقا برعکسش .
- این مسئله نظریه منو تائید می کنه جناب وزیر .
مشاور دیگرش نظرش را قطع کرد و گفت: باید همه بچه ها رو ترغیب کنیم تا آپارت کردن رو
یاد بگیرند. بیشتر بچه های بالای ده سال می تونند یاد بگیرند . در مواقع ضروری ، آپارات تنها
راه حله، حتی اگه خیلی عالی هم اجرا نشه.
اسکریمجیور به مشاورانش گفت : موافقم . یه نقشه بکشید. می خوام فردا صبح رو میزم باشه.
قیافه ترسناکش مشخص می کرد که چقدر درباره اتفاقات اخیر نگران است . ولدمورت کارت
ویزیتش را جا گذاشته بود، و آنها می بایست منتظر بیشتر از اینها باشند. اما اسکریمجیور هم
در ذهنش جوابی برای این اولین حمله لرد سیاه داشت .
- مادر مقابل این حمله عقب نمی شبینیم .
در حالی که چشمانش سخت شده بود اینرا به نیم دوجین از مشاورانش در اتاق گفت : سه
مرگ خواری رو که در آزکابان هستند، بکشید و مطمئن بشید که لوسیوس مالفوی هم یکی از
 
________________
هرمیون در عقب تاکسی را گشود که ناگهان ، کیف دستیش بر زمین افتاد . برخی از وسایلش
باز نگه داشته بود . و با امید به اینکه به قدر کافی معطل کرده، سوار تاکسی شد و به راننده
گفست به ایستگاه قطار برود .
بعد از اینکه تاکسی راه افتاد، به طور خیلی اتفاقی دست چپش را به سمت دیگر صندلی عقب
کشید، و وقتی حضور چیزی را در آنجا احساس کرد، نفسی از روی آرامش کشید. هری هم
که میدانست راننده نمی تواند پایین را ببیند، دستش را از زیر شنلش خا رج کرد . هرمیون
بلافاصله آن را گرفت و دست هم دیگر را فشردند. هرمیون متوجه شد که دستش کمی میلرزد
۰ تا وقتی به ایستگاه قطار رسیدن دست های هم را رها نکردند، در آنجا هرمیون دوباره در
حالی که پول راننده را حساب می کرد، در را به قدر کافی باز گذاشت تا هری نیز خارج گردد.
بعد از اینکه تاکسی آنجا را ترک کرد، هرمیون زمزمه کرد : دنبالم بیا هری
او به اندازه یک بلوک از ایستگاه دور شد و یک مرتبه داخل خیابانی شد . و زمانی که مطمئن
شد هیچ کس او را نمی بیند، به سرعت پرسید : کجایی ؟
اینجا
هرمیون دستانش را دراز کرد و در یک لحظه دستان هری را یافت : دنبالم بیا ! مطب پدر و
مادرم تنها چند بلوک با این جا فاصله داره .
او با هیجان زمزمه کرد: این یه میانبره . نمی تونیم آپارات کنیم، چون ممکنه ردشو بگیرن .
من واقعا نمی دونم وزارت خانه دقیقا چه کاری رو می تونه انجام بده.
- فقط راه برو هرمیون
هری نامرئی با خشونت گفت : و حرف نزن .هرمیون بازویش را رها کردو با قدم هایی بلند به راهش ادامه داد، قبل از اینکه به سمت
ساختمانی بپیچد، از چندین تقاطع گذر کردند . در پشتی را باز کرد و از یک اتاق گذشت، و
بعد وارد اتاقی بی پنجره در قسمت عقب مطب دندانپزشکی والدینش شد که در آن ساعت یعنی
3:30 بعد از ظهر، چند ساعتی از تعطیل شدنش می گذشت .
- خیله خوب هری . ما این جا در امانیم. شنلت را بردار . هری لحظه ای مردد ماند.
- باشه، فقط آماده باش. ممکنه خیلی تعجب کنی .
شنلش را سراند، و وقتی خود را آشکار کرد، هرمیون نفسش را حبس کرد. در مقابلش،
بلند قدی با موهای کوتاه و بور طلایی ایستاده بود . تنها زخم رعد مانندش نشان میداد که او
واقعا چه کسی است .
_ هری !
او فریادی کشید و لبخند بزرگی بر چهره اش نشست، و دودوست یکدیگر را در آغوش گرفتند.
هری بانگ زد: مرلین، خیلی خوشحالم که می بینمت هرمیون ! تو اولین چهره آشنایی هستی
که من در طول این دو هفته دیدم .
و لبخندی به بزرگی مال دوستش زد، هرچند هنوز می لرزید.
- خودشق دیدی ؟
هرمیون خنده ای کرد: اگه جای زخمت نبود، نمی تونستم بشناسمت. چه جوری می پوشونیش
؟
از داخل کمربندش ، هری کلاه اف سی لیورپول را که خریده بود خارج کرد، و بر روی سرش
قرار داد. و هر دو دوست با هم به خنده افتادند.به شوخی گفت : یک جفت از این کلا ها دارم، فقط برا این که دیگر تو شهر لیورپول نیستم
هرمیون برای چند دقیقه بعد هم لبخند می زد، چرا که از دیدن بهترین دوستش به آرامش
عظیمی دست یافته بود.
- ما خیلی نگرانت بودیم، و نمی دونستیم تو کجا رفتی . چی می کردی ؟
ساحره جوان این ها را پرسید و هری را به سمت مبلی کشاند و هردو بر روی آن نشستند .
لبخند هری به تدریج از روی صورتش محو شد، و چشمانش افسرده گی صاحبش را نشان
میداد.
- خیلی سخت بود. و تنها.
به هرمیون نگاهی کرد، و او توانست ناراحتی و پریشانی اش را ببیند : نمی دونم از کجا باید
شروع کنم.
هری به طور خلاصه به توضیح اولین فرارش به لیورپول پرداخت، اما هیچ چیزی درباره ملیسا
مونتگومری نگفت. او در حالی که داشت درباره مواجه ه اش با ایوان هرینگتون ، توضیح می
داد، به قدم زدن در اتاق پرداخت.
- فهمیدم چقدر احمقم، دور تادور لیپورپول راه افتاده بودم، بدون اینکه حتی قیافم رو تغییر بدم.
برای همین تصمیم گرفتم این بار نذارم به آسونی دفعه پیش براشون باشه. بعد از بیرون اومدن
از هتل و طی چند بلوک، به کینگزکراس تو لندن آپارات کردم . و در طول دو روز بعدیش،
همش با قطار مسافرت کردم . اول برای برمینگام بلیط خریدم ، اما تو ایستگاه یه روست ای
کوچک پیاده شدم، و بلاخره تو کاونتری تموم شد. از اونجا به سمت لیدز (Leeds)سواریه
ترن دیگه شدم. اما بعد در شفیلد پیاده شدم و یک شب اونجا موندم .
هری کنار هرمیون که داشت همدرد دانه نگاهش می کرد، نشست.- خلاصه اش این میشه که، تمام شهرک و شهر های انگلستان رو دور زدم . حتی همشونو
الان یادم نمیاد. در شفیلد، یا شایدم ناتینگهام، بود که تصمیم گرفتم قیافم رو عوض کنم . به
هرمیون که داشت دوباره به او نگاه می کرد، لبخندی زد: به آرایشگر گفتم که یه شرط و باختم
و باید موهامو رنگ و کوتاه کنم .
هرمیون هم لبخندی زد : خوب، تو بالاخره این جایی
هرمیون با شادی این نتیجه را گرفت، چرا که فهمیده بود ممکنه هری نخواد در باره تمام
مشکلات این دوهفته اخیرش با ریز جزئیات صحبت کند: اما بگو ببینم چطوری منو پیدا کردی
؟ و چرا اومدی این جا ؟
- میدونستم تو چه شهری زندگی میکنی ، برای همین بالاخره تصمیم گرفتم بیام این جا. نمی
تونستم برا همیشه دور انگلستان پرواز کنم . پیدا کردن مطب دندانپزشکی پدرو مادرت از دفتر
تلفن خیلی هم سخت نبود. به آدرس خونت احتیاج داشتم، اما نمی دونستم چه جوری باید
پیداش کنم. بعد فکر کردم ، اگه هرمیون بود چی کار می کرد ؟ میرفت به کتابخانه . برای
همین منم به کتابخانه عمومی شهر رفتم، و کتاب راهنمای شهر رو پیدا کردم . خوشبختانه ،
اسم والدینت هم بود. دیروز و امروز داشتم تعقیبت می کردم . این جوری بود که فهمیدم تحت
تعقیبی. یه زن جوون حدود بیست ساله . چون هوا گرم بود، چندین بار که در دید رس تو نبود،
شنل نامرئیش رو برداشت . اما نمیدونست که منم دارم تو رو تعقیب می کنم .
هرمیون موافقت کرد: فکر میکردم یکی تعقیبم کنه، هرچند هیچ وقت کسیو ندیدم . چند دفعه
ای احساس می کردم یکی داره منو میپاد، نمیدونم متوجه منظورم میشی یا نه . برای همین
مراقب بودم کاری نکنم که بهم مظنون بشن .
دو دوست چند دقیقه ای ساکت شدند، و به این اطلاعات فکر کردند. هرمیون به راحتی متوجه
نگرانی و خستگی هری شده بود.هری سوال هرمیون را تکرار کرد : چرا من اومدم اینجا ؟ به خاطر اینکه من زمان رادی رو
برای فکر کردن داشتم، و به این نتیجه رسیدم که نمی تونم برای همیشه پنهان بمونم . به
هیچ نتیجه ای هم نرسیدم . باید جاودانه ساز هارو پیدا و نابود کنم، و اصلا قادر به انجام کاری
نیستم. بدون داشتن نگرانی درباره وزارتخونه هم به اندازه کافی نگرانی دارم . همش بدبختیه .
نمی دونم باید چیکار کنم .
وقتی داشت آخرین کلمات را بیان می کرد، صدایش به لرزه افتاد.
ناگهان ، موقعیت خطیرش مثل یه پتک بر سرش خراب شد . به جلو خم گشت و آرنجش را بر
زانویش قرار داد و سرش را با دستش گرفت . هرمیون به نشانه تسلی دادن ، دستش را بر پشت
او گذاشت. هری چندین بار سرش را تکان داد و اشک هایش را عقب راند.
- من میترسم هرمیون. نمی دونم چه کاری باید انجام بدم. دارم شکست می خورم
- : تو اون قدر باهوشی که تونستی منو پیدا کنی هری
هرمیون در حالی پشتش را می مالید او را مطمئن ساخت : درسته که الان اوضاع خیلی امیدوار
کننده نیست، اما تو خیلی خوب عمل کردی . میدونم به نظر میرسه، که فقط وقتت ر و تلف
کردی، اما تو کاری رو که باید انجام میدادی ، انجام دادی . نمی تونیم بذاریم وزارت خانه
تا کنه . باورم نمیشه از دست اون کاراگاه تو لیورپول فرار کردی .
هری نفس عمیقی کشید تا آرامش خودش را به دست بیاورد.
- بیشترش شانسی بود. حدس میزنم اون اصلا منتظر یه حمله راگبی مانند نبود نه از یه
جادوگر شبیه من . در واقع هرینگتون آدم نجیبی به نظر می رسید. و فقط از دستور ها پیروی
می کرد. بعدش که من اونو رو تخت بسته بودم، صحبت های دلپذیری داشتیم . اون مادر مو
از هاگوارتز می شناخت .هری دوباره مکثی کرد و آن روز را به خاطر آورد: اون روز یکی از عجیب غریب ترین روزهای
تعمرحم بود .
هرمیون عکس العمل دوستش را که دید، فهمید این همه حوادث نیست و باید اتفاق دیگری
هم افتاده باشی .
- به چی داری فکر می کنی هری ؟
هرمیون بعد از یک سکوت طولانی این را پرسید: چیز دیگه ای هم هست، این طور نیست ؟
هری نگاهی به هرمیون انداخت ، خجالت در چشمانش موج میزد ، و دوباره سرش را با
دستانش گرفت، و به آرامی به اطراف تکان داد.
- من با یه دختر آشنا شدم.
او این را گفت و دیگر هیچ نگفت ، و حتی به نظر نمی رسید قصد داشته باشد، مطلب را ادامه
هم بدهد. هرمیون دو دل بود. آیا او باید در باره این زن ناشناسی سوالاتی می کرد، یا نه ؟
سر انجام تصمیم گرفت تا یک سوال بپرسد، و اگر هری توضیحی نداد، او هم موضوع را
فراموش کند.
اونی یه مشنگه ؟
هری سرش را که هنوز می توانست آن را داشته باشد، تکان داد. ناگهان از جا برخاست و دور
آن اتاق کوچک شروع به قدم زدن کرد و به ملامت کردن خودش پرداخت: من خیلی احمقم،
می دونستم نمی تونم ...... او یکی از همکلاسیهای قدیمی ام از دوران لیتل وینینگ بود و چند
سال پیش به لیورپول نقل مکان کرده بودند . من حتی اونو نشناختم، اما اون زخم منو دید . به
گوشه اتاق رفت، و خودش را در آینه نگریست . خاطره آن روز با ملیسا را به یاد آورد: ما یک
روز کاملو با هم گذراندیم، روزی که هرینگتون منو پیدا کرد . ما به سرعت فهمیدیم از هم
خوشمون میاد، اما من میدونستم که نمی تونم باز هم ببینمش ، برای همین اون شب از همجداشدیم، فقط چند ساعت قبل از اینکه هرینگتون سعی کنه منو دستگیر کنه . سرش را خم و
کرد ادامه داد : خیلی سخت بود.
هرمیون به آرامی پرسید: اون چه شکلی بود؟ اگه دوستش داری، ممکنه بتونی بعدا هم
پیدایش کنی . اگه واقعا دوستش داری ، این کار خیلی هم سخت نیست.
چشمان هری چند لحظه ای قبل از شروع توضیحاتش به او خیره شد : اون دختر خوبی بود. یه
دختر معمولی و شاد مشنگ و خیلی زیبا. اما فکر نمی کنم بتونم دوباره به سراغش بروم . نه
در این زندگیم . نه با چیزی که هستم.
در صدایش تلخی موج میزد.
هرمیون احساس میکرد، هری باید این دختر را واقعا دوست داشته باشد که هنوز از آن رنج
میکشد . اعترافش، او را متعجب ساخت، چرا که تنها چند هفته جلوتر ، هری دوست دختر
دیگری داشت، جینی ویزلی . هرچند هرمیون می دانست او با جینی بعد از مراسم دامبلدور به
هم زده، اما فکر میکرد، این یک مسئله موقتی است که تنها تا زمانی که کار هری با
ولدمورت به پایان برسد ادامه خواهد داشت. او فکر می کرد؛ هری هنوز هم جینی را دوست
دارد. این طور نیست ؟ این حقیقت که هری خیلی زود عاشق دختر دیگری شده است، هم
نمی توانست به تصورات هرمیون در خصوص هری و جینی لطمه ای وارد کند. آیا این تصورش
اشتباه بود ؟
درست یا غلط، هرمیون متوجه شده بود که هری الان بیشتر از هر زمان دیگری به دوستی و
هم دردیش نیازمند است . بلند شد و به سمت هری حرکت کرد. بازویش را گرفت و او را به
سمت خود چرخاند.
- واقعا متاسفم هری ، پیش از هرچیز دیگری ، باید خیلی ناراحت کننده بوده باشه .دو دوست یکدیگر را در آغوش گرفتند، این اظهار دوستی توسط هرمیون، خیلی چیزها را
می کرد . تمام استرسی های این دوهفته گذشته، بر سرش نازل شد. جر و بحثش
با عمو ورنون ، فرارش به لیورپول، دیدار و جدایی از ملیسا، مواجهه با ایوان هرینگتون ، یک
هفته ای که به تمام انگلستان سر زده بود، و تنهایی اش . با اشک هایش می جنگید، اما یکی
یا دوتا از دستش در رفتند و بر گونه هایش لغزیدند.
هرمیون او را محکم تر از قبل در آغوش گرفت، و اجازه داد تادوستش احساسات نهفته خودش
را رها سازد. او تنها، می توانست تصور کند که این هفته ها چقدر برای هری سخت و دشوار
بوده است، اما خیلی خوشحال بود که او همه این ها با سلامتی پشت سر گذاشته است.
- متاسفم هرمیون
زمانی که هری توانست آرامش خودش را به دست آورد گفت : خیلی سخت بود. هم تنها بودم
، هم ترسیده بودم و هم سردرگم .
او را رها کرد و دوباره به مبل چرمی برگشت، و خود را بر روی ان انداخت .
هرمیون او را ارام کرد: خجالت نکشی، تو خیلی مشکلات داشتی . خیلی خوبه که اونها رو
بریزی بیرون و از این حالت خارج بشی.
در کنارشی نشست و ان دو برای مدتی در سکوت فرو رفتند.
هری سرانجام در حالی که سکوت را می شکست گفت : خسته شدم از بس فرار کردم هرمیون،
خیلی کارا هست که باید انجام بشه . باید یه نقشه دیگه بریزیم هرجور شده باید کاری کنم تا
وزارتخانه دست از تعقیبم برداره، اون وقت میتونم کاری رو که باید انجام بدم، انجام بدم
هرچند هنوز نمی دونم چی هست .
و نامیدانه سرش را تکان داد.- هرینگتون طعمه ش رو گم کرده
آرتور ویزلی بعد از بازگشت از سر کار آسوده وار این را به همسرش گفت . هرچند از انجام
کارهای پستی که سر کار انجام می داد رنج می برد، اما حداقل این روزها ساعات بیشتری را در
خانه به سر می برد. این خیلی بهتر بود چرا که می توانست وقت بیشتری را به عنوان رئیس
محفل ققنوس ، به مسئولیت هایش بگذراند.
- دوباره سر جای اولشون برگشتن .
لبخندی زد و ادامه داد: هری مطمئنا به لیورپول رفته بود، اما قبل از رسیدن هرینگتون اونجا
رو ترک کرده بود. اما اون هتلش رو پیدا کرده، ظاهرا هری روز قبل از اونجا رفته . هنوزم
شانس خوبی داره.
رون و جینی هم که سر میز شام نشسته بودن، نفسی از سر آسودگی کشیدند . از آنجا که
میدانستند وضعیت هری بسیار خطرناکه، از اینکه نمی توانستند به او کمک کنند، احساسی نا
امیدی می کردند.
_ این خبر خیلی خوبیه.
مالی همانطور که کباب های بیشتری رو داخل بشقاب آرتور می ریخت، فریاد زده بود: اما من
هنوز هم خیلی نگرانم . اون بیرون با اون همه مشنگایی که اون بیرونن تنهاست . چه جوری
با اون ها سر میکنه ؟
رون معترضانه گفت : مامان ، هری به عنوان یه مشنگ بزرگ شده، و مجبور بود که هر
تابسون برگرده اونجا. خیلی خوب میدونه چه جوری باید با اونا کنار ییلاد . اما اگه محفل بتونه
اول پیداش کنه، چیکار میکنه ؟ هری یه خونه ی مطمئن میخواد، اما ما که دیگه نمی تونیم از
گریمولد استفاده کنیم .- ماقبلا در باره اش فکر کردیم رون . در مورد گریمولد درست می گی ، به خصوص به خاطر
فرار اسنیپ و مرگ دامبلدور . الان هم برای ما بی مصرفه . اما ما مکان های دیگری رو هم
داریم، که به محضی اجرای افسون های مورد نیاز به همون منظور می تونیم ازشون استفاده
کنیم. مسئله مهم اینه که اول هری رو پیدا کنیم . نظری دارید که او کجا رفته ؟
جینی پاسخ داد: نه
به عنوان آخرین دوست دختر هری، مطمئنا اون هری را بهتر از هر شخص دیگری می شناخت
، اما در حقیقت او شناخت و آگاهی کمی داشت : اما فکر می کنم او قبل از هرکس دیگری سعی
می کنه با هرمیون تماس بگیره . نمی تونه بیاد اینجا، همه ما می دونیم که وزارت خانه ،
پناهگاه رو شبانه روز تحت مراقبت داره
آرتور اظهار داشت: مطمئنا وزارت خونه هرمیون رو هم تحت نظر داره، اما ممکنه تو درست بگی
. به هرمیون گفتیم اگه هری باهاش تماس گرفت، چه جوری ما رو خبر کنه . مشنگ هایه
وسیله ای اختراع کردند که بهش میگن ، ماشین نمابرد یا به طور خلاصه فکس . می شه، یه
نامه رو درون ماشین گذاشت، شماره را از روی تلفن گرفت، و نامه از سمت دیگه خارج میشه.
البته نه همون نامه، بلکه یه کپی عینی ازشی. و ظاهرا این ماشین ها خیلی معموله . هرمیون
بهمون گفته والدینش یکی رو تو مطبشون دارن ، و یکی از اعضای مشنگ زاده خودمون هم
یکی رو تو خانه ش داره. وزارت خانه، هیچ راهی برای کنترل این وسیله و این پیغام نداره
آرتور جرعه ای از نوشابه اش نوشید و سرش را به تحسین تکان داد : کارایی که مشنگا بدون
جادو میکنند محشره . تکنولوژی شون ، همون طوری که صداش می کنند، اغلب اوقات از
جادوی ما هم جادویی ترهمالی با نگرانی اظهار داشت : من فقط امیدوارم، هری یک قدم از این هرینگتون که تعقیبش
می کنع جلوتر باشه. اونها می گن ، اونکاراگاه ممتاز و مصممیع.فصل هفتم:
تسلیم نخواهم شد
تقریبا برای اولین بار در چند هفته اخیر، ایوان هرینگتون، روی مبل راحت خانه خودش، مزرعه
ای قدیمی که به اقامتگاهی آرامش بخش برای یک مجرد بدل شده بود، لم داده بود. البته، با
ارتقاء درجه اش وظایفش مدام سنگین و سنگین تر شده بودند و فرصت بودن در خانه را برایش
کم تر و کم تر کرده بودند، و او دیگر تقریبا آن جا را یک اقامتگاه تفریحی به حساب می آورد.
تمام هفته گذشته را به غیب و ظاهر شدن در نقاط گوناگون بریتانیا و دنبال کردن سرنخ های
مربوط به محل اختفای فعلی هری پاتر اختصاص داده بود. هیچ یک از سر نخ ها به جای
خاصی ختم نمی شد و آن طور که پیدا بود، پاتر این دفعه در لیدید شدنش دقت بیشتری به
خرج داده بود. بدون شک، او با قطار به شهر های مختلفی در کشور سفر کرده بوده، و در کل
کشور بی هیچ قاعده خاصی دور زده بوده است. حتی شاید آن پسر دیگر به فکر تغییر قیافه خود
- به هر نحوی - افتاده باشد.
در حال حاضر هر ینگتون کار دیگری نمی توانست انجام دهد. این را فهمیده بود که پاتر بعد از
بیهوش کردن او برای دومین بار، از لیورپول غیب شده و هرینگتون توانسته بود یک مورد ثبت
شده از ظاهر شدن را در ایستگاه کینگزکراس در همان ساعت مشاهده کند. هر چند که وزارت
خانه نمی توانست غیب و ظاهر شدن را به افراد خاصی نسبت دهد و یا مسیر طی شده توسط
یک جادوگر را تعیین کند، این توانایی را داشت که زمان و مکان ظاهر شدن را ثبت کند، و
 
________________
هرینگتون حدس می زد که پسرک هوشیارانه به یکی از بزرگترین ایستگاه های قطار بریتانیا
نقل مکان کرده است. بعد از این واقعه، دنبال کردن مسیر مسافرتش غیر ممکن می نمود.
هرینگتون می دانست که پاتر دیر یا زود مرتکب اشتباهی خواهد شد، و یا سعی خواهد کرد که
با یکی از دوستانش تماس بگیرد. وزارت خانه تا آن لحظه مراقبینی را در نزدیکی خانه ویزلی
ها، گرنجر، لوپین گرگینه (هر چند که تعقیب او سخت می نمود)، لانگ باتم، و سایر دوستان
هری مستقر کرده بود. تا کنون که خبری نشده بود.
این موضوع به هیچ وجه هرینگتون را ناراحت نمی کرد، اما او به هیچ وجه از فشاری که مافوق
هایش، و به صورت غیر مستقیم شخص وزیر سحر و جادو، بر او وارد می آوردند خشنود نبود.
هر چه بیش تر ایوان در این موضوع عمیق می شد، کلی قضیه برایش نامفهوم تر می شد. اصلا
چه اهمیتی داشت که پیام امروز پسرک را "فرد برگزیده" خطاب می کرد؟ پاتر برای شخصی
اسکریمجیور چه خطری داشت؟ منظور پسرک از این که گفته بود "من یه کار مهم دارم. و نمی
تونم به اسکریمجیور، یا هر کس دیگه ای اجازه بدم جلو مو بگیره " چه بود؟
کارآگاه، جرعه ای از شرابش نوشید، یکی از عاداتی که از عموزاده های مشنگش به عاریت
داشت، و پیام امروز را روی میز انداخت. شاید روزنامه این موضوع را گزارش نکرده بود، اما ایوان
شایعه دستور اسکریمجیور مبنی بر اعدام سه تن از مرگ خواران محبوس در آزکابان، که احتمالا
لوسیوس مالفوی نیز در بینشان بود، را شنیده بود. اگر این شایعه حقیقت داشت، معادل عملی فرا
قانونی بود، که تنها توجیهش شرایط اضطراری جنگ بود. ایوان می دانست که این یک توجیه
ست قانونی بیش نیست، و اگر صحت این قضیه اثبات می شد، می توانست برای اسکریمجیور
به بهای شغلش تمام شود. شاید هم او را به یک قهرمان محبوب در بین مردمی که تشنه انتقام
بودند تبدیل می کرد.
 
________________
در هر حال ایوان می دانست که باید تا می تواند از این آرامش بهره ببرد، چرا که احساسش به او
میگفت طوفان در راه است. او می خواست پاتر را پیدا کند، نه برای این که دستگیرش کند، بلکه
برای این که بیش تر بفهمد. آن پسر او را به شدت تحت تاثیر قرار داده بود، هم در آن تنها
ملاقاتشان، و هم در اعمالی که برای فرار از دستگیری انجام می داد. او یک ویژگی بسیار گران
قدر داشت: نجات یافتن.
- دستور شما انجام شد جناب وزیر، لوسیوس مالفوی و دو نفر دیگه
اسکریمجیور، سر جو گندمی اش را تکان مختصری داد، اما حرکت دیگری که احساسش را بیان
کند از خود بروز نداد. وزیر دفاع، منتظر دستورات بعدی، بر جای خود باقی ماند.
- موضوع رو تو کوچه ناکمین سر زبونا بندازین، البته فقط به عنوان یه شایعه؛ نمی خوام از چیزی
مطمئن باشن. بهتره تو دلشونیه جور عدم اطمینان ایجاد کنیم. اونا نمی دونن که قضیه رو باور
کنن یا نه. اگه ما خبر و تو ناکترن پخش کنیم، مطمئنا به گوش جاسوسای اسمشونبر هم می
رانسه.
اسکریمجیور صندلی اش را گرداند و رو به پنجره جادویی کرد، بی آن که به مرد دیگر، که پشت
میز حکاکی شده و مرصعش ایستاده بود، کوچکترین اعتنایی بکند.
- اطاعت میشه جناب وزیر، بذارینش به عهده من،
سپس چرخید تا از اتاق خارج شود، اما وزیر او را متوقف کرد.
- خبری از پاتر شده؟
- هیچی، جناب وزیر.
اسکریمجیور جوابی نداد، و وزیر دفاع اتاق را ترک کرد.
 
________________
هری و هرمیون ترتیب یک ملاقات دیگر را برای شب بعد، که شب تولد هری بود، داده بودند.
با توجه به اینکه وزارت خانه جای هری را نمی دانست، هری شنل نامرئی اش را به هرمیون
که همچنان با شنل نامرئی پوشیده شده بود، به آرامی در اتاقی در یک هتل کوچک، جایی که
هداری اقامت داشت، را نواخت.
ظرف یک ثانیه در باز شد و دوباره بسته شد، و هرمیون که لبخندی چهره اش را آراسته بود،
شنل نامرئی را به کناری سراند. خیلی کوتاه یکدیگر را در آغوش کشیدند و هری از این که
دوباره یک چهره آشنا را می دید خدا را شکر کرد.
پیش از رسیدن او، هری یک پیتزا خریده بود، و دو نفری آن را با سرخوشی خوردند، و هری
خاطر نشان کرد که بعد از قرار ناکامش با ملیسا مونتگومری، هیچ غذایی را با کسی به اشتراک
نگاشته استان.
هرمیون پاسخ داد: خب، احتمالا اون خیلی لذت بخش تر از شریک شدن غذا با من تو یه اتاق
هتل بوده، ولی خب کاریش که نمی شه کرد. مطمئنم از من خیلی خوشگل تر بوده.
هری خندید و طعنهزد: گدا که نمی تونه سهمشو انتخاب کنه
هرمیون تمام تلاشش را به کار بست تا قیافه ای رنجیده به خود بگیرد. اما نهایتا هر دو دوباره
به خنده افتادند. بعد از چند لحظه آرام تر شدند و هری با جدیت بیش تری گفت: راستشو بخوای
دلم خیلی برات تنگ شده بود. همین طور رون، و جینی و بقیه. فکر می کردم که معنی تنهایی
رو میدونم، اما هیج وقت به اندازه هفته قبل احساس تنهایی نکرده بودم. مثل این میمونه که
تازه از یه کابوس بیدار شده باشم. اه، راستی تو هم به اندازه ملیسا خوشگلی!
هرمیون با شنیدن جمله آخر هری، که به هیچ وجه باورش نمی کرد، نخودی خندید. اما به هر
حال از حسن خلقش شادمان بود. تصدیق کرد که : منم خیلی دلم برات تنگ شده بود، هری.
________________
خیلی حس خوبی داره که بدونم حالت خوبه، اما فکر کنم لازم باشه تصمیم بگیریم که بعد از
این می خوای چی کار کنی. راجع به چیزی که دیروز بجهت گفتم فکر کردی، در مورد محفلی ؟
جادوگر جوان سرش را به تایید تکان داد. هرمیون به او گفته بود که می تواند برای آرتور ویزلی
خبر پیدا شدن او را فاکس کند، تا محفل برایش ترتیب یک مخفی گاه امن را بدهد. هری در
طول روز مدام این پیشنهاد را بررسی کرده بود.
- مطمئن نیستم. شاید کار خوبی باشه، اما من اصلا دوست ندارم که خود مو به محفل بسپرم.
فردا هفده سالم می شه و دیگه کسی نمی تونه بهم بگه که چی کار کنم، ضمن اینکه من باید
بتونم بدون مزاحمت کسی اینور و اونور برم. اما کلا اگه یه جایی داشته باشن که توش احساس
امنیت کنم، یه جایی مثل میدون گریمولد، خب خیلی کمک بزرگیه.
دو دوست در حالی که هر یک به وضع غامض خود می اندیشیدند، لقمه ای دیگر از غذایشان را
به دهان گذاشتند و در فکر فرو رفتند.
هرمیون یادآوری کرد: هنوزم لازم نیست با چیز خاصی موافقت کنیم، می تونیم شرایط خودمونو
مطرح کنیم و قواعد بازی رو ما بچینیم. می دونم که آقای ویزلی خیلی از اینکه وزارت خونه
زودتر تورو پیدا کنه نگران بود. فکر کنم تقریبا مجبور باشن با هر شرطی که ما بذاریم موافقت
هری دوباره سرش را به نشانه موافقت تکان داد.
- به هر حال زودتر از فردا نمی تونم کاری رو شروع کنم باید حتما یه سری به لیتل وینگینگ
بزنم.
هرمیون که جا خورده بود، پرسید: چرا؟
او فکر می کرد که هری تا زنده است دیگر پایش را در لیتل وینگینگ نخواهد گذاشت. هری به
او جریان این که مجبور بود برای گرفتن چیزی که دامبلدور برایش گذاشته برود را گفت.
________________
- خطرناک نباشه؟ یه وقتی پیدات نکنن؟
- فکر نکنم کسی مراقب خونه باشه، اما منم نمی خوام اون جا باهاش قرار بذارم. از ایستگاه
قطار بهش زنگ می زنم. یه رستوران به فاصله یه ساختمون از اونجا قرار داره که می تونه بیاد
اونجا. به محض اینکه بگیرمش، با اولین قطار برمی گردم. فردا برگرد که با هم دیگه ببینیم چی
برام گذاشته.
سوروس اسنیپ با لحنی سرد پرسید: فکر می کنم شایعه ها درست باشن، ارباب من؟
هم قطارانش او را برای اطلاع رسانی به اربابشان در مورد شایعه اعدام لوسیوس مالفوی و دو
تن دیگر از مرگ خواران در زندان آزکابان به دست وزارت خانه که این روز ها در ناکترن بسیار
هم شایع بود، انتخاب کرده بودند.
لرد ولدمورت هیچ عکس العمل ظاهری ای در قبال این اخبار از خود بروز نداد، اما بیش از حد
معمولی برای پاسخ دادن به سوال اسنیپ مکث کرد. با این وجود، اسنیپ مدت ها قبل خود را با
زمان بندی های لرد سیاه خو داده بود و چندین دقیقه بی هیچ حرکتی در جای خود ایستاد.
سرانجام ولدمورت عقیده اش را ابراز کرد: یه همچین کاری از اسکریمجیور برمیاد. اما این که
واقعا دستور اعدامو داده یا نه رو قطعا نمی شه فهمید می خواد منو به لرزه در بیاره، میخواد
گیجام کنه، میخواد مجبورم کنه که تسلیم شم. اما من تسلیم نخواهم شد، سوروس : می تونی
اینو به خادمینم هم بگی. همون طور که می دونی امیدوارم که بتونم پیروانم رو از آزکابان نجات
بدم، اما ما هنوز تو موقعیتی نیستیم که بخوایم یه همچین کاریو انجام بدیم. علی رغم نبود
دیوانه سازها، همون طوری که خود تم خوب می دونی، دامبلدور به اونا تو نصب طلسم های
فوق العاده قدرتمند دفاعی کمک کرده بود غلبه بر این دفاع ها، طالب فدا کردن قسمت بزرگی
از نیروهامه، که باتوجه به تعداد کمشون، نمی تونم همچین ریسکی بکنم.
 
________________
ولدمورت شنلش را به دور شانه هایش پیکرتیل، و مدنی طولانی را ساکت ماند، اما اسنیپ احساس
نمی کرد که لرد سیاه منتظر نظر او باشد. بی حرکت و پایدار در جای خود ایستاد پیتر پتی گرو،
در گوشه ای ساکت ایستاده بود، بی آن که به او اعتنایی شود.
- "حتی اگه اسکریمجیور همه اونا رو بکشه برام مهم نیست. نباید از نقشه هام منحرف شم.
حمله بعدی همون طور که قبلا دستور داده بودم، فردا انجام می شه. بهشون اینا رو اطلاع بده،
سوروس، می تونی بری."
اسنیپ سرش را چند اینچی به جلو خم کرد و در سکوت حضور او را ترک کرد. به رغم ظاهر
سخت و پر هیبت سخنان لرد سیاه، اسنیپ توانسته بود اندکی نامطمئنی و شگفت زدگی را در
صدای او حس کند. در حالی که ابرویش را خمیده کرده بود، رفت تا عکس العمل رهبرشان را
به گوشی سایر مرگ خواران نیز برساند.
وقتی داشت اتاق را ترک می کرد، صدای ناسزاهای لرد سیاه، خطاب به پتی گرو را شنید: "من
سردمه، دمباریک، موشی بی خاصیبت، چرا نمی تونی این اتاقو گرم نگه داری؟"
اسنیپ دوباره ابروهایش را بالا برد.
*:* :: * :: }}: * ب: * :: }}: : : : * :: }}8: *:* ب : 3:3:3: : :g * :: }}}: " : :
صدای کوتاه زنگ تلفن در روز 31 جولای، پتونیا دورسلی را از جایش پراند. تمام هفته قبلی را با حالتی عصبی سپری کرده بود و نگرانی اش از این بود که نمی دانست آیا خواهر زاده اش
حقیقتا برای بردن بسته ای که دامبلدور حدود 15 سال قبلی به او داده بود خواهد آمد یا نه. از
خود پرسید: چرا باید برای من مهم باندماه ؟ اگاه هری پیلاش نشسه برام /صالا مهم نیست. اما خیلی
هم اهمیت می داد، چرا که احساس می کرد تا این نامه را به دست هری نداده، هنوز به نحوی
زندگی اش با زندگی او گره خورده آن وقت احساس آزادی می کرد.
 
________________
تقریبا یک ماه بعد از این که هری برای اولین بار از درگاه آن ها گذر کرده بود، دامبلدور ملاقاتی
مخفیانه را با او ترتیب داده بود، و با اصرار ورزی فرایوان از او قول گرفته بود که پاکت نامه
قهوه ای رنگی را که از جنس پوست درست شده بود، دقیقا روز تولد هفده سالگی هری به او
بدهد، و نه حتی یک روز زودتر، پتونیا مشتاق بود تا این آخرین وعده را نیز عملی کند، تا بتواند
برای همیشه دست هایش را از پسر خواهرش بشوید. او وظیفه اش را در قبال بزرگ کردن
پسرک انجام داده بود، اما به رغم همه تلاش هایش، نتوانسته بود صمیمیتی نسبت به او در دل
ایجاد کند. می دانست که در سال های اولیه، سعی کرده بود با او مثل فرزند خود برخورد کند،
اما چیزی در آن پسر وجود داشت که همواره او را می آزرد بعد از مدتی دست از تلاش کردن
کشده بود.
او لاغر بود، دادلی چنین نبود. تفریبا خوش قیافه بود، دادلی چنین نبود. باهوش بود، دادلی نبود.
تعداد خصایصی که او داشت و دادلی نداشت، بسیار زیاد بودند، و پتونیا نمی توانست به خود
اجازه دهد که باور کند، فرزند خواهر خودسرش و شوهر به درد نخورشی آشکارا از فرزند خود او
موفق تر بوده است. اما حتی او نیز نمی توانست بیش از این انکار کند. مشکلات قانونی دادلی
افزایش پیدا کرده بودند، و در طول همان تابستان ورنون مجبور شده بود تا دوبار او را از زندان
محلی بیرون بیاورد. پتونیا می دانست که فرزند مورد علاقه اش سیگار می کشد، مشروب می
خورد و دردسر درست می کند، هر چند که حتی تصور این که این موضوع را با صدای بلند
تصدیق کند را نیز نمی کرد، و تنها می توانست تصور کند که دادلی عزیزش به همراه رفقای بی
خاصیتش ساعت های بیشماری را که دور از خانه بودند چگونه صرف خوش گذرانی می کردند
تخلفات او فشارهای ناشی از ازدواج ناموفق وی را تشدید می کردند و زندگیش را به یک ماراتن
طاقت فرسا بدل می کردند. احساس می کرد در دام افتاده.
 
 
________________
با وجود تمام عشق و محبت بی پایانی که نثار فرزندش می کرد، دادلی به یک وحشی تبدیل
شده بود که خصوصیات مثبتش بسیار اندک بودند. از سوی دیگر، هری به جوانی مسوولیت پذیر
بدل گردیده بود، که در مواجهه با بزرگسالانی که اسمشان ورنون دورسایی نبود ادب را رعایت
می کرد، و این طور که پیدا بود در آن مدرسه بیخودش نیز دانش آموز موفقی بود در حالیکه
دادلی به دلیل بدرفتاری های متعددش از مدرسه اش اخراج شده بود و تا محو شدن سابقه اش،
باید در دبیرستان محلی درس می خواند.
این که هری آن قدر خوب بار آمده بود و هر چه بیش تر عدم موفقیت آن ها را در مورد دادلی
مشخص می کرد، باعث می شد که پتونیا هرچه بیش تر از او متنفر باشد. حال او آرزو داشت که
این رابطه به پایان برسد و برای همیشه از شر خواهر زاده اش راحت شود، و به عبارتی، برای
همیشه از شرلی لیرهایی یابد. سرانجام می توانست یکی از فصل های بلند و ناخوش زندگی
اش را پایان دهد. تلفن به زنگ زدن ادامه داد، تا این که پتونیا خود را مجبور به جواب دادنش
کرد.
- بفرمایید؟
- هریم. چیزی که باید بهم بدین پیشتونه؟
در صدایش خشونتی بود که باعث می شد رنگ از رخسار پتونیا بپرد. در حالی که سعی می کرد
با همان لحن پاسخش را بدهد گفت: آره، بیا خونه برش،
- نمی تونم بیام خونه، خاله پتونیا. توضیحش سخته. خیلی پیچیده اسی، ولی به خاطر خودتونه
تونی ببینید. فقط یه دقیقه وقت می خواد، بعدش با اولین قطار باید اینجا رو ترک کنم.
پتونیا اصلا نمی فهمید که چرا باید خانه گرم و نرمش را رها کند و بیرون برود، اما می خواست
که این کار را به سرانجام خود برساند.
 
________________
- باشه، تا بیست دقیقه دیگه اونجام.
هری تلفن را قطع کرد و ایستگاه قطار کوچک لیتل وینگینگ را از نظر گذراند. هیچ دلیلی
نداشت که کسی از وزارت خانه مراقبش باشد، اما از لحظه ای که قدم در زادگاهش گذارده بود،
حواسش تحریک شده بودند. با اینکه تنها دو هفته بود که آن جا را ترک کرده بود، احساس می
کرد سال هاست که به خانه بر نگشته.
علاوه بر این، وقتی که صبح روز تولدش از خواب برخاسته بود، حال و هوای بدی پیدا کرده بود
در تمام روز چیزهایی که پیش از آن کمتر برایش مهم بودند اچوبدستیاش را تحریم می کردند.
در ایستگاه قطار اسکس، با عصبانیت این پا و آن پا کرده بود تا در آن صف طویل نوبت تهیه
بلیطش نویسد. مجبور بود که در قطار خود را کمی آرام کند و وقتی که دو نوجوان جویای توجه
، عابرین را آزار می دادند، به سختی در مقابل حسی که او را به اجرای چند تا از حرکات
چوبدستی اش بر روی دو احمق ترغیب می کرد، ایستادگی کند. با خود می گفت که احتمالا
فقط فشارهای هفته های گذشته بوده که چنین می کرده. هم چنین این موضوع که لازم شده
بود به لیتل وینگینگ بر گردد، وقتی که خاله اش می توانست بسته را دو هفته زود تر به دستش
برساند. کلی آن روز به نظرش یک وقت تلف کنی بزرگ بود.
- عجیب تولد خوبی
تا مغازه تونی را پیاده گز کرد، جایی که یک ساندویج فروشی ایتالیایی بود که تنها یک ساختمان
تا ایستگاه فاصله داشت، و برای خود یک ساندویچ و یک نوشیدنی سفارش داد. رستوران تونی
معمولا ساندویج های خوشمزه ای درست می کرد که گهگاهی هری در طول گشت و گذار
های تابستانی اش از آنها می خورد. از آن جا که می دانست این احتمالا آخرین شانس او برای
امتحان طعم ساندویج های تونی ست، نمی خواست این فرصت را از دست بدهد. با خود اندیشید
که این یک هدیه تولد مختصر است، شاید تنها هدیه اش، درست وقتی آخرین لقمه ساندویچگوشت ادویه زده و گندمش را فرو می داد، خاله اش سر رسید. هری او را دید که از در قدم به
داخلی گذاشت، و متوجه سردرگمی اش با دیدن او شد. کلاهش را برداشت تا زخمش را نمایان
سازد، و پتونیا با وجود موهای کوتاه و بلوندش او را شناخته
با لحنی سرزنش گر پرسید: چرا موهاتو رنگ کردی هری؟
گویی که انتظار داشت برای این کارش از او اجازه بگیرد. خودش یک لباس معمولی تابستانی
آبی و سفید پوشیده بود و کلاه سفید مسخره ای به سر گذاشته بود. هری فکر می کرد که وی
بی نهایت مضحک شده، و تمام تلاشش را کرد که هیچ کنایه به او نزند. در حالی که کلافه
گیش افزایش پیدا می کرد با تندی گفت: به خاطر یه شرط بندی، همراهتون آوردینشی؟
پتونیا که با لحن او جا خورده بود با سر تایید کرد. از کیف سفید بزرگش پاکت قهوه ای چوستی
را بیرون کشید.
حداقل کیف و کالاهش با هم دیگه جورن کلید ماشین هنوز دستش بود و مشخصا تمایلی
نداشت که زیاد آن جا بماند. پاکت را به خواهرزاده اش تحویل داد. هری مختصرا آن را بررسی کرد و دست خط پروفسور دامبلدور را تشخیص داد.
برای هری پاتر، تا در روز تولد هفده سالگیش گشوده شود.
هری که توجهش را معطوف پاکت نازک کرده بود، بی هیچ احساسی زیر لب گفته ممنون.
آن را آن جا و در مغازه تونی باز نمی کرد، بلکه می خواست به هتلش در اسکس برگردد و نامه
را با هرمیون باز کند. هری به خاله اش نگریست و از خود پرسید که آیا دوباره او را خواهد دید یا
نه. امیدوار بود که چنین نباشد.
خاله اش به طور خودکار جواب داد: قابلی نداشت.
و دوباره به موهای مسخره پسرک نگاهی انداخت. حتی برای یک لحظه هم دلش برای او
تنگ نمی شد.
 
________________
- چمدونت هنوز توی اتاقته. سریع تر یکی بفرست ببردش . جامونو تنگ کرده.
هری سرش را تکان داد، اما در چشمان خاله اش خیره شد و آشکارا خشمش را ابراز داشت.
پتونیا، پیش از آن که روی پاشنه پا بچرخد و به قصد ماشینش آن جا را ترک کند، لحظه ای
چهره در هم کشید. هری خاله اش را پیش از آن که از نظر محو شود نگریست.
دوباره پاکت را لمس کرد اندکی از این که این همه راه را تنها به خاطر چیزی به این نازکی
طی کرده بود آزرده خاطر بود نهایتا شانه هایش را با بی اعتنایی بالا انداخت و مسیرش را به
سمت ایستگاه قطار گشود.
*:* :: : : : 83 83: * ب : 883 3 : (888888888888: : : * :: 833 83 83 * :: }:
ایوان هرینگتون از زیر شنل نامرئیش محل سکونت آقا و خانم گرنجر را تحت نظر داشت، و
منتظر بازگشت تنها دخترشان، هرمیون بود. کارآگاه زن جوانی که ساحره نوجوان را تحت تعقیب
قرار داده بود، گزارش کرده بود که رفتار دوشیزه گرنجر طی دو روز گذشته عجیب شده بود او
تاکسی سوار می شد، در حالی که پیش تر از این چنین کاری نمی کرد و آن طور که پیدا بود
منزل را در شب گذشته ترک نکرده بود. با توجه به گزارش های رسیده، او تقریبا هر شب بیرون
می رفت، حال یا با دوستان مشنگش و یا با والدینش، از آن جا که دوستانش می توانستند
رانندگی کنند، معمولا یکی از آنان او را نیز سر راه سوار می کرد، یا این که خودش مسافت
اندک بین منزل خود تا خانه یکی از دوستانش را پیاده طی می کرد. شاید هیچ کدام از این ها
معنای به خصوصی نداشتند، اما این گزارش به اندازه کافی سوال برانگیخته بود که ایوان شخصا
به اسکس سفر کند. هیج سر نخ دیگری نداشت.
گزارش ها متعددی که مربوط به زندگی پاتر می شدند همگی بر سر این موضوع توافق داشتند
که پاتر و گرنجر دوستی بیش از اندازه صمیمانه ای با یکدیگر داشتند، اما بر سر این که آیا
بینشان احساسات عاشقانه ای نیز وجود داشت یا نه نظر های مختلفی وجود داشت. گزارش های
 
________________
منتشر شده قبلی در این رابطه نظری مثبت داشتند، اما پاتر و دختر ویزلی ها ترم قبلی را به طور
آشکار با یکدیگر بودند و تا آن جا که ایوان مطلع بود، هنوز نیز با یکدیگر بودند. به رغم همه
این ها، گزارش ها اخیر حاکی از این بودند که رابطه پاتر و گرنجر از حد یک دوستی ساده گذر
کرده. گزارش ها می گفتند که وقتی که فشارها زیاد می شدند، پاتر بیش تر به سراغ گرنجر می
رفت تا ویزلی،
با این که بسیاری از این ها هنوز جای بحث داشتند، تمام تحلیلی گران قبول داشتند که گرنجر
ساحره ای فوق العاده زیرک و مستعد، و احتمالا بهترین در هاگوارتز است، و چنان چه هاگوارتز
بتواند برای ترم جدید درب های خود را به روی شاگردانش بگشاید، به احتمال قریب به یقین،
سرپرست دختران لقب خواهد گرفت. کاملا محتمل بود که گرنجر از احتمال تعقیب شدنش با
خبر بوده، و موفق شده کارآگاه جوان و بی تجربه را گم کند اما چرا او باید چنین کاری بکند؟
ایوان می دانست که نمی تواند صرفا از دور به تماشای ماجرا بپردازد. باید نزدیک آن دختر باقی
می ماند و مطمئن می شد که هیچ راه مخفی خاصی برای خارج شدن از خانه بی آن که دیده
شود ندارد. کارآگاه، با چابکی به داخل حیاط پشتی لغزید، و درب شیشه ای و کشویی بزرگی را
دید که نامهای خوبی از اتاق نشیمن و غذاخوری و همچنین، سکوی ورودی پله های طبقه دوم را
در اختیار او می گذاشت. در حالی که زانوهایش را زیرش خم کرده بود، بر روی زمین نشست و
اطمینان حاصل کردن که شنل نامرئیش کاملا او را از نظرها پنهان می کند. حالا وقت آن بود
که صبر کند. و بیندیشد.
- مرلین بهم رحم کرده که سگ ندارن}
هنوز تصمیم نگرفته بود که در صورت کسب توفیقی در پیدا کردن پاتر چه خواهد کرد؟ آیا نیمه
حرفه ایش کاملا بر او سیطره می یافت؟ آیا شبهاتش را به کناری می گذاشت و به انجام وظیفه
اش می پرداخت و پسرک را دستگیر می کرد؟ یا این که کار دیگری می کرد؟ ایوان همان موقع
 
________________
هم تصوری از این که آن "کار دیگر" چه می توانست باشد داشت، اما تمام تلاشش را به کار
بست تا به آن فکر نکند. آیا واقعا می خواست تمام آن چه را که این همه سال برایش زحمت
کشیده بود رها کند؟ آیا حاضر بود همه چیز را به خطر بیاندازد؟ آیا حاضر بود که همه چیز را دور
بریزد؟
حرکتی در داخل خانه او را از افکارش نجات داد، و حواسش را متوجه دختر نوجوان زیبایی با
موهای وزوزی و بلند کرد که از پله ها پایین آمد، از میان غذاخوری گذر کرد و از دیدرسش
خارج شد، و احتمالا به آشپزخانه رفت. دقیقه ای بجد، با غذایی که ایوان نمی شناخت به
غذاخوری برگشت، و برای خود یک صندلی بیرون کشید. ظاهرا هنوز لباس های خوابش را، که
شامل یک شلوارک گشاد و یک تی شرت سفید و کهنه می شد، عوض نکرده بود، و ایوان به
خاطر نمی آورد که تا به حالی موهایی، که به اندازه موهای دوشیزه گرنچر وزوزی باشد، دیده
باشد. در مقابلش، یک روزنامه پهن کرد، که آن طور که پیدا بود، آخرین شماره پیام امروز بود.
ایوان جای خود را مرتب کرد و مشغول صبر کردن شد.
 
________________
بدترین تولد زندگیم
مینروا مک گونگال با سرسختی به وزیر سحر و جادو، اسکریمجیور، تاکید کرد: نمی تونیم به
اسمشونبر اجازه بدیم این ترم جلوی باز شدن هاگوارتز رو بگیره هیئت مدیره هم با من موافقه
و ما هم داریم حفاظهای متعددی رو روی زمین ها می داریم. با این که خیلی از حفاظهایی
که پروفسور دامبلدور ساخته بود، بعد از مرگ تاثر برانگیزش، دیگه وجود ندارن، ما کاملا
مطمئنیم که اقدامات جدید، که خیلی هاشون رو خود دامبلدور طراحی کرده بود، قلعه رو به امنی
هرجای دیگه ای تو بریتانیا نگه میدارن.
وزیر، که چهار تن از مشاورینش همراهی اش می کردند در یک طرف میز کنفرانس براق و
درخشنده بزرگی نشسته بود، و مک گونگال نیز در کنار چندین تن از اعضای موافق هیئت
مدیره سوی دیگر میز را اشغال کرده بودند. این ملاقات که تصادفا برای روز تولد هری پاتر
برنامه ریزی شده بود، به وزارت خانه اجازه می داد تا انتقال مدیریت هاگوارتز از دامبلدور به مک
گونگال را تحت نظارت خود داشته باشد. هم چنین این امکان را برای وزیر فراهم می کرد که
مک گونگال را، که تنها به واسطه ملاقات های گذری می شناخت، بیشتر محک بزند.
به زودی فهمید که مک گونگال علاقه ای به گپ زدن ندارد؛ وی حتی یکبار هم لبخند نزد،
حتی وقتی داشت دست وزیر را می فشرد. شهرت وی در سفت و سخت بودن از خودش جلوتر
به دیگران می رسید، و اسکریمجیور علتش را به خوبی درک می کرد. اما خود او نیز به همین
مشهور بود.
 
________________
- خانم مدیر، هر روز از والدین نگران نامه های هراس آلودی در مورد آینده فرزندانشون به
دست ما می رسه. هر چند که ما به استقلال هاگوارتز احترام می داریم، وزارت خونه موظفه که
امنیت عمومی رو تضمین کنه. به همین علت، در خواست ما مبنی بر بازبینی امنیت هاگوارتز
کاملا عقلانیه. در گذشته، ما به قدرت و دانش پروفسور دامبلدور اعتماد کامل داشتیم، اما با
مرگ ایشون، وزارت خونه حس می کنه که باید نقش فعال تری ایفا کنه.
مک گونگال می توانست مقصود واقعی وزیر را از میان کلمات به ظاهر معقولش درک کند.
وزارت خانه می خواست کنترل بیشتری بر هاگوارتز اعمال کند، کاری که در طول سالیان
دامبلدور سر سختانه در مقابلش ایستاده بود و تنها وقفه های کوتاهی او را از مقاومتش باز داشته
بود. تصویر دولورس آمبریج در ذهن مدیر نقش بست، و به او انگیزه ای دو چندان برای مقاومت
بخشید. با این وجود میدانست که باید مسوولانه و ماهرانه برخورد کند. این مسلما تنها اولین از
مواجهه های متعددی بود که هنوز اتفاق نیفتاده بودند.
- خب، جناب وزیر ما مسلما در کتون می کنیم، و با کمال میل حاضریم اطلاعات لازم رو در
اختیار وزارت خونه بداریم. البته، این به نفع خودمون هم هست، چون ما هم برای ترغیب دانش
آموزان به بازگشت به حمایت وزارت خونه احتیاج داریم. ما انتظار کاهش آمار در ثبت نام دانش
آموزان جدید رو داریم، اما مطمئنیم که با همکاری شما اکثر دانش آموزان بر می گردن،
دو رهبر، در حالی که نمی توانستند نگرانی را از چهره هایشان دور کنند، به یکدیگر خیره شدند،
اما دیگر مسئله را ادامه ندادند. مک گونگال و هیئت مدیره گزارش کوتاهی از اقدامات امنیتی
انجام شده در هاگوارتز به وزیر و ملازمانش دادند. وقتی ملاقات داشت به پایان خود نزدیک می
شد، وزیر نتوانست جلوی خود را بگیرد و از مشهورترین دانش آموز هاگوارتز چیزی نپرسد
- به من گفتن که امروز تولد هری پاتره، خبری ازش شنیدین، جناب مدیر؟ فکر کنم حالش
خوب باشه.
 
________________
مک گونگال این اقدام ضعیف برای کسب اطلاعات را پیش بینی کرده بود و جوابش را از قبل
آماده داشت.
- آقای پاتر در حلقه دوستان نزدیک من نیستن جناب وزیر امیدوارم که حالش خوب باشه، اما
از پایان ترم قبل تا حالا ندیدمش.
وزیر معصومانه پاسخ داد: اوه، البته. اگه دیدینش بهش مراتب احترامم رو برسونید.
- با این که خیلی ار نولدهای من افتضاح بودن، این یکی بدترین رور نولد زندگی ماه
مسافرت هری به اسکسی جنوبی باعث عصبانیت بیش از پیش او شد. علاوه بر این کمی هم
احساس دل پیچه می کرد، گویی واگن های شلوغ و تاخیرهای قطارها که به علت مسائل فنی
به وجود می آمدند، به اندازه کافی او را عصبی نکرده بودند به خود گفت که این دل پیچه باید
ناشی از بلعیدن سریع ساندویچ گوشت ادویه زده و گندمش در مغازه تونی بوده باشد، اما دل
دردش با سایر موارد متفاوت بود. احساس نمی کرد که جسما بیمار است، اما حالش خوب هم
نیود.
در طول ساعت هایی که سوار قطار بود، ذهنش مشغول مرور خاطرات گم شده ای از زندگی
اش بود. به یاد آورد که چگونه دادلی و دار و دسته اش او را دوره کرده بودند، و چه قدر احساس
یاس می کرده است. با خود گفت: آگاه / لان بود، انتقل به ناتوان نبوده
چندین طلسم خوب به ذهنش رسید که می توانستند آن غائله را به سرعت ختم کنند، و با
تصور تصویری از پسر خاله اش که خم شده بود و از درد به خود می پیچید، گوشه های لبانش
در لبخندی به بالا خم شدند: اونی/احمق واقعا مستنحقشری بود.
وقتی که متوجه شد که ذهنش به چه مسائل خشونت باری منحرف شده، سعی کرد ذهنش را
آزاد کند و به مسائل مربوط تری فکر کند. ناخودآگاه، توجهش معطوف زنانی شد که در زندگی
 
________________
اش همراهشان بود، جینی، هرمیون، و اخیرا ملیسا مونتگومری. احتمالا دیگر او را نمی دید، اما
مواجهه کوتاهش با او، دنیایش را بیش از آن که خود بفهمد زیر و رو کرده بود به رغم این که
روابطش با جینی را در مراسم تدفین دامبلدور خاتمه بخشیده بود، در عمق وجودش فکر می کرد
که اگر روزی زنده بماند به سمت او برخواهد گشت. اما حالا نمی دانست که باید چه فکری کند.
هیچ وقت نمی توانست باور کند که به این زودی به دختر دیگری علاقه مند شود، اما جایی
برای انکار باقی نمانده بود.
هرمیون چه طور؟ پس از اینکه بعد از چند هفته او را دوباره دیده بود، تازه می فهمید که چه قدر
او را به خود نزدیک حس می کرد. این که رون و هرمیون در سال ششم با یکدیگر تفاوت های
متعددی داشتند قابل انکار نبود، اما مرگ دامبلدور که همه را تکان داده بود، دوباره آن ها را به
هم رسانده بود. در طولی هفته هایی که هری مشغول فرار کردن بود، فهمیده بود که به هرمیون
بیش از جینی می اندیشد، چرا که محتاج توصیه و کمکش بود. کمتر زمانی در زندگی اش بود
که به اندازه وقتی که شنل نامرئی اش را در مطب دندان پزشکی والدین او کنار زده بود،
احساس خوشحالی کرده باشد.
وقتی که قطار داشت کم کم به مقصد نهایی اش نزدیک می شد، تنها چیزی که هری می
خواست این بود که از همه این مردم بگریزد و در خلوت اتاقش نامه دامبلدور را با هرمیون باز
کند.
: 8888:: 8 : :: * :8888888888: : : : : : 888888888
ایوان هرینگتون مشغول جاسوسی هرمیون از درب شیشه ای حیاط پشتی بود. گه گاه از
دیدرسش خارج می شد، گاهی به آشپزخانه می رفت و گاهی به طبقه بالا، اما در تمام طول روز
از منزل خارج نشد. شکم کارآگاه که ناهار و شام را به خود ندیده بود، مرتب صدا می کرد، و او
 
________________
شدیدا امیدوار بود که قبل از آن که دیر شود اتفاقی رخ دهد. زندگی یک کارآگاه شامل ساعت
های طولانی و خسته کننده ای می شد که گه گاه لحظاتی ترس آلود آن را دگرگون می کرد
والدین هرمیون از سر کار به منزل برگشتند و سه گرنجر را دید که چگونه از شام مشترکشان
لذت می برند و در مکالمه ای پر تحرک و پر نشاط که گهگاه خنده ای هم به آن افزوده می
شد، مشغول معاشرتند. ایوان نمی توانست به یاد کودکی خودش که از چنین وعده هایی با
خانواده اش لذت می برد نیفشده او که هرگز ازدواج نکرده بود، و با توجه به شرایط، دیگر به نظر
نمی آمد چنین امکانی برایش فراهم شود، از این که چنین چیزهای گرانبهایی که به زندگی
ارزش زیستن می دادند، از دست داده بود افسوس می خورد. همه این ها تنها به خاطر این بود
که اکنون در یک روز گرم در زیر شنل نامرئی اش نیم خیز شود و ساحره جوانی را تحت نظر
بگیرد، که ممکن بود او را به سوی جادوگر جوانی هدایت کند که قرار بود بی هیچ دلیل معقولی
دستگیرش کند. در طول دوران آموزشش یاد گرفته بود که یک کارآگاه هرگز "چرا" نمی گوید،
اما نمی توانست جلو خود را بگیرد.
بلتوجه به این که هرمیون لباس هایش را قبل از شام عوض کرده بود، به این نتیجه رسید که
او می خواهد آن شب منزل را ترک کند. بعضی مواقع که از نزدیکی پنجره رد می شد، می
توانست نگاه خوبی به او بیندازد. شاید یک مانکن روی جلد مجلات نبود، اما به نظرش او در آن
شلوار جین آبی و بلوز بدون آستین سفیدش، بسیار زیبا بود. اگر موهای وزوزی اش را مرتب می
کرد، به زیبایی تا شانه اش می رسیدند و با هماهنگی با حرکات سرش به این طرف و آن طرف
می رقصیدند. احتمالا قرار بود سرپرست دانش آموزان دختران نیز باشد. ظاهرا همه چیز بر وفق
مراد این دختر بود.
ایوان هرمیون را که با مادرش صحبت می کرد نظاره کرد، زنی که قد بلندتر و دارای موهای
صاف تر و مشکی بود. ظاهرا دختر از نظر قیافه به پدرش رفته بود. اندکی پس از آن، حدود
 
________________
ساعت 7:30 بعد از ظهر، هرمیون که کیفش را بر دوش انداخته بود و بر روی دست چپش
پارچه ای حمل می کرد، از پلکان منزل خارج شد. لحظه ای بعد، ایوان که درخشش ابریشمی
شنل نامرئی را تشخیص داده بود، دشنامی را زیر لب نثار هوا کرد.
با سرعت و دقت، به سمت در کناری که احتمالا هرمیون از آن جا قصد ترک داشت رفت. لازم
بود برای انجام طلسمی که به او اجازه می داد حتی با وجود شنل وی را ببیند، جایی باشد که او
را به خوبی ببیند. نمی توانست طلسم را از پشت شیشه انجام دهد، و مجبور بود برای این که
بتواند آن را به محض پوشیدن شنل انجام دهد، سریعا وارد عمل شود.
کارآگاه می دانست که موفقیت آن روزش به این بستگی دارد که بتواند طلسم را بی آن که
دخترک متوجه شود انجام دهد. امیدوار بود که او برای پوشیدن شنل تا ورود به حیاط پشتی صبر
کند، چرا که طلسم باید وقتی به او می خورد که شنل را پوشیده باشد، و این به آن معنا بود که باید در همان لحظه اول آن را اجرا می کرد، وگرنه دیگر راهی برای فهمیدن این که او کجا
ایستاده نداشت. چوب دستی اش را سخت در دستانش فشرد و همه حواسش تحریک شدند.
هرمیون نهایتا از در کناری خارج شد، و پشتش را نگاه کرد تا مطمئن شود والدینش او را نمی
بینند. در حالی که در را می بست کیف رو دوشی اش را صاف کرد، اما مکث کرد. ایوان می
دانست که هرمیون، او را تنها بیست فوت آن طرف تر ایستاده بود حس کرده. با حالتی مشکوک، اطراف را نظاره کرد، اما چیزی ندید. نهایتا رویش را از ایوان برگرداند، شنل را باز کرد.
و در یک حرکت زیبا به دور شانه های خود پیچید.
ایوان به سرعت چوب دستی اش را تنها به اندازه ای که نوکش بیرون باشد از زیر شنل خارج
کرد. در ذهنش فکر کرد: "آپارنتوم روپوس" و خط باریک سفیدی که به سختی قابل مشاهده
بود از نوک چوب دستی اش خارج شد و به نرمی به شنل نامرئی خورد هرمیون چیزی حس
نکرد، و نمی توانست تصور کند که این طلسم، به اجرا کننده اش اجازه می دهد که تصویریمحو از شخصی که زیر شنل است، درست مانند یک روح رنگ پریده، ببیند. ایوان که مطمئن
شد هرمیون چیزی نفهمیده سریعا چوب دستی اش را پس کشید. ساحره جوان شنلش را مرتب
کرد و به سمت خیابان گام برداشت، جایی که فکر می کرد ناظر وزارت خانه مراقب او خواهد
بود. اما مراقب واقعی اش پس از او در حال راه رفتن بود، در حالی که اجازه می داد که وی
چیزی حدود صد فوت از او جلوتر باشد. از آن فاصله می توانست او را به اندازه کافی ببیند و به
هیچ وجه علاقه ای نداشت که دوباره وجودش را احساس کند.
پیش از آن، چندین بار هرمیون در هاگوارتز از شنل نامرئی استفاده کرده بود، اما به زودی به
سختی های گشت و گذار در یک ناحیه شهری با شنل نامرئی پی برد. همواره باید جایی خالی
برای فرار از پیاده هایی که به سمتش می آمدند پیدا کند، بی آن که به داخل خیابان بپرد. برای
کارآگاه با تجربه ای مثل ایوان هرینگتون این کار به یک پدیده ذاتی تبدیل شده بود، اما برای
هرمیون کاری طاقتفرسا بود.
پانزده دقیقه بعد او که هرمیون را در حال نزدیک شدن به هتلی که بی شباهت به هتل لیورپول
نبود یافت، دوید تا فاصله شان را کم کند. این دفعه، امکان آن را نداشت که پیش از عمل
کردن، ساختمان را بررسی کند. تصمیم داشت تا در همان لحظه ای که دو دوست به یکدیگر
خوش آمد می گفتند و کمتر مراقب بودند وارد عمل شود
هتل دارای دو طبقه دراز بود که در هر دوطرفشان اتاق هایی قرار داشتند، بعضی رو به خیابان
داشتند و بعضی با جهت مخالف مواجه بودند. آن طور که پیدا بود، اتاق پاتر رو به جهت دیگر
داشت، از آن جا که هرمیون که گه گاه برای این که به مشنگ های از همه جا بی خبر اجازه رد
شدن بدهد به کنار قدم می گذاشت، به سمت انتهای دیگر ساختمان می رفت.
هرمیون به این سو و آن سو نگاهی انداخت تا ببیند آیا کسی او را تعقیب می کند یا نه، اما به
نظر نمی آمد که متوجه او شده باشد. ایوان حس می کرد حواسش مشتعل شده اند.
________________
هرمیون از پنج اتاق گذشت و در مقابل ششمی ایستاد. پس از آن که به نرمی در زد، منتظر
هری ماند تا پاسخ دهد. ایوان به داخل پارکینگ دوید و در جهت مخالف، جایی که بتواند به
راحتی هری را در هنگام باز کردن در هدف قرار دهد، سنگر گرفت. دو المتنبوییهای سریع کار را
تمام می کرد و او بعدا فرصت داشت که به شرایط ظاهری قضیه رسیدگی کند. در حالی که به
سرعت نگاه می کرد، هیج مشنگی مشاهده نکرد. همه چیز عالی بود.
به جز این که کسی در را باز نکرد. هرمیون دوباره درب را با سختی بیشتری کوبید. اما پاسخی
نیامد. ظاهرا پاتر هنوز نیامده بود. زیر لبی فحشی داد. حالا باید چه می کرد؟
هیشت سایه وار از زیر شنل، به چپ و راستش نگاهی انداخت و کیف رو دوشی اش را باز کرد، و
از درونش چیزی شبیه یک کلید بیرون کشید. ظاهرا پاتر درخواست دو کلید کرده بود و یکی را
به دوستش سپرده بود. آیا باید او را به محض باز کردن در بیهوش می کرد؟ به این صورت می
توانست او را به سرعت به داخل انتقال دهد و منتظر پاتر بماند. با این حال می دانست که این
کار پاتر را به شدت عصبانی می نمود و قصد داشت تا آن جا که ممکن است از چنین رخدادی
جلوگیری کند. تا به خود بجنبد و افکارش را منظم کند، هرمیون به داخل اتاق رفته بود و داشت
در را پشت سرش می بست. ایوان تصمیم گرفت که به سمت دیگر پارکینگ برود و منتظر
رسیدن پاتر بماند.
کارآگاه تازه داشت جای خود را مرتب می کرد که مرد جوانی که گویی برای قرار مهمی دیرش
شده بود، از سوی دیگر پارکینگ با قدم هایی تند وارد شد. کلاهی که بر سر داشت، اجازه نمی
داد زخم پیشانی اش دیده شود، اما ایوان دیگر راه رفتن هری پاتر را به خوبی می شناخت.
هری می دانست که با توجه به تاخیر های غیر قابل پیش بینی قطار، دیر رسیده است و هرمیون
یقینا قبلا وارد اتاق شده. کلافگی غیر عادی اش در طول مسیر پانزده دقیقه ای که باید پیاده از
ایستگاه طی می کرد، ادامه یافته بود، اما اندیشه ملاقات با دوستش و مطالعه نامه دامبلدور
 
 
________________
اندکی خاطرش را آسوده بود. داشت با قدم هایی مصمم به سمت اتاقش می رفت که از گوشه
چشمش، حرکتی در سوی دیگر پارکینگ توجهش را جلب کرد
چرخید تا نگاه بهتری داشته باشد، و پیکر سایه مانندی را دیده که در کنار دیوار درست سمت
راست یکی از ماشین های پارک شده، نیم خیز شده بود. تا به حال چنین چیزی ندیده بود. اول
فکر کرد که دارد یک روح می بیند، اما بیش از آن مادی می نمود که بخواهد روح باشد آن
پیکر زیر نگاه هری بی حرکت شد. دقیق تر نگاه کرد، و توانست قامت مردی را تشخیص دهد
که زیر چیزی چمباتمه زده بود. آتشی در درونش شعله ور شد.
ایوان که کاملا غافلگیر شده بود، فهمید که هری باید حضورش را حس کرده باشد، هر چند که
برای جلوگیری از بروز چنین اتفاقی جایی انتخاب کرده بود که به نظرش کاملا مناسب می
آمد. تمام عضلاتش منقبض شدند. ظاهرا هیچ وقت کارها با پاتر آن طور که برنامه ریزی می
کرد پیش نمی رفتند؛ ذهن ایوان مانند موتوری مشغول کار کردن بود تا بلکه نقشه ای جدید
بیابد.
با این وجود، کارآگاه به هیچ وجه از این که هری او را می دید آگاه نبود هری که کم کم به او
نزدیک می شد تازه داشت درک می کرد که چه اتفاقی افتاده است. مردی که او نمی توانست
به صورت واضحی بیند احتمالا زیر یک جور شنل نامرئی بود، و به دلیل نامعلومی هری می
توانست او را - - یا حداقل یک جور نمای سایه مانند از او را ببیند. با فهمیدن این موضوع
شدیدا عصبانی شد.
چوب دستی اش را با خشونت از جیبش بیرون کشید و فریاد زد: استیوپیفای
کارآگاه که کاملا غافلگیر شده بود، ناخودآگاه در ذهنش اندیشید "پرونگو
و به پشت ماشین پرید و طلسم از نزدیکی اش گذشت. ابری متراکمی از غبار از جایی که
طلسم به آن برخورد کرده بود، جایی میان آسفالت کف و دیوار، برخاست.
 
________________
هری چنان عصبانی بود که اگر صد مشنگ هم صدایش را می شنیدند اصلا اهمیتی نمی داد.
فریاد زد: تو کی هستی؟ اون شنل رو در بیارا استیوپیفای
ایوان هنوز از شک واقعه خارج نشده بود، اما به طور غریزی به صورت نیم خیز پشت ماشین
باقی ماند و آن را حفاظ خود قرار داد
هری که به سختی می توانست بر احساساتش مسلط شود، ماشین را دور زد و فریاد زد: زیادی
پاتو از گلیمات دراز کردی. خودم تمومش می کنم.
هرمیون که صدای هری را شنیده بود، با چوبدستی آماده از اتاق بیرون دوید هری به او توجهی
نکرد و او که فکر می کرد دوستش عقلش را از دست داده، ساکت بر سر جای خودش باقی ماند.
چرا هری فریاد می کشید؟ و بر سر چه کسی داد می زد؟
ایوان لحظه ای فکر غیاب شدن و فرار را از سر گذراند، اما او به هیچ وجه فرار از یک جنگ را
دوست نداشت، و علی ای حال می خواست امروز این تعقیب و گریز را پایان دهد. اگر فرار می
کرد، بدون شک پاتر دوباره راهی جاده ها می شد و او به خانه اول بازمی گشت. بیش تر به
سمت پشت ماشین خزید، اما می توانست صدای پاهای هری را که نزدیک می شد بشنود. سپر
دیگری دور خود کشید.
سپرش بیهوش کننده دیگری را که هری فرستاده بود دفع کرد، اما قدرت طلسم باعث شد
تعادلش به هم بخورد. به ندرت طلسمی با این قدرت دیده بود، اما وقتی برای تلف کردن با
چنین افکاری نداشت. به سمت چپش غلتید و از ماشین دور شد. هنوز هم نمی توانست بفهمد
که این پسر چگونه او را می دید؟ گیجی لحظه ای اش باعث شد تا پاهایش برای یک ثانیه از
زیر شنل خارج بشوند هرمیون نیز آن ها را ببیند. هرمیون به سمت دو مبارز دوید.
هری طلسم دیگری فرستاد و ایوان دوباره دفعش کرد. او که سرانجام ایستاده بود، برگشت تا
________________
صورت بی کلام طلسم "اینریفیکوس نو نالوس" را اجرا کرد. هری که کاملا غریزی اجرای
طلسم را حس کرده بود، با اندیشیدن به "پرونگو "چوب دستی اش را تکان مختصری داد و
طلسم را به آسانی دفع کرد.
هری هیچ وقت به این آسانی طلسم بی کلامی را اجرا نکرده بود، اما وقتی را برای تبریک گفتن
به خودش تلف نکرد. کارآگاه طبپریدن بر روی کاپوت یکی از ماشین ها طلسم دیگری که
توسط جادوگر جوان و خشمگین اجرا شده بود از سر گذرانید، و در سوی دیگر دولا شد.
سر انجام فریاد زدن بسه هری! بیا صحبت کنیم. من فقط می خواستم حرف بزنیم.
هری صدای ایوان هرینگتون را شناختغریده معمولا کسی که می خواد صحبت کنه زیر شنل
نامرئی قایم نمی شه.
چوبدستی اش را به سوی ماشین نگه داشت. داشت کنار انداختن آن را به وسیله یک طلسم
کاهنده بررسی می کرد.
دو مشنگ درهایشان گشودند تا ببینند چه خبر است، و هرمیون سریعا خطر مشاهده این طلسم
پرانی به وسیله این همه مشنگ را متوجه شد. به سرعت دو طلسم گیج کننده اجرا کرد و
ناظرین با خیالی آسوده به اتاق هایشان بر گشتند و دیگر توجهی به ماوقع نکردند.
ایوان که سعی می کرد آرامشش را بازیابد پاسخ داد: برای این زیر شنل بودم که فکر نمی کردم
با دیدن من چندان خوشحال شی، به هر حال اول تو حمله کردی! بهتره بریم به اتاق تو و
صحبت کنیم. می خوام حرفاتو بشنوم.
هری با لحن گزنده ای جواب داد: تو الان سر کارت هستی و چوبدستی ات هم تو دستته. فقط
منتظر فرصتی که منو بیهوش کنی. خب، حالا شانس در خونه ات رو زده. بیا بیرون و مثل یه
مرد مبارزه کن.
 
________________
چشمان سبزش شعله ور بودند و بازویش از هیجان گزگز می کرد، و هیچ چیزی را بیش از
تسویه حساب با این کارآگاه نمی خواست. این حقیقت که ایوان هرینگتون سال ها آموزش
کارآگاهی دیده بود و بسیار مجرب بود حتی ذره ای خیالش را آشفته نمی کرد
هرمیون که خطری که دوستش نمی دید را درک می کرد فریاد زد: مراقب باش هری! برو پشت
یه ماشین، پناه بگیر!
اما گوش هری به چنین توصیه های نیک خواهانه ای بدهکار نبود. او بدون پوشش و در وسط
پارکینگ ایستاده بود، دقیقا همان گونه که دامبلدور را هنگام دوئل کردن با ولدمورت در کنار آب
نمای وزارتخانه دیده بود. تقریبا سخنان هرمیون را نمی شنید؛ خشمش نمی گذاشت که
به سردی تهدید کرد: از پشت اون ماشین میایی بیرون یا خودم بندازمش کنار
ایوان میدانست که واقعا این کار را خواهد کرد.
کارآگاه جواب داد: صبر کنایه دقیقه گوش کن ببین چی می گم! من نمی خوام مبارزه کنم.
ببین، اگه چون جستیم رو برات بندازم حاضری صحبت کنیم؟
او که تازه فهمیده بود چه پیشنهادی داده سرش را برای خودش در تاسف تکان داد این پیشنهاد
به همان اندازه هری را تکان داد، و باعث شد خشمش فروکش کند واقعا یک کارآگاه حاضر به
چنین کاری می شد؟ آیا حاضر بود چوب دستی اش را رها کند؟
- بندازش زمین و بلند شو. بدون شنل، هرمیون، بیا اینجا.
ساحره که چودجستیاش را آماده به سوی ماشینی که ایوان پشتش مخفی شده بود نگه داشته بود،
به سمت هری رفت. کارآگاه هنوز هم از پیشنهادی که داده بود متحیر بود، اما به گونه ای
نامعلوم می دانست که اگر دیگر تهدیدی به حساب نیاید این دو نوجوان به او آسیبی نخواهند
________________
- خیله خب، بگیر که اومد.
از بالای ماشین چوبدستیاش را پرتاب کرد و در چند پایی سمت چپ هری به زمین خورد.
هرمیون بدون معطلی زمزمه کرد: اکسیو چوب دستی
و چو لجستی ایوان به سوی دستش پرواز کرد. هری با تکان سرش تشکر کرد، اما چشمانش را
از ماشین بر نگرفت. ایوان شنل را که قبلا از رویش کنار رفته بود، در دست گرفت، و بالای
سرش بلند کرد. به آرامی ایستاد، و بدنش اندک اندک از پشت ماشین بیرون آمد. هری و
هرمیون چوبدستی هایشان را به سمتش نگاه داشتند. ایوان دستانش را کشیده نگاه داشت تا
نشان دهد که به جز شنل چیز دیگری در دست ندارد.
کسی صدایی از خود در نیاورد، و مرد به آرامی از پشت ماشین بیرون آمد. هری با سرش اشاره
ای به اتاقش کرد و ایوان قدم هایش را سریع تر کرد. هری و هرمیون از پشت سرش ادامه
دادند.
هرمیون متوجه مشنگ دیگری شد که احتمالا مشغول تماشای آن ها بوده، و با تکان مختصری
به چوبدستی اش، زمزمه کرد: آبلیویت
مشنگ که به خاطر نمی آورد چرا به این سمت هتل آمده، پشتش را به آن ها کرد.
دو جادوگر و یک ساحره، به اتاق هری وارد شدند و او درب را پشت سرشان بست. ایوان شنل را بر روی تخت انداخت و چرخید تا با کسانی که دستگیرش کرده بودند رو در رو شود
83 83 : : : :: * : :888888888888888888888888888888888
در روز تولد هری، ولدمورت خود و پیتر پتی گرو را بر روی برآمدگی سنگی مرتفعی که صد پا
بالاتر از موج های در هم شکننده دریا قرار داشت ظاهر کرد. ابرها بر فراز ساحل ناهموار آویزان
 
________________
می شود و ابرها کجا شروع می شوند. اربابش به او دلیلی برای آمدن به این مکان دور افتاده و
خطرناک ارائه نکرده بود.
در عوض، ولدمورت چو دستیاش را بیرون کشید و با نوک ان به آرامی سنگ ناهمواری را با
الگویی پیچیده لمس کرد، درست مثل کاری که هاگرید سال ها قبل برای باز کردن معبر کوچه
دیاگون برای هری کرده بود. دقیقا مثل همان موقع، سنگ سخت، ناگهان باز شد و راهی دیگر
برای ورود به غاری که هری و دامبلدور کمی قبل از یک ماه پیش از آن بازدید کرده بودند نمایان شد. پیتر به اربابش کمک کرد که لنگ لنگان به داخل غار برود. به محض ورودشان
سنگ سر جایش برگشت و تاریکی مطلق آن ها را در بر گرفت.
ولدمورت که چوبجاستینش را به سمت آب گرفته بود زمزمه کرد: لوموسی
و نور را بر روی آب انداخت. جای خاصی را که مد نظرش بود پیدا کرد و گفت:یه ذره ماسه
بریز اینجا دمباریک.
پیتر، که از سرما و شومی غار تاریک به خود می لرزید، چوبدستی خودش را روشن کرد و دست
نقرهایش را در شن های ساحلی که در کنار سطح کاملا صاف آب قرار داشت فرو کرد سپس
آب را به نرمی روی سطح آبی که با چوب دستی ولدمورت روشن شده بود ریخت. به محض
این که شن ها سطح آب را لمس کردند پلی چوبی از ناکجاآباد ظاهر شد که درست به سوی
مرکز دریاچه می رفت.
- هدایتم کن.
پیتر به ولدمورت کمک کرد تا بر روی گذرگاه قدم بگذارد و بازویش را، در طول مسیر چند صد
یاردی تا جزیره کوچکی که بینهایت آشنا بود، گرفت. در نور دو چوب دستی پیتر نیم نگاهی به
اشیاء درون آب انداخت و با این که اصلا نمی خواست داخل آب را دقیق تر ببیند، تصور بسیار
 
________________
خوبی از آن چه می توانست آن جا باشد داشت. به خوبی علاقه پیشین اربابش به دوزخی ها را
به خاطر می آورد.
با رسیدن به جزیره، پیتر دوباره به ولدمورت ناتوان کمک کرد تا بر روی سنگ های ناهموار قدم
بگذارد. چند یارد آن طرف تر، و اندکی بالاتر از ایشان، ظرفی قرار داشت که تنها چند هفته قبل
از آن، دامبلدور از داخلش آن معجون سبز رنگ را نوشیده بود.
- برو اونجا دمباریک. باید اون معجونو بخوری، همه شو. این تنها راه رسیدن به شیئیه که
معجون پنهانش کرده و من می خوام بدستش بیارم. یکی از طلسم های نبوغ آمیزیه که خودم
اختراعش کردم، اما حتی خودم هم نمی تونم باطلش کنم باید همه اش رو بخوری، هر چند که
ممکنه نخوای این کارو بکنی. ولی خیالت راحت باشه، این کارت بدون پاداش نمی مونه.
می شد حتی گفت که در صدای ولدمورت اندکی همدردی نهفته بود. تکان مختصری به
چوبدستی اش داد ولیوانی نقره ای ظاهر کرد و به دست پتی گرو داد. پیتر از ترس می لرزید،
چرا که به خوبی معنای این حرف اربابش را که می گفت : ممکنه که نخوای این کارو بکنی
می فهمید. مسلما این قرار بود بدترین تجربه اش باشد، اما راه گریزی نبود، و ضمنا هیچ
مرگخواری در خدمت گزاری به لرد سیاه ابراز بی میلی نمی کرد. پیتر به سمت ظرف پیش رفت.
او که صدای نسبتا بلندش در فضا می پیچید، رو به اربابش گفت: ظرف خالیه، ارباب.
نمی توانست آسودگی اش را در صدایش بروز ندهد. ولدمورت که کاملا غافلگیر شده بود گفت:
چی ؟!
با وجود نا توانی جسمی اش تلاش کرد که از صخره بالا برود، تا این که پیتر برای کمک به او
دولا شد. ولدمورت شخصا ظرف خالی را بررسی کرد هیچ معجونی نبود. هیچ جاودانه سازی در
کار نبود. با صدایی که نفرت بی حدی، بیش از همه مقداری که تا کنون در زندگی اش حس
کرده بود، پر شده بود و به صدای مارها می مانست گفت: دامبلدور!
 
________________
آن پیر خرفت حتی بعد از مرگش هم دست از آزار او بر نمی داشت. بعد از چند لحظه تفکر
ولدمورت حدس زد که چه اتفاقی باید افتاده باشد. این که چه طور دامبلدور غار را پیدا کرده بود،
برایش معلوم نبود، اما مرگ خوارانش که کشته شدن دامبلدور به دست اسنیپ را مشاهده کرده
بودند، گزارش کرده بودند که وی ظاهرا درد شدیدی تحمل می کرده، و به نظر مریض و اندکی
گیج می آمده. دامبلدور احتمالا معجون را سرکشیده بوده و جاودانه ساز را برداشته بوده، گردن
آویز اسلیترین را. اما چه طور می توانسته با آن شرایط از غار خارج شود و از دست دوزخی ها فرار کند؟ حتی دامبلدور هم از این معجون در امان نبوده.
او حتما کمک داشته است. پاتر. حتما آن پسر به گونه ای به دامبلدور کمک کرده بوده، که این
فکر به یک نتیجه بیشتر منتهی نمی شد: پاتر یک جاودانه ساز را در اختیار داشت.
بقیه آنها چه طور؟فصل نهم: قتل باعث قتل می شه
- اون مرده دراکو
- چه طور می تونیم انقدر مطمئن باشیم؟ این فقط یه شایعه اس.
نارسیسا مالفوی جواب داد: می دونم.من هنوز بعضی از آشنا هام رو توی وزارت خونه دارم.
اسکریمجیور این کارو به عنوان تلافی حملات لرد سیاه انجام داده، اگه لرد سیاه ادامه بده،
اسکریمجیور همه مرگ خوارای توی آزکابانو می کشه.
زن بلند قد و بلوند ناراحتی خاصی از این که همسرش بدون محاکمه اعدام شده بود بروز نمی
داد، اما هنگام حرف زدن با پسرش برای اولین بار در طی چند ماه اخیر، دستانش اندکی می
لرزیدند.
ولدمورت شخصا به درخواست خودش به او اجازه این ملاقات را داده بود، اما او می دانست که
نمی تواند زیاد بماند. لرد سیاه و همراهانش اقامتگاه سارازن را ترک کرده بودند و هر چند روز
یک بار جا عوض می کردند ولدمورت سپای خود شبکه ای از مخفیگاه ها و خانه های امن
دست و پا کرده بود. آن روز، آن ها در یک مزرعه در جنوب اسکاتلند اقامت داشتند. لرد سیاه به
همراه پتی گرو برای کارهای نا مشخصی آن جا را ترک کرده بودند و او می خواست از این
فرصت بهترین استفاده را ببرد تا با صراحت بیشتری با پسرش صحبت کند.
دراکو که سعی می کرد درد نهفته در قلبش را مخفی کند، با خشم گفت: انتقامشو می گیرم !
 
________________
با این که از پدرش متنفر بود، اما در عین حال او را الگوی خود قرار داده بود و می خواست پا در
جای پای او بگذارد. اما می دانست که هوش و استعداد پدرش را ندارد. ساحر جوان به مادرش
رفته بود، بیرونی سخت و محکم و درونی پر از عدم قطعیت.
نارسیسا، پوشیده در ردای گران قیمت و مشکی رنگ ابریشمین، غرید: تو انتقام هیچ چیزی رو
نمی گیری! این به تو هیچ ربطی نداره. تو راه خودتو انتخاب کردی، مثل من و پدرت، برای
برگشتن خیلی دیره. اگه به خدمت لرد سیاه در بیای دیگه نمی تونی نظرت رو تغییر بدی، اگه
می تونستم از اول شروع کنم ...
اما جرئت نکرد فکرش را به پایان برساند. دراکو، که صدایش اندوهش را آشکار می کرد و باعث
می شد چند سالی کوچک تر به نظر برسد، گفت: برای چی اونو کشتن ؟ وزارت خونه که
دستگیرش کرده بود، دیگه برای چی باید می کشتش ؟
مادرش به سردی پاسخ داد: به همون علتی که لرد سیاه احتیاجی به انجام کارایی که می کنه
نداره. موقعیتترو درک کن، دراکو. دلم می خواست که نجاتت بدم، اما حالا می فهمم که
کاری از دستم بر نمیاد. خشونت باعث خشونت می شه و قلت باعث قتل می شه.
چشمان خانم مالفوی که سعی می کرد به احساساتش مسلط شود اندکی گشاد شده بودند. بعد از
اتفاقاتی که در ماه ژوئن در هاگوارتز افتاده بود، آینده دراکو قابل تغییر نبودند چه به نفعش بود،
چه به ضررش مجبور بود در خدمت لرد سیاه باقی بماند احتمالا به ضررش بود. پیش از آن امید
داشت که شاید به نحوی ممکن باشد که دراکو به خدمت مستقیم لرد سیاه در نیاید و در حلقه
پیروانش باقی بماند، اما در عمق وجودش می دانست که این امری غیر ممکن است. آینده
فرزندش کاملا مبهم بود. اگر لرد سیاه پیروز می شد، احتمالا فرزندش می توانست برای خود
پست و مقامی بهم بزند. اما در حالتی که وی شکست می خورد، بهترین حالتی که می توانست
متصور شود حکم حبس ابد در آزکابان بود.
 
________________
چشمان دراکو بلبدرک منظور حقیقی مادرش تنگ شدند. در حالی که سعی می کرد صدایش به
خشونت مرگ خواران حرفه ای که روز هایش را با آن ها سپری می کرد باشد گفت: پس من
باید توی گندابی که خودم درست کردم خفه شم. اگه قتل باعث قتل می شه، بذار همین طوری
باشه!
اما مادرش می توانست نقش بازی کردنش را ببیند. در مقابل جمله اش اخمی کرد، اما نمی
توانست با او مخالفت کند.
:8:: 8 : : : 8888888888888888888 3) 3 83 83 8 8 : :: * :888888
- این یارو همون کارآگاهها اس که توی لیورپول دنبالت بود؟
هری در حالی که به سوال هرمیون پاسخ می گفت، با بی خیالی به ایوان نگاه می کرد: آره.
ایوان هرینگتون، پدر و مادرم رو توی هاگوارتز می شناخته. فکر می کردم آدم خوبی باشه، اما
حالا چندان مطمئن نیستم.
ایوان که کنار تخت اتاق می ایستاد تایید کرد: درسته، والدینت رو می شناختم، اما هیچ وقت
ادعا نکردم که آدم خوبیم. در واقع هیچ کدوم ما کارآگاها نیستیم.
کارآگاه بلند قد و مو قهوه ای، در حالی که سفت و محکم مقابل جادوگر جوان ایستاده بود، ابدا
به کسی که دستگیر شده نمی مانست. هری که از روراستی ایوان خوشش آمده بود، سرش را تکان داد. به او اشاره کرد که بر روی
صندلی ای که کنار میز گردی مقابل پنجره پارچه پوش قرار داشت بنشیند. ایوان پذیرفت و
هری صندلی دیگر را چندین پا عقب تر کشید و بر رویش نشست. می خواست فاصله بینشان را
حفظ کند، و هنوز چوبدستی اش را در دست راستش نگه داشته بود. هرمیون که بدون صندلی
مانده بود، در حالی که به جز چو دستی خود، چوبجستی ایوان را نیز در دست داشت، به لبه تخت
تکیه زد. برای زمانی، سکوتی متشنج حکم فرما شد، تا این که ایوان آن را شکست.
 
________________
- چرا تونستی منو ببینی؟
هرمیون که ذهنش در گیر همین مسئله بود، سرش را چند سانتی متری در موافقت پایین آورد.
هری خودش هم نمی دانست. اما دلیلی برای توضیح هیچ کاری به آن کارآگاه نمی دید.
بنابراین گستاخانه پاسخ داد: چون کارم خیلی درسته. چی می خوای بگی؟ چه فرقی می کنه که
من به تو چی بگم؟
هری هنوز شلوار جین و تی شرت سیاه رنگی که پیش از رفتن به لیتل وینگینگ پوشیده بود را
به تن داشت. کیف کوله پشتی اش را کنار پاتختی اش رها کرده بود. ایوان، که به این نتیجه
رسیده بود که حقیقتا جواب خوبی ندارد، به سقف خیره شد.
- من نمی دونم چه خبره. هیچ چیز با عقل جور در نمیاد، احساس می کنم دارن ازم استفاده می
کنن. نمی تونم به اسکریمجیور اعتماد کنم، و دلیلی هم نمی بینم که چرا باید تو رو بدون هیچ
جرمی دستگیر کنم، و این دقیقا همون کاریه که اون می خواد انجام بده.
دوباره مکث کرد و فهمید که آن طور که دلش می خواسته، با این جملات منقطع خود را توجیه
نکرده است، بنابراین ادامه داد: ببین هری، من در طول چند هفته گذشته تقریبا یه دوجین دسته
از قرارداده ای اخلاقی کارآگاها رو نقض کردم. الان دیگه بیش از اون پیش رفتم که بخوام
عقب گرد کنم. اگه می دونستن که من امروز این جا نشستم و دارم با تو حرف می زنم، کارم
تموم بود. من شغلمو دوست دارم، اما ظرفیتم هم برای پذیرفتن بی چون و چرای کارا محدوده.
هرمیون محتاطانه گفت: چی می خوای بدونی؟ مگه پیام امروز و نخوندی؟ تو داستان هری رو
می دونی، همه می دونان،
اندکی به جلو خم شد و با حالتی سرشار از بی اعتمادی مرد را نظاره کرد. ایوان به سوی او
چرخید و مخالفت کرد: نه، من داستان اونو نمی دونم. داستان واقعی رو. معمولا در بهترین حالت
 
________________
فقط نصف چیزایی که پیام امروز می نویسه راستن، و اگه چیزایی که در مورد تو به من گفتن
حقیقت داشته باشه، باید انقدر باهوش باشی که خودت اینو بفهمی.
قبل از این که دوباره رو به هری کند، مدتی دیگر به هرمیون خیره ماند: بدار رک باهات
صحبت کنم، هری. می خوام ببینم که بهت کمک بکنم یا نه؟ که آیا ارزششو داره که قسمم به
عنوان یه کارآگاهو زیر پا بذارم، و از دستورات مافوقم، من جمالی خود شخص وزیر سحر و جادو،
سرپیچی کنم یا نه؟ تو منو نمی شناسی، اما بذار بهت بگم که مطرح کردن این پیشنهاد اصلا
برای من ساده نیست. اما اگه از قبل ذهنم به این سمت معطوف نبود، الان این جا نبودم. اگه
بتونی منو قانع کنی، می تونم کمک بزرگی برات باشم.
هری که کلافه شده بود پرسید: مگه مصاحبه منو توی طفره زن نخوندی؟ همه اش راست بود.
دیگه چی میخوای بدونی؟
ایوان پاسخ داد: میخوام بدونم چرا اسکریمجیور انقدر دوست داره تو رو بگیره. و این که چرا
ولدمورت می خواد نعشتو ببینه. مطمئنم قضیه خیلی عمیق تر از اونیه که توی روزنامه نوشته
بود. یه چیزی هست که باعث شده تو و ولدمورت به هم مربوط بشین، حالا چه همون موقعی
که پدر و مادر تو به قتل رسوند، چه بعد تر می خوام بدونم ماجرا چیه!
هری در حالی که به زخمش اشاره می کرد با حالتی بر افروخته گفته درسته، ما به هم
مرتبطیم، دقیقا از این جا. اون زندگی منو به یه جهنم تبدیل کرده، و منم می خوام محبتش رو
جبران کنم.
هرمیون از زهری که از صدای هری می بارید به خود لرزید؛ تا به حال چنین لحنی از او نشنیده
بود. تا به حال او را در همه احوالی، حتی در عصبانی ترین لحظاتش، دیده بود، اما هیچ وقت
نشنیده بود چنین سخن بگوید. از همان لحظه ای که وارد اتاق شده بود، تفاوتی را در او احساس
کرده بود، اما با توجه به فشاری که در آن لحظه بر ذهنشان سنگینی می کرد، نمی توانست
 
________________
خیلی به این موضوع فکر کند. با این کلمات هری می دانست که اتفاقی برایش افتاده که او را
به کل تغییر داده است. بسیار تهاجمی تر می نمود؛ ابتدا بدون هیچ احساسی بیرون اتاق به
کارآگاه حمله کرده بود، و اکنون نیز مشغول در هم کوبیدن دشمنش به صورت لفظی بود تا به
حال نشنیده بود در مورد ولدمورت چنین صحبت کند، طوری که انگار مشتاق این نبرد بود
ایوان با لحن تمسخرآمیزی گفت:خب، پس تو این وظیفه که دنیا رو از شر ولدمورت راحت
کنی بر عهده گرفتی، درسته؟ اونم تنهایی، واقعا قابل تحسینه !
هرمیون با عصبانیت حرفش را قطع کرد: اون به هیج وجه قرار نیست این کار و تنهایی انجام
بده. در ضمن کاملا درست میگی، تو اصلا نمی دونی قضیه از چه قراره.
به سرعت قدمی به جلو گذاشت و به دوستش گفت: اصلا نمی دونم که باید بهش بگیم یا نه.
این ممکنه یه تله باشه.
اما پاسخ نیشدار کارآگاه، هری را که از شنیدن نام لردسیاه از زبان او خشنود شده بود، بیشتر به
ادامه ترغیب کرد. او مردی بود که از ابراز عقیده اش نمی هراسید، و می توانست آن جا بنشیند،
در چشمان هری نگاه کند و به او بگوید که کارهایش چقدر احمقانه اند. هری از این خصلتش
خوشش می آمد. به اندازه کافی دیگران سعی در دلداری، حمایت و دور نگه داشتن او از وقایع
کرده بودند." حالا دیگه من به هفده ساله هستنم، به مرد".
- همه به من می گن فرد منتخب، و خب، یه جورایی درست میگن. ولدمورت منو انتخاب کرده.
ما با هم مرتبطیم، چه بخوایم و چه نخوایم، و تا یکیمون نمیره، به هم مرتبط میمونیم. این
چیزیه که من باهاش مواجهم هرینگتون، مرگ یا قتل. واقعا می خوای خودتو قاطی یه همچین
ماجرایی بکنی؟
 
________________
دوباره، لحن هری باعث شد لرزه به اندام هرمیون بیفتد. با نگاهی پرسش گر به هری خیره شد،
اما هری او را نادیده گرفت و با نگاه برنده اش به هر ینگتون خیره ماند. کارآگاه به نوبه خودش
از آن چه می شنید راضی بود.
با لحنی بی خیال گفت: مرگ یا قتل؟ این دقیقا راست کار خودمه. اما این ارتباطی که در موردش
صحبت می کنی چیه ؟ چرا باید تو، یه نوجوون هفده ساله، این مسوولیت رو بر عهده داشته
باشی؟
هرمیون یک قدم دیگر جلو آمد و با لحنی تند گفت: اصلا لازم نیست چیزی بهش بگی. چرا ما
باید بهش اعتماد کنیم؟
نگاه هری بین آن دو سرگردان بود: ولی من بهش اعتماد دارم هرمیون، نمی دونم چرل یه
نگاهی به کارایی که کرده بنداز؛ چوبدستی اش رو انداخت و خودشو تحت اراده ما قرار داد ضمنا
وقتی که من با ملیسا بودم سر به سرم نذاشت. فکر می کنم آدم خوبی باشه، حتی اگه خودش
تایید نکنه.
- نمی دونم هری، این می تونه یه اشتماه بزرگ از آب در بیاد.
هری که عزمش جزم شده بود جواب داد: مطمئنا اولین اشتباهم نخواهد بود. اینجا رو خونه
خودتون فرض کنید آقای هرینگتون، ممکنه کمی طول بکشه.
:{ :: * : : : : : :: * : : : : :{{ :: * : : : : :: * : : : : :{{{ :: * : : :{ :::::
دستیار اسکریمجیور گزارش داد: امروز سه تا حمله دیگه داشتیم، جناب وزیر. حداقل این طور که
به نظر میاد بعد از برنامه تبلیغاتیمون در مورد اقدامات دفاعی، مردم آماده تر هستن، مرگ خوارا
فقط تونستن جون یه نفرو بگیرن.
اسکریمجیور به برگه پوستی پیش از این که بر روی میز بیندازدش نگاهی سریع انداخت. ظاهرا
پیروان لرد سیاه حملات خود را افزایش داده بودند اما هنوز بر همه موانع غلبه نکرده بودند تا
 
________________
الان فقط موفق به اجرای حملات کم قوتی شده بودند که به همان اندازه که برای ایجاد
وحشت طراحی شده بودند با هدف پیش گیری از تلفات انجام می شدند. با این وجود موفقیتشان
را نمی شد انکار کرد. هر روز گزارش های پیام امروز متشنج تر می شد و نامه هایی که به
وزارتخانه می رسیدند این موضوع را به خوبی منعکس می کردند. تا به این جا که نتوانسته بودند
خبر های خوبی در جواب آن ها ارائه دهند. به نظر می آمد که اسمشونبر همیشه دو سه قدم
جلوتر از آن هاست.
وزیر غرید: باید جواب کاراشو بدیم کشتن مرگ خوارا توی آزکابان کافی به نظر نمیاد
باید نقشه ای طرح می کرد، نقشه ای که واقعا در این نبرد تاثیر گزار می بود. مانند معمولی،
صندلی گردان اش را چرخاند و رو به کوه های سپید پوش پشت پنجره جادویی کرد، و به
دستیارش اجازه داد تا در سکوت حضورش را ترک کند.
چندین دقیقه بی هیچ حرکتی به همان صورت باقی ماند، تا آن که گوشه های لبش در لبخندی
بعد از برگرداندن جاروی خود و جینی پس از تمرین روزانه شان در زمین کوئیدیچ، رون ویزلی،
در گنجه جارو ها را بست. ساعت از نه بعد از ظهر گذشته بود و نور و روز تازه داشت محو می
شد. روزها همگی تقریبا مثل هم بودند و این برادر و خواهر تا به حال تابستانی کسل کننده تر از
این نداشتند.
در سال های گذشته خانواده ویزلی به مسافرت می رفتند، از اقوام دیدن می کردند، از مصاحبت
دوستان لذت می بردند یا حداقل برای خرید بیرون می رفتند این تابستان، از ترسی ترک
مأمنشان، پناهگاه، و شهر اوتری سنت کچپول، هیچ کدام از این تفریحات را نداشتند. حالا که
 
 
 
________________
همه برادران بزرگترشان خانه را ترک کرده بودند، رون و جینی وقت زیادی را با یکدیگر سپری
می کردند، چه دوست داشتند و چه نداشتند.
جایی ما بین این کسلی بودن، درست کمی زیر سطح، همیشه نگران بهترین دوستشان، هری
پاتر بوند. با این که خیلی کم در این مورد صحبت می کردند هر وقت پدرشان از سر کار باز می
گشت از اخبار جویا می شدند و هر روز او به آن ها می گفت که خبرهای خوشی ندارد و ظاهرا
در حال حاضر هری و ایوان هر ینگتون را دست به سر کرده. متاسفانه محفل هم از موقعیت هری
اطلاعاتی در دست نداشت.
بعد از پرت کردن دو سه جن خاکی به این طرف و آن طرف، رون و جینی به خانه بازگشتند و با
یک پارچ آب کدو حلوایی و یک بطری زیتون - از نوع مشنگی اش - برای صرف عصرانه به
اتاق رون رفتند. سال ها قبلی آقای ویزلی علاقه خاصی به زیتون های مشنگی پیدا کرده بود و
خانواده اش انج زودی در این زمینه پیرو وی شده بودند. چند روز قبل چندین بطری زیتون تازه
خریده بود.
جینی با لحنی غرغر مانند گفت: حوصله ام انقدر سر رفته که حاضرم همین الان سماغ بمکم.
حتی حاضرم دوباره مشغول تمیز کردن خونه گریم ولد بشم. حداقل اونجا یه کار مفید می کردیم
و هری و هرمیون هم اونجا بودن. البته قصد جسارت نداشتم.
شانه ای برداشت و مشغول حرکت دادن آن در موهای قرمز مواجش شد. رون بعد از سر کشیدن
یک لیوان آب کدو حلوایی گفت: اشکالی نداره، می دونم منظورت چیه، هیچ وقت فکر نمی کردم
که دلم دوباره برای اون محل دلگیر و خسته کننده ننگ بشه. اونجا لااقل یه ذره تفریح می
کردیم و چیزایی جالبی هم اونجا بودن،
هیچ تلاشی برای صاف کردن موهای درهم ریخته اش نکرد. جینی بطری زیتون را برداشت و
بدون کسب موفقیتی سعی در باز کردنش نمود. به سعی کردن ادامه داد اما سرپوش بطری بیش
 
________________
از آن محکم بود که بتواند با دست خالی بازش کند. جینی که هنوز مشغول تقلا بود گفت: به
نظر من بعضی از اون چیزا زیادی جالب بودن.
نهایتا از تلاش کردن دست کشید و گفت: می شه اینو برام بازش کنی رون؟
رون بطری را گرفت و گفت: البته. خونه گریم ولد خیلی پر جنب و جوش بود، با اون همه
ملاقات های محفل و آدمایی که رفت و آمد می کردن - تانکس، دامبلدور، لوپین و حتی
هاگرید. و البته فرد و جرج هم همیشه همه چیز و سرزنده تر می کردن کاشی بیشتر به این جا
بسر می زدن
دستان بزرگ رون به دور بطری زیتون حلقه زدند، اما ظاهرا این درپوش بسیار سفت قصد
نداشت در مقابل زور سر خم کند. بعد از چند بار تلاش تصمیم گرفت به جادو متوصل شود. رون
که بلند می شد تا چوبدستی اش را بردارد خاطر نشان کرد: این مشنگا مثل این که واقعا بلدن
در بطریاشونو چه جوری ببندن، این بطریه تقریبا به بدی اون گردن آویزیه که دو سال پیش
توی خونه گریم ولد نمی تونستیم بازش کنیم. یادته؟
جینی که خود را بر روی تخت اضافه ای که در اتاق رون بود، همانی که هری تابستان ها
رویش می خوابید، رها می کرد، گفت: یادمه. اون یکی از همون چیزای زیادی جالبیه که گفتم.
چیزی شده؟
رون کنار پاتختی اش ایستاده بود، و چو دستی از دستش آویزان بود و بطری زیتون را فراموش
کرده بود، ظاهرا هیچ یک از کلمات خواهرش را نشنیده بود. با خود اندیشید: خدای من، چرا
رود نر به فکرنش نیفتادیم:
جینی که اندکی نگران برادرش شده بود دوباره پرسید: چی شده؟ کجای یه بطری زیتون انقدر
عجیبه؟
رون با حالتی مضطرب با خود زمزمه کرد: باید با هری حرف بزنم ... و هرمیون.به سمت در اتاقش چرخید، گویی می خواست همان لحظه آنجا را ترک کند، و به یاد آورد که
نمی داند چگونه باید دوستانش را بیابد. جینی که گیج شده بود چشمانش را به بالا گرداند و
تمسخر گفت: منم دلم می خواد با هری حرف بزنم، اما اگه دقت کرده باشی، در طول دو هفته
قبل هیج اثری ازش مشاهده نشده. می دونی که امروز تولد شه. کی می دونه که الان داره چی
کار می کنه و کجاس؟
رون که کلافگی اش آشکار بود گفت: خودم می دونم، اما موضوع خیلی مهمه. همین الان به
دهنم رسید، و لازمه که فورا بهش خبر بدم.
مو قرمز قد بلند به سمت پنجره چرخید، گویی این کار می توانست او را به نحوی از مکان هری
با خبر سازد. جینی ندرتا چنین حالت اضطراری را در برادرش مشاهده می کرد. در حالی که سعی
می کرد کمکی کرده باشد پیشنهاد داد: می تونی یه جغد برای هرمیون بفرستی،
- مگه یادت رفته؟ اون الان نمی تونه جغد بگیره. احتمالا همون طوری که وزارت مراقب ماس
اونو هم تحت نظر داره. ممکنه نامه هاش رو باز کنن. نمی دونم چی کار باید کرد.
جینی پیشنهاد کرد: اون شماره تلفنشو به من داده، و یادم داده چه طور ازش استفاده کنم، واقعا
آسونه. اگه انقدر مهمه می تونیم از تلفن عمومی استفاده کنیم.
او به شدت به تغییر ناگهانی رون، که اولین رخداد جالب چند روز گذشته بود، علاقه مند شده
بود. با توجه به چند روز اخیر، یک گشت و گذار پیاده تا شهر و مکالمه ای تلفنی با هرمیون
برای خودش تفریحی به حساب می آمد.
لازم نبود چیزی را دوبار به رون بگویند. به مادرشان گفتند می خواهند تا شهر پیاده بروند، مثل
سایر اوقاتی که برای کاستن از بیهودگیشان این کار را می کردند. اما مالی به آن ها اجازه بیرون
رفتن در آن موقع از شب را نمی داد؛ باید تا فردا صبر می کردند.
 
________________
ولدمورت با صدای هیس هیس مانندی که لرزه بر اندام پیتر پتی گرو می انداخت گفت:
دامبلدور! انگار وقتی زنده بود به اندازه کافی برام مشکلی ایجاد نکرد! شاید مرگش خیلی هم بد
نبوده باشه.
پتی گرو اربابش را به سمت یکی از کلبه های مخروبه ای که در نزدیکی لیتل هنگلتون قرار
داشتند هدایت کرده بود. ولدمورت چوب دستی اش را چندین بار تکان داد و حفاظهای متعددی
که بر روی خانه قرار داشت را برداشت، اما پیتر با هراس و وحشت می توانست نگرانی ای را که
در رفتار لرد سیاه موج می زد ببیند. به ندرت او را در چنین احوال پریشانی دیده بود. به محض برداشتن حفاظها، ولدمورت به داخل شتافت. اما از همان جا هم می توانست ببیند که
کسی بعد از او، که سال ها پیش پس از تبدیل حلقه ماروولو گانت به جاودانه ساز به آن جا رفت
بود تا در آن جا مخفی اش کند، به خانه وارد شده است. حلقه ای برای پیدا کردن وجود نداشت
و می دانست که فقط یک نفر می توانسته بر حفاظ ها فایق آید.
دامبلدور حلقه را برداشته بوده، که به این معنی می بود که آن پیرمرد فضولی نابودش کرده.
ولدمورت با حواس پرتی، در حالی که حضور خادمش را ندیده می گرفت، در داخل کلبه ویران
قدم می زد. پتی گرو به خوبی می دانست که باید زبانش را نگه دارد، و در کناره کلبه باقی ماند.
ولدمورت با خبر بود که پاتر بی آن که خود بداند دفترچه ای را که او، در زمانی که هنوز به عنوان تام ریدل شناخته می شد و دانش آموز هاگوارتز بود، درست کرده بود. نابود کرده است.
لوسیوس مالفوی برای ولدمورت وقایع تالار اسرار را بازگو کرده بود و با آن که همه ماجرا را
نمی دانست، آن قدر می دانست که ولدمورت را به این نتیجه برساند که یکی از جاودانه
سازهایش نابود شده اند. چه خوب شده بود که شش تا درست کرده بود. اما ولدمورت فرض
کرده بود که باقی پنج جاودانه سازش دست نخورده باقی مانده اند.
 
________________
حال می دانست که در اشتباه بوده. آلبوس دامبلدور موفق شده بود جای حلقه و گردن آویز را
بیابد. احتمالا پیرمرد یکی از آن ها یا شاید هر دو را نابود کرده بود و در حال حاضر فقط سه تا از
آن ها باقی مانده بودند. تنها امید ولدمورت این بود که دامبلدور تا کنون باقی آن ها را کشف
نکرده باشد و متوجه این موضوع شد که در حال حاضر باید اولین اولویتش را به دست آوردن
این اقلام و تجدید مراقبت هایشان بکند. سختی این کار باعث شد که به دوردست ها خیره
شود. دیگر نمی توانست حفاظ های هاگوارتز را نادیده بگیرد.
سرانجام با حالتی مصمم دستور داد: راه بیفت دمباریک. خیلی کار داریم.
: 88888* || || 83 83 833 :: * :: * :88888) : 3 83 83 :: *:* :: * :: * 88888) : 3 83 8::::
کفش های ایوان هرینگتون، پس از این که هم او و هم هری در طول مکالمه طولانیشان
کفش هایشان را در آورده بودند، چند اینچ آن سو تر از کفش هری روی زمین رها شده بود
کلوآگاه در جریان همه وقایع مهم زندگی هری قرار گرفته بود، از سنگ جادو گرفته تا کشف
جاودانه سازها. با پیچیده تر شدن وضعیت و اضافه شدن اجزای داستان، هرینگتون که احساس
راحتی بیشتری میکرد، گهگاه بلند می شد و اتاق را گز می کرد. هرمیون که همیشه هوشیار
بود و هنوز به مرد اعتماد کافی نداشت، فاصله اش را با او حفظ می کرد و چوبدستی وی را هنوز
پس نداده بود. با این وجود با سپری شدن ساعت ها حتی هرمیون هم شروع به اعتماد کردن به
او کرد. سوال هایی که می پرسید واقعا هوشمندانه و استراتژیک بودند.
اگر می خواست باعث نگرانی پدر و مادرش نشود، باید سریعتر به خانه بر می گشت، اما اصلا
نسبت به تنها گذاشتن هری با غریبه ای از وزارت خانه احساس خوبی نداشت. کارآگاه، بعد از
این که مطمئن شد دید خوبی نسبت به تمامی مسائل دارد، پرسید: ولدمورت چقدر از ماجرا
مطلعه؟
 
________________
ایوان سر جایش نشسته بود، اما هری جایش را با قدم زدن و طی کردن فرش پشمی گرفته
بود: منظورت چیه ؟ راجع به چی؟
- اول از همه جاودانه سازها.
هری و هرمیون هرگز بر سر این موضوع به صورت جدی بحث نکرده بودند، اما می توانستند
ببینند که به نظر کارآگاه، این موضوع اهمیت ویژه ای دارد. هری گفت: خب، از دفترچه خاطرات
باید خبر داشته باشه، چون من اونو با یه جوراب که دورش پیچیده بودم در حالی که درب و
داغون بود به لوسیوس مالفوی پس دادم.
در جواب قیافه سرگردان ایوان هری، به طور مختصر نقشه لحظه اش برای آزاد سازی دابی را
تعریف کرد.
- خب، با این موافقم، باید فرض رو بر این بذاریم که ولدمورت از دفترچه خبر داره، اما در مورد
بقیه چی؟
هری اعتراف کرد: نمی دونم، تا اون جایی که خبر دارم، فقط من و دامبلدور از این قضیه مطلع
بودیم، و بعد از این که به رون و هرمیون گفتم اونا هم اضافه شدن و ..... من به جینی هم ماجرا
رو گفتم.
او که می دانست هرمیون از این ماجرا خبر ندارد، رویش را از وی برگرداند. هرمیون از این
اعتراف ناگهانی هری جاخورد. البته، نباید از این که هری چنین مسئله ای را با دوست دخترش
مطرح کرده بود شگفت زده می شد، اما نمی توانست از این که هری بدون مشورت با او و رون
جینی را در جریان پیش گویی و مسئله جاودانه سازها قرار داده، ناراحت نباشد.
شکی نبود که سال ششم آن ها بهترین سالشان در هاگوارتز نبود، و عمدتا تقصیر بر عهده او
بود. او و رون حرف های هری را در مورد مالفوی جدی نگرفته بودند و مخصوصا از این شرمنده
بود که اجازه داده بود مشکلش با رون تا چنین مرحله وقیحی پیش رود. می شد گفت که آن ها
 
________________
هری را از خود رانده بودند، و این مسئله که هری به سوی جینی جذب شود کاملا طبیعی می
نمود.
اما جینی به جز قضیه وزارت خانه در هیچ یک از ماجراجویی های آن ها شرکت نجسته بود. او
زندگی سیریوس بلک را نجات نداده بود، سنگ جادو را پیدا نکرده بود، به هری برای نجات
یافتن در مراحل مسابقه سه جادوگر کمک نکرده بود چرا باید تازه واردی مثل جینی به چنین
اطلاعات حیاتی و محرمانه ای دست می یافت؟ هرمیون چشمانش را به پشت هری دوخت و
حتی ایوان هرینگتون نیز متوجه عکس العمل های دو نوجوان شد. البته رابطه این دو نوجوان
هیچ ارتباطی به او نداشت، بهمین جهت از حرف زدن خود داری کرد.
دستور داد: بهتره دوباره قضیه رو بررسی کنیم. عجیب ترین چیزی که امشب شنیدم این بود که
دامبلدور وقتی فرصتش رو داشت ولدمورت رو نکشت. تو مطمئنی که واقعا فرصتش رو داشت؟
هری پاسخ داد: صددرصد. دامبلدور واقعا اونو خسته کرده بود و می تونست به راحتی بکشدش،
اما بعدش کاملا به طور ارادی چوبدستی اش رو بالا نگه داشت. اون موقع علتش رو نمی
فهمیدم، ولی خب، الان از ماجرای جاودانه ساز ها باخبر م. دامبلدور می دونست که نمی تونه
اونو بکشه و این سرنوشت منه.
ایوان عمیقا به فکر فرو رفت و مشغول قدم زدن شد. سپس ناگهان چرخید و ازعان کرد. البته،
البته. تو همین الان خودت گفتی. ما از جاودانه سازها با خبریم، اما ولدمورت هم ازشون خبر
داره. فکر نمی کنی که اونم از این که چرا وقتی دامبلدور فرصتش رو داشته اونو نکشته تعجب
می کنه ؟ چون این جوریا هم نیست که دامبلدور قبلا کسی رو نکشته باشه؛ وقتی با گریندل والد
می جنگید جون چندین جادوگر رو گرفت. نمی خوام وانمود کنم که دامبلدور رو خوب می
شناسم، اما فکر می کنم منصفانه باشه اگه بگم که در صورتی که مطمئن بود با این کار، کار
ولدمورت یک سر ۵ می شه، گی کشتشری.
 
________________
با روشن شدن نتیجه این استدلال، با حالتی عصبی مشغول قدم زدن در طول اتاق شد. هری و
هرمیون که هنوز ذهنسان مشغول اعتراف هری به در جریان گذاشتن جینی بود، یکی دو قدم از
وی در جریانات فکری اش عقب بودند. هرمیون پرسید: چی می خوای بگی؟ احتمالا ولدمورت
فکر می کنه که دامبلدور یه احمق پیره که از کشتن بقیه وحشت داره.
اما ناگهان هری متوجه منظور کارآگاه شد. نه تنها آن را فهمید، بلکه حسش کرد؛ به نوعی می
دانست که او درست می گوید. زیر لب گفت: ولدمورت می دونه.
سپس با صدای بلند تری گفت: ولدمورت می دونه. اون می دونه که دامبلدور از جاودانه
سازهاش خبر داشته.
لحظهای مکث کرد که افکارشی در ذهنش مرتب شوند.
- اونا رو کنترل می کنه، و می فهمه که حلقه و گردن آویز سر جاشون نیستن،
چشمان هرمیون با شنیدن این حرف گشاد شد، چون می دانست که به احتمال زیاد هری و
ایوان درست نتیجه گیری کرده اند. نتیجه گیری کرد که : احتمالا ولدمورت سعی می کنه سه
تای دیگهرو تحت محافظت قرار بده. می خواد ازشون نگه داری کنه.
ایوان سرش را به نشانه تصدیق تکان داد و افزود: اون فکر می کنه که هر سه تاشون نابود
شدن، چون چیزی از گردن آویز تقلبی نمی دونه.
هری و هرمیون که ناراحتی ناشی از مسئله جینی را فراموش کرده بودند، به سوی یکدیگر
چرخیدند. با چشمانشان به صورت بی کلام نتایج ناشی از این استدلالات را رد و بدل کردند.
سرنوشت هری مشکل تر شده بود.
نامه دامبلدور، که همه از یاد برده بودندش، در کیف کوله پشتی هری جا خوش کرده بود.
 
________________
فصل دهم:
دستورالعملی جدید !
- رون ! خدای من چه سورپرایزی ! جینی باید بهت یاد داده باشه که چه جوری از تلفن استفاده
کنی ........ صدات خیلی خوب میاد. احتیاجی نیست بلند تر حرف بزنی .... خوب، من فکر می کنم
این عالیه که تو زنگ زدی . چی میخواستی بهم بگی ؟ ..... خب فکر نمیکنم امروز بتونم بیام
پناهگاه. واقعا اینقدر مهمه ؟.... نه، تو درست میگی، اگه این قدر مهمه ، نباید پشت تلفن بهم
بگی. ببین، بذار ببینم چی کار می تونم بکنم. اگه امروز نشد، فردا صبح حتمامی ام . صبح زود
. باشه ؟ ...... عالیه . خوب پس خیلی زود باهم حرف میزنیم . الان دیگه باید برم . یه قرار دارم
.... با یه دوست تا چند دقیقه دیگه . به جینی سلام برسون .
هری در پی اعتماد کردن عجولانه اش به ایوان هرینگتون ، به یک مزیت بزرگ پی برد- دیگر
احتیاجی نبود به آن شدت خودش را از وزارتخانه پنهان سازد . ایوان به او خبر داده بود هیچ
کاراگاه دیگری برای این بخش از انگلستان در نظر گرفته نشده و تنها خود او مشغول به این
کاره. بنابراین، هری این امکان را داشت تا آزادانه در اطراف شهر قدم بزند و راحت تر با
هرمیون ملاقات کند. کاراگاه شب پیش دیر وقت به خانه اش آپارات کرده بود، و هرمیون که
دلواپس بود والدینش نگرانش شده باشند نیز به خانه آپارات کرده بود.
هری متوجه شده بود، در آن بعد از ظهر پر اضطراب، هرمیون حتی تولدش را هم تبریک
نگفته بود، اما نمی توانست او را سرزنش کند ؛ او خودش هم این موضوع را فراموش کرده بود
. به محض اینکه در اتاقش تنها شده بود، دوشی گرفت و بر روی تختش ولو شده بود، در
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
________________
حالی که از مسافرتش به لیتل وینینگ و مواجه اش با ایوان هرینگتون خسته بود . و آن شب،
بهتر از شب دیگری در این دو هفته خوابید.
به همین دلیل خیلی واضح بود، که او نتوانست بلافاصله به ضربه های وارده به در اتاقش پاسخ
دهد. وقتی ضربه ها ادامه پیدا کرد، سرش را بر روی بالشتش چرخاند و به ملافه با پایش
لگدی زد . هنوز متوجه این واقعیت که کسی پشت در اتاق ایستاده، نشده بود . صدای زنانه
آشنایی گفت: هری ! بذار بیام تو !
بالاخره صدای هرمیون، باعث شد تا کمی به خود با دو غلی بزند. . دوستش در حالی که
دوباره به در ضربه میزد تکرار کرد: پاشو هری ! ساعت تقریبا نه ه
بالاخره با صدایی خواب الود گفت:خی له خو با ، یه ثانیه صبر کن
پاهایش را از تخت آویزون کرد و لحظه ای صبر کرد تا قبل از اینکه به سمت در برود،
بازوهایش را از هم باز کرد .
- صبح بخیر
هرمیون خیلی شادمانه سلامی گفته بود و خیال داشت تا او را در اغوش هم بگیرد، اما وقتی
نگاهش به هری افتاد سرجاشی خشکش زد . او تنها با یک شلوارک خوابیده بود، و بدن سفیدش
به همراه پاهایی که به وسیله یک قشر نازک از موهای سیاه پوشیده شده بود را به نمایش
گذاشته بود. هرمیون هیچگاه هری را با لباس زیر ندیده بود، و گونه هایش بی اختیار قرمز
شدند. بعد از اینکه هری در را بیشتر باز کرد، مجبور شد داخل شود، ونمی توانست تصور کند
که والدینش اگر می فهمیدند تنها دخترشان وارد اتاق هتلی شده که در آن پسر 17 ساله خوش
قیافه ای تنها با شلوارک ، حضور دارد ، چه فکری خواهند کرد .
 
________________
هری در حالی که گردنش را می چرخاند گفت: متاسفم که جواب ندادم هرمیون ، حداقل یک
ماهی بود که خوب نخوابیده بودم .
به سمت تختش برگشت و به لبه آن تکیه زد در حالی که با دو دستش صورتش را می مالید.
دوستش مخالفت کرد: نه، من معذرت می خوام هری ، باید یه یک ساعتی دیگه صبر می کردم
. اما فکر کردم دیگه بلند شدی.، و میدونی یادم افتاد دیشب تولدت را تبریک نگفتم . وقتی
داشتم میرفتم تو تختم، یهو به ذهنم رسید، حتی برای یک ساعتی هم خوابم نبرد . امید وارم
اثر معذرت خواهی هرمیون برروی هری به مانند اثر خنده دار ترین چیزی بود که او در طول
عمرش شنیده بود، چرا که با وجود تمام مشکلاتی که با آنها مواجه بود، غفلت او به خاطر روز
تولدش ، خیلی باعث دلخوریش می شد . لبخند وسیعی زد، و هرمیون هر کاری کرد نتوانست
به قیافه خنده دارش نخندد؛ درحالی که شلوارک به پایش بود روی تخت نشسته بود و موهای
شانه نکرده بلوندش، هر کدوم به یه سمتی می رفتند.
اما، خنده اش ناگهان متوقف شد، چرا که هری ایستاده بود و به سمتش می آمد، و بازوانش
باز بود. قبل از اینکه بتواند عکس العملی نشان دهد، هری دستانش را به دور او انداخته بود، و
او را دوستانه در آغوش کشید. هرمیون هم ناخوآگاه، دستانش را به پشت او رساند و خودش را
در حالی یافت که داشت صورتش را بر پوست عریان شانه های هری ، فشار می داد.
حتی اگر هری از نشان دادن بدنش احساس ناراحتی هم می کرد، به روی خودش نیاورد . در
حقیقت در طول هفته های گذشته او ساعت ها را به همین طریقه لباس پوشیدن گذرانده بود،
درحالی برای گذران زمان ، در اتاق های ارزان قیمت و بدون کولر هتل های اطراف انگلستان ،
تلویزیون می دید. و وقتی سرانجام هرمیون را از اغوشش خارج ساخت، هنوز اون لبخند وسیع
بر چهره اش بود.
 
________________
- تو واقعا فکر کردی من اهمیتی می دم ؟ اونم بعد از همه اون اتفاقای دیروز؟
هرمیون چشمانش را چرخاند و لبخندی شرمسار زد، و گفت : نه، فکر نمی کردم برات مهم
باشه، اما در هر حال من احساس خوبی در این مورد نداشتم. تو می بایست، بزرگترین جشن
تولدت را برای 17 سالگیت می داشتی و من، حتی بهت تبریک هم نگفتم.
او از دوست تقریبا عریانش رو برگرداند: چرا تو لباس نمی پوشی و اون وقت من وتو رو برای
صبحانه می برم بیرون . بعد من برای تولدت کادویی میگیرم. حالا که آقای هر ینگتون مار و
تعقیب نمی کربع ، می تونیوم تمام شهر رو باهم بگردیم.
هری موافقتش را اعلام کرد و به سمت یه کمد سفید رفت و تی شرتی درآورد، بعد دور اتاق
دنبال شلوارش گشت، که به طور اتفاقی پشت یه مبل نرم در سمت چپ اتاقش انداخته بود،
دقیقا کنار در حمام. وقتی داشت لباس هایش را جمع می کرد و می پوشید، هرمیون هیچ
کاری به غیر از خیره شدن به بدن مرد جوان نمی توانست انجام دهد . تا جایی که بج یاد می
آورد، او تنها یک بار هری را بدون پیراهن دیده بود، ان هم زمان خیلی کوتاهی در طی
مسابقات سه جادوگر، چندین سال پیش بود، وقتی از درون | آب سرد دریاچه جلوی قلعه
هاگوارتز بیون آمده بود. اما بلافاصله ، مربیان این تورنمت با حوله ای او را پوشاندند . به هر
حال، نگرانی اش در مورد سلامتی او، جلوی هرگونه توجهی را در آن زمان گرفته بود. در این زمان، سرنوشت برایش یک دقیقه کامل را به ارمغان آورده بود. تا به مطالعه بدن پر از
زخمش بپردازد، زخم هایی روی بر روی پشت، پهلو و شکمش قابل دیدن بودند. متعجب بود
از اینکه چه چیزی باعث به وجود آمدنشان شده، می خواست این را بپرسد، که ناگهان تصمیم
گرفت این کار را انجام ندهد. البته، اژدها به او ضربه زده بود، و این می تونست یکی از آنها
باشد. و باسیلیک . پتی گرو هم در قبرستان به او چاقو زده بود. و چه مقدار او از زخم ه ایکوئیدیج رنج برده بود ؟ خوشبختانه، هری وارد دستشویی شد و در را پشت سرش بست و اجازه
داد تا هرمیون هم آرام گردد.
او تخت هری تا حدودی مرتب کرد، در نتیجه وقتی خدمتکار برای تمیز کردن وارد اتاق می
شد، خیلی آن را شلوغ و کثیف نمی یافت ، سپس بر روی تخت نشست و منتظر شد. فکر کرد
، خیلی عجیبه . هری حتی یک ذره هم به نظر نمی امد اهمیتی در مورد بی لباسیش بدهد
مطمئنا در گذشته، قبل از جواب دادن به در، بلافاصله لباس می پوشید. یا بعد از آن چیزی
تنش می کرد . هرچند نمی توانست در این مورد مطمئن باشد، قبلا در چنین موقعیتی قرار
نگرفته بود. هنوزهم باور داشت او هری را به خوبی بقیه می شناسد . و رفتار دیروز و امروزش
هیچ شباهتی با بهترین دوستت شش ساله اش نداشت، با کسی که ساعت های زیادی را با
اوسپری کرده بود. آیا او به طور کلی در مورد هری اشتباه کرده بود ؟
در دست شویی باز شد و هری با لباس کامل از آن خارج شد که موجب اسودگی خاطر هرمیون
گردید. ورودش او را از افکارش خارج ساخت و چند دقیقه بعد، هردو برای خوردن صبحانه از
هتل خارج شدند.
:88888* g) * :8888888888888888) :83 8888888:: 888888888888) :: *:*
- ساکت باش ! دفعه قبلی که اون جارو جنجالو به پا کردی، باعث شدی تا با آپارات فرار کنند.
این دفعه باید قربانی داشته باشیم . می فهمی ؟
دراکو مالفوی ، بی صدا سرش راتکان داد و دنبال بالاتریکس لسترنج که صورتش را با نقاب
پوشانده بود و یک مرگ خوار دیگه به اسم الکساندر، مردی و بلند و لاغر که دراکو هیچ نتوانست
نام فامیلش را یاد بگیرد، راه افتاد. این گشت کوچک از سپاه کم تعداد ولدمورت به سمت خانه
رعیتی ، در روستایی در سمت شمال انگلستان ، در حرکت بود، و هدف آنها یک خانواده چهار
 
________________
نفره به حساب می آمد. خائنی به نسب که با یک مشنگ ازدواج کرده بود، و دو بچه الوده
داشتند. بر اساس فلسفه لرد سیاه، هیچ یک از آنان لایق زندگی نبودند.
- یادت باشه، اول به زنه حمله کن . مرده یه مشنگه، و نمی تونه آپارات کنه یا از بچه هاش
محافظت کنه . زنه رو بلافاصله بکش . می تونیم با مشنگه کمی خوش بگذرونیم .
بلاتریکس که به خاطر هیجان کشتن ، خودش هیجان زده شده بود، راهنمایی هایی رو ارائه
میداد. این تنها دلیل زندگی او بود.
سه مرگ خوار، لباسی سیاه پوشیده بودند، که به خاطر تاریکی شب، تقریبا نامرئی بودند، از
سمت عقب به خانه چوبی قدیمی نزدیک شدند . هیج نوری از پنجره ها بیرون نمی زد .
الکساندر، چوبدستی اش را در آورد و ورد"/الوهومورا " را به سمت در عقب خانه زمزمه کرد.
ناگهان، سه مهاجم به خاطر انفجار و ضربه ناشی از برخورد با طلسمی پنهان به سمت بیرون
خانه پرتاب شدند. خانه اصلا وجود نداشت ؛ را پدید شده بود، و به جایش تنها، کلبه ای
متروکه پدید آمده بود. کسی قبلا، طلسمی پیشرفته را بر آن کلبه اجرا کرده بود، که باعث
شده بود تا خانه روستایی قدیمی ای به نظر برسد، و این طلسم به هر ورد جادویی که بر رویش
اجرا میشد، عکس العمل نشان میداد .
از خوش شانسی دراکو، او جایی بین دودرخت که تقریبا به خاطر وجود برگ ها نرم بود، سقوط
کرد. هرچند، شانه چپش و دنده هایش کوبیده شده بودند، و بلافاصله از درد به خود پیچید، و
ناله کرد . دقیقه ای گذشت تا توانست بر خود مسلط گردد و به دنبال همراهانش بگردد. متوجه
شده بود که بر زمین در سکوت کامل افتاده است .
نشست و به بررسی موقعیت فیزیکیش پرداخت، در حالی که از ترس می لرزید . چه جوری این
اتفاق افتاده بود ؟ مگه نه اینکه مرگ خواران همیشه موفق اند ؟ مطمئنا نه ، با احتساب این
یکی ، این دومین شکست پیاپی اش بود . لرد سیاه، غروب دفعه پیش با اطمینان ناخوشنودی
 
________________
خودش را بیان کرده بود . این دفعه چه جوری برخورد خواهد کرد؟ دراکو حتی بدتر لرزید
دستش را به سمت چپ صورتش نهاد، برای اولین بار فهمید که از زخم و خراش پر شده است.
در سمت راستش پیکر یک مرد بر زمین افتاده بود، الکساندر، که یا بیهوشی بود یا مرده بود
دراکو به دنبال خاله اش بلاتریکس گشت، اما نتوانست بلافاصله جایش را پیدا کند. چند فوت بر
زمین خزید، و سمت راستش چیزی را دید که می بایست یک چکمه باشد . به اندازه کافی
مطمئن بود که پاهایش را پیدا کرده، پس به سرش حرکت کرد . و دوباره در تاریکی نمی
توانست مطمئن باشد که او بی هوش است یا اینکه مرده، اما دراکو که از دیگر خطرات موجود
در جنگل نا مطمئن بود، چوبجستیش را روشن نکرد .
با وجود درد زیادی که داشت، خودش را به سمت درختی در نزدیکی خاله اش کشاند، و به آن
تکیه داد، در تاریکی بج شمایل خانه خیره شد . با خودش بحث می کرد که این اتفاق نباید رخ
می داد، مردم باید از ما بترسند . نباید این جوری باهامون بجنگند . با این حال هر روز،
مرگخواران از ماموریت های تروریستی خود با مخلوطی از پیروزی باز میگشتند . تلاش های
وزارت خانه برای آموزش عموم در زمینه دفاع از خود، داشت نتیجه بخش می شد . بیشتر خانه
ها برای خودشان رازدار انتخاب کرده بودند، که بدین معنی بود، مرگ خواران دیگر قادر به
شناسایی محل هدفشان نبودند. دیگر خانه ها به وسیله تعداد زیادی از ورد ها، و در این مورد از
طلسم ها، محافظت می شدند. زندگی کوتاه مدت دراکو به عنوان یه مرگخوار که تا این جا،
خیلی نا امید کننده بود.
- حالا چه باید بکنم ؟
در حالی که داشت به پیکر های بیهوش و یا احتمالا مرده همکارانش نگاه می کرد با خود
اندیشیده بود. برای اولین بار این نتیجه رسیده بود که شاید این تنها فرصت برایش باشد تا فرار
کند. چرا باید با لرد سیاه میماند ؟ همه به این نتیجه رسیده بودند که ارباب این اواخر خیلی بی
 
________________
قاعده رفتار می کند، کاملا واضح بود که از چیزی خیلی پریشان است اما چیزی به افرادش
نگفته بود. هر شب، مرگخواران نقشه تروری را در کشور طراحی می کردند، هرجا که امکانش
بود علامت شوم را به نمایش می گذاشتند، اما بازهم بیهوده بود . به نظر می رسید لرد سیاه
هیچ نقشه ای در سر ندارد، هیج نقشه ای برای شکست دادن وزارتخانه و در نتیجه به دست
آوردن کنترل کل بریتانیا. بالاخره این چیزی بود که همه آنها آرزویش را داشتند، چرا که بعد از
آن می توانستند دنیای جادوگری را برای افراد اصیل زاده نجات دهند.
اما او کلمات مادرش را به یاد می آورد که : تو راهت را انتخاب کردی، مثل من و پدرت . الان دیگه خیلی دیره که بخوای برگردی . بعد ازاینکه به خدمت لرد سیاه درآمدی، دیگه نمی تونی
فکرت را عوض کنی.
- هیچ وقت نمی خواستم، قسمتی از این موضوع باشم . هیچ وقت حق انتخاب نداشتم .
آیا باید بر می گشت، یا فرار می کرد ؟ دراکو به سختی خود را بلند کرد، اما می خواست بایستد
، یک دستش را به بدنه درخت تکیه داد. این راه یا آن یکی ، در هرحال باید الان تصمیم می
گرفت.
*: ::: *: * ب : 83 83 28 8 8 بی: : : : 83: * ب : 83 83 28 : : : : : 83: 83 : : : 83 883 8
هری ناباورانه پرسید: رون به تو زنگ زد ؟ با تلفن ؟
- آها، و اون حتی داد هم نمی زد. تو هاگوارتز من به جینی توضیح داده بودم که چه جوری
باید زنگ زد و بهشی گفتم نیازی نیست جیغ بکشند.
دو دوست داشتند از صبحانه دیر وقتشان در رستوران کوچکی نزدیک هتل هری لذت می بردند
، که هرمیون این را گفت .
- اون چی می خواست ؟
 
________________
- می خواست من امروز به پناهگاه آپارات کنم. میگفت خیلی مهمه. لحن صداش خیلی عجیب
بود. خیلی سخته بخوام توضیح بدم، اما انگار از یه چیزی خیلی هیجان زده بود.
هری که داشت ران تستش را می جوید بی فکرانه گفت: ممکنه بخواد عشق بی پایانش را بهت
ابراز کننع .
و چون هیچ چیز غیر عادی در اظهاراتش ندید، لقمه دیگری برداشت .
اما، امعا و احشا هرمیون داشت از دهنش بیرون میزد. آیا هری هم ان چیزی را که هرمیون
فکر می کرد، گفته بود ؟ آیا او قانون نانوشته و ناگفته بین سه دوست را شکسته بود ؟ هیچ
وقت این سه در خصوص احساساتی که ممکن بود، بین آنها وجود داشته باشد حرفی نزده بودند
. چرا هری باید چنین چیزی را می گفت ؟ آیا متوجه نبود که بیان چنین چیزی ممکن بود به
دوستی که هر سه ی آرنجها از آن لذت می بردند، آسیب بزند ؟ ظاهرا که نه ، چرا که هری تنها
جرعه ای از آب پرتقالش را نوشید و به خوردن املتش ادامه داد.
- توچی گفتی ؟
ناباورانه این را پرسیده بود تا به هری فرصتی بدهد که نظرش را عوض کند.
هری با گیجی گفت: هوووووم ؟ اه، اون ، شاید رون بخواد از عشق بی پایانش نسبت به تو
صحبت کنبع. تو شنیدی من دفعه اول چی گفتم .
او که نظرش را خیلی با مزه یافته بود، پوزخندی زد . بیشتر حواسش بر روی بلعیدن غذایش
بود .
در عوض دوستش ، ناگهان ، غذایش را فراموش کرد، و با چشمانی گرد شده به پسری که روبه
رویش ، پشت میز درون رستوران نشسته بود خیره شد .
________________
با عصبانیت و خشم گفت : چرا همچین چیزی می گی هری ؟ هیچ چیزی بین من و رون وجود
ندارده.
هری خنده ای کرد: حق با توئه، البته به جز چیزهای بی اهمیت، مثل ... تقلب در امتحان
آزمایشی کوئیدیچ (هرچند من خوشحالم که تو این کارو کردی )، قرار ملاقات رون با لاوندر
که با حمله پرنده ها خراب شد . درسته بین شما دو تا هیچ چیزی وجود ندارد. چرا باید کسی
همچین فکری بکنه ؟ هان !
و با چنگالش تیکه ای دیگر در دهانش گذاشت .
دهان هرمیون از اظهار نظر هری در خصوص سال ششمشان باز ماند، اما به نظر نمی رسید
هری متوجه شده باشد. کی او به چنین مرد بی احساس و احمقی تبدیل شده بود ؟ سرانجام،
نتوانست خود داری کند.
- توچت شده هری ؟ این اواخر خیلی عجیب غریب شدی ؟
هری با خنده پرسید: من ؟ عجیب غریب ؟کی کسی فکر کرده من عجیب و غریبم ؟ نه اینکه هم به زخم رعد مانند روی بین انون دارند؟ و فرد سهام که میخواد اونها رو بکنه ؟ و || وزراتخ و نه میخواد دستگیرشون کنه ، اونم بی هیچ دلیلی ؟
ظرف 5 دقیقه حالت شادمانه هری، به خشم تبدیل شد. ناگهان چشمانش بر دوستش خیره
شد: فکر می کردم همه مردم این مشکلاتو دارن .
آب دهانش را بیرون پرتاب کرد و ادامه داد : البته ، اون کیه که مجبور نیست دنبال جاودانه
ساز ها بگرده و نابودشون کنع ؟ من مثل همه مردم نرمالم . چرا فکر کردی عجیب غرب شدم ؟
درست به مانند شب پیش، هرمیون از این تغییر ناگهانی خلق هری ، ناخودآگاه به لرزه افتاد
چند لحظه پیش، خیلی خوشحال و راضی به نظر می رسید، و الان به نظر می رسید آماده
است هر کسی را که از کنارشی رد میشد، طلسم کند .
 
 
________________
او در دفاع در حالی که سعی می کرد هری را بیش از این عصبانی نکرد گفت: تو فقط خودت
نیستی . منظورم اینه که، میدونم تمامی این مشکلات رو داری ، اما این ها جدید نیستند . تو
فقط شبیه خودت نیستی . یعنی صحبت کردنت در باره من و رون ، اونم اونجوری . شبیه
خودت نبود .
با وجود اینکه هری بهترین دوستش بود، اما هرمیون حس جدیدی را در حضورش احساس
می کرد: ترس .
هری چند ثانیه صبر کرد تا به حرفهایش فکر کند، و خودش را مجبور کرد تا آرام گردد.
تصدیق می کرد که جدیدا کمی خشن شده بود، اما به نظرش ، هرمیون می توانست کمی
آرامش دهد. او مجبور نبود برای دوهفته کل کشور را طی کند، تا همیشه یک قدم از وزارت
خانه جلوتر باشد.
- چرا باید خشن شده باشم ؟
مبارزه جویانه اما با دشمنی کمتری در صدایش گفت : خب، فکر می کنم این یه من جدیده، و
همه باید بهشی عادت کنند .
به محض اینکه کلمات از دهانش خارج شدند، آرزو کرد کاشی آنها را نگفته بود، و وقتی
عکس العمل سرشار از ناراحتی دوستش را دید ، خجالت کشید . بلافاصله عذر خواهی کرد
منظورم این نبود، هرمیون، نه اونجوری که بیانش کردم . فقط ..... سعی کن برای مدتی باهام
صبور باشی. دیگه نمی دونم چی هستم . با همه اون اتفاقاتی که برام افتاده، احساس می کنم
تو اتاقیم که تمام دیوار هاش دارن به سمت من حرکت می کنند تا منو مثل یه شیرینی له کنند
. چنگالش را زمین گذاشت و به صندلیش تکیه داد.
 
________________
عضلات صورت هرمیون، آرام شد، و لبخندی از سر موافقت و همدردی بر لبانش شکل گرفت
. سرانجام، آن هری پاتری که او به عنوان بهترین دوستش می شناخت، ظاهر شده بود، و
احساس آرامشی به او دست داد. شاید تمام این نگرانی هاش بی اساس بود، و تنها محصول
این چند هفته پر تشویش بود.
- خیله خوب هری . من صبور خواهم بود ؛ فقط خیلی به این جنبه از شخصیتت عادت ندارم
دو دوست به هم لبخندی زدند و چند لقمه ای به خوردن ادامه دادند . که هرمیون ادامه داد : در
هر حال ، فکر نمیکنم، اون چیزی باشه که رون بخواد درباره اش بهم بگه .
- چرا نه ؟ منظورم اینه که، اون تورو دوست داره . تو هم به خوبی من این موضوع رو میدونی
هرمیون غیر مشخص جواب داد : شاید، اما یادت باشه ، من یه دخترم ، و دخترا غریزه قوی
تری در این جور موارد نسبت به پسرا دارن ، یا شاید باید قضیه فرارت رو با چو چانگ، بهت
یاد اوری کنم.
هری کمی لرزید : یادم نند از !
هر دو آنها به چیزی که الان دیگه مثل یک افسانه شده بود شروع به خندیدن کردند . به
همان سرعتی که او خشمگین شده بود، هری از آن حالت خارج و دوباره روحیه خوب و شادش
را بازیافت .
هرمیون ادامه داد: نه، هیچ ربطی به اون نداره، امارون درباره یه چیزی هیجان زده بود، و
گفت خیلی مهمه . باید یه سر برم اونجا، اما میشه تا فردا صبح هم صبر کرد . امروز تولد تو رو
جشن می گیریم، البته با یک روز تاخیر، و نمیذارم هیچ چیزی جلوشو بگیره . تمام روز رو تا
امشب که آقای هر ینگتون برگرده، وقت داریم .
 
________________
کینگزلی شکلبولت، زمانی که از کنار چو چانگ رد میشد، به گرمی با دختر احوالی پرسی کرد و
خیلی کوتاه، او را در آغوش گرفت. و هیچ کس متوجه پاکت کوچکی که چو در داخلی جیب
کاراگاه بلند قد و سیاه انداخت نشد. بعد از گفتن چند کلمه مهرآمیز، آنها از هم جدا شدند.
شکلبولت به اتاق کوچکش باز گشت، قصد داشت کمی از کوه کاغذی که روی میزش بود،
بکاهد. اما اول، پاکت را از جیبش خارج ساخت و به آرامی در حالی که مراقب کسانی که از
کنارشی رد می شدند بود، بازش کرد . یادداشت کوتاهی از چو نمایان شد.
وزارتخانه نقشه جدیدی بر علیه کسی که می شناسید دار ه. من نمیدونم چیه ، اما
دفتر مخصوصا خیلی شلوغه. مدرکی رو دررابطه با هری دیدم .اون ها فکر میکنن اون در اسکس باشه، همون جایی که دوستش هرمیون گرنجر زندگی می
کنه . کاراگاه هرینگتون دنبالشه . اگه بتوانند دستگیرش کنند، بدون هیچ اتهامی
زندانیش میکنند. باید به هری کمک کنیم !
کینگزلی قبل از زدن ضربه با چوبدستی اش، آن را سه بار خواند . و بعد یادداشت در کپه ای از
دود ناپدید شد.
در حالی که هری داشت با هرمیون دور شهرش قدم میزد، نتوانست از به یاد آوردن آخرین
باری که با یه دختر زیبا قدم زده بود، خود داری کند : فقط دو هفته پیش با ملیسا مونتگومری
در لیورپول . قدم زدن با هرمیون کاملا متفاوت بود، کاملا آرام و کمتر هیجانی، اما باز هم
کمتر تحریک کننده بود . او متوجه شده که او لباس های کمی پوشیده بود ؛ دامنی راه راه ، با
یه بلوز سفید، و موهای پرپشتش خیلی مرتب بر شانه هایش ریخته بود . با اینکه نه دامنشی به
کوتاهی مال ملیسا در لیورپول بود، و نه پاهایش به خوشتراشی پاهای او، با این حال هری آن
 
________________
را می پسندید . دو دوست از حضور یکدیگر لذت می بردند و هرمیون اصرار داشت تا برایش
کادوی تولد بخرد و چون هری به لباس احتیاج داشت، آنها چند بلوز خریدند . هرمیون ترجیح
می داد چیزی بخرد که بیشتر هیجان انگیز و کمتر مفید باشد، اما در وضعیت کنونی هری به
عنوان یک خانه بدوش ، لباس بیشتر به دردش می خورد.
در بعد از ظهر، هری اصرار کرد تا از اغذیه فروشی نهار بگیرد، ساندویج و نوشابه ای گرفتند و
با خودشان به پارک محلی بردند. روی نیمکتی که به وسیله گل های بزرگ مگنولیا احاطه شده بود، نشستند، غذایشان را باز کردند و شروع به خوردن کردند . در این سکوت، هرمیون به یاد
اتفاقات شب پیش افتاد.
او ناگهان پرسید: هری، چرا به جینی گفتی ؟
هری می توانست خشم و سرزنش را در صدایش احساس کند. هرمیون توضیحی نداد؛ چرا که
میدانست هری به خوبی متوجه منظورش شده است .
در حقیقت هری نمی دانست، گاهی آرزو می کرد، کاش نگفته بود، اما زمانی که او و جینی
در هاگوارتز باهم قدم میزدند، دست های هم را می گرفتن، و در آغوش یکدیگر فرو می رفتند
، انگار می توانست در باره هرچیزی بهش اعتماد کند.
به آرامی در حالی که ساندویچش را در کاغذش می گذاشت توضیح داد: یک دفعه اتفاق افتاد،
نمی خواستم بگم . نباید می گفتم اما ..... فکر می کردم عاشق شدم . قبلا هیچ وقت همچین
احساسی نداشتم، و به نظر می اومد باید هر چیزیو بهش بگم .
چشمان هرمیون با به یاد آوردن اون عشق ناگهانی بین جینی و هری نرم شد و با مهربانی به
هرمیون قبل از اینکه بتواند جلوی خودش را بگیرد پرسید: هنوز دوستش داری ؟آنها برای چند دقیقه سخت به هم نگاهی کردند، و هرمیون در این فکر بود که آیا باید
سوالش را پس بگیرد. اما بازهم سکوت کرد.
اثر سوال هرمیون به مانند برخورد یه طلسم به شکمش بود، در واقع نفسش را بند آورد • و
باعث شد تا سرانجام با این موضوع که او به زحمت، بعد از دیدار کوتاهش با ملیسا مونتگومری | که در زمان کوتاهی بعد از بهم زدن با دوست دخترش در مراسم دامبلدور رخ داده بود، از آن
دوری می کرد روبه رو شود. آیا جینی ویزلی رو دوست داشت ؟ دیگر نمی توانست از جواب
دادن به این سوال طفره برود، و بلافاصله جواب را فهمید .
او با زمزمه ای غم انگیز گفت: نه، ندارم . الان اینو میدونم . اون برای من خیلی مخصوصه ،
اما دوستش ندارم.
سرش را چند اینچی خم کرد ، ساندویچش در آن لحظه به کل فراموش شده بود، اما دیگر
هم توضیحی نداد.
جواب هری باعث تعجب هرمیون شد، هم از لحاظ محتوا هم نحوه بیانش . هری خیلی محکم
و با اطمینان کامل ان را بیان کرده بود. او با خود فکر کرد، او حتما احساسات مبهم دیگری
هم دارد.
- فکر میکنم اون هنوز تو رو دوست داره . و این می تونه کارها رو سخت کنه .
هری سرش را تکان داد، اما جوابی نداد، چشم ها و صورتش خیلی سفت بودند. . بعد از چند
ثانیه، او گاز دیگری به ساندویچش زد، و هرمیون فهمید این موضوع گفتگو به اتمام رسیده
است. حداقل برای الان .
- من به اینجا اومدم تا درباره طریقه مواجهه با این موضوع با هم تصمیم بگیریم.
 
________________
رفوس اسکریمجیور ، به چهره شش وزیر برجسته اش در جلسه ای محرمانه خیره شد، که
تقریبا خیلی تحت فشار و سخت بودند.
شایعاتی در وزارتخانه تحت عنوان دستنورالعملی جدید که با وزیر سحر و جادو مرتبط بود به
سرعت پخش شده بود . فرضیه های زیادی عنوان شده بود، اما خود اسکریمجیور سکوت کرده
بود، حتی نزدیک ترین مشاورانش هم چیزی نمی دانستند . او خود را در دفترش محبوس
ساخته ودر انجا زندگی می کرد تا بتواند همه جوانب نقشه اش را بسنجد . سرانجام در اول
آگوست ، به این نتیجه رسید که زمان ان فرا رسیده تا نقشه اش را اعلام کند.
- اجازه بدید قبل از هر چیز بگم که کلیه جوانب این مسئله را بررسی کرده ام ، و کاملا به هر
جدالی که راه میاندازد آگاه هستم. اما باز هم متقاعد شدم، که اندازه ای که خیال دارم اعلامش
کنم، خیلی مناسب و لازمه . زمان های غیرعادی ، نیاز به واکنش های غیر عادی هم دارد.
وزیر سحر و جادو لحظهای مکث کرد، تا کلماتش کاملا هضم گردد. به طور کلی نیازی به
اقدامی زیرکانه ولی نیمه نداشت، و نقشه جدیدش هیچ کدام از این دو را شامل نمیشد .
- باید حکومت نظامی اعلام کنیم . تمام قدرت بلید در دست وزارت سحر و جادو باشم . دیوان
عالی جادوگران، وایزنگاموت، باید تا زمان شکست همونی که میدونید، منحل بشه . وزارت
خانه باید به تمامی روزنامه ها دستور توقف نشریه ر و بده . و روزنامه پیام امروز تنها زیر نظر
وزارت خانه به فعالیت خودش ادامه می دهد.
اسکریمجیور، منتظر چشمان از حدقه بیرون زده مشاورینش بود، که به خاطر تصمیم بی باکانه
وزیر متحیر بودند. حتی در طول دوره جنگ اول ، در بیست سال گذشته، وقتی موقعیت خیلی
ترسناک تراز الان بود، وزارت خانه هیچ تلاشی این چنینی برای حفظ قدرت انجام نداده بود و
خیلی از اقدامات باعث به وجود آمدن مخالفت های پر سرو صدایی شده بود . ایا جامعه
جادوگری با حکومت نظامی موافق می کردند ؟ آیا کارمندان وزارت خانه، به خصوص کاراگاه ها
 
________________
در این خصوص همکاری می کردند ؟ وزارت خانه می توانست به ماه دستور بدهد قرمز شود،
اما این بدین معنی نبود که وزارت خانه میتواند آن را مجبور به این کار کند.
هرچند، وزرا هنوز همه چیز را به طور کامل نشنیده بودند . اسکریمجیور می خواست یک فرمان
بی سابقه را صادر کند.
- مشکل اساسی ما، همون طوری که برای مدت زمان طولانی بحث کردیم، ناتوانی ما در
محافظت از جامعه جادوگری در خانه هایشان است . هیچ وسیله ای نداریم که بدونیم حمله
بعدی مرگخوارها، چه وقت و به کجا است . زمانی که بالاخره بعضی از اقدامات ما برای
محافظت از خانه هایمان به ثمر نشسته ، هر روز خبر قتل جدیدی ، و یا ظاهر شدن نشان شوم
به دستمون می رسه. و هردفعه ما خیلی دیر می رسیم . بنابراین من به این نتیجه رسیده ام که
نباید فکر کنیم این اقدامات واکنشی در نهایت ما را به پیروزی می کشور یع . نه ! اقداماتی مانند
این ، فقط میتونه شکست ما را به تعویق بندازه .
شش وزیر در رداهای مشکی گرانقیمتشان سراپا گوش بودند، و نمی دانستند که وزیر قصد دارد
1 1 آنها را به کجا بکشاند. وزیر دوباره مکثی کرد، در حالی که میدانست قسمت بعدی این
دستورالعمل جدید " تا چه حد سخت و بحث برانگیز است .
- بنابراین باید جای طعمه و شکارچی را عوض کنیم، و گوسفند ها را از دید گرگ پنهان کنیم
. قصد دارم فرمان بدم، تمام خانواده های جادوگر در بریتانیا باید بی درنگ خانه هایشا ن را
ترک و به یک سری محل های مشخص شده بروند، جایی که بتوان توسط وزارت خانه از آنها
حفاظت کرد. باید خیلی سریع این جزئیات را تعیین کنیم . مطمئنا قلعه هاگوارتز یکی از این
مکان ها خواهد بود، چرا که صدها خانواده به راحتی در آنجا اقامت خواهند کرد. دیگر قلعه ها و
قصر ها را می توان تحت این کار در آورد. تعداد ما خیلی زیاد نیست، و نمی تونیم همه جمعیت
________________
جامعه جادوگری را در چهار و یا پنج خانه جا بدهیم . هیچ شکی نیست که خیلی از خانواده ها
ترجیح می دهند با پودر پرواز به خارج از کشور بروند، که باز هم هدف ما تامین مینه.
او دوباره مکثی کرد، و این بار چشمان گشاد شده وزیرانش ، نگرانی به همراه اضطرابشان را
فاش می ساخت. آیا وزیر پی آمد نقشه اش را می فهمید ؟ آیا مشکلات منطقی موجود در این
جابه جایی غیر داوطلبانه هزاران شهروندی که در انگلستان ، ولز ، و اسکاتلند پراکنده بودن د را
به چهار یا پنج شهر خاص را می فهمید ؟
- از قیافه هاتون می فهمم که نگرانی های جدی دارید، و من این را می فهمم . اما هیچ راه
حل مناسب دیگری را نمیبینم. ما اینجا نیست نیم تا این منازعه را طول بدیم . میخوام این جنگ
رو به کسی که میشناسید بکشونم. این نقشه چند این ، هدف داره . البته در وحله اول برای
حمایت از مردمون طراحی شده، اما از تجدید نیروی همونی که می دونید، هم جلوگیری می
کند . گزارشهایی به ما رسیده که مرگ خواران در تلاشند تا نیروهایشان را بیشتر کنند
جاسوسمان که مسلما پنهان هست ، گفته که نیروهای اسمشو نبر از لحاظ تعداد خیلی کم اند.
اگر بتوانیم جلوی تجدید نیروش رو بگیریم، اونوقت شانس خوبی داریم که برای اولین بار و
برای همیشه شکستش بدهیم. بعلاوه با محافظت از شهروندان با تعداد کمتری نیرو و وسیله ،
می توانیم نیروهایمان را به جنگ همون که میدونین بفرستیم و با افرادش شاخ به شاخ بشیم .
این هدف منه / می خواصر بجنگم !
بعد از سخنرانی اسکریمجیور سکوت برقرار شد. شش وزیر، چهار جادوگر و دو ساحره، می
دانستند هر بحثی بر ضد این نقشه کاملا بیهوده است . چه خوب چه بد، وزیر حرف هایش را
زده بود. اما این فرمان خود باعث به وجود آمدن موضوعات زیادی برای بحث کردن و رای
گرفتن میشد. هفته ها طول می کشید تا یک برنامه قابل اجرا طرح بشه. سرانجام یکی از وزرا
شروع به صحبت کرد .
 
________________
کاترین مازلی ، وزیر ارتباط مشنگ ها به نرمی گفت: این موضوع برنامه ریزی های زیادی رو
احتیاج داره. جناب وزیر
او یک دورگه چاق ولی کارآمدی بود که در دنیای مشنگ ها بزرگ شده بود، مازلی بلافاصله
به مشکلاتی که ممکن بود او در هنگام پنهان ساختن جابه جایی هزاران جادوگر و ساحره، که
خیلی از آنها بدون هیچ شکی همکاری نمی کردند، پی برده بود: ما به زمان احتیاج داریم
- چقدر طول میکشاه ؟
لحن سوال اسکریمجیور طوری بود که کاملا نشان می داد که این مقدار نباید خیلی زیاد باشد.
وزیر دفاع توضیح داد: حداقل ، یک ماه، نتیجه نقشه شما هم کثیر است و هم بزرگ، جناب
وزیر . حتی یک ماه هم برای به عهده گرفتن این وظیفه خیلی کمه .
اسکریمجیور چشمانش را تنگ کرد و همانطور که فکر می کرد به هرکدام از وزرایش چشم
دوخت. با لحنی استوار گفت : دو هفته ، من ظرف دو هفته این خبر و اعلام می کنم .
 
________________
فصل یازدهم:
بگو که اون اشتباه کرده
هری و هرمیون بلافاصله بعد از خوردن نهارشان در پارک به اتاق هتل برگشتند. ساندویج ظهر ،
ساندویج گوشت تونی را که دیروز در لیتل وینینگ خورده بود را و در نتیجه دلیل مسافرتش به
شهر سکونتش را به عنوان محل اول را به یاد هری آورد. نامه دامبلدور .
بعد از اینکه هردو اظهار داشتند که از فراموش کردن آن چقدر متعجب اند، به سرعت به هتل
بازگشتند.
زمانی که آنها رسیدند، حدود ساعت چهار بعد از ظهر بود ، اتاق تمیز و تخت مرتب شده بود،
اما آن دو هیچ یک به این موضوع توجهی نکردند. هری به سرعت نامه پوست آهو را از کیفش
خارج ساخته، و برای آخرین بار به امتحان آن پرداخت . هرمیون هم پهلو به پهلو او با نگرانی
ایستاد. در نبود نامه باز کن ، هری از کلید اتاقش برای باز کردن نامه استفاده کرد . دو صفحه
بزرگ کاغذ پوستی که به وسیله دست خط آشنایی از مدیر ، آلبوس دامبلدور پر شده بود، را
بیرون کشید.
هرمیون برای بار سوم پرسید: مطمئنی میخوای منم اینجا باشم هری ؟ ممکنه خصوصی باشه
ها.
- دمور
هری ناگهانی جواب داد به طوری که حتی گستاخانه هم به نظر می رسید . و وقتی این را
متوجه شد، با ملایمت گفت: منظورم اینه که ، دوست دارم بمونی . ما هیچ رازی نباید داشته
باشیم، به خصوص درباره چیزهایی مثل این .
 
________________
دستپاچه روی لبه تختش نشست، هرمیون هم همین کار را کرد به طوری که بازوهاشون با هم
مماس شدند . حالا که موقعش شده بود می ترسید که نامه را بخواند . هرچه هم بیشتر درباره
اش فکر می کرد، بیشتر متقاعد می شد که نامه نباید شامل خبر های خوبی باشد. چرا دامبلدور
باید خبرهای خوب را 15 سال پنهان می کرد؟ یک مرتبه کاغذ های پوستی را به سمت
هرمیون گرفت.
- بلند بخونش هرمیون ، خواهش می کنم
هرمیون برای لحظه ای غافلگیر شد، برگه را که هری به سمتش گرفته بود، گرفت، کمی
بهش نزدیک شد تا او هم بتواند خطوط را دنبال کند .
هری عزیز ص . در طول زندگیص آنقدر نامه نوشته اص که نمی توانصر آان را بشمارص ، اما هیچ کدام
مثل این یکی نیست. در این لحظه ، یک ماه از حادثه مصلیت بار می که جانی والدینت را گرفت می گذرد، و من باید در حالی اخبار مهمی را به تور منتقل کنم
که نمی لانص در زمانی که تورالیانی نامه را دریافت می کفی ، بیعفی روز تولد هفده سالگیت، چه اتفاقاتی در زندگیت رخ داده است .
بر البان زمانی که در حالی نوشتن این نامه اص ، تور کودک خرد سالی بیش نالیستی ، و
مانی بسیار افسوس می خورم که در طول دورانی خردسالی تور حضور ندارص
والدینت دوستان عزیزی برای مانی بودند ، حتی با وجود اختلاف سنی که بلیان ما وجود داشت ، و من از نبودشان رنج می برم . اگرچه رنج تور در برابر رنج من ، آن را خیلی کم ور ناچیز جلوه خواهد داد ، ورمانی تنها میتوانم امیدوار باشم خاله
ور شوهر خاله ات با تو مال۱i فرزند خودشان رفتار کilلد .
 
________________
من مرد پری هستم هری ، و نمیدانم آیا تا زمانی که تور را دوباره در هاگوارتز
به عنوان یه تازه وارد ببینم ، زنده خواهم بود یا نه . هرچند خیلی به پیشگویی ها معتقد نبییمو تیم ، اما به پیشگویی های سانتور ها احترام می گذارم و آن را قبول دارم . کسانی که در حقیقت توانایی غیبگویی را دارند، هرچند امکان خطا بودن پشت بینی سانتور ها هم وجود دارد . من با سانتور هایی که در جنگل ممنوعه هسنتقد مشورتی کرد ص ، ور آن ها به من این اطمینان را بالند، که تا زمانی دیدار مجدد مانی من زنده خواهم ماند، پیشگویی ای که واقعا امیدوارم به حقیقت بپیوندد. آن ها همچنین خاطر نشان کردند ، من برای جشن گرفتن سالگرد هفده سالگیت زنده نخواهم ماند، و اگر پیشگویی سانتور ها به حقلیفات بپیوند ، امیدوارم آنقدر فرصت داشته باشم تا تو را بشناسم، و با امید به شانس ، تو را در راهی که سرنوشت برایت مقرر کرده رهنمود گرد ص. در الینی زمانی ، تور دیگر داستانی به وجود آمدن ان زخم روی پیشانلیت را می دانی
ور میبانی که ان زخص به طریفی نا مشخصی به مانند یک حلقه تو را با لرد سیاه ، ولدمورت، ربط خواهد داد. در یک ماهی که از مرگ والدینت میگذرد ، من به
تحقیقی در معنی اتفاقی آن شلب شوص پرداخته اص ، که نتیجه آن به آینده مرتبط است، هم آینده تورور هم آینده دنیای جادوگران . هر دور با هم در ارتباط زد . تو همچنین درباره آن پیشگویی مربوط به خودت و ولدمورت هم آگاه شده ای ، چرا که حتی اگر به وسیله خود من آگاه نشده باشی، طوری برنامه ریزی کرده اما که با مرگ من با خبر گرایی ان چیبا قدرتی است که او ندارد با در این زمان
، نمی انح ، اما مطمئنح جواب این پرسش خود در طی زمان روشنی خواهد شد .
البته ولدمورت در این زمان به وسلیه خود تور دور شده است ور به بیوته فراموشی سپرده شده است ، و با کمی شانس ، در همان جا تا زمانی 17 سالگی تور بافی
خواهد ماند . هرچند نمی ترسم ، اما با این وجود با وجود قابلیت کمی که خودم در پیشگویی دارم، میتوانم پیش بینی کنم که لرد ولدمورت به طریفی قبل از این تاریخ بازخواهد گشت .
 
________________
اگرچه صدایی که به گوش هری وارد می شد صدای هرمیون بود، اما او به خوبی صدای گرم و
مهربان پروفسور دامبلدور را می شنید، و با حالتی از خود بی خود، بدون حتی پلک زدن بر
جایش نشسته بود . هرمیون برای لحظه ای که به او بنگرد مکث کرد و بعد دوباره شروع به
خواندن نامه با آرامی و دقت کرد.
خیلی دلم می خواد بدانم چه شخصیتی داری. با اشنایی کمی که من با تو به عنوان
یه کودک دارم، حسی می کنم بیشتر شبیه به مادرات باشی تا پدرت هرچند از
لحاظ ظاهر کاملا به او شبیهی . لی لی یک نیروی درونی داشت که من در طول زندگیم کمتر به چنین چیزی برخورد کرده ام. هرچند گاهی اوقات مشنگ زادگان اوقات سختی رو می گذراندند، به خصوص تبعیضات خشنی که بر علیه افرادی
مانند مادرت در هاگوارتز وجود داشت ، اما او تمام این مشکلات را مصمم پشت سر می گذاشت. مطمئنا خوی قابل ستایشی داشت ، اما قلبش همیشه خواستار حق بود، و هیچگاه ندیدم که به مبارزه ای جواب رد بدهد . مطمئنم که تو هم همان
عزم و اراده را به همراه پاکی قلبش دارا هستی.
و این موضوع چیزی رو که می خوام برات توضیح بدم سخت تر می کنه تحقیقات من همگی به یک نتیجه واحد ختم شدند . سن 17 سالگی به یک دلیل در دنیای جادوگری سن بلوغه، هری . تغییرات عمده ای در تمامی جادوگران و
ساحره ها در این تاریخ اتفاق می افت ق. برای بیشتر ما، این تغییرات حتی حسی هم
نمیشن . بلوغ جادویی رخ می ده که به ما اجازه می ده ، بعضی از طلسم ها را
به راحتی بیان کنیم ، به عنوان مثال افزایشی توانایی مون در بیان طلسم های بی
کلام ، و همچنین به ما این اجازه را میده تا حضور جادو را راحت تر بفهمیم . و
گاهی اوقات، تغییرات کمی در شخصیت ما هم رخ می دهد.
 
________________
" بود.
در مورد تو کمان می کنم شخصی
بیش از دیگران تغییر کره . تا این زمان ، تو
تحت حفاظت خونی که مادرت با قربانی شدنش برات به وجود آورده قرار داشتی
را کاهش میده . در روز تولد هفده سالگیت، این حفاظت خونی پایان می یابد .و
اون ماهیت لرد ولدمورت که به تو منتقل شده ، بیشتر مشخصی خواهد شد . این
که به چه طریقی این امر رخ می ده ، من تنها می توانم حدسی هایی را ارائه بدم .
قوی ترین مشخصه های ولدمورت ، غرورش ، اعتماد به نفسش ، خلاقیتشی ،
گستاخی و جسارتش ، و چیزی که موجب تعجدج ، تحملشی هست . هیچ کدام از این ویژگی ها به خودی خود نه خوبن نه شیطانی ، اما برای امری شیطانی مورد
استفاده اون قرار گرفتهاند.
متوجه باشی ، هری که این به این معنی نیست که تو به یک باره تبدیل به
جادوگری شیطانی یا یک لرد سیاه جدید خواهی شد . بر عکسی ، تو تمام خصیصه های شخصیتی خودت رو حفظ خواهی کرد . اما تو جور دیگه ای فکر
و عمل خواهی کرد، و به همین دلیل من به جای اینکه قبلا تور و آماده کنم و بهت خبر بدهم، برای تو این نامه کسالت بار را نوشتم ، و حتی اگه او نقدر زنده
بمونم که بتونم رابطه نزدیکی با تو برقرار کنم ، تصمیم دارم تا قبل از این زمان این اطلاعات را به تو ندم . هیچ راه حلی رو برای آمادگی دادن به تو نتوانستم پیدا
کنم ، بنابراین هیچ سودی هم در اطلاع دادن به تو قبل از موعد ندیدم . دانش بیش از موقع فقط باعث آشفتگی غیر لزومی احساسات میشه. تو باید نسبت به وجود این شخصیت جدید در درونت آگاه باشی، و تلاش کنی اون
رو کنترل کنی . نه تنها تو باید کنترلش کنی که باید بتونی یاد بگیری از اون در راه هدفات استفاده کنی. اگرچه ولدمورت نمادی از شیطان شده ، اما سرنوشت این
را برای تو هم دیکته نکرده . بر عکسی ، این انتخاب های ماست ، که ما را می سازد. تام ریدل، تصمیم گرفت تا راه سیاهی را دنبال کند. تو باید خودت راهت
را انتخاب کنی ، هری ، و این انتخاب باید بر ضد ولدمورت و پیروانش باشه .می فهمم که شنیدن این اطلاعات در ابتدا باعث رنج تو می شرع ، اما باید از آنچه که با هاش رور به رور میشی ، مطلع باشی. الان دیگه تور یک مرد جوانی ، و فکر
می کiص خللی زود تو الهه انتقامت را خواهی نباید . هم سرنوشت خودت و هم سرنوشت دنیای جادوگری به تور بستگی داره ؛ هرچند تو این قدرت رو داری تا یر آن غالب باشی. مطمئنم دوستانی داری که بهت کمک می کtiد، و تور باید کمک
آنها رو قبول کنی ، اما در نهایت این تنها تور هلسنتی که باید با ولدموت رو به رو
بیشی . و تا زمانی که مطمئن نشانی زمان مناسلب قرا نرسیده ، این کار رو انجاص
نه ؛ خولات متوجه خواهی شل که کی زمان درست قرا می رسوره .
خیلی چیزها هست که می خواهم آن ها را بنویسم هری ، اما فکر می کنم الان نه زمان و نه مکان مناسبی باشرعا . امیدوارم ما همدیگر را در دوران هاگو ردقت
بشناسیم، و این کلمات برای دقت معنا داشته باشند . این نامه برای نا امید کردنت نیست، بلکه تنها اطلاعاتی را برای پیروزیت در اختیارت می گذارد .در قلبم
با بیشترین احترامات
آلبوس دامبلدور
هرمیون هرچه بیشتر به نتیجه و آخر نامه ای که می خواند نزدیک تر می شد ، بیشتر عصبی
می گشت . احساس می کرد، عضلات هری منقبض می شود، و در وسط های نامه ، او کاملا
خشکش زد، حتی یکی از عضلاتش حرکت هم نمی کرد تا زمانی که هرمیون آن را تمام کرد.
هر دو در حالی که سعی می کردند پیغام پروفسور دامبلدور را درک کنند، برای دقیقه ای ساکت
و بی حرکت ماندند. این هرمیون بود که توانست اول ذهن خود را کنترل کند، اما نمی توانست
 
________________
به چیزی فکر کند تا آن را بیان کند . سرانجام، هری به ناگله از جا برخاست و قدم هایی به
سمت در دست شویی برداشت، و زمانی که ایستاد، پشتش به او بود.
با ناله گفت: اون اشتباه می کنه ! بگو که اشتباه می کنه . !
صدایش، ترسش را نشان میداد، ترسی که قلب هرمیون را به درد آورد، اما می دانست الان
هری بیش از هر زمان دیگری به او نیاز دارد، پس لازم بود که آرام بماند.
او همچنین می دانست که دامبلدور اشتباه نکرده است . شخصیت هری مطمینا تغییر کرده بود،
و الان که به گذشته فکر می کرد، می فهمید که این تغییرات دقیقا از روز تولدش آشکار شده.
تمام آن چیزی که او را در دو روز گذشته نگران کرده بود، حالا با خواندن نامه و اطلاعات
دامبلدور معنا پیدا کرده بود. پرخاشگری هری در محوطه پارکینگ، راه و روش حرف زدنش با
هر ینگتون ، مهم نبودن بی لباس بودنش در صبح آن روز، طرز رفتارش هنگام صبحانه، و در
نوسان بودن خلق و خویش . همه این ها عجیب و غیر معمول بود . حالا می دانست که هری
ناخودآگاه صبح، حقیقت را گفته بود.
"فکر می کنم این یک من جدید باندماه، پسر هماه باید بهشر، عادت کنند"
هرمیون بلافاصله به سوال هری پاسخ نداد، و او چرخید در حالی که چشمان سبز رنگش ترس
و خشمش را نشان می داد. از وی عبور کرد، به چند قدمی تختش رفت و بعد به سمت در اتاق
حرکت کرد.
- دامبلدور قبلا هم اشتباه کرده
او به همان اندازه که با هرمیون بحث می کرد با خودش هم بحث می کرد: چرا نمی تونه این
بار اشتباه کرده باشه ؟ اون خودش بهم گفت که هیچ کسی نمیتوانع مطمئن باشه که چه اتفاقی
افتاده. مطمئنا ما باهم ارتباط داریم، اما این به این معنا نیست که من چیزی شبیه به او ن
میشرع .
 
________________
خودش را بروی مبلی نزدیک به پنجره که با پرده پوشیده شده بود، انداخت و
آرنجش را بر زانوانش نهاد و سرش را بین دستانش گرفت.
_ اون نگفته که تو شبیه ولدمورت میشی هری . دقیقا برعکسش رو گفته، اینکه تو می تونی
کنترلش کنی . تو هنوز خودتی، و همیشه خودت خواهی بود. تو به قدر کافی قوی هستی که
اون رو کنترل کنی.
هرمیون تخت را دور زد تا به دوستش نزدیک شود، او یکی صندلی را جلو کشید، آنها تنها
در چند فوتی هم نشستند .
- پس توهم با اون موافقی
هری خشمگین با لحنی که او را متهم به خیانت می کرد این را گفت، و موهای دست هرمیون
به خاطر لحن حرف زدنش ، سیخ شدند. ناگهان او برخاست و پشتش را به هرمیون کرد.
- فکر می کنم الان من خیلی خطرناک باشم . و تو باید از من دور بمونی .
هرمیون در حالی که خشم خودش را هم نشان می داد و تا جایی که میتوانست محکم گفت
احمق نشوهری .
او هم ایستاده بود، هری را دور زد و رو در رویش قرار گرفت، به طوری که پشتش به سمت
در ورودی اتاق کوچک هتل بود: تو بهترین شخصی هستی که من می شناسم! این موضوع ،
اون اصل های اساسی رو تغییر نمیده . بله من فکر می کنم دامبلدور درست گفته . من دیروز و
امروز باهاش مواجه شدم. تو عجیب و غریب رفتار کردی ، اما تبدیل به یه شیطان نشدی
فقط شخصیتت کمی تغییری کرده، همین . و حالا که تو میدونی چرا، میتونی از پسش بر بیای .
همه ما می تونیم باهاش مواجه بشیم .
هری زننده خندید: البته ! مثل آب خوردن ! نباید مشکلی باشه.
 
________________
دوباره از دوستش دور شد، نمی خواست با او صورت به صورت باشد. در درونش احساساتش
با هم مخلوط شده بود، ترس از از ناشناخته ها، خشم از موافقت هرمیون با دامبلدور ، و
آشفتگی کامل . این چه معرل داشت ؟ قرار بود به چه تبدیل شود ؟
در همان لحظه، صدای ضربه خوردن به در باعث شد تا هر دو از جابجهند . به کل فراموش
کرده بودند که قرار شده بود ایوان هرینگتون برای ادامه دادن بحثشان، آن بعد از ظهر برگردد.
بعد از شانه خالی کردن هری ، که به سمت صندلیش برگشت، ه رمیون به سمت در حرکت
کرد، از چشمی در نگاهی انداخت تا مطمئن بنشود که، خود هرینگتون پشت در ایستاده . و در
را برایش باز کرد.
کاراگاه به عنوان سلام لبخندی بر دو نوجوان زد، اما لبخندش بلافاصله ناپدید شد . احساس
می کرد، اتفاقی افتاده، یک اتفاق بد . اول فکر کرد این دو نو جوان با هم دعوا ایشان شده ،
شاید از همان مرافعه های عاشقانه. اما فضایی درون اتاق کوچک هتل خیلی تاریک تر از یه
مشاجره خانوادگی بود.
خیلی راحت بعد از قرار دادن افسون سکوت بر اتاق پرسید: چه اتفاقی افتاده ؟
هری ناگهان از جا برخاست و با طعنه گفت: هیچی ، اگه شما حرف هرمیونو باور کنید . انگار
تبدیل شدن به یه لرد ولدمورت دیگه، اصلا ذره ای هم اونو ناراحت نمی کنه .
دستانش را به سمت هرمیون تکان داد، در حالیکه ایوان به سختی آثار کینه ر ا در چشمانش
باور می کرد.
ایوان چشمان سردرگمش را به سمت هرمیون خشمگین چرخاند، و بدون هیچ کلمه ای از او
توضیح خواست . هرمیون هنوز برگه ها پوست اهو را در دست داشت، و ایوان در چشمانش
ناراحتی از نظر بیرحمانه هری را می خواند .
 
________________
دختر آهی کشید و برگه ها را به سمتش گرفت: بیاید، این جواب شما رو میده.
روی صندلی نشست و رویش را از هری که در عوض به دیوار رو به رو زل زده بود و پشت به
بقیه نشسته بود ، برگرداند
ایوان به برگه ها نگاهی انداخت و متوجه امضای آلبوس دامبلدور در پایین دومین برگه شد
ایستاده نامه را خواند، و هیچ صدایی به جز ورق زدن صفحات به گوش نمی رسید . هری روی
تخت نشسته و منتظر اظهار عقیده کاراگاه بود.
II وII و M و IT II یا M M 83 83 || : * :83 833 :3
8888**** || 3 88888888::
| کیرو می تونیم بفرستیم اسکس ؟
آرتور ویزلی که در دفتر کوچکش با کینگزلی شکلبولت نشنته بود، این را پرسید.
کینگزلی تنها اندکی پیش خبری رو که از چو چانگ به ش داده بود، را به او گفته بود : اگر
هری با هرمیون ملاقات کرده باشه ، ممکنه ازشی خواسته باشه که ما رو مطلع نکنه . تو هم به
خوبی من میدونی که هرمیون هیچ وقت به اعتماد اون خیانت نمیکنه.
کینگزلی با صدای بمش کمی بیش از نجوا کردن جواب داد: باید یه مشنگ زاده رو بفرستیم،
یا هر کیرو که تو دنیای مشنگ ها راحت تر باشه . میشل گلد اسمیت چه طوره ؟
آرتور چشمانش را جمع کرد. گلداسمیت، جوان مشنگ زاده ای که به تازگی به محفل ققنوس
پیوست بود، و هنوز ناشناس بود. در سال اول هاگوارتز هری ، رون و هرمیون ، او سال هفتم در
برج هافلپاف بود به دلیل اینکه باهوش و سخت کوشی بود توانسته بود کاری در دفتر روزنامه
پیام امروز به دست آورد که در نتیجه تبدیل به بختی ویژه و ممتاز برای محفل گشت. با این
وجود تنها همکاری وی فرستادن مقداری خبر بود که از محل کارش جمع آوری کرده بود،
چیزهایی که اهمیت به سزایی هم نداشتند. او هیج تجربه ای در این زمینه نداشت .
 
 
________________
آرتور زمزمه کرد: فکر می کنی بتونه این کارو بکنه یا اصلا این کارو انجام میده کینگزلی ؟
حریف خوبی برای هرینگتون یا هر کاراگاه دیگه ای نیست ها . می تونیم ریموس رو بفرستیم.
- اما هری و هرمیون و ریموس رو خیلی خوب می شناسند. به نظر می رسیه هری دلش نمی
خواد کسی اونو پیدا کنه، نه وزارت خونه، و نه محفلی . اونها میشل رو نمیشناسند، اما احساس
خطری هم از طرفش نمی کنند . ازش نمی خوایم که بره هر ینگتون رو بکشه که . اگه مشکلی
براش پیش اومد ، باید خیلی سریع آپارات کنه .
صدای کینگزلی با ادامه بحث اوج گرفته بود تا زمانی که متوجه شد و دوباره به آرامی زمزمه
کرد: میشل مثل یه مشنگ بزرگ شده، و هنوز هم اوقات زیادی رو با والدینش می گذرونه . در
این موقعیت، ما تنها باید هری رو پیدا و باهاش ارتباط برقرار کنیم . نمی خوایم بدزدیمش که.
آرتور با نگرانی در حالی که هنوز متقاعد نشده بود، به کینگزلی خیره شد. متاسفانه او هم نمی
توانست نقشه بهتری طراحی کند .، با خود فکر کرد دامبلدور خالی بهتر عمل می کرد و به
توانایی های خودش شک کرد .
- خیله خوب کینگزلی ، تو میتونی باهاش صحبت کنی ؟
کاراگاه قد بلند در حالی که برخاسته بود تا دفتر آرتور را ترک کند، سری تکان داد.
: |
بعد از اینکه ایوان خوندن نامه را تمام کرد و آن را به هرمیون برگرداند، همچنان ساکت ماند .
هری به پشت صندلیش تکیه داده و به کاراگاه موطلایی خیره شده و منتظر اظهار نظرش بود.
و در کمال تعجب، کاراگاه لبخند گشادی زد : فکر نمی کنم ولدمورت خیلی از این موضوع
خوشش بیاد هری . به نظر میاد یه مبارزه نزدیک در انتظارشه .
 
________________
هرمیون در اثر حرف های ایوان که ظاهرا با موضوع بحث وی با هری در خصوص تبدیل نشدن
وی به ولدمورتی دیگر، در تضاد کامل بود از جا برخاست . به تندی پرسید: منظور تون چیه ؟
این که خیلی مهم نیست . هری همیشه همون هری باقی میمونه . فقط باید مواظب این
تغییرات کوچیک در شخصیتش باشه. اون خیلی قویه و می تونه کنترلش کنه .
ایوان با لبخندی که به قصد آروم کردن او زده بود گفت : تو منظورمو اشتباه برداشت کردی
هرمیون ، مطمئنا هری هیچ وقت تبدیل به یه ولدمورت دیگه نمیشه . اما انگار اون بعضی از
ویژگی های اونو بدست آورده. و این عالیه !
دو نوجوان طوری به جادوگر بزرگسالی خیره شدند که گویی او عقلش را از دست داده است
ایوان که متوجه سردرگمی در چهره های این جادوگر و سراجره جوان شده بود، ادامه داد : خود
دامبلدور به این موضوع اشاره کرده، ولدمورت برای این شیطانیه که خودش این راه رو انتخاب
کرده، ولی اون جادوگر تواناییه، و قدرت های زیادی داره . اون همچنین در بیشتر اوقات یه
فرد ترسناکه. تعداد کمی هستند که می توانند خلاقیت، جسارت و رهبری رو با هم داشته باشند
و بتوانند عزم و اراده لرد ولدمورت رو عقب بزنند . متاسفانه اون این صفات مثبت را در یافتن
قدرت مطلق استفاده کرده . اما اگر تو هم همین خصوصیات رو داشته باشی ، به راحتی می
تونی اون ها در راه عدالت به کار ببری. می فهمی ؟ می تونی بر علیه خودش استفاده کنی . به نظر من حالا تا حدی این یک جنگی برابر شده.
ایوان لبخندی زد و کاملا واضح بود که به خاطر این اخبار حالا دیگر خیالش راحت تر شده .
این راحت پذیرفتن تغییرات شخصیتی هری توسط او، باعث شد تا هری کمی آرام گردد، اما
هنوز هم نمی توانست با اشتیاق با این خبر رو به رو گردد . این هرینگتون نبود که باید منتظر
تغییر از یک موضع شناخته شده به ناشناخته باشد . شاید تبدیل به کسی می شد، که هیچ گاه
دوست نداشت تبدیل بشود. شاید تبدیل به چنان آدم خشمگینی بشود که دوستانش دیگه حاضر
 
________________
به همراهیش نباشند. آن قدر از این ایده ها به مغزش وارد می شدند که قادر به یاد آوریشان
نبود.
ایوان متوجه شد که شاید او خیلی در رابطه با اخبار بی اعتنا رفتار کرده، به هری نزدیک شد.
و در کمال جدیت اظهار داشت: تو باید باهاش وفق پیدا کنی . مجبوری . اما ما او نقدر وقت
نداریم که بذاریم بشینی و به حال خودت دل بسوزونی . اوضاع تو وزارت خانه خیلی بهم ریخته .
امشب باید خیلی صحبت کنیم باید تصمیم بگیریم، و خیلی هم وقت نداریم . من یه نظر دارم.
 
________________
فصل دوازدهم:
مرلین به دادمون برسه !
- منم وقتی فهمیدم همینو گفتم. جاودانه ساز دقیقا زیر دماغمون بود و ما نمی دونستیم!
وقتی رون از کشفیاتش در مورد آویز موجود در خانه میدان گریمولد توضیح می داد، چشمهای
هرمیون اندازه ی بشقاب غذا خوری شده بود. او صبح زود به پناهگاه رسیده بود و می خواست
زود به خانه برگردد تا بتواند برای صبحانه دوباره هری را ببیند. هرمیون و جینی در اتاق رون
نشسمق بودند، جینی با حوله ی حمام و موهای نصفه نیمه شانه کرده روی تخت رون نشسته
بود، در حالیکه پسر بلند قد و لاغراندام جلوی پنجره با هیجان زیاد راه می رفت. پیش از آن
جینی به رون اطلاع داده بود که در مورد جاودانه سازها چیزهایی می داند چرا که در بهار هری
به او اعتماد کرده و همه چیز را گفته بود. این اخبار به مذاق برادر بزرگتر چندان خوش نیامد، اما
متوجه بود که حالا که جینی از جریان مطلع شده، باید در مورد آویز هم اطلاعاتی به دست آورد
جینی رو به دوستش گفت: خوشبختانه ماندانگاس وقتی نقره جات رو می دزدید اونو بر نداشت
وگرنه ممکن بود تا حالا فروخته باشدش، اگه این جوری بود که دیگه فاجعه میشد.
تا این لحظه هرمیون از این حقیقت که دو روز گذشته را با هری گذرانده بود چیزی به زبان
نیاورده بود و اطمینان نداشت که آیا می تواند محل او را برایشان فاش سازد یا نه در هر صورت
تصمیم گرفت اطلاعات مختصری را برایشان فاش کند.
هرمیون پرسید: طلسم سکوت رو اجرا کردی؟
 
________________
حتی بعد از آنکه رون سرش را به علامت تایید تکان داد هم به زیر لبی حرف زدن ادامه
داد: گوش کنید. هری پیش منه. اون دو روز پیش پیدام کرد، حالا هم تو یه هتل نه چندان دورتر
از خونه ی من مستقر شده.
جینی با شنیدن این اخبار در اوج شگفت زدگی از جای خود پرید. به سرعت پرسید: حالش خوبه؟
منظورم اینه که بالایی سرش اومده؟
هرمیون جواب داد: بلاهای زیادی که سرش اومده اما حالش خوبه، ببینین، شماها باید بهم قول
بدید که چیزی به کسی نگید حتی به پدر و مادر نقن. ما نمی خوایم محفل فعالا چیزی بفهمه.
رون و هرمیون موافقت کردند و هرمیون تقریبا همه ی اتفاقاتی که در روزهای گذشته افتاده بود
را برایشان تعریف کرد. البته تقریبا. او قسمت مربوط به ملیسا مونتگمری را حذف کرد.
::: 83 : : :: 833 288888883 : : :8* :83 : ::: 8 8 2 83 8* :: * :: 8: :* : : :: * 258 : 8888
هری آن شب به سختی خوابید. در سرمای صبحگاهی ساعت شش ، شلوار جین و پلیورش را
پوشید کلاهش را تا روی زخمش پایین کشید و در سکوت اتاقش را برای پیاده روی ترک
کرد. او نمی توانست به راحتی هرمیون حضور ولدمورت را که مدام درونش عمیقتر می شد
بپذیرد. البته همان طور که هرمیون و ایوان داینا به او یاد آوری می کردند، تنها خصوصیات
باطنی ولدمورت بیشتر به چشم می آمدند. آنها اصرار داشتند که اگر هری می توانست ان را
کنترل کند، این مسئله برایش یک نقطه ی قوت بود، اما تنها چیزی که هری به آن می
اندیشید این بود که : برای اونا کاری نداره که /بین جوری حرف براین
تا وقتی هرمیون برسد، از قنادی سر راهش کیک خرید تا گرسنگی اش را فرو بنشاند. او می
دانست که در حال حاضر هرمیون احتمالا در پناهگاه نشسته و در مورد آنچه که به نظر رون
آنقدر اهمیت داشته تا با تلفن مشنگها کار کند، بحث می کردند، اما بعد از چند لحظه خدا را
شکر کرد که زمان کوتاهی را برای تنها بودن در اختیار دارد.با اطلاعاتی که از دامبلدور به دست آورده بود، به هر چیزی که فکر کرده بود یا انجام داده بود
شک کرد. عصر گذشته در دفعاتی که ناراحتی به سراغش می آمد سوالی اجتناب ناپذیر به
ذهنش خطور می کرد: اون من بودم با ولدمورت؟
آیا دوباره زمانی می رسید که احساس کند خود هری پاتر است؟؟
می دانست زمان زیادی برای تطبیق دادن خودش ندارد. طوفان در راه بود و او می بایست
سریعتر از آن بگریزد. اگر اطلاعات ایوان به حقیقت بدل می گشت، آنگاه، سرو صدا همه جا را
فرا میگرفت، سرو صدایی که با نقشه ایوان، که هری و هرمیون با بی میلی با آن موافقت
کرده بودند، بلند تر و بیشتر می شد. همانطور که داشت در خیابان قدم می زد، کم کم نقشه ی
کار آگاه منطقی به نظر می رسد و حتی تقریبا برای انجام آن مشتاق هم شده بود. اگر نقت به اش
می گرفت، اسکریکجیور مجبور به عقب نشینی می شد و هری فضای بیشتری برای عمل
کردن داشت. اگر هم نمی گرفت... خب، آنوقت هری زندگی موش و گربه بازی اش را از سر
شروع میکرد.
امشب به میان مردم می رفت.
- خیلی از طلسمها از بین رفتند سرورم. همون طور که خودتون حدس می زدید اونا مستقیما به
دامبلدور مرتبط بودند و با مرگ اون محو شدن،
لرد ولدمورت در سکوت در صندلی اش نشسته بود و به گزارش سه مرگخواری که موظف شده
بودند در مورد محافظ های هاگوارتز تحقیق کنند گوش می داد.
- از طرف دیگه طلسمهای جدیدی کار گذاشته شدن که جلوی ورود مونو به محوطه قلعه یا
نزدیک شدن به دریاچه می گیرن. همون طور که خواسته بودید، ما سعی کردیم از جهات
مختلف به دریاچه نزدیک باشیم اما از هر طرف بلوکه شدیم. ما فکر می کنیم از طرف هاگزمید
 
________________
می شه به دریاچه نزدیک شد، اما مطمئن نیستیم که از اونجا راهی به طرف هاگوارتز وجود داره
یا نه. به احتمال زیاد طلسمها اون جا هم فعالی هستن.
بعد از اینکه توضیحات مرگخوار تمام شد ولدمورت گفت: بله. انتظارم هم همین بود. اما این
طلسمهای جدید رو هم می شه از بین برد. هیچ کس تو هاگوارتز قدرت ایجاد طلسمهایی که
دامبلدور به وجود آورده بود رو ندارم.
ولدمورت به آهستگی روی پاهایش ایستاد و به رهبر گروه سه نفره گفت: ماموریت جدیدتون
اینه که بفهمید این طلسمهای محافظت کننده ی جدید چی هستند و چه جوری می شه از
بینشون برد. ما باید به دریاچه دسترسی پیدا کنیم.
سه زیر دستش از اتاق خارج شدند و او و پیتر پتی گرو را در اتاق نشیمن تاریک خانه ی
روستایی قدیمی ای در اسکاتلند تنها گذاشتند. پیتر ناراحتی و نگرانی اربابش را پس از
سفرهایشان به کلبه ی متروک نزدیک لیتل هنگلتون و غار بالای ساحل سنگی در انگلستان
احساس می کرد. ولدمورت اضطرابش را نشان نمی داد اما پیتر که بیشتر ساعتهای روز را با او
سپری می کرد، از هر کس دیگری بهتر او را میشناخت. آنها برای مدت زیادی ساکت بودند،
پیتر بدون جلب توجه کردن ، ساکت نزدیک در ایستاده بود تا اگر ولدمورت او را صدا زد در
دست رسی باشد .
سرانجام ولدمورت از خدمتکارش پرسید: خبری از مالفوی نیست؟
پیتر قدمی به جلو رفت و جواب داد: نه سرورم. اون هنوز برنگشته. الکساندر هم هنوز فوق العاده
خسته است و کمکی نمی تونه بکنه. امکانش هست که بمیره. ما هیج راهی نداریم که بفهمیم
دراکو دستگیر شده یا فرار کرده.
پیتر اخبار مرگ بلاتریکس را که گردنش با تنه ی درختی شکسته شده بود را بازگو نکرد.
ولدمورت که از ابتدا هم بی اعتماد و مشکوک بود، فکر می کرد دراکو به او خیانت کرده شکی
 
________________
نبود که مصدوم شدن دو مرگخوار دیگر ربطی به او نداشته، اما او در حالی زنده مانده بود که دو
نفر دیگر بیهوش روی زمین افتاده بودند، پس دراکو تصمیم به فرار گرفته بود ولدمورت می
خواست سریعا او را پیدا کنون تا مجازات هایی بی رحمانه را برویش اعمال کند. اما در حال
حاضر نمی توانست کسی را از دست بدهد، و او اکنون متوجه شده بود که تعداد نفراتش کمتر
شد.
نسل ۵.
ولدمورت راههای دیگری هم داشت، اما نمی خواست آنها را برای شخصی به بی اهمیتی دراکو
مالفوی به کار گیرد. این راهها در مواقع اضطراری به کار می رفت؛ این مسئله چنین شرایطی
نداشت.
او به خودش یادآوری کرد: صبر داشته باشی، او تا ابد زندگی می کرد، پس تا ابد هم زمان
داشت تا به اهدافش برسد. مرگخوارها می آمدند و می رفتند، زنده و مرده، او نمی بایست
خودش را درگیر این مسائل بی اهمیت کند. دراکو به وقتش مجازات می شد. ولدمورت می
دانست در حال حاضر بزرگترین اولویتش تمرکز بر روی امن تر کردن جای جاودانه سازهای
باقی مانده است. این کار مشکلاتی به همراه داشت، چرا که دو تا از جاودانه سازها خارج از
دسترس او بودند. او باید می فهمید چگونه بر طلسمهای جدید حفاظتی اطراف هاگوارتز پیروز
نشود.
هرمیون ساعتش را نگاه کرد و فهمید باید سریعا پناهگاه را ترک کند تا بتواند راس ساعت 9
هری را ملاقات کند. با اخباری که از رون شنیده بود می خواست هر چه سریعتر هری را
 
 
 
________________
همین که شروع به خداحافظی کرد، سه جغد از پنجره ی باز آشپزخانه وارد شدند و نامه هایشان
را روی جینی، رون و هرمیون انداختند. در بحبوحه ی روزهای گذشته او کاملا نامه ی هاگوارتز
را از یاد برده بود، چیزی که در گذشته با دلشوره ی زیاد منتظرش می ماند. بر خلاف هیجان
گرفتن پاکت قطور، او احساس وحشتناکی داشت. با توجه به شرایط هری چگونه می توانست به
هاگوارتز باز گردد؟
برای تکمیل ناراحتی اش، او فهمید که جغد بزرگ انباری قهوه ای نامه ی دیگری هم به همراه
دارد که به نام هری پاتر است. پایین اسم او، پروفسور مک گونگال یاد داشت کوچکی گذاشته
بود: دوئسیاره گرنجر، ار آن جایی که آقای پاتر در حال حاضر برای گرفتن نامه اش در دسترس
نبوسمت، لطفا نامه ی او را تحویل بگیرید و اگر با ثاسما تماس گرفت نامه را به او دهید.
رون و جینی نیز احساسی مشابهی داشتند و سکوت تنها پاسخ به نامه هایشان بود. نامه برای
چند لحظه در دستشان ماند تا آنکه جینی پاکتش را پاره کرد. رون وسپس هرمیون از او پیروی
کردند. وقتی هرمیون نشان سرپرست دخترها را بیرون کشید هیچ کس تعجب نکرد. او به
سرعت یاد داشت تبریک مک گونگال را خواند. جینی نشان را دید و به سرعت بغلش کرد: ما
می دونستیم تو سرپرست می شی. تبریک میگم.
رون هم در حالی که برای دوسش واقعا خوشحال بود او را در آغوش گرفت. اما وقتی
نگاهشان به هم افتاد هر دو فهمیدند. مدال هیچ اهمیتی نداشت. نامه ها هیچ اهمیتی نداشتند.
حالا هاگوارتز گذشته ی آنها را تشکیل می داد نه آینده شان را هرمیون به چپ و راستش نگاه
کرد تا مطمئن شود خانم ویزلی فالگوش نایستاده است. به آرامی زمزمه کرد: من باید برگردم.
خیلی چیز است که باید در موردشون با هری صحبت کنم. به محض این که تونستم بهتون خبر
میلام جی داره می گذره.
 
________________
ویلیام اگلسبی، سردبیر پیام امروز؛
آقای اگلسبی عزیز، هری پاتر می خواهد مصاحبه ای با پیام امروز ترتیب ببهد. من فکر می کنم مطالبی که او برای گفتن به شما دارد بر ایتان بسیار با ارزش باشد. آقای پاتر را امشب راسی ساعت شش ملاقات کنید. به تنهایی بیایید. محل
ملاقات به پیوست ارسال شده است.
بعد از اینکه یاد داشت را برای بار چهارم خواند، سردبیر پیام امروز تصمیم گرفت بر خلاف
خطراتی که در پذیرفتن چنین دعوتی وجود داشت، سر قرار حاضر شود پاداش احتمالی به
خطرش می ارزید.
هرمیون به محض ورودش به اتاق هری در هتل ، نامه هاگوارتزش را به او نشان داد. هری تنها
نگاه مختصری به آن انداخت و بدون باز کردنش با ضربه ای آن را بر روی میز پرت کرد.
درحالی که داشت دندان هایش را مسواک می زد، هرمیون همچنان نامه اش را در دست نگه
داشته بود.
او به هری گفت : هری ، اشکالی نداره نامه ات رو من باز کنیم ؟
نده اصالا
برخلاف تصورش ، هرمیون هنگام باز کردن نامه هاگوارتز هری ، بیشتر از مال خودش احساس
دلشوره و اضطراب داشت. با وجود عدم امکانش ، او امیدوار بود مک گونگالی ، هری را به جای
گزینه منتخب ، ارنی مک میلان به عنوان سرپرست پسران برگزیده باشد. او از خودش می
پرسید، چرا من باید اهمیتی بدم ، در حالی که هری قصد برگشت به هاگوارتز را ندارد ؟ اما به
کرد .
 
________________
او احساسش را درست به مانند وقتی می دید که در میدان گریمولد، قبل از سال پنحمشان ، نامه
شان را دریافت کرده بود. وقتی در کمال تعجب متوجه شد که رون به جای هری ارشد گشته،
نتوانست نا امیدی خود را پنهان سازد. به عقیده او، هری باید ارشد می شد، و او هیچ گاه دلیل
دامبلدور را نفهمید. با وجودی که او رون را بسیار دوست می داشت، اما گاهی متعجب می شد
کدام عقل سلیمی رون ویزلی را به جای هری پاتر ارشد کرده است.
وقتی تعدادی کاغذ پوستی را بیرون کشید، هیچ نشان سرپرستی را ندید. البته که نباید باشد،
او خودش را سرزنش می کرد. نشان تنها به ارشد ها و دانش آموزان ممتاز داده می شد، و
مطمئنا هری هیچ یک از این معیارها را در بر نداشت . به علاوه، مک گونگال به خوبی از
مخمصه و گرفتاری هری با اطلاع بود. با وجود همه اینها، هرمیون ، احساس کرد چیزی در
وجودش فرو ریخت.
هری که به اتاق برگشته بود و متوجه صورت غمگینش شده بود، گفت : موضوع چیه ؟ چیزی
تو نامه بود ؟
هرمیون خیلی سریع جواب داد: اوه، هیچی . چیز مهمی نیست .
هری که فهمیده بود یک چیزی هست با اصرار گفت : خوب باشه، چیز مهمی نیست، اما
همون چیه ؟
دوستش رویش را از او برگرداند و کاغذ های پوستی را به درون پاکتش برگرداند: واقعا چیزی
نیست . من فقط فکر می کردم چقدر خوب میشد اگه تو سرپرست پسرا می شد ، که خوب البته
.... واقعا مهم نیست.
او قدمی از هری دور شد و پشتش را به هری کرد، طوری که او نمیتوانست صورتش را ببیند.
هری از این موضوع که حتی برای یک بار هم به آن نیاندیشیده بود متعجب شد: من نمی تونم
سرپرست پسرا بشم، من حتی یه ارشد هم نشدم. بهترین کاری که دامبلدور برای انجام داد
 
________________
این بود که منو ارشد نکرد. حتی اگه قرار بود با همه اونچه که باهاش رو به رو شدیم، رو به رو
نشم هم دلم نمی خواست سرپرست پسرا باشم .
هرمیون در موافقت گفت: میدونم هری، اما بازهم ... من آرزوی چیزیو داشتم که هیچ وقت
امکان رخ دادنش وجود نداشت . من خیلی احمق بودم .
با تمام تلاش هایی که او میکرد تا نا امیدی اش را سپهان سازد، هری متوجه رفتارش شد و
خیلی صریح آن را غیر معمولی دانست. او در حالی که چند قدمی به سمت دوستش بر می داشت پرسید: تو سرپرست دختراشدی،
در دسته ؟
هرمیون همچنان صورتش را به سمت دیگری به غیر از هری نگه داشته بود، اما سرش را
تکان داد. هری خیلی سریع خودش را به او رساند، و دستش را با مهربانی روی شانه هایش
قرار داد و او را به سمت خود چرخاند. لبخند گرمی به او زد و به آرامی دستانش را دور او حلقه
کرد و در گوش او زمزمه کرد: این معرکه است هرمیون ، تو واقعا لیاقتش رو داشتی . من خیلی
بهت افتخار می کنم.
هری خیلی دوستانه و گرم این حرف ها را زده بود، ولی به طور غیر منتظره ای ، هرمیون حلقه
دستانش را به دور او تنگ تر کرد و صورتش را بین شانه های او پنهان ساخت. اول متوجه
منظور دوستش از این حرکت نشد، اما ظرف چند دقیقه متوجه شد که سینه وی خیلی آرام
تکان می خورد. ناله کوتاهی از لیانش خارج شد و هری را متوجه کرد که او دارد گریه می کند.
نمی دانست چرا، اما او را به خود نزدیک تر کرد و با دستش پشتش را مالید.
بعد از نیم دقیقه ای پرسید: هرمیون، چی ادیتت می کنه ؟ تو باید خیلی خوشحال باشی که
سرپرست دختراشدی . این افتخار بزرگیه، و من کس دیگه ای که شایسته این باشه رو نمی
شناسم.
 
________________
اشک های هرمیون خیلی زود بند امدند و او دوباره ارامش خودش را به دست گرفت. هری را از
اغوشش رها ساخته ، روی لبه تخت نشست، اما هیچ جوابی نداد. هری هم در کنارشی نشست
، اما ساکت باقی ماند .
- هری ، خودمم نمی دونم چرا این جوری شدم. خودمم به اندازه تو از اینکه گریه ام گرفته
متعجبم. البته که من از اینکه سرپرست دخترا شدم، خیلی خوشحالم . اما فکر می کنم این
خیلی روشن به ما میفهموریع که ما با چه چیزهایی طرفیم. البته ما دیگه نمی تونیم برگردیم
هاگوارتز، بنابراین من مجبورم اونو ولی کنم . شاید من فقط به این فکر میکردم که چه کاری
میشه انجام داد، و باید انجام بدیم.
. What COUld have been ، What Should be. Not WOrth
thinking about.
" | WOuldn't knOWWhat that is anymore - What should be "
|he Softly Commented: "| understand What you mean, but
|We neVer liVed "What ShOUld be || || WOUldn’t knOWitif|SaW
ift".
هری سرش را تکان داد، به اظهارات هرمیون فکر کرد. او متوجه شد که خودش این مرحله را
چند ماه پیش یا شاید چند سال پیش ، پشت سر گذاشته است . چه کاری باید انجام میداد چه
کاری باید انجام میداد. هیچ چیزی بد تر از فکر کردن به آن نیست.
او به نرمی پاسخ داد: من دیگه نمی دونم اون کاری که با بدانجام بدهیم، چی هست، می
فهمم چی میگی، اما من هیچ وقت با چه کاری انجام بدیم، زندگی نکردم. حتی اگه
 
________________
هرمیون سرش را پایین انداخت و از اینکه جلوی هری گریه کرده بود، خجالت کشید. چقدر
هری متفاوت و غریب بود. اگه کسی بود که نباید با احساسات و مسائل دوستانش ، خود را
گرفتار میکرد، آن شخصی هری بود. او اکنون گرفتاری های زیادی داشت که می بایست به آنها
فکر کند، به خصوص امروز، که می بایست سردبیر پیام امروز رو هم ملاقات می کرد. چطور
توانسته بود کنترلش را از دست داده و روی شونه های او گریه کند ؟
او با صدای گرفته ای زمزمه کرد : من متاسفم هری ، این ها اصلا اهمیتی ندارند . من اومده
بودم در مورد موقعیتمون با هم حرف بزنیم . نامه هاگوارتز چیزی رو در درونم قلقلک داد.
نگران من نباش. باشه ؟
هری لبخندی زد و دستش را پشت او انداخت و او را به سمت خود کشاندن باشه، من باورت می
کنم. من بدون تو اون کاری رو که باید انجام بدم رو نمی تونم انجام بدم، اگه می تونستم ،
انجامش می دادم.
او برای چند دقیقه ای او را در همان حالت نگه داشت، ولی بعد او را رها کرده دستش را گرفت
و بلندش کرد: من گشنامه . بیا بریم یه چیزی بگیریم، بخوریم.
وزیر سحر و جادو، اسکریمجیور از سر خشم فریاد کشید: شایعه های زیادی پخش شدن .
دیگه او نقدر که فکر می کردم وقت زیادی نداریم. اولین قسمت نقشه مون باید بلافاصله اجرا
وزیر دفاع جواب داد: اما قربان با همه احترامی که براتون قائلم ، ما نسبتا قادر به انجام هیج
کاری نیستیم. و به طور ساده میشه گفت، نمیشه از درز کردن خبر ها و اطلاعات جلوگیری
کرد، حداقل نه با این همه آدم که یه جورایی باهاش در ارتباطند،
خشم اتاقی که اسکریمجیور بی خبر به آن وارد شده بود را پر کرده بود.
 
________________
اسکریمجیور تایید کرد: دقیقا ! همین رو می خوام. من متوجه شدم که ما نمی تونیم همه کار
ها رو یک دفعه با هم انجام بدیم، اما باید در مورد گردش اطلاعات هم حواسمون باشه و اورقی
کنترل کنیم . بنابراین باید هر چه زود تر روزنامه ها تحت کنترل مادر بیایند . چقدر وقت نیاز
دارید تا همه انتشاراتی ها رو ببندید و پیام امروز رو زیر کنترل خودتون در بیارین ؟
وزیر دفاع که همچنان بویب مخالفت خودش اصرار داشت ، سرش را تکان داده و خیلی خلاصه به
بررسی و حساب کردن نیروی انسانی و برنامه هایی که برای این ماموریت باید ریخته میشد
پرداخت .
- شاید یک هفته . و اگه همه کارامونو کنار بذاریم، 5 روز .
اسکریمجیور به فکر فرو رفت و بعد هر دو دستش را لبه میز گذاشت و به آن تکیه داد: دو روز !
امروز و فردا نقشه و برنامه ریزی هاتو بکن . و روز بعد، ما اقدام میکنیم .
بعد ناگهان چرخید و از در خارج شد، تا دیگر بحثی با وزیر دفاعش نداشته باشد.
پیتر پتی گروو، روی تختش در محل جدید عملیات مستقر شد، این بار قصر قدیمی خیلی
دورتر از ساحل شمال شرقی انگلستان قرار نداشت. پیتر نمی دانست، چگونه ولدمورت تمامی
این محل های شوم را مینشناسد، اما ظاهرا در طول سال ها، لرد سیاه شبکه ای از این مکان
ها را تشکیل داده و توسعه داده بود. بدون دادن هیچ توضیحی ، ولدمورت دستور حرکت داده
بود، و همه حرکت کرده بودند. هیج سوالی هم پرسیده نشد.
خوشبختانه، این قصر بین نام، آسایش بیشتری را نسبت به مکان اختفای قبلیشان داشت، و
بهتر از آن، ولدمورت و پیتر را مرخص کرده بود، تا با افکارش تنها بماند. پیتر هیچگاه لرد سیاه
را این طور آشفته و نگران ، یا به مانند اکنون در فکر رخنه کردن به حفاظهای اطراف هاگوارتز، به خصوص برای دست پیدا کردن به دریاچه هاگوارتز بود، ندیده بود. البته برای این رفتار
هیچ توضیحی وجود نداشت .
هرچند هیچ مرگ خواری آزادانه این را بیان نمی کرد، اما اتفاقات اخیر باعث شده بود تا شک
هایی در خصوص سلامت عقلی لرد سیاه به وجود بیاد، یا به عبارتی صلاحیتش زیر سوال رفته
بود. چرا باید در انجام عملیات مهم تاخیر می انداختند ؟ چرا باید به این حملات بی معنی و
پراکنده ادامه میدادند ؟ چه اتفاقی برای نقشه برتر لرد سیاه افتاده بود ؟ به خاطر گذراندن اوقات
بیشتری نسبت به سایرین با لرد سیاه، پیتر احساس نمیکرد او عقلش را از دست داده باشد، اما
مطمئنا اتفاقی افتاده بود که باعث شده بود او حواسش از نقشه بلند مدتش پرت گردد.
پیتر روی تختش دراز کشید و امیدوار بود تا بلکه به چرتی کوتاه فرو رود، تا شاید از آن مقدار
بی خوابیهای مداومش چیزی بکاهد. اما تصویر دراکو مالفوی جلوی چشمانش ظاهر شد.
برخلاف آنچه که پیتر به ولدمورت گزارش داده بود؛ همه مطمئن بودند که دراکو خدمت لرد را
ترک کرده است. اگر او دستگیر شده بود، نیروهای ولدمورت در وزارت خانه، مطمئنا خبری
می شنیدند و آن را گزارش میدادند. پیتر تنها می توانست سرش را تکان دهد.
دراکو، یک اسلایترینی، ظاهرا ان قدر شجاعت درش پیدا میشد که خدمت لرد سیاه را ترک
کندو پیتر دقیقا بر خلاف این حقیقت که کلاه گروه بندی تنها شجاعان را در برج گریفندور قرار
میداد به عنوان یک گریفندوری ، فاقد این شجاعت بود. دراکو هیچ گاه پیتر را به خصوص فرد
شجاعی تصور نمی کرد و با این وجود از فرصت استفاده کرده و فرار کرده بود
پیتر با خود فکر کرد: من بودم چی کار می کردم. هرچند او می دانست به هیچ وجه او لرد
سیاه را ترک نمی گفت . عمل شجاعانه دراکو تنها باعث شرمساری پیتر شده بود. همه
مرگخواران می دانستند که لرد سیاه هیچ استعفایی را نمی پذیرد. تنها راه فرار از بردگی مرگ
 
________________
بود، و این مطمئنا سرنوشت نهایی دراکو بود. دراکو آن را می دانست، با این وجود به آن عمل
کرده بود.
پیتر با خود فکر کرد، خیلی شجاعانه بوده .
او متعجب از این بود که آیا او هم در درونش چنین شجاعتی را داشت یا نه.
:83 83 8338 833 888888) : 3 83 83 : ::: 8 8 8 883 83 || || 3 83 83 8338 833 83 883 833
ویلیام اگلسبی با تندی و فرزی وارد پاتیل درزدار شد، به دنبال آرتور ویزلی گشت. اسکاتلندی
قد بلند ، به طور غیر منتظره ای ، یک ساعت ونیم پیش جغدی از طرف ویزلی دریافت کرده بود
که در آن، تقاضای دیداری فوری مطرح شده بود. اگلسبی در طول سالیان چند باری آرتور را
به طور اتفاقی دیده بود، اما هیچ گاه با او مراوده ای نداشته و اورا یک دوست به حساب نمی
آورد.
در وهله اول، سردبیر روزنامه پیام امروز، می خواست این درخواست ملاقات ویزلی را کنسل
کند، چرا که زمان آن دقیقا یک ساعت قبل از قرار ملاقات مهمش با هری پاتر بود. درنهایت
اگلسبی تصمیم گرفته بود که دیدار مختصری با آرتور داشته باشد و به این وسیله زمان کافی
برای رسیدن سروقت به هری پاتر را هم می داشت .
تام مهماندار، متوجه رسیدن گلسبی شد و با حرکت چشمانش او را به سمت اتاق خصوصی در
سمت چپ هدایت کرد. اگلسبی ، تکان کوچکی به سرش داد و به همان سمت به راه افتاد. به
محض ورود به اتاق، او متوجه شد که آرتور ویزلی نه نشسته و نه سه میز توی اتاق برای سرو
شام آماده شده اند. مطمئنا، ویزلی خواستار یک دیدار طولانی نبود. دو مرد با هم دست دادند.
آرتور بعد از تشکر کوتاهی که از اوگان بی به خاطر قبول دیدارشان کرد گفت: مستقیم سر اصل
موضوع میرم . تو اینو از من نشنیدی ، اما وزارت خانه ظرف دو روز پیام امروز و دیگر انتشاراتی
 
________________
هایی جادوگری را خواهد بست. اسکریمجیور خیال داره حکومت نظامی راه بندازه، و این
اولین قدمه - کنترل روزنامه ها .
چشمان اگلسبی به بیشترین درجه ممکنه باز شدند، و او نمیتوانست حتی کلمه ای ادا کند. آرتور
پرسید: تو متوجه نتیجه این کار شدی نه ؟ فکر میکنم تو باید بدونی. تو تصمیم میگیری که
بهترین شیوه عمل کردن چیه، اما هر کاری که انجام میدی، باید سریع باشی، بر اساس شایعات
، وزارت خونه پس فردا کارشو شروع میکنه . من زمان دقیقشو نمی دونم .
- متشکرم آرتور. نمی دونم چی بگم . من چی کار باید بکنم ؟
- ویلی، من نمی دونم . اما ما میخوایم پیام امروز همچنان مستقل باقی بمونه.
آرتور و ویلی برای چند دقیقه ای ساکت باقی ماندند، و آرتور مسوّجه شد که این دیدار به قدر
کافی طول کشیده است.
او در حالی که دستان یخ زده مرد، دست می داد، سخنش را این گونه به اتمام رساند: موفق
باشی ویل، من از در کناری میرم بیرون . تو هم از همون دری که داخل شدی خارج شو.
و با این کلمات آرتور ویزلی چرخید و خارج شد و اگلعنیی که خاموش و ساکت بود را تنها
گذاشت .
هزاران فکر به مغز سردبیر روزنامه پیام امروز هجوم اوردند. اگر اخبار ویزلی درست می بود، که
وی دلیلی نداشت تا آن را باور نکند، او می بایست تصمیمی که به طور وحشتناکی سخت بود را
می گرفت . بعد از گذشت چند ثانیه، او چرخید و خیلی سریع از پاتیل درزدار خارج شد، به
سمت دفتر اصلی روزنامه پیام امروز واقع در سوی دیگر کوچه دیاگون دوید.
با منفجر کردن در وردی ، او از دستیار مخصوصش خواست تا با چهار نماینده ویراستارش خیلی
سریع تماس بگیرد. وقتی دستیارش به اندازه کافی سریع عمل نکرد، او بر سرش فریاد کشید،
 
________________
کاری که به طور معمول، آن مرد مهربان هیچ گاه در گذشته انجام نداده بود. ظرف 5 دقیقه،
دو ساحره و دو جادوگر وارد دفتر اگلسبی شدند.
- خبر رو اماده کنید. همه امشب همین جا میمونند. همه . کل شب رو. من تا نیم ساعت دیگه
یه ملاقات مهم دارم، که بعدش بر میگردم. ما همه شب رو کار خواهیم کرد و و وقتیق برگشتم
در موردش توضیح می دم .
چهار ویراستار، طوری به اگلسبی نگاه می کردند که انگار عقلش را از دست داده است، اما او
اهمیتی نداد.
وقتی آنها همچنان سر جایشان باقی ماندند، او صدایش را بالا برد: برید دیگه !
چهار ویراستار به سرعت پراکنده شدند. او گلسبی چرخید و از پنجره به خیابان شلوغ و پر
هیاهوی دیاگون نگاهی انداخت . او متوجه شده بود که تصمیمی که او امشب می گیرد، نتیجه
اش به چیزی بیش از وجود روزنامه ها بر می گردد و آن را تحت تاثیر قرار میدهد. عمل یا بی
حرکتی او به طور مستقیم در مسیر تاریخ دنیای جادوگری اثر خواهد گذاشت. قبل از هرچیز، او
میخواست به قرار ملاقاتش با هری پاتر برسد .
 
________________
فصل سیزدهم:
ما باید پنهان بشیم
میشل گلدسمیت دندان هایش را روی هم سائید و با عصبانیت طول دفتر روزنامه ی پیام
امروز را طی کرد. ردایش را به یک قلاب بر روی دیوار پشت سرش آویزان کرد و پشت
میز تحریر کوچکش نشست ، بدون این که به عکسهای مختلف و کاغذهای پوستی که قبلا
آنجا گذاشته بود توجه کند. فقط چند ساعت قبلی کینگزلی شکلبولت با او تماس گرفته بود و
دستورالعمل اولین ماموریتش برای محفل ققنوس را به او داده بود. تا کنون ، او احساس می
کرد که فقط اسماعضوی از محفل ققنوس است ، زیرا هیچ کار مفیدی انجام نداده بود و یا
هیچ اطلاعات ویژه ای را به دست نیاورده بود. دستور العملی که شکلبولت نجبا او داده
بود او را تحریک کرده بود، قصد داشت امروز بعد از ظهر نقشه ای را برای ماموریتش طرح
کند. در حقیقت او امیدوار بود، دو روز مرخصیش را به انجام ماموریت برای محفل
ققنوس اختصاص دهد. اما حالا او فهمیده بود که قرار است همه ی کارمندان پیام امروز
در ساختمان باقی بمانند و همه ی شب را طبق طرحی که داشتند کار کنند. به خاطر ارتباطات
بیشتر ، این قاعده برای میشل کمی متفاوت بود. شاید جدایی از یک یا دو اینچ کوتاهی قد ، اگر
او یک زن زیبای جوان نبود اما به عنوان یک زن جذاب مطرح شده بود. بدون شک بهترین
ویژگیش موی قهوهای پر پشتش بود، نه تاریک به اندازه ی موهای ملیسا مونتگومری و نه
روشن به اندازه ی هرمیون گرانجر . آن ها را فقط با یک اشاره ی چوبدستی تا چند اینچ پایین
تر از گردنش آویزان کرد. طبیعتا، او مجبور بود که که یک کار سخت را انجام دهد. به
عنوان یک شخص دوست داشتنی، او روابط دوستانه ی زیادی بدست آورده بود و از فعالیت
 
________________
های اجتماعی لذت میبرد تا اینکه اخیراً ظهور مجدد لرد ولدمورت یک خفقان بر روی همه ی
فعالیت ها گذاشته بود. البته، او هری پاتر را به یاد می آورد.اما بدون شک هری پاتر هیچ
شناختی از او نداشت، او هری را می شناخت، اما همه او را میشناختند. مادامیکه او در
اطاقکشی منتظر آقای انگلسبی بود تا برگردد، سال هفتمش را در هاگوارتز به یاد می آورد، آن
سال، سال اول هری بود. معمولاً یک دختر سال هفتم هافلپافی هیچ درسی با یک
پسر سال اول گرایفیندوری نداشت اما مطمئنا هری پاتر یک سال اولی عادی نبود. به یک
دلیل ، همه نام او را می شناختند. ""ان" "ن" "شی" و "ا" و "ا"
چه شاهکاری را در کوئیدیچ به نمایش گذاشته بود. و البته بعد از آن ، دامبلدور به او در
جشن پایان سال به خاطر شجاعت بخصوصش پاداش داده بود . در آن زمان، هیج دانش
آموزی نفهمید که هری چه کاری انجام داده بود که شایسته ی چنین پاداشی بود. اما حالا او
می دانست که هری سنگ کیمیا را از چنگ آن کسی که میدانید خارج کرده بود.
ولدمورت، او خودش را مجبور به گفتن این اسم کرد. از زمانی که دامبلدور مرده بود،
او تصمیم گرفته بود که اسم لرد سیاه را بگوید، کاری که فقط مدیر بزرگ آن را انجام میداد
.. میشل آلبوس دامبلدور را بیشتر از هر ساحره یا جادوگر دیگری در زندگیش تحسین میکرد .
| و وقتی که از مرگش با خبر شد، قول داد هر چیزی را که بیشترین توانایی را در انجام آن
داشت، مانند او انجام دهد . حتی اگر او میتوانست فقط امیدوار باشد که یکی از آن چیزهایی
را که آن مرد بزرگ انجام داده بود را انجام دهد . فقط دو بار توانسته بود که با او رو در رو
صحبت کند، اما در هر دو بار، او حیرت کرده بود از این که آن مرد بزرگ تمام وقتش را به
او اختصاص داده بود، به طوری که گویی او مهم ترین شخص در جهان بود . سرانجام ،
________________
پیروی از دامبلدور باعث شد که. بعد از رد کردن اولین پیشنهاد کار در سازمان اسرار قبول کند
تا به محفل ققنوس بپیوندد.
حالا که او بالاخره در موضوعی میتوانست کمک بکند، مجبور بود منتظر باشد . چه کسی
میدانست که او چه وقت میتواند برای جستجوی او وقت پیدا بکند ؟ شاید نه تا آخر هفته،
سه روز دیگر . او میخواست مشتش را روی میز تحریرش بکوبد تا ناراحتیش را بیرون بریزد
اما با وجود افراد بسیاری که دور او بودند از انجام این کار اجتناب کرد . در عوض دندان
هایش را سخت تر روی هم سائید .
: 83 833 :: * :: * :888888) : 3 83 : : : :: * : 888888 3) 3 83 83 : :: *:***** || 83
در تمام طول روز، هری متوجه شد که هرمیون غیر عادی رفتار میکند . در ابتدا هری فکر
میکرد او احتمالا از اثرات بروز هیجاناتش در صبح آن روز رنج میبرد، وقتی که نامه ی
هاگوارتزشی را باز کرده بود . هنوز از زمانیکه آنها روز را با هم سپری کرده بودند و منتظر قرار
ملاقات هری با ویلیام اگلسبی شده بودند، او احساس می کرد که بهترین دوستش می خواهد
به او چیزی را بگوید.
اما از انجام آن خودداری میکند. او نمیتوانست کمکی به آن بکند. به خاطر او، هرمیون به طور
ناگهانی نقشه اش را برای آگاهی فوری هری از نتیجه گیری رون در مورد گردنبند اسلیترین
تغییر داد. هری احتیاج داشت که روی مصاحبه اش با روزنامه پیام امروز تمرکز بکند و هرمیون
می دانست که اگر از گردنبند اسمی ببرد تمام حواس هری به این موضوع معطوف خواهد شد .
بنابراین سعی کرد از پرسشهای هری در مورد ملاقاتش بارون و جینی اجتناب کند، پرسش
های هری فقط برای نگرانی آن دو مو قرمز در مورد خودش بود و اگر هرمیون هر چیزی
میدانست میخواست آن را بداند . او اقرار کرد که آنها را از اتفاقاتی که روزهای گذشته افتاده بود
باخبر کرده است و وقتی دیده بود که هری رنجیده به نظر نمیرسد نفسی از روی راحتی کشیده
 
________________
بود. بالاخره، همانطور که ترتیب داده شده بود، ایوان هرینگتون در بعد از ظهر به اتاق هری
در هتل آپارات کرده بود. هری دوش گرفته بود و موهایش را به بهترین وجه ممکن شانه کرده
بود. او یک پیراهن آبی آستین بلند پوشیده بود، یکی از پیراهنهای جدیدی که هرمیون برای
سالروز تولدش به او هدیه داده بود.
ایوان جادوگر جوان را به سرعت ارزیابی کرد . با این وجود هری و هرمیون در برابر
پیشنهاد کاراگاه برای رفتن به صورت مشنگی مقاومت کرده بودند، هری او را متقاعد کرد، به
نظر میرسید. او از این فرصت لذت میبرد.
ایوان متوجه همان وضعیت روز قبل شد و در حقیقت هرمیون بیشتر از هری عصبی به نظر
میرسید
- من چطور به نظر میرسنع ؟ هری با خونسردی پرسیده بود...،
دستانش را بالا گرفت و یک دور چرخید
- طبق معمولی زشت.
ایوان در حالی که میخندید جواب داد، هری پوزخند زد اما در مقابل هرمیون به او خیره نگاه
میکرد : تو خوب به نظر میرسی هری .
او این جمله را به عنوان پایان دادن به این موضوع بیان کرده بود.
- ما هنوز درباره این مطمئن هستیم ؟ الان زمان مناسبیه ؟ شاید باید منتظر باشیم و در
موردش فکر بکنیم .
- ممکن نیست . یا حالا یا هیچ وقت.
ایوان در حالی که دیگر لبخند نمیزد پاسخ داد . ما اطلاعات تازه ای داریم . وزارتخونه ممکنه
پیام امروز رو به زودی تعطیل کنه . توی یک یا شایدم دو روز دیگه . من نمیتونم تضمین
بکنم اما ما نمیتونیم ریسک بکنیم . ما مجبوریم این رو حالا انجام بدیم .
 
 
________________
- ما انجامش میدیم .
هری به او اطمینان داد، برای او هیچ راه دومی وجود نداشت: من آماده ام.
- ماکی میریت ؟
ایوان دوباره لبخند زد . او به پاتر پسر علاقه داشت و همچنین به این دختر . با این وجود به
نظر میرسید که او کمی غمگین است . به دلیل اهمیت کارشان آنها مجبور بودند بروند، ایوان
فهمیده بود که از این وضعیت لذت میبرد. نیروی جوانی آنها به او نیز اثر کرده بود او پاسخ داد: به زودی ... اجازه بده به ساعت دیگه بریم.
*: *:* :: *:* :: : : 288 833 88 (2 ** ب: *:*: : : * :: : 83 288 833 3 ;2 * :: : : : ::: * :: : 83 83 28 8 28 88 :::
- من به خوبی از خطراتی که میگی مطلع هستم سوروس .
- البته سرورم. منظور من پیشنهاد دیگه ای نبود.
اسنیپ به سرعت با لحنی ابریشم وار موافقت کرد . من انجام این کار رو انجام میدم . البته با
بهترین تواناییهام برای خدمت به شما.
کلماتی که اسنیپ بیان کرده بود به قدر کافی ولدمورت را آرام کرد تا از مجازات او صرف
نظر کند. با این وجود ولدمورت متنفر بود که آن را بپذیرد، او به سوروس اسنیپ بیشتر
از هر مرگخوار دیگری احتیاج داشت . همین طور لوسیوس مالفوی به دلیل هوش و قدرت
جادویی زیاد. اما او همیشه دستور کار بخصوص خودش را داشت . برای حفظ موقعیت وآگاهی
خودش . اسکریمجیور اطمینان پیدا کرده بود که لوسیوس هرگز دوباره به ولدمورت خدمت
نخواهد کرد. اسنیپ هرگز دنبال جلب توجه عموم نبود، ترجیح میداد که در پس زمینه
ی تاریک باقی بماند . مرگخوارن دیگر در وفاداری او تردید داشتند، ولدمورت می دانست
. مخصوصا بالاتریکس لسترنج که اخیرا مرده بود، اغلب کسی بود که اصرار داشت ولدمورت به
جاسوسش اعتماد ندارد. هنوز ولدمورت به او اعتماد داشت و او هنوز مورد اعتماد بود.
 
________________
- طبیعتاً تو باید احتیاط های لازم رو داشته باشی سوروس.
سوروس به او اطمینان داد: البته سرورم
_ اما بقیه از درک و نابود کردن محافظ های جدید عاجزند . من درک میکنم که خیلی از شماها
از اینکه من روی هاگوارتز تمرکز کردم تعجب کردین . اما من عادت ندارم در مورد کارهام
به کسی توضیح بدم. تنها چیزی که من انتظار دارم وفاداریه. از تو و از همه ی پیروانم .
- من میفهمم سرورم .
اسنیپ با یک تعظیم جزئی پاسخ داد . من این کار رو به بهترین نحو انجام خواهم داد
ممکنه مقداری زمان ببره.
ولدمورت سرش را به نشانه ی موافقت تکان داد، اما تذکر داد: نه خیلی زیاد، سوروس . چیزی
رو که میتونی انجام بدی رو مشخص کن و گزارشش رو به من بده اما نه در بیشتر از دو
روز . من تا برگشتن تو اینجا میمونم .
* ب: * :: 83 85: 83: * ب : 83 83: : 58 8: : : : : 83: * ب : 83: 83 2 8 8 : : : 83: 83: :8:
ویلیام اگلسبی وقتی که به جلوی اتاق مورد نظر در هتلی در لیورپول ، جایی که به او گفته شده
بود رسید، بر خود لرزید. کاملا واضح بود که این می توانست یک دام باشد . او سه بار روی در
ضربه زد . او درک میکرد که تا چند لحظه ی دیگر ممکن است به وسیله وزارتخانه دستگیر
شده باشد یا حتی توسط کسی که نباید اسمش را برد.
چوبدستیش را به طور عصبی گرفته بود، آماده برای آپارات کردن به محض دیدن هر چیز غیر
عادی بود . افکارش در مورد همسر و سه بچه اش بود . حالا همه با خانوادهایشان بودند . این
چیزی بود که در ذهنش میگذشت . پس از یک تأخیر کوتاه، یک پسر نوجوان در را باز کرد
اگلسبی تعجب کرد، این پسر موهای کوتاه بوری داشت اما نگاه اگلسبی فوراً از موهایش به
جای زخم رعد و برق شکل روی پیشانی پسر افتاد.- به خاطر اومد نتون متشکرم ، آقای انگلسبی .
هری به مرد بلند قد که حالا پنجاه سال داشت سلام کرد . هری در مورد این که یک خبرنگار
چگونه باید به نظر برسد هیج نظری نداشت اما اگلسبی مناسب به نظر میرسید . خطوط روی
پیشانی مرد و موهای خاکستریش نشان از یک زندگی سخت را داشت . دو مرد دست دادند و
هری پس از ورود مهمانش در را بست . در گوشه ی اتاق هتل درست جایی که هری با
ایوان هرینگتون همین دو هفته ی قبل درگیر شده بود، کاراگاه زیر شنل نامرئیش خم شده بود
. ایوان تمام ترتیبات را بدون نام انجام داده بود، شخص تماس گیرنده با اگلسبی ، کرایه همان
اتاق به منظور آپارات هری به آنجا و درخواست مستقیم هری در مورد این که او چه چیزی را
باید و یا نباید در مصاحبه اش فاش کند.
کاراگاه اصرار کرده بود که به خاطر حفظ احتیاط در اتاق پنهان شود . او اعتقاد نداشت که
اگلسبی وزارتخانه را از مصاحبه اش با هری مطلع می کند اما نمیتوانست این احتمال را ندیده
بگیرد
- اجازه بدید همینجا بشینیم .
هری پیشنهاد کرد.
او به یک میز کوچک که قبلا دو صندلی در دو طرف آن قرار گرفته بود اشاره کرد . آنها نشستند و هری منتظر اکلسی شد تا مصاحبه را آغاز کنند . اگلسی ساکت باقی ماند، مطمئن
نبود که هری قصد دارد مقدمه ای را بیان کند . وقتی که پسر صحبتی نکرد، اگلسبی
چوبدستیش را به سمت چندین برگ کاغذ پوستی و یک قلم پر تکان داد . او قلم پر را راست
نگه داشت و با چوبدستیش به آن ضربه زد . وقتی که او دستش را آزاد کرد، قلم پر با کمی
زاویه در هوا معلق ماند، برای نوشتن هر کلمه ای از مصاحبه آماده بود. به طور معمول،
اگلسبی مصاحبه را به آهستگی ممکن شروع کرد، آسانی راهش در این روش بود. اما در
 
________________
این مورد او کمبود زمان داشت . او احتیاج داشت که از کارش همین جا نتیجه بگیرد تا بتواند
هر چه زودتر به دفتر پیام امروز بازگردد. بنابراین او به اصلی مطلب پرداخت.
_ چرا شما میخواید این مصاحبه رو انجام بدید آقای پاتر ؟ شما ترتیبات و ملاحظات زیادی رو
برای ملاقاتمون انجام دادید. قلم پر شروع به نوشتن کرد.
- من میخوام مردم بدونن که وزارتخونه داره چی کار می کنه . من میخوام وزارتخونه
تعقیب من رو متوقف بکنه .
دو مرد برای چند لحظه به یکدیگر خیره شدند. اگلسبی فهمید که پاتر قصد داشت از او برای
مقاصد خودش استفاده بکند، اما با آن کنار آمد . در این صورت، اگلسبی اهمیتی به مورد
استفاده قرار گرفتنش نمیداد، زیرا این هم برای پاتر سودمند بود و هم برای روزنامه ی پیام
امروز.
- خیلی خوب. بنابراین بزارین شروع کنیم .
اگلسبی این را گفت و مصاحبه آنها نود دقیقه طول کشید . پس از دو ساعت ، ویلیام اگلسبی
در حالی که با آخرین توانش فریاد میزد به سالن پذیرایی روزنامه ی پیام امروز وارد شد.
- همه چیز رو متوقف کنید . من میخوام همه کار برای چاپ فردا رو متوقف کنن .
دستیارش به پایین سالن دوید تا دستور او را به بقیه همه اعلام کند و لحظاتی بعد دفتر با صدا و
فعالیت شلوغ شده بود . اگلسبی دستیار دیگرش را نادیده گرفت و به او گفت : یک جغد برای
همسرم بفرستید . من امشب به خونه نمیرم . به اون بگید تا اندازه ای که می تونه وسایلمون رو
جمع کنه . ما فردا صبح نقل مکان میکنیم .
اگلسبی به ندرت مینوشید اما در این یک مورد، او برای قدری نوشیدنی قفسه ی به کار رفته در
دفترش را باز کرد و از یک بطری ویسکی آتشین به اندازه ای مناسب و حتی کمی بیشتر در
یک لیوان ریخت . او آن را در سه جرعه نوشید و سپس به سمت دستیار مخصوصی و چهار
 
________________
سردبیرش که به دفترش هجوم آورده بودند چرخید . چشمهای آنها درخواست برای توضیح در
مورد رفتار عجیب و غریبش را نشان میداد
- این یه شب بلند خواهد بود، خانمها و آقایان .
او آنها را با ملایمت آگاه کرد . در ابتدا ما قصد داریم چاپی رو آماده کنیم که نقشه های
دوستا نمون در وزارتخونه رو متوقف خواهد کرد. بنابراین ما باید پنهان بشیم .
پنج کارمند با پریشانی نگاه مختصری به یکدیگر انداختند، آنها با این استراتژی نظامی
مشنگی ناآشنا بودند.
- پنهان بشیم ؟!!!
سردبیر ارشدش این را پرسید، یکی از هم دوره ای های قدیمی اگلسبی و تنها کسی که به
راحتی او را با اسمش صدا میزد: منظورت چیه ؟
| منظورم اینه که ما باید نقل مکان کنیم . همه چیز رو . ما مجبوریم توی یه محل محرمانه
مستقر بشیم قبل از این که وزارتخونه ما را تعطیل بکنه .
چشمهای او پنج تماشاگر را از نظر گذراند، هرگز هیچ کسی سردبیر مایلدمانرد را این
گونه ندیده بود. او سعی کرد خودش را کمی آرام کند و یک نفس عمیق کشید : ببینید، من
وقتی که بریم توضیح میدم ، اما قبل از هر چیز، ما احتیاج داریم که چاپ مخصوص فردا
| رو اماده کنیم . ما میتونیم مقداری پرونده ی تصاویر رو بیرون بکشیم و کم کم به اونها
اضافه کنیم . ما نمیتونیم بیشتر از این انجام بدیم . من میترسم .
او چندین برگ کاغذ پوستی بیرون کشید و آنها را به دستیارش داد: هری پاتر ؟
او نفس زنان پرسید.
- شما چطور با اون مصاحبه کردین؟
 
________________
- وقت برای سوال کردن نداریم . اجازه بدید به کارمون برسیم . من از قبل عنوان رو دارم :
وزارتخانه در تعقیب فرد برگزیده
:8* : : : :: *:*:*:* :: * 2; 883 288 : : : :: *:*:*:* :: * 2; 8 833 288 : : : :: :: * 2; :*
هرمیون با بی توجهی کانال های تلویزیون اتاق هری را عوض میکرد، مضطربانه
انتظار بازگشتش از مصاحبه اش را می کشید . صندلیهای او روی فرش قرار داشتند
مادامیکه او بر روی تخت نشسته بود و به دو بالش در پشت سرش تکیه داده بود . در مورد
بازگشت هری نگران بود .
افکارش در مورد فاش نکردن اطلاعات مربوط به گردنبند از قبل برای او بود . آیا هری از
او عصبانی میشد ؟
پس از دو ساعت انتظار بی صبرانه، هری با صدایی بلند که در اتاق کوچک هتل منعکس
شد درست کنار تخت ظاهر شد . طبیعتا، آنها از قبل یک طلسم سکوت روی اتاق قرار داده
بودند به این منظور که هیچ فرد دیگری نتواند صدای آنها را بشنود . فقط چند ثانیه پس
از رسیدن هری، صدایی دیگر ورود ایوان هرینگتون را اعلام کرد، با این وجود او برای
یک لحظه دیده نشد تا زمانیکه شنل نامئیش را از روی سرش برداشت .
رضایت چهره اش را پوشانده بود: عالی بود هری .
هرینگتون با ملایمت به او اطمینان داد : من نمیتونم منتظر بمونم تا پیام امروز فردا رو
ببینم . این همه چیز رو تغییر میده . اسکریمجیور یه حمله ی قلبی خواهد داشت .
تصویر وزیر جادوگری در حالی که قلبش را محکم در چنگ گرفته ب ود در ذهن هری
نقش بست و او نمیتوانست جلوی خنده اش را بگیرد.
در همین زمان هرمیون از تخت خارج شد و نزدیک به هری ایستاد : بنابراین چه اتفاقی
 
________________
هری لبخند زنان پاسخ داد : خیلی خوب، من حدس میزنم ... ما تا فردا که روزنامه بیاد
بج طرف هرینگتون برگشت : اگلسبی به طور خیلی زیادی نارحت و عصبی به نظر نمیرسید ؟
به نظر می رسید که چیزهایی ذهنش رو به خودش مشغول کرده بود.
ایوان سر تکان داد : و درست میگی و اگر اشتباه نکنم، این به برنامه ی اسکریمجیور
در مورد نظارت بر مطبوعات مربوط م یشد . وزارتخونه همین الان مثل یه غرباله که از سوراخهاش آب چکه میکنه چون اسکریمجیور تعداد زیادی دشمن به وجود آورده . اما با این
حال اون تعداد زیادی پشتیبان هم داره . این یه وضعیت خوب نیست . ما احتیاج داریع در
مقابل ولدمورت با هم متحد باشیم و من میترسم که ما بخوایم خودمون و راهمون رو کاملا
از هم جدا کنیم.
هرمیون به دو مرد نگاه مختصری کرد، مطمئن نبود که باید چیزی در مورد گردنبند را در
مقابل هرینگتون مطرح کند . با این وجود او حالا به طریقی از کاراگاه بیشتر مطمئن شده بود
. به نظر میرسید این قسمت از اطلاعات بیش از اندازه شخصی بود که هر کس دیگری از
آنها باخبر شود.
از شانس خوبش ، ایوان زمینه را برای او درست کرد: کار بعدی ما چیه ؟
همانطور که هرمیون در فکر فرو رفته بود هر پاسخ داد: فعلا هیچ چیز .
ایوان این را گفت : هیچ کاری نمیکنیم تا مقاله ی فردا صبح منتشر بشه . امشب تو میتونی
راحت باشی و لذت ببری . اما من برای بحث در مورد این وقت ندارم . من باید فورا به
وزارتخونه برگردم . اونها از من انتظاراتی دارند و با اتفاقات زیادی که داره میفته ، من احتیاج
دارم که شغلم رو حفظ کنم. من فردا شب برمیگردم .
 
________________
او شنل نامرئیش را قاپ زد و آن را در یک چمدان کوچک که قبلا در گوشه ی اتاق گذاشته
بود قرار داد و برای آپارات کردن آماده شد.
او برای یک لحظه مکث کرد و به جادوگر و ساحره ی جوان چشم دوخت ، کسانی که
حالا نزدیک به هم ایستاده بودند
ایوان فکر کرد: یک جفت زیبا و خوش قیافه
- فردا مواظب باشید . اگه بیرون میرید مراقب باشید و احتیاط کنین . جای زخمت رو
E
پژو است ولی .
او چند لحظه به آن ها خیره شد و هری و هرمیون میدانستد که او در مورد اتفاقات
روزهای آینده نگران است.
- من فردا شب دوباره میام اینجا
او این را به سرعت گفت و لحظه ای بعد او ناپدید شده بود . دو دوست برای یک لحظه در
سکوت ایستادند و هرمیون فهمید که زمان فاش کردن اطلاعات درباره ی گردنبند فرا رسیده
است .
- : هگری .
او با ملایمت شروع کرد : من مجبورم یه چیزی رو به تو بگم ، اما نمیتونم ...
- خب پس در این صورت... بعدا به هم بگو.
هری بازرنگی حرفش را قطع کرد: الان من مایلم که یه پیاده روی داشته باشم و برای تو یه
تکه کلوچه بخرم . چطوره ؟
او دستش را قاپ زد، بدون انتظار برای یک پاسخ و هرمیون به طور غیر ارادی در امتداد
خیابان از او پیروی کرد، از لحن شاد صدایش متعجب بود.
 
________________
هری با روحیه ای عالی به نظر میرسید . با شیطنت او را از در بیرونش کشید و در پشت سر
آنها بسته شد . هرمیون انتظار داشت هری دستش را در دنیای خارج آزاد بکند اما دوباره
متعجب شد، او در عوض دست او را دست خود نگه داشت چنان که آنها با هم راحت تر به
نظر میرسیدند و آنها دست در دست قدم زنان از درهای دیگر هتل گذشتند . این چه معنی
ای داشت ؟
هرمیون هیچ تلاشی برای بیرون آوردن دستش نکرد و در حقیقت این احساس را
لذت بخش یافت.
به خاطر تماس پوست دستهایشان، هرمیون سعی کرد حالت هری را کشف بکند . او بیشتر
یک عاشق بازیگوش به نظر میرسید و دوباره هرمیون نمیتوانست این هری را با بهترین
دوست شش ساله اش مقایسه کند . او میدانست هری هرگز با یک دختر دست در دست قدم
نمیزند مگر اینکه قطعا آن دختر دوست دختر رسمیش باشد اما امروز عصر، آنها با هم قدم
میزدند به طوری که او احساس میکرد که این طبیعی ترین چیز در جهان میباشد . با این
وجود، هرمیون نمیتوانست این چنین راحت قدم بزند . اولا، او میبایست به دوستش درباره ی گردنبند میگفت، اما او نمیتوانست یک فرصت مناسب پیدا بکند . ثانیاً، او نمیتوانست فکر
بکند که رون چه فکری میکرد اگر میتوانست آنها را در این حالت ببیند . با این وجود او روز
قبل از پذیرفتن دعوت هری امتناع کرده بود. خوب میدانست که رون به او علاقه دارد و فکر
کرد که اگر او داشت با یک پسر دست در دست قدم میزد، آن پسر رونالد ویزلی بود، نه
هری پاتر . او نیز به رون علاقه داشت . مطمئنا ، او میتوانست حسود، تنبل و بی منطق باشد
و او هرگز یک جادوگر بزرگ مثل هری نبود اما با این وجود او میتوانست یک دوست
• • شگفتانگیز خندهدار و وفادار باشد
 
________________
به نظر میرسید همه چیز از قبل ترتیب داده شده است . هری با جینی بود و رون با هرمیون ،
آنها هرگز حتی یک بار هم در مورد وضعیت سال قبل توافق نکرده بودند . اما در چند روز
گذشته، هرمیون کشف کرد که این واقعیت آشکارا صورت گرفته است . هری از یک دختر
در لیورپول گول خورده بود، او پذیرفته بود که به جینی ویزلی علاقمند نیست و حالا دست
در دست هرمیون در خیابانهای زادگاهش پیاده روی میکرد . هیچکدام از اینها هیچ مفهومی
نداشت . پس از پانزده دقیقه دلپذیر قدم زدن در تاریکی عصر، هرمیون سرانجام افکارش را
به قدر کافی متمرکز کرد تا به هری در مورد هورکراکس بگوید . فهمید که آنها در نزدیکی
همان رستورانی هستند که او چند روز پیش هدویگ را پیدا کرده بود . بنابراین فرصتش را
پیدا کرد. با دست آزادش به جلو اشاره کرد
- تو در مورد کلوچه چه پیشنهادی دادی هری ؟ تو که فراموش نکردی ، کردی ؟
او با خجالت پرسید: اون رستوران جایی مناسبیه و اون وقت من میتونم به تو بگم که قبلا
من چی میخواستم.
هری لبخند وسیعی زد. او در حال لذت بردن از این بعد از ظهر شگفست انگیز به نظر میرسید .
از روی بازیگوشی دست او را به طرف رستوران کشید...
 
________________
فصل چهاردهم: هری حالا متفاوت است
دو مرگخوار پشت سر سوروس اسنیپ ایستاده بودند ، در حالی که او دائم در حالی خواندن ورد
بود و چوبدستیاش را در جلویش تکان می داد. در عمق جنگل ممنوع ، سه فرد شنل پوشی درست در جایی که بخش های محافظ اطراف قلعه ی هاگوارتز قرار داشت، ایستاده بودند . فقط چند متر جلوتر از آن ها یک مانع نامرئی مانع از حرکت آن ها به جلو میشد. آنها وقتی که در مسیرشان حرکت می کردند، متوجه شدند بدون اینکه بفهمند در مسیر روبرویشان قدم می زنند. اسنیپ حداقل نیم ساعت بود که بر روی محافظها کار میکرد، طلسم پشت طلسم، ظاهرا کوشش میکرد تا بفهمد که چه نوع محافظ هایی به کار برده شده است و چه طور باید آن ها را مغلوب کرد. با این وجود، در واقع او قصد داشت که رفقایش را خسته کند، یک خستگی نا محسوسی. فرصت مناسب برای او فرا رسیده بود و او نمیتوانست روی فرصتی دیگر حساب کند - چه قدر دیگهمونده اسنیپ ؟ یکی از آن دو نفر به تندی پرسید. یک مرد ایرلندی جوان و ریش دار که تقریبا سیصد پوند وزن داشت. او به سینه ی یک درخت تنومند تکیه زده بود، در حالیکه دستهایش را پشت سرش قرار داده بود.
ساکمیتی ...
اسنیپ غر زد ، مثل خیلی از وقتهایی که این کار را انجام میداد: من باید تمرکز بکنم او از فاصله ی دور نسبت به آن دو نفر ادامه داده بود، ردا و موهای سیاهش در یک وزش نرم میلرزیدند. مرگخوار تنومند مثل رفیقش نگاه مختصری کرد، جادوگری مسن تر با موهای بلند خاکستری و آویزان در مقابل چشمهایشی . اسنیپ همیشه در بین افراد لرد سیاه از اهمیت خاصی برخوردار بود. حداقل از نظر انها این چنین بود اما آنها استعدادهایش را نیز میشناختند. مرگخوار دوم بلاخره یک قطعه زمین سبز پیدا کرد و روی آن نشست و از عقب روی دو دستش تکیه داد. اسنیپ زمزمه کنان ادامه میداد . به طور ناگهانی دو مرد بیهوش روی زمین افتادند اسنیپ چوبدستیش را پایین آورد. فقط آن را برای اجرای دو طلسم گیج کننده ی بدون کلام برای تمام کردن کار دو همراهش چرخانده بود . او دو نفر را کاملا ناگهانی غافلگیر کرده بود . به جلو قدم زد ، با پایش به هر مرد ضربه ای زد
 
 
________________
تا از اثر بخشی طلسم ها مطمئن شود. حالا احتیاج داشت تا فکر بکند. چونجاستیش را تکانی داد و یک صندلی چوبی ظاهر کرد و روی آن نشست. بالاخره او می توانست از خدمت به ولدمورت فرار بکند، اما نمیتوانست خودش را به وزارتخانه تحویل بدهد یا حتی به محفل ققنوسی. برای آنها، او یک خائن باقی مانده بود که در اولین نگاه دستگیر میشد و اگر این طور میشد یک نیروی بسیار قوی لازم میبود تا بتوانند او را دستگیر کنند. هیچ کس برای او یک قطره اشک هم نمیریخت. او میدانست تنها فرصتش پاتر است و ویزلی و گرانجر . اگر او میتوانست با آنها تماس بگیرد، امکان داشت قادر باشد توضیح بدهد. شاید. البته، همچنین امکان داشت که پاتر کوشش کند تا او را به این وسیله بکشد. اما او مجبور بود این خطر را بپذیرد. فعلا اولین مشکل او این بود که چگونه هم از دست لرد سیاه فرار کند و هم وزارتخانه تا زمانی که بتواند پاتر را پیدا بکند . لرد سیاه ممکن است که اهمیتی برای پیمان شکنی فرد پستی مانند دراکو مالفوی قائل نباشد، اما اسنیپ می دانست که خیانتش نادیده گرفته نمی شود. او هنوز یک روز کامل وقت داشت تا بتواند خودش را مخفی کند و امیدوار باشد که لرد سیاه هیج راهی برای پیدا کردن او نخواهد داشت . اسنیپ چیزهای زیادی درباره ی تام ریدل سابق میدانست، اما او میدانست که لرد سیاه اسرار زیادی را نیز حفظ کرده است
• • • • • • • • • • • • • • با این وجود ، اولویت اول • • • • • • • اسنیپ با نگاهی درخشان به آن دو مرگخوار خیره شده بود. او نمیتوانست اجازه بدهد آنها به لرد
سیاه گزارش بدهند او به این زمان نیاز داشت تا بتواند فرار بکند. برای یک لحظه، او به رئیسش فکر کرد، آلبوس دامبلدور و در نظر گرفت که رئیس در این حالت چه کاری انجام میداد. احتمالا او آن ها را فقط آنجا می گذاشت، اجازه می داد آن ها به طرف ولدمورت برگردند، حتی یک ثانیه هم نگران این موضوع نمی بود. اما، بین دامبلدور و اسنیپ تفاوت خیلی بزرگی وجود داشت. آلبوس دامبلدور از لرد ولدمورت نمی ترسید.
• • • • • • • اسنیپ فکر کرد : من آلبوس دامبلدور نیست
با تمسخر به آن دو نفر که بر روی زمین افتاده بودند، نگاه کرد. چوبدستی اش را بلند کرد و
• با این وجود مطمئنی که میخوای انجامش بندی ؟ ویل -
• • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • •- یا حالا یا هیچوقت -
حالا از نیمه شب گذشته بود. نسخه ای از روزنامه ی پیام امروز فردا صبح روی میز و در مقابل ویلیام اگلسبی و همکار قدیمیش قرار داشت. اطراف آن ها، دسته های کارگران با فریادهایی که آنها را به عقب و جلو راهنمایی می کرد، به سرعت تجهیزات و وسایل را جمع میکردند.اگلسبی هیچکدام از آنها را نمیشنید. در عوض او روی هر کلمه از مصاحبه اش با هری پاتر تمرکز کرده بود. اگر او اجازه اش را میداد، ماشینهای چاپ فورا شروع به بیرون دادن کپی های آن می کردند. جغدها صبح زود آن جا را ترک می کردند و آن ها را به مشترکین تحویل می دادند. او می دانست که وزیر اسکریم جیور نیز یکی از آن گروه خواهد بود و از اخبار نامطبوع پس از نوشیدن آب پرتقال صبحش رنج خواهد برد. بعد از آن . چه کسی میدانست ؟ وقتیکه او آخرین کلمه را تمام کرد، سرش را بلند کرد و به سقف خیره شد. باید انجام میداد یا نمیداد ؟ ما دور از دسترس خواهیم بود....... او فکر کرد. به آهستگی سرش را پایین آورد و به طرف
• • • • • • • • • • • • • • • سردبیر ارشدش چرخاند:شروع کنین دوست قدیمی او پوزخند زد و در حالی که میخندید آرام به پشت ویلیام ضربه زد. او نظر داد: این همون چیزیه که من میخواستم بشنوم ویل. سردبیر کپی مصاحبه را قابپزد و با عجله از اتاق بیرون رفت و فریاد زد : شروع میکنیم .
هری پاتر شخصی نبود که همیشه در چشم به نظر برسد، اما نه در زمان های خاص ، هرمیون در طی سالها یاد گرفته بود. او می توانست در زمان هایی خاص در چشم قرار بگیرد . دو دوست در طی سالها دوستیشان این چنین لحظاتی را تجربه کرده بودند . قبلا هری وارد اتاق سنگ کیمیا شده بود، جان سیریوس را نجات داده بود، در مسابقه ی سه جادوگر با اژدها مقابله کرده بود. یک بار دیگر، آن ها لحظه های این چنینی دیگری را تجربه می کردند. هرمیون به خاطر مطرح کردن موضوع گردنبند تقریبا خود را گناهکار احساس می کرد. به ندرت او هری را در این چنین حالت شادمانی دیده بود، آهسته در امتداد خیابان های زادگاهش قدم میزدند. هرمیون شادی او را از میان دستش احساس میکرد، ساحره گرفتن آن را ادامه داد تا اینکه آن ها به رستورانی رسیدند که قبلا آن را نشان داده بود. ظاهرا، مصاحبه با سردبیر روزنامه ی پیام امروز به طریقی به هری انرژی داده بود و هرمیون
متنفر بود که این حس را از او بگیرد. در آغاز، زمانی که پیش خدمت زن میزشان را به آنها نشان داد، او نمیتوانست . فکر کرد میتواند منتظر بماند تا از چای و کلوچه شان لذت ببرند. در زمان انتظار، هری سعی کرد تا به هرمیون کمک کند تا حرف هایش را شروع کند. او سرگردانی هایش ، زمانی که بوسیله ی وزارت خانه تحت تعقب بود را به طور مفصل برای دوستش شرح داد، حتی ماجرای فرارش از دست ایوان هرینگتون را در لیورپول . او حرفهایش را با نظریاتی تند نسبت به وزیر جادو تمام کرد. اگر قبلا اسکریمجیور هری را به عنوان یک دشمن در نظر نگرفته بود، حالا این مصاحبه این موضوع را تضمین میکرد. دو دوست وقتی که کلوچه هایشان رسید ساکت شدند، کلوچه ی
________________
گیلاس برای هرمیون و سیب فرانسوی برای هری و آن ها به اثرات مقاله ی آینده فکر کردند.
- فردا همه چیز متفاوت خواهد بود. ممکنه زمان برای من بگذره، اما مطمئن نیستم کجا.
• • • • • • • • • ماری میدونم کجا - هرمیون پاسخ داد. از به دست آوردن موقعیت خوشحال بود: گریمولد. حداقل برای مدتی . هری سرش را به خاطر یادآوری خانه اش به تندی تکان داد، جایی که یک سال پیش از پدر خوانده اش به او ارث رسیده بود. شماره 12 گری مولد آخرین جایی بود که او می خواست برود . همه موافق بودند که خانه اشرافی بیش از این نمیتوانست امن باشد. هرمیون توضیحش را در مورد نظریه ی رون در مورد گردنبندی که باز نمیشد را آغاز کرد. هری آن را به خوبی به یاد می اورد، تنها زمانی که هرمیون نیمی از حرفش را گفته بود، او فهمید . ان یک جاودانه ساز بود . راب، امضای مخفف در یادداشت همراه گردنبند تقلبی ، به ریگولاس بلک مربوط بود، او به سرعت استنباط کرد. اگر لازم میشد آن ها بعدا میتوانستند اولین حرف نام میانیش را تأئید بکنند، . اما این کاملا ساده بود. همه چیز معنی داشت . او به هرمیون اجازه داد داستان را بدون وقفه تمام بکند اما کم کم چشم هایش روی چشم های او تمرکز کردند، درست مثل گذشته، زمانی که دو نفر با لحظاتی بحرانی روبرو می شدند. آن ها یک جاودانه ساز کشف کرده بودند. پس از تقریبا پنج دقیقه وقتی که هرمیون سخنانش را تمام کرد، هری فورا جواب نداد، صرفا اجازه داد نگاهش روی صورت هرمیون باقی بماند، هرمیون نمیتوانست کاری بکند اما در چشمان سبز و مشتاق دوستش نگاه کرد که مشتاق تر از هر زمانی به نظر میرسیدند. هرمیون اغلب به چشم های افراد نگاه میکرد، اما پس از چند دقیقه خیره شدن در چشمان هری او سرانجام نگاهش را از او دفع کرد. وقتی که هرمیون ارتباط را شکست
غرغر کرد: این خیلی واضحه.... چرا قبلا به اون فکر نکرده بودیم ؟
اونجا باشه ... همین طور جینی . به خاطر اینکه رون این رو کشف کرد و جینی هم کمک کرد،
- ما همه باید اونجا باشیم . ما فردا میریم • • • • • • • • • • • • • • • هرمیون سر تکان داد و دو دوست نقشه را طراحی کردند
طبق معمول ، روفوس اسکریمجیور، ساعت پنج و نیم صبح در حالی که یک ردای صبح قهوه ای ساده را به طرف خود میکشید، بلند شد. او یک مرد زن مرده بود و در خانه خانوادگیش به تنهایی زندگی می کرد، یک ساختمان بزرگ اما کم جلوه . با این وجود راحت .
 
 
________________
وزیر سحر و جادو هرگز به ثروت علاقه ای نداشت و از کاخ های باشکوه و مجلل مالفوی ها پرهیز میکرد و همچنین از خانواده شان . راهش را درآشپزخانه ی بزرگش ادامه داد، برای جن خانگیش سر تکان داد. اسکار مشغول آماده کردن صبحانه بود. اسکار، یک جن خانگی مسن بود که به خانواده ی اسکریم جیور خدمت می کرد. از زمانی که
هر کسی میتوانست به یاد بیاورد، قبلا روزنامه ی پیام امروزش روی صندلی قرار گرفته بود، درست نزدیک به لیوان قهوه و لیوان آب پرتقالش . اسکریمجیور لیوان را مختصرا روی لب هایش قرار داد و آن را پایین گذاشت. روزنامه را قاپ زد و آن را باز کرد. عکسی از هری پاتر به او سلام میکرد. عکسی که در مراسم خاکسپاری دامبلدور گرفته شده بود. پاتر ظاهر متوجه نشده بود که این عکس گرفته شده است، زیرا او به سمت چب نگاه میکرد. چهره اش جدیت و مصمم بودن را نشان میداد. همچنین ، در یک قسمت دو سر دیگر را میشد دید، یک پسر با موی قرمز و یک دختر با موی قهوه ای انبوه اما صورت هایشان معلوم نبود. اسکریمجیور در حالی که ایستاده بود عنوان را به آهستگی خواند و مقاله را به سرعت از نظر گذراند
وزارتخانه در تعقیب فرد برگزیده نوشته شده به وسیله ي ویلیام اگلسبی ( سردبیر ) در دو هفته ي گذشته، وزارت جادوگري سعی کرده است تا هري پاتر را دستگیر بکند. پسري که زنده ماند. ظاهراً بدون هیچ اتهامی، حاصل این کار یافت تعقیب در سراسر کشور براي جادوگر هفده ساله بوده. این داستان هري پاتر از زبان خودش است، که به وسیله ي این خبرنگار در یک مصاحبه طولاني ، انجام شده در دیروز عصر. من متوجه شدم که توسط یالث نفر دنبال میشم وقتی که با خاله و عمویم در سوري بودم. و سرانجام من فهمیدم که آن فرد یافت نفر از وزارت خانه است. این ادعاي آقاي پاتر در مصاحبه اش در مکانی سري در لیورپول است. سرانجام خودش را در مورد خطر دستگیریش متقاعد کرده بود و کاملا گیج شده بود که چرا وزارت خانه در چنین جستجویی است و چنین کاري را انجام میدهد . آقای پاتر تصمیم گرفت دو هفته پیش از سالروز تولد هفده سالگیش در 31 ژوئیه خانه اش را تراکت بکند. او با وسایل مشنگی مسافرت میکرده ، سوار یلت قطار در لیتل وینگینگ شده و اولین توقفش در لیورپول بوده است جایی که برای چندین روز پنهان شده بود. با این اعتقاد که به وسیله اي وزارت خانه تحت نظر است او با وحشت متوجه شده بود که توسط فردي از وزارت خانه که ظاهرا یافت کاراگاه بوده ، در شهر بندري تعقیب شده است. آقاي پاتر هنوز هم مطمئن نیست که کاراگاه او را پیدا کرده بود یا نه، اما جادوگر جوان با عجله به اتاق هتلش برگشته بود، وسائلش را جمع کرده بود و به مکان دوري آپارات کرده بود . آقای پاتر روزهاي بعد دقت و احتیاط بیشتري را به کار گرفته بود، اغلب فقط به وسیله ي راه هاي مشنگی مسافرت مي کرد. اغلب او بلیط های قطاری
 
________________
را برای ایالت مقصد ویژه مي خرید و با قطار فقط به شهرهاي بین راهي میرفته. او ظاهرش را تغییر داده بود و از وزارت خانه دوري می کرد. اقای پاتر مظنون بود که حتی دوستانشی تحت مراقبت بودند به این خاطر که او سعی میکند با آن ها تماس بگیرد و این تردید در واقع حقیقت پیدا کرده بود. زمانیکه آقای پاتر در راهشی در اسکسی قصد تماسی با یکی از بهترین دوستانش را کرده بود. با دقت فرایوان ، فهمیده بود که خانه ي دوستش تحت مراقبت است . نهایتا او با دوستش به طور پنهانی تماس گرفته بود. اما با مقداري توجه وزارتخانه علیرغم لباس مبدلش می بایست او را تشخیص داده باشد. یکبار دیگر، آقای پاتر شتاب زده آن جا را تراث کرده بود وقتی که متوجه شده بود که یک کاراگاه دیگر او را دنبال مي کند. بالاخره او تصمیم گرفت تا داستان عجیبش را در معرضی عموم قرار بدهد ، مخفیانه با روزنامه ي پیام امروز تماس گرفت . آقای پاتر برای مصاحبه مدت زمان اندکی را به لیورپول برگشت اما او به خبرنگار آگاهي داد که پس از مصاحبه فورا شهر را تراک میکند . در پایان فقط این نکته باقی میماند آقای پاتر توضیح داد : من نمی دانم چه کاري انجام داده ام که شایسته ي این هستم. من فقط مي توانم حدس بزنم که وزیر اسکریمجیور پشت این قضیه است. او دو بار از من خواسته است که از وزاردخانه حمایت کنم . اما من هر دو بار امتناع کرده ام. وزیر اینچنین مردي است ، تنها اگر به هدفش کمکي بکند قانون را نقض مي کند. به جای سعی کردن براي شکست کسي که میدانید ، وقت و نیروي انساني را تلف مي کند تا سعي کند مرا دستگیر کند. کسي که هیچ جرمی انجام نداده است. من امیدوارم که با چالاب این داستان وزارتخارق این تعقیب دیوانه وار را متوقف کند. من فقط میخواهم به زندگي شخصي و عادي خودم برگردم.
اسکریمجیور به خود زحمت نداد آخرین پاراگراف های مقاله را بخواند. او روزنامه را روی میز انداخت و با عجله به اتاق خوابش رفت و لباس ها و شنلش را پوشید. به سرعت به آشپزخانه
• • • • • • برگشت و روزنامه را در جیب ردایش گذاشت
از من امروز باید زود برم . او به اسکار که با متانت به اربابش خیره شده بود آگاهی داد. جن خانگی پیر اغلب اسکریمجیور
را دیده بود که زود از خانه بیرون میرود، بنابراین تعجبی نکرد. لحظاتی بعد وزیر به داخل شومینه قدم گذاشت و با استفاده از شبکه ی ایمنی پودر پرواز مخصوص به دفتر وزیر وارد شد. او فورا فریاد زد تا یک نفر وارد اتاق شود اما فهمید که ساعت شش صبح است و هنوز کسی نرسیده است. یک بار دیگر به مقاله ی پیام امروز نگاه کرد. با صدایی رسا غرش کرد و مقداری از پودر پرواز را قاپ زد، با این فکر که به وزیرانش سر بزند. با این وجود، قبل از انداختن دانه های پودر در آتش، او متزلزل شد. شاید می بایست پیش از صدور دستورات در این مورد فکر کند. او پودرها را در شومینه انداخت .
________________
• • • • • • • خانه ی اشرافی هریسون - یک ثانیه قبل از چرخیدن در شعله ها زمزمه کرد. لحظه ای بعد چشمهایش اتاق نشیمن خانه ی اشرافی دوست قدیمی و راهنمای غیر رسمیش ، جرمی هریسون را مشاهده کرد. وزیر منتظر شد که صدای یکی از جن های خانگی هریسون را بشنود که به او رسیدگی کند، مثل همیشه که این کار را انجام میداد، فقط برای صدا زدن دوستش برای ملاقات او در مقابل برخلاف ساعات اولیه ی صبح، هریسون قبلا لباس پوشیده بود، پیام صبح امروز در دستش بود. به وضوح منتظر ملاقات با دوست قدیمیش بود.
- سلام روفوس ...
او به وزیر سلام کرد: من بدون معطلی میام،
او ایستاد و به طرف شومینه قدم گذاشت .
- متشکرم جرمی ، فقط چند ثانیه صبر کن . اسکریمجیور خودش را از شومینه بیرون کشید و به دفترش برگشت. به سرعت ایستاد، چوبدستیش را به سمت شعلهها تکان داد و کلمه ی عبور برای اجازه ی ورود به جرمی هریسون را از طریق شبکه ی پرواز را ادا کرد . ثانیه ای بعد، هریسون به زیبایی به بیرون از شومینه قدم گذاشت. در حالی که خاکسترها را از ردایش میتکاند اعلام کرد: وقتیکه اونو دیدم فکر میکردم تماس میگیری روفوس. او روزنامه ی پیام امروزش را روی میز قهوه ای مایل به قرمز نزدیک به شومینه قرار داد: من از
فاش شدن یک کلمه در مورد پاتر میترسیدم ، اما هرگز تصور نمیکردم پاتر خودش اینکار رو انجام بده. این یک حرکت زیرکانه است . مخصوصا وقتی که اگلسبی از دنیای جادوگری میخواد که عکس العمل نشون بدن .
- اون چی ؟ ....
روفوس نالید: من نخوندم ..... هریسون خوب می دانست که دوستش هنگامی که روزنامه را باز کرده است پاراگراف های پایانی مقاله ی اگلسبی را نخوانده است. اسکریمجیور همیشه حوصله نداشت که یک مقاله را تماما بخواند عادتی که اغلب هریسون طی سال ها بارها آن را مطرح کرده بود و از آن انتقاد کرده بود. اسکریمجیور کاغذ را قاپ زد و پاراگراف هایی را که هریسون اشاره میکرد را به سرعت خواند. خواننده ی خوب ممکن است بپرسد اگر وزیر جادوگري صرفا بدون هیچ اتهام یا توجیه اشکاري قادر به توقیف پسري است که فقط هفده سال دارد ، ، تا چقدر ممکن است توانا باشد ؟ قبلا شایعات فراواني در مورد مقاصد وزیر در رابطه با حد آزادي هاي ما وجود داشته است. آزادی مطبوعات . آزادی بیان . آیا آزادیهاي دیگر وجود دارد که آنها را به هنگام درگيري واگذار کنیم؟ از
 
________________
جغدهایتان عاقلانه استفاده بکنید. جادوگران و ساحره ها به وزیر اجازه بدهید عقایدتان را بشناسد. رنگ اسکریمجیور پرید و روزنامه را به آرامی پایین آورد. بدون شک به زودی رسیدن جغدهای
پر از بی حرمتی و نیش و کنایه شروع میشد. امروز بدترین روز وزارتش از زمانی که وزیر جادو شده بود میبود و ممکن بود خیلی طول نکشد اگر او آن را از روی قدرت و قاطعانه انجام نمیداد.
- تو چه پیشنهادی داری جرمی ؟ دوست قدیمی او ایستاد و در جلوی شومینه به عقب و جلو قدم زد، باید یک پاسخ ارائه داد: من دو انتخاب میبینم . تو میتونی داستان پاتر روانکار بکنی . هیچ مدرکی وجود نداره که اون رو ثابت بکنه . همه ی اینا فقط بر اساس حرفهای اونه . اگه با قدرت انکار بکنی ، خیلی ها ممکنه باور نکنن . اما به اندازه کافی تردید به وجود میاره که بتونی شغلت رو حفظ بکنی . البته تو چاره ای نداری، باید پسره رو به حال خودش بذاری . این اولین کاری هست که میتونی انجام بدی . او خودداری کرد که چیزی اضافه بکند . اسکریمجیور به این انتخاب اخم کرد . جرمی چطور میتوانست انتظار داشته باشد که او کاملا تسلیم شود؟ - انتخاب دوم تو اینه که با تمام سرعت اقدام به انجام نقشه هایی که داری بکنی . کنترل مطبوعات، اعلام حکومت نظامی ، انتقال همه ی جادوگرها به زور به محل های قابل دفاع . با این وجود، این داستان انجام نقشه های تو رو مشکل تر میکنه. وزیر به سرعت همه ی احتمالات نقشه ی دوم را برآورد کرد. او آنی را ترجیح میداد که قدرت
بیشتری را نشان میداد. آدم خسته با صبر حکومت نمیکند. با این وجود، او درک میکرد که انتخاب دوم فقط به مصیبت بیشتر منتهی میشود در حال حاضر او پشتیبانی قسمت عمده ای از مردم را داشت و برای طرحش کار میکرد، او احتیاج داشت این تکیه گاه را حفظ کند. با این وجود، پاتر به وضوح از محبوبیت عامه ی بیشتری برخوردار بود و انتخاب دوم اساسا داستان پسر را تائید می کرد. محبوبیت عامه ی اسکریمجیور ناپدید میشد و او نمیتوانست امیدوار باشد که نقشه اش را انجام دهد. احتمالا او به هر طریقی چه قانونی و چه غیر قانونی معزول میشد. هر دو با اتفاقات رخ داده در طول قرون آشنا بودند. - من مجبورم اون رو انکار بکنم. این تنها امید منه . هریسون آهی از سر راحتی کشید، نگران بود که دوست سرسختش را شکست خورده ببیند
این وضعیت یک عقب نشینی استراتژیکی بود: تو هنوز باید حواست جمع باشه روفوس . من فکر می کردم ممکنه مایل نباشی غرورت رو زیر پا بذاری . پاتر این راند رو برده . اما بازی
هنوز تموم نشده .
________________
اسکریمجیور اخم کرد اما با موافقت سر تکان داد. این یک روی بسیار نامطبوع بود اما او مصمم بود که با روی دیگر زندگی نیز مبارزه کند.
::: *8: || 2 8 8 :: 28 : : : : 288 8 8 ;2 * ب: *:*: *:* :: : : : *: *8: *: ;2 * :: *:*:*:* :: : : : *8:
- لعنت . - آرتور !! ........ مالی ویزلی نصیحت کرد: واقعا که .
- متاسفم مالی .
• • • • • • • آرتور ویزلی برای ورود ناگهانی و غیر منتظره اش به سرعت عذرخواهی کرد: اما این هریه او صفحه ی پیام امروز را جلو آورد: نگاه کن مالی حوله ی ظرف خشک کنی را روی پیشخوان پرت کرد و از آشپزخانه با عجله به سمت میز جایی که آرتور برای خوردن صبحانه ی روزانه اش نشسته بود آمد. دو نفر در سکوت و به تندی گزارش مصاحبه ی اگلسبی با هری را خواندند. وقتی که آرتور بالاخره به آخر رسید، سرش را تکان داد و یک لبخند روی صورتش شکل گرفت . - زیرکانه بود ... کاملاا زیرکانه . امکان نداشت هری بتونه نقشه ای بهتر از این اجرا کنه .
احتمالا جغدها تا حالا رسیدن . اسکریمجیور بیچاره میشه او به پشتش تکیه داد: اگه اون این کار رو انجام نمیداد، تنها چیزی را که ازش حمایت میکرد
از دست میداد. زیرکانه بود. آرتور معمولا جنبه ی خوب هر چیزی را میدید اما مالی از بدبینی همیشگی رنج میبرد. همیشه برای ایمنی بچه هایش نگران بود و آنها به خاطر این خصوصیت او را دوست داشتند. - من فکر نمیکنم آرتور. اسکریمجیور به طور وحشتناکی از این ناراحت میشه . حالا اون بیشتر از همیشه میخواد هریرو دستگیرکنه . مالی به ارامی نشست در حالی که به نگاه کردن به عکس هری ادامه میداد. مثل اینکه ممکن
است اثری در آن کشف بکند ادامه داد: مگر غیر از اینه که اون میخواد شغلش رو نگه داره. آرتور با اطمینان جواب داد : اعتقاد منم اینه که اسکری مجبور می خواد شغلش رو حفظ کنه . هیچ چیزی برای اون از این مهمتر نیست . مطمئنا اون به اندازه ی یه هیپوگریف زخمی عصبانی میشه . اما اون مجبوره هری رو تنها بذاره، حداقل برای مدتی . مالی و آرتور وقتیکه به طور ناگهانی صدای کوبیده شدن در را از چند متر دور تر شنیدند از جا پریدند. هر دوی آنها به طور خودکار چوبدستیهایشان را چنگ زدند و ایستادند.
- منهم ، هرمیول .... آنها از بیرون شنیدند: من فقط روزنامه ی پیام امروز رو دیدم و مجبور شدم بیام.
 
________________
مالی با عجله در را باز کرد و به هرمیون سلام کرد و او را محکم در آغوش گرفت و بالاخره او
جنبه ی خوب مقاله ی پیام امروز را دید: بله هری خیلی خوبه. حداقل ما میدونیم اون خیلی خوبه. اون این طوری تا حدی آزاده. مالی نفس عمیقی کشید. سرانجام اجازه داد که این حقیقت را بپذیرد. - این همون چیزیه که منم فکر میکنم ..... هرمیون موافقت کرد ..... رون و جینی هنوز بالا هستن ؟ - من بالام ...... این را جینی در حالی که تلو تلو میخورد اعلام کرد. او در لباس حمام آبی و
قرمزش در کنار ستون پلکان ظاهر شد. پاهای برهنه اش از زیر قابل دیدن بود.....
- همه در مورد چی صحبت میکنن ؟ تو چرا اینجایی هرمیون ؟ مالی روزنامه را به او داد و چشمهای جینی مقاله را به سرعت از بالا به پایین از نظر گذراند:
متشکرم مرلین ، اونا نمیتونن اونو بگیرنو اون خوبه
• او نجوا کرد و باعث برانگیخته شدن احساس مادر و دوستش شد - رون هم باید بدونه . میتونی بیدارشکنی جینی ؟ هرمیون این را پیشنهاد داد اما در واقع دلیلی برای ملاقات با او داشت که، البته بی ربط با
مقاله ی روزنامه ی پیام امروز بود. ده دقیقه بعد، هرمیون و جینی ساکت در اتاق رون نشسته بودند مادامیکه رون هنوز در پیژامه اش بود. خواندن مقاله تمام شد. او وقتی که به پایان آن رسید، لبخندی روی لب هایش شکل گرفت
- : شرورانه بود
رون اعلام کرد:اسکریمجیور بعد از این باید پیکسی های گزنده رو بتراشه . هرمیون برای یک ثانیه مکث کرد. هرگز او این عبارت مخصوص در دنیای جادوگری را نشنیده بود، اما آن را نادیده گرفت، به طرف رون چرخید قبلا او یک طلسم سکوت را روی در اتاق قرار داده بود. بنابر این شروع کرد: ببینین ، این مقاله نیست که من به خاطرش اینجام .....
• • • • • • • • او توضیح داد - فقط یک عذر موجه بود.. من به هری در مورد گردنبند گفتم . ما امروز داریم به گریمولد میریم
رون و جینی به یکدیگر نگاه کردند، دقیقا نفهمیده بودند که کلمه ی ما شامل چه کسی میشد
. ظاهرا کلمه ی ما کاملا به آن ها باز میگشت. هرمیون گیج شدنشان را حس کرد. _هری می خواست شما هم اون جا باشین . این دلیلیه که من به خاطرش اینجا هستم. برای برنامه ریزی . زمان و مکانی که باید همدیگرو ببینیم . پس از این که آن ها زمان و مکان را تعیین کردند و سر جزئیات دیگر به توافق رسیدند، هرمیون به طرف در حرکت کرد. قصد داشت به خانه اش برگردد و سپس با هری ملاقات کند.
 
________________
به هر حال او مکث کرد، به درگیری درونیش پایان داد. از زمانی که از دیروز عصر هری را ترک کرده بود و به خانه اش برگشته بود، با خودش بحث کرده بود. آیا باید به جینی بگوید یا نه ؟ در این صورت، او چه مقداری را باید آشکار کند ؟ بالاخره او تصمیم گرفت.
- جینی، میتونم برای یه دقیقه توی اتاقت باهات صحبت کنم ؟ متاسفم رون اما صحبت
دخترونه اسی رون و جینی هر دو درخواست هرمیون را عجیب و غریب حس کردند. این زمان به سختی مناسب صحبتهای دخترانه به نظر میرسید. امارون میدانست حق اعتراض ندارد: اگه میخواید میتونید اینجا بمونید . من میرم پایین صبحانه بخورم. وقتی که درخواست کرد بیرون برود، احساس کرد که به عنوان شخصی بی اهمیتی بیرون گذاشته شده است . اما او پاهایش را در دمپایی هایش سر داد و بیرون رفت و در را پشت سرش بست. هرمیون طلسم سکوت را دوباره روی در گذاشت. جینی به طور عصبی به او نگاه میکرد . متعجب بود که چه اتفاقی ممکن است برای هری افتاده باشد که هرمیون احتیاج داشت با او یک گپ خصوصی بزند. هرمیون به خاطر تصمیمش ناراحت بود که حتی اطلاعاتی جزئی را برای جینی آشکار می کند. به هر حال ، رابطه ی هری و جینی به خودشان مربوط بود و او نمی بایست دخالت کند اما سرانجام او تصمیم گرفته که بهتر است که جینی از مقداری از اتفاقاتی که در هفته ی گذشته افتاده بود باخبر شود، برای کمک به آماده شدن او و وفق دادنش . او لب پایینیش را گاز گرفت، امیدوار بود تصمیم درستی را گرفته باشد. - جینی، من فکر می کنم تو باید یه چیزی که برای هری اتفاق افتاده رو بدونی . هرمیون به طور مشکوک شروع کرد. جینی پاسخی نداد اما توجهش را متمرکز دوستش کرد .
هرمیون نمیتوانست به هیچ راه ظریفی فکر بکند که توضیح بدهد.
- هری با یه دختر ملاقات کرده ..... او با آه بیان کرد....... توی لیورپول جینی هیچ عکس العملی نشان نداد اما داخل شکمش به طور ناگهانی بهم پیچید. او ساکت باقی ماند.
- اون یه مشنگ بوده ، یک هم مدرسه ای قدیمی از لیتل وینکینگ . اون ها فقط به طور اتفاقی با هم برخورد کردن ، کاملا غیر منتظره و اونا حدودا دو روز رو با هم گذروندن . من واقعا نمیدونم که چه اتفاقی افتاده . فقط میدونم که هری میدونه که نمیتوانسته هیچ چیز جدی ای رو با اون شروع بکنه، اما به دلایل واضحی من فکر میکنم هری به اون علاقه داشته باشه. او دوباره به جینی برای دیدن هر عکس العملی نگاه کرد، اما او با ظاهری سنگی باقی مانده
بود .
 
________________
- به نظر میرسه که هری تا حدی در این مورد سر شکسته شده . اما من فکر میکنم بیشتر یا کمتر از اینه، با همه ی چیزای دیگه ای که اتفاق افتاده . من نمیخوام توی هر چیزی که بین هری و تو اتفاق افتاده دخالتی بکنم . اما من فکر کردم تو باید بدونی . خبر برای جینی مانند ضربه ی چماق یک غول غارنشین بود و هرمیون میتوانست حس کند که ساحره ی جوان تلاش زیادی را برای کنترل چهره اش به کار می برد. این از همه چیزهایی که هرمیون میتوانست به او بگوید، آزار دهنده تر بود حقیقتا، هری پس از خاکسپاری دامبلدور از او جدا شده بود. اما جینی فکر نمیکرد که آن یک پایان واقعی برای رابطه شان باشد. یک وقفه ی موقتی تا زمانی که هری سرنوشتش را کامل کند. مطمئنا جینی فقط تا یک ماه بعد از آن با هیچ پسری نبوده است . این چه معنی ای داشت ؟ جینی میدانست لازم است پاسخ بدهد. بنابراین زمزمه کرد : متشکرم که اینو به من گفتی هرمیون . اسمش چی بود ؟ - ملیسا . من فامیلش رو نمیدونم یا هر چیز دیگه ای در مورد اون . هری چیز زیادی در مورد
اون نگفت و من کنجکاوی نکردم. من حدس میزنم اون زیباست . - من مطمئنم که همینطوره. جینی به طور پریشان نظر داد : تو فکر میکنی من باید چیکارکنم ؟ برای اولین بار، هرمیون یک صدای لرزان در صحبت کردن جینی را می توانست حس کند ... فعلا هیچ چیز، جینی. شاید من باید صبر می کردم تا بهت بگم . اما ما امروز قصد داریم دنبال
یه جاودانه ساز بریم. این مهمترین چیزه . تو هری رو به زودی میبینی . برای اولین بار بعد از ژوئن و من فکر کردم تو باید با خبر باشی . تو احتیاج داری آماده باشی . هری حالا متفاوته. همه چیز متفاوته. اما به هری نگو که من بهت گفتم . حالت اون حالا تا حدی غیر قابل پیش بینیه . توییه ثانیه از موضوعی به سراغ موضوع دیگه میره . اون بعضی وقت ها میتونه کمی ترسناک باشه. هیج کدام از دخترها تا چندین لحظه حرف نزدند و هرمیون میدانست که باید برود. او احساس کرد راضی است که فقط حداقل اطلاعات لازم را برای آگاهی جینی آشکار کرده است . مطمئتاً ، او حق نداشت نظر هری را بازگو کند که او به جینی بیشتر از این علاقمند نیست و او هیچ دلیلی ندید که چیزی در مورد گردش عصر قبلی بگوید . به علاوه، از تغییراتی شخصیتی ایجاد شده در هفدهمین سالروز تولد او. - من متاسفم، جینی . آرزو میکردم مجبور نبودم بهت بگم . من باید برگردم. ما شما رو به
زودی میبینیم . جینی سر تکان داد و قبل از اینکه هرمیون آن جا را ترک بکند دو دختر همدیگر را مختصرا بغل کردند.پس از یک شب ناآرام که ایوان هرینگتون مضطربانه منتظر روزنامه ی پیام امروزشی بود. وقتی که مقاله را خواند سرش را برای تائید تکان داد. اگلسبی چند مورد را امکان داشت تغییر داده باشد و چند نیش و کنایه ی بیشتر نسبت به وزیر جادو اضافه کرده باشد. اما از هر جهت ، مقاله میبایست نتیجه بخش باشد. عملا ، او از نشان دادن محل و دستگیر شدن هری پاتر امتناع کرده بود، اما در مورد دو روز گذشته او گزارشات را تماما از خودش اختراع کرده بود. اطلاعات او هری را در چندین شهر در سراسر بریتانیا نشان می داد، حالا احتمالا در منچستر . تا آنجایی که هر کسی در دفتر میدانست، ایوان شب در منچستر مانده بود یا شهری دیگر، زمانیکه حقیقتاً او از گذراندن شب در بستر خودش لذت میبرد ٫ حالا هر لحظه او انتظار دریافت یک جغد از وزارتخانه را داشت که به او فرمان بدهد برگردد و در یک سری جلسات فوری شرکت کند. شک نداشت که در پایان روز، او مجددا به یک
• • • • • • مأموریت متفاوت فرستاده خواهد شد. بنابراین مجبور بود تصمیماتی بگیرد
 
________________
فصل پانزدهم: خردش کن هری !
برخلاف هری پاتر، هرمیون گرنجر و ایوان هرینگتون ، دراکو مالفوی در مورد اینکه چطور می تواند در دنیای مشنگ ها زنده بماند، هیچ عقیده ای نداشت . به عنوان یک مالفوی زاده و صاحب درجه ای بالا در خون پاکی که یک جادوگر می توانست باشد، دراکو هرگز با مشنگها دم خور نبود . تنها می توانست مواقع نادری را که در زمان کودکی اش به همراه مادر به مراکز خرید مشنگ ها می رفتند تا تنها به اجناسشان نگاهی بیاندازد را به یاد بیاورد و بیشتر به مانند یک مادر مشنگ ترجیح میداد بچه اش را به باغ وحش ببرد.
تلاشش تنها یک روز دوام داشت. بعد از آن جنگل قیرگونی را که در آن خاله اش و یکی دیگر
از مرگ خواران را تنها ولی کرده بود، دراکو اول به حومه هاگزمید آپارات کرد، چرا که در آن لحظات پر استرسی هیچ مکان دیگری را به یاد نداشت تا بتواند به انجا آپارات کند. مطمئنا نمی توانست به ملک مالفوی ها برگردد، هرچند می دانست هر اتفاقی بیافتد، قصر خالی خواهد ماند
مادرش به همراه دیگو زنان و فرزندان مرگ خواران ، در محلی مخفی زندگی می کرد، اما بنا به دستور لرد سیاه، محل دقیق این مکان امن به جز برای تعداد محدودی از مرگ خواران ، از بقیه پنهان مانده بود. مرگخواری هر روز به این همسران سر زده و مطمئن می شد که به چیزی نیاز نداشته باشند . سیستم به این ترتیب از وفاداری آن دسته از زنان که می دانستند همسرانشان برای اشتباهاتشان به شدت تنبیه می گردند، مطمئن می شد .البته این سیستم روی دیگری هم داشت، از وفاداری مرگخواران مطمئن می شد، چرا که در غیر این صورت همسران و فرزندانشان بودند که تنبیه می شدند.
دراکو به انتهای هاگزمید رسیده بود و تنها 50 یارد با شیون آوارگان فاصله داشت. دیروقت بود ، حدس میزد و امیدوار بود که محوطه به زودی از سکنه دهکده خالی می گردد. پدرش بارها به او گفته بود افسانه رفت و آمد اشباح به ساختمان شیون آوارگان پوچ و بی معنی است، و دراکو امیدوار بود که او راست گفته باشد . در مورد لوسیوس مالفوی ، هیچ گاه نمیشد خیلی مطمئن
بود .
 
________________
وقتی دراکو خود را تنجها یافت، وارد ساختمان شد و آن جا را تا جایی که می توانست بگوید خیلی معمولی یافت . او بعد از تبدیل تشک پاره و تکه تکه شده قدیمی به چیزی راحت تر، بر رویش دراز کشید . هیج قصد خوابیدن نداشت و البته با ضربان قلبش که در سینه اش می زد، این امکان وجود هم نداشت . میدانست با ترک خدمت به لرد سیاه، فرمان قتل خودش را صادر کرده است .
اما او حس آرامشی هم داشت . برای اولین بار در عمرش او برای خودش تصمیمی گرفته بود .
شاید یک تصمیم احمقانه و مهلک، اما با این حال یه تصمیم گرفته بود . تنها امیدش در ان لحظه شاید کم اهمیت بودنش بود. مطمئنا اسم دراکو مالفوی در لیست اهداف لرد سیاه قرار
می گرفت، اما یقینا لرد سیاه مسائل مهم تری هم پیش رو داشت .
وقتی به سقف خالی چوبی اتاق خیره شد، که به سختی در تاریکی اتاق دیده می شد، میدانست که مدت زیادی را نمی تواند در آنجا بماند . اکران باید ناپدید می شد، و این یعنی باید در دنیای مشنگ ها گم می شد، دنیایی که در حقیقت هیچ چیز از آن نمی دانست . حتی یک بار هم در هتل های مشنگ ها نمانده بود. در یک رستوران مشنگی سفارش غذا نداده بود . حتی نمی دانست از پول مشنگ ها چه طور باید استفاده کند، حتی کمی از آن را هم نداشت. هر چه بیشتر به موقعیتش فکر میکرد، بیشتر متوجه وخامت اوضاع می شد، اما می دانست که الان دیگر نمی تواند تصمیمش را عوض کند. حتی اگه به حصار هم باز می گشت ، لرد سیاه می توانست خیانت را احساس کند، و با لجیمنسی ، ذهنش را بخواند . نه ، دراکو باید تنها خود را وفق می داد و بهترین ها را آرزو می کرد.
بعد از گذشت دو یا سه ساعت افکار فلج کننده . دراکو برخاست و چوبدستیش را نشانه رفت ، ورد تغییر شکل را ادا کرد و در نتیجه تشک به همان شکل پاره و تکه تکه سابقش برگشت می خواست هیچ رد پایی بر جا نگذارد. تنها یک محل مشنگی را می شناخت که میتوانست به آنجا آپارات کند - باجه تلفنی که ورودی وزارت خانه هم محسوب می شد. به طور عادی به همان اندازه که نمی خواست توسط لرد سیاه دستگیر شود، نمی خواست وزارتخانه هم او را بگیرد، اما می دانست که وزارتخانه از موقعیتش هیچ نمیداند، و کلا اهمیت کمی به دراکو مالفوی می دهند. اگرچه خیلی خطرناک بود، اما ناپدید و در چند یاردی باجه در مرکز لندن ظاهر شد .
 
________________
خوشبختانه در آنجا نور کم سویی را دید که آسفالت دور باجه تلفن متروکه را روشن می کرد . با دانستن اینکه مقر حکومتی جادوگران ، که چیزی را بیشتر از به آزکابان انداختن او دوست ندارند، تنها در چند یاردی عمق آن زمین قرار گرفته، دراکو به سمت پایین خیابان های لندن به راه افتاد، حتی ساعتی هم توقف نکرد که در خصوص اینکه کجاست فکر کند .
آن روز، او تلاش کرد. تلاش کرد تا احساس نکند دارد روی کثافت راه می رود، چرا که این چیزی بود که وی درباره مشنگ هایی را با او برخورد می کردند فکر می کرد.
به خودش گفت: من یک جادوگر اصیل زاده ام مالفوی ها هرگز در میان مشنگ ها زندگی نکرده بودند و او هنوز آنقدر پست نشده بود ... و در پایان اون روز دوباره به شیون آوارگان آپارات کرد تا هم استراحتی بکند، و هم قدم بعدیش را مشخص کند. یک چیز مشخص بود، درهر حالتی او به عنوان یک مشنگ زندگی نخواهد کرد!
بل نسبت .
هرمیون منتظر بود تا هری هم نظرش را در رابطه با مقاله اگلسبی که هری در همان لحظه خواندنش را تمام کرده بود، بیان کند. او میتوانست تمام روز را هم منتظر بموند، چرا که هری روزنامه پیام امروز رو روی تخت نا مرتبش پرت کرد و ظاهرا، دیگر نمی خواست در رابطه با این موضوع حتی فکری بکند. برخلاف بعد از ظهر قبل ، صبح گاه، هری خیلی ساکت و منزوی شده بود و تنها در مکالمه خیلی کوتاهی با بهترین دوستش شرکت کرده بود. هرمیون هنوز نتوانسته بود خودش را با این اخلاقی دمدمی هری به مانند قبل وفق دهد . البته هری واقعی که او در موردش فکر می کرد، هم گاهی کنترل خود را از دست می داد و عصبانی می شد، اما بیشتر اوقات در حد خوب باقی میماند . این هری جلب می توانست در یک لحظه خنده رو و سبک مغز باشد و در لحظه ای دیگر انزوا طلب و گستاخ . شب گذشته در حالی که با بی خیالی دور شهر می چرخیدند، او دستانش را گرفته بود؛ و امروز صبح، او به زحمت متوجه حضورش در اتاق می شد . با وجود دانستن تمام اتفاقاتی که برای او رخ داده بود، اما او از این رفتار سرد وی خیلی ناراحت شده بود
بعد از سکوتی طولانی که هرمیون از شکستنش متنفر بود، هری سرانجام ایستاد و رو به او کرد : تو حاضری؟ او سرش را تکان داد، و تنها دقیقه ای صبر کرد تا نسخه روزنامه را در جیبش بچپاند، چرا که نمی خواست خدمتکار آن را ببیند. لحظه ای بعد هردوی آنان ناپدید شده بودند.
 
________________
رون و جینی دستپاچه و عصبی در کنار رودخانه خارج از اتری سنت کتچوپلی که به سمت شهر در حرکت بود، قدم می زدند . البته جینی هنوز از افشای خبری که هرمیون چند ساعت قبل در خصوص زندگی کوتاه ولی عاشقانه هری در تابستان گفته بود، عمیقا سردرگم بود، و آرزو می
کرد که ای کاش هرمیون این ها را به او نگفته بود. از طرف دیگر هم دلش نمی خواست مغبون واقع شود، یا زندگیش را با دروغ بگذراند. هرچند در این لحظه، نمی توانست با هری رو به رو گردد، یا احساساتش را با او در میان گذارد. موضوع یک جاودانه ساز از زندگی عشقی یک دختر شانزده ساله خیلی مهم تر بود.
احتمالا، مراقبشان از وزارت خانه در زیر شنل نامریی اش، یا با طلسم اوهام زدگی، آنها را تعقیب کرده بود، اما قرار بود آنها طوری نشان دهند که انگار متوجه نشده یا کاملا بی اهمیت است. در چند صد مایلی قبل از رسیدن به حاشیه شهر، به پیچی رسیدند که سرانجام به محوطه جنگل می رسید. می دانستند اگر کسی از دور مراقب آنها باشد، در این نقطه دیگر آنها را نخواهد دید. خواهر و برادر متوقف شدند و رون نفس عمیقی کشید تا خود را آرام کند. با این که همین چند هفته گذشته بود که امتحان آپارات داده و قبول شده بود و الان مدرک آپارت کردن داشت، اما او بدون هیچ اطمینان به ناسی آپارات می کرد و مطمئنا تا به حال با همراهی هیچ کسی آپارات نکرده بود. او سری برای جینی تکان داد، و او نفس عمیقسی کشید، ورون بالای ارنجش را گرفت ... پاق !
هر دو نفر آنها از این که سالم به محوطه آپارات ایستگاه کینگزکراس لندن رسیده بودند، نفسی از سراسودگی کشیدند. بلافاصله برروی نوک پنجه هایشان رفتند تا بلکه هری و هرمیون را پیدا کننند. سمت راستشان ، کنار دیوار اجری قرمز رنگ، هرمیون با پسر نوجوان بور و قد بلندی ایستاده بود که یک جین آبی به همراه پیراهن که شماره 10 بزرگی بر پشتش بود، پوشیده بود و کلاه اف سی لیورپول قرمزی بر سر داشت . رون و جینی اگر نمی دانستند هری منتظر آنان خواهد بود، محال بود که بتوانند او را بشناسند . سایر جادوگران و ساحره ها، یا از جایی نامعلوم ظاهر می شدند یا در حال آپارات کردن به خانه هایشان بودند.
بنا بی نقشه قبلی، ه رمیون جلو آمد و هردو ویزلی رو در آغوش گرفت، در حالی که هری با بی میلی قدم برمی داشت، انگار که آنها را نمی شناسد.
او با صدایی بلند که همه بشنوند، گفت: رون، جینی، می خوام با دوستم آشنا بشید، جاناتان .
 
________________
هری قدمی به حلو برداشت و دستش را دراز کرد و خیلی شایسته وار جواب داد د: از آشنایی با
شما خوشبختم . و با رون و جینی دست داد . انها هم به همین روش با او رفتار کردند، و خیلی زود به خیابان
رفتند تا تاکسی صدا کنند.
هری و هرمیون تصمیم گرفته بودند، برای اینکه هیچ شانسی به وزارتخانه ندهند که آنها را تعقیب کند، با تاکسی مشنگ ها به میدان گریمولد بروند. با آپارات کردن به کینگز کراس، که یکی از شلوغ ترین محل ها آپارات برای افراد جادوگر در کلی بریتانیا بود، وزارتخانه این امکان را نداشت تا بتواند ردشان را بگیرد. هر چهار نفر در صندلی بزرگ عقب تاکسی به زور نشستند.
حالا یا عمدی یا غیر عمد، هری آخر از همه و کنار هرمیون نشست، و جینی احساسی می کرد این عملی او کاملا با معنی نیست. مطمئنا او فکر می کرد، اگر هری هنوز احساسی نسبت به او داشته باشد ، کاری میکنن تا در تاکسی کنار او بشینه ، حتی اگه قصد داشته باشند تا این نمایش را تا رسیدن به خانه ادامه دهند. با وجود تمام تلاش هایش برای کنترل احساساتش ، دلش خیلی پیج می خورد و احساس بدی داشت .
بیشتر این هرمیون ورون بودند که در تاکسی صحبت می کردند ، و در حقیقت هری در طول آن بیست دقیقه تا میدان گریمولد حتی کلمه ای هم به زبان نیاورد . او در تمام طول سفر همان کلاه قرمز لیورپولیش را نگه داشته بود و حتی آن را تا روی زخمش هم پایین کشیده بود . سرانجام آنها رسیدند و وقتی نزدیک شدند، دو خانه در روبه روی آنجا به طور باورنکردنی با سرو صدا به کناری رفت تا به خانه قرون وسطایی بزرگی که به عنوان خانه شماره 12 میدان گریمولد شناخته می شد، اجازه ظاهر شدن بدهند . به هر حال دو جادوگر و دو ساحره، به این رخ داد غیر مترقبه حتی ثانیه ای هم فکر نکردند، چرا که بارها در گذشته شاهد همین اتفاق بودند. به محض اینکه در خانه پشت سرشان بسته شد، هری کلاهش را برداشت تا موهای کوتاه و بلوندش را نمایان سازد، که باعث خنده بهترین دوستش و خنده کوتاهی از طرف هرمیون گردید، اما قیافه جینی هیچ تغییری نکرد .
- کاملا واضحه که، آقای پاتر قصد وزارتخانه را بد متو جه شده است . درست است که وزراتخانه دفاع مراقبی را برای آقای پاتر در ماه جولای قرار داده بود، اما هیچ غرض ورزی و کینه ای در این امر وجود نداشت . حوادث اخیری که اتفاق افتادن ، باعث شده تا وزارتخانه تصور کند آقای پاتر هدف بعدی نیروهای کسی که می شناسید خواهد بود، و ما می خواستیم
 
________________
هم به بهترین وجهی از ایشان محافظت کنیم و هم در همان زمان اگر امکانش بود یک یا دو
مرگ خوار را به دام بیاندازیم . در حقیقت من امروز مطلع شده ام که هیچ اتفاق ناگواری تا زمان ناپدید شدن ناگهانی و غیر منتظره آقای پاتر در چند هفته گذشته، رخ نداده بود.
با اینکه وزیر سحر و جادو، اسکریمجیور، خیلی تلاش می کرد تا اثر خیر خواهی و نیک اندیشی در چهره و صدایش مشهود باشد، اما خیلی کم موفق بود . در حین ایستادن در مقابل دو دوجین گزارشگر، و شنیدن خش خش قلم پر هایکنان ، تلاش می کرد تا به مانند پدربزرگی که مورد این جوانان امرواره می نالند، رفتار کند.
- طبعا، زمانی که ما خبر ناپدید شدن آقای پاتر را شنیدیم، بسیار ناراحت و نگران شدیم، و در حقیقت ما منابع محدودی رو در اختیار کاشفانمان قرار دادیم تا وضعیتش را معلوم کنند، و من به همراهی باقی اجتماع جادوگری از دانستن این که آقای پات ر صحیح و سالم ان ، بسیار مشعوف شدم این موضوع تنها به خاطر سوء تفاهم اتفاق افتاده . همانگونه که قبلا شخصا به آقای پاتر توضیح داده ام، من علاقه مندم که ایشون را ملاقتات کنم و همه جوره در خدمتش باشم.
چهره های سرسخت اهالی مطبوعات که در آنجا جمع بودند، نشان می داد که آنها قانع نشده اند، اما اسکریمجیور می دانست، چه خوششان بیاید چه نیاید، آنها باید همین کلمات را منعکس کنند. البته، گزارشگران مشتاق بودند تا فرصتی یافته و وزیر را به سوالی بگیرند، اما اسکریمجیور هیچ علاقه ای نداشت.
- حالا دیگه باید این جا رو ترک کنم، برای امروز برنامه خیلی شلوغی دارم، و تنها می تونستم همین چند دقیقه را صرف رفع این سوع تعبیر بکنم . از توجهتون متشکرم . و بجا این وسیله وزیر، زورمندانه به سمت خارج از اتاق جلسه مطبوعات حرکت کرد و سوالی
هایی را که فریاد می زدند، نادیده گرفت .
8* :88888* 2; k :8888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888 وقتی در پشت درهای بسته قرار گرفتند، سرانجام چهار دوست توانستند آن طور که باید و شاید به احوال پرسی هم بپردازند، هرچند انجام چنین کاری آن هم بعد از گذشت نیم ساعت از دیدارشلن باعث شد تا این در آغوش کشیدن ها خیلی بی موقع و بیجا به نظر برسد . با این وجود، هری جینی را خیلی کوتاه در آغوش کرفت، درست به مانند رون که هرمیون را در آغوش گرفته بود. جینی به زور لبخندی زد.
 
________________
او به خودش می گفت : بهش فکر نکن ؛ الان وقتش نیست . سرسرای تاریک و کدر خانه قدیمی، حالت خفه دیگری هم بر این احوال پرسی وارد می آورد. تا جایی که آنان می توانستند بگویند، خانه برای چندین ماه بود که مورد استفاده قرار نگرفته بود. بوی خاک و رطوبت و نم، آنها را در بر گرفته بود، و باعث شد تا آنها دماغشان را بگیرند. ناگهان هری گفت : بذارید اول پیداش کنیم، بعدا هم می تونیم حرف بزنیم . خیلی ارام ، انها از پرتره خانم بلک که هنوز با پارچه سیاهی پوشیده مانده بود، عبور کردند . از پله بالا رفته و وارد اتاق پذیرایی جایی که همه آنها تصدیق کرده بودند آخرین بار آن آوینی را که نمیشد بازشی کرد آنجا دیده بودند، شدند.
رون به هرمیون نگاهی انداخت، به سمت هری که راه را نشان می داد سری تکان داد . او خیلی زود متوجه تغییرات بهترین دوستش شده بود، بعضی هایش قابل توجیه بود، اما بقیه اش غیر قابل درک بود. هرمیون هم سرش را کمی تکان داد، می خواست به آنها نشان دهد که در کشان می کرد و به آنها هشدار هم بدهد. وقتی او برای اولین بار بعد از تولد هری ، رون و جینی را دیده بود، در مورد نامه دامبلدور برای انها توضیح داده بود، و همین امروز صبح او دوباره به انها هشدار های لازم را داده بود . هری همان هری بود، اما کاملا غیر قابل پیش
بینی شده بود. عمارت خالی حسی غیرواقعی و ترسناک را منتشر می کرد گویی هر چهار نفر آنان در حال قدم زدن در جنگل هستند. رون، هرمیون و جینی خیلی آرام و محتاط قدم برمی داشتند، اما هری مصمم جلو میرفت و ظاهرا از خرابی خانه که در هرحال متعلق به او بود، بی اطلاع بود . بی هیچ معطلی در اتاق پذیرایی را گشود، قدمی به داخلی برداشت ، چوبدستی اش را تکان داد تا چراغ روی دیوار را روشن کند. حتی در نور چراغ ها هم، آن اتاق بزرگ همچنان تاریک باقی ماند. عنکبوت ها تارهایی پیچ در پیج بافته بودند، و بعضی از آنها لامپ را هم پوشانده بودند، و بنابراین خیلی زود، بوی سوختن تارها به هوا بر خواست . هرمیون چند باری دماغش را بالا گرفت و سرانجام ، چوبدستی اش را چنین بار تکان داد تاتارها را از بین ببرد . رون در حالی خاک های روی صندلی را می تکاند اشاره کرد : فقط امیدوارم مانگداس ندزدیده باشدش . مانگداس فلچر ، آن دزد بی اهمیت ، مقداری از نقره های خانه بلک را "آزاد " ساخت بود، اما هیچ کس به بررسی اجناس گم شده نپرداخته بود. جینی در حالی که تلاش می کرد بلکه کمکی بکند، هرچند هنوز هم خودش را در موقعیت مناسبی نمی دید، پرسید: کجا گذاشتیمش ؟ توی اون میز نبود ؟ - نه فکر کنم دوباره توی کشویی اون میز گذاشتیمش .
 
________________
هرمیون در حالی که به میزی سه پایه با دو کشوی کوچک که پر از خاک بود اشاره می کرد،
جواب داد. هر سه آنها به اطراف نگاه می کردند، در حالی که هری تنها در وسط اتاق ایستاده
چیزی را حس می کرد. حسی که هم او را دعوت و هم رد می کرد، هم آشنا بود و هم غریبه. سمت راستش ، کشویی تق تق صداداد، و او به طور مبهمی فهمید که بوگارتی باید آن جا را خانه خود کرده باشد . هرمیون بعد از گذشت ده دقیقه که از جستجو هیچ نتیجه ای نگرفت، گفت : مانگداس باید اونو دزدیده باشه .
در همان لحظه، هری همچنان بی حرکت با چشمانی بسته ایستاده بود.
جینی که از اینکه او اجازه داده بود، سه نفر آنها تمام کار ها انجام دهند ، کمی ناراحت بود، پرسید: تو چرا به ما کمک نمیکنی هری ؟ حتی اگه هری صدایش را هم شنیده بود، هیچ عکس العملی نشان نداد. در عوض، بعد از گذشتن چند ثانیه ، او مصمم به سمت گوشه اتاق به راه افتاد، و صندلی را از سر راه برداشت. سه نفر دیگه دنبالش رفتند، اما هیچ ندیدند، چرا که هیچ وسیله ای از مبلمان در آنجا قرار نداشت . دیوار خارجی خانه با دیوار داخلی خانه برخورد کرده بود، و با قابی چندین طبقه پوشیده شده بود، هرچند آنها نمی توانستند در آن فضای تاریک و کثیف آن را به درستی توصیف کنند. هری طوریکه انگار هر احمقی هم می تواند آن را ببیند گفت: این جاست. و زمانی که خم شد، متوجه قاب شد که به نسبت بقیه دیوار، بر آمده تربود، دستانش را دراز کرد و آن را عقب کشید، مطمئن بود که چندی قبل آن باز شده است . هری مقداری آن را بالا و سپس به بیرون کشید.
چوبدستیش را بیرون کشید و زیر لب زمزمه کرد: او موسی و چوبدستی را مثل یک چراغ قوه نگه داشت . دوستان ه ما مثل او قوز کردند، و رون و هرمیون هم نور چراغ هایشان را اضافه کردند. اجتماع این نور ها باعث شد تا اشیایی که داخل دیوار پنهان کرده بودند پیدا شود.
هری با تمسخر گفت : کریچر .! آنها میدانستند آخرین جن خانگی خانواده بلک که هری ان را هم به ارث برده بود، مقدار زیادی از اثاث به جا مانده از این خاندان را به مکانهای مختلفی برای مخفی کردنش برده . ظاهرا آن جن خانگی، تعداد زیادی از این مخفی گاه ها را ساخته بود. هری محتاطانه دستش را دراز کرد و چندین شیع را خارج ساخت، در حالی که سعی می کرد از گازهای یک ساعت طلا که
 
________________
جادوی سیاه رویش اجرا شده بود، دور بماند. سرانجام، او شیئی را خارج کرد که بی هیچ شکی می دانست آن جا وجود دارد، آویز اسلایترین . باقی اشیایی که پیدا کرده بودند، اکثرا از نقره ساخته شده بودند، که در طول ماه ها و سال های فراموش شده، تیره و کدر شده بودند، اما آویز سنگین طلایی به قدری درخشان بود که گویی بجا تازگی برقش انداخته اند . حرف S مار مانند پیچیده ای ، در جلوی این قطعه شکل گرفته بود، که هیچ نشانی از فرسودگی درش دیده نمی شد . هری آویز را از زنجیرش بلند کرد تا همه بتوانند آن را ببینند. چهار دوست در سکوت به آن خیره شدند. قبلا، وقتی هری شب قبل در تختش دراز کشیده بود، تلاش کرده بود تا راهی را برای نابود کردن جاودانه ساز پیدا کند. تنها دو موضوع برای رجوع وجود داشت . خود هری در سال دوم تحصیلش در تالار اسرار، دفتر خاطرات را از بین برده بود. دفتر خاطرات باید اولین جاودانه سازی باشد که تام ریدلی آن را در هنگامی که سرپرست پسران بوده، به وجود آورده. هرچند هری در آن زمان هیچ چیزی در مور جاودانه ساز ها نمی دانست، اما به خوبی آن حسی را که او را وادار به از بین بردنشی کرد را به یاد می آورد، با دندان نیش باسیلیک، چندین بار آن را سوراخ کرد .هیچ حیله دیگری هم در آن وجود نداشت . دامبلدور انگشتر مارلو گرانتر و نابود کرده ، هرچند هیچ وقت برای هری توضیح نداد، چه طوری. تلاش مدیر، باعث چروکیده شدن دستش گردید و سنگ سیاه انگشتر از وسط نصف شده بود. این موضوع هم چیز زیرکانه و خاصی را به یاد هری نیاورد . اما چرا دامبلدور از لحاظ جسمی دچار رنج شده بود، در حالیکه هری بی هیچ آسیبی به جا مانده بود؟ نمی توانست هیچ توضیحی برای این امر بیابد، به جز یک چیز که ترجیح می داد به آن فکر نکند. - باید باهاشی چی کار کنیم ؟ هرمیون نجوا کنان این را پرسید، گویی بالا بردن صدایش ممکن است ناخودآگاه باعث آزاد
شدن روح گردد. رون و جینی در سکوت تماشا می کردند و هیچ عقیده ای نداشتند. هری به آنها گفت : من یه چکشی میخوام. هرمیون در حالی که می لرزید پرسید: چی ؟ یه چکش ؟ برای چی ؟ هری کنایه آمیز پرسید: خودت چی فکر می کنی ؟ و سپس مودبانه تر گفت : می تونی یکیو با جادو درست کنی ؟ یا اونو تغییر شکل بدی ؟ همه آنها می دانستند که هرمیون توانایی قوی در انجام چنین جادوهایی دارد. هرمیون مکثی کرد . احساس می کرد باید در این مورد با هم صحبت کنند، و خیلی عجولانه عمل نکنند. به نظرش خرد کردن آویز، مناسب ترین راه حل برای از بین بردن یک جاودانه ساز نبود، اما در حقیقت هیچ راه حل دیگری هم نداشت . در عوض، می تونست احساس کند که خلق هری دارد به حد نهایی اش می رسد ، و خوب صراحتا او نمی خواست هری را عصبانیو تحریک کند . او معلوم کرد که تغییر شکل یک خنجر از یکی از زره های موجود در همین خانه، می پقاند بهترین اثر را داشته باشد. -رون ، میتونی یه خنجر از روی یکی از زره ها برام بیاری ؟ رون سری تکان داد و برای چند دقیقه ای آنجا را ترک کرد . هری و هرمیون و جینی هم، به قفل سنگین خیره ماندند.
جینی پیشنهاد داد: سعی کن بازش کنی هری و هری تلاش کرد تا بلکه بتواند لولای آویز را باز کند. اما دوباره حتی تکانی هم نخورد . رون با شمشیری بلند و پهن بازگشت، و آن را به هرمیون داد. او روی میز گذاشتش و و چوبدستش را به شکلی پیچیده تکان داد، و خنجر مبدل به یک چکشی زیبای جلا کاری شده، گشت .
ظاهرا هری تحت تاثیر هنر چوبدستی هرمیون قرار نگرفت، چرا که او چیزی می خواست با زیبایی کمتر . چکش هرمیون، هرچند خیلی تحسین برانگیز بود، اما سری داشت که بیشتر مناسب میخکوبیدن بود، نه از بین بردن یک آویز بزرگ و محکم. هری چیزی مخرب تر را در نظر داشت.
هری دستور داد: بزرگتر، خیلی بزرگتر . رون در حالی که چوبدستی اش را دست گرفته بود گفت : من این کارو می کنم . می دانست هری چه چیزی در سر دارد. بعد از این که چوبدستی اش را به روش هرمیون تکان
داد، چکشی که توسط هرمیون درست شده بود، تبدیل به چیزی با لطافت و زیبایی کمتر ، اما چکشی کاربردی تر برای ضربه زدن گشت . دسته چوبی اش که بلند تر شده بود، زبر و خشن بود، اما کله اش سه اینچ بزرگ شده، و حدودا وزنی 10 پوندی داشت. هری آن را فورا قاپید.
هرمیون ناله کتان گفت : یه لحظه صبر کن هری ، بذار اول در موردش فکر کنیم . ما میدونیم داریم چی کار می کنیم ؟
اما هری جوابی نداد. او از بین هرسه آنها عبور کرده و به مرکز اتاق رفت، آویز اسلایترین را بر روی کاشی سختی قرار داد.
و به آنها گفت: برید عقب هرسه انها دو قدم به عقب برداشتند. هری بر روی دو زانویش نشنشست، در حالی که چشم از
حرف S بالای آویز بر نمی داشت. نفس عمیقی کشید.
 
________________
جینی، وقتی هری چکش را بلند کرده و با تمام نیرو بر بالای آویز آن را فرود آورد، از جا پرید
هری لحظه ای صبر کرد تا آویز را که حتی خراشی هم بر نداشته بود، بررسی کند . این موضوع او را خشمگین کرد، و با نیشخندی چکش را دوباره بالا برده و پایین آورد . و دوباره و دوباره این کار را کرد.
صورتش به خاطر خشم و دندان قروچه و دهن کجی از شکل افتاده بود و قطره های عرق بر پیشانی اش برق می زدند . جینی در کنار او خشک شده بود، کسی که او به خوبی می شناختش ، ناگهان رفتاری نا آشنا و غریبه داشت.
هرمیون فریاد کشید: هری، صبر کن ! فکر کن داری چی کار می کنی .
و هری تنها با ضربتی دیگر پاسخ او را داد.
از طرف دیگر رون ، احساس می کرد آتشی در درونش با هر ضربه بهترین دوستش شعله ور تر می گردد. نیشخندی کم کم بر چهره اش ظاهر می شد، و ارزو می کرد تا کاش او هم چکشی داشت تا به وی ملحق گردد .
او فریاد زد: خردشکن هری ! این شیء خونخوار رو به هزار تیکه تبدیل کن !
هری به کارش ادامه داد و بعد از دوازده ضربه، دوباره به بررسی آن پرداخت . این مرتبه دید که آن آسیب دیده، چندین تورفتگی و ترکی مویی برداشته بود . بلافاصله فهمید که می تواند آن را نابود کند، چکش سر پهن را برای بارها بلند کرد، و ضرباتی شدید بر اویز نواخت .
جینی که تا به حال چنین رفتار پرخاشگرانه ای رو از دوست پسر سابقش ندیده بود، ترسی وجودش را پر کرد. چه بلایی سر او آمده بود ؟
بعد از زدن چهار ضربه دیگر، همه صدای ترک خوردنی بی صدا را از سمت آویز شنیدند، هری چکش را برای باری دیگر بلند کرد، و با غرغری آن را با تمام نیرو برای آخرین بار فرود آورد . ترقی تروق ناشی از شکستن ان این بار تمام اتاق پذیرایی را پر کرد . و اویز سرانجام دو نیم شد
 
________________
. هری خسته برروی دو پایش ایستاد و چوبدستی اش را به دست گرفت . می دانست حالا که آویز نابود شده، اتفاقی خواهد افتاد.
رون و هرمیون هم بلافاصله همان کار را کردند، و چوبدستی هایشان را به سمت آویز گرفتند، و لحظه ای بعد جینی هم همین کار را کرد. هیچ کدام برای نیم دقیقه ای حرف نزدند و درست زمانی که آنها فکر می کردند که شاید اتفاقی نیافتد، دیدند که از آویز غباری خارج و در چند فوتی بالای آن تبدیل به ابری گردید. این ابر با هم مخلوط شده و شروع به چرخیدن به دور خودش کرد، تا به تدریج شکلی را به خود گرفت . رون به هری نزدیک شد و زمزمه کرد: چی کار میکنه ؟
هری تنها پاسخ داد: می فهمیم.
________________
فصل شانزدهم: من همینی ام که هستم
- سوروس اسنیپ برنگشته سرورم . لرد ولدمورت مرگ خوار جوانی را که اعضا برای اطلاع رساندن به او انتخاب کرده بودند، را مرخص کرد . مرد جوان چرخید و با بیشترین سرعت ممکن خارج شد، و سپاسگذار بود که بدون مجازات گریخته است . هرچند او هیچ کار خطایی انجام نداده بود، اما تا جایی که می دانست لرد سیاه به هیچ دلیل منطقی برای استفاده از طلسم کروشیو احتیاج نداشت . ولدمورت با خود فکر کرد : من تافرنا به شش مهلت نادم .
کرده بود و توانسته بود بر طلسم های اطراف هاگوارتز پیروز بگردد، و نخواسته وقتی را صرف برگشتن کند. یا ممکن بود وزارت خانه دستگیرش کرده باشد ؟ گرچه ولدمورت هیچ وقت در جمع به این مسئله اشاره نکرده بود، اما می دانست دستگیر شدن اسنیپ چه ضربه سختی به او وارد خواهد کرد. با توجه به طولانی مدت شدن زمان حبس پیروانش در آزکابان، که تمامی آنها به دستور وزیر سحر و جادو اسکریمجیور، دستگیر شده بودند، ارتش ولدمورت، البته اگر میشد باز هم از آن به ان شکل یاد کرد، کمبود رهبری و تجربه داشتند. مرگ بالاتریکس لسترنج هم این شرایط را وخیم تر کرده بود، و نتیجه این شده بود که جایگاه اسنیپ به طرز قابل توجهی بالا رفت. ولدمورت در پس زمینه ذهنش میدانست که امکان دیگری نیز وجود دارد که با آن می تواند غیبت اسنیپ را توجیه کند . اما ولدمورت این فکر را از سرش بیرون کرد . او به اسنیپ تا فردا مهلت داده بود، و با بی صبری منتظر بازگشتش بود، اما اگر باز نمی گشت....
هری، رون هرمیون و جینی در سکوت شاهد خارج شدن مه از درون آویز شکسته بودند، مه چرخید و چرخید، و آرام آرام شکل و هیبتی انسانی به خود گرفت . در ابتدا آنها نمی توانستند جنسیت یا ظاهر آن فرد را تشخیص دهند، اما کم کم فهمیدند، آن شکل شمایل به یک مرد تعلق دارد و بعد از نیم دقیقه، بدون هیچ شکی - حداقل برای هری و جینی - بدن تام ریدلی به وجود آمد. هر چهار نوجوان چوبدستی هایشان را به سمت آن شمایل شفاف که تنها در حدود
 
________________
سه فوت بود گرفتند. سرانجام سرعت چرخش کم شد و جاودانه ساز آزاد شده ، کاملا موجودیت
یافت . تنها هری و جینی بودند که تام ریدل را دیده بودند، و فقط این هری بود که ولدمورت را از نزدیک دیده بود. به همین دلیل او به سرعت توانست شکل و شمایل ولدمورت را تشخیص دهد . کاملا مشخص بود که این فرم ولدمورت چند سال بعد از تام ریدل دفترچه خاطرات به وجود آمده. صورتش از آزمایشات جادویی متعددی که روی خودش انجام داده بود از شکل افتاده بود ، و شاید هم از عمل خلق جاودانه سازهای متعدد . این موجود شباهت بسیار کمی با آن سرپرست خوش قیافه ای که در حفره اسرار دیده بودند، داشت . هرچند که هنوز کاملا به شکل لرد ولدمورتی که دوسال قبل در قبرستان به بدنش باز می گشت در نیامده بود. هری هیس هیس کنان با صدای خشمگینی گفت : به خونه من خوش امدی تام ریدلی . برای مردان آماده ای ؟ نگاه روح درون جاودانه ساز به روی مرد جوان برگشت ونیشخند همیشگی لرد ولدمورت روی لبش شکل گرفت . او با صدایی قوی تر از آنچه که هری از هیبت جدید لرد ولدمورت شنیده بود، گفت: تو منو آزاد کردی . تو نمی فهمی چه کار کردی . تو در جعبه پاندورا رو باز کردی، تام ریدلی، معلق درفضا چرخید و به تک تک جادوگران و ساحره ها ی درون اتاق نگاه کرد، می خواست خیلی سریع میزبان را پیدا کند . او وارد بدن ضعیف ترین فرد از بین آن 4 نفر می شد تا بتواند بر دفاعش غلبه کرده و پیروز شود . بعد از چند لحظه چشمانش روی جینی متمرکز شد، و به سرعت به سمتش حرکت کرد . جینی از شدت ترس منجمد شد و دیگر نمی توانست تکانی بخورد. هرمیون که فهمیده بود هدف ولدمورت تسخیر جینی است ، فریاد زد : نه ! اما ساحره مسن تر، به حد کافی سریع نبود تا بتواند جلویش را بگیرد. هری چوبدستی اش را به طرف ان هیکل شفاف گرفت و فریاد زد: اکسیو ! پیشروی ریدل کند شد، و سپس به محضر اینکه در حال تماس با بالاتنه جینی بود، متوقف شد . هرمیون به سرعت به شانه های جینی چنگ زد، و او را کنار کشید . ریدل نگاهش را به سمت هری چرخاند و غرید : چه طور جرات کردی تو کار من دخالت کنی ؟ باید برای این بی خردیت، بلوان پس بدی ! هری هم با لحنی شبیه به خودش پاسخ داد: نه، این تونیستی که انتخاب می کنی ! افسون اکسیو همچنان فعال بود و هری روی کشیدن جاودانه ساز به سمت خودش تمرکز کرده بود. او می دانست جاودانه ساز باید یکی از آران را تسخیر کند، و به همان طریق ، می دانست ، آن شخصی باید خودش باشد. آرام آرام ، آن هیبت به سمت هری حرکت کرد، آرام آرام ، اما
 
________________
بدون توقف. صدای تام ریدلی به گوش رسید : چرا من باید تو رو تسخیر کنم ؟ این منم که باید
من . تو میایی اینجا، چون من توام، و تو منی . ما هیچ حق انتخابی نداریم . چیزی که باید
رون، هرمیون و جینی به طور مبهم می فهمیدند منظورش چیست و زمانی که شبح متعلق به ولدمورت به هری نزدیک می شد، هر سه مانند یک مجسمه ایستاده بودند . هرمیون همچنان جینی را نگه داشته بود، هرچند او دیگر نیازی به محافظت نداشت . هری به وضوح دارای قدرتی فراتر از جاودانه ساز بود، قدرتی که آن را مجبور میکرد در اوج بی تمایلی ، در آن اتاق نقاشی شده، حرکت کند تام ریدلی با خشم غرید : امیدوار نباشی که بتونی نابودم کنی . اما نتوانست نگرانی را در صدایش پنهان کند . او به خوبی می فهمید که ان پسر توانسته کنترل او را به دست گیرد. جاودانه ساز فقط می توانست خود را برای نبردی آماده سازد . اما هیچ نبردی هم اتفاق نیافتاد . در عوضی، به محض نزدیکی جاودانه ساز به بدن هری ، احساس آشنایتی را در وجود او کرد، و ناگهان ، به صورت همان مهی که در ابتدا از قاب آویز نابود شده بیرون آمده بود، تغییر ماهیت داد و تقریبا به صورت مغناطیسی ، به میان تنه ی هری برخورد کرد؛ و او را مجبور ساخت تا بی حرکت بایستد و چشمانش را محکم ببندد. سه دوستش هم در سکوتی وحشت زده، این اتفاقات را تماشا میکردند اما نمی دانستند آیا شاهد اتفاقی خوب و مثبت هستند یابد و منفی. وقتی جاودانه سازمه آلود را وارد بدنش شد، احساس کرد در شکمش آتشی شعله ور گشته، اما ظرف چند لحظه آتش در تمام سلول های بدنش پخش شد، و درد کاهش یافت . میدانست که جاودانه ساز جذب او شده، و حالا جزئی از او را تشکیل می دهد . و هری اینکه چگونه بر او تاثیر خواهد گذاشت را نمی دانست . بالاخره نفس عمیقی کشید، و چشمانش را باز کرد، دوستانش نفساه ایشان را حبس کردند. بی هیچ شکی چشمان سبز رنگش ، برای 3 الی 4 ثانیه درخشیدند، گویی لامپ های کوچکی پشت مردمکشان روشن شده بود، اما نور از بین رفت و چشمان هری دوباره به حالت طبیعی بازگشت، ولی هرمیون و جینی هردو متوجه شدند، که چشمانش فرقی کرده است.
:83 83 : : : : :: * :8383 || || || 83 83 : ; ; :: * :}; :8383 || || 83 83 :{ :: ; ;{ :: * :888888
سوروس اسنیپ صفحه ای از کتاب بارتی کراچ پسر را بیرون کشید و اجساد دو همکارش را به استخوان تبدیل کرد و آنها را دفن نمود . اسنیپ که می دانست لرد سیاه برای پیروز شدن بر طلسم های هاگوارتز به او مهلتی دو روزه داده، این زمان را غنیمت شمرده و می توانست یک
 
________________
روز کامل را به نقشه کشیدن برای غیب شدنش بپردازد. مطمئنا لرد سیاه منتظر بود او زودتر از اینها برگردد اما او مطمئن بود مرگخواران روز بعد به منظور دنبال کردن و پیدا کردنش فرستاده خواهند شد. ابتدا در خانه کوچکش واقع در انتهای خیابان اسپینر ظاهر شد . خانه کوچکی که در بهترین حالت می شد آنرا کثیف و سیاه در نظر آورد، پس از ماهها بلا استفاده ماندن ، مانند فیلم های سیاه و سفید بود، و هیچ رنگی نداشت. اسنیپ به آرامی از پله های بلند منتهی به اتاق خوابش بالا رفت، در گنجه را باز کرد، و از درونش ساک مسافرتی کوچکی را بیرون کشید . و درونش را با لباس هایی مختلف و دیگر وسایل شخصی که از مدت ها پیش با دقت برای چنین روزی در خانه گذاشته بود، پر کرد. برای لحظه ای که او ولدمورت را برای همیشه ترک می کرد. او به خوبی میدانست با پیوستن به طرف مقابل ، شانسش برای داشتن یک زندگی طولانی را به صفر می رساند . لرد سیاه ممکن بود، منتظر دستگیری و تعقیب دراکو مالفوی بماند، اما همین که از خیانت اسنیپ مطمئن می شد، دیگر چنین تحملی را از خود نشان نمی داد . او از هیچ کاری برای انتقام فروگذاری نمی کرد و این مسئله برای اسنیپ یک امید باقی می گذاشت قبل از اینکه لرد سیاه او را بکشد، نابود شده باشد . و این امید طبق گفته دامبلدور به یک نفر بستگی داشت : هری پاتر. البته اگر دامبلدور مرتکب اشتباهی بزرگ نشده بود. مدیر مرگ خودش را پیش بینی کرده بود و
در واقع آن را در دراز مدت برنامه ریزی کرده بود . دو مرد برای چندین ماه در خصوص این مسئله بحث کرده بودند . دامبلدور نتیجه گیری کرده بود که دستور قتلش به دراکو داده شده است و این تنها می توانست یک معنی داشته باشد : لرد سیاه می خواست دراکو را قربانی کند، کسی که نمی توانست امیدی بر کامل کردن یک جنایت داشته باشد . هنوز هم دامبلدور اصرار داشت این قتل باید اتفاق بیافتد و شکست دراکو یک جور هایی یکی از عناصر اصلی و ضروری برنامه لرد سیاه بود. اسنیپ با این مسئله بارها وبارها مخالفت کرد، یکی از مواقع نادری که او کاملا با جادوگر پیر خردمند، مخالفت می کرد . چگونه ممکن بود مرگ دامبلدور برنامه لرد سیاه را پیش نبرد ؟ چگونه ممکن بود مرگ تنها جادوگری که لرد سیاه از او می ترسید جامعه ج ادوگری را به پیروزی نزدیک تر کند ؟ اگرچه دامبلدور میانست منطق از حرف های اسنیپ حمایت می کند، اما هیچ گاه توضیح نداد چگونه این کار بی منطق، منظور او را بر آورده خواهد نمود. او تنها تاکید داشت که نقشه های لرد سیاه به عملکرد دامبلدور در جهت پیش بینی شده بستگی دارد . درست مانند مقاومت در برابر تلاش برای کشتنش، صدای دامبلدور در مغز اسنیپ می پیچید : ولدمورت نمی نوه درک کشه، چه جوریه که به انسان می تونه با خواست و اراده خودش ، خودش را به هر دلیلی قربانی کند . تام، به اراده
 
________________
خودش دیگران را برای دلایلش فدا می کند، اما دلیل اون " خودشه " . اون با نقشه هاش به این باور رسیده که من به راحتی جواب اقدام جنایت آمیز دراکور و میدم . و این که دراکو در حین تلاش برای کشتن من ، دستگیر میشه، و حالا یا سرانجام با حکومت معامله می کنه، یا تحت تاثیر معجون راستی ، اون اطلاعات کمی رو هم که داره برملا می کنه . هیچ شکی نیست ، ولدمورت خودش اطلاعاتی رو توی ذهن اون پسر جا داده ، که ما رو گمراه کنه . یا بدتر از اون ما رو تو ی تله بندازه. می ترسم دلیل دیگه برنامه ریزی ولدمورت، اطمینانش از این باشد که من یه رفتار مشخص رو در پیش بگیرم . متقاعد شدم که مرگ من ، برای بر هم زدن نقشه
ش ضروریه.
با وجود اینکه اسنیپ به دامبلدور احترام می گذاشت، و دامبلدور تنها کسی بود که اسنیپ حقیقتا
اصرارهای شدید دامبلدور بود که با تمام کردن وظیفه دراکو مالفوی موافقت کرد . هم دامبلدور و هم اسنیپ می دانستند که برای مدتی برای اسنیپ هیچ راه چاره ای به غیر از بازگشت به سمت ولدمورت وجود ندارد، حداقل تا وقتی که موقعیت مناسبی پیش آید. و این موقعیت زودتر از آنچه که فکرش را می کرد، به سراغش آمده بود.
دامبلدور او را مطمئن ساخته بود، که قدم هایی برای اثبات بیگناهی اش ، اما در دراز ملات ، برداشته شده، برای همین تا آن زمان می بایست برای زرده ماندنش ، نقش بازی کند. به اشپزخانه بازگشت، در کابینتی را باز کرد و یک دوجین بطری نوشیدنی درآورد و درون کیفی که با جادو بزرگ شده بود، قرار داد. او به راحتی می توانست سه برابر آنچه که در آن جا داده بود را درونش قرار دهد، اما اسنیپ دیگر نیاز چندانی به زندگی لوکس و ان چنانی نداشت. حداقل تا هفته بعد که به طور مخفیانه زندگی می کرد، می توانست از فرصت استفاده کرده و از نوشیدنی های دلخواهش لذت ببرد.
:}; } } } } } { { {{
: : :{3
دوست قدیمی ویلیام گلسبی ، که دستیار سردبیر هم بود اظهار داشت : خب ، کار ها به همان خوبی که ما انتظار داشتیم پیش رفت . دو مرد نوشیدنی انشین اگلسبی را به آهستگی می نوشیدند، هر دو از تلاش شان برای جا به جا کردن مرکز فعالیت های پیام امروز از کوچه دیاگون به روستایی مسکونی در چند مایلی مرزهای شمالی اسکاتلند، بسیار خسته شده بودند. البته در دنیای جادویی برای اهداف دولتی هیچ فاصله ای بین اسکاتلند و انگلستان وجود نداشت . ساختمان بزرگی در مکانی مطمئن برپاشده بود که وزارتخانه نمی توانست آن را پیدا کند و در عین حال، هر روز روزنامه را چاپ می کردند. برنامه به خوبی اجرا شده بود.قبل از هرچیز می بایست طلسم رازداری بر روی خانه ای بی نام ونشان اجرا می شد، تا اگر کارمندان توسط
8: 8383: ; : ب : 833 83: 3} : :
 
 
 
 
 
________________
وزارتخانه مورد پرس و جو قرار گرفتند، قادر به افشای مکان آنجا نباشند. وقتی کارمندان سرگرم جا به جایی اشیاء بودند، عده ای کنار ایستاده و طلسم های پیچیده و محافظتی اضافه ای را بر روی ساختمان اجرا می کردند. اگلسبی امیدوار بود این امکانات برای چندین هفته ای از آنها محافظت کند. حتی همین الان هم کسی را برای پیدا کردن یک مکان مطمئن دیگر بیرون فرستاده بود تا اگر ناگهان غافلگیر شدند، جا داشته باشند. دسته های چند صد تایی جغد را نمی توانستند در همین مکان جا سازی کنند، چرا که وزارتخانه به راحتی می توانست بلدنبال کردن جغد ها، مقر پیام امروز را بیابد . به همین دلیل شکار بانها، دسته ی بزرگ جغد ها را به دسته های متعدد کوچکتری تقسیم بندی کرده، و آنها را در مکان هایی متفاوت در سرتاسر بریتانیای کبیر گسترانده بودند. این مورد و صدها جزئیات دیگر در طول روز احتیاج به رسیدگی داشتند، در حالیکه می بایست نسخه ی جدیدی از روزنامه را نیز برای فردا صبح آماده سازند.
خوشبختانه، اخبار رسیده از وزارتخانه امید بخش بود. کلمات اسکریمجیور در خصوص هاگری پاتر کمتر توام با خشم و عصبانیت بود. و این تنها یک معنی داشت : وزیر در حال عقب نشیلی در نقشه هایشی بود ، حداقل در حال حاضر منابع اگلسبی در وزارتخانه، از آشفتگی متعاقب مصاحبه موثر پسری که زنده ماند، خبر داده بودند، و اگلسبی چیز دیگری نمی توانست آرزو کند. او در حالیکه جرعه ای از ویسکی را سر می کشید ، به دوستش گفت : در رفتیم . تموم شد و رفت . اما ما فقط یک امتیاز به دست آوردیم. گوی زرین هنوز اون بیرونه، و تا پایان بازی راه درازی باقی مونده. ما کمی زمان به دست آوردیم، اما اسکریمجیور به این راحتی ها تسلیم
نمیشه .
* ب: *8: *8: * :: }: : : : : 83: * :: *8: *8: *8: * :: }: : : : : * ب : 83: *8: *8: * :: * :: }: : : : : : هری به بررسی بدنش پرداخت. جاودانه سازی که برای دهه های متمادی درون آویز اسلایترین محبوس شده بود، اکنون وارد بدنش شده بود. به محض اینکه آن آتشی ابتدایی در درون شکمش خاموش شد ، دیگر تفاوتی را در خودش احساس نمی کرد اما میدانست روح ناقص ولدمورت به همین سادگی ها هم به درک واصل نشده. او ان را جذب خودش کرده بود. بعد بررسی کامل خودش، به سختی می توانست حالش را باور کند، حالش فوق العاده بود.
هرمیون جینی را رها کرد و و دو دختر با احتیاط به هری نزدیک شدند. رون هم که تنها چند فوتی از بهترین دوستش فاصله داشت، مشتاقانه به سمت دوستش رفت و صورتش را بررسی
 
________________
او که نمی دانست چه اتفاقی برای بهترین دوستش افتاده است، با دودلی پرسید: حالت خوبه هری ؟ هری به او و بعد به دخترانگاه کرد، بعد با لبخند بزرگی که بر لبهایش نشاند، هرسه آنها را
او به سادگی جواب داد : حالم محشره، فوق العاده. جینی مشکوکانه به او نگریست، و چیزی را که همه می خواستند بدانند، را پرسید : چه اتفاقی
اقتاد ؟
هری به اختصار جواب داد: اون الان قسمتی از منه . خوب یا بدشو نمی دونم . به طور شگفت آوری به نظر می رسید نگران نیست.
او متوجه شده بود که حتی در آن نور کم اتاق نقاشی هم چشمان هری بیش از گذشته درخشان به نظر میرسند. هری در جواب پرسید : از بین رفته ؟ فکر می کنم به این بستگی داره که منظورت از ازبین رفته چی باشه. هم آره، هم نه . رون با لحنی سرزنشگر گفت: جدی باش هری ! اینقدر پر رمز و راز حرف نزن، فقط بهمون بگو
چی شد. هری طوری که انگار جذب کردن یک جاودانه ساز کار هرروزه اش هست، جواب داد: دیدید که . همه اونچه که باید گفته میشد همون بود. اون الان جزئی از منه . من جذبش کردم. جینی که وحشتزده و نگران بود پرسید : خب پس اون دیگه الان رفته درسته ؟ منظورم اینه که ، اونی دیگه الان نمیتونه به کسی صدمه بزنه درسته ؟ هری با لحنی شوم گفت: او نمی تونه، اما من میتونم . هرمیون برخلاف شخصیتش ساکت مانده بود. و بیقرارانه، فکرش در تلاش بود تا آنچه را که با چشمانش دیده بود، و آنچه را که هری گفته بود را با هم مطابقت و تفسیر کند. سرانجام به این نتیجه رسید که فهمیده است .
او به آرامی پرسید: می تونی کنترلش کنی ؟ هری به او خیره شد و فهمید که هرمیون فهمیده چه اتفاقی افتاده. هری می دانست سوالش فقط به این جاودانه ساز مربوط نمیشود. بلکه باقی مانده ها را هم در بر میگیرد. چشمان سبزش که به طرز غیر عادی درخشان بودند، او را هیپنوتیزم کرده بودند. او با صدایی کمی بلندتر از زمزمه جواب داد: مسئله کنترل کردن اون نیست، اون الان جزئی از وجود منه . من همینی ام که هستم. من به چیزی تبدیل خواهم شد، که خواهم بود. هیچ راه برگشتی وجود نداره._جناب وزیر ، نامه های بیشتری رسیده. هر لحظه هم به تعداد جغدا اضافه میشه. اسکریمجیور با حواس پرتی گفت : ممنونم چو، بذارشون کنار بقیه چو چانگ در سکوت سرش را تکان داد و دسته دو فوتی از کاغذ پوستی ها را در کنار سه دسته نامه دیگر که روی میزی بلند، باریک و به شدت واکسی خورده که کنار دیوار دفتر وزیر رو به روی شومینه بود، قرار داد. چو می توانست نتیجه بگیرد، وزیر یا زیر دستانش حداقل تعدادی از این نامه های خشمگینانه مردم عصبانی را که عکس العملی بود به مصاحبه هری پاتر که صبح آن روز در روزنامه پیام امروز چاپ شده بود، را خوانده اند دسته قبلی دیگر با نظم روی هم قرار نداشتند، بلکه، بی نظم رو هم افتاده بودند. چو قبل از خروج آرامش از آن اتاق بزرگ، چند دقیقه ای را صرف مرتب کردن انها کرد تا بدین وسیله نیم نگاهی هم به وزیر بیافکند. صورت بی احساسش نمی توانست نگرانی موجود در چشمانش را پنهان سازد چو چرخید تا وزیر نتواند به بالا چرخیدن لب هایش به معنای تحقیر را ببیند. تنها نگاهی اجمالی به نامه ها، علاقه مردم به نسبت 20 بر یک به پاتر را نشان می داد. نامه های اندکی ، شاید از اسلایترنی هایی قدیمی ، تنها حامیان او بودند . اما خیلی عظیمی از نامه ها ، شامل نظراتی از عصبانیت یا ناامیدی بود . یکی از دستیارانش چاپلوسانه گفت: ما باید تا فردا صبر کنیم ، جناب وزیر، مردم هنوز اظهارات شما را نخوانده اند. مطمئنم نظر بعضی شون عوض میشه. اسکریمجی هر دستش را در میان موهای پرپشتش که رو به خاکستری شدن گذاشته بود، فرو کرد او خودش را با اظهار نظر خسته نکرد. آرزو میکرد کاش می توانست بار دیگر با دوست قدیمش
- تنهام بذارین، فعلا دیگه کاری نمیشه انجام داد. ده دقیقه بعد، او در حالی که داشت اثرات باقی مانده از پودر پرواز را از شنل سیاه ابریشمی اش می تکاند، قدم به درون اتاق نشیمن جرمیاه هریسون نهاد. بازهم به نظر می رسید دوستش منتظرش بوده است، چرا که به حالت انتظار روی صندلی چرم قهوه ای نشسته بود. دو مرد باهم دست دادند و در عرض چند لحظه، دو جن خانگی ، دو سینی نقره ای درخشان اوردند. در یکی قوری ای تمیز و بسیار درخشان، و دو فنجان چینی آبی، سفید و کرم رنگی اوردند ، ( آنها می دانستند که وزیر شکر نمی خورد) و در دیگری بشقابی از کیک های کره ای قرار داشت. اسکریمج کور که در طول روز چیز زیادی نخورده بود، به سرعت و با اشتیاق فنجانی را پر کرد.
جرمی با نیشخندی پرسید: روز طولانی در دفتر داشتی؟
 
________________
فقط یک دوست قدیمی و مورد اعتماد می توانست چنین سوال ریشخند آمیزی را بپرسد، اسکریمجیور با اینکه آن روز فقط و فقط بد آورده بود، لبخند استواری زد . نمیدانست باید چه بگوید. جواب داد: بدار این جوری بگم ، روز های بهتری هم داشته ام .
جرعه دیگری از چایش را سر کشید و کیکی دیگر برداشت. - می خوای بگم جن های خونگی برات شام حاضر کنند ؟ چند دقیقه بیشتر طول نمیکشه. اسکری مجبور سرش را تکان داد و دعوت را رد کرد: نمی تونم زیاد بمونم . هریسون در سکوت منتظر شد تا دوستش بحث اصلی را شروع کند. سرانجام وزیر به پشتی صندلیش تکیه داد و گفت : من اگه از این مخمصه نجات پیدا کنم شانس آوردم، جرمی، نامه ها ۰۰۰ میدونی من انتظار داشتم بد باشه، اما خیلی بدتر از حد تصور من بودند. ده دقیقه بعد صرف توضیح دادن و برشمردن اتفاقات آن روز گردید، و هر از گاهی هم جرمی سوالاتی را میکرد. بعد از اینکه نزدیک ترین مشاور و پند دهنده اش را در جریان گذاشت، منتظر اظهار نظر او شد. | توابقا میشی روفوس، جمعیت فقط می خوان سرو صدا کنن، نه چیز دیگه ای. جملات امروز تو مثل آبی روی آئیش بود و اونها رو آروم میکنه این آئیش شاید کاملا خاموشی نشه، اما تحت کنترل در میاد. اسکریمجیور سرش را با موافقت برای دوست قدیمی اش تکان داد . غریزه سیاسی اش هم به همین نکته رسیده بود، اما می خواست از جرمی هم بشنود. هریسون ادامه داد : حالا دیگه موقع اون رسیده که روی قدم های بعدیت تمرکز کنی، اون پسر الان دیگه هیج محدودیتی نداره؛ اینو که میدونی ، نه روفوس ؟ اسکریمجیور با درد و رنج شکلکسی درآورد، اما در هر صورت سرش را هم تکان داد. او مجبور بود که پاتر را به حال خود رها کند. حالا که تمام نا به سامانی ها به گوش مردم رسیده بود، او دیگر انتخابی نداشت . به محض برگشتنش به وزارت خانه، جستجو گرها را بر می گرداند. با تو از اولم درست میگفتی جرمی . باید به حرفت گوش میدادم. هریسون با وجود اعتراف اسکریمجیور احساس شادی و آرامش نکرد، هرچند از ابتدا در خصوص سرسختی وزیر در رابطه با مسئله هری پاتر نگران بود. - بذار اون پسره هر کاری دوست داره انجام بده، روفوس . اگه موفق بشه، همه مون سود می بریم. اگه هم شکست بخوره، تو اونوقت آزادی که هر کاری خواستی بکنی . اما الان میتونی خیلی راحت فقط بیرون گود بایستی.
: : 83 : : :88 333 8383 833 : : :{ :: ; :: 88 333 83 83 83 ) : 3 83 : ; ; :} :83 83 8 در بین چهار دوست، این هری بود که کمتر از همه در مورد پیامدهای نابودی آویز اسلایترین نگران بود. او رو به سه نفر دیگه گفت گرسنه اش است و بنابراین، رون و جینی به همراهی
 
________________
هری و هرمیون به اتاق هری در هتل واقع در شهر هرمیون، آپارات کردند . و از آنجا به رستورانی در همان محدوده رفتند. در حالی که دختر ها با غذایشان بازی می کردند و رون هم حتی به نسبت همیشه، غذایش را با اشتیاق کمتری میخورد، هری ساندویچ و چیپسش را با ولعی انکارناپذیر بلعید و بعد هرآنچه را که از غذای دختر ها در بشقاب هایشان باقی مانده بود را نیز خورد. برای حسن ختام هم، یک برش پای برای خودش و رون سفارش داد، دختر ها این دعوت را رد کرده بودند به نظر می رسید حال و روحیه ی هری عالی بود، که این خود باعث نگرانی دوستانش می شد. هری ای که آنها می شناختند، این گونه رفتار نمی کرد.
این هری کی بود ؟ در رستوران از بحث در خصوصی جاودانه سازها اجتناب کرده، و به جای آن هری به رون و جینی گزارشی از هفته ای که در حالی فرار بود داد. سرانجام آن بعد از ظهر، دیرهنگام 4 نفری به اتاق هری بازگشتند تا قبل از اینکه مالی زیاد نگران شود، رون و جینی به پناهگاه آپارات کنند. آنها به او گفته بودند، خیال دارند روز را در دهکده اتری سنت کچپل بگذرانند و برای
حداقل رون در طول بعد از ظهر آرامششی را به دست آورده بود و با وجود تمام دودلی هایش نسبت به بهترین دوستش ، از بودن دوباره با او لذت برده بود. گذراندن روزها، آن هم فقط با خواهر جوانترش او را به شدت کلافه کرده بود، و البته جینی هم چنین احساسی را داشت . او روی شانه هری زد و لبخند وسیعی روی لبهایش اورد. بودن در کنار هم بی نهایت لذت بخش
بود . - خب، حالاچی کار کنیم هری؟ چه جوری باید جاودانه ساز بعدی رو پیدا کنیم ؟ ما که اصلا رعایدونیم اونها کجا می تونن باشن. هری برای چند لحظه ای به دوستانش خیره ماند، بعد چشمانش را که برق میزدند، به سمتی دیگر چرخاند، و به فکری عمیق فرو رفت . بعد از مکثی طولانی ، چشمانش درخشانش را به سمت رون بازگرداند و لبخند زد. - راستشو بخوای ، من جای همه شونو بلدم، یکیش با خود ولدمورته، و یکی دیگش توی هاگوارتز . و یکی هم کف دریاچه
 
________________
فصل هفدهم: دوباره هري شو ! - چه مدت در اینجا می مونید آقای .... چالمرز؟
مسئول پذیرش پناهگاه در کوه های سوییس برای خواندن اسم مجبور به چرخاندن دفتر ثبت
شد. سوروس اسنیپ به آرامی گفت : یک هفته، فکر میکنم. شاید یه چند روز هم بیشتر . من به یه تعطیلات طولانی نیاز دارم. برای درمان . زن سویسی جوانی با موهای بلوند با لحنی که تلاش می کرد تا با نزاکت به نظر بیاید پاسخ داد : البته اقای چالمرز، خیلی از مسافران ما به همین منظور به این جا می آیند. شما در اینجا زمان زیادی برای بدست آوردن آرامش خواهید داشت. کوهها از لحاظ زیبایی بی نظیرند و ما مسیرهای کوهپیمایی زیادی داریم، از آسان گرفته تا مسیری برای حرفه ای ها و سالن استراحت هم تا نیمه شب باز است. مطمئنم در موقعی که دارید این جا را ترک می کنید، احساسی خواهید کرد از نو متولد شده اید.
بسیار کمی صحبت می کرد.
- مطمئنفع خواهم داشت . ممنون از کمکتون. خیلی سعی کرد تا لحن صدایش دوستانه به نظر بیاید؛ اما تنها تغییر اندکی در صدای سردش نمودار شد.
سالها پیش، اسنیپ و دامبلدور این پناهگاه کوچک را انتخاب کرده بودند، و فکر کرده بودند اینجا بهترین جا برای پنهان شدن اسنیپ است آنهم زمانی که خدمت ولدمورت را ترک میکند. دامبلدور این جا را یک راز کوچک تلقی کرده و در تابستان ها، چند روزی را در اینجا سپری می کرد. او به هیچ کس جز اسنیپ محل ملاقات و پناهگاهش را نگفته بود . او حتی با اسنیپ به طریقه آپارات همراه به اینجا آپارات کرده بود؛ بنابراین اسنیپ هم می توانست در صورت لزوم و خطر به اینجا آپارات کند. و آن زمان سرانجام فرا رسیده بود. او هوای کوهستان درخشان را تنفسی کرد، و برای اولین بار به کوههای الپ که دورتادور دره را
فراگرفته بودند ، نگاهی انداخت. برف هنوز روی قله را پوشانده بود ، برف های نزدیک بپ ناهگاه ، مدتها پیش آب شده بودند. از دور دست صدای زنگوله گاوها به گوش میرسید. هرچند احساسی میکرد بدانجا با تمام زیبایی هایش تعلق ندارد، اما به جاهای بدتری برای پنهان شدن چند روزه
 
________________
می اندیشید. به سمت اتاقش شروع به قدم زدن کرد صدای پای قدم هایش روی سنگ ریزه های حدفاصل بین دفتر و اتاق کوچکش به گوش میرسید.
::: 8 8 2 83 83 : : : : :: *:*:*:******* 2; 83 83 : : : :: *:*:*:* :: * : 28 83 83 : : : :: *:*
هرچند رون و جینی دیگر زمان رفتنشان به دهکده سنت اوتری کتچپل فرا رسیده بود، اما بعد
سه دوست هری همزمان در پاسخ به اظهار هری در مورد موقعیت جاودانه ساز های باقی مانده پرسیدند : تو از کجا میدونی ؟
او جواب داد : من فقط میدونم. جاودانه ساز... شاید جاودانه ساز میدونسته و حالا هم من میدونم. همه آنها چند ثانیه ای سکوت کردند و سعی کردند تا این اتفاقات را هضم کنند . هری کم کم فکر کرد متوجه می شود: اویز آخرین جاودانه ساز بوده. فکر میکنم برای همین همه اطلاعات مربوط به جاودانه سازهای قبلی رو هم همراهش داشته . میدونم همه اونها چی بودن ، و کجا گذاشته شدن.، هرچند نمیشه واقعا گفت ایا هنوزم همونجا هستند یا نه. هرمیون هیجان زده پرسید : اونها چیاند؟ چشمان هری در حالی که سعی میکرد تا هر سه آنها را مجسم کند ، به سقف خیره ماند. به یک طریقی، بدون هیچ شکی او در مورد هر سه جاودانه ساز میدانست، و از محل اولیه شان هم باخیر بود، اما برای بیرون کشیدن این اطلاعات باید تمرکز میکرد . انگار این اطلاعات در جای دیگری قرار داشتند، و باید به مغز او منتقل و بعد تفسیر میشدند. - نایجینی یکیشه، دامبلدور در مورد اون حق داشت . بعدیش یه جایزه توی هاگوارتزه . یادتون میاد؟ همونی که توقفسه جوایز بود . ما چندین بار اونو دیدیم . اون یه جاودانه سازه، و برای سالها دقیقا زیر دماغ دامبلدور بوده . او مکثی کرد و فکر کرد که اگر مدیر بفهمد در تمام این سال ها، یک جاودانه ساز دقیقا جلوی رویش و زیر دماغش توی قلعه هاگوارتز بوده، چقدر ناراحت خواهد شد. فکرش منحرف شد و او فراموش کرد تا در مورد آخرین جاودانه ساز هیچ حرف بزند. بعد از اینکه همه منتظر شدند تا هری لیستش را تمام کند، رون پرسید: و اخری چی ؟
هری از فکرش خارج شد و رو به بهترین دوستش کرد. او خیلی سنگین به آنها خیره شد : جام هافلپاف، همونی که او از همون خانم پیر توی قدح اندیشه دامبلدور دزدیده بود. اون کف دریاچه هاگوارتز قرار داره. دوستانش هم به همان سنگینی به او خیره شدند. به طریقی میدانستند که دانستن نوع ومحل جاودانه ساز های باقیمانده، که به خاطر نابودی یکی از آنها بود، موقعیت سختی را برای آنها به وجود آورده. کاری که آنها فکر می کردند ماها یا سال
 
________________
ها ممکن است طول بکشد، اکنون باید ظرف چند روز یا چند هفته با آن رودررو می شدند. هیچ کدام از آنها احساس آمادگی نمیکردند.
• رون دوباره ساعتش را نگاه کرد و دلش شور زد . میدانست که او و جینی می بایست برگردند آنها خیلی مانده بودند و مادرشان مطمئنا دیگر نگران شده بود . چهار دوست از هم خداحافظی کردند و رون و هری خیلی کوتاه همدیگر را در آغوش گرفتند. جینی با نگرانی پهلوی هری ایستاده بود، و می دانست او نیز می بایست هری را در آغوش بگیرد. هری به سمت او برگشت، و قبل از اینکه بفهمد چه اتفاقی افتاده، دستانش را به دور او حلقه کرد و خیلی کوتاه و خلاصه او را در آغوش گرفت . دستانش به طور اتوماتیک حرکت کردند تا
در یک لحظه او میدانست که دیگر همه چیز تمام شده است . هری و جینی . دیگه نه تمام بود . با اطلاعاتی که آن روز صبح هرمیون داده بود، فاصله ای که او در طول روز گرفته بود و سرانجام همان در آغوش گرفتن خلاصه و کوتاه مدت، فهمید که هری دیگر او را به عنوان یه دوست دختر به حساب نمی آورد. او دیگر او را دوست نمی دارد. جینی به طور غریزی چشم به هرمیون دوخت، که کاملا حواسش به این عکس العمل ها بود . او درد را در چشم ساحره جوانتر دید و فهمید که جینی میداند. دو دختر یکدیگر را بغل کردند، و چند دقیقه ای بیش از زمان عادی در آغوش هم بودند، هرمیون بی هیچ کلامی همدردی خودش را به او نشان داد. جینی چرخید و هری نتوانست صورت او را ببیند ، و به کنار رون رفت. بعد از دقیقه ای که او و رون ناپدید شده بودند، در کنار رودخانه خارج از دهکده سنت اوتی کتچپل ظاهر شدند، و از آنجا تنها ده دقیقه با پناهگاه فاصله بود . آنها در سکوت قدم میزدند و جینی چند گامی جلوتر از برادرش بود. رون احساس میکرد خواهرش میلی به صحبت کردن ندارد.
نکشید. شاید اگر نیم ساعت دیگر گذشته بود، این کار را میکرد، اما هرچند آنها بیش از زمان انتظار او بیرون مانده بودند، اما نمی توانست ادعا کند، که دختر و پسرش دیر به خانه برگشتند. جینی مستقیما از پله ها بالا رفته و وارد اتاقش گردید. او خودش را روی تختش انداخت و بقیه بعد از ظهر را به گریه کردن گذراند.
کفش هایش را در آورد و او هم خودش را روی تخت انداخت، اما او دیگر به جینی فکر نمی کرد، و کاملا از غم و نگرانی دوست دختر سابقش بی اطلاع بود. در عوض او چشمانش را بست و به نابودی آویز و جذب تیکه دیگری از روح تام ریدل فکر کرد. هرمیون از نزدیکی دیوار او را نگاه می کرد ، و در این فکر بود که آیا او اصلا یادش مانده که او هنوز اینجاست.
 
________________
هری ناگهان شروع به صحبت کردن کرد، و همین نشان دهنده این بود که او از حضورش اگاه است: خیلی غیر عادیه . من نباید این حسو که خودم هستم داشته باشم . من یه تیکه دیگه از روحشو دارم، اما اون واقعا منو اذیت نمیکنه . در واقع ، بعد از مدت ها احساس خیلی بهتری دارم . ما سرانجام کاری انجام دادیم و برنامه ریزی کردیم. تو چی فکر می کنی ؟ هرمیون لبه تخت نشست و نگاهی جهت ارزیابی به دوستش انداخت . چشمانش همچنان بسته بود و هرمیون در تلاش بود تا ببیند او بعد از اتفاقات آن روز چقدر تغییر کرده است . او همانجوری به نظر می رسید.
او به سوالش پاسخ داد : من نمی دونم به چی فکر کنم ؟ و قبل از ادامه دادن چند لحظه ای صبر کرد: باید باهات روراست باشم ، هری . من می ترسیم .
از چی ؟ هرمیون نمی خواست به این سوال پاسخ بدهد، اما مجبور بود. دو کلمه قبل از این که او بتواند جلویشان را بگیرد از دهنشی خارج شدند: از تو . صداقتش باعث شد تا هری چشمانش را باز کند، و دو دوست قبل از اینکه هرمیون رویش را برگرداند و از اعترافش شرمسار گردد، خیلی کوتاه به هم خیره ماندند . برای اولین بار در چهره ی هری نگرانی موج میزد. آن هم نه برای خودش بلکه برای هرمیون و دیگر دوستانش : البته که آنها از من میترسند. انها باید بترسند. او هرمیون را به آرامی دلداری داد : من متاسفم هرمیون . سرزنشت نمی کنم . ما داخل یه ناشناخته عظیم شدیم، اما دیگه برای برگشت هم دیر شده . و من فقط می تونم جلو برم. - اما هنوز سه تا جاودانه ساز دیگه باقی مونده، تو می خوای اونها رو هم در خودت بریزی ؟ اون وقت چه بالایی سرت میارن؟ صدای هرمیون نمی توانست ناراحتی عظیمش را پنهان سازد. هری مصمم توضیح داد: من مجبورم اون ها رو جذب کنم. ما باید ازش سر در بیاریم. نمی دونم وقتی کارم تموم بشه ، چه کسی خواهیم بود . امیدوارم کسی باشیم که تو هنوز بیخوای باهاشی دوست باقی بمونی. اما اگه نخوای ، من درکت میکنم. حداقل الان می فهمیم. دیگه نمیدونم بعدا چه جوری فکر خواهم کرد. هرمیون از اظهار نظر هری ، لرزید. اگرچه قابل قبول نبود اما او در طول سالها میدانست که هری آینده خطرناکی پیش رو دارد و اینکه احتمال قوی وجود دارد که او موفق نشود. هرچند او نمی خواست به این موضوع بیاندیشد، اما حقیقت تغییری نمی کرد. هری ممکن بود بمیرد. اما او هیچگاه تصور نکرده بود که دوستی او و هری ادامه نداشته باشد . عجیب این بود که، این فکر بیش از مرگ احتمالی هری به او آسیب میرساند و او را میترساند. حتی اگر هری یا خودش می
 
________________
مردند (احتمالی که امکان وقوعش بود)، باز هم با داشتن یک دوستی دست نخورده از این دنیا می رفتند. اما چه طور ممکن بود آنها بدون اینکه با هم دوست بمانند، زنده باشند ؟ حتی در همین ترم قبل ؛ هنگامی که او جینی بیشتر به هم نزدیک شدند. دوستی انان دچار لرزه نشد. باید همین الان هری را از این اشتباه در می اورد: هری ، هر اتفاقی هم که بیافته، من همیشه دوست توب اقی می مونم . هیچی هم نمی تونه اینو تغییر بده صدایش کمی میلرزید، و هری نتوانست تحت تاثیر قرار نگیرد . لبخند کوچکی بر لبانش نشست. او به ارامی جواب داد: ممنونم هرمیون ، این برای من خیلی ارزش داشت. دو دوست رو از هم برگرداندند، کمی از اینکه ظاهر دوستی شان را نشان داده بودند، شرمسار بودند . بعد از سکوتی سنگین ، هری اضافه کرد : خیلی اتفاق ها ممکنه رخ بده . همه چیز سریعتر از اونچه که فکر میکردم داره اتفاق می افته . من مجبورم بقیه جاودانه ساز هارو هم جذب خودم کنم، و با این کار تغییر خواهم کرد. ممکنه وقتی این کار تموم بشه، کلا آدم دیگه ای بشم.
هرمیون با جدیتی مصنوعی پرسید : خوب ، اون موقع با الان چه فرقی خواهد کرد ؟
متوجه شده بود که زمان آن فرا رسیده تا کمی از جدیت فضا کاسته شود. هری روی اظهار نظر هرمیون مکث کرد، انگار آن را درست نفهمیده بود. بعد نینامش تا بنا گوش باز شده و شروع به خندیدن کرد . او به شدت می خندید : داری جوک میگی هرمیون ! تو ! هرمیون گرنجر، جوک داری میگی!!!. هرمیون احساس میکرد به او توهین شده . درست بود که او خودش را یه قهرمان کمدی حساب نمیکرد، اما او هم حس شوخ طبعی را در خود داشت . حداقل توی ذهنش . البته میدانست که دیگران با او مخالف خواهند بود، ولی رغم ناراحتیش ، نمی توانست هری را از اینکه تلاش ضعیف او را برای شوخ طبع بودن از خود جوک بیشتر خنده دار می یافت سرزنش کند . بعد از چند ثانیه، او نیز لبخندی زد. هرمیون معترضانه در دفاع گفت : هری ، من هم حسی شوخ طبعی دارم . هری موافقت کرد :اره، تو داری . یه دونه خوشگلشم داری . فقط باید بیشتر از این ها نشونش
بلدی . این رفتار احمقانه و شاد، باعث آرامش و آسودگی آن دو شده بود. هری به ساعتش نگاهی کرد:
بیا بریم یه چیزی بگیریم بخوریم . - ماهمین چند ساعت پیش غذا خوردیم، و تو الان گشنته ؟ داری کم کم تو غذا خوردن مثل رون می شی !
 
________________
او با سر خوشی شوخی کنان گفت : خوب جذب کردن یه جاودانه ساز کار خیلی مشکلیه، دیگه برای همه مشخص شده که جذب یه جاودانه ساز، جذب کننده را دچار میلی سیری ناپذیر می کند. مطمئناتو اینو تو یکی از کتاب هات خوندی . با صدایش تلاش می کرد تا ترس ناشی از ندانستن این حقیقت بنیادی زندگی توسط دوست با
منطقی اش را نشان دهد. هرمیون خندید و تسلیم شد: خیله خوب . بیا بریم . شاید با این روش غذا خوردن ، تو سرانجام کمی گوشت رو استخوانات بیاری و چاق بشی،
ts it, s an راه ماه ماه ماه جو is is a she she lan ماه ماه ماه جو ss st, و جو • عا ::: 83 33 #8888: 8 8 : * :: * :: }}؛ | || 888883#: : * :: * :: * :: * ب : 88883# : 83
ایوان هرینگتون از سرپرستش پرسید : شما مطمئنید ؟ فکر می کنم بتونیم دستگیرش کنیم . نشونه هایی وجود داره، و پاتر هم مطمئنا طاقتشو از دست میده . اگه ما صبور باشیم، او ن بالاخره اشتباهی خواهد کرد. سرپرست، مردی فربه، که ظاهرش برای خیلی ها یادآور خود وزیر سحر و جادو بود، سرش را تکان داد. - تصمیم گرفته شده است . ما از این موضوع صرف نظر میکنیم . همه اونهایی که رفتن ماموریت رو برگردون. فردا ماموریت جدیدی ارائه خواهد شد. هر ینگتون سرش را تکان داد و منتظر ماند تا مرخصش کنند . اما سرپرستش به زیر دستش برای چند دقیقه ای خیره ماند و بعد افزود: اگه بخوام حقیقتو بگم، خلاص شدم. این از اول هم ایده ی بدی بود. " هرینگتون فقط سرش را تکان داد، او احساس می کرد، رئیسش دنبال نظر او نیست، بنابراین به سکوتشی ادامه داد تا بقیه دستور ها را بشنود. - بعد از اینکه به افراد تیمت خبر دادی ، بقیه روز رو استراحت کن ایوان . بهش احتیاج داری. فردا، یه ماموریت جدید بهت واگذار میشه . ایوان خیلی خلاصه جواب داد : ممتونم آقا . می تونم از این زمان تلفی شده هم کمی استفاده
کنم . فردا صبح اینجا خواهم بود . به محض خروج از دفتر، لبخندی بر لبانش شکل گرفت، اما لحظه ای بعد ، ناپدید شد.
- خوبه دوشیزه گلد اسمیت . خوشبختانه اوضاع از اونچه که فکرشو می کردیم، خیلی آرومتره. اگه مادرتون مریضه ، می تونید برید. حتی اگه لازم شد، فردا رو هم مرخصی بگیرید. میشل مهربانانه به ریسش گفت : ممنونم آقای اگلزبی . به طور معمول اقای اگلزبی در امور کارمندها هیچ دخالتی نمی کرد، اما خوب الان هم اوضاع معمولی و عادی نبود. میشل خودش را خیلی خوش شانس می دانست که بهش مرخصی دادند
:3 83 :{{ ::3::
 
 
________________
و وقتی داشت دفتر را ترک میکرد، سعی میکرد تا آن حس گناهکلوانه وجدانش در مورد دروغ بزرگی که گفته بود را سرکوب کند. به لطف مرلین ، مادرش در کمال صحت و سلامت بود. کم کم جای حس گناه راهیجان پر کرد . خیلی زود او اولین ماموریت خودش را برای محفل ققنوس شروع خواهد نمود. و ترس هم با هیجانش درامیخت.
: : : : :{{ :: * : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : : :{{{ :: * : : : ::
- خوب حالا قراره چی کار کنیم هری ؟ بعد از اینکه هری و هرمیون غذایشان را تمام کردند ، پیاده از راهی غیر مستقیم به سمت محلی زندگی هری راه افتادند. این بار دستان یکدیگر را نگرفته بودند، در حقیقت آن رفتار نمایشگرانه
هر ی یکباره تغییر کرده بود ، و در نیم ساعت اخیر ، او درونگرا 9 کج خلق شده بود. بعد از مکثی کوتاه او حدسش را گفت : فکر کنم بریم هاگوارتز . نمیتونیم بریم دنبال نایجینی بنابراین می تونیم شانس مونو برای اون دوتای دیگه امتحان کنیم . هرمیون موافق بود که همه اش منطقی به نظر میاد، اما همه چیز داشت خیلی سریع اتفاق می افتاد. او به وقت احتیاج داشت تا بتواند خودش را با اتفاقات اخیر هماهنگ کند. البته هری هم نمیخواست معطلی بماند. او وی را به خوبی میشناخت. هرمیون با این که تقریبا می دانست جواب چه خواهد بود، پرسید : کی می خوای بری ؟ هری قبل از اینکه ادامه بدهد ، هوای تازه شامگاهی را تنفس کرد : فردا، فکر میکنم . هیچ دلیل دیگهای برای انتظار وجود نداره . هرمیون اظهار نظر کرد: رون هم میخواد اون جا باشه . درست مثل من . من باید به والدینم یه چیزی بگم . باید مقدمات کارو فراهم کنیم. بعلاوه ما نمی تونیم تو تابستان یهو تو هاگوارتز خود متونشون بدیم که . باید با مک گوناگال برای اجازه اش تماس بگیریم. قلعه مطمئنا در این وقت سال خالی از سکنه است . - با همه این دلایل بهتره که زودتر به اونجا بریم، تا بعدا . هرمیون از این نظر نمی توانست با نظر هری مخالفت کند، بنابراین به استدلالی قوی ترشی پرداخت. - ماهنوز باید با مک گوناگال تماس بگیریم . می تونیم فردا صبح هدویگ رو بفرستیم . اون هنوز تو خونه ماست. شاید بتونی فردا صبح بیای اونجا، از همون جا ضمن دیدن هدویگ، یه نامه هم مینویسیم. مطمئنم بهمون اجازه میده بریم اونجا . اما قبلش من باید با پدر و مادرم صحبت کنم. این برای اونها یه ضربه بدی به حساب میاد، چرا که از من انتظار دارند تا آخر ماه پیششون بمونم. فکر میکنی بتونیم یه روز دیگه بمونیم ؟
باشه .هری به سادگی موافقت کرد و نقطه پایانی بر این بحث گذاشت. آنها در سکوت دو دقیقه پایانی تا اتاق هری را پشت سر گذاشتند، و حدود هشت بود که به آنجا رسیدند. وقتی در را باز کردند ، ایوان را دیدند که با صبوری منتظر انها نشسته است، و تلویزیون نگاه می کند . او به محض ورود دو نوجون آن را خاموش کرد. - خبرای خوب ، هری . اسکریمجیور تسلیم شد، حداقل برای الان . به من دستور دادن برگردم ، و همچنین همه اونهایی که رو موضوع تو داشتند کار میکردند. تو الان یه مرد آزادی . ایوان به هری یه لبخند راضی کننده زد، اما بعد به هری که عکس العملی از خود نشان نداده بود، چپ چپ نگاه کرد. هر شخصی بود انتظار داشت هری نفسی از سر آسودگی بکشد که سه هفته زندگی اودیسه وارش به اتمام رسیده است، اما هری اصلا عکس العملی نشان نداد. هری که کاملا واضح بود بی میلی است ، گفت : خبرای خوبیه . ایوان پرسید : شما دو تا امروز چیکارکردید ؟ اتفاقی افتاده ؟ او فکر میکرد شاید دودوست با هم دعوا کرده اند . شاید آنها در احساسات عاشقانه باهم نبودند اما کاملا احساسی میکرد، چیزی فراتر از یک هیجان دوستانه خالی بین آنها وجود دارد. هری با لحنی طعنه آمیز و نیش دار تکرار کرد و گفت : امروز چه کاری انجام دادم ؟ کارخاصی نبود. صبحانه خوردم، بعد از یه ماه دوری ، دوستام رون و جینی ر و دیدم . به خونم رفتم . به جاودانه سازو با یه چکش خورد کردم و بعد هم اونو جذب خودم کردم . بعد برگشتم اینجا . نهار خوردم. شام خوردم. قدم زدم. همش همین بود. او خودش را روی تخت انداخت و سرش را با دستانش گرفت. ایوان در حالی که چشمانش گیجی و دستپاچگی اش را نشان میداد به مرد جوان ، خیره شد. میدانست نباید از هری ماجرا را بخواهد ، برای همین رو به هرمیون کرد. او خیلی خلاصه وقایع خانه گریمولد رو توضیح داد، و در اخر با گفتن اینکه هری نوع و محل سه جاودانه ساز اخر را می داند، او را غرق در تعجب کرد. اما کاراگاه نمی توانست از این حقیقت بگذرد، که هری و دیگران بدون اطلاع او کاری انجام داده اند. احساسی میکرد که fiنها متوجه شده اند که او از این به بعد در این اوضاع و احوال قاطی شده است و آنها را راهنمایی می کند، اما امروز، آنها عجولانه نجون کمک او کاری انجام داده بودند . او به سرعت و با عصبانیت در حالی که بالا و پایین اتاق می رفت و می آمد گفت : چرا به من خبر ندادید ؟ نباید بدون اطلاع دادن به من کاری انجام میدادید ! لحن صدای ایوان هری را از حالت رخوتش بیرون آورد، روی آرنجش نیم خیز شد و به دقت به جادوگر مسن تر خیره ماند.
 
________________
با تمسخر گفت : من به تو جواب نمیدم هرینگتون ، تو پرستار من نیستی . اگه دوست نداری ، خوش اومدی ، می تونی برگردی سر کار راحت و بی دردسرت تو وزارت خانه بمونی . تو همیشه می تونی سگ دست آموز اسکریمجیور باشی. هرمیون به خاطر توهین هری ، از جا پرید، و تنش به سرتاسر بدنش راه یافت . می دانسبت که هری پاتر واقعی هیچ وقت اینطور صحبت نمی کند، حتی اگر همین طور احساس کند. او از روش خودش خارج شده بود تا ایوان را پست و خفیف کند. هرمیون با نگرانی چشمانش را به کاراگاه دوخت، نمی دانست او چه جوری عکس العمل نشان
میدهشد.
ایوان به تندی جواب داد: این یه بازی نیست پاتر، هزاران چیز ممکن است که اشتباه بشه. شاید آنها اشتباه شدند و ما هنوز خبر نداریم. چراتوی خونه اونو نابود کردی؟ هیچ احتیاجی به این کار نبود. می تونستی اونو به یه جای امن تر ببری. در ضمن تو می تونستی فکر کنی که شکستن آویز اون هم در حضور سه نفر دیگه، چقدر برای اونها خطرناکه . درسته، تو به من احتیاج نداری. هری در طول سخنرانی هرینگتون ایستاده بود، و انگشتانش به طور غریزی به دور چوبدستی اش حلقه زدند. ایوان هم متوجه شد و به همان صورت عمل کرد. هرمیون طوری از نگرانی لب پایینش را میجوید که خون از آن سرازیر شد. هری در حالی که دندانهایش را به هم میسایید غر غر کنان گفت : ببین اون کار انجام شده ، خوتو خیلی هم دست بالا نگیر . ما بدون تو هم میتونیم سر کنیم. ایوان خنده استهزا آمیزی کرد و گفت : آره دقیقا ! مثل نقشه معرکه ات برای خلاص شدن از دست وزارتع و نه . تو حتی بدون من یه سرنخ هم نداشتی . تو خیلی از خودت متشکر شدی، نه پاتر . تو حتی نمیدونی که خودتم نمی دونی داری چ یکار می کنی . این تو رو خطرناک می کنفع.
- تو این جوری فکر میکنی ! هری منفجر شده بود، تند و سریع چوبدستی اش را در آورده و رو به ایوان گرفت، که اوهم همین کار را انجام داده بود. هرمیون که این کار را پیش بینی می کرد، به سرعت در حالی که داشت فریاد میکشید، جلوی هرینگتون پرید: تمومش کنید، با هر دوتون هستم ! دارید مثل بچه ها رفتار میکنید ! هری به طور غریزی چوبدستی اش را بلند کرد ؛ و نمی دانست چه طلسمی را بفرستد. در عوض ایوان، نتوانست از دخالت هرمیون تشکر کند، و احساس کرد زمان آن فرا رسیده تا درسی به پاتر
للهل.
او با عصبانیت خر خر کرد: به کمک شما نیازی ندارم دوشیزه گرنجر .
 
________________
او به هری نگاهی کرد و متوجه شد که چشمانش از خشم می درخشد، به خصوص به خاطر
اظهار نظر آخرشی. او چوبدستی اش را بلند نکرد، اما تخت را دور زد و به یک فوتی صورت هرینگتون رسید. او با چشمانی که مستقیما به ایوان دوخته بود و صدایی بیش از حد شنوایی او را تهدید کرد دیگه هیچ وقت این جوری با هرمیون صحبت نکن ! - چیزی نیست هری . اون منظوری نداشت . هرمیون خود را به سرعت وسط انداخته بود، و با ناامیدی سعی می کرد تا از مناظره و ستیز جلوگیری کند. او به جلوی دوستش رفت و کف دستانش را بر روی سینه وی قرار داد . او با مهربانی زمزمه کرد: این تو نیستی هری ، این ولدمورنق . دوباره هری شو. هری واقعی . هری چشمان خشمگینش را از ایوان به سمت هرمیون چرخاند، و هرمیون نگاهش را از او نگرفت، در عوض معترضانه به آنها خیره شد. ناگهان فهمید که او درست می گوید، او تقریبا کنترلش را از دست داده بود. دو دوست به یکدیگر خیره شدند، چشم در چشم ، آن هم برای مدتی طولانی ، و ایوان متوجه شد که دختر تاثیر به سزایی بر هری نهاده است . جادوگر جوان به طور محسوسی داشت آرام می شد. هری که داشت آرامششی را به دست می آورد رو به هرمیون گفت : خب ، فهمیدم . دارم
هرمیون همچنان با دستانی که شانه هایش را گرفته بود، در جلوی او ایستاده بود، اما هری ، به پشت او، به ایوان، می نگریست : متاسفم اقای هرینگتون ، من باید خو دمو کنترل کنم . به خصوصی حالا شاید این معذرت خواهی برای انجام آن کار بدون کمک او نبود، اما ایوان هم فرد حساسی نبود، و همین تغییر لحن هری برای او کفایت می کرد. - مشکلی نیست. یه کمی اش هم تقصیر منه که در خصوصی نقشه باهات صحبت نکردم، و در مورد قوانین اولیه اش با هم به توافق نرسیدیم . من پروفسور دامبلدور نیستم هری . من یه جادوگر معمولی ام ، توی بعضی چیزها خوب و در مورد بعضی چیزها بد . به هر حال این فقط تصادفیه که به خاطر چیزهایی که من در آنها مهارت دارم، می تونه کمک بزرگی به تو باشه. وقتی هرمیون احساس کرد، هری آرام شده است، قدمی به کنار برداشت و دو مرد توانستند رو در روی هم قرار بگیرند. - بیا فراموشش کنیم . ایوان این را گفت و دست راستش را دراز کرد . هری برای لحظه ای مردد ماند، اما بعد او هم
سرش را تکان داد. و دو مرد، دست هم دیگر را فشردند. چندین نسخه از پیام امروز به همراه چند روزنامه جادوگری دیگر بر روی میز پایینی وزیر تلنبار شده بودند. وزیر و دستیارانش مشغول مطالعه برداشت های مختلف روزنامه نگاران از کنفرانس
 
________________
خبری روز گذشته او، که در آن اقدامات وزارت در مورد هاشری پاتر توجیه شده بود، بودند . عمدلت
این برداشت ها به نفع وزارتخانه بودند، یا حداقل تا آنجا که می شد انتظار داشت خوب بودند. بیش از یک ساعت، اسکریمجیور مشغول شنیدن توصیه های متفاوتی در مورد ادامه روند کارش بود. بیشتر گوش می کرد، و گهگاه سوالی نیز می پرسید . آن هایی که عقاید تندتری داشتند، توصیه می کردند که به سرعت نقشه هایش را عملی کند؛ تمام روزنامه ها را ببندد، اعلام حکومت نظامی کند، و جامعه جادوگری را به شش قلعه ای که برای این کار مناسب تشخیص داده شده بودند منتقل کند. سایرین به او توصیه می کردند محتاط باشد و صبر کند. به هر علتی که بود، کسی که نباید اسمش را برد، هنوز از تمامی قوای تهاجمی خود استفاده نکرده بود و وزارت خانه، هنوز برای رسیدن به هدف نهایی اسکریمجیور زمان داشت . آن ها عقیده داشتند که اقدام سریع باعث آشوب و مقاومت عمومی شده، و احتمالا منجر به حذف وزیر، چه به صورت قانونی و چه غیر از آن، می شود. سه دستیار، که چوچانگ در بینشان بود، دسته هایی از کاغذ های پوستی، که نامه هایی بودند که در طول شب و صبح زود رسیده بودند، را حمل می کردند . در ابتدا اسکریمجیور توجهی به آن ها نشان نداد، اما درخشش موهای بلند و مشکی چو چانگ توجهش را جلب کرد . ناگهان احساسی کرد نیاز دارد با او صحبت کند. - لطفا همتون برید. از توصیه هاتون خیلی ممنون، باید خیلی چیزا رو بررسی کنم. مشاورانشی وسایلشان را جمع کردند و مشغول بازگشت به دفاتر خود شدند . چو و دو دستیار دیگر نیز تقریبا به در رسیده بودند. وزیر به طور غیرمنتظره ای پرسید: چو، ممکنه یه دقیقه صبر کنی؟ زن جوان که چشمانشی حیرتش را منعکس می کردند سرش را به سمت او گرداند . به رغم این که اسکریمجیور در تمام طول زندگی اش او و خانواده اش را می شناخت، در مدتی که در وزارت کار می کرد، حتی یک کلمه هم خطاب به او صحبت نکرده بود . چشمان سایر حاضرین نیز حاکی از سرگردانی شان بود، اما وزیر دلیلی ندید که کار خود را توجیه کند. بعد از چند لحظه در بسته شد و فقط چو و اسکریمجیور در داخل باقی ماندند. او به سمت میز وزیر امد، تا ان که وزیر به او اشاره کرد که در کنار میز پایینی بنشیند. در حالی که برای خودش یک صندلی روبه روی او جور می کرد، با لحنی دوستانه گفت : می دیدمت که میایی و میری، اما فرصت صحبت کردن با تو رو نداش تم. می خواستم بدونم اوضاع چطوره؟ باوجود افکار بدی که در مورد این مرد داشت، لبخندی زد و با حالتی عصبی پاسخ داد : اشکالی نداره، قربان. اصلا انتظار نداشتم که نگران من باشین . واقعا سرتون شلوغه. در هر حال علتی
 
________________
هم برای نگرانی وجود نداره. کارام اینجا واقعا خوب پیش میرن . کار سخت نیست، و منم خیلی چیزا یاد می گیرم. اسکریمجیور لبخند پدربزرگ - مانندی زد که به نظر چو اصلا به این مرد نمی آمد . به اندازه کافی او را می شناخت که بداند به جز سلامتی وی چیزهای دیگری هم در سر دارد. وزیر به طور خودکار جواب داد: خوشحالم که اینو می شنوم. پدر و مادرت چطورن؟ اخیرا فرصت نداشتم بهشون سر بزنم. چو او را از سلامت والدینش مطمئن کرد، و آن مکالمه دوستانه ای را برای یکی دو دقیقه ادامه دادند، در حالی که در تمام طول این مدت چو منتظر بود که ببیند چه در سر او می گذرد سرانجام آن چه را که می خواست فهمید. اسکریمجیور با حالتی طنز آلود گفت : خب، می دونی با این قضیه هری پاتر یه ذره به دردسر افتادم. همه اش سوءتفاهمه، ولی با این حال دردسر، دردس ره. شنیدم که یه زمانی باهاش دوست بودی؟ چشمان چو اندکی از حالت تنگ خود تنگ تر شدند، اما با این وجود صادقانه جواب داد: بله، مایه مدت با هم نزدیک بودیم، اما این مال خیلی وقت پیشه. ماه ها می شه که با هری حرف نزدم. - با توجه به ملاقاتم باهاشی آدم جالبی به نظر میاد. البته من خیلی کوتاه دیدمش . نظرت راجع بهشی چیه ؟ ساحره جوان لبخند ماشینی ای زد، و فکر کرد که وزیر با این سوالش از مرزهای ادب گذشته اما وقتی وزیر سحر و جادو سوالی می پرسید باید به آن پاسخ داده می شد. - بله، اون آدم جالبیه . هری زندگی سختی داشته و فکر می کنم همین محکمش کرده. خیلی محکم تر از اونی هستش که بعضیا فکر می کنن . اگه قصد انجام کاری رو بکنه، هیچی نمی تونه جلوشو بگیره. شما هیچ وقت اون طور که من تجربه دارم، تجربه کوئیدیج بازی کردن در مقابلشو ندارین. اگه چشماش گوی زرینو میدیدن، خود مرلین هم نمی تونست ازش جلو بزنه. لحظه مکت کرد تا در مورد دوست پسر سابقیش بیشتر بیاندیشد . در حقیقت، مدت ها بود که راجع به احساساتش در مورد هری فکر نکرده بود. آخرین مکالمه جدیشان، مربوط به زمانی می شد که دوستش، ماریتا، به هری خیانت کرده بود و گرنجر از آن طلسم تنبیهی غیر ضروری استفاده کرده بود. مکالمه شان در آن زمان به هیچ وجه دوستانه نبود، و نمی توانست انکار کند که افکارش در مورد هری پاتر تلخی عمیقی را شامل می شدند. با این وجود جاذبه اش را نمی شد نادیده گرفت . چیزی در داخل چو همیشه متمایل به هری باقی می ماند، با این که دیگر کوچک ترین علاقه ای به برقراری رابطه عاشقانه با او نداشت. اما مسلما آن گونه که وزیر امید داشت که چو اطلاعات حیاتی ای در اختیارش بگذارد و به او صدمه بزند، قصد خیانت به هری را نداشت. باید کلماتش را با دقت انتخاب می کرد.
 
________________
- به نظر من هری خیلی آدم خوبیه . همون طوری که توی مسابقه سه جادوگر دیدیم واقعا جادوگر ماهریه. با وجود شرایط سختی که توشی بزرگ شده، واقعا جادوگر قابلیه. فقط براش آرزو می کنم که موفق باشه هیچ کدام از این مسائل مورد علاقه اسکریمجیور نبودند، اما او را به سمت سوالی که از ابتدای مکالمه شان می خواست بپرسد سوق می دادند : ظاهرا هری فکر می کنه که یه کار ناتمومی با اسمشو نبر داره. تا حالا راجع به این موضوع باهاش صحبت کردی؟ دختر جوان خیلی سریع جواب داد : نه، هیچ وقت دراین مورد بحث نکردیم . دوستی مون هیج وقت به اون حد نرسید. من چیز بیشتری نسبت به شما در این خصوص نمی دونم . جوابش کم یا زیاد، حقیقت را هم نشلن می داد، اگرچه او کمی بیشتر از این مقدار از جلسات ارتش دامبلدور سال ششمش می دانست . حتی اگه او همه چیز را هم می د انست، هیج قصد نداشت تا آنها را برای اسکریمجیور افشا کند. مکالمه کمی بعد از آن به اتمام رسید. به محض اینکه چو دفتر وزیر را ترک کرد؛ می توانست نا امیدی و بیچارگی اسکریمجیور را درک و احساس کند. دیگر به هر طنابی داشت چنگ میزد. تنها چند دقیقه بعد از انقام صحبت های اسکریمجیور با چو ، هرمیون به هری کمک می کرد تا وسایلش را در اتاق هتل جمع آوری کند . هری در حالی که هرمیون داشت زیپ کیفش را می بست، کلید اتاق را روی کمد گذاشت. او به تصویرش توی آینه خیره شد، تا بلکه بتواند خود را بشناسد. هرمیون در سکوت او را دید و متعجب بود که چه افکاری از مغزش میگذرد. سرانجام هری به سمت او برگشت و پرسید : می تونی موهامو به همون رنگ سیاه سابقش در بیاری ؟ دیگه از این رنگ خسته شدم.
هرمیون با لبخند پاسخ داد : احتما ظرف یک ثانیه، او چوبدستی اش را تکان داد و وردش را خواند، و موهای کوتاه هری به همان رنگ سیاه طبیعی اش بازگشت. او سرش را به عنوان تشکر تکان داد، و دو دوست چند دقیقه ای با دستپاچگی به هم خیره شدند . هرمیون تا جایی که می توانست خوش بینانه پرسید: حاضری ؟ هری هم چنان به او خیره مانده بود، گویی نمی خواست حرکت کند. سرانجام او گفت : نه . بعد از این جواب یک کلمه ای ، هری کیفش را رو شانه اش انداخت و نا پدید شد . هرمیون نفس عمیقی کشید، و لحظه ای بعد به دنبال او رفت .
 
________________
فصل هجدهم: باید از هری حمایت کنیم
- رون ، امروز چه خبر بوده ؟
مالی سعی کرده بود، در طول عصر، دخترش را دلداری بدهد، اما جینی همچنان به صحبت نکردن روی این موضوع اصرار داشت، هرچند نمی توانست از ریختن اشک هایش هم جلوگیری کند. اما چه آن دختر دوست داشت، چه نداشت، مادرش او را بهتر از هر کسی ی می شناخت ، و می دانست که این اشک ها تنها یک دلیل می تواند داشته باشد، هری پاتر . جینی از لحظه ای که پسری که زنده ماند را دیده بود ، چشمانش به دنبالش بود ، و مالی می دانست عشق دخترش به هری ، هیچ وقت کم نشده است.
آرتور هم در حمایت از این استنطاق مالی، رو به پسرش کرد. رون با نگرانی در حالی که نمی دانست چه طور باید به این سوال پاسخ بدهد، روی مبل اتاق نشیمن جا به جا شد. آیا باید همه چیز را انکار می کرد ؟ دروغی عنوان می کرد که والدینش ظرف چند ثانیه متوجه اش می شدند ؟ آیا اعتراف کردن به دیدار با هری خیانت به بهترین دوستش بود ؟
آقای ویزلی آشفتگی و بی قراری پسرش را حس کرد، او هم به خوبی مالی می دانست که رون و جینی می بایست هری و احتمالا هرمیون را دیده باشند. پس تصمیم گرفت تا کمی از نگرانی رون بکاهد.
- بداریه چیزیو بهت بگم رون ، بعد از مصاحبه هری در پیام امروز، اسکریمجیور تسلیم شده.
اون فرمان لغو جستجو رو صادر کرده . هری دوباره یک فرد آزاده، هرچند ممکنه هنوز اینو
ندونه.
آرتور قبل از نتیجه گیری بدجوری به رون خیره شد : به ما دروغ نگو . این مهمه . نه، گریه جینی ، خیلی مهم نیست . هر کسی تو زندگیش یه درد عشقی خواهد داشت . اما اگه شما دوتا هری رو دیدین ، ما باید بدونیم .
رون سرانجام سرش را خم کرد و جواب داد: بله، ما دیدیمش . اما من نمی دونم او کجا زندگی می کنه . هرمیون به ما گفت تو ایستگاه کینگزکراس ببینیمش . وقتی ما رسیدیم، هر دو تاشون اونجا بودن . هری می خواست مطمئن بشه که ما نمیفهمیم اون کجا پنهان شده . مایه بعد از
ظهر رو با هم گذروندیم.
________________
رون احساس می کرد این داستان آنقدر به حقیقت نزدیک است ، که دروغ به نظر نیاید، با این وجود می دانست که باید هدف دیدارشان و گذراندن ساعت های بعدی را در شهر هرمیون رو مخفی کند. به نظر می رسید والدینش حرفش را باور کرده اند.
مادرش در حالی که بیشتر از آرتور نگران وضعیت روحی دخترشان بود پرسید: چه اتفاقی بین هری و جینی افتاده ؟
رون صادقانه جواب داد: من نمی دونم ، هری کمی با اون سرد برخورد کرد، اما تو این چند هفته گذشته اون خیلی مشکلات داشته . اون حتی با من و هرمیون هم سرد برخورد کرد، اما بیشتر اوقات از اینکه ما رو می دید خیلی خوشحال بود. اون و جینی اصلا با هم تنها حرف نزدن ، من و هرمیون همش پیششون بودیم. من نمی دونم چه اتفاقی افتاده که اونو عصبی کرده.
بازهم والدینش توضیحات او را قبول کردند، آنقدر پسر نوجوانشان را میشناختند که بدانند، در خصوص ظرافت های روابط جینی و هری خیلی تیز نیست. مالی بلافاصله اتاق را ترک کرد تا به اتاق جینی برگردد.
وقتی مالی آن ها را ترک کرد آرتور به رون گفت : میدونم هری مشکلات زیادی داشته ، نمیخوام بهش فشار بیارم، اما باید باهاش تماس بگیریم . می تونی از طرف ما باهاش حرف بزنی ؟ و رون با بی میلی سرش را تکان داد.
صبح روز بعد، میشل گلداسمیت به لندن آپارات کرده و سوار قطاری به مقصد شهر محل زندگی هرمیون گشت. برخلاف اکثریت مردم در دنیای جادویی ، میشل گواهی نامه رانندگی داشت، بنابراین ماشینی اجاره کرد . محفل آدرس محل سکونت هرمیون را از پرونده اش در هاگوارتز به دست اورده بود، بنابراین او بعد از استفاده از یک نقشه، خانه را یافته، و ماشینش را چند خانه پایین تر در خیابان پارک کرده و منتظر ماند .او هیچ تلاشی دیگری برای پنهان ساختن خودش نکرد.
همانطور که صبورانه منتظر بود، متعجب بود از اینکه چرا باید مثل یک جاسوس عمل کند . از خودش می پرسید، چرا نباید جلو نمیرفت و در خانه را نمیزد ؟ او که نمی خواست هری پاتر را دستگیر کند، هم هرمیون گرنجر و هم او، هر دو محفل ققنوس را به خوبی می شناختند . همانگونه که به این موضوع فکر می کرد، متوجه مرد جوانی که در سمت دیگر خیابان به سمت وی در حرکت بود گشت . به سرعت دفتر یادداشت و قلمی برداشت، که اگر مرد به سمت او نگاهی کرد ، وانمود کند دارد مطلبی را یادداشت می کند.
 
________________
هر چند ثانیه ، او به مرد جوان که به نظر او نوجوانی می رسید، نگاهی می انداخت، که نزدیک و نزدیک تر می شد، و خیلی زود متوجه شد که او می بایست هری پاتر باشد. در هر صورت، او هری را می شناخت، هرچند که هری در طول این شش سال خیلی تغییر کرده بود . هنوز هم با همان حالت متمایزش راه می رفت، و همان بدن لاغر و نیرومندش را داشت . نمی
توانست اثر زخمشی یا مقدار بیشتری از موهای کوتاهش را ببیند ، چرا که هردو آنها با کلاهی قرمز رنگ پوشانده شده بودند، اما حاضر بود صد گالیون سر این موضوع شرط ببندد - بی هشیکیع شکی ، مرد جوان به سمت خانه گرنجر چرخید و در زد . میشل به زحمت از جایی که بود محوطه ورودی را می دید، اما می دانست که در باز شد. مرد جوان وارد گشت.
خیلی راحت به نظر می رسید . رقیه اعضای محفل ققنوس ، تمام آن جادوگرها و ساحره های شایسته و با استعداد، با سالها تجربه، در پیدا کردن موقعیت هری پاتر شکست بدی خورده بودند
، ولی او تنها دو ساعت بود که مامور پیدا کردن او شده بود. حالا باید چی کار می کرد؟
::: : :{{{ :: * : : : : : :: * : : :{{{ :: * : : : : : :: * :: * :{{{ :: * :: * :{{{ ::
جینی نتوانست در طول شب خواب راحتی داشته باشد آن هم درست بعد از اقرار گرفتن مادرش به اینکه او کشف کرده پایان رابطه او با هری در ماه ژوئن ممکن است دایمی باشد . مالی تنها دخترش را در آن بعد از ظهر تا جایی که می توانست دلداری داده بود، چرا که می دانست هنوز
زمان مناسب برای بحث در این خصوص فرا نرسیده است .
گرسنگی بالاخره جینی را به پایین کشاند، آن هم درست بعد از اینکه آرتور به سر کارش رفته و رون از گرمای مطبوع تابستانی خارج از خانه لذت میبرد. مالی به صدای غیژ غیژ در اتاق جینی گوشی سپرده بود، و زمانی که ساحره جوان به طبقه پایین رسید، مالی ظرف غذا را روی میز
• گذاشته بود
او با ملایمت پرسید: حالت چه طوره ؟
جینی در حالی که با بی میلی چنگالش را به دهانش می گذاشت ، تصدیق کرد: کمی بهترم
مالی قبل از ادامه دادن به صحبتشان ، اجازه داد تا او دقیقه ای به غذا خوردن مشغول شود، چرا که جینی شب قبل هم چیزی نخورده بود.
با لحنی نصیحت آمیز گفت: امیدوارم خیلی هری و سرزنش نکنی جینی، شک دارم که می تونست کاری به جز این انجام بده. ما نمی تونیم از احساسی که داریم دست بر داریم .
 
________________
جینی جوابی نداد، و همان طور که مالی انتظار داشت، او دست رو نقطه حساس گذاشته بود. در حقیقت، حال و هوای جینی در آن بعد از ظهر از اضطراب به مایوس شدن، بعد به نامیدی و در آخر به عصبانیت تغییر کرده بود . هری به او حقه زده بود، او در حالی که در اتاقش به فکر فرو رفته بود، خود را متقاعد کرد. به نظر او، آنها واقعا از هم جدا نشده بودند، و هری هم این موضوع را می دانست. او نباید به خودش اجازه می داد با ملیسا ارتباطی برقرار کند.
او در مقابل مادرش چشمانش را تنگ کرد، و متحیر از این بود که او دارد از هری دفاع می کند
- تو نمی دونی که من هم زمانی یه دوست پسر داشتم . قبل از پدرت . ما خیلی به هم نزدیک
بودیم .
مالی در حالی که با دقت قیافه جینی را نگاه می کرد ادامه داد . با اینکه ساحره جوان تلاش می کرد تا چهره اش را بی حالت نگه دارد ، مالی احساس کرد اعترافش توجه دخترش را جلب کرده: فکر می کنم، نقش من تو روابط مثل نقش هری بود . من قلبش رو شکستم، اما هیچ کار دیگه ای هم نمیتوانستم بکنم .
او منتظر عکس العمل جینی باقی ماند، و آنقدر خوب دخترش را می شناخت که بداند عکس العملی نشان خواهد داد. جینی خیلی تلاش کرد تا ساکت باقی بماند، اما بعد از یک سکوت طولانی کنجکاوی غالب شد .
- چی شد ؟
مالی به سادگی توضیح داد: من پدرتو دیدم . و به همین راحتی ، فهمیدم که هیچ عشقی نسبت به کورتیس ندارم . اصلا یه نقشه نبود، و من برای مدت های طولانی در این باره احساس گناه
می کردم، اما آیا این بهتر بود که من در حالی با کورتیس می موندم که می دونستم دوستش
ندا در ؟ رم
مالی لحظه ای صبر کرد تا جینی بتواند به این سوال پاسخ بدهد، اما وقتی او همچنان ساکت ماند، ادامه داد: مطمئنا نه . گول زدن خیلی از اندوه غصه بدتر ه . سرانجام ، بعد از سال ها فهم و تجربه، می فهمم که جدا شدن از کورتیس اون هم بلافاصله بعد از آشنایی با پدرت، یکی از درست ترین تصمیماتی بود که تا حالا گرفته ام. برای هردوی ما .
جینی در حالی که داشت غذایش را به آرامی تمام می کرد، و به خاطر اینکه دیگر نمی خواست وانمود کند برایش اهمیتی ندارد، پرسید: چه بالایی سرش اومد ؟- اون با زن دیگه ای که از من خیلی خوشگل تر بود، آشنا شد و در کمتر از یک سال بعد از
ازدواج ما، عروسی کرد. سه بچه زیبا حدودای سن چارلی و بیل دارند.
مالی به فضای بیرون از پنجره خیره شد و جینی قطرات اشک را در چشمانش دید: تا جایی که من می دونستم ، فکر می کنم شاد بودند، تا موقعی که اونو کشتند . مرگ خوارا. در طول جنگ اول . یکی از دل خراش ترین تراژدیها بود.
جینی دست از غذا خوردن کشید، و سرش را پایین انداخت و به بشقاب غذایش خیره شد . مالی چند دقیقه ای را همچنان خیره ماند، در خاطراتش غرق شده بود، تا اینکه سرانجام توجهش را به دخترش معطوف کرد: ما نمی تونیم بدونیم که زندگی برای ما چه چیزی رو در نظر گرفته جینی . الان یه جنگ دیگه پیش رو داریم و شاید هری باید هدایتمون کنه . نه می دونم چرا و نه میدونم چه جوری، اما دامبلدور این موضوع رو قبلا روشن کرده . مهم نیست چه اتفاقی می افته ، ما باید هری روحمایت کنیم.
جینی در جواب زمزمه کرد: می دونم . و در همان حال متوجه شد که او بیش از مادرش در مورد وظیفه هری اطلاعات دارد.
- خیلی سخت خواهد بود، اما من به هر قیمتی که شده، کنارش میمونم الان او حتی نمی خواد من اونجا باشم.
مالی می فهمید. جینی از این که کنارش بگذارند، متنفر بود، بعد از سال ها عضو بیرونی بودن ، حالا عضو تیمی شده بود . و حالا به ناچار خود را دوباره خارج از گود می دید. مالی دستش را
دراز کرد و دست دخترش را گرفت و آن را محکم فشار داد .
هدویگ داشت به انگشتان هری نوک می زد ، انگار از دیدن دوباره اش خیلی خوشحال بود اگرچه قیافه جغد کمی تغییر کرده بود. هری هم خودش به شدت تحت تاثیر قرار گرفته بود، و از دیدن جغد سفید زیبا کاملا متعجب بود . با وجود همه مشکلاتی که او بعد از آزاد کردنش در لیتل وینینگ هنگامی که به سمت ایستگاه راه آهن می رفت، از اینکه دوباره م ی توانستند همدیگر را ببینند، خیلی احساس آرامش می کرد. یک جوری، نگه داشتن جغد در دستانش، و
دست کشیدن روی پرهای نرمش ، در درونش احساس خوبی را به وجود می آورد. میدانست خیلی غیر منطقی بود؛ اما با این وجود چنین احساسی داشت.
هری در حالی که دوستش بر روی تخت شی می نشست گفت : به نظر میاد خیلی خوب ازش مراقبت کردی هرمیون ، نمی دونم چه طوری ازت تشکر کنم .
 
________________
هری متوجه شد که اتاق محیطی کاملا دخترانه است، تمیز و مرتب ، با مقدار زیادی گلی که در گوشه کنار اتاق وجود داشت . البته خیلی هم دخترانه نبود، رنگ صورتی یا هر رنگ رو شن دیگری در کار نبود.
هرمیون به تجدید دیدار احساسی هری با جغدش لبخندی زد و او را مطمئن ساخت : اصلا مسئله ای نبود. مطمئن باشی. از بودنش در اینجا خیلی لذت بردم. اون جغد زیباییه.
که آنجا یک خانه دو طبقه راحت و کاملا معمولیه . اگرچه در قیاس با اتاق های پستی که او در طی این چند هفته اجاره کرده بود، مثل قصر می مانست . در حالی که هری در اتاق نشیمن می نشست، هرمیون در حال ریختن چای سرد برای خودشان بود که می خواستند در حالی که
در ایوان عقب خانه می نشینند و از گرما صبح گاه لذت می بردند، بنوشند. وقتی به بیرون خانه نگاهی انداخت متوجه زن جوانی شد که به در جلویی خانه نزدیک میشد.
نگاه دوزن، به هم برخورد کرد، و غریبه ، با نگرانی لبخندی زد و راهش را به سوی خانه ادامه داد. هرمیون بلافاصله چوبدستیش را قاپید و به سمت اتاق نشیمن دوید.
هیجان زده زمزمه کرد: هری ، یه زن دم دره ، نمیشناسمش . باید بری. به اتاقت آپارت کن .
هری بلافاصله، در حالیکه چوبدستیش در دستش بود و چشمانش برق می زدند، بلند شد هدویگ از روی شانه اش پرید، و به آرامی روی شنلی بالای بخاری نشست . هرمیون احساس می کرد که هری به هیچ وجه قصد رفتن ندارد، و حتی به این مقابله، خوش آمد هم می گوید.
او، دوستش را به آرامش دعوت کرد: فقط درو باز کن و ببین کیه . تا وقتی خطری نباشه، من بیرون از دید می ایستم . شاید فقط یه فروشنده وسایل آرایشه . به شی بگو چیزی نمی خوابی ، و همین جوری به قدر کافی خوشگل هستی،
این تعریف نابهنگام و غیر منتظره، باعث تعجب هرمیون شد، اما نگرانیش مانع از این شد که بتواند جواب بدهد . زنگ در به صدا درامد . نفس عمیقی کشید تا ارام شود و به سمت در حرکت کرد.
میشل گلداسمیت با نگرانی مشهود گفت: صبح بخیر ، دوشیزه گرنجر، مطمئنا شما منو به خاطر نمیارین . من سال هفتم بودم وقتی شما تازه وارد هاگوارتز شده بودید . اجازه می دید بیام داخل ، من یکی از اعضای محفل ققنوسم .
 
________________
۵ رمیول مرداد بود، اما به غریبه اجازه ورود نداد . هری گوشه و کنار و نگاهی کرد اما، تنها نمایی از هرمیون رو میدید.
هرمیون پرسید شما کی هستید ؟ چرا اومدین اینجا ؟
- فکر میکنم بدونید برای چی اومدم . اسم من میشل گلداسمیته . و اومدم تا با هری پاتر
خونه شد. محفل فقط می خواد باهاش ارتباط برقرار بکنه . قرار نیست من بدزدمش ، یا هر کاری شبیه به این انجام بدم.
هرمیون که خیلی مطمئن نبود باید چه جوابی بدهد ، لب هایش را گزید، در همان حالی ، هری از روی اجبار و نیاز حرکت کرد. او خیلی سریع از هال گذشت و در حالی کنار هرمیون ظاهر شد که چوبدستیش را به سمت میشل هدف گرفته بود و چشمانش برق عجیبی می زد.
هری با شدت و قدرت فریاد زد: اکسپلیارموس و زن جوان را دو قدم به عقب پرتاب کرد. کیف
میشلی نا خود اگاه باز شد، و چوبدستیش لیزی خورد و خیلی ساده در دستان کشیده هری قرار گرفت. نگاه پسر به مانند خنجری به او دوخته شده بود.
قلب میشل از ظاهر شدن ناگهانی پسری که زنده ماند لحظه ای ایستاد، و بعد از طلسم شدنش به شدت نفس نفس میزد . هری به او نیشخندی زد و چوبدستیش را چند اینچی بالاتر برای تهدید گرفت سرانجام ، میشل حواسش را به دست اورد و قدمی به جلو برداشت، در همان حال تلاش می کرد تا خیلی هم ترسیده جلوه نکند .
هری ناگهان دستور داد: بذار بیاد تو و به سمت اتاق نشیمن به راه افتاد، ولی چوبدستیش را از سمت آن زن دور نکرد . به او اشاره کرد تا روی مبلی بنشیند، و خودش در سمت دیگر اتاق
ادب خودمون رو نشون بدیم .
کارمند روزنامه که بدون چوبدستی و بی هیچ امیدی برروی مبل نشسته بود، با وجودج و بدستی ای که به سوی او دراز شده بود، کاملا از خود بی خود شده بود. هرچند می خواست آرام بماند، اما در عین حال نمی توانست مانع از لرزیدن دستهایش شود. بعد از اینکه هرمیون فنجانی چای سرد در مقابل او قرار داد، میشل لیوان را به لب نزدیک کرده، تا جرعه ای بنوشد، چرا که فکر میکرد در غیر این صورت عمل او توهین آمیز به نظر . لیوان را در مقابل خود روی میز گذاشت،
 
 
________________
و چشمانش را دوباره به سمت هری که چوبدستی اش را همچنان به سمت او گرفته بود،
چرخاند.
هری ناگهان گفت: شما منو پیدا کردید، خوب، چی می خواهید ؟
لحن صدایش خیلی گستاخانه و رک بود.
میشل با دستپاچگی ، در حالی که هنوز به چوبدستیش نگاه می کرد جواب داد : من از طرف محفل ققنوس اومدم . اگه بخوام حقیقت رو بگم، از اینکه پیداتون کردم خیلی متعجب شدم من فقط اومده بودم دم خانه دوشیزه گرنجر تا باهاش صحبت کنم ، که دیدم شم ادارید به این سمت میاید . من یه مشنگ زاده ام ، برای همین محفلی منو فرستاده چون تو دنیای مشنگ ها راهمو گم نمی کنم . اگه بخوام راستشو بگم، این جا خیلی هم راحت ترم.
کلمات ناخوداگاه مثل یه جریان آبشار از دهانش خارج می شدند، تا اینکه ناگهان او متوجه این موضوع شد. نفس عمیقی کشید : معذرت می خوام . من کمی عصبی ام . این اولین ماموریت من برای محفله و من واقعا نمی دونم باید چی کار کنم .
هرمیون چند قدمی را به سمت هری برداشت و به سمت میهمان ناخوانده شان برگشت : نگران نباشین . ما به شما آسیب نمی رسونیم . فقط از این که اونجوری به در ضربه زدید جا خوردیم . مطمئنا هری در این اواخر خیلی محتاط بوده .
میشل با سر تصدیق کرد: البته ، می فهمم، هر کسی تو محفل نگران این بود که نکنه وزارت خونه شما رو پیدا کنه، اما به نظر می رسه ، در دوری کردن ازشون موفق بودید.
هری با منظور به زن جوان همچنان خیره ماند، و هیج علاقه ای نداشت تا در مکالمه ای طولانی درگیر شود.
او سرانجام اظهار داشت: اوضاع الان فرق کرده، هیچ دلیلی وجود نداره که الان نتونم با محفل صحبت کنم. با ریموس لوپین و آرتور ویزلی صحبت خواهم کرد اما فقط همین دو نفر. ساعت چنده هرمیون ؟
میشل، دستش را چرخاند تا به ساعت مچیش نگاهی کند و هرمیون به ساعتی که پشت سر هری رو دیوار نصب بود نگاه کرد. و هر دو زن در یک لحظه گفتند: نه و ربعه
- من ساعت ده تو پناهگاه خواهم بود . برید اونجا. خانم ویزلی می تونه کاری کنه که آنها در آن ساعت آنجا باشند. اگه نمی توانستند ساعت ده آنجا باشند، انوقت مجبورند که صبر کنند.
 
________________
هرمیون چوبدستی میشل را به او پس داد، و ثانیه ای بعد ، میهمان با صدای ترقی ناپدید شد . هری و هرمیون برای چند دقیقه ای ساکت ماندند، تا اینکه سرانجام هری گفت : بیا، باید این
نامه را به مک گونگال بنویسیم .
دراکو مالفوی برروی میزی پر از خاک در شیون آوارگان نشسته بود و چوبدستیش را روی بشقابی چندین بار تکان داد . قبلا با تغییر شکل یک تکه چوب آن را به بشقابی بدل ساخته و حالا در پی جادو کردن غذا بود.
بعد از چندین بار تلاشی ، سرانجام چند شیرینی از شکل افتاده ظاهر شد . دراکو هیچگاه نمی توانست با با مهارت غذا ظاهرکند، چرا که جادوگران اصیل زاده ای مثل او به چنین جادوهای بی ارزشی اهمیت نمی دادند . با اینکه می دانست به احتمال قوی شیرینی ها مزه مقوا خواهند
داد، اما گرسنگی مجبورش کرد تا بلافاصله به اولین شیرینی چنگ بزند . با سه گاز شیرینی را خورد، و به همان اندازه که فکر می کرد بد مزه بود، اما دومین شیرینی را هم برداشت.
شیرینی تنها ماده غذایی بود که او می توانست با جادوی نصفه نیمه خودش تهیه کند، با این حال می دانست حتی اگر خیلی با مهارت بتواند غذایی را با جادو تهیه کند، آن غذا قوت کمی
خوشایندش نمود.
برگشت پیش لرد سیاه ؟ یعنی شکنجه و مرگ " . با تسلیم وزارت خانه شدن ؟ حبس شدن در آزکابان و احتمالا مرگ، و در واقع به اسکریمجیور اجازه می داد تا دوباره اعدام پدرش و دیگر افراد را تکرار کند. در دنیای مشنگ ها پنهان شود ؟ اصلا نمی دونست چه جوری باید این کار را انجام دهد ، پول مشنگی که نداشت ، و حاضر هم نبود تا خودش را پست کند . در دنیای جادوگران پنهان شود ؟ آن وقت احتمالا توسط وزارت خانه دستگیر می شد . اما حداقل می تونست شانسش را امتحان کند . می توانست لباس هایش، رنگ موهاش، و حتی قیافه اش را
هم تغییر دهد .
مزه ی تلخی که از خوردن شیرینی ها در دهان مانده بود، سرانجام توجهش را جلب کرد، چوبدستیش را به سمت دهانش گرفت، آب جاری کرد تا طعم بد آن را از بین ببرد . تصمیمش را گرفت، به سرعت رنگ موهایش را از بلوند به مشکی تغیر داد، و چند اینچی هم آن را کوتاه
 
________________
کرد. در گوشه اتاق تکه شیشه ای یافت، و به عینکی دور فلزی تبدیلش کرد . و در آخر لباس تیره مرگ خواریش را به بلوزی آستین بلند و قرمز رنگ، و شلواری جین، مبدل کرد.
جیب هایش را وارسی کرد و پولهایش را شمرد . خیلی زیاد نبود، اما برای چند روز زنده ماندن کافی بود. نفس عمیقی کشید، در را باز کرد و به بیرون را نگاه کرد. هیچ کس را ندید، بنابراین
چندین نسخه از پیام امروز به همراه چند روزنامه جادوگری دیگر بر روی میز پایینی وزیر تلنبار شده بودند. وزیر و دستیارانش مشغول مطالعه برداشت های مختلف روزنامه نگاران از کنفرانس خبری روز گذشته او، که در آن اقدامات وزارت در مورد شری پاتر توجیه شده بود، بودند . عمدتا این برداشت ها به نفع وزارت بودند، یا حداقل تا آن جا که می شد انتظار داشت خوب بودند.
بیش از یک ساعت، اسکریمجیور مشغول شنیدن توصیه های متفاوتی در مورد ادامه روند کارش بود. بیش تر گوش می کرد، و گه گاه سوالی نیز می پرسید. آن هایی که عقاید تندتری داشتند، توصیه می کردند که به سرعت نقشه هایش را عملی کند؛ تمام روزنامه ها را ببندد، اعلام حکومت نظامی کند، و جامعه جادوگری را به شش قلعه ای که برای این کار مناسب تشخیص داده شده بودند منتقل کند. سایرین به او توصیه می کردند محتاط باشد و صبر کند. به هر علتی که بود، کسی که نباید اسمش را برد، هنوز از تمامی قوای تهاجمی خود استفاده نکرده بود و وزارت خانه، هنوز برای رسیدن به هدف نهایی اسکریمجیور زمان د اشت. آن ها عقیده داشتند که اقدام سریع باعث آشوب و مقاومت عمومی شده، و احتمالا منجر به حذف وزیر، چه به صورت قانونی و چه غیر از آن، می شود.
سه دستیار، که چوچانگ هم در بینشان بود، دسته هایی از کاغذ های پوستی، که نامه هایی بودند که در طول شب و صبح زود رسیده بودند، را حمل می کردند. در ابتدا اسکریمجیور توجهی به ان ها نشان نداد، اما درخشش موهای بلند و مشکی چو چانگ توجهش را جلب کرد . ناگهان احساس کرد نیاز دارد با او صحبت کند.
- لطفا همتون برید. از توصیه هاتون خیلی ممنون، باید خیلی چیزا رو بررسی کنم.
مشاورانش وسایلشان را جمع کردند و مشغول بازگشت به دفاتر خود شدند . چو و دو دستیار
دیگر نیز تقریبا به در رسیده بودند.
 
 
 
 
 
________________
زن جوان که چشمانش حیرتش را منعکس می کردند سرش را به سمت او گرداند . به رغم این که اسکریمجیور در تم ام طول زندگی اش او و خانواده اش را می شناخت، در مدتی که در وزارت کار می کرد، حتی یک کلمه هم خطاب به او صحبت نکرده بود . چشمان سایر حاضرین نیز حاکی از سرگردانی شان بود، اما وزیر دلیلی ندید که کار خود را توجیه کند. بعد از چند لحظه در بسته شد و فقط چو و اسکریم جیور در داخل باقی ماندند. او به سمت میز وزیر آمد، تا آن که وزیر به او اشاره کرد که در کنار میز پایینی بنشیند.
در حالی که برای خودش یک صندلی روبه روی او جور می کرد، با لحنی دوستانه گفت : می دیدمت که میایی و میری، اما فرصت صحبت کردن با تو رو نداشتم . می خواستم بدونم اوضاع چطوره؟
باوجود افکار بدی که در مورد این مرد داشت، لبخندی زد و با حالتی عصبی پاسخ داد : مشکلی نیست قربان . اصلا انتظار نداشتم که نگران من باشین . واقعا سرتون شلوغه. در هر حالی علتی هم برای نگرانی وجود نداره . کارام اینجا واقعا خوب پیش می رن . کار سخت نیست، و منم خیلی چیزا یاد می گیرم.
اسکریمجیور لبخند پدربزرگ - مانندی زد که به نظر چو اصلا به این مرد نمی آمد . به اندازه کافی او را می شناخت که بداند به جز سلامتی او چیزهای دیگری هم در سر دارد.
وزیر به طور خودکار جواب داد: خوشحالم که اینو می شنوم. پدر و مادرت چطورن؟ اخیرا فرصت نداشتم بهشون سر بزنم.
چو او را از سلامت والدینش مطمئن کرد، و آن مکالمه دوستانه ای را برای یکی دو دقیقه ادامه دادند، در حالی که در تمام طول این مدت چو منتظر بود که ببیند چه در سر او می گذرد سرانجام آن چه را که می خواست فهمید.
اسکریمجیور با حالتی طنز آلود گفت: خب، می دونی با این قضیه هری پاتر یه ذره به دردسر افتادم. همه اش سوء تفاهمه، ولی با این حال دردسر، دردسره . شنیدم که یه زمانی باهاش دوست بودی؟
چشمان چو اندکی از حالت تنگ خود تنگ تر شدند، اما با این وجود صادقانه جواب داد : بله، ما یه مدت با هم نزدیک بودیم، اما این مال خیلی وقت پیشه . ماه ها می شه که با هری حرف
نزدم.
 
________________
- با توجه به ملاقاتم باهاشی آدم جالبی به نظر میاد. البته من خیلی کوتاه دیدمش. نظرت راجع
ساحره جوان لبخند ماشینی ای زد، و فکر کرد که وزیر با این سوالش از مرزهای ادب گشته. اما وقتی وزیر سحر و جادوسوالی می پرسید باید به آن پاسخ داده می شد.
- بله، اون آدم جالبیه . هری زندگی سختی داشته و فکر می کنم همین محکمش کرده . خیلی محکم تر از اونی هستش که بعضیا فکر می کنن . اگه قصد انجام کاری رو بکنه، هیچی نمی تونه جلوشو بگیره. شما هیچ وقت اون طور که من تجربه دارم، تجربه کوئیدیچ بازی کردن در مقابلشو ندارین. اگه چشماش گوی زرینو می دیدن، خود مرلین هم نمی تونست ازش جلو بزنه
لحظه ای مکث کرد تا در مورد دوست پسر سابقش بیشتر بیاندیشد. در حقیقت، مدت ها بود که راجع به احساساتش در مورد هری فکر نکرده بود. آخرین مکالمه جدیشان، مربوط به زمانی می شد که دوستش، ماریتا، به هری خیانت کرده بود و گرنجر از آن طلسم تنبیهی غیر ضروری استفاده کرده بود. مکالمه شان در آن زمان به هیچ وجه دوستانه نبود، و نمی توانست انکار کند
که افکارش در مورد هری پاتر تلخی عمیقی را شامل می شدند.
با این وجود جاذبه اش را نمی شد نادیده گرفت . چیزی در داخل چو همیشه متمایل به هری باقی میماند، با این که دیگر کوچک ترین علاقه ای به برقراری رابطه عاشقانه با او نداشت. اما مسلما آن گونه که وزیر امید داشت که چو اطلاعات حیاتی ای در اختیارش بگذارد و به او صدمه بزند، قصد خیانت به هری را نداشت. باید کلماتش را با دقت انتخاب می کرد.
- به نظر من هری خیلی آدم خوبیه . همون طوری که توی مسابقه سه جادوگر دیدیم واقعا جادوگر ماهریه. با وجود شرایط سختی که توش بزرگ شده، واقعا جادوگر قابلیه. فقط براش آرزو می کنم که موفق باشه.
هیچ کدام از این مسائل مورد علاقه اسکریمجیور نبودند، اما او را به سمت سوالی که از ابتدای
مکالمه شان می خواست بپرسد سوق می دادند : ظاهرا هری فکر می کنه که یه کار ناتمومی با اسمشو نبرداره. تا حالا راجع به این موضوع باهاش صحبت کردی؟
چو خیلی سریع جواب داد: نه، هیچ وقت دراین مورد بحث نکردیم . دوستی مون هیچ وقت به اون حد نرسید. من چیز بیشتری نسبت به شما در این خصوص نمی دونم.
 
________________
جوابش کم یا زیاد، حقیقت رو هم نشون می داد، اگرچه او کمی بیشتر از این مقدار از جلسات ارتش دامبلدور سال ششمش می دانست . حتی اگه او همه چیز را هم می دانست، هیچ قصد
مکالمه کمی بعد از آن به اتمام رسید. به محض اینکه چو دفتر وزیر را ترک کرد؛ می توانست نا امیدی و بیچارگی اسکریمجیور را درک و احساس کند. دیگه به هر طنابی داشت چنگ میزد.
تنها چند دقیقه بعد از اتمام صحبت های اسکریمجیور با چو ، هرمیون به هری کمک می کرد تا
وسایلش را در اتاق هتل جمع آوری کند . هری در حالی که هرمیون داشت زیپ کیفش را می بست، کلید اتاق را روی کمد گذاشت. او به تصویرش توی آینه خیره شد، تا بلکه بتواند خود را
بشرا سد . هرمیون در سکوت او را دید و کنجکاو بود که بداند چه افکاری از مغز دوستش میگذرد.
سرانجام هری به سمت او برگشت و پرسید : می تونی موهامو به همون رنگ سیاه سابقش در
او با لبخند پاسخ داد:حتما
ظرف یک ثانیه، او چوبدستیش را تکان داد و وردش را خواند ، و موهای کوتاه هری به همان رنگ سیاه طبیعی اش بازگشت . هری سرش را به عنوان تشکر تکان داد، و دو دوست چند دقیقه ای با دستپاچه گی به هم خیره شدند .
هرمیون تا جایی که می توانست خوش بینانه پرسید: حاضری ؟
هری هم چنان به او خیره مانده بود، گویی نمی خواست حرکت کند. سرانجام او گفت : نه .
بعد از این جواب یک کلمه ای ، هری کیفش را رو شانه اش انداخت و ناپدید شد . هرمیون نفس عمیقی کشید، و لحظه ای بعد به دنبال او رفت .
________________
فصل نوزدهم: بازي شروع میشود
هری در حیاط کثیف بیرون از محوطه ورودی پناهگاه ظاهر شد، که این امر باعث شد تا یک
آن طرف تر ظاهر شد و هری را دید که به سمت بنایی که صداهایی گوش خراش از آن به گوش میرسید، در حرکت است. البته مالی هم صدای تق ناشی از آپارات کردن را شنیده و به سرعت به بیرون آمد.او هری را با تمام وجود و قدرت در آغوش گرفت و هری هم که کاری از
دستش بر نمی آمد، تنها به زدن لبخندی اکتفا کرد.
او فریاد زد: هری ، خیلی خوبه که تورو صحیح و سالم می بینم . نمی تونی تصور کنی که چقدر نگرانت بودیم
صورتش بر اثر این احساسات سرخ شد.
هری در حالی که همچنان لبخند بر لبانش بود جواب داد : می دونم خانم ویزلی . راه خیلی
طولانی بود، خوشحالم کده بالاخره داره تمام کی شه.
مالی و هرمیون هم یکدیگر را در آغوش گرفتند و لحظه ای بعد رون و جینی هم ظاهر شدند. هری خیلی سریع و خلاصه هر دوی انها را در اغوش گرفت، ولی توجه خاصی به جینی
که هیچ نگفته بود، نکرد. مالی به آنها گفت که به آرتور و ریموس خبر داده و هر لحظه ممکن است برسند.
خیلی زود آنها همگی در اتاق نشیمن نشستند، اتاقی که هری می دانست قبل از رسیدن آنها توسط مالی هولی هولکی مرتب شده بود . میشل گلداسمیت به انتظار رسیدن مافوق خود در پناهگاه باقی مانده بود. بج محض ترک کردن خانه هرمیون، میشل یادش آمده بود قبلا هرگز در پناهگاه نبوده، پس با پیروی از دستورالعملها، به وزارت خانه آپارات کرده، و محتاطانه پیامی رمزی را بوسیله موشک های کاغذی به رابطش کینگزلی شکلبولت فرستاد. ظرف مدت کوتاهی کینگزلی با وی دیدار کرد و دستورالعمل چگونگی رفتن به اقامتگاه ویزلی ها با پودر پرواز و آگاه کردن مالی از دیدار زود هنگام هری و هرمیون را دریافت کرد .قرار شد کینگزلی بقیه چیزها را
هماهنگ کند.میشل یک روز کامل را از روزنامه پیام امروز مرخصی گرفته بود، پس هیچ عجله ای برای رفتن نداشت. قبل از اینکه دیر بشود، می بایست به خانه هرمیون بازمی گشت تا اتومبیل اجاره ای را برگرداند، اما او هنوز یک روز کامل را برای این کار در اختیار داشت . صراحتاً این بعنوان یکی مهیج ترین لحظات عمرش به حساب می آمد و قصد داشت تا زمانیکه شخصی او را بفرستد که برود، بماند. هری برای لحظه ای به او خیره شد و او اندیشید که آیا هری بر رفتن وی اصرار خواهد کرد یا نه، اما هری تنها روی صندلی دسته داری نشست و دیگر به او محل نگذاشت.
جینی در حالی که تمام سعی خود را بکار می برد تا طبیعی نشان داده شود گفت: موهاتو دوباره سیاه کردی.
هرمیون بلافاصله متوجه چشمان قرمز پف کرده ساحره جوان تر شد ، اما وقتی به هری نگاه کرد، به نظر می رسید که او متوجه نشده است . نمی توانست مطمئن باشه که هری حقیقتاً موضوعات دیگری در ذهن خود داشته یا اینکه حقیقتا یک پسر نو جوان بی دقت معمولی بود، اما به هر حال او نفس راحتی کشید. دیر یا زود، هری باید با این مشکل مواجه شده و حلش می کرد، اما نه الان.
همین جوری جواب داد: هرمیون این کار رو برام کرد. از بور بودن خسته شده بودم.
دوباره لبخندی زد و برخلاف بیزاریش از بازگشت به پناهگاه، حالا که رسیده بود، نمی توانست از محیط این مکان متزلزل لذت نبرد . هری جایی را نداشت که واقعاً آنجا را خانه خود بنامد خانه شماره 12 گریموالد به او تعلق داشت، اما هرگز در آن حسی مانند در خانه بودن نداشت و مطمئناً خانه شماره 4 پریوت درایو حتی کمتر از آن. پناهگاه برای او آشناتر بود اگرچه که او تنها چند هفته از زندگی خود را در آن سپری کرده بود.
چهار دوست در حالی آرام نشسته بودند، که می اندیشیدند به خاطر حضور مالی و میشل، برای داشتن یک مکالمه حقیقی ، باید صبر کنند. سرانجام صدای جرقه هایی را از شومینه شنیدند، و همگی سر خود را چرخاندند تا ریموس لوپین را که به آرامی به داخل اتاق نشیمن قدم میگذاشت ببینند. پنج ثانیه بعد، صدای خفه ای بیرون از خانه کنار در، خبر از رسیدن آرتور داد.
هری ایستاد و درحالیکه هر دو لبخند وسیعی می زدند با ریموس دست داد. هرچند هری در ابتدا اصلا مایل به بازگشت به پناهگاه نبود، ولی حال که رسیده بود، روحش به پرواز درآمده بود. او قبلا درک نکرده بود چقدر در طی دوران تبعیدش، دلش برای همه تنگ شده است و فقط دیدن چهره های انسانهای مهم در زندگیش، وزنه ای را از روی شانه های او برمی داشت زمانیکه آرتور به سرعت از در وارد شد، او نیز لبخندی زد و هری را به گرمی در آغوش گرفت.
 
________________
آرتور نکوهش کنان گفت: هری، تو حتی تو این لباس فرسوده هم، خوب به نظر میایی . خیلی عالیه که دوباره بین ما برگشتی جایی که بهش تعلق داری
هرچند هری نمی توانست مطمئن باشد که آیا با این که به جایی که به آنجا متعلق است بازگشته موافق است یا نه، اما از آقای ویزلی صادقانه تشکر کرد و احساسی راحت تری بیشتری نسبت به 7 هفته گذشته، از زمان مرگ دامبلدور می کرد. سر انجام احساس کرد که نبردش با
وزارتخانه به اتمام رسیده، و بالاخره می تواند نجراحتی آنان که به او نزدیک بودند را دیدار کند.
آرتور بعد از تعارفات اولیه و اتمام مکالمه شان، پرسید: کجا می خوای ما با صحبت کنی، هری؟
او از اطلاعات میشل گلداسمیت حدس زده بود که هری می خواهد با او و ریموس تنها صحبت
کند.
در عوض هری تصمیمش را عوض کرده پاسخ داد : دقیقاً همین جا، تو اتاق نشیمن . هرکس اینجاست هم می تونه بمونه. آنها هم باید چیزیورو که می گویم بشنوند، اما من باید منتظر فرد دیگه ای باشم. فکر می کنم به زودی خواهد رسید.
تنها هرمیون بود که می دانست هری ، ایوان هرینگتون را نیز دعوت کرده است . غروب روز قبل، ایوان یک آینه دو طرفه برای هری آورده بود، شبیه به همانی که سالها پیش سیریوس به هری داده بود، اما از لحاظ اندازه به نصف آن میرسید. اگر هری سه بار با چوبدستی اش به آینه ضربه می زد، آینه ایوان تکان می خورد. آن وقت کاراگاه به مکانی امن میرفت تا بتواند در آنجا با هری صحبت کند. آینه ها به خوبی کار می کردند، و ایوان و هری هر دو توافق کردند که کاراگاه هم باید در این ملاقات حضور داشته باشد . ایوان توضیح داد که می تواند ساعت 10:30 در پناهگاه حضور داشته باشد، یعنی به محض اتمام بعضی کارها در وزارتخانه.
- کروشیو !
پیتر پتیگرو به زمین سردی پوشیده شده از سرامیک سقوط کرد، و به سبب طلسم نابخشودنی ای که لرد ولدمورت خشمگین اجرا کرده بود، از درد به خود می پیچیده گناه پیتر چه بود؟ پیتر لب سرعت کافی خود را برای پرستاری از اربابش نرسانده بود، علیرغم این واقعیت که او از میان اقامتگاه در حال گسترشی که ولدمورت و پیروانش در آنجا اسکان گزیده بودند، به سرعت عبور کرده بود.
هرچند او در طول سال دو دوجین بار تحت طلسم کروشیو قرار میگرفت، اما هنوز هم از اثرات آن مصونیت پیدا نکرده بود. این بار هم دقیقاً به اندازه بار اول برای او درد آور بود. ولدمورت
 
________________
خیلی سریع طلسم را برداشت چرا که در حقیقت خشم وی معطوف به پیتر نبود، بلکه بسوی سوروس اسنیپ بود که هنوز بازنگشته بود . اگر چه ولدمورت تصدیق میکرد که اسنیپ مهم کن است هر لحظه در طی روز برای نشستی در خصوص دستورالعمل های مرتبط به دوروز پیش برسد، اما غریزه اش به او می گفت که اسنیپ برنخواهد گشت . فرار او خطرناک، و غیر قابل بخشش بود (هرچند به ندرت پیش آمده بود که ولدمورت کسی را ببخشد ) و نیاز به انتقامی فالفور داشت. اجازه به تعویق انداختن حکم دراکو مالفوی یک چیز بود، و خیانت توسط سوروس اسنیپ چیز دیگری.
ولدمورت با نیشخند در حالیکه آرامشی را در بدرفتاری با خدمتکاری به دست آورده بود گفت : وظیفه تو مراقبت کردن از من است دم باریک، و تو هنوز در چنین کار راحتی شکست میخوری،
پیتر هنوز به خاطر اثرات جانبی طلسم قادر به پاسخگویی نبود، حتی برای عذر خواهی ای حقیرانه به خاطر گستاخی و فضولیشیا . با تلاش بسیار موفق شد بایستد، اما متوجه شد که اربابش دیگر به او توجهی ندارد، و کاملا در فکر عمیقی فرو رفته است . پیتر ایستاده بدون اینکه صدایی ایجاد کند باقی ماند، تا نکند حواس لرد را پرت شود . آنها به همان حال برای دقایقی باقی ماندند.
_" بازوتو بده به من، دم باریک
پیتر می دانست این یعنی چه . ولدمورت می خواست تمام مرگ خوارانش را جمع کند، اگرچه بیش از نیمی از آنها در مسافتی به نزدیکی یک فریاد بودند. البته این فراخوانی تنها به حضور یک مرگ خوار نیاز داشت، با وجود اینکه هر کسی که نشان سیاه را حمل می کرد آن را احساس می نمود. پیتر آستینش را تا بازو بالا زد تا نشان روی ساعدش را نشان دهد . تقریباً بطور غیر قابل مشاهده ای، ولدمورت چوبدستی اش را بالا برد تا نشان او را لمس کند . پتیگرو دندان هایش را به خاطر درد سوزانی که در نقطه تماس چوب ولدمورت آنهم برای مدت 1/0 ثانیه او را در بر گرفته بود ؛ برهم فشرد. سرانجام، ولدمورت چوبدستی اش را برداشت و پیتر در حالیکه نفس های عمیقی می کشید با شانه به جلو افتاد.
- ما همدیگر را در اتاق نشیمن ملاقات خواهیم کرد، دم باریک ، لباسم راتنم کن .
خدمتکار بیچاره با صدای ضعیفی جواب داد: بله ارباب.
صدای پای قدم هایش روی شن های مسیر کوه، طوری سوروس اسنیپ را جذب خود کرده بود که، گویی دارد به آرامی در مسیر کوه آلپ در سوییس راه پیمایی می کند. او از احساسی که به هنگام فرو بردن دستان خود در جویبار و چشیدن آب یخ به او دست می داد، لذت می برد .
 
________________
خورشید به سادگی در فضای آسمان می درخشید، و تنها چند تکه ابر سفید پف کرده صحنه
تماشایی آسمان آبی را لکه دار می ساخت. همچنان که به سمت پایین دره پیش می رفت، کاج ها و صنوبرها را نیز تحسین می کرد.
بعد بر اثر دردی که از گرمای سوزان ناشی از نشان سیاه روی بازوی چپش احساس می کرد، تقریبا روی زانوهایش فرو افتاد . به سرعت شروع به عمیق نفس کشیدن کرد تا عکس العمل خود را در برابر درد کنترل کند. چشمان خود را بست، بازویش را چنگ زد و منتظر ماند. ده ثانیه بعد، درد کمتر شد و با کمی نفس عمیق کشیدن های بیشتر، دوباره می توانست معقولانه فکر
کند.
با خود فکر می کرد : لرد سیاه می داند، و حالا بازی شروع می شود. با عدم پاسخش در برابر فراخوان، ولدمورت خیانت او تایید شده می یافت . مطمئناً لرد سیاه تا
الان آن را حس کرده است. احضار فقط آنچه که او در عمق وجودش می دانست را تایید می کرد. ولدمورت مدت طولانی را برای پیدا کردن او صرف کرده ، شکنجه اش داده و به کشتنش خواهد داد. هیچ جای خوش بینی نبود، اسنیپ مطمئن بود که زندگیش خیلی زود به سرانجامی دردناک و سخت می انجامد، اما خوشبختانه نه خیلی زود و نه هنوز.
از لحاظ تئوری، ولدمورت و دوستانش به هیچ وسیله ای نمی توانستند جای او را پیدا کنند. فقط از لحاظ تئوری . اما اسنیپ می دانست که لرد سیاه قدرتهای ناشناخته ای هم در اختیار دارد. چند بار او سرش را به خاطر تعجبشی از سلطه لی رد سیاه بر جادو تکان داده بود؟ چند بار پیش آمده بود که ولدمورت چیزی را که دیگران حتی بدان نیاندیشیده بودند را از قبل میدانست؟
اسنیپ دو انتخاب داشت. اول اینکه در همین پناهگاه سوییسی راحتش بماند و امیدوار باشد که ولدمورت در حقیقت وسایل مناسبی برای تعقیب او را نداشته باشد . یا اینکه فرار کند، و مکان خود را هر شب تغییر دهد . هرچند انتخاب دوم در ابتدا محتاطانه به نظر می امد، اما او متوجه شد که این جابجایی دائمی ، تنها شانس دیدن اتفاقی او را افزایش می دهد . در بالای آلپا، چنین اتفاقی مانند این بعید به نظر می آمد. برای این لحظات او می توانست یک جا بماند.
بازویش شروع به سوزش کرد، اما او به سمت جلو گام بر داشت و باز این صدای خرد شدن زیر پایش بود که به او آرامش می داد.
زمانیکه مکالمات در پناهگاه به پایان رسید، هری برای اولین بار به جینی خیره شد . علیرغم
گذراندن ساعت های زیادی در روزهای قبلی ، با وجود افکار مشغولی که داشت، خیلی کم به او توجه کرده بود. اما حالا چشمانشان به یکدیگر دوخته شده بودند و بی هیچ احساسی همدیگر را
 
________________
می نگریستند. تقریبا زیباییش اش را از یاد برده بود، در واقع در حال حاضر حتی زیباتر از شش هفته پیش به نظر می آمد، اما او می توانست نشانه هایی از درد و غم را هم در چشمانش ببیند.
جینی هم مشتاقانه به هری خیره شد گویی داشت تلاش می کرد تا پیامی را به هری منتقل کند یا اینکه شاید تلاش می کرد تا چیزی را از او چشمان او بخواند، اما او متوجه شد که این چشمان را نمی شناسد. چیزی آنها را تغییر داده بود و نه تنها فقط به خاطر جذب جاودانه ساز . جینی سختی را در آنها میدید که در دوره کوتاه مدت عشقیشان در بهار وجود نداشت. سرانجام،
مجبور شد که روی خود را برگرداند.
از گوشه اتاق نشیمن ، هرمیون با چشمانی تنگف شده، هری و جینی را مشاهده کرد و متحیر بود که چه پیام صامتی بین آن دو منتقل شده است . رون، هرمیون را که هری را زیر نظر داشت دید، و متوجه حالتی غریب بر صورتش شد. و از اینکه از خواندن فکر او عاجز بود، چشمان خود را از شدت خشم به هم فشرد.
یک ضربه به در جلویی ، این لحظات ناراحت کننده را از بین برد . همه می دانستند هر کسی که بیرون در ایستاده نمی داند که هیچ کس تا به حال از در جلویی پناهگاه استفاده نکرده. هری از صندلی خود پرید و به سرعت قبل از آرتور خود را به در رساند. به محض اینکه هری در را باز کرد و کاراگاه موطلایی، بلند قامت وارد شد، سکوت مطلقی فضای اتاق نشیمن را پر کرده بود.
هری به تماشاچیان متعجب گفت : ایشون ، ایوان هرینگتون هستند. همان کاراگاهی است که من رو تعقیب می کرد. اما همانطور که می بینید ما به تفاهم رسیده ایم. آقای هرینگتون کمک بسیار بزرگی برای من بودند . ایشرون دیدار منو با پیام امروز ترتیب دادن. و من نمی توانستم بدون حضور اون امروز اینجا باشم . همه در اتاق به غیر از هرمیون، چشمانی باز شده و حالتی متعجب را به اشتراک داشتند . مطمئناً آخرین فردی که انتظار داشتند که به این جمع وارد شود همان کاراگاهی بود که تا چند هفته پیش در تعقیب هری بوده. آنها ساکت باقی ماندند و نمی دانستند که چه عکس العملی نشان دهند. هرینگتون وضعیت نامساعد انها را درک کرد.
- هری به من در مورد محفل ققنوس چیزهایی گفته، پس احتیاجی نیست که اون رو از من پنهان کنید. اگر بخواهم رک باشم، من پیمان خودم رو به عنوان یک کاراگاه برای کمک به هری شکستم. این تصمیم را به همین راحتی نگرفتم بلکه نتیجه تفکراتی درد آور در روزهای متعدد بوده در پایان ، من نمی توانستم از دستوری که برای دستگیری فردی بود که متهم به انجام هیچ جرمی نبوده و هیج خطری هم برای جامعه جادوگرها نداشت، اطاعت کنم . من همچنین امده ام تا مطمئن بشم که اسکریمجیور توانایی رهبری این جنگ را ندارد.
 
________________
آنها همچنان محتاطانه به او خیره ماندند. واضح بود که اسکریمجیور هیچ چیزی را بیش از نفوذ در مجمع مخفی دامبلدور دوست نداشت و این شاید چیزی بیش از یک حیله هوشمندانه نبود. از سوی دیگر، شاید هرینگتون جوابی به دعاهای آ نها بود، یک کاراگاه بلند مرتبه به اطلاعاتی دست رسی داشت، که پیشترها، کینگزلی شکلبولت دسترسی داشت.
آرتور با حرکتی اشاره کرد: البته شما متوجه هستید که ما باید بسیار مراقب باشیم . شهرت شما بپش لز شما به همه جا میرسد آقای هرینگتون . حتما درک خواهید کرد اگر ما در خوشامدگویی به شما در بین خودمان محتاطیم. ایوان لبخندی به نشانه دانستن زد و پاسخ داد: و کاملا درسته. من مایلم برای اثبات وفاداری ام حتی وریتاسر مبنو شم . من کمتر از این انتظار ندارم . درک کنید که در حال حاضر دیگر راه بازگشتی برای من نیست.
به عنوان یک امر معمولی، محفل قبل از آشنایی نهایی و شروع به کار، از همه اعضاء جدید تحت معجون حقیقت سوالاتی را میپرسید، و در حقیقت در طی سالها تعدادی از جاسوسان به این روش شناخته شدند. اگرچه هرینگتون در آن لحظه بدنبال عضویت نبود، استفاده کردن از سرم مقتضی و لازم به نظر می رسید. آرتور نگاهی به ریموس انداخت و هر دوی آنها نگاهشان را به سوی هری برگرداندند.
هری به سوال ناگفته آنها پاسخ داد : من به اون اعتماد دارم. اون خودش رو به من ثابت کرده. وریتاسر مرا به او بدهید.
آرتور و ریموس دوباره به هم نگاهی انداختند و ریموس سرش را به ن شانه قبولی کمی تکان
داد.
آرتور گفت : با ما بیاید آقای هرینگتون، به اتاق جلسات می ریم. معجون آنجاست
سه جای خالی به چشم میخورد.
لرد ولدمورت بی صدا و کینه توزانه به پیروانش خیره شد، همه کسانی که از مخفیگاههایشان خارج شده و آپارات کرده تا به فراخوان او پاسخ گویند . همه به جز 3 نفر. مرگخواران، که بیشترشان جنایتکاران سنگدلی بودند، چاپلوسانه زیر نگاه ارباب خود تواضع می کردند.
- ما یک خاین داریم
 
 
 
 
 
________________
او سرانجام هیس هیس کنان این را گفت و دوباره به سکوتی 30 ثانیه ای بازگشت:اون 2 ولت از برادران شما را کشته، چرا که آنها به من خیانت نمی کردند. به جز یکی. یکی به من خیانت
کرده.
تا الان حتی احمق ترین مرگخوارم که تعداد زیادی درآنجا حضور داشتند، هم فهمیده بود. اسنیپ فرار کرده بود.
- ما باید بدون معطلی به این خیانت رسیدگی کنیم . پالمر و نلسون با من بیایید . بقیه شما به سرکاراتون برگردید. اما دقت کنید که چه اتفاقی برای فردی که به لرد ولدمورت خیانت دگی کنه ، می افته !
یک ساعت بعد، ولدمورت به تنهایی نشسته بود و به انتخابهای پیش پایش می اندیشید . او دو مرگخوار باتجربه و مورد اعتمادش، پالمر و نلسون را به جنگل ممنوعه فرستاده بود تا ببینند چه می توانند بکنند، هرچند ولدمورت انتظار نداشت که آنها نشانه ای پیدا کنند. اسنیپ برای آن بسیار بسیار باهوشتر بود. او همکارانش را کشته بود، و پنهان کردن بدنهای آنها مثل یک بازی بچه گانه برای جادوگری به توانایی اسنیپ به شمار می آمد.
ولدمورت از این که حواسش از ماموریت اولش ، بازیافت و حمایت از باقیمانده جاودانه ها، پرت شود نفرت داشت، اما خیانت اسنیپ هم قابل چشم پوشی نبود . او می دانست که بسیاری از پیروانش پشت سرش غرغر می کنند و همچنین می دانست که شکست او در داشتن رفتار قطعی در این لحظات بحرانی می تواند منجر به فرارهای بیشتری شود . نه! مسئله اسنیپ باید به سرعت رسیدگی شود.
اگر طبق انتظارش، پالمر و نلسون بدون هیچگونه اطلاع ما با فیدی باز می گشتند، آن وقت ولدمورت مجبور بود که خودش دست به کارشود. او تلاش می کرد که از استفاده از این جادوی مخصوص دوری کند، جادویی که منحصر به خودش بود . او ممکن بود از نتایج آن رنج ببرد. فرار دراکو مالفوی استحقاق چنین عمل غیر عادی و فوق العاده ای را نداشت، اما برای سوروس اسنیپ راه دیگری وجود نداشت.
گرسنگی بر دراکو غلبه کرده بود و او برای اولین بار بعد از تصمیمش به خیانت به لرد سیاه،
غذای خوبی را مصرف کرد. هرچند او رستوران سه دسته جارو را ترجیح می داد، اما می دانست که کارکنان در هاگزه د سوالات کمتری می پرسند . متصدی پیر نگاهی چپ چپ و خسیسانه
به او انداخت، و دراکو آرزو کرد که مرد مو سفید به سادگی ورود جادوگری به آن جوانی را بدان مکان نامناسب تصور نکند. با این وجود، همانطور که دراکو آرزو و انتظار داشت هیچ کس مزاحم او نشد.
 
________________
به محض اینکه از پیچی گذشت و از هاگزمید دور شد، به جنگل پشت شیون اوارگان آپارات کرد، تا کمترین تماس ممکن را با جادوگران داشته باشد . کمی بیشتر در میان درختان تنومند قدم زد تا اینکه صخره ای مناسب برای استراحت و تفکر یافت . بی هیج هشداری ، نشان سیاه روی بازویش به شدت سوخت، و دراکو از روی تخته سنگ به روی زمین لیز خورد، و با دست دیگرش بازویش را چنگ زد. جیغ کوتاهی زد، اما موفق شد عکس العمل خود را برای 10 ثانیه دردناک کنترل کند.
دراکو هرگز درد احضار لرد سیاه را احساس نکرده بود، اما درباره آن اغلب از مرگخواران شنیده بود. در حالیکه نفس عمیق می کشید، متعجب بود که چه اتفاقی افتاده که موجب شده ات الرد سیاه این فراخوان را اجرا کند . آیا دراکو خودش دلیلی بر این موضوع بود؟ امیدوار بود که اینگونه نباشد، اما او نمی توانست احتمالش را نادیده بگیرد . او دوباره به صخره تکیه داد، به نوک درختان نگاه کرد و چشمان خود را بستد
موقعیت ناپایدار و ناامیدانه اش کم کم زیاد تر خودش را نشان می داد، و اگر مجبور بود بار دیگر این کار را انجام دهد، بعد از آن یورش خرابکارانه به نزد لرد سیاه باز می گشت . اما آن انتخاب دیگر وجود نداشت. خیلی زود او نیازمند پول می شد، اما امیدوار نبود تا گالیونی از بانک گرینگوتز کوچه دیاگون آنهم بدون شناخته شدن یا مورد توجه قرار گرفتن، بگیرد. حتی با تغییر قیافه، او باز هم می بایست خود را به گابلین مسئول بانک می شناساند، و نام دراکو در حال حاضر در لیست مرگخواران شناخته شده قرار گرفته بود . در واقع، اگر درست متوجه شده بود، حساب او تا آن لحظه توسط وزارتخانه بسته شده و در هر حالی از دسترسی او به سردابش
جلوگیری میشد.
او برای مدت زیادی به فکر فرو رفت، چه کسی می توانست به او کمک کند؟ مادرش ؟ هیچ راهی نبود، و دراکو تنها می توانست امیدوار باشد که لرد سیاه مادرش را برای فرار او تنبیه نکند. خانواده دوستانش در هاگوارتز؟ همه دوستانش متعلق به برج اسلایترین بودند و تا انجایی که او می دانست، همه آنها از لرد سیاه حمایت می کردند. آنها او را بی درنگ به مرگخواران تحویل می دادند، و امیدوار بودند که جایزه ای بگیرند . دیگر کجا می توانست برود؟ او قبلا جهان مشنگ را امتحان کرده بود و می دانست که در آنجا نمی تواند زنده بماند. تسلیم کردن خودش به وزارتخانه ، دیگر خیلی انتخاب بدی به نظر نمی رسید. مطمئناً او در آزکابان زندانی میشد، اما اگر با حکومت همکاری کند، شاید حکمش کمتر شود. در غیر این صورت، او از طرف لرد سیاه و معشوقش محافظت خواهد شد.
دو صدای تیز آپارت از اعماق جنگل، دراکو را از فکری که در آن فرو رفته بود درآورد. چه به دلیل آپارات کردن بود چه خیلی ساده، تنها حیوانی شاخه ای خشکیده را شکسته بود، او نمی
 
________________
توانست مطمئن باشد، اما قصد هم نداشت که بفهمد . در حالی که قلبش به دهنش رسیده بود ، به روی پاهایش پرید و با تمام سرعتش به سمت عقب به سوی کلبه باز گشت، در حالیکه سعی
می کرد تصمیم بگیرد که اگر لازم باشد کجا می تواند آپارات کند.
برای دراکو غریب بود، اما دو صدای ترقی خبر از رسیدن پالمر و نلسون در چند صد یاردی درون جنگل می داد، اما با نهایت خوش شانسی جادوگر جوان، دو مرگخوار با تجربه موضوعات دیگری در ذهن خود داشتند، هرچند که مطمئنا برخورد با دراکوی جوان را نیز دوست داشتند . آنها به نقطه ای رسیده بودند که اسنیپ و دیگران در مورد نگهبان های هاگوارتز مطالعه میکردند، و دو مرگخوار باسابقه برای ساعاتی شروع به جستجو کردند . اما همانطور که پیش بینی می شد، آنها هیچ چیز پیدا نکردند و بازگشمند تا به ولدمورت گزارش دهند.
3 { { { { { { { { { { { { { { { { { { { { { { { { { { { { { { { { { { { { { ::
شری به رول و شر میول با نگاهی که نشان هنله این بود که دوستان نیاز به صحبت دارند پیشنهاد داد: بیایید برویم بالا تو اتاق شماها. یه کمی الان وقت دارم .
هری نمی توانست درباره وقایع روز در پناهگاه شکایتی داشته باشد. ایوان آزمون وریتاسرم را گذرانده بود و آرتور و ریموس سبکسرانه بدست آوردن یک منبع مهم اطلاعاتی به خصوص یکی مثل ایوان هرینگتون در وزارتخانه را جشن گرفتند. بر خلاف میشل گلداسمیت، ایوان نه به تعلیم نیاز داشت نه به راهنمایی برای محتاط بودن . او کامل بود. هری بطور مبهم بیان کرد که وظیفه ای دارد که باید در هاگوارتز انجام دهد ، و اگر پروفسور مک گوناگال مخالفتی نداشته باشه، فردا صبح به آنجا خواهد رفت. اگرچه مالی ناراحتی خود را از حضور یک شبه هری در پناهگاه بیان کرد، آرتقر و ریموس او را برای گفتن جزئیات بیشتر تحت فشار قرار ندادند، همه موافق بودند که با وجود نگهبان ها و دیگر محافظت ها، هاگوارتز مکانی نسبتاً امن بود
هرمیون به دنبال رون از پله ها بالا رفت و هری پشت سر آنان بود، اما جینی سفت و سخت نشسته بود، مطمئن نبود که آیا در میان آنها پذیرفته خواهد شد یا نه . همین دیروز بود که احساس کرده بود او هم قسمتی از گروه است، که آنها را تا قصر گریموالد همراهی کرده بود، اما حالا بعد از اینکه متوجه شد احساسات هری در قبال او تغی یر کرده، احساس یک رانده شده را داشت. هری اشاره داد که او هنوز نشسته و برای لحظه ای باقی ماند.
دو دوست نگاهی به یکدیگر انداختند و هری سرش را به سمت پله کج کرد و او را برای همراهی دعوت کرد. جینی لحظه ای دیگر درنگ کرد، سپس سرش را به نشانه توافق تکانی داد و بلند شد.
________________
رون با لبخند در حالیکه به شوخی بازوی دوستش را می فشرد شوخی کنان گفت : خیلی خوبه که تو رو دوباره داریم، رفیق . من و جینی اوقات حسته کننده زیادی رو با هم گذراندیم.
جینی شکلکی دراورد، اما شفاهاً مخالفت نکرد.
هری در حالیکه به جینی لبخند می زد در جواب گفت : من می تونم آدم های بدتری رو برای گذراندن زمان با آنها را تصور کنم
جینی در پاسخ با ذوق و شوق کمتری لبخندی زد، چرا که می دید لبخند هری از روی اجبار بوده، تعریفی عادی. با این حال جینی از نظر هری و این حقیقت که او را برای اولین بار به بالا دعوت کرده، ممنون بود.
هرمیون و جینی خود را به راحتی روی تخت هری در اتاق رون جای دادند، در حالیکه رون روی تختش نشسته بود و هری تنها صندلی اتاق را بلند کرد، آن را سمت خود چرخاند و دستانش را روی پشتی آن قرار داد. اگرچه آنها در همان جاهای همیشگی خود در سالهای گذشمق نشستند، اما این بار شبیه دفعات قبل نبود. بر خلاف شوخی های اولیه، فشار و بحران به سرعت فضای اتاق را پر کرد.
هری بی مقدمه اعلام کرد : من فردا به هاگوارتز خواهم رفت، دوست دارم همه شما هم بیایید اگه می توانید
رون سرش را به نشانه موافقت تکان داد، او کاملا ا میدوار بود که هری خیلی زود به هاگوارتز سفر کند، گفته بود که 2 تا از 3 جاودانه ساز باقیمانده ، در آنجا هستند.
بطور قطعی اعلام داشت :من میام، فقط تعداد کمی وسیله برمیدارم . چیز زیادی نیاز نخواهم داشت، هروقت چیزی نیاز داشتیم، می تونیم برگردیم .
هرمیون در حالیکه در جای خود جا به جا میشد توضیح داد : من دیشب از پدر و مادرم پرسیدم. در حقیقت فکر کنم باید بگم که به آنها در مورد این موضوع برای مدتی جای خواهم رفت، اطلاع داده ام. آنها خیلی از این موضوع خوشحال نبودند، و من مجبور شدم درباره نیازم به تمرینات خاصی بخاطر موقعیت سرپرست دخترانم، داستانی سرهم کنم . باید امروز به خانه خودمان بروم ولی فردا صبح برمیگردم همین جا
لبانش را به نشان ناراحتی برهم فشرد، واضح بود از اینکه باید پدر و مادرش را فریب دهد، ناراحت است. جینی بیشتر احساس مبارزه و جنگجویی می کرد . او هم می خواست برود اما
مجاورت با هری دردناک میبود، خصوصاً اینکه آنها تقریباً مطمئناً شانسی برای صحبت در مورد رابطه شان نخواهند داشت. هری موضوعات بسیار مهمتری داشت که به آنها فکر کند، و جینیواقعا کاری برای منحرف کردن ذهن هری از این موضوعات نمی توانست انجام دهد. هرچند در خاتمه احساس کشش را حس میکرد.
جینی نیز یا صدایی ارام تر از صدای برادرش بیان داشت : من هم میام.
هرمیون با نگرانی گفت : ما باید به مادرت بگیم، چون تو هنوز 17 سالت نشده
لب پایینش را گزید چرا که هم از این می ترسید که خانم ویزلی اجازه خروج به جینی ندهد و هم اینکه خانم ویزلی ممکن است اجازه دهد . کدامینشی بهتر بود؟ از یک سو، جینی در مورد جاودانه سازها خبر داشت، روزهای پیش بقیه را تا قصرگری موالد همراهی کرده بود و استحقاقش را داشت که با آنها باشد. اما هری قطعاً نیازمند حواسپرتی هایی رمانتیک گونه نبود و حتی اگر جینی بیشترین تلاش خود را هم برای جلوگیری از مواجهه او می کرد، این موضوع تقریباً اجتناب ناپذیر به نظر می رسید.
جینی با قاطعیت اظهار داشت : من در هر صورت خواهم رفت، برایم مهم نیست که چه اتفاقی
هری با تندی قبل از اینکه بتواند حرفش را تمام کند، صحبتش را قطع کرد و با عصبانیت گفت : تو فقط اگه مادرت اجازه بده میبای . من با او صحبت خواهم کرد.
جینی از تن صدای هری ترسید، صدایی که جای هیچگونه مخالفت نمی گذاشت. این صدایی
بود که هر مرگخواری در آن واحد می شناخت.
لرد ولدمورت یک نفس با صدایی که به سختی شنیده می شد، هیس هیس کنان گفت: میتونید
بریل
پالمر و نلسون به آرامی و سرعت اتاق لرد سیاه را ترک کردند. پیتر پتیگرو به مانند همیشه دور
از چشم نزدیک گنج ه ایستاده بود.
بعد از سکوتی طولانی که در هیچ کس تکان هم نمی خورد، ولدمورت ناگهان پرسید : ساعت چنده دم باریک؟
یک ساعت بزرگ قدیمی در انتهای اتاق وجود داشت، کاملا در معرض دید ولدمورت، کسی که برخلاف دیگر ناتوانی هایش ، بینایی عالی داشت. اما با این وجود او از پیتر خواست تا زمان را بگوید، او هرگز شانس داشتن رفتاری مهربانانه با خدمتکارش را از دست نمی داد . پیتر دو قدم جلو رفت تا بتواند ساعت را بخواند.
- 4:10 بعدازظهر ، ارباب
 
________________
- برو دم باریک. تو باید استراحت کنی . ما شب طولانی پیش روی خود داریم. 11:50 شب به اتاقم بیا. ما نیمه شب خواهیم رفت.
پیتر بی اراده شروع به لرزیدن کرد و در اندیشه این بود که چه چیزی در انتظارش هست . او نمیدانست که به کجا سفر خواهند کرد و یا ولدمورت چه برنامه ای دارد، اما می دانست که به مسئله سوروس اسنیپ مربوط است. او علاوه بر این می دانست که این مواجهه جالب نخواهد
بود
 
________________
فصل بیستم :
تو دیگه من رو نمی شناسی
در حالیکه هری پاتر بعدازظهر خوشایند و دوست داشتنی را با دوستانش در پناهگاه سپر می کرد، اسکریمج کور ، وزیر سحر و جادو در اتاق خود نشسته و تلاش می کرد برای قدم بعدی خود تصمیم بگیرد. قاطعیت ، مشخصه اصلی دوران وزارت او بود، و بندرت پیش آمده بود که او به زمانی بیش از چند دقیقه برای تصمیم گیری نیاز داشته باشد . بعضی این موضوع را صفت قابل تحسین و ستودنی می دانستند، اما دیگران اینگونه استدلال می کردند که او به اندازه کافی روی تصمیمیات خود فکر نمی کند.
اما این تصمیم به تمام تمرکز او نیاز داشت و او به سادگی نمی توانست به نتیجه ای دست یابد. قلبش میخواست بلافاصله برنامه هایش را اجرا کند، تحت کنترل در آوردن مطبوعات ، اعلام حکومت نظامی و آغاز جابجایی رای دهندگانش به قلعه هاگوارتز و دیگر اماکن مشابه. اما غریزه سیاسی او با چنین حرکت تند و سریعی مخالفت بود و مشاورانش بارها در این باره بحث کرده بودند که وزارتخانه نمی تواند چنان دستوراتی را بسیار سریع انجام دهد.
بااین حال روشن شده بود که او نمی تواند خیلی منتظر بماند . هر روز امکان داشت برای روزنامه ها فاش شود، و از آنجا که حساس ترین قسمت "دستور الجمل جدید " هنوز آشکار نشده بود، و اگر او خیلی منتظر می ماند، به ناچار ان هم فاش میشد. ناکامی او بر سر قضیه هری پاتر خیلی ساده یک سناریوی بسیار پیچیده را، پیچیده تر کرده بود. در یک لحظه، جامعه بر علیه وزراتخانه تغییر عقیده داده بود و دیگر نمیشد به همکاری ساحران و جادوگران برای اجرای دستوراتش ، که همچنان یک فرضیه بود، خیلی حساب کرد.
خوشبختانه ، اسکریمج ی نر میدانست که جامعه جادوگری حافظه کوتاه مدتی دارد . اگر او چند روزی منتظر می ماند و هری پاتر را آزاد میگذاشت، این افتضاح به محض آنکه خبر حمله بعدی مرگ خواران به سرتیتر جراید برسد، فراموش شده و خواهد گذشت . سرانجام ، وزیر تصمیمش را گرفت، تصمیمی که با وجود تفاوت های غریزی و قلبی وی سر برآورده بود. او 2 یا 3 روز منتظر می ماند، اما بعد از آن، اولین قدمها که اولین آنها اعلام حکومت نظامی و بسته شدن تمام روزنامه ها بود، باید بر داشته می شد.
 
________________
- آره!
رون از اینکه بار دیگر دروازه را نجات داده بود بسیار خوشحال بود، او تلاش هری برای گل زدن از طرف حلقه چپ را بی نتیجه گذاشته بود . هری تلاش کرده بود رون را به سمت راست فریب دهد، امارون از چشمان دوستش این موضوع را خوانده ، موقعیتش را حفظ کرد، و با دست چپش ضریه ناگهانی به کوافل زد و آن را از محدوده گل دور کرد
هری پشت سرش در حالی که توپ توسط مدافع دور شده بود و حالا در حال دور زدن برای بازگشت به زمین بود فریاد زد: دفاع عالی بود رون . اما من فقط یه جستجوگرم . اگه جینی بود مطمئنا گل زده بود.
جینی با خنده موافقت کرد: پس، به من 10 امتیاز بده.
یک ساعت در هوای آزاد سوار بر جارویشی ، حالش را بهتر کرده بود، و این توان را برای سرکوب کردن احساسات روزهای قبل ، به او داده بود. هری و جینی مهاجم بودند و کوافل را قبل از ضربه زدن به سمت رون به سرعت جلو و عقب برده به هم پاس میدادند . همه قبول داشتند که بازی منصفانه ای نبود، امارون هم به تعداد گل هایی که می خورد، فکر نمی کرد. او حقیقتاً از اینکه زمانش را با بهترین دوستش سپری می کرد، لذت می برد.
هرمیون چند ساعتی زودتر در بعدازظهر پناهگاه را برای سپری کردن شبی بیشتر با پدر و مادرش ، ترک کرده بود و برای اولین بار در طی چندین هفته، هری می توانست خوش بگذراند. در یک کلام، شادی مطلق، سه بازیکن تا الان دیگر خیس از عرق شده بودند.
جینی پیشنهاد داد: بیایید بریم پایین و مقداری از اون زیتون ها بخوریم . من دارم به اونها معتاد
می شوم.
چند دقیقه بعد، آنها زیر سایه درختی در نزدیکی حاشیه جنگل در حالیکه هر کدام دستی پر از زیتون و یک بطری آب در دست داشتند، نشستند.
جینی در حالیکه موی قرمز موج دارش را با گیره اش می بست به هری گفت: خیلی خوبه که تو رو خوشحال می بینم هری . تو وقتی روی جارویت میشینی ، 5 سال جوان تر به نظر میرسی . هری لبخندی زد : خوب، این خیلی خوبه که دوباره بالا تو هوا باشم . مطمئناتو این ترم دلم برای کوئیدیچ خیلی تنگ میشه.
رون مقداری از آبش را نوشید و با صدایی بلند و شگفت زده گفت : شاید بتونیم برگردیم. همه
 
________________
او بلافاصله بعد از گفتن این جمله آرزو کرد که کاشی ساکت باقی مانده بود چرا که وظیفه سنگینی که پیش روی آنان بود، شوم تر از همیشه به نظر می آمد . صورت های هری و جینی ، هر دو حالتی جدی به خود گرفت.
هری به آرامی اشاره کرد: تو درست می گویی، من فکر کردم حداقل چند ماهی وقت خواهم داشت، شاید هم سالها. حالا تو فکر اینم که آبل یک هفته وقت دارم؟ هنوز هم فکر می کنم بجای اینجا منتظر موندن باید همین الان به هاگوارتز برم.
رون نظرش را اظهار کرد: یک روز هیچ چیزی رو تغییر نخواهد داد، هری . در هر حال ما باید فکر کنیم که چطور می توانیم نشان را از بین ببریم. به نظر شما ها چکشی روی این هم اثرگذار
هست؟
هری شانه هایش را بالا انداخت: خواهیم دید. احتمالا نه. می بایست خیلی آسان باشد.
او چند قدمی برداشت و روی سبزه های خنک زیر درخت بزرگ چنار دراز کشید و به نوری که از میان لرزش برگها سوسو می زد، خیره شد. دو ویزلی هم چشمان هری را دنبال کرده و به بالا نگاه کردند و هر سه از یک سکوت گسترده و عظیم لذت بردند. کاملاً غیر منتظرانه، هری با صدایی آرام اظهار داشت: زمین جای زیبایی است. برگها روی درخت اند. کوه ها از برف پوشیده اند . ساحل های شنی . چراگاه های گله گاو و گوسفند .همه اینها زیباهستند. حتی مناطق قدیمی در بعضی از شهرها که من از توی قطار میدیدمش ون، اونها هم زیبایی خود را دارند. وقتی در حال فرار بودم فهمیدم که جاهای کوچکی از زمین را دیده ام. من هرگز با خاله و عموم جایی نرفتم، فقط منزل عمه مارج، جایی که اصلا به حساب نمیداد. درست مثل اینه که من تازه فهمیدم، کجا زندگی می کنم . حالا که فهمیدم، ممکنه قبل از اینکه بفهمم، تموم بشه . من او نقدر روی سرنوشتم متمرکز شده بودم که فکر می کنم هرگز نمی فهمیدم که واقعا چه چیزی رو از دست خواهم داد زمانیکه داشتم میرفتم.
جینی و رون هر دو نگاهی به معنی "جریان چیه ؟" به هم انداختند، ولی رون دوباره چشمانش را به سمت بالا برد و تصمیم گرفت به اندیشه هری بپیوندد.
- می دونم که چه می گی، ه رچند که ما در مکان های معدودی بوده ایم . هرچند ما همیشه جادوگرانی فقیر بوده ایم اما همیشه میتوانستیم کمی سفر برویم. مصر زیباست. جالب نیست که فقط یکسال را برای گشت و گذار در کل جهان بگذاریم و فقط به هر کجا که دوست داریم سفر
هری سرش را تکان داد، اما چشمانش را بسته بود، بطوریکه به نظر میرسید در فکر عمیقی فرو رفته. به خاطر اینکه نه هری و نه برادرش به او توجهی نمی کردند، جینی این فرصت را برای
 
________________
بررسی کردن چهره هری آن هم از نزدیک به دست آورد . او پیر شده بود. در ماه ژوئن و در مراسم نقحیم دامبلدوره او مناسب سنش به نظر می رسید. او متعجب بود که زمان زیادی نگذشته و او تا بدین حد پیر شده . مطمئنا به خاطر فشارهای چند هفته گذشته بوده است . بر خلاف اشتهای بسیار زیاد اخیر ش، که آنها سر همین موضوع موقع نهار سر به سرش گذاشته بودند، چهره اش لاغرتر از همیشه به نظر می رسید، تقریباً نحیف و لاغر و از قیافه افتاده بود. میدانست که او هر روز ریشش را می تراشد، اما قبلا هنگامی که دستانش را بر روی گونه هایش
بود.
ناگهانی هری چشمانش را باز کرد و مستقیم به جینی خیره ش د ، و جبنی قبل از اینکه بتواند جلوی خودش را بگیرد، جیغ کوتاهی کشید.
رون در حالی که روی پاهایش میپرید پرسید: چی شده ؟
اما او فقط جینی را دید که دستانش را روی قفسه سینه اش گذاشته ، سعی میکرد تا با کشیدن نفس های عمیق خود را ارام کند. هری همچنان به او نگاه می کرد، و بعد رون دید که چشمان دوستش دوباره به همان سبزی سرزندگی همیشگی تغییر یافت . قبلش ، چشمانش می
درخشیدند.
جینی در حالی که نفس نفس می زد، و نمی خواست که هری بفهمد واقعا چه چیزی باعث وحشتش شده بود، گفت : هی جی ، هنری فقط مرا متعجب کرد . انتظار نداشتم چشمانش را باز
کند.
اما او دوباره درخشش چشم ها را دید و حتی شاید درخشان تر از زمانی که در میدان گریمولد
بودند. با وجود تلاشهایش جینی نمی توانست ترسش را مخفی کند.
هری در حالیکه همچنان به ساحره خیره مانده بود، پرسید: تو از من میترسی ، مگه نه ؟ تو دیگه نمی دونی من کی ام. نمی دونی تبدیل به چی خواهم شد. درسته؟
جینی سعی کرد تا انکارش کند، اما دهانش باز نمی شد و به نظر می رسید چشمان جستجو گر هری او را مجبور به گفتن حقیقت می کند . او سرش را به نشانه موافقت تکان داد . هری دوباره سرش را بر روی چمن گذاشت و چشمانش را بست.
- منم همین طور.
وقتی آرتور ویزلی به اتاقش در وزارتخانه برگشت، بیفکرانه کاغذ بازی های اداری را انجام داد، و ورقه های کامل شده پوستی را تبدیل به هواپیما کرد، با چوبدستیایش به آنها ضربه زد و آنها را
 
________________
راهی اتاق های دیگر نمود . ودر تمام این مدت، ذهنش به احتمالاتی فکر می کرد که حالا با استخدام ایوان هرینگتون وجود آمده بودند.
- استخدام؟!
پیش خودش خندیداانگار از آسمان تو دامنم افتاده.
اگرچه بیشتر محصول یک شانس بود، اما ظهور هرینگتون به عنوان اولین تیکه از خوش شانسی بود که ارتور از زمان رییس محفل شدنش به حساب می امد.
ناگهان کینگزلی شکلبولت که سراسیمه و آشفته بود، به روی او خم شده و سر سیاه بی مویش نور را منعکس کرد. اگرچه کاراگاه تلاش می کرد که حالت چهره بی حال خود را حفظ کند، ارتور به خوبی می توانست هیجان را در چهره اش بخواند.
کینگزلی با صدای بلند پرسید: حالت چطوره، آرتور؟ دارم میرم قسمت محصولات مشنگی،
نگاه کوتاهی به در انداخت و طوریکه دیده نشود پاکتی را جلوی آرتور قرار داد. آرتور سریع
کلماتی که روی پاکت نوشته شله بود را خواند : بخوان و نابود کن.
- میگذرونیم کینگزلی. همینطور که میبینی سرم شلوغه.
- رو میزات شبیه یک کوه شده. خوب، من دیگه باید برم، بنابراین تو رو با این ها تنها میذارم.
- متشکرم، کینگزلی. شاید بتونیم یه روز بعدا تو هفته ناهار رو با هم بخوریم.
کاراگاه قد بلند رفت و آرتور در حالی نامه را باز کرد که تعداد زیادی از برگه های کارش را برداشته بود. نامه رو روی یک فرم قرار داد و به صندلی اش تکیه زد، این طوری هر ناظری فقط می توانست پشت یک فرم معمولی را ببیند. او دوبار نوشته کوتاه را خواند و سپس با چوبدستیایش چند ضربه به نوشته زد تا در بخاری دود مانند ناپدیدش کند . او همین کار را با پاکت نامه نیز انجام داد.
خبار / ز رستور / ولی هاگنرهاد ه . یه حجاد و گر حج و / نی در /ن جا تحدب / خورد ه . د لهمدنی احیه و بی خا الهما الی به نظرار اراسیاب ه . / بارفورت فکار می کنی نه که ما با یاد به / بیان موضوع رسمیانگی کنیم .
آرتور تکیه داد و برای چند لحظه کوتاه فکر کردن، چشمانش را بست . آنها نیروی زیادی برای دنبال کردن هر سر نخی را نداشتن و این نوشته هم چیز زیادی ارائه نمیداد. با اینحال، ابرفورث
________________
دامبلدور معمولاً حس ششمی در مورد اینگونه م سائل داشت. نباید تلاش زیادی برای چک کردن این جادوگر جوان نیاز باشد.
- من با ریموس صحبت خواهم کرد. احتمالا میتونه فردا صبح این موضوع رو حل کننع.
8888888888 : : 83 8338 83 83 و 83 838 8: : : : : 833 8888888888: : : : : :
- چرا دلیل واقعیتو برای زودتر برگشتن به هاگوارتز رو به ما نمی گی؟
هرمیون با حالتی دفاعی و در حالیکه تعجب در صدایش موج میزدجواب داد: من گفتم، مادر.
هرمیون از خوردن شام فوق العاده گوشت بره و پودینگ مخصوص یورکشایر با پدر و مادرش
پدر و مادرش او را با بدگمانی نگاه می کردند می دانست که بازجویی تازه شروع شده بود.
مادرش صحبتش را قطع کرد: "هرمیون عزیزم، بیا همین الان این معما را تمام کنیم. ما تو رو خیلی خوب میشناسیم. تو باید این موضوع رو دقیقا بعد از دریافت مدالت به ما میگفتی . مطمئنا نامه هاگوارتزت این چنین جزئیاتی رو هم شامل میشد. این واقعیت رو هم بهش اضافه کن که
تو تقریباً همه روزهای قبل رو خارج از خونه بودی و اینکه هیجان زده و عصبی شدی، در نتیجه ما هر دو می تونیم ببینیم که اتفاق مهمتری رخ داده . پس قبل از هر چیز، تو واقعاً می خواهی
به هاگوارتز بری؟
هرمیون تاکید کرد: بله مادر، میرم
اما بعد نمی توانست تصمیم بگیرد که چه بگوید . او هرگز نمی توانست طوریکه پدر و مادرش نفهمند به آنها دروغ بگوید، و مطمئنا رفتار چن د روز گذشته اش یک نوع اخطار بود . پدر و مادرش صبورانه منتظر ماندند تا او بیشتر توضیح دهد: من می خواهم به هاگوارتز بروم ، اما شما درست می گید، رفتنم هیچ ربطی به سرپرست دختران شدنم نداره .
دوباره پدر و مادرش ساکت شدند که فقط تصمیم گیری برای هرمیون در مورد حرف زدن ر و سخت تر کرد. حتی اگر تلاش می کرد همه چیز را در مورد لرد ولدمورت و هری پاتر بگوید، آنها هرگز عمق مطلب را متوجه نمی شدند. سرانجام صادقانه جواب داد: من متاسفم که واقعاً نمی تونم توضیح دهم، من فقط می تونم بگم که رفتن من خیلی مهمه.
- ما از خانم گیتز شنیدیم که پسری امروز صبح اینجا بوده، و بعد از اون هم یه دختر جوان اومده. خانم گرنجر نگاهی مهربان اما با حالتی که میگفت برگردیم سر بح اث خودمون ، به دخترش
 
 
________________
هست که دوستش داری، دلیلی وجود ندارد که مخفی کنی، تو الان دیگه تقریباً 18 سالته.
هرمیون لب زیرین خود را به هنگام شنیدن اینکه همسایه شان رسیدن هری و میش لی در آن صبح دیده گزید. چرا او هری را مجبور کرده بود تا به خانه شان بیاید؟
او با صدایی خشمگین توضیح داد: بله، پسری درگیر این ماجرا هست، اما نه به اون صورتی که شما فکر می کنین، شما شنیدید که من در مورد هری صحبت کرد م. هری پاتر . اون و رون ویزلی از بهترین دوستان من در هاگوارتز هستند. هری در حال حاضر کمی مشکل داره و من و رون داریم تلاش می کنیم به شی کمک کنیم.
آقای گرنجر در حالیکه برای اولین بار حرف می زد گفت: چه نوع مشکلی؟ یعنی اون با حکومت مشکلی داره؟
دخترش بطور مبهم پاسخ داد: نه دقیقاً
او دوباره لبش را را گزید و گفت: خیلی پیچیدست.
او لحظه ای صبر کرد تا تنها ببیند پدر و مادرش مایل اند که تمام ش ب را برای یک توضیح
منتظر بمانند
- هری یک انسان غیرمعمول در دنیای جادوگراسی. اون بخاطر اتفاقی که در زمان بچگی براش
چرخدنده های ذهنش به سرعت به کار افتاد تا بلکه بتواند راهی برای بیرون رفتن از این وضعیت پیدا کند: وزیر جادو و هری یک سری اختلافاتی با هم داشتند و در نتیجه وزیر زندگی رو کمی برای هری سخت کرد. البته کمی بیشتر از یه کمی سخت. آخر سر هری با روزنامه پیام امروز، روزنامه جادوگران، مصاحبه ای انجام داد، و مردم از ش حمایت کردند. وزیر اسکریمج کور مجبور به عقب نشینی شد، اما ما نگرانی که او ن بخواهد دوباره هری رو اذیت کنون، بنابراین من و رون فکر کردیم که هری در هاگوارتز در امنیت کامل خواهد بود. خانم مدیر هم موافقت کرد که ما زودتر بریم، جون اون هم از طرفداران وزیر نیست.
زمان اینگونه اقتضا میکرد و هرمیون تصمیم گرفت این گونه عمل کنند چرا که به این ترتیب هم
تاثیر بیشتری داشت و هم اینکه شمه ای ا ز حقیقت را هم شامل میشد. او به هیچ وجه نمی توانست در مورد لرد ولدمورت و یا مرگ خواران اشاره ای بکند
 
________________
خانم گرنجر پرسید: اما چرا تو باید به هاگوارتز بری؟ مطمئنا هری می تونه بدون حضور تو هم برای چند هفته دوم بیاره . ما در حال حاضر تورو خیلی کم می بینیم، و به زو دی 18 ساله
هرمیون احساس کرد بغضی تو گلوش نشسته معده اش با احساس گناه، درد گرفت: می دونم مامان. اما هری الان به ما نیاز داره.اون اخیرا دوران سختی رو گذرونده. مرگ پروفسور دامبلدور ضربه سختی به ش وارد کرده. او تقریباً یک پدر برای او بود، تنها پدری که او می شناخت. پدر و مادر هری هر دو در دوران نوزادی او فوت کردند، و او ن بوسیله عمو و خاله بسیار بدش که بطور فجیعی با هاش بدرفتاری و از ش سوء استفاده میکردن در حاشیه شهر بزرگ شد . برای سالها، اونها اون رو تو یه قفسه ، زیر پله ها اسکان داده بودن اونجا می خوابید. بعد بطور
غیرمنتظرانه ای فهمید که نه تنها یه جادوگره بلکه کاملاً هم مشهوره.
هرمیون که می خواست برای تاثیر گذاشتن بیشتر کمی اغراق کند، آه عمیقی کشید و ادامه داد : الان اوضاعش خیلی خوب نیست. خیلی افسرده و آشفته است، و ما میترسیم که تنهاش بذاریم. من و هری دوستان خوبی هستیم مامان، نه، هری دوست پسر من نیست. خواهر رون ، جینی، قبل از اینکه این اتفاقات بیفت ه دوست دخترش بود و بعدش او ن این دوستی را قطع کرد . متاسفم که باید برم، ما نمی تونیم هری رو مایوس کنیم . اگه بتونم، سعی می کنم چند باری به دیدن شما بیام. به خصوص حالا که من می تونم آپارات کنم، این کار خیلی راحت تر شده.شاید
بتونم هری و رون را برای ملاقات با شما بیاورم. مطمئنم شما از هر دو تاشون خوشتون میاد.
آقا و خانم گرنجر سرانجام در برابر توضیحات مهیج هرمیون، نرم شدند، هرچند احساس میکردند
که چیزی بیش از این بین هرمیون و هری وجود دارد . و هرمیون زمانی که متوجه قطره اشکی شد که از چشمان مادرش پایین می غلتید، احساس خیلی بدتری پیدا کرد.
پیتر پپتیگرو یک ربع به نیمه شب خود را در آینه اتاقش ورند از کرد و با تمام تلاشی میکرد نتوانست ترسی را در چهره اش مخفی کند . زمانیکه دست واقعیش را روی قفسه سینه اش گذاشت، متوجه شد که بطور نامنظمی تکان می خورد . چرا او؟ آیا لرد سیاه نمی توانست یکی دیگر از یاران خود را انتخاب کند؟ خیلی از آنها دوست داشتند که در بازی او شرکت کنند.
با یک نفس عمیق دیگر، لامپ های اتاقش را خاموش کرد و به سمت تالار و اتاق ارباب رفت . لرد ولدمورت به آرامی به سمت جلو و عقب قدم می زد و به امدن پیتر هیچ توجهی نکرد هرچند لرد سیاه معمولا همچین رفتاری داشت و هرگز تا زمانی که به سودش نبود، به حضور دیگران توجهی نمی کرد. به همین دلیل، تنها بعد از گذشت 30 ثانیه او اولین دستورش را صادر کرد.- لباس هامو تنم کن.
پیتر بدون اینکه نیازی باشد از لرد سیاه بپرسد، می دانست که او چه لباسی را می خواهد بپوشد، ردای بلن و سیاه کهنه و قدیمی ای که متعلق به تام ریدل بود ، را آورد. ولدمورت زمانیکه در
داشت و این ردا را با علاقه خاصی نگه داشته بود. پیتر مخفیانه آن را " ردای مرگ" می نامید.
نیمه شب، ولدمورت با حالتی نمایشی چوبدستی اش را گرفت و از آن برای بالا بردن آستین
دست چپش استفاده کرد، که نشان سیاهی که مختص او بود را نشان می داد . پیتر تنها با کمی فاصله از او ایستاده بود، در حالیکه آرزوی احمقانه ای داشت که اربابش به او اجازه می دهد که با او نرود. ولدمورت کمی درنگ کرد
او نمی خواست از جادوی مخصوصش استفاده کند. تنها چند بار در طول زندگیش او به این جادو متوسل شده بود، اما این مربوط به چندین دهه پیش بود، زمانیکه او سلامتی بیشتری داشت و برای یک دهه به فراموشی سپرده نشده بود. استفاده کردن از این جادو برای او گران تمام می شد و او نیز این موضوع را می دانست. اما چقدر گران؟ آیا راه دیگری وجود داشت؟
او که قبلا به انتخاب های دیگرش اندیشیده بود، به خود جواب داد: نه.
اسنیپ یک مرگ خوار معمولی نبود. او ذهن بسیار فریبنده هوشیاری داشت که با توانایی او در مخفی کردن وفاداری حقیقی اش برای سالها اثبات شد . اگر ولدمورت منتظر می ماند و مرگخواران را برای شناسایی موقعیت خائن می فرستاد، باید سالها منتظر می ماند و هیج کس نمی دانست که اسنیپ چه آسیبی می توانست برساند. نه، انتخاب های دیگری وجود نداشت. او باید بهای انتقامجویی خود را بپردازد.
- دست راستم رو بگیر دم باریک، یک سفر پیش رو داریم.
پیتر از روی اجبار چند قدم پیش رفت و به آرامی قسمت بالای بازوی راست ولدمورت را گرفت، چرا که لرد سیاه دستش را بسوی نشان روی ساعدش چپش خم کرده بود و چوبدستیایش چند اینچ بالاتر از ان و با فاصله کمی نگه داشته بود . به محض اینکه تماس خدمتکارش را احساس کرد، ولدمورت چشمانش را بست و چهره و بدن سوروس اسنیپ را تصور کرد. برای چندین ثانیه طولانی، پیتر بی نفس ایستاد، تا زمانیکه ناگهان ولدمورت با چوبدستیش نشان سیاه خودش را لمس کرد.
فریاد دردی از لرد سیاه تنها برای یک لحظه قبل از ناپدید شدنشان شنیده شد . البته پیتر هزاران بار در طول زندگیش آپارات کرده بود، و هرچند او از آن خوشش نمی آمد، اما این موضوع به یک امر عادی تبدیل شده بود اما، این آپارات، اگر میشد چنین اسمی رویش نهاد او را ترساند.
 
________________
او یک قدرت ناشناسی را احساس می کرد که اعضای بدن و پوستش را می کشیده انگار میخواستند او را تجزیه کنند، و دردش فراتر از هر چیزی بود، و طلسم کروشیو در قبال آن هیچ بود. همه چیز را در اطرافش سیاه می دید، اما او زبانه های آتشی را که در بدنش می پیچیدند را احساس می کرد. او می خواست که تمام شود، اما به طور پیوسته به پوچی پرتاب میشدند، حداقل یک دقیقه تمام در این حالت بودند و دقیقاً زمانیکه احساس کرد که دیگر نمی تواند بیش از این فشارهای درون بدنش را تحمل کند، آنها ناگهان در یک اتاق کوچک به روی زمین فرود امدند. پیتر فورا روی کف چوبی سخت اتاق افتاد و از درد به خود پیچید.
ولدمورت هم همان درد را احساس می کرد، اما او می دانست که باید به محض رسیدن کاری
خرد شد، او چوبدستی اش را در دستش گرفته بود.
- آوادا ک....
او فریاد زد اما یک تکان سریع از چوبدستیی ولدمورت اسنیپ را بسوی دیوار پرتاب کرد و در یک لحظه باعث شد تا نفسش بند بیاید . هر دو جادوگر لحظه ای را بازیابی توان خود صرف
کردند، اما تنها یک لحظه، چراکه هر دوی آنها می دانستند که باید قبل از دیگری کاری کنند.
اسنیپ می دانست که هر چیزی غیر از نفرین مرگ در برابر لرد سیاه بی فایده است . حتی در حالت ناتوانیش هم، جادوی او بی همتا بود، و تنها با آلبوس دامبلدور برابری میکرد. یک دوئل یعنی خودکشی . تنها شانسش این بود که قبل از اینکه لرد سیاه بتواند خود را از این متد ناشناخته موقعیت شناسی بازیابد، به او ضربه بزند. او دوباره با چوبدستین اشاره کرد.
آوادا...
این بار او حتی نتوانست دومین کلمه از طلسم مرگ را شروع کند و اسنیپ می دانست که مرگش فرا رسیده است. از روی زمین، ولدمورت همزمان یک پتریفیکوس توتالوس فرستاد که خیانتکار را در وسط اجرای طلسمش ، فلج کرد. ولدمورت سرش را پایین انداخت و سرانجام به خودش اجازه داد که درد مشقت باری که جای جای بدنش از ان عذاب می کشید را حس کند.
چندین دهه پیش، ولدمورت این راه رد گیری یارانش را اختراع کرده بود. او می توانست هریک از مرگ خوارانش را فقط با لمس کردن نشان سیاه هریک از آنها پیش خود فراخوانده و این چیزی بود که بارها در طی سالها انجام داده بود. علاوه بر این، او می توانست تنها با لمس کردن نشان سیاه خودش و همزمان تصور کردن آنها، خود را به مکان هر یک از مرگخوارنش انتقال دهد. اما به دلایلی او هرگز نمی توانست بفهمد، هر بار که برای این کار تلاش می کرد دردی
 
________________
سخت او را در بر میگرفت. سرانجام او تمرین را رها کرد و مجموعه فعلی یارانش هیچ چیزی در
از آنجایی که اسنیپ روی دیوار منجمد و فلج شده بود، ولدمورت زمانش را برای جمع آوری نیرویش و یا هرآنچه که از آن باقی مانده بود صرف کرد. بلافاصله فهمید که چه بلیوان سنگینی باید بپردازد. او به سختی می توانست بایستد و پیتر که دوباره می توانست علیرغم دردش حرکت کند به اربابش کمک کرد تا روی پاهایش بایستد. هیچ یک کلمه ای هم سخن نگفتند.
سرانجام بعد از گذشت دقیقه ای، ولدمورت دستوری صادر کرد : چوبدستی شو را برایم بیار، دم باریک.
طلسم سکوت بر اتاق کوچک قرار داد. اکنون دیگر می توانست سر صبر کارش را انجام دهد و از اوقاتش استفاده کند.
او زمزمه کرد: فینیت
و اسنیپ را از آن حالت درآورد و باعث شد تا اسنیپ تقریبا روی زمین بیافتد. سپس پشتش را به دیوار تکیه داد اسنیپ به سرعت تلاش می کرد تا راهی برای کشتن سریع خودش پیدا کند قبل از اینکه لرد سیاه بتواند به طریقه معمول خودش با او روبرو شود.
- مشت بزن ، دم باریک ، به شکمشی.
ولدمورت می دانست که پیتر از اینکه در شکنجه مشارکت داشته باشد، متنفر است، ویژگی که ولدمورت آن را هم ابلهانه می دانست و هم مخالفش بود. و از اینکه پیتر را مجبور میکرد تا در
- بازهم . دوباره.
او بعد از اینکه پیتر اولین مشت خود را با بی علاقگی به شکم قربانی زد، هیس هیس کنان این را گفت. پیتر سه بار دیگر و این بار محکم تر به او مشت زد و اگرچه او خیلی به سرو سینه او مشت نزده بود، اما به اندازه ای به اسنیپ آسیب زدند که او از درد به خود می پیچید.
• • ب • •
ولدمورت در حالیکه خیلی خشمناک بود با تمسخر پرسید : طلسم کروشیو تو چطوریه، دم
باریک؟ بذار ببینیمشی،
دستهای پیتر بصورت غیر قابل کنترلی می لرزیدند اما جرات نافرمانی هم نداشت چراکه میترسید شاید او آخرین بخش های طلسم را دریافت دارد.
- کرو ... کرو ... کروشیو !
 
________________
او سرانجام با فریادی طلسم را ادا کرده بود و اسنیپ در حالیکه از درد فریاد می کشید، روی زمینی افتاد. پیتر طلسم را بعد از 5 ثانیه برداشت و روی زانوهایش نشست. به نظر می رسید که ولدمورت با این حرکت راضی شده باشد. اسنیپ بی حرکت بر روی کف چوبی اتاق افتاده بود، و
نفس های عمیقی می کشید تا بلکه بتواند حواس خود را باز یابد.
- سوروس تو از سرنوشت آنهایی که به من خیانت کردند، با خبری. لرد ولدمورت به خیانتکاران رحم نمی کنع. ما ساعت بسیار زیادی در پیش رو داریم و امشب تو خشم کامل من را احساس خواهی کرد.
سرانجام اسنیپ با شکلکی پر درد گفت : تو محکوم به شکستی، تام ریدلی این انتقام تو هیچ سودی برایت نخواهد داشت. دامبلدور دوباره سرت کلاه گذاشته.
و سوروس اسنیپ دیگر نمیتوانست کلمه دیگری در زندگیش به زبان آورد.
- سکتوم سمپرا.
ولدمورت به آرامی این را گفت واز طلسم اختراعی خود اسنیپ بر علیه خودش استفاده کرد بدن و لباس های اسنیپ بلافاصله پر از زخم هایی شد که تقریباً در هر اینچ از بدنش به وجود آمده بود، و صدای فریادش پیتر پتیگرو را مجبور کرد تا گوشی هایش را با دستانش بگیرد .اما فریادها برای گوش ولدمورت به مانند یک آهنگ بودند.
او سرانجام بعد از قطع کردن طلسم با استهزاء گفت : اختراع دوست داشتنی تو، سوروس متشکرم که به من یادش دا دی.البته ، من به بعضی از اختراعات خودم هم علاقه مندم کلاویتوس
اسنیپ نیمه هشیار روی کف سخت اتاق افتاده بود، اما با طلسم دوم، احساس کرد که یک میخ 10 اینچی در درونش به حرکت در آمده و فریاد دوباره شروع شد . درست در زمانی که به مرز بیهوشی نزدیک میشد ولدمورت طلسم را برمی داشت . بعد از چندین سال تمرین ، او دیگر میدانست که تا چه مدت می تواند طلسم را اجرا کند.
برای سه ساعت مشقت بار، پیتر شاهد وحشتناک ترین شکنجه ای بوده که لرد ولدمورت تا به حال انجام داده و موجب شد که پیتر چندین بار استفراغ کند. ولدمورت خودش هم در مرز غش کردن به نظر می رسید، و تنها خشم مطلقش باعث ادامه دادن میشد. سرانجام، بعد از 3 صبح
بدن اسنیپ دیگر نمی توانست این بدرفتاری و شکنجه را تحمل کند و او برای آخرین بار نفس
 
________________
ولدمورت نیرویش را جمع کرد تا بالای سر جسد بایستد، درحالیکه پیتر در گوشه ای ایستاده بود نفس های عمیق می کشید و خوشحال بود که زجر کشیدن اسنیپ سرانجام پایان یافته است. با
کسی دیگری بیاید.
ولدمورت سرانجام با درد صدا زد: دم باریک، بدنش را بردار و اون رو به اتاق نشیمن ببر . بگذار
پیتر در جواب به آرامی زمزمه کرد: بله ارباب.
و به سمت بدنی که دیگر هیچ شباهتی با سوروس اسنیپ ند اشت و از سر تا پا با زخم ها و کبودی ها زشت شده بود، رفت . پیتر دوست نداشت که نقطه ای از آن بدن را لمس کند، اما سرانجام دست چپ اسنیپ را گرفت و به مخفیگاه کنونیشان آپارات کرد ، مستقیم در اتاق
علی رغم دیر وقت بودن، مرگ خواران متعددی در اتاق حضور داشتند و حتی آنها هم با دیدن آن منظره احساس تهوع کردند . پیتر فوراً جسد را همانجایی که افتاده بود، رها کرد و به سمت
لرد ولدمورت برای ساعتی دیگر نیز در کابین سوییسی باقی ماند و به سختی قادر به حرکت بود. او متوجه شد که بهایی که پرداخته، شاید بسیار بیشتر از آنچه که اوایل می پنداشته بود. به خاطر ناتوانی شدیدش، میدانست که به سختی بازهم می تواند وارد عمل شود . دیگر چگونه می توانست وفاداری یارانش را حفظ کند؟ چگونه می توانست آنها را با ترسی کنترل کند در حالیکه به سختی می توانست قدم بزند با صحبت کند؟
این موضوع مستلزم یک اقدام موثر بود، اقدامی که از ضروری شدنش می ترسید و اکنون او می
دانست.
 
________________
فصل بیست و یکم:
نمیتونم مدت زیادی استراحت کنم.
دراکو مالفوی با همان لباسهای مبدلی که روز قبل پوشیده بود، وارد مهمانخانه هاگزهد شد درحالی که باور داشت شانس این را دارد که یک روز دیگر بیرون بماند . او هنوز به هیچ نتیجه ای نرسیده بود چون موارد بدی برای انتخاب داشت . مغزش او را متقاعد کرده بود که خود را تسلیم وزارتخانه کند و تا آنجا که میتواند با آنها همکاری کند، اما او میدانست که هر حرکتی بدین شکل، حتی اگر خوشبینانه به نظر برسد، به معنی سالها حبس در آزکابان است. این فکر به تنهایی جادوگر جوان را متقاعد کرد که حداقل یک روز بیشتر تاخیر داشته باشد.
ریموس لوپین کنار دیوار کافه در محوطه ای رو به دید ایستاده بود، اما دراکو اصالا متوجه او نشد. ابرفورث دامبلدور، مسئول کافه هاگزهد، روی گرگینه طلسم گیج زدگی قرار داده بود، که جزئی از دیوار چوبی ساخته شده چوب گردو به نظر میرسید. ریموس میدانست که مرد جوانی که اندکی قبل وارد شده باید همان جادوگری باشد که ابرفورث روز قبل گزارش داده بود، و مختصرترین تکان سر از طرف جادوگر موسفید او را مطمئن ساخت.
در کمتر از دقیقه ای، ریموس دانش آموز قدیمی خود را شناخت، دراکو مالفوی
با اینکه آن پسر رنگ موهایش را تغییر داده بود عینکی به صورتش اضافه کرده بود، چیزی که ریموس به راحتی میتوانست ببیند که حاصل یک تغییر چهره ناشیانه است ، مالفوی نمیتوانست رفتار و کردارش را تغییر دهد. برای چند دقیقه ریموس مالفوی را مشاهده کرد و به او اجازه داد تاغذایش را تمام کند. معلوم بود که پسر اوقات سختی را گذرانده و غذایش را می بلعد. در آغاز دراکو محتاطانه اتاق را زیر تظر گرفت ولی کمی بعد روی غذایش تمرکز کرد.
زمانیکه مردی کنارش روی صندلی نشست و چوبدستی اش را به طرف سینه دراکو نشانه رفت ، نزدیک بود از ترسی قلبش از دهانش بیرون بپرد.
_سلام دراکو
 
________________
ریموس به آرامی به او سلام کرد : چرا چوبدستیابیت رو تحویل من نمیدی تا ما یک گپ کوتاه
بزنیم.
چشمان دراکو وقتی فهمید که روزهایی آزادی او به اتمام رسیده است به اندازه یک گالیون درشت شد. برای پنج ثانیه او بی حرکت نشست و ریموس ساکت ماند، می فهمید که پسر زمان لازم دارد تا با مخمصه ای که در آن گرفتار شده کنار بیاید. نهایتا دراکو نجب آرامی دستش را درون جیبش کرد و چوبدستی اش را با دو انگشت، مانند فیلم های وسترن قدیمی که رولورشان را تحویل میدادند، بیرون اورد. او به آرامی چوبدستی اش را روی میز کنار بشقابش قرار داد. ریموس آن را برداشت و در جیبش گذاشت چوب دستی خودش را یک فوتی عقب کشید. دراکو هنوز کلمه ای حرف نزده بود.
ریموس کمی بلندتر از یک نجوا پرسید: تو لرد ولدمورت رو ترک کردی؟ دراکو از شنیدن نام لرد سیاه لرزید، اما به آرامی سرش را به علامت مثبت تکان داد ریموس ادامه داد: خوش شانسی که ما تورو قبل از اونا پیدا کردیم. چیزی نگو. او چوبدستی اش را بصدا در یک موقیت پیچیده به سمت اسیرش لرزاند: سعی نکن آپارات کنی چون تجربه دلپذیری نخواهد بود.
دراکو دوباره سرش را تکان داد. او احساسی شگرف آرامش را که با ترسی همراه بود احساس می کرد. او نمیدانست که پپوفسور لوپین برای وزارتخانه کار میکند یا برای سازمان های دیگر، اما
این را میدانست که لوپین یکی از دشمنان لرد سیاه است، و برای لحظه ای او نتوانست درمورد چیز دیگری بپرسد.
- شما باید استراحت کنید، ارباب . به زودی دوباره خوب خواهید شد . حوادث دیشب انرژی
زیادی لازم داشت. لرد ولدمورت در درون تختخواب بزرگی ، که به اشکال چوبی مزین شده بود، دراز کشیده بود آتش در شو مینه مشتعل بود و سه پتوی ضخیم روی بود، ولی او همچنان احساس سرما می کرد. چشمانش بیشتر قرمز شده بود، و صورتش بیشتر سرد و مرده به نظر می رسید . برای بیش از یکبار پیتر پتی گرو متعجب بود که ایا او مرده یا نه، چرا که سپای مدتی طولانی او همچنان بین حرکت در زیر پتو مانده بود، و از روی پتو ها پیتر نمی توانست بفهمد که آیا او نفس می کشد یا نه.
پیتر هرگز نفهمید که اربابش چگونه به مخفی گاهشان آپارات کرد، اما مشخصا استفاده از وسیله ای که تا امروز ناشناخته بود آنهم برای پیدا کردن محل یک مرگخوار، تقریبا او را کشته بود.
 
________________
انرژی لازم برای شکنجه دادن و کشتن اسنیپ و بعد آپارات کردن به قرارگاه، هم فقط وضعیت او را بدتر کرده بود.
- من نمیتوانم خیلی استراحت کنم.
ولدمورت نجوا کرد، چشمانش به سختی باز شد : من امروز استراحت خواهم کرد و بعد تصمیم
میگیرم که چه کار کنم. حالا بذار مر بخوابم، دم باریک.
- البته، ارباب. من مطمئنم که بعدازظهر حال شما خیلی بهتر خواهد بود.
ولدمورت کلمات آخر پتی گرو را نشنید، چون چند لحظه قبل خوابش برده بود. پیتر برای دقیقه ای بدون احساسی به او خیره شد و بعد تالار خواب را ترک کرد . هرچند میدانست باید زود برگردد، چرا که لرد سیاه از او انتظار دارد که وقتی بیدار میشود در کنارشی باشد و در اعماق وجودش این آرزو را که کاشی اربابش هیچوقت از خواب بیدار نشود در خود سرکوب کرد.
- چمدانم هنوز در لیتل وینگینگ ه. من درباره اینکه به اتاقم آپارات کنم و اونو به پناهگاه برگردونم فکر کردم، ولی من حتی نمیتونم تصورش رو هم بکنم که دوباره به اون خورع برگشتم، حتی برای نیم دقیقه.
هری اندک وسایل باقی مانده در کوله اش را برداشت و آنها را در درآور گذاشت، در حالیکه رون هم همان کار را انجام میداد. آنها بطور خودکار به خوابگاهشان و تخت هایشان در بالای سالن عمومی گریفیندور برگشته بودند. در آغاز هرمیون و جینی بجا سمت پله های خوابگاه دختران حرکت کرده بودند، ولی تصمیم گرفتند که دور ماندن خیلی معنی ندارد. در عوض دیگر خوابگاه های پسرها را چک کردند و تصمیم گرفتند که اتاقهای سال چهار می ها را ترجیح میدهند. هری و رون میتوانستند صدایشان را زمانیکه چمدانها را باز میکردند، از دور بشنوند.
مالی با بی میلی اجازه داد تا جینی با هری ، و رون با هرمیون برود . در آغاز مخالفت میکرد اما بعد از اینکه هری برایش توضیح داد و دوباره خواهش کرد، او راضی شد . به طریقی او نمیتوانست به جادوگر جوان نه بگوید، در واقع هری روی او به نوعی تسلط داشت . او مشخصا فهمید که هری تغییر کرده و قدرتی را از خودش ساتع میکند که قبلا نمیکرد و آن چشمها، چیزی در چشمانش اتفاق افتاده بود . هری همیشه برای او چیز به خصوصی بود، اما حالا او میتوانست ببیند که هری واقعا یک موجود خاصی است . بعد از اینکه آنها صبح خانه را ترک کردند، او سرش را تکلن داد.، متعجب بود که چرا نمیتواند در برابر آن پسر هفده ساله مقاومت کند. به هر حال، همان طور که آرتور او را مطمئن کرده بود جینی جایش در هاگوارتز امن تر از پناهگاه بود.
 
________________
- تو میتونی کریچر رو دنبالش بفرستی.
رون زمانیکه چند جوراب را درون کشو میگذاشت این پیشنهاد را داد : به هر حال اون جن
خانگی توئه.
هری با یادآوری خدمتکارش اخمی کرد، کسی که او با تمام وجود از او متنفر بود. اما استفاده از جن خانگی منطقی به نظر میرسید، البته استفاده از یک جن خانگی دیگر.
- دایی، ایا تو میتونی ..........؟
قبل از اینکه هری احضارش را تمام کند، جن خانگی کوچک جلوی روی آنها ظاهر شد، صورتش پوشیده شده بود از دوده بخاری های هاگوارتز که تمیزشان میکرد . هری به همان اندازه که احساس علاقع شدیدی نسبت به دابی داشت از کریچر متنفر بود چرا که دابی وفاداری اش را به هری ثابت کرده بود. البته هری بیش از چهار سال قبل بعد از کشتن باسیلیسک در تالار اسرار با گولی زدن لوسیوس مالفوی توانسته بود. دابی را آزاد کرده و وفاداری دابی را بدست آورد. به خاطر تابستان گرم و کار کثیفی که داشت، دابی تنها یک کلاه رنگ و رو رفته پشمی به جای نیم دوجین کلاهش به سر داشت.
دابی با چشمانی گشاد و بزرگ در چهره اش با تعجب فریاد زد: هری پاتر در هاگوارتزه. چطوری میتونم به هری پاتر کمک کنیم؟
هری در حالی که به او خیره شده بود و به صورت سیاه جن خانگی میخندید جواب داد : سلام دابی، به نظر خوب می رسی. تو و بقیه جن های خانگی این تابستان حالتون چطور بود؟
- جن های هاگوارتز خیلی سرشون شلوغ بود، هری پاتر . خانم مدیره مک گاو نگال کارهای زیادی برای انجام دادن به ما داد ه تا مدرسه رو برای سال بعد آماده کنیم. جن های خانگی از اینکه سرشون شلوغه خیلی خوشحالن.
هری فکر کرد که دابی از این وضعیت کاملا خرسند است.
- خوشحالم که ایره میشنوم دابی . نمیدونم آیا تو میتونی کاری برای من انجام بدی یا نه.
و بعد هری در مورد چمدانش با او حرف زد
- حتما هری پاتر ، دابی هاشمیر الان میرد .
و با صدای پاقی جن خانگی ناپدید شد. هری آرزو میکرد خاله اش پتونیا، در لحظه ای که جن خانگی آنهم با صورتی سیاه از ناکجا در اتاقش ظاهر میشود ، آنجا باشد. در نتیجه او به خاطر
حمله قلبی در همان محل مبمرد.
 
________________
رون شانه هایش را بالا انداخت و توضیح داد: این خیلی ساده بود.
فقط چند لحظه بعد دوباره دابی با چمدانی در دست و خنده ای بر لب ظاهر شد.
- ممنونم دابی، تو دوست خوبی هستی.
دابی سرخ شد ولی لبخندش بسیار پهن تر شده بود، ولی وقتی به هری نگاه کرد صورت خنده
اش محو شد و چهره ای گیج و منگ جای آن را گرفت.
- چه بالایی سر چشمات اومده هری پاتر؟
- چشمام ؟ او ه...
هری پاسخ داد، در حالی که از اینکه تغییرات چشمانش این قدر قابل ملاحظه بود، پریشان بود گفت: اونا فقط در روز تولد هفده سالگیم کمی درخشان تر شدند . من فکر میکنم برای بعضی جادوگرها این اتفاق می افق،
دابی توضیح گمراه کننده را قبول کرد اما همچنان با نگرانی به هری زل زده بود.
- اگه از نظر تو اشکالی نداشته باشه دابی، من ممکنه دوباره به کمکت احتیاج پیدا کنم .
- البته که نه هری پاتر. دابی از اینکه برای هری پاتر بزرگ کاری انجام بده خیلی خوشحال میشده. هروقت به من احتیاج داشتید فقط اسمم رو صدا بزنید
و دوباره به سر کارشی آپارات کرد.
- اینقدر مشخصه؟
هری این را به آرامی از رون پرسید. هری چمدانش را فراموش کرد و لبه تختش نشست، و به بیرون نگاه کرد.
رون احساس کرد که باید صادقانه جواب دهد : خوب فکر میکنم که این جوری باشه . معمولا کمی درخشان تر از قبل به نظر میرسند، ولی وقتی قرمز و درخشان میشن ........... خوب ترسناکم
هری بهترین دوستش را ارزیابی کرد، اما بحث را ادامه نداد. درحالی که سعی میکرد نگرانی اش را نشان ندهد دوباره به بیرون نگاهی انداخت. در کنار این با خود فکر میکرد : وقتی بعلی را جلب کنم نسبی به جای میشوند.اسکریمجیور با صورتی قرمزی بر سر چند تا از دستیارانش فریاد میزد: روزنامه پیام امرور چند جین کارمند داره. فقط دنبالشسون برید. کیث روزنامه که نمی توانه مخفی بشمه.
وزیر که خود قبلا یک کاراگاه بود، نمی توانست بفهمد که چرا نیرو هایش نمی توانند مخفیگاه
نویسندگان روزنامه ای را ظرف یک ساعت پیدا کنند.
- ما همین کار رو کردیم، قربان
یکی از دستیاران او را مطمئن ساخت: ما هرینگتون و سینگ رو برای اینکار گذاشتیم. بهشون
یکی یا دو روز فرصت بدین . اونها مکان جدیدشون رو، اگر دوباره جاشون رو عوض نکنند، پیدا می کنند. البته اگر زرنگ باشند تغییر ش خواهند داد.
یک روز دیگه!
وزیر غرغر میکرد : ما فردا علیه مطبوعات اقدام خواهیم کرد. چه بدونیم و چه ندونیم که پیام
امروز کجاست. ما بقیشون رو میبندیم.فهمیدی!
- بله جناب وزیر.
مشاور با نهایت احترام زمانی که وزیر در را به هم میکوبید پاسخ داد.
- چرا من نمیتونم یه ماموریت ساده و بی دردسر داشته باشم.
ایوان هرینگتون به خودش غر می زد : فقط به من چند تا مرگخوار بدین تا باهاشون دوئل کنم.
من حتی دوست ندارم مثل یه پسر بچه در حال تعقیب و گریز باشم.
او دوباره خودش را در انجام یک تلاش بیه و ده دیگر یافت. اینبار در جستجوی مخفیگاه ستاد روزنامه مخفی شده بود که ترجیحا از تعقیب یک پسر بچه نوجوان بهتر بود . و دوباره هیچ توجیحی برای ماموریتش پیدا نکرد . اینبار برای ماموریتش هیچ شوقی نداشت، چرا که هیج قصدی برای انجام ماموریتش نداشت. در مقابل قصد داشت اطمینان حاصل کند که ماموریتش شکست میخورد. عملیات به کندی پیش می رفت، اما دیگر راهی برای برگشت نداشت اسکریمجیور میتوانست فکر کند که او یک خائن است که باید سال ها در آزکابان حبس شود بقیه او را یک میهن پرست می دانستند چون برای کشورش کارهای خطرناک زیادی انجام داده بود. ایوان تعبیر دوم را ترجیح می داد، اما هنوز بخش زیادی از وجودش با نظر اسکریمجیور موافق بود.
 
________________
پیمان یک کاراگاه یک پیمان ساده نبود، و تصمیم برای شکستن آن نیازمند یک تفکر قوی بود. اما این مرحله پایان یافته بود، و ایوان از عصبانیتی که اخیرا او را آزار می داد؛ رنج نمیبرد . او الان دیگر به قدری جلو رفته بود که نمیتوانست برگردد.
مشکل اصلی او در این لحظه همکارش در این ماموریت بود، ورونیکا سینگ، کاراگاهی که اصلیتش از هند بود، با اینکه خانواده اش برای چندین نسل در بریتانیا زندگی کرده بودند . در
نکرده بود. براساس سابقه، او میتوانست با استعداد باشد، اما کارمند بی چون و چرا بود، و بیشتر همکلاسی های ایوان از عدم توانایی انجام عمل ی با سرعت آنهم در موقعیت های ضروری
مشکلی نبود، غیر از اینکه اگر همیشه مجبور بود با سینگ باشد، ممکن بود که به سختی بتواند با هری ملاقات کند.
او با سینگ دست داد و دو کاراگاه صحبت شیرینی چند دقیقه قبل از شروع به کار باهم داشتند. ورونیکا به سختی قدش به پنج فوت می رسید، کمی چاق بود که به خاطر قد کوتاهش چند برابر به نظر میرسید. با این وجود او از اینکه موهای سیاهش را برروی استخوان های پهن شانه
ایوان با خودش فکر میکرد که چرا همه ی زنهای کاراگاه زشت هستند؟ اما این فکر را از ذهنش دور کرد و سرانجام آنها نشستند تا درباره اینکه چگونه میتوانند این مشکل جدید را حل کنند بحث کنند. زمانی که آنها بطور سطحی گزارشات جاسوسی را بررسی کردند، ایوان با خودش فکر کرد : من باید با اون رن در پیام/مرور نماس بر فرار کنم اسمشرا چی یونا؟ گلداسمیت ؟ میتونم و فنی ما خیلی نردیک تسدیم اون رو با خبر کنم، اورها میتوانند حرکت کنند.
- اون جایی که قبلا بود، نیست.
رون بعد از اینکه جایزه تام ریدل که نیم قرن پیش برای خدمات ویژه به مدرسه به او اهدا شده بود توصیف میکرد، این را بیان کرد؛ سپری طلایی که بصورت مورب روی پایه ای نصب شده بود. چهار دوست با پریشانی در تالار جوایز که در یکی از دالان های طبقه اول قلعه هاگواتز بود، ایستاده بودند. صدها جایزه، پلاک، یادگار مدال دیگر چیزهای که یادآور تاریخ
هزار ساله مدرسه بودند بر روی قفسه ها و ویترینهای جوایز که برای توصیف انده | بودند به خط
 
________________
کسی به این بخش توجهی نمی کرد . مطمئنا هری و رون این مکان خیلی بهتر از بقیه می شناختند چون چند بار برای تمیز کردن جوایز به آنجا آمده بودند. مخصوصا رون که در سال دومش در هاگواتز جایزه ریدل را خودش تمیز کرده بود
هرمیون و جینی پشت سر رون حرکت میکردند درحالی که رون به مکانی که فکر میکرد جایزه ریدل را در آخرین دیدارش از تالار افتخار در آنجا دیده است، زل زده بود. دو دختر به آرامی از سرمای اتاق درونی قلعه سنگی به خود می لرزیدند. بالا در برج گریفیندور گرمای عصر تابستان اتاق عمومی و خوابگاه را گرم میکرد و آنها میتوانستند لباسهای کوتاه مشنگی و پیراهن نیم
آستین به تن داشته باشند. اما حالا آرزو میکردند که ژاکت های خودشان را همراه داشتند.
هری نمیلرزید و حالا با سه همراهشی وفق پیدا کرده بود. او با احساسش آویز را پیدا کرده بود و فهمید که شاید بتواند آن جایزه را هم به همین روش پیدا کند. به آرامی جلو رفت و ذهنش را از هر فکری خالی کرد.
- خوب، بیاید جاهای دیگر رو بگردیم.
هرمیون بعد از جستجوی کوتاهی که درستی گفتار رون را ثابت میکرد گفت : بیاین جدا بشیم،
لوموس
بقیه هم همین کار را انجام دادند، و چوب دستی جهایشان را در اتاق تاریک روشن کردند، و نور را
روی هر چیز جزئی که شباهتی با جایزه ریدل داشت، می انداختند.
بعد از پنج دقیقه که هیچ شانسی نیاوردند، جینی وقتی هری از پشت سرش حرکت میکرد، سرش را برگرداند و از شکا وارده به هوا پرید.
- این رو از کجا پیدا کردی هری؟ چرا به ما نگفتی؟
در واقع هری پوشش طلایی را وقتی که از بین قفسی ها و ویترین ها بدون اینکه بخواهد چیزی را پیدا کند، یافته بود . وقتی که از کنار جعبه ای گذشته بود ناگهان حسی غیر قابل توصیف به او گفت که جایزه ریدلی در آنجا قرار دارد . وقتی که چوبدستی اش را روشن کرده و به سمت آن محل گرفت در کم تر از ثانیه ای جایزه را پیدا کرد. با فریاد جینی، رون و هرمیون جستوجویشان را رها کرده و هر سه آنها دور هری و جایزه ریدل حلقه زدند - بیاین بریم.
هری این را گفت و قبل از اینکه دیگران جواب دهند با گامهای بلند از آنجا خارج شد و به
سمت تالار اصلی رفت. چند دقیقه بعد آنها خودشان را روی صندلی های راحت کنار شومینه خاموشی در سالن عمومی گریفیندور قرار دادند. جایزه روی میز کوتاهی در بین صندلی ها قرار
داشت.
 
________________
بعد از یک سکوت طولانی، هرمیون سوالی را که در ذهن همه شان بود پرسید : هری تو میخوای از چکش برای این یکی هم استفاده کنی؟
هرمیون با نگرانی به هری نگاه کرد، اما لحن صدایش هیج مخالفتی را با این کنار نشان
نمیداد.
هری لبهایش را جمع کرد و با نگاه چاپ چپ به سوال پاسخ داد . چکش بر روی آویز به خوبی کار کرد، اما آیا روی دفترچه خاطرات یا انگشتر بخوبی کار میکرد؟ البته دامبلدور هرگز در مورد انگشتر توضیح نداده بود، اما شکافی که روی آن بود، به نظر هری، جای یه چکش نبود. علاوه براین یک چکشی هرگز نمیتوانست یک دفترچه خاطرات را از بین ببرد . جایزه الان در برابر او بود که مشخصا میتوانست به راحتی توسط یک چکشی آسیب ببیند، اما برخورد جاودانه ساز میتوانست سخت باشد. درواقع او میتوانست به آن یک آسیب سطحی بزند اما باور نداشت که بتواند روح ناتمام درون آنرا واقعا نابود کند.
او سرانجام جواب داد: من اینطور فکر نمیکنم. فکر نمیکنم این کار رو انجام بده.
رون ناباورانه پرسید: چرا نه؟ آخرین بار به اندازه کافی خوب کار کرد. چرایع بار دیگر امتحان نکنیم؟
- من فقط این را میدونم، رون.
هری بلافاصله جواب داد، عصبانی نبود ولی لحن صدایش طوری بود که نشان میداد که نمیخواهد بیشتر از این در این مورد بحث کند: که هرکدام متفاوت است.
جواب زننده هری به سوال رون، باعث شد تا بقیه تصمیم بگیرند برای مدتی ساکت بمانند، و آنها هری را نگاه می کردند که به جایزه طلایی ساده خیره شده بود، تقریبا دو فوت ارتفاع داشت و کمی تیره بود. جینی با نگاهی که بیانگر آشفتگی او بود، به او نگاه کرد، در حالی که او سعی داشت تا این مسئله مشکلی را حل کند. مسائل زیادی برای هری در یک ماه و نیم گذشته اتفاق افتاده بود، اما او هنوز باور نداشت که هری را به خوبی نمی شناسد. نه آن علور که او هری را قبل از مراسم تدفین دامبلدور میشناخت.
او در عمر کوتاهش هیچوقت به هیچ کسی به این ان دازه احساس نزدیک بودن نکرده بود، میتوانست قسم بخورد که هری را بهتر از خودش می شناسد و حالا او به یک خاطره دور تبدیل شده بود. به طریقه عجیبی ، تغییرات هری باعث میشد او احساس بهتر ی پیدا کند . هری قدیمی یا به تعبیر او هری واقعی، هرگز او را مانند یک پیراهن قدیمی دور نمی انداخت. شاید او به راحتی میتوانست قبول کند که این هری جدید دیگر او را دوست نداشته باشد، چون او نیز این هری را دوست نداشت. او عاشق هری قدیمی بود، هری واقعی.
 
________________
هرمیون سعی داشت در مورد موضوعی که در دست دارد تمرکز کند، نابودی جاودانه ساز جدید . او هنوز نمیتوانست چشم از هری بردارد، نه حتی حداقل برای چند لحظه . دوستش بی سرو صدا به جایزه ریدل زل زده بود. ظاهرا حتی کمی هم از دور نمای جذب جاودانه ساز ناراحت نبود. در
واقع هرمیون چنین حسی نداشت، دانستن اینکه هری باید قسمت دیگری از روح ولدمورت را
خیره نگاه کردن به جادوگر جوان، او توانست خودش را راضی کند که جهت چشمانش را عوض
کند.
ناگهان هری ایستاد، درحالی که لبخند کوچکی بر لب داشت، و جایزه را با دست راستش بلند
کرد:من فکر میکنم باید با هاگرید صحبت کنیم.
برای اینکه دوستانش را از گیجی در آورد گفت : هاگرید در مورد نابود کردن چیزها اطلاعات زیادی داره.
او اتفاقی اما قاطعانه، در راهش برای رسیدن به خانه هاگرید، مقابل تابلوی خروجی ایستاد چه
تنها باشد و چه با دوستانش . تصمیم با آنها بود. هری سه آنها به هم با ابروهای بالا رفته زل زدند.، اما سریعا برخاسته دنبال او رفتند.
نیمهغولی، خاک انداز غول پیکرش را به زور وارد خاک تازه شخم زده در 50 مایلی کلبه اش نمود، و با آستین زیر پیراهنی اش که از یقه بازش مشخص بود، صورتش را خشک کرد. او به خاطر گرمای آگوست و کار شدیدی که انجام داده بود، لباسهای عادی اش را درآورده بود، اما با دیدن چهار دانش آموز که از تپه پایین می آمدند خنده ای غریب روی صورتش شکل گرفت . هیجانشی وضع او را بهتر کرد، او چند با نفس عمیق کشید تا از ریزش اشک هایش جلوگیری
کند.
در همین لحظه او چیز متفاوتی را در هری پاتر دید، که در راس گروه بود . او متفاوت راه می رفت، خودش را با اطمینان بیشتری حمل میکرد . او همیشه یک جادوگر با استعداد و قدرتمند بود، دامبلدور او را بارها از این مسئله آگاه کرده بود، اما حالا نگهبان بزرگ این را خودش می دید. جادوگران زیادی نبودند که میخواستند راهی را که هری برای او می آمد، را بیایند. در واقع او یاد همکلاسی قدیمی اش افتاد که مانند او اینچنین راه میرفت: تام ریدل. هاگرید این فکر را از ذهنش دور کرد.
هری از صد یارد آن طرفتر دستش را تکان داد و هاگرید جواب او را اداد. در آغاز فهمید که او
چیزی را حمل میکند.
- هری!
 
________________
هاگرید به محض اینکه پسر از آخرین پیچ گذشت صدایش کرد و اورا مردانه در آغوش گرفت
T
که طبق معمول باعث شد نفس در سینه پسر حبس شود. "
- از دیدنت خوشحالم هری . بعد از همه اون اتفاقاتی که افتاده این خیلی خوبه که د وباره
با لبخندی حقیقی ، هری موافقت کرد : این خوبه که دوباره برگشتم، هاگرید. این خیلی عالیم
که احساس امنیت بکنی.
هاگرید مهربانانه به شانه هری زد و بعد توجهش را به بقیه معطوف کرد که چند ثانیه بعد
رسیدند.
- هرمیون، جینی، رون. من نمیتونم شانسم رو باور کنم. به طور وحشتناکی در طول تابستان تنها بودم، مخصوصا از وقتی کده دامبلدور رفته.
ناگهان چشمانش تنگ شد و به نظر میرسد که می خواهد شروع به گریه کردن بکند . اما به
سرعت توانست کنترل خودش را به دست گرفت، شک ناگهانی حاصل از مرگ مدیر مدرسه را سرانجام پشت سر گذاشته بود :اون جادوگر بزرگی بود. من و اون در تابستان خیلی باهم حرف میزدیم. این زمانی بود که من اونو بیشتر از همیشه می دیدم.
او چهار نوجوان را دید که که ایستاده اند، بدون اینکه بدانند چه جوابی باید بدهند، اما او هر جوانی را غیر ضروری کرد: اما بهتره که در اینباره بیشتر حرف نزنیم. بیاین تو خونه من. من یکم ظرف میشورم بعدش قوری چایی را روی اجاق میگذارم.
هری، رون و هرمیون حقیقتا از گفت و گویشان با دوست بزرگشان در خانه راحت و صمیمی اش لذت میبردند. جینی هرگز رابطه گرم و نزدیکی با هاگرید نداشت و بخاطر همین بیشتر وقت را ساکت و آرام نشست، و هنگام نوشیدن چایش احساسی راحتی نمی کرد.
- چرا اون جایزه رو اینجا اینجا آوردی، هری؟ هیچ چیزی از ریدلی برای من جالب نیست البته هاگرید بیش از هرکس دیگه ای از تام ریدل شاکی بود، لرد ولدمورت آینده باعث شده بود که چند دهه قبل این نیمه غول به خاطر انجام جرمی که در حقیقت تام مرتکب شده بود، متهم شود. هری جایزه را در دستانش گرفت و توضیحات آن را خواند.
-یه جادوی سیاه داخل این جایزه وجود داره هاگرید. دیگه نمی تونیم بیشتر از این چیزی بگیم. ولی یه جورایی باید این رو نابود کنیم، اما ما مطمئن نیستیم که چه جوری باید عمل کنیم . تو چی فکر می کنی؟
- من چی فکر میکنم؟
 
________________
هاگرید تکرار کرد، برایش عجیب بود که کسی عقیده اش را بپرسد . او ایستاد و جایزه را از دستان هری گرفت و به بررسی راه ها پرداخت: البته شما همیشه می تونید این رو خرد کنید که
البته راه مسخ ره ای نظر می رسه . شاید یه معجون باشه، اما من چیزی در موردش نمیدونم مطمئن نیستم که بتونم کمکی کنم هری . تنها چیزی که می دونم اینه که وقتی که میخوام از
وجود دارد. آئیش.
سه حرف از مقابل صورت هری حرکت می کردند. آتش . بله، این راهش بود او میدانست.
- درست میگی هاگرید، نمی دونم چرا قبلا بهش فکر نکردم.
وقتی جادوگر جوان دستانش را دراز کرد، هاگرید جایزه را دوباره به دستان هری داد. او دوباره
به جاودانه ساز نگاه کرد، و لبخندی برلبانش نقش بست: می سوزونی مش. ما ذوبش می کنیم.
احتمالا به یک آتش قدرتمند برای ذوب کردن همچین چیزی لازم داری، هری. نمی تونید
این کار رو تو شومینه انجام بدید.
هاگرید این پیشنهاد را کرده بود، در حالی که به شومینه اش اشاره میکرد که در هوای گرم
تابستان بی مصرف مانده بود.
رون ایستاد و به کنار هری رفت، جایزه را طوری بررسی می کرد که انگار میخواست تعیین کند
چه میزان آتش برای این کار لازم است . او پرسید: ما کجا می تونیم آتش مناسبی برای ذوب کردن یک جایزه طلایی بسازیم؟ فکر نمیکنم که هاگوارتز یک گارگاه ذوب فلز داشته باشه؟
- این بخاطر اینه که هیچوقت تاریخچه ی هاگواتز رو نخوندی
هر کمبول با حالت تذکر قدیمی "همه چیز دان اش 1 1 خود را وسط انداخته بود • • • پاه طور معمول هری و رون چشمانشان را به محض ادا شدن کتاب جلد چرمی می چرخاندند، اما اینبار با علاقه مندی بیشتری به سمت او چرخیدند.
- هاگوارتز یک کوره بزرگ ذوب فلزات داره که از آن برای ذوب کردن فلزات و ساختن اسلحه ها و وسایل فلزی استفاده می شد . سالهاست که ازش استفاده نشده اما هنوز هم اینجاس هری جایزه را برروی میز چوبی زمخت هاگرید گذاشت و با آرامی به صندلی اش بازگشت.
- من حدس می زنم که می دونیم که امشب چه کار ی باید انجام بدیم.
 
________________
فصل بیست و دوم:
در برج شمالی
از نظر پیتر پتی گرو، یکی از ترسناکترین چیزهای لردولدمورت ، چشمان قرمزش بود که حتی موقعی که در خواب بود نیز، می توان به آسانی قرمزی آنها را از پشت پلکهایش تشخیص داد. تنها موارد خیلی نادری بود که پیتر اربابش را در خواب می دید . چرا که اولا ولدمورت تنها چند ساعت کوتاه در روز میخوابید، و ثانیا هر وقت کسی به اتاقش وارد می شد، بلافاصله او بیدار می شد. در طول بعدازظهر، لرد سیاه همچنان خواب بود و تنها چند لحظه کوتاه از خواب بیدار شده
بود.
در طول آن چند لحظه هوشیاری، به پیتر گفته بود که به مرگخوارانش بگوید که بزودی حالش کاملا خوب می شود و آنها باید برای مدت طولانی به بدن سوروس اسنیپ، بنگرند . البته
دستوری غیر ضروری برای مرگخوارنی بود که لاشه استاد سابق معجون سازی هاگوارتز را که هنوز در اتاق نشیمن بود، را مشاهده کرده اند . پیغام رسا و واضح بود. این بالایی است که سر یک خائن می آید.
پیتر هر نیم ساعت اربابش را چک می کرد، اما تا جایی که می دید هنوز هیچ بهبودی حاصل نشده بود. سرانجام نزدیکیهای عصر، متوجه شد که ولدمورت به آرامی در جایش تکان می خورد. مرگخوار به کنار تخت حرکت کرد.
وقتی ولدمورت چشمانش را باز کرد، چشمان قرمز تیره اش که پشت پلکهایش پنهان بودند، درخشیدند. پیتر می توانست ببیند که اربابش هنوز از فشار عصر دیروز، زمانکه اسنیپ را شکنجه و او را کشته بود، در رنج است.
ولدمورت میدانست که وضعیتش بهتر نشده است . میدانست که این اثر یک بیماری نیست که بالاخره خوب شود، بلکه اثر یک جادوی سیاه قدرتمند است. قبل از تغییر شکل های متعددش، قبل از اینکه توسط هری پاتر به فراموشی سپرده شود، قبل از اینکه در قبرستان به سختی دوباره متولد شود، او آنقدر قدرت و نیرو داشت که در برابر چنین جادویی مقاومت کند. اما واضح
بود که دیگر نمی توانست با این ضعفش ادامه دهد.
 
________________
قبول کرده و امیدوار باشد که وضعیتش برای عملیات بهبود می یابد. یا می توانست دومین راه را انتخاب کند، تنها راهی که میتوانست قسمتی از سلامتیش را باز یابد.
به آرامی از پیتر پرسید: نایجینی کجاست؟
- گوشه اتاق است ارباب. تمام روز را با شما بوده.
ولدمورت برای چند لحظه چشمانش را بست، برای پیتر واضح بود که درد می کشد.
بدون اینکه چشمانش را باز کند، لرد سیاه دستور داد:تنهام بزار، دم باریک. باید تنها باشم.
پیتر چاپلوسانه سرش را تکان داد و به سمت در رفت . و وقتی از در میگذشت، شنید که
ولدمورت به زبان مارها (زبان پارسل) شروع به صحبت کرد.
- اون توی دریاچه می خواد چه کارکنن؟
دراکو در جواب سوال ریموس لوپین سرش را تکان داد : من نمیدونم. هیچ کدام از ما نمیدونیم. کسانی که دراین مورد بحث می کردند، فکر می کردند که این فقط وقت تلف کردنه . لرد سیاه وقتش رو برای توضیح دادن تلف نمیکنه. حدس شما هم به درستی حدس منه . تمام چیزی که من میدونم اینه که به دریاچه خیلی علاقه مند ه، حتی شاید بیشتر از اون که به خود هاگوا رتز
علاقهمند باشه.
بعد از دستگیری او در هاگزمید وقت صبحانه، ریموس دراکو را به خارج محدوده شهر برد و بعد او را گیج کرد. و وقتی دراکو به هوش آمد، خودش را در تخت ساده ای در اتاقی تاریک یافت که با دو چراغ روغنی کم نور که روی دیوار قرار داشتند، روشن شده بود . در گوشه ای از اتاق روشوئی و دستشوئی و حوله سفیدی را مشاهده کرد . ناگهان برای یافتن چوبدستی اش ، لباسهایش را گشت، اما یادش آمد که ریموس در هاگزمید آن را توقیف کرده است. وقتی که لبه تختش نشست، تازه فهمید که شاید برای بقیه عمرش نتواند چوبدستی دیگری را لمس کند و سرش را پایین انداخت . برای تمام دلیل ها و مقاصدش مجبور بود به چیزی تبدیل شود که
چند ساعت در اتاق تاریک تنها بود، نمیدانست چون ساعتش را نیز از دستش باز کرده بودند سرانجام ریموس و مردی دیگر، که قد بلند، سیاه پوست و کچل بود، وارد شد و شروع به سوال
پرسیدن از او کردند.
 
________________
دراکو هرچه می دانست به آنها گفت و هیچ تلاشی برای پنهان کردن اطلاعاتش در مورد لرد سیاه نکرد. بارها همان احساسی را داشت که یک جن خانگی زمانی که از دستورات اربابش سرپیچی می کرد داشت، اما می دانست که آینده اش بستگی به میزان همکاری اش دارد . چه این راه چه راه دیگری، به هر حالی ولدمورت اگر شانسی پیدا می کرد، او را می کشت . بهترین
جلوگیری کند. شاید می توانست چند سال آزادانه بعنوان یک پیرمرد زندگی کند.
بعد از یک ساعت، ریموس و کینگزلی تصمیم گرفتند که جلسه را تمام کنند . وقتی آنها خواستند بیرون بروند، دراکو به خود جرات داد تا درباره آینده اش بپرسد
| " چه اتفاقی برای من میوفته ، پروفسور؟
فکر می کرد با استفاده از کلمه پروفسور، احترامش را نشان دهد و شاید به او کمک کند تا از او
بیشتر طرفداری کند. متاسفانه جواب ریموس شامل ذره ای دلرحمی نبود : باید ببینیم چه اتفاقی خواهد افتاد. فعلا، تو زندانی ما هستی. یک روزی تو را به وزارتخانه تحویل می دهیم . راحت باشی، چیزهایی برای مطالعه برایت میاریم. این اتاق الان خانه جدید تو هست.
ریموس بیشتر از این تاخیر نکرد و کینگزلی در را بست و قفل کرد . شکی وجود نداشت که
روی آن نیز طلسمی قرار داده بود. دراکو خودش را روی تخت انداخت و به سقف خیره شد.
ایوان از دست همکار جدیدش، ورونیکا سینگ، فرار کرد و در انبار ذخیره را بست . بعد از اینکه طلسم های سکوت و قفل را روی در اتاق گذاشت، آینه دو طرفه اش را بیرون آورد. او احساس کرد که چند دقیقه قبلی هری او را صدازده است. با چوبدستی اش به آینه ضربه ای زد، و صورت هری پاتر در آینه پدیدار شد هرچند به آینه نگاه نمی کرد اما معلوم بود که از انتظار خسته شده
است.
- سلام هری
کاراگاه به او سلام کرد، تا بتواند توجه هری را به آینه جلب کند: تا جایی که می تونستم سریع
امدم.
هری سرش را تکان داد و جواب داد: میدونم. نگران این نباش. فقط خواستم بهت خبر بدم که میخوام یک جاودانه ساز دیگه رو نابود کنم. اگر بخوای می تونی بیایی و از دیدن نمایش لذت
بیریایوان با تاسف آهی کشید، می دانست که باید در آنجا در کنار هری باشد و مهم نبود چه اتفاقی می افتاد، اما فرار کردن از دست همکار جدیدش هم خیلی مشکل بود.
- من اونجا خواهم بودهری ، تو کجا هستی؟
- هاگواتز، انگار بهت گفته بودیم. ما امروزآمدیم و مدال تام ریدل را پیدا کردیم . بزودی روی اون کار میکنیم. من می تونم مدتی صبر کنم، اما زیاد نه ؛ تو کی میتونی اینجا باشی؟
دو نفر توافق کردند که ایوان بین ساعت هفت و هشت بعدازظهر به آنجا برسد، این به هری
وقت لازم را می داد که همراه دوستانش کوره ای را که به قول هرمیون هنوز در هاگوارتز وجود داشت را پیدا کنند. هرمیون کتاب تاریخچه هاگواتز خودش را همراه نداشت، البته کتابخانه
| ||
چندین جلد از آن را داشت که بسیار بزرگ بودند، و او یکی از آنها را گرفته و به سالن عمومی آورده بود تا مطلبی در اینباره پیدا کند . این کار نیم ساعت طول کشید، در حالیکه تا آنجا که
خوانده بود فقط اطلاعات مختصری در مورد کوره پیدا کرده بود . اما در پایان پاراگرافی در صفحه 328 را یافت که با صدای بلند برای بقیه خواند:
در قرن هاي گذشته دامپروری نقش مهمتری در زندگی روزانه قلعه هاگواتز نسبت به امروز ایفا میکرد. این نتیجه ی تاثیر فرهنگ مشنگی بر دنیای جادوگری است. چرا که مشنگ ها فاقد وسایل نقلیه ی خودکاري که امروز از ان استفاده می کنند بودند . وقتی جادوگران از شهرهای کوچک و بزرگ مشنگی دیدن می کردند مجبور بودند از اسب یا کالسکه استفاده کنند، بنابراین خیلی ها در محل اقامتشان از این مخلوقات شگفت آور نگهدار ی میکردند. البته، تا این اواخر اکثر جادوگران در مناطق روستایی که برای پرورش اسب و سایر حیوانات اهلی مناسب بود، زندگی می کردند . تا اواسط قرن نوزدهم هر جادوگر توانمند و البته اکثر ساحره ها بخوبی مشنگ ها اسب سواري کنند. و به اضافه کوئیدیچ، اسب دوانی هم در قلعه بعنوان یک مسابقه عمومی برای خود جایی باز کرد . البته شرط نگهداری اسبها نیز شامل ساختن نعلی، زین، مهمیز و دگر وسایل جانبی آنها بود . در حالی که بعضی از آیتم ها می توانست با جادو درست شود، اما بسیاری از جادوگران معتقد بودند که وسایل خلق شده با جادو، مخصوصا نعل اسب، باکیفیت نمونه اصلی آهنی آن متناسب نیستند . بنابراین کوره ای درون برج شمالی ساخته شد که پیوسته توسط آهنگران زبردست استفاده می شد و بیشتر دانش آموزان میتوانستند این هنر را به اضافه درسی های عادیشان یاد بگیرند . با ظهور حمل و نقل جدید بتدریج استفاده از کوره منسوخ شد، تا جایی که همه از ان خبر دارند و ار اوایل قرن بیستم به بعد دیگر شعله ور نشده.
جینی با لرزشی در صدایش پرسید: برج شمالی؟این چندان جالب به نظر نمی رسه من نمیخوام به درون جایی برم.
هرمیون با خنده توضیح داد: این فقط به این معنی که اون در زیر برج قرار داره. حتی شاید زیر زمین باشه. فکر نمیکنم ما قبلا اونجا بودیم.
 
________________
هری مشتاقانه گوش می داد، اما او نیز متوجه شد نمیتواند این بخشی از قلعه را که دیگر مورد استفاده نبود تصور کند. سه نفر دیگر منتظرانه به او نگاه می کردند، و منتظر اظهار نظری از او
پوستی با صدایی از پله ها پایین آمد و چند لحظه بعد در دستان او بود. او نقشه ی غارتگر روی میز کوچک بین صندلی ها باز کرد.
- بیاین ببینیم روی نقشه چه چیزی هست. من رسما قسم می خورم که کار بدی انجام بدم.
بقیه برای چند لحظه همچنان نشسته بودند، برای چند لحظه ای از چیزی که هری احضار کرده بود گیج بودند. هرچند احضار یک شیء برای یک فرد شانزده هفده ساله کار چندان سختی نیست، اما در کل می بایست چیزی بیشتر از مدتی که هری صرف کرد، طول می کشید درحالیکه منتظر بودند، خطوطی روی نقشه پدیدار شد و چند اسم اینجا و آنجا ظاهر شد.
رون ناباورانه پرسید: ببینم تو حتی به کلمه آکسیو فکر کردی هری؟ بنظر می رسید که تو بدون فکر کردن به چیزی فقط چو لجستی هترو تکان دادی.
هری جواب داد: من باید این کار رو کرده باشم ، نقشه اینجاست، درسته؟
او به جلو خم شد و بدنبال برج شمالی گشت . بقیه تنها نگاهی زیرکانه بهم کردند، سپس آنها نیز بجلو خم شدند تا نقشه را بهتر ببینند. بعد از چند دقیقه، آنها جایی را که کوره باید قرار داشته باشد را پیدا کردند، هرچند نمیتوانستند مطمئن باشند.
- بیاین بریم پایین ببینیم میتونیم پیداش کنیم یا نه؟
رون این را پیشنهاد داد و بعد هر چهار نفر از تابلو خارج شدند.
- همه آنها. طفره زن، ساحره های هفته، آقای جادویی، حتی کوئیدیچ هفتگی . وزارتخانه همه آنها رو بسته، یک پاکسازی حسابی،
ویلیام اگلزبی سرش را در تایید گزارش تکان داد و البته کوچکترین تعجبی نکرد . شایعات در کمتر از ساعتی پخش شده بود و مشخصا اتفاق بزرگی در حال وقوع بود . هیچ شکی وجود نداشت که اسکریمجیور سگ های جستجو گرش را روی پیام امروز متمرکز کرده بود، و اگلزبی می بایست از تمام حیله گری هایش استفاده کند تا قدمی جلوتر باشد.
او به کارمندش دستور داد: این رو بالا بنویس. مشخصه که این باید تیتر اول ما باشه. حالا بروا
گزارشگر رفت و اگلزبی سریعا منشی اش را فراخواند.
 
 
________________
- ما دوباره باید حرکت کنیم. این خیلی خطرناکه که بیشتر از این اینجا بمونیم. دستور حرکت رو صادر کن . بعداز اینکه شماره فردا رو تمام کردیم، دوباره وسایلمان رو جمع میکنیم. مورفی و پترسون رو بفرست تا طلسمهای امنیتی رو روی محل جدید بزارند.
منشی سریعا از بخش مدیریت خارج شد و اگلزبی دستش را در میان موهای خاکسرتیش فرو برد. حالا پیام امروز تنها صدای آزاد در بریتانیا بود، و این مسئولیت بر روی او فشار می آورد حالا که اسکریمجیور رسما دستور داده بود که همه جراید تعطیل شوند، پایداری اگلزبی به معنی مجرم شدنش به حساب می آمد. او خودش را یک مجرم نمی دانست و از شکستن قانون متنفر بود. اما در این مورد او هیچ حق انتخابی نداشت.
سفر به درون برج شمالی قسمت اعظمی از یک ساعت را وقت گرفت، چرا که هیچکدام از چهار گریفیندوری هرگز این بخشی از قلعه هاگواتز را ندیده بودند. تا جایی که آنها میتوانستند بگویند، تمام بخش ورودی متروکه شده بود، و به هیچ وجه مورد استفاده قرار نگرفته بود . در حقیقت وقتی آنها از سطح زمین پایین رفتند و به درون محلی بد ون پنجره رفتند که به تاریکی و دلتنگی سیاه چالها بود.
وقتی سرانجام به چند اتاق رسیدند، آنها فهمیدند که در عصر گذشته، این محلی از قلعه محل زندگی کارگاه های متفاوتی بوده است، هرچند که چهار محافظ جوان از آن تجارتهای فراموش شده چیز کمی می دانستند. سکوت و هم آوری بر آنجا حکم فرما بود و همانطور که آنها پیش میرفتند تنها صدای پای قدمهایشان و صداهای خفه شان به گوش میرسید . تلاش کردند تا چراغ های قدیمی را، که در روی دیوارهای سنگی نصب شده بودند، روشن کنند، اما فقط یک سوم آنها روشن شد و آنها در فضای نیمه تاریک باقی ماندند.
سرانجام در آخر سالن، بطور غیر منتظره ای بجای دیوار سنگی یک در ظاهر شد. هری که مانند همیشه کمتر از بقیه نگران به نظر می رسید و راه را به بقیه نشان داد، بی درنگ در را باز کرد، چوبدستی اش را حرکتی داد تا هر چراغی را در داخلی قرار دارد، روشن شود. دو تا از چراغ ها روشن شدند و چهار دوست بلافاصله کوره سنگی بزرگ، که بخاطر قرن ها استفاده از آن سیاه شده بود، را در دیوار مقابل تشخیص دادند.
- منطقیه که اون اینجا قرار داره.
هرمیون دلیل هم آورد: چون ما باید نزدیک کناره قلعه باشیم، جایی که کوره خالی می شه.
 
________________
او با احتیاط به نزدیکی بالابری رفت که جادوگران در زمانهای دور قبل از اینکه با آتش سخت
مواجه شوند، آنجا وقت میگذراندند. فقط نگاه کردن به آن باعث شد تا گرمش شود، چراکه
بخاطر ورود به اتاقهای سنگی سردش شده بود.
جینی نیز به آن نزدیک شد، تا به حال چیزی در این مورد نشنیده بود، ج ه برسد که مانند آن را
دیده باشد.
او پرسید: این چطوری کار می کنه ؟
هرمیون جواب داد: من دقیقا مطمئن نیستم. اما بنظر می رسه که آتش به اینجا میره.
او به محلی ورودی در سنگ اشاره کرد: بنابراین در این جا باید دمی وجود داشته باشد تا مقدار
اکسیژن برای اتش را کنترل کنه.
همه آنها به اطراف نگاه کردند، که بعد از مدتی این رون بود که دم بزرگ چرمی ای را که در
گوشه اتاق که به سختی در نور کم قابل تشخیص بود یافت.
او درحالی که چرم پوسیده وسیله قدیمی را بررسی میکرد گفته باید روزگار بهتر را دیده باشند.
او چوبدستی اش را در آورد و بعد با استفاده از یک "ریپارو "ی ساده وسیله را، هرچند نه به
صورت اولش ، اما دوباره قابل استفاده کرد.
هری در اطراف کوره سنگی راه می رفت و سوراخی را در انتهای آن یافت. او آن را به بقیه نشان داد، یعال برای برابر نخستی کوره دراطراف آن مشغول راه رفتن شد.
- باید کار رو شروع کنیم.
او با دلگرمی نظرش را بیان کر : وقتی هرینگتون رسید دوباره برمی گردیم . بیاین بریم شام
بخوریم.
و بدون اینکه منتظر نظر مخالفی باشد، با گامهای سریع به بیرون از در رفت . و بقیه که دیگه
چاره ای نداشتند، به دنبالش از آنجا بیرون رفتند.
تعداد اندکی از معلمین در ماه های تابستان در قلعه اقامت داشتند، البته قبلا بیشتر آنها قبل از روز اول سپتامبر که روز بازگشایی بود، خود را بجا آنجا می رساندند. سیبل تر لاونی همیشه در قلعه میماند، اما به ندرت از کلاس پیشگویی اش یا محل زندگیش بیرون می امد. البته هاگرید هم در قلعه می ماند، اما بطور معمولی در خارج از قلعه می ماند و خودش را برای آمدن به قلعه برای خوردن غذا اذیت نمی کرد. بنابراین مک گوناگال هم هیچ دلیلی برای صرف غذا در تالار بزرگ نمی دید و هری را بارها درنامه هایش از این مسئله اگاه کرده بود
 
________________
- دابی
هری او را هنگامی که در مورد آن مسئله در راه برگشت به سالن عمومی، بحث میکردند صدا زد. جن در کمتر از ثانیه ای ظاهر شد، این دفعه تمیز بود و چندین کلاه بافته شده رنگارنگ را بر سر کوچکش داشت: تو میدونی ما کجا میتونیم غذا بخوریم، دابی؟
جن کوچک با هیجان جواب داد : دابی به بقیه جن های خانگی گفته که هری پاتر و سه دوستش اینجا هستند. شام برای هری پاتر و دوستانش حاضر است. جن های خانگی می توانند هرجا که هری پاتر خواست آن را سرو کنند.
بعد از بازگشت به سالن عمومی و خوردن مقداری گوش لذیذ گاو، سیب زمینی، و نان پخته، آن چهار نفر بجا سختی احساس می کردند که بتوانند از پس یک جاودانه ساز دیگر برایند، اما هری احساس کرد که آینه کوچک دوطرفه به آرامی در جیبش می لرزد ایوان هرینگتون رسیده بود.
بعد از اینکه پیتر پتی گرو او را ترک کرد، لردولدمورت بطور خلاصه با ناجینی حرف زد و خود از حضورش مطمئن شد. بعد بدرون بالشتش خزید تا برای آخرین بار انتخابهایش را بررسی کند. بیشتر زمان عمرش را برای جاودانگیش گذرانده بود، نه تنها برای ساختن جاودانه ساز ها بلکه آزمایشهای جادویی زیادی هم روی خودش انجام داده بود. بسیاری از این آزمایش ها شکست خورده بود، اما از هر تلاشش چیزی یاد گرفته بود، و کم کم خودش را در راهی تغییر داد که به نظر میرسید می تواند بیشتر مردم را با آن بترساند. هرچند برای او، هر تغییرش را به هدفش نزدیکتر می ساخت. اهمیتی نداشت که به زیبایی تام ریدلی جوان نماند، یا مردم او را طرد کنند.
او ساختن جاودانه سازها را بیشتر برای یک تفریح شروع کرده بود، فقط اب ه عنوان وسیله ای برای پیشگیری و جاودانگی اش ، تا زمانی که راه بهتر و جدیدتری بیابد. اما هیچ گاه راه بهتری پیدا نکرد و نهایتا روی جاودانه ساز هات مرکز کرد. نه فقط یک یا دوتا، بلکه شش تا، بدین وسیله روحش را به هفت قسمت تقسیم کرد، قدرتمندترین عدد جادویی، این عملیات نتیجه بدی بر روی سلامتی و قوای جسمیش داشت، اما هیچ تاثیری روی توانایی جادویی اش نداشت . در پایان او احساس می کرد که این ارزش قربانی شدن را دارد.
تا زمانی که هری پاتر آن را برایش خراب نکرده بود . نقشه اش هیچ گاه شامل فراموشی به مدت سیزده سال و تصرف حیوانی برای زنده ماندن نبود. انتظار این را نداشت که دوباره بتواند خودش را در قبرستانی در لیتل هنگلتون در دوسال گذشته، احیا کند . همه اینها یک خسارت به همراه داشت، که آن را بعنوان شروعی دوباره تصدیق می کرد. از زمانی که حادثه پاتر رخ داد، از نظر جسمانی نمی توانست به درستی عمل کند، حتی جادویش نیز بخوبی قبل از حادثه پاتر نبود
 
________________
و حالا خیانت اسنیپ باعث شد که ولدمورت کاری را انجام دهد که همیشه از آن اجتناب م ی
کرد. این باید انجام میشد، اسنیپ نباید فرار می کرد، چرا که شاید بعد از این بقیه از او پیروی می کردند. مرگخواران ،لرد ولدمورت را دوست نداشتند، البته او هم به علاقه ی آنها احتیاجی نداشت. او فقط نیازمند ترس و احترام آنها بود، و با کاری که با اسنیپ کرده بود و اینکه او را به سزای عملش رسانیده بود، هر مرگخواری که در فکر انجام چنین کاری بود فکری دوباره میکرد. شاید هم بیشتر از دوبار . اما همه اینها بی ارزش بود اگر نمیتوانست وضعیت بدنی اش را بهبود بخشد. چطور میتوانست قانون وضع کند درحالی که در تخت خوابش به سختی زند ه بود؟ تنها یک راه برایش مانده بود، کاری که از انجامش متنفر بود . ولدمورت باور کرده بود که دامبلدور حلقه و گردن آویز را نابود کرده بود، و پاتر سهوا دفترچه خاطراتش را نابود کرده بود، فقط سه جاودانه ساز برایش مانده بود و حالا یکی از آنها را خود ولدمورت مجبور بود نابود کند. او با هیس هیس گفت: ناجینی، به تخت من بیا. باید با تو حرف بزنم.
مار بزرگ سبز رنگ، که نزدیک به ده فوت طول و نزدیک یک فوت قطر داشت، به آرامی به سمت تخت خزید و کنار پاهای ولدمورت چنبره زد.
ناجینی با هیس هیسی گفت :"چه اتفاقی برای شما افتاده است، ارباب؟ هیچوقت شما رو به این
مریضی ندیده بودم. جادوگرهای شما نمیتوانند با وردها یا معجون هایشان شما را معالجه کند؟ "
ولدمورت هیچگاه برای قتلهایی که در طول زندگی اش مرتکب شده بود، احساس تاسف نمیکرد، درواقع
بی اندازه از فعلی کشتن لذت می برد . کشتن معرفی کننده نهایت قدرت اعمال ده روی فرد دیگری بود. اما اینبار ترجیح میداد که نکشد. اگر از بین تمام مخلوقات به چیزی غیر از خودش اهمیت میداد، آن چیز ناجینی بود.
اما این موضوع الان اهمیت نداشت. ناجینی جاودانه سازی را همراه داشت که ولدمورت احتیاج
داشت که به آن دست یابد، و بدان دست می یافت.
دوباره سلامتیم را بدست می آورم." بعد از پایان حرفش چوبدستی اش را از زیر ملافه ها خارج کرد به سمت ناجینی گرفت. طلسم سختی به ناجینی برخورد کرد و او را از یک متر زیر سرش به دو نیم تبدیل کرد که هرکدام به طرفی افتادند، دوباری روی تخت تکان خورد و بعد به روی زمین افتاد . برای چند ثانیه، باقی مانده بدل مار به سختی لرزید نا جان باقی مانده در آن خارج
 
________________
شد. مقدار زیادی خون از جسد مار بزرگ خارج شده بود که ملافه ها و پتوها از آن خیس شده
بودند.
ولدمورت با نگرانی منتظر ظاهر شدن تکه روحش بود. و وقتی باقی مانده بدن حیوان ارام شد، از انتهای دم آن مهی به آرامی خارج شده و شروع به چرخیدن در هوا کرد . بعد از چند لحظه مه به نمونه کوچکی از ولدمورت قدیمی، چرا که ناجینی دومین جاودانه ساز قبل از اخری بود، زمانی که ولدمورت این شکل کنونی اش را تقریبا به خود گرفته بود تبدیل گردید.
لرد ولدمورت به او دستور داد:" پیش من بیا. تو باید به بدنم وارد شوی."
بدون هیچ کلمه ای روح ولدمورت به دوباره به مه تبدیل شد و و در قسمت میانی بدن ولدمورت فرو رفت. لرزشی از ترمیم و ارامش در وجودش به جریان افتاد و خیلی زود او احساس بهبودی کرد. سرش را دوباره روی بالشت گذاشت، و با احساس خستگی به خواب رفت.
با اینکه ایوان هرینگتون روز قبل تنها ملاقات مختصری با رون و جینی در پناهگاه داشت، اما هری خود را با معارفه ای اضافه ادیت نکرد . در عوض خیلی سریع کاراگاه را در جریان اوضاع گذاشتن 9 آن پنج نفر بسوی کوره قدیمی براه افتادند. این بار هاگری جایزه تام ریدل را نیز با خود حمل می کرد.
ایوان در مورد دلیل استفاده از آتش برای نابودی جا بز ۵ و بیرون کشیدن جاودانه ساز درون آن هیچ سوالی نپرسید. در این مکان، او حس می کرد که باید تسلیم هری کسی که در این مورد بیشتر از او میدانست، شود. اگر او احساس کرده بود که آتش راه انجام این کار است، خب حتما بود دیگر.
با اینکه هر کدام از آنها به راحتی می توانستند آتش درست کنند، اما هنوز نیازمند چیزی برای سوزاندن بودند، به خاطر همین اتاق عریان سنگی را بررسی کردند و فهمیدند که فراموش کردند که با خود سوخت مورد نیاز را بیاورند. آنها به آتش واقعی نیاز داشتند، نه فقط شعله های آتشی جادویی،
رون پرسید:"آنها در کوره از چه چیزی استفاده می کردند؟ چوب یا زغال سنگ؟"
ایوان جواب داد:"من نمی دانم . اما این مهم نیست . هاگواتز از زغال سنگ استفاده نمی
کنه، پس ما باید از چوب استفاده کنیم."
قبل از اینکه کاراگاه حرفش را تمام کند، هری چوبدستی اش را به در گرفته بود، آن را محکم نگهداشت و منتظر ماند. بقیه برای چند دقیقه با نگرانی نگاه می کردند، اما قبل از اینکه انتظار
 
 
________________
طولانی شود آنها احساس کردند که چیزی نزدیک می شود . ناگهان از سر راه مقدار زیادی از چوبهای هاگرید که از در وارد می شدند کنار رفتند. آنها به آرامی روی هم قرار می گرفتند. بعداز جند ثانیه کوتاه، مقدار زیادی چوب کنار دیوار بخط شده بودند.
هری به آرامی پرسید:"این مقدار کافیه؟"
"باید کافی باشه.." ایوان در حالیکه دو قطعه از چوبها را برداشته و داخل کوره می انداخت جواب داد. رون بدنبال او این کار را انجام داد، و خیلی زود مقدار زیادی چوب، کوره را پر کرده بود. هری به سمت دیوار کناری حرکت کرد و به آن تکیه داد، به ایوان اجازه داد تان مایش را هدایت کند. هرمیون و جینی هم به کنار او رفتند، هر کدام در یک طرفش . با یک حرکت چوبدستی، ایوان آتش را روشن کرد، و بعد از چند ثانیه شعله هایی را از چوبدستی اش به سمت چوب ها می فرستاد تا انها را شعله ور تر سازد. وقتی که به نظر رسید که آتش کوره را پر کرده است، او به هری که هنوز جایزه را به همراه داشت، نگاه کرد. ایوان سرش را به اندازه یک اینچ تکان داد.
هری به آرامی به جلو حرکت کرد و از وسط اتاق گرمای آتش را احساس کرد . در وجودش چیزی ناراحت کننده را احساس می کرد، مطمئن نبود که این راهش باشد • با این حال جایزه را به میان آتش انداخت. ایوان از میله ای آهنین استفاده کرد تا آن را به داغ ترین محل کوره ببرد.
بعد از یک دقیقه ایوان دوباره رهبری رابدست گرفت، دم را به نزدیکی سوراخ برد و شروع به پمپ کردن هوا به درون شعله ها کرد، که باعث شد آنها از دودکشی بالاتر روند. با اینکه گرمای زیادی از دودکشی خارج میشد، اما گرمای اتاق به اندازه گرمای سونا رسید، و عرق از سرور وی همه شروع به پایین چکیدن کرد.ایوان پمپ کردن دم را ادامه داد، و گهگاه به رون می گفت تا تعدادی چوب بدرون کوره بیاندازد
اما جایزه مانند قبل بود، کاملا بی اسیب مانده بود . حتی بعد از ده قیقه به نظر نمی رسید که آتش مشتعل جایزه را گرم کرده باشد. ورون با میله آهنی آن را امتحان کرد تا ببیند که آیا جایزه طلایی نرم شده است یا نه. آنها توانستند بشنوند که میله و فلز مانند همیشه چکاچاک میکنند . طلا همچنان می درخشید و حتی دوده برخاسته از آتش در آن هیچ تاثیری نگذاشته بود.
این کار فایده ای نخواهد نانست. هری بتدریج این را فهمید، چیبری در این مبانی کم بود. به دو جاودانه ساز دیگر که نابودشان کرده بود فکر کرد، دفترچه خاطرات و آویز یکی را سوراخ کرده بود و دیگری را با چکش خرد کرده بود. آیا آتش به تنهایی می توانست این شیء را نابود کند؟
________________
به آرامی به عقب قدم برداشت و تمرکز کرد، بطور مشخصی ناراحت بود، آرزو میکرد که خودش ابتکار عمل را به دست میگرفت.
ناگهان جواب به ذهنش رسید. او باید خود به جاودانه ساز حمله می کرد. این لازمه جنگی میان او و آن بود. دندانهایش را برهم فشرد، و هرمیون و جینی وقتی دیدند که چشمان او دوباره
میدرخشند، بجا خود پیچیدند.
1 1
بدون هیچ هشداری، هری به سمت کوره رفت، چوبدستی اش را در آورد و فریاد زد: "اینفلامر تیر آتشین شدیدی از نوک چوبدستی اش خارج شد و به درون شعله های آتش رفت و به کنار صفحه طلایی برخورد کرد. چهره اش پیچی خورد و شکلک زشتی را پدید آورد، سعی کرد تمام قدرتش را بر روی شعله هایی که از چوبدستی اش خارج می شوند، متمرکز کند.
ایوان از پمپ زدن دم دست برداشت و به پیش رون رفت، جایی که بتواند هری را به راحتی ببیند. دو دختر بطور غریزی یکدیگر را پیدا کرده، و حالتی از ترس بر روی صورتشان نمایان بود هرمیون نجوا کنان به جینی گفت: اون میدونه داره چه کار میکنه . فقط بهش اعتماد کن . وقتی جاودانه ساز بیرون آمد، عقب وایسا.
ظرف چند ثانیه، عرق از پیشانی هری شروع به چکیدن کرد و بعد از دقیقه ای پیراهن مشکی اش مرطوب شد و کاملا خیس بود. ایوان از تحمل هری در شگفت بود، چرا که بیشتر جادوگران تنها برای ده الی پانزده ثانیه می توانستند یک طلسم معمولی اینفلامر را نگه دارند. در حالی که در سکوت نگاه میکرد، دوران آموزش کاراگاهی را به یاد آورد، جایی که آنها از این طلسم در کلاسهای تمرین استفاده می کردند. برای قبولی در امتحان، یک کاراگاه می بایست یک شعله را برای حداقل مدت سی ثانیه نگه میداشت. اما اکنون هری بیش از سه دقیقه بود که این کار را انجام میداد، شعلههای شدیدی ایجاد می کرد کاری که ایوان باور نمی کرد که امکان پذیر باشد. ایوان می دانست که هری پاتر یک جادوگر معمولی نیست و از روی فکر قبول کرده بود که او می تواند لردولدمورت، ترسناکترین جادوگر سیاه در قرن حاضر، را شکست دهد. اما حالا با دیدن اینکه این پسر از یک چنین راه تماشاییی به جاودانه ساز حمله میکند، آن را کاملا احساس می کرد. این پسر واقعا می توانست موفق شود . بیشتر از هر وقت دیگری ، اب و باور کرد که کار درستی کرده که برای کمک به او سوگندش را شکسته است.
ایوان و رون هم به دلیل گرما عرق زیادی کرده بودند، اما موقعیتشان را حفظ کردند، و به آتش زل زدند. سرانجام نقطه سیاهی را روی بدنه جایزه مشاهده کردند، که هر لحظه بزرگتر می
|
نشد.
 
________________
رون از فراز آتش خروشان فریاد زد: این کار میکنه هری ادامه بده! تو میتونی انجامش بدی!
اکنون دیگر عرق هر اینچ صورت و بدن هری را پوشانده بود، و احساس میکرد که خستگی دارد بر او چیره میشود، اما همچنان می توانست آسیب کوچکی را که بر جاودانه ساز وارد آمده بود ببیند و فریاد دلگرم کننده رون دل و جراتش را بیشتر کر و باعث قوتش شد. نقطه قهوه ای خیلی زود بقیه سطح جایزه را دربر گرفت، و بعد رنگ آن به سیاهی شکننده ای تبدیل شد . هری احساس ضعف میکرد و سعی کرد که نفس های عمیق تری بکشد، اما حرارت زیاد به او فقط اجازه نفس کشیدن های کوتاه میداد. او با خود فکر کرد که: من خیلی نرد یکم فقط یکم بیشتر
ناگهان زمانیکه شکافی زیگزاگ مانند روی بدنه جایزه ایجاد شد رون فریاد زد: آره! تقریبا آخرشه هری، تمومش کن !
- آی ی ی ی
هری فریاد زد، برای اولین بار صدایی ایجاد کرده بود، و آتشی که از چوبدستی اش می آمد
کاملا آبی رنگ شد. درست زمانیکه که روی زانوانش افتاد، جایزه تام ریدلی خرد شد، تکه های کوچک طلایی به همه جا پخش شد و قسمتی از آن از کوره بیرون ریخت. هری چوبدستی اش را پایین آورد و از پهلورو زمین سنگی افتاد و بعد به پشت چرخید. او از هوش رفته بود.فصل بیست و سوم:
من ترکش کردم
هرمیون و جینی با عجله به سوی هری رفتند، که به خاطر گرما و انرژی و تلاشی که صرف نابود کردن مدال جایزه تام ریدل کرده بود، به پشت روی زمین افتاده بود، اما قبل از اینکه آنها بتوانند به او برسند، ایوان هرینگتون آنها را از آستین های بلوز شان گرفت و به همان دیوار دور برشان گرداند .
- از آتیش دور شین ! او با عصبانیت دستور داد، ناراحت بود از اینکه باید توجه اش را از جاودانه ساز دور کند. از این نگران نبود که ممکن است دو ساحره را دلخور کند، او به دور چرخید تا دوباره به آتش نگاه کند .
بدن خیس عرق هری ناشیانه بر روی زمین خوابیده بود، اما دست راستش محکم به چوبجستی اش چسبیده بود. رون از کوره دور شد و به سوی خواهر و دوستش رفت، اما لحظه ای مکث کرد تا هری را بررسی کند. سینه اش بالا و پایین می رفت، پس رون فهمید که زنده است، اما کاملا خیس عرق بود و رنگش سفید مانند یک دیوار بود اشکار بود که به این زودی ها بیدار
نمین بود.
هرمیون که وضع نامساعد شان را درک می کرد دیوانه وار پرسید: چه کار باید بکنیم؟. نقشه، البته، نیازمند هری بود تا دوباره جاودانه ساز را به سمت خود احضار کند، همانند زمانیکه در خانه ی گریموالد با جاودانه ساز آویز اسلیترین انجام داد، اما او دراز کش و بی هوش بر روی زمین افتاده بود، و به سختی می توانست آن شاهکار را الان انجام دهد . - همتون از اینجا برین بیرون! ایوان به آنها فرمان داد، عرق از بینی و چانه اش می چکید: نمی تونیم بذاریم جاودانه ساز وارد
یکی از شما ها بشه. من مراقبش هستم .
- ماهری رو ترک نمی کنیم. رون فریاد زد از اینکه یک فضولی که هیچ از او نمی دانست باور کرده بود که می تواند به آنها
مانند یک جن خانگی دستور بدهد خشمگین بود. همه ی آنها دوباره نگاهی به کوره انداختند و غبار پدیدار شده از باقی مانده جایزه را دیدند که شروع به چرخیدن در یک مارپیچ کرده .
 
________________
ایوان سعی کرد آنها را خیلی سریع قانع کند: شما هیچ کاری نمی تونید براش بکنید. من سعی
من میدونین، اگه وارد بدن یکی از شما ها بشه، بدبختیه. لطفاً برید. هرمیون به سرعت پرسید: اگه وارد بدنت بشه چی ؟ چرا اون بهتره؟ بیاین همه کمک کنیم. او کنار جینی ایستاد، هر دو در گرمای طاقت فرسای اتاق عرق می ریختند. آتش درون کوره همچنان در حال طغیان بود .
- ببینین، ما وقت نداریم. ایوان دیوانه وار اصرار کرد، و دندان هایش را به هم سایید: اگر همه ی ما بمونیم، هدف های زیادی رو تشکیل می دیم. من می تونم از خودم محافظت کنم و اگر جاودانه ساز وارد بدن من شد اون وقت شما ها باید منو بکشید. فهمیدید؟ هری به اندازه ی کافی قوی هست تا جذبش کنه، اما ما نیستیم. من سعی می کنم هلشی بد مداخل بدن هری، اما اگه همه ی شما اینجا
غبار شروع به شکل گرفتن کرد، و آنها می دانستند که چه بخواهند یا نخواهند باید فورا تصمیم بگیرند. همه چیز درون هرمیون به او می گفت که بماند، اما مغزش می دانست که آنها باید
- بیاین بریم! او سعی کرد که فریاد بزند، ولی تنها سخن خفه ای را پیش برد. دست جینی را به قاپید، و دو دختر قبل از اینکه او بتواند نظرش را تغییر دهد از در بیرون دویدند. آنها با عجله دو راه رو را طی کرده بودند قبل از اینکه احساس گناه بر هرمیون غلبه کند و اشک هایش منفجر شده و تقریبا بر روی زمین سقوط کرد. او با هق هق گریه گفت: من ترکش کردم، من ترکش کردم
- ما مجبور بودیم جینی با نگرانی پاسخ داد، خودش هم مطمئن نبود که کار درستی انجام دادند یا رن او دستش را به زیر شانه ی ساحره ی بزرگ تر سر داد و از افتادن او جلوگیری کرد، و سپس آهسته او را کشید، به پشت سرش نگاه کرد تا ببیند آیا رون دنبال آنها است.
اما او دنبالشان نبود. حالا اینکه چه این یارو هرینگتون در دست گی گفت یا اشتباه، رون تصمیم
گرفت که هری را ترک نکند. ایوان با عصبانیت به کله قرمزی قد بلند خیره شد، امارون هم تهدید کنان به او خیره ماند. هر دو آنها چشمهایشان را دوباره به آتش باز گرداندند، جایی که دیدند غبار تقریبا به یک جوان خوش تیپ در ردای مشکلی بلند و لباس پوشیده تغییر شکل داد. هری همچنان بی هوش بر روی زمین باقی مانده بود. بدون هیچ وقتی برای بحث کردن، ایوان و رون به جلو قدم برداشتند، چوبدستی هایشان را به
 
________________
شکل مینیاتوری تام ریدلی جوان نشانه رفته بودند .
چو چانگ متعجب از اینکه دفتر کار وزیر را خالی پیدا کرد، به هر دو طرف نگاه کرد تا مطمئن شود کسی ورودش را ندیده است. البته، درست بود که این حق را داشت که آنجا باشد، چرا که به او دستور داده بودند تا پرونده هایی متعدد را بر روی میز در دفتر کار قرار دهد، اما به خاطر معین شدن مقامش به عنوان یک جاسوس برای محفل ققنوس، تصمیم گرفته بود تا از این فرصت استفاده کرده نگاهی به اطراف بیندازد . هرچند که می دانست، بیشتر از یک دقیقه
فرصت ندارد . موی بلند مشکی اش به خاطر نور چراغ های روی دیوار می درخشید، هنگامیکه پرونده ها را در جای خودشان گذاشت و به ساعت میز اسکریمجیور رفت، به سرعت میان ورق های پوستی که در یک توده تمیز بسته بندی شده بودند گشتی زد. با وجودیکه چو به آن مرد علاقع مند نبود، اما می بایست میپذیرفت که وزیر میزش را منظم نگاه می داشت. او وقت نداشت تا هر سند را ببیند و در وحله اول نمی دانست که بلید دنبال چه چیزی بگردد . اما کلمات دنباله دار از یک سند در نزدیکی بالای توده سوم، نظرش را جلب کرد: "برنامه های شغلی هاگوارتز" چو نمی دانست که آن سند به چه چیزی اشاره می کند، اما به نظر بد شگون بود. او یک ورق سفیدپوستی از ردایش بیرون کشید و بر روی میز گذاشت. به سند رسمی ضربه ای زد، زیر لب ورد نسخه برداری را گفت و سپس بر روی کاغذ پوستی سفید ضربه زد در ظرف چند ثانیه، یک نسخه دقیق ظاهر شد، او به سرعت کاغذ پوستی را پیچید و به داخل جیبش برگرداند. بعد از جاگذاری اصلی در جای خودش، به سرعت از دفتر کار خارج شد، از اینکه بیشتر بایستد می
تر سید . هرگز به ذهنش خطور نکرد که نقاشی های بر روی دیوار مخفیانه شاهد همه ی وقایع بودند .
ایوان در حالی که به آموزش ها و تمرینات کار گلهی اش فکر کرد با خود اندیشید ؛ گمان کنم که درس های مبارزه با جاودانه ساز رو از دست دادم. او با دو جین موقعیت های خطرناک در طی حرفه اش رویارو شده بود، اما هیچ چیزی او را برای این موقعیت آماده نکرده بود. در حالیکه جاودانه ساز داشت آرام آرام شکلش را در آتش مشتعل کامل می کرد مغزش دیوانه وار کوشش می کرد تا یک نقشه عملی تدبیر کند . آیا طلسمی بر روی یک جاودانه ساز کار ساز است؟ آیا می توان بی هوشی یا خشک اش کرد؟ او می دانست که هری جاودانه ساز اویز را احضار کرده بود، اما استعداد های هری نمی توانست برای تمام جادوگران یکی باشد، مخصوصا در این لحظه که برای تسخیر روح لرد سیاه ارتباط
 
________________
مخصوصی داشت. اگر ایوان طلسمی را امتحان می کرد و شکست می خورد، آن وقت جاودانه ساز ممکن بود انتقام اش را از او یا پسر ویزلی بگیرد. چرا باید می ماند؟ او به خودش غر زد از بغرنجی اوضاع عصبانی بود. سر انجام جزئی از روح تام ریدل از آتش بیرون آمد و در اتاق بزرگ شناور شد، ظاهرا وقایع را زیر نظر داشت. اندازه اش حدود سه پا بود و به نظر جامد می آمد، با وجود آن بیشتر از یک روح جامد نبود. او متوجه بدن هری که بر روی زمین بود شد و سپس متوجه دو مرد در طرف دیگر اتاق شد که چوببستی در دست به سمت او نشانه رفته بودند. جاودانه ساز به آنها پوزخند زد و ناگهان، فکری به سر ایوان زد . او نجوا کنان به رون گفت: هر کاری گفتم انجام بده، هر وقت بهت گفتم تعظیم کن. رون با نگرانی کاراگاه را برانداز کرد اما عکس العملی نشان نداد با این حال، او نمی خواست به لرد ولدمورت تعظیم کند.
- ارباب ایوان فریاد زد و چوبدستی اش را پایین آورد: ارباب، شما اینجا هستید. ما به سختی تلاش کردیم
تا شما را پیدا و آزاد یقین کنیم. ما از شدت خوشحالی برای تجدید حیات شما از خود بی خود شده ایم.
ایوان تعظیم کرد و با صدای هیسی به رون گفت: حالا تعظیم کن. تعظیم کن. رون مردد بود. او به سختی ایوان هرینگتون را می شناخت و نمی دانست که چه در سر دارد. با این حال، هری و هرمیون به او اعتماد کردند، در آن لحظه، اهمیت آن بیشتر از هیچی بود. با اکراه، تعظیم کرد.
- توکی هستی؟ صدای صاف تام ریدلی جوان این را پرسید در حدود فقط نوزده یا بیست سالگی اش ظاهر شده
و ردای معمولی تیره جادوگری را پوشیده بود. اما مریدان شما هستیم، لرد ولدمورت، و ما تلاش خستگی ناپذیری کردیم تا جاودانه سازهای شما را دوباره بدست آوریم تا باری دیگر شما را پیش خودمان بیاریم. تصویر ریدل به سوی آنها معلق شد، و موقتا به بدن دراز کش پایین پایش بی توجهی می کرد. رون هرگز تام ریدل جوان را ندیده بود، اما او می توانست به آسانی ببیند که او یک جوان خوش تیپ و پر ابهت، نظیف، ورزشکار و جالب توجه بود . - چه چیزی باعث شده که بایستی من آزاد می شدم؟ ریدل به نرمی پرسید آشکار بود که دو جادوگر را ارزیابی می کرد. ایوان توضیح داد: شما کار های بزرگی انجام دادید، ارباب، و شما طرفداران زیادی جذب کردید، که شامل من و دوستم هم می نشه. اما بعد یک واقعه ناگوار رخ داد. شما میبایستی یک
 
________________
بچه را که موضوع یک پیشگویی بود رو می کشتید، اما مادرش خودش رو فدای پسرش کرد. این کارش یک محافظت خونی باستانی رو بر روی بچه گذاشتو طلسم مرگ شما به سوی خود یقین باز گشت و شما را کشت. ما نمید ونیم اون تکه روح شما که در بدنشقان مانده کجاست، اما بسیاری از طرفدارانشقان دارند تلاش می کنند تا اونو پیدا کنند. ما عهده دار این بودیم تا
بعضی از جاودانه ساز هاتون رو پیدا کنیم، اون وقت شما با وارد شدن به بدنی دیگه، می توانستید مارو راهنمایی کنید. ریدلی به چپ و راست رفتن در هوا ادامه داد و همچنان در وسط اتاق باقی ماند، به هری رزدیک تر بود تا ایوان و رون. گویی جاودانه ساز به داستان ایوان مشکوک بود. - چند سال از ساختن من می گذره؟ - سرال های زیادی، ارباب. بیشتر از پنجاه سال، شما تبدیل به ترسناک ترین لرد سیاه در تاریخ شدید، دارای قدرتی جادویی خارج از وصف شدید. شما پیشرفت خوبی در زمینه ی پاک کردن خون لجنی ها و دورگه ها در جهان انجام دادید، اما البته ما مقاومت های زیادی روهم شاهد بودیم. مخصوصا از طرف دامبلدور . تام با تمسخر گفت : بله، دامبلدور . اون هنوز زنده است ؟ اون الان دیگه باید خیلی پیر باشه . حتی وقتی من به هاگوارتز میرفتم اون مثل یه طاعون بود . مطمئنا من باید اون رو از سر راه بردارم. ایوان سری تکان داد و وقت میخواست توضیح دهد خود را مجبور کرد تا لبخندی نیز بزند: ارباب، او همین اواخر مردماون هم به دست خدمتکاران شما. با از سر کار کنار رفتن اون احمق مشنگ دوست، ما میتونیع دنیا رو از شر کثافت ها و الودگی ها پاک کنیم. اما، ما به راهنمایی های شما نیاز داریم ارباب . اون پسر که اونجاست، شما باید وارد بدن اون بشید. ولدمورت در حالیکه چشمانش را به سمت بدن بیجان هری میچرخاند پرسید: این پسر کیه ؟ من یه حسی آشنا ازش دارم. - بله ارباب، باید همین جور باشه . شما حضور خودروژن رو احساسی می کنید، چرا که ما جاودانه ساز دیگری از شما رو آزاد کردیم وارد بدن اون کردیم. اون جوونه ارباب، اما بی نهایت قدرتمنده . به خاطر همین ما اون رو در نظر گرفتیم تا در خدمت شما باشه. با قدرت اون که تحت کنسول شماست، شما بی رقیب مینابید، و هیچ کس نیمتونه جلوی شما رو بگیره ! ایوان تا جایی که می توانست با شوق و علاقه حرف میزد اما نگران عملکردش هم بود. بازی کردن هیچ وقت یه دست ورق خوب نبود: ارباب شما قدرتشو حس نمیکنید ؟ نیمه روح خودش را پایین کشید و به بدن هری نزدیک شد. ایوان ساکت ماند. در این لحظه ، رون متوجه نقشه کاراگاه شد و تصمیم گرفت که او هم می بایست ساکت بماند و درست شبیه به دستیاری برای یک مرگخوار عمل کند .
 
________________
- بله منم حسش میکنم. اون قدرت جادویی زیادی داره و من میتونم خودم رو هم در وجودش حس کنم، هرچند کمی عجیب به نظرم میرسه . ایوان با حرارت سر تکان داد : به خاطر همینه که ما می خوایم شما هم وارد بدن اون بشید. اون جادوگر قوی ایه و وقتی که یه جاودانه ساز تنها کمی تونست به اهداف ما کمک کنه ، تصمیم گرفتیم که ما نیاز به یکی دیگر هم داریع تا این دگرگونی را کامل کنم .وقتی شما وارد بدنش بشید، ترکیب نیروهای دو جاودانه ساز اون قدر خواهد بود که بتونه اون را کاملا تحت
کنترل در بیاره. اون وقت ما می تونیم دوباره قدرت خودمون رو به دست بیاریم . جاودانه ساز تام ریدل دور بدن هری چرخید و هنوز موقعیت را بررسی میکرد. همه اینها معنی میداد اما او می بایست آخرین احتیاط را هم میکرد.
- چرا این پسر غش کرده ؟ - چون تنها این پسر بود که می تونست مدال رو نابود کننع. ما سعی کردیم ارباب ، که خودمون انجامش بدیم، اما شکست خوردیم. این پسر قدرت عجیبی داره، درست به اندازه دامبلدور . ارباب، اگه شما اونو تحت کنترل خودتون در بیارین ، می توانیل هر کاری که دلتون میخواد رو انجام بدید.
جاودانه ساز از روی طمع موافقت کرد: بله ، بله . حسش میکنم. و بدون هیچ اظهار نظری حتی یک تشکر خشک و خالی نسبت به این دو خدمتکار به ظاهر جان نثار، جاودانه ساز به مه تغییر شکل داده و آرام آرام به درون شکم هری داخل شد. رونن با صدایی پر از تعجب گفت : کار کرد .
و احترامش نسبت به کاراگاه زیاد شد .
- حالا باید ببینیم چی پیش میاد.
ایوان جواب داد و بعد دو مرد، به بدن هری نزدیک شدند. آنها برای نیم دقیقه ای منتظر ماندند نمی دانستند که آیا باید بدن او را به تخت خودش برگردانند یا اینکه سعی کنند همان جا که افتاده بود. او را بیدار کنند . این هری بود که تصمیم آخر را گرفت، چرا که ناگهان به طور غریب و بدی شروع به لرزیدن کرد و چشمانش به شدت باز شدند و با رنگ سبز روشنی برای مدتی طولانی - - ده ، پانزده، بیست ثانیه ای شروع به درخشیدن کردند. سرانجام آنجا دوباره به رنگ همان سبز همیشگی درآمدند و هری در ان اتاق خفه، نفس عمیقی کشید. او چرخید و روی زانوهایش نشست بدون هیچ اخطار قبلی ای ، شکمش پیج زد و او شروع به استفراغ کرد . رون در حالی که در کنار دوستش روی زمین زانو میزد به او گفت: اون داخل بدن توست هری . اقای هرینگتون اوری متقاعد کرد که وارد بدن تو بشه. حالا تو باید اونو کنترل کنی. تو خوبی ؟ هری وقتی هنوز روی زمین چهار دست و پا بود، چندین بار نفس عمیق کشید و کم کم
 
________________
احساس کرد حالش بهتر می شود. کنایه آمیز گفت : بهتر از این نبودم . ایوان و رون به او کمک کردند تا روی پاهایش بایستد و هرکدام یکی از بازوهایش را گرفتند و
برگشت تا آتش را خاموش کند. او همچنین تمام شلوغ کاری و کثیف کاری که توسط هری به وجود آمده را پاک کرد و برای آخرین بار نگاهی به اطراف انداخت . او با خود فکر کرد: دوتاش از بین رفتن. در حالی که در مورد از بین رفتن ناجینی توسط خود ولدمورت بی خبر بود با خود فکر کرد، هری چطور به این جاودانه ساز عکس العمل نشان خواهد داد.
پیتر آهسته به سمت اتاق اربابشی در پناهگاه فعلیشان رفت، تصمیم گرفته بود که قبل از رفتن به اتاقش سری به لرد سیاه بزند. وحشت شب قبل تنها کمی کمتر شده بود و پیتر بیش از هر چیز دیگری نیازمند خواب بود. به خاطر منظره ای که پیش رویش بود نفسش بند آمد. ارباب، مار خودش را کشته بود، تنها موجودی که او می توانست به آن دوست بگوید.اما چرا؟ پیتر نیم دقیقه ای بی حرکت خشکشی زده بود و سعی میکرد آن را درک کند. سرانجام او نگاهش را به سمت لرد ولدمورت که خواب بود برگرداند. بلافاصله پیتر متوجه تغییر وضعیت لرد سیاه شد، او بهتر شده بود. به راحتی خوابیده بود و با آرامش نفس میکشید. پیتر که متوجه شده بود ولدمورت زندگی تنها موجودی را که به او نزدیک بوده را برای بهبود خود قربانی کرده با خود گفت : دوست ندارم بدونم چه جوری ، اون مری هم قربانی کرد. اگه مجبور بشه، حتی ممکنه همه مارو هم فدا کنه . پیتر لاشه ناجینی را از روی تخت بلند کرده و آن را کنار دیوار چند فوتی ان طرف تر از سرش بر زمین گذاشت . بعد از آن بود که متوجه تخت غرق در خون شد . آرام زمزمه کرد : اسکورجیفای و تمامی خون های موجود را پاک کرد. حرفش را به سمت لرد سیاه هم گفت و بعد، به آرامی از اتاق خارج شد، و به سرعت به سمت اتاق خودش رفت . با وجود خستگی زیادش ، اما خواب به ارامی به سراغش امد .
در حالی که رون و ایوان داشتند با جاودانه ساز سرو کله میزدند، جینی تصمیم گرفت تا هرمیون را که همچنان تسلی ناپذیر بود به اتاق نشیمن گریفندور نکشاند، و به او کمک کرد تا روی
 
 
________________
مبلی نزدیک به شومینه نشاند. اگر دو دختر خودشان را در آیینه میدیدند، حتما وحشت میکردند ، چرا که موهایشان هنوز از عرقی که در اتاق کوره کرده بودند خیس و در هم برهم بود، و لباس هایشان نیز همچنان مرطوب بود. هرمیون دیگر گریه نمیکرد اما مشخص بود که در رنج است ، و به محض اینکه بجا متکا تکیه داد، چهره اش را با دستانش پوشاند . جینی نامطمئن به آرام کردن او پرداخت : هرمیون اوضاع مرتبه . آقای هرینگتون میدونه داره چی کار میکنه . او متوجه شد که آرام کردن هرمیون نسبت به هرچیز دیگیای عجیب غریب تر است. در هر صورت، اگه کسی نیاز داشت که به خاطر مسائل بعد از ظهر دلداری داده شود، اون شخص می بایست جینی می بود، که هنوز با علاقه گمشده هری درگیر و مواجه بود. هرمیون همچنان چهره اش را پوشانده بود اما به تلخی جواب داد: چه جوری میتونیم بدونیم؟ اون هریرو نمیشناسه . هیچی در مورد جاودانه ساز ها نمیدونه . من باید می ایستادم. رون موند اون هریرو ترک نکرد. جینی از این متعجب بود که آیا هرمیون متوجه این شده است که رون بدنبال آنها نیامده میانه، اما حتی در اوج آشفتگی و ناراحتی اش ، هرمیون هوش و قوه تعقل خود را از دست نداده بود. سرباز زدن رون از ترک کردن هری ، تنها نومیدی او را بیشتر کرده بود . دو دختر با نگرانی، بدون هیچ حرفی نشسته بودند. با وجودیکه جینی متوجه اندوه و پریشانی هرمیون شده بود، اما شدت آن ، او را متعجب سلجته بود. هرمیون همیشه شخصی قوی ای بود و عکس العملش به این موقعیت با تصورات جینی از او جور در نمی آمد. مشخص بود که هرمیون از اینکه هری را ترک کرده و تنها گذاشته احساس وحشتناکی داشت اما جینی هم او را ترک کرده بود، با وجودی که او هم به شدت نگران سلامتی هری بود اما مانند هرمیون از پا در
نیامده بود. برای اولین بار، جینی به عمق و نحوه رابطه هری و هرمیون شک کرد. آن دو مطمئنا دوستان نزدیکی بودند، اما آیا این عکس العمل های هرمیون ، نشان دهنده چیز بیشتری بود ؟ هری قبل از آمدن به پناهگاه یک هفته ای را با هرمیون گذرانده بود و بیشتر اوقاتشان را با هم میگذراندند. جینی می دانست نباید به چنین چیز هایی فکر کند، ان هم زمانی که در اعماق برج شمالی، آقای هرینگتون ، رون و هری در حال نبرد با جاودانه ساز هستند، اما نمی توانست از فکر کردن به آن خودداری کند. هری و هرمیون در طول آن اوقات واقعا چه کاری با هم انجام میدادند؟ و آیا هرمیون واقعا وقتی در مورد آن دختر توی لیورپول حرف میزد، حقیقت رو میگفت؟ یا خودش قصد و نیتی پنهانی داشت؟ هرمیون روی صندلی نرمی نزدیک به شومینه ساکت و غرق در نا امیدی نشست. او متوجه نشد که چشمان دوست جوانترش با بدگمانی جمع شد، در عوض تمام توجه اش را معطوف به
 
________________
تصمیمی که به خاطر گوش دادن به حرف ایوان هرینگتون گرفته بود، کرد. حتی الان هم متوجه بود که حرف هرینگتون منطقی بوده، اما او و هری در طول این سال ها با خطرات زیادی با هم رو به رو شده بودند. غول ها، سگ های سه سر، دیوانه سازها، هیپو گریف ها و خیلی چیز های دیگه . او نباید هری را ترک میکرد. این احساس گناه باعث شد تا معده اش بهم
بریزد.
بعد خیلی ناگهانی او از جا پرید، چرا که رون داشت به هری کمک میکرد تا از در پشت تابلو داخل شود و دستان هری دور کمر روژنی حلقه شده بود. ایوان پشت بلسر آنها به داخل آمد. موهای هر سه مرد، به خاطر عرق ریختن هایشان، بهم ریخته بود و هرسه آنها به خاطر آن حمام سونای واقع در اعماق برج شمالی بسیار خسته به نظر میرسیدند. هرمیون هرچند تنها چند قدم با او فاصله داشت اما به خاطر نگرانی اش فریاد زد : هری ، تو حالت خوبه ؟ .
- من خوبم هرمیون، نگران نباش . فقط کمی ضعف کردم. او با ضعف لبخندی زد، خیلی هم بد به نظر نمی رسید. ایوان اشاره کرد : مطمئنا آب بدنش را از دست داده. بهش کمی اب بدید. بلافاصله، هرمیون چوبدستی اش را خارج کرد و یک لیوان آب ظاهر کرده آن را به سمت هری
گرفت. هری آن را یک نفس نوشید، و بعد از آنکه هرمیون دوباره لیوان را پر کرد، آن را نیز مثل اسفنج جذب کرد. هرمیون دستش را به دور بازوی خالی هری انداخت و به رون کمک کرد تا او را روی نزدیک ترین مبل بنشانند . جینی در حالی که نگرانی در صدایش موج میزد پرسید : چی شده ؟ رون دستش را کمی کشید تا خستگی حمل کردن هری را از تن به درآورد، ولی با لبخند وسیعی جواب داد: آقای هرینگتون چاپلوسی جاودانه سازو کرد و اونو را متقاعد کرد وارد بدن هری بشه، ریدلی تمام داستان را باور کرد . نظر رون در مورد ایوان بعد از عملکرد او به طور مشخصی بهبود پیدا کرده بود و کله قرمز، سری به علامت تایید به او تکان داد: اون حتی تقریبا منو هم با داستانش متقاعد کرد. ایوان از تعریف رون تشکر نکرد، اما در عوض روی میز کوچک چوبی روبه روی مبل هری نشست و نگاهی انتقادی بیر جوان انداخت . - دستاو باید استراحت کنی هری . مقدار زیادی نوشیدنی بخور، اونوقت فردا صبح حالت خوب خواهد بود. فقط امشب رو راحت باش. و یک خواب راحت بکن. هری به تایید سرش را تکان داد و فکر کرد که او احتیاجی به شنیدن این نصحیت ها ندارد. به خاطر خستگی زیادی که از گرمای خفه کننده و انرژی زیادی که که برای نابود کردن مدال
 
________________
خرج کرده بود، قادر به انجام هیچ شیطنت و خرابکاری دیگری نبود . ایوان به چهار نوجون گفت : من دیگه باید برگردم .
فردا رو استراحت میکنه .
و بعد به سمت هری برگشت و گفت : آینه ات رو با خودت داشته باش . باهات تماس میگیرم و
سعی میکنم فردا برگردم. باید ببینم چی کار میتونم بکنم . میدونی باید محل اختفای روزنامه پیام امروز رو پیدا کنم .
و نیم لبخندی زد .
| || . هری به نرمی گفت : ممنونم ایوان و کاراگاه می توانست با صداقت بگوید که پسر این را از ته قلبش گفته است. ایوان دستش را دراز کرد و دو مرد با هم دست دادند. بعد از رفتن هرینگتون ، رون به بیان جزئیات اتفاقاتی که در اتاق کوره رخ داده پرداخت، مشخص بود که کاملا تحت تاثیر مهارت ، خلاقیت و تیز فکری کاراگاه قرار گرفته بود. بعد از اولین عکس العمل هرمیون بعد از رسیدن هری او به طور غیر معمولی ساکت نشسته بود، و زمانی که سرانجام هری با آرامش نشست و کمی احساس بهتری کرد، متوجه این نکته شد. تا آن لحظه، او متوجه هیچ تغییر دیگری که به خاطر جذب جاودانه سازی دیگر رخ داده باشد نشده بود، اما خب مطمئنا ضعف بدنی اش هم روی هر تغییری سر پوشی گذاشته بود. صورت کاملا در هم ریخته هرمیون ، بیش از سلامت خودش او را نگران کرد . سرانجام مجبور بود که سوال کند. او حرفرون را که داشت همچنان با هیجان در باره اتفاقات عصر حرف میزد قطع کرد و گفت: هرمیون، تو حالت خوبه؟ هرمیون سرش را تکان داد، اما این سر تکان دادن اصلا قانع کننده نبود، چرا که سوال هری باعث شد تا اشک هایش جاری شود. اما او هیچ نگفت . جینی به جای او جواب داد : اون خوب نیست . احساس میکنه تو رو ترک کرده، هرچند ما دقیقا همون کاری رو کردیم که آقای هرینگتون گفته بود. از اون موقع آشفته است . صورت هرمیون به سادگی رنجشش را از جینی نشان داد، اما ثانیه ای بعد، دوباره تمام تلاشش را کرد تا از دوباره ریختن اشک هایش جلوگیری کند. هری به سرعت موقعیت را درک کرد و همچنین متوجه شد که هرمیون مطمئنا به خاطر رفتارش در مقابل رون و جینی به طور بدی احساس شرمساری خواهد کرد. او به آرامی ایستاد. او دستش را به سمت او دراز کرد: بیا هرمیون ، بیا بریم حرف بزنیم.هرمیون اول تعجب کرد و قبل از اینکه دستش را در دست جادوگر ضعیف قرار دهد و به او اجازه دهد تا او را بلند کند، چند دقیقه ای درنگ کرد. او به دنبال هری که به سمت پله های خوابگاه پسران میرفت، رفت، از آنها بالا رفتند تا جایی که به اولین در از سمت راست رسیدند. وارد آن اتاق خالی شدند که در آن تنها 7 تخت جدا از هم قرار داشت. هری در را پشت سرش
در اتاق نشیمن ، رون و جینی دوستانشان را نگاه کردند که از دید دور شدند. به خصوص جینی که قیافه و حالتش خیلی درهم بود و کاملا واضح بود که خوشحال نیست . رون که کاملا گیج شده بود از خواهرش پرسید : جریان چیه ؟ او سخت و خشک جواب داد: من نمیدونم ... واقعا نمیدونم . سپس از برادرش رو گرداند و یه او فهماند که دیگر نمیخواهد بیش از این در این باره بحث کند. رون دهانش را باز کرد، اما تصمیمش عوض شد و در عوض ایستاد و به سمت پنجره های اتاق نشیمن حرکت کرد. هری در حالی که به سختی روی نزدیک ترین تخت می نشست پرسید: چی شده هرمیون ؟ تو کار درستی رو انجام دادی . مطمئنا خودت هم اینو میدونی. هرمیون همچنان ایستاده بود، اما چند قدمی به جلو برداشت و از نگاه کردن به دوستش خود داری کرد. در پاسخ به اظهارات هری ، او سرش را تکان داد: نه، من نمیدونم . من تو رو ترک کردم. رون موند. من هم می بایست میموندم !
او فین فیفی کرد، و چشمانش خیس شدند. - تو خیلی شجاع بودی هرمیون . من بهت افتخار میکنم که تونستی از اونجا بری . هرمیون سرانجام به تندی چرخید، با چشمانی که در آنها این سوال وجود داشت که آیا هری سرانجام دیوانه شده است ؟ شجاعت ؟ چه جوری اون شجاعت بود ؟ من فرار کردم. اون بزدلی بود، نه شجاعت. اگه تو
بودی فرار نمیکردی.
هرمیون دوباره به سمتی دیگر نگاه کرد، به شدت از خودش متنفر بود. هری سری تکان داد: آره، ممکن بود من این کارو نکنم. اما این فقط به این خاطره که من احمقم و تو باهوشی، هرمیون خنده تمسخرآمیزی کرد و پشتش را به هری کرد. هری وقتی داشت افکارش را ادامه میداد، تنها لبخندی زد: حق با هرینگتون بود .اگه تو یا جینی اونجا مونده بودید، اون اون جوری که عمل کرد، عمل نمیکرد. محال بود ریدل باور کنه که شما دوتا مرگخوارید. ما خوش شانس بودیم که رون با موندنش چیزی رو خراب نکرده. من به خاطر هدف و منظورش ازش
 
________________
ممنونم، اما اون هم به اندازه من احمقه. باید باهاش در این باره حرف بزنم. این بار در رفتیم، اما ممکنه دفعه بعد این قدر خوش شانس نباشیم. هرمیون دست از راه رفتن عصبی اش کشید و به حرف های هری توجه کرد و بیشتر از آن، او به تن صدایش دقت کرد. انگار واقعا به نظر نمی رسید که هری از دستش ناراحت و نا امید شده است، او احساس کرد که انگار از قفس آزاد شده است. شاید او واقعا هری را از خودش نامید نکرده بود. شاید او واقعا کار درست را انجام داده بود. او به نرمی، در حالی که یه آرامی به سمت دوستش چرخیده بود گفت : هری، واقع منظورت همینه که گفتی ؟ یا فقط اینو گفتی که منو آروم کنی و بهم آرامش بدی ؟ راستش رو بهم بگو.
هری به او اشاره کرد که روی تخت کنار او بنشیند، و هرمیون با بی میلی این کار را کرد. هری به به نرمی یکی از دستانش را در دستش گرفت. - هرمیون، من هر کلمه ای که گفتم، منظورم بود. تو کار درستی رو انجام دادی ، خیلی شجاعانه بود. میدونم که دلت میخواست بمونی ، این راه و روش گریفندوری هاست . تو هیچ وقت منو ترک نکردی. تو کاری رو که باید انجام می شد انجام دادی. اشک دوباره به چشمان هرمیون هجوم آورد، اما اینبار اشک هایی از شوق ، یا بهتر بگوییم، اشک هایی از سر آسودگی به خاطر حرف های هری، حالا بیشتر احساس شرمندگی می کرد، او کمی سرخ شد، اما بلند شد ایستاد، دستانش را به سمت هری گرفت تا او را بلند کرده و در آغوش بگیرد. و بیش از دفعه های قبل او را به خود فشار داد. او زمزمه کرد: تو نمیدونی این برای من چه ارزشی داره هری. ممنونم . جینی در حالی که تنها پشت میز در اتاق نشیمن برج نشسته بود، در این فکر بود که چه اتفاقی در خوابگاه پسران در حال رخ دادن است . چشمانش تنگ شدند و رون دانست که به نفعش است که از او دوری کند. اون نیز از خود سوالاتی داشت و کاملا غرق در فکر به صندلیش برگشت .
هری و هرمیون از خوابگاه بیرون آمدند و هری قبل از دوش گرفتن و رفتن به رختخواب چندین لیوان آب خورد. او ده ساعت تمام خوابید و زمانی که صبح روز بعد از خواب بیدار شد، احساسی
کرد انگار تازه متولد شده است .
لرد ولدمورت هم چنین حسی داشت.
 
________________
فصل بیست و چهارم:
دوست دارم شنا کنم
جینی و هرمیون پس از انجام مراقبت های معمول به تختشان در اتاق پسران سال پنجمی در برج گریفندور رفتند. اندکی پیش از آن، مختصراجویای احوال هری شده بودند و از این که قبل از خواب مقدار کافی آب می خورد اطمینان حاصل کرده بودند. دخترها که از نظر روحی شدیدا خسته بودند، با خستگی مشغول آماده شدن برای خواب شدند. جینی با دقت حرکلت هرمیون را
زیر نظر گرفته بود و متوجه شد که حال او از افسردگی به سرخوشی تغییر یافته است.
هنگامی که سرانجام به میان ملحفه هایشان می لغزیدند، جینی با لحن تلخی گفت: قضیه هری
چه طور پیش میره؟ اون طور که از قیافه ت پیداس خیلی خوبه.
هرمیون که از تایید کارهایش توسط هری به شدت خوشحال بود، در آن لحظه متوجه لحن
جینی نشد. به خودکشی و قوسی داد و لبخند وسیعی به دوستش زد.
- فوق العاده س، هری گفت کار خوبی کردم. که بهم افتخار می کنه. نمی تونم بهت بگم که
چقدر از بار روی شونه هام کم شد. احساس می کنم که از اون به بعد دارم روی هوا راه میرم.
جینی که سرش را روی دستش گذاشته بود، از روی تختش جواب داد: همممم. نمی دونم اصلا
چرا انقدر برات مهم بود.
این بار هرمیون متوجه سرمای صدای جینی شد و لبخند از لبانش رخت بر بست.
هرمیون با حالتی دفاعی پاسخ داد: می دونم نباید این کارو می کردم، اما نمی تونستم جلوی
خودمو بگیرم. تا حالا این جوری هری رو تنها نذاشته بودم. احساس بدی داشت، اما هری
متقاعدام کرد که کار درستی کردم.
 
________________
این بار لبخند نزد و در عوص سرش را به پهلویش گرداند تا جینی را بهتر ببیند. جینی که کاملا
نامطمئن بود، چشمانش را باریک کرده بود. هرمیون سعی کرد به سرعت تمام کارهایی را که در
طول شب انجام داده بود مرور کند تا بفهمد کدام حرکتش موجب رنجش جینی شده است، اما چیزی به ذهنش نرسید. هر دو دختر برای مدتی با نا آرامی سکوت کردند.
برای لحظه ای هرمیون خواست تا مساله را به همان حال باقی بگذارد، اما نتوانست جلوی
تمایلش برای پرسیدن را بگیرد: چیزی شده جینی؟ خیلی ناراحت به نظر میایی
جینی به دوستش چشم غره رفت. بعد از رنجی که در طول چند روز گذشته تحمل کرده بود به طور ناخودآگاه به دنبال شخصی می گشت که تمام بد بختی هایش را به گردن او بیاندازد، و هرمیون به خوبی مناسب این جایگاه بود. با عصبانیت گفت: آره، چیزی شده. فکر نکنم همه
چیز و بهم گفته باشی. در طول هفته گذشته بین تو و هری دقیقا چی گذشته؟ چرا امشب هری
تورو به اون اتاق برد؟ چرا نمی تونسنت توی سالن عمومی باهات حرف بزنه؟
هرمیون فکر کرد: پس معلوم شد. اون فکر می کنه من می خوام هری رو ازش بدزدم.
لبخند بیرمقی بر لبانش نشست: ما کاری نکردیم جینی. نه اون چیزی که تو فکر می کنی. اگه
این طور فکر می کنی، باید بگم که من اصلا سعی ندارم هری رو از تو بدزدم. من اصلا کاری
نکردم که باعث بشه اون و تو به هم بزنید.
نگاه جینی خیره باقی ماند. در عمق وجودش میدانست که هرمیون راست می گوید، حتی با این
که قسمتی از وجودش نمی خواست حرفش را باور کند. با این حال، هرمیون امروز کاملا غیر
عادی رفتار کرده بود و جینی به سختی می توانست بپذیرد که عکس العملش رانشی از نگرانی
ساده یک دوستا برای دوستش باشد.
جینی، پیش از ان که بتواند جلوی خود را بگیرد، به تندی گفت: پس شاید لازم باشه که راجع به
احساسی که واقعا در مورد هری داری بیشتر فکر کنی. شاید چیزی پیدا کنی که نمیدونی.
ناکسی.
پیش از آن که در جایش بغلتد و پشتش را به هرمیون کند، چراغ بالای سرش را خاموش کرد.
هرمیون از خود پرسید: این چه ش شده؟
 
________________
او نیز چراغش را خاموش کرد و در تختش به حالتی آسوده در آمد نمی توانست در مورد سوال
- واقعا در مورد هری چه حسی دارم؟
لرد ولدمورت انگشتانش را یکی یکی آزمایش کرد. برای اولین بار پس از به دست آوردن بدنش، تقریبا می توانست آن ها را درست حرکت دهد. می دانست که مدت زیادی را خوابیده است، شاید چند دهه بود که آنقدر نخوابیده بود. اما آن طور که پیدا بود، بازگشت دوباره روحش به
بدنش نتیجه مطلوبی داشت.
از تختش بیرون آمد و چند لحظه ای را به قدم زنی در اطراف اتاق وسیعش گذراند. مشخصا
سریع تر از قبل حرکت می کرد. نه، نمی توانست در مسابقه دوی ماراتون شرکت کند، اما
قابلیت حرکتی بیشترش باعث افزایش روحیه اش می شد.
پیتر که از حس ششمش با خبر شده بود که لرد سیاه به هوش آمده است، به داخل اتاق دوید.
ولدمورت رویش را به او کرد و لبانش تقریبا شکل یک لبخند را گرفتند.
- همون طوری که می بینی، تجدید قوا کردم. لباسامو تنم کنم.
پیتر می دانست که لرد سیاه هرگز توضیحی نمی دهد و می دانست که نباید چیزی بپرسد.
مشخصا کشتن مارش که جسدش هنوز گوشه دیوار افتاده بود به نحوی باعث این احیای معجزه آسا شده بود، اما پیتر این که چگونه یا چرا این اتفاق افتاده بود را هرگز نمی دانست.
او چنان که انگار در طول چند روز گذشته هیچ اتفاقی نیفتاده است گفت: بله سرورم.
کمد را باز کرد.
- امروز، کارای زیادی داریم که باید بهش برسیم، دمباریک. امروز خودم می خوام اقدام به از
بین بردن حفاظ های اطراف هاگوارتز بکنم.
کینگزلی که نج تندی پرسید: تو چی کار کردی؟!
 
________________
هیجان تکرار کرد: من یه نسخه این سند و از دفتر وزیر کپی کردم.
- چو! تو نمی دونی چی کار کردی، اونجا پر از تابلوئه. باید سریع اینجا رو ترک کنی. چند وقت
که این کارو کردی؟ چو که دهانش بازمانده بود، نمی توانست پاسخ دهد در یک چشم بر هم
احتمالا تحت تاثیر معجون حقیقت بازجویی می شد. او مجبور می شد که هویت اطرافیانش را
: - !کینگزلی با حالتی اضطراری پرسید: چقدر گذشته؟ چو چو با زمزمه ای ترسیده گفت: دیروز، عصر آخر ساعت کاری. باید چی کار کنم؟
نوجوانی که معمولا کاملا مصمم بود، ناگهان مثل کودکی شده بود که به شدت ترسیده
کینگزلی که درب کمدی را باز می کرد، به او دستور داد: برو تو.
خوشبختانه در محلی کم رفت و آمد قرار گذاشته بودند و کینگزلی تقریبا مطمئن بود که کسی آن ها را ندیده است. با این وجود، نمی خواست این ریسک را بکند که به او اجازه دهد تا به قسمت معمول برای غیب و ظاهر شدن برود. شانس با آنها همراه بود، چرا که وزیر روز قبل از دفترش خارج شده بود و امروز نیز برای سر زدن به چند شهر در انگلیس و اسکاتلند به آن بازنگشته بود. دستگیری چو می توانست فاجعه آمیز باشد. باید به اقدامات ناامیدانه ای دست می
زد.
در حالی که به اطراف گنجه ای که به سختی دو نفر در آن جا شده بودند نگاه می کردند، کارآگاه سطلی خالی را از دسته بلند کرد و مقابل سینه اش نگاه داشت. بعد از تکان پیچیده ای
که به چوب دستی اش داد در حالی که چشمانش از شدت تمرکز بسته شده بود، با چوبدستی
اش به سطلی ضربه ای زد.
- پورنوس
نفس عمیقی کشید و نگاه تندی به چو انداخت. دلش می خواست نیم ساعت تمام او را نصیحت
کند. اما زمان به او این اجازه را نمی داد: ببین، اگه تا الان دستور دستگیری تو صادر نشده باشه،
به زودی این کار انجام می شه. باید قایمت کنیم. این سطلی تو رو به اتاق نشیمن پناهگاه می
 
________________
بره. مالی ویزلی اونجا خواهد بود. وضعیت رو براش توضیح بده. بهش بگو که باید به سرعت تو
رو به یه مکان امن منتقل کنه. می فهمی که نباید اجازه بدیم دستگیر شبی.
چو که متوجه افتضاحی که به بار آورده بود شده بود، با چشمانی که در مرز اشک ریختن بودند،
پاسخ داد: می فهمیم. متاسفم. فکر نمی کردم ...
کینگزلی گفت: معلومه.
دوباره ضربه ای به سطل زد و رمز تاز غیرقانونی را به او داد. خوشبختانه می دانست که چگونه
باید رمز تازی با قابلیت عدم رهگیری بسازد. کلکی که پروفسور دامبلدور سال ها پیش به او
آموخته بود.
- این ده ثانیه دیگه فعال می شه. هر کاری میکنی چو، اجازه نده که دستگیر بشی. هر کاری
که بهت گفته میشه رو انجام بده.
چو سرش را به نشانه درک تکان داد. صورتشی که لحظه ای بعد ناپدید شد، پر از اشک بود.
هری صبح زود دو بشقاب کامل غذا خورد و موجب خوشحالی بی حد جن های خانگی شد،
احساس فوق العاده ای داشت. او که هنوز نمی دانست این جاودانه ساز چه تاثیری بر رویش گذاشته است در آن لحظه شکایتی نداشت. مرتبا به دوستان کنجکاوش می گفت که حالش
خوب است. کاملا بهبود یافته بود. چهار دوست به راحتی در سالن عمومی نشسته بودند و به خود اجازه می دادند که پیش از پایان برنامه ریزی برای آن روز، صبحانه شان به پایان برسد.
سپس برای اولین بار در حضور دوستانش، چشمانش شروع به درخشش کردند، بسیار نورانی تر و
طولانی تر از قبلی، بیش از پانزده ثانیه. جینی و هرمیون که تنها چند پا با او فاصله داشتند، با دیدن این منظره خشکشان زد. دهانشان باز ماند و چشمانشان گشاد شد. رون که پیش از آن در
اتاق کوره چشم ها را دیده بود، خود را شگفت زده یافت. هری که دوباره چشمانش به حالت
عادی بر می گشتند، متوجه چهره های بهت زده دو دختر شد.
توضیح داد: کاری ازم بر نمیاد. خودش اتفاق میافته. هیچ شرط یا دلیلی براش پیدا نکردم. تا اون
چندان نگران به نظر نمی آمد.
 
________________
هرمیون با لحنی نگران پرسید: وقتی چشمات ... این شکلی می شن چی می بینی ؟
چهره هری بی حالت ماند. بعد از مکثی کوتاه، سرش را اندکی چرخاند و با حالتی خجول گفته
هیچی، مطمئن باشید دلتون نمی خواد بدونید.
این جواب طبیعتا تنها موجب افزایش کنجکاوی دو دختر شد، و تمام پنجع دقیقه آینده صرف اقرار گرفتن از هری شد. و هری تمام تلاشش را کرد تا به آن ها اعتنایی نکند، اما سرانجام دفاع را
بی نتیجه یافت.
در حالی که دستانش را به نشانه تسلیم بالا برده بود گفت: خیله خب، اما یادتون باشه که من
نمیخواستم بهتون بگم.
سه دوستش که از کنجکاوی داشتند میمردند، با حالتی منتظر به او خیره ماندند. هری سرش را
از دو دختر برگرداند.
- من می تونم ببینمتون که ... خب ... من می تونم شما رو ببینم، بدون لباساتون، چشام در
همون حینی که دارن میدرخشن اونور لباساتونو می بینه. بعدش دوباره همه چیز عادی می شه.
هری که می خواست احتمالی هر گونه تماس چشمی با دختران را از میان ببرد، به میان پاهایش
خیره شد. اما در عوض دهان دخترها تا زانوهایشان باز مانده بود!
هرمیون با حالتی شبیه کسانی که تنگی نفس دارند گفت: مطمئنی هری؟ منظورم اینه که ...
ساحره ای که معمولا پر حرف شناخته شد، حالا برای پیدا کردن کلمات مناسب دست پاچه
شده بود و جینی کاملا قدرت تکلم را از دست داده بود. هری که به زمین خیره مانده بود با سر
با حالتی ساکت از خود دفاع کرد: سعی کردم که بهتون نگم، متأسفم، اما نمیتونم در این مورد
کاری کنم.
________________
رون با چشمانی گشاد بقیه را نگاه می کرد. ناگهان عوض کردن جایش با هری پاتر چندان
وحشتناک به نظر نمی رسید. درست است که باید با جاودانه ساز ها، یک پیش گویی و نهایتا
مبارزه ای با لرد ولدمورت دست و پنجه نرم می کرد، اما حالا به نظر می رسید که ارزشش را
دارد.
جادوگر سرخ مو که لبخندی آمیخته با طمع بر لبانش نقش بسته بود از میان دندان هایش
گفت: ای شیطون!
دو دختر نگاه هایکی خشم آگین نثارش کردند، اما او اهمیتی نداد
- منم می تونی ببینی؟ منظورم بدون لباسه. یا فقط در مورد دخترا درسته؟
- نه، تور و هم می تونم ببینم. همه رو. اما می دونی که، تو به اندازه اونا جذاب نیستی، می
فهمی دیگه؟ البته جسارت نباشه.
هری به میان پاهایش خیره مانده بود.
رون خندید: خواهش می کنم. خب، حالا چه شکلی هستن؟
هرمیون فریاد زد: رونالد ویزلی! چه طور جرأت می کنی؟!
عصبانیتش تنها بر خنده رون دامن می زد، و مجبور شد رویش را برگرداند.
هرمیون به هری گفت: وقتی این اتفاق میفته نباید به ما نگاه کنی ... منظورم اینه که ... وقتی
این اتفاق میفته، ندیدم که روتو برگردونی.
هری با صورتی شرم زده برخاست و رویش را از آن دو برگرداند؛ شرمنده تر از آن بود که بتواند با آن ها رو در رو شود. رون می توانست به خوبی چهره اش را ببیند و کوچک ترین نشانه های
پوزخندی را در صورتش تشخیص دهد. هری به او چشمک زد. رون تقریبا کنترلش را از دست
داد، اما توانست حالت چهره اش را نگه دارد.
با حالتی متحیر پاسخ داد: من یه پسر نوجوون هیفده ساله م هرمیون ! باید چی کار کنم؟ واقعا
انتظار داری که به طرف دیگه رو نیگا کنم؟
رون سریعا پاسخ داد: درسته! خنگ بازی در نیار! این آرزوی همه پسرای نوجوونه که به حقیقت
بدل شده.
 
________________
سکوتی طولانی برقرار شد، هری هنوز از نگاه کردن به دخترها که نمی دانستند چه چیزی باید بگویند اجتناب می کرد. به ندرت موقعیتی پیش می آمد که دو دختر برای چنین مدتی به این
طول ساکت باقی بمانند. اصلا از این موضوع خرسند نبودند، اما اگر کاری از دست هری بر نمی آمد، آن ها چه کاری می توانستند بکنند؟
رون و هری دوباره در چشم های هم خیره شدند دهان هری ناخودآگاه لبخندی را نمایان کرد و
رون نیز از او پیروی کرد. لبخند هری به خنده ای بی صدا بدل شد که دندان هایش را نمایان
می کرد، امارون که رویش به دخترها بود به شدت تلاش می کرد که حالت چهره اش را حفظ
کند. عضلات صورتش سفت شدند. سرانجام دیگر نتوانستند تحمل کنند.
پوزخندی کوتاه. کمی بلند تر و اولین خنده حقیقی دو دوست به هم نگاه کردند و به خنده یک
دیگر دامن زدند و ظرف چند ثانیه داشتند از ته دل می خندیدند.
جینی که مشخصا رنجیده بود گفت: این اصلا خنده دار نیست! نباید در این مورد بخندی.
اما وقتی هری رویش را به دو دختر کرد، می توانستند احساس گناه را در چهره اش بخوانند و
کم کم فهمیدند که چه فریبی خورده اند. هری که کم کم ادراک را در چهره هاشان می دید،
تنها خنده اش تشدید شد.
هاشر میولی غرید: اوووه!؟ همه قصه اراژ از خودت درآوردی نه ؟
هری تنها می توانست خنده احمقانه اش را حفظ کند و سرش را تکان دهد. اولین چیزی که بعد از آن فهمید این بود که چندین بالش پرواز کلی به سویش آمدند و سرانجام به خود اجازه داد که آزادانه بخندد و رون نیز به او ملحق شد. وقتی بالش ها به او برخورد کردند خود را روی مبل رها کرد و از روی آن به روی زمین افتاد و چنان خندید که تا به حال مثل آن نخندیده بود. دو دختر او را با القاب گوناگونی خطاب قرار دادند که با توجه به صدای خودش و رون چیزی از آن
ها را نفهمید. رون نیز تقریبا از صندلی اش روی زمین افتاد و دخترها چند بالش نیز حواله ی او
کردند.
سرانجام دخترها دست از اعمال خشونت در قبال پسرها برداشتند و به رغم این که از این که
چنین فریبی خورده بودند، از این که هری تنها شوخی می کرد کاملا آسوده خاطر شده بودندنهایتا هرمیون که سرش را تکان می داد تصدیق کرد: تو گولمون زدی هری، واقعا گولمون
زدی.
جینی با سر تایید کرد و دو دختر بالاخره لبخند زدند. رون و هری کم کم کنترل عضلات خود را به دست آوردند و هری دوباره روی مبل نشست.
رون اعلام کرد: فوق العاده بود هری، خیلی بد شد که واقعیت نداشت.
جینی چشم غره کوتاهی به برادرش رفت، اما اجازه داد موضوع بدون بحث بگذرد و در عوض از
هری پرسید: هری، حالا واقعا وقتی که چشمات می در خشن چی می بینی؟
هری شانه هایش را بالا انداخت و گفت: چیز به خصوصی نمی بینم. همه چیز یه کم تار و
بالشی دیگری به صورتش خورد.
صبح همان روز روفوس اسکریمجیور که تازه از سفرهایش برگشته بود، دستش را دراز کرد تا آن را بر روی دسته صندلی اش در اتاق شخصی وزیر سحر و جادو قرار دهد. با حالتی اع تعادل
بر روی صندلی نشست.
پرسید: تو کاملا مطمئنی آلفرد؟
قبل از این که سوالش را بپرسد جواب را می دانست، چرا که تابلوهای دفتر وزیر طوری جادو
شده بودند که به وزیر سحر و جادوی فعلی خدمت کنند، درست همان طور که تابلوهای داخل دفتر مدیر هاگوارتز در خدمت مدیر فعلی آن بودند.
به طور کلی آلفرد هیگن، یکی از وزرای مشهور قرن هفدهم میلادی، به عنوان سخنگوی حدود
دو دوجین تابلویی عمل می کرد که در اتاق مجلل وزیر قرار داشتند. تصویر کاملی بود از اقتدار، با چشمانی جدی و ریشی بلند و خاکستری، وزیر قرمز پوش درون تابلو، تنها سرش را به آرامی
تکان داد.
صدای عمیق هیگن با پرخاشگری پاسخ داد: من عادت ندارم دروغ بگم، وزیر اسکریمجیور. اگه احتیاج به تأیید داری می تونی از بقیه هم سؤال کنی.
اسکریمجیور سرش را تکان داد.
 
________________
- احتیاجی به این کار نیست آقای هیگن. قصد جسارت نداشتم. فقط این موضوع برام خیلی
غافلگیر کننده سی. من دوشیزه چانگ رو در تمام طول عمرش می شناختم والدین اون دوست و
حامی من هستن،
برای یک دقیقه در سکوت کامل نشست و عمیقا به فکر فرو رفت. آلفرد هیگن مطابق معمول از مزاحم شدن اجتناب کرد. سرانجام اسکریمجیور سرش را بالا آورده به هیگن زمزمه کرد : متشکرم آقای هیگن، حالا کاری رو انجام می دیم که باید انجام بدیم.
هیگن سرش را تکان داد و به صندلی پر نقش و نگار و تخت مانندش بازگشت. ظرف چند دقیقه
اسکریمجیور دستور بازداشت چو چانگ را صادر کرد. وی نمی دانست که وی درست در همان
لحظه با روحیه ای در هم شکسمق در یکی از اتاق خواب های طبقه بالای پناهگاه نشسته و
کرکره ها را نیز کشیده است. چو می دانست که محفل ققنوس مصرانه به دنبال مکانی برای
مخفی کردن اوست. بر روی تخت ناراحتش دراز کشید و بیچارگی را کاملا احساس کرد.
پیتر پتی گرو هرگز لرد سیاه را در شرایط جسمانی بهتری ندیده بود. حتی پیش از ناپدید شدنش در پی اتفاقات دره گودریک، آزمایش های بیشمار جادویی ویژه ای که لرد ولدمورت بر روی
خودش انجام داده تعداد زیادی از توانایی های جسمانی اش را از او سلب کرده بودند. بازگشت او
به زندگی در قبرستان لیتل هنگلتون او را حتی بیش از پیش علیل کرده بود، اما همچنان وی
جادوگری بی نظیر و قدرتمند باقی مانده بود
مطمئنا در آن زمان لرد سیاه نمی توانست بر سطح را هموار جنگل ممنوع چنان راحت حرکت
کند. او به همراه پیتر به جنگل ممنوع آمده بود، جایی که به واسطه دورانی که در قالب یک روح
بی شکل سپری کرده بود، به خوبی می شناخت. به دلایلی که ولدمورت مناسب توضیح دادن
نمی دانست، مرتبا در طول جنگل قدم می زدند و ظاهرا مسیرهایی را به طور تصادفی طی می
کردند. اما پیتر می دانست که لرد ولدمورت هیچ کاری را به طور تصادفی انجام نمی دهد.
ولدمورت در این مدت چیزی نمی گفت، بلکه تنها بعضی مواقع دستش را دراز می کرد و گویی
چیزی را در هوا لمس می کرد. پیتر به همراهش روانه می شد.
سرانجام به حاشیه حفاظ های اطراف هاگوارتز رسیدند که چندصد یارد دور تر از ساحل دریاچه
بنا شده بود. برای اولین بار ولدمورت چوبدستی اش را بیرون کشید و پیتر او را دید که
 
________________
چوبدستیش را جلوی خود تکان می دهند و با انجام طلسم های بی کلام سعی می کند بفهمد که چگونه باید بر حفاظ ها ظیق آید.
پس از سپری کردن پانزده دقیقه به همین منوال، پیتر که خسته شده بود طلسمی زیر لب زمزمه
کرد و شاخه افتاده ای را به یک صندلی تبدیل کرد. نشست و در سکوت از پشت به ولدمورت
خیره شد که شنلش در نسیم بعد از ظهر دلپذیر و گرم موج بر می داشت. در زیر سایه های
بزرگ ایجاد توسط درختان کاج و سرو پیتر از این فکر که شاید بهتر بود با خود بساط پیک نیک می آورد به خنده افتاد.
ساعتی دیگر گذشت و هیچ یک از دو جادوگر متوجه چشمان تیزبین سنتور هایی نشدند که از فاصله ای نه چندان دور آن ها را می پاییدند. آن ها به سرعت لرد سیاه را شناختند، یا به عبارتی
دو سنتور به خوبی می دانستند که با چه چیزی طرف هستند. بعد از چندین دقیقه جاسوسی کردن، بی هیچ صدایی آن جا را ترک کردند. لازم بود سریعا ارشد ها را در جریان بگذارند.
سرانجام ولدمورت سرش را چرخاند و برای اولین بار پیتر را، که متعجب بود که چرا لرد سیاه او را با خود به همراه آورده است، مخاطب قرار داده است. تا آنجایی که می توانست بگوید، هیچ
کمکی نکرده بود، مخصوصا حالا که لرد سیاه می توانست به تنهایی به خوبی حرکت کند.
- فکر کنم که راز رو کشف کردم دمباریک. این حفاظ ها پیشرفته تر از اونی هستن که فکر می
کردم، بدون شک خود دامبلدور طراحیشون کرده. اما میشه اونا رو شکست. البته با پرداخت بهای
مناسب. بیا باید مقدمات رو فراهم کنم. فردا وارد عمل می شیم.
تا حدود عصر، هری مصمم شده بود که باید به سراغ جاودانه ساز بعدی یعنی جام هافلپاف، که
جایی در عمق دریاچه هاگوارتز قرار داشت، برود چهار دوست به سوی دریاچه راه افتادند و در
سایه های گروه کوچکی از درختان که در بالای نیم تپه ای مشرف به دریاچه قرار داشتند
• • • • •
________________
هری توضیح داد که می داند جام جایی در عمق آب است، اما تصوری از جای دقیقش ندارد. او
می توانست در «چشم درونش » آن را ببیند که در جایی بی علف و نزدیک چندین تخته سنگ بد شکل قرار دارد، که کمک چندانی هم به آن ها نمی کرد. گفت: ببینید، من می دونم که این
دریاچه واقعا بزرگه، اما ظاهرا وقتی نزدیک جاودانه ساز میشم می تونم حسش کنم. پس باید
برم پایین و دنبالش بگردم. به مقدار زیادی علف دریایی احتیاج دارم. احتمالا این کار روز ها یا
شاید حتی هفته ها طول میکشه، اما راه دیگه ای نیست. مگه این که یکی از شما ها یه راه حل
عالی داشته باشه؟
هیچ کدام راه حلی بهتری نداشتند. نمایی که از دریاچه پیش رویشان بود به خوبی ان ها را از سختی کار پیش رویشان آگاه می کرد. علاوه بر وسعت زیاد، دریاچه چندین حوضچه داشت که
از حواشی کم عمق بالا رفته بودند. این کار می توانست تا ابد به طول بیانجامد و همگی از برخی خطراتی که در کف دریاچه وجود داشت با خیر بودند. مردم دریایی، هیولای دریاچه و امثال آن
ها. هرمیون اطلاع داد: فکر نکنم این جا علف دریایی پیدا شهر بعد از این که علفهای اسنیپ رو
مصرف کردی فقط مقدار کمی باقی موند و بقیه شی هم بعد از خشک شدن باید دور انداخته می
لنسل ها
رون افزود: نمی تونی چیزی مثل علف دریایی رو همه جا پیدا کنی فکر نکنم توی عطاری های
معمولی پیدا شه. احتمالا باید بری کوچه ناکترن یا جایی مثل اون.
هری سرش را تکان داد: خوبه. امروز میرم اون جا و یه مقدار تهیه می کنم.
اصلا به نظر نمی آمد که از ورود به خطرناک ترین مکان دنیای جادویی که پاتوق آدم خوار ها و خون آشام ها و انواع جادوگران سیاه بود اندکی نگران شده باشد
هرمیون مخالفت کرد: نمی تونی همین طوری بری اون جاهری، خیلی خطرناکه، همه می
شناسنت. احتمالا به گوش ولدمورت هم می رسونن که تو علف دریایی تهیه کردی اون می
فهمه که می خوای چی کار کنی.
هری برای مدت قابل توجهی به او خیره ماند و بقیه به نحوی می دانستند که نباید رشته
افکارش را قطع کنند. سرانجام به بازوهایش تکیه کرد و گفت: خوبه. می خوام که بفهمه.
از جایش بلند شد و بقیه نیز به دنبالش برخاستند
 
________________
- می رم اتاقم که پولامو بردارم و برم.
جینی با شدت بیشتری گفت: اما هری، این واقعا خطرناکه. اگه بری باید با خودت محافظ ببری.
رون و هرمیون به نشانه تایید سر تکان دادند. اما هری تنها لبخندی زد و رو به قلعه کرد. با
حالتی عادی گفت: من می تونم از خودم مراقبت کنم.
در حالی که ابدا نگران نبود به راه افتاد. سایرین اندکی دویدند تا به او برسند. هرمیون با لحنی آمرانه، چنان که گویی در صورت شنیدن جواب رد آماده جدل باشد، گفت: اگه تو میری، پس ما
هم میایم.
اما هری تنها شانه هایش را بالا انداخت.
- هر طور میلتونه.
از آن جایی که چهار گریفندوری هنوز ناهار نخورده بودند، تصمیم گرفتند که غذایی نیم روزی
خود را پیش از حرکت به قصد ناکترن در رستوران سه دسته جارو صرف کنند. هری دوباره مثل
رون مقدار قابل توجهی غذا خورد، اما دخترها مشخصا عصبی بودند. هرمیون قبلا یک بار به
کوچه ناکترن رفته بود و جینی هرگز این کار را نکرده بود، و هر دو به عاقلانه بودن و ضرورت رفتن بج آنجا شک داشتند. چرا یک جن خانگی یا یکی از اعضای محفل را نمی فرستادند؟ چرا کسی مثل ریموس لوپین که مطمئنا می توانست از خود محافظت کند را مأمور این کار نمی
کردند؟
با آن که سعی کردند به طور نامحسوسی این موضوعات را با هری مطرح کنند، وی تنها سرش را بالا آورد و گفت که اگر ترجیح می دهند می توانند نیایند. آن ها - مخصوصا هرمیون - این
کار را ناممکن یافتند. بعد از رنجی که با تنها گذاشتن هری در اتاق کوره در شب قبل متحمل
شده بود، دیگر حتی خواب این را که به خود اجازه بدهد هری به تنهایی وارد مهلکه ای دیگر
شود را نیز نمی دید.
به این ترتیب، چهار نوجوان از میان کوچه های پهن و عریض کوچه دیاگون به سوی معبر های
باریک نقاطی از شهر که به کوچه ناکترن معروف بود گام برداشتند. رون، هرمیون و جینی مایل بودند تا با وارد شدن به عمق تاریکی های نحس ناکترن، گام هایشان را آهسته تر کنند، اما باید
پا به پای هری، که مانند مالک تمام آن کوچه ها در میان کوچه قدم برمی داشت پیش می
 
________________
رفتند. به رغم پیکر لاغرش، به واسطه ردای سیاه رنگی که در پشت سرش موج می زد بسیار بزرگتر از آن چه بود به نظر می آمد. به دنبال یک عطاری به راست و چپش نگاه می کرد، اما در
ابتدا چیزی ندید.
آدم خوار فوق العاده زشتی از میان تیرگی ها آن ها را می پایید و با خود می اندیشید که هدفی بیش از اندازه آسان یافته است. او که پول کمی داشت، تصمیم گرفت که این نوجوان های تر و
تمیز را از پولشان بی نصیب کند. ناگهان مقابل ایشان جهید و صورتش را به حالتی بی اندازه
وحشتناک در هم کشید و سعی کرد قالب هاشان را تهی کند. وی به سه چهارم هدفش دست
یافت. هرمیون و جینی جیغ زدند و قلب رون تقریبا در سینه ایستاد.
با این حال قبل از آن که فرصت ارزیابی اوضاع را پیدا کنند، آدمخوار در هوا غوطه ور شد و با
کمر به دیوار یکی از مغازههای اطرافشان برخورد و شش هایش از هوا خالی شدند چوبدستی
هری مستقیما به سمت سینه اش هدف رفته بود و او را در جایش میخکوب کرده بود. او که از
سرعت بر هم خوردن نقشه اش متحیر شده بود، با نفرت به جادوگر جوان خیره شد، اما هری با
نگاهی دهشتناک به سمت او حرکت کرد. او را سه فوت از زمین بلند کرد و بی هیج کلامی
تهدید به انداختنشی کرد.
با لبخندی ساختگی و تمسخر آمیز گفت: از خوش آمد گوییتون ممنونم مادام و از این که به ما
پپشنهاد کمک کردین خیلی خوشوقتیم. ما دنبال نزدیک ترین عطاری میگردیم. اگه بدونی که
چی برات بهتره، بهمون راه درست رسیدن به اونجا رو نشون میدی،
لبخندش لبانش را ترک کرد و با نگاهی خشمگین به او چشم غره رفته آدم خوار که به شدت
دچار شوک شده بود برای مدت کوتاهی ساکت ماند، اما درخشش کوتاه چشمان هری او را
متقاعد کرد که همکاری کند. با صدایی زیر گفت: دو تا پلاک اون ورتر، سمت چپ.
هری او را به سطح زمین نزدیک کرد، اما به جای آن که او را به نرمی روی زمین بگذارد، با شدت چوبدستی اش را تکان داد و آدم خوار به سختی به سطح زمین برخورد کرد و دوبار در جای خود غلتید. زمانی که به خود آمد، پسر نوجوان از طول خیابان با گام هایی استوار عبور
کرده بود و سه نفر دیگر به دنبالش می دویدند.
یکی از شاهدان، زخم هری را دید و به زودی این کلام که هری پاتر وارد کوچه ناکترن، آخرین جایی که هر کسی انتظار داشت او را در آن ببیند، شده است در همه جا پیچید. زمانی که آخرین
 
________________
قدم ها را تا رسیدن به عطاری زهرآلود جمیسون و سیمونز بر می داشتند جمعیت اندکی در دو
طرف خیابان جمع شده بودند و شدیدا بر اضطراب رون، هرمیون و جینی می افزودند. با نگاهی به اطراف می توانستند خیل عظیم جانوران گوناگونی که آن ها را نگاه می کردند مشاهده کنند:
مردی که ظاهرا یک خون آشام بود، جنی که بختش تمام شده بود، دو ساحره که چنان زشت
بودند که شاید آدمخوار بودند.
هنگامی که هرمیون هری را دید که بی هیج دغدغه ای گام بر می دارد، در حالی که چوبدستیش از انگشتانش آویزان است و گام هایش بی دلهره اند، به شباهتی پی برد. او داشت
درست مثل پروفسور دامبلدور رفتار می کرد. به خوبی می توانست مدیر پیر را تصور کند که در
میان همین کوچه ها قدم می زند و بی هیچ واهمه ای، این اطمینان را در خود حس می کند که بر هر خطر ممکن می تواند فایق آید. با امید اندیشید که شاید هری آلبوس دامبلدور دیگری
شود. اما لردولدمورت نیز می بایست چنین شخصیتی داشته باشد. بی شک او نیز این خیابان را
بی ترس و دلهره طی می کرده است. بالاخره هری داشت دامبلدور دیگری می شد یا ولدمورتی دیگر؟ یا شاید هم چیزی بین آن دو؟
زمانی که هری به چاپ چرخید و به داخل مغازه جمیسون و سیمونز که با توجه به استاندارد های کوچه ناکترن واحد تجاری موفقی به شمار می آمد شد، رشته افکارش گسسته شد. هرمیون با
دیدن مغازه که بزرگتر و تر تمیز تر از سایر مغازه های اطراف بود، اندیشید که این مغازه در
کوچه دیاگون نیز می توانست برای خود جایی داشته باشد. اما با وارد شدن به مغازه، موهایش
قفس متعددی از سوسک ها و حشرات مختلف بر یکی از دیوار ها نصب شده بودند و فضای
مغازه با ویز ویزی عجیب پر شده بود. در وسط مغازه، ظرف های متعددی ترکیبات گوناگونی را
نگه داشته بودند که برخی عادی بودند و برخی چنان غریب بودند که حتی اسمشان را نیز
نشنیده بودند. راهروی باریک به سختی به دو نفر اجازه می داد که در کنار هم گام بزنند، اما چهار نوجوان بالاخره راه خود را به پیشخوان آن سوی مغازه یافتند.
مرد پیری که به سختی یک متر و نیم قد داشت و بی نهایت لاغر بود، از آن سوی صندوق خم شده بود، و زن جوان تر و قد بلندی با دیدن چهار نوجوان تر و تمیز که کاملا نابه هنگام در آن
جا ظاهر شده بودند غافلگیر شد و دست از کار کشید. هری مقابل مرد ایستاد و کیسه ای پر از
 
________________
گالیون و نات در مقابلش قرار داد. مرد سرش را عقب کشید و بی درنگ بر زخم معروف هری
متمرکز شد. هری لحظه ای مکث کرد تا به او اجازه دهد که کسی که مقابلش ایستاده را
بشناسد. مرد ساکت ماند.
هری اعلام کرد: من همه علف دریایی مغازه تو لازم دارم، می تونم پولشو بدم.
مرد به کیسه طلا خیره شد و با لهجه ای که هری نمی دانست مالی کجاست و به سختی می
فهمید گفت: این همه علف دریایی لعنتی رو به کجات می خوای بزنی ؟
هری با حالتی سخت به او خیره شد و نشان داد که از این سوال خوشش نمی آید.
- دوست دارم شنا کنم.
دو مرد به یکدیگر خیره شدند و هری می توانست او را ببیند که به سرعت جوابی برای این
درخواست غیرمنتظره جور می کند. مسلما او مستقیما یا به طور غیر مستقیم با لرد ولدمورت یا
چنین سال از نظرها محو کرده بود معامله کرده خوشنود نمیشدند. مرد به سمت دیگری
حرکت کرد و پاسخ داد: همه شی تموم شده.
هری کمتر از یک ثانیه بعد چوبدستی اش را به سوی او گرفت و گفت: کانستر یکتوس.
مرد به خرخره اش چنگ زد و در حالی که نمی توانست نفس بکشد صداهای خفه ای از گلویش
خارج کرد. زن که این مکالمه را با دقت دنبال می کرد دستش را به سوی چوبدستی اش برد، اما
سه چوبدستی که به سمتش نشانه رفتند او را از حرکت باز داشتند. دستش را عقب کشید و جینی به سرعت چوبدستی او را در دست گرفت. رون به سرعت سری چرخاند تا ببیند آیا کس دیگری در مغازه ممکن است برایشان تهدیدی ایجاد کند، اما آن ها تنها مشتریان حاضر بودند.
هری با صدای هیس هیس مانند به مرد که سعی می کرد نفس بکشد گفت: بهتره حافظه تو یه
بار دیگه بگردی. دفعه دیگه انقدر مهربون نخواهم بود.
چوبدستی اش را بلند کرد و مرد بر روی زمین غلتید و به نفس نفس افتاد. اما هری تنها دو سه
ثانیه به او مهلت داد که خود را بازیابد. یقه ردایش را گرفت و او را با خود به درون انبار پشت
پیش خوان کشید. با صدایی خرخر مانند پرسید: کجاس؟
________________
مرد پیر سمت راست را نشان داد و هری ظرف بزرگی مملو از گیاه پلاستیک مانندی که به او
اجازه می داد مانند یک ماهی در دریاچه شنا کند را دید. رون و جینی مراقب در بودند و هرمیون به سوی هری آمد.
هری دستور داد: مراقبش باش.
و مرد را به سوی او هل داد. هرمیون نیز ردایش را چنگ زد و با دست دیگر چوبدستی اش را به
سوی سینه مرد گرفت.
هری با سرعت چندین گالیون از کیسه اش بیرون کشید و روی زمین انداخت. به خود زحمت
شمردنشان یا پرسیدن قیمت علف دریایی را نداد. کیسه پول هایش را در جیب ردایش قرار داد و
با هر دو دستش ظرف را بلند کرد. به سمت در به راه افتاد و جینی و رون نیز به سویش راه
افتادند. هرمیون هنوز مرد را نگه داشته بود. هری به سوی مرد برگشت
با پوزخندی گفت: اسم من هری پاتر ه. شاید راجع بهم شنیده باشی، اگه دلت خواست می تونی
به بقیه هم بگی.
سپس از در خارج شد. هرمیون می خواست به همراهشان برود، اما نمی دانست که باید با
پیرمرد چه کند. نمیخواست به او فرصت عکس العمل بدهد.
رون از کنار در گفت: بیا هرمیون. باید بریم.
هرمیون که چندان از خود مطمئن نبود گفت: باید باهاش چی کار کنم؟
- استیوپفایی.
مرد که هنوز ردایش در دست هرمیون بود به زمین افتاد. چونجستی رون که مشکلی کوچکشان
را حل کرده بود به کنار ردایش بازگشت. هرمیون ردای او را رها کرد و به نزد دیگران شتافت.
هنگامی که همگی به جمعیت عجیب و غریب بیرون مغازه برگشتند، هر چهار نفر در مقابل
دروازه های هاگوارتز ظاهر شدند.
در حالی که ظرف علف دریایی را در مقابلشان بلند کرده بودند، از تپه بالا رفتند. کمتر سخن می گفتند، و بیشتر به آن چه انجام داده بودند می اندیشیدند. همگی به اتاق عمومی گریفندور
بازگشتند.
 
________________
آن چه موجب حیرت و شگفتی فراوانان شد، کسی بود که با حالتی معذب انتظارشان را می- این چیزی بود که اتفاق افتاد. من همه چیز رو خراب کردم.
چو چانگ که عمیقا افسرده بود، بعد از اینکه این وقایع را برای هم مدرسه
ایهای سابقش در سالن عمومی گریفیندور توضیح داد، سرش را باشرم پایین
انداخت. محفل تصمیم گرفته بود که او می تواند در هاگواتز بماند، حداقل برای یک یا دو روز، تا زمانی که یک ثبات برقرار شود. به جای آنکه او را در اتاقی تنها نگهدارند، آنها دلیلی ندیدند که او نتواند به هری و بقیه ملحق نشود، جایی
حداقل میتوانست هم صحبتی داشته باشد. البته اعضای محفل از درگیریهای
فردی که از این امر بوجود می آمد، خبر نداشتند.
هری در سکوت گوش میکرد، اما چو کاملا احساس میکرد که هری از حضور او بسیار آشفته است. در حقیقت، هری تعداد کمی از افراد را می شناخت که باعث میشدند در وضعیت های مشابه آشفته گردد. شاید دراکو مالفوی و پانی پارکینسون . با اینکه از چو بدش نمی آمد، او بخشی از گذشته هری بود که هری ترجیح می داد آن را فراموش کند.
ناراحتی هرمیون، رنجش هری را دو برابر کرد. چو و هرمیون به هیچ وجه از یکدیگر خوششان نمی آمد و حتی اگر همدیگر را برای صد سال هم نمیدیدند، برایشان اهمیتی نداشت.هیچوقت با هم دوست نبودند، ولی از زمانیکه دوست چو، ماریتاجکومبا، به ارتش دامبلدور در پنجمین سال تحصیل هرمیون خیانت کرد، آنها به دشمن یکدیگر تبدیل شدند . چو هرگز هرمیون را بخاطر طلسمی که باعث شد جوشهای زشتی روی صورت دوستش بوجود آید، جوش هایی که حتی حالا بعد از گذشت دوسال هنوز اثراتش برروی صورت او باقی مانده، نبخشیده بود
جینی و رون، چو را خیلی خوب نمی شناختند، با این وجود به اندازه کافی از او به خاطر حضورش در ارتش دامبلدور می دانستند. به نظر رون ، چو به اندازه کافی زیبا بود، اما برای طبع قوی او، بسیار ریز اندام و شکننده. جینی هم به اندازه کافی در مورد گذشته چو و هری میدانست،
 
________________
تا خوشش نیاید که با او تنها باشد. چو هیچوقت در زندگی اش به این اندازه احساس شرمندگی نکرده بود. او همیشه دختری اجتماعی ، مهربان و تحسین برانگیز بود. اما اینجا احساسی می کرد کسی از آمدنش نه تنها خوشحال نشده که بلکه تا حدی او را مزاحم هم میدانند.
ناراحت کند؛ گفت : خوب، اتفاقی که نباید بیوفته ، افتاده. شاید اینجا خیلی برای تو راحت نباشه، اما سعی کن بهترین استفاده رو ازش بکنی.
چو سرش را تکان داد و اضافه کرد: من چیزی با خودم نیاوردم، هیچ چیز ندارم. بجز چیزهایی که تو کیفم هست. محفل نمیتونه بره خونم و اونها رو برام جمع کنه، چون خونه تحت نظره.
جینی نا خواسته پیشنهاد داد : تو میتونی بعضی از لباسهای مارو قرض بگیری. با اینکه ممکنه اندازه تو نباشند. اما خب همیشه میشه اونا رو تغییر شکل داد.
چو لبخندی به این اولین اظهار مهربانی زد.
هری دابی را صدا زد، تا به او اطلاع دهد که هم آنها برای شام حاضر هستند و از او بخواهد تا تختخوابی را به خوابگاه دختران اضافه کند
: 8* :{{ :: : : : : :* :8* :8* 2{ :: * :8* :{{ :::: :: *:* : :8* :88 88 : 23 83 : : :: *:* :: ** 2) 8* :: *
چند کتاب قدیمی باز شده روی میز بزرگی قرار داشتند، که کشف رمز خطوط نازک منسوخ شده آنها کار سختی بود. با این حال لردولدمورت بعد از چند ساعت جستجو اطلاعاتی را که لازم داشت،، پیدا کرد، و حالا به سراغ دست نوشته های خودش، که حاصل سال ها آزمایشات زیاد جادویی اش بود، رفته بود . نوشته هایش شامل اطلاعاتی بود که در هیچ کتابی موجود نبود، حتی آنهایی که شامل تاریکترین مطالب جادوی سیاه هستند. به تدریج داشت به طریقه غلبه بر جادوهای حفاظتی هاگوارتز پی می برد.
نزدیکی های عصر، پیتر پتی گرو به آرامی و بی سروصدا وارد اتاق شد، می ترسید که لرد سیاه از وقفه ای که بوجود آورده خوشش نیاید. با این وجود این خبر ها نباید از وی پنهان می ماند . لردولدمورت به خواندن مطالعاتش ادامه داد
امیدوار بود که این کار توجه لرد سیاه را جلب کند و از زخم زبان او جلوگیری کند. و این کار را
کرد. ولدمورت بالا را نگاه کرد، کمی عصبانی بود، اما نشان داد که پیتر میتواند حرفش را ادامه
دهاند.
 
________________
_هری پاتر امروز در کوچه ناکترن دیده شده . او مقدار زیادی علف ابشش زا از جیمسون و سیمونز خرید کرده. ظاهرا هیچ تلاشی هم برای تغییر قیافه اش انجام نداده.
خیلی کم اتفاق افتاده بود که پیتر، لرد سیاه را متعجب ببیند، اما زمانی که ولدمورت خیلی سریع سرش را از روی نوشته ها بلند کرد، متوجه شد که شنیدن این خبر کاملا او را غافلگیر کرده است. پیتر خیلی خلاصه داستانی را که راهش را از کوچه پس کوچه های خیابان ناکترن تا به آنجا باز کرده بود، بیان کرد. ظاهرا پسر نه تنها هیچ تلاشی برای تغییر قیافه اش نکرده بود، بلکه حتی حضورش را اعلام هم کرده بود.
لرد ولدمورت به تندی دستور داد: تنهام بزاره باید فکر کنم.
پیتر در سکوت تعظیمی کرد و خارج شد.
علف آبششی زا. این فقط یک معنی می توانست داشته باشد :اون درباره فنجانی که در کف دریاچه قرار داره میدونه . اما محل دقیق اونو نمیدونه . من باید قبل از او به اونجا برسم. اگر درباره فنجان میدونه، یعنی درباره جایزه هم میدونه؟ چطور توانسته اونها رو پیدا کنه ؟
ولدمورت برای ساعتی تا آخرهای شب با عصبانیت تنها ماند . او تصمیمش را گرفت : هری پاتر می بایست بمیرد، و هرچه زودتر بهتر . فردا به حفاظ های هاگوارتز رخنه میکرد و فنجان هافلپاف را نجات میداد. بعد از آن با هری پاتر دیدار میکرد، یکبار بویای همیشه.
ب: * :: * :: }}}: * :: }}: 83 3} : : * :: * :: :}: : * :: }}: * :: }: : * :: * :: }}}: : * :: }}: 3:3: : :
همکار ایوان هرینگتون، ورونیکا سینگ، نالید : ماهیچ پیشرفتی نکردیم. در صورتی که این نباید
ایوان گفت: ویلیام اگلزبی مرد باهوش و خیلی مطلعیه. مشخصا او از طلسم فیدیلیوس استفاده کرده، بنابراین ما نمیتوانیم فقط با سوال کردن جا شو را پیدا کردیم. بیشتر کارمندان در محل جدید موندن، هر جا که باشه، در نتیجه باید ساختمان بزرگی باشه. مثلا یه قلعه ، یا یه قصر قدیمی یا چیزی تو این مایه ها. جغدها در همه کشور پراکنده شده اند. اونا کار مخفی سازیشون رو به نحو احسنت انجام دادند.
عدم پافشاری ایوان، ورونیکا را اذیت میکرد، چرا که جایگاهش بعنوان کاراگاه در خطر نبود. با ادامه موفقیت هایش، یک یا دو مورد عدم موفقیت نمیتوانست کار ایوان را به خطر بیاندازد، اما موقعیت ورونیکا کاملا متفاوت بود، موفقیت در این ماموریت میتوانست آینده او را به کلی عوض
کند.
________________
واگر وی میدانست که ایوان در همان لحظه از محل اختفای مسئولین پیام امروز مطلع است، براستی ناراحت و نا امید میشد. او موفق شده بود یکی از کامندان روزنامه پیام امروز را تا مرکز آپارات وزارتخانه دنبال کند. زمان دقیق آملیات او را یادداشت کرده، سپس تمام آپارانهای انجام شده در سراسر کشور را در آن زمان خاصی کنترل کرد. او چهار امکان پیش رویش قرار داشت، هر کدامشان را بررسی کرده، و در تلاش سومش، بعداز کمی پیاده روی، ساختمان بزرگی را یافته بود که اگلزبی و کارمندانش در حال حاضر در آن ساکن بودند. شاید کمی شانس آورده بود ، ولی کار چندان مشکلی هم نبود.
البته به ورونیکا گفته بود، هر سر نخی که به دنبالش رفته، بی نتیجه از کار در آمده. بعد از یکی دو روز همکاری و سرو کار داشتن با او ، ایوان دیگر فهمیده بود که ورونیکا حتی نمیتواند یک غول کوهستان را در محوطه باغ وحشی دنبال کند. او حساب کرده بود که روزنامه بزودی جایش را تغییر میدهد، درست زمانی که او مکان قبلی را می یابد، آنها از آنجا رفته اند و باز هم قدمی جلو ترند.
آن چیزی را که سینگ در استعداد فاقد آن بود، با کار سخت جبرانش میکرد و وی ایوان را کل روز مشغول و گرفتار باقی نگه داشت . ممکن نبود ایوان بتواند زمانی را برای مسافرت به هاگوارتز صرف کند، بدون اینکه سوالات زیادی را بوجود آورد، او مختصرا به وسیله آینه کوچکش، با هری صحبت کرده بود، و قرار بر این شده بود که هری و دوستانش را فردا صبح
ملاقامت کند.
* ب: * :: }}: : * :: }}}: * :: : : * :: }}: : : : * :: }}: :: }}: * :: * :: : : : : * :: }}}: :::
حضور و اقامت چو چانگ در تالار عمومی گریفیندور باعث شد تا عصر ناخوشایندی برای هر پنج نفر انها بوجود اید. چهار دوست که نمیتوانستند در مورد جاودانه ساز ها و یا دیگر فعالیت هایشان در کوچه ناکت رن بحث کنند، تمایل کمی داشتند که با او صحبت کنند . چو که میدانست که نسبت به بقیه ارتباط کمتری در گذشته با جینی داشته و با وجود عدم رضایت مو قرمز، آنها بیشتر عصر را به گفتگو سپری کردند. هرمیون و چو بسختی کلمه ای با هم رد و بدل کردند. و به محض اینکه ساعت ده شد، هری و رون تصمیم گرفتند به خوابگاهشان بروند ، بنابراین دختر ها هم تصمیم گرفتند همین کار را بکنند.
آنها پیراهن و شلوارک خاکستری رنگی برای چو پیدا کردند تا بعنوان پیژامه از آن استفاده کند، و بزودی سه ساحره رجب درون رخت خوابهایشان رفتند.
چو عذر خواهی کرد: من بخاطر همه این اتفاقات متاسفم ، میدونم که شما احتمالا از بودن من در اینجا خوشحال نیستید. نباید بیشتر از یک یا دو روز طول بکشه.
 
________________
هرمیون به سردی ولی بدون هیج عصبانیتی گفت: نگرانش نباش. ما همه این زمان رو خواهیم گذروند.
چند دقیقه ای، سه دختر خود را آماده خواب کردند، و هرمیون و جینی هیچ علاقه ای به شروع یک گفت گو با وجود یک مزاحم قبل از خواب از خود نشان ندادند. با این وجود، چو مجبور بود
- چه اتفاقی برای هری افتاده ؟ اون واقعا فرق کرده. میدونم که این اواخر زمان زیادی رو با اون نبودم، اما حالا خیلی غیر عادی شده. و در مورد چشمهاش ؟ میتونم قسم بخورم که یه بار دیدم آنها برای چند ثانیه میدرخشند. شایدم من فقط یه چیزی دیدم.
جینی خیلی آرام به سمت چو برگشت و زیر لب گفت : تو درست دیدی. این برای اون قبلا هم اتفاق افتاده و دوباره هم تکرار میشه، اما ما نمیتونیم توضیح بدیم چرا این اتفاق می افته.
چو بریده بریده گفت: پس اونا واقعا میدرخشند. این که خیلی ترسناکه!
هرمیون به آرامی گفت: چیزی هست که تو باید در موردش بدونی چو.
او کمی مکث کرد و بعد ادامه داد : خوب، شاید بهتر باشه که بهت نگیم!
چو با پریشانی جواب داد: چه چیزیو به من بگی؟ تو نمیتونی الان دیگه به من نگی . موضوع
حسه؟
و * +
ن لب پایینش را گزید، و عمیقا در فکر فرو رفت که آیا باید چیزی بگوید یا نه.
در
آخر تصمیمش را گرفت : باشه. فکر میکنم تو حق داری و باید بدونی .درمورد چشمای هریه. وقتی اونا اونجوری میدرخشن، شبیه چیزی که دیدی، او ن چیزها رو متفاوت میبینه . او میتونه ............. از میان چیزها ببینه.
- چه چیزهایی؟
- خوب، وقتی چشمان هری می درخشن، اون می تونه درون شنل نامرئی رو ببینه و همچنین
لباسها رو.
چو دهانش را باز کرد و به هرمیون که نگاه کوتاهی به جینی انداخت ، خی ره شد. سرانجام
گفت: داخل لباسها؟ منظور تون اینه که اون میتونه...
هرمیون و جینی هردو سرشان را تکان دادند.
جینی با خوشحالی در برنامه هرمیون شریک شد و توضیح داد: دقیقا همین طور ه. این درخشیدن از روز تولد هفده سالگیش شروع شد . یه اتفاقی براش افتاد، چیزی که باید با اتفاقی که در
 
________________
گذشته زمانی که بچه بود ه همراه همونی که میشناسی، برایش اتفاق افتاده، مرتبط باشه. اون
نمیتونه کاریش بکنه.
چو با چشمانی گشاد به دو ساحره جوانتر خیره شد، متعجب بود که آیا این میتواند حقیقت داشته باشد. او در مورد جادوگران قدرتمندی که میتوانستند پشت رداهای نامرئی کننده را ببینند شنیده بود، بنابراین فکر اینکه شخصی بتواند پشت لباسها را ببیند خیلی دور از دسترس نبود . حتی با وجود شخصی مثل هری ، جادوگر منحصر به فردی که تا کنون وجود داشته. با نگاهش آن دو را ارزیابی کرد.
او نظرش را بیان کرد: شماها ناراحت بنظر نمیرسین. نمی تونید کاری براش انجام بدین؟
• • • • • 8 = * a •هرمیون از روی تختش توضیح داد : خوب، ما هم در مورد این خوشحال نیستیم، اگه منظورت این باشه. در واقع، وقتی که چند روز قبلی مجبورش کردیم که به ما بگه ، خیلی ناراحت شدیم . اما بعد از چند روز ما فهمیدیم، که این خیلی هم مشکل بزرگی نیست. هری نمی تونه کاری در این مورد انجام بدیم، و اون خیلی هم در این مورد چیزی به روی ما نمیاره . ما فقط سعی می کنیم که در موردش فکر نکنیم.
- موقعی که این اتفاق میافته، او روشو اونور نمیکنه ؟
چو سوالش را پرسید در حالی که کاملا گیج شده بود
جینی با لحنی کنایه آمیز جواب داد: اون یک پسر هفده ساله است، چون تو چه انتظاری داری؟
چو برای چند لحظه به او خیره شدن نکته درستیه.
جینی پیشنهاد کرد: ببین، فقط در موردش نگران نباش . هیچ کاری نیست که تو بتونی انجام بدی، اگه خوششانس باشی، شاید تا قبل از اینکه اینجا رو ترک کنی دیگه اتفاق نیافته.
همه برای مدت زمانی ساکت بودند، تا اینکه جینی ادامه داد: شب بخیر، ناکسی.
لامپ بالای تختش تاریک و تار بکتر شد، و خیلی زود هرمیون هم همان کار را تکرار کرد . چو
قبل از اینکه چراغ بالای تختش را خاموش کند، چند ثانیه ای بیشتر صبر کرد.
در تاریکی، او نمیتوانست خنده ای که روی صورت هرمیون و جینی شکل گرفته بود را ببیند.
بعد از بالا رفتن از چند پله، هری و رون درون تختشان دراز کشیدند در حالی که به حیله ی صبحگاهی هری می خندیدند . هری متوجه شد که هنگامی که بارون در خوابگاهشان تنهاست، بیشتر خودش را مانند گذشته احساس میکند. یه عنوان یک تغییر، او خودش را مانند نوجوانی معمولی احساس میکرد.
 
________________
نهایتا با جدیت بیشتر در تختخواب فرو رفتند و اجازه دادند تا خواب به آنجا نزدیک گردد و وارد مرحله ای شدند که مردم در این حالت مطالبی را بیان میکنند که در سایر او قات در مورد آنها
چیزی نمی گویند.
هری درحالی که دستهایش را زیر سرش گذاشته بود پرسید : تو در رابطه با هرمیون میخوای چیکار کنی؟
رون به پهلو چرخید، چشمانش منقبض شد، و جواب داد: منظورت چیست؟
_ منظورم اینه که، تو میخواهی چیزی رو با هرمیون شروع کنی یا نه؟
رون هنوز نتوانسته بود خود را با هری پاتر جدید که خیلی هم رکا بود، وفق دهد. به دنبال این یک سکوت طولانی بوجود امد. البته در حقیقت، رون عینا در مورد این سوال در طول تابستان بلند و مشقت بار، فکر کرده بود. او چه برنامه ای داشت؟
- من نمیدونم هری. من مطمئن نیستم که در مورد اون چه احساسی دارم و اون چه احساسی در
مورد ملی داره. بعضی اوقات مر میخوام، بعضی اوقات هم نه . این خیلی مشکله که در مورد اون از این دید استفاده کنی، اگه منظورم رو بفهمی . و بعد از این خیلی چیزا از چند روز قبل شروع شده. حتی اگر من تصمیم بگیرم کاری انجام دهم، دیگر هیچ فرصتی نیست.
- هممممممم هری زیر لب گفت. آنها برای دقیقه ای ساکت دراز کشیدند.
- در مورد تو و جینی چطور؟ میدونی، او بعد از اینکه اتاق تو رو در هتل ترک کردیم، تمام شب رو گریه کرد.
هری به سقف طاقدار خیره شد. او این را نمی دانست. بودن با جینی در چند روز گذشته، او را به این اطمینان رسانده بود که آن مرحله از زندگی اش دیگر گذشته است، هرچند این را هم فهمیده بود که برای جینی این اتفاق نیافتاده.
او به سادگی به رون جواب داد: ما دیگه تموم شدیم. چیزهای زیادی بعد از آخرین ترم برای من اتفاق افتاده، اون سیب هزار تا چرخ خورده. من دیگه همون فرد گذشته نیستم.
او سرش را به سمت دوستش برگرداند: امیدوارم در این مورد ناراحت نشی. میدونم احتمالا جینی
لحظات سختی را با این خواهد داشت.
رون دوستش را مطمئن کرد: ناراحت نباشی رفیق . جینی میتونه تحمل کنه. اون همیشه میتونه موفق میشه.
خواب دیگر روی سرشان نشسته بود، هری در سکوت چوبدستی اش را تکان داد و چراغ را خاموش کرد و چند ثانیه بعد برون نیز همین کار را با ادای کلمه "ناکسی" تکرار کرد.
 
________________
اما قبل از اینکه کاملا خوابشان ببرد، رون آخرین سوال را به آرامی پرسید: رفیق، چرا از من درباره هرمیون پرسیدی ؟
هری جواب نداد، تظاهر کرد که خوابش برده.
:83 838383 || 3 83 83 833 8 8 : : :: 8383 || : * :83 83 : : : : : {3 8383 || : * :83 833 :::
نارسیسا مالفوی جلوی لرد ولدمورت تعظیم غرایی کرد. بطور غیر منتظره ای ، یک مرگخوار او را صبح زود از خواب بیدار کرده، به او گفته بود تا لباس بپوشد و او را برای ملاقات با لرد سیاه برده بود. وقتی خودش را آماده می کرد، تصمیم گرفت تا پیام کوتاهی بنویسد، که آن را در پاکتی چپاند.
- شما خیلی خوب بنظر می رسید، سرورم.
او سلام خود را با لحنی چاپلوسانه بیان کرد، که خبر از بهبودی وضعیت اربابش می داد : چه
خدمتی می تونم انجام بدم؟
ولدمورت مختصرا جواب داد: به موقع برای انجام وظیفه ات تلاش کن نارسیسا. ما باید خیلی زود اینجا را ترک کنیم. تو صبحانه نخوردی، بنابراین برای یک غذای مخ تصر وقت خواهی داشت. با این گفته، ولدمورت او را ترک کرد، و پیتر پتی گرو او را به آشپزخانه، جایی که آشپز مقداری غذا در بشقابی جلوی او گذاشت.
او اصلا احساس گرسنگی نمی کرد و در عین حال معده اش به سختی پیچ و تاب میخورد . لرد
می دانست که دراکو ناپدید شده، احتمالا فرار کرده بود. با کشته شدن لوسیوس توسط دستور
وزیر جادوگری، لرد سیاه دیگر نیازی به او نداشت. چنگالی را برداشت، و خودش را وادار کرد که چند لقمه ای غذا بخورد، نمی خواست هیج بهانه ای به دست کسی بدهد تا از دستش دلخور
شود.
سرانجام، بعد از نیم ساعت، پیتر او را به اتاق جداگانه ای برد، جایی که برای چند دقیقه تنها ماند و دستانش را گرفته بود تا لرزش آنها را کنترل کند . تمام افکارش روی تنها فرزندش متمرکز بود، دراکو، کسی که حالا دیگر می دانست دیگر هرگز او را نخواهد دید. ولدمورت وارد اتاق شد، پیتر پشت سرش حرکت می کرد، و مختصرا سرش را برای او تکان داد.
 
________________
دزدید و دستش را بر روی شانه نارسیسا گذاشت . هر دوی آنها ناپدید شدند، ثانیه ای بعد ولدمورت نیز به دنبال آنها رفت. هر سه آنها دوباره در جنگل ممنوعه ظاهر شدند، جایی که روز قبلی ولدمورت و پیتر بیشتر وقتشان را انجا سپری کرده بودند.
- پاتیاو روشن کن، دم باریکا. کارهای زیادی باید انجام بدیم.
بعد از تمام کردن صبحانه شان در تالار عمومی گریفیندور، هری و بقیه منتظر رسیدن ایوان هرینگتون بودند، او قول داده بود که در ظرف یک ساعت در زمین های اطراف ظاهر شود. قرار بود که با استفاده از آینه هایشان با هری ارتباط برقرار کند، و بعد، هری ، رون و هرمیون او را در کنار دریاچه ملاقات می کردند. و البته چو هم می بایست از دید خارج می ماند.
به خاطر تمام اتفاقاتی که برای چو در بیست و چهار ساعت قبل اتفاق افتاده بود، او خیلی کم خوابید و هری بطور سربسته متوجه شد که او مضطرب هم هست . هرچند او به این موضوع اهمیتی نمی داد. او به یکباره بلند شد و در مقابل هری ، شروع به قدم زدن کرد و در نهایت بد
شانسی متوجه شد که چشمان هری دوباره می درخشند.
چو برای لحظهای یخ زد و بریده بریده نفس کشید. هری متوجه عکس العمل او شد و مستقیم به او خیره شد. ساحره کوچک وقتی متوجه شد که در این لحظه هری چه چیز هایی را می بایست دیده باشد، سر جاش خشک شد. چه شانسی. اولین کاری که به ذهنش رسید این بود که به خوابگاه فرار کند، اما نمی خواست که هری متوجه شود که او از توانایی جدید او آگاه است . سرانجام ناگهان یک وری به سمت هری ایستاد و به این نتیجه رسید که این جوری حداقل او کمتر چیزی را خواهد دید. دستانش را به سمت سینه هایش برد، میخواست این کار را تا آنجا که می تواند بطور معمولی انجام دهد اما نتوانست. و هری دقیقا متوجه عکس العمل متفاوت او شد.
بعد از ده ثانیه، چشمان هری به حال عادی برگشت و چو توانست دوباره نفسی بکشد . هری از گوشه چشمش پوزخندی بر چهره هرمیون دید، و برگشت تا او را نگاه کند و در همان حال چو به سمت دبگر حرکت کرد. هرمیون دهانش را بل دستانش پوشانده بود، اما هری می توانست خنده را در نگاهش بخواند. با نگاه کردن به جینی، رفتار مشابهی را دید. بعد از چند ثانیه، فهمید که چه اتفاقی باید افتاده باشد. به هرمیون لبخندی زد و سرش را به حالتی تکان داد که مبین ناباوری او بود. هرمیون هم سرش را تکان داد و انگشتش را روی لبش نهاد و از هر ی خواست تا حقیقت را به چو نگوید.
- باشه
 
________________
هری این را به آرامی با خودش گفت، بعد دوباره به چو نگاه کرد . او نمی توانست در برابر این
او پرسید: چو، رژیم گرفتی؟ همین الان ، به ذهنم رسید نسبت به قبل لاغرتر بنظر می رسی.
صورت چو به شدت قرمز شد، و تیرگی عادی صورتش را بیشتر کرد، و چشمانش با شگفتی باز شدند. هری طوری به چو خیره شد که گویی هیچ اتفاق غیر عادی ای رخ نداده است . جینی و هرمیون دوباره دستانشان را جلو دهانشان گرفتند، تمام تلاششان روی این بود که جلو خنده
شان را بگیرند. رون بتدریج متوجه موضوع شد و پوزخندی زد.
چو در حالی که سریعتر از معمولی حرف میزد، جواب داد: نه، وزن من همون اندازه است که قبلا
به سرعت از تالار عمومی خارج شد، از پله ها بالا رفت و وارد خوابگاهی شد که دخترها در آن
میخوابیدرد. سرانجام هرمیون و جینی نتوانستند جلو خندشان را بگیرند ولی سعی کردند که صدای زیادی ایجاد نکنند تا چو متوجه آنها نشود.
- شما دو تا شیطان هش سستیل
هری این را با لبخندی روی لب گفت. در ابتدا دختر ها به خاطر خنده نتوانستند جوابی بدهند.
- ما همه این چیزها رو از تو یاد گرفتیم.
جینی این را به طنز گفت، و هر چهارنفرشان خندیدند و در همان زمان ، هری احساس کرد که اینه در درون جیبش می لرزد.
:88888) : 23 83 83 : : : : : :*:*:***** 2) B :83 83 : : : : : ::: 838 833 28 58 883 288 : :: * :: *:*
صورت وزیر جادوگری، اسکریمجیور، بعد از خواندن نامه مدیر مد رسه هاگوارتز، مینروا مک گونگال از شدت عصبانیت قرمز شد. او خیلی صریح اجازه نداده بود که کاراگاه ها در این زمان
وارد زمین های هاگوارتز شوند و ذکر کرده بود سیاست سنتی هاگوارتز مستقل از وزارت خانه
است. او موافقت کرده بود که نمایندگان وزارتخانه را راهنمایی کند، اما نه کاراگاه ها را، تا در
مورد طلسم های محافظتی هاگوارتز توضیح دهد . مشخص بود او به وجود کاراگاه های وزارتخانه در هاگوارتز به هر دلیلی، اعتماد نداشت و اسکیریمجور میدانست که برنامه هایش برای تصرف قلعه به گوش او رسیده است.
کارمندانش برنامه هایشان را برای اسکان حدود سه هزار جادوگر و ساحره در قلعه هاگوارتز ادامه میدادند، اما آنها نیازمند اطلاعات دقیقی از محل نیز بودند . آنها با وحشت متوجه شدند کهدانستند که تغییرات زیادی در زمان دامبلدور بر قلعه اعمال شده.
وزیر به سه دستیار روبرویش گفت : ما باید به زور و حمله وارد محل بشیم . نیرو هارو جمع کن ، بیست تا سی نفر باید کافی باشه. ما باید این رو بدون سروصدا انجام دهیم حداقل برای یک یا دو روز. بعد میتونیم نقش مون رو اعلام کنیم . میخوام همه چیز ظرف یکی دو روز سر جاش باشه. ما باید مک گونگال و هرکس دیگه ای رو که در قلعه هست رو برای چند روزی بازداشت کنیم. اون وقت ما میتونیم نقشه آخرمون رو قبل از برنامه تخلیه اضطراری جادوگران، آغاز
سه دستیار بی هیچ حرکتی ایساده بودند، حتی عضله ایشان هم تکان نمیخورد.
فهمیدید؟!
سرانجام کلام آخر توجه شان را جلب کردند، هر سه سرشان را قویا تکان دادند و از دفتر خارج شدند تا به بقیه نیز خبر دهند. سرخی صورت وزیر کم رنگ تر شده بود، اما عصبانیتش همچنان پابرجا بود.
- تو انتخابات را کردی، مینروا. حالا ما باید از راه سخت انجامش بدیم.
ایوان هرینگتون در حالی که بقیه (بج غیر از چو) آنها را نگاه می کردند به هری توضیح داد: جادو کردن وقتی تحت تاثیر علف آبششی زا هستی امکان پذیر، اما مشکله این مدتی تمرین میخواد، اما میدونم که تو میتونی. بعد از موافقت، هری و ایوان لباس های شنا پوشیدند چون هر دو نفر میخواستند وارد دریاچه شوند . ایوان اجازه نداد تا بقیه دنبالشان بیایند هرچند واقعا این
هری با تن صدایش و حالت چهره اش جوری موافقت خود را با این تصمیم اعلام کرد که معلوم بود هیچ مخالفتی قابل قبول نخو اهد بود. قبلا ممکن بود مشاجره کنند، اما حالا با این هری جدید.....از طرفی این فقط یک تمرین مقدماتی بود، تا ایوان به هری نشان دهد که چگونه در زیر آب طلسم اجرا کند و چگونه با خطرات دنیای جادویی زیر آب کنار بیاید . البته، هری باید تمام حواسش را جمع می کرد تا چیز آشنایی را ببیند یا احساس کند، اما حالا که کنار دریاچه ایستاده بود و تنها چند فوتی با آب فاصله داشت، دریاچه خاکستری رنگ بنظرش به اندازه یک اقیانوس می رسید. با خودش فکر کرد؛ بین میمونهه هفته ها طول بکشمه.
- با اینکه ما در بیشتر مواقع در هنگام استفاده از وردهای بی کلام متوجه نمی شیم، ولی در بعضی مواقع چیزهایی را زیر لب می زمزمه میکنیم. این روی زمین خوبه اما با علف آبشش زا،
________________
بطور موقت تارهای صوتی ات از کار می افتند، پس ورد بیکلام و اقعا باید بی کلام باشی ه . فهمیدی هری؟
هری در حالی که تمام نیرویش را متمرکز می کرد جواب داد. البته بیا شروع کنیم.
ایوان دو بسته از درون کیفش در آورد و یکی از آنها را به هری داد.
- مقداری اضافه از علف آبششی زا اینجا بزار . اگر شروع به تغییر شکل کردیم، تا جایی که میتونی هر چه سریع تر به روی آب بیا . تو باید یک دقیقه صبر کنی تا به حالت عادی برسی . اگه تونستی بصورت عادی حرف بزنی، اون موقع می تونی مقدار دیگری علف آبشش زا بخوری.
هری سرش را در مقابل راهنمایی های کاراگاه تکان داد و به اندازه یه مشت از آن گیاه لاستیک مانند درون کیسه قرار داد و آن را به نوارهای لباس شنای قرمز گریفندوری اش گره زد. بعداز اینکه ایوان هم همان کار را تکرار کرد، هردو چند فوتی درون آب سرد راه رفتند.
- واو
هری فریاد زد، اما خودش را کنترل کرد قبل از آنکه کلمات بعدی را به زبان بیاورد. همراهش را دید که به اندازه یک دست پر علف آبششی زا را در دهانش گذاشته و از مزه تند آن به خود می
هری به سمت دوستانش برگشت و با صدای بلند گفت : ما ظرف یک یا دو ساعت بر میگردیم. می خوایم ببینیم چطوری پیش می ره.
آنها برایش دست تکان دادند و هری را دیدند که یک مشت گیاه را در درون دهانش گذاشت.
بعد از چند ثانیه، احساس کرد که آبششی بر روی گردنش ظاهر شده، پره هایی بین انگشتان دست و پایش به وجود آمده اند و نیاز شدیدش به حضور در آب او را مجبور ساخت تا در آب شیرجه رود. در حالت عادی انسانی، هری هیچوقت شنا کردن را به خوبی یاد نگرفته بود، اما تحت تاثیر علفی آبششی زا شنا کردن مانند راه رفتن برایش عادی بود . خیلی سریع در میان آب حرکت کرد و خود را به ایوان رساند.
گله به گله ایوان کف دریاچه را علامت گذاری میکرد تا در هنگام برگشتشان آنها را راهنمایی کند، اما به جز این آنها خیلی ساده به سمت وسط دریاچه شنا میکردند، 15 الی 20 فوتی را در بالای صخره ها مانده بودند، تا از دست جانورانی که انجا در کمینشان بودند در امان باشند و همیشه یک چشمشان مراقب بود که به غول هشت پایی برخورد نکنند.
سرانجام، ایوان تصمیم گرفت تا درس هایش را شروع کند . به منطقه ای باز در اعماق دریاچه شنا کردند، و او به سنگ کوچکی اشاره کرد. چوبدستی اش را بیرون کشید، آن را نشانه گرفت و
 
________________
چند لحظه بعد سنگی از بین شن ریزه ها از کف بلند شد و به سمت او رفت . هری متوجه شد که ایوان از ورد آکسیو استفاده کرده و حالا از هری می خواهد که این کار را انجام دهد. کاراگاه سنگ راسر جاش برگرداند و سرش را برای هری تکان داد.
او دستورات ایوان را در مورد عدم استفاده از صدای زیر لب، چیزی که در حال حاضر به کل فاقد آن بود، به یاد آورد، پس تمرکز کرد که ورد را از اعماق شکمش بیان کند. در اولین تلاشهایش سنگ چند اینچی از جای بلند شد، اما هری دریافت که مشکل است که در این حالت از ورد آکسیو استفاده کند. ایوان تنها به سرش را به نشانه تشویق تکان داد و به شکمش اشاره کرد ، کمی بالاتر از کمرش که هری استفاده کرده بود . در تلاش بعدیش، به نقطه ای در 0 اینچی بالای شکمش تمرکو کرد و بلافاصله سنگ از کف دریاچه بلند شده و طوری در آب حرکت میکرد که در هوا قرار گرفته است . سعی کرد لبخندی بزند، اما بخاطر تاثیر علف آبشش زا نتوانست تغییری در حالت چهره اش بوجود آورد.
ایوان به هری تمرین هایی را داد که خودش در زمان کاراگاه شدن انجام داده بود. هر کاراگاهی میبایست نشان میداد که در اجرای طلسم در زیر آب و تسلط بر استفاده از علف آبششی زا به مهارت و تخصصی رسیده است. بعد از نیم ساعت کار، هری می توانست بدون هیچ مشکلی طلسم در زیر آب انجام دهد، در سطحی که کمتر کاراگاهی می توانست انجام دهد، مگر بعد از سه یا چهار روز تمرین. پیشرفت سریع هری، ایوان را شگفت زده نکرد. در واقع او همین انتظار را هم
... *
داشت.
بعد از یک ساعت، اثر علف آبششی زاشان شروع به از بین رفتن کرد، هری لحظه ای احساس درد کرد، چرا که آنها چیزی حدود هفده، هجده فوت به سمت مرکز دریاچه پایین رفته بودند. با این حال ایوان او را با دستانش آرام کرده و پیوسته او را به سمت سطح هدایت و کمک میکرد. هری احساس میکرد هنوز میتواند براحتی در آب نفس بکشد تا زمانی که خود را به سطح برساند . با این وجود زمانی که به سطح آب رسید، اکسیژن تازه را از بالای آب سرد دریاچه به درون ریه
هایش کشید.
ایوان گفت: امت باشه هری . نترس وحشت زده هم نشو . تغییر شکل کامل دو دقیقه یا بیشتر طول می کشه، و تو وقت به قدر کافی داری که به سطح آب بیایی . هری سرش را تکان داد و لبخند زد. این سرگرمی، خیلی عالی بود.
بعد از چند دقیقه استراحت در سطح آب، آنها دومین سهمیه بوته جیلی خود را مصرف کرده به
درون آب برگشتند دو مرد تلاش میکردند تا این بار مناطق بیشتری را مورد جستجو قرار دهند تا بلکه از روی شانس هری از روی جام هافل پاف عبور کند. با اینکه تلاش زیادی کردند، اما فقط
 
 
________________
قسمت کوچکی از دریاچه را گشتند و آنها بالای کف دریاچه باقی ماندند تا از خطرات احتمالی، اجتناب کنند. هردو می دانستند که در آینده، ممکن است با خطرات بیشتری مواجه شوند.
خستگی ناشی از گذراندن دومین ساعت، تحت تاثیر علف آبشش زا، باعث شد تا آنها خیلی آهسته به ساحل نزدیک قلعه برگردند. بعد از تمام شدند تاثیر علفها، آنها در آب های کم عمق مشغول شنا کردن شدند و هری بعد از ثانیه ای به سطح آب رسید . آنها صدیارد آخر را به سمت شنها و اسکله شنا کردند و هری خود را روی نزدیکترین تخته سنگ انداخت و به سختی نفس می کشید.
ایوان درحالی که عمیق نفس می کشید موافقت کرد: خسته کننده است. اما مثل هر تمرین دیگه ای، هرچه بیشتر انجامش بدی ، تیشتر روش مسلط میشی . برای امروز کافیه ، اما فردا کارهای بیشتری انجام میدیم. باید الان برگردم. اون زن لعنتی احتمالا داره سعی می کنه دنبالم بگرده و پیدام کنه.
هری نیشخندی زد، از مشکل بین ایوان و ورونیکا سینگ لذت می برد.
هری عینکش را روی چشمانش گذاشت و به اطراف نگاه کرد، ولی ابتدای امر هیچکس را ندید، اما بعد کمی آن طرفتر، شاید یک چهارم مایل، رون و هرمیون را دید که با هم نشسته اند و باهم حرف میزنند. هرچند از این فاصله خیلی مطمئن نبود. ناگهان شعله ای در وجودش روشن شد. وقتی او در دریاچه بود هرمیون و رون واقعا مشغول چه کاری بودند؟
چندین مایلی آن طرف تر، در طرف دیگر دریاچه، لرد ولدمورت به سختی در حال آماده کردن معجون پیچیده ای بود. در سمت راستشی، نارسیسا مالفوی دست و پا بسته روی زمین سخت
 
________________
: فصل بی •. و به ای
آماده باش هری پاتر
- قتل یک نیروی جادویی قویه. اما جادوگران سبک مغز از به کار بردنش سر باز می زنان. در
حالیکه من از مزایای اون کاملا لذت می برم. وقتی جوان بودم زمانی که خودم رو در
محدودههایی فراتر از جادو غرق کرده بودم تحت کنترل گرفتن این قدرت رو به طور صحیح یاد
گرفتم. و حالا این موضوع به کمک من میاد
لرد ولدمورت صبورانه در اواسط بعد از ظهر همزمان با بلند شدن سایه های جنگل ممنوعه
نشست. یکساعت قبلی، آخرین ماده را به معجونش اضافه کرده بود. معجونی که می خواست به
نارسیسا مالفوی بدهد. اما اکنون معجون باید روی یک گرمای کم به مدت شش ساعت می
جوشید. در حالی که در هر بیست دقیقه باید هم می خورد با یک مکالمه یک طرفه با ساحره
ای که به علت دهان بندش قادر به صحبت کردن نبود از خود پذیرایی میکرد . ولدمورت علاقه
ای به نظرات او نداشت .
حقیقت این بود که نیازی نمیدید تا با او زیادی خشن رفتار کند. اما نارسیسا به خاطر خیانت
پسرش و شکست همسرش در بدست آوردن پیشگویی مستحق تحمل این درد بود. وقتی که او
پی برد که برای غلبه بر حفاظهای هاگوارتز به قدرت قتل احتیاج دارد به هویت قربانی اش پی
• برد۵ بود
تا حالا نارسیسا به سرنوشتش پی برده بود از زمان ناپدید شدن دراکو او متعجب شده بود که لرد
سیاه به دنبال او نفرستاده بود. شاید برای کشتن او یا شاید صرفا به خاطر شکنجه کردن او. پس
 
________________
از گذشت چند روز فکر کرده بود شاید لرد سیاه او را مقصر نمی داند. اما او چنین شانسی نداشت
. اکنون که او با دهان بندی بردهان روی زمین عریان جنگل ممنوعه دراز کشیده بود آرزو می
کرد سرنوشتش زود تر بیاید. انتظار کشیدن برای پنج دقیقه دیگر بدترین شکنجه ای بود که او
میتوانست متحمل شود. اگر تنها راهی پیدا می کرد که به تحملش زودتر پایان دهد .
- من این معجون رو سالها پیش کشف کردم. حداقل چهل سال پیش. از جادوگری در افغانستان
این معجون به مدت کوتاهی مثلا چند دقیقه به آدم اجازه ورود به مناطقی رو میده که
قویترین حفاظهارو داره. البته زیاد کمک نمی کنه . این من بودم که کشف کردم ترکیب این
معجون با قدرت قتل میتونه در برابر حفاظ ها مقاومت کنه. حمله به حفاظهای قبلی ممکن نبود
چون اونها به دامبلدور متصل بودند. اما این حفاظ ها اون قدرت رو ندارند.
پیتر کنار نارسیسا نشسته بود و تمایلی نداشت تا با او تماس چشمی برقرار کند. او نارسیسا را از
زمان بچگیشان میشناخت. حتی در هاگوارتز هم نارسیسا را دوست نداشت. اما نمی توانست از
حملات گناه ناشی از عدم توانایی از جلوگیری از مرگ قریب الوقوع او جلوگیری کند. البته
نارسیسا هم نباید این توقع را میداشت چون این کار لزوما مرگ او را بدنبال داشت .
به نظر میرسید لرد ولدمورت در حالت روحی فوق العاده ای قرار دارد. صحبت کردن او خیلی
واضح این را نشان میداد. پیتر هرگز او را در چنین حالتی ندیده بود. ولدمورت می دانست مکالمه
تک نفره او نارسیسا را به اندازه طلسم شکنجه گر عذاب می دهد ولی او از هر کلمه اش لذت
می برد .
- تو باید به خودت افتخار کنی نارسیسا . به خاطر اینکه می تونی گناهان خانواده ات را جبران
کنی. شکست لوسیوس در به دست آوردن پیش گویی و خیانت دراکو. خانواده تو پیروزی من رو
به تاخیر انداختن. اما حالا تو میتونی به من کمک کنی تا قدم بزرگی به جلو بردارم.
 
________________
ولدمورت به جلو قدم برداشت تا معجون را به موقع به هم بزند: دو دور به چپ ونیم دور به
راست .
همینکه توجهش را از قربانی اش گرفت نارسیسا به تندی برگشت و به پیتر نگاه کرد. حرکت
ناگهانی او توجه مرگخوار را جلب کرد. و قبل از اینکه بتواند خود را متوقف کند به نارسیسا نگاه
کرد. چشمهای ساحره با ترس گشاد شدند و پیست پیغام آنها را کاملا درک کرد.
- من رو بکش قبل از اینکه او اینکار را انجام بده.
چشمهایش به مرگخوار التماس میکردند. اما او سرش را بر گرداند .
هیچ وقت از خودش اینقدر متنفر نشده نبود .
ب : 583 5:3 3 5 833 3:
: 333 83 85 5 3 5:3 5:3 5:3 5:3 5:3 :3 833 538 833 538 833 53 833 5383 :3 5:3 5:3
هنگامی که هری و ایوان شنا می کردند، رون و هرمیون مشغول قدم زنی در اطراف هاگوارتز
بودند. ابتدا جینی نیز همراهشان بود، اما بعد از چند دقیقه احساس کرده بود که باید آنجا را با
یکدیگر تنها بگذارد بهانه ای پیدا کرده بود و گم و گور شده بود. وقتی داشت دور می شد،
نتوانست جلوی خود را بگیرد و برای لحظه ای به پشت برادر و دوستش که از او دور می شدند
خیره نشود.
سال ها بود که جینی از علاقه رون به هرمیون با خبر بود، اما از احساسات ضد و نقیضی که در
او وجود داشت نیز مطلع بود. در دفعات معدودی که سعی کرده بود موضوع را به میان بکشد،
رون او را پس زده بود و تمام احساساتش را انکار کرده بود. به جای برادرش می ترسید. پیش از
آن، هرمیون پیش او اعتراف کرده بود که از برادرش خوشش می آید، اما از او گله هم کرده بود.
حالا به هر دلیلی که بود، هیج یک حاضر به برداشتن گام بعدی نبودند. یا حتی برداشتن اولین
گام. حالا جینی احساس می کرد که زمانش گذشته است. درحالی که به سوی قلعه بر می گشت
به خود خندید . چرا من باید تنها کسی باشم که عذاب می کشه؟
 
 
________________
دو دوست حدود نیم ساعت دیگر با یکدیگر به قدم زدن پرداختند و به بحث های بیهوده مشغول
شدند و گهگاه به این می اندیشیدند که هری در زیر سطح آب چه می کند؟ با گذشت زمان، هر
دو می توانستند حالت عصبی ای را که به خاطر وجود موضوعی که همیشه در بینشان حاضر بود
اما از آن سخنی نمی گفتند احساس کنند. سرانجام پاهای هر دو خسته شد و روی قطعه ای
زمین که با چمن پوشیده شده بود و دید مناسبی نسبت به دریاچه که از آن نیم مایل فاصله
داشت و جنگل پشتش داشت نشستند. بعد از سکوتی طولانی، رون به نرمی مکالمه ای را که
هر دو می دانستند به آن احتیاج دارند را آغاز کرد.
| هرمیون، می شه ... می شه ازت یه سوالی بکنم ؟
هرمیون با همان لحن نرم، در حالی که نگاه خیره اش را به منظره رو به رویش دوخته بود پاسخ
داد: احتما، رون.
رون که نمی دانست دقیقا چه چیزی را باید بگوید چند لحظه مکث کرد:داشتم به این فکر می
کردم که تو در مورد ما چه فکری می کنی؟ منظورم تمام پسرای توی زندگی ته. ویکتور کرام،
من، هری، و هر کس دیگه ایی.
هرمیون، با این که منتظر بود رون چیزی شبیه این را بپرسد، احساس کرد دل پیچه گرفته
است. به رغم این که رون و هری بهترین دوستان او بودند، آن ها پسر بودند و چندان نسبت به
بحث کردن بر سر زندگی عشقی اش با آن رغبت نداشت، مخصوصا که سابقا برخی از این
احساسات را نسبت به خود آن پسر قد بلند و موقرمز داشت. هنوز می توانست احساسی را که
وقتی هری یک هفته قبل سر صبحانه در مورد اعتراف رون به عشق بی پایانش به هرمیون
شوخی می کرد، پیدا کرده بود به خاطر بیاورد تصمیم گرفت اول به قسمت آسان تر سوال پاسخ
دهل .
- ویکتور فقط یکی از دوستان منه رون، اون از من خوشش میومد و منم فکر می کردم آدم
 
________________
خوبی باشه، اما ما به درد هم نمی خوریم. حتی اخیرا به هم نامه هم ننوشتیع.
رون که انتظار همین را داشت سرش را تکان داد. سابقا نسبت به جستجو گر بلغارستانی احساس
حسادت می کرد، اما از آن موقع زمان زیادی گذشته بود و آن قدر هرمیون را می شناخت که
مطمئن باشد دیگر نسبت به او هیچ احساس رومانتیکی ندارد . نگاه خیره اش را بر هرمیون نگاه
داشت و منتظر ادامه پاسخش ماند .
چیزی که رون نمی دانست این بود که هرمیون از زمانی که جینی با او برخورد کرده بود دو شب
کامل را به پاسخ همین سوال فکر کرده بود. تا لحظه ای که هری نامرئی دو هفته قبل چنان
بی مقدمه در زادگاهش در گوشش زمزمه نکرده بود، با عزمی راسخ اعتقاد داشت که هیچ
احساس رومانتیکی نسبت به او ندارد. حداقلش این بود که می دانست هری چندان به او علاقع
مند به نظر نمی آید، چرا که اول از همه به چو چانگ غمزده و سپس به طور جدی تری به
جینی ویزلی پرانرژی علاقه نشان داده بود.
اما سپری کردن آن چند روز با هری در تنهایی همه چیز را تغییر داده بود برای اولین باری که
به خاطر می آورد وقتی نزدیک او می شد عصبی می شد، و هر روز بی صبرانه منتظر دیدارش
بود. وقتی هری زمانی که با ملیسا مونتگومری سپری کرده بود را تعریف می کرد، احساس
عجیبی در دلش کرده بود و این که هری آنچنان با این موضوع که دیگر عاشق جینی نبود
عادی برخورد کرده بود بینهایت او را شگفت زده کرده بود حتی دست هم را نیز گرفته بودند.
چیزهای زیادی تغییر کرده بودند.
سرانجام با لحن یکنواخت و آرامی ادامه داد: نمی دونم چی باید بهت بگم .
نگاهش را از دریاچه برگرفت و معطوف دسته چمن های جلویش کرد. رون بی درنگ همه چیز
را فهمید. مدت ها بود که ظنش این بود که هرمیون احساسات پنهانی در مورد هری دارد،
درست همان طور که خودش احساساتش در مورد هرمیون را پنهان کرده بود. این چند روز
 
________________
دیدن آن دو در کنار هم شکش را تقویت کرده بود، و چیزی که عجیب بود این بود که این
موضوع چندان ناراحتش نمی کرد. بله، او هرمیون را دوست داشت. اما باید از خود می پرسید که
آیا حقیقتا او را دوست دارد یا نه؟ گاهی اوقات هرمیون او را دیوانه می کرد و می دانست که این
احساس دو طرفه است .
بیش از هر چیزی از این موضوع پشیمان بود که چرا در طول سال ششمشان مثل سایر نوجوان
ها به عشق روی نیاورده اند. می توانستند از اولین روزهایشان در کنار هم لذت ببرند تا آن که
سر انجام ناگزیر کارشان به مجادله می کشید و با هم آشتی می کردند و دوباره قهر می کردند و
دوباره آشتی می کردند و نهایتا برای همیشه از هم جدا می شدند. رون هرگز تجربه چنین
چیزی را نداشت (سوای تجربه تلخش با لاوندر براون) و با این که این اتفاق می توانست منجر
به دلی شکستگی شود ترجیح می داد که این اتفاق افتاده بود. درست مثل اتفاقی که برای هری
و جینی افتاده بود. با این وجود حالا دیگه دیر شده بود .
با صدای غمگینی که ناراحتی در آن موج می زد زمزمه کرد: مشکلی نیست، می دونم. فقط
برای تو باید خیلی مشکل باشه، نه؟ || || || || |
هرمیون که با کلماترون غافلگیر شده بود سرش را بالا آورد و نگاه تندی به او کرد: منظورت
حد؟
- منظورم اینه که می دونم تو هری رو دوست داری. و کاملا مطمئنم که اونم تو رو دوست داره،
هر چند که الان یه چند تا چیز دیگه ذهنشو مشغول کرده.
رویش را به دریاچه ای گرداند که درست در همان لحظه هری درونش مشغول شنا بود.
موجی از آسودگی هرمیون را در بر گرفت. فکر می کرد که انجام این مکالمه با رون باید کاری
سخت و طاقت فرسا باشد. امارون او را کاملا غافلگیر کرده بود. مهم تر آن که خودش ازمواجهه اش با جینی، به احساسات پیچیده اش نسبت به هری پاتر پی برده بود و این درک ابتدا
او را ترسانده بود .
با جمله پیشین رون موافقت کرد: آره، سخته، نمی دونم براش چه اتفاقی ممکنه بیفته. نمیدونم
کدوم هری رو دوست دارم، هری قبلی، هری فعلی، یا اونی که قراره بعد از تموم شدن همه اینا
بهش تبدیل بشه. چی کار باید بکنم؟ هیچی ؟ باید الان بهش بگیم؟ الان خیلی ذهنش مشغواع.
با نگاهی به چهره غمناک رون، متوجه شد که چقدر نسبت به دوستش بی احساس عمل می
کند، و گفت: ببخشید رون، نباید در این مورد باهات حرف بزنم .
رون پاسخ داد: نه نه، مشکلی نیست، ترجیح میدم همه چیز روشن بشه. یه جورایی دارم احساس
می کنم که داریم از هم جدا میشیم، هر چند که هیچ وقت با هم نبودیم. اما به هر حال این
اتفاق میفتاد. فکر نمی کنم که ما به درد هم می خوردیم .
هرمیون که اندکی ناباوری در صدایش مشخص بود گفت: چرا این فکرو می کنی؟
او نیز در این چند روز افکار مشابهی داشت، اما احساس می کرد این بار این رون است که بر
موضوع مسلط تر است .
- خب، این اواخر داشتم در مورد خودمون فکر می کردم. هر سه تامون. فکر می کردم چی می
شد اگه هری پاتری وجود نداشت؟ چی می شد اگه من و تو میومدیم هاگوارتز و توی گریفندور
| قرار می گرفتیم و باقی ماجرا. آیا واقعا دوستای صمیمی می شدیم؟ اگه بخوام راستشو بگم، این
طور فکر نمی کنم.
اندکی مکث کرد و به هرمیون اجازه داد که افکارش را خوب درک کند.
- اگه هرمیون گرنجر وجود نداشت و من و هری توی گریفندور میفتادیم، چی می شد؟ من و
اون با هم دوست می شدیم؟ فکر می کنم جواب مثبت باشه، ما بازم بهترین رفیقای همدیگه
می شدیم. حالا می رسیم به آخرین سناریو - رونالد ویزلی وجود نداشته باشی، اما تو و هری
 
________________
هرمیون هرگز دقیقا به این شکل دوستیشان را بررسی نکرده بود و عمیقا بر روی نظریه رون
متمرکز شده بود. نمی توانست حرف رون را رد کند و به همین دلیل به نحو عجیبی ساکت شده
بود .
- من واقعا خوشحالم که تو دوست من شدی هرمیون. ولی می دونم که اشتراکات چندان زیادی
نداریم. اگه به خاطر هری نبود، مطمئن نیستم که برای همدیگه چیزی بیشتر از دوستای
معمولی بودیم. فقط به خاطر همین موضوع هم که شده، خوشحالم که هری دوستمه .
هرمیون لب پایینش را گزید. میدانست که موافقت با رون، اخلاقا غلط است، اما حرف هایش
کاملا منطقی بودند. وقتی سال ها پیش رون را برای اولین بار دیده بود اصلا از او خوشش
نیامده بود، حتی اگر می توانست از آن اولین برخورد بگذرد، بعید می دانست که شخصیتی چون
او - یک دیوانه کننده که گاهی اوقات به یک علامه دهر غیر قابل تحمل تبدیل می شد --
می توانسته است با شخصیتی چون رون که قطب مخالفش بود رابطه ای برقرار کند. سرانجام
پس از سکوتی طولانی رون پرسید: تو چی فکر می کنی؟
پاسخ داد: فکر کنم درست میگی.
نمی دانست چرا برای این که جلوی اشک هایش را بگیرد باید تلاش کند. دیگر چیزی نگفت و
دو دوست چند دقیقه دیگر را نیز در سکوت سپری کردند، و هر یک در افکار خویش غوطه ور
شدند. سپس از یک چهارم مایل آن سو تر هری و ایوان را دیدند که از آب های دریاچه سربر
می آوردند.
بعد از بازگشت به وزارت خانه، دو کارآگاه ایوان را پیدا کردند و به اتاق ملاقات کوچکی بردند که
در آن سه کارآگاه دیگر نشسته بودند و عمیقا غرق گفت و گو بودند.
 
 
________________
یکی از کارآگاهان گفت: حالا که ایوان رو پیدا کردیم شیش نفر شدیم. باید کافی باشه.
در پنج دقیقه بعدی ایوان در جریان قرارداده شد که چو چانگ یکی از دستیاران مرتبه پایین
مستندات مهمی را از دفتر وزیر سحر و جادو کپی کرده است. بعد از صدور فرمان دستگیری
اش، گریخته است و تا کنون مکان او مشخص نشده. شخصی به آن ها گفته بود که چانگ
اخیرا کینگزلی شکلبولت را زیاد میدیده است، پس دستور جدیدی که رسیده بود مبتنی بر گرفتن
کینگزلی و بازجویی وی بود. از آن جا که او به خاطر مهارتش در استفاده از چوبدستی شهره
خاص و عام بود، کارآگاهان به این نتیجه رسیده بودند که باید با تعداد زیادی وارد عمل شوند
امیدشان این بود که همکارشان بی سر و صدا همراهشان بیاید و مشخص شود که هیچ
مسوولیتی نداشته است. ایوان می دانست که چنین نیست .
شش کارآگاه به سمت دفتر کوچک کینگزلی رفتند، جایی که او با حالتی عصبی در دسته بزرگی
از کاغذهای اداری فرورفته بود. مطمئن بود که کسی در روز گذشته او را به همراه چو ندیده
است. اما می دانست که بارها او را برای ناهار در ملا عام ملاقات نموده و گاه و بی گاه در
راهروها با او مکالماتی داشته است. او و آرتور ویزلی تصمیم گرفته بودند که فعلا وی باید به سر
کارش برگردد و به این احتمال امید ببندد که وزارت خانه او را ندیده بگیرد. این که به سر
کارش برنگردد مسلما وزارت خانه را خبردار می کرد. باید به بختشان تکیه می کردند .
وقتی دو کاراگاه جلویی از در عبور کردند، کینگزلی مقصودشان را به خوبی می دانست. نمی
خواستند دستگیرش کنند، بلکه می خواستند از او بازجویی کنند، چه داوطلبانه و چه غیر از آن.
مقاومتی از خود نشان نداد، چون از این نقطه از وزارت خانه نمی توانست غیب شود. هنگامی که
به سوی در می رفت، نگاه کوتاهی به ایوان هرینگتون انداخت. او سرش را اندکی تکان داد.
کینگزلی متوجه اشاره ایوان شد و فهمید که او سعی خواهد کرد که کاری انجام دهد .
هنگامی که کاراگاه بلند قد و سیاه پوست از جلویش عبور می کرد، ایوان توصیه کرد: بهتره که
 
________________
فعالا چوبدستیت رو برات نگه دارم کینگزلی، محض رعایت اصولی.
کینگزلی سرش را تکان داد و چوبدستی سیاه و بلندش را تحویل داد. ایوان درست پشت سر او
به راه افتاد و پنج نفر دیگر پشتش به صف مشغول گام برداشتن شدند. چند دقیقه به همین
منوال سپری شد و رفته رفته همه آرامش خود را یافتند. مشخصا کینگزلی قصد مقاومت
نداشت. احتمالا تبرئه می شد و همه چیز به خیر و خوشی تمام می شد .
اما وقتی از گوشه ای پیچیدند، ایوان به آرامی زمزمه کرد: حالا
کینگزلی چرخید و محکم به میان صورت ایوان کوبید. ایوان چوبجستی کینگزلی را جلوی پایش
رها کرد و به عقب و به روی پنج نفر دیگر که تازه داشتند می پیچیدند افتاد .
در یک چشم به هم زدن، کینگزلی چوبدستی اش را احضار کرد، چرخید و فریاد زد: استیوپفایی!
طلسمش به یکی از پنج نفر دیگر برخورد کرد و او را به زمین انداخت. این اغتشاش لحظه ای
شش کارآگاه موظف او، به کینگزلی این فرصت را داد که به جلو بدود و با تمام سرعتی که
پاهای بلندش به او اجازه می دادند بگریزد .
ایوان که پیش از همه کنترل خود را به دست آورده بود فریاد زد: بگیرینش ! استیوپفایی!
بیهوشی کننده اش با اندکی اختلاف از سمت چپ هدفش عبور کرد. کارآگاه دیگری طلسم خود
را روانه کرد، اما کینگزلی لحظه ای پیش از آن به گوشه ای پیچیده بود. پنج کارآگاه باقیمانده،
به جلو دویدند و به تعقیب ادامه دادند، ایوان جلوی آن ها بود و به بقیه دستور می داد .
کینگزلی که همچنان امکان غیب شدن از آن نقطه از وزارت خانه را نداشت، تصمیم گرفت که
باید درست مثل چو فرار کند. دری را به صورت تصادفی باز کرد و باعث شگفت زدگی دو
ساحره ای شد که در قسمت گواهینامه غیب و ظاهر شدن فعالیت می کردند. با دیدن فنجان
قهوه ای، با چوبدستی اش دوبار به آن ضربه زد و زمزمه کرد: پریوس
و لحظه ای بعد ناپدید شده بود. پنج ثانیه پس از ان، ایوان و سایرین از درب به داخل جهیدند و
 
________________
باعث شدند که دو زن با تمام وجودشان فریاد بزنند.
دو زن ان ها را در جریان کاری که کینگزلی کرده بود قرار دادند و ایوان به شدت خود را
خشمگین نشان داد. کارآگاهان که شرم زده و عصبانی بودند، برگشتند تا به همکار بیهوششان
رسیدگی کنند و به مافوقشان گزارش دهند.
ایوان که تازه درک کرده بود که دستگیری شکلبولت چه قدر می توانست مهلک باشد، با خود
اندیشید: از بیخ گوشمون رد شد!
می دانست که این اتفاق همه چیز را عوض خواهد کرد. حالا به خاطر حمله به همکارش، حکم
جلب شکلبولت صادر می شد، و بدون شک بررسی هایی انجام می شدند که حتی می توانستند
منجر به کشف محفل ققنوس شوند. اگر آنها متوجه محفل می شدند، نهایتا از نقش ایوان نیز با
خبر می شدند. زمان داشت به سرعت سپری می شد .
چند لحظه بعد از آن که ایوان هری را در کنار ساحل تنها گذاشت، رون و هرمیون خرامان از
بالای تپه پایین آمدند. هری با خستگی آن ها را از نظر گذراند و سعی کرد حدس بزند مشغول
چه کاری بود ۵ |اند .
رون که چند قدم از هرمیون جلو تر بود گفت: چه طور بود؟
هری شانه هایش را بالا انداخت و گفت: بد نبود. چیزی پیدا نکردیم، اما دیگه دارم یاد می گیرم
که چه جوری باید زیر آب طلسم استفاده کنم. چند دفعه ای باید امتحانش می کردم، اما آسون
بود .
رون و هرمیون که هنوز با رفتار بی خیالی و اعتماد به نفس جدید هری خو نگرفته بودند تنها
سری تکان دادند. هری گفت: این کار یه کم خسته کننده است. ما فردا دوباره میریم. امروز با
رعایت اصول ایمنی تمرین کردیم، نزدیک سطح دریاچه شنا میکردیم تا از گریندیلو ها دور
 
 
________________
باشیم و همچنین نزدیک دهکده مردم دریایی هم نرفتیم. از الان باید بیشتر دنبال اون بگردیم.
تی شرت خیسش را درآورد و حوله ای را که آنها از خوابگاه با خودشون آورده بودش قاپید. مثل
این اواخر، چندان نگران به نظر نمی رسید .
هری احساس میکرد چیزی بین دو دوستش اتفاق افتاده بود که با توجه به رفتار آنها و فاصله
یک متریشان به هنگام ایستادن، این اتفاق ابدا شروع یک رابطه رمانتیک نبوده است؛ در واقع
کاملا برعکس، موجی از آرامش در درونش جاری گشت که باعث شد او احساس شرمندگی بکند. اما او هنوز احساس راحی میکرد .
هری پیشنهاد داد: بیاید برگردیم.
اما همین که حرکت کردند دید جانبی او حرکتی را ثبت کرد که باعث شد لحظه ای بایستد و
نگاه کند. هاگرید را دید که به سوی او میدوید و مطمئنا هری را صدا می زد. اما سه دوست نمی
توانستند صدای او را بشنوند. رون و هرمیون که در دو طرف هری بودند نیز او را دیدند.
آنها بالاخره از دور صدای او را شنیدند: هری . هری. یه دقیقه صبر کن .
هری دستش را تکان داد تا به او بفهماند که آنها او را دیده اند و سه دوست به سوی او راه
افتادند. هاگرید وقتی که فهمید آنها او را دیده اند سرعتش را کم کرد. سرانجام همدیگر را جایی
دورتر از ساحل دریاچه دیدند. هاگرید به سختی نفس نفس میزد .
- خوشحالم که من رو دیدی هری . یه چیزی اتفاق افتاده . یه چیز عجیبی.
هاگرید مجبور شد بایستد تا بتواند نفس عمیقی بکشد .
هری، بیشتر برای اینکه به هاگرید اجازه نفس کشیدن بدهد، جواب داد: چی شده هاگرید؟
هاگرید وقتی موهای خیس هری را دید و اینکه او فقط یک مایو و حوله سفید پوشیده بود
پرسید: چی کار میکردی هری؟
 
________________
- شنا می کردم . کاری داشتم که باید توی دریاچه انجام میدادم. تو چی می خواستی به من
بگی؟
_هری نباید تو دریاچه شنا کنی . خطرای زیادی اون پایین هست. مردم دریایی، گریندیلوها و
هیولاها .
هاگرید واقعا نگران به نظر می رسید .
هری با لجنی که به شنونده اطلاع می داد که دیگر مزاحمش نشود و مستقیم به سر اصل
مطلب برود گفت : ممنون از بابت نگرانیت هاگرید. چی می خواستی به من بگی؟
- اه . . . بله یه چیز عجیب اتفاق افتاد. من داشتم تو جنگل کار می کردم درست کنار جنگل ،
گوش میکنی درست جایی که سانتور ها هیچ وقت نمیرفتن، یهو یکی از اونا اومد پشت من .
نمی خوام بگم اما خوب منو ترسوند. اونجا میتونن به آهستگی یه موشی حرکت کنن. یکی از
جووناشون بود. هیچ وقت اون رو ندیده بودم. گفت اسمش سقراطه. اگه از من بپرسی می گم
اسم خنده داریه. کی تا حالا یه همچین اسمی شنیده؟
هرمیون توضیح داد: در واقع اون اسم یکی از دانشمندای . . .
هری حرفش رو قطع کرد: الان نه هرمیون .
- هاگرید فقط بگو این سقراط چی می خواست به من بگه؟
- خود با سقراط چی گفت . خوب اون چیز زیادی نگفت . فقط گفت که لازمه با هری پاتر
صحبت کنه. اون گفت خیلی ضروریه . حیاتیه .
هاگرید بینیش رو بالا کشید و اضافه کرد: زیاد ازشی خوشم نمیاد. البته من و سانتور ها اخیرا زیاد
با هم رفتار خوبی نداریم .
هری این اتفاقات ناخواسته را بررسی کرد. حتی در موقعی که هری در بهترین وضعیت رفتاری
سانتورها قرار داشت او با آنها کاری حیاتی نداشت. اما هری نامه دامبلدور را به یاد آورد که
 
________________
درباره توانایی آنها در پیشگویی گفته بود. شاید ستاره ها چیزی جدید برای آنها فاش کرده بود
که او باید می دانست .
- اون کجا می خواد من رو ببینه ؟ و کی ؟
هاگرید در حالی که نیم چرخی زده و به پشت سرش اشاره می کرد، جواب داد: همین الان ...
اون الان هم منتظره. پایین ، کنار کلبه من درست کناره جنگل. فکر نکنم که خطری داشته
باشه. اما اگه تو نخوای ببینیش ، می تونم بهش بگم .
- نه ، ما باهش حرف می زنیم. بیاید بریم.
و به طرف جلو حرکت کرد.
هرمیون در حالی که او را به سمت عقب کشید گفت : یه لحظه صبر کن هری . فکر کنم تو
باید این رو بپوشی .
او تیشرت سیاه را از روی شانه او برداشت و چوبدستی اش را تکانی داد و ورد خشک کننده را
بیان کرد. هری تی شرت را از او گرفت و لبخندی زد. ساحره جوان هم در جواب لبخند ی زد و
چشمهایشان برای چند ثانیه بر هم قفل شد. هری چیزی در چشمانش دید که قبلا هرگز ندیده
بود. و آن درون اورا گرم کرد. او آرزو می کرد که می توانست یک ساعت در چشمهایش زل
بزند اما کارهایی بود که باید انجام می داد بنابر این برگشت و به سوی کلیه هاگرید به راه افتاد.
ده دقیقه بعد آنها از باغچه کدو حلوایی پشت کلبه هاگرید گذشتند و به سوی کناره جنگل
ممنوعه جایی که هاگرید سانتور را ترک کرده بود به راه افتادند. همانطور که انتظار می رفت،
در ابتدا آنها هیچ چیز مشاهده نکردند، سانتور به دلیل ذات خلوت طلبش به درون جنگل عقب
نشینی کرده بود.
هاگرید چند گام بلند به درون جنگل برداشت و فریاد زد: سقراط! کجایی هری پاتر اینجاست.
 
 
________________
اون حاضر شده با تو صحبت کنه.
ناگهان سانتور بلند قامت و جوانی از میان درختان پیدا شد. به نظر جوان بود اما در آغاز قدرت
فیزیکی، موجودی نبود که بتوان او را به سادگی بررسی کرد. تیردانی که به شانه اش آویزان بود
و کمانی که در دست چپش بود. هاگرید را به آرامی پشت سر گذاشت و مستقیما به سمت
درختان ، جایی که هری و بقیه منتظر بودند حرکت کرد .
با دیدن رون و هرمیون، سقراط قبل از این که مغرورانه با هری صحبت کند تامل کرد: من یک
پیغام برای تو دارم هری پاتر . فقط برای تو؛ من نمی تونم اون رو در حضور دیگران فاش کنم.
او محتاطانه به رون و هرمیون خیره شد. واضح بود که توقع داشت آنها فورا او و هری را به
خاطر اصرار او تنها بگذارند. با این حال، هری نظر دیگری داشت .
هری آرام ولی کاملا قاطعانه جواب داد: با پیغامت رو در حضور اینها به من میدی یا اصلا اون
رو به من نمیدی. اینها قابل اعتمادترین دوستان من هستند ومن اونا رو جایی نمی فرستم .
هرمیون به او پیشنهاد کرد: چیزی نیست هری . ما میریم. به طرف کلبه هاگرید می ریم . تو
می تونی بعدا ...
اما او هرگز حرفش را تمام نکرد، چرا که نگاه خیره هری ، در سکوت اما کاملا واضح به او می
گفت که دخالت نکند. پس از آخرین رویارویشون با سانتورها گرایش منفی هری نسبت به آنها
بیشتر شده بود. او میدانست که پیغام باید فوق العاده مهم باشد که سانتورها فرستاده ای به کناره
جنگل فرستاده بودند. هری میدانست که سقراط می خواهد صرفا بازی فکری کند و او این را
نمیخواست .
سقراط به دروغ پا فشاری کرد: من فقط از دستورات اطاعت می کنم .
درواقع شورای بزرگان هرگز درباره حضور دیگران صحبت نکرده بود. به هر حال در این مورد
 
 
________________
محض انسانی شود .
هری به تندی جواب داد: و من جوابم رو به تو دادم. بیاید بریم .
چرخید و با اعتماد به نفس به سوی کلبه هاگرید قدم برداشت در حالی که رون و هرمیون هم
چنان ایستاده بودند. آنها نمی دانستند که چه کار باید نکنند. آنها هم به خوبی هری می دانستند
که پیام سانتور ها باید مهم باشد. و هیچ دلیلی برای این لاف زنی هری نمی دیدند. مگر چه
اهمیتی داشت؟
هری اهمیت می داد و مصممانه راه می رفت بی اینکه برایش مهم باشد آیا سانتور اورا صدا می
کند یا نه. سقراط تصمیم هری را فهمیده بود و می دانست که بزرگترها او را به خاطر این که
نتوانسته بود پیامش را تحویل دهد، به سختی تنبیه میکنند. حتی اگر به قیمت از دست دادن
مقامشی تمام شود.
او فریاد زد: هری پاتر لطفا برگرد. من پیام رو به تو می دهم.
هری به صدای عصبانی سانتور پوزخند زد. اما او ایستاد و به سمت موجود جادویی که یک فوت
از او بلندتر بود رفت. سقراط لحظه ای درنگ کرد .
- پیام اینه هری پاتر. ستاره ها درخشانند. رویارویی نهایی با نیروهای شیطانی به زودی فرا می
| || . رسه. خیلی زود
| هری وقتی دید سانتور مکث کرد از خودش پرسید: همش همین بود؟ انگار خودم از قبلی خبر
نداشتم .
اما سانتور ادامه داد: لرد سیاه، ولدمورت در جنگل دیده شده. در حقیقت، او الان اونجاس. یکی
از نگهبانان دیروز اون رو به همراه یکی از خدمتکارانش دیده. امروز ما اون رو به همراه همان
خدمتکار و یک زن دست و پا بسته دیدیم. لرد سیاه مشغول نقلیه یک معجون در یک دیگدریافت کردیم میگه ما باید فرض کنیم اینها آمادگی برای نبرد نهایی هستند. تو باید آماده باشی
هری پاتر . بهترین پیشگوهای ما روی تحلیل هاشون متفق القولن. نبرد نهایی بین لرد سیاه،
ولدمورت و تو در سه روز آینده به وقوع می پیونده آماده باش هری پاتر.
با این حرف سانتور چرخید و به سوی محافظهای جنگل انبوه دوید در حالی که هری، رون
و هرمیون و هاگرید در سکوت به او نگاه کردند .
رون و هرمیون سرانجام به سمت هری چرخیدند تا به او نگاه کنند. نگرانی در چشمانشان موج
میزد. و چیزی که دیدند آنها را تا مغز استخوانشان ترساند.
پوزخندی روی لب های هری شکل گرفته بود و چشمهایش می درخشیدند .
 
________________
فصل بیست و هفتم :
تو هیچ وقت زجری نکشیدی
- زنی که ی نفرت انگیز !
دقیقه منو ببینید. به کینگزکراس آپارات کنید. من زیر شنل نامرئی خواهم بود و بعدش ما
بلافاصله به جایی دیگر آپارات خواهیم کرد. مسئله خیلی مهمیه .این یادداشت رو هم خیلی
سریع از بین ببرید. ایوان هرینگتون .
برای اینکه از سوءظنی که بعد از فرار کینگزلی شکلبولت به وجود آمده بود، در امان بماند، تا
زمانی که به دفترش برسد و همکارش ورونیکا سینگ را ببیند، نتوانست نفسی از سر آسودگی
خیال بکشد. ولی در کمال تعجب و بهت و حیرتش ، متوجه شد که وی مکان فعلی روزنامه پیام
امروز را پیدا کرده است. مافوقشان آنجا بود و در حال صحبت بودند تا نیروها را متمرکز کرده و
به ستاد مرکزی ولی موقت روزنامه یورش ببرند .
خوشبختانه از آنجاییکه نیروهای آنها به شدت کاهش یافته بود، حداقل چند ساعتی برای نقشه
ریختن و ترک نیروها زمان باقی بود. ایوان تبریکی به ورونیکا گفته و برای چند دقیقه از او عذر
خواهی کرده و او را ترک گفت .
با عجله و دیوانه وار یادداشت کوتاهی به میشل گلداسمیت که میدانست هم از اعضای محفل
ققنوس است و هم کارمند پیام امروز نوشت و چون نمیتوانست صبر کند تا جغد تمام راه را از
لندن تا مکان اختفای روزنامه پیام امروز در اسکاتلند پرواز کند، جغد را در جیب ردایش چپانده و
 
________________
بلافاصله در حالی که سعی میکرد توجه هیچ کس را به خودش جلب نکند، به محوطه آپارات
کارآگاه ها حرکت کرد. به یک چهارم مایلی مکان کنونی روزنامه پیام امروز آپارات کرد. جغد را
رها کرد و قبل از اینکه شنل نامرئی را به دور خود بپیچد و به ایستگاه کینگز کراسی آپارات کند
، دقیقه ای به پرواز آن خیره شد.
از خوش شانسی ایوان، وقتی جغد خالدار از پنجره اتاق کار وارد شد، میشل به سختی درگیر
کارهایش بود، جغد روی میزش فرود آمد. او خیلی سریع، دوبار آن یادداشت را خواند. نفس
عمیقی کشید و تلاش کرد تا هیجان و ترس را از خود دور کند، و چوبدستی اش را به سمت
کاغذ پوستی گرفت. او نمی توانست آن را مثل دیگر ساحره های با تجربه تبدیل به خاک کند،
اما زبانه آتشی که به سرعت آن را در بر گرفت همان کار را به همان خوبی انجام می داد.
ساعتش را چک کرد.
15 دقیقه بعد او از محلی خود خارج شده، و به قسمتی خلوت رفت تا به ایستگاه کینگزکراس
آپارات کند.وقتی دستی را از پشت سر روی شانه اش احساس کرد، قلبش برای لحظه ای از
تپش ایستاد. ظرف چند ثانیه او دوباره ناپدید شد و این بار در همان مکان متروکی که ایوان
جغد را رها کرده بود ظاهر شد. این آپارات های پی در پی باعث شد تا احساس تهوع پیدا کند،
اما خیلی زود حالش خوب شد. ایوان شنلش را کنار زد و به سمت او قدم برداشت . آنها تنها چند روز پیش ملاقات کوتاهی باهم در پناهگاه داشتند پس مودبانه گفت: متاسفم که
این جوری صداتون کردم دوشیزه گلد اسمیت. فکر میکنم این مسئله خیلی مهم باشه . وزارت
خونه محل شما رو کشف کرده. روزنامه پیام امروز باید دوباره جا به جا بشه اون هم خیلی سریع
میشل برای ثانیه ای خشکش زد، و اجازه داد تا اتفاقات غیر منتظره چند دقیقه قبل در درونش
 
________________
نفوذ کند. او متوجه اهمیت این زمان شد و سرش را به معنای فهمیدن تکان داد.
- چقدر وقت داریم آقای هرینگتون ؟
_ دو الی سه ساعت. حداکثر بشه چهار ساعت. شماره فردا رو فراموش کنید. فقط هر چه
سریعتر از این جا خارج بشید.
میشل زمزمه کرد : ممنونم.
هردو برای چند دقیقه ای به هم نگاه کردند و هر کدام ناگهان متوجه جذابیتی در طرف مقابل
شدند، که کاملا برای هر دوی آن هانا منتظره بود. میشل از اینکه فرصتی به دست آمده تا
بتواند با این مرد خوش قیافه صحبتی کند راضی بود و دهن ایوان به آرامی باز شد، چرا که او
تازه برای اولین بار این زن زیبا و جوان را دیده بود. غمی ناگهانی برای لحظهای هر دو را در بر
گرفت میدانستند که شرایط به آنها اجازه نمی دهد تا به دنبال خواسته هایشان بروند .
ایوان اصرار کرد: برید. شاید یه وقت دیگه بتونیم باز هم همدیگه رو ببینیم .
میشل با لبخندی ناب گفت : حتما. مشتاقانه منتظر اون فرصتم.
و لحظهای بعد او ناپدید شده بود .
- اول کار، بعد تفریح.
ایوان غرغر کنان این را گفت و بلافاصله به وزارت خانه برگشت و امیدوار بود غیبتش
|
مشخص نشده باشه.
: 88888) : 23 83 83 :8::: ::
: 8888888) : 23 83 83 :8: :: *:*
- من شانس های زیادی دارم .
میشل به سرعت به سمت دفتر سر دبیر رفت، که در آن موقع با چند ویرایشگرش نشسته
بودند، داستان های پیشنهادی را بازبینی میکردند، و برای شماره روز بعد آن را صفحه آرایی
میکردند. آقای اگلزبی به محض ورود او از شدت تعجب از جایش برخاست.
 
 
 
________________
او یک نفس گفت : وزارت خونه پیدامون کرده. باید همین الان بریم .
آقای او گلزبی تا جایی که می توانست به آرامی گفت : آروم باشید دوشیزه گلداسمیت. چه
اتفاقی افتاده ؟
میشل نفس عمیقی کشید و همه آنچه که میدانست به آنها گفت .
ظرف چند دقیقه، ویراستاران به سمت ساختمان می دویدند و فریاد می زدند: همه چیز
متوقف کنید ! باید سریع بریم مالو رفتیم .
:{{ :: ; ; : : : :: * : Bk :{{ {{ :: ; : : : :: * ? :{{ :: * : ; ; ; ; ; ; ; ::::
هری به سرعت از کلبه هاگرید خارج و به سمت ساحل دریاچه، جایی که تغار علف آبششی زا را
گذاشته بود، رفت. اطلاعاتی که از سانتور ها به او رسیده بود به قدری وحشتناک بود که او
مصمم شد دوباره وارد دریاچه شود و آنقدر آنجا بماند، که یا جام را پیدا کند، و یا لرد ولدمورت
را.
هری در پاسخ به درخواست هرمیون برای کند کردن این روند برنامه گفت : دیگه هیچ وقتی
برای فکر کردن وجود نداره .
هرمیون به سرعت بحث کرد: ببین، بذار حداقل فکر کنیم این چه معرایی داره.. چرا ولدمورت باید
یه معجون درست کنه ؟ و چرا باید یه گروگان داشته باشه ؟
- مامیدونیم که اون میخواد از جاودانه سازش محافظت کنه. اون باید به دریاچه برسه. من
نمیدونم این ها یعنی چی، اما یه جوری اون به دریاچه خواهد رسید. شاید همین الان هم اونجا
باشه. شاید دیر هم کرده باشم !
سرانجام او به علف ها رسید، و خیلی سریع تی شرت سیاهش را درآورد، و بی هدف به
گوشه ای انداخت .
آنها میدانستند که هری حق دارد، اما هرمیون نمی خواست اجازه دهد هری برود. تنها همین
 
 
________________
چند دقیقه پیش، بعد از گفتگویش با رون، او سرانجام به احساسش نسبت به هری پی برده بود،
حقیقت این بود که او بیش از اندازه یک دوست به او اهمیت میداد و نگرانش بود. او را دوست
داشت. اما ظرف یک دقیقه، او میخواست به درون آب سرد دریاچه شیرجه بزند، و شاید با لرد
ولدمورت مواجه شود. شاید دیگر هرگز باز نمیگشت. به سختی می توانست این فکر را تحمل
کند که او بمیرد ولی این شانس را نداشته باشد که چیزی از احساسش به او بگوید، اما
میدانست که نمی تواند این کار را بکند اهمیت ماموریت او خیلی بیشتر از احساس هرمیون بود.
به خاطر توجهی که به کاری که میخواست انجام دهد داشت، هری متوجه نگرانی هرمیون
نشد. تا جایی که میتوانست علف دریایی در جیبهایش چپاند و با خود حساب کرد، او حداقل
دوتای دیگر هم می خواست .
او به دوستانشی گفت : یکی از شما ها باید بره تو خوابگاه، و آیینه رو برداره. سه بار بهش ضربه
بزنید، چپ، راست و مرکز، و بعد منتظر هرینگتون بمونید. چند دقیقه ای براش طول میکشه تا
بتونها با شما ها تماس بگیره. بهشی بگید چه اتفاقی افتاده.
او مشتی دیگر از علف دریایی ها برداشت: و یکی از شما ها باید با مک گونگال تماس بگیره.
اگه ولدمورت یه جایی اون بیرون باشه، اون باید بدونه. شاید بتونه طلسم ها رو چک کنه یا به
محفلی برای کمک خبر دجه. اما نه وزارت خونه با مطمئن بشید که اون با وزارت خونه تماس
نمیگیره .
رون و هرمیون برای چند ثانیه ای ساکت ماندند. آن قدر سریع این اتفاقات افتاده بود که که
نمی دانستند چه بگویند یا چه کار کنند .
رون گفت : من باهات میام، تو به کمک یکی نیاز داری.
هری بلافاصله دستور داد: نه! منظورم اینه که نمی تونم تو رو با خودم داشته باشم. تو حواسمو
 
________________
پرت خواهی کرد و نمی تونم اینو قبول کنم. باید برای پیدا کردن جاودانه ساز تمرکز داشته باشم
، و نمی تونم یه فکرم نگرانی و دلواپسی برای شما دو تا باشه. اما همچین احساسی رو که
نسبت به شما دارم، در رابطه با هرینگتون ندارم. در مورد اون نگران نمیشم. بعلاوه میخوام شما
دوتا همون کاریرو که گفتم بکنید .
هرمیون زمزمه کرد: هری
صدایش برای چند ثانیه ای خفه ماند: مراقب باش .
هری دوباره به چشمانش نگاه کرد و باز هم مثل قبل، آنها اسیرش کردند.
او با هیجان واحساسی که در صدایش موج میزد گفت : حتما.
هرمیون قدمی به جلو گذاشت تا او را در آغوش بگیرد و آن دو دست هایشان را کمی تنگ تر از
همیشه به دور هم حلقه کردند. چند ثانیه ای به همین وضع بودند و بعد هری خیلی آرام و بی
میل دستانش را شل کرد و آنها را روی شانه هرمیون قرار داد: من برمیگردم. قول میدم.
هرمیون لبخند غمناکی زد .
- سریع پیداش کن رفیق و بیارش اینجا.
رون این نصیحت را کرد و قدمی به جلو برداشت تا دستش را پشت دوستش بگذارد : یادت
باشه، ما هنوز ناجینی رو پیش رو داریم، بنابراین اگه مجبور نشدی اصلا با اسمشونبر رویه نشو
هری موافقت کرد و به دوتا از بهترین دوستانش نگاه پر محبتی انداخت .
او، با اینکه می دانست چیزی از نگرانی آن ها نخواهد کاست با لحنی مطمئن گفت: سعی
کنید نگران نشید و برید دقیقا همون کاری رو که خواستم انجام بدید. این خیلی مهمه.
رون و هرمیون سری تکان دادند و هری برگشت وقدمی در داخل آب گذاشت، و مشتی علف
آبششی زا در دهانش، دوستانش چند دقیقه ای معطل کردند تا اینکه دیدند هری لرزید و بعد به
داخل دریاچه شیرجه زد. آنها برای چند ثانیه ای بیشتر در سکوت به هم خیره شدند.
 
________________
هرمیون به آرامی تصمیم گرفت و گفت: من میرم سراغ مک گونگال. تو با هرینگتون تماس
رون سرش را تکان داد و هر دونفر آنها به سمت قلعه دویدند.
::: : : :: * 28 28383 : : : ::: :: *:*:*:* :: * 2; 8* 283 : : : : :8*:* 288 : : : : : : : :: *:*
سایه ها کم کم بر جنگل بزرگ ممنوعه گسترده میشد، و نور کم سوی خورشید را که از بالای
دیگ معجون جوشان ولدمورت می تابید را محو میکرد. ولدمورت دیگر به نارسیسا مالفوی که
دست و پا بسته روی پوششی گیاهی بر زمین افتاده بود طعنه و کنایه ای نمی زد. هرچقدر هم
که زن خودش را می چرخاند، باز هم سنگ ریزه یا شاخه ای به تنش فرو میرفت .
ولدمورت بار دیگر معجونش را هم زد و چند قدمی به سمت دریاچه برداشت، و در چند فوتی
حفاظهای هاگوارتز ایستاد. با وجود تمام لاف زنی هایش برای نارسیسا، نگرانی تمام وجودش را
در بر گرفته بود. پاتر مقدار زیادی علف آبششی زا تهیه کرده بود، و این تنها یک معنی می
توانست داشته باشد. او بدنبال جاودانه سازی بود که ولدمورت چند دهه پیش آن را مخفی کرده
بود. آیا آن پسر تا به حال جای آن را پیدا کرده بود؟ آیا او از جایزه هم خبر داشت ؟
پیتر پتی گروگاهی می نشست و گاهی به راه رفتن می پرداخت، اما هیچ گاه از اربابش خیلی
دور نمیشد. از دیدن هیکل رقت بار نارسیسا خود داری می کرد، می دانست که در مدت زمانی
کوتاه، او آخرین نفسش را خواهد کشید. اینکه چگونه قتل آن زن می توانست بر افسون های
حفاظتی فائق آید، او را گیج میکرد، اما هیچ شکی نداشت که این کار انجام میشد. چند باری که
چشمانش را چرخاند، چشمان ملتمس نارسیسا را میدید که میگفتند ؛ منو بکش، قبل از اینکه
اون این کارو بکنه .
این کار را نمی کرد! چرا باید جان او را با جان خود معاوضه میکرد ؟ آن زن سال ها قبل با
پیوستن به ارتش لرد سیاه انتخابش را کرده بود، و حالا می بایست بلیوانش را هم پرداخت
 
________________
میکرد، همان طوری که سرانجام همه آنها این کار را میکردند.
نارسیسا مدت زیادی را به تقلا با بند هایش صرف کرد و سرانجام دست از این کار برداشت، او
میدانست که پیتر به او کمک نخواهد کرد. اگر جاهایشان عوض میشد، خودش هم به او کمک
نمیکرد، در نتیجه نارسیسا نمیتوانست پیتر را سرزنش کند. حالا که قرار بود با مرگی دلخراش
بمیرد، تنها می توانست یک امید برای خود داشته باشد. دراکو هنوز زنده است ! شاید او
میتوانست مادرش را در پایان سرنوشتش ببیند، اما حداقلش این بود که او هنوز فرصتی داشت.
فقط اگر می توانست الان به زندگیش خاتمه بدهد، قبل از اینکه لرد سیاه این کار را بکند.
دوباره چشمانش را به زمین دوخت و دنبال یه شانس دیگر میگشت .
به سمت راستش چرخید، و متوجه شاخه دندانه دندانه ای روی زمین شد، که طوری زمین افتاده
بود که تقریبا زاویه ای چهل و پنج درجه ساخته بود. با اینکه تنها چهار یا پنج یارد فاصله داشت،
اما او بلافاصله شروع به فکر کردن کرد که چگونه میتواند خود را به آنجا برساند. حتی اگر می
طوری روی آن بیافتد که آن شاخه در بدنش وارد شود، خیلی خیلی کم بود. با این وجود، هیچ
راهکار دیگری نداشت.
وقتی سرش را میچرخاند، تنها میتوانست پشت ولدمورت را ببیند، اما اثری از پتی گرو نبود . تفسی
عمیقی کشید و تصمیم گرفت که شانسش را امتحان کند، و امیدوار بود که پیتر جلویش را
نگیرد. تا جایی که میتوانست بجا آرامی، سه باری غلت زد، سپس ایستاد تا فاصله اش را بسنجد.
دو غلت دیگر می بایست کافی میبود، اما او باید چند فوتی لیز میخورد تا بتواند شکمش را هم
طراز با نوک تیز شاخه قرار دهد. با نزدیک شدن به شاخه، محکم و استوار به نظر می رسید و او
با خود فکر که شاید بتواند موفق شود .
پیتر که تمام مدت او را تحت نظر داشت، ظرف یک دقیقه مقصود او را فهمید. با عصبانیت از
 
________________
خودش پرسید؛ چرا من تو این موقعیت گیر کردم؟ میخواست هیج کاری انجام ندهد، اما اگر
نارسیسا به طریقی موفق میشد، و یا حتی نزدیک به موفقیت هم میشد، ولدمورت او را مسئول
می دانست. او که چندین بار تا کنون طعم طلسم پر قدرت شکنجه گر لرد سیاه را چشیده بود،
دیگر نمی خواست آن را تجربه کند. به جز این، اگر اربابش قربانی قتل خودش را از دست می
داد، آن وقت این احتمال وجود داشت که پیتر به عنوان تنها جایگزین آن مطرح شود. او دید که
نارسیسا دوبار چرخید و و تقریبا به مرز وسیله خودکشی اش نزدیک شد.
پیتر فریاد زد : ارباب، داره تکون میخوره.
| و رویش را از هردو نفر، نارسیا و ولدمورت برگرداند و یک بار دیگر از خودش از ذره ذره
وجودش متنفر شد.
با شنیدن صدای پیتر، نارسیسا ناامیدانه یک فوتی به سمت پایین چرخید و سعی کرد تا به
سمت راستش بچرخد، تلاش میکرد تا خود را روی شاخه دندانه دار بلند کند .
- کروشیو
صدای ولدمورت مثل یک بمب میغرید و چوبهستیش به طور وحشیانه ای جلویش قرار گرفته
شده بود. بدن نارسیسا از شدت درد بهم می پیچید، و او دیگر کنترلی بر روی حرکت هایش
نداشت. خشم بی حد و حصر ولدمورت در شکنجه اش که به طور غیر معمولی طولانی اش
کرده بود، نمودار شده بود و تنها زمانی از این کار دست کشید، که به یاد آورد هنوز برای مدت
زمانی دیگر به زن نیاز دارد. از آنجا که بدنش به شدت تکان خورده بود، دهان بند از دهانش به
بیرون پرتاب شده بود، و جیغ او در بیشتر نواحی جنگل به گوش میرسید. خیلی از ساکنین
جنگل آن را شنیدند. خبر حضور لرد سیاه در جنگل به سرعت پخش شد، و هیچ موجودی نبود
که بخواهد از نیم مایل به او نزدیکتر شود .
ولدمورت به قربانی اش نزدیک شد، و به تلاش خائنانه اش پوزخندی زد. با پاهایش او را خیلیخشن هل داد، و با اشاره کردن چوبدستی اش به او، ورد پتروفیکوس توتالوس را بی صدا اجرا
کرد .
ولدمورت با صدای مار گونه اش غرولند گنان گفت: تو رقت انگیزی .تو و اون فامیل بی عیبت.
باور نکن که پسر رقت آورت میتونه زنده بمونه، شخصا پیگیر دستگیریش میشم و بر شکنجه
اش نظارت خواهم کرد. تو شایسته این نیستی که مرگ خوار نامیده بشی.
او به پیتر نگاه کرد و دستور داد : ببندش به درخت دم باریک، ما فقط یک ساعت باید منتظر
بمونیم .
با وجود این حقیقت که نارسیسا در حال حاضر مثل سنگ بی حرکت شده بود و نمی توانست
حتی یک عضله را تکن دهد، پیتر به دستور عمل کرد ؛ ساحره را به سمت تنه درخت قطوری
برد، بعد از چوبدستی اش طناب هایی را خارج کرد تا با آنها، او را به درخت ببندد. بعد دهان
باشد، اما پیتر می توانست عصبانیت و خشم اربابش را در هوا حس کند. بعد از اینکه پیتر کارش
را تمام کرد، خیلی اتفاقی نگاهش به چشمان زن افتاد، که با نگاهی سمی و پر از کینه به او
خیره شده بود. این بار پیتر هم به نگاهش پاسخ داد و به او خیره شد، و تلاش بیهوده او را
برای خودکشی که می توانست منجر به مرگ پیتر هم شود مسخره نمود. دیگر هیج احساس
دلسوزی برای او احساس نمی کرد .
- فکر کن ! فکر کن ! فکر کن !
ایوان با عجله با خود این ها را زمزمه میکرد، آن هم در کمدی تاریک، جایی که به وسیله آیینه
دوطرفه با رون صحبت کوتاهی کرده بود. او باید خیلی سریع به سمت هاگوارتز حرکت میکرد،
اما ظرف چند ساعت بعد هم از او انتظار میرفت در حمله به مخفیگاه روزنامه پیام امروز هم
 
 
________________
شرکت کند. مطمئنا نمی توانست هر دو کار را انجام دهد. اگه فقط خیلی ساده در عملیات
وزارت خانه شرکت نکرد، آن وقت ابروها بالا میرفت و سوالانی که پرسیده میشد . تقریبا به نظر
می رسید این نشانه میخواست فداکاری او را تعیین کنند، یا حداقل انگیزه هایش را.
نمیخواست خیلی زود پوششش را از دست بدهد، اما از آن طرف، انگار اتفاقات داشتند چنین
نتیجه ای را به بار میاوردند. هری به کمکش احتیاج داشت . ممکن بود جادوگر جوان با خود لرد
ولدمورت روبه رو شود، و ایوان نمی تونست به او اجازه بدهد به تنهایی با لرد سیاه رو به رو
شود. لب هایش را بهم فشرد، او تصمیمش را گرفته بود .ایوان دو دقیقه بعد که به سمت
دفترش دویده بود، به سراغ رییس خود رفته و گفت : قربان، من فکر میکنم نمی تونم تو حمله
شرکت کنم. یه پیغام از طرف هری پاتر برام رسیده. اون میخواد منو ببینه. الان.
ایوان با بازیگری تمام، نفسی از سر شگفتی کشید: من فکر کردم بهتره برم قربان، این شانس
شاید برای بار دوم در خونمون رو نزنه. مطمئنم شما خودتون می تونید بدون من هم مسئله
روزنامه پیام امروز روحل کنید .
رئیس ایوان بر اثر شنیدن این خبر های غیر منتظره ابروهایش را بالا برد، اما زندگی به عنوان
یه کاراگاه، بجا معنی تغییر سریع در کار های روزمره بود. وزیر مطمئنا میخواست بداند چرا پاتر
درخواست یک کارآگاه کرده.
- خیله خوب، برو و پاتر رو ببین. بعد به من گزارش بده. خودمون به مسئله روزنامه میرسیم .
ایوان زمزمه کرد: ممنونم قربان.
بعد چرخید و با عجله دفتر و ترک کرد و به منطقه آپارات کارآگاه ها حرکت کرد.
ب : 83 83 833 83 3 || || 8383 23 * :: : 28 : E3 83 83 : ; i || || 8383 38 : ({ : : 83 83 83
هری نمیدانست که چقدر می تواند سریع شنا کند، و برای چند دقیقه ای، آدرنالین موجود در
رگ هایش باعث شد تا او مثل تیر بی هدف در دریچه بچرخد و خیلی زود پی برد که نمی داند
 
________________
• • کجای دریاچه هست
او به خود گفت: آروم تر، بذار خودت پیداش کنی،
او تقریبا توقف کرد و اجازه داد تا در عمق دریاچه غرق گردد، و تنها در چند فوتی بالای آن
ایستاد. هیچ پوشش گیاهی در این قسمت از دریاچه وجود نداشت، تنها سنگ های بزرگ
موجود بودند، صخره ها و تخته سنگ های پراکنده. از آنجا که هیچ موجودی در آن محوطه لم
یزرع زندگی نمیکرد، حتی شروع به پایین تر رفتن کرد، و با خود تکرار کرد: بدار حسش کنی .
بذار خودت پیداش کنی .
اما او هیچ چیزی احساس نکرد. با گشت وسیع دایره ای شکلی که زد، متوجه شد این قسمت از
کف دریاچه : تصویری را که وی از محل استقرار جاودانه ساز در ذهنش داشت، نشان نمیدهد.
با ضربه پاهایش، سریعتر شنا می کرد، اما کنترل بیشتری هم بر خودش داشت .
با گذشت ثانیه ها، با وجود تلاش هایش برای متمرکز بودن برای پیدا کردن جام هافلپاف ؛ او
متوجه شد که ذهنش سرگردان است و تمرکز ندارد. چشمان هرمیون ناگهان در مقابلش ظاهر
شدند، و تنها با تلاش میتوانست ذهنش را متمرکز نگه دارد. اما چیزی در مورد آن چشمها تغییر
کرده بود. آنها چیزی، یا کسی را به یاد او میاوردند، اما نمیتوانست بگوید دقیقا چی. در بالای
سرش، علف های سبزی دید که چند یاردی از کف دریاچه به سمت بالا رشد کرده اند، در آن آب راکد دریاچه، کمی تکان می خورند. چند ماهی در حال آمد و رفت دیده میشدند که داشتند
تکه های کوچکی که در همان اطراف پراکنده بودند را می خوردند. او مسیرش را عوض کرد،
می دانست که جاودانه ساز در محوطه پوشیده از علف پنهان نشده است. در سمت راستش،
تنگه کوچکی را دید، پس مسیرش را به آن سمت تغییر داد.
او بارها، شاید هزاران بار چشمان هرمیون را دیده بود. در حقیقت او به وی بیش از یک بار در
جواب تعریف هرمیون از چشمان سبزش گفته بود که چشمان قشنگی دارد. اما آنگونه که
 
 
________________
هرمیون کمی پیش به او نگاه کرده بود .... .
او به خود نهیب زد : تمرکز کن ! و خود را مجبور کرد تا همه گوشه کنار های سخت دیوار تنگه
را بگردد، که شاید چیزی در حدود یک صد پایی پایین تر از محوطه چمن بود. اما او هنوز چیزی
احساس نکرده و فقط گاهی ماهی ای می دید. به شنا کردن ادامه داد .
با خودش فکر کرد: شاید هرمیون فقط نگران من بود، اما خوب، در طول شش سال
دوستیشان، هرمیون اغلب دلیلی برای نگران بودن درباره او داشت. هری چشمانش را در آن
ماجراجویی ها به یاد آورد... قبل از وارد شدن به آخرین اتاق که سنگ جادو آنجا بود، قبل از
سوار شدن بر هیپوگریف و نجات سریوس : قبل از مواجه اش با اژدها در مسابقه سه جادوگر
قبل از رفتن به سمت وزارتخانه. نه، حالت چشمانش امروز فرق داشت .
- جاودانه ساز! در باره جاودانه ساز فکر کن !
هیچ چیزی احساسی نمیکرد، و با شنا از تنگه خارج شد .
لرد ولدمورت به نرمی گیره های موی بلوند نارسیسا مالفوی را بلند کرد و با تکان سریعی که به
چوبدستی اش داد، کمی از موهای او را چید.
- خیلی زود رنج هات به انتها میرسه نارسیسا. خیلی زود به شوهر دلبندات ملحق میشی.
سخنان ولدمورت با ریشخندی همراه بود، چرا که وی به خوبی میدانست که لوسیوس و
نارسیسا مالفوی هیچ گاه یکدیگر را دوست نمیداشتند و تنها به خاطر موقعیت و اصالت خونی با
هم ازدواج کرده اند. بعد از چند سال، به شدت از یکدیگر متنفر شده، به طور جدا از هم زندگی
کرده بودند. به خاطر تمام اذیت و آزار هایی که میدید، نارسیسا حتی به فکر این نبود که در
آخرت به لوسیوس ملحق شود.
ولدمورت بار دیگر قبل از اینکه به سمت قربانی اش برگردد، حلقه مو را امتحان کرد .
 
 
________________
- میدونم که دلت برای پسرت تنگ میشه نارسیسا . من بی رحم نیستم . خیلی زود مطمئن
میشم که اونم به حلقه خانوادگیتون ملحق میشه .
لبخندی استهزا آمیز قبل از اینکه به سراغ دیگ برگردد، بر لب داشت. بعد از باز کردن و ریختن
موهای نارسیسا بر روی معجون قرمز رنگ در حال قل قل کردنش، یک بار دیگر آن را هم زد،
و باعث شد تا معجون کف کند. سرانجام وقتش رسیده بود. شیشه بزرگی را به درون معجون
وارد کرد و تا لب پرش کرد.
- دم باریک پاهای مهمونمون رو باز کن و بهش کمک کن تا روی پاهاش بایسته
با وجود تمام تلاش هایشی، پیتر ناشیانه به نارسیسا نزدیک شد و از فکر اینکه ممکن است
خیلی زود چه اتفاقی رخ دهد، خود را محکم و قوی نشان میداد. با تکان سریعی که به چوبدستی
اش داد، طناب دور مچ پاهای ساحره باز شد و پیتر دست نقره ای اش را به زیر شانه نارسیسا
انداخت و به او کمک کرد تا سر پا بایستد. اما نارسیسا از همراهی با او خود داری کرده و پیتر
مجبور بود برای بلند کردن وی، از تمام نیرو و قوه اش کمک بگیرد. و وقتی او دستش را رها
کرد، زن سعی کرد دوباره خودش را روی زمین بیاندازد. اما پیتر بلافاصله دوباره او را گرفت، و با
خشونت او را به جلو کشاند .
به خاطر تلاشی که نارسیسا برای مقاومت میکرد، لبخند زشتی روی لبهای ولدمورت نمودار شده بود. زمانی که سرانجام پیتر توانست او را کاملا تحت کنترل درآورد، لرد سیاه قدمی به جلو
گذاشت، و در یک قدمی صورت وی ایستاد. در گذشته زن، از روی چاپلوسی و پایین تر بودن
مقامش، چشمانش را منحرف میکرد، اما اکنون که مرگ او نزدیک شده بود، با عصبانیت به
شکاف قرمز رنگ چشمان ولدمورت خیره شده بود.
ولدمورت با نیشخندی طعنه آمیز گفت: تو خودتو یه جنگجو به حساب میاری، نارسیسای عزیز.
اما تو برای هیچ چیزی تو زندگیت نجنگیدی. همه چی بهت داده شده. تو هیج وقت زجر
________________
نکشیدی، هیچ وقت مجبور نشده بودی خودت رو به بقیه ثابت کنی .
نیشخند از رو صورتش کنار رفت و به جای آن نفرتی محض صورتش را در هم کشید: من
خودمو به اثبات رسوندم، نارسیسای عزیز. من زجر کشیدم ! در حالی که تو توی قصرت با جن
های خونگیت نشسته بودی، من رنج کشیدم. امروز تو یاد میگیری که وقتی رنج میکشی، چه
احساسی در تو به وجود میاد .
او طوری به چشمانش خیره شده بود که تاکنون، این ساحره اصیلزاده، تجربه اش را نداشت، با
این وجود نارسیسا خود را مجبور کرد تا به نگاهش پاسخ دهد .
- دم باریک، ببرش سمت دیواره های محافظ.
پیتر دست راستش را زیر بازوی چپ او حلقه کرد و او را به سمت نقطه ای از جنگل، در یک
مایلی جایی که حفاظهای هاگوارتز قرار داشتند، که دقایقی پیش ولدمورت ایستاده بود کشید.
ناگهان نارسیسا سر جایش خشک شد، و وقتی پیتر به عقب نگاه کرد، دید که ارباش دارد
چوبدستی اش را پایین می آورد، معلوم بود که او را خشک کرده که بر زمین نیافتد: بیادم
باریک. اینو بریز تو گلوش.
و شیشه ای را به نوکرش داد.
هر دو جادوگر به سمت او چرخیدند، چرا که می دانستند این کاری دو نفره است. ولدمورت
لحظه ای قبل از اینکه او را با دو دست سرد و استخوانی خود بگیرد که باعث شد تا نارسیسا بر
خود بلرزد، او را از شر طلسم رها کرد. پیتر دهان بند را برداشت و شیشه را به دهانش، که
نارسیسا به سختی آن را بسته نگه داشته بود، نزدیک کرد.
پیتر غرغر کنان گفت : بازش کن
اما نارسیسا مصممانه، سر باز زد، و سرش را تکان داد. سرانجام، پیتر ناگهان موهای بلوندش را
به شدت کشید و باعث شد تا سرش به عقب کشیده شود، چشمانش مستقیم به آسمان دوخته
 
________________
شد. دهانش بی اراده باز شد و پیتر بلافاصله محتویات شیشه را در گلویش خالی کرد، و باعث
شد تا او به شدت به سرفه بیافتد. سر انجام مقاومتش در هم شکست، و بعد از اینکه توانست
سرفه اش را کنترل کند، به جلو خم شد و دستانش را روی زانویش قرار داد. اشک مستقیم از
چشمانش به کثافات زیر پایش می ریخت .
او در حین گریه گفت : تو شکست خواهی خورد. من با دنبال کردن تو، زندگیع رو به هدر دادم،
تام ریدلی، اما الان میدونم که تو شکست خواهی خورد .
پیتر دوباره موهایش را چنگ زد و به سمت بالا کشید تا او را مجبور کند بایستد، تا توهین به
اربابش را متوقف کند .
از پشت سرش، ولدمورت به جلو آمد و در گوشنش زمزمه کرد : لرد ولدمورت شکست نخورده.
مطمئن باشی دراکو به خاطر نافرمانی و گستاخی تو شکنجه خواهد شد.
نارسیسا پوزخند زنان گفت : هری پاتر تو رو نابود خواهد کرد! دراکو...
او دیگر نتوانست کلمه ای حرف بزند، چرا که ولدمورت طلسم سکوت را بر رویش اجرا کرده
بود: سخنان شجاعت آمیزی بود، نارسیسای عزیز، اما تو بهتر میدونی. حالا با این دنیا
خداحافظی کن. دم باریک بیا اینجا.
پیتر بلافاصله از پشت قربانیشلن سه قدم برداشت تا کنار اربابش بایستد: فرصتمون خیلی کمه
دم باریک. من همانطوری که دارم طلسم رو از بر میخونم به سمت محافظ ها هم هلش می
دهم. تو باید به محض اینکه من شروع کردم، با طلسم مرگ اونو بکشی. قدرت مرگ و کشتار
باعث افزایش قدرت معجون و طلسم میشه. فهمیدی؟
پیتر بی حرکت با دهانی باز ایستاده بود. با وجود سالها خدمتش به لرد سیاه، اما طوری برنامه
ریزی کرده بود که هیچ گاه مستقیما باعث مرگ کسی نشود. وقتی مجبور بود شکنجه میداد،
حتی غیر مستقیم در فعالیت های جنایتکارانه شرکت میکرد، به جیمز و لیلی پاتر خیانت کرده
 
________________
بود، و حتی باعث مرگ بیش از سیزده مشنگ در هنگام فرارش از دست سیرویوس بلک شده
بود، اما هیچ گاه خودش زندگی شخص دیگری را نگرفته بود. درست بود که نمیتوانست اقرار
کنه، اما به این موضوع افتخار می کرد و آن را به عنوان آخرین نشانه از انسانیت باقی مانده در
خود به حساب می آورد. اما اکنون لرد سیاه می خواست همان باقی مانده را نیز از او بگیرد. دیگر
مقاومت بی فایده بود او هیج چاره ای نداشت .
او سرانجام زمزمه کرد : متوجه شدم ارباب.
نفس عمیقی کشید و تمام نفرتش را به سمت روحش فراخواند و چوبدستی اش را به سمت
نارسیسا گرفت.
لرد ولدمورت چند ثانیه ای به پیتر مهلت داد تا آماده گردد و بعد چولجستی خودش را بلند و به
سمت ساحره گرفت. چشمانش را بست و تمام انرژی اش به سمت هسته مرکزی بدنش هدایت
کرد، میدانست که این طلسم احتیاج به تمرکز مطلق دارد. این جادویی بود که تنها تنی چند از
جادوگران قادر به اجراش بودند. و وقتی دوباره چشمانش را باز کرد، چشمان قرمزش، درخشش
غریبی داشت.
- آلما ابیرتوسی، اسیناتلا بسولوتا، اپارتا انولا. با ادای اولین کلمه، پیتر با تمام وجود فریاد زد:آواداکادرا.
. | شراره سرخی از چوبجستی لرد ولدمورت خارج شد و به نارسیسا مالفوی برخورد کرد و ثانیه ای
بعد زبانه سبز طلسم مرگ، هم خود را به او رسانید. ترکیب دو طلسم باعث شد تا او از درد
کمرش را خم کند، و دستانش به سمت بالا پرتاب شود. او در همان موقعیت ثابت ماند تا زمانی
که ولدمورت طلسمش را تمام کرد. نارسیسا انگار که از یک هیپوگریف لگد خورده باشد به
سمت کناره ی طلسم های محافظ عقب رانده شد .
ترکیب معجول و طلسم، بهه علاوه قدرت قتل، بلدانی او را مجبور کرد تا به میان دیوار های
 
________________
نامرئی برود. همان طور که ولدمورت بطور ثابت، زبانه سرخ را به سمت او گرفته بود، شعله
های سرخ در اطرافش زبانه کشید. دیگر مرده بود، نارسیسا هیچ دردی احساس نمی کرد اما
جسدش همچنان به سوراخ کردن و وارد شدن به طلسم ها ادامه میداد تا این که صدای
شکستنی، به مانند شکست صوت از میان جنگل به گوش رسید. سرانجام، بدن بیجان ساحره، به
روی صورتش بر زمین افتاد.
دردرون آب های دریاچه، هری ناگهان بدون کنترل چندین بار در آب غوطه ور شد، دستانش
تکان تکان میخوردند، انگار داشت از ارتفاع زیاد از روی جارویش سقوط میکرد. بعد از چند ثانیه
او دوباره کنترل خودش را به دست آورد و خود را به بالا کشاند. برای اولین بار ظرف چند ماه،
سوزشی را در زخمش احساسی می کرد، و بدون هیج شکی میدانست که ولدمورت به درون
حفاظهای هاگوارتز رسوخ کرده .
درحالی که بی حرکت و شناور مانده بود، روی احساس زخمش متمرکز شد. بر خلاف رخ داد
های گذشته، هیج دردی حس نمیکرد، تنها گرما حس میکرد. هیچ دردی وجود نداشت .
در حقیقت احساس خیلی خوبی داشت.
 
________________
فصل بیست و هشتم: شاید این سرنوشت منه !
- درسته آرتور. ما به کمک احتیاج داریم اونم خیلی زود.
آرتور ویزلی در حالی که داشت به این مشکلی تازه و دشوارش فکر میکرد سرش را به اطراف تکان داد، شعله های اتش شومینه ی دفتر کار مینروا مک گونگا الی در اطراف موهای کم پشت قرمزشی می چرخیدند. هرمیون آرام و ساکت بر روی یکی از صندلی ها نشسته بود. بعد از اینکه وی به مدیره موقعیت را اطلاع داد، مک گوناگالی بلافاصله حرکت کرد تا با هر که میتواند تماس برقرار کند. نیم ساعتی طول کشید اما سرانجام آرتور توانست شومینه ای امن پیدا
هاگوارتز بفرستد. به خاطر ماهیت رمز گونه محفل ققنوس او نمیتوانست ظرف یک ساعت با یک دوجین از افراد تماس برقرار کرده و انها را به قلعه بفرستد . این مسئله زمان می برد، باید طوری اینکار انجام میشد که مبادا پوشش محافظتی شان از بین برود. آرتور با وجودی که جواب را به خوبی می دانست پرسید: این موضوع چقدر مهمه ؟ هرچند گزارش حضور همونی که نباید اسمشو برد در جنگل ممنوعه و اینکه قصد دارد به
حفاظهای قلعه هاگوارتز رسوخ کند، خود ضرورت آن را تایید میکرد. هرمیون که دیگر نمیتوانست خود را ساکت نگه دارد مداخله کرد : خیلی خیلی مهمه ، آقای ویزلی . همونی که میدونید دنبال یه چیزی تو هاگوارتزه و میخواد هری رو هم بکشه . محفل باید تا جایی که میتونه سریع عمل کنه.
سر میان شعله ها پاسخ داد : بسیار خوب . ببینم چی کار میتونم بکنم. فکر کنیم حدودا ...
در آن لحظه صدای انفجاری در دفتر بزرگ طنین انداز شد، با اینکه بلند بود اما واضح بود که منشا آن جای دوری است . آرتور هم مثل بقیه ان را شنید و باعث شد تا حرفش نیمه کاره بماند. مک گوناگا الی در حالی که میدوید تا در گنجه را باز کند فریاد کنان گفت : یه دقیقه صبر کن
آرتور هرمیون دید که سر و قسمت بالا یی بدنش پشت در پنهان شد و دقیقه ای بعد دوبارهریختند. شکاف درش ایجاد کردند. همه انها ثانیه ای در بهت شنیدن این خبر سکوت کردند: ما دیگه هیچ دفاعی نداریم. آرتور که حالا متوجه ضرورت و بحران شده بود با قاطعیت دستور داد: همه رو از قلعه خارج کن، هر کی که بودنش اونجا خیلی اهمیت نداره. هر کیو که بتونم بلافاصله میفرستم اونجا. مک گونگا الی به سرعت از دفترش خارج شد تا چند معلم و کارمندی که در هاگوارتز باقی مونده بودند را به بیرون بفرستند و هرمیون پشت سرش تنها ماند. او در حالی که با خود زمزمه میکرد: هری از ترسی به خود لرزید . به محض اینکه متوجه شد دیگر در دفتر مدیر هیچ کاری ندارد، به
بیرون دوید، تصمیم گرفته بود به ساحل دریاچه برود جایی که ایوان هرینگتون می بایست هر لحظه آنجا ظاهر میشد.
:* 2) ± : :: *:* :: *:* :: *:* : :* :: *:*
رون در حالی که داشت توی خوابگاهشان قدم رو میرفت، با میلی درونی اش برای برگشت به دریاچه، خوردن یک مشت علف آبششی زا و تلاش برای پیدا کردن هری سرو کله میزد میدانست که هری به خصوصی به او گفته بود که وارد دریاچه نشود، اما در این لحظه، رژل کاری را که به وی محول شده بود را انجام داده بود، با ایوان هرینگتون تماس برقرار کرده بود. او باید کاری انجام میداد. چو چانگ سرش را دزدکی وارد اتاق کرد و با خجالت به در باز ضربه زد. او که در اتاق نشیمن عمومی برج گریفندور محبوس شده بود از بازگشت رون متعجب گشت. رون دقیقا مثل تیر وارد اتاق نشیمن شده و به سرعت چنان از کنار او رد شده بود که حتی سری هم به نشانه آشنایی و سلام تکان نداده بود. او تنها بازگشته بود، که بدین معنی بود که احتمالا اتفاقی برای هری رخ داده. چو سرانجام دیگر نتوانست این دودلی را طاقت بیاورد و با وجود نگرانی و دلواپسیش از پله های خوابگاه پسرا بالا رفته بود.
ضربه او به در باعث شد تا رون به سرعت بچرخد و قبل از اینکه متوجه شود چه اتفاقی رخ داده ، با تندی به مزاحم خیره شد. چو وقتی متوجه شد که رون او را دیده، به اتاق وارد شد. با نگرانی پرسید: اتفاقی برای هری افتاده، نه؟ رون نمیخواست خودش را با صحبت کردن با چو اذیت کند، اما در عین حال هم نمیتوانست او نقدر بی ادبانه رفتار کنه که به کل نادیده بگیر تش - نه ، اون خوبه، حداقل وقتی ترکش کردم خوب بود . و دیگه بیش از این نمیتونم بهت چیزی
بگم.
 
________________
توضیح قانع کننده ای نبود، اما چو می دانست که نمیتواند بیش از این اصراری داشته باشد حداقل هنوز اتفاقی برای هری رخ نداده بود. با وجودی که میدانست احتمالا رون سر باز خواهد زد پرسید : کلویی هست که من بتونم انجام بدم ؟ رون با بیچارگی گفت : نه، کاری نمانده که هیچ کدام از ما بتوانیم الان انجامش بدیم.... من باید
برم. و بدون ادای کلمه ای دیگر به سرعت از کنار ساحره رد شده از پله ها پایین رفت و باعث شد
تا نگاه خیره چو به بیرون از پنجره بازگردد. رون چند دقیقه بعد از قصر خارج شد و به سمت کناره های دریاچه حرکت کرد و تنها دقیقه ای قبل از هرمیون به آنجا رسید. بشکه علف آبششی زا آنجا قرار گرفته بود، و او را به خود وسوسه میکرد و هرمیون در حالی او را یافت که به آن خیره مانده بود. - تو نمیتونی رون. حتی بهش فکرم نکن . مو قرمز نه تنها جوابی نداد که حتی چشمانش را از روی بوته های دریایی برنداشت . - حتی اگه انجامش هم بدی ، تو که نمیدونی اون کجا رفته . تو میخوای چشم بسته تو آب شنا کنی. آقای هرینگتون خیلی زود پیداش میشه . لطفا تا موقعی که او میاد صبر کن ، او ن وقت میتونیم تصمیم بگیریم. هرمیون التماس گونه به دوستش خیره شد . رون سرش را تکان داد و همین باعث شد تا هرمیون نفسی از سر آسودگی بکشه. هرمیون هم روی زمین کنار شی نشست و دیگر کلمه ای حرف نزد.
پیتر شانه نارسیسیا مالفوی را کشید، او را به پشت روی زمین خواباند و نبضش را چک کرد. اما در عوض لرد ولدمورت حتی ثانیه ای دیگر به ساحره فکر نکرد و راهش را به سمت نقطه ای که تا چند ثانیه پیش حفاظ ها قرار داشتند کج کرد . میدانست که ساحلی دریاچه تنها یک کیلومتر آن طرف تر است، می خواست تا جایی که میتواند سریع تر به هدفش برسد. درختان کهن سال این قسمت از جنگل ممنوعه تناور و خمیده بودند، در نتیجه امکان اینکه گیاه دیگری در آنجا ریشع بدواند وجود نداشت و این کار ولدمورت را راحت کرده بود، او هیچ مشکلی پیش رو نداشت. پیتر همان طور که به چهره رنگ پریده نارسیسا می نگریست، لبهایش را بر هم می فشرد ، حقیقت کم کم داشت خودش را نشان میداد. او کسی را کشته بود. چرا این عملی این گونه روی وی تاثیر گذاشته بود، نمیدانست، او در طول زندگیش کارهای وحشتناکی انجام داده بود، که بعضی از انها منجر به مرگ هم جادوگران و هم مشنگ ها شده بود . درست بود که در زمان
 
________________
فرارش از دست سیریوس بلک منجر به قتل چندین مشنگ شده بود، اما واقعا قصد این کار را نداشت. او تنها میخواست فرار کند و مرگ آنها تنها راه کار و چاره برایش بود. پیتر مثل یک قاتل خون سرد، خود را قانع کرد که این دو اصلا بهم شباهتی ندارند. حالا که او قتلی انجام داده بود، زندگی تراژدیک او مورد توجه قرار گرفته بود، گویی لنز دوربین قبلا درست روی وی زوم نشده بود. او خیلی معمولی بزرگ شده بود، یک بچه کوچک و چاق و معمولی از خانواده ای اصیل زاده. در هاگوارتز او ابتدائا و از ته قلب با قیام لرد سیاه مخالف بود، که آرنهم به خاطر شجاعت و دلاوری بهترین دوستانش، جیمز پاتر، ریموس لوپین وسکریوس بلک بود. اما آنها خصیصه ای داشتند که وی فاقد آن بود. آنها به مرگ هم راضی بودند. پیتر چشمانش را از روی جسد برداشت و به شنل اربابش در میان درختان که پنجاه یاردی از وی فاصله داشت چشم دوخت : من باید دنبالش برم این را با خود گفت اما ولدمورت هنوز او را صدا نزده بود : شاید بتونم همین جا بمونم. اما همچین شانسی اصالا نداشت . ولدمورت با صدایی واضح و آشکار، که دیگر بلند تر از آن را نمیتوانست فریاد بزند، گفت : دم باریک، بیا. پیتر نفرتش را به کناری نهاد و تا جایی که پاهای کوتاهش بهش اجازه میداد به سرعت جسد
مچاله شله نارسیسا مالفوی را ترک کرد و به سمت اربابش دوید. از جایی خارج از دید، دو سانتور ظاهر شدند و به بررسی جسد زن پرداختند . با وجودی که سانتور ها خیلی به مرگ جادوگر ها و ساحره ها اهمیت نمیدادند، اما رفتار و منشی آنها مانع از ترک جسد میشد که در این صورت ممکن بود دیگر جانوران خونخوار به خوردن جسد مشغول شوند. یکی از آنها بدن بی جان را بر پشت دیگری نهاد و آن دو به آرامی به سمت حاشیه جنگل در نزدیکی کلبه هاگرید به راه افتادند. آنها میدانستند که آن بچه غول پیکر مطمئنا مسئولیت آن جسد را بر عهده خواهد گرفت.
زمانی که پیتر به اربابش رسید، ولدمورت به لبه دریاچه رسیده بود و داشت به آن سمت دریاچه نگاه میکرد. آنها درست کنار پیچی ایستاده بودند که در آن نقطه بدنه اصلی آب به اندازه یه انگشت می چرخید و به داخل جنگل وارد میشد. از جایی که ایستاده بودند آنها تنها می توانستند نوک قلعه هاگوارتز را از دور دست ببینند . به عادت معهود، پیتر بی صدا چند قدمی عقب تر از لرد سیاه ایستاد . ولدمورت برای ده دقیقه ای حتی یکی از عضلاتش را هم تکان نداد. سرانجام او به سمت خدمتکارش چرخید. - اینها رو بگیر ، من تا یه ساعت دیگه بر میگردم.
 
 
________________
پیتر ، شنل و کفش ولدمورت را گرفت و ولدمورت را که لباس پوشیده وارد دریاچه شد
، نگریست. ناگهان ولدمورت خیلی تند و سریع چوبدستی اش را به سمت خودش تکان داد و سر و گردنش را به یکی از آن ماهیهای بزرگ تغییر شکل داد و به پاهایش پرده ای اضافه گشت. ثانیه ای بعد ، به درون دریاچه شیرجه زد و ناپدید شد.
::: 88888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888:: 8 8*
هری میدانست که خیلی زود اولین یک ساعتش در زیر آب آنهم به کمک هلف آبشش زا به اتمام میرسید، بنابراین تصمیم گرفت تا نزدیک سطح آب بماند، هم به این خاطر که در زمان تغییر شکل به حالت انسانی زودتر به اکسیژن دسترسی داشته باشد، و هم اینکه کف دریاچه را از بالا هم مورد بررسی قرار دهد. همه آن چیزی که به خاطر جذب جاودانه ساز آویز اسلایترین می توانست به یاد بیاورد این بود که جام هافلپاف در منطقه ای ناهموار به وسیله چند تخته سنگ مدفون و پن هان شده است. هیچ گیاهی وجود نداشت. بنابراین او به دنبال آن قسمت از دریاچه گشت که گیاهان کمتری در آن وجود داشت . از موقعیتی که قرار داشت می توانست چند مکان را ببیند بعد از اینکه دوباره متوجه شد که این جستجو میتواند چقدر طول بکشد، ناامیدی وجودش را در بر گرفت. در حالی که منتظر بود، ناگهان موجی از لرزش را بر روی آب دریاچه و همچنین در درون بدن خودش احساسی کرد. بلافاصله متوجه شد که لرد ولدمورت وارد آب دریاچه شده است و بعد از کمی صبر او میتوانست مسیر و هدف او را هم احساس کند. با وجود اینکه هنوز ریه های انسانی اش بر نگشته بود هری خیلی سریع به سمت سطح آب شنا کرد و درست به مانند یک ماهی در هوا بالا جهید. برای لحظه کوتاهی در بالای آب به دور خود چرخید تا بتواند موقعیت خود را بسنجد. درست قبل از اینکه دوباره وارد آب شود، به قلعه هاگوارتز که در فاصله دوری از او در پشت سرش بود نگاهی کرد . بنابراین مطمئن شد که این ولدمورت است که از انتهای دیگر دریاچه وارد آب شده است . هری ناگهان متوجه شد که دیگر نباید نگران موقعیت و محل فنجان هافلپاف باشد . واضح بود که ولدمورت تنها به یک قصد و نیت وارد آب های دریاچه شده است - حفاظت از فنجان . تام ریدلی مستقیم او را بدان سمت هدایت خواهد کرد . این حقیقت که او باید با لرد سیاه مواجه میشد کمترین اهمیت و نگرانی برای او نداشت. به خود غرغر کنان گفت : بجنب دیگه !" میخواست این تغییر شکل زودتر اتفاق بیافته تا بتونه از مشت بعدی علف ابشش زا استفاده بکند. او همچنان منتظر بود، و محلی ولدمورت رو احساسی میکرد. او به سمت هری در حرکت بود.
 
________________
- خب پس هری توی آبه، ولدمورت توی جنگل دیده شده و حفاظهای اطراف هاگوارتز سقوط کردند. ایوان هرینگتون کل اتفاقات را این طور جمع بندی کرد و هرمیون و رون با حرکت سر آن را تایید کردند. ایوان در حالی که سعی میکرد تا اطلاعات مختلف را با هم ترکیب کند، دستانش را به میان موهای طلایی اش فرو میکرد و با شدت و حرارت بالا و پایین میرفت. او بلند با خود فکر میکرد : تقریبا مطمئن شده بودیم که ولدمورت میخواد از جاودانه سازهای باقی مانده اش محافظت کند . تا الان او دیگه میدونه آویز سر جایش نیست و احتمالا نابود شده. مطمئنا هم از جریان دفترچه خاطرات خبر داره و شاید جریان حلقه رو هم فهمیده باشه . نایجینی که کنار خودشه، در نتیجه تنها جایزه و فنجان باقی میمونه . اون نمیتونه در مورد جایزه چیزی بدونه . اما احتمالا در مورد اون هم نگران شده است . بنابراین به محض اینکه فنجان رو بدست بیاره، سعی میکنه که به خاطر جایزه وارد قلعه هم بشه. هرمیون با تاکید گفت : و اون میخواد هری رو بکشه .
این تیکه از حقیقت بیشترین اهمیت را برای وی در بر داشت : اون تسلیم نمیشه آقای هرینگتون . باید وقتی این خبرو میشنید می دیدینش . اون میخواست که باهاش بجنگه. ما چی کار میتونیم بکنیم ؟
ایوان به این حرف هرمیون شکلکی درآورد. واضحه که کاراگاه ها برای ترجیح دادن منافع جمع بر امور شخصی آموزش میدیدند، اما در این مورد او در تفکیک ساختن این دو به مشکل برخورد کرده بود. در حقیقت، منفعت هری بود . بدون او نابود کردن جاودانه سازهای باقی مانده اگر امکان پذیر نمیبود، بسیار سخت و دشوار بود. اما هری میتوانست آنها را مثل یک اسفنج به خود جذب کند. او تصمیمش را گرفت: من میرم پایین . هرچند نمیدونم چقدر فایده داره . ممکنه وقتی من اونو پیدا کنم ، البته اگه بتونم پیداش کنم، دیگه خیلی دیر شده باشه . احتمالا ولدمورت الان اونجاست . تنها کاری که میتوانیم بکنیم دعا کردنه. شما دو تا باید از دریاچه دور بمونید ! هری حق داشت . شما ها تنها باعث حواس پرتی اون میشین . اون به قدری که شما هارو دوست داره منو دوست نداره و من اونو مثل شماها دوست ندارم . من و اون میتونیم بدون هیچ گونه مشکلی یا چنین عواقبی با هم کار کنیم . ایوان با اغماض تمام به دوستان هری خیره ماند و آن دو سرشان را پایین انداخته و به
پاهایشان خیره شدند. ایوان تیشرتش را در آورد و و مشتی از گیاه دریایی را به درون کیسه ای که دور گردنش آویزان بود چپاند و بعد مشتی دیگر را برداشت . وارد دریاچه شد و زمانی که اب به کمرش رسید، برای آخرین بار به سمت دو نفر ساکت برگشت.
 
________________
- حداکثر تلاش خودم رو میکنم. تا الان هم هری خیلی شانس اورده . آنها او را دیدند که جیلی وید را به درون دهانش نهاد و شیرجه ای زد و از نظر ناپدید شد.
بعد از اولین شیرجه ولدمورت به درون آب ، این تنها هری نبود که متوجه موجی که در آب افتاده بود شد . ماهی ها، چه جادویی و چه غیر جادویی ، هم در جهت مخالف شنا میکردند . یک اختاپوس گنده هم به سمت قسمت های صخره ای و ممنوعه دریاچه فرار میکرد . گریندول ها هم در سوراخ های خود پنهان میشدند و شکار کردنشان را به وقتی دیگر انداخته بودند . مردمان دریایی هم با سراسیمگی در اطراف شهرشان شنا میکردند و بیشتر آنها به سمت خانه های سنگیشان عقب نشینی میکردند ، اما تعدادی از کهن سال هایشان و جنگجویانشان در خانه رهبرشان جمع شده بودند، هری سرش را بالای آب دریاچه گرفته بود و در حالی که منتظر بود تا تغییر شکلش به حالت معمولی انسانیش تمام شود، نفس های عمیق می کشید. او درس های ایوان را به یاد داشت که گفته بود تا زمانی که نتواند صحبت کند نباید مشتی دیگر از گیاه را مصرف کند ؛ و آن لحظه هنوز فرا نرسیده بود . مضطربانه منتظر ایستاده بود، اول به خاطر اینکه منتظر رسیدن زمان برای ادامه جستجویش بود و دوم اینکه او در حالت انسانی اصلا شناگر ماهری نبود، قبلا اصلا آموزشی در این مورد ندیده بود و خود را رژی آب نگه داشتن برایش خیلی سخت بود، اکثژا مجبور بود چند تایی دست و پای اضافه بزند تا بتواند خود را روی آب نگه دارد. در این میان، او میتوانست حضور ولدمورت را هم احساس کند. خوشبختانه لرد سیاه همچنان به موازات ساحل دور دست دریاچه شنا میکرد، و از سمت هاگوارتز همچنان دور بود و هر دقیقه به هری نزدیک و نزدیک تر میشد. او از خود می پرسید که ایا ولدمورت هم می تواند او را احساسی کند یا نه. سرانجام احساس کرد برامدگی ای در گلویش ظاهر شده است، صدایش را امتحان کرد: یک
، دو ،سه. راضی کننده بود، دستش را به سمت کیسه اش برد تا مشتی دیگر از علف آبشش زا بردارد اما قبل از اینکه آن را به درون دهانش بگذارد در آب چرخید تا رو در روی قلعه قرار بگیرد و نگاهی طولانی بدان انداخت. با وجود همراه نداشتن عینکش باز هم میتوانست آن بنای عظیم را به خوبی ببیند با خود فکر کرد تا کنون از این زاویه، درست بالای سطح آب دریاچه، آن بنا را بدین زیبایی ندیده بود. حرکتی در جلوی قلعه، نزدیک به دریاچه توجه او را به خود جلب کرد، و با این که نمیتوانست بدون وجود عینکش خوب ببیند، اما توانست توده ای قرمز رنگ و توده ای قهوه ای رنگ را تشخیص دهد. رون و هرمیون .
 
________________
با وجودی که از در امان بودن آنها در ساحل دریاچه خوشحال بود، اما بازهم به خاطر نبودن آنها در کنارشی بغضی در گلویش پیچید. چشمان هرمیون بازهم در ذهنش پدیدار شد. شنا کردن در میان آب به دلیلی باعث شده بود تا خواندن آنها راحت تر شود. آن دو چشم سرشار از عشق بودند. فقط نگرانی و اضطراب در آنها نبود که هری این دو را به خوبی میشناخت . نه . چیز متفاوتی در آن دو چشم بود، عشق. و هری هم احساس کرد که او هم همچین چیزی را احساس میکند. درست از لحظه ای که آن دو در دفتر پشتی مطب والدین هرمیون همدیگر را در آغوش گرفته بودند، هری متوجه تفاوتی ما بین خودشان شده بود، اما به خاطر تمام اتفاقاتی که بالا فاصله بعدش رخ داده بود، فرصتی برای بررسی و فکر در این مورد را نداشت. دیدن شکل مبهم آلود او آنهم از وسط دریاچه باعث شد تا هری به خوبی به افکارش نظم دهد. بغض گلویش بزرگتر شد، چرا که او برای هرمیون که در ساحلی دریاچه برایشی نگران بود، نگران شده بود. با صدای بلند فریاد زد: من برمیگردم. انگار داشت رو در رو با هرمیون حرف میزد، و بلافاصله و سریع علف دریایی را در درون دهانش چپاند. آب سرد نامطبوع، ناگهان دلپذیر به نظر رسید، و هری شیرجه ای به درون آن زد، لحظه ای مکث کرد تا موقعیت کنونی ولدمورت را بسنجد و از آن مهم تر هدف و مقصدش را. تا جایی که می توانست به سرعت حرکت کرد و به سمت نقطه ای جلوی ولدمورت به راه افتاد، سعی میکرد تا با میان بر زدن سریعتر به آنجا برسد. با خودش فکر کرد: همینه ، من حاضرم .
تا جایی که دست و پاهای پره دارش به او اجازه میداد، ایوان با سرعت حرکت میکرد تا به آن نقطه از دریاچه برسد که او و هری روز گذشته موفق به جستجویش نشده بودند . این موضوع کمی شانسش را بالا می برد اما زمانی که در وسط دریاچه قرار میگرفتی ، دریاچه خیلی گسترده و پهن به نظر میرسید. همانطور که داشت در بین آب شنا میکرد به نظرش یک چیزی غیر عادی می رسید، چیزی متفاوت به نسبت دیروز، اما نمیتوانست چیز به خصوصی را پیدا
کند.
- البته، همینه، هیچ چیزی نیست او متوجه شده بود، هیج ماهی ای نبود، حتی ماهی های کپور ریزی که روز گذشته تقریبا سر تاسر دریاچه را فرا گرفته بودند . همانطور که با سرعت رد میشد، سرش را به جلو و عقب میچرخاند، و بعد به طور غریزی و ناگهانی سرش را به سمت چپش گرداند . دید خارجی اش ، حرکتی را دید و بدنش ناخودآگاه به تعقیب آن پرداخت. ظرف مدت چند ثانیه، مطمئن شد که که چیزی در جلوی وی در حرکت است . به نظر یک ماهی گنده نمیرسید حتی به مانند
 
________________
اختاپوس هم حرکت نمیکرد تصمیم گرفت ان را تعقیب کند.
برایش نگرفته بود. با وجودی که کاراگاهی مجرب بود، اما به خوبی میدانست که نمیتواند لرد ولدمورت را در دوئل شکست دهد. او به خود یاد آوری کرد که هدف این است که به هری
اجازه دهد تا جاودانه ساز را جذب خود کند و زنده و ، کمی امیدوارانه ، سالم از معرکه فرار کند. در
- شاید این سرنونست مشاه او وقتی به دنبال شیع در حال حرکت بود این را متوجه شد . تامل کرد به عمق دریاچه رفت تا آن شخص جلو بیافتد و فاصله ای مناسب برای تعقیب کردن بیابد . در آن لحظه به پدر و مادرش اندیشید، و سومین دوست دخترش ( تنها کسی که کارشان به نزدیکی ازدواج کشیده شده بود) و با کمی تعجب حتی برای خودش ، به میشل گلداسمیت . با تعجب به خود گفت: نماید. اونی همون نسخصه، و حالا شاید هرگر و هیج وفات ایو نفهمم
پیتر از خودش میپرسید: چطور به /بینجا رهامس بدهم؟ او که متوجه شده بود اربابش تا یک الی دو ساعت دیگه بر نمیگردد، نزدیک دریاچه به درخت
قطوری تکیه داده بود: من همیشن آدم محجوبی بودم. این جیمز و سرگروبوس بودند که همیشه جریمه و بازداشت میشدند، اما پیتر بیشتر در خط مشی ریموس بود، به طور معمول هیچ مشکلی ایجاد نمیکرد تا زمانی که به دنبال بقیه راه افتاد آن وقت بود که چند تایی جریمه و بازداشت شد و البته هر دفعه بدتر از دفعه قبل میشد. او به خودش یاداوری کرد؛ من همه چی رو دور ریختم . تنها دوستانی رو تو تموم عمرم داشتم. او اغلب خودش را متقاعد میکرد که همه اینها به خاطر کمبود شجاعت در وی اتفاق افتاده است . کلاه گروه بندی می بایست اشتباه کرده باشه ، او اغلب در این مورد با خود بحث میکرد، او می بایست در گروه اسلایترین می افتاد. اما وقتی او با چشمان بسته به فکر فرو رفت، در حالتی نیمه خواب، او دلیل اصلی را دانست . او قبل از هر چیز به فکر خودش بود، نه دوستانش . آنها خودشان را برای دیگران قربانی کردند و پیتر آنها را برای خودش قربانی کرد. ثانیه ای بعد او خودش را شش فوتی بالاتر از زمین یافت که دستانی غول پیکر داشتند زندگی را از بدنش بیرون می کشید. صدای هاگرید مثل یک بمب منفجر شد : گرفتمت بزدلی نامرد !
 
 
 
 
________________
تقریبا نزدیک بود گردن پیتر را با دست بزرگش له کند : حتی به فکر این نباشی که خودتو به شکل یه موش در بیاری ، یا من تموم استخوان های تن لاغر خونخوار تو رو خرد میکنم. هرچند شایسته کمتر از اینم نیستی. پیتر که نمیتوانست نفس بکشد، قادر به پاسخگویی هم نبود و نیمه غول با سرعتی خیلی زیاد او را از جنگل خارج میکرد، گویی او مرغابی ای بود که او به آن شلیک کرده بود. هاگرید با خشم و عصبانیت فریاد میکشید : تو چطور جرات کردی این طرفا پیلات بشمه ، چرا من همین الان و همین جا کار تو رو به سره نمیکشم؟ چرا من نباید تو رو خوراک عنکبوت ها بکشم؟ به خاطر وضع نامطلوب اخیرش ، نتوانست آن گزینه ها به نظر پیتر خیلی مقبول نیافتاد، وقتی او به قدری اعتماد به نفس و خود داری به دست آورده بود به فکر برداشتن چوب جادویش افتاد . اما نتوانست آن را بیاید و با ترسی به این نتیجه رسید که احتمالا زمانی که ها گرید او را گرفته است در جایی فروافتاده. با خودش فکر کرد شاید بتواند آپارات کند، اما به نظر میرسید هاگرید توانسته باشد فکرش را بخواند. - حنی به فکر آپارات کردن هم نباشی، موش کنیف. چون حتی اگه به انداره به ایج هم تکون بخوری گردنتانو می بیچونمو و کاتنور میکنیم. و با فشاری که به روی گردنش داده شد ، پیتر هیچ شکی در درستی حرفای هاگرید نکرد. با قدم های غول آسای غول ، او میتوانست در زمان کوتاهی فضای زیادتری را پشت سر بگذارد و قبل از اینکه پیتر کاملا از وضعیت خودش آگاه شود، او کلبه هاگرید را پشت سر گذاشته بود و در حال بالا رفتن از تپه برای رسیدن به هاگوارتز بود، جایی که از زمان فارغ التحصیلی اش از سال های دور دیگر پایج آنجا نگذاشته بود. او تعدادی افراد را دید که با سرعت به سمت دروازه جلویی در حرکت بودند و در نقاط مختلف آن مسیر پراکنده میشدند . در مسیر دیگو ، تعدادی جادوگر دید که با عجله در حال بالا رفتن از تپه بودند، بی هیچ شکی برای دفاع از قلعه به آن سو میرفتند • در ابتدا نتوانست هیچ یک از آنان را بشناسد، اما کم کم توانست راه رفتن یک دوست قدیمی را بشناسد. ریموس لوپین و دیگر اعضای محفل ققنوس که با او بودند خیلی سریع متوجه مرد گنده ای شدند که در حالی که دستش را به دور گردن مرد دیگری حلقه کرده بود، با سرعت و خشم در حال بالارفتن از تپه بود . ریموس در حالی که به بقیه اشاره میکرد به راهشان ادامه دهند ، مسیرش را کج کرد تا هاگرید را ببیند . ریموس که در ابتدا سرعت مرد غول پیکر را دست کم گرفته بود، خیلی سریع متوجه شد برای رسیدن به وی باید شروع به دویدن کند. از دور فریاد زد : هاگرید، یه دقیقه صبر کن . اون کیه باهات؟ پاهای پیتر هنگامی که هاگرید که قبلا متوجه حضور مرد نشده بود و به سمت صدا چرخید در هوا باب خورد • او بلافاصله ریموس را شناخت و ایستاد تا مرد گرگینه به وی برسد . در پنجاه
 
________________
یاردی ریموس خیال کرد آن زندانی را می شناسد و در سی یاردی دیگر مطمئن بود . خیلی آرام و آهسته بدون اینکه دیگر توجهی به هاگرید داشته باشد، چند قدم باقیمانده را هم طی کرد . چشمانش به چشمان مردی که زمانی یکی از بهترین دوستانش بود خیره ماند. - سانتورها به من گفتند مردی که با همونیکه میدونی اومده بود، کنار دریاچه نشسته ، بنابراین من رفتم بل نگاهی بندازم. این موش کثیف رو دیدم که کنار درختی خوابش برده بود ریموس هیچ یک از کلمات هاگرید را نشنید. به محض دیدن مرد، خشم تمام وجودش از سر تا پایش را فرا گرفته بود . کسیکه به بهترین دوستشان خیانت کرد، کسی که یکی دیگر از بهترین دوستانشان را به خاطر جنایتی که خود انجام داده بود به آزکابان فرستاد، کسی که به ارباب شیطان های اصیل خدمت کرده بود. خیلی سریع چوبدستی اش را درآورد دو تکان به آن داد، بی صدا طلسمی روی پیتر گذاشت تا از آپارات وی یا تغییر شکلش به حیوانات جلوگیری کند ریموس میدانست که در حالت عادی آپارات در هاگوارتز غیر ممکن است، اما با توجه به اتفاقات اخیر خیلی از این بابت اطمینان نداشت . قدمی به جلو برداشت، و مستقیم در چشمان دوست قدیمی اش خیره شد. زمزمه وار به او گفت : میبریمت به قلعه پیتر . ازت سوال می کنیم و بعد می بینیم چه میتوانیم بکنیم. بعد من خودم با همین دو تا دستام تو رو میکشیم . او آرام و شمرده حرف میزد تا پیتر رو مطمئن کنه که باید هر کلمه از حرفا کنش را کاملا باور
کند.
پیتر متوجه شد که به هر قصد و دلیلی زندگی اش به اتمام رسیده است . سال ها پیش به طور معجزه آسایی توانسته بود از دست سکیوس و ریموس در کلبه شیون آوارگان جان سالم بدر ببرد. اما معجزات به ندرت تکرار میشدند. با اینکه ترس وجودش را پر کرده بود، اما پیتر به طور حیرت انگیزی آرام بود. حداقل فایده اش این بود که او دیگر نمی بایست به لرد سیاه جواب پس میداد. با خودش فکر کرد: الان من یک قاتلم. مرگ حق منهم ریموس کاملا این حقوق داره که به زندگی من پایان بده. ریموس چرخید و دوباره به سمت قلعه شروع به بالا رفتن کرد، هاگرید هم همان کار را تکرار
کرد و پاهای بزرگش اورا به جلو هل میدادند. ریموس دستور داد : ببرش به زندان هاگرید. خودم کاری می کنم که نتونه فرار کنه.
بعد از 5 دقیقه شنا، احساسات هری شروع به گیج نمودن او کرد. به نظر می رسید احساساتش به دو سو کشیده میشود، نه یک سو . و خیلی زود او متوجه قضیه شد . او ولدمورت را هم به خوبی جاودانه ساز احساس میکرد. شاید میتوانست اول بج آن برسد.با چرخیدن به سمت چپ، با پاهای پره دار و دست هایش آب را به عقب زد و مستقیم برای بیرون کشیدن جاودانه ساز شیرجه زد. ولدمورت هم اکنون آن را حس میکرد، اما او نمیتوانست هری را احساس کند، او از مزایای آن زخم پیشانی بهره ای نداشت . 200 یارد آن طرف تر ،
آرام از سمت راست نزدیک میشد . هری که تازه مکانش را پیدا کرده بود، از سمت چپ با سرعتی زیاد شیرجه زده بود . هر دو نفر به سمت نقطه واحدی در حرکت بودند، منطقه سنگلاخی ناهمواری که چند تکه سنگ بزرگ داشت.
در ساحل ، راه رفتن لاین قطع رون ، داشت هرمیون را کالافه میکرد. او روی تخته سنگی نشسته بود و سطح آب را به دنبال نشانه ای از هری میگشت و حرکات عصبی رون را نگاه میکرد. ساعت ها بود که هیچ یک از آنها کلمه ای حرف نزده بودند . سرانجام رژل دیگر نتوانست بیش از این طاقت بیاورد. او خیلی ناگهانی گفت: منم میرم دنبالش . دیگه نمیتونم . بیشتر از این اینجا بشینم دیونه میشم.
وقتی حرفش تموم شد، بلوزشی را در آورد، کفش هایش را به طرفی پرت کرد و مشتی علف
آبششی زا برداشت. هرمیون در حالی که روی پاهایش می ایعتاد فریاد زد : دیگه دیر شده رون اتو نمیتونی پیداش کنی! رون به این دلیلی که گیاه دریایی دهانش را پر کرده بود، نتوانست جوابهی دهد. ثانیه ای بعد آبششی بر گردنش نمایان شد، و او به درون آب شیرجه زد . هرمیون که در یک فوتی دریاچه ایستاده بود، او را که ناپدید میشد، نگاه کرد. لحظه ای بعد، او هم کفش هایش را به طرفی پرتاب کرد و مشتی گیاه دریایی را به درون دهانش فرو برد.
 
________________
فصل بیست و نهم:
رون ما رو دیده.
- دارن میان ! اونها اینجان ! هر چی می تونید بردارید و از اینجا خارج شین! میشل گلد اسمیت و تعداد اندکی دیگر، تنها کارمندان باقی مانده روزنامه پیام امروز در مخفی گاه اسکاتلندیشان بودند. آنها از مکان جدیدشان برای نجات تجهیزات باقی مانده برگشته بودند، اما در همان دقیقه برگشتشان ، صداهایی شنیدند. رهبر منتخبشان ، کاراگاه سابق ، به سرعت فهمید که نیروهای وزارتخانه دیگر وارد ساختمان شده اند. او دستور داد: سریع، بجنبید. و هر کدام از آنها هر آنچه می توانستند برداشتند. کاراگاه سابق حالت دفاعی به خود گرفت و چوب جادویش را آماده نگه داشتن برید، برید! یکی یکی ، میشل و سایرین با صدای پاقی ناپدید شدند. کاراگاه سابق از پایین سالن شنید: اینجا! من صدا از اینجا میشنوم. او در حالی که دندانهایش را به هم میسایید، پذیرفت که باید تجهیزات باقی مانده را همان جا رها کند. حداقل موفق شده بودند که مهمترین مواد و تجهیزات را با خود ببرند او چرخید و ناپدید
شد.
در با اجرای طلسمی از جایش در آمد و 4 کاراگاه درست در لحظه ای که انعکاس صدای ناشی از آپارات آخرین نفر هم گم می شد، به داخل اتاق یورش بردند. دو نفر از آنها به طور خودکار طلسمهای گیج کننده را اجرا کردند که بدون وارد کردن هیچ آسیبی به دیوار مقابل برخورد کرد. آنها به سرعت اتاق را به دنبال افراد باقیمانده چک کردند، اما خیلی زود متوجه شدند که روزنامه نگاران دوباره فرار کرده اند. یکی از کاراگاهها، رهبر گروه، از خشم فریاد زد: لعنتی ها مرده شورشون رو ببرند! او با عصبانیت وسایل روی میز را که شامل کاغذهای پوستی، جوهر، قلمهای پر و غیره
میشد برداشت و آنها را به سمت دیوار پرت کرد.
هرمیون با تمام سرعتی که می توانست شنا کرد تا به رون برسد، اما قد بلندتر و بدن ورزشکار پسر جوان سبب می شد که از او بیشتر فاصله بگیرد. با این حال همچنان رون در دیدرسش قرار
 
 
________________
بگوید، رون هیچ نقشه ای در سر نداشت اما حقیقتا با تمام سرعت شنا می کرد. گاه به گاه هرمیون سعی میکرد به اطراف نگاهی اندازد اما می ترسید از این که چشمانش را از روی رون بردارد و او در نقطه بچرخد و او وی را گم کند. رون اصلا به پشتش نگاه نکرد و اصلا به فکرش هم نمی رسید که هرمیون او را تعقیب کند. تحت تاثیر علف آبشش زا، او از آنچه که حتی می تونست تصور کند هم تندتر شنا می کرد، در حین شنا جلو و عقبش را به دنبال نشانه ای می پایید. او که تنها 20 فوت زیر سطح آب قرار داشت، می توانست قسمت زیادی از دریاچه را ببیند، اما با این وجود، متوجه شده بود که چه محوطه گسترده ای را می بایست جستجو کند، و صرفا به همین دلیل ، سرعتش را دو برابر کرد. می دانست که شانس خیلی کم به او لبخند میزند. از گوشه چشم چپش ، درخشش نوری را دید. تقریبا سرعتش را نصف کرد و ایستاد و نجب آن جهت خیره شد، و دو تشعشع نور دیگر را دید و بعد باز هم دو تای دیگر. این تشعشات به مانند طلسم بودند؛ میبایست طلسم می بودند. رون چرخید و همچنان که چشمش به تشعشات بود با تمام سرعت به سمت آنها شیرجه
زد. تقریبا همزمان بارون، هرمیون نیز آنجا را دید و او هم به همان سمت شیرجه زد، او نسبت به رون در زاویه حالت اریب قرار داشت، در حقیقت دو دوست در فاصله ای یکسان ( پایین و چپ) از صحنه نبرد قرار داشتند.
یک دقیقه قبل، هری به مکانی صخره ای در اعماق دریاچه نزدیک شد، چوب جادویش آماده بود و احساساتش را هم روی جاودانه ساز و هم ولدمورت متمرکز کرده بود او پشت صخره پنهان شده بود و ولدمورت هنوز نمی توانست او را ببیند، اما ایوان به خاطر موقعیتش می توانست هر دوی آنها را ببیند. ولدمورت هنوز هیچ خطری را حس نکرده بود، بنابراین با سرعتی نرمال به شنا کردن ادامه می داد. ایوان در حالی که سعی می کرد از چشم لرد سیاه مخفی بماند ، لگدی تنها چند اینچ بالاتر از کف دریاچه پراند: شاید فقط یک شانسی داشته باشم. هری نزدیک شدن ولدمورت را احساس می کرد اما نمی توانست فنجان هافلپاف را پیدا کند
خالدار قرار داشت عقب نشینی کند. تصمیمش را گرفته بود: میدارم ولدمورت اون رو برای من
بیما کنه.
و چون نمی توانست خوب ببیند، عینکش را از جیب لباس شنایش بیرون آورد و به چشچشمش زد. برای یک لحظه، همه چیز قبل از اینکه دوبلیوه میزان شود، مبهم و گنگ بود و هری فهمید که چشمانش باید دوباره درخشان شده باشند هری به دیوار صاف غار تکیه داد و قلبش در انتظار
می تپید.
 
________________
ولدمورت از آن طرف لبه صخره پدیدار شد و هری تقریبا مستقیم به او خیره شد با این فکر وسوسه کننده که فورا نفرینی به سمت او بفرستد، هرچند هری می دانست که باید صبر کند. - اول جاودانه شمار رو پیدا کن، بعد نگران نام نسوا لرد سیاه به آهستگی روی کف نشست و چشمان قرمز در میان سر تغییر شکل یافته ماهی
به محض اینکه روی کف دریاچه مستقر شد، احساس کرد چیزی درست نیست، به همین علت به دور و برش نگاهی انداخت. تقریبا در انتهای چرخش نگاهش، یک آن ایوان هرینگتون را دید که به طور ثابت چند اینچ بالاتر از کف صخره ای شنا می کرد.
ولدمورت به این طلسم فکر کرد و رگه ای از نور آب را شکافت و به سمت کاراگاه رفت که به علت غلظت آب متوقف شد. در نتیجه، ایوان فرصت کافی پیدا کرد که خود را از جلوی طلسم با برد زیاد کنار بکشد.
- لعنتی دشنامی بود که ایوان وقتی فهمید پوشششی از بین رفته است به خودش داد. به طور غیر ارادی، یک طلسم گیج کننده به سمت ولدمورت فرستاد، با اینکه می دانست شانس خوردن آن به
هری انعکاس دو طلسم را دید و با دقت از غار بیرون آمد، اول پشت ولدمورت را دید و بعد هیبت مردی را در دوردست تشخیص داد که می دانست که آن مرد باید ایوان هرینگتون باشد. هری به "سانتیوفایی "فکر کرد و از اینکه توانسته برای اولین بار از پشت ولدمورت را مورد هدف قرار دهد، هیجان زده شد، اما او دوباره فهمید که چرا لرد ولدمورت یک جادوگر متوسط نیست از قرار معلوم، ولدمورت طلسم هری را حتی قبل از اینکه آنرا بفرستد حس کرده بود، به همین خاطر لرد ولدمورت چوب جادویش را تکان داد و طلسم پرونگو را انجام داد و طلسم هری ، بدون اینکه کوچکترین آسیبی برساند از سپر رد شد و از بین رفت. جنگ آغاز شده بود، ایوان دیگر دلیلی برای پنهان شدن نمیدید، در حالی که مارپیچ وار شنا کنان جلو میرفت، به سرعت دو طلسم دیگر فرستاد. ولدمورت برای اجتناب از این طلسمها به عقب پرید، در نتیجه می توانست برای اجتناب از رگبار طلسم های هری سپر محافظ دیگری بسازد. ایوان دوباره طلسمی دیگر فرستاد، به سختی در تلاش بود تا ولدمورت را به خود مشغول سازد و او را برای تلافی کردن ناتوان بگذارد. در حقیقت این کمین غیر منتظره مانع از پاسخ گویی مناسب ولدمورت شده بود، اما این موضوع تنها چند لحظه به طول انجامید. همچنانکه دشمنانش حرکت می کردند تا طلسمهای جدیدی بفرستند، ولدمورت چرخید و با سرعتی که هری حتی نمی توانست تصورش را کند، حرکت
 
________________
کرد و به ناگهان در 20 فوتی پشت هری قرار گرفت. لرد سیاه یک لحظه برای برگشتن به سمت هری تأمل کرد و سپس چوب جادویش را به سمت هری گرفت. از آنجا که در زیر آب نمیتوانست صحبت کند، در نتیجه نمیتوانست هیچ طلسم نابخشودنی ای هم، که قدرت بیشتری نسبت به هر طلسم بی کلام دیگری به خصوص در زیر آب نیاز داشت، بفرستد.در عوض ، ولدمورت به یکی از طلسم های اختراعی خودش، رایاشیو ، متوسل شد که یک جفت نور زرد رنگ از میان آب مثل اینکه در هوا قرار دارد، به حرکت در میامد. اگر به هدف می خورد ، قربانی از چنان شوک شدیدی برخوردار میشد که حداقل او را برای یک لحظه از فلج میکرد و یا در این مورد به خصوصی ، برای تمام عمر، هرچند در ان لحظه تامل، هری ولدمورت را در پشتش حس کرد و به طور غریزی، در آب بیشتر فرو رفت و به سمت راست چرخید. وقتی طلسم ولدمورت ، به هدفش نخورد و تنها باعث شد تا تخته سنگ بزرگی در 50 فوتی پشت هری شکاف بردارد، او به خودش دشنامی داد .هری با خودش فکر کرد: من میتونم حتی قبل از اینکه طلسم رو بفرسته، اونو حس کنم و در همان لحظه فهمید که چگونه ولدمورت و دامبلدور می توانستند انچنان با شکوه با هم
دوئل کنند. هر دوی آنها این قابلیت را داشتند حتی قبل از اینکه طرف مقابل طلسمش را بفرستد، آن را حس کنند. با این آگاهی هری با جسارتی بیش از قبل اطلسمهای بیشتری به سمت ولدمورت روانه کرد، و ایوان عینا همین کار را تکرار کرد، در نتیجه ولدمورت مجبور به ساخت سپر محافظی شد تا در برابر این حملات جدید بتواند از خودش دفاع کند. ولدمورت که بیشتر دلش میخواست روی پاتر تمرکز کند، حضور ایوان برایش مایه آزار بود. پس تصمیم گرفت که اول از شر کاراگاه، خلاص شود و بعد به سراغ هری برگردد. دوباره با حرکتی ناگهانی ، ولدمورت به شکل زیگزاگ با گامهایی بزرگ شروع به حرکت کرد. هری سعی کرد دنبالش کند، اما فورا دریافت که تغیی شکل ولدمورت، که جادویی فراتر از توانایی تمام جادوگران بود، به او این اجازه را می داد که بتواند بسیار سریعتر از هری که با علفی آبششی زا تغییر شکل داده بود حرکت کند . ایوان با وجودی که نمیتوانست بدان شکلی که هری ولدمورت را احساس میکرد او را درک کند اما کمی حسی داشت تا بتواند در لحظه ای که ولدمورت جای خود را ترک کرد، سپری برای خود بسازد در نتیجه زمانی که ولدمورت ناگهان ایستاد و طلسم رایاشیو خود را فرستاد، طلسمش شدیدا با محافظ برخورد کرد و منحرف شد. با این وجود نیروی طلسم، تعادل ایوان را به هم زد
برخورد کرد. او چرخید و به روی شن های کف دریاچه غلتید. اگر چه ظاهرا به علت طبیعت بی کلام بودن طلسم که با چگالی آب ترکیب شده بود، و در نتیجه از اثرات طلسم کاسته بود، ایوان کاملا بیهوش نشد. با این حال او نمی توانست حرکت
 
________________
کند و بی هیچ فایده ای با نگاهی گیج تنها شاهد این بود که لرد سیاه تمام توجهش را معطوف به هری پاتر کرد.
هاگرید بی هیچ تشریفاتی پیتر پتی گرو را داخل یک سلولی کوچک و تاریک زیر زمین هاگوارتز انداخت. پیتر خود را روی زمین سنگی و سخت سلول مچاله کرد و گلوی دردناکش را با دست واقعی اش مالید. ریموس جلوی سلول کوچک ایستاده بود و بعد از اینکه گذاشت هاگرید خارج شود، در آهنی و میله ای زندان را به هم کوبید. غول دو رگه غرید : اگه تو نخواستی این موشی رو بکشی ، فقط به من خبر بده . من میتونم یک دوجین بالا سرش بیارم، ریموس به تهدید هاگرید جوابی نداد، در عوض به نظاره دوست قدیمی اش که داشت آرام از ترسمی لرزید پرداخت. گرگینه خطاب به پیتر گفت : هنوز نمی خوام بکشمت، پیتر . ریموس توانسته بود عصبانیتش را کنترل کند و آرامششی را دوباره به دست آورد: محفل از تو سوال خواهد پرسید. متمم الان ازت چند تایی سوال دارم. ولدمورت کجاست و داره چه کار می
کند؟
از لحظهای که هاگرید گردن پیتر را چنگ زده بود تا کنون او کلمه ای هم صحبت نکرده بود. و الان با وضعیت بغرنجی مواجه بود. آیا باید به سرورش خیانت کند، کسی که با وجود تنفرش بازهم از او می ترسید، یا اینکه در برابر سوالات محفل ققنوس مقاومت می کرد.البته مقاومت بیهوده بود، چون به هر حال به او معجون راستگویی می خوراندند و او میدانست که در پابر این معجون ، توانایی دروغ گویی را ندارد. این واقعیت که ریموس او را به هر حال می کشت، سبب شد که تصمیم گیری آسانتر شود. حداقل ریموس او را انسان گونه می کشت ؛ پیتر دیده بود که لرد سیاه چه بلایی سر سوروس اسنیپ آورده بود. - اون توی دریاچه است ، دنبال یه چیزی می گرده. من نمی دونم چی. در حالی که سعی می کرد، شجاعانه رفتار کند، صدایش در کنار صورت به ظاهر ارامش ، می لرزید. ریموس او را به خوبی می شناخت و می توانست ببیند که چه طور در معرض آسیب پذیری قرار گرفته است. - کسی هم باهاشی هست؟ - نه ، فقط من بودم، و مری هم در کنار دریاچه رها کرد. پیتر خودش را به سمت دیوار کشید و به آن تکیه داد. به جز سکویی برای خوابیدن، چیز دیگری در سلول نبود. - الان مرکز فرماندهی مؤن کجاست؟
 
________________
- ما هر چند روز یک بار تغییر مکان میدیم. امروز توی یه قصر قدیمی تو اسکاتلندیم، اما من نمی دونم کجاست یا اسمش چیه، چون اغلب در حال حرکت هستیم، دیگه اهمیت نمی دهم که کجاییم. با صدایی نا آرام ولی با تنی یکنواخت و مغلوب همه این حرفا را زد. ریموس به قدری او را خوب می شناخت که بفهمد دارد راست می گوید. - چه شکلی ولدمورت بر حفاظ ها غلبه کرد؟ - چه جوری؟ نمی تونم توضیح بدم، اما می تونم بهت بگم که چی کار کرد. اون جوشانده ای
بعد نارسیسا را کشت. میگفت قدرت کشتن باعث تقویت طلسم می شود. پیتر تقریبا داشت به قتل اعتراف میکرد، اما در آخرین لحظه تصمیم گرفت که تقصیر را گردن لرد سیاه بیندازد. در هر صورت، همه مسوولیتها بر گردن او بود دیگر. هاگرید با تأیید گفته او، اظهار دانشستن : اون (نارسیسا) مرده ، این در سقد دو تا سانتور جنازه اش را برای من آوردند تا دفنش کنم. اونا اونو تو جنگل رها نکرده بودند.اون وقت بود که من شنیدم
- نارسیسا؟ مرده ؟ چشمان ریموس با شنیدن این خبر گرد شد و سریع به فکر دراکو مالفوی افتاد که هنوز به وسیله محفل زندانی بود که حقیقتا نمی دانست که باید با او چه کند. او باید جنازه نارسیسا را می دید و این خبر را می رساند؛ شاید می شد از این خبر استفاده کرد. چشمانش را دوباره به سمت پیتر برگرداند و او را دید که به کف سنگی خیره مانده ، دانست که در حال حاضر به اندازه کافی شنیده است. - برای الان کافیه، پیتر . به این فکر کن که تو چی می تونستی باشی. اما الان فقط یه زندگی به هدر رفته ای، - ترسوی لعنتی! این را هاگرید اضافه کرد و به دنبال ریموس از سیاه چال خارج شد.
ولدمورت از ایوان هارینگتون فرو افتاده دور شد و دوباره حواس خود را متوجه هری کرد، اما در کمال تعجب دید که هری سرجای قبلی اش نیست. به چپ و راستش نگاه کرد و هیچ چیز ندید. با خودش فکر کرد شاید هری به طرف دیگر رفته است، ولدمورت به عقب چرخید تا پشتش را هم ببیند. در همین لحظه، هری از بالای سر او با بیشترین سرعت به سمتش شیرجه زد و مانند خیش در پشت او فرو رفت و لرد سیاه را به زانو در آورد.
 
________________
گیج از یورش فیزیکی، که در بین جادوگران سابقه چنین کاری شنیده نشده بود، ولدمورت سعی کرد که دوباره تعادلش را در آب به دست آورد، اما هری سریعا روی او پرید دو دستش را دور شکمش حلقه کرد و با تمام قدرت او را فشار داد. ولدمورت دستانش را بالا و پایین می کرد ، هنوز چوب جادویش در دست راستش بود، اما هری او را سفت گرفته بود و در حالی که دوباره به سمت دیوار سنگی پرید ولدمورت را با خود می کشید. در حالی که شانه اش را به پشت ولدمورت فشار می داد، او را به دیوار کوباند و تلاش می کرد تا سر ماهی شکلش را به صخره های تیز بکوباند. ولدمورت سعی می کرد تا سرش را از دیوار جدا نگه دارد، اما شانه چپش به سختی به آن برخورد کرد و خون از آن جاری شد هری بیشتر و بیشتر او را می کوباند تا آنکه در نهایت ولدمورت با شانه ای که بشدت درد می کرد و احتمالا شکسته بود، توانست با پیچ و تاب دادن خود، خودش را آزاد کند. در نهایت عصبانیت، ولدمورت با چرخشی سریع، در صدد تلافی کردن با جادو برآمد، که ناگهان به خاطر طلسم ایوان هرینگتون ، که به اندازه کافی خوب شده بود تا هری را حمایت کند، مجبور به واکنشی سریع شد. جادوگر جوانتر، دوباره چوب جادویش را به سمت او نشانه رفت ولی در نهایت شگفت زدگی هر سه مبارز بارانی از طلسمهای گوناگونی از بالا سمت راست و چپ بر سر ولدمورت ریخته شد. ایوان و هری به بالا نگاه کردند و رون و هرمیون را دیدند که از جهتهای مختلف به ولدمورت حمله می کردند. دوستان هری دقایق آخر مبارزه هری و لرد سیاه را دیده بودند، و در حقیقت سعی داشتند که چند دقیقه زودتر وقتی که موقعیت هری وخیم شده بود، کارشان را شروع کنند؛ اگر چه آنها توضیحاتی را که ایوان هرینگتون در خصوص اجرای طلسم ها در زیر آب ارائه داده بود را نشنیده بودند. شب گذشته در سالن عمومی ، هری به طور خلاصه با اشاره کردن به نقطه از شکمش که بر روی آن تمرکز کرده بود، تکنیک کار را توضیح داده بود. سرانجام بعد از چندین تلاش ناموفق ، به خاطر اراده قوی ای که داشتند توانستند چند طلسم ضعیف، که سایر مبارزان حتی متوجهش نشدند ، را اجرا کنند. با یکبار درست احساس کردن آن و درست اجرا کردنش ، دیگر اجرای طلسمهای قدرتمند خیلی سخت نبود. با دیدن نیروهای کمکی ، هری و ایوان حملاتشان بر لرد سیاه که خود را محاصره شده یافته بود، را از سر گرفتند. او چرخید و به سرعت سعی در دور شدن از آنجا داشت، اما وقتی که در سمت چپ هری قرار گرفت، رون و هرمیون طلسمهایی را از قبلی فرستاده بودند که او را مجبور کرده بود که سپری دوباره برای خود بسازد. هری با چهره ای خشمگین چرخید و برای نخستین بار ولدمورت مشاهده کرد که چشمهای سبز رنگ جادوگر جوان می درخشد. هری در حالی که به سمت دشمنش در حرکت بود به طلسم ریداکتو فکر کرد و چوبدستی اش را به سمت صخره ای در چند فوتی ولدمورت نشانه رفت. صخره در درون اب متلاشی
 
________________
شد و لرد سیاه را به عقب پرتاب کرد و باعث شد که موقتا کنترلش را از دست بدهد ایوان از
سبب شود چهار یار بتوانند دوباره حمله را آغاز کنند، را فرستاد نور نازک آبی رنگی، تنها سر سوزنی با ماهیچه پای ولدمورت تماس پیدا کرد که همین موجب شد تا وی دوباره از درد به خود بپیچد. رون و هرمیون طلسمهای گیج کننده بیشتری از بالا می فرستادند، اما به علت فاصله زیاد و اینکه ولدمورت به طور غیر قابل پیش بینی ای می چرخید، طلسم ها به هدف
نمی خوردند. هری چوب جادویش را روبرویش آماده کرد و آماده بود تا به محض اینکه آب صاف شود دوباره حمله کند. در همین حین سر ماهی شکل ولدمورت هم به دیوار صخره ای خورد و سبب شد که سرش نیز به مانند شانه اش از درد تیر بکشد. ولدمورت که به خاطره محدودیتهایی که آب و 4 حریفش غیر منتظره اش ایجاد کرده بودند ناتوان شده بود ، در تلاش بود که استراتژی جدیدی طراحی کند، اما هری و ایوان در صدد بودند حتی لحظه ای برای فکر کردن به او مهلت ندهند، در نتیجه هر دو دو طلسم دیگر همزمان فرستادند. طلسم برش دهنده هری ، بازوی راست ولدمورت را برش داد و گوشت لرد سیاه را تکه تکه کرد و تقریبا باعث شد که چوبدستی اش از دستش بیفتد. در همان دم که می خواست چوبدستی اش را بگیرد، طلسم پتریفیوس توتالوس ایوان ، به شانه چپ مجروح شده اش بر خورد کرد. آب اثر طلسم را کم کرده بود، اما باز هم لرد سیاه اندکی احساس درد و بی حسی در سراسر بدنش کرد. طلسم ضعیف رون به پشتش خورد و باعث تشدید درد و ناتوانیش شد. ولدمورت به این نتیجه رسید که دیگر نمی تواند بدین شکل ادامه دهد و اینکه هری هنوز فنجان هافلپاف را پیدا نکرده و خودش نیز احتمالا نمی تواند به راحتی آن را بازیابد ، با خود اندیشید بهتر آن است که خود را بهبود دهد و دوباره برای پیدا کردن فنجان برگردد اندکی پیش از شلیک دوباره طلسمها از چهار جهت، توانست انرژی لازم برای حرکت به سمت بالا را یافته و از همه آنها دور شود. هری وقتی فهمید که رون و هرمیون ممکن است در خطر قرار گیرند، از درون به نفس نفس افتاد پس پشت سر ولدمورت حرکت کرد و تند تند طلسمهای گیج کننده را با همراهی ایوان فرستاد. چند تایی از آنها به هدف برخورد کرد باعث شدند تا لرد سیاه با بیشترین سرعت ممکن فرار کند. در نهایت، هری که دیگر مطمئن شده بود دوستانش در محوطه خطر قرار ندارند، سر جایش ایستاد.
::: :83 83 83 || : { :: ; ; ; ; :83 83 8 || : :{ :: * :: };}, it is 83 83 :{ ::
چهار جادوگر و ساحره باقی مانده برای یک دقیقه بی حرکت ماندند و ولدمورت را مشاهده کردند که در آب تیره ناپدید شد، اما انتظار داشتند که در هر لحظه برگردد سرانجام هری با
دقت به سمتی که جاودانه ساز را حس کرده بود شنا کرد و رون و هرمیون و ایوان نیز او را
 
________________
دنبال کردند. ایوان که مسئولیت محافظت و پشتیبانی از هری را به عهده گرفته بود، رون را به سمت راست و هرمیون را به سمت چپ فرستاد و خودش مرکز را تحت پوشش قرار داد. بدون حضور ولدمورت که سبب مختل شدن احساسش می شد، هری می توانست جاودانه ساز را بسیار آسانتر حس کند، اما نمی توانست محل دقیقش را بفهمد. هری تمام قدرتش را متمرکز کرد، اما هنوز هم نمی توانست مکان جاودانه ساز را بیابد. چرخید و پشت هرمیون را دید که چوبدستی اش را برای جلوگیری از هر گونه حمله ای آماده نگه داشته بود. همین نگاه تمرکزش را بر هم زد و ناگهان احساس کرد که می خواهد بیش از هر چیز دیگری در دنیا با هرمیون باشد. و بطور کل موضوع جاودانه ساز را فراموش کرد. هری به خودش گفت: اروم باش ! بذار خودش اتفاق بیفشق خطوط ایجاد شده به واسطه تمرکز کردن از صورتش رخت بست و ماهیچه هایش دوباره به
حالت عادی برگشت. با برگشت به کف صخره ای دریاچه، هری به سمت جلو شناور شد و درست به مانند وقتی که داشت در بین جوایز مدرسه راه میرفت آن را احساس میکرد. هنگامیکه داشت تخته سنگ بزرگی را دور می زد ، ناگهان دانست که فنجان هافلپاف درون این تخته سنگ است. هری دو دستش را روی سنگ قرار داد و کاملا از وجود فنجان مطمئن
شل.
او برگشت تا دوباره به هرمیون نگاه کند، و بعد به سرعت به سمت هرمیون شنا کرد و بر روی شانه اش زد. هرمیون به سویش چرخید و برای یک لحظه چشمانشان با هم تلاقی کرد. هری لحظهای متحیر ماند، اما عاقبت به یاد اورد که چرا امده است و به او اشاره کرد که کنار برود. هری به تخته سنگ اشاره کرد و با تکان دادن دستهایش به شکل انفجار (ریدا کتو) به هرمیون فهماند که می خواهد از طلسم انفجار برای خرد کردن تخته سنگ استفاده کند. هرمیون سرش را به نشانه فهمیدن تکان داد و به طرفی دیگر شنا کرد و به رون و ایوان نیز اشاره کرد تا کنار بروند. هری به طلسم ریدکتو فکر کرد و نوری مربع شکل از چوبدستی اش خارج شد و به تخته سنگ بدون هیچ آسیبی برخورد کرد انگار هری تنها یک توپ را به آن مالش داده بودهری دانست که ولدمورت می بایست تخته سنگ را تقویت کرده باشد و در نتیجه هری به نیروی عظیمی برای غلبه بر آن نیاز داشت، اما او نیز کاملا مطمئن بود که قدرت کافی برای اجرای این کار را دارد. دوباره تلاش کرد، اما تنها چند تکه کوچک از سنگ کنده شد و به کف دریاچه فرو افتادند. هری که فهمیده بود به قدرت بیشتری نیاز دارد، تمرکز کرد و مستقیما از اعماق وجودش بر روی طلسم ریدکتو تمرکز کرد. با نگه داشتن طلسم برای چند دقیقه، تخته سنگ کم کم تکه تکه شد و در بستر دریا تل عظیمی از خاک و در آب دریاچه ذره هایی نادیدنی ولی شناور را بر جای گذاشت . سرانجام هنگامی که نور توانست از میانمخروبه سنگ عبور کند، انعکاس جسمی فلزی به چشم خورد. هری چوبدستی اش را بلند کرد و از خستگی به زانو در آمد و سرش تقریبا روی زانوانش افتاد
هرمیون سریعا به سمت او شنا کرد و دستش را به دور کمرش حلقه کرد، و اجازه داد که نفسش جا بیاید بتواند صحبت کند، هرچند او آب را به جای هوا تنفس می کرد. بعد از یک دقیقه، هرمیون دستش را به زیر شانه هری برد و به او کمک کرد تا از بستر رودخانه بلند شود. رون و ایوان تقریبا بالای فنجان بودند، اگرچه کاراگاه با نگاهش اطراف را می پایید. هری و هرمیون با هم در بالای فنجان نقره ای رنگ شنا کردند و هری بعد از کمی تلاش توانست آن را از ما بین سنگ ها ازاد کند. هری دستش چپش را جلو برد تا فنجان بگیرد بعد آن را بالا آورد تا همه ببینندش، دوباره چشمش به هرمیون افتاد و هری حس کرد که سعی دارد لبخند نویند، اگرچه به خاطر تاثیر علفهای دریایی لبهایش به سختی قادر به تکان خوردن بود. هری با چوبدستی اش به آنها اشاره کرد که به سمت ساحل شنا کنند. رون و ایوان هم به آنها ملحق شدند، و هر چهارنفر به سمت سطح آب شنا کردند. ایوان به علت طلسم ولدمورت به آرامی شنا می کرد، به همین خاطر رون او را همراهی می کرد. در نیمه راه، هری احساس کرد که تغییر شکل به حالت عادیش دارد آغاز میشود او با عجله به سمت بالا حرکت کرد، اما همچنان در صد فوتی زیر آب باقی مانده بود هرمیون متوجه وضع نامساعد هری شد و همان طوری که کم کم دست ها و پاهای هری پره هایشان را از دست میدادند و سرعت هری کم و کمتر میشد، قلبش سرشار از ترس این شد که نکند هری نتواند به موقع به سطح اب برسد. به سرعت به سمت او رفت و دستش را گرفت و او را به سرعت به سمت بالا کشید. درست زمانی که هری حس کرد باید هوای تازه را به درون ریه هایش بفرستد، آن دو به سطح آب رسیدند. در حالی که هری اکسیژن را به داخل ریه هایش می فرستاد، هرمیون به موقعیت موقتش در دریاچه برگشت. هری قبل از اینکه به خود بقبولاند که موفق شده است ، چندین بار نفس عمیق کشید. فنجان را از آب بیرون کشید ، لبخندی زد و به سمت ساحلی که الان متوجه شده بود فاصله نسبتا زیادی داشت، شنا کرد. بدون هیچ پیش آگاهی ای، هری متوجه شد هرمیون دست او را گرفته و از انجا که او هنوز تحت تاثیر علف ابشش زا بود، او را با خود میکشید. هری که از این کمک و یاری ممنون بود، به پشت روی آب خوابید تا تنها دهانش را بالای آب نگه داشته باشد. بعد از چند دقیقه ، زمانی که هرمیون دستش را رها کرد، او متوجه شد که تنها مقدار کمی از آن صد فوت باقی مانده است. سر هرمیون ظاهر شد و هرمیون برای اولین بار در هوای آزاد نفس کشید. هری دستش را به دور کمر هرمیون حلقه کرد و کمک کرد تا بالا بماند تا آخرین دقایق تغییر شکلش نیز سپری شود. سرانجام هرمیون که از اضطراب ناشی از ماهی بودن برای
 
________________
اولین بار، خلاص شد و چهره به چهره هری قرار گرفتن آن دو به هم لبخند زدند، اما چیزی نگفتند، هرمیون دو دستش را دور هری حلقه کرد و دو دوست به هم نزدیک شدند و در حالی که به سختی پامیزدند تا روی آب باقی بمانند، چشمانشان با هم تلاقی کرده بود بی هیچ حرفی ، صورتشان به هم نزدیک شد و لب هاشون درست به مانند زمانی که هری ناخودآگاه جینی را بوسیده بود به هم رسید.البته این بار کمی خیس تر بود. آنها لحظه ای مکث کردند و قبل از اینکه دوباره شروع به بوسیدن هم کنند برای لحظه ای از هم جدا
بروند و لبهایشان از هم جدا شد. یک دقیقه بعد دوباره در حالی که به هم می خندیدند به روی آب آمدند. با فهمیدن آنچه که بینشان اتفاق افتاده بود، برای چند لحظه صورتشان از هم فاصله گرفت تا بتوانند صورت یکدیگر را به دنبال پشیمانی از این کار بنگرند، اما پشیمانی ای وجود نداشت.
هرمیون نجوا کنان گفت: هری، تو انجامش دادی. هری به آرامی گفت : ما انجامش دادیم، همونطور که همیشه این کار را می کردیم.
و دوباره همدیگر را بوسیدند. تقریبا 30 یارد دورتر، رون و ایوان آن دو را دیدند. رون دقیقه ای بدون هیچ احساسی به آنها خیره ماند و ایوان می توانست تنش حاصل از کشمکش درونی را در جادوگر جوان احساس کند. با انکه ایوان از طلسم ولدمورت هنوز درد می کشید و شناکردن برایش مشکل بود، اما با شجاعت دستش را بلند کرد تا رو به جلو شنا کند. رون متوجه شد و با آه عمیقی کشید، سرعت گرفت تا به او برسد.
ابزارین کمک قان کنم، آقای هارینگتون. رون این را در حالی که ایوان را به طرف جلو هل می داد، گفت و او را بلند کرد و به او کمک کرد تا آخرین قدمها را برای دور شدن از آب بردارد ایوان بر پشتش دراز کشید و سرانجام به خودش اجازه داد تا کمی استراحت کند. رون به عقب برگشت و هری و هرمیون را دید که دوباره همدیگر را در آغوش کشیده بودند اما این لی کمی بیشتر به ساحل نزدیک بودند. رون در حالی که میچرخید به این فکر کرد که ظاهرا آنها نمی توانستند بدون دوباره بوسیدن یکدیگر بقیه راه را تا ساحل شنا کنند. بله، او قبول کرده بود که هرمیون هری را به او ترجیح داده و آن دو بیشتر به هم می خوردند، اما هنوز دل تماشا کردن را نداشت. با چوب جادویش دو حوله ساخت و یکی از آنها را به ایوان داد که صرفا به سینه اش چنگ می انداخت. رون در حالی خودش را خشک کرد که پشتش به دریاچه بود در نتیجه نمیتوانست چیز بیشتری از علاقه دو دوستش ببیند. طولی نکشید که صدای آنها را که از آب خارج میشدند، شنید و به سمت آنها چرخید. هری را دید
 
________________
که دست هرمیون را گرفته و از آب بیرون میکشید، هر دو خیس آب بودند و لبخندی که نشان از دستپاچگیشان داشت روی صورتشان نقش بسته بود. در دست دیگر هری ، فنجان هافلپاف ، قرار داشت. رون دو حوله دیگر نیز احضار کرد.
- ممنون رفیق. هری این را گفت و برای نخستین بار دریافت که رون باید آن نمایش درون دریاچه را دیده باشد. با در دست داشتن فنجانی که به سختی آن را می فشرد، هری تصمیم گرفت که موضوع را روی کارشان نگه دارد: تو نباید می اومدی . هری با لبخند به رون غر زد و ادامه داد : خیلی کلو احمقانه ای بود. مثل بعضی کارهای احمقانه ای که من انجام می دم. رون لبخند زد و در پاسخ گفت: خب استاد قابلی داشتم. بیاید به آقای هرینگتون کمک کنیم؛ ما باید اونو را به درمانگاه برسونیم.شاید مادام پامفری بتونه به او کمک کنه. ایوان در حالی که روی ساحلی داشت کسب نیرو می کرد حرفش را قطع کرد و گفت : نیازی نیست. حالم خوب میشه؛ بعضی از مواقع از این هم بدتر بودم. شانس آوردم که زیر آب بودیم و گروع ولدمورت دخلم را آورده بود. اون نمیتونست طلسم کشتن را در زمانی که نمیتواع صحبت کنایع، استفاده کنن. هرمیون صورت و موهایش را خشک کرد و دوباره با هری چشم در چشم شد و ناگهان هر دو جهان اطراف خود را فراموش کردند. رون و ایوان دریافتند که این دو مرغ عاشق ترجیح می دهند که تنها باشند، بنابراین کاراگاه تلاش کرد که بایستد. رون به او کمک کرد و دو مرد آرام آرام به سمت قلعه به راه افتادند. هری و هرمیون برای چند لحظه آنها را تماشا کردند.
هری آهسته و نگرانی گفت : رون ما را دیده. هرمین با لبخندی او را مطمئن ساخت : اون می دونه. از قبلی می دونست. جینی هم میدونه. اون دو تا قبل از اینکه ما خودمون بدونیم میدونستند. هری به سمت او چرخید، چشمان سبز رنگش با تعجب به او دوخته شد.
- می دونستن ؟ جینی هم ؟ هری سرش را در جواب تکان سر هرمیون با تعجب تکان داد. بعد از اینکه هری توانست خبر
را هضم کند، لبخندی زد و اضافه کرد : خوب من یه بهانه ای دارم، من پسر بی دقتی هستم . اما تو چی؟
هرمیون رنجیده جواب داد: دخترها هم می تونن بی دقت باشند. اما جبهه گیری ظاهریش فورا محو شد و لبخندش بازگشت. هری اندیشید که هیچ گاه چیزی زیباتر از این تا به حال ندیده است. دو نوجوان خیس دوباره یکدیگر را در آغوش کشیدند
 
________________
هری با نگرانی آهسته در گوش هرمیون گفت: فکر می کنی، رون این رو قبول کنعاون
بهترین دوست منه. - اون مشکلی نخواهد داشت. در این مورد باهاش صحبت کن. مطمئنم که قبول خواهد کرد. آنها خیلی کوتاه دوباره همدیگر را بوسیدند، اما از آنجا که روی زمین بودند و به نسبت بودن در درون آب، خود آگاهی بیشتری داشتند، توافق کردند که این امر را بعدا داخل قلعه ادامه بدهند. همدیگر را رهاکردند و عاقبت فهمیدند که تا مغز استخوانشان خیس هستند. هرمیون بپسید: هری می تونی ورد خشک کننده را روی من انجام بدی. دارم از سرما می لرزم.
و لبخند دلربایی زد. هری که تازه متوجه شده بود بلوز بی آستین و آبی رنگ هرمیون به تنش چسبیده و حتی شلوارکشی کوتاه تر شده، لبخندی از شیطنت زد. در حالی که سر تا پایش را ورانداز میکرد گفت : من فکر می کنم، این ورد رو نمیدونم. حتما سر این کلاس خوابم برده بوده. هرمیون وقتی متوجه شد از بین همه افراد، این هری پاتره که دارد او را برانداز می کند ، محجوبانه لبخندی زد. هرمیون چوب جادویش را رو به پایین، چپ و در آخر با یک ضربه تکان داد. و در حالیکه انگار دارد به یه دانش اموز سال اولی درس میدهد گفت : این حرکت
- فهمیدم، بزار امتحان کنم. اسکاریوس
هری همانطور که هرمیون گفته بود، چوبدستی اش را تکان داد، اما یه جورایی هدفش را
گم کرد.
- فکر می کنیم این ورد برایم خیلی سخت باشه. ببخشید.
هرمیون به سختی می توانست به این دروغ آشکار و نیشخند گناه آلودهری نخندد.
- باشه، پس فکر می کنم فردا می بینمت. هرمیون این را با خشمی ساختگی گفت. بعد به سمت قلعه برگشت، هنوز سه قدم بیشتر نرفته
بود که لباسها و موهایش به صورت کاملا جادویی خشک شدند. هرمیون به عقب برگشت و هری را دید که چوبدستی اش را به سویش نشانه رفته و لبخندی بزرگ روی صورتش نقش بسته است. هرمیون هم به جبران لطفش ، چوب جادویش را حرکت داد. حالا هر دو کاملا خشک شده بودند، هری به او نزدیک شد و دستش را گرفت. هری شکایت کنان در حالی که به سمت قلعه میرفتند گفت : این یه تهدید بود.
 
________________
هرمیون مغرورانه پوزخندی زد : در هر صورت کار کرد، مگه نه؟
 
________________
فصل سیم: آیا برای نجات تو دیر شده ؟
زمانیکه هری دست در دست هرمیون به سمت قلعه بازمیگشت، تازه شروع به درک اتفاقات چند ساعت قبل کرد. او در زیر آب های دریاچه با لردولدمورت جنگیده بود و کم و بیش توانسته بود مقاومت کند. فنجان هافلپاف را پیدا کرده بود، و تصمیم گرفته بود که آن را از حفاظهایش آزاد کند. هیچ یک از این اتفاقات باعث تعجب هری نشده بود، او زمانیکه به درون آب میرفت میدانست که موفق خواهد شد. اما بعد او هرمیون را بوسیده بود. زمانیکه هنوز در دریاچه بودند. چندین بار. آن هم با شهوت. این ، باعث سردرگمی او شده بود، و وقتی سرش را پایین می آورد و دستان او را در دستان خودش می دیده مجبور بود تا سرش را بالا آورد تا مطمئن شود که این هرمیون گرنجر است که دارد پهلو به پهلوی او راه می رود، نه جینی ویزلی و نه حتی ملیسا مونتگومری، هرمیون هم احساسی گیجی میکرد و هم احساسی شادی و خوشحالی. او هرگز نمیخواست آن گونه هری را ببوسد، نه درون دریاچه. چیزی درون او میگفت که او می بایست صبر می کرد، چرا که هروز وقت مناسبش فرا نرسیده بود. همه چیز خیلی سریع پیش رفته بود کف دریاچه - جاودانه سازها، مواجه شدن با لرد ولدمورت، بوسیدن هری، و ناگهان تبدیل به دوست دختر او
شدن. اما او هیج چیزی را نمیخواست عوض کند، و در اعماق وجودش میدانست از هیچ لحظه ای مانند آن لحظه لذت نبرده بود، لحظه ای که او و هری هردو اجازه داده بودند تا احساساتشان ، خود را نشان دهد. برخلاف همیشه، آنها به سمت تالار عمومی رفتند، که هری ناگهان متوجه شد هنوز فنجان را در دست دارد. او گفت: چو داخل سالن عمومیم. فکر میکنم نباید چیزی در این مورد بهش بگیم. هرمیون سرش را به نشانه موافقت تکان داد، و پیشنهاد داد: چرا حوله رو دور اون نمیپیچی، اونوقت میتونی ببریش تواتاقت. هری موافقت کرد ولی اضافه کرد: ولی من الان نمیخوام برم اونجا. بیا بریم یه جای دیگه که بتونیم حرف بزنیم.
 
________________
آن محلی، کلاس خالی طلسم های پروفسور فلیت ویک بود که سر راه آنها قرار داشت. کلاس در حالت عادی با متکاها، پر ها و دیگر وسائل تمرین پوشیده شده بود با این حال در تعطیلات تابستانی متروکه به نظر می رسید، ولی هری باز هم از محیط آنجا لذت برد. کلاس برایش خاطرات چندین سال گذشته را زنده کرد، و برای اولین بار در زندگیش ، هری احساس دلتنگی کرد. آنها در کنار هم بر روی نیمکت قدیمی دو نفره ای نشستند. انگشتان دست راست هری در انگشتان دست چپ هرمیون گره خورد، دو دوست در سکوت نشسته بودند و هرکدام منتظر
- انتظارشو نداشتم که این اتفاق بیافته. هری سرانجام به آرامی شروع کرده بود، و هرمیون میدانست که منظور او بوسیدنش درون دریاچه است.
- منم همینطور. ولی از این بابت متاسف هم نیستم، تو هستی؟ هری با خنده گفت: حتی یک ذره. آنها به یکدیگر لبخند زدند ولی از روی خجالت به جای دیگری نگاه کردند. بعد از یک سکوت کوتاه، هری پرسید: مطمئنی که رون با این موضوع کنار میاد ؟ منظورم اینه که، من هنوزم فکر میکنم شما دو تا ..... - ما در مورد این موضوع دیروز صحبت کردیم، وقتی تو توی دریاچه بودی، اون متوجه شد که ما نوپای هم مناسب نیسیتم. همانطوری که قبلا گفتم، تو باید در این مورد باهاش صحبت کنی، من نمیخوام حرف تودهانش بگذارم. اون حقیقتا احساساتش را بهتر از من درک کرده، هرچند خیلی عجیب به نظر میرسه. هرمیون هم متحیر بود و هم آشفته که پسر کوتاه در کی مثل رون بهتر از او چنین احساساتی را
• • • • •درک کرده است: فکر میکنم هیچوقت به خودم اجازه نمیدادم که فکر کنم من و تو میتونیم هری که تازه داشت موقعیت جدید را می فهمید شروع به اخم کردن کرد. هرمیون متوجه شد، دستان او را فشرد، بدون کلمه ای از او خواست تا نگرانیش را بیان کند. - فکر نکنیم این ایده خوبی باشه هرمیون. برای تو، منظورم اینه که، من هنوز باید این یکی رو هم جذب کنم. هری فنجان هافلپاف را بلند کرد: من الان هم خیلی تغییر کردم. نامه دامبلدور، جاودانه ساز
ها، من حتی مطمئن نیستم که از خودم خوشم بیاد. هرمیون دستان او را به سمت خودش کشید، با دست راستش صورت افسرده او را بالا آورد. - من مطمئنم. هرمیون این را زمزمه کرد، و به جلو خم شد تا اورا ببوسد: من میدونم که دارم خودم رو وارد چه
ماجرایی میکنم.
 
________________
- کاش من هم میدونستم. هری میخواست شوخی ای کرده باشه اما لبخندش تنها دهن
کجی ای شد
83 83 : : : : : 83 8383 || 3 || 83 83:: 8 8 : : {3 83 833 3 83 83 83 : : : 83 83 83 8383 || 3 83 83 8::::
- چرا یه سری افراد خنگ منو دوره کردند؟ روفوس اسکریمجیور با عصبانیت در دفترش راه میرفت و با جرمی هریسون حرف میزد: اول چانگ فرار کرد، بعد شکلبولت، و بدتر از اینها روزنامه پیام امروزهم فرار کرد. چطوری اون وقت قراره من کار هارو درست کنم؟ هریسون که در لباس خوش دوخت تیره مشنگی اش بود، خیلی سریع جوابش را نداد، او عمیقا در فکر اتفاقات وحشتناک اخیر بود. - من عصبانیتت رو درک میکنم، روفوس اما تو نگرانی اصلی را فراموش کردی، تو در بین کاراگاهات چند خائن داری. جایی نجتر از اونجا وجود نداره ، که میتوانند مشکلات بسیار زیادی
رو برات در دست کنند. - ما مدتها به شکلبولت مظنون بودیم، جرمی. هرگز نتونستیم ثابتش کنیم اما اون الان پشت میز نشینه، هرگز به اطلاعات مهم دسترسی نداشته هرچند، اون می بایست چو را تعلیم داده باشد. اون ساله است که خانواده چانگ رو میشناسه. هریسون مقدار کمی نوشیدنی در دو جام زرگ ریخت و یکی را به دست اسکریمجیور داد. هردو مرد زندگی مقرراتی داشتند و فقط به اندازه اندکی مینوشیدند.
مسئول نیست. اون در مورد مشکل روزنامه پیام امروز هیچ کاری نکرده، یا مشکل پاتر. به نظر من مشکلات زیادی بوجود اومده ولی شکلیوت مسئول اونها نیست، فرد دیگه ای باید مسئول این اتفاقات باشه. اسکریمجیور بلافاصله بعد از نظر دوستش، به فکر فرو رفت، به خصوص اینکه هریسون داشت از افکار وزیر در خصوص خیانت و توطئه دفاع میکرد. او به ارامی نوشیدنی اش را خوردو درهمین حین ابروهایش در حال فکر کردن در هم گره خوردند - هر ینگتون مسئول پرونده پاتره. من چند بار او را ملاقات کرده ام. بنظر فرد توانایی میرسد، حداقل پرونده اش اینطور نشان میدهد. اون همینطور قسمتی از تیم تعقیب روزنامه پیام امروز هم هست. من همچنین متوجه شدم که او در بین کاراگاههایی بوده که به شکلیوت اجازه فرار داده اند. خیلی تصادفیه ، نه؟ هریسون از خودش متنفر بود که مانند اسکریمجیور فکر میکند لبهایش را برهم فشرد، اما در این موقعیت، او نمیتوانست این فکر را از ذهنش بیرون کند. چه هرینگتون مسئول این کار بود چه شخص دیگری ، هریسون احساس میکرد این خیانت این بار پایه هایی مستحکم دارد.
 
________________
- فکر میکنم هرینگتون باید بازجویی بشه روفوس. هرچه زودتر بهتر. اسکریمجیور موافقت کرد، و هردو مرد جامهایشان را به سمت لبانشان بردند. ولدمورت به سمت دیگر انتهای دریاچه رفت، به اندازه ای که میتوانست تند شنا کرد. در نزدیکی ساحلی، چوبدستی اش را به سمت خودش تکان داد و پاها و سر تغییر شکل یافته اش را به حالت اول برگرداند و در بین سایه ها ایستاد. تلاش میکرد درد شانه، سر و بازویش را ندید بگیرد و بدنبال پتی گرو گشت. از اینکه خدمتکارش سریعا پدیدار نشده بود عصبانی بود. ولدمورت از آب بیرون آمد و طلسم خشک کننده ای را بر روی خودش اجرا کرد و بعد از دقیقه ای جست و جو، او چیزی نیافت. مطمئنا دمباریک بدون اربابش به مقر اصلی باز نمیگشت و ولدمورت مطمئن بود که مرگخوار رقت انگیزش شجاعت خیانت به او را ندارد. پیتر از او متنفر بود، و این دلیلی بود که باعث میشد او را نزدیک خودش نگه دارد. ولدمورت عاشق این بود که از او متنفر باشند یا از او بترسند و دمباریک بیشتر از هر کسی از او متنفر بود و میترسید. بعد از جستجوی ناموفق و کوتاه مدت او، شاخه ای نزدیک به درخت کاجی توجهش را جلب کرد. در واقع آن شاخه، تبدیل به چوبدستی پیتر شده بود.
- اکسیو ولدمورت فکر کرد و چوبدستی لحظه ای بعد در دستانش بود با دقت اطراف درخت را بررسی کرد. تا جایی که ولدمورت می توانست از روی چمن های زیر درخت بگوید، پیتر به تنه درخت تکیه داده بود. چند قدم آنطرفتر ردپایی را در خاک دید ردپاهای تازه و بزرگت. بلافاصله متوجه شد که این ها می بایست جای پای بچه نیمه غولی باشد که نیم قرن پیش در هاگوارتز ملاقاتش کرده بود، همان کسی که به خاطر مرگ میرتل او را مسئول جلوه داده بود. با خودش این را فکر کرد: عجب دخنر غیر قابل تحملی بود و پیروزی باسیلیسک را در تالار اسرار به یاد آورد، زمانیکه اولین بار بعنوان دانش آموز آنجا را گشوده بود. میرتل به او علاقه پیدا کرده بود، پسر سرپرست خوش قیافه. و با وجودی که او سعی میکرد او را رفع کند، اما میرتل همچنان پا فشاری میکرد. در نهایت همه چیز بخوبی پیش رفته بود، و او به یک قربانی تبدیل شده بود. نیمه غول را مسئول مرگ نشان داده بود و همه چیزهای دیگر آسان آسان شده بود، ولی دامبلدور او را نزدیک خودش نگه داشته بود. و حالا دمباریک بی مقدار توسط آن غول احمق گیر افتاده بود. لحظه ای ولدمورت خشکش زد. دمباریک زیاد میدانست. و او حرف میزد. بعد با تکان دادن دستش او ناپدید شد.
 
________________
چیزی که باعث آرامش خیال همه شده بود این بود که پروفسور مک گونگال زودتر جای جدیدی برای چو چانگ پیدا کرده بود، بنابراین وقتی هری و هرمیون همراه با فنجان هافلپاف پیچیده شده درون حوله، وارد تالار عمومی گریفیندور شدند، این احتیاط و مخفی کاری دیگر نیازی نمود. هری فنجان که تنها کسری از عظمت جایزه تام ریدل بود را در آورد. صورت جینی با دیدن دو دوست بزرگترش تغییری نکرد. با دیدی که از فراز تپه بر دریاچه داشت، او توانسته بود دومین بوسه هری و هرمیون در آب و رفتارشان را در ساحل دریاچه ببیند. او نمیتوانست صدای آنها را بشنود ولی میتوانست تصور کند که آنها بهم چه میگویند. با وجود حسی که به او میگفت چیزی بین این دو وجود دارد، باز هم قلبش از دیدن این صحنه از
| || .حرکت ایستاد بله، او از قبل میدانست. او وقتی هری چند روز قبل او را در اتاق هتلش در آغوش گرفته بود، آن را حس کرده بود و رفتارهای چند روز اخیر هری آن را تقویت کرده بود. اما او از صمیم قلب امیدوار بود که اوضاع تغییر کرده و همه چیز مانند قبلی شود. شاید او میتوانست شخصیت جدیدش را کنترل کند و او، به او یاد میداد که چگونه با آن کنار بیاید. همه چیز امکان داشت. البته تا الان. با اینکه هری و هرمیون دست در دست هم وارد تالار عمومی نشده بودند، صورتشان نمیتوانست روابط تازه شان را مخفی کند. جینی روزهای اول دوست دختر هری بودنش را بیاد آورد. آزاد نه دست در دست با او قدم میزد. او آن روز ها را شادترین لحظات زندگی اش می دانست، ولی حالا ان لحظات بنظر مالی مدتها قبل میرسید. بعد از نیم ساعت استراحت، ایوان روی یکی از کاناپه ها نشست. تا آن زمان دیگر تمامی اثرات طلسم ولدمورت کاملا از بین رفته بود و او وضعش زیاد بد بنظر نمیرسید به جلو خم شد تا فنجان را از دست هری بگیرد، و به بررسی آرم روی فنجان پرداخت. درحالی که داشت فنجان را در دستانش می چرخاند گفت : ما باید قلعه رو ترک کنیم. محافظ ها از کار افتادند. مک گونگال وقتی اومده بود تا اون دختر رو ببره به ما گفت طلسم ضد آپارات همچنان برقرار است ولی بقیه نابود شدن. نمیشه خیلی سریع براشون جایگزین گذاشت . ما میتوانیم فنجان رو به جای دیگری نیویم، به یه جای امن، و اونجا ازش مراقبت کنیم. با اینکه همه اینها منطقی بود، ولی هری آنرا نپذیرفت. او گفت : من هیچ جا نمیروم. ولدمورت مجبوره بیاد اینجا. و من میخوام هر جا که اون میره، اونجا باشم. هرمیون گفت: اما ما باید اول جاودانه ساز رو نابود کنیم. شاید ما باید تا آن زمان اینجا را ترک کنیم. به علاوه، چرا تو یک بار جایی که باید با ولدمورت روبرو بشی رو انتخاب نمیکنی؟ دقیقااین جوری به نظر میرسه که اون تنها کسیه که تصمیم میگیره.. چرا تو برای یکبار این کارو انجام نمیدهی؟ هری متحیرانه به هرمیون خیره شد و هرمیون زمانیکه فهمید چه گفته است دهانش باز ماند. هری هیچوقت او را اینگونه ندیده بود که به این نحو در مورد آینده هری و ولدمورت نظر بدهد. هری احساس کرد که احساسات در درونش جریان تازه ای یافته در گذشته، دوستانش در هر موقعیتی با او باقی می ماندند حتی بیش از آنچه او آرزویش را داشت. اما حالا هرمیون فراتر از حمایت رفته بود. او حالا احساس می کرد که یک شریک دارد. - وزارتخانه به این موضوع پی میبره هری. این موضوع خیلی نمیتواند مخفی نگه داشته بشه. تا اینجا هم مک گونها ال این موضوع رو مخفی نگه داشته، اما اون باید امروز ایرو گزارش بده. به نظر من تا آخر امشب باید منتظر گروهی از کاراگاهها باشیع که برای محافظت از هاگوارتز میان در نتیجه معلومه که ما نمی تونیم اینجا بمونیم ایوان اینگونه استدلال کرد، با این حال تلویحا میدانست که هری باید تصمیم نهایی را بگیرد.
همه آنها این را میدانستند. آنها در حالی متقاعد کردن او بودند. هری پرسید: کجا میتونیم بریم؟ هرمیون سوال دیگری پرسید: آقای هرینگتون شما میدونید چگونه میشود از یک خانه مشنگی محافظت کرد؟ ایوان یک ابرویش را بالا برد اما جواب داد: میتونم انجامش بدهم. این کار میتونه ولدمورت رو برای مدتی عقب نگه داره، اما نه برای همیشه. هرمیون سرش را تکان داد و گفت : به حد کافی خوبه. همه شما به خونه من دعوتید. او با شوق لبخندی زد و گفت: از اونجایی که من باید زود از پیش پدر و مادرم بر میگشتم، بهشون قول دادم که به دیدنشون برم، به اوتا گفتم که ممکنه رون و هری را با خود بیاورم. حالا بودن جینی و آقای هرینگتون هم باعث ناراحتی اونها نمیشه. رون با شکی پرسید : خونه شما؟ یعنی اون از اینجا امن تره ؟ او به طور غریزی به تنها بزرگسالی گروه نگاه کرد، ایوان هرینگتون، شاید که او هم نظر او را تائید کند. چشمان بقیه از نگاه رون پیروی کردند و منتظر جواب به کاراگاه خیره شدند. - هیچ جایی کاملا امن نیست، اما میدونم که وزارتخانه سال گذشته برای خونه اونها چند طلسم امنیتی قرار داده. وقتی دنبال تو بودم، متوجه این موضوع شدم. او این را توضیح داد و سرش را به سمت هری چرخاند: من میتونم چند تا طلسم موقتی اضافه
کنم و ما اونجا مانند هرجای دیگری درامنیت خواهیم بود. ولدمورت تمام توجهش را معطوف هاگوارتز خواهد کرد، پس من با هرمیون موافقم بیاید اجازه بدیم اون بیاد و اون وقت بفهمه که هم فنجان و هم جایزه هر دو رفته اند. اون وقت نا امید میشه و مردم ناامید اشتباه می
 
________________
کنند. بعد ما مجبورش میکنیم با شرایط ما کنار بیاد، نه شرایط خودش. به محض اینکه بفهمیم با این فنجان چه کار باید بکنیم، اون دیگر فانیه. حالا همه توجهشان را معطوف به هری کرده بودند، تا نظر آخر او را در این باره بدانند. قسمتی از او میخواست تا در قلعه بماند، منتظر حمله ولدمورت باشد، اما او به هوش هرمیون و فکر ایوان اعتماد داشت. پس سرش را تکان داد . - بیایید وسایلیون رو جمع کنیم و از اینجا بریم.
لحظاتی بعد از اینکه جن خانگی با ظروف خالی غذا اتاق را ترک کرد، دراکو مالفوی به تختش بازگشت و شروع به خواندن کتابی، که توسط مشنگی به نام دیکنز نوشته شده بود کرد. اما دراکو که هیچ کار دیگری نداشت انجام دهد آن را میخواند. او تنها قسمت کمی از این رمان را فهمیده بود، چیزی در مورد سپسری بنام کاپرفیلد بود، اما با این حال میتوانست بگوید که نویسنده بخوبی آن را نگاشته است. از آنجایی که او دو بار آخرین شماره از کوئیدیچ هفتگی را خوانده بود، آخرین چاپ قبل از یورش ناگهانی وزارتخانه، او مجبور بود که این رمان را بخواند اگر نمیخواند، به فکر فرو میرفت و او نمیخواست فکر کند. با این حال در نهایت تعجب دید که در اتاقش از زمانی که لوپین و شکلبولت او را ترک کرده بودند، باز شد. جنهای خانگی از در استفاده نمیکردند و در صورت نیاز به سادگی با پاپی ظاهر و غیب میشدند. دوباره لوپین و شکلبوت وارد اتاق شدند، و در اتاق را پشت سرشان بستند. دراکو نمی دانست که شکلبوت همراه با او در خانه امن زندگی میکند، و قادر به حضور دوباره در اجتماع حداقل در جامعه جادوگری نیست. حتی در دنیای مشنگ ها هم کاملا به چشم می آید، بنابراین شکلبولت هم به مانند دراکو احساس زندانی بودن می کرد هرچند او حداقل اداره منزل به عهده اش بود. دراکو صفحه کتاب را نشانه گذاری کرد، و آن را روی تخت گذاشت. او متوجه کیسه کوچکی که لوپین با خود حمل میکرد شد. کینگزلی یک صندلی چوبی برای خود ظاهر کرد و لوپین تنها صندلی دیگر اتاق را به سمت خود آورد، هر دو نشستند و هیچ کدام چیز بیشتری به جز یه سر تکان دادن به دراکو نگفتند. لوپین کیسه را روی زانوهایش گذاشت. ریموس بدون هیج مقدمه ای گفت: ما خبرهایی برات داریم دراکو، خبرهای بد. دراکو راست نشست و با دیدن حالات صورت دو مرد، حدس زد چه اتفاقی ممکن است افتاده باشد. و قلبش برای لحظه ای ایستاد. ریموس با کمی احساس همدردی در صدایش، گفت: مادرت مرده. او هیچ اهمیتی به نارسیسا مالفوی، دختر دایی بهترین دوستش، سیریوس بلک، نمیداد، نارسیسا از چیزهای شیطانی در
________________
دنیای جادوگری حمایت میکرد . تنفر از مشنگ ها، و فخر فروشی اصلی زاده ها. او تنها به یک شخصی بیشتر از خودش اهمیت میداد، دراکو.
- لردولدمورت اونو کشت. سکوت سنگینی جایگزین آن شد. دراکو با خود فکر کرد شاید این یک حقه باشد، اما آنها چه نیازی به حقه دارند؟ او از روی میل به آنها هر آنچه که می دانست گفته بود حتی اگر این کار را هم نکرده بود، آنها میتوانستند به او وریتاسرم بدهند. دو مرد عکس العمل دراکو را پیش بینی می کردند.
- بگیر.
ریموس کیسه سیاه را به او داد. دراکو محتاطانه گویی هر لحظه کیسه او را نیش خواهد زد، آن را گرفت و درش را باز کرد. داخلش را نگاه کرد، و قطعات جواهری که متعلق به مادرش بود را از آن بیرون اورد. حلقه عروسیش، یک انگشتر اسلیترین طلایی که او آن را در دست راستش می انداخت، یک زنجیر ساده طلایی که او اغلب آن را به گردن می انداخت، و یک دستبند طلایی حکاکی شده.
میکرد. در اعماق وجودش میدانست که او خود، با خیانت به لرد سیاه ، مرگ مادرش را امضا
کرده است. به خاطر حضور آن دو مرد در سلولش، نمیدانست که باید چطور عکس العمل نشان
دهد. پس دوباره با نگاهی پرسشگر به آن دو خیره شد.
ای هم پیدا کردیم دراکو. او از جیبش نامه ای را درآورد و آنرا به جادوگر جوان داد. دراکو نامه نیم صفحه ای را باز کرد
و بالافاصله دست خط متمایز مادرش را شناخت که مانند همیشه عالی بود.
در اکوی عزیزترینم؛ امروز صبح لرد سیاه مرا صدا زده، و اگر اشتباه نکرده باشم این آخرین کلمات من به تو خواهد بود. من تنها امیدوارم که سرنوشت اجازه دهد تا تو این نامه را بخوانی . هرچند به نظر غریب مي رسد. تو شاید از مرگ من غمگین بشي ، اما برای من متاسف نباش. من تنها پاداشم را برای این زندگی نکبت بار دریافت کردم. حالا برای من کاملا مشخص شده که من چگونه اشتباهاتی که در راهم مرتکب شده ام را نادیده گرفتم. اگر اشتباهات من فقط جان مرا بگیرد من ناراحت نخواهم بود، اما من میدانم که آنها زندگی تو را هم نابود خواهند کرد. سعي نکن عمل من را توجیه کني . من آزادانه فریب سیاهي را خوردم و شایسته هیچ ترحمي نیستم. هرجای که هستی، بفهم که تو نمیتوانی دیگر به نزد لرد سیاه برگردی. او تو را مجازات کرده و میکشد، همانطور که مرا مجازات خواهد کرد و خواهد کشت. او مارا فریب داد . ما انتخاب کردیم تا باور کنیم که او دنیای جادوگری را برای ما که اصیل زاده هستیم، نجات خواهد داد. اما تنها چیزي که ما میخواستیم امتیازات و ثروتي بود که به وسیله مقهور کردن
 
________________
بقیه به دست مي آوردیم. برای سالهای زیادی، پدرت و من در را همان تلاش های بیهوده ای انجام دادیم، و لي در نهایت او و من هر دو مرگي وحشیانه و زود هنگام را پیش رو خواهیم داشت . آیا براي نجات تو دیگر خیلي دیر شده است دراکو؟ آیا ما چنان تو را قالب بندي کرده ایم ، که حالا دیگر حرفاي من براي تو اثري ندارند ؟ بگذار رلث و راست حرف یزنم در اکو . من اشتبله کردم! پدرت هم اشتباه کرد! لرد سیاه هم اشتباه مي کند! اگر موقعیتی پیش بیاید، در اکو، تو باید از هر راهی که میتوانی با لرد سیاه مخالفت کنی، حتی اگر این به معنی قربانی کردن زندگی ات باشد. تو آخرین مالفوی هستی و فقط تو میتوانی برای نجات ناممان کاری انجام دهی. تو باید ذهنت را از نو برنامه ریزی کنی . قبول کن که هرآنچه ما به تو یاد داده ایم، اشتباهی بیش نبوده است. مشنگ ها هیچ کاری با ما ندارند. مشنگ زاده ها و نیمه اصیل ها اگر امتیازات ما نباشد ، در سطح یکسانی با ما قرار دارند. این حالا برای من کاملا مشخص شده است. چطور توانسته ام در مورد این موضوع برای این مدت طولانی، کور باشم ؟ ما توراهم کور کردیم، من حالا این دید نوین را به تو هدیه میدهم. از شی استفاده کن، دراکو ! اگر تو باید بمیری، بصورت یک انسان واقعی بمیر. نه مرگی رقت آور مانند مرگ والدینت. لرد سیاه از هری پاتر می ترسد. من میدانم که تو از او متنفری اما او کلید شکست لرد سیاه است. من نه میدانم چرا و نه میدانم چطور، اما لرد سیاه به این موضوع اعتقاد دارد. در نتیجه این امر باید درست باشد. لازم نیست که تو با او دوست باشی، اما تو باید از هر راهی که میتوانی به او کمک کنی. من در زندگیم تنها در یاث چیز موفق بودم. من باتمام وجود تو را دوست داشتم، با وجود اینکه من شاید تو را در راههای دیگر نا امید کرده باشم. حالا تو فرصت و آگاهی لازم برای تغییر راه زندگیت را داری. حالا تغییرش بده، و بدان که هرآنچه تقدیر برای تو می آورد، عشق من هروز با تو و در درون تو وجود دارد.
مادر
: { :: * { { { { { { { :: * : : {{ { { { { { { { { { { { { { { { { ::
این کلمات دراکورا کاملا شگفت زده کرد طوری که با اینکه نامه را تمام کرده بود هنوز چشمانش روی قسمت خالی زیر نام مادرش بود. او نمیتوانست منطقی فکر کند، در فکر مرگ خودش، ذهنش به خاطر مرگ مادر و آخرین خواسته های او کاملا در هم ریخته بود. ریموس و کینگزلی نامه را قبلا خوانده بودند، و حالا عکس العمل دراکو را نگاه میکردند فکر کردند که او به مدتی زمان نیاز دارد. دو مرد ایستادند و کینگزلی با تکان چوبدستی اش صندلی هارا غیب کردند. ریموس به او که اصلا حواسش آنجا نبود گفت: ما بهت مدتی وقت میدیم دراکو تا فکر کنی، بعدا برمیگردیم تا در این مورد حرف بزنیم. بعد از آن دراکو تنها چیزی که شنید، صدای بسته شدن در و قفل شدن ان بود. - پس غریزه مادری من اشتباه نکرده، کرده؟ هرمیون با لبخندی نا امید گفت : نه مامان انگار همه قبل از من و هری ایری میدانستند.
 
________________
خانم گرنجر لبخندی محبت آمیز زد. در اصلی رسیدن تنها دخترش همراه با یک مرد، دو پسر نوجوان و یک دختر نوجوان او را شکه کرد بود. اما او با خوشحالی آنها را به خانه اش دعوت کرده بود و متحیر از این موضوع بود که چگونه میتواند خانه برای آنها رو براه کند. جینی در اتاق هرمیون میخوابید و خانم گرنجر، زمانیکه دید دخترش یک صندلی از اتاق را به یک تختخواب مجهز تبدیل میکند، فقط توانست سرش را تکان دهد. آقایان می توانستند در اتاق کوچک میهمان که البته فقط یه تخت داشت، بخوابند. خانم گرنجر پیشنهاد داد که یکی از آن ها روی کاناپه طبقه پایین بخوابد، اما مرد به او اطمینان داد تا نگران نباشد. اینکه او چگونه توانسته بود اندازه اتاق را سه برابر کند در حالی که این موضوع اصلا از خارج از خانه قابل فهمیدن نباشد، برای باقی روز او را گیج و متحیر باقی گذاشت. از آنجا که انتظار چنین گروه بزرگی را نداشتند، بعنوان شام غذای چینی سفارش داند و قبل از آنکه آنها متوجه شوند تاریکی همه جا را فرا گرفته بود. سه مرد بدرون اتاقشان رفتند و جینی در اتاق هرمیون منتظر ماند. خانع گرنجر به دخترش گفت: شما دوتا بنظر خیلی خوشحال میرسین، امیدوارم در کنار هم خوشی باشین. فقط در مورد اینده نگران نباشی. اگه قرار باشه اتفاقی بیوقفتند، حتما اتفاق می افته.
هرمیون با لبخندی گل و گشاد گفت : ممنون مامان. مادر و دختر یکدیگر را در آغوش گرفتند و بج از مدتی هرمیون از آغوش مادرش بیرون آمد به
مادرش گفت: دیگه باید برگردم به اتاقم و جینی منتظر و تنهاست. در همین هنگام سه مرد سریعا خود را آماده رفتن به رخت خواب میکردند. ایوان میخواست که بعدازظهر به خانه اش برگردد اما حس ششمش اورا از این کار بازداشت. او میدانست که روی یک طناب نازک راه می رفت و امروز بادی به سمت وی وزیدن گرفته بود چقدر دیگر می توانست به این بازی ادامه دهد؟ امروز به اندازه کافی مجبور به انجام عمل های عجیب و غریب شده بود، به شکلبولت اجازه داد بود تا فرار کند و در مورد ملاقاتش با هری پاپپت دروغ گفته بود. دیر یا زود آنها ماجرا را میفهمیدند. هرچند امیدوار بود که زمانش هنوز فرا نرسیده باشد. در طول بعد از ظهر، بنظر میرسید هری و رون که حواسشان به خاطر این نقل مکان به محل زندگی گرنجر ها به خوبی پرت شده بود، خیلی راضی باشند. اما حالا که آنها لب هم در اتاق بودند و دیگر چیزی نبود تا آنها را به خود مشغول کند، ایوان متوجه شد که آنها نه به یکدیگر نگاه میکنند و نه کلمه ای صحبت میکنند. با خودش فکر کرد که آنها باید این مرحله را بگذرانند، اما نمیتوانستند اجازه دهند این بار اضافه باعث کند شدن آنها در روزهای آینده شود.
ایوان تصمیم گرفت که خودش موضوع بحث را آغاز کند.
 
________________
پوزخندی زد و گفت : خب، پاتر. خیلی کار جالبی بود. درست وسط دریاچه. من هیچوقت در مورد بوسیدن یک دختر اون هم وسط یه در یاچه فکر نکرده بودم. حالا می فهمم که من چرا هیچ موفقیتی با خانمها نداشتم. من ذهن خلاقی ندارم. هری نمیتوانست منکر شوخی او در این مکالمه شود، به همین خاطر لبخندی زد و سرش را تکان داد. رون هم به زور لبخندی زد. هری به آنها گفت: من اصلا توصیه اش نمیکنم. نزدیک بود چندین بار غرق بشیم. از من میشنوید، بوسیدن هاتون رو همیشه رو زمین خشک انجام بدید. همه آنها خندیدند. موضوع باز شده بود و هری با نگرانی به بهترین رفیقش که چهار زانو روی تخت نشسته بود و به دیوار تکیه داده بود، نگاه کرد. | هرمیون به من گفت که با تو حرف زده. گفت که تو خوبی و با این موضوع مشکلی نداری. رون شکلکی در آورد اما سرش را تکان داد آن را پایین انداخت و به ملافه های زیرش خیره شد
رون با صدایی آرام و زیر گفت: ما حرف زدیم. مطمئنا بین ما همچین چیزی اتفاق نمی افتاد. هردو ما این را فهمیدیم. اگش من با خواهرم مشکلی نداشته باشم فکر میکنم با دوستمون هم مشکلی نداشته باشم. آنها چند لحظه سکوت کردند، تا اینکه رون ادامه داد: اما وسط دریاچه!!! واقعا هری! کی یه دختر را برای اولین بار وسط دریاچه میبوسه؟ - تو مطمئنی رفیقی ؟ این اتفاق خیلی ناگهانی و بدون هیج برنامه ریزی ای افتاد من بهت شانستو دادم ها، اصلا نمی خواستم اونو ازت بدزدم. هری احساس میکرد که این موضوع خیلی مهمه و با اشتیاق منتظر جواب رون بود. رون متفکرانه گفت: من فرصتم را داشتم. فرصتهای زیادی داشتم و من هم شو تلف کردم. شاید میتوانستیم اوقات خوبی داشته باشیم. شاید هم فقط تمام روز با هم بحث میکردیم . نمیدونم، اما آرزو میکنم که میفهمیدیم. اما دیگه به آب رفته نباید گریست. او سرانجام مستقیم به هری نگاه کرد و گفت : من خوبیم رفیق... باور کن . هری که فهمیده بود رون همچنان بهترین دوستش باقی خواهد ماند لبخندی زد و موجی از
بود عمل های عاشقانه خود با هرمیون را برای مدتی خصوصی و مخفی نگه دارد اما در نهایت همه چیز خوب خواهد بود. آنطرف هال، هرمیون پیراهن بزرگی را که معمولا به عنوان لباس خواب می پوشید، به تن کرد و به اتاقش برگشت. جینی روی تخت تغییر شکل یافته اش دراز کشیده بود و در حالیکه دو دستش زیر سرش بود مستقیما به بالای سرش خیره شده بود. دو دختر تا کنون هیچ زمانی برای
 
________________
تنها بودن در اختیار نداشتند، و هرمیون نمیدانست که جینی دقیقا چه مقدار از ماجرا را میداند. آی او چیزی دیده بود؟ آیا رون چیزی به او گفته بود؟ هرمیون به درون رختخوابش رفت و درست مانند رون چهار زانو روی آن نشست. او چند دقیقه ای صبر کرد تا ببیند که آیا جینی عکس العملی نسبت به او انجام میدهد یا نه. ساحره جوانتر حتی یک ماهیجه اش را هم تکان نداد. فقط با نگاه کردن به او، هرمیون فهمید که او همه چیز را می داند یا یک جوری از موضوع سر در آورده. به آرامی شروع به صحبت کرد: فکر میکنم تو راست میگفتی، جینی. در مورد من و هری. یک جورایی امروز اتفاق افتاد. من نمیدونم تو میدونی با نه.
- من میدونم تو دریاچه دید متون، دو دختر پر حرف برای مدتی طولانی سکوتی ناخوشایند کردند. جینی که نمیخواست اولین نفری باشد که صبحت را آغاز میکند، همچنان به سقف خیره ماند. هرمیون در حالی که نمیدانست چه طوری به این موقعیت رسیده است، لب پایینش را گاز گرفت. سرانجام او با حالتی دفاعی گفت : میدونی ، من اصلا برای این کار نقشه ای نکشیده بودم. فقط یهویی اتفاق افتاد. هری هم مثل من شگفت زده بود. اما این اتفاق افتاده و من از این باره خوشحالم. هرمیون احساس میکرد باید از خودش دفاع کند، با اینکه جینی چیزی نگفته بود و او را به چیزی متهم نکرده بود. ساحره جوانتر بالاخره برگشت و به دوستش نگاه کرد - میدونم هرمیون. لازم نیست خودتو توجیح کنی. این چیزی نیست که من بخوام الان راجع بهشی صحبت کنم. شاید چند روز اینده، اینقدر برام از اردهنده نباشه.
 
________________
فصل سی و یکم : از خریدت راضی هستی؟!
لرد ولدمورت و یک گروه 30 تایی از مرگ خواران بی هیچ مانعی به درون قلعه هاگوارتز هجوم بردند. آنها کمی قبل از نیمه شب به آنجا وارد شدند؛ در آن ساعت قلعه و حیاط آن کاملا خلوت
و متروک به نظر می رسید . ولدمورت با عجله وارد راهرو شد و در همان حال که چوبدستی اش را به سمت چراغ ها تکان می داد تا راه را روشن کند به سمت اتاق یادگاری ها پیش رفت .
چند ساعت پیشی، کمی قبل از غروب آفتاب، او با احتیاط به دریاچه برگشته بود تا مطمئن شود که فنجان هافل پاف در جای خود قرار دارد. اما در آنجا تنها توده ای سنگ در کف دریاچه قرار
داشت .
- همینجا بمونین.
او به افرادی که پشت سرش می آمدند دستور داد. طبق معمول، بدون اینکه هیچ توضیحی بدهد برگشت و وارد اتاق یادگاری ها شد. در راهروهای بین قفسه های پر از لوح افتخار، هدایا، مدال و نشان هایی که طی قرن های گذشته از طرف مدرسه علوم و فنون جادوگری هاگوارتز تقدیم شده بود بالا و پایین رفت. لازم نبود به خود زحمت جستجوی نشانی که نیم قرن پیش به او اهدا شده بود را بدهد، می دانست که می تواند حضور آن را احساس کند.
پنج دقیقه بعد، او خودش را قانع کرد که نشان از آنجا برده شده . باز هم پاتر! حتما او هم آن را احساس کرده. اما آیا پسرک می دانست چه طور آنها را نابود کند؟ یا فقط داشت جاودانه سازها را جمع آوری می کرد تا آنها را از دسترس ولدمورت دور نگه دارد، با این اطمینان که بعدا می تواند بفهمد چطور آنها را نابود کند؟ یا اینکه او تابحال آنها را نابود کرده است؟
ولدمورت با این فکر عصبانی شد، چوب جادویش را به تندی تکان داد و همه قفسه ها را زیر و رو کرد. او نیاز داشت به اقدام بعدیش فکر کند، اما قبل از هر چیز کاری برای انجام دادن داشت.
یافتن و کشتن هری پاتر .
: 33 8383 || || : :83 83 : :: 833 538 83 833 83 : :{ ::: ; ; :8 833 538 83 833 : : :{ :::
 
________________
دراکو در حالیکه در اتاق کوچک و بدون پنجره اش روی تخت دراز کشیده بود و برای چندمین بار یادداشت مادرش را مرور کرد. هنگامی که متوجه شد تصمیمی که به اقتضای موقعیت برای ترک گروه لرد سیاه گرفته بود مستقیما باعث مرگ مادر و حبس دائم خودش شده است احساس
گناه و ناامیدی وجودش را فراگرفت.
- چرا صبر نکرده می توانستم در پست صحنه بافی بمانم و کاری را انجام بدهم که به من گفته تسله بود. حالا یاد جوری گیر افتادم
در نهایت، کمی پس از نیمه شب، وقتی ریموس و کینگزلی به اتاق او برگشتند، دراکو در تختخوابش باقی ماند و حضور دستگیرکنندگانش را نادیده گرفت .در حالی که کینگزلی درست مقابل دراکو ایستاده بود، ریموس یک صندلی به سمت تخت او کشید .
گرگینه او را به آرامی مخاطب قرار داد: ما ممکنع بتونیم به تو کمک کنیم، دراکو، من نمی توانم به تو هیج قولی بدم، اما اگه تو به ما کمک کنی، ما می تونیم وضعیت تو رو کمی بهتر کنیم. ما در حال کار کردن بر روی چند نظریه هستیم، و ممکنفع تو هم بتونی به ما کمک کنی . هرچند ما بق
رو مجبور نخواهیم کرد.
دراکو همچنان خیره به پشت سر او نگاه می کرد، اما تصمیمش را گرفته بود .
- من هر کاری که شما بخواید انجام میدم. برام مهم نیست اگه هیچ وقت از اینجا بیرون نرم. من می وام او بمیره. من می خواهم لرد ولدمورت بمیره. فقط بگید می خواهید من چه کار کنم .
استفاده از اسم "الرد ولدمورت " توسط دراکو هر دو مرد را شگفت زده کرد و آنها را در مورد
- بسیار خوب، دراکوه هر وقت نقشه های ما کامل شد برمی گردیم. مطمئنی که می خواهی زندگینتن رو به خطر بیاندازی؟ دراکو بالاخره به ریموس نگاه کرد و لبخندی از شکست خوردگی بر لبانش ظاهر شد.
- زندگی من تمام شده. دیگه چیزی ازش برای به خطر افتادن باقی نمونده.
هری در اتاق مهمان ، خانه گرنجرها: که به وسیله جادو بزرگ شده بود؛ در رختخواب ش دراز کشیده بود و حوادث روز قبل مانند یک فیلم با دور تند در ذهنش تکرار می شدند . با جود اهمیت مواجهه با لرد ولدمورت، او متوجه شد ذهنش بیشتر روی زمان هایی متمرکز میشد که در
میان دریاچه بی اراده دوست دختر جدیدش را بوسیده بود.
 
________________
آرام، در حالی که در ذهنش می خندید تعریف ایوان را به یاد آورد، درسته، من همان چهره ی
/رام و خونسرد نامبلدور را ندارم .
دامبلدور، هری متوجه شد که در چند روز گذشته حتی یکبار هم به یاد مربی و استادش نیافتاده بود. با تعجب فکر کرد او درباره این وقایع چه فکر میکند؟ او در باره من چه فکری خواهد کرد؟ و به آرامی به خواب رفت.
جادوگر پیری با ریش های بلند سفید گفت : تو در همین زمان کوتاه کارهای زیادی انجام دادی، هری.
او بر روی یک صندلی گهواره ای بزرگ ؛ تقریبا دوبرابر اندازه معمولی؛ نشسته بود .با اینکه کلمات به نظر ستایشگرانه می رسیدند، هری در لحن پیرمرد چیز دیگری را هم حس می کرد .
به تندی پرسید: اما چی؟ شما چیرو نمی پسندید ؟ من چه کار اشتباهی کردم که شما می توانستید بهتر انجامش دهید؟
- من جاودانه سازها را جذب نمیکردم، آنها را نابود می کردم.
هری فریاد زد: پس چرا به من نگفتاد. چطوری نشسما حلقه رو نابود کرد بد . چرا به من نگفتید ؟ /گه میگفتنید همه چی آسونتر میشد!
دامبلدور مانند همیشه آرامششی را از دست نداد و با چهره ای متین با آرامش پاسخ داد: من دلایل خودم را داشت. ق . این به این معنی نیست که روش من بهتر از روش توست. من فقط گفق که آنها را جذب نمی کردم.
هری با طعنه پوزخندی زد: دلایل شما، مثل همان دلایلی که باعث شد بسیاری از واقعیت های مهم را از من مخفی کنید. شما هنوز به من اعتماد ندارید.چرا من باید به شما اعتماد کنم؟
- هری، لازم نیست به من اعتماد کنی . من مردم. تو حالا باید روی پای خودت بایستی این چیزی نیست که تو همیشه می خواستی؟
• نه. من فقط کمی کمک گی خواستم • گی خواستم که مورد اعتماد باشم، و شما در سهت همان وقتی که تازه داشتید به من اعتماد می کردید، مردید.شما مجبور نبودید بمیرید .شما خواستنبد
کشته بشید، و اجازه ندادید من کمکشقان کنم. ما به کمک یکدیگر می توانستیم دراکو و بقیه رودستگیر کنیم. شما به تنهایی هم می تونستید این کار را بکنید.دامبلدور جوابی نداد، فقط به صندلی بزرگش تکیه داد. به نظر نمی رسید که از حرف ها ی هری ذره ای ناراحت شده باشد .
عکس العمل پروفسور هری را عصبانی کرد، او پشتش را به پیرمرد کرد و به سمت فضای خالی
• • راه افتاد. سپس چرخید و با عصبانیت انگشتش را به سمت مرد پیر گرفت
- من احتیاجی به تو ندارم! من کمک تو را نمی خوام امن خودم می تونم این کار را انجام بد مامن در جایی که تو شکست خوردی موفق می شوم.
هری دوباره چرخید و به خوابی ناآرام قدم گذاشت.
محفل ققنوس پیتر پتی گرو را از سلولش در سیاه چال هاگوارتز به سلولی مانند سلول دراکو در جایی که او در آنجا زنانی بود منتقل کرد. اعضای محفل به سرعت اتاقی را آماده کردند تا به جای سلول از آن استفاده شود، جایی که پیتر در آن شبی را در بیخوابی گذراند.
حتی قبل از نابود شدن غافلگیرانه محافظ ها و ورود قطعی لرد ولدمورت به جنگل ممنوعه، محفل می دانست که قلعه می بایت تخلیه شود. اگرچه سرقت اطلاعات فوق سری
گرانبهاست. وزارتخانه قصد داشت قلعه هاگوارتز را تصرف کند، و نه محفل و نه خانم مدیر مک گونگال قصد هیچ مقاومتی نداشتند.واگذار کردن قلعه به اسکریمجیور بهتر از آن بود که به او امکان گرفتن تعدادی اسیر و سود جستن از آنها داده شود.
اگرچه مک گونگال تصمیم داشت در هر حال مدرسه را تخلیه کند با اینحال وزیر سحر و جادو را بوسیله ی شبکه ی فلو از فاجعه ی اتفاق افتاده باخبر کرد. او از وزارت خانه درخواست اعزام هرچه سریعتر گروهی کاراگاه را کرد و طبیعتا وزیر موافقت کرد .
حتی هاگرید با وجود تمام اعتراضاتش زمین های قلعه را ترک کرد، درست مانند فلینچ، سرایدار قلعه، او حتی یک جن خانگی را در ساختمان بزرگ قرون وسطایی رها نکرد. هاگرید در پناهگاه محفل در یک خانه متروک در اسکاتلند؛ که فقط پنجاه مایل با هاگزمید فاصله داشت؛ به کینگزلی ملحق شد .
اندکی پس از گفتگوی کوتاه با دراکو، سران محفل ققنوس یک جلسه فوری تشکیل دادند. افراد حاضر در جلسه؛ که دورتادور یک میز بزرگ نشسته بودند؛ شامل آرتور ویزلی به عنوان رکس، ریموس لوپین، مینروا مک گوناگال، کینگزلی شکلبولت، مالی ویزلی و هاگرید می شدند.
 
________________
ریموس با جادو یک صندلی بزرگ تر از حد معمولی برای هاگرید ساخته بود . هاگرید معمولا در جلسات حضور نداشت، اما از زمانی که قلعه را ترک کرده بود، دیگران تصمیم گرفته بودند او را بیشتر در امور شرکت دهند، خصوصا به ای ن دلیل که او دست اول ترین اطلاعات را درباره پیشگویی سانتورها و دستگیری پیتر پتی گرو داشت .در آن لحظه، هیچ یک از آنها نمی دانستند
که ولدمورت در همان لحظه به قلعه حمله کرده است .
پس از گزارش های ناگوار و مایوس کننده اولیه، گروه تصمیم گرفت شرایط خود را بررسی کرد .
مک گونگا ال از ملاقات کوتاه خود با کاراگاه در اتاق عمومی گریفندور هنگامی که قصد داشت چو چانگ را همراه خود بود اینطور گزارش داد: هرینگتون خوش بین به نظر می رسنه، به طور عجیبی خوش حال بود.اون گفت که کار مورد نظر انجام شده اما بیشتر از آن توضیحی نداد. طبیعتا، من به اندازه کافی وقت نداشتم که از شی سوالات بیشتری بپرسم. آنها پیغامی برای من گذاشتن که قلعه را به مقصد مکانی نامعلوم ترک کردن اون امنیت رونالد و جینی را هم تضمین کرد.
او جمله آخر را در حالی که به سمت مالی سر تکان می داد اضافه کرد .
ریموس پیشنهاد داد: شاید بهتر باشد اونا رو از دستگیری دراکو و پیتر باخبر کنیم.شاید آنها هم
آرتور به نشانه موافقت دستر تکان داد: صبحع اول وقت قبلی از ۵ را کاری برای آنها یک جغل م فرستیم. با اون دوتا باید چه کار کنیم؟ نمی توانیم اونا رو برای همیشه از وزارت خانه مخفی
نگهداریم، اما ممکن هم هست که به درد ما بخورند.
کینگزلی گفت: من از پتی گرو بازجویی می کنم . فکر می کنم واضح باشه که ریموس از لحاظ
ریموس با کراهت موافقت خود را اعلام کرد .
پس از مدتی سکوت، مک گونگال اضافه کرد : اگر سانتورها درست بگویند، به زودی شاهد نبرد
نهایی خواهیم بود.
همه سر ها به سمت هاگرید برگشت .
 
________________
- این چیزیه که اون سانتور داشت به هری می گفت: من صحبت های اونا رو شنیدم. اون گفت همونی که میدونی تو جنگله و ستاره ها واضح. نبرد نهایی در چند روز آینده اتفاق خواهد افتاد
دوباره سکوت همه جا را فرا گفت .
در نهایت آرتور در حالی که به مالی اشاره می کرد گفت: با همه افراد تماس بگیرد همه باید در
نداره خودمون رو مخفی کنیم.
در ساعات آغازین روز ولدمورت و نیروهایش همچنان در هاگوارتز بودند و از آنجا که هیچ مقاومتی انجام نشده بود، هیچ عجله ای به ترک آنجا نداشتن د. مک گونگال با کمک جن های خانگی بیشتر وسایل ارزشمند یا مهم را از آنجا برده بود و تا آنجایی که به او مربوط می شد، مرگ خواران می توانستند هرتعداد نیمکت قدیمی را که می خواستند برای خود بردارند. در هر
حال هاگوارتز به زودی نیاز به نیمکت های جدید داشت .
گروه کوچکی شامل شش مرگ خوار قلعه را ترک کردند و به سمت اتاقک هاگرید به راه افتادند. بعد از آنکه تمام کلبه را زیر رو کردند و هیچ چیز ارزشمندی برای دزدیدن نیافتند اتاقک چوبی را به آتش کشیدند.آنها نمی دانستند که آتشی که برپا کرده اند توجه 150 کاراگاهی را که در سه گروه پنجاه تایی به زمین های قلعه وارد می شدند جلب کرده است. کاراگاه ها، با لباس های سراپا سیاهشان، توجه هیچ یک از مرگخوارانی که با شادی و هیجان آتش گرفتن کلبه را جشن گرفته بودند، را به خود جلب نکردند .
10 کاراگاه از گروهی که از سمت جنگل وارد شده بود جدا شدند و با تقسیم شدن به دو گروه 5 نفره به آرامی کلبه سوزان را از دو طرف به محاصره درآوردند. مرگخواران در میان صدای شعله ها و خنده های خودشان نمی توانستند چیزی بشنوند. یک ثانیه بعد، 6 مرگ خوار بیهوش روی زمین افتاده بودند؛اطلسم گیج کنندگی 10 کاراگاه بی سر و صدا انجام شده بود. دو کاراگاه جوانتر، که از طرف سرپرست مامور انتقال مرگخواران به وزارت خانه، تحویل آنها و زندانی کردنشان شدند، با دو طلسم مرگ خواران را طناب پیچ کرد ه و چوبدستی هایشان را از آنها گرفتند.8 کاراگاه دیگر با عجله برگشتند تا به گروهشان ملحق شوند.
قلعه همچنان تاریک باقی مانده بود، اما نور های کم قدرتی از چندین پنجره در طبقه اول دیده می شد. هر سه گروه پس از اینکه از سه جهت مختلف به حدود پنجاه یاردی قلعه
 
 
________________
رسیدند، ایستادند و فرمانده نقشه را به طور خلاصه تکرار کرد. او که به سختی در تاریکی قابل تشخیص بود، برای چند ثانیه چوبدستش را در هوا تکان داد .
او نجوا کرد: اکسپکتو پاترونوم
و پیغامی را برای رییس گروه سمت چپ فرستاد و با تکرار همین مراحل، همان پیغام را برای
در طول پنج دقیقه ای که دو گروه دیگر در حال تقسیم نیروهایشان بودند، او دستورات را برای گروه خودش بازگو کرد. نیمی از گروه برگشتند و به دنبال مخفی گاه پراکنده شدند. تعدادی پشت آرامگاه دامبلدور مخفی شدند . بقیه کاراگاه ها به آرامی به سمت نقاط ورودی مختلف حرکت
کردند.
ولدمورت که افکارش در مورد جاودانه سازها او را به کلی در فکر فرو برده بود، تعداد محافظانش را کاهش داده بود و حتی اقدامات احتیاطی اولیه را هم انجام نداده بود. گروه بی نظم او که شامل جنایتکاران، ولگردها و انسان های پست بود، با شادمانی از اتاقی به اتاق دیگر می رفتند و در حالی که از اینکه هیچ چیز با ارزشی پیدا نمی کنند غر می زدند، هرچه می توانستند را غارت می کردند. برخی از شدت ناامیدی و عصبانیت میز و نیمکت ها را با شلیک طلسم "رید اکتو "منفجر می کردند، به طوری که در هر لحظه صدای انفجار و پس از آن قهقهه بلندی از طبقه پایین شنیده می شد . تنها برخی مرگخواران که متعهدتر بودند، با چشمان باز
یکی از مرگخواران فریاد زد: کاراگاهها
و درست یک ثانیه بعد با طلسم بی صدای گیج کننده ای به زمین افتاد. اما فریادش دیگران را هوشیار کرد و آنها به سرعت به سمت صدا برگشتند . ظرف چند ثانیه، با ریزش اولین رگبار از طلسمها چند مرگخوار دیگر هم به زمین افتادند و دیگران دیوانه وار سپرهای محافظتی ایجاد کردند. کاراگاه ها حمله را اتاق به اتاق پیش می بردند، در حالیکه مرگ خواران با بی نظمی و اغتشاش به هر سو می دویدند. بالاخره خبر به لرد ولدمورت، که بی صدا در یکی از راهروها قدم
می زد و به شدت در فکر بود، رسید.
مرگخوار جوانی با هیج ان گزارش داد : سرورم مورد حمله قرار گرفته ایم کاراگاه ها . خیلی تریادن، باید چکار کنیم:
 
________________
ولدمورت جوابی نداد، در عوض به سرعت از مرگخواری که خبر آورده بود رد شد و به سمت صداهایی رفت که حالا واضح تر شده بود. او به سرعت متوجه شد که تعداد افراد او کمتر است و اینکه آنها غافلگیر شده اند. در هر صورت، از نظر او درگیر شدن با نیروهای وزارت خانه هیچ فایده ای نداشت . او هیچ گاه قصد نداشت که در قلعه بماند، چون این کار برایش فایده ای نداشت.متاسفانه، طلسم های ضد آپارات هنوز فعال بودند و او برای خنثی کردن آنها احتیاج به زمان داشت .
طلب خونسردی رو به مرگخواری که خبر را آورده بود کرد و گفت: به همه خبر بده، فورا به پایگاه اصلی برمی گردیم. لازم نیست امروز هیچ جنگی داشته باشیم، زمان جنگ به زودی فرا خواهد
رسید .
مرگخوار جوان به سرعت سرش را به نشانه تعظیم پایین آورد و در حالی که می دوید خبر را به هر کسی که می دید می رساند، و دیگران نیز به نوبه خود به این سو و آن سو می دویدند تا بقیه را باخبر کنند.
دستور لرد سیاه دیگر زیاد مهم نبود، زیرا هنگامی که خبر به بقیه مرگخواران رسید، آنها به شدت با کاراگاهها درگیر مبارزه بودند، چه لرد سیاه این را دوست میداشت، چه نمیداشت. مرگ خواران که از بهتزدگی اولیه خارج شده بودند، سنگدلانه می جنگیدند و توانسته بودند چند کاراگاه را
به فرار گرفتند.
برطبق نقشه، کاراگاه ها با فرستادن طلسم ها و جادوهایی که عمدا به خطا می رفت به آنها اجازه دادند از درون قلعه خارج شوند . مرگ خواران به بیرون از قلعه هجوم بردند و به سمت انتهای دریاچه، جایی که جنگل انبوه کلبه سوزان هاگرید را در بر گرفته بود، فرار کردند. آنجا منطقه ای بود که معنی توانستند آپارات کنند. وقتی مرگ خواران حدود 50 متر از قلعه دور شدند، آنقدر دور که دیگر نمی توانستند برگردند، سرپرست گروه ها ایستاد و دستور حمله داد .
آتش !
افراد در پاسخ همه با هم فریاد زدند: استیو فلی! و هفتاد جریان نور از جهات مختلف در تاریکی درخشید. بیشتر طلسم ها به هدف خود برخوردند و بقیه به در و دیوار قلعه برخورد کردند . در نور ناشی از طلسم ها، هدف گیری های بعدی با دقت بیشتری انجام گرفت، و در کمتر از یک دقیقه، همه مرگخوارانی که توانسته بودند از قلعه خارج شوند گیج و مدهوش روی خاک و چمن حیاط قلعه افتاده بودند .
 
________________
ولدمورت که هنوز در قلعه بود از یکی از پنجره ها این شکست مفتضحانه را تماشا می کرد.او انتظار چنین حمله ای را از طرف وزارت خانه نداشت . او فرض کرده بود که در هنگام ورود انها نیروهای مخالف جایی درون قلعه مستقر خواهند بود و سعی در محافظت از آن خواهند داشت و برای آن حالت نقشه هایی طرح کرده بود. اما هنگامی که قلعه تخلیه شده را دید، به طور منطقی فکر کرد که مدیریت هاگوارتز و وزارت خانه نتیجه گرفته اند که امکان دفاع از قلعه وجود ندارد. بخاطر این نتیجه گیری کاملا اشتباه، او اکنون تمام افرادش را از دست داده بود و تنها
کاری که از دستش بر می آمد پیدا کردن راهی برای فرار خودش بود.
در این رابطه هیچ نگرانی وجود نداشت. او از پنجره دور شد و با سرعت و مطمئن به میان راهرو
رشت .
یک کاراگاه فریاد زد: اون اینجاست! ولدمورت این جاست!
ترسی که در صدای او بود لبخندی بر لبان ولدمورت نشاند .
چندین طلسم گیج کننده به سمت او فرستاده شد، ولی او با یک چرخش آرام چوبدستی اش، همه آنها را به اطراف منعکس کرد؛ حتی یکی از طلسم ها هم به او نزدیک نشد.
کاراگاه دیگری که میدانست آنها مجاز به کشتن ولدمورت در صحنه مبارزه هستند فریاد زد:
آواداکداورا.
طبق کتاب های درسی هیچ سپری برای مقابله با طلسم مرگ وجود ندارد، اما لرد ولدمورت درگیر هیج یک از این محدودیت ها نبود و با یک تکان دیگر چوبدستی نور سبزرنگ طلسم را برگرداند و طلسم در تاریکی راهرو ناپدید شد .
یکی از کاراگاه ها که متوجه شد برای شکست لرد سیاه احتیاج به افراد بیشتری است فریاد زد: برگردید
و همه برای آوردن نیروهای کمکی رفتند.
با این عمل، ولدمورت زمانی را که لازم داشت به دست آورد. او از زمانی که در این جا درس می خواند همه جای قلعه را کاملا می شناخت و حافظه عالیش همه جزییات را به یاد داشت . اگر لازم بود، می توانست درست از میان کاراگاه ها رد شود، بدون اینکه حتی کوچکترین خراشی
بردارد، اما چرا باید ریسک می کرد . در عوضی، او به تندی وارد راهروی زیرزمینی شد که به فروشگاه دوک عسلی در هاگزمید می رسید. پس از ده دقیقه پیاده روی به سمت شهر هنگامیکه
 
________________
احساس کرد که از مرز طلسم ضد آپارات گذشته است، به مخفیگاه همیشگیش آپارات کرد، اما وقتی به آنجا رسید هیچ یک از سی سربازش او را همراهی نمی کردند.
هرچند فرار کردن لرد سیاه ناراحت کننده بود، اما کاراگاه ها نمی توانستند بیشتر از این هیجان زده باشند. پس از ماه ها برای اولین باره آنها یک پیروزی کامل و عالی بر نیروهای شیطانی یافته بودند. در حالی که تعدادی از کاراگاه ها ، مانند جن های خاکی خوشحالی در خاکهای نرم میلولند و دستگیر شدگان را جمع آوری و به وزارت خانه انتقال می دادند، دیگران قلعه را تصرف و جستجو می کردند.
هنگامی که این خبر به اسکریمجیور که تا دیروقت در دفترش مانده بود، رسید از خوشحالی حتی کمی جست و خیز کرد و رقصید .
پس از چند ساعت خواب ناآرام، هری صبح زود کمی پس از ساعت پنج بیدار شد. به سرعت یک بلوز و شلوار مشکی قدیمی پوشید و به سمت جالباسی که شب قبلی فنجان هافلپاف را در آن گذاشته بود رفت. هرچند در آن اتاق تاریک نمی توانست فنجان را ببیند، اما می توانست آن را احساسی کند، و طوری دستش را دراز کرد و فنجان را دستانش گرفت که گویی آن را در روشنایی روز میی بیند. او در را بهه آرامی باز و بسته کرد 9 از پله های فرش شده پاورچین پاورچین
همچنان که روی یکی از میل های نرم می نشست با خودش فکر کرد که لااقل در اینجا درها و پله ها مانند پناهگاه جیرجیر نمی کنند . او فنجان را بالا نگه داشت و ان را در نور صبحگاهی که از پنجره به درون می تابید به دقت بررسی کرد. به جز این موضوع که فنجان مسلما به هلگا هافلپاف، یکی از چهار بنیانگذار اصلی مدرسه علوم و فنون جادوگری هاگوارتز تعلق داشت، آن فنجان هیچ ویژگی خاصی نداشت . بر روی سطح بیرونی فنجان نقره ای کوچک یک گورکن حکاکی شده بود که حتی هم اکنون نیز نشانه گروه هافلپاف بود. با این وجود حتی به نظر غیر کارشناسانه هری هم گورکن اصلا به زیبایی حکاکی نشده بود.
- نام نمی توانستنی چیر رایانر و تحسین برانگیر تری پیدا کنی این خیلی نامید کننده است .
هری در همان حالی که فنجان را در دستانش می چرخاندو به دقت زیر و روی آن را امتحان می کرد، نمی توانست از فکر کردن به این سوال خودداری کند که :«چه طور باید این یکی را نابود کنم؟» به تنها نتیجه ای که او تا به حال رسیده بود این بود؛ که هر جاودانه ساز به شکل متفاوتی
نابود می شود.این به آن معنی است که چکش یا آتش دیگر در این مورد کاربردی ندارند.
 
________________
او خیلی زودرویایش درباره پروفسور دامبلدور را به خاطر آورد و چشمانش پر از خشم شد. چرا به من نگفت ؟ اون باید بدونه جاه طور این کار روکنه ؟ون حلقه را نابود کرده است. چرا به من نگفت؟ با وجود ناامیدی درونیش نسبت به دامبلدور متوجه شد که بیشتر از همیشه دلتنگ او شده است. به هر حال تا چند روز دیگر همه چیز به پایان می رسید، چه خوب چه بد. او قصد داشت تنها تا زمانی پیش گرنجرها بماند که بتواند فنجان را نابود کرده و جاودانه ساز را جذب کرد. پس
از آن او به بدنبال ولدمورت میرفت تا یکبار و برای همیشه با او و مارش روبرو شود.
هری که هنوز از اتفاقات روز قبل خسته بود، سرش را روی پشتی مبل گذاشت و به خواب رفت. او نمی دانست که چند دقیقه پیش هنگامی که اتاق را ترک کرد، ایوان هرینگتون او را دیده است.ایوان طبق ویژگی خاصی یک کاراگاه به انها اموزش داده میشد ، همیشه سبک و هوشیار تر از دیگران می خوابید، و به همین دلیل به محض اینکه هری تختش را ترک کرد بیدار شد. پس از یک ارزیابی سریع، او تصمیم گرفت بگذارد پسر جوان به حال خودش باشد. احتمالا او
نیاز داشت تا کمی تنها باشد.
او به هری یا دیگران نگفته بود که عصر دیروز جغدی دریافت کرده که به او دستور می داد برای دریافت دستورات بیشتر امروز صبح به وزارت خانه مراجعه کند .دستورات بیشتر ایوان به اندازه کافی به عنوان یک کاراگاه در وزارت خانه کار کرده بود که بداند "دستورات بیشتر" بیشتر از چیزی که به نظر میرسد معنی می دهد . آیا بالاخره وزارت خانه دو دوتا چهار تا کرده، و متوجه بعضی مسائل شده بود؟
کاراگاهی که در آوردن هری پاتر شکست خورد چه کسی بود؟ کدام کاراگاه از کینگزلی شکلیولت کرد محافظت می کرد آن هم هنگامی که کاراگاه قد بلند سیاه پوست فرار کرد ؟ کاراگاه مسئول پیدا کردن محل روزنامه پیام امروز چه کسی بود؟ چه کسی اخیرا رفتار های عجیبی داشت و دائم به بهانه های واهی یا بی هیچ توضیحی مرخصی می گرفت؟ هیچ یک از این سوال ها به تنهایی مشکل ساز نبود، اما ایوان می دانست که دیر یا زود یک نفر رابطه بین آنها را خواهد دانست. آیا همین الان هم کسی این رابطه را فهمیده بود؟
او به این نتیجه رسید که نمی تواند خطر کند. هری جاودانه ساز یکی مانده به آخر را به دست آورده بود. آنها امروز با آن دست و پنجه نرم خواهند کرد و بعد برای تعیین محل ولدمورت و مار نقشه خواهند کشید. در آن لحظه، او هیچ دید روشنی از موضوع نداشت، اما می دانست که هری به نصایح و تجربه های او نیاز دارد. بنابراین تصمیم گرفت که با دیگران در خانه گرنجرها بماند، هر چند حس میکرد وجودش در آنجا زائد است.
 
________________
هرمیون هم خواب سبکی داشت و با وجود تمام تلاشی که هری در بی سر و صدا خارج شدن کرد، او صدای تیک باز و بسته شدن در را شنید و با خودش فکر کرد که این باید هری بانسد. هرچند رون یا ایوان نیز می توانستند اتاق را ترک کنند. به سرعت از رختخواب بیرون پرید، اما
ناگهان با خودش فکر کرد که ممکن است هری بخواهد مدتی تنها باشد.
پس از شوخی مسخره جینی وقتی هردو آنها به رختخواب رفتند، هرمیون تمام حوادث چند روز گذشته را بررسی کرد. متاسفانه، جینی از رابطه او و هری زیاد راضی نبود و این باعث شد که هرمیون خواب راحتی نداشته باشد، چرا که جینی تنها چند قدم آنطرفتر در همان اتاق خوابیده بود. با این حال، هرمیون بیشتر از همیشه درباره احساسش نسبت به هری مطمئن بود.وقتی هری را دید که در ته دریاچه با لردولدمورت می جنگد و می دانست که او هرلحظه ممکن است کشته شود همه چیز برایش مثل روز روشن شد. وقتی چشمان آن دو برای اولین بار در بالای سطح دریاچه در هم قفل شد، آنها هردو موضوع را دانستند. خاطره آن اولین بوسه برای همیشه در ذهن و یاد او باقی میماند .
جینی به هرحال مجبور خواهد بود این را قبول کند !
کم کم جنب و جوش در خانه شروع شد . هرمیون پس از نیم ساعت به این نتیجه رسید که به هری به اندازه کافی وقت داده است و هنگامی که به آرامی از پله ها پایین رفت دوست پسرش را دید که روی مبل به خواب رفته است و فنجان هافلپاف را با هر دو دست محکم به سینه چسبانده است. موهایش از چند هفته پیش، زمانی که آنها را کوتاه و بی رنگ کرده بود، کمی بلندتر شده بودند، اما نسبت به معمولی کوتاهتر بود. هرمیون با خودش فکر کرد هرچند هری هنوز باریک و استخوانی است، در طول هفته گذشته یکی دو پوند چاقی تر شده است که کاملا به خاطر حجم غذایی که هر روز میخورد قابل باور بود. از نظر او هری همیشه خوش قیافه بود، اما با دیدن او که روی مبل خوابیده بود با خود فکر کرد که او احتمالا خوش قیافه ترین پسری است که در تمام عمرش دیده است. این فکر باعث شد تا لبخندی بزند ، تا جاییکه می دانست هری همیشه پسر نسبتا جذابی شمرده می شد، هرچند در حد سدریک دیگوری نبود. البته، او خودش را هرگز جزو جذاب ترین ساحره ها نمی دانست و در حقیقت در بین سه دوست دختر هری، او چو و جینی را زیباتر از خودش می دید و احتمالا آنطور که از هری شنیده بود ملیسا هم همین طور
بود .
لرد ولدمورت و جاودانه سازهایش را تمام کنند، مدت زیادی از زندگیشان را با هم خواهند گذراند. و حالا در حالیکه تنها نگرانی آنها می بایت همین موضوع باشد، او کمتر از همیشه نسبت به
 
________________
مبارزه قریب الوقوع احساس نگرانی می کردهری تغییر کرده بود؛ هرمیون این را در دریاچه دیده بود. با همراهی او، رون و ایوان، هری حتما موفق می شد . تصمیم گرفت هری را بیدار نکند، بنابراین به آرامی به سمت آشپزخانه رفت تا صبحانه را آماده کند.
چند لحظه بعد مادرش هم وارد ش و در حالی که هرمیون به مادرش درباره عادات غذایی دو دوست مذکرش هشدار می داد هردو با هم شروع به آماده کردن ی ک غذای حسابی کردند. پرداختن به امور خانوادگی بی اهمیتی مثل این در چنین روز مهمی احمقانه به نظر می رسید. او می دانست که برای هر دو طرف خوب و بد، آن روز روز مهمی محسوب می شد؛ اما حتی در روزهای پراهمیت نیز یک صبحانه خوب لازم و ضروری است .
در خانه گرنجرها، هیچ یک از مهمان ها چیزی از اتفاقاتی که در قلعه هاگوارتز رخ داده بود نمی دانستند. آنها یکی یکی پایین آمدند و سعی می کردند در مقابل والدین هرمیون بهترین رفتار ممکن را داشته باشند. همه آنها از یک صبحانه خانگی مشنگی و از گفتگو با خانم و آقای گرنجر درباره آخرین اتفاقامت در دنیای مشنگ ها لذت بردند .
کمی پس از آنکه هرمیون و مادرش در آشپزخانه شروع به کار کردند هری بیدار شد و متوجه گشت که هنوز جاودانه ساز را روی سینه اش گرفته است. او به سرعت به اتاق مهمان برگشت تا فنجان را سرجای خود بگذارد که با رون و ایوان که از خواب بیدار شده بودند روبرو گشت .
در طول صرف صبحانه، هری و هرمیون بدون هیچ حرفی با هم نگاه هایی رد و بدل می کردند، که به این معنا بود که آرزو دارند برای چند دقیقه با هم تنها باشند. هری متوجه شد که صبحانه خسته کننده شده و او دائما جلوی میلی را که به او می گفت بلند شود، دست هرمیون را بگیرد و او را با خود به اتاق دیگر ببرد، می گرفت. در عوض سعی کرد تا حد ممکن مودبانه رفتار کند. به هر حال آنها والدین هرمیون بودند .
جینی تمام نگاه ها و لبخندهای بین آن دو را می دید و تمام تلاششی را می کرد که نارضایتی خود را نشان ندهد.رون عمدا چشمانش را به روی چیزی که در حال اتفاق افتادن بودن بسته بود. سرانجام ساعت صبحانه به هر سختی بود به پایان رسید و مهمان ها در بردن ظرف ها به آشپزخانه کمک کردند.
خانم گرنجر در گوش دخترش نجوا کرد : برو هرمیون. ظرفها با من. من کور نیستم . برو و با
هرمیون لبخند شرمسارانه ای زد اما پیشنهاد او را قبول کرد. او چشمان هری را؛ که تمام مدت او را زیر نظر داشت؛ به آسانی یافت و به سمت اتاق نشیمن طبقه پایین خانه به راه افتاد. هری بهدنبال او رفت و آنها وارد اتاق کوچکی شدند که به عنوان اتاق کار والدین هرمیون استفاده می شد، جایی که آنها مدارک و کاغذ های مربوط به کارهای دندانپزشکیشان و همینطور حساب های شخصیشان را نگه می داشتند. هرمیون در را پشت سرشان بست .
دو دوست به آرامی یکدیگر را در آغوش کشیدند و با دستپاچگی یکدیگر را بوسیدند. آنها با اطمینان و احساسی ارامش از اینکه هیچ کدامشان در طول شب عقیده اش را تغییر نداده است، لبخندهای آرامی رد و بدل کردند و دوباره به سرعت یکدیگر را بوسیدند.
در حالیکه یکدیگر را در آغوش گرفته بودند هرمیون به نرمی پرسید: هری از خریدت پشیمون
هری که به وضوح گیج شده بود پرسید: پشیمان از چی؟ منظورت چیه ؟
او تابحالی این کلمه را نشنیده بود .
هرمیون بی صدا خندید و سعی کرد توضیح بدهد: این یک اصطلاح مشنگیه برای وقتی که تو چیزی رو میخری و روز بعد ارزو می کنی که ایکاش اونو نخریده بودی.
هری چشمانش را تنگ کرد. او هنوز گیج بود .
او پرسید: اما من که چیزی نخریده ام. چرا باید پشیمان باشم؟
هرمیون خندید: نه هری:این فقط یک اصطلاح ه. منظورم این بود که، تو درباره اتفاقی که دیروز افتاد پشیمان نیستی.
هری که تازه منظور او را فهمیده بود با خنده ای مخصوص به خودش جواب داد: آه، نه اصلا پشیمان نیستم. حتی برای یک لحظه، تو چطور؟
با توجه به این واقعیت که آنها یکدیگر را عاشقانه بوسیده بودند، هری نیازی به پرسیدن این
سوال نداشت، با اینحال او می خواست که جواب را از زبان خود هرمیون بشنود.
- به هیچ وجه هری. من خیلی خوشحالم. تابحال توی زندگیم اینقدر خوشحال نبودم .
آنها دوباره یکدیگر را بوسیدنند، و این بار بوسه بیشتر طول کشید، اما هری آن را قطع کرد و مستقیم به چشمان هرمیون خیره شد .- من هم خوشحالم ، اما نگران هم هستم. کارهای زیادی هست که باید انجام بدیم . فکر کنم امروز باید روی جاودانه ساز تمرکز کنیم . باید بریم یه جای دیگد. نمی خوام اونو جلوی والدینت نابود کنم .
- حق با توئه هری، من هم داشتم به همین فکر می کردم ...می توانیم همه با هم تا پارک قدم بزنیم و اونجا در این مورد بحث کنیم. سپس تصمیم می گیریم که چه باید بکنیم .
هری به نشانه موافقت سر تکان داد و آنها دوباره یکدیگر را بوسیدند.
مترجم : پینک پارادایزهفصل سی و دوم:
شما خیلی باهوشید، آقای گرنجرا
رسیدن یک جغد تصمیماتی که برای آن روز در نظر داشتند را، خراب کرد. درست یک دقیقه بعد
از اینکه هری و هرمیون از دفتر کوچک خانه گرنجرها بیرون آمدند، صدای ضربه زدن یک جغد به
طوریکه نامه وصل شده به پایش در برابر صورت هری قرار گرفت . او با ملایمت جغد را روی خوان گذاشت و پاکت پوستی را جدا کرد . جغد لحظه ای بالهایش را پخش کرد، اما باق
ماند، ظاهرا به او دستور داده شده بود منتظر پاسخ بماند.
در آن لحظه رون و جینی طبقه بالا بودند، اما ایوان و هرمیون ، همچنین آقا و خانم گرنجر هری را در حال باز کردن نامه دیدند. در طی چند ثانیه سایه ده نفر روی صورتش افتاد، و خانم گرنجر
هری یادداشت را دوبار خواند ، در حالیکه آرواره
لحظهای لرزید. به طور کاملا آشکاری حالت چهره آرام مرد جوان تغییر کرد.
ع ای ن دهنده نهایت خشمش بود
به دیوار نگاه کرد. در
او بی توجه به حضور دیگران ، از جمله آن دو مشنگ ، بدون
حالیکه کاغذ پوستی زیر انگشتانش جمع میشد، دستش به آهستگی به شکل مشت در آمد.
دیر تر میومد ؟
هری درحالیکه لحظه ای مکث می کرد، به نرمی زمزمه کرد. "اونا دراکو و پتی گرو ، رو گرفته ن. " او نام آخر را با تحقیر خاصی بر زبان آورد.
هرمیون بیصدا نفس بریده ای کشید و نامه مچاله شده را از دست هری گرفت، قبل از اینکه آن را
به دست ایوان بدهد آن را بسرعت خواند .محغال دراکور مالغوی یر پیتر پی گرور را دستگیر کرده است . ما آنها در یک جای امنی پنهان کرده ایم ، اگر بخواهی آنها را در دسترسی تور قرار می دهیم تا از آنها بازجویی کنی . پاسخ را با این جغد. بفرست . هر جایی که تور بخواهی ملاقات خواهم کرد و تور را به اینجا خواهم آورد.
ریموس آقای گرنجر واکنش دخترش و دو جادوگر را بدقت مشاهده کرد، اما خیلی به نظر نمی رسید که
تعجب کرده باشد. او به هری به دقت و بطور جدی نگریست .
- " حالا میخوای چکارکنی، هری ؟ "
هری به سمت او چرخید، و آن اتفاق رخ داد. آقا و خانم گرنجر آشکارا دیدند که
درخشان و سبزش برافروخته شدند. خانم گرنجر جیغ کشید و نزدیک بود آقای گرنجر از به هوا
بپرد.
هرمیون به سرعت به آنها اطمینان " مامان ، همه چی روبراهه ، چشمای هری بعضی وقتا اینجوری میشن . این هیچ معنی خاصی نداره . " نفسش را نگه داشت تا والدینش بسادگی حرفش را باور کنند و آن را به همین شکل رها کنند. چنین شانسی نداشت.
آقای گرنجر به جلو گام برداشت و در حالیکه یک اینج بلندتر هری بود ایستاد و گفت. "گمونم
باید با هم حرف بزنیم، هری ، من بیشتر از اونی که همسر و دخترم حدس میزنن درباره تو میدونم . وقتی هرمیون خونه میاد، تنها کسی نیست که پیام امروز و میخونه . طاتحالا این سوالا رو
نرسیده بودم دارای الان فکر میکنم که ما استحقاق بعضی جوارد داریم...".
هرمیون با ناامیدی مداخله کرد " پدر، حالا نه ، من بعدا توضیح میدم . "
" من میدونم که به تو ، فرد برگزیده ، یا پسری که زنده موند میگن ، می دونم انگار یکی که بهش "کسی که میشنا نی که نباید اسمشو برد" میگن ، یه کاری با تو داره . حالا قبلا، با اینکه میدونستم تو دوست هرمیونی ، فکر نمی کردم که این ربطی به من داشته باشه . اما حالا ، مسایل یه جور دیگه به نظر میان . معتقدم که ما مستحق یک توضیح هستیم . "
هرمیون در حالی که دوباره سعی می کرد موضوع را عوض کنه. به پرسش پدرش اخم کرد . " من براتون توضیح میدم پدر، ولی الان وقت خوهری حرف او را قطع کرد، " در حقیقت، الان زمان خیلی خوبیه " سپس به طرف آقای گرنجر چرخید ، " من نگرانی شمارو می فهمم . شما باید نگران باشین . چی میخواین بدونین ؟ "
آقای گرنجر یک ابرویش را قوس داد، شگفت زده از آن که ظاهرا هری با او موافقت کرده بود احساس راحتی کرد. بازوی چپش را بالا برد، درحالیکه اشاره میکرد آنها را به سمت اتاق
راهنمایی کرد.
ونی که میشناسین" کیه، و تو باهاش چی کار داری ؟ "
ان دوباره معترضانه حرف او را قطع کرد . " پدر، هری نمی تونه جواب اینو بده، چیزایی
که ... "
هری در حالیکه تلاش عصبی هرمیون برای دور کردن پدرش را قطع می کرد، به سادگی توضیح داد. " کسی که توی بیشتر دنیای جادویی "اونی که میده میشه ، جادوگریه به اسم تا ریدل، که بعدااسمشو به لرد ولدمورت تغییر داد ، اون چیزیه که ما اسمشو لرد سیاه جادوگر شیطانی که توی جادوی سیاه فرو رفته. داره تلاش می کنه که کنترل دنیای جادو رو به دست بگیره. ما داریم سعی میکنیم که متوقفش کنیم . "
ماهیچه هرمیون بخاطر توضیح سرراست هری منقبض شد، او به سختی تلاش کرده دسترسی والدینش به این اطلاعات شود، و حالا معلوم بود که هری خیال داشت همه ان آنها برملا کند.
(اما چرا باید شما با این یارو ولدمورت بجنگین ؟ مگه وزارتون قدرت شکست دادنشو نداره ؟ "
" مساده بگم، نه. جریان مفصلتر از این حرفاست ، آقای گرنجر . وقتی من بچه بودم لرد ولدمورت مادر و پدر منو کشت . اون سعی کرد که منم بکشه ، ولی به عللی ناموفق شد. "
هرمیون در حالیکه تصمیم گرفته بود ار هم به هری در دهستان کمک کند، اضافه کرد." این علت
به وجود اومدن زخم هریه ، فداکاری مادرش اونو نجات داد. "
آنها پانزده دقیقه بعد را به تهیه نسخه کوتاهی از زندگی هری و وضعیت جاری که خود را در آن یافته بودند پرداختند. آنها وارد جزئیات خونین نشدند (مثلا، او هیچ نامی از دیوانه سازها نبرد ) ، اما آقا و خانم گرنجر به سادگی میتوانستند خطری که تنها دخترشان طی شش سال اقامتش در هاگوارتز با آن رو در رو بود را استنباط کنند.
آقای گرنجر به سمت هرمیون چرخید، مردد که او را به خاطر اینکه خودش را در موقعیتی تهدید آمیز قرار داده سرزنش کند، یا به خاطر شجاعت و دوری کردن از خودخواهی تشویق نمایدگرچه ، قبل از اینکه بتواند حرفی بزند، هری نگرانی هایش را پیش بینی کرد. "آقای گرنجر، اینا تمامش بخاطر منه . من موضوع پیش بینی ام، این سرنوشت منه که بکشم یا کشته بشم. هرمیون و رون توی هر مرحله راه با من بودن چون اونا منو ترک نمی کنن . اگه من میتوانستم این کارو تنهایی انجام بدم ، انجام میدادم ، اما من نمی تونم بدون اونا این کارو انجام بدم. در حقیقت ما هیچوقت گرفتار ... احساسات عاطفی نشده بودیم تا ، خوب فقط تا دیروز . " او لبخند کم رمقی زد و نگاهی مختصری به جینی انداخت ، که کمی زودتر به گروه ملحق شده بود . او واکنشی به توضیح هری نشان نداد. خانم گرنجر که در طول بیشتر مکالمه سکوت کرده بود، پرسید. " اون فنجانی که من با تو دیدم چیه ؟ انگار برات مهمه . " . تا این لحظه، هری و هرمیون از اشاره به اصطلاح «جاودانه ساز» اجتناب کرده بودند. هری صادقانه دوست نداشت والدین دوست دختر جدیدش را آگاه کند که او یک جفت از ق
لرد سیاه را جذب کرده بود و اینکه در نتیجه شخصیت او تغییر کرده بود .د که خانواده یک دختر جوان تمایلی به شنیدن آن ندارند.
او سعی کرد توضیح دهد اون فنجان رو نابود کنم ، توشی جادوی سیاهی داره که به خود لرد ولدمورت توش قرار داده شده . ساخته که توضیح بدم، اما ما باید اونو به روشی کنیم که اون جادوی سیاه رو خارج کنه . "
جادوی سیاه ؟ در یک جام نقره قدیمی ؟ گرنجرها تا حالا ن ترتیب داده بودند که به اندازه کافی خوب همراهی کنند، اما این معنی نداشت . آنها با گیجی کامل به هم نگاه کردند.
، بابا، این واقعا مهمه که ما جام رو نابود کنیم . میدونم که یه خیالی به نظر میاد، اما این
بشه . اون جادوی سیاهیه که حتی ما
آقای گرنجر به نگاه بهت زده خود ادامه داد، اما دلگرمی دخترش متقاعدش کرد که این باید درست باشد. او به هری نگاه مختصری از عقب انداخت .
- " میتونم ببینمش ؟ " هری دلیلی نمی دید که او نباید ببیند، بنابراین به طبقه بالا رفت که آن را از اتاق مهمان بیاورد ، آقای گرنجر آن را دردستانش گرفت و آزمایش کرد. آشکارا، کاملا قدیمی ولی نسبت به نقره ای که او به عنوان یک دندانپزشک در شغلش میشناخت ، نرم بود.او حالا فریفته این جریان شده بود، پرسید " نمیتوانین فقط ذوبش کنین ؟ با ابزار درست نباید کار سختی باشه . "
هری جواب داد. "ما تا حدودی مطمئنیم که به این روش نمی تونیم خرابش کنیم . جادوی سیاه مانعش میشه ، همینطور، فکر نمی کنیم که شکستنش هم جادوی سیاه رو خارج کنه . لازمه به روشای دیگه ای فکر کنیم . "
گروه بیصدا، گرد آقای گرنجر که فنجان را معاینه میکرد جمع شدند. نمی توانند ذوبش کنند، نمی توانند آن را بشکنند. چه می توانند بکنند ؟
او بطور منطقی پیشنهاد کرد ، "پس چرا خرابش نمی کن داشته باشه . " او فنجان را روی یک پا نگهداشت .
چشمان هری بر اثر شوکه شدن گشاد شد. او تنها می دانست که پیشنهاد آتش هاگرید، یادبود را
خراب میکرد، او می دانست که همچنین بریدن و قطعه کردن فنجان هافلپاف همین حقه را می
حسش کنم . فوق العاده است
دیگران آموخته بودند که به غریزه هری در چنین موضوعاتی احترام بگذارند، و همه آنها یکی د قدم به سمت آقای گرنجر برداشتند که به نگهداشتن فنجان ادامه می داد .
جام
آقای گرنجر توضیح داد: " مایه اره مخصوص توی مطب داریم، اون باید بتونه نقره نرمی مث اینو
ببره. اون چیزای خیلی سخت تر از اینو بریده . " هری پیشنهاد را بررسی کرد.
- " بیاین یه تلاشی بکنیم . اگه کار نکرد، پس من باید اینکار و خودم انجام بدم. اما بعدا . " او جغد را که صبورانه روی کابینت آشپزخانه منتظرش بود دید.
در حالیکه چشمانش را باریک می کرد، به آنها گفت :"اول من باید سری به دوستان قدیمی بزنم . یه تیکه کاغذ دارین ؟ ".+ + + + + / + + + +
- "داری دستم میندازی ؟ "
- " نه ، این . اونا همین الان از زندان محافظتی وزارتخونه دارن میان بیرون ، بعد حدود سی
تاشون به طرف یه مقصد نامعلومی میران "
آرتور ویزلی وقتی صبح زود به سر کارش رسید، به سختی می توانست شایعات بی اساسی را که موشک وار در وزارتخانه جریان داشتند باور کند. ولدمورت به هاگوارتز حمله کرد، اما یک یگان از کارآگاهان به مرگخواران ، درحالیکه آنها را خلع سلاح می کردند حمله کردند و همه گروهشان را دستگیر کردند.
با احیا خوب نیرویی در وزارتخانه القا شد ، اولین اخبار واقعا خوب در یک ماه اخ
هیچ کس اندازه واقعی نیروهای لرد سیاه را نمی دانست ، ولی بی شک ، از دست دادن قدرت او را به طور عمده تضعیف می کرد . حداقل این اتفاقی ، کوششی های او را برای گرفتن کمی به تاخیر می انداخت. مطمئنا هیچ کس باور نمی کرد که او فتیله اش را پایین آورد و دست از کارهایش بکشد و برود، اما ممکن باید که جهان جادوگری کمی فضای تنفسی به دست آورده باشد.
اسکریم جیور در دفترش شادی می کرد. او به سختی میتوانست اخباری که از هاگوارتز د گرد باور کند. اول یک کارآگاه جوان، در نخستین ماموریتش، به طور غرور آمیزی شش مرگخوا گیج و دستگیر شده را از اچاق خوراکپزی هاگرید انتقال داد. وقتی چند ساعت بعد بدن های دو دوجین دیگر رسیدند، وزیر از شادی دچار احساس سرگیجه شد.
بدبختانه او قدرت نفوذ زیادی بر پیام امروز نداشت، ولی در هر حال اخبار چنان دیر رخ دادند چاپ صبح قرارشان داد، اما حالا وزارتخانه تمام بازار فروشی مطبوعات را کنترل می
عکس های زیادی از پیروزی غرور آفرین وزیر قرار داشتند . وقتی که سرانجام اخبار به جامعه رسید، درجه مقبولیت او به اوج رسید.
حتی مهمتر، او فورا تصمیم گرفت که میتوان نقشه تصرف هاگوارتز و انتقال اجباری جامعه جادویی به اراضی قلعه را به مدت نامحدودی کنار گذاشت . آشکارا، قدرت همان که می شناسید به طور اساسی کاهش یافته بود، و حالا نقل مکان بی موقع ، غیر لازم و از همه مهمتر ، منفور بود . وزیر قصد داشت که تا ساحل مقصود همچنان بر موج محبوبیت سوار باشد .زمانی که آرتور در شادی همکارانش شرکت داشت، همچنان احساس اضطرابی درون وی راه یافت
. این چه معنی داشت ؟ او یک چیز را می دانست - کسی که نباید نامش را برد، بیکار نمی نشست . او به سرعت در یک لحظه به بار و آپارات کرد، جایی که به سرعت همسر شگفت زده اش را از اخبار آگاه کرد. او پذیرفت اطلاعات را به دیگر اعضای محفل برساند . گردهمایی جدیدی برنامه ریزی می شد تا در مورد عملیات آینده بر اساس دورنمای جدید داده شده
شود .
.+ + + +/+++
لرد ولدمورت بعد از باز
تلفات و شکست . گاهی از درد رنج
تنها با تعداد کمی از پیروانش که در زمان گوارتز سرگرم انجام کاری دیگر بودند، به آنجا برگشته بود، حالا دوباره باید از
اما اوضاع از این هم بدتر بود، او حالا می دانست که پاتر هم جام و هم فنجان را یافته است . با
مرگ نجینی که به دست خودش بود، دیگر کنترلی بر جاودانه سازهایش نداشت . آیا پسر توانسته بود آنها را نابود کند ؟ نمی توانست امکان آن را ندید بگیرد، اما باور نمی کرد که توانسته باشد. پسر با وجود قدرتمندیش اما فاقد اطلاعات و تجربه لازم برای نابود کردن جاودانه بود. مگر اینکه دامبلدور به او یاد داده باشد.
با احساس بیچارگی، سراسر غروب را قدم زد، در حالی که تلاش می کرد نقشه ای بکشد تا چیزی را از این شکست مفتضحانه نجات دهد. هر جور هست او ید پاتر را پیدا کند و بکشد.
هری قبل از پاسخ دادن لحظه ای به سوال ریموس فکر کرد، " دراکو ، اون موش رو واسه بعد نگه میدارم ." ریموس اورا از دو رشته پلکان به بالا راهنمایی کرد.
ریموس در حالیکه میدونست هری از قتل نارسیسا مالفوی مطلع هست ، اضافه کرد: از فرصت خوب استفاده کن . و موقع بیرون اومدن مطمئن شو که در رو قفل کرده باشی ، نه که فکر کنم اون سعی می کنه فرار کنه . اون در مورد مادرش میدونه."
دراکو کف اتاق نشسته بود و به دیوار سمت در تکیه داده. به محض اینکه هری پاتر وارد سلولش شد، لحظه ای ابروهایش را بالا برد، اما فورا به چهره خالی از احساساتش برگشت . در اینمرحله، هیچ چیز برایش اهمیتی نداشت. تا زمانی که لرد ولدمورت از میان آن در عبور نمی کرد او نگرانی ای نداشت .
هری به سردی با او برخورد کرد . " مالفوی ." در اکو به او نگاه کرد ولی نشانی از شناسایی
ملاقات کننده اش بروز نداد. هری چوبدستی خود را بیرون کشید و دو صندلی چوبی ساده ظاهر کرد. گرچه قابلیت احضار صندلی های راحت تر را داشت، صندلی های ساده به نظر مناسب تر میرسیدند. " بشین .""
ابتدا هری نشست و منتظر ماند. دراکو چند لحظه مردد ماند، از اینکه چیزی که پاتر خواسته باشد پذیرد متنفر بود، ولی پس از لحظهای موقعیت
نداشت ، و تنها امید او همکاری کردن بود
با همان لحن کشیده خودش گفت :"چی تو رو کشونده اینجا، پاتر ؟ " با این وجود، هری می
توانست شکست را در صدایش بشنود.
| ، هری با کنایه توضیح داد. «فقط چن تا سوال ، و بعدش من در صلح و صفا ترکت می کنم میدونم تو سرت شلوغه. " دراکو پوزخندی زد. "چرا وقتی شانسشو داشتی دامبلدورو نکشتی ؟
دراکو از تعجب یک ابرویش را بالا برد. او میدانست که پاتر او و اسنیپ را بیرون قلعه تعقیب می
کرد، اما چطور پاتر در مورد شانس کشتن مدیر می دانست ؟
هری متوجه گیجی او شد و به طور خلاصه توضیح داد،"من اونچا بودم، سنگ شده زیر به ش
نامری . من همشو دیدم . " او نمی توانست از خشم در لحنش جلوگیری کند.
دراکو به خشکی اظهار داشت . " من اصلا نمی خواستم بکشمش . من قاتل نیستم . به همین دلی.
مرین مرگخوار بدی بودم ، تو وجودم نداشتمش . من باید یه جایی یه مغازه کوچولو رو
کوییدیچ و همچین چیز
هری گرداند. " دیدی ، یخ زده بودم . " - "آره، اما تو همه طول سالورو پروژه کوچولوت کار می کردی . تو گذاشتی اونا بیان تو. تا اونجا که به من مربوطه، تو دامبلدورو کشتی . " خشم هری همچنانکه خاطره آن روز برمی گشت ، افزایش می یافت .
در اکو از روی دیرباوری پرسید . " میخوای چی بگم، پاتر ؟ میخوای عذرخواهی کنم ؟ برای عذرخواهی دیگه خیلی دیره . واسه من همه چی تموم شده . من دیگه کاری رو باید می کردم ، کردم. "او در حالیکه دهانش را لجوجانه می بست ، از دور به هری نگریست .هری به سرعت واکنش نشان داد. " من معذرت خواهیتو نمیخوام ، من نمیدونم چی میخوام. " متعجب بود که چرا خواسته اول با دراکو حرف بزند . امکان داشت او چه کمکی بتواند به او بدهد
؟ در حالیکه یک لحظه مکث می کرد، ایستاد و به طرف در حرکت کرد . " ولدمورت درباره من
چی می گه ؟ "
- " میگه تو رو دست کم گرفته بود. که ما همه تو رو دست کم گرفتیم . اون از من در موردت سوال کرد. "
"تو بهش چی گفتی ؟ "
" که تو یه موجود بی ارزش متوسط و گستاخی هستی که میتوانه پرواز کنه . بهش گفتم تو بدون مغز گرنجر هیچی نیستی . بنظرم اون نسبت به من نظر بهتری به تو داره . "هری پوزخند زد، به
هیچوجه با اظهارنظر دراکو مخالف نبود.
- " ما حالا یه چیز مشترک داریم ، مالفوی " هری تا اندازه ای توضیح داد . " ما هر دومون به خاطر ولدمورت یتیم هستیم. من فقط وقت بیشتری داشتم تا بهش عادت کنم . " هری در را گشود.
مالفوی غرید :" منم دوسی دارم اون بمیره ، هر کاری لازم داشته باشین انجام میدم . برام فرقی نمی کنه که اون منو بکشه، اهمیتی نمیدم." هری در حالیکه در را پشت سرش می بست ، سرش را به علامت موافقت تکان داد . او به آهستگی چفت کلفت آهنی را بست .
+ + + + ۷ + + +
ویلیام او گلزیای خسته و عصبانی به محض مرور چندین گزارش از پیروزی غروب گذشته در هاگوارتز دستور داد : "اگه این اتفاق افتاده ، باید گزارشش رو بدیم . بنویسی ، اگه بطور مطلوبی تو وزارتخوانه انعکاسی پیدا کرده ، پس حتما همین طور بوده . اما اون چیزی که بهت رو در رو میگن قبول نکن . یکم کنایه بزن .""
ویلیام و همه پرسنل پیام امروز سرتاسر شب را کار کرده بودند، اول اینکه مجبور بودن شب قبل خیلی سریع مخفیگاه اولیه خود با در زمان کوتاهی ترک کنند و بعد تاسیس موقت یک روزنامه فعال در موقعیتی تازه، یک انبار متروک در منچست. محل قبلا توسط دیده بان ها مشخص و محافظ ها قرار داده شده بودند. مشنگهایی که در آن حدود قدم میزدند به سختی به ساختمان مخروبه نقش و نگاردار توجهی می کردند، و البته این امر به خاطر طلسم فیدلیوس و سایر محافظت ها هم بود .
 
________________
با وجود صرف وقت زیاد نتوانسته بودن ، روزنامه صبح رو به چاپ برسونند و کارمندان از خستگی مفرط در حال چرت زدن بودند. میشل گلداسمیت هم گزارش ها را دید. سی مرگخوار دستگیر شده بودند. اما او حقیقتی کوتاه را که بعدا اضافه شده بود را هم دید . شش کاراگاه مجروح شدند، که جراحت دو تای آنها وخیم بود. او بلافاصله در حالیکه لبهایش را با نگرانی به هم میفشرد به ایوان هارینگتون فکر کرد.
+ + + + ۷ + + +
وقتی هری وارد سلول بدون پنجره پیتر شد، دوست قدیمی پدر خود را در حال پاشیدن آب روی صورتش در دستشویی کنار دیوار یافت . با شنیدن صدای باز شدن در ۰ پیتر حوله سفید کوچکی را چنگ زد و صورتش را خشک کرد . ریموس در حالیکه هری و پیتر را تنها می گذاشت ، در را بست. در آن لحظه، نه هری و نه ریموس خبر مبارزه در هاگوارتز را نشنیده بودند.
جادوگر مسنتر کمی شانه هایش را برای دیدن پسری که به والدینش خیانت کرده بود خم کرد . او غیر از زمان نوزادی ، هری را تنها در یک موقعیت ملاقات کرده بود، کمی بیش از سه سال پیش در شیون آوارگان . هری فکر میکرد که او هرگز به چنان شکل تاثر آوری دیده نشده بود. دراکو حداقل زندگی ترک شده ای با خود داشت ، پیتر تنها در حالت فیزیکی زنده بودن دیده میشد.
هری اینبار به خودش زحمت اجرای جادوی صندلی ها را هم به خود نداد .
هری وقتی برای تنظیم لیست سوالاتش از خادم ولدمورت نداشت ، بنابراین برای مدتی طولانی
بیصدا ایستاد. پیتر صرفا به پایین می نگریست ، هیچ قصد نداشت که اول صحبت کند.
سرانجام هری با صدای یکنواخت آرامی پپسید . "چطور ولدمورت به حفاظ ها نفوذ کرد ؟ " او علاقه خاصی به جواب نداشت ، ولی این سوال به باز کردن سر صحبت کمک می کرد .
پیتر با شنیدن اسم لرد سیاه از جا پرید، اما به آسیای جواب داد : "جادوی سیاه لرد سیاه توضیح
نمیده . ما یه معجون درست کردیم ، دادیمش بمب نارسیسا مالفوی . بعد وقتی یه طلسمو از بر می خوند به سمت حفاظ ها هلش داد ، بعدم کشتش. اون گفت که قدرت کشتار قدرت تشریفات رو
T1
زیاد می کنه . من هیچی بیشتر از این نمی دونم
هری فکر می کرد که او سوالات زیادی از پیتر داشت که چرا به والدینش خیانت کرد، اما ناگهان
کشف کرد که بیش ازین به آن علاقه ای ندارد و بهشون اهمیتی نمی دهد.
 
 
________________
پس با صراحت پرسید: " فکر می کنی باید باهات چیکار کنم ؟ " " ریموس تقریبا بهم گفته که منو می کشه . پس همینه . من مثل آخرین بار التماس نمی کنم . من
هری با تسخر گفت: " منم عوض شدم ، یه کم مسنتر، یه کم عاقلتر و خیلی معمولی تر از اونیم
||||||||||||||||| .که قبلا بودم. ممکنه تو بگی یه خورده از ولدمورت توی من باقی مونده
پیتر با قدرت تمام متقابلا جواب داد: " بهش اجازه نده ! تو ازش بهتری . هر کاری قبلا کرده باشی
، ادامه ش بده . اون ازت می ترسه . فقط از تو ... "
| || " هری حیران پرسید: "اون از من می ترسه ؟ چرا ازم می ترسه ؟ پیتر پاسخ داد : " لرد سیاه توضیح نمیده، اما من اونو بیشتر از هر کسی میشناسم . من مدت زیادی رو باهاشی گذروند م . من میدونم . " هری چند لحظه به او خیره شد.
" اسنیپ کجاست؟ چیکار داره می کنه ؟" میشد آرزوی کشتن مرد را در صدایش احساس کرد .
جواب پیتر تقریبا ناامیدش کرد.
" مرده . لرد سیاه کشتش. به ناخوشایندترین وضع ممکن، می تونم بهت این اطمینان رو بد م . اون به لرد سیاه خیانت کرد. ظاهرا واسه دامبلدور جاسوسی میکرده. "
دهان هری باز ماند. اسنیپ یک جاسوس برای دام بالا و در مطمشنا او این نقشر را برای ولدمورت
بازی می کرد، نه دام بالادور. هری دید که او کمتر از دو ماه قبلی مدیر را کشت .
" کی ؟ " " همین چن روز پیش . " پیتر احساس می کرد که نیازی به شرح دادن نیست، او صرفا به سوالات مطرح شده پاسخ می داد. او از زمانی که حس می کرد که به هرحال رفتار خوبی با او نخواهد شد ، مثل سه سال قبلی در برابر هری التماس نمی کرد .
معجون سازی که هر چه در توانش بود انجام داده بود تا زندگی هری را جهنم کند هیچ احساس دلسوزی نمی کرد . اما اگر او حقیقتا به دامبلدور وفادار باقی مانده بود ... او به عقب به جادوگر چاق قد کوتاه نگاه کرد و تصمیم گرفت که نمی خواهد بیش ازین با او کاری داشته باشد. در حقیقت، آرزو می کرد که کاش اصلا نیامده بود.
در حالیکه به عقب به سمت در می چرخید، آخرین سوال به ذهنش رسید:" مارش رو کجا نگه
1 || میداره
 
________________
پیتر بلافاصله جواب نداد ، که باعث شد هری به عقب بچرخد تا با او رودررو شود . به نوعی پیتر
اهمیت جوابش را احساس می کرد، و حتی با فرض اینکه هرگز اربابش را دوباره نمی دین ، باید خودش را مجبور به پاسخ دادن می کرد. البته ، پسرک بعد از آنچه که برایش انجام داده بود،
مستحق دانستن حقیقت بود.
" مار مرده . لرد سیاه اونو دو شب پیش کشت . " هری فکر رفتن را رها کرد، به طرف پیتر گام برداشت، که برای اولین بار دید چشمان سبز رنگ جادوگر جوان می درخشند، با شدتی که او تنها در خود لرد سیاه دیده بود. پیتر به محض دیدن
آن نفس بریده ای کشید. برای پسرک چه اتفاقی افتاده بود ؟
| || | || | || هری از روی هیجان دستور داد : " بگو دقیقا چه اتفاقی افتاد ؟" پیتر به طور خلاصه حالت ناتوانی
ولدمورت بعد از قتل اسنیپ و بهبود شرایط فیزیکی او متعاقب قربانی کردن ناجینی را توصیف
کرد . البته، هری، کاملا اهمیت داستان را می فهمید ، و از لابه لای تعدادی سوال اضافی ،
• • درباره گردش ولدمورت در کلبه گانت ها و غار بالای اقیانوس مطلع شد
چند دقیقه بعد، درست قبل از اینکه به خانه گرنج رها آپارات کند از ریموس درخواستی کرد :" پتی گرو رو نکش. حداقل ، نه حالا . یه چیزی بهم میگه که ممکنه بهش احتیاج پیدا کنم . همینطور هم دراکو. "
ریموس با اکراه پذیرفت: " من اونو نمی کشم ، حتی اگه دوست داشته باشم اینکار و بکنم ، نگرانش نباش. اما گوش کن ، خبرای مهمی رسیده . " و او هری را درباره گزارش اولیه دستگیری مرگخواران در هاگوارتز آگاه کرد .
+ +- + + ۷ + + +
ایوان در حالیکه تمام اخبار و حواشی های خبر هاگوارتز را برررسی می کرد ، به سرعت از یک انتهای اتاق نشیمن تا انتهای دیگر را می پیمود. در اطرافش ، می شنید که دیگران از روی هیجان به همان اندازه درباره اش با هم بحث می کردند، اما برای لحظه ای آنها را از ذهنش دور کرد. بنا به دلایل شخصی ، حالا دیگر به طور قطع می دانست که وزارتخانه به او ظنین بود و اینکه او دیگر نمی توانست باز گردد. بدون هیچ شکی ، تحت شرایط عادی می بایست احضار می شد تا در حمله مشارکت کند، و هیچ دلیل دیگری نمی توانست توضیح دهد که چرا احضاریه هرگز به
دستش نرسیده . آنها بیش از این دیگر به او اعتماد نداشتند.
 
 
 
 
________________
اما جنبه شخصی این موقعیت در این مرحله اهمیت کمی داشت . اگر آنها از کارتهای بازیشان
درست استفاده می کردند، می توانستند از فرصتی که حوادث اخیر به وجود آورده، بهترین استفاده را ببرند. وقتی در مکالمه دیگران سکوتی در گرفت، خود ار وارد بحث کرد .
"هری ، لازمه یه چیزیو بدونم . آماده ای که بری ؟ منظورم اینه که، آماده ای که این کار رو یک بار و برای همیشه تمومش کنی ؟ چون اگه هستی ، با یه کم شانس ممکنه بتونیم خیلی زود همه اینا رو راست و ریس کنیم "
هری بی درنگ پاسخ داد. " من آماده م ، اما لازمه اول فنجونو خراب کنیم ." ایوان موافقت کرد: "درسته ، " قبلا آقا و خانم گرنجر برای باز کردن مطبشان خانه را ترک کرده بودند. برای آنها، آن روز یک روز عادی کاری بود، و آنها آن روز صبح چند قرار ملاقات داشتند . هنگامیکه هری خارج از خانه بود، موافقت کردند که دیگران فقط باید بعد از ظهر به آنجا بروند ، وقتی که هیچ بیماری آنجا نباشد. او نگاهی به ساعتش انداخت . " پس تا چند دقیقه دیگه ، میریم مطب دندونپزشکی . اونجا می بینیم میتوانیم فنجونو خراب کنیم یا نه.اگه همه چی خوب پیش بره ، هری جاودانه ساز رو جذاب می کنه . بعد ما میتوانیم ترتیب ملاقات با ولدمورت رو بدیم . هرچه زودتر بهتر!"
جینی پرسید. " اما چرا؟ نباید اینو با دقت برنامه ریزی کنیم ؟ چرا این همه عجله ؟ " هرمیون در حالیکه به ایوان اشاره می کرد اظهار کرد . " به خاطر چیزی که تو قبلا گفتی ، ولدمورت ناامید میشه، و آدمای نامید مرتکب اشتباه میشن . ما باید بهش زمانی که تو ضعیف ترین حالت هست حمله کنیم . "
هری درحالیکه خلق و خوی خود را بطور کامل نشان میداد، به پرخاشگری نوظهور او لبخند زد . همه چیز به این اشاره می کرد که آنها به محض اینکه ممکن باشد، عمل خواهند کرد - پیشگویی سانتورها، هاگوارتز تصرف می شود . این خبر که ولدمورت نجیبی را کشته . موقعیت ولدمورت
را ضعیف نشان میداد . زمان بهتری برای عمل وجود نداشت .
او در حالیکه گفتگوی کوتاه را پایان می داد، به نرمی گفت : " موافقم، بریم"
 
________________
فصل سی و سوم بیا برادرانت را ملاقات کن
آقای گرنجر برای هری شرح داد که چطور از اره ویژه دندانپزشکی که در اتاق پشتی مطب جای داشت استفاده کند. دندانپزشک نگاهی به فنجان نسبتا کوچک انداخت و چند دستگیره و عقربه را تنظیم کرد تا تیغه های کافی روی اره تهیه کند تا سرتاسر فنجان کامل را برش دهد . سپس تیغه استفاده شده را با یک تیغه نو تعویض کرد. ایوان ، رون ، هرمیون و جینی همگی با فاصله کمی پشت سر
آنها منتظر ایستاده بودند و هوا از ترکیب نگرانی های آنها پر شده بود.
هری تنها سری به علامت فهمیدن برای آقای گرنجر تکان داد. شاید برای کار پیچیده دندانپزشکی آن کمی مشکل بود ، ولی برای هدف او ساده تر از این نمی توانست باشد. تنها می بایست آن را روشن کند و به آهستگی اما محکم و مداوم فنجان را داخل تیغه فشار دهد .
| فهمیدم آقای گرنجر ، بذارین انجامش بدم.
لحن گستاخانه هری همچنان دوستانش را شگفت زده میکرد .
- بسیار خوب هری، بذار برات تنظیمش کنم .
سپس گیرهای را محکم کرد تا مطمئن شود که تنظیمات قبل از اینکه کنار برود
تغییر نمی کنند .
هری به سمت دوستانش چرخید ، و به آنها یادآوری کرد : بسیار خوب ، بیرون از اتاق وایسین . میتونین از پنجره تماشا کنین ، اما اگه کار کرد ، تا کارم تموم شه همون دور بمونین .
او به نظر پر تمرکز میرسید ولی نگران و عصبی نبود.
هرمیون باز هم نمیتوانست از مقایسه دست بردارد. در گذشته ، هری سرشار از شجاعت بود، اما با این حال زمانی که آزمایشی های گوناگون روبرو می شد رنج
می کشید . هرمیون چطور می توانست احساس زجرآور انتظار برای هری قبل از مبارزه اش با اژدها در طی مسابقه سه جادوگر، یا قبل از ورودش به اتاق
 
________________
آخری برای نجات سنگ جادو و یا در وزارتخانه را فراموش کندر در چنان موقعیت هایی ، شجاعت هری بر عصبی بودنش غلبه می کرد . اما این بار به نظر می رسید اصلا به هیچ وجه عصبی و نگران نیست. درست مثل دامبلدور .درست مثل ولدمورت .
او به طور مبهم صدای دیگران را که در حال ترک اتاق آخرین کلمات دلگرم کننده را به هری می گفتند می شنید. رون آهسته به پشت او زد و ایوان چند کلمه ای نصیحت نهایی اش را به او گفت که هرمیون آن را نشنید. سرانجام بقیه آن دو را تنها گذاشتند ، هری به چشمان قهوه ای او نگریست ، میتوانست ببیند که هرمیون به اندازه ای که برای هردوشان کافی باشد عصبی و نگران بود . هرمیون به خاطر او قبل از تمامی ماجراهای زیادشان رنج برده بود ، اما حالا که بین آنها چیزی بیشتر از یک دوستی محض ایجاد شده بود، رنج او هم تشدید شده بود .
هری لبخندی زد و همدیگر را در آغوش کشیدند و تا می توانستند بازوهایشان را گرد یکدیگر فشار می دادند. هرمیون صورتش را بین شانه های هری پنهان کرد و مدت زیادی در این حالت باقی ماندند.
سرانجام هری در گوشش زمزمه کرد : من طوریم نمیشه . حالا میدونم دارم چیکار می کنم. تو میدونی که این نمیتونه بهم صدمه بزنه فقط امیدوارم بعد ازین اتفاق تو هنوز منو دوست داشته باشی ، شاید من یه ذره گنده تر از اونی که قبلا بودم بشم.
هری به تلاشی خود برای کاستن فشار آن لحظه لبخند زد. هرمیون لبخند نزد ، در عوض دوباره به چشمان سبز درخشان او نگاه کرد.
مهم نیست هری . من دوست دارم مهم نیست چی بشه. هر اتفاقی که بیفته ما
باهاش رو به رو می شیم ، اما تو به این آسونیا از دست من خلاصی نمیشی
هری ، دوباره لبخند زد ، اما در همان زمان قلبشی از هیجان پر شد. تا این مرحله از عشق کوتاهشان ، هیج یک کلمه " عشق " را به زبان رهاورده بود و شاید در شرایط عادی لحظه مناسب برای بیان چنین کلمه ای هنوز فرا نرسیده بود . اما این شرایط عادی نبودند . با محبت دستش را در میان موهای قهوه ای هرمیون فرو برد و سپس دوباره خیلی کوتاه یکدیگر را در آغوش گرفتند . و بعد هرمیون بدون یک کلمه حرف ، چرخید و فورا اتاق را ترک کرد.
 
________________
فنجان هافلپاف معصومانه روی یک مشمع سفید کنار تعدادی وسایل درخشان و استیل دندانپزشکی قرار داشت. همچنانکه خیره به فنجان بود، با دست چپش آنرا بالا برد ؛ تیغ اره پشت سرش وزوز می کرد. تقریبا به آن زل زده بود. با خودش فکر کرد ، آخریشارع .
در کسری از ثانیه ، حوادث غیرعادی شش هفته گذشته از ذهنش گذشتند. مرگ دامبلدور ، فرارشی از لیتل وینگینگ ، ملیسا مونتگمری ، فرار از دست ایوان ، مورد توپ و تشر تمام بریتانیای کبیر قرار گرفتن ، نامه دامبلدور ، جذب دو جاودانه ساز و حالا آخرین آنها که در دسته داشت .
از گوشه چشمش ، دوستانش را دید که از پنجره در حال تماشای سمت چپ او و کمی هم پشت سرش بودند . نفس عمیقی کشید و به سمت اره که جلوی وی در حال کارکردن بود، گام برداشت . با هر دو دست به دقت فنجان را نگه داشت ، بالای فنجان در دست چپ و پایین فنجان در دست راستش بود ، در حالیکه حدود 4 اینج بین آنها باقی مانده بود . با دقت به صورت اریب فنجان را به تیغه نزدیکتر کرد .
وقتی فنجان با تیغه تماس پیدا کرد، تقریبا از دستان هری خارج شد و فنروار به پشت برگشت. او تقریبا روی کاشی سفید کف اتاق رهایشی کرده بود، اما
درست به موقع خودش را جمع کرد .
- همرکز کن !
خودش را سرزنش کرد . او نمی توانست صدای نفسی های بریده هرمیون را ، که لرزان پشت پنجره ایستاده بود ، بشنود . به هرحال اعصابش آرام باقی ماندند و دوباره با دقت فنجان را درون تیغه فشار داد ، این دفعه تا متقاعد شود که فنجان سر جایش باقی می ماند ماهیچه های ساعدهایش کشیده شدند.
جرقه هایي سرخ از سطح نقره اي ، جایي که تیغه با فنجان تماسی داشت منعکس مي شدن ، و هري فنجان را در همان جا نگه داشت .یالت دقیقه اي زمان گذشت تا اینکه
نبود. حتي یاث خراشی کوچلث هم بر سطح فنجان ظاهر نشده بود، حتي جايي که در تماس با تیغه بود گرم هم نشده بود . وقتي هرمیون این را دید صورتش را در هم کشید ، اما هري هیچ تغییري در قیافه اش رخ نداد. در حقیقت او حتي ذره اي هم متعجب نشده بود . او این کار را به صورت معمول انجام داده بود و از نیروي خودش در این کار بهره اي نبرده بود . از مواجه اش با
________________
آویز و تلاشي که براي آتش زدن جام به کار برده بود، میدانست که چیزي بیشی از این ها مورد نیاز است. او مي بایست به ان حمله مي کرد. نفس عمیقي کشید دوباره فنجان را با دو دستش گرفت و چشمانش را بست و به شدت روي فضاي ما بین دستانش تمرکز کرد. تنها کمي لاي چشمانش را باز کرد تا تیغه محو را سر جایش قرار دهد، بعد دوباره فنجان را در مقابل تیغه گرفت، و باز چشمانش را بست. یاد حمله اي که به دفترچه خاطرات، آویز و جام کرده بود افتاد، و چهره اش ناخودآگاه و اتوماتیلت وار اخمي بزرگ را نشان داد. هرمیون تنها مي توانست نیم رخ هر ي را ببیند، اما مي توانست احساسی کند که او به شدت مشغول مي باشد . لب پایینش را گزید و به رون نزدیک شد . از آنجا که رون مي توانست در اث کند او چه رنجي را تحمل میکند، دستش را دور شانه هرمیون حلقه کرد. هرمیون به زحمت متوجه این کار شد، اما باز هم یافت الي دو اینچي به او نزدیک تر شد و لبخندي از آسودگي بر لب هایش نشست. یلت دقیقه اي از زمانی که هري چشمانش را براي تمرکز بسته بود مي گذشت جرقه ها درست به مانند قبل از فنجان خارج مي شد رت ، و هیچ پیشرفتي را از زمان اولین تلاش نشان نمیدادند. قلب هرمیون از اینکه متوجه شد شاید اره آن طور که هري م یخواست عمل نکند، گرفت. احساساتش از ترسی به نا امیدي تبدیل شد.
اون کار نمیکنه رون . فکر نمیکنم این راه درستش باشه. قبل از اینکه رون بتواند جوابی بدهد ، ایوان مداخله کرد : صبر داشته باشی. اون الان داره احساسش میکنه. چند دقیقه اي بهش وقت بده. اعتماد به نفس کاراگاه، براي هرمیون خوب و مناسب بود و باعث شد تا او دوباره برگردد و به هري نگاه کند، و با تلاشي بي کلام حمایت خود را از او برایش حواله کند. هري هیچ از زمان آگاهي نداشت و موقعیتش مانند این بود که به خلسه فرو رفته باشد. کم کم گرمايي را در دستانش حس کرد ، که به تدریج رو به افزایش بود .در بلگ لحظه متوجه شد فنجان به طور قابل ملاحظه اي گرم شده و در آن موقع مي دانست که میتواند. با این اطمینان و فشارشی بر روي فنجان را افزایش داد. جرقه ها دو برابر شدنت، هم از نظر حجم و هم از نظر شدت عمل ، به رنگ قرمز روشني مي درخشیدند، و از سایش سریع تیغه بر روي فنجان صداي جیغي تیز مانند به گوش میرسید، گویي فنجان در حال جیغ کشیدن بود . هري فشارش را بیشتر کرد و دستانش به قدري گرم شدند که دیگر نمیتوانست فنجان را در دست نگه دارد. با خود فکر کرد: دیگه نزدیکش شدم. دیگه تمومه. هرمیون و بقیه هم که متوجه شده بودن د تغییري در شرف رخ دادن است ، بي حرکت ایستاده بودند. هرچند زماني که هري ناگهان چشمانش را کاملا گشود، و آنها توانستند از گوشه چشمانش انعکاسي از جرقه هاي بین آهن و اره را در
 
________________
چشمان سبز وي ببینند ، همه نفس هایشان را حبس کردند . هري به مانند یلت وزنه برداري که میخواهد رکورد جدیدي را به ثبت برساند فریاد میکشید. آنها صداي آژیري شنیدن و در همان لحظه اره فنجان را چنانکه گویی شاخه اي از درختان غان است ، به راحتي برید . هر ي دو تکه فنجان را کشید و قدمي به عقب برداشت ، به سختي نفسی مي کشید اما هوشیار بود. ظرف چند ثانیه، مهي آشنا از دو تیکه فنجان پدیدار گشت، با هم ترکیب شده و مارپیچي ساختند.
{{ {{ {{ {{ {{ {{ {{ {{ {{ {{ {{ {{ {{ {{ {{ {{ {{ {{ {{ {{ {{ {{ {{ {{ {{ {{ { { { { { { { { { { { { { { { { {{ {{ {{ {{ {{ {{
لرد ولدمورت با تمسخر در حالی که داشت آتش بزرگ زیرش را مي نگریست کفت : حالا اون ها مي فهمند که من هنوز قدرتي هستم که باید از من حساب ببرن! آن روز صبح وي به موفقیت هایي بزرگ دست یافته بود، چندین خانه جادوگر را در کنت نابود کرده بود، احتمالا هم اعضاي آن خانه ها را کشته بود ، باعدت شده بود تا پل خارج از محله گلاسگو فرو بر یزدی، تعدادي از مسافران را کشته و زخمي کرده بود و در منطقه جنگلي مرکزي انگلستان آتشي عظیم بر پا ساخته بود
در هر سه محله او نشان سیاه را بر آسمان نشانده بود، در نتیجه جهان جادویي به
حال قسمتي از وي از اینکه مجبور است اینگونه خود را براي انجام چنین کار هایی پایین بیاورد، خشمگین بود. او براي چنین اهدافی مرگ خوارانی در اختیار داشت، به جز این که به خاطر اهمال خودش و عدم صلاحیت پیروانش ، او تقریبا قسمت اعظم ارتششی را از دست داده بود. و آنهایي که باقي مانده بودند ، خام و بي تجربه بودند. مفت خور هاي بي اهمیتي که او براي حمله به هاگوارتز آنها را انتخاب نکرده بود. از بالای تپه ، میدید که اولین گروه از آتش نشان های مشنگ ها وارد آن آتش مخرب شدند که احتمالا مهار کردنشی چندین روز کار طاقت فرسا طلب میکر د البته اگه مهار میشد. در حالت معمولی از هرج و مرج و آشفتگی ای که به وجود اورده بود و قدرتشی را بر رخ انها می کشید نهایت لذت را می برد . اما این بار از این شاهکارشی لذت زیادی نبرده بود، همه اینها در مقابل عمل اصلی تنها نمایشاتی فرعی بودرن. جاودانه سازها و هری پاتر. نقشه اش این بود که به هاگوارتز حمله ببرد و آنجا و تصاحب کرد ، اما نتوانست آن نقشه ای که ریخته بود را اجرا کرد. بعد از پیروزی بر تعداد محدود نیروی مقاومت که در مدرسه بودند ، می توانست حفاظ های خودش را بر فراز مدرسه برپا کند تا از هجوم کاراگاه های وزارت خانه از طریق زمین جلوگیری کند. وقتی با قلعه متروکه مواجه شد، سست شد و دیگر نتوانست آن برنامه ای که فکرش را کرده بود پیاده کند. به جای برپاکردن حفاظ ها، مستقیما به سمتاتاق جوایز رفت که اشتباهی بدون عذر موجه بود. صفوف سربازان تنها تا زمانی برقرار بود که متوجه شدند دشمنانشران فرار کرده اند. از آنجایی هم که رهبرشان جای دیگر مشغول بود، آنها به غریزه طبیعی خود عمل کردند. بعد از آن تنها فاجعه بود و او باید فرار میکرد.
اما تا زمانی که نقشه بهتری نریخته بود، تصمیم گرفت تا انتقام بگیرد، خرابی و غارت به بار آورد تا به یاد دنیای جادوگری بیاورد که او هنوز کسی است که آنها باید از وی بترسند. حالا چی؟؟
وسط روز ، خوشحالی که در وزارت خانه مثل یک رود جاری شده بود ، به وسیله اولین خبری که از مقابله به مثل ولدمورت ، دود شد و به هوا رفت نتیجه یک فاجعه مسجل بود و وزیر دفاع سعی می کرد تا کاراگاه ها، کسالی که ذهن ها را پاک می کردند و دیگر پرسنل رسمی را در این سه نقطه مستقر سازد. کارگاه ها که همچنان از عملیات شب قبل خسته بودند ، خود را به سرعت به اتاق های انتقال رسانده و و به نقاط نعیین شده سفر میکردند ، اما آنها یا اطلاعات کمی داشتند و یا هیج اطلاعاتی در اختیارشان قرار نگرفته بودر واضح بود که زمانی که آنها خود به آنجا می رسیدند ، کاملا موضوع را درک
میکردند. همه به یک نگرانی مشترک می اندیشیدند: آیا باز هم خواهد بود؟ آیا این تنها یک شروع است؟
سرپرست ایوان هرینگتون به طور مبهمی به یاد آورد که وی هیچ گزارشی از وظیفه آن روز صبحشی به او ارانه نداده است ، اما به خاطر فشار بحرانی که به وجود آمده بود ، او هیج عکس العملی نسبت به غیبت کاراگاه مزبور نشان نداد. از آنجا که خود وی آن لحظه موجود نبود، تصمیم گرفت این موضوع را بعدا بررسی کند. خلق و خوی وزیر اسکریمجور هم درست به مانند زیر دستانش از این رو به اون رو شد. در حالی که اخبار رسیده از هاگوارتز می توانستند به عنوان پژواکی از پیروزی باشند، اما این تراژدی های آخر هر پیروزی سیاسی ای که وی امیدوار به کسبش بود را نقش بر آب میکرد. به علاوه او از افرادش خواسته بود تا به تعقیب کسی که نباید اسمش را برد و باقی افرادش تا جایی که امکان دارد بپردازند. حتی اگر نتوانسته بودند خود لرد سیاه را دستگیر کنند، که این گونه به نظر می رسید ، اگر وزارتخانه می توانست تعداد افراد باقی مانده وی را دستگیر کند، به مقدار زیادی از قدرت ولدمورت می کاست. حالا
 
________________
دیگر وزیر هیچ چاره ای نداشت به جز اینکه نیروهایش را وقف پس آیند های حمله لرد سیاه کند. جویده جویده به معاونش گفت: دو قدم به جلو ، و یه قدم به عقب . حداقل این
جوری یه کاری انجام شده است.
هری پاتر خیلی کم متوجه این امر بود که وزیر سحر و جادو اسکریمجور چقدر از این کار او ، که شکست دادن لرد ولدمورت بود استفاده خواهد کردر در آن لحظه، او تمام حواس خود را معطوف به تصوری از تام ریدل کرده بود که داشت کم کم جلوی رویش ظاهر میشد. این ریدل مطمئنا از آن سرپرست هاگوارتزی که هری در تالار اسرار دیده بود ، مسن تر بود، اما خب هنوز تغییرات و دگرگونی هایی که باعث میشدن تا ظاهری غیر انسانی داشته باشد را انجام نداده بودر تام بازهم همان ردای سیاه جادوگری خود را پوشیده بود، به نظر در اواخر بیست سالگی بود، شاید هم سی ساله، هنوز جوانی بود که تازه علائم پیری بر چهره اش نشسته بود.
از آنجا که تام ریدل در تمام طول دوران زندگیش قدم به داخل یک مطب دندانپزشکی مدرن نگذاشته بود ، جاودانه ساز به اطراف این اتاق عجیب و غریب نگاه هایی کوتاه و مختصر انداخت. چند فوتی بالاتر از سطح زمین شناور شد و سطح چشاهانش در مقابل گردن هری ، قرار گرفت.
هری که تازه از فشار ناشی از نابود کردن فنجان هافلپاف خلاص شده بود ، و به سختی نفس میکشید ، چوببستی ناشی را به سمت سینه جاودانه ساز گرفت. در سمت دیگر شیشه، دوستان هری ، به علاوه ایوان و آقای گرنجر از پشت پنجره حوادث داخل را نظاره گر بودند. از آنجا که آنها در مطب اقای گرنجر بودند ، نتوانسته بودند به زور او را متقاحد به رفتن کنند در آن لحظه همه آنها نفس هایشان را حبس کرده بودند.
هری با صدایی آرام گفت : سلام تام. خیلی بامزه است که تو رو در این چیز ها می بینم. از شنیدن این مطالب لبخندی بر صورت جاودانه ساز نقش بست.
_ چرا منو آزاد کردی پسر ؟ تو نباید خودتو وارد مسائلی کنی که از اونها هیچ چیزی نمیدونی. با ازاد کردن من ، تو خودت رو محکوم به این کردی که خدمتکار من باشی.
 
________________
_اوه ، اما من همچین هم بی اطلاع نیستم ، تام ریدلی ، فرزند نا مشروع یک پدر مشنگ. تام ، تو هم مثل من یک نیمه اصیلی . من هم مثل تو یه یتیمم . ما بیشتر از اون چیزی که تو فکرش رو بکنی ، وجه تشابه داریم. هری به تمسخر لبخندی زد و اضافه کرد : تو حتی میتونی ما رو روح های
برادر بدونی.
و جلوی خنده خود را نگرفت.
تام مظنونانه پرسید : تو کی هستی؟ خیلی برام آشنا میایی ، اما نمیشناسمت . تو خیلی از من جوون تری ، بنابراین نمیتونیم با هم به هاگوارتز رفته باشیم ، اما حسی
دمای کنم یشملشنا سمنت. - خداب ، تو باید بشناسی ، تام . و ظرف یک دقیقه آینده ، خیلی هم بهتر من رو خواهی شناخت.
هرمیون در حالی که به سختی داشت به این مکالمه کوتاه گوش میداد، که دندان هایش را روی هم فشار میداد و با خود فکر میکرد: تمومش کن هری ! و هری هم به واقع در همان لحظه تصمیم گرفت به این مکالمه خاتمه دهد، و چوبدستیش را به سمت سینه تام گرفت. - اون چوب رو بذار کنار پسر ، احتیاجی نیست.... هری وسط جمله اش فریاد زد : " اکسیو." بلافاصله تام احساس کرد ناخودآگاه دارد به سمت جادوگر جوان که بی نهایت آشنا به نظر می رسید، میرود . اولش سعی کرد مقاومت کند، اما متوجه شد این امر امکان پذیر نیست . و از انجا که او
سرانجام می بایست کسبی را تسخیر می کر د ، سرانجام به خودش اجازه داد تا به سمت وی کشیده شود.
تام با خود فکر کرد: این پسر جرقه های زیادی با خودش داره ، اون میتوانه خیلی خود با در خدمت اهداف من باشه. وقتی که آن چیز به یک فوتی شکم هری رسید، او زمزمه کرد : بیا، برادر هات
جاودانه ساز به شکل یک مه در آمد و به قسمت بالایی بدن هری وارد شد . هری حتی این بار به زحمت متوجه این امر شد، و هیچ درد و آسیبی را حسی نکرد. در حقیقت ، او این بار این حرکت را خیلی هم خوشایند یافت. آقای گرنجر مات و متحیر ایستاده بود و اصلا نمیتوانست چیزی را که شاهدش بود را بلور کند. هرمیون شروع به دویدن به سمت داخل اتاق کرد، اما آقای گرنجر که نگران امنیت دخترش بود، مشت دستش را گرفت . ناگهان ، چشمانش برای
 
________________
چند ثانیه ای به نقطه ای خیره شدن و بعد بی حرکت ایستاد . ایوان خیلی سریع چوبدسد قشی را پایین اورد. او با صدایی صاف که اصلا نگران به نظر نمیرسید از ایوان پرسید : خب ، بالاخره تونستید اون کار کوچولوتون رو انجام بدید؟ فقط امیدوارم اره به دردتون خورده باشه. ایوان او را مطمئن ساخت : بله، تقریبا تموم شده ، و باید با خوشحالی به اطلاعتون برسونم که اره هم خیلی خوب کار کرد. دندانپزشک پاسخ گفت: «عالیه، عالیه. خب، من دیگه باید برم. باید خودمو برای قرار یک و ده دقیقهم آماده کنم. متاسفانه باید بگم که احتمالا این کار براشی چندان لذتبخش نخواهد بود.» رویش را برگرداند و توجهش را از جادوگران و ساحرهها برگرفت در همین حین ، هرمیون هری را دید و در حالی که با ریختن اشکهایشی که به خاطر تنش مشاهده جذب آخرین جاودانه ساز بود، می جنگید، دوباره با تمام توانش او را در اغوش کشید .رون و جینی که هر دو در خصوصی اینکه چگونه این جاودانه ساز روی هری اثر گذاشته است نگران بودند، در پشت سر آنها ایستاده بودند. هرمیون با راحتی خیال و تحسین زمزمه کرد : هری تو انجامش دادی .تمام شد هری، این اخرایش بود. در پاسخ، هری پوزخندی زشت زد که تا به حال هیچ کدام از دوستانش آن را ندیده بودند و گفت: نه هنوز یکی دیگه مونده . الان وقته به تور انداختن ماهی بزرکه. برای یک لحظه هرمیون لرزید اما به خودش قول داد که هر چه که شود از هری نمیترسد و او را هر چه که خواهد شد ، قبول میکند زیرا میداند که هری واقعی هنوز وجود داد و در نهایت در جنگ بین اراده ها پیروز میشود. | تو راست میگی هری، یکی دیگه مونده و واگر ما طعمه را درست قرار دهیم به قلاب ما گیر خواهد کرد. هری به چشمان هرمیون نگاه کرد و همان گرما در وجودش جاری شد عصبانیتی که چند لحظه قبل داشت ، ناپدید شد و لبخندی بی ریا زد. بعد خندید و گفت : چرا همه چی به ماهیگیری شبیه میشه ؟ من حتی از ماهیگیری خوشم نمیاد. هر چهار دوست می خندیدند و آنها از ا ینکه می دیدند هری هنوز حس شوخ طبعیشی را دارد، آسوده خاطر شدند. اگر چه لبخندشان وقتی چشمان هری دوباره قرمز شد، متوقف گشت. هرچند، این بار به طور تصادفی چشمانش سفید شد و از شکل افتاد و هرمیون حسی کرد که
 
________________
هری تعادلش را از دست داده است . به همین خاطر او را تنگ در آغوش گرفت اما حرکت او به قدري سریع بود که او را به عقب به سمت اره روشن هل داد .رون و جینی با هم جلو پریدند تا دوستانشان را بگیرند و سعی کردند تعادلشان را قبل از اینکه کاملا بیفتند ، حفظ کنند . هم چنانکه 4 دوست رو هم افتاده بودند، چشمان هری همچنان با شدتهای مختلف میدرخشید.
ایوان بعد از آنها وارد شد و فورا چوب جادویشی را بیرون آورد و اره را متوقف کرد. ایوان قدم به جلو برداشت و چشمان و صورت هری را به دقت بررسی کرد، به هرحال نگرانی 3 دوست جادوگر جوان غیر قابل بیان بود. سرانجام جینی در حالي که نفسی را حبسی می کرد برسید: چه اتفاقی براشی افتاده ، حالشی خوب میشه؟ ایوان خونسردانه پاسخ داد: در حال حاضر، داخل بدن هری جادوهای بسیاری در جریانه. که بعضی وقتها نیاز به آزاد شدن دارن و در مورد هری ، این آزاد شدن از طریق چشمانشی ه ست. من فکر میکنم هري به زمان نیاز داره تا بتونه و با این جاودانه ساز جدید هم وفق پیدا کند. کجا میتوانه دراز بکشه ؟ هرمیون در حالی که با دستش به طور ناگهانی او را می کشید دستوری گفت دنبالم بیا هری. رون در کنار هری بود و دستش را روی شانه اش گذاشته بود تا او را ثایت نگه دارد. هرمیون او را به سمت اتاق پشتی بر د همانجايي که تقریبا یلث هفته قبل یا بیشتر هری از زیر شنل نامرئی اش بیرون امده بود و به هرمیون موهای کوتاه و بلوندش را نشان داده بود . اکنون این جریان گویی متعلق به سالها بیشی بود هرمیون به هری کمک کرد تا روی کانابه دراز بکشد. هری سرش را روی دسته دشک دار کاناپه گذاشت و جینی سریعا کوسن کوچکی نزدیک صندلی پیدا کرد و ان را زیر سر هری گذاشت . هری چشمانش را بست و برای چند لحظه آرام شد تا موقعي که دوباره ماهیچه هاش منقبض شده و احساس لرزشی کرد. دوستانشی نفسشان را حبس کردند و هرمیون لب پایینشی را گاز گرفت. آنها به خوبي نور سبز رنگی را از پشت چشمان هری که به خواب رفته بود میدیدند.
:k k:k k k :k k :k k:k :k k :k k k :k:k :k k :k:k:k :k k :k :k:k :ktik :k :k:k :k:k :k :k :k :k:k:k:k :k :k:k
- کارت عالی بود هری . تو تبدیل به همان چيزي شدي که من همیشه در موردت
•بهشر ، اعتقاد داشتم. بی نهایت بهلت افتخار مي کنم.
هری ، آلبوسی دامبلدور را دید که از پشت میزشی در دفتر مدیریت خارج شد . در دیدش ، دفتر مه الود بود؛ و تنها میتوانست روبرویشی را واضح ببیند.
 
________________
هری با ترسی پاسخ داد : اما من از دستش دادم ، قربان . من خود او شدم. چشمام درست مثل او مي درخشهر احساسی میکنم دیگه خودم نیستم دیگه نمیدونم کی هستم. مدیر متوفی میزش را دور زد و درست روبروی جادوگر جوان به میز تکیه داد. هری پرسید: آیا من اشتباه کردم؟ راه دیگری هم بود؟ چرا به من نگفتید؟شما حلقه رو نابود کردید. شما میدونستید چطور این کار رو انجام بدید ولی به من نگفتید.
- و من دستم رو از دست دادم . تو باید 4 تا رو از بین میبردی . نمیتوانستم بهت اجازه بدم از روشی که خودم استفاده کرده بودم، استفاده کنی • اون طوري تو خودت رو ناقص میکردی و دیگه نمیتوانستی کاری از پیش ببری . نه هری ، من اجازه چنین چیزی را نمیدادم. برای من به عنوان یلفت پیرمرد، از دست دادن یک دست به نابود کردن یک جاودانه ساز می ارزید. - اما، آیا جذب کردن اونها بهتر بود؟ من دیگر هری پاتر نیستم. من یه غریبه ام. یه غریبه خطرناک. - نه هری تو غریبه نیستی. تو تنها یک مرد جوان ساده اي هستی که در موقعیتی غیر عادي قرار گرفته. اون جوان ساده هرگز تو را رها نمیکرد.
هری سرش را به نشانه مخالفت تکان داد و گفت : اما الان درون من ، همش از اوست .3 تا جاودانه ساز ، به علاوه آنچه که در کودکی ام رخ داده . در وجود من خیلی بیشتر از خود ولدمورت ، اون حضور داره. با وجود اینکه صدای هری حاکی از ناامیدی بود، دامبلدور هم چنان که بینیش را کج میکرد تا نگاهی به عینک نصفه اش بکند، تنها لبخندي زد. - اما تو فراموشی کردی که هیچ هری پاتری در وجود لرد ولدمورت نیست و این مزیت توست. و قبلی از اینکه ادامه دهد ، لحظه اي مکث کرد : تا الان تنها یک عاملی در اونچه که تا حالا انجام دادی، کمه هری میتونی بگی اون چیه ؟ سعی کن گفتگوهای بسیاری که در این اتاق تا قبل از مرگ نابهنگامم با هم داشتیم به یاد بیاری. لازم نبود که هری راجع به این سوال بیشتر از یک لحظه فکر کند . او قبل از اینکه نگاهش را به زمین بیاندازد به صورت سالخورده مرشدش، نگاه کرد. - عشق. من تاحالا از قدرت عشقی استفاده نکردم . این رو میدونم ، اما نمید ونم چطور باید این کار رو انجام بدم. من دیگه نمیتونم حتي حسش کنم ! از ولدمورت خیلی در من هست ، تنفر زیاد و شیطانی. نمیتونم بهش غلبه کنم. - با اینحال ، دیروز عشقت رو نسبت به خانم گرنجر در غیر عادی ترین روشش اقرار کردی. ایا این رو هم از دست دادی.
 
________________
نه ، من دوستش دارم، اما این فرقی دار ه. این • • • • • • • • • • • » هری نتوانست لغت مناسب
را پیدا کند. «این عشقی ساده و معمولیه ، عشق بین دخترا و پسرا.
و مادرات ، عشق ساده مادر به کودکش را داشت . عشق اون به تو از عشق بقیه
مادران به فرزندانشون بیشتر نبود ، ولی توالان خیلی خودب معنی قدرت عشقی اونو میفهمی. در برابر طلسم مرگ ایستاد و اونو به سمت دیگه ای چرخاند. این قدرت از تو در خانه ات تا وقتی که 17 سالت شد، محافظت کرد و تنها عشق ساده یک مادر به کودکشی بود . یه عشق معمولی ، همونطور که خودت گفتی ، اما در عین حال قدرتمند ترین نو عشی که شکتنشی هم خیلی سخته.
هری بی احساسی به او خیره شد ، سعی میکرد تا حرف های دامبلدور را بفهمد. برایش هیچ مفهومی نداشتند. نمیتوانست ان را بفهمد. - من نمیدونم، قربان. باید چه کار کنم ، طلسم عشق بفرستم؟ فکر کنم اون رو در سال هفتم یاد داده باشند. بدبختانه، من نمیدونم ایا میتونم در اون کلاس شرکت کنم یا نه.
- تو هیچ دستور کاری نمیخوایی، هری. عشق طوري در وجود تو حل شده که هیچ گاه از تو جدا نخواهد شد. اجازه بده موقعیت رو در دست بگیره. موقعی که احساسی بیزاری میکنی ، مکث کن و روی دوستانت دوشیزه گرنجر و آقای ویزلی حتی دوشیزه ویزلی تمرکز کن. انواع مختلفی از عشقی وجود داره ، تمام اونها ساده ولي قدرتمند هستند. وقتی زمانش برس ، تو خودت خواهی دونست که چه کاري باید بکنی. این راه و رسم جادوگران بزرگه . تو فکر میکنی من حرکاتم را وقتی در جنگم برنامه ریزی میکنم ؟ البته که نه، من تنها خیلي ساده به غرایز و توانایی هایم اتکا میکنم. تو جادوگر بزرگی خواهی شد، هری؛ تو این را در دریاچه ثابت کردی. به غرایزت، به دوستانت اعتماد کن . به قدرت عشقی اعتماد کن. دامبلدور در همان حینی که صحبت میکرد، به پشت میزش برگشت و روی صندلی نشست. و وقتی که آخرین لغات از دهانش خارج شد، ناپدید گشت.
{{ {{ {{ {{ {{ {{ {{ {{ {{ {{ {{ {{ {{ {{ {{ {{ {{ {{ {{ {{ {{ {{ {{ {{ {{ {{ {{ {{ {{ {{ {{ {{ {{ {{ {{ {{ {{ {{ {{ {{ {{ {{ {{ {{ {{ {{ {{ {{
هنگامیکه هری بر آن کاناپه سفت بیهوشی و ناآرام افتاده بود، هرمیون در اتاق راه میرفت، صورت در هم میکشید و اخم میکرد . افکار زیادی از ذهنش میگذشت، اما نگرانی بیشترش تغییر احساس هری نسبت به او بود، درست شبیه به تغییر احساسش نسبت به جینی . آیا عشقشان قبل از اینکه حتی شروع شود، پایان مي دافت
او میتوانست با مرگ روبرو شود، اما احتمال داشتن مرگي بدون عشق دوطرفه ای که اکنون با هم در آن شریلت بودند، باعث آشفتگي و حیرانیش مي شد. طوري که حتي حرفهای ارام کننده رون و جینی هم نمیتوانست او را ارام کند.
________________
عاقبت بعد از گذشت نیم ساعت، ایوان دستش را روی شانه هرمیون گذاشت و جلوی راه رفتن بی وقفه اش را گرفت . با دست دیگرش ، چوب جادویش را به
- بنشین هرمیون و دستش رو بگیر. اون به تو احتیاج داره. اگر دستشو بگيري ، اون میفهمه و احساسش میکنه.
سخنان مرد مسن تر، او را آرام کرد و هرمیون به نشانه موافقت سرش را تکان داد. نشست و دست هری را بلند کرد و با دو دستش آن گرفت . تماس با او کمی اعصابش را آرام کرد و او متفکرانه به صورت هری خیره شد. او موفق شده بود کارهای بسیاری را در این زمان کوتاه به انجام بررساند . کمتر از دو ماه قبل بود که عزادار مرگ پروفسور دامبلدور بودند، و هرگز باور نمیکرد که تمام جاودانه ساز ها قبلا از بین رفته باشند . او هم درست مثل هر کسی دیگری ، فکر میکرد که حداقل ماهها و یا شاید هم سالها برای آن وقت خواهند داشت و حالا در مورد ساعت صحبت میکنند، نه ماه و نه سال . گهگاه هرمیون میتوانست ببیند که چشمان هری از زیر پلکهایش مي درخشند در حالي که در دیگر اوقات این امکان وجود نداشت. حتی دستش هم ناگهان گرم میشد تنها یک ثانیه طول میکشید تا به درجه نرمالش برگردد . واضح بود که اتفاقات زیادی در درونش در حال رخ دادن بود. سرانجام بعد از گذشت نیم ساعتي دیگر، هری شروع به تکان خوردن کرد و سرش چند اینچي عقب جلو شد . هرمیون فشار دستانش را بیشتر کرد و هری هم در مقابل آنها را فشرد که سبب شادی فوق العاده هرمیون شد. در این لحظه، هری چشمانش را باز کرد و هرمیون با لبخندی عاشقانه به او خوشامد گفت . رون و
جینی هم به پشت سر هرمیون آمدند در نتیجه هری مي توانست هر سه آنها را با هم ببیند. ایوان سرجایش باقی ماند. هرمیون به آرامي پرسید: هری ، حالت خوبه؟ کاری هست که من بتونم برات انجام ۱ ص ؟
بلم
شری در جواب زمزمه کرد: تو قبلا انجامش دادی.
چشمانش دیگر قرمز نبود، اما به اطراف اتلق نگاه سریعی انداخت و چشمانش در طول اتاق به چرخشی در آمد. نفسی عمیقی کشید و با کمک هرمیون ، نشست . ایده
ای به ذهنش خطور کرد. ناگهان ایستاد و سرانجام گفت: بیا بریم، من باید پتی گرو رو دوبلوه ببینم . همینطورم دراکو رو .
 
________________
فصل سی و چهارم:
فقط آزادش کن
اینکار و میکنی؟ در اکو بلافاصله سرش را تکان داد: البته. من الان هر کاري میکنم. دیگه چي براي از دست دادن دارم؟ - میدونی که ممکنه پایان بدي داشته باشه
هري ادامه داد: ممکنه بمیريا. در اکو با صراحت پاسخ داد: من همین الان هم مردم. ولي دوست دارم لرد سیاه رو هم با خودم ببرم. هري در حالي که از پاسخ دراکو راضي بود، نگاهش را به فرد دیگري که از او سوال را پرسیده بود انداخت.
پیتر ؟ جادوگر طاس در حالي که جواب میداد سرش را تکان داد : آره، آره، من اینکار و میکنم ولي شاگ دارم اثر کنه . لرد سیاه قدرتهایي داره که ما هیچي دربارش نمیدونیم.
او از روي اضطراب کمي خود را عقب و جلو کرد. نقشه ي هري قریب به یقین مرگ او را در برداشت، و احتمالا بعد از یک دور شکنجه ي درست و حسابي: ولي من اینکار و میکنم؛ من اینو به تو بدهکارم هريد. هري گفت: تو بیش از این به من بدهکاري، تو زندگی پدر و مادرم رو به من بدهکاري. ولی این بهترین کاریه که میتوني بکني. رون کنار دیوار اتاق ایستاده بود و دو طرف او هرمیون و جیني بودند . هنگامي که آنها دو زنداني را دیده بودند خشم درون همه ي آنها چون چشمهاي جوشیده بود، خصوص با رون دوباره در اینباره که ایا استفاده از آنها کار معقولي باشد شاه کرده بود. ایوان چند متر آنطرف تر از هري ایستاده بود و به جادوگر جوان اجازه میداد تا با در اکو و پیتر حرف بزند.
بعد از آنکه هري در دندانپزشکي بیدار شده بود، به دیگران گفته بود که فکري دارد . طي نیم ساعت بعد از آن آنها به سرعت نقشه اي طرح کرده بودند و تعیین بعضي نکات از آن را به اولین فرصت موکول کرده بودند. به ناچار آنها قسمت زیادي را به شانس واگذار کرده بودند، ولي هري قاطعانه هرگونه به تاخیر انداختن مواجهه به بعد را رد کرده بود. ایوان ساعتش را نگاه کرد و به بقیه گفت: الان ساعت 4:30 هستش باید زود شروع لکنیم. او نگاهی از روي تنفر به دو زنداني انداخت.: درباره اونها مطمئني هري؟ اگه دست من بود اونها رو مینداختم
از کابان، با یه دیوانه ساز اختصساطیسي براي هر کدوم. هري دوباره به آن دو خیره شد و قبل از آنکه خود را کنترل کند چشمانش اندکي درخشید. نه، من بطور کلي به اونا اطمینان ندارم. ولي اونا کاري رو که باید انجام میدن. والا ما میتوانیم نقشه رو لغو
کنیم و بزاریم لرد سیاه خودش حسابشون رو برسه. من که بخاطر این دو تا اشلات نمیریزم. ایوان گفت: باشه، پس شروع میکنیم. من میرم پایین و براي ریموس و کینگزلي و بقیه توضیح میدم . ظرف بیست دقیقه براي رفتن اماده میشیم.
و بعد با سرعت چرخید تا اتاقی را ترلیت کند. طی چند دقیقه اي که آنها داشتند، نگاه هري به چشمان هرمیون گره خورد. آنها به شدت به هم خیره شدند. - رون، میتواني تو پیش اینا بموني ؟ من میخوام یه دقیقه با هرمیون صحبت کنم. رون از روي فهمیدن سرش را تکان داد: البته، رفیق. ما مراقبشون هستیم. هري، هرمیون را به اتاق بغلی هدایت کرد، که اتفاقا محل کتابخانه ي بزرگ صاحبان خانه بود که ظاهرا چند دهه دست نخورده بود. ردیف هایی از کتابها با جلدهاي چرامي در کنار دیوار وجود داشتند و در قفسه هایی از جنس چوب گردوي تیره چیده شده بودند . دو میز کوچک روي یا فرش رنگ و رو رفته قرار داشتند و هر کدام دو صندلي تیره رنگ چوبي در کنار خود داشتند. ولي هري و هرمیون از آنها استفاده نکردند. آن دو به نرمی یکدیگر را در آغوش گرفتند و هري، میتوانست اضطراب را در جسم ساحره جوان حس کند. از زمان جذب جاودانه ساز در چند ساعت قبل آنها نتوانسته بودند با هم تنها باشند، و هر دو آنها میدانستند که این آخرین بار خواهد بود. آنها در سکوت یکدیگر را در آغوش گرفته بودند. بالاخره هري در گوش او زمزمه کرد: دامبلدور با من صحبت کرد. همین الان، وقتي من خواب بودم. حدسی میزنم که باید یه خواب بوده باشه، ولي به نظر خیلي واقعي میو مد. توي دفترش بودیم. هرمیون سرش را روي شانه هري استراحت میداد و با دقت به هر کلمه ي هري گوش میکرد و تمامي افکار منفي را که قصد نفوذ به ذهنش داشتند را به زور بیرون میراند.
 
 
________________
هري گفت: این عشقه، یه جورایی من باید از نیروي عشق استفاده کنم . تا حالا که از شی استفاده نکردم؛ در حقیقت با هر جاودانه ساز جدید من حس کردم بیشتر و بیشتر از عشق فاصله گرفتم . نمیدونم اصلا به اندازه کافي تو وجود من باقي مونده یا نه. صدایش میلرزید. هرمیون میتوانست نگراني و دو دلي را در صداي او تشخیص دهد، سرش را از روي شانه هري برداشت و مستقیما به چشمانش خیره شد و با قاطعیت گفت : تو یه عالمه عشق داري هري . من اون رو توي دریاچه حس کردم. موقعي که تو عشقت رو ازاد میکني . مواقعي که سعي نمیکني اون رو سرکوب کني، تو بیش از هر کسي در در ونت عشق داري . این چيزي بود که باعث شد تو دنبال سنگ جادو بري . و توي تالار اسرار، و دلیل نجات دادن سیریوس و من از دیوانه سازها. و بخاطر عشقی بود که تو اون جاودانه سازها رو جذب کردي، چون نمیخواستي هیچ کس دیگه با اونها مواجه بشه . تو میخواي خودت رو بخاطر ما فدا بکني. بخاطر من. این بزرگترین عشقه. هري ایالت اینچ سرش را تکان داد . چشمانش هنوز به عمق چشمان هرمیون خیره بود . گویي عشق درست از چشمان هرمیون به سوي چشمان او فوران میکرد، و به او جرات میداد . در هر حال امشب همه چیز تمام میشد، ولي او میدانست که به تنهایي با شیطان روبرو نخواهد شد. او میتوانست هنوز عشق بورزد. عشق هنوز در وجود او بود.
هري با لبخندي پرسید: چطوریت که تو اینقدر باهوش هستی؟ همیشه میدونی چین باید بگی. هرمیون در جواب لبخندي زد، ولي سرش را به طرفین تکان داد: نه، من نمیدونم. تنها چيزي که میدونم اینه که
تورو بلور دارم. میدونم که تو شیطانی نیستی، و با اینکه تولد هفده سالگیت و هر کدوم از جاودانه سازها روت تاثیر گذاشتن، میدونم که هنوز خودتی. تو همیشه خودت خواهی بود. آنها مختصر یکدیگر را بوسیدند، و بعد دوباره بوسه اي عمیقتر و هردو آرزو کردند که بتوانند چند ساعتی زمان را برگردانند. ولي بعد از چند ثانیه، آنها میدانستند که زمان بیحرکت نخواهد ماند. آن دو دست یکدیگر را فشردند و از در بیرون رفتند.
بلک کتاب قدیمی دیگر به کف سیاه و آجرین یکی دیگر از عمارتهاي بزرگ افتاد، جایی که او ب ه فاصله ي کوتاهی بعد از فاجعه ي هاگوارتز به آنجا نقل مکان کرده بود . او براي پیش از دو دهه وارد این عمارت بخصوص نشده بود. از زماني که اینجا متعلق به چند تن از هواداران سابقش بوده . او زماني که هنوز پول برایشی اهمیت داشته از ثروت آن خانواده بسیار استفاده برده بود . ولي بیش از هر چیز او از کتابخانه ي آنها ممنون بود، جایی که کتابهاي بیشمار منحصر بفردي درباره موضوعات محرمانه ي جادوي سیاه موجود بوده. پس از انکه او از کتابخانه ي شخصی خود ناامید شده بود، به معدود هواداران باقی مانده خود دستور داده بود تا دوباره نقل مکان کنند. اکنون او دیوانه وار درباره بدست آوردن جاودانه سازهاي گمشده اش تحقیق میکرد. تا کنون او فهمیده بود که پاتر باید به گونه اي حداقل یکي از جاودانه سازها را جذب کرده باشد . او نمیدانست که دقیقا چطور این کار را کرده، ولي قصد داشت تا روشي براي استخراج آن تکه روح ها از آن پسر مزاحم پیدا کند. بعد شاید او میتوانست براي تضمین جاودانگي اش جاودانه سازي بسازد -- مطمئنا او دیگر توانایی خت شش جاودانه ساز جدید را نداشت، ولي در نهایت پاث ج اودانع ساز که خوب محافظت میشد میتوانست
کار تضمین جاودانگي را انجام دهد و البته به شرطي که پاتر در قبر خود آرام میگرفت. تا به اینجا او چيزي در کتابخانه ي کم نور و غم افزاي این عمارت کم نور و غم افزا نیافته بود . او خود بهتر از هر کسی میدانست که در باره موضوع جاودانه سازها بسیار کم نوشته شده است. در زمانی که پسري جوان بوده، او هر کتاب و مقاله اي که در این موضوع وجود داشته را خوانده بود . کاري که چندان زماني هم از او نگرفته بود زیرا فقط چند کتاب که جزو موضوعات ممنوعه بوده اند حاوي این مطلب بودند . ولي هیچ یک از کتابهاي شناخته شده هرگز این احتمال را در نظر نگرفته بودند که شاید سازنده جاودانه ساز بخواهد آن را از جادوگر دیگري که جاودانه ساز را غصب کرده پس بگیرد. در زماني که او کتابي بعد از کتاب دیگر را به زمین مي انداخت به غریزه اش اجازه داد تا او را آگاه کند که در هر حال او باید متوجه باشد که خودش کسی است که تا به حال بیشترین تجربه را در زمینه ي جاودانه ساز داشته. در نهایت او میبایست به دانسته هاي خودش تکیه کند. بالاخره، لرد ولدمورت ایستاد و از کتابخانه ي خانه شماره 12 گریمولد خارج شد.
ایوان در نهایت گفت: خیلي خوب، کس دیگه ای سوال نداره؟و چيزي نشنید. او به سوي پیتر پتیگرو و در اکو مالفوي روي گرداند . جادوگر جوان تر با ژستي مغرور ایستاده بود، و پوزخند معروف مالفوي ها را روي لب داشت، ولي کسي از حضار به او اهمیتي نمیداد . پیتر تلاشي براي قیافه گرفتن نمي کرد و بي اختیار از این فکر که به زودي با اربابش مواجه خواهد شد میلرزید. شکلبولیت به پیتر گفت : دستت رو بده من. جادوگر قد کوتاه دستش را بلند کرد و به کاراگاه قد بلند اجازه داد تا آستینهايي رداي مشکي رنگش را تا شانه هایش بالا بزند و نشان سیاه را نمایان سازد. کینگزلي شيعي کوچان را با بندي چرمی به بازوي او بست که ظاهرا یک ساعت کوچل معمولي مشنگی بود . میشل گلد اسمیت هم ساعت و هم بند چرمي را تهیه دیده بود، که میگفت از آن براي بستن ایلات رادیوي کوچلث به خود زماني که راه میرفته استفاده میکرده است. از میان آنان، غیر مشنگ زاده ها دقیقا حرف او را نمیفهمیدند، ولی این حقیقت که این دو قطعه ي کوچک وسیله اي عالی براي مقصود آنان است را با اندلا توجهی درنت میکردند. میشل بعد از دریافت پیام به محض آنکه توانسته بود خود را رسانده بود، و بعد از فهمیدن اینکه او بزودي در یلت عملیات واقعي شرکت خواهد کرد بر خود لرزیده بود . آنهم یالت ماموریت خطرنالت. ماموریتي که احتمال مرگ او را در برداشت. با اینکه او تنها وظیفه ي پشتیباني را بر عهده داشت.
بطور معمول محفل اصلا خیال فرستادن او به چنین ماموریت خطرناکی را نداشت، ولي آنها گزینه هاي زیادي نداشتند. مثلا معلوم شده بود که شیوه ي تفکر مشنگي او مشکل وصل کردن هدف پورتکي به مردي که دست راست ولدمورت است را حل کرده بود. کینگزلي دوبار به ساعت کوچلت ضربه زد و بعد آستین پیتر را پایین کشید. در اطراف اتاق تمامي اعضايي از محفل که توانسته بودند به پیغام احضار پاسخ دهند ایستاده بودند : مینروا مل گونگال، آرتور و مالی ویزلی، فرد و جرج ویزلی، نیمفادورا تانکس، ریموس لوپین، چو چانگ، میش ل، کینگزلي و ایوان. رون، هرمیون و جینی خود را کنار هر ي جا داده بودند.
مالي قبول نکرده بود که به جیني اجازه دخالت دهد، که با اندلات مخالفت هري قبول کرده بود . آنها اصلا نمیدانستند دقیقا چند مرگخوار تحت فرمان ولدمورت باقي مانده اند، بنابراین به تمام چوبدستي هاي ممکن نیاز داشتند. هري قبول کرده بود که جینی میتواند به میشل و چو ملحق شود که کم خطرترین نقش را داشتند، ولي جیني سزاوار سهیم شدن در این ماجرا بود . جیني نمیدانست که خوشحال باشد یا نه، ولي در ته دلش او از اینکه هري به او اعتماد داشت راضی بود. همچنین هر ي اصرار کرد که چو نیز سهیم باشد. او چو را به عنوان ساحره اي توانا میشناخت و دلیلي نمیدید که از کمالث او استفاده نکند. به هر حال، او طبق اراده خودش قبول کرده بود که جاسوسي خود وزیر سحر و جادو را بکند. کمي قبل جیني او را به کناري برده و خلاصه ي وقایع و امور سابق را براي او گفته بود. ایوان به پیتر و دراکو یادآوري کرد: دو دقیقه؛ بعدش اولین گروه از ما میرسه. ما میخوایم که حواس لرد سیاه پرت بشه. وقتی ما رسیدیم، از سر راه برید کنار، و بعد اگه تونستید کماث ما بکنید . اگه بر علیه ما کاري بکنید بدون لحظه اي فکر شما رو میکشیم . اگه کمک کنید به وزارتخونه این رو میگیم . وقتي شما رو محاکمه میکنن این به عنوان تخفیف براي شما حساب میشه. البته ایوان لازم نبود این را بگوید که محکومیت آنها بر فرض آن است که از این ماجرا جان به در ببرند. هري گفت: دیگه صحبت بسه بیاید بریم. صدایش مملو از هیجان بود، و مجددا چشمانش هر از چند دقیقه میدرخشید . چو حتي ذره اي هم تکان نمیخورد، چرا که فهمیده بود که انها با موضوعاتي به مراتب مهمتر از عقت او روبرو هستند. در اکو دستش را روي شانه پیتر گذاشت و میتوانست ترس و لرز مرگخوار بزرگتر را حس کند. او نیز به سهم خود اضطراب زیادي داشت، ولی بعد از چند روز حبس بودن در آن اتاق غم زده، او میتوانست وارد غار یاد شیر گرسنه شود. به نوعي او همین اکنون نیز در همین حال بود. پیتر نفسي عمیق کشید و دست واقعي خود را دراز کرد . ریموس یا چوبدستي در آن گذاشت. اولین باري که او بعد از مدتها چوبي را لمس میکرد از زماني که چوبدستی خود را زماني که هاگرید گردن او را گرفته بود گم کرده بود. از میان تمام خدمتکاران لرد ولدمورت تنها او این قدرت مخصوصی را داشت، که این مطلب را به هنگام سوال و جواب زیر و ریتاسرم براي محفل فاش کرده بود. قبل از آنکه لرد سیاه به لطف خون هري و دست او موفق به بدست آوردن بدن خود در گورستان شود، ولدمورت براي هر کاري در زندگیش به پیتر وابسته بود. گاهي نیاز بود تا پیتر از کنار او برود و موجود پستي که ولدمورت به آن بدل شده بود نیاز داشت تا مطمئن شود که پیتر تحت هر شرایطي میتواند او را پیدا کند. بنابراین ولدمورت به پیتر شیوه يي انجام طلسمي خاصی را روي نشان سیاهش آموخته بود. او تنها نیاز بود تا دوبار بوسیله یافت چوبدستي سر و دم نشان روي دستش را لمس کند تا بطور خودکار پیش ولدمورت منتقل شود . قبل از وقایع لیتل هنگلتون پیتر معمولا از این روش استفاده میکرد تا سریعا به نزد اربابش برگردد . به محض اینکه ولدمورت بدن خود را بازیافت براي دم باریک ممنوع کرده بود که از این روش بخصوص استفاده کند مگر تحت شرایط شدیدا اضطراري پیتر هرگز دوباره آن را استفاده نکرده بود.
 
________________
او دوباره نفسي عمیق کشید و بطور محسوس لرزي، و سر مار را لمس کرد. او به سرعت به مار خیره شد تا دم آن را پیدا کند، و چوب را براي ضربه زدن به آنجا سریعا حرکت داد. درست قبل از اینکه چوب تماس پیدا کند او چشمانش را محکم بست. دو مرگخوار با صداي پاقي ناپدید شدند. بعد از چند دقیقه صبر کردن، تانکسی به سوي ریموس چرخید و در سکوت او را در آغوش کشید. ریموس نیز دستانش را دور او حلقه کرد، و باعث شد تا مالی و آرتور نیز همین کار را بکنند . بلافاصله فرزندان آنان نیز کنار آنان جمع شدند تا جمعي خانوادگي را تشکیل دهند و در سکوت از یکدیگر خداحافظي کردند. البته محض احتیاط. هري به سوي هرمیون چرخید و دو دوست در اعماق چشمان هم خیره شدند. هر ي خاطره ي چشمان هرمیون را در ذهنش حافت کرد، و با خود عهد کرد که هرگز طرز نگاه آن چشم ها در آن لحظه ي بخصوصی را فراموش نکند. آن دو مختصرا همدیگر را در آغوش کشیدند، ولي مکثي نکردند، میدانستند که اولین گروه براي تعقیب پیتر و در اکو تا چند ثانیه دیگر میروند.
هرمیون با زمزمه گفت: مراقب باشی. هري به سادگي لبخند زد، همانند همیشه که هیچ نشاني از اضطراب نداشت. ایوان در حالي که به دیگران نگاه میکرد ساعت را نگاهي انداخت، و بعد بدون هیچ فکري خود را در حالي یافت که چشمانش به دنبال میشل میگشت. وقتی چشمانش او را یافت، دید که چشمان میشل از قبیل به او خیره شده بودند. آنها چندین ثانیه در چشمان هم خیره ماندند و بیش از هر زمان آن دو میدانستند که بین آنها اتفاقي خواهد افتاد. البته اگر شانسي براي این کار پیدا کنند . ایوان اندکی سرش را تکان داد و میشل با اضطراب ---- ---- .لبخندي زد بالاخره ایوان، ریموس، تانکس، کینگزلی و هري کنار گلدان برنجی که به عنوان پورتکی طلسم شده بود قرار گرفتند. هرکدام یافت دستشان را روي دیواره ي گلدان گذاشتند و ایوان با چوبدستي اش ضربه اي به آن زد. هر پنج نفر ناپدید شدند.
همین که لرد ولدمورت از کتابخانه ي شماره دوازده گریموالد خارج شد بخاطر ظاهر شدن ناگهانی دو مرگخواري که او فکر میکرد براي همیشه از دستشان داده، اندکي از جاي خود پرید. چشمان پیتر با اولین نگاه به لرد سیاه گشاد شدند و او سریعا روي زانو انش افتاد.
- ارباب، ما برگشتیم ما فرار کردیم او بدون هیچ فکري به سرعت ادامه داد: ما از دیدن دوباره شما خیلی خوشحالیم.
او بوضوح میلرزید.
ولدمورت از روي عدم اعتماد چشمان قرمزشی را باریک تر کرد، و نگاهش را به دراکو انداخت که ایستاده و بدون حرکت باقي مانده بود . چند ثانیه قبل جادوگر جوان احساسی شجاعت میکرد ولي اکنون او از ترسی خشکش زده بود.
ولدمورت به دراکو دستور داد: توضیح بده. در اکو بالاخره خودش را جمع و جور کرد: سرور من، اون راست میگه محفل ققنوس منو گرفته بود و بعد از شکست ماموریت، من رو نگه داشته بود . اونا براي ما کمین کرده بودن . انگار میدونستن که ما قراره بیایم. دیروز اونا بیتر رو آوردن تو سلول من، ما هیچکاري نمیتوانستیم بکنیم . ولي چند دقیقه قبل یه اتفاقی افتاد. فکر میکنیم که وزارتخوانه مخفیگاه محفل رو کشف کرده بوده، و یه جورای حفاظ هاي اتاق ما شکسته شد. قفلی در یکدفعه باز شد و ما تونستیم بیایم بیرون. ما صداي مبارزه شنیدیم و میدونستیم که باید تا موقعي که میتوانیم فرار کنیم. ولي پیتر یکي از اعضاي محفل رو دید که بیهوش شده بود. اون دوید تا چوبدستي رو برداره، به من گفت شونش رو بگیرم و چيزي که بعدش فهمیدم این بود که جلوي شما ایستاده بودم در اکو ظاهر متحیر مناسبي داشت ولي لرد سیاه براي لحظه اي حرف هیچکدام از آنان را باور نکرد . او ابتدا به پیتر پوزخندي زد.
- تو چطور به اون نیمه غول اجازه دادي تو رو بگیره؟ او با عصبانیت گفت "کروشیو". پیتر زیر درد شکنجه ي طلسم فریاد کشید. چیزي که او کاملا انتظار داشت.
ولدمورت بعد از ده ثانیه طلسم را برداشت و به نوکر سابقش با تنفر تمام پوزخند زد. - شما دروغ میگید. هر دوتون. شما دیگه به درد من نمیخورید. "آواداکداورا".
اخگر سبز با صدايي از چوب دستي او خارج شد و به شانه ي پیتر برخورد کرد . او روي کفپوش اجري
افتاد. بعد او به سوي در اکو چرخید، کسي که میدانست به زودي او هم به سرنوشت پیتر گرفتار خواهد شد. با اینحال لرد سیاه بالات دقیقه به فکر فرو رفت.
 
________________
تا آن لحظه، چند نفر از معدود مرگخواران باقي مانده در خدمت لرد سیاه آمده بودند تا علت سر و صدا را جو یا شوند. او دستور داد: اونو ببرید. بعدا باهاش یکم خوش میگذر و نیم . من به مامان عزیزش قول داده بودم که توجه خاصسي به شکنجه ي پسرش داشته باشم.
دو مرگخوار جلو آمدند تا اطراف در اکو را بگیرند. در آن لحظه صداي غرش بلندي راهروي عریض را پر کرد و براي چند لحظه مرگخواران را سرجایشان میخکوب کرد. قبل از اینکه آنها بفهمند چه شده، چهار جادوگر و یلت ساحره از ناکجا ظاهر شدند و هر کدام چندین طلسم پرتاب کردند. همه ي مرگخواران به جز دو نفر به سختي به زمین افتادند. در اکو به محض شنیدن صداي رسیدن محفل خود را روي زمین انداخت، و به اعماق جیدب ردایش دست برد تا چوبدستي را که قبل از آمدن به او داده بودند بردارد. چند عدد مرگخوار دیگر که هنوز در خانه بودند به سمت منبع صدا دویدند و لحظاتي بعد در هر ثانیه طلسم ها فرستاده مي شدند و سپرها برپا میشدند تا آنکه تمامي مرگخواران به زمین خوردند. در حقیقت، طلسم بیهوش کننده ي در اکو آخرین طرفدار ولدمورت را به زمین انداخته بود. هنگامي که براي رویارویی با ولدمورت برگشتند با تحیر متوجه شدند که او ناپدید شده . بعد متوجه شدند که یکی از آنها نیز گم شده است. هر ي پاتر جایی دیده نمیشد. آنها حدود یا دقیقه متحیر مانده بودند و نمیتوانستند
بالاخره تمرین هاي ایوان موثر شد و او به سرعت کلماتي را بر زبان آورد : بهتره که ما خونه رو بگردیم. ممکنه مرگخوارا توي یه مخفیگاهی باشن. اگرچه احتمالا تا حالا آپارات کردن. آنها شروع به جنب و جوش کردند تا اینکه یک صداي غرش دیگر خانه را پر کرد و رسیدن گروه دوم را خبر داد: فرد و جرج، رون، هرمیون و آقا و خانم ویزلی. آنها چوبدستی هایشان را جلوي خود گرفته بودند به گونه اي که انتظار داشتند وارد یالت نبرد شوند. در عوض آنها هشت یا نه مرگخوار بیهوشی را دیدند که در اطراف
پخش بودند.
تانکسی ناگهان به آنها دستور داد. خونه رو بگردید. تو گروه هاي سه نفره برید.
| .آنها میتوانستند ناامیدي را در صداي تانکسی تشخیص دهند. هرمیون بلافاصله اطراف را نگاه کرد
او به سرعت پرسید: هر ي کجاست؟
| || ه بیچ کسی جواب نداد: هر ي کجاست؟
در نهایت ایوان به او نزدیک شد و دستش را روي شانه ي او گذاشت. : - .ما نمیدونیم. اون و ولدمورت ناپدید شدن - چشمان و دهان هرمیون کاملا باز شدند . این دقیقا همان چيزي بود که آنها از آن دوري میکردند . آنها گمان میپردند که میتوانند به هري گملک کنند، درست مانند آن کاري که در کف دریاچه انجام داده بودند. اگر آنها میتوانستند از لحاظ تعداد بر ولدمورت غلبه پیدا کنند هري میتوانست فرصت جنگیدن و شکست دادن او را داشته باشد. ولی اکنون، او کاملا تنها بود.
هرمیون نومیدانه گفت: نه! امکان نداره. به نظر میامد هر لحظه او غش خواهد کرد که رون زیر بازوارش را گرفت و محکم او را نگه داشت.
رون به او اطمینان داد: اون آمادست، هرمیون. رون خود حقیقتا به این گفته اعتقاد داشت: هري بر میگرده و ولدمورت از بین میره. در اکو در یاد طرف ایستاده بود و در سکونت شاهد آن صحنه بود. اکنون کینگزلی چون بستی او را گرفته بود و طلسم ضد آپارات را دوباره روي او فعال کرده بود . او با خود درباره ي سه دشمن منفورش فکر کرد : خیابي عشق و علاقه بین او تا وجود داره. خود در اکو دوستان نزدیکي در گروه اسلیترین طي شش سال در هاگوارتز بدست آورده بود، ولي نه چيزي که از آن مانند این سه لذت ببرد. عشق آن چيزي بود که در این میان کم بود . در حقیقت این قطعه ي گمشده در تمام زندگي او بود.
ناگهان هرمیون خود را از دست رون رها کرد و به طرف دراکو دوید. به او دستور داد: منو ببر اونجا. منو ببر پیش ولدمورت.
البته در اکو توانایی انجام چنین کاري را نداشت و با نگاهي معذرت خواهانه به ساحره ي پریشان نگاه کرد. رون خود را به هرمیون رساند و دستانش را از پشت دور او انداخت و او را از جلوي مرگخوار جوان متحیر کنار کشید. - تو نمیتواني هرمیون. این اتفاق باید میافتاد. تمام زندگي هري به سمت چنین لحظه اي در حرکت بوده . اون شکست نمیخوره!
 
________________
هنگامي که هري دوباره در راهروي خانه ي خود ظاهر شد، او تنها یالث فکر در ذهن خود داشت . " ولدمورت رو پیدا کن".
از این رو به محض اینکه چشمان او توانستند ببینند، او به خود براي پرتاب کردن طلسم زحمتي نداد بلافاصله او فهمید که لرد سیاه سمت راستش ایستاده است و چشمان آنها براي لحظه اي در هم افتاد . چشمان درخشنده سبز با چشمان درخشنده قرمز تلاقي کردند. ولدمورت در همان لحظه متوجه شد که گروه شل و وارفته ي مرگخواران او هیچ شانسي ندارند، بنابراین تصمیم گرفت تا به اتاقی دیگر در عمارت آپارات کند، تا از آنجا بتواند با خونسردي یکی یکی اعضاي محفل را از سر راه بردارد. ولي هر ي قصد او براي اپارت را فهمید و به سمت جلو شیرجه رفت و درست در همان لحظه که ولدمورت چرخید او ساعد دست چپش را گرفت. هر دوي آنها باهم ناپدید شدند.
آنها لحظه اي بعد دوباره در اتاق خواب ارباب خانه ظاهر شدند . اتاق خواب سیریوس. اتاق خواب هر ي. اگر چه در آن لحظه هیچ یال از لوازم هري در آنجا نبودند . خشم بر او غلبه کرد و او بدون هیچ فکري ایالات مشت جانانه پرتاب کرد که با گوشه ي فlث ولدمورت برخورد کرد و او را به کف تیره و کثیف اتاق انداخت. حرکت ناگهانی براي این زدن ضربه باعث شد تا هر ي نیز بیفتد، ولی خشم در درون او باقی ماند . روي زانوهایش چرخید و به جلو جست زد و درست کنار ولدمورت آمد تا دوباره تلاش کند و ضربه اي به صورت او بزند. ولدمورت درست به موقع فلات دردناکش را گرداند و توانست از هر ي دوري کند . دو جادوگر سریعا روي پاهایشان ایستادند. آدرنالین موجود در ولدمورت به او اجازه میداد تا سریعتر از تمام حرکاتش در سالهاي گذشته حرکت کند.
او با پوزخندي گفت: حالا تو میمیري پاتر
چودبستیشنش را بلند کرد: او اداکداورا! ولي حس ششم جدید هري به او اجازه داد تا با اندلات تلاشي از جلوي طلسم کنار رود، و او حمله را با "سکتوم سمپرا" پاسخ گفت. ولدمورت بوسیله حسی دقیقی خود فقط یافت سپر ایجاد کرد تا طلسم را منحرف کند . دو مرد دوباره رو در روي یکدیگر قرار گرفته بودند و هریک به سنگیني نفس میکشیدند. هري با طعنه گفت: تو الان فقط یه آدم معمولي هستي، تام. به زودي به والدین من ملجق میشي. ولدمورت اندکي لبخند زد، مقداري که صورت مار مانندش اجازه میداد و گفت: تو عوض شدي، هري پاتر. من میتونم سیاهي رو درون تو حس کنم. بله، خیلي هم قوي هستش. نمیتواني انکارشی کني. دیر یا زود تورو از پا در میاره مگر اینکه از شی استفاده کني ... کنترلش کن نه اینکه باهاش بجنگی. ما با هم میتوانیم غیر قابل توقف باشیم. - فرق بین من و تو، تام، اینه که هنوز مقدار زیادي روشنایي با این تاریکي من قاطي هست . من هرگز تسلیم نمیشم. من هرگز نمیزارم تاریکي منو از پا در بیاره. هر کدام به آرامي به سمت چب خود قدم برمیداشتند و چوبدستي هاشان را به سمت نفر مقابل هدف گرفته بودند و حتي بلاگ پلاگ نیز نمیزدند. - اوه، چه کلمات شجاعانه اي هري . ولي نیازي به مبارزه نیست چون من به زودي تو رو میکشم . این دفعه دامبلدور اینجا نیست که تو رو نجات بده. هري خندید: اون توي قبرستون هم با من نبود . اونجا هم نتوانستی کار ي بکنی مگه نه، نام ؟ تو حرفای قلمبه سلمبه اي ميزني ولي من الان دارم میبینم که تو به ترسوبي ! تو هیچي نیستي! این توهین آخر تا اعماق ولدمورت نفوذ کرد . " هیچي "! او تمام عمرش را تلاش کرده بود تا کسي باشد . کسي که او را حساب بیاورند. دیگر یک طفل یتیم بي نام و نشان نبود. اکنون تمام دنیاي جادویي از او میترسیدند. - حرف زدن بسه هر ي پاتر، سلام منو به دامبلدور برسون. و با این حرفها او موجي به چوبدستیش داد و دستهایش را براي اجراي طلسمي پیشرفته که باعث فوران مواد مذاب از چوبش میشد به شدت تکان داد.
ولي قبل از آنکه او بتواند طلسم پیچیده و زمان گیر را کامل کند، هري او را با یالث طلسم بي کلام و ساده ي خلع سلاح غافلگیر کرد. چوبدستي ولدمورت به شدت از دستش خارج شد و در دستان هري قرار گرفت . هر دو در حیرت کامل از موفقیت هري بوسیله یافت طلسم سال اولي بیحرکت ایستاده بودند. هري دندانهایش را به هم سایید و چشمانش بخاطر حس کردن مرگ درخشانتر از هر زمانی درخشید، لحظه ايي که او را آزاد میکرد. اگرچه ولدمورت نقشه هاي ديگري داشت. او چرخید، رداي مشکي اش را با ظاهري دراماتیلت انداخت و هري بلافاصله فهمید که تام ریدل چه قصدي دارد . به همان سرعت هري نیز چرخید و بدن هر دو به کف زمین افتاد، ظاهرا بیجان.
 
________________
هري فهمید که ولدمورت قصد دارد او را تسخیر کند، همانگونه که در دهلیز وزارت خانه اینکار را کرده بود. در آن زمان تسخیر شدن براي هري درد جسماني مهيبي را به بار اورده بود . ولي اینبار او از این امر ترسي نداشت. ناتواني از لمس ولدمورت، بدون درد دیگر هري را نگران نمیکرد، زیرا او بدون هیچ دردي در محل زخمش با لرد سیاه گلاویز شده بود . در حقیقت هرچه او بیشتر اطراف لرد سیاه میماند بیشتر احساسی نیرومندي میکرد. اینبار، او تصمیم داشت که به ولدمورت اجازه ندهد تا مسیر مبارزه را مشخص کند. روح آن دو در مکاني تیره با هم ملاقات کرد.
هرمیون تا حد زیادي از شلت اولیه ي ناشي از غیبت هري بهبود یافت، و به رون و آرتور ویزلی ملحق شد تا خانه را بگردند. بعد از چند دقیقه، آنها شنیدند که آخرین گروه از محفل رسید : مینرو املث گونگال، میشل گلد اسمیت، چو چانگ، و جیني و یزلي. آنها پشت سر آرتور حرکت میکردند و در پشت هر در منتظر دردسر بودند. ولي خيلي زود معلوم شد که خانه ي بلاگ ها خالي است.
ظاهرا ولدمورت کمتر از آن تعدادي که ا نان انتظار داشتند مرگخوار در اختیار داشته، و عملیاتي که آنان انتظار داشتند به شدت خطرنالوگ باشد معلوم شده که یانگ شکست کامل براي حریف بوده. بالاخره آنها به در اتاق
آرتور به آرامي آن را گشود، و در همین زمان بوسیله هرمیون کنار زده شد چرا لت ه هرمیون در یافت نگاه مختصر بدن بیجان هر ي پاتر را دیده بود که به پشت روي زمین افتاده، دست راستش در حالي که هنوز چوبدستی را محکم در دست داشته در کنارشی افتاده بود و دست چپش روي شکمش افتاده بود.
نههههههه! هرمیون گویي تمام ترسی هایش را تحقق یافته دیده بود جیغ تشیده بود. او خودش را روي بدن هري انداخت و
بی اختیار اشافت میریخت، حتی هرگز متوجه بدن به همان اندازه بیجان ولدمورت که چند متر آنطرف تر افتاده بود نشد. وقتي آرتور و رون داخل اتاق شدند، ترس اولیه ي آن دو خیلي زود با این آگاهي که ماجرايي عجیب در حال اتفاق بود جایگزین شد. جوي سنگین اتاق را پر کرده بود، گویي هر آن قرار بود رعد و برقي زده شود . رون بریده بریده به بهترین وجهي که توانست پرسید: شما هم به چيزي رو حس میکنید؟ او در حالي بین شاگ از مرگ ظاهري هري و احساساتي قوي که در اتاق حس میکرد بود.
آرتور با زمزمه گفت: آره، قطعا اینجا یه خبراییه، بزار ببینم. او کنار بدن هري نشست و انگشتانش را روي گردن هري گذاشت. او به آرامي اعلام کرد: اون زنده است هرمیون، اون زنده ست و شرط میبندم که ولدمورت هم همینطور . به اتفاقيه داره میافته که ما نمیفهمیم. رون براي تشویق هرمیون گفت : اونا هنوز دارن میجنگن هرمیون . نمیدونم چطوري ولي اونا هنوز دارن
• • • .میجنگن. هر ي قویتره. اون پیروز میشه بعد از شنیدن کلمات آرتور، هرمیون خودش نبض او را چاک کرد و آن را حس کرد . موجي از آسودگي در او جریان یافت. هري نمرده بود، حداقل هنوز نه . او صدايي ایوان هر ینگتون و شايی چند نفر دیگر را از پشت سرشی شنید که وارد اتاق میشدند، و پي جوي علت جیغ او بودند. او خم شد تا در گوشی هري زمزمه کند، نه آنقدر بلند که کسی دیگری بشنود : اون عشقه هري ... یادت باشه،
شاید در تاریخچه ي جادویي چند مورد تسخیر کردن ثبت شده باشد. یا شاید کتابها چنین واقعه اي را غیر ممکن بدانند. صرف نظر از اینها، هري و لرد ولدمورت خود را در ناگوارترین و دور از انتظارترین موقعیت یافتند. هیچ یلت احساسی درد نمیکردند چرا که بدنهایشان فعلا فاقد روحشان بود، با اینحال هر ي یافت تنگي و گرفتگي در ذهن خود حس میکرد . یا در روحش . در هر حال فعلا او خود را گرفتار ذهن ولدمورت میدید . یا روح ولدمورت. براي مدتي که بنظر تا ابدیت مي آمد هري چيزي ندید، و ذهنشی چون فضایي تاریلات بود. بعد او یک تصویر دید، بعد یکی دیگر، یعد یکی دیگر و دیگر، در جلوي او مانند یافت نمایش از اسلایدها حرکت میکردند. نماي سقف گنجه ي زیر پله ها که درست نیم متر بالاتر از سرش قرار داشت؛ هاگرید که چون طوفاني درب اتاقک را در آن جزیره را گشوده بود؛ دادلي که در بالاي سرش به او مشت میزد؛ و بعد تصویر یالت خوابگاه که او تنها از خاطرات دامبلدور آن را به یاد مي آورد - اتاق ایالت یتیمخانه؛ یافت میز کثیف که دور
 
________________
آن ده دوازده بچه ي کثیف و گرسنه نشسته بودند؛ دستانشی که اطراف یک اسنیچ حلقه شده بود؛ در اتاق پشتي یلت مغازه احتمالا بورگین و بورکز؛ نشسته در یلت کلاس درس در هاگوارتز در حالي که چشمان آلبوس دامبلدور خیلي جوانتر با بي اعتمادي به او خیره شده؛ قلم پري که نوشته هاي خود را پشت دستش حلات میکرد؛ جادوگري رایشو و پیر با پارچه اي پیچیده به سرش در سرزمیني غریب؛ و همینطور و همینطور، ظاهرا بي دالا
پایبال . خاطرات زیادي از زندگي او با خاطراتي از ایلات زندگي دیگر مخلوط شده بود، و هري حس میکرد آن دو منبع خاطرات با هم ادغام شده اند. گویي آندو منبع را با هم در ایالت پاتیل با حرارتي بالا مخلوط کرده باشند . ذهنش به سختي میتوانست تمرکز کند. ولي کم کم او تصمیم گرفت که هري پاتر در حال محو شدن است، و اینکه تام ریدل در حال محو شدن است و اینکه ایلات موجود جدید از این پاتیل بیرون خواهد آمد. او با خود اصرار کرد:باهاش مبارزه کن، باهاش مبارزه کن، نذار این اتفاق بیفته ! خودت رو گم نکن. او سعي کرد تصاويري که میگذشتند را کنترل کند، ولي آن تصاویر قابل متوقف شدن نبودند. نه، نه، نه، او ناله کرد و به آرامي حس کرد که روحش به پایین کشیده میشود، به دور خود میچرخد و گویي در یلت گرداب بچرخد که او را گیج میکند. به ناگاه او در فضاي سیاه جدیدي ظاهر شد . از کجا او میدانست که اینجا متفاوت است، نمیتوانست این را بگوید. ولی از پشت سرش یا جایی که حس میکرد پشت سرش باشد، او نور را حس کرد . ذهنش را گرداند و تصویري روشن و نوراني از البوس دامبلدور دید که در مقابل او ایستاده، ریشهاي بلند و سفیدش در آن زمینه ي سیاه میدرخشید. - من دارم خودم رو گم میکنم، قربان. اون داره یه قسمت از من میشه، و من هم دارم یه قسمت از اون میشم. نمیتونم جلوشو بگیرم. چه بلایی سر من میاد؟ چه کار میتونم بکنم؟ ترسي که روزها بود در وجود او به ندرت یافت میشد باعت لرزش صداي او شده بود . دامبلدور از دلالاي نیم
عینکشی شدیدا به او خیره شده بود. | تو چه چیزي رو فراموش کرديبهري؟ فکر کن ! اون چه قدرتی هست که اون ازش سر در نمیاره؟ تو میتواني مقاومت کني، ولي وقت زیادي نداري. - ولی چطور قربان؟ چطور من از قدرت عشقی استفاده کنم؟ من نمیدونم چطوري!
هري از روي ناامیدي فریاد میزد. چرا تو نمیتوني درست به من بگي؟
- قبلا به تو گفته شده هري . فکر کن !
و تصویر دامبلدور به نوري محو و بدون شکلی تبدیل شد. گویی از کیلومترها دورتر در یک کوهستان او صداي اکو شده ي هرمیون را میشنید :اون عشقه هري .. یادت باشه عشقه...
• .هري به سوي او فریاد کشید: میدونم، ولي چطوري؟ چطوري؟ اینو نمیدونم نور محور به شکل تصویر هرمیون قالب گرفت، اگر چه موهاي او در آن سیاهي مطلق گويي آتش گرفته بود و هري به یاد کلماتی افتاد که هرمیون درست قبل از رفتن به او گفته بود: تو یه عالمه عشق داري، هري. من اون رو توي دریاچه حس کردم. موقعي که تو عشقت رو ازاد میکني . مواقعي که سعي نمیکني اون رو سرکوب کني، تو بیش از هر کسي در درونت عشق داريم. او با خود تکرار کرد. فقط آزادش کن، سعي نکن سرکوبشی کني. هری آرام گرفت و خودش را آزاد کرد، دیگر سعي در مقاومت نداشت . او به خود اجازه داد تا به همه ي چیزهایی که عشق میورزد فکر کند. و خیلی زود تصویر تمام کسانی که به او نزدیاد بودند ظاهر شد : جینی، مالي، آرتور، فرد، جرج، سیریوس، ریموس، رون، هرمیونیر . آن چهره ها محو شدند، و به جاي آنها دو تصویر روح مانند جایگزین شد، که او آخرین بار در لیتل هنگلتون دیده بود. آنها به او نزدیلات شدند و لیلي پاتر لبخندي محبت آمیز به او زد در حالي که جیمز پاتر با افتخار در کنار لیلي ایستاده بود. لیلي به آرامي به او گفت : حالا دیگه برگرد هري، حالا آخرین فرصت تو نه . اگه صبر کني دیگه خیلي دیر
جیمز در ادامه گفت : به کسي فکر کن که در دنیا بیش از هر کسي دوست داري، اون عشق تو رو هدایت میکنه.
پارنده دقیقه گذشت و بعد بیست دقیقه . هر دو بدن بدون حرکت روي کف اتاق خواب افتاده بودند . هرمیون چهار زانو کنار او نشسته بود و دست او را محکم در دست گرفته بود . گاهي او فکر میکرد که تغییري در
 
________________
دست هر ي احساس کرده، ولي بعد متوجه میشد که فقط آن را تخیل کرده است . رون کنارش نشست، و گاهي براي ارام کردن او دستي به پشتش میکشید. - اون پیروز میشه هرمیون. بهش ایمان داشته باش. باورش کن و این رو به اون منتقل کن. این کمکش میکنه. هرمیون سعي کرد. در حالي که نگراني غير قابل اجتنابي داشت، او سعي کرد تا عشق و اعتمادش را از طریق دستش به هري اعلام کند. او نمیدانست که آیا این کمکي خواهد کرد یا نه. ایوان کنترل اتاق را در دست داشت، او همه را از اتاق بيرون کرده بود به استGناي کساني که فکر میکرد باید بمانند: تانکس، کینگزلي و خودش براي مقابله با ولدمورت اگر بهوش آمد؛ و هرمیون، رون و جیني براي ماندن پیش هري . ایوان امیدوار بود که دوستي آنها به گونه اي به این جادوگر جوان و شگفت انگیز کمان کند. نگرانی و اضطراب زیادي در او بوجود آمده بود که تاکنون نظیر آن را ندیده بود . او نگران عاقبت کشمکش بین هري و ولدمورت بود. نمیتوانست بفهمد که چرا این مرد جوان باعث ایجاد چنین احساسات قدرتمندی در او شده است.
محض احتیاط، کاراگاه از ورد اینکار سیروس براي بستن دستها و پاهاي ولدمورت استفاده کرده بود . ایوان با اضطراب در مسيري مشخص قدم میزد در حالي که کینگزلي صبورانه در کنار پنجره ایستاده بود . تانکس در لبه ي تخت نشسته بود، و به خودش زحمت تغییر رنگ موهایش را نداده بود. هر سه کاراگاه چوببستی هایشان را محکم گرفته بودند و آماده ي واکنش در هر لحظه اي بودند. هرمیون جیغ کشید: من یه چیز ي حسی کردم، اون داره برمیگردد! شش ناظر به بدن هري که به مدت ده ثانیه به شدت تکان میخورد نگاه میکردند و بعد بدن او آرام گرفت و سپس از پشت پلکهایش آنها درخششی سبز رنگ دیدند.
جیمز و لیلي محو شدند. هر ي با خود فکر کرد، به کسي فکر کن که بیش از هر کسي تو دنیا دوستش داري و این کلمات پدرش را براي خودش زمزمه کرد و بلافاصله چهره ي هرمیون در برابر او ظاهر شد، زیباتر از آنچه همیشه او تصور میکرد، عالي و کامل از هر جهت. - برگرد هري . اون کاري رو که لازمه تموم کن و برگرد. هري زمزمه کرد: باشه هرمیون، دارم میام. هر چي لازمه بهم بگو. - من تو رو دوست دارم هري. من تو رو دوست دارم. این عشقه. یادت باشه که عشقه. هر ي موجي از برقی را درون روحش احساسی کرد و بالاخره او قدرت کنترل را حس کرد . او چرخید تا حرکت کند و حس کرد که با سرعتي باورنکردني پرواز میکند و ناگهان به تندي متوقف شد . در مقابل او تصویر لرد ولدمورت ایستاده بود. لرد سیاه با تمسخر گفت: ما داریم باهم یکي میشیم، هري . من نمیتونم روحم رو از تو پس بگیرم پس بهترین گزینه ي بعدي رو انجام میدم . ما یکي میشیم و روح من تور و مقحور میکنه . لرد سیاه جديدي ظهور خواهد کرد! هري فهمید که او اکنون خودش را نیز میتواند ببیند و او جواب استهزاء ولدمورت را داد، چرا که اعتمادي به خودش را حس میکرد. - تو تا حالا عشق ورزیدي تام؟ وقتي به بچه بودي، بادت میاد مادرت رو دوست داشته باشي ؟ با توي یتیم خونه؟ یا توي هاگوارتز ؟ اگه قبلا هم اینکار رو کرده بودي الان دیگه این توانایی رو از دست دادي و نمیتواني توی عشق دووم بیاري. من پر از عشق هستم، تام. پس بیا یکی باشیم، همین الان . من آمادم. هرچی بخواد بشه منشه ولدمورت از لحن صداي هر ي خوشش نیامد. او انتظار ترسی داشت، یا نفرت، یا مقاومت . ولي تمام چيزي که او شنید یلث پذیرش آرام بود. یالث اعتماد به نفس. هري با لبخندي اضافه کرد: راستي از بابت کشتن مار هم خیلي ممنون. این خیلي کار من رو راحت تر کرد. ناگهان حسي شگرف به او دست داد، اصلا در مقابل آن مقاومت نکرد، بلکه اجازه داد تا سیر طبیعي آن حس
طي شود. او صداي هرمیون را شنید: فقط آزادش کن.
چهره يا لرد سیاه از شدت نفرت در هم کشیده شد، چرا که کلما تا دشمن منفورش تنها باعث شده بود تا او بیشتر از ان پسر متنفر شود.
- دیگه وقتش رسیده هري پاتر. وقت حرف زدن دیگه تمومه. هري با لحن شوخي خود خندید و گفت: اینو حسابي باهات موافقم. و بعد گویي با دوستش صحبت میکند ادامه داد: خیلي زود برمیگردم. دو تصویر ناپدید شدند و ناگهان آنها روح خود را در حالي یافتند که دوباره به هم متصل شده بود، درست همانند وقتی که تازه بدن هایشان را در اتاق خواب تراکت کرده بودند . ولی ایندفعه، هري کاملا احساس آرامش
 
________________
داشت و اجازه میداد تا چهره هاي هرمیون، رون، جیني و دیگران ذهنش را پر کند، میگذاشت ذهنش به هر جا میخواهد سر بزند. او هیچ حس درد و نگراني نداشت. ولدمورت با تمام توانش تمرکز کرد، ولي بلافاصله او حس کرد که بندي در اطراف او هر لحظه تنگتر میشود. هرچه بند سفت تر میشد نفرت او نسبت به هري بیشتر میشد. هري صداي فریاد دردناث ولدمورت را شنید : نه! تو نمیتواني پیروز بشي. عشق نمیتوانه بر قدرت من غلبه پیدا کنه. لرد ولدمورت میتونه... هري هرگز نفهمید لرد ولدمورت چکار میتواند بکند، زیرا با صدایي بلند و ناگهاني، او احساس کرد که روح تام ریدل ناپدید میشود.
هري با خود زمزمه کرد: تموم شد، وقتشه که برگردم
هرمیون در مدتي که روح هري به بدنش برمیگشت با تمام قدرتش دست هري را گرفته بود . رون و جیني کنار بدن او زانو زده بودند. هردو نگران و بیمنالات از نتیجه ي مقابله ي دوستشان با لرد ولدمورت بودند. بعد از پنج دقیقه، شدت درخشش سبز پشت پلنت هاي هري کمتر شد و هرمیون حس کرد که بدن هر ي آرامتر | || .شده. به نظر میامد که او خیلی ساده و راحت خوابیده است تانکس پیشنهاد داد. بیاید ببریمش روي تخت. و هرمیون فقط دست هر ي را براي مدتي که ایوان بتواند بدن او را معلق کرده و به روي تخت خواب موجود
در وسط اتاق خواب بزرگ منتقل کند، رها کرد . هرمیون و رون دست و پاهاي هري را صاف کردند و هرمیون دوباره وظیفه ي خود را در کنار تخت از سر گرفت. سه کاراگاه موجود در اتاق دوباره با دقت بدن لرد ولدمورت را زیر نظر گرفتند، ولي هیچ تغییري را مشاهده نکردند. یلت ساعت بدون هیچ تغییري در بدن هر ي سپري شد. بالاخره ایوان براي چند دقیقه اتاق را تراک کرد، چرا که نمیتوانست اضطرابي که بیش از هر زمان در زندگیش در او بوجود آمده بود را تحمل کند . چند نفر دیگر در اطراف راهرو پرسه میزدن د، در میان آنان میشل گلداسمیت بود. چشمان ایوان با چشمان او تلاقي کرد، و به گونه اي میشل فهمید که ایوان میخواهد با او صحبت کند. او ایوان را تا انتهاي راهرو همراهي کرد و وارد اتاق خوابي شد که سابقا هرمیون و جیني از آن
استفاده میکردند. ایوان بدون هیچ مقدمه و فکري گفت: من نمیدونم چم شده، تا حالا اصلا اینقدر تو زندگیم مضطرب نشده بودم. به نظر میاد هري زنده بمونه ولي من خیلي نگرانم.
میشل لبخند زد و پاسخ داد: معلومه که اون برات خیلي مهم و عزیز ه . مهمتر از اون چیزي که فکر میکنی. تو اونو دوست داري. ایوان با شاگ گفت: اونو دوست دارم؟ من خیلي به اون نزدیث شدم، این درسته . تنها چيزي که میدونم اینه که تا حالا اینطور براي کسي نگران نشده بودم. نمیدونم این دوست داشتن هست یا چیز دیگه ساحره ي جوان توضیح داد: تو یه پدر نیستي ایوان. مطمئنم که یه پدر میتونه این حسی تو رو در لث کنه . تو به زندگي اون بیش از مال خودت اهمیت میدي، درسته؟ این محبت یه پدر نسبت به بچه خودشه . یا مهر به مادر به بچه شد. او نطور که او میگفت به ظاهر خیلي ساده میرسید، ولی ایوان هنوز نمي توانست به درستي آن را در لث کند. او از با طرف اتاق به سوي دیگر آن قدم زد و به وضوح نگران بود. - فکر نمیکردم هیچوقت توان چنین چیزي رو داشته باشم. او متفکرانه به دیوار خیره شد. فکر میکردم فقط دیگران میتونن چنین حسي رو داشته باشن.
میشل دستش را روي شانه ي او گذاشت و به آرامي او را به سمت خودش چرخاند. او به صورت ایوان خیره شد تا اینکه بالاخره ایوان نیز نگاهش به چشمان میشل افتاد. میشل گفت: من فکر میکنم تو هم این توانايي رو داري . فکر میکنم تو فقط خودت رو منزوي کردي. اگه بزاري کسي بهت نزدیل بشه، همونطور که به هري این اجازه رو دادي، تو توانایی خیلي چیزها رو داريبا. آنها همینطور به خیره شدن در چشمان هم ادامه دادند تا اینکه سر هایشان حرکت کرد و به صورت ناخوداگاه به هم نزدیل شد. لبهایشان به آرامي با هم تماس پیدا کرد و آنها با حسي از نگراني یکدیگر را بوسیدند. ایوان به نرمي زمزمه کرد: وقتي این ماجرا تموم بشه، فکر کنم یه شام به تو بدهکار باشم . یه مرد قرار نیسبت قبل از اینکه زني رو به قرار ملاقاتي دعوت کنه اون رو ببوسه.
و هر دو با هم لبخند زدند.
خیلي هم مفتخر میشم ایوان. من کلي رستوران هاي عالي مشنگي میشناسم.
 
________________
ایوان که به سرعت مملو از گرمي و خوش بیني شده بود سریعا میشل را در آغوش گرفت و گفت : من باید برگردم. من فقط لازم بود که چند دقیقه از اونجا دور بشم.
او چند لحظه ایستاد تا میشل با حرکت سرش موافقتش را اعلام کند _ علاوه بر اون فکر کنم که همه چیز رو خراب کردم . بهترین جا براي اولین بار بوسیدن یه دختر وسط به دریاچه است.
او به چهره ي میشل که معلوم بود معراي معماي او را نفهمیده لبخند زد: سر شام برات توضیح میدم.
یا ساعت بعد که دیگر حوالی عصر بود، هري شروع به تکان خوردن کرد. سه کاراگاه به سرعت ایستادند، با چوببستی هایي آماده محض احتیاط. هرمیون توجه زیادي نشان نداد در عوض انگشتانش را در میان موهاي سیاه هري فرو برد. بالاخره هر ي چشمانش را باز کرد و پیش از هر چیز ي چشمان هرمیون را دید . هر دو بدون گفتن حتي یا کلام به هم خیره شده بودند. او میدانست که هري در حال برگشتن است. بالاخره هرمیون زمزمه کرد: تو موفق شدي، مگه نه؟ تو اونو کشتي هري به آرامي سرش را به اطراف تکان داد و حرف هرمیون را اصلاح کرد : من اونو نکشتم. عشق این کارو کرد. در نهایت اون نتوانست مقاومت کنه. روحش براي همیشه رفته. او به پهلوي خود چرخید تا تخت را ترل کند و فهمید که بدن لرد ولدمورت باید هنوز در اتاق باشد. رون به او کمات کرد تا روي پاهایش بایستد و هر ي بلافاصله توجهش را معطوف به بدن ولدمورت کرد . ایوان سوال هري را پیش بینی کرد و کنار بدن زانو زد و گردن آن را لمس کرد. او به دیگران خبر داد : هنوز نبض داره. اگه روحشی مرده، پس این فقط یه بدن خالیه مثل کسی که دیوانه سازها بوسیده باشنش. بعد از دیدن بدن هري نتوانست از موجي از نفرت که در او جریان پیدا کرد جلوگیري کند، و چشمانش دوباره درخششي سبز پیدا الفرد. او لازم بود تا یکبار براي همیشه لرد ولدمورت را بکشد، حتي این بدن خالي را . او متوجه شد که هنوز چوبدستیشی را در دست دارد . او قدمي به جلو برداشت و چوب دستیاش را به سمت پایین هدف گرفت. درخشش چشمانش باز هم بیشتر شد و هرمیون ناگهان فهمید که نباید به هري اجازه ي ادامه ي کارش را بدهد.
او فریاد زد: نه هري! صبر کن.
هري چوبجستیشی را پایین آورد و به سمت هرمیون چرخید. - من اینکار و میکنم. تو نباید اونو بکشي، هري. ممکنه این براي تو زیادي باشه. دیگران دقیقا نفهمیدند که منظور او چه بوده، ولي هري دقیقا فهمید. کشتن ممکن بود او را از مرز بگذراند و
به تکه روحهاي ولدمورت که هنوز درونش بودند اجازه دهد تا بر او غلبه کنند . هرمیون قدمي جلو آمد، دستانش مي لرزید چرا که مایل به کشتن نبود. حتي بدن تقریبا بيجان لرد ولدمورت را. ایوان جلو آمد: نه هرمیون. من اینکار و میکنم. تو راست میگی، هري نباید اینکار و بکنه، ولي تو هم نباید. هرمیون در حالي که نفسي از روي راحتي میکشید چوبدستیاش را پایین آورد و رفت و کنار هري ایستاد و یافت
دستش را دور او حلقه کرد. ایوان نگاهي به هري کرد و هري فقط سرش را به نشانه تایید تکان داد. ایوان چو لجستینش را به سوي بدن گرفت و بادقت طلسم مرگ را به زبان آورد: "آواداکداورا" اخگر سبز از چوب او جست و درست به سینه اي هدف برخورد کرد . در درون بدن تام ریدل قلب او از حرکت باز ایستاد.
 
________________
فصل سی و پنجم
سخن اخر همین که روی کاناپه قهوه ای و چرمی در جلوی روبروی شومینه خاموشی سالن عمومی گریفندور نشستند، هری ناخودآگاه دستانش را به دور هرمیون انداخت. موقعیتشان در طی هفتمین سال تحصیلی در مدرسه سحر و جادوی هاگواترز ، به شکل روتین در آمده بود. در نیمه ماه جون ، دبعد از به پایان رساندن درسی تازه هایشان ، با خوشحالی کنار هم نشسته بودند و به اولین بحث هری و هرمیون به عنوان یک زوج ، به همراه رون می خندیدند. طلسم دفاعی هری در برابر ولدمورت ، طبیعتا باعت مراسمهای بی پایانی در دنیای جادوگری شده بود و شهرت هری به عنوان قهرمانی ورای تمام قهرمانان ، همه گیر شده بود. ماه آگوست گذشته در حالی به پایان میرسید که مک گونگالی مدیر مدرسه، برای ارشد کردن هری پاتر در ترم بعدی به جای انتخاب کسل کننده پارسال ارنی مک میلان، تحت فشار قرار گرفته بود. او در برابر فشارها مقاومت می کرد، زیرا نمی خواست نشان ارشدیت را از ارنی بگیرد، کسی که تمام نمره هایش عالی بود و به هاگوارتز و قوانین آن پایبند بود. اگرچه نهایتا، ارنی با تماسش با مدیر مدرسه و برگرداندن نشانشی و درخواست اینکه هری به جای او انتخاب شود، مشکل را حل کرد. ارنی علی رغم آنکه میلش به تقلک این موقعیت بود ، می دانست که از نظر خیلی ها ممکن است به عنوان غاصب دیده شود. گذشته از این ، بعد از انچه هری به پایان رسانده بود، نمی توان تصور کرد که به عنوان پسر ارشد انتخاب نگردد. این فکر اصلا به مغز هری خطور نکرده بود، و وقتی مک گونگالی نامه ای به همراه نشان ارشدیت برای او فرستاد، دهانشی از تعجب باز ماند. خانواده گرنجر مهربانانه به او اجازه داده بودند که آخرین هفته های اگوست را در منزل آنها به سر برد ، به همین دلیل هرمیون ، افتادن نشان را از داخل نامه پوستی دید و چنان جیغی کشید که تمام همسایه ها آن را شنیدند و 3 فوت از زمین به هوا پرید. در حالی که والدینشی هنوز گیج بودند، هرمیون دستانش را به دور هری حلقه کرد و او را مشتاقانه بوسید. از آن سو، هری که متوجه حضور والدین هرمیون در اتاق بود سریعا او را به عقب راند. هرمیون از این حرکت خود قرمز شد، اما شادی انتضساب هری ، بر دستپاچگیش غلبه کرد. بعد از اینکه هرمیون با ذوق و شوقی مهم بودن موقعیت جدید هری را به والدینشی توضیح داد، متوجه شد که هری زیاد هم خوشحال نیست. هری قاطعانه گفت :" من نمی تونم این رو قبول کنم ، من پسش میدهم ، ارنی لیاقتش رو دارد و برایشی به سختی تلاشی کرده . دلیل نمیشود چون من معروف شدم ، باید ارشد هم بشوم. من هیچگاه نمراتم عالی نبوده تنها در حد متوسط بودم ، و منحتی قوانین بیشتری رو نسبت به سیریوس شکستم خب حالا شاید نه او نقدر ، اما به سهم خود قوانین را نقضی کرده ام به هر حال من این را نمی خواهم. " هرمیون ناباورانه در مقام دفاع برآمد که : " هری تو نمی تونی از ارشدیت انصراف بدهی ، این شبیه این نیست که برایش جنگیده باشی تو کاری نکردی که بخواهی نشان ارشدیت را از ارنی بگیریم. من مطمئنم پروفسور مک گونگال در این مورد با ارنی صحبت کرده. احتمالا خودش داوطلبانه انصراف داده. ما می تونیم با هم ارشد باشیم. این برای تو هیچ معنی ای نداره؟" هری به تندی جواب داد: " نه حقیقتا ، من به تو افتخار می کنم که دختر ارشد هستی ، اما تو لیاقتش رو داری، تو هر کاری که لازم هست برای گرفتن آن انجام دادی، هیچ کس از تو لایق تر نیست. اما من شایسته آن نیستم و آن را قبول نمی کنم." میون لبهایش را با خشم و عصبانیت به هم فشرد و سرانجام نظرش را اعلام
کرد. - "خواب پس در این صورت من هم نشانم را پس میفرستم . اگه تو نمیخواهی پسر ارشد بشی ، من هم نمی خواهم دختر ارشد باشم . "
هری با حرارت جواب داد : " تو چنین کاری رو نمی کنی. تو لیاقت این رو داری که دختر ارشد باشی بیش از هر کسی دیگه ای که تو این هزار سال وارد هاگوارتز شده. "خانم و اقای گرنجر به مبالغه هری خندیدند. "تو از همون لحظه ای که وارد سالن بزرگ شدی می خواستی دختر ارشد باشی من مسوول پس دادن تو نخواهم بود." - " من اگاه بهخو اما پسش خوا هم داد ، منم که تصمیم می گیرم . این من را از تو خیلی دور میکنه. اگه ما با هم ارشد باشیم ، خیلی
بیشتر می تو نیم با هم باشیم . این برای من
از یک نشان بی خود خیلی مهمتر است . "
تا آن لحظه، هری و هرمیون حضور خانم و آقای گرنجر را فراموش کرده بودند تا اینکه آنها دیگر نتوانستند جلوی خنده شان را بگیرند. هرمیون با عصبانیت به آنها نگاه کرد، در حالی که هری به جای دیگری نگاه می کرد و در این فکر بود که آیا سبب شده که آنها بفهمند که برای تنها دخترشان مناسب نیست. در عوض، خانم گرنجر هرمیون را با شادی بغل کرد و آقای گرنجر به پشت هری زد. با لحنی جوک آلود گفت :" این از بهترین اتفاقات خنده داری بود که در در کل هفته برای من رخ داد، بهتر از هر چیزی در تلویزیون" هرمیون که هیچ مزاحی در کلام پدرش پیدا نکرد و به سمت مادرش چرخید.
 
________________
هرمیون عاجزانه گفت :" به هری بگو که اشتباه می کنه، بهشی بفهمون ." خانم گرنجر در پاسخ گفت :"من فکر می کنم ، دلایل هری کاملا درست است، به هر جهت ما با اتفاقهایی که در هاگوارتز می افته زیاد آشنا نیستیم. اگه هری فکر می کنه که لیاقتش را ندارد، باید به نظرش احترام بگذاریم." هری با سخنان خانم گرنجر وا ماند، و در اعماق وجودش ، مقداری از غرور را احساسی کرد که بالاخره توانسته بود در بحثی بر هرمیون پیروز بشود. خانم گرنجر ادامه داد: " هری من می خواهم فقط یک چیز را اضافه کنم ، با تمام کارهایی که تو در هفته های گذشته انجام داده ای من فکر می کنم که تو پسر ارشد ه اگوارتز خواهی شد چه بخواهی این نشان رو چه نخواهی مطمئنا من به این ارنی که می خواهد در سایه تو خدمت کند حسادت نمی ورزم و تا وقتی که شایستگی ها در نظر گرفته می شود، من معتقدم که غلبه بر لرد سیاه ، باید به چیزی بیارزد." اقای گرنجر گفت : " چرا شما دو تا نمی روید بیرون و کمی پیاده روی کنید. بحث را کمی ول کنید، بعد برگردید و برای آنچه که می خواهید تصمیم بگیرید. " جادوگر و ساحره جوان به نصیحت اقای گرنجر گوشی کردند و برای 10 دقیقه بدون هیچ صحبتی دست در دست هم مانند همیشه ، راه رفتند. سرانجام هرمیون معذرت خواهی کرد: " ببخشید که ناراحت شدم. فقط ............. این همیشه آرزوی من بوده که من باتو ارشد باشیم وقتی نشان رو در پاکت دیدم، فکر کردم که رویایم به حقیقت پیوسته اما من دلایل تو را می فهمم. اگر می خواهی قبولش نکنی، اشکالی ندارد." با وجود تلاشش، نتوانست ناامیدی در لحنش را پنهان کند. هرمیون ، هری را متوقف کرد و دستانش را به دور او حلقه کرد و اشکارا بغضسش را فرو برد. هری روزی را به یاد آورد که در اتاق هتلی چند بلوک آن ورتر، هرمیون روی شانه هایشی گریه کرده بود وقتی که نامه هاگوارتز را باز کرده بود و انتصاب نشدن هری به ارشد بیت را دیده بود. در سکوت به راه رفتن ادامه دادند در حالی که هری غرق تفکر بود. او می دانست که خانم گرنجر جواب درست را گفته بود قبلا به این نتیجه رسیده بود که تمایل جدید جادو گران و ساحران به سمت او خواهد بود، و با او به مانند یک فرد از خانواده سلطنتی رفتار می کنند. قسمتی از او از این ماجرا متنفر بود، اما قسمت دیگر لذت میبرد. تقریبا احساسی دستپاچگی هم می کرد و تا حدی از بلوغش لذت می برد و می دانست که این از اثرات جاودانه سازی است که جذب کرده. سعی می کرد که به خودش بقبولاند که از توجه خوشش نمی آید و دوست دارد تنها باشد، اما حقیقت آن بود که گهگاهی از آن لذت میبرد. در روزهایی که ولدمورت مرده بود، انها تشخیص دادند که مادامی که بخشی از روح ولدمورت در بدنش باقی است ، خودش را به هری انتقال نمی دهد ،
 
________________
بخشی که قبلا جذب کرده ، آنچه که وقتی بچه بوده دریافت کرده و قسمتی که بعد از انهدام جاودانه ساز جذب کرده ، احتمالا تا ابد با او باقی خواهد ماند. او خودش را قانع کرد: من همونی هستم که هستم، نمی تونم این قسمتم را انکار
کنح . هر جوار هست باید با انکار بیابیج ، نه انکه ان را انکار کنصب نهایتا
تصمیش را گرفت. یی و اعلام کرد: " قبولش می کنم. نه فقط به خاطر تو ، اگرچه تو در آن نقشی
میخواهد و قسمتی دیگر نه. این بار من همراه قسمتی می روم که ان را می خواهد." هرمیون با تعجب پرسید: " مطمئنی؟ تنها به خاطر من این کار را انجام نده. ما هنوز از راههای دیگر هم می توانیم با هم باشیم." هری قاطعانه گفت: " مطمننم." هرمیون قطعیت را در لحنش حسی کرد. دوباره در پیاده روی خیابان مسکونی شهر هرمیون متوقف شدند و بوسه عمیقي بین اونها رد و بدل شد که باعت شد ابروهاي همه از تعجب بالا برود.
به عنوان اولین اقدامش به عنوان پسر ارشد ، هری از عمد یکی از هزاران قانون هاگوارتز را نقض کرد. به رون کمک کرد که به سویت پسران ارشد در بالای سالن عمومی گریفندور نقل مکان کند، حرکتی که کاملا در قوانین ممنوع بود. بدون تعجب ، مدیر مدرسه بر تخلف نظارت میکرد، و رون و هری بیش از پیش به هم نزدیک شدند و ساعتهای بسیاری را با هم در خواب کاه راحتشان سر می کردند که شامل یک حال جادار و اتاق خوابی بود که به اندازه کافی برای جفتشان جا داشت. برگردیم به کاناپه سالن عمومی ، بعد از خندیدن به اولین بحث دوستانش ، رون محرمانه گفت : " من باید اعتراف کنم که زیاد از ارشد شدن تو اولش خوشحال نشدم، یک کم حسادت ، فکر کنم. اما خوشحالی که تو ارشد شدی به جای من" در واقع هری ثابت کرده بود که ارشدی نسبتا بی زرق و برقی است ، به طور غریبی به اجبار کردن قوانین یا جزئیات کم اهمیت مدیریت مدرسه بزرگ جادوگری علاقه ای نداشت. خوشبختانه هرمیون پایبند به قوانین بود و هر ي هم تقریبا همراهیشی مي کرد. هرمیون مداخله کرد و گفت : " من نمی تونم برای عروسی صبر کنم.می تواند خیلی هیجان انگیز باشد." هرمیون به عروسی نزدیک ایوان هرینگتون و میشل گلداسمیت اشاره کرد، که در روزهای پایانی ترم برگزار میشد. در واقع هری در بالابردن شانس این زوج شاد نقشی مستقیم داشت. بعد از مرگ ولدمورت، روزنامه پیام امروز طبیعتا خواستار انجام یک مصاحبه بود. بعد از چند درخواست ، هری قبول کرد، اما اصرار کرد که تنها با میشل مصاحبه می کند. روزنامه پیام امروز در ابتدا روی بی نقص بودن و کامل
________________
بودن اصول روزنامه نگاری پافشاری کرد، با اصرار بر اینکه روزنامه باید شخصی مصاحبه گر تعیین کند. در پاسخ ، هری فقط مصاحبه را نپذیرفت. قابل پیشی بینی بود که پیام امروز از استانداردهایش پایین آمد. در آخر، مقاله میشل خوب از آب در آمد و در جلو بردن محبوبیت هری و بالابردن موقعیت روزنامه سهم مهمی داشت. در دیدارهای اندک هری از کوچه دیاگون ، جمعیت او را احاطه می کرد و از شی تشکر می کردند. دخترا برایش سر و دست می شکوندند. دوباره هری هم از این قضیه خوششی می آمد هم از آن متنفر بود. ، مطمئن نبود کدام حسی غلبه کرده. وزیر سحر و جادو اسکریمجور ، از قرار معلوم نمی توانست برای باختن ببرد. محبوبیتش هر لحظه بعد از پیروزی بزرگ در قصر هاگوارتز افزایش می یافت ، اما خیلی زود مبارزه هری با لرد سیاه بر روی مبارزه اسکریمجور سایه افکند. در واقع بعد از انتشار مقاله پیام امروز ، که چند نکته انتقادی در مورد وزیر هم در آن بود محبوبیت وزیر را تحت الشعاع قرار داده بود. او موقعیتش را از دست نداده بود، اما باید هنوز برای حفظ حمایت مردم می جنگید. خوشبختانه، هری هیچ تلاشی برای بی اعتبار کردن او انجام نداده بود و حتی در موارد بسیار کمی با کارهای وزیر موافقی هم بود. هری به وزارتخانه در مورد کمک دراکو در اخرین مواجهشان با لرد ولدمورت گفت، اما هیچ دخالتی در موضوع مرگخوار جوان نکرد. جنایات او نمی توانستند، نادیده گرفته شوند، نهایتا او تنها چند تنبیه مختصر دریافت کرد.20 سال حبس در از کابان ، به هر حالی برای زندان ، برنامه های جدید و با شفقت تری در دستور کار بود. هری به رقیب اصلی اش ، مهلت دوباره فکر کردن را نداد، نه بعد از آنچه سالها انجام داده به یاد آورد. ایوان به وزارتخانه برگشت و آزادانه فعالیتهایش را پذیرفت. طبیعتا قهرمان دوم در روزنامه ها شده بود، درست به مانند رون ، هرمیون ، جینی و سایرین و وزراتخانه سرگردان شده بود. آشکارا کاراگاه سوگندش را شکسته بود و نادیده گرفتن چنین عملی امکان پذیر نبود. علاوه بر این ، وزیر اسکریمجور هیچ ترحمی نسبت به جادوگر از خود نشان نداد و تنبیه مناسب را لازم میدانست از سوی دیگر، مشاورینش او را از ضربه ای که انتشار این خبر به او وارد خواهد کرد، آگاه کردند، مخصوصا به این علت که پاتر و ایوان به هم بسیار نزدیک شده بودند. نهایتا، ایوان موافقت کرد که از مقامش داوطلبانه استعفا دهد در عوض اینکه تمام اتهامات از او سلب شوند، و بیشتر به این خاطر بود که هری و هرمیون برایش شغل دیگری پیدا کرده بودند. مک گونگال از اینکه به او شغل دفاع در برابر جادوی سیاه را داده بود بسیار احساسی رضایت زیادی میکرد. ایوان این شغل را فورا پذیرفت و از اینکه از محدودیتهای وزراتخانه رها شده بود و به هری و دوستانشی نزدیک شده بود ، بسیار خرسند بود.
 
________________
هری و ایوان از 2 دوست معمولی ، پافراتر گذاشته بودند. جادوگر بزرگتر ، ترکیبی از پدر / برادر بزرگتر برای هری داشت و ان دو ساعات زیادی را با هم سپری میکردند که اغلب رون و هرمیون نیز در این دیدار ها همراهشان بودند. این شادی به همراه علاقه نوظهورش نسبت به میشل گلداسمیت، دو چندان شده بود. در حقیقت، آن دو مرد درباره آینده هری بعد از هاگوارترز با هم صحبت میکردند. ایوان از هر شغلی در جهان جادوگری انگلستان - کارخانه ها، مغازه ها ، شرکتهای رسمی ، شرکتهای حسابداری(این پیشنهاد اخری ، واقعا برای هری خنده دار بود)، حتی کار در روزنامه پیام امروز. خوشبختانه، هری به کار نیازی نداشت. ارت پدریش و سیریوس ، تا اخر عمر تامینشی میکرد و بعد از فروش خانه شماره 12، قصر گریموالد( با قیمتی بالا به این علت که هری پاتر مالک آن بود)، هری باید 3 سرداب دیگر در گیرنگوتز باز میکرد تا بتواند گالونهایش را در آن جا بگزارد. در گذشته، دلش میخواست که به عنوان کاراگاه وارد وزارتخانه شود، اما بعد از تجربه ایوان ، از این فکر در دسترسش ، منصرف شد. علی رغم این ، اسکریمجور هیچ گاه اجازه نمیداد، هنوز از تصویر جوان ، ناراحت و متنفر بود. پس در وزارتخانه هیچ شغلی عایدش نمیشد. سرانجام، هری به این نتیجه رسید که نمیتواند برای هیچ کسی کار کند. باید روی پای خودش می ایستاد و برای خودش کار میکرد و بعد از بحثها و تبادل نظرات بسیار با ایوان به این نتیجه رسیدند که تجارت خودشان را راه بندازند. از روی طعنه، وقتی ایوان ، تدارکات لازمه کار را مثل اینکه چه کسی قادر است به انها در این کار یاری رساند را مهیا میساخت ، هری و او دریافتند که اصلا تجربه لازم برای این کار را ندارند. ، یکی از آشنایان ، کسی را به نام جریمی هریسون، دوست قدیمی اسکریمجور، را به انها معرفی کرد. عجیب تر از ان ، موافقت هریسون برای مشاور آنها بودن بود. به قولی یه ضرب المثل قدیمی اگه علی ساربونه، میدونه شترشو کجا بخوابونه دوره وزارت دیر یا زود به پایان میرسید ، احتمالا زودتر ؛ ستاره خوشبختی هری شروع به چشمک زدن کرده بود. هریسون ، پیشنهاد افتتاح یک رستوران رو در خیابون دیاکون ، ارائه کرد. تنها نام هری ، میتوانست ، مشتریان زیادی رو جذب رستوران بکنه؛ این ایده نمیتوانست شکست بخوره. اما جادوگر جوان سریعا ان را رد کرد و از دادن هر توضیح بیشتری امتناع کرد. نهایتا تصمیم بر آن شد که تا فارغ التحصیل شدن هری صبر کنند ، بعد تصمیم نهایی رو بگیرند. البته، نه رستوران . کل زندگی داشت با هری خیلی خوب تا میکرد، تنها هرمیون ، رون و ایوان میدانستند که اخرین جاودانه ساز ، عوارضش را روی او گذاشته است. تنها به خاطر سپری شدن زمان بسیار کوتاهی که بین جذب
 
________________
فنجان هافلپاف و مبارزه با ولدمورت بود، این انز جاودانه ساز نمی توانست خودش را نشان دهد. اما، اندک اندک، متوجه شدند که هری ناگهان در افسردگی شدیدی فرو میره و اغلب افکار وحشتناکی به سراغش میاد. در طول سپتامبر، چند اتفاق ناخوشی آیند رخ داد. مهمترین آنها، زمانی بود که سه تا از اسیلیترینی ها که از کارشان پشیمان نبودند، او را نا خواسته دست انداختند، هری در آن لحظه منفجر شد، بیدرنگ هر سه انها را به بلندترین سقف تالار ورودی چسباند و خیال داشت آنها را رها کند تا روی زمین سنگی زیرشان بیفتند، که تقریبا نزدیک باعث مرگشان میشد، فقط برای یک لحظه توقف کرد که همان توقف باعث شد تا هرمیون که خوشبختانه وارد صحنه شده بود بتواند هری را ارام کرده و ان سه را به ارامی و بی هیچ اسیبی رو زمین فرود آورد. اسلیترینی ها فرار کردند و دیگر هرگز هری را اذیت نکردند. هیچ کسی گزارش این اتفاق را به مدیریت نداد. طولی نکشید که هرمیون و رون به این نتیجه رسیدند که باید یکی از آنها همیشه در کنار هری باشد و هری با نهایت شرمندگی و با ترسی از اینکه که ممکن است یکی را بکشد آن را قبول کرد. او در نظر داشت که همگی با هم از هاگوارتز بروند و در واقع بعد از جشن هالووین ، هری با این نیت که مک گونگال را در جریان تصمیمش قرار دهد وارد دفتر مدیریت شد. هرمیون به دنبالش رفت، اما از اینکه نتوانسته بود قبلش با هری صحبت کند، پریشان بود. اگرچه وقتی وارد دفتر شدند، هیچ کس انجا نبود و هری که از کنسل شدن برنامه هایش عصبانی بود و با تندی به هرمیون گفت :" من میرم، دقت میتونی به مک گونگال توضیح بدی. دیگه نمیخوام هیچ فرصت دیگری امتحان کنم." هرمیون در جواب فریاد زد: "نه هری ، تو باید خودت بهش بگی. تو خیلی داری به خودت سخت میگیری . ببین اتفاقی نیافتاده که." هری در جواب گفت: "فقط به خاطر اینکه جلوی منو گرفتی ، می تونست یک فاجعه باشه ، حمام خون ."" "شما با شما دو نفر بتوانید ابن و شمع خطرناکتون رو به مرد پیر توضیح بدین . "
صدایی عمیقی از دیوار سمت راست هری شنیده میشد که بدون شک متعلق به البوسی دامبلدور بود.
جادوگر پیر در تابلویش ایستاد، جایی به مانند همان دفتری که آنها ایستاده بودند. به سمت جلو صحنه آمد تا بحث داغ را مشاهده کند و سریعا 2 دانش آموز را تشخیص داد. در واقع ، او در طول سال کمی با هری صحبت کرده بود، اما نه گفتگویی طولانی . عموما، پرتره ها به ندرت صحبت میکردند، و معمولا با مدیریت به صحبتهای طول و دراز میپرداختند. هری بجا سادگی توضیح داد: " من برای مدرسه خیلی خطرناکم ، حضور لردولدمورت در من خیلی زیاده و من بسیار شبیه او شده ام"
 
________________
هرمیون اضافه کرد: " در جشن هالووین چند روز پیشی ، اتفاقی رخ داد و هری حال یک سری از بچه هایی که به من چیزی گفته بودند گرفت و وقتی هری حال میگیرد اساسی حال میگیرد." هرمیون نمیخواست در مورد طلسم جمع کننده ماهیچه را که هری روی یکی از دانش اموزان اجرا کرده و سبدبب شده بود که تقریبا بمیرد را توضیح دهد ، یا اون یکی که به نیفلر تبدیل شده بود. هرمیون ، هری را چرخانده بود و قبل از اینکه یکی از استادها آنها را ببیند و او را به خارج از سرسرای بزرگ برده بود تا خراب کاری دیگری انجام ندهد. از آن زمان ، هری در افسردگی شدید به سر میبرد. دامبلدور گیج شده بود، و اظهار داشت: " تا اینجا، من هیچ اثری از ولدمورت در حرکات تو ندیدم. قطعا، رفتارت مثل قبل نیست و باید بهشی نقاجه بشه، اما منعکس کننده طبیعت تام ریدلی نیست." این سخنان ، کاملا هری را متعجب ساخت. چگونه دامبلدور چنین فکری میکند؟ البته، این فقط یک پرتره است ، خودش که نیست. "ولدمورت، علی رغم شیطان بودنش ، جادوگری با انضباط بالا بود. به ندرت حرکاتش ناشی از احساسی یا عصبانیت کنترل نشده بود. حقیقتا ، عصبانیت و خشمش را با دقت فراوان کنترل می کرد ، که باعث هدایت او به سمت اهدافش می شد." دامبلدور تقریبا با صدای جوانی هایش وقتی که تازه استاد شده بود، توضیح میداد. "بدون شک انچه که برای تو رخ داده است ، نتیجه نیروی قربانی شده روی بقاست، اما مشکلات تو به علت کاملی متفاوتی است." اگر این حرفا خبر خوب یا بدی بود، هری نمی توانست فورا تصمیمی در این زمینه بگیرد. هری مثل وقتی که سر درد داشت، چشمانش را جمع کرد و درخشش کمی در چشمانشی دیده میشد. - " آیا کاری هست که بتونها هری انجام بده ،
پروفسور ؟ "
هرمیون که دیگه ایده اي به ذهنش نمي رسید این سوال را پرسید. دامبلدور بعد از چند دقیقه تفکر پاسخ داد: " خوب من یک پیشنهاد دارم. شما به یاد دارید که ولدمورت یکی از ظریفترین چفت کننده ها در جهان بود. او یاد گرفته بود که ذهنش را کنترل کند. پیشنهاد من اینه؛ چفت شدگی را تمرین کنی. فکر میکنم به تو اجازه میده که کنترل بیشتری روی ذهنت داشته باشی و در نتیجه روی حرکاتت."
این شانس ملاقات با پرتره دامبلدور ، زندگی هری را تغییر داد؛ در حقیقت ، میتوان ادعا کرد که این ملاقات زندگیش را نجات داد. مک گونگال از یکی از دوستان قدیتهای اش تقاضا کرد که به هاگوارتز بیاید و به هری درسی چفت شدگی بدهد، توانایی بستن ذهن. هری فورا دریافت که در حقیقت ، کلید بقایش برای نرمال بودن و شخصی بی خطر بودن ، در چفت شدگی نهفته است. هری خودش را وقف یادگیری ان کرد که در عرض چند هفته دوستانشی به سختی می
 
________________
توانستند تحملش کنند، چرا که هیچ چیزی دیگری به غیر از این موضوع نمیگفت. اگرچه، در نهایت این هنر را اموخت و دوباره اعتماد به نفسش که میتواند کاری انجام دهد را بازیافت. و نیمه دوم سال بدون هیچ اتفاقی به پایان
رسید بود. هرمیون کشتی زندگی هری را پیش میبرد. مخصوصا در ماه های اول از سال هفتمشان ، هرمیون همیشه تحت فشار بود که تا هری کنترلش را از دست دهد ، وارد عمل شود. هرمیون یاد گرفت که این لحظات را حس کند، اما نمیتوانست تمام وقت با او باشد. در چند مورد ، حتی نتوانست از ترس انچه که هری ممکن بود در غیابش انجام دهد از دست شویی استفاده کند. اما لحظات خوشیشان از لحظات سختشان پیشی می گرفت و عشقشان هرگز لغزشی نمی یافت. گذراندن ساعات زیادی در روز با هم، هم در کلاسها و هم در وظایف و کارهای ارشدها، سبب شد که هرمیون شکی در اینکه هری مرد مناسبش برای گذراندن زندگی با او است نکند. هرمیون در یادگیری چفت شدگی بهش کمک میکرد و در عین حال خودش هم یاد میگرفت و از اون لحظه حسی کرد که جاده زندگیشون به یک بیچ رسیده و چرخیده است. همیشه ممکن بود که ان بخش خطرناک هری ظاهر شود ولی الان هری وسیله کنترل ان را داشت. البته، هرمیون پیشنهادات شغلی گوناگونی داشت، اما هنوز تصمیم نگرفته بود که قبول کنه یا نه. هرمیون در نظر داشت که به هری و ایوان در تجارتشان بپیوندد حالا هرچی بخواهد باشد.در هر پیشامد ، علی رغم طبیعت دلشوره ای و نگران هرمیون، خودش را در زندگی آام و بی جنبش یافته بود. از سوی دیگر، عشق بین هری و هرمیون به رون آزادی عمل بیشتری از قبل داده بود. در حالی که هنوز بهترین دوست هری بود، استقلال بیشتری کسب میکرد. او از دو اتفاقی عاشقانه که در طول سال برایشی رخ داده بود ، با یک راونکلاوی سال ششمی و هافلپافی سال هفتمی ، که هیچ کدام جدی نشده بود، حال میکرد. دل گرفتن کاپیتانی تیم کویدیچ (هری از بازی به علت مشغله زیاد، کناره گیری کرده بود) تیم را بار دیگر قهرمان کوییدیچ کرد و چند مسابقه ازمایشی برای بازی در تیمهای حرفه ای بهش پیشنهاد شد. خیالپردازی های 3 دوست با عبور جینی از جلوی آنها، قطع شد و جینی لبخند گرمی به آنها زد. برادر بزرگش با خشکی پرسید: "قضیه مالکوم تمام شده نه ؟ فکر کنم اولین باره که بدون اینکه با تو باشه ، یا بهت اویزون باشه تو این یک ماه اخیر میبینمت." همگی خندیدند و جین پذیرفت که در واقع قصد داره بره و برای بار سوم در این سال دوست پسر جدیدش را ببیند، یک رانو کلاوی سال ششمی، رون دیگر خودش را برای او نگران نمی کرد، چون این کار را بی فایده می دید اگر چه ، جینی نهایتا از غصه هری رهایی یافته بود ، اما زمان کمی را با یکدیگر
 
________________
صرف میکردند و هنگامی که در کنار هم بودند، فاصله بین آنها محسوسی بود. هر کدام از انها به راه خود می رفت. بعد از اینکه جینی رفت ، هری پا شد و دست هرمیون رو برای بلند کردنشی گرفت. و پیشنهاد کرد:
- "بیا بریم قدم بزنیم، امروز روز قشنگی هست. " هرمیون متوجه برقی شیطنت در چشمانش شد، اما با شادی جواب مثبت داد و به خارج از قصر رهسپار شدند، از چمنزارهای اطراف مدرسه گذشتند و در نهایت به کناره دریاچه رسیدند. بعد از چند دقیقه ، هری مقصرانه به دوست دخترش نگاه کرد و پاکتی از جیب ردایش در آورد؛ بعد ردایش را در آورد و روی زمین انداخت و همزمان کفش هایش را هم از پایش در اورد.
- "دا بی بر ای من چیزی خرید ه . "
هری این جمله را با شیطنت همان طور که کیسه در دستش بود، در گوش
هرمیون زمزمه کرد.
هرمیون با حالتی پند دهنده، گفت: - "هری ما نمیتوانیم بریم تو د ریاچه ، این
برخلاف قوانینه . "
تا هرمیون داشت اینو میگفت، هری پاچه های شلوارش را بالا زده بود و تی شرتش را در آورده بود. جمعیت اندک دانش آموزان که داشتن از هوای گرم لذت میبردند، متوجه آنها شدند. هری یک قدم در آب گذاشت و به هرمیون در پشت سرش نگاهی انداخت. هرمیون سرش را به اطراف تکان داد و گفت : "هری نمیتوانیم ، نمیتونیم!"
اما هری یه مشت پر از دانه جیلی رو در دهانش کرده بود و کیسه را روی ساحل انداخت. چشمانشی از شادی کاری که میخواست انجام بده ، برقی میزد و به زودی ابششی هایشی رشد کردند و در انب سرد شیرجه زد.
- TT این
ری ! "
هرمیون فریاد کشید، اما مسلما او نمیتوانست بشوند. دوباره به اطرافشی با
نگرانی نگاه کرد و در شگفت بود که چه کاری می تواند انجام دهد. از پشت
سرش رو میلداوین ، زیبای گریفندوری ظاهر شد که شاهد ماجرا هم بود. - "بهتر ه بری هرمیون ، چون اگه نری ، من
شیلرحم .
هرمیون فکر کرد که شاید دارد شوخی میکند، اما در مورد رومیلدا هیچ گاه نمیشد مطمئن بود. دختر ارشد ، ردا و کفشهایش را در آورد و خوشحال بود از اینکه به جای دامن ، شلوار جین پوشیده بود.رو میلدا، کیسه را به سمت او گرفت
 
________________
، هرمیون یک مشت دانه جیلی برداشت و در دهانش گذاشت. چند لحظه بعد او نیز به داخل اب شیرجه زد. هری 30 یارد دورتر از ساحلی ، منتظر او بود و میدونست که میاد به هر جهت ، با اینکه به خاطر دانه جیلی نمی توانست لبخند بزند، در چشمانشی حالت رضایت دیده میشد. دستانشان را به هم رساندند و به سمت مرکز دریاچه شنا کردند. دیای یک ساعت با شادی شنا کردند و از روستای گریندولوس و مردمان پری دریایی دوری میکردند. در حقیقت، برای بیشتر مواقع در 100 یاردی ساحل کنار قصر سپری کردند و هیچ علاقه ای به کاوش نداشتند. عاقبت اثر دانه جیلی از بین رفت و هری به سطح آب برگشت و کمتر از یکصد یارد با ساحل فاصله داشت. هرمیون چند دقیقه بعد روی آب ظاهر شد و روی آب همراه با جادوگر جوان فوق العاده ای که شریک زندگیش خواهد بود، شنا کرد. با بازآفرینی اولین بوسه شان، دست پاچه شدند و برای مدت مدیدی در آغوش هم باقی ماندند و تماما در جلوی چشم جمعیت رو به افزایش در ساحل. انها تشویقها، فریادها و سوتهای همکلاسیهایشان را نادیده گرفتند و در جهان کوچکشان گم شده بودند. هری زمزمه کنان گفت: " من خیلی خوشحالم که این تو بودی که در دست شویی گیر کرده بودی وقتی که غول آمد، و گریه کردید چه کسی میدانست که اگه تو نبودی ممکن بود پارواتی یا لاوندر، الان اینجا به جای ما بودند." هرمیون خندید و سرش را به علامت مخالفت تکان داد. - "نه هری ، باید این اتفاقی می افتاد و شرط میبند کم که یک پیشگویی در مورد ما در جایی هست . احتمالا سناتور ها ما را د ر استا ر ه ها
د بیده اند . "
به عقب برگشتند تا نگاهی به قعصر باشکوه ، خانه یشان در هفت سال اخیر بیاندازند ، جایی که در روزهای بعد آن را ترک می کردند و قرار بود با روی واقعی زندگی در جهان روبرو بشوند. جی هرمیون ناباورانه کفت : اتفاقات زیادی اینجا رخ داده ، کی میتونه باور کنه ؟ اگه اونها رو برای نوه هامون تعریف کنیم ، احتمالا فکر میکنن ما زیادی پیر شدیم." "نوه هامون ؟ تو در مورد نوه هامون صحبت میکنی، در حالی که هنوز درمورد بچه هامون صحبتی نکردیم. خیلی پیشرفتی کردی ، نه؟" هری با شادی خندید. هرمیون کمی قرمز شد وقتی که متوجه سوتیش شد، اما تقریبا لبخند زد. - "خب در مورد فرزن دانمان بگو
|TTهرمیون این سوال را پرسید و دوباره او را بوسید که همین سبب شد پاسخش به
هری به هرمیون که موهایش به سرش چسبیده بود و چشمانش میدرخشید ، نکاه کرد. پشت سرش قصر به چشم میخورد و هری به این فکر میکرد که فرزندانشی در اتاقهای این خانه قدیمی زندگی می کنند. هری به همه تجارب و مشکلات و ناراحتی
• • • • • هایش فکر کرد. غول ها، اژدها ها، باسیلیکها، گرگینه ها، دیوانه سازها و و لرد ولدمورت. و چهره افرادی که از دست داده بود به خاطر آورد - سیریوس بلک و البوس دامبلدور. در آخر هری به چشمان هرمیون نگریست، اشکهایش جاری شد و با صدایی خفه کفت: - "تمام چیزی که برای بچه ها م میخواهم ،
زندگی ای زیبا ، بی خطر و کلسل کنند ه
||||||||||||||| •+ |
للابلا به
 
________________
متن نویسنده :
دوم نوامبر 2007 خداب ، چی فکر میکنید ؟ من این داستان را درست یک روز پیش از انتشار یادگارهای مرگ تمام کردم، به سرعت در پی این بودم که بتوانم فصل آخر را بنویسم. امیدوارم ازش لذت برده باشید، و اگر تا کنون آن را نخوانده اید، خواهش میکنم بعدا به من بگویید که در موردش چه احساسی داشتید. جواب ها رو چک خواهم کرد و به آنها پاسخ خواهم داد. این بازبینی شما به من خیلی کمک خواهد کرد. هیچ قصد دیگری مبنی بر ادامه نوشتن برای داستان های هری پاتر را ندارم، هرچند فکر میکنم نباید کلمه هرگز را هیچ وقت به کار ببرم، نوشتن دو داستان فداکاری یک مار و داستان کف دریاچه، تجربه ای غیر قابل وصف برای من بود. هم از این جهت که توانسنم ایده های خودم را بیان کنم و هم از آن جهت که توانستم مردم گوناگون و فوق العاده ای رو از سراسر جهان ملاقات کنم شما باعث شدید این کار با ارزش شود. بهترین ارزوها را بر ایتان ارزومندم. گابلیان.
 
________________
متن مترجمین . ترجمه این داستان چیزی فراتر از انچه که پیش بینی شده بود طول کشید و من در اینجا از همه کسایی که زمانی این داستان رو می خواندن و به خاطر بدقولی های من ناامید شدن ، معذرت میخوام. زمانی که این داستان شروع به ترجمه شد، قرار بود هفته ای یه فصل داده شود. و ابتدای این امر تنها دو مترجم در این کار مشغول شدن ، اما بعد به خاطر برخورد زمانی که با ترجمه کتاب هفت رخ داد، و درگیری یکی از این دو نفر، ترجمه مابین چند نفر تقسیم شد، با تشکر از زحمات تک تک اونها، اما خداب همین کار بر سختی کار ترجمه افزود .به دلیل گرفتاری های پیش اومده، حتی ترجمه یک فصل از این داستان شاید به مدت دو الی سه ماه دست نخورده باقی ماند و بنا به دلایلی تصمیم گرفته شد در این زمان کلی این کتاب با ویرایشی نهایی به دست دوستان خواننده قرار
امیدوارم از این ترجمه، لذت برده باشید از همه این دوستان بسیار بسیار متشکرم.
فرایت لرد .
مربیم .
ریکی امام
ققنوس
شاه پاتر
دانه
شری بی بی
پایینک پارادایز
محمد و اف اراف عزیز.