




 
فداکاری یک مار

کاری از تیم ترجمه کرم کتاب
www.book-worms.net










شماره فصل                                   نام فصل                                                       مترجم
فصل اول                                      بگذار بیایند                                                         _
فصل دوم                                      اون بیشتر از تو میترسه                                    الیاس شبح
فصل سوم                                        بازی شروع شده                                     الیاس شبح .احسان
فصل چهارم                                   یک وضعیت اشفته                                        احسان .مهرنوش
فصل پنجم                                     مرا به خاطر بیاور                                             جیمز پاتر
فصل ششم                                             آزاد                                                 جیمز پاتر  . پروتی
فصل هفتم                                 هرچند بي نظم، اما كار انجام شد                                پویا
فصل هشتم                              شما اون طور که به نظر میرسید نیستید                    جیمز پاتر . پویا
فصل نهم                                    ترسناک تر از اراگوگ                                             مریم
فصل دهم                                    چه بخواهی چه نخواهی                                       مهرنوش
فصل یازدهم                                 بازگشت به هاگوارتز                                            لاکهارت
فصل دوازدهم                                  یک عمر تنفر                                               مهرنوش .پروتی
فصل سیزدهم                                 فشارهای بسیار                                        مهرنوش
فصل چهاردهم                       در این راه ما با اراده مقاومت میکنیم.                       پروتی.مهرنوش
فصل پانزدهم                          به سختی هر راه دیگری                                      جیمز پاتر
فصل شانزدهم                          قبل از پرش فکر کن                                         مهرنوش
فصل هفدهم                           آویز اسلیترین                                                   دارسی
فصل هجدهم                         اون میتونه تو کشتن منم کمک کنه ....                     مریم.فرایت لرد
فصل نوزدهم                          شانس خوب.تفکر سریع و دوستانی با وفا                     فرایت لرد
فصل بیستم                           دخترها...دردسرهای بزرگ                                         امین
فصل بیست و یکم                    بازگشت اسمشو نبر                                               احسان
فصل بیست و دوم                     دیگر نمیخواهم نگران باشم                                      مریم
فصل بیست و سوم                     امروز خاقت را خواهی دید                                     مریم.فرایت لرد
فصل بیست وچهارم                     من یک نفر را کشتم                                         فرایت لرد
فصل بیست و پنجم:                     هیچ چیزی را تغییر نده                                    harry hb
فصل بیست و ششم                     هرچقدر که طول بکشد                                   harry hb
فصل بیست و هفتم                    هیچ وقت تنهایم نگذار                                          نئو
فصل بیست و هشتم                 من فقط می تونم بعضی کارا رو انجام بدم             شاه پاتر،فرایت لرد
فصل بیست و نهم                               بهتره گپی بزنیم                                         فرایت لرد
فصل سیم                             حالا قسمت دشوار شروع می شود                             سالازار
فصل سی و یکم                          تنظيم زمان يعني همه چيز                                مهرنوش
فصل سی و دوم                            تو ادم خوبی هستی                                         فرایت لرد
فصل سی و سوم                         فقط یک جا برای رفتن مانده                                  دانته
فصل سی و چهارم                                  حالا من متعهدم                                     لاکهارت
فصل سی و پنجم                                    تو حاضری؟                                          فرایت لرد
فصل سی و ششم                                    من خدا هستم                                             سجاد
فصل سی و هفتم                                     به بدنش نگاه کنید                                      مهرنوش
فصل سی و هشتم                                  شما نمیتوانید من را نجات دهید                        میلاد
فصل سی و نهم                                    دخترا دیوانه خواهند شد                                  مهرنوش
    فصل چهلم                                          شما باید از من بترسید                                    سپید
فصل چهل و یکم                                     کار را تمام کن                                              سحر
فصل چهل و دوم                                  تو هيچي به من بدهكار نيستي                            سارا
     فصل چهل و سوم                                   برن به جهنم!‌                                               سپید
فصل چهل و چهارم                               من فکر می کنم الان آماده ام                            دانته.سارا
فصل چهل و پنجم                                تو هیچ وقت نمیتونی یه آدم عادی باشی                      -










فصل اول:
بگذار بیایند

هری فکر کرد باردیگر می خواهد گمنام باشد. در دنیای جادویی هری استثنایی بود و اگرچه علاقه ای به پذیرفتن آن نداشت، دیگر به آن عادت کرده بود. در 6 سالی که در مدرسه ی هاگوارتز درس خوانده بود در حقیقت نامدار شده بود. درحالی که بدون شهرت در یک بعد از ظهر گرم  جولای نه چندان دور از خانه اش در پریوت درایو روی نیمکتی در یک پارک نشسته بود، دریافت که نمی تواند به راحتی با گم نام بودن کنار بیاید.
تنها دو هفته پیش هری در تشییع جنازه حامیش، آلبوس دامبلدور شرکت کرده بود. همانطور که اغلب برای او پیش می آمد، در پایان هری در مرکز توجه قرار گرفته بود. مردم وقتی فکر می کردند او نگاه نمی کند، او را برانداز می کردند و یا هنگامی که فکر می کردند نمی شنود در موردش پچ پچ می کردند. هری دیگر به این عادت کرده بود. بعد از آن که طی 10 سال خانواده اش با او مثل یک گمنام برخورد کرده بودند، حالا او کسی بود، شخصی با اهمیت. او از همه این توجه ها بدش می آمد، امّا چرا، به آن علاقه هم داشت. هرچند اینجا با دورسلی ها او به همان موقعیت گمنامی بر می گشت. دوباره در خانه ای که از آن تنفر داشت و با افرادی که منفور می پنداشتشان. نمی دانست چرا به سادگی آن جا را ترک نمی کند.
 بعد از بازگشت به پرایوت درایو، هری چند روزی خودش را در اتاقش حبس کرد و فقط برای مدت کوتاهی بیرون می آمد. خیلی زود دیگر توان تحمل دیوار های اتاقش را نداشت، بنابراین شروع به پرسه زدن در محله های اطراف پرایوت درایو کرد، همان کاری که در گذشته می کرد. تعداد کمی از مردم چهره اش را از کودکیش تشخیص می دادند، سلامی می دادند و مکالمه کوتاهی را آغاز می کردند. در این دنیا هری پاتر همواره گمنام بود. حتّی ذره ای استثنا نبود. در عین حال گمنام بودن دیگر یک انتخاب نبود. چه دوستش داشت، چه نه، دنیای جادویی به هری وابسته بود، کسی که حالا واقعاً تبدیل به پسر برگزیده شده بود.
مکالمه کوتاه هری با ورنون و پتونیا دورسلی،خاله و شوهر خاله اش کاملاً مشنگی بود. آن ها به هیچ وجه جویای اتفاقات اخیر هاگوارتزنشدند و هری هم هیچ میلی به پیش کشیدن این موضوع نداشت. هر سه آنها می دانستند که این آخرین تابستان هری در خانه شماره 4 پرایوت درایو است، و برای جلوگیری از مواجه با این مسئله یک درک ناگفته بین آن ها شکل گرفت.البته دادلی در این جلسه شرکت نداشت. وقتی سر کله دادلی در خانه پیدا می شد، که این امر کمتر پیش می آمد، با کینه به چشمان هری زل می زد، و هری این کار را با چشمان سبز تیره اش پاسخ می گفت و دادلی سرانجام نگاهش را برمی گرداند. دادلی و اعضای باندش همگی توسط پلیس دستگیر شده بودند و باید کمی بیشتر مراقب تخلفاتشان می بودند، اما آن ها هنوز هم هنگامی که می توانستند یک نفر را گوش مالی بدهند از آن دریغ نمی کردند.
در پیاده روی های طولانی اش هری با دودلی از دسته ی دادلی دوری می کرد اما در وجودش ضرورت یک مواجه را حس می کرد. از روی نیمکتش در پارک، هری می توانست آن ها را ببیند که می آیند. اینبار 5 نفر از آن ها، و در جلوی آن ها دادلی با آن هیکل درشت. مرد آلفا اسمی بود که به ذهن هری خطور کرد. فکر محتاطانه ی ترک نیمکتش به همان سرعتی که ایجاد شده بود از بین رفت. او در حالتی نبود که بخواهد محتاطانه عمل کند:  بگذار بیایند
دادلی متوجه هری شد، اما تظاهر کرد او را ندیده. با این حال یکی دیگر از اعضای دسته اش به پسر خاله ی چشم، سبزش اشاره کرد و برایش راهی جز دنبال کردن آنان به سوی نیمکت پارک نگذاشت. در حقیقت منظره آن 5 مرد بسیار خوف انگیز بود اما هری دریافت که از آن ها بیمی ندارد. او مشکلاتی به مراتب جدی تر از چند تن اوباش بی مغز داشت. همان طور که دادلی نزدیک می شد هری خیره به او نگاه می کرد و پس از چند لحظه دادلی نگاهش را برگرداند.
_ این جا چی کار می کنی جنّی؟
 دادلی معمولاً نزد دوستانش هری را جنّی صدا می کرد اما نمی گفت چرا.
هری به آرامی پاسخ داد: من روی نیمکت پارک نشستم.
_ فکر نکنم ما ها خوشمون بیاد این دور و بر باشی. بهتره هرچه سریعتر شرت رو کم کنی. اگر نمی خوای دکوراسیون صورتت رو بهم بریزیم.
لب های هری لبخندی بی رنگ را شکل داد:من این جا راحتم و فکر نکنم دلم بخواد به این زودیا بلند شم.
 کمی خودش را به نشانه ی میلش به ماندن روی نیمکت جابه جا کرد.
دادلی انتظار پاسخی دیگر را داشت، امّا صرف نظر از عواقبش او نمی توانست جلوی دوستانش کم بیاورد.غرولند کنان گفت: نمی تونی بگی بهت فرصت ندادم
دادلی تهدید کنان جلو آمد وسرانجام هری اندکی چرخید تا چوبدستیش که در دستش جا خوش کرده بود نمایان شود. دادلی خشکش زد.
_ بیا چند دقیقه ای در مورد این حرف بزنیم دادرز...
 هری این را در حالی گفت که بلند شده بود وشروع به حرکت کرد تا از صدا رس بقیه دور باشد. دادلی با اکراه دنبالش رفت.
_ من می دونم که اجازه نداری بیرون اون مدرسه از اون چیز استفاده کنی.
 دادلی با خشم این را گفت: فکر نکن می تونی منو با اون بترسونی.
_چیزهایی هست که باید در موردش بدونی پسر خاله. اوّل این که من اجازه دارم از این چیز که در واقع اسمش چوبدستیه برای دفاع از خودم استفاده کنم. و اگر تو و رفقای کله پوکت دنبال من راه بیفتین، قسم می خورم تبدیل به راسوت کنم. آره بلدم چه طوری این کارو بکنم. بعد این چوبدستی رو می گیرم و مثل یک توپ بسکتبال می زنمت زمین و بلندت می کنم.
هری توانست در آن واحد هم لبخند بزند و هم پوزخند، چون به یاد مودی افتاده بود که همین بلا را در سال چهارم تحصیلش به سر دراکو مالفوی آورده بود. در درونش حس خوشایندی داشت که حالا می تواند خودش هم این کار را انجام دهد. حالت چهره ی دادلی تغییری نکرده بود اما رنگش پریده بود.
هری ادامه داد: چیز دیگه ای که باید بدونی اینه که دو هفته ی دیگه در روز تولدم به سن قانونی می رسم که به این معناس که می تونم بدون هیچ مجازاتی هر طلسمی رو اجرا کنم. بنابراین اگه تو یا یکی از رفقات زیادی در دسترسم باشین طلسم هایی رو روتون اجرا می کنم که تو حتّی نخواهی خواست برات توضیح بدم. یکی از خوباش سکتوم سمپرائه. برای تو عالیه.تمام تنت رو میدره، مجبورت می کنه مثل یک بچه جیغ بکشی. همش دست خودته پسر خاله.
 دادلی از نگاه کردن به چشمان سبز تیره ی پسر خاله اش طفره رفت و در عوض عقب نشینی کرد و رویش را به سمت دوستانش برگرداند:ببینید، به خطرش نمی ارزه که صورت این رو خورد کنم. نمی تونم صورت له شدش رو از مامانم مخفی کنم، گذشته از اون ما همه به اندازه کافی دردسر داریم. بیاید بریم.
 دوستان دادلی از این رفتار جدید رهبرشان شوکه شدند. اما باید می پذیرفتند که حرف او صحیح است. بنابراین به نشانه ی اثبات این نکته که اگر ترس از والدین و قانون نبود واقعاً صورت هری را خورد می کردند از او رو گرداندند.
هنگامی که هری به سوی نیمکتش بازگشت، کمی خودش را جابه جا کرد تا به افکارش ادامه دهد و فقط حس کرد که کسی کنارش روی نیمکت نشست. او کسی را نمی دید.
_کی هستی؟
 هری این را زمزمه کرد.
صدایی از هیچ جا به گوش رسید: تانکس
_ پس قراره تو امروز منو اذیت کنی؟
 هری می دانست که همیشه شخصی زیر شنل نامرئی او را تعقیب می کند. رنجشی پایدار.
_چرا تو همیشه سرگردونی؟
 تانکس با ناراحتی ادامه داد: برای تعقیب تو حتّی از زمانی که توی دانشکده ی کارآگاه ها بودم هم بیشتر ورزش کردم.
_من نمی خوام تمام مدّت توی اون خونه بمونم. در هر حال من دارم به ترک کردن اونجا فکر می کنم. دلیل زیادی برای چسبیدن به اینجا ندارم. فقط چند هفته به تولدم مونده.
 هری تا جایی که می توانست آرام صحبت می کرد و سعی می کرد لب هایش حرکت زیادی نداشته باشند تا جلب توجه نکند. حس میکرد تانکس به او نزدیک می شود.
_ به نظر من که مشکلی نیست هری. اما باید به یکی اطلاع بدی که کی و کجا میری
 تانکس در پاسخ این را بیان کرد : با اون یارو نهنگی که بهش می گی پسر خاله مکالمه ی خیلی نزدیکی داشتی. موقعی که داشت دور می شد نزدیک بود بیهوشش کنم. خوشحالم که دور شد وگرنه هر پنج تاشون رو بیهوش می کردم، حافظشون رو تغییر می دادم و در نهایت به یک درد واقعی در همون جایی که می دونی ختم می شد. بهش چی گفتی که اون جوری رفت؟
هری غرغر کنان گفت: فقط یک سری مطالب مهم رو بهش تفهیم کردم.
 با همان لحن ادامه داد: دارم به این فکر می کنم که چند روز دیگه برم. شاید برم خونم، شاید به پناهگاه. عروسی بیل و فلور چند روزی بعد از تولدم همون جاست پس دیر یا زود سر و کلم اونجا پیدا می شه. بعد از اون دیگه به سن قانونی می رسم و می تونی تنهام بگذاری.
_ این چیزی نیست که من در موردش تصمیم بگیرم. باید در موردش صبر کنیم تا مشخص بشه.
هری پرسید: پس تصمیم کیه؟
 بعد از مرگ دامبلدور هری در عجب بود که چه کسی ریاست محفل ققنوس رو به عهده خواهد گرفت.
_ هنوز تصمیمی در موردش گرفته نشده. قراره توی چند روز آینده یک جلسه بزرگ در محفل برگزار شه. من واقعاً نمی دونم قراره چی بشه هری. همه چیز قاطی پاتیه. خوشبختانه اونی که خودت می دونی زیاد سر و صدا به پا نکرده، هر چند که من نمی فهمم چرا. در حال حاضرکار زیادی نیست که برای مبارزه باهاش بتونیم انجام بدیم. نمی خوام ناامیدت کنم هری ولی همه چیز قبل از اینکه بهتر بشه بدتر می شه.
_ آره می دونم.
 هری دوباره نگاهی به اطراف پارک انداخت تا مطمئن شود کسی او را در حال صحبت با هوای خالی نمی بیند. پارک به نظر آرام می رسید با نسیم گرم و آرامی که برگ های درختان را به حرکت وادار می کرد. زمزمه کنان ادامه داد: از صحبتت با من متشکرم تانکس. بد نیست که یکم در مورد اتفاقاتی که می افته خبر داشته باشم. در مورد هاگوارتز چی؟ قراره دوباره باز شه؟
_ هنوز تصمیمی در موردش گرفته نشده ولی به نظر می رسه اینطور باشه. بیشتر طلسم های حفاظتی دامبلدور هنوز سرجاشونه و اون راهنمایی هایی در مورد بعضی هاشون گذاشته. بنابراین قلعه هنوزم امنه. مک گونگال مدیر خواهد بود. حداقل برای یک سال و بعد از اون... خب کی می دونه؟
_هوم
 هری هیچ تمایلی به رفتن به هاگوارتز نداشت ولی می دانست که عاقلانه تر است از بیان آن خودداری کند: بهتره برم خونه. مطمئنم خاله پتونیا نگرانم شده.
هری به پوچی حرفش اندیشید و از جا بلند شد: دوباره متشکرم تانکس. وقتی خواستم از این جهنم برم خبرت می کنم.
_ باشه هری. ولی مراقب باش. تو دیگه نیازی به مشکل اضافه نداری، پس از اون پسر خاله احمقت دوری کن.
_تو فقط نگران کاغذ بازی هستی.
هری این را همانطور که به سمت خانه می رفت به مسخره گفت.
بعد از خوردن شام در سکوت، هری از پله ها بالا رفت تا به اتاقش برسد. شاید هری خودش را یک نوجوان معمولی تصور نکرده بود، امّا کسی این را از وضعیت اتاقش نمی فهمید. لباس های این جا و آن جا روی زمین افتاده، تخت نا مرتب، کاغذ ها و زباله هایی که روی میز کوچکش انباشته شده بودند و خلاصه به هم ریختگی معمولی یک نوجوان. در اتاق به جز یک صندلی تاشوی فلزی که در کنار میزی لب پَر شده از جنس بلوط بود، صندلی دیگری وجود نداشت. بنابراین هری خودش را روی تخت انداخت و با پایش پیراهنی را روی قالیچه قهوه ای انداخت. اگر خارج از خانه می توانست حواس خودش را از وظیفه ای که پیش رو داشت پرت کند، درون خانه دوباره درغیرممکن بودن آن غوطه ور می شد.
_چطور می تونسته از من چنین توقعی داشته باشه؟
 هری این را در حالی می گفت که ذهنش را پرسش های بیشماری پوشانده بود: جاودانه سازهای دیگه کجان؟ اگه اونقدر خوش شناس باشم که بتونم یکیشونو پیدا کنم چطور باید نابودش کنم؟ ر.ا.ب کیه؟ آیا موفق شده قاب آویز رو نابود کنه؟ چطور می تونم مطمئن بشم که تونسته یا نه؟ باید از کجا شروع کنم؟
دوباره و دوباره تکرار می کرد و چیزهایی را که از پرفسور دامبلدور آموخته بود به یاد می آورد. بله، حالا او خیلی بیشتر از زمانی که می خواست برای بار ششم به هاگوارتز بیاید می دانست اما این تقریباً کافی نبود. خودش را مثل مرد کوری می دید که در یک انبار کاه به دنبال یک سوزن می گردد، به جز آن که این بسیار ساده تر از وظیفه ای بود که او پیش رو داشت. برگشتن به هاگوارتزمطمئناً اتلاف وقت بود. امّا به جای آن باید چه می کرد؟ افکارعجیبی در ذهنش شکل می گرفت که هر یک از قبلی نامعقول تر بود و سرانجام همه به یک جا ختم می شد: از کجا باید شروع کنم؟
همانطور که نیمه ی اوّل جولای سپری می شد هری در یک افسردگی فرو می رفت. او پیش آمدن این اتفاق را حس می کرد امّا برای کم کردن شدّت این افسردگی راهی به ذهنش نمی رسید. به وضوح می توانست سرانجام این مأموریت را ببیند: شکست. مطمئناً نمی توانست مکان تمام جاودانه ساز ها را بیابد، آن ها را نابود کند، ولدمورت را بدون آنکه توسط مرگخوارانش کشته شود پیدا کند، و در نهایت مشکل کوچک نابود کردن ولدمورت یک بار برای همیشه. 
هری ولدورت را دیده بود و می دانست او می تواند دست به چه کارهایی بزند. او نبرد ولدمورت و دامبلدور را در وزارت سحر و جادو دیده بود و آن ها کارهایی کرده بودند که هری حتّی نمی توانست توصیف کند، چه برسد به آنکه بخواهد انجامشان دهد.
_ اگه فقط می تونستم همون جادوگری باشم که دامبلدور بود....
 هری این را با التماس بیان کرد. تصوری که فقط می توانست موجب خنده باشد. دامبلدور یک جادوگر بزرگ بود. بزرگترین جادوگری که هری می شناخت.
تعدادی از مردم هری را هم به عنوان یک جادوگر بزرگ می شناختند، امّا هری از حقیقت آگاه بود: من فقط جزء متوسط ترین جادوگرها هستم.
این نتیجه ای بود که پس از در نظر گرفتن نقاط قوت و ضعف خودش به آن رسیده بود. درست بود که او در برخی قسمت های جادو به جاهایی رسیده بود، امّا خیلی دانش آموزان هاگوارتز می توانستند او را به راحتی مغلوب سازند. اگر چه می توانست بهترین سپرهای دفاعی را به خوبی بسازد، امّا در بعضی افسون ها و تغییر شکل ها دچار مشکل می شد. در حقیقت او فقط شانس داشت. به غیر از این چه دلیلی مسبب نجاتش در مواجه هاش با ولدمورت شده بود؟ دیر یا زود شانسش تموم می شد، و وقتی این اتفاق بیفتد همه چیز تمام خواهد شد. بله سرانجام این ماجرای بزرگ، بدون شک مرگ هری خواهد بود. در کمال تعجب این زیاد هری را آزار نمی داد. نه به اندازه ی تصور شکستش در این مأموریت.
با خودش فکر کرد:فقط امیدوارم ولدمورت ایندفعه مسخره بازی در نیاره و زود کارمو تموم کنه.
با این حال هری هیچ گاه به رها کردن این مأموریت نیندیشید، هرچند سود چندانی نداشت چون به هر حال در فرار کردن از سرنوشتش ناتوان بود. می توانست تمام تلاشش را بکند، انتقام هر چند خرابی را که می توانست از ولدمورت و جان پیچ هایش بگیرد، و شاید می توانست پیش از به پایان رسیدن مهلتش در این دنیا کاری از پیش ببرد. این افکار موجبات آرام شدن ناراحتی های هری را برای ذره ای فراهم کرد و بعد از صحبت های لذت بخشش با دادلی و دسته اش و تانکس، او هم اکنون به حالت معمولی برگشته بود. صدای ضربه ای که به شیشه ی پنجره خورد او را به خود آورد. چرخید تا متوجه جغدی شود که منتظر اجازه ی ورود بود.
پس از آنکه پنجره را باز کرد، جغد بزرگ جغددانی مدرسه داخل پرید و به آرامی روی تخت هری نشست. پس از آنکه هری نامه ای را که به پای راست جغد وصل بود را باز کرد، جغد هوهویی به نشانه ی سلام به هدویگ، جغد سفید هری کرد و رفت. هدویگ سرش را کمی تکان داد تا حضور جغد نامه بر را تأیید کند. همانطور که نامه را بررسی می کرد در پشت نامه مهر هاگوارتز را یافت و با خود فکر کرد شاید این نامه او و دیگر دانش آموزان را از وضعیت هاگوارتز آگاه کند. آیا بعد از مرگ دامبلدرو باز می شد؟ هری پاکت را پاره کرد و درون آن فقط تکه ای کاغذ کوچک یافت.

آقای پاتر عزیز:
امیدوارم از تابستان خود لذت ببرید، هرچند می دانم همه ی ما غمی بزرگ بر دل داریم.این نامه جهت آگاه کردن شما از مراجعه ی من به منزل شما در ساعت 9 امشب است. لطفاً خاله و شوهر خاله خود را از رجوع من مطلع کنید.
با بهترین آرزوها
مینروا مک گونگال،
مدیر موقت مدرسه علوم و فنون جادوگری هاگوارتز

_ برای چی میاد اینجا؟
هری این را همانطور که از جا بر می خاست تا کف اتاق را با گام هایش لگد مال کند فریاد کشید و همانطور که اتاق کوچک را قدم می زد روی پیراهن ها، جوراب ها، و دیگر لباس های کثیف می رفت. در حالی که در آن واحد از این ملاقات قریب الوقوع هم خشمگین و هم خوشنود شده بود، سعی کرد علّت این ملاقات را بیابد.
_ اگه بخواد بیاد توی اتاقم چی؟
 با این تصور نگرانی در درونش شروع به جوشش کرد و با سرعت شروع به برداشتن لباس ها از روی زمین کرد. بعد از 5 دقیقه اتاقش به صورت سطحی آماده بود و هری امید داشت پروفسور مک گونگال نخواهد با دقت بیشتری نگاه کند.
با وحشت از پله ها پایین رفت تا خاله و شوهر خاله اش را بیابد. ورنون دورسلی در حین خواندن روزنامه با خودش غر غر می کرد و متوجه حضور هری نشد.
هری گلویش را صاف کرد و شروع به صحبت کرد: آه، عمو ورنون؟
 ورنون در حالی که به خاطر حضور ناگهانی شخصی که بیش از همه از او بدش می آمد کمی از جا پریده بود از بالای روزنامه اش نگاهی به هری انداخت. 
هری ادامه داد: فقط می خواستم به شما اطلاع بدم که یک استاد از مدرسه من قراره امشب برای دیدن من بیاد. اون گفته رأس ساعت 9 میاد. من چند دقیقه قبل اینو فهمیدم، بنابراین نمی تونستم زودتر بهتون بگم... فقط خواستم بدونین.
همان طور که پیش بینی می شد، عمو ورنون از این موضوع استقبال نکرد.
_چی! یکی مثل تو بیاد اینجا! من اجازه نمی دم! نه نه نه! تو همین الآن به این پرفسورتون نامه میدی و میگی اون اجازه نداره بیاد توی این خونه.
 ورنون به یاوه گویی ادامه داد امّا در آن زمان هری صدایش را قطع کرده بود. هنگامی که شوهر خاله اش به اندازه ای که او بتواند چند کلمه ای حرف بزنه ساکت شد، او دیگر نتوانست جلوی خودش را بگیرد:
_گوش کن عمو...
 هری هیسی هیسی کرد. چشم های ورنون از لحن جدید هری گرد شد.
_ من از پروفسور مک گونگال نخواستم بیاد اینجا ولی اون میاد چه شما بخواید و چه نه. اگه نمی خواید بیاد اینجا این فقط خیلی بده اینطور نیست؟ من اینجا زندگی می کنم. هر چند دیگه زیاد نخواهم کرد ولی اگر کسی بخواد من رو ببینه باید بیاد اینجا مگه نه؟ در ضمن  اگر من به جای شما بودم با پرفسور مک گونگال خیلی خوب برخورد می کردم چون اون خودش آدم آرومی نیست و در واقع یکی از با استعدادترین ساحره هایی که میشناسم هم هست.اون می تونه سریع تر از اونی که فکرش رو بکنین شما رو به یک لاک پشت تبدیل کنه. خواهش می کنم برای یکدفعه،  فقط یکدفعه معرکه درست نکنین. اون هرچیزی رو که باید به من بگه میگه و بعد میره. مک گونگال از اون مدل آدمایی نیست که بشه باهاش گپ زد و در ضمن من این هفته این جا رو ترک خواهم کرد.
دهان ورنون همانطور که هری صحبت می کرد باز و بازتر می شد ولی هنگامی که صحبت هری پایان پذیرفت خودش را موقتاً در صحبت کردن ناتوان یافت. هری فرصت را غنیمت شمرد و به سوی اتاقش در بالای پله ها رفت. در همان زمانی که در را بست ورنون صدایش را باز یافت و شروع به شکایت به پتونیا کرد.
یک ساعت و نیمی که به زمان ملاقات مانده بود برای هری کافی بود تا دلایل فراوانی را برای این ملاقات غیر منتظره بتراشد. او متوجه شد که احتمال اینکه پرفسور مک گونگال برای ملاقات او به اتاقش بیاید بسیار کم است و تمیزکاری سرسری اتاقش بی دلیل بوده. بیش از هر چیز دلش می خواست ورنون معرکه درست نکند.
سرانجام در ساعت ده دقیقه به نه هری با اضطراب از اتاقش خارج شد تا منتظر مهمانی باشد که می دانست رأس ساعت نه خواهد آمد. در کمال خوشحالی در یافت که خاله و شوهر خاله اش از هم اکنون در طبقه ی بالا مخفی شده اند و به نظر می رسید قصد دارند در طی  ملاقات همانجا بمانند. هری بدون هیچ نیاز مبرمی به سوی اتاق نشیمن رفت، جایی که توسط خاله اش طبق معمول تمیز نگاه داشته می شد. در پایان درست سر ساعت 9 زنگ در به صدا در آمد.
هری به استقبالش رفت: سلام پرفسور، از اومدنتون خیلی ممنونم. لطفاً تشریف بیارید داخل.
تمام تلاشش را به کار بست تا مؤدب باشد.
_ متشکرم آقای پاتر، متأسفم که دیر خبرتون کردم. امّا در این مدّت یاد گرفتیم که کارها رو سریع و با کمترین احتمال پیش بینی انجام بدیم.
 پرفسور مک گونگال ژاکت مشکی سبکی را که علی رغم گرمای بعد از ظهر به تن داشت به او داد. هری نمی دانست با آن چه کند. سرانجام آن را در آشپزخانه روی یک صندلی گذاشت. او زن سالخورده امّا پر انرژی را به اتاق نشیمن بی نقص خانه  راهنمایی کرد و با اشاره به او پیشنهاد نشستن داد.
_امیدوارم تابستون خوبی داشته باشین آقای پاتر. حالتون چه طوره؟
آن صحبت کوتاه هری را شگفت زده کرد امّا به فکرش رسید که شاید این ها همه رعایت ادب است.
_ من خوبم.
 هری این طور ادامه داد:امّا همه چیز این دور و بر خیلی خسته کننده ست. در حقیقت پروفسور من دارم به این فکر می کنم که به زودی این جا رو ترک کنم. شاید چند روز دیگه. تولد من چند هفته ی دیگه ست و مصونیت من در این جا به زودی به پایان می رسه، بنابراین فکر نمی کنم رفتن زود یا دیر من چندان تفاوتی بکنه.
 هری پیش از آن که بی هدف صحبت کردنش ادامه یابد، از صحبت کردن دست برداشت.
_ بله هری، متوجه منظورت می شم. در واقع من فکر می کنم برای تو بهتر باشه که هرچه سریعتر این خونه رو ترک کنی.
 پرفسور مک گونگال لحظه ای برای فکر کردن ایستاد:آیا قصد داری به خونه ت در گریمولد برگردی؟ در حال حاضر نمی تونیم از امنیت اون جا مطمئن باشیم. همان طور که خودت می دونی، با توجه به پرفسور اسنیپ که... .
با گفتن این حرف ها توسط پرفسور مک گونگال چهره ی هری در هم رفت. تمام تابستان هری سعی می کرد از فکر کردن به اسنیپ خودداری کند. اسنیپ، مردی که قاتل پروفسور دامبلدور بود. مردی که علی رغم اعتماد دامبلدور، هری هیچگاه از او مطمئن نشد. مردی که هری می خواست با دست های خالی بکشدش.
مک گونگال که گویا متوجه شده بود چه رخ داده، بلافاصله موضوع را عوض کرد:
_ البته این روزها دیگه هیچ جا امن نیست، ولی ما می تونیم طلسم های حفاظتی جدیدی روی خونه بگذاریم. من می تونم به تو در مراحل لازم برای انتخاب یک رازدار کمک کنم. البته ما از همین حالا طلسم های ضد غیب شدن رو روی خونه کار گذاشتیم و اون رو از شبکه ی پودر پرواز جدا کردیم.
هری خودش را جمع و جور کرد و دریافت که به راه انداختن یک جنجال در مورد اسنیپ بیهوده است.
_ هنوز تصمیم رو نگرفتم، ولی فکر می کنم برگشتن به خونم کار بهتری باشه تا بتونیم اقدامات امنیتی رو انجام بدیم. شاید چند روزی اون جا بمونم و بعد به پناهگاه برم اگه آقا و خانم ویزلی مشکلی نداشته باشن. می خوام برای تولدم در پناهگاه باشم. عروسی هم چند روز بعد برگزار می شه.
_ خیلی خوبه پاتر. ایده ی خیلی خوبیه. ما با تو در تماس خواهیم بود تا کارها رو برای رفتنت  به گریمولد روبراه کنیم.
 اوّلین بخش مکالمه به پایان رسیده بود و به دنبالش سکوتی نا خوشایند برقرار شده بود. سرانجام مک گونگال سکوت را شکست:می دونم که می خواهی بدونی من برای چه به اینجا اومدم آقای پاتر. متأسفانه این مربوط به مرگ پرفسور دامبلدوره.
 او برای لحظه ای صبر کرد. هری بدون هیچ حالتی نشست، امّا شکمش از جوشش احساساتش به صدا درآمده بود: همانطور که می دونید، پرفسور دامبلدور یک مرد فوق العاده و استثنایی بود. در میان تمام قابلیت هاش اون می تونست اتفاقاتی که ممکن بود در آینده بیفته رو پیش بینی کنه و برای اونها آماده بشه. او از جمله جادوگران معدودی بود که روح خلاقش رو، با توجه به جزییات مخلوط کرده بود. به طور خلاصه می گم آقای پاتر، پرفسور دامبلدور مرگ خودش رو پیش بینی کرده بود و کارهایی رو برای این پیش آمد ناگوار انجام داده بود.
 هری لرزشی را در عضلاتش حس کرد، و خودش را وادار کرد عمیق نفس بکشد تا شاید بتواند کمی بهتر شود. به نظر می رسید معلمش منتظر اوست تا لب به سخن گشاید. حتّی اگر او چیزی برای گفتن نداشته باشد.
سرانجام توانست این را بیان کند: متوجه می شم پروفسور، لطفاً ادامه بدید.
_پرفسور دامبلدور راهنمایی هایی رو برای من گذاشته اند، چون می دونستن من طبعاً مدیر موقت هاگوارتز خواهم شد. اغلب این راهنمایی ها ارتباطی به شما نداره، امّا ایشون به من گفتن که دو شیء رو به شما بدم.
 او از داخل کیف دستیش یک پاکت نامه بزرگ و یک بسته را که تقریباً به اندازه یک جعبه ی کفش بود به هری داد. همانطور که آن ها را روی میز می گذاشت ادامه داد: پاکت احتمالاً حاوی نامه ای به شماست و البته طلسم شده تا کسی جز شما اون رو باز نکنه. بسته حاوی چیزهایی از دفتر ایشونه که به من توصیه کردن حتماً به شما بدم. متأسفانه من اطلاعات دیگری ندارم که در اختیار شما بگذارم. مطمئناً نامه ی مدیر اطلاعات مورد نیاز شما رو در اختیارتون میگذاره.
هری نمی توانست از توجه به این نکته خودداری کند که پرفسور مک گونگال چندان از معامله اخیرش خوشنود به نظر نمیرسد. در واقع نگاه تلخ او تلخ تر شده بود. به نظر می رسید او هر آنچه را که باید می گفته، گفته، بنابراین هری به سمت میز چای خوری خم شد و نامه و بسته را برداشت. هنگامی که پاکت نامه را بررسی می کرد در یافت که نامه دست نخورده است. البته هری می دانست که در دنیای جادویی نامه ها را می توان باز کرد و دوباره با جادو مهر و موم نمود. امِا این بار هری اطمینان داشت که نامه دست نخورده باقی مانده. 
پرفسور مک گونگال امیدوارانه به هری نگاه کرد، گویی امید داشت هری نامه را در حضور او باز کند و او را از محتویات نامه مطلع کند، امّا هری علاقه ای به انجام این کار نداشت. او نامه را روی بسته گذاشت و به مدیر جدید هاگوارتز چشم دوخت:متشکرم پروفسور مک گونگال. مطمئنم این چیزها برای پروفسور دامبلدور خیلی مهم بوده و ارزش این همه دردسر رو داشته. من از اون ها به خوبی در اتاقم مراقبت می کنم. جایی که خاله و شوهر خاله ام نتونن اون ها رو ببینن.
 اگرچه هری هرگونه احتمالی را که مک گونگال بتواند از محتویات نامه با خبر شود منتفی کرده بود، مک گونگال به هیچ وجه طوری وانمود نکرد که گویی از این اتفاقات شگفت زده است.
_ خیلی خب آقای پاتر. اگر سؤال دیگری نداریی من اینجا رو ترک خواهم کرد. 
هری احساس کردعلاقه ای به ادامه ی این مکالمه ندارد امّا برای کسب اطلاعات بیش از حد عطش داشت.
_ پروفسور. می شه چیزایی در مورد اتفاقاتی که داره می افته بهم بگین؟ چه اتفاقی برای محفل ققنوس می افته؟ ولدمورت داره چی کار می کنه؟ هاگوارتز ترم آینده باز میشه؟
_در حال حاضر چیزهای کمی هست که بتونم بهت بگم آقای پاتر. الآن نه زمان و نه مکان مناسبه. من می تونم بهت اطلاع بدم که هاگوارتز احتمالاً طبق معمول در اوّل سمپتامبر باز میشه، اگرچه اطلاعات دقیق تر برای بعد می مونه. با این حال شما می تونید برای آخرین بار سوار قطار سریع السیر هاگوارتز شید تا به مدرسه تون برید. در مورد سؤالات دیگه تون، شاید وقتی این خونه رو ترک کردی توانستم اطلاعات دقیق تری رو در اختیارت بگذارم.
یک بار دیگر هری بی جواب مانده بود، با این حال علاقه ای به التماس نداشت.
_ خیلی خب پروفسور. از اومدنتون متشکرم.
 هری از جایش برخاست تا به او نشان دهد که زمان رفتنش فرا رسیده.
پروفسور مک گونگال کیف دستیش را روی شانه اش انداخت و به سمت در حرکت کرد تا آنجا را ترک کند، که هری به خاطر آورد:یک لحظه صبر کنید پروفسور، داشت یادم می رفت.
 هری به سوی آشپزخانه شتافت، ژاکت را قاپید و به او داد.
_ متشکرم هری.
مک گونگال لبخند کوچکی به لب آورد که تقریباً معادل با تمام لبخندهایی بود که تا کنون بر لب آورده بود: امیدوارم به زودی ببینمت. لطفاً وقتی خواستی بری به ما خبر بده. به ریموس لوپین نامه بده ، اون ترتیب کارهارو میده.
_ بله، حتماً. بازم متشکرم پروفسور.
 همان طور که پروفسور مک گونگال از در بیرون می رفت هری به سرعت دستش را تکان داد. هنگامی که به اتاق نشیمن برگشت، تپش قلبش شدّت گرفت، می خواست بداند دامبلدور برایش چه نوشته و بسته حاوی چه چیزی است. شاید، فقط شاید چیزی بود که به او در انجام مأموریتش کمک می کرد. او به سرعت بسته و پاکت را برداشت و به سوی اتاقش در بالای پله ها دوید. برای اولین بار پس از هفته ها در قلبش احساس امید می کرد. 
فصل دوم:
اون بیشتر از تو می ترسه

هری به بسته دامبلدور که روی میزش گذاشته بود، خیره شد. چون دیر وقت بود و هری نمی خواست که آشفته باشه، وانمود کرد برای خواب آماده می شود. دندان هایش را با سر و صدا در حمام مسواک زد تا همه متوجه شوند که دارد می خوابد. وقتی کارش تمام شد جلوی حمام تقریبا با عمو ورنون که دوباره از اتاقش بیرون آمده بود، تصادف کرد.
عمو ورنون دوپهلو پرسید: اون رفته؟
هری جواب داد: بله، من دارم می رم بخوابم. به نظر می رسه تا چهار پنج روز دیگه این جا رو ترک کنم.
ورنون خرخر کرد و در حالی که از اخبار ناراحت به نظر می رسید، از کنار هری گذشت و برای یک وعده نیمه شبانه به طرف آشپزخانه رفت. هری می دانست که این وعده بیش از چیزی خواهد بود که بیشتر مردم در تمام روز می خورند.
ولی وقت نداشت که راجع به عادت های غذایی ورنون فکر کند. هری خودش را مجبور کرد که به آرامی به اتاقش برگردد. در را بست و به عنوان یک اقدام مناسب، در را قفل کرد تا مطمئن شود که هیچ یک از اعضای خانواده وارد نمیشوند. با وجود این اقدامات، باز هم هری وقتی که جعبه و نامه را به یاد آورداحساس می کرد قلبش به سینه اش می کوبد.
هری تصمیم گرفت نامه را برای بعد بگذارد. تا جاییکه می توانست آرام کاغذ قهوه ای دور بسته را پاره کرد. هری بلافاصله فهمید که جعبه جادوشده و بیش از آنچه تحت قوانین معمول فیزیک ممکن است، ظرفیت دارد. بعد از شش سال زندگی میان ساحران و ساحره ها، بالاخره هری به این جور چیزهای غیرممکن عادت کرده بود. هری نگاه سریعی به محتوای جعبه انداخت و با احتیاط آنها را از جعبه خارج کرد.
مهم ترین چیز در آن، قدح اندیشه دامبلدور بود که هری چند بار در سالهای گذشته وارد آن شده بود. هری با احساس احترام قدح را در دست گرفت چون می دانست که این وسایل نه تنها معمولی نبودند، بلکه بسیار گران بودند و ساختنشان سخت است. ساختن قدح اندیشه خوبی مثل آن، ماهها تلاش یک قدح ساز ماهر را می گرفت. هری چشمانش را برای لحظه ای بست. افکارش به عقب به گفتگویی که با یکی از بهترین دوستانش، هرمیون گرانجر، داشت، برگشت.
                            *********************************
_نمی فهمم چرا هر کسی یه قدح اندیشه نداره، هرمیون؟ اونا واقعا مفیدند ولی تنها قدحی که من تا حالا دیدم مال دامبلدوره.
_اوه، ساده است. من تو یه کتاب که واقعا جالب بود، راجع بهشون خوندم. فک کنم اسمش، قدح های اندیشه در گذر زمان یا یه همچین چیزی بود. ساختن قدح های اندیشه واقعا سخته و فقط عده کمی در جهان مهارت لازم رو دارن. هیچ کدوم از اونا تو انگلستان نیستند یا حداقل در زمان نوشتن کتاب نبودن بنابراین هر قدحی که در انگلستان فروخته میشه، باید وارد شده باشه و اونا واقعا گرونند. قدح دامبلدور احتمالا هزاران گالئون می ارزه. برای ساختن یه قدح به مواد اولیه خاصی نیازه – من یادم نیست چه موادی – ولی اونا نامعمول و گرونند. و بعد سازنده اون باید سه یا چهار تا معجون بسیار گرون که ساختشون ماهها طول می کشه، آماده کنه. بعد معجون ها با نسبتهای دقیق با بقیه مواد اولیه مخلوط میشن. در آخر هم چندین ورد مخفیانه باید خونده بشه. وردهایی که در طول قرن ها سینه به سینه و کاملا مخفیانه نگه داری شدن. در واقع وردها، بین سازندگان مختلف یه کم متفاوتند و بحث های زیادی وجود داره که کدوم قدح ها بهترن. هرمیون تا این مطالب را یک نفس گفت و دهان هری و یکی دیگر از بهترین دوستانش، از تعجب باز مانده بود.
وقتی هرمیون برای تنفس توقف کرد، رون پرسید: چیزی هست که تو ندونی، هرمیون؟ و هری اضافه کرد:و چطور می تونی یک نفس همه اینا رو بگی؟
هرمیون با حالتی از خود راضی لب هایش را جمع کرد ولی مخالفتی ساختگی کرد و گفت: خب، می دونید فک کردم جالبه. فکر می کردم شما دوست داشته باشید برای تنوع هم که شده یه چیزی یاد بگیرید.
هری توضیح داد:آره، حق با توئه، خیلی جالبه. من اصلا فکر نمی کردم ساختن اونا این قدر سخته ولی به نظرم درست میاد وگرنه هر کسی یکی داشت. من مطمئن نیستم که بخوام یکی داشته باشم. خاطرات چندانی نیستند که دوست داشته باشم زنده شون کنم.
 چهره هرمیون در مقابل در هم رفت.
                         *************************************
هری قبل از اینکه قدح را با احتیاط وسط میز بگذارد، حکاکی پیچیده سطح خارجی آن را بررسی کرد. در جعبه کوچکتری، هری چندین بطری کوچک دید که می دانست خاطراتی هستند که همین چند هفته پیش با دامبلدور بررسی کرده بود. به نظر هری، بطری های بیشتری نسبت به آنچه با دامبلدور دیده بود، آنجا بود. بعدا باید آنرا بررسی می کرد.
هری با احتیاط دو کتاب را برداشت که توسط مدیر، در کاغذی قهوه ای ساده ای با یک یادداشت برای هری پاتر پیچیده شده بودند. هری بااحتیاط کاغذ کتاب ها را باز کرد. که می بایست جزئی از کتابخانه شخصی دامبلدور میبوده باشند. دامبلدور مطمئنا کتابخانه ای داشت که در دنیا بی نظیر بود. نه به خاطر اندازه آن بلکه به خاطر کمیابی بسیاری از کتاب های آن. هر دو کتاب باریک بودند. نه بیشتر پنجاه صفحه یا چیزی در آن حدود. اولی بسیار باستانی به نظر می رسید و به سادگی هورکراکس ها نامیده شده بود. کتاب دوم زیاد نو نبود ولی به نظر نمی رسید بیش از صد سال داشته باشد. روی جلد مهر قرمز بزرگی زده شده بود چاپ محدود و هری نتیجه گرفت که یک جلد از یک سری کتاب، به نام دایرة المعارف پیشرفته جادوگری در زمینه جادوهای خطرناک و کمیاب باشد. اسم این کتاب فقط کمی از اولی که هری می دانست راجع به هورکراکس هاست، پیچیده تر بود. مطمئنا دامبلدور می خواست هری هرچه راجع به هورکراکس ها هست را یاد بگیرد که با توجه به حجم کم کتاب ها، چیز زیادی نبود.
هری حسابی تعجب کرد وقتی دو دفترچه فنری که مشنگها استفاده می کردند، را از جعبه در آورد. یک دفترچه کارکرده با جلد سبز و دیگری نو با یک جلد قرمز. با ورق زدن دفترچه ها، هری به سرعت دستخط منحصر به فرد مدیر را تشخیص داد و فهمید که آنها یادداشت های شخصی او هستند و به احتمال زیاد مربوط به جستجوهایش در مورد هورکراکس های ولدمورت بودند. چرا دامبلدور از دفترچه مشنگی استفاده کرده بود، عجیب بود ولی اگر دامبلدور غیرقابل پیشبینی نبود، هیچ نبود. دفترچه کار کرده کاملا پر بود در حالی که دفترچه نوتر فقط حدود ده صفحه یادداشت داشت. هری می دانست این یادداشت ها بسیار ارزشمندند. قطره امیدی که هری قبل از باز کردن بسته داشت، به دریایی مبدل شد. او جایی داشت تا از آن شروع کند.
هری فکر کرد که جعبه خالی است و خواست آن را کنار بگذارد ولی حس کرد که هنوز چیزی درآن است.هری جعبه را برداشت و یک بستهاب نبات لیمویی از آن درآورد. تعجب هری ابتدا به لبخندی تبدیل شد سپس به فشاری در سینه و گلویش و بالاخره به ناله ای خفه در گلویش تبدیل شد. هری به سختی توانست کنترلش را حفظ کند. چنین هدیه ساده ای برای اکثر افراد بی معنی بود ولی هری می دانست که این روش خاص دامبلدور برای نشان دادن عشق و علاقه اش به هری بود و هری بیش از هر وقت دیگری بهای از دست دادن پیرمرد را می دانست. بااینکه هری علاقه خاصی به اب نبات لیمویی نداشت، به افتخار معلم از دست رفته اش، یک آب نبات در دهانش انداخت.
بالاخره آن لحظه رسیده بود. نمی دانست چرا ولی دوست نداشت نامه را باز کند. چه چیزی در آن نوشته شده بود؟ بی هیچ دلیلی هری چندین بار نامه را چرخاند و با دقت به آن نگاه کرد تا ببیند از آن چه می فهمد. روی پاکت نامه فقط نوشته شده بود در صورت مرگم برسد به دست هری پاتر. آلبوس دامبلدور هری هیچ دلیل دیگری برای به عقب انداختن آن پیدا نکرد. پاکت نامه را با چاقوی جیبی کوچکش باز کردو سه تکه پوست که با خط آشنای دامبلدور نوشته شده بودند را بیرون کشید.
هری عزیز،
وقتی این نامه رو می خونی، مطمئنا می دونی که من برای ماجراجویی بعدی رفتم. من تقریبا میدونم که مرگم سختی روی تو اثر میذاره، هری، و واقعا از این بابت متاسفم. امیدوارم که به استطاعت این نامه و  چیزهای زیادی که با اون به دستت می رسه، تو رو به کمک اطلاعات اضافه برای ماموریتت آماده کنم.
من به حقایقی رسیدم که باعث شد بفهمم مرگ من احتمالا حتمی است، بنابراین خوشحالم که با نوشتن این نامه می تونم کمی این سرنوشت رو برای مدتی عقب بندازیم. ولی به نظر می رسه که شکست خوردم. همون طور که می دونی تو باید راهی رو که با هم شروع کردیم ادامه بدی، هری. می دونی که تو بیشترین اعتماد من رو داری و من از بابت پیروزی نهایی تو مطمئنم.
الآن که اینو می نویسم، تو بزرگترین لطف رو به من کردی، بدست آوردن خاطره پروفسور اسلاگهورن که چند روز پیش با هم دیدیم. به علاوه فکر می کنم یکی از هورکراکس های ولدمورت رو پیدا کردم  و  تصمیم گرفتم  که  تو  رو با خودم ببرم که سعی کنیم پیداش کنیم و از بین  ببریمش. بی شک کار خطرناکی خواهد بود و من خیلی فکر کردم که با خودم ببرمت یا نه. در آخر، انتخاب من معلومه، من یه پیرمردم و با اینکه ممکنه تو متوجه نشی، قدرت من در حال کم شدنه. من به کمکت احتیاج دارم.ولدمورت چیز به این باارزشی رو بدون مقدار زیادی محافظت رها نمی کنه و می ترسم که نتونم تلاشی که باید بکنم رو دووم بیارم. تو خودت رو به من ثابت کردی، هری، و از این به بعد تو همراه من در این ماجرا خواهی بود. فقط تو باید بدونی موفقیت یا شکست تلاشمون برای نابودی تکه دیگری از روح ولدمورت رو بود.
اگه اشتباه نکنم تو قبلا جعبه رو با وسایلی که دوست دارم مال تو باشن، باز کردی. مطمئنا قدح اندیشه و خاطرات نیازی به توضیح ندارن. ممکنه متوجه دو خاطره اضافه بر اونایی که با هم دیدیم، شده باشی. اینها دو تا از خاطرات خودمنن که بر حسب اتفاق تام ریدل رو ملاقات می کنم. اولی در کوچه ناکترن و دومی در کوچه دایاگونه. من چیز به دردبخوری توشون پیدا نکردم ولی حس می کنم که چیزی هست که جا انداختم. شاید تو بتونی چیزی رو که من نمی تونم پیدا کنی. بی جهت روی خاطرات تمرکز نکن چون فکر می کنم هرچه رو که لازم داری می دونی ولی شاید زمانی بیاد که یادآوری این خاطرات بتونه کمکت کنه.
قبل از اینکه ادامه بدم، باید بگم که من تو وصیت نامه ام چیزی واسه تو نذاشتم، هری. تو همین الآن یه مرد جوان به شدت پولداری و نیازی به بیش از این نداری و اگه اشتباه نکنم تو ترجیح میدی چیزی از من به ارث نبری. ترتیبی دادم که میراثم برای چیزهایی که برام مهم بودن، از جمله هاگوارتز، بمونه. ولی شاید قدح اندیشه ام باارزش ترین داراییم باشه، و واقعا خوشحال میشم که بدونم تو اونو خواهی داشت. ولی بهت هشدار میدم که حرفایی که وقتی با آینه ایرایزد پیدات کردم، گفتم رو بیاد بیاری که درمورد یه قدح اندیشه هم صدق می کنه. عده زیادی در مقابل این وسوسه که گذشته شون رو زنده کنن، زندگی در حال رو فراموش کردن و از پای دراومدن. از اون عاقلانه استفاده کن.
تو کتاب های کتابخانه ام رو دیدی. این دوتا تنها کتابهایی هستند که تونستم راجع به هورکراکس ها پیدا کنم. تو حتما باید این دو تا کتاب رو بخونی وگرنه اونا رو به تو نمی دادم ولی فکر نکن که محتوای کتاب ها کاملا درسته. در واقع چیزهای کمی راجع به هورکراکس ها مشخصه. همون طور که می فهمی این چیز سختی برای مطالعه است و اکثر کتاب ها یه سری حدس و گمانند. من مخالفت خودمو با ادعاها در حواشی صفحات نوشتم و تو متوجه تناقض های بسیاری بین دو کتاب خواهی شد. با این همه اونا فوایدی هم برای من داشتن.
در مورد دفترچه هام هم باید بگم که اونا یک بایگانی از یافته های من در تحقیقاتم راجع به هورکراکس هاست. دوباره میگم، فک نکن که همه اطلاعات اونا قابل اعتمادن چون به هر حال کار یک انسانند و ممکنه اشتباه باشن. تو بیشتر نتیجه گیری های منو می دونی، به خصوص اونایی که من اعتماد بیشتری بهشون دارم ولی من چند تا ایده دیگه هم نوشتم که ممکنه باارزش باشن. کار من می تونه نقطه شروعی برای ماموریتت بهت بده.
توجه کن که من از دفترچه مشنگی و خودکار استفاده کردم. چرا قلم پر و پوست نه؟ چون کاغذ مشنگی و خودکار خیلی بهتر از قلم پر و پوسته. درس مهمی در اینه هری، ما ساحران و ساحره ها خودمونو از دنیای مشنگها جدا کردیم چون ما نمی تونیم مشنگها رو تحسین کنیم چون خیلی از ما ماهرتر و خلاق ترن. روشنایی الکتریکی که ما هنوز ردش می کنیم، خیلی بهتر از شمع و چراغ روغنیه. ریشه مشنگیت رو فراموش نکن هری، باور دارم که در ماموریتت خیلی برات مفید خواهند بود. یادت باشه که ولدمورت به هرچیز مشنگی پشت کرده و اونا رو ذاتا پست می دونه. اشتباه مشابهی نکن.
قبول نکته بعدی که می خوام بگم ممکنه برات مشکل باشه چون من از چگونگی مرگم خبر ندارم ولی تو باید حرفم باور کنی که می گم باید به پروفسور اسنیپ اعتماد کنی همان طور که من اعتماد کردم. فرقی نمی کنه که پروفسور اسنیپ در مرگ من نقشی داشته یا نه، من کاملا به وفاداری اون اطمینان دارم. یکی از بزرگترین ناکامی های من این بود که نتونستم کمکی به پایان خصومت بین شما دو نفر بکنم و کاملا می دونم که احمق بودم که فکر می کردم این ممکنه به وقوع بپیونده. با وجود همه اینا، پروفسور اسنیپ تحت امر ولدمورت نیست و فرقی نمی کنه چی باعث شده تو خلاف اینو فک کنی. من در اهمیت این موضوع اغراق نمی کنم هری، اگه به پروفسور اسنیپ اعتماد نکنی، ممکنه در ماموریتت شکست بخوری.
اگه زنده بودم خیال داشتم که روز تولد هفده سالگیت تو رو به خونه پدر و مادرت ببرم. من دلیلی دارم که دیدار اولین خونه ات در روز بلوغت برای پیشرفت تو به عنوان یک جادوگر مهم خواهد بود. اونجا می تونی مزار پدر و مادرت رو ببینی، دستهات رو روی مزارشون بذاری و بعد خودت خواهی فهمید.
تو رو با این فکر تنها خواهم گذاشت. تا به حال فکر کردی که هر چقدر هم تو از لردولدمورت بترسی، او بیشتر از می ترسه. بی شک تو سرتو تکون خواهی داد و مطمئن خواهی بود که مدیرت بالاخره تمام استعداد ذهنیش رو از دست داده، ولی می تونم بهت اطمینان بدم که ممکنه بدن رو به ضعف باشه ولی مغزم کاملا سالمه. چیزی که میگم برای هر کسی که در جریان باشه، کاملا ساده است. ولدمورت در نوزادی از تو ترسید و به تلاش فوق العاده ای دست زد تا تو رو قبل از قدرت گرفتن بکشه. واضحه که اون شکست خورد. از اون به بعد اون چهار بار دیگه هم تلاش کرده تو رو بکشه که همشون به شکست انجامیدن. به دلیل بیشتری نیاز داری؟ می تونم بی هیچ شکی بهت اطمینان بدم که تو تنها فردی هستی که با موفقیت در مقابل طلسم فرمان ولدمورت مقاومت کردی فقط یه جادوگر با قدرتی بی اندازه می تونه این کارو کنه. وقتی چوب دستی های برادر شما به هم متصل شدند، یک کشمکش جادویی خالص به وجود اومد. یه جادوگر چهارده ساله دورگه که توسط مشنگها بزرگ شده بود، یک لرد تاریک بزرگ رو شکست داد. در وزارت، نتیجه تلاش ولدمورت برای تصاحب دوباره تو، براش مصیبت بود. نمی تونی ببینی که درست میگم؟ ولدمورت از تو می ترسه!
هری، تو بیشتر نیروی جادویی رو بین تمام کسانی که می شناسم که شامل خودم هم میشه رو داری. با توجه به گذشته غم انگیز تو در بچگی، تو هنوز متوجه این قدرت درونیت نشدی. به یاد داشته باش که در اصل، جادو در واقع خواستن وقوع چیزیه و بعد اونو به وجود میاره. اوراد و حرکات چوبدست به ما کمک می کنن ولی خواستن و اعتماد به نفس کلید مشکلند. خودتو باورکن! باور کن که تو موفق میشی.
هری، من از تو بیش از هرکس دیگری در زندگی بیش از حد طولانیم یاد گرفتم. دردی که باعث شدم در زندگی کوتاهت به تو وارد شه، روی دوشم سنگینی می کنه و فقط می تونم دوباره ازت بخوام که درک کنی و منو ببخشی. همون طور که می دونی من با انتخاب های دشواری رو به رو بودم. گاهی خوب انتخاب کردم و گاهی نه. در پایان خیالم راحته که می دونم تو بهتر از اونچه هستی که من می تونستم آرزو کنم. از من به خوبی یاد کن هری.
با علاقه بسیار
آلبوس دامبلدور

اسنیپ! هری نمی توانست حرف های دامبلدور را باور کند و در بقیه نامه با نفرتی که از اسنیپ داشت، پر شده بود. اسنیپ! امکان نداشت! او دامبلدور را درست جلوی چشمان هری کشت. با اینکه خیلی سعی کرده بود، هرگز نفرت را در قیافه زشت اسنیپ، قبل از خواندن وردی که جان مدیر را گرفته بود، از یاد نمی برد. نه، دامبلدور احمق شده بود. اسنیپ در تمام این سالها نقش بازی می کرد. با اینکه تظاهر اسنیپ هیچ وقت هری را متقاعد نکرد ولی پروفسور را گول زده بود. اسنیپ! هری تصور کرده بود که برای  انتقام مرگ دامبلدور، چطور آن شیطان را عذاب دهد، چطور به بدنش صدمه بزند و مغزش را عذاب دهد. در واقع نفرت هری از سوروس اسنیپ بیش از نفرتش نسبت به ولدمورت شده بود. حداقل ولدمورت افکار و ذات پلیدش را پنهان نمی کرد. هری می توانست ولدمورت را درک کند حتی اگر از اون متنفر بود ولی مسئله اسنیپ کاملا فرق می کرد. اسنیپ کلک زد. او با افکار مردم، و به خصوص با هری بازی کرد. دامبلدور چطور این را نوشته بود؟ چطور انتظار داشت هری به چنین فردی اعتماد کند؟
هری خودش را که کف اتاق نشسته بود و پای تخت، به دیوار تکیه زده بود، جمع و جور کرد در حالی که نمی دانست چطور به آن حالت در آمده است. ظاهرا چند مدتی به حالت بود چون کمرش خشک شده بود و این احساس ناراحتی بالاخره او را از بهتی که به خاطر اسنیپ به آن دچار شده بود، در آورد. بلند شد، کش و قوسی به کمرش داد و به نامه ای که روی فرش افتاده بود خیره شد.
شکی ناگهانی در ذهنش پدید آمد که نتوانست آن را متوقف کند. ممکن بود حق دامبلدور باشد؟ با اینکه او هم اشتباهات خودش را داشت ولی اکثرا حق با او بود. با این وجود او خیلی مطمئن به نظر می رسید. همه این ها برای درک خیلی سخت بود. هری در حالی که به شدت خسته بود، خودش را روی تختش انداخت. لحظه ای بعد او خواب بود.


فصل سوم:
 بازی شروع شده
وقتی هری بیدار شد، هر احساسی به جز آسایش داشت. مغزش دوباره به سرعت شروع به کار کردن کرد. نامه دامبلدور را بازخوانی کرد. وقتی نامه را تمام کرد، دوباره آن را خواند به جز آنکه پاراگراف مربوط به پروفسور اسنیپ را جا انداخت.
وقتی اسنیپ را از ذهنش بیرون راند، احساس آرامشی به او دست داد. هری متوجه شد که به جز آن پاراگراف نامه به او امید می دهد. با آنکه نمی توانست اظهارنظرهای دامبلدور در مورد مهارتهایش را قبول کند، ولی نمی توانست از حرف های استادش احساس غرور نکند. علاوه بر آن، حالا چیزی داشت که انجام دهد. می توانست خاطرات جدید را ببیند، شاید چیزی را که پروفسور نتوانسته بود، پیدا کند. می توانست دو کتاب راجع به هورکراکس و دفترچه های دامبلدور را بخواند. چه کسی می دانست که آنها او را به کجا راهنمایی می کنند؟ ولی هرجایی بهتر از مکان فعلی هری بود. چون او هیچ کجا بود.
بعد از خواندن دو کتاب باریک، هری علت توضیح مختصر دامبلدور را فهمید چون کتاب ها شامل حقایق کم، و حدس های زیادی بودند. دامبلدور در بسیاری از حاشیه ها نکات مخالفتی نوشته بود. هری نمی توانست کاری کند و سرش را با پریشانی تکان میداد. هر دو کتاب مثل هم هورکراکس ها را توصیف کرده بودند و روش ساخت آنها را توضیح داده بودند ولی هری همه آنها را می دانست. خواندن کتاب باستانی با زبان قدیمیش سخت بود ولی به وضوح کرده بود که فقط یک شی بیروح می تواند به عنوان یک هورکراکس به کار برود. نوشته دامبلدور در حاشیه می گفت: هیچ دلیلی برای این نیست. هیچ دلیلی نمی بینم که چرا یک شی باروح نمی تواند به کار گرفته شود. کتاب جدیدتر فقط به یک چیز و بدون توصیف اشاره کرده بود. هری عقیده دامبلدور را میدانست که ممکن است مار غول پیکر ولدمورت، ناجینی، یک هورکراکس باشد. اگر متن قدیمی درست باشد، ناجینی نمی توانست یک هورکراکس باشد. کدام یک درست بود، کتاب یا دامبلدور؟ چطور می توانستی بفهمی به جز آنکه سعی کنی خودت یک هورکراکس بسازی؟ مطمئنا مسئله اصلی این بود که چطور می توانی راجع به هورکراکس ها بنویسی بدون آنکه خودت برای تحقیق یکی بسازی؟ و برای این کار باید مرتکب قتل شوی.
هری نیاز داشت که فکر کند و نیاز داشت که از حصار اتاقش خارج شود. 
 متوجه شد که از ساعت ده شب از اتاقش بیرون نرفته است و ساعت دیجیتالی کوچک اتاقش ساعت 11:45 صبح را نشان میداد. به علاوه دوباره احساس گرسنگی هم میکرد. بنابراین هری به سرعت دوش گرفت، لباسش را عوض کرد و برای خودش ناهار درست کرد چون صبحانه را از دست داده بود. خوشبختانه خانه خالی بود و این حالتی بود که هری بیش از همه دوست داشت. دندانهایش را مسواک زد ولی به خودش زحمت نداد موهایش را صاف کند و قبل از آنکه هیچ کدام از اعضای خانه برگردند، بیرون زد. این یک پیاده روی مخصوص و طولانی بود چون خیلی چیز داشت که راجع به آن فکر کند.
هوا گرم و خوشایند و پیاده روی بسیار خوشایند بود به طوری که هری برای چند دقیقه به هیچ چیز فکر نکرد. سپس به فکر دوستانش افتاد و به فکر جینی. هری بلافاصله فکر دوم را متوقف کرد.
من نمی تونم در مورد دخترها نگران باشم. 
هری این جمله را هر وقت که فکر موقرمز خوش قیافه به ذهنش می آمد، مثل وردی برای خودش تکرار می کرد. عجیب اینکه هری از تصمیمش برای قطع ارتباطش با او پشیمان نبود. البته جینی پیش او نبود و به همین خاطر هری نگران رفتن به پناهگاه بود چون آنجا نمی توانست از برخورد با او خودداری کند. در هفته هایی که دور بودند،جینی چیزی ننوشته بود و هری از این بابت متشکر بود چون در قلبش می دانست که اراده اش مطمئن نیست. ولی در آن لحظه تصویر او را از ذهنش بیرون راند و تصمیم گرفت فکرش را روی مشکلات نزدیکش متمرکز کند.
هری به سرعت نتیجه گرفت: من به یه نقشه احتیاج دارم. و تصمیم گرفت که ابتدا چیزهای اولیه را بررسی کند. کی باید دورسلی ها را ترک می کرد؟ تقریبا تمام عمرش را منتظر آن لحظه شیرین بود ولی حالا که آن روز رو به رویش قرار داشت، رفتن سخت شده بود. این آرامش قبل از توفان بود. 
با خودش گفت: به محض اینکه برم، همه چی شروع میشه. مثل بچه ای بود که برای اولین بار از یک تخته شیرجه بلند بالا رفته باشد. چه میشد اگر برای همیشه آنجا می ماند ... ولی این یک گزینه نبود، چون هری می دانست که محافظتی که با فداکاری مادرش به او داده شده در روز تولد هفده سالگی اش تمام خواهد شد و کمتر از دو هفته به آن زمان ماند بود. موقع رفتن بود.
با این وجود هنوز چند روزی می توانست صبر کند. دفترچه های دامبلدور انتظارش را می کشیدند، باید خاطره های جدید را میدید و او به زمانی نیاز داشت تا آنها را تحلیل کند. بعد از آن به گریمولد میرفت تا محافظت های ضروری دوباره وضع شوند. او به خانه اش به عنوان پناهگاهی برای ماه های آینده نیاز داشت. چون هری تصمیم دومی هم گرفته بود: چه هاگوارتز اول سپتامبر باز شود چه نشود، هری برای سال هفتمش به آنجا نمی رفت. او نمی توانست کارهایی را که لازم بود، انجام دهد به جز اینکه آزادی کامل داشته باشد که هرطور بخواهد رفت و آمد کند و به خوبی می دانست که مک گونگال، هرگز با چنین وضعی موافقت نمی کرد. فکر برنگشتن به خانه واقعی اش ناراحتش کرد. هری راهش را به طرف پارک کوچکی که عصر روز پیش با تانکس در آن حرف زده بود، ادامه داد و در حالی که در افکارش غرق بود، بی حرکت روی همان نیمکت نشست.
زن جوانی با صدای اغواگرش برای شروع صحبت تکه ای به او پراند: تو زیاد این ورا میای، خوشتیپ؟ هری به یکباره از افکارش بیرون کشیده شد. قلبش داشت از دهانش بیرون میزد. مغزش به سختی کار می کرد تا دریابد چه اتفاقی افتاده است. ولی هری متوجه شد که صدا آشناست و ... هرمیون. این صدای هرمیون بود! هری از جا پرید و به طرف صورت های خندان بهترین دوستانش هرمیون گرنجر و رون ویزلی چرخید..
هری بریده برید گفت: تو که منو کشتی هرمیون، دیگه هیچ وقت این کارو نکن! ولی لبخند روی صورتش او را لو داد. هری پرسید: شما دوتا، حالتون چطوره؟ این جا چی کار می کنید؟
رون توضیح داد: ما اجازه گرفتیم بیایم تو رو ببینیم، تا مثلا چک کنیم تو با فشاری که روته چه جوری سر می کنی ولی ما واقعا می خواستیم ببینیمت. هنوز از اینکه آنطور هری را شکه کرده بودند پوزخند می زد.
هری نمی توانست جلوی خودش را بگیرد ولی متوجه شد که بهترین دوستِ دخترش در لباس های چسبان مشنگی، که مثل رداهای جادویی بدنش را نمی پوشاند، واقعا یک دختر بود. مردجوان با عوض شدن لباس ها کاملا موافق بود.
هری قدمی به طرف کنار نیمکت برداشت و هرمیون او را بغل کرد. هر دو احساسی بیش از یک بغل کردن ساده برای خوش آمد گویی داشتند. واضح بود که هفته های گذشته برای همه آنها سخت بوده است. هرمیون را رها کرد و رون را مردانه تر بغل کرد. دست چپش را دور کمر رون انداخت و رون هم متقابلا این کار را با دست راستش انجام داد.
خب، این خیلی عالیه که شما دوتا اینجایید. امسال زیاد بد نبود ولی این فقط یه مدته، به هرحال خیلی ممنون.
رون و هرمیون می توانست احساس درون صدای مرتعش هری را درک کنند و چند لحظه هیچ کدام چیزی نگفتند.
بالاخره هرمیون توضیح داد: ما نمی تونیم تمام اون مدت رو بمونیم، هری، فقط یک یا دو ساعت. بیا بشینیم تا بتونیم حرف بزنیم.
هری وظایفش را به یاد آورد. به هر حال، اینجا محدوده خانه او بود و برای صحبت کردن او میزبان بود. جواب داد: باشه. چند تا نیمکت بهتر اونجا هست و اونجا برای حرف زدن بهتره. بیاید. هری آنها را به طرف یک جفت نیمکت که زیر درختان باشکوه مگنولیا به صورت یک L قرار داشتند و تازه رنگ زده شده بودند، راهنمایی کرد. هری لبه یکی از آنها نشست و رون و هرمیون روی دیگری نشستند. خب، تو چطوری هرمیون؟
اوه، من با پدر و مادرم بودم و خیلی خوب بود. دیگه خیلی کم می بینمشون و این آخرین تابستون ما بود. از دور بودن از اونا خیلی احساس گناه می کنم. ولی ما میتونیم بعدا راجع به اون صحبت کنیم، هری. تو چه طوری؟
هری می دانست که رون و هرمیون می خواهند راجع به هورکراکس ها و نقشه های هری صحبت کنند. آنها قول داده بودند که همراه هری بیایند و قسمتی از جستجو باشند و همراه او با خطر روبرو شوند. ولی هری نمی خواست که گفتگو را به آن سمت بکشد. لااقل هنوز نمی خواست.
_همون طور که گفتم زیاد بد نبود. در واقع احتمالا بهترین تابستونی بود که از زمان ورود به هاگوارتز داشتم. خاله و عموم معمولا منو تنها میذارن و دادلی همیشه با دار و دسته اش بیرونه. یکم تنهام، ولی می دونی، با این شرایط، خوبه که یه کمی تنهایی داشته باشی. به هر حال، فکر نمی کنم زیاد اینجا بمونم. تولدم نزدیکه و محافظت من اینجا تموم میشه. مشکل زیادی در یه هفته زودتر رفتن نیست.
رون مشتاقانه پرسید: بعد به پناهگاه میای؟
_نه اول، برای یه چند روزی میرم به ... هری متوقف شد. نمی خواست آدرس خانه اش را بیرون در فضای باز بگوید. خونه ام. کارهایی هست که باید راجع به امنیتش انجام بدیم. فک کنم بعد از اون، چند روز قبل از تولدم بیام پناهگاه. اگه پدر و مادرت اجازه بدن.
رون تاکید کرد: مطمئنا اجازه میدن. خیلی عالی میشه. و بعد از اون می تونی برای عروسی بیل، که دو روز بعد از اونه، بمونی. مشخصا از بودن بهترین دوستش در خانه خوشحال بود.
_آره، این همون چیزیه که من فکر می کردم. تازه من باید برای امتحان آپاراتم هم آماده شم. فکر کنم باید بین تولد و عروسی به فکر اون باشم. تو مدرکت رو گرفتی رون؟
رون لبخند زد: آره، بالاخره هفته پیش تو امتحان قبول شدم، در سومین تلاش. دارم بهتر میشم ولی فکر نمی کنم که هیچ وقت این کارو دوست داشته باشم.
هری سرش را به نشانه درک کردن تکان داد ولی هرمیون مشخصا از این گفتگوهای معمولی خوشحال نبود.
هرمیون پرسید: ولی بعدش می خوای چی کار کنی، هری؟ صدایش را در حد نجوا پایین آورد و ادامه داد: فکر کردی که اول باید کجا بری؟ تو تابستون چیزی یاد گرفتی؟
هری با خودش فکر کرد، باید راجع به نامه به آنها بگویم؟ می خواست این کار را بکند ولی آنها بیرون در فضای باز بودند و او دوست نداشت چیزی بگوید، مگر ...
هری با صدایی که فقط کمی از نجوا بلند تر بود، گفت: ببینید، همین دیشب یه اتفاقی افتاد، ولی نمی تونیم راجع بهش صحبت کنیم مگر اینکه از  اون ورد استفاده کنیم.
_نه، هری، تو باید همه چیزو راجع به طلسم های شاهزاده دورگه فراموش کنی. کسی این اطراف نیست. فقط آروم صحبت کن. هرمیون مثل  هرگاه که راجع به شاهزاده بحث می کرد، لبهایش را به هم فشرد.
هری با خشونت جواب داد:این بازی نیست، هرمیون. یا یکی از شماها طلسم رو میذارید یا راجع به هوا صحبت خواهیم کرد. هیچ شکی نداشت که منظورش همان است که گفته است. چون هنوز زیر سن قانونی بود، نمی توانست بدون پذیرفتن ریسک بازجویی وزارت خانه، طلسم را انجام دهد.
هرمیون بین بی اعتمادیش نسبت به هر چیزی از شاهزاده، که آنها می دانستند پروفسور اسنیپ است، و تمایلش برای شنیدن آنچه اتفاق افتاده از هری، گیر کرده بود. اما سرانجام همان طور که هری  حدس میزد، هرمیون تسلیم شد.
هرمیون دستش را با بی میلی به سوی چوبدستیش برد و گفت: اوه، باشه. موفلیاتو! حالا هیچ کس نمی تونه صدامونو بشنوه.
بعد از اینکه چک کرد تا مطمئن شود، هری به سمت دوستانش خم شد و گفت: مک گانگال دیشب اومد منو ببینه. هری به بازگو کردن ملاقاتش با مدیر جدید ادامه داد و رون و هرمیون با توجه کامل گوش کردند.
سپس هری محتویات جعبه دامبلدور را توضیح داد و دوستانش از اینکه اطلاعات بیشتری برای بررسی کردن در جستجوی مشترکشان برای هورکراکس ها دارند، هیجان زده بودند. هرمیون متوجه شد که هری چیزی راجع به نامه به آنها نگفته است. مطمئن نبود که اصرار کند یا نه ولی طبق معمول نتوانست جلوی خودش را بگیرد.
_نامه چی، هری؟ اون چی گفته؟ می تونیم بخونیمش؟
هری جواب داد: خب، اکثرش خصوصیه. اون یه سری از من تعریف کرده و من، خب، من یه کم خجالت می کشم. دوستانش می دانستند که نباید بیشتر اصرار کنند. هر چند صورت هری سفت شده بود ولی ادامه داد:ولی یه چیزی رو که نوشته بود بهتون میگم. دامبلدور میگه باید به اسنیپ اعتماد کنم. اون میگه، فرقی نمی کنه چه جوری به نظر میاد و فرقی نمی کنه که ممکنه اسنیپ در مرگ دامبلدور نقشی داشته باشه، اسنیپ مرگخوار نیست. هری بدون اینکه متوجه شود، هنگام گفتن آن بلند شده بود، جلوی دوستانش قدم میزد و با خشم به آنها نگاه می کرد:ولی من با چشمای خودم دیدم. قیافه اسنیپو دیدم. من شنیدم که نفرین مرگ رو گفت. هری از قدم زدن بازایستاد و طوری به دوستانش خیره شد که داشت صورت آنها را سوراخ می کرد.
رون از عوض شدن ناگهانی اخلاق هری جا خورد ولی هرمیون با آشفتگی شروع کرد: درک می کنم، هری. ممکنه دامبلدور اشتباه کرده باشه. اون قبلا هم اشتباه کرده. ولی اگر هم درست گفته باشه، متوجه شد که هری ابروهایش را در هم کشید. خب، ما فقط باید یادمون باشه که دامبلدور چی گفته. ما نباید بین این دو تا پیش داوری کنیم.
هری کمی آرام شد و دوباره نشست. این منطقی به نظرش می رسید. هری پرخاش کرد: آره، درست میگی. ولی خیلی سخته. حتی نمی تونم بهت بگم که می خواستم چه بلاهایی سر اون مو روغنی شیطان صفت بیارم و حالا دامبلدور میگه باید به اون اعتماد کنم. ممکنه مجبور شم باهاش کار کنم. چطور ممکنه من این کارو بکنم؟ نتوانسته بود نشستن را تحمل کند و دوباره بلند شده بود.
هرمیون که فکر می کرد بهتر است این بحث را برای بعد بگذارند، جواب داد: من نمی دونم هری.
برای عوض کردن موضوع، هری یادآوری کرد: من دوتا کتاب مربوط به هورکراکس رو خوندم. یکیش واقعا قدیمیه. ولی کمک زیادی نکردن. وقتی به پناهگاه رسیدیم، میدم بخونیش ولی راستشو بخوای هیچکس چیز زیادی راجع به هورکراکس ها نمی دونه. منظورم اینه که چطوری می خوای راجع بهش تحقیق کنی؟ نمی تونی راه بری و آدم بکشی تا روحتو به یه هورکراکس تبدیل کنی و بعد راجع بهش کتاب بنویسی. کتاب ها بعضی جاها کاملا باهم متفاوتند و دامبلدور، تو حواشی هر دوتا کتاب یه سری نوشته در مخالفت با اونا نوشته.
رون که بعد از دور شدن موضوع بحث از اسنیپ و آرام گرفتن هری، راحت شده بود، گفت: دفترچه ها چی، هری؟ تو اونا چی نوشته؟
هری توضیح داد: هنوز فرصت نکردم بخونمشون. امشب این کارو می کنم. اون دوتا خاطره اضافی رو هم نگاه می کنم. با اینکه دامبلدور فک نمی کنه اونا کمکی بکنن ولی ما نمی تونم چیزی رو نادیده بگیریم. می تونیم؟ هری فهمید که بدون اینکه توجه کند از کلمه ما استفاده کرده و همچنین متوجه شد که این کار خوب و مفید است. من نمی تونم بگم که چقدر ازتون ممنونم که می خواید کمک کنید. این داره خیلی سخت میشه. صدای هری کمی پایین آمد. و داره خطرناک میشه.
هرمیون بلند شد. دست هری را گرفت و متوقفش کرد. هری را بین رون و خودش نشاند و گفت: گوش کن، هری. ما هرجوری که بتونیم کمکت می کنیم. ما سه نفر یه تیم خیلی خوب می سازیم. ما هر کدوممون نقاط ضعف و قوت خودمونو داریم ولی وقتی با هم باشیم، خیلی کارا از دستمون بر میاد.
رون هم ادامه داد:  درسته، هری. ببین تو خیلی قوی و بااستعدادی و هرمیون هم خیلی باهوشه. و من، خب، راستش نمی دونم من غیر از شطرنج بازی کردن چه کاری از دستم بر میاد، ولی ما با هم از خیلی چیزا گذشتیم و حالا جا نمی زنیم.
قلب هری از احساسات پر شده بود و نمی توانست درست صحبت کند. دست راستش را دور گردن هرمیون و دست چپش را دور گردن رون انداخت. بالاخره با صدایی گرفته گفت: ممنون
چون هنوز نیم ساعتی به رفتن رون و هرمیون وقت داشتند، هری پیشنهاد کرد که اطراف محله را به آنها نشان دهد. برای هرمیون که هم یک جادوگر مشنگ زاده بود و هم توسط مشنگها بزرگ شده بود، چیز جالبی نبود ولی رون که اصیل زاده بود، شگفت زده شده بود. او گاهی زیر مراقبت عصبی مادرش، در مغازه ها و دیگر اماکن مشنگی بود ولی هیچ وقت یک محله مشنگ نشین واقعی  را ندیده بود.
رون چیزهای زیادی راجع به زندگی مشنگها یادگرفت، چگونه از خیابان رد شدن، پست یا فوتبال بازی کردن بچه ها در کنار خیابان و هری و هرمیون از نگاه شگفت زده رون لذت می بردند. 
رون باناباوری گفت: مشنگها شگفت انگیزن. نباید زیاد بد باشه که یه مشنگ باشی، هست؟
هرمیون فکر می کرد رون مسخره می کند و برای دست انداختن آنها وانمود میکند چیزی از دنیای مشنگها نمی داند ولی هری این طور فکر نمی کرد. هری به یاد آورد دامبلدور در نامه اش چه نوشته بود:  ما ساحران و ساحره ها خودمونو از دنیای مشنگها جدا کردیم چون ما نمی تونیم مشنگها رو تحسین کنیم چون خیلی از ما ماهرتر و خلاق ترن.  هرمیون همان طور که همیشه متوجه می شد، متوجه شد که هری در افکارش غرق شده است.
_به چی فکر می کنی، هری؟
_چی؟ آه، به چیزی که دامبلدور تو نامه اش نوشته بود. هری جمله دامبلدور را به آنها گفت.
هرمیون گفت: آره، می دونم چرا دامبلدور این احساس رو داره. قبلا در این مورد باهم صحبت کردیم. می دونستید وقتی جوون بوده، چند سال رو واقعا مثل یه مشنگ زندگی کرده؟ اون هنوز تو دنیای جادویی کار می کرده ولی حدود سه سال تو یه آپارتمان مشنگی زندگی می کرده، خرید می کرده، غذا می پخته و هر کار دیگه ای رو مثل یه مشنگ انجام می داده. دامبلدور بهم گفت که تو اون سه سال بیشتر از تمام عمرش در دنیای جادویی یاد گرفته.
هری جواب داد: ووو، هیچ وقت نمی دونستم. این باعث شد احترامش نسبت به آن پیرمرد افزایش یابد. پس به این خاطر بود که اون همیشه با مشنگها راحت به نظر می رسید. چون اون فهمیده بود که مشنگها فرق زیادی با ما جادوگرها ندارن.
رون از اینکه اینقدر کم راجع به مشنگها می دانست، احساس خجالت می کرد:شاید لازم شه وقتی مراقب اسمشونبر هستیم، من هم کار مشابهی بکنم. از این که وقتی بامشنگهاهستیم،احساس حماقت می کنم،متنفرم.این خیلی احمقانه است که اصیل زاده ها، مشنگ زاده ها رو دست کم می گیرن. مشنگ زاده ها واقعا برترن. لااقل وقتی تحصیلاتشون تموم میشه. چون اونا می دونن چطوری تو هر دو دنیا زندگی کنن. من واقعا آرزو می کنم که مثل شما مشنگ زاده بودم.
_خب، البته هری در واقع یه مشنگ زاده نیست، ولی می دونم منظورت چیه. به جز تبعیضی که از طرف اصیل زاده های تنگ نظر می بینیم، من خوشحالم که یه مشنگ زاده ام. هرمیون لحظه ای مکث کرد. البته، اینم ضررهای خودش رو داره. بعضی وقتها فکر می کنم من در واقع عضو هیچ کدوم از دنیاها نیستم مثل اینکه نمی دونم کی هستم.
هری زیر لب گفت: کاش منم فقط می خواستم که عضو یکی از دنیاها باشم. تلخی صدایش بیش از کمی بود. من از هر لحظه ای که توی دنیای مشنگها گذروندم، متنفر بودم و بعد، وقتی فهمیدم که دنیای دیگه ای هست، یه پیشگویی مسخره هست، یه عده میمیرن، و ... صدای هری خاموش شد.
رون عصبی بود ولی دستش را دور شانه هری انداخت. آره، تو شانس خوبی نداشتی، نه نداشتی. من خیلی احمق بودم که فکر می کردم زندگی تو خوب بوده، مشهور و پولدار بودن و همه چیزهای دیگه.
چهره هرمیون هم بعد از شنیدن حرف هری با نگرانی درهم رفت. هری را بغل کرد و به آرامی گفت: می دونم که غیرمنصفانه است، هری. ولی تو اونو شکست میدی، می دونم که این کارو می کنی. بعد همه چی تغییر می کنه. بهتر میشه.
هری هم او را بغل کرد و گفت: منم امیدوارم، ولی زیاد مطمئن نیستم.
                      ************************************
دیدار رون و هرمیون روحیه هری را بسیار بالا برد، و در طی سه روز بعد خود را با باقی مانده محتویات بسته دامبلدور مشغول کرد. دو دفتر مشنگی بسیار جالب و مفید بودند. آنها حاوی یادداشت هایی از نتیجه گیری ها و یافته های گوناگون دامبلدور بودند. گاهی اوقات یادداشت ها برای فهمیدن هری مرموز و سخت بودند. با این حال بیشتر یادداشت ها به اندازه کافی واضح بودند و هری یک بار دیگر از نیرویی که پیرمرد از خود نشان داده حیرت کرد. دامبلدور به سراسر انگلستان، اسکاتلند و ولز مسافرت و سرنخ های مختلفی را دنبال کرده بود، حتی دوبار هم به خشکی اروپا سفر کرده بود. 
  از آنجا که هری به کندی یادداشت ها را می خواند، متوجه شد که دامبلدور واقعا مرد عمل بوده است، چنانکه هر جا  به اطلاعاتی که او را به سویی راهنمایی می کرده، بر می خورده، در کمتر از چند روز به آن می پرداخت. چنانکه انتظار می رفت، از آنجا که هری می دانست که تنها دو جان پیچ به طور قطع نابود شده اند، بیشتر مسیر ها به بن بست بر می خورد. 
به هر حال دو نکته طلایی وجود داشت. اولا، دامبلدور نحوه یافتن حلقه اسلایترین را ثبت کرده بود، که هری نتیجه گرفت که در نوع خود یک ماجراجویی واقعی بوده، به هر حال تمامی چیزی که دامبلدور در دفتر خود ثبت کرده بود این کلمات بودند: حفاظت های واقعا جالب از جان پیچ. برای پیروز شدن احتیاج به منطق و زیرکی است.
 اگر این جملات به سختی یک توضیح قانع کننده از وقایع بودند، دامبلدور این کم کاری خود را با باز گویی نحوه نابود کردن حلقه، جبران کرد.
_همانطور که انتظار داشتم، حلقه در برابر تمامی اقدامات طبیعی برای نابودی مقاومت کرد. غیر قابل ذوب، خرد شدن، پودر شدن، تغییر شکل و.غیره. نفرین  ریداکتو  تاثیری نداشت. حتی طلسم آوادا کداورا هم امتحان کردم  با اینکه انتظار موفقیت را نداشتم. متوجه شدم که تنها راه، قدرت جادویی خالص است. من باید حلقه را در انگشت می کردم و سپس تا سر حد مرگ با آن می جنگیدم. خسته کننده بود. قدرت جان پیچ وحشت آور ه، پیروزی بسیار سخته.  تنها جادوگر یا ساحره بسیار قدرتمند قادر به اینکاره. دستم سوخت، در واقع به این دلیل خشک شد. خیلی از نیروی من را گرفت. بهبودی اش خیلی طول کشید. اما جان پیچ نابود شد. می توانستم وقتی که مرد آن را حس کنم، هرچند که توضیح آن غیر ممکن است. 
_ البته! 
هری با این توضیح نیرو پیدا کرد برای اینکه سرانجام اطلاعات با ارزشی در مورد چگونگی نابود کردن یک جان پیچ بدست آورده بود. دو  تا از جان پیچ ها به طور قطع نابود شده اند: دفتر خاطرات ریدل و حلقه اسلایترین. در پیاده روی بعد از ظهر، هری تقریبا خودش را گم کرد چون بدون اینکه بداند مقدار زیادی را قدم زده بود. وقتی که فهمید که کجا است، مسیر خود را به سمت پریوت درایو تغییر داد و دوباره در افکار خود غرق شد. از آنجاییکه هری یک آدم با برنامه ای نبود، سعی کرد که تمامی نتیجه گیری ها را در ذهن خود به سه واقعیت اساسی تقسیم کند:

هیچ ورد یا راه جادویی برای نابودی جان پیچ وجود ندارد
برای اینکار احتیاج به قدرت خاص جادویی است. آن هم به مقدار زیاد.
جان پیچ به حمله پاسخ می دهد.

هری نابود کردن دفتر خاطرات ریدل را با کاری که دامبلدور با حلقه اسلایترین کرده بود را با هم مقایسه کرد. البته تفاوت های آشکاری بین آنها بود، مهمترین آنها این بود که هری از نظر جسمی توسط جان پیچ آسیبی ندیده بود. دامبلدور می دانسته که یک جان پیچ را نابود می کند در حالیکه هری نمی دانست. با این وجود هری حالا مقدار زیاد نیرویی را که در نابود کردن دفتر خاطرات گذاشته بود را تشخیص می داد. نیروی جسمانی نه، بلکه نیروی احساسات. نیروی جادویی. قدرت جادویی. دامبلدور باید حلقه را در انگشت خود می کرده در حالیکه هری دفتر خاطرات را بعد از اینکه آن را  خوانده  یا آنچنانکه باید گفت با آن حرف زده بود، سوراخ کرد. هری مطمئن نبود که از آن چه نتیجه ای بگیرد و او دوست داشت که هرمیون آنجا بود. 
ضربان قلب هری با دانستن این مطالب بالا رفت. او حالا می دانست که اگر زمانی یک جان پیچ را پیدا کرد با چه کاری را انجام دهد. و بهتر از آن هری می دانست که می تواند، چونکه قبلا اینکار را انجام داده بود، شبیه زمانی که با کمک زمان برگردان هرمیون سپر مدافع را در نزدیکی دریاچه ایجاد کرده بود.
 کلمات دامبلدور در نامه اش در ذهن هری نقش بست: هری تو از همه جادو گرانی که من می شناسم ، ازجمله خودم نیروی جادویی بیشتری داری.
  هری زمانی را که برای بار اول یک نفر او را جادوگر بزرگ گفته بود( هرمیون این را درست قبل از اینکه هری سنگ جادو را بدست آورد این را به او گفته بود ) را بیاد آورد. تمام تلاش خود را برای اینکه خود را راضی کند که جادوگر بزرگی است را کرد، اماحتی اگر این احساس را نداشت. 

_ من می تونم خودم رو از طلسم فرمان خارج کنم. من اون مهره ها رو به سمت چوبدستی ولدمورت هل دادم.
موضوع ارزشمند دیگری که در دفترچه دامبلدور بود قطعیتی کمتر داشت، اما بسیار امیدوار کننده بود. در آخرین صفحه دفترچه دوم، که ظاهرا یک یا دو روز قبل از مرگش نوشته شده بود، دامبلدور فکر کرده بود که مکان یک جان پیچ دیگر را نیز پیدا کرده است، جام هافلپاف. همانطوری که هری می دانست، دامبلدور ارتباط خود را با روزنامه های مشنگ ها حفظ کرده بود، و ظاهرا چیزی را در مورد طبیعت غیر عادی یک شی که در یک موزه در حومه لندن نگهداری می شده را خوانده بود. ظاهرا به نظر می رسید که این شی دارای ویژگی های غیر طبیعی است، باعث ایجاد درد برای هر کسی که آن را لمس می کرد می شد و بعضی از مردمی که از کنار آن رد می شدند را مریض می کرد. موزه جای شی را تغییر داده ، آن را به عنوان یک جام نقره ای قرون وسطی معرفی کرده اند، و آن را به یک کابینت که تا حدی از دسترسی عموم دور شده منتقل کرده اند. شگفت انگیز اینکه، بر طبق دفترچه، دامبلدور این موضوع را در نسخه ای از لندن تایمز مربوط به 12 سال قبل یافته بود.  
هری تعجب کرد که چگونه دامبلدور به این موضوع پی برده، تا اینکه هری به آخرین جمله دامبلدور توجه کرد:  اینترنت یک اختراع شگفت انگیز است. 

دامبلدور از اینترنت استفاده کرده؟ هری بیش از اندازه شگفت زده شده بود، چرا که هری یک تصور مبهم از اینترنت داشت. البته او هرگز از یک کامپیوتر استفاده نکرده بود، چون استفاده از کامپیوتر دادلی اکیدا ممنوع بود. تمام آن چیزی که او می دانست این بود که اینترنت یک مد جدید است که تعداد زیادی را به خود جذب کرده و برای پیدا کردن اطلاعات مفید است. یک بار دیگر احترام هری برای پیرمرد به طور چشمگیری افزایش یافت. دامبلدور فراتر از عرف جادوگری بود.
در هر صورت یک سرنخ مهم وجود داشت که باید مورد بررسی قرار می گرفت. شاید آخر آن به یک بن بست می رسید، اما حداقل او به جای فکر و مطالعه کردن، کاری را انجام می داد. هری فکر کرد: این کار هرمیونه[ خواندن و مطالعه کردن] نه کار من.
  هری با ناراحتی متوجه شد که دامبلدور او را با خودش برای بدست آوردن جام می برد، و اگر آن واقعا یک جان پیچ بود، برای نابود کردن آن. هری نمی توانست منتظر شود تا با رون و هرمیون در مورد این صحبت کند. این می توانست اولین کار عملی آنها باشد. 
سرانجام زمان دیدن دو خاطره برای هری فرا رسید. هری این بار برای فرو رفتن در قدح اندیشه مشتاق نبود، چون او مایل نبود که دامبلدور زنده را دوباره ببیند، و هری به این موضوع فکر کرد که اصلا خاطره ها را نبیند. با این همه، دامبلدور نوشته بود که چیزی که برای آنها مهم باشد را ندیده است، و اگر دامبلدور نتوانسته چیزی را بیابد، چرا هری باید بتواند. سرانجام کنجکاوی و این حقیقت که دامبلدور از او خواسته که خاطره ها را ببیند بر او غلبه کرد. هنگامیکه هری خاطره نخست را با دقت به درون قدح می ریخت، با نور نقره ای کم رنگ از درون شیشه می درخشید. با یک نفس عمیق، هری بینی خود را به ماده نقره ای زد و بلافاصله به درون خاطره دامبلدور افتاد. 
خودش را در یک خیابان کسل کننده در چند قدمی پشت سر پرفسور دامبلدور خیلی جوان تر یافت که به نظر 10 سال پیر تر از زمانی که برای بار اول تام ریدل را در یتیم خانه ملاقات کرد، بود. علی رغم تفاوت زمانی مکان، هری خیابان را بلافاصله تشخیص داد – کوچه ناکترن. دامبلدور با گام های بلند محکم به سمت پایین خیابان می رفت و هری شانسی برای دقت در محیط اطراف نداشت، اما هری فکر کرد که به نظر نمی رسید که کوچه ناکترن خیلی زیاد با الان فرقی داشته است، و می دانست که از کنار شخصیت های غیر طبیعی، (اگر بشود گفت)، عبور می کردند. شخصی به طور تهدید آمیزی که ظاهر یک خون آشام را داشت از سمت مخالف راه می رفت، اما هنگامی که دامبلدور را دید، ظاهر خون آشام فرق کرد. همچنانکه که به هم نزدیک می شدند، دامبلدور سرعت خود را کم کرد.
_کاسیوس، چه واقعه خوشایندی که من تو را اینجا می بینم. پرفسور با خوشحالی حرف زد، هر چند که هری متوجه تحقیر کردن جزئی در صدای او شد.
_ پروفسور،
 خون آشام از روی بی میلی سر خود را به نشانه سلام تکان داد: من باید بگویم که از دیدن شما در اینجا شگفت زده شده ام.
 صدای خون آشام ها تیره و چاپلوسانه بود و همیشه باعث لرزش هری می شد.
_وظایف گاهی من رو مجبور می کنه که گاهی به جا های بد منظره بروم، کاسیوس، اما خوشحالم که بگویم که کارم در اینجا تموم شده و این جای پرت را به طرف جا هایی که در آنها راحت تر هستم ترک می کنم.
 شاید دامبلدور در اینجا احساس راحتی نداشت، اما آنقدر آرام به نظر می رسید که انگار در کنار ساحل قدم می زد. 
_ بله، خوب، بهتره من مزاحم شما نشوم. روز بخیر.
   کاسیوس طوری جواب داد، که هری به طور آشکارفهمید که او عصبی است و چشمانش در طول مکالمه کوتاهشان دو بار بی اختیار به سرعت به سمت راست و پشت سرش چرخیدند. کاسیوس به سرعت دور شد و دامبلدور با قیافه ای عبوس مراقب او بود. 

دامبلدور به راه خود ادامه داد تا اینکه هری متوجه شد که در جلوی مغازه بورگین و برکز هستند، که در طول چندین دهه خیلی کم تغییر کرده بود. هری فکر کرد که چون تام ریدل برای مدت کوتاهی بعد از فارغ التحصیل شدن از هاگوارتز در آنجا کار می کرده، پروفسور وارد مغازه خواهد شد. به جای آن او به قدم زدن سریع خود ادامه داد، در عوض هری در حالی که سعی در دیدن اطراف داشت، برای رساندن خود سریع حرکت می کرد. در آن هنگام، ناگهان تام ریدل، که به نظر تقریبا هم سن زمانی که در خاطره مربوط به خانه پیرزن بود، می رسید، در نزدیکی یک گوشه شروع به راه رفتن کرد. تام آشکارا دارای احترام زیادی در دنیای پست که کوچه ناکترن بود، داشت، که می شد از راه رفتن مغرورانه او به سمت پایین در وسط خیابان، که تقریبا برای او به صورت جادویی باز می شد چراکه سایرین از سر راه او کنار می رفتند. البته دامبلدور این کار را نکرد، و ریدل به نظر از این تحقیر ناراحت به نظر می رسید تا اینکه متوجه شد که چه کسی در مقابل او ایستاده است.
برخلاف خون آشام، تام ریدل تقریبا بیست ساله با دیدن استاد سابق خود عقب نشینی نکرد، اما هری دید که او به تندی یک شی که در دست راستش بود را در جیب ردایش قرار داد. هری نتوانست بفهمد که آن چه بود؛ شاید یک تکه جواهر که از طرف رئیس خود خریده بود. ظاهر دامبلدور از همیشه جدی تر بود و یک مکالمه کوتاه را آغاز کرد.
_ سلام تام. سر کار بودی؟ 
صورت ریدل هنوز خوش قیافه به نظر می رسید، با این حال به نظر می رسید که هری متوجه یک تفاوت با خاطره دیگر مربوط به ابن دوره از زندگی او شده است، هرچند که نمی دانست دقیقا آن چیست.
تام جواب داد: درسته، اخیرا سرم خیلی شلوغ بوده. 
او به نظر خسته می رسید چرا که به تازگی خود را  به سختی رنج داده و الان در حال بهبودی است. هر دو مرد با احتیاط یکدیگر را نگاه کردند.
دامبلدور پرسید: تام، من فهمیدم که اخیرا در سفر بوده ای.
 ریدل به نظر برای لحظه ای غافلگیر شد، اما بلافاصله به ظاهر بی روح خود برگشت.سربسته جواب داد:اخیرا به تعطیلات رفته بودم و فکر کردم که کمی در مورد جهان تجربه کسب کنم، به نظر میاد شما خودتون را در مورد کار های دانش آموزان سابقتون با اطلاع نگه داشتید 
دامبلدور به آرامی گفت،نه همشون تام. 
_من باید برم پروفسور...
 این را مرد جوان در حالی که رنجیده به نظر می رسید گفت. ناگهان هری آن را دید، بدون تردید، یک برق قرمز در چشمان ریدل، بسیار قویتر از خاطره زن پیر. هری به طور غریزی می دانست این چه معنی دارد؛ تام ریدل یک جان پیچ دیگر ما بین دو خاطره ساخته بود، که باید فقط چند ماه یا چند هفته یا چند روز قبل بوده باشد. فرایند تکه سازی روح یک نفر به طور آشکاری روی قیافه او تاثیر گذاشته بود، و تکرار ساختن جان پیچ در آینده باید ادامه پیدا داشته باشد تا او را بد شکل کند، تا اینکه فقط کمی شبیه به انسان باشد. در حقیقت، هری فکر کرد که ولدمورت الان به سختی یک انسان است، چرا که او فقط یک هفتم(یا حتی جزئی کوچکتر) از روح خود را دارد. از آنجا که وقتی تام ریدل شروع به ریختن نقشه خود کرده بود مطالب خیلی کمی در مورد جان پیچ ها معلوم بود، او نمی توانست این عوارض جانبی را بداند.

لرد ولدمورت آینده با اطمینان شروع به راه رفتن سریع کرد، دستش را دوباره به جیبش برد و شی را از آن خارج کرد، یک زنجیر از دستش آویزان بود، و هری دانست که خاطره به پایان رسیده است. در این لحظه هری متوجه شد که هیچگاه خودش به تنهایی از قدح اندیشه خارج نشده بود، به او همیشه کمک شده بود، و برای لحظه ای مطمئن نبود که چه کند. دامبلدور به سادگی آرنج او را بالا می کشید و آنها به بیرون می رفتند. هری زانو های خود را خم کرد و کمی پرید، و به خاطر شانس خوب خود، او حالا احساس آشنای بیرون شدن از قدح اندیشه را حس کرد و به اتاق خواب خود بازگشت. 

خاطره زیاد طول نکشید، نه بیشتر از پنج دقیقه. هری می دانست دامبلدور چه منظوری داشت. چیزی در آنجا بود، درست پشت ظاهر آن، که او نمی توانست بفهمد چیست. با این حال او چیز هایی را یاد گرفته بود، و او خاطره به درون شیشه اش باز گرداند و تنها خاطره باقی مانده را به درون قدح بزرگ ریخت. از ظاهر آن، خاطره کوتاهی به نظر می رسید،ل از آنجاییکه مایع نقره ای به سختی کف قدح را پوشش می داد. با گرفتن یک نفس، دوباره به درون قدح اندیشه فرو رفت. 

در حقیقت در خاطره بسیار کوتاه هیچ مکالمه ای نبود. پروفسور دامبلدور، که به نظر کمی پیر تر از خاطره قبلی بود، در حالی که یک بسته در دستانش داشت، از مغازه ای در کوچه دیاگون خارج شد. این بار قدم زدن او غیر جدی و بدون عجله بود. به هر حال هری بلافاصله فهمید که کجاست، او از اینکه کوچه دیاگون چقدر تغییر کرده بود متعجب شد، چراکه رستوران ها و مغازه های متفاوت زیادی وجود داشت. جادو گران و ساحران زیادی در کوچه پرسه می زدند اما هری هیچ چیز غیر طبیعی مشاهده نکرد. پس از چند ثانیه او مانده بود که چرا اصلا دامبلدور این خاطره را هم اضافه کرده بود، تا اینکه ناگهان هری او را دید- لرد ولدمورت. این دیگر تام ریدل نبود. صورتش کاملا تغییر کرده بود. با اینکه در اصل هنوز انسان بود، چشمانش تنگ شده بود، پوستش خشک و کمرنگ بود و در تمام صورتش کش آمده بود. سرپرست پسری که زمانی خوش قیافه بود اکنون برای نمایش مشنگی موجودات عجیب الخلقه مناسب بود. 
دامبلدور ایستاد و به مسیر دامبلدور خیره شد، و ولدمورت را از هنگامی که به بیرون از کتاب فروشی قدم گذاشت و در جهت مخالف راه افتاد تماشا کرد، به نظر می رسید که متوجه استاد سابق خود نشده است. پس از چند ثانیه خاطره تمام شد و هری دوباره از قدح اندیشه بیرون رفت و به اتاق خواب فرش شده خود بازگشت.  
تمامی این مسائل بسیار سریع رخ داده بود، شاید سی ثانیه، که هری دوباره به درون خاطره فر رفت تا اینکه آن را دوباره تماشا کند. تغییر شکل تام ریدل به لرد ولدمورت وحشتناک بود، هری باید خود را راضی می کرد که این همان شخص است و نه یک مخلوق نامطلوب دیگر در دنیای جادوگری. در واقع دامبلدور هم به نظر شوک زده می رسید. به نظر می رسید که پروفسور فکر می کرد که آیا خود را به دانش آموز سابق خود برساند یا نه، اما بنا به دلایلی که فقط خودش می دانست، این کار را نکرد. روش راه رفتن ولدمورت هم به اندازه ظاهرش تغییر کرده بود. دیگر همچون یک مرد جوان مغرور، خوش قیافه و نیرومند راه نمی رفت. او الان با کمی لنگ زدن که اگر خیلی کم پا هایش را حرکت می داد معلوم نبود، حرکت می کرد. 

هری پس از اینکه به اتاقش بازگشت فکر کرد که این خاطره فقط این موضوع را که تام ریدل جان پیچ های بیشتری را ساخته بود را تایید می کرد، چراکه که هری نمی توانست تغییر حاصل از فقط یک تکه کردن بیشتر از روحش را ببیند. 
هری زیر لب به خودش گفت: شاید آن[تغییر شکل] در هر بار بدتر باشد، شاید ولدمورت بیشتر از اون چیزی که فکر می کرده بدست آورده.
 با این همه تا آن زمان ولدمورت از عوارض جانبی آگاه بوده اما هنوز هم به ساختن جان پیچ ادامه داده بود. فنا ناپذیری بسیار مهمتر از خوش قیافه بودن بود.
هری دوباره، در حالی که به اطلاعات جدیدی که از زمان ملاقات با مک گونگال بدست آورده بود فکر می کرد، در خیابان های لیتل وینگینگ پرسه می زد.از یک سو به هری کمک شده بود. حداقل می دانست یک جا برای شروع داشت، و خوب از آنجا او می توانست خود را با هر چیزی که تقدیر برایش رقم زده بود منطبق کند. از سوی دیگر از ترس نیمه فلج شده بود. زمان ترک پریوت درایو فرا رسیده بود.  
در حالیکه روی نیمکت خود در پارک نشسته بود، هری دید که هیچکس در اطراف نیست و سپس با هوا حرف زد:  چه کسی اینجا از من مراقبت می کنه؟ 
تانکس گفت: دوباره من، 
_ میشه خودت رو نشون بدی تا بتونیم با هم حرف بزنیم؟ و اگه میشه سعی کن که خیلی تو چشم نیای.
 این را اضافه کرد چون از سلیقه غیر عادی دگرگون نما با خبر بود.  
تانکس باید به پشت یک بوته می رفت تا بتواند شنل نامرئی را بردارد و سپس با یک لبخند به سمت نیمکت هری قدم می زد. موهایش با چهار یا پنج رنگ که به صورت رگه ای در آن بودند دسته بندی شده بود، قرمز و زرد و چند رنگ دیگر که معلوم نبود کسی بداند.
_ تانکس، من ازت خواستم که تابلو نباشی!!!
 هری آهی کشید، هرچند که نتوانست جلوی پوزخند زدن خود را بگیرد. 
_ منم نیستم،  تانکس جواب داد:  چی می خوای بگی؟   
_ پروفسور مک گونگال گفت وقتی که می خوام برم باید با لوپین تماس بگیرم، اما فکر کردم که می تونم با تو حرف بزنم.
 هری مکث کرد: من برای رفتن آماده ام.   
_ عالیه هری. فردا کی باید دنبالت بیایم؟ 
 _ ساعت 11:00 صبح چطوره. خاله و عموم نیستند و من مطمئنم که اونا دوست دارند که وقتی شما میاید اونجا نباشند. من امشب بهشون می گم که دارم میرم، اینجوری می تونند خودشون رو برای یک جشن بزرگ آماده کنند. هری این شوخی را با تلخی کرد. 
_ خیلی خوب هری. من مقدمات کار رو آماده می کنم. کجا می خوای بری؟ تانکس پرسید.
 هری جواب داد: اول میدان گریمولد.
 و تانکس با سر موافقتش را نشان داد. آنها از هم خداحافظی کردند و تانکس رفت تا دوباره شنل نامرئی را به تن کند.
جادوگر جوان ایستاد و به اطراف پارک طوری نگاه کرد که شاید دیگر دوباره آنجا را نبیند. اینجا تقریبا تنها جایی بود که او در اطراف پریوت درایو دوست داشت، هرچند که مطمئن نبود که دلش برای آنجا تنگ شود.
همانطوری که هری برای آخرین بار به سمت خانه شماره 4 پریوت درایو بر می گشت، یک فکر به ذهنش آمد:بازی آغاز شده است.













فصل چهارم:
یک وضعیت آشفته

با بازگشت به خانه شماره 12 میدان گریمولد هری مثل همیشه افسرده شد، اما این دفعه خیلی به خاطر خاطرات مربوط به پدر خوانده مرحوم خود، سیریوس بلک، که خانه را از او به ارث برده بود، بلکه از خالی بودن و احساس تنهایی کردن در خانه بزرگ بود. در گذشته، خانه به خاطر حضور دوستانش و استفاده شدن خانه توسط محفل ققنوس، شلوغ بود. محفل دیگر نمی توانست به علت خیانت سیوروس اسنیپ، یک عضو سابق محفل، به قرارگاه ،از آنجا استفاده کند. قبل از اینکه دامبلدور بمیرد، خانه توسط طلسم راز داری محافظت می شد، اما از آنجاییکه دامبلدور راز دار بود و الان مرده بود، اسنیپ احتمالا می توانست آدرس را به هر کسی بدهد. عجیب این بود که تا آنجا که کسی می دانست نه اسنیپ، ولدمورت و نه هیچ یک از مرگ خوارانش از زمان مرگ مدیر سعی در حمله به خانه شماره 12 میدان گریمولد نکرده بودند.  

تانکس، مک گونگال و تعداد کمی دیگر هری را به خانه اش اسکورت کرده بودند و سپس مک گونگال هری را در مورد چند طلسم که برای جانشین کردن طلسم ضد آپارات کردن،  به علاوه حفاظ های دیگر که هری فقط نیمی از آنها را فهمید، راهنمایی کرد. او همچنین چند عمل لازم برای کنترل شبکه پرواز به سمت خانه انجام داد، تصمیم گرفت تمام شبکه را در آشپزخانه ببندد و همچنین اجازه استفاده از شبکه در اتاق نشیمن را به تعداد معدودی که دارای اجازه کتبی از طرف هری باشند محدود کرد. حتی با این حفاظ ها، محفل دیگر از خانه استفاده نمی کرد چراکه در حقیقت نمی خواست که خطر کند، اما حداقل هری در یک امنیت نسبی در خانه زندگی می کرد. هر اتفاقی که می افتاد، نسبت درایو بعد از سی و یکم جولای، تولد هری،به شماره 4 پریوت امن تر بود.   
بعدا در بعد از ظهر، هنگامی که از روی بیکاری با تانکس گپ می زد، لوپین آمد که به هری برای آخرین حفاظ روی اقامتگاه کمک کند. تانکس رفت که به کار های کار آگاهی خود برسد و لوپین و هری تنها ماندند. هرکدام فکر کرد که دیگری چقدر در زندگی اش زیان دیده است؛ بدون اینکه زیان های خودشان را حساب کنند. علاوه بر آن هری برای استاد سابق خود، که حالا در دنیای جادوگری به عنوان یک گرگینه شناخته می شد، و به همین دلیل در معرض تبعیضی خشن قرار داشت، افسوس می خورد. لوپین برای محفل کار می کرد، اما محفل از داوطلب ها تشکیل شده بود. به عبارت دیگر، لوپین دارای کار درآمد زایی نبود و تنگدستی مالی او خیلی هری را که بدون اینکه سزاوارش باشد یک مرد ثروتمند جوان بود و نگرانی در مورد مسائل مالی نداشت، پریشان کرده بود. مرد جوان در مورد خیلی از مسائل نگران بود اما طلا در میان آنها جای نداشت. 
موقعی که تانکس رفت، هری احساس کرد که می تواند با آخرین دوست زنده پدر خود صحبت کند: پروفس... منظورم اینه که ریموس، چی می تونی درباره مسائلی که داره اتفاق می فته برام توضیح بدی؟   
_خوب هری، من می تونم خیلی چیزها رو به تو بگم، چون اتفاق خاصی رخ نداده. ولدمورت از زمان مرگ دامبلدور خودش رو پنهان کرده. چندین حمله بعد از مراسم خاکسپاری اتفاق افتاد، اما در دو هفته اخیر اتفاقی رخ نداده. از من نپرس چرا، چون کسی نمی دونه. البته هیچ خبری هم از اسنیپ نیست، که من فکر می کنم در کنار ولدمورت داره می خنده.
 ریموس این جمله آخر را با همان تلخی گفت که هری آن را احساس کرد. 
هری پرسید: از محفل چه خبر؟ تانکس گفت که الان دچار بی نظمی شده. 
ریموس قبل از جواب دادن مکث کرد و سپس گفت: هری، من حدس می زنم که تو به همون اندازه بدونی. محفل در بی نظمی کامل به سر می بره. تعداد کمی از اعضا فکر می کنند که بهتره محفل منحل بشه و ولدمورت برای وزارتخونه باقی بمونه.
 هری پوزخندی به این حرف زد و ریموس با سرش موافقت خود را اعلام کرد:  احساس من هم درست همینه، هری. قسمتی از گروه دوست داره که من یا آرتور ویزلی رئیس محفل باشیم در حالیکه قسمت دیگر کینگزلی شکلبولت رو ترجیح می ده. مشکل اصلی این نیست که چه کسی رهبر جدیده، هر چند که حتما مهمه، مشکل اصلی اینه که محفل نیروی خودش رو از دست داده. کسی دوست نداره که یک استراتژی منسجم برای مقابله با ولدمورت ارائه کنه. هری، من دوست داشتم خوشبین باشم اما کارها خوب پیش نمیره. 
در واقع هری می توانست فقط با نگاه کردن به ریموس این را بگوید. مرد میانسال به نظر می رسید در سه هفته اخیر ده سال پیرتر و نحیف تر شده باشد. برای خودش عجیب بود که خیلی در مورد وضعیت محفل ناراحت نشده بود، و در حقیقت فقط کمی علاقه مند بود. بعد از اینکه برای دو سال دوست داشت که عضوی از محفل باشد، هری حالا می دانست که باید از آن جدا باشد. دامبلدور هرگز به هیچ کدام از اعضای محفل در مورد پیش گویی و جان پیچ ها مطلبی را نگفته بود. اگر دامبلدور احساس کرده بود که محفل را از این اطلاعات بی خبر نگه دارد، پس باید دلیل خوبی برای این کار داشت. ولدمورت هنوز از کل پیش گویی با خبر نبود، و لازم بود هری از آن مراقبت کند. 
_شما مرد ها خیلی زود باید به یک توافق برسید، 
هری نظری از روی نارضایتی داد: من فکر می کنم که شما یا آقای ویزلی می تونید رهبر های خوبی باشید، یا حتی کینگزلی. شما فقط باید یکی رو انتخاب کنید و سپس به کار خود ادامه بدهید. 
_ تو کاملا در ست می گی، هری، و آرتور، کینگزلی و من هر سه پیشنهاد کردیم که به نفع دیگری کنار بریم، اما این خودش باعث دعوا های بیشتر می شه.
 ریموس به صندلی خود تکیه داد و آهی کشید: وضعیت آشفته ایه، هری.
هر دو مرد در افکار خودشان غرق شدند، هر چند که موضوع افکارشان متفاوت بود. سرانجام لوپین سر خود را تکان داد و ایستاد: هری، بهتره که فعلا  کار های دم دست رو انجام بدهیم.
برای تعیین یک راز دار جدید، مراحل مختلفی باید طی می شد. اولین آنها این بود که خانه را دوباره شماره گذاری کنند، و گرنه، هر کسی که آدرس شماره 12 میدان گریمولد قبلا به او داده شده بود هنوز می توانست خانه اربابی را پیدا کند حتی اگر یک راز دار جدید برای خانه انتخاب شده باشد. خوشبختانه شماره گذاری مجدد خانه به آسانی گذاشتن یک شماره جدید روی در ورودی بود. هری تصمیم گرفت که به افتخار روز تولدش، شماره 17 را انتخاب کند، بنابراین ریموس 2 را به 7 تغییر شکل داد و سپس دو شماره به روی در جلویی خانه با یک طلسم چسبنده، چسباند. اکنون خانه شماره 12 میدان گریمولد تبدیل به خانه شماره 17 میدان گریمولد شده بود، و هرکس که به آدرس اول مراجعه می کرد، قادر به دیدن چیزی نبود، حتی اگر از محل آن هم مطمئن بود. هری سرش را تکانی داد و با خودش فکر کرد که،  جادو شگفت انگیز هست.   
البته مهمترین تصمیم یافتن شخصی به عنوان راز دار بود. هری و ریموس تمامی اشخاص ممکن را نام بردند: هرمیون، رون، ریموس، تانکس، مک گونگال، هاگرید، آرتور یا مالی ویزلی، حتی فرد و جرج ویزلی ( با وجود اینکه آنها متوجه سردرگمی احتمالی و یا شوخی ای که دوقلوهای شوخ طبع می توانستند با آن انجام دهند، شدند. این تصمیم گیری آنقدر مهم و سخت بود که هری و ریموس بار ها شایستگی افراد را بر اساس نقاط مثبت و منفی هرکدام بررسی کردند. در مرتبه اول  هری به احتمال گیر افتادن هر یک از این افراد و مجبور شدن او به دادن اطلاعات بوسیله شکنجه یا معجون راستگویی، فکر می کرد. هری فکر کرد که راز دار باید کسی باشد که هری کاملا به او اعتماد دارد و ولدمورت و نوکرانش به او مظنون نشوند.
ناگهان چراغی در ذهن هری روشن شد. هری پرسید: ریموس، آیا راز دار باید حتما انسان باشد؟ ما در مورد هاگرید و تو در مورد اینکه راز دار باشید حرف زدیم، اما با اینکه احمقانه است، قانونا هیچ کدومتون آدم حساب نمی شید. حداقل نه کاملا انسان.
 هری کاملا مطمئن نبود که چگونه آن را توضیح دهد، اما ریموس سرش را به نشانه فهمیدن تکان داد.   
_بله، من یادم می یاد که در مورد همین مسئله با پدر و مادرت و دامبلدور صحبت کردیم، و دامبلدور گفت که من می تونم که راز دار باشم، خوب من فکر می کنم که یک غیر انسان می تونه این کار رو بکنه. برای چی؟ به چی فکر می کنی؟
 ریموس در حالیکه ابرو هایش را بالا گرفته بود این را پرسید.
_ خیلی زود بهت می گم، اما اول دوست دارم کمی در موردش فکر کنم. ریموس، مشکلی نیست که منو برای نیم ساعت یا همین حدودا ترک کنی. قول می دم که تا اون موقع تصمیم رو گرفته باشم.
ریموس پرسید:، البته، به هر حال  خودم باید در مورد چند چیز مطمئن بشوم. ممکنه به من یک اجازه نامه کتبی برای استفاده از شبکه پرواز بدی؟  
هری بلافاصله نوشت: ریموس لوپین مجاز به استفاده از شبکه پرواز در خانه شماره 17 میدان گریمولد می باشد،
 که هری امیدوار بود که نتیجه بخش باشد. ریموس نوشته را خواند، سرش را تکان داد و لحظه ای بعد در نوری از شعله ها رفت.
وقتی که مطمئن شد که ریموس رفته است، با صدای بلند گفت: دابی، ممکنه لطفا به اینجا بیای؟
 هری هنوز کاملا جمله اش را تمام نکرده بود که دابی با صدای پاپی آمد. او به طور خاصی خوب لباس پوشیده بود،خوب حداقل از نظر دابی، از آنجاییکه که جن لباس های مختلفی با رنگ های گوناگون پوشیده بود که تمامی بدن او را جز صورت و دستانش را پوشانده بود. هری خیلی سعی کرد که خنده پنهان خود را سرکوب کند.
_هری پاتر، قربان
دابی با شور و هیجان منحصر به فرد خود شروع کرد: هری پاتر دابی را صدا کرد. دابی خوشحال می شه که در خدمت هری پاتر باشه. 
_ ممنونم دابی. خیلی از آمدنت به اینجا ممنونم.
 هری مکث کرد در حالیکه جن کوچک در جلوی او پا هایش را تکان می داد، خیلی مطمئن نبود که چگونه شروع کند. با پیدا نکردن راهی بهتر، هری پرسید:دابی، تو می دونی راز دار کی هست؟
_ اوه بله، هری پاتر، دابی می دونه. دابی حرف ارباب ها، ارباب های بد، موقعی که در مورد راز دار ها حرف می زدند، شنید. دابی فکر می کنه راز دار ها راز خانه حفظ می کنند، ولی دابی نمی دونه که اون چه جوری کار می کنه. ارباب ها هرگز به دابی چیزی نمی گفتند، دابی فقط از ارباب هایش شنید. 
 دابی به شیوه پیچیده خودش توضیح داد. هری با روش سخن گفتن دابی آشنایی داشت و منظور او را کاملا فهمید. 
_ درسته. خوب دابی، من می خواستم بدونم که تو می تونی قبول کنی که راز دار من برای این خونه باشی. روش کار اینجوری هست که هیچکس نمی تونه به این خونه بیاد مگه تو آدرس رو بهشون داده باشی، چه به صورت نوشته یا به صورت شفاهی. این راهی هست برای اینکه کنترل بکنیم که چه کسی می تونه به این خونه بیاد، چونکه من می خوام اینجا در امنیت باشم.
 هری بیشترین تلاش خودش را کرد که این موضوع را تا آنجا که می تواند آسان توضیح دهد، اما این کار راحتی نبود چون هری خودش در فهمیدن کامل این موضوع مشکل داشت. پس یک فکر نگران کننده به ذهن هری آمد:دابی، نوشتن بلدی؟ 
_بله هری پاتر، دابی می نویسه. دابی نمی تونه خیلی خوب بنویسه اما دابی می تونه بنویسه. اگر هری پاتر به دابی کمک کنه، اونوقت دابی بهتر می تونه بنویسه.
_این خوبه، دابی، من می تونم در اون مورد به تو کمک کنم، و اون کار خیلی هم سخت نیست. چی فکر می کنی، دابی، دوست داری راز دار من باشی؟ 
دابی لرزید، احساسات بر او غلبه کرد، و برای حدود نیم دقیقه نتوانست حرفی بزند و سعی کرد که گریه شادی خود را کنترل کند. سرانجام او توانست جواب دهد، : هری پاتر جادوگر بزرگی هست. فقط هری پاتر هست که می تونه فکر کنه که از یک جن خانگی کوچک بخواد که راز دار باشه. دابی احساس افتخار می کنه، اما دابی متعجب هست که چرا هری پاتر یکی از دوستانش رو انتخاب نمی کنه، دوست ویزل خودش یا دوست گرنجرش.
  _من به اونا فکر کردم دابی، اما فکر می کنم که تو بهترین گزینه باشی. من به تو اعتماد دارم، و تو ثابت کرده ای که به من خیانت نمی کنی. و هیچ کس به این فکر نمی کنه که من برای راز دار از یک جن خانگی استفاده کنم، به خصوص ولدمورت و مرگ خواراش که بیشتر از دو ثانیه به جن های خانگی فکر نمی کنند. اما من بهتر می دونم، دابی. من می دونم که جن های خانگی قوی و خوب هستند، اما برای قرن های زیادی توسط جادوگران با اونها بد رفتاری شده. با بودن تو به عنوان راز دار من، کمک خیلی بزرگی به من خواهی کرد، دابی، از آنجاییکه که من یک وظیفه مهم برای انجام دادن دارم، و می خوام مطمئن باشم که خونه ام امن هست. 
_ البته که دابی قبول می کنه. دابی خوشحاله که راز دار باشه. ممنون هری پاتر، دابی به شما خیانت نمی کنه
 دابی موفق شد که بین هق هق گریه اش حرف بزند. او سپس شروع به فکر کرد، و هری چیزی نگفت چون می توانست ببیند که دابی حرف های بیشتری برای گفتن دارد. 
_دابی نگران هم هست، هری پاتر. چه اتفاقی میفته اگر دابی دستگیر بشه توسط جادوگران بد و جادوگران بد دابی به دابی آسیب برسونند. دابی ممکنه شماره های خونه رو بگه اگر دابی خیلی بد صدمه ببینه.
هری گفت:این درسته، ولی به همون اندازه برای جادوگران هم ممکنه اتفاق بیفته. به هرحال من می فهمم، من دوست ندارم که فکر کنی که باید حتما راز دار من بشی. تو باید بدونی که این ممکنه خطرناک باشه. اگر قبول نکنی، من از دستت عصبانی نمی شم.
دابی توضیح داد:هری پاتر متوجه نیست. دابی دوست داره که راز دار باشه. دابی از خطر نمی ترسه. اما دابی می تونه راز دار باشه و نتونه که آدرس خونه رو به جادگران بد بده، حتی اگه جادوگران بد با دابی بد رفتاری کنند. 
هری مطمئن نبود که چگونه این کار انجام می شود، بنابراین او پرسید، چطور تونیم اون کار رو انجام بدیم، دابی؟
  دابی مکثی کرد و به نظر می رسید از چیزی که می خواست بگوید مطمئن نبود:هری پاتر می تونه دابی رو برده خودش بکنه. اونوقت دابی نمی تونه شماره های خونه رو به کسی بده، نمی تونه اگر هری پاتر دستور بگه نه.
 دابی می لرزید، اما محکمتر از قبل نیز ایستاده بود.
هری شوکه شد:دابی، من نمی خوام تو برده من بشی. تو دوست منی، و تو یک دوست خیلی خوب هستی. برده داری یک چیز بدی هست. من قبلا کریچر رو به عنوان برده داشتم، و من از این موضوع متنفرم. من اگه می تونستم اون رو آزاد می کردم، اما…
_دابی می دونه که هری پاتر یک جادوگر بزرگ هست و به یک برده احتیاج نداره. ولی دابی می دونه که کاری که هری پاتر باید بکنه مهمترین کار هست. کاری که هری پاتر باید بکنه به جن های خانگی هم کمک می کنه. دابی فکر می کنه دابی می تونه به هری پاتر کمک کنه، اما جن های خانگی آزاد به خوبی اسرار رو حفظ نمی کنند. جادوگران بد می تونند کار های بد بکنند و جن خانگی آزاد رو مجبور به افشای اسرار بکنند. اما جن های خانگی برده نمی تونند اسرار رو فاش کنند اگر اربابشان به آنها دستور داده باشه که اسرار رو فاش نکنند، حتی اگر جادوگران بد جن خانگی برده رو مجبور کنند که معجون راستگویی را بخوره. 
_چه اتفاقی داره میوفته؟
 هری ، در حالیکه دستش را در موهایش می کشیداینرا از خودش پرسید. این اصلا چیزی نبود که او انتظار داشت، ولی او باید می پذیرفت که دابی به یک نکته مهم اشاره کرده است. دابی می تواند وارد مکان هایی شود که یک جادوگر نمی تواند. جن های خانگی دارای جادوی قدرتمند مخصوص به خودشان هستند که می تواند برای ماموریت مفید باشد، اما دابی به خوبی می دانست که اگر توسط جادوگران بد شکنجه شود یا به او معجون راستگویی داده شود نمی تواند مقاومت کند. با این حال هنوز ایده برده کردن دابی نفرت انگیز بود. او ایستاد و ، در حالی که عمیقا در افکار خود غرق شده بود، در اتاق قدم زد در حالیکه دابی با حالت عصبی ایستاده بود، نمی دانست که آیا چیز بیشتری بگوید یا نه.   
بعد از زمانی که چندین دقیقه به نظر می رسید، سرانجام هری رو به دابی کرد و گفت:دابی، هنوز تصمیم نگرفته ام، اما لطفا به چند سوال من جواب بده. من چه جوری می تونم تو رو برده خودم بکنم در حالی که تو قبلا آزاد شده بودی؟ من فکر می کردم که جن ها اگر به صورت برده متولد می شدند برده بودند.
_هری پاتر درست می گه، یک جن خانگی وقتی برده هست که برده به دنیا اومده باشه. اما یک جن خانگی آزاد می تونه یک برده بشه اگر جن خانگی آزاد موافق باشه.
 دابی هنوز به طور عصبی تکان می خورد، و دستانش در هنگامی که حرف می زد به شدت تکان می خورد. : دابی فکر می کنه دابی باید به هری پاتر کمک کنه. دابی می تونه کار هایی رو بکنه که جادوگران نمی تونند. دابی می تونه به جاهایی برود که جادوگران نمی تونند. اما دابی  می تونه اسرار رو فاش بکنه اگر یک جن خانگی آزاد باشه، دابی نمی تونه کمک بکنه اگر جادوگران بد با دابی کار های بد انجام بدهند. فقط وقتی یک جن خانگی برده  باشه نمی تونه چیزی بگه.

هری به خود یاد آوری کرد که این یک جنگ است، نه یک بازی. گاهی اوقات در یک جنگ، باید اقدامات ناخوشایندی را انجام داد. تمامی مسایل در ذهن هری نشان می داد که دابی درست می گوید. برده کردن دابی بیشتر یک تاکتیک هوشمندانه در این جنگ بود، هرچند که مخالف با تمامی اعتقادات هری باشد.   
_ بسیار خوب دابی، من با اینکه دوست ندارم این کار رو انجام بدهم، اما منظور تو رو می فهمم. دابی، تو یک جن خانگی خیلی خوبی هستی که می خوای آزادیت رو از دست بدی تا به من در شکست دادن ولدمورت کمک کنی، چونکه این کاری هست که من باید انجام بدم. قبل از اینکه آخرین تصمیمت رو بگیری، باید بدونی که این کار بی نهایت خطرناک است. ممکنه من بمیرم، و اگر تو برده من بشی، ممکنه تو هم بمیری. من می خوام کاملا با تو روراست باشم، دابی. اگر نمی تونی این رو قبول کنی قبول نکن که برده من بشی.
 صدای هری با احساس می لرزید، و او احساس کرد که دستانش بدون اراده تکان می خورد. 
جن خونگی با غروری که هری را تحت تاثیر قرار داد گفت:دابی از مرگ نمی ترسه. دابی باید کمک کنه هری پاتر جادوگر سیاه رو بکشه. جادوگر سیاه خیلی خیلی بد هست. خیلی بد برای جادوگران و خیلی خیلی بد برای جن های خانگی. دابی قبول می کنه که برده هری پاتر باشه. دابی می دونه که هری پاتر با دابی بد رفتاری نمی کنه.
 دابی با یک وقار ساده صحبت کرد که هری خیلی تحت تاثیر قرار گرفت.
هری قبل از اینکه حرفی بزند فکر کرد که آیا این تنها راه است ؟ آیا او این حق را دارد که موجود زنده دیگری را برده خودش کنه ، حتی اگر با میل و رضایت آن باشد؟و بالاخره با تعیین شرایطی تصمیم خود را گرفت. و با جدیت گفت :
- دابی اگه تو هنوز هم موافقی ، ما این کار را انجام میدیم . من تو را با میل خودت به بردگی خودم در می آورم . اما به تو قول می دم که تو فقط اسما برده من باشی ، در قلب من تو همیشه دوست منی  نه برده  و وقتی که ولدمورت شکست بخورد یا من در این نبرد کشته شوم تو آزاد خواهی شد. و اگه زنده موندم ، هر کاری از دستم بر بیاد انجام می دم  تا وضعیت جن های خونگی و رفتار جادو گران با شما ها بهتر بشه.
دابی در حالی که هق هق می کرد گفت : هری پاتر جادوگر بزرگیه ، دابی قبول  می کنه که برده هری پاتر باشه . در حالی که دابی هرگز قبول نمی کرد  برده جادوگر دیگری بشه اما هری پاتر جادوگر بزرگیه و به کمک دابی نیاز داره.
-بسیار خوب دابی ، حالا که مجبوریم پس بیا این کار را انجام بدیم . اما من نمی دونم چه جوری انجامش بدم . البته من هنوز 17 سالم هم نشده به خاطر همین ما باید بدون در افتادن با وزارت جادو انجامش بدیم . یعنی باید تا چند روز دیگه که روز تولدمه  صبر کنیم ؟
- هری پاتر هیچ احتیاجی به چوب جادو ندارد . هری پاتر باید تنها دست خود را بر سر دابی بگذارد و بگوید :دابی من تو را برده خود اعلام می کنم  
 و چون دابی یک جن خونگی  آزاد است هیچ اتفاقی نمی افنه ،تا زمانی که دابی جادوی جن های خونگی را انجام بده . هری پاتر این جادو را حس خواهد کرد  اما هیچ دردی نخواهد داشت . بعد از اون دابی برده هری پاتر می شه.
هری در حالی که نگاهی  به شومینه داشت گفت: بسیار خوب ، پس بیا تمومش کنیم . ریموس هر لحظه ممکنه برگرده . نمی خوام که  چیزی از این موضوع بدونه . تو حاضری؟
دابی سر خودش را تکان داد. سپس هری دست راست خود را بر سر دابی گداشت و با لحنی استوار و صدایی بلند ؛ که گویی باید به این شکل ادا می شد ، گفت : 
-بدین وسیله من تو را برده خود اعلام می کنم . 
بلافاصله دابی با دست راست خود حرکتی دایره وار را آغاز و هم زمان کلماتی را بیان کرد که هری از آنها  سر در نمی آورد . بعد از چند لحظه دابی حرکت دست خود را متوقف کرد اما به زمزمه وردهای  مخصوص جن ها ادامه داد و زمانی که پایان یافت ، هری نور سبزی را در اطراف دابی و بازوی خود دید . این تشعشع سبز باعث کرختی بازوی هری شده بود اما او می دانست که نباید دست خود را حرکت دهد. حدود 10 الی 15 ثانیه کرختی به همراه این تشعشع سبز از بین رفت . دابی هیجان زده  قدمی به عقب  رفت و یکی از سه کلاهی که بر سر داشت  را به هری داد. و همه چیز تمام شد.
هری با نگاه کردن به  برده اش ، وجود چیزی را در گلویش احساس کرد ، حالا دارای مسئولیت دیگری هم بود ، دلیل دیگری برای شکست دادن ولدمورت پیدا کرده بود . دابی حرفی نمی زد اما با نگاهی آرام او را می نگریست.و هری را به این فکر انداخت که شاید دابی با برده شدن دوباره ، به آرامش رسیده است. این یک موضوع پیش پا افتاده برای یک جن خانگی بود. موضوعی که به خوبی می شناخت. هری بلافاصله تصمیم گرفت برای پیشگیری از بعضی مشکلات اقدام کند. 
- بالاخره تموم شد دابی ، حالا من چند تا دستور دارم که میخوام  بهت بگم . اول اینکه تو به هیچ کس نمیگی که برده منی تا وقتی که من به تو اجازه بدم . این موضوع بین من و تو میمونه. مخصوصا نباید به هرمیون بگی ، چرا که گفتن تو همون و مردن من همون . دوم اینکه  تو نباید به هر دلیلی خود تو تنبیه کنی حتی اگه فکر کنی که کار اشتباهی انجام دادی . فهمیدی؟
هری با جدیت این را از دابی پرسید و دابی فقط سر کوچکش را تکان داد.
-  خیلی خوبه . چون تو برده من شدی من نمی تونم به تو حقوقی بدم  اما می تونم اگه بخوام  یه جورایی بهت پول بدم . بنابراین  تو هر ماه از من 10 گالیون کادو می گیری. و هفته ای یک روز هم آزادی تا هر کاری خواستی انجام بدی . 
اکنون وجدان هری آرامتر شده بود  . اما هنوز هم  ترجیح می داد هرمیون این موضوع را  نفهمد. چرا که گاهی اوقات او می توانست حتی از ولدمورت هم خطر ناک تر باشد.  
با شنیدن  سرو صدا از طرف شومینه ، هری  دانست که ریموس در حال برگشتن است.
- چند دقیقه همین جا بمون دابی ، باید با ریموس صحبت کنیم.
ریموس با حالتی دلنشین که خبر از اصالت وی و نشان دهنده استفاده مکررش از آتش شومینه را می داد قدم از شومینه به خارج نهاد. و در حالی که خاکستر ها را از روی شانه اش می تکاند پرسید: خوب هری بالاخره چه تصمیمی گرفتی ؟
هری که احتمال می داد ریموس با انتخاب وی موافقت نکند با لحن محکمی که به ریموس بفهماند او انتخاب خود را کرده است پاسخ داد:
-من دابی را به عنوان رازدار خانه ام انتخاب کردم .
ریموس که تا آن لحظه متوجه حضور جن خونگی نشده بود با تعجب فریاد زد: دابی ؟ تو مطمئنی هری ؟ یعنی ، منظورم اینه که من تا به حال نشنیدم که یک  جن خونگی رازدار خونه ای باشه. اما این می تونه یک مزیت هم  باشه ، مگر نه؟
هری از فرصت استفاده کرد و پاسخ داد: دقیقا . جادو گرها به قدری جن های خونگی را حقیر می شمارند که باور نمی کنند  جادوگری آنها را انتخاب کند. اما من به دابی به اندازه تمام جادو گرانی که می شناسم اطمینان دارم و اونو به عنوان فردی با استعداد و کاردان می شناسم.
و چون هری هنوز اثری از شک و دودلی در چشمان غارتگر قدیمی می دید ادامه داد:
- دابی می تونه بنویسه و حاضره هر کاری که لازم باشه انجام بده تا یک رازدار بشه . تو گفتی یک موجود غیر انسان هم  می تونه رازدار بشه، بنابراین هیچ دلیلی وجود نداره که من اونو رازدار خودم نکنم. من در این مورد فکر های خودم را کردم ریموس، و دابی رازدار من خواهد بود.
ریموس در حالی که به فکر فرو رفته بود که چگونه می تواند به مخالفت بر خیزد گفت:
- بسیار خوب هری ، حق با توئه. من فقط یه کم تعجب کرده بودم. می خوای شروع کنیم ؟
هری در حالی که  به تدارکات ، معجون یا هر چیز عجیب و غریب  در دنیای جادوگری  فکر می کرد پاسخ داد: آره  همین الان ،البته اگه امکانش باشه.
ریموس در جواب گفت:خوب ، ما می تونیم الان شروع کنیم اما چون زمان می بره باید صبور باشیم. این امر مثل اجرا کردن یه ورد، ساده نیست و احتیاج به تدارکاتی داره که من قبلا انجام داده ام. و فردا به اتمام خواهد رسید .
هری شگفت زده پرسید:واقعا فردا ؟ خیلی خوب پس شروع کنیم .
 در طول ساعات بعد  هری جزئی از پیچیده ترین جادویی بود که تاکنون به عمر خود دیده بود. در حقیقت ، معجونی برای هر سه آنها تهیه شده بود  که هر کدام باید در زمان معینی می نوشیدند. این سوال برای هری پیش آمد که آیا برای دابی باید مقدار معجون را کم کردو به اندازه خودش داد اما ریموس به او این اطمینان را داد که اندازه هیچ تاثیری نخواهد داشت. ورد ها به قدری زیاد بودند که هری نمی توانست به خاطر بسپاردشان  اما خوشبختانه ریموس همه چیز را مرتب کرده بود .
توجه و دقت زیادی باید می کردند و گرنه تمامی این مراحل را باید از اول انجام می دادند.
سرانجام عصر دیر وقت ، کارشان تمام شد. اکنون باید ده ساعتی صبر می کردند اما ، نه بیشتر از ده ساعت و دوازده دقیقه (برای هری این عجیب بود که چه جوری این مطلب را فهمیده اند.)، تا آخرین ورد را اجرا نمایند. ریموس قبول کرده بود که شب در خانه میدان گریمولد  بماند در نتیجه صبح روز بعد می توانستند جادوی راز داری خانه را تمام کنند. 
دابی در حالی که از هرچه جادو  بود بیزار و خسته شده بود فریاد زد : عالیه ، خوب دابی یه عالمه کار داره . دابی از آشپزخانه شروع خواهد کرد .
 و قبل از اینکه هر کدام از این  دو جادوگر بتواند عکس العملی را نشان دهند ، دابی با یک پاق ناپدید شد ، انگار حتی نمی خواست لحظه ای را با راه رفتن به هدر دهد.
- میدونی هری باید اقرار کنم که در این خصوص شک داشتم . اما هر چه بیشتر در این خصوص فکر میکنم بیشتر به این نتیجه می رسم که دابی گزینه خوبیه.
 و در حالی که گویی چیزی را به خاطر آورده ادامه داد:
- اون واقعاً یک جن خونگی غیر عادیه . و من تنها یک جن خونگی دیگهمثل او دیدم ، اما این موضوع سالها قبل بر می گرده
جدا اون کی بود؟
اوه اسم او دیزی بود. زمانی که من بچه بودم جن خونگی عمه بزرگم بود. ما با عمه ام خیلی رابطه نزدیکی داشتیم و اغلب او را چندین بار در ماه می دیدیم . دیزی شگفت انگیز بود. به نظر می اومد او می تونه هر کاری را انجام بده. جن های خونگی حقیقتا موجودات قدرت مندی هستند. من واقعا نمی دونم اگه تعداد بیشتری از آنها آزاد بودند چه اتفاقی می افتاد یا اگه آنها به نوعی قادر بودند که جادویشان را بشکنند. آنها یک عالمه موضوع برای شکایت کردن دارند ، مگه نه؟ و من مطمئن نیستم که جامعه جادوگری در صورت شورشون بتواند اونها رو سرکوب و کنترل کنه.
ریموس در حالی که به فکر فرو رفته بود ادامه داد : خوشبختانه طبیعت آرام جنهای خونگی مخالف هر گونه تلاشی برای از بین بردن این جادوه . اگه با آنها خوب برخورد بشه ، آنها از اینکه در خدمت جادو گران باشند راضی و خرسند خواهند بود.
با تو موافقم ریموس. سوال اصلی که برای من به وجود آمده اینه که چرا بعضی جادوگرها با آنها مانند نجاست رفتار می کنند. به عنوان مثال ببین مالفوی با دابی سالها چه جوری رفتار می کرد. یعنی اونها نمی دونند که نباید شیر خفته را بیدار کنند؟
صبح روز بعد  زمانی که هری از خواب برخاست صبحانه خوش مزه ای را روی میز برای خود و ریموس آماده دید. و در حالی که مشغول خوردن بهترین صبحانه ای بود که در طول تابستان داشت فکر کرد  باید اقرار کنم که  داشتن یک جن خونگی دارای مزایای زیادی هم هست. در پریوت درایو اگرچه  به او به اندازه کافی غذا داده می شد اما او هیچ گاه به غذا فکر نمی کرد و باور کرد که فراموش کرده غذا خوردن چقدر می تواند لذت بخش باشد.ریموس هم از غذایش لذت برد و هری مطمئن بود که او به ندرت این امکان را بدست می آورد که از غذایی این چنینی لذت ببرد.
ریموس دائم ساعتش را چک می کرد. باید مطمئن می شدند که زمان را برای تکمیل جادوی راز داری از دست نمی دهند و سرانجام او اعلام کرد که زمان مناسب فرا رسیده. آنها از پله ها  بالا رفتند و به اتاق نشیمن بازگشتند شاید  واقعاً نیازی به این کار نبود ،آنجا تنها برای انجام اعمال رسمی تر و  مناسب تراز آشپزخانه به نظر می رسید.
ریموس در حالی که آنها را به اندازه 2 پا از هم دور می کرد دستور داد:
- خوب هری تو اینجا بایست و تو دابی ، بیا اینجا . هری دست خودت را روی سر دابی بذار و دست دیگرت را روی مبل . فقط باید چیزی از خانه باشه  مبل هم این کار را می کنه. دابی تو هم دستت را روی مبل بذار . 
 و برای آخرین بار به ساعت خود نگاه کرد.با زدن دو ضربه سریع چوب جادو  و آخرین ورد ها ، هری  احساس سرگیجه و افتادن بهش دست داد . او به دابی و مبل تکیه داد و بعد از چند دقیقه تعادل خود را به دست آورد.شاید برای اولین بار یک جن خونگی رازدار کسی شده بود . و برخلاف دابی ، هری احساس غرور می کرد.
 هری در حالی که دست استاد سابق خود را می فشرد گفت : خیلی ممنون ریموس . اصلا فکرش را هم نمی کردم که اینقدر پیچیده باشه ولی الان راحت شدم. دابی  تو به هیچ کس آدرس خانه منو نخواهی گفت مگر اینکه من اجازه اش را بدم . متوجه شدی؟
بله هری پاتر. دابی  به هیچ کس شماره خانه را نخواهد گفت .
خوب فکر می کنم می تونی از الان شروع کنی . برو جلو و آدرسو به ریموس بگو. به او بگو خانه هری پاتر شماره 17 میدان گریمونده.
دابی رو به ریموس کرد و با بهترین حالتی که می توانست تکرار کند گفت :
- خانه هری پاتر شماره 17 میدان گریموند است .
ریموس در حالی که لبخند میزد و دستش را روی شانه جن خونگی قرار می داد گفت:
-به نحو احسن کارش را انجام خواهد داد . تو به بهترین وجه اداش کردی دابی
دابی به آرامی در حالی که  به نظر می رسید چیزی نمانده که از هیجان زیاد  به گریه بیافتد تعظیمی تشکر آمیز انجام  داد. او به هر دو نفر لبخندی زد و صدای پاقی غیب شد ، شاید سری به آشپز خانه زد که ظرف ها را بشوید.
ریموس شروع به نصیحت کردن هری کرد : یادت باشه هری ، هیچ چیزی کامل نیست حتی جادوی راز داری . ممکنه تو اینجا به اندازه هر جای دیگه ای در امنیت باشی اما باید در همه وقت آگاه و آماده باشی. تو خودت مثل من میدونی که تعداد زیادی خواستار مرگت هستند. بنابراین خیلی مراقب خودت باش.
هری در حالی که به ریموس کمک می کرد تا وسایلش را جمع کند قول داد تا حواسش را جمع کند. زمانی که ریموس در حال خارج شدن بود ، هری او را متوقف کرده و به او گفت :
- ریموس من دلم می خواد سری به گودریک هالو بزنم . و دامبلدور هم  گفته که من باید به آنجا برم آن هم دقیقا روز تولدم . فکر میکنی می تونی منوبه اونجا ببری ؟ من نمی دونم کجا ست.
با اینکه چشمهای ریموس تعجب او را نشان می داد اما لبخندی زده و گفت :
- حتما هری . ما صبح روز تولدت به آنجا خواهیم رفت . البته بهت هشدار میدم که چیز زیادی برای تماشا وجود نداره.
و زمانی که هری سرش را با موافقت تکان داد وی پا به درون آتش نهاده و با گردشی غیب شد.
هری  متفکّرانه با خود گفت :خیلی زود من به پناهگاه میرم ، و جینی را خواهم دید.
وبا اینکه از خوشحالی خودش مطمئن نبود اضطرابش را کاملا احساس می کرد.















فصل پنجم:
مرا به خاطر بیاور
هری بدون دلیل چند روزی بیشتر در خانه ماند. و وقتی هیچ کس در روز دوم به ملاقاتش نیامد بسیار متعجب شد اما یادش آمد که تنها ریموس آدرس جدید را از رازدار خانه دریافت کرده و به خاطر خصوصیت جادو ، ریموس نمی تواند آدرس را به کس دیگری بدهد. گویی هری و دابی در این جهان تنها بودند.
خانه احتیاج به رسیدگی داشت و از آنجا که دابی تمام مسئولیت خانه شماره 17 میدان گریمولد  را بر عهده گرفته بود هری را  با سوالات پی درپی خود در خصوص تغییراتی که دوست داشت در خانه به وجود آورد به ستوه آورد. اما هری مثل بیشتر پسران نو جوان کمترین علاقه ای به محل قرار گرفتن مبلمان یا تغییر پوشش پنجره ها  نداشت .با وجود تمامی این وقفه ها هری ، زمان  کافی برای تفکر و بررسی برروی تمام چیز هایی که ظرف این چند روز یاد گرفته بود را داشت.او بی صبرانه در آرزوی بررسی کردن شیء درون موزه ، بدست آوردن زمانی برای بحث و گفتگو با رون و هرمیون در این خصوص و طرح یک نقشه با آنان بود اما هنوز توان رفتن به پناهگاه را نداشت.
ریموس در اواخر دومین روز به هری سری زد تا از سالم بودن هری مطمئن گردد.او توضیح داد که بقیه نگران هری هستند و میخواستند مطمئن شوند که حال هری خوب است. بعد از این که هری  ریموس را مطمئن ساخت که او در حال استراحت و فکر کردن بوده ، ریموس گفت که به بقیه این موضوع را اطلاع خواهد داد.و از همه مهمتر این که او ظرف دو روز آینده درست بعد از وقت صبحانه به پناهگاه خواهد رفت. اکنون دیگر هری مجبور بود و هیچ چاره دیگری جز رفتن نداشت.
تنها نگرانی مهم هری بردگی  دابی بود. تا آنجایی که هری فهمیده بود با مرگ او ، دابی مانند دیگر دارایی هایش به وارثش می رسید. کسی که او چیزی در باره اش نمی دانست اما این مهم بود که هری  از آزادی  دابی در زمان مرگش مطمئن شود. در نتیجه هری قلم و کاغذی یافته در اتاقش نشست و شروع به نگارش وصیّت نامه اش نمود .
آخرین وصیت نامه هری جیمز پاتر
این جانب ، هری جیمز پاتر ،بدین وسیله در کمال صحت و سلامت عقل آخرین وصیت نامه خود را  مینویسم.
بعد از مرگ من ، دوست خوبم هرمیون گرنجر ، مامور رسیدگی به اموال من است . اما اگر به هر دلیلی او از انجام این کار معاف بود ، دوست دیگرم رونالد ویزلی و اگر او هم نمی توانست این کار را انجام دهد ، دوست خوبم ریموس لوپین مسئول انجام این کار هستند.
من صاحب دو جن خانگی به نامهای کریچر و دابی هستم . اگرچه آرزوی من اینست که هردوی آنها را آزاد می کردم اما چون به دلایلی نمی توانم کریچر را آزاد کنم، بنابراین من وی  را به مدرسه عالی علوم و فنون جادوگری هاگواترز می بخشم تا به جرگه جن های خانگی آنجا بپیوندد . 
به دلایلی که تنها من و دابی از آنها اطلاع داریم دابی موافقت کرد که جن خانگی خانه من شود به عنوان برده نه کارمند، اگرچه من هیچ گاه دابی را جزوی از دارایی خود و نه حتی یک برده به حساب نیاورده ام. دابی دوستی خوب و قابل اعتمادی  برای من بوده است.بنا براین بدین وسیله من دابی را آزاد اعلام می کنم و مجری وصیت من باید تکه ای از لباس مرا به عنوان ضمانت آزادی وی به دابی بدهد. همچنین من برای دابی مبلغ 1000 گالیون طلا به ارث می گذارم.
و از آنجا که خاله ، شوهر خاله و پسر خاله ام را جزو اقوامم به حساب نمی آورم ، هیچ یک از پول ها و مایلملک خود را برای آنها به ارث نمی گذارم.در عوض تمامی دارایی خودم را از قبیل پولها و املاکم را به کسانی که مرا دوست داشتند و من آنها را دوست می داشتم بنابه به لیست زیر واگذار می کنم. 
1) جوب جاروی آذرخش به همراه تمامی وسایل کوئیدیچ خود را به دوست خوبم رونالد ویزلی می بخشم.
2) تمامی کتابهایم به انضمام کتابهای موجود در کتابخانه خانه ام را به دوست خوبم هرمیون گرنجر واگذار می کنم.
3) قدح اندیشه خود را که از پروفسور دامبلدور به من ارث رسیده به همراه شنل نامرئی ام که به پدرم تعلق داشته است را به دوست خوبم جیینورا ویزلی هدیه می دهم.
4) تمامی البسه ام به همراه 20000 گالیون را به راهنمای خوبم و آخرین بازمانده از دوستان پدرم ریموس لوپین می دهم.
5) مبلغ 200000 گالیون طلا به آقا و خانم ویزلی که صمیمی ترین  خانواده ای بودند که من می شناختم و همواره با من به مانند پسر خود رفتار کردند، می بخشم.
6) هر چیز دیگری که من صاحبش هستم از جمله خانه شماره 17 میدان گریمولد   لندن را به بهترین دوستانم رونالد ویزلی ، هرمیون گرنجر و جیینورا ویزلی به طور مساوی یا به هر کدام از آنها که زنده ماندند اهدا می کنم تا هر کاری که شایسته است با آن انجام دهند.
اگر موفق نشدم لرد ولدومورت را شکست دهم از کل جامعه جادوگری عذرخواهی می کنم و تنها می توانم بگویم من تمامی تلاش خودم را انجام داده ام.  از دوستانم متشکرم به خاطر تمامی اوقات شادی که برای من به ارمغان آوردند . برای شما زندگی سراسر شادی و عشق را خواستارم.
به یادم باشید،
هری جیمز پاتر.
 بعد از اینکه هری  وصیت نامه اش را چندین بار با دقت خواند آن را به دقت تا کرد و درون پاکتی که مهر زده بود قرار داد و روی پاکت نوشت آخرین وصیت نامه هری جیمز پاتر  . او احساسات دوستان خود را زمانی که در حال خواندن وصیت نامه بعد از مرگش بودند تصور کرد ، اما خیلی سریع تصمیم گرفت که افکار خود را روی موضوع دیگری متمرکز کند. او وصیت نامه اش را در ته صندوقش گذاشت و بعد به دابی گفت که آن کجاست و دابی چه کاری در زمان مرگ هری باید انجام دهد. جن خونگی در حالی که اشکهای خود را به زحمت نگه می داشت سرش را به معنای فهمیدن تکان داد.
زمانی که هری سرانجام  دو روز قبل از تولدش پایش را از آتش بخاری پناهگاه به بیرون نهاد ، از اینکه هیچ صدایی را نمی شنید بسیار تعجب کرد. چراکه بطور کلی  پناهگاه محلی پر از سرو صدا و جنب و جوش بود ،  یا افراد درحال رفت و آمد بودند،یا  فریادهای خانم ویزلی برای سرزنش ، توبیخ یا شکایت کردن شنیده می شد. در وهله اول هری به این فکر افتاد که همگی آن محل را ترک کرده اند اما زمانی که به سمت پله ها حرکت کرد که وسایلش را در اتاق رون جای دهد صدایی را از آشپزخانه شنید که می گفت : هری این تویی ؟
هری با صدای بلند از اتاق نشیمن پاسخ دا د: بله خانم ویزلی . همین الان رسیدم . بقیه کجان ؟
بلافاصله خانم به اتاق نشیمن آمد و هری را در آغوش کشید که به نظر هری بسیار طولانی تر از هر دفعه بود.
- خدا را شکر که تو سالمی . وقتی هیچ کسی نتونست به خانه ات بیاد ،خیلی نگرانت شدیم اما ریموس برامون توضیح داد. خیلی خوشحالم که تو الان اینجایی.
هری صادقانه پاسخ داد:منم خوشحالم خانم ویزلی.
 سپس سوال خود را تکرار کرد : بقیه کجان؟
خانم ویزلی توضیح داد:
- در حال آماده کردن وسایل برای عروسی هستند . ما تصمیم گرفتیم که به خاطر خطرات زیاد، عروسی این جا برگزار نشه در ضمن فکر هم نمی کنم که فلور خیلی هم به این کار رضایت داشته باشه. اونها ظرف چند ساعت بر می گردند .
خانم ویزلی که با مهربانی به هری نگاه می کرد ، به مبل اشاره کرده و گفت :
- بیا اینجا بنشین هری . من دنبال فرصتی بودم که به طور خصوصی با تو صحبت کنم.
هری با خود فکر کرد که می خواهد در باره جینی صحبت کند ، و هری نمی دانست که چه باید بگوید.او حتی به احتمال این موضوع فکر هم نمی کرد. اگرچه الان به این نتیجه رسیده بود  که باید فکرش را قبلا می کرد.ولی  دیگر هیچ کاری جز نشستن و منتظر ماندن از دستش برنمی آمد.
 خانم ویزلی در اتاق شلوغ اما راحت نشیمن نشست و طوری شروع به صحبت کرد که انگار قبلا به حرفهایش فکر کرده: من میدونم که تو جینی در طول مدرسه با هم بودین . میدونی این جور خبر ها سریع پخش می شن. جینی از زمانی که برگشته یک جورایی ناراحت و غمگینه و نمی خواد چیزی به من بگه. وقتی ازش پرسیدم فقط گفت که شما دو تا بهم زدید و اینکه خودش از عهده اش بر می آد و به مرور خوب می شه. من فقط می خوام بدونم چی شده هری ، و چه تصمیمی برای جینی و خودت گرفتی؟
برای هری لحظه ای سخت تر از آن لحظه در زندگی اش وجود نداشت وپشت سر هم دعا می کرد تا کسی از شومینه وارد اتاق شود و این مکالمه پایان بگیرد.سکوت . هری احساس می کرد که باید پاسخ دهد و بطور غریزی می دانست که بهترین راه گفتن حقیقت است. او توضیح داد :
- درسته من و جینی برای یک یا دو ماه فوق العاده  با هم بودیم من جینی را دوست دارم و احساس می کنم اونم هم همین حسو نسبت به من داره. اما بعد از مرگ پروفسور دامبلدور ما باید از هم جدا می شدیم .
 و در حالی که در تلاش برای یافتن کلماتی مناسب بود وتلاش میکردکه بیشتر از حد لازم هم حرفی نزند ادامه داد: زندگی من الان خیلی پیچیده و خطرناک شده و دلم نمیخواد جینی در معرض خطر باشه. خیلی سخته که بخوام این موضوع را توضیح بدم ، خانم ویزلی.
اما به نظر میرسید خانم ویزلی به راحتی موضوع را درک کرده است: هری من اصلا قصد ندارم دخالت کنم ، و نمی خوام فکر کنی که من ازت میخوام که با جینی باشی یا نباشی . این موضوعیه بین خود شما دوتا .اما می خوام بدونی که من جلوی تو رو برای بودنت با جینی نمی گیرم، اگه این چیزی باشه که تو بخوای.
خانم ویزلی سکوت کرد  و هری احساس کرد که باید چیزی بگوید اما نمی دانست  چی. خوشبختانه خانم ویزلی ادامه داد:
- هری من می دونم که تو با خطر رو به رو هستی . من خودم یکی از اعضا محفل ققنوسم، و اگر چه نمی دونم این چه چیزیه که تو باید انجامش بدی ، اما پروفسور دامبلدور برای ما روشن کرده که این مسئله خیلی حیاتی و خطرناکه. هری اگه بخوام صادق باشم باید بگم که آرزومه  جینی و تمام بچه هامو از خطر دور نگه دارم ، اما میدونم که نشدنیه. اونچه که می خوام بگم اینه که ، هری ، مهم نیست که تو چه تصمیمی می گیری من مانع تو نمی شم .
هری می توانست ببیند که خانم ویزلی هم به اندازه خود او نگران و ناراحت است . او به وضوح در این خصوص فکر کرده بود ولی آنچه که می گفت با آنچه که احساس  می کرد با هم یکی و برابر نبود. مادر به شدت نگران تنها دخترش بود . دعای خیر کردن برای ورود دخترش به رابطه ای که مملو از خطر است براستی کار دشواری است. هری کلماتش را به دقت انتخاب کرده و پاسخ داد:
خیلی ممنونم خانم ویزلی ،این برای من خیلی ارزش داره . الان فکر نمی کنم زمان خوبی برای ما باشه که  با هم باشیم . اول باید کاری را که باید ،انجام دهم که کم هم نیست ، زمانی که آن کار را انجام دادم ، آن وقت اوضاع فرق خواهد کرد.
هری به هر کلمه اش ایمان داشت اما نمی دانست وقتی سرانجام جینی را دید چه احساسی خواهد داشت. تنها یک ماه از جدا شدنشان می گذشت اما ، به نظرش یک قرن بود  که صورت جینی را ندیده است.
چشمان خانم ویزلی مثل یک آینه آرامش درونی او را از در گیر نشدن جینی در هر کاری که هری می خواست انجام دهد را نشان می داد. او گفت : اگه این چیزیه که تو می خوای من به خواسته ات احترام میذارم . فقط خیلی مواظب خودت باش و بدون هیچ کدوم از ما دلش نمی خواد تو را از دست بدیم.
هری با چرخش 60 درجه ای چوب جاروی خود سقوط به سمت زمین را آغاز کرد.و در 20 پایی زمین بر روی چمن های پشت پناهگاه به پرواز خود ادامه داد. از آنجایی که دیگران تا دیر وقت باز نمی گشتند هری تصمیم  گرفت دوباره به آسمان برگردد. تلاش زیادی برای حفظ آرامش خود ، برای تسلط یافتن بر اعصابش ،انجام می داد اما دانستن اینکه جینی هر لحظه ممکن است از راه برسد ، از تحمل هری خارج بود. آیا از دست هری خیلی عصبانی بود ؟هری می دانست که جینی اخلاقی عصبی دارد و اصلا دلش نمی خواست که آن لحظه انفجار را تجربه کند.یا بدتر از آن آیا جینی از او می خواست که دوباره به با هم باشند؟ آیا هری این قدرت را داشت ،که همانگونه  که با خود تکرار می کرد، در برابر این وسوسه مقاومت کند؟شاید تنها باید دوباره به گریمولد بازمی گشت و  از تمام اینها دور می شد.
از بالای آسمان هری حرکتی را در خانه احساس کرد ، و خیلی زود رون در حالی که چوب جارویش را در دست داشت از در خانه بیرون آمد به زمین ضربه ای زد تا به هری بپیوندد. با هم دست داده و لبخند بزرگی به هم زدند. 
رون در حالی که در آسمان زیگزاگ می رفت گفت :ایده عالی ایه  هری ، من اصلا در طول تابستان پرواز نکرده ام . اوضاع چطوره؟ 
هر دوی آنها قبل از کم کردن سرعت  مثل دو نوجوان بی خیال و فارغ به جست و خیز در آسمان مشغول بودند.
هری در حالی که نگرانی دوباره در صورتش هویدا بود پرسید : او اون پایینه ؟ بیرون هم می آد؟
رون به سادگی جواب داد :اونجاست .اما فکر نمی کنم بیرون بیاد.
- حالش چه جوریه رون؟ خیلی از دستم عصبانیه ؟
رون با لحنی امیدوارانه توضیح داد: خوب اون مطمئنا از دستت عصبانیه . اما خیلی نگران نباش  فکر نمی کنم بخواد تو را جادو کنه یا چیزی تو این مایه ها.
ولی هری اطمینان نداشت : فکر می کنی من می تونم برای چند سال آینده همین بالا پرواز کنم ؟ تو هم می تونی برام غذا و آب بیاوری.
رون به طور منطقی گفت : هری تو نمی تونی ازش طفره بری .به محض اینکه باهاش کنار بیای خوب میشی.
- دقیقا، ظرف چند دقیقه. ببینم هرمیون کی میاد؟
رون در حالی متعجب از این بود که برای چه هری این قدر زود در مورد هرمیون سوال کرده پاسخ داد: قراره فردا شب اینجا باشه و یه مدت هم بعد از مراسم عروسی این جا میمونه.
هری و رون دیگر در آسمان پرواز نمی کردند ، تنها شناور بودند و هری در حالی که صدایش را پایین می آورد گفت : خیلی خوبه .خیلی حرف داریم که بهم بزنیم . خیلی چیز ها رو فهمیدم و میدونم که یکی از جاودانه ساز ها کجاست . اما تا زمانی که هر سه ما دور هم جمع نشیم نمی خوام در موردش صحبت کنیم. 
 بعد از گفتن این موضوع هری چوب جارویش را به سمت زمین گرفت،پیاده شد و خود را آماده رو در رویی با سرنوشتش کرد. جینی نه از خانه خارج شده بود و نه کاری  مبنی بر خوش آمد گویی انجام داده بود و این اصلا امیدوارانه نبود.
زمانی که هری وارد خانه شد ، جینی و مادرش در آشپزخانه بودند.هری با خودش فکر کرد دیدن جینی درست به اندازه دیدن یک ویلا وی را تحت تاثیر قرار خواهد  داد اما حقیقت چیزی فراتر از این بود.جینی زمانی که هری را دید لبخند کوچکی زده و به سادگی گفت: سلام هری 
هری هم به او سلام کرده و خیلی عادی همدیگر را بغل کردند .هری احساس پریشانی و آشفتگی می کرد. او نمی دانست که  چه احساسی دارد یا باید داشته باشد، یا جینی چه احساسی دارد . آنها باید با هم صحبت کنند اما تمام چیزهایی  که برای این ملاقات  اجتناب  ناپذیر آماده کرده بود از ذهنش پاک شده بود. خوشبختانه به خاطر شلوغی و ازد هام پناهگاه- که موضوع مورد علاقه هری در رابطه با این  خانه بود- هیچ فرصتی برای تنها بودن با جینی درآن بعد از ظهر به او دست نداد.دو قلو ها ، فرد و جرج ،به همراه  دو ساحره را که نامهایشان را هری فراموش کرد برای خو ش آمد گویی به هری و خوردن شام به خانه آمده بودند. متاسفانه آنها به شدت تحت تاثیر شهرت و اسم هری قرار گرفتند و توجه زیادی به  هری داشتند.
هری هر لحظه نگاهی به جینی می انداخت تا عکس العمل او را در برابر لاس زدن های این دو ببیند، اما اگر جینی عکس العملی هم داشت ، اصلا نشان نمی داد. نگرانی بزرگتر ،عکس العمل فرد و جرج به رفتار دوست دختر های فعلیشان بود.اما انگار آن دو از این دردسر هری لذت فراوانی هم می بردند.سر انجام بیل ، فلور ، خانم ویزلی و بقیه هم از راه رسیدند و وقتی هری با رون به طبقه بالا رفت دیگر زمانی برای صحبت کردن با جینی وجود نداشت.
این مهم نبود که هری  دیدارشان را چه طورتصور کرده بود . آنها باید هم دیگر را تنها می دیدند سخت هم دیگر را در آغوش می گرفتند ، گریه می کردند و در آخر قبول میکردند که باید جدا از هم بمانند تا زمانی که هری مثل یک قهرمان ولدومورت را شکست داده و جهان را امن سازد.البته هری می دانست که این خیلی احمقانه است اما زمانی که به داخل تخت خود می خزید طاقتش طاق شده بود.کی می توانست با جینی صحبت کند؟چند روز آینده پناهگاه شلوغ بود و هری در حسرت اینکه بالاخره فرصتی پیدا می کند تا با جینی صحبتی کند یا خیر مانده بود.و سر انجام هری به خواب رفت .
از شانس هری یک روز قبل از تولد هفده سالگیش فرصتی که دنبالش بود را به دست آورد.در کمال تعجب آن روز پناهگاه خیلی شلوغ نبود حد اقل صبحش .زمانی که آقای ویزلی بعد از صبحانه خانه را ترک کرد و خانم ویزلی با چیزی سرگرم بود ، هری، جینی و رون تنها مانده بودند.معمولا رون به این موقعیت ها بی توجه بود اما این دفعه می دانست که باید جیم شود بنابراین زیر لب چیزی گفت و اتاق را ترک کرد.
به نظر هری ، جینی حال خوبی داشت ، حداقل هیچ حالت خصمانه ای را نسبت به هری نشان نمی داد.سر انجام آنها در خلوت به یک  دیگر نگاه کردند یا میشود گفت  تقریبا تنها چرا که خانم ویزلی در آشپزخانه بود بنابر این هری  تصمیم به رفع این مشکل گرفت.
او پرسید :می خوای قدم بزنیم ؟ 
و جینی سرش را تکان داد .
آنها از روی چمنهای پشت پناهگاه عبور کردند و زمانی که هری احساس کرد به حد کافی از پناهگاه فاصله دارند گفت :تابستون  چطور بود ؟
 مسلما مناسب ترین جمله نبود اما خوب او باید از جایی شروع می کرد.
جینی متفکرانه گفت : فکر میکنم گفتنش خیلی سخت باشه . تابستون شادی نبود، البته اگه منظورت این باشه . مرگ دامبلدور ، جدایی من و تو ، سر و کله زدن دائمی با بلغم . اگه بخوام راستشو بگم الان بهترم.
هری فکر کرد می توانست از این بهتر یا بد تر هم باشد . اما چاره ای نداشت باید انجامش می داد.بعد از موافقت با جینی برای سختیهای تابستان ، سر انجام به موضوع اصلی پرداخت . دستپاچه و مضطرب بدون اینکه بداند واقعا دلش می خواهد چه چیزی  را بشنود پرسید:در مورد خودمون دو تا چی فکر می کنی ؟ یعنی با هم نبودن مون در این زمان .
تقریبا داشت می گفت" دیگر با هم نبودن مون"  اما به نظرش رسید که اونجوری  خیلی قطعی و از  ته دل است.
 جینی متقابلا جواب داد :خوب خیلی هم خوشحال نیستم. فقط هیچی ازش سر در نمیارم یعنی منظورتو از این جدایی نمی فهمم . 
هری خوب  می دانست که طوفانی از احساس در پشت این جمله قرار گرفته است و  با این که می دانست منظور جینی چیست پرسید :منظورت چیه؟
جینی در حالی ناراحتیش  بیشتر شده بود و حتی خشمش هم به سختی کنترل می کرد   گفت :حفاظت از من .تو گفتی برای این از من جدا می شی که می خوای از من محافظت کنی اما این هیچ معنی نداره ، داره؟ یعنی  الان دیگه همه تو هاگواترز درباره ما می دونند که شامل مرگخوارای اسلایترین هم می شه . چه جوری این جدا شدن از من حمایت می کنه ؟ تو فکر می کنی همون که خودت می دونی در باره من چیزی نمی دونه؟ تو فکر می کنی اصلا جدایی ما براش مفهومی هم داره ؟ 
هری منتظر این بحث بود و حالا خیالش راحت شده بود که از قبل جوابی برای این موضوع آماده کرده است .
تو درست می گی جینی و منم اینو می دونم . اون دلیل واقعی کاری که من انجام دادم نیست .اگرچه زمانی که برای اولین بار این موضوع رو بهت گفتم این جوری فکر می کردم.گفتن دلیل واقعی خیلی  سخته. و من نمی دونم تو چه جوری برداشتش می کنی .
این روش هری باعث تعجب جینی شد چرا که فکر می کرد هری قصد توجیه کردن تصمیم خودش ، یعنی حمایت کردن از جینی ، داشته باشد . هری ای که او می شناخت در این جور مسایل کله شق بود، و شنیدن این که او به راحتی در این بحث تسلیم شده بسیار تعجب آور بود.هنگامی که در کنار جنگل قدم می زدند و بسیار مراقب بودند که با یکدیگر هیچ تماسی نداشته باشند جینی سکوت کرده بود.
کارهای زیادی هست که باید انجام بدم جینی ، چیز هایی که نمی تونم در باره شان صحبت کنم . 
هری به جینی نگاهی انداخت و در حالی که گویی می تواند افکارش را بخواند گفت :
- بله در رابطه با ولدومورته و مطمئنا خیلی هم سخت خواهد بود
هری در حالی صدایش می لرزید اینها را گفت . بیان  تمامی افکاری در این چند هفته در مغزش رژه می رفتند بسیار سخت تر از آن چیزی بود که فکر می کرد.
چرا نمی تونی به من بگویی ؟ 
و با لحنی طعنه آمیز اضافه کرد : شاید من قابل اعتماد نیستم 
هری لحن صدای جینی را دوست نداشت اما هیچ راه بر گشتی هم برایش وجود نداشت 
-خودت میدونی که  اصلا موضوع این نیست جینی .اما این یه بازی نیست بلکه جنگه و در جنگ اطلاعات باید کاملا محرمانه بمونند و تنها افرادی ازش خبر داشته باشند  که باید در جریان باشند و تو جزو آن گروه افراد نیستی .
هری همانطور که این توضیح را می داد با دیدن صورت قرمز جینی اضافه کرد :
- نه فقط پدر و مادرت بلکه حتی ریموس و یا هیچ کس دیگه ای هم جزو این گروه نیست. تو میدونی که من با دامبلدور قبل از مرگش برای درسهای مخصوصی کلاس داشتم و خوب این هم ادامه همونها ست .
او گفت:مشکل چيه؟ 
جينی هم راضی به نظر نميرسيد:تو،مشکل تويی. 
هری که ميخواست يک بار برای هميشه با اين مشکل رو به رو شود گفت:خيلی خوب بگو.
جينی تقريباً فرياد زد:تو منو از زندگيت بيرون کردی هری. تو هر روز با رون و هرميون ملاقات ميکنی. تو تقريباً خودت رو واسه انجام دادن کاری که خودت ميدونی چيه ميکشی. بعد صبح بلند ميشی و طوری رفتار ميکنی که انگار هيچ اتفاقی نيفتاده.
هری که نفهميده بود جينی غير منطقی شده به نرمی جواب داد:من بهت گفتم که زندگی من پيچيدس، جينی.اين چيزی که من دربارش صحبت ميکنم. شايد پيچيده کلمه مناسبی نباشه. آره.کلمه درست خطرناکه.
جينی که شايد چيزی را که ميخواست بگويد، کاملاً آناليز نکرده بود گفت:خطر يه چيزه، اينکه تو تقريباً داری خودت رو ميکشی  يه چيزه ديگه.
باد بی رحمانه به سمت موهای هری می وزيد و چند تار موی جينی جلوی چشم ها و صورتش آمده بود. جينی موهايش را از جلوی صورتش کنار زد. هری اين کار را جذابترين کار او ميدانست. اما نيرويش را جمع کرد تا مشکلش را حل کند.
هری مکث کرد. از گفتن کلمات بعد هيچ خوشش نمی آمد. به هر حال بارها راجع به اين مساًله با خودش فکر کرده بود:ببين جينی، بذار قضيه رو برات روشن کنم. کاری که من بايد انجام بدم خيلی خطرناکه. اين کار درباره ولدمورته و من بايد انجامش بدم! من انتخابی ندارم! اگه من تا تولد بديم زنده باشم ، يه مجزس. ميفهمی جينی؟ قراره من کشته، بشم فقط نميدونم کی.
هری پيش بينی ميکرد که جينی با شنيدن اين کلمات بترسد اما قيافه او اصلاً اين طور نشان نميداد. او در همان لحظه طوری جوب داد که انگار براش خيلی مهم بود و از خيلی وقت پيش آنها را تمرين کرده بود : هری، من نميتونم تنهات بذارم. يا هيچ کدوممون نميجنگينم يا با هم ميجنگيم. من از خطر نميترسم. من از مرگ نميترسم. من از جنگيدن نميترسم. اما نميتونم جوری رفتار کنم که انگار هيچ کس نيستم. هری، من لايقش هستم که يه بخش از کاری که ميخوای انجام بدی باشم و تو هم به کمک احتياج داری. تو نميتونی اين کار رو تنهايي انجام بدی. من بهت کمک ميکنم هری اگه تو بذاری. اما اگه حس ميکنی من دست و پا چلفتی ام بذار بدونم. فقط ازم انتظار نداشته باش که وقتی همه چيز تموم شده دوباره بيام پيشت. 
حرف های جينی رفته رفته اثر خودش را کرد و هری برای مدت نسبتاً درازی ساکت ماند. از خودش پرسيد: اون نمی فهمه که قراره من بميرم؟ چرا بايد با هم بميريم وقتی که ميشه فقط من بميرم؟
خيلی راحت ميتوانست او را به آغوش  بگيرد و قبول کند ، اين درست بود ولی هری حس ميکرد که جينی داشت خودش را در اين عمليات دست بالا ميگرفت. هری برای بار يک ميليونم به خودش ياد آوری کرد: اين يک جنگه .نبايد به خواسته هاي خودت برسی .تو بايد عاقلانه ترين کار رو انجام بدی. اون اضافس و کمک بزرگی به جنگ نميکنه. آره جينی جادوگر  با استعداديه. با استداد و زبر و زرنگ. مثل ميخ محکمه. ولی اندازه هرميون با استعداد نيست.
با وجود اين حرفهاي منطقی جينی که با خشم او همراه بود هری از خودش پرسيد:چرا جينی کاری رو که من بايد انجام بدم نميفهمه؟
يک حس سرد در وجود هری شروع به رشد کردن کرد. يک حس سرد که انگار قبلاً هم آن را حس کرده بود. اين حس به او ميگفت:فراموشش کن. اون تو رو درک نميکنه. اون ميخواد از احساسات تو سو استفاده کنه. اون فکر ميکنه تو ضعيفی.
چشمان هری داشت مانند قسمت لطيف روحش بسته و تنگ ميشد. با خودش گفت:جنگجو ها لطيف نيستن. من بايد سخت باشم.
میخواست صحبت کند اما برای چند ثانيه نتوانست دهانش را باز کند. در نهايت اجازه داد آن حس سرد بر او غلبه کند و گفت:پس من شرمنده ام، جينی. ما نميتونيم با هم باشيم. اگه اين آخرشه بذار باشه. من فقط برات بهترين چيز ها رو ميخوام.
تا جينی فهميد که هری چی گفته شوک به او وارد شد. او ميدانست که اين يک ريسک هست ولی مطمئن بود که با وجود حرف آخرش نميتوانست او را ترک کند. اما بعد ديد که هری آن هری پاتر دو سه ماه پيش نيست. با وجود شوکی که به او وارد شده بود پرسید:تو مطمئنی هری؟
اما آيا هری مطمئن بود؟ البته که بود. او ضعفش را نشان نميداد. او هيچ کاری را که باعث خراب شدنش در اين بحث بود انجام نميداد. 
هری به نرمی جوب داد:آره مطمئنم.
هر دو آنها با ناراحتی به هم نگاه کردند و  هری اشک های جينی را ديد که از چشمان او جاری ميشد. او نميخواست هری را خوشحال کند يا اينکه اجازه دهد هری گريه او را ببيند. پس برگشت و به سمت پناهگاه رفت. هری او را ديد که اول با قدم های آرام به پناهگاه ميرفت و سپس به سمت چمن هايه تکه تکه حياط دويد. 
هری از خودش پرسيد:من چيکار کردم؟و اين در حالی بود که به آرامی در لبه باغ قدم ميزد. بعد به خودش جوب داد:کاری رو که بايد ميکردم!
شام خانم ويزلی مانند هميشه خوشمزه بود، با اين حال هری مجبور بود که بگويد دست پخت دابی خيلی خوبتر بود. دور ميز آقا و خانم ويزلی، فرد و جرج، رون، جينی، هری، هرميون و ريموس نشسته بودند. ريموس تا جايی که ميتوانست با ويزلی ها غذا ميخورد و خانم ويزلی ميدانست که او نميتونست در جای ديگری مانند آنجا غذا بخورد. هری متوجه شده بود که او به طور قابل ملاحظه ای از چند ماه پيش لاغرتر شده بود.
جينی آشکارا گريه کرده بود. با وجود تلاش هايش برای پوشاندن چشمان قرمز و پف کرده اش، مالی و هرميون فورا متوجه آن شدند، حتی اگر ديگران متوجه نشدند. جينی يک کلمه هم صحبت نکرد هری هم هر وقت که مجبور بود صحبت ميکرد.
هرميون به تک تک حاضرين نگاه کرد. سريعاً نگاهش به آن دو افتاد. در همان لحظه، هری هم اتفاقاً همان موقع که هرميون به او نگاه ميکرد، به او نگاه کرد و نگاهشان به هم قفل شد. هری با خودش گفت:اون ميدونه. البته که ميدونه. اون همه چی رو ميدونه.هری سعی کرد چهره او را بخواند اما او نفوذ ناپذير بود و البته ناراحت هم به نظر نميرسيد.
به نظر ميرسيد که مالی به خوبی چيزی را که اتفاق افتاده فهميده است. و وقتی که جينی ميز را ترک کرد، مالی از او نخواست که در آشپز خانه کمک کند، چيزی که هميشه از جينی ميخواست. جينی به اطاقش در طبقه بالا رفت. پرفسور مک گونگال کمی بعد از شام رسيد و بعد از سلام و احوال پرسی با مالی و آرتور از آنها يک جای ساکت برای ملاقت با هری خواست.
هری معترضانه گفت:رون و هرميون هم بايد اينجا باشن. اين به اونا هم مربوط ميشه.
اطاق قديمی بيل به آنها اختصاص داده شده بود و بعد از اين که مک گونگال چند صندلی ظاهر کرد( راحت  ولی نه به خوبی صندلی های دامبلدور) و روی يکی از آنها نشست. هری اين ملاقات را ملاقات خوبی پيشبينی نميکرد.
مک گونگال شروع کرد:به خاطر اين که ملاقات رو سريع مرتب کردی ازت متشکرم، آقای پاتر و خوشحالم که آقای ويزلی و دوشيزه گرنجر هم اينجا اند.
با اين که فقط يک ماه از وقتی که مک گونگال، هری را در پريوت درايو ملاقات کرده بود، گذشته بود ولی به نظر ميرسيد که او ده سال پير شده است. هری با او احساس همدردی ميکرد. او ميتوانست هجوم  پدرومادرهای نگران، مقامات رسمی و گزارشگران منحرف را به او تصور کند.
_من ميخوام که با تو راجع به هفتمين سالت در هاگوارتز صحبت کنم. ولی اول بايد به دوشيزه گرنجر به خاطر انتخاب شدنش به عنوان سرپرست دخترها تبريک بگم. واقعاً تو لايق ترين هستی و ميتونم بگم که در چند سال گذشته اين اولين باره که همه ازای شورا درباره تو هم رای بودن. البته من از قبل موافق بودم. انتظارشو داشتم که امسال با تو کار کنم.
هرميون لبخند کوچکی زد. نميدانست که اين گفت و گو کی بايد تمام شود. يک جواب لازم بود و هرميون در حالی که لبخند ميزد گفت:مرسی، پرفوسور. از همتون متشکرم.
مک گونگال جواب داد: خواهش ميکنم دوشيزه گرنجر. مدرسه داره شروع ميشه، من نميخوام سعی کنم که گولتون بزنم. امسال  برای دانش آموزا، معلما و والدين يه سال سخته. مطمئنا شما اخبار مبارزه رو در پیام امروز دنبال ميکردين. تقريبا يک چهارم اون درسته. همون طور که حدس ميزديم خيلی از دانش آموزای خوب مدرسه برنميگردن و کلاس آينده ما کوچکترين کلاسيه که به خاطر ميارم. اما هنوز هم هاگوارتز باز خواهد بود و ترم موفقی خواهد داشت.
هری از اين تغيير مک گونگال تعجب کرد. با اين که او شخص خيلی مهربانی نبود، هری ميدانست که او خوش قلب، راستگو و سخت کوش بود. هری از گفتن چيزی که بايد ميگفت متنفر بود اما اين کار بايد انجام ميشد:پرفسور فکر ميکنم قبل از اين که اين بحث رو ادامه بديم بايد بهتون يه چيزی بگم.
مک گونگال که انگار اين را از قبل پيشبينی کرده بود سر تکان داد
_خوب، همون طور که ميدونين، دامبلدور...يعنی، پرفسور دامبلدور و من تو ترم قبل چند ملاقات با هم داشتيم كه نتيجش مرگ اون بود، من، اممممممم، من بايد کاری رو که اون شروع کرده تموم کنم.
واژه ها آن طور که هری ميخواست از دهانش بيرون نيامدند. او دستپاچه بود و هنوز از نتايج بهم زدنش با جينی ناراحت بود. نفس عميقی کشيد و به هرميون که لبخند دلگرم کننده ای ميزد نگاهی انداخت. و ادامه داد:اين کار خيلی مهمه ،و خوب، فکر نميکنم اگه اين ترم بيام هاگوارتز بتونم اونو انجام بدم.
هری از اينکه از مک گونگال هيچ واکنشی نديد تعجب کرد. او پيشبينی کرده بود که دست کم در او نشانههايی از تعجب يا ناخوشنودی ببيند:البته خيلی دوست داشتم که اگه ميتونستم به هاگوارتز برگردم. اما برای انجام اين کار  بايد به جاهای مختلف در وقت های مختلف برم. شايد در کمترين زمان. نميتونم هم درس بخونم هم اين کار رو انجام بدم، من خيلی شرمنده ام پرفسور.
 خانم مدير فقط با سکوت به هری نگاه کرد. به همين خاطر هرميون فرصت حرف زدن پيدا کرد:پرفسور من و رون هم به هری قول داديم که کمکش کنيم. کاری که هری بايد انجام بده خيلی مهمه. از اينکه منو به عنوان سرپرست دخترا انتخاب کردين خوشحالم اما شک دارم که ما هم بتونيم اين ترم به مدرسه بيايم. ما واقعاً متاسفيم.رون هم به نشانه موافقت سرش را تکان داد. از اين که مجبور نبود حرف بزند از هرميون ممنون بود.
مک گونگال به جای اين که عصبانی شود يا نشانه ای از ناراحتی از خودش نشان دهد، لبخند زد و گفت:فکر کنم چيزی که الآن بايد بهتون بگم تصميمتون رو عوض کنه. آقای پاتر، تو تنها کسی نيستي که از پرفسور دامبلدور نامه گرفته. من هم يه نامه راهنمايی طولانی از مدير گرفتم و همون طور که تو خونه شوهر خالت، بهت گفتم اون مرد دور انديشی بوده. اون به درستی پيشبينی کرده که تو با مرگ اون ديگه نميخوای به هاگوارتز برگردی. اون واضحاً گفته که از هر سه شما ميخواد که اين ترم به هاگوارتز برگردين.
سه دانش آموز شوکه شدند. مخصوصاً هری که نميتوانست چيزی را که شنيده باور کند. اگر او به مدرسه ميرفت چطور ميتوانست اين کار را انجام دهد؟ قطعاً دامبلدور بهتر ميدانست. هری ميبايست در اين مورد با دامبلدور مخالفت ميکرد.
 قبل از اين که هری بتواند حرفي  بزند، خانم مدير به صحبتش ادامه داد:شکی نيست که فکر ميکنی که نميتونی اين مأموريت رو در صورتی که فقط تو مدرسه و مشغول درس و مشق باشی، انجام بدی. پرفسور دامبلدور اين مشکل رو پيشبينی کرده و شديداً از من خواسته که براتون شرايط خاصي ايجاد کنم، آقای پاتر.
 او به هری که با تعجب نگاه ميکرد و ميخواست بداند که پيشنهاد دامبلدور چيست نگاه کرد و ادامه داد:با اين که به من نگفته که مأموريت شما چيه، ولی تأکيد کرده که خيلی مهمه. اون ازم خواست که ازتون نپرسم که چيه و بهم دستور داد که هر وقت فکر کردي برای انجام مأموريتت بايد از مدرسه بيرون بري، من اين اجازه رو بهتون بدم، آقای پاتر. با اين که درباره آقای ويزلی و دوشيزه گرنجر حرفی نزد اما من فکر ميکنم که همين قوانين بايد درباره اونها هم تا وقتی که با تو هستن يا راه تو رو ادامه ، ميدن اجرا بشه.
سه دوست با تعجب به همديگر نگاه کردند. اين پيشنهاد غير طبيعی به نظر ميرسيد. هری يادش آمد که به ديگران گفته بود که فقط با وجود همين شرايط به هاگوارتز بر خواهد گشت. او قصد نداشت که بدون وجود چنين شرايطی به مدرسه برود. با اين که اينها شرايط مضحکی بودند. دانش آموزان هاگوارتز نميتوانستند از محوطه مدرسه خارج شوند. اين پايه ای ترين قانون مدرسه بود. اما کلاس ها و امتحان ها چطور؟ او به توضيح احتياج داشت: پرفسور من قبول ميکنم که از موافقت شما با اين شرايط خيلی سورپرايز شدم. با اين حال اين اولين دليل من برای برنگشتنم به مدرسه بود. هنوز هم مشکل کلاس ها و امتحان ها هست. ما بايد وقت زيادی برای اين مأموريت صرف کنيم، حتی اگه تو هاگوارتز باشيم. هرميون در هر حال ميتونه واحد هاش رو پاس کنه اما من و رون، نميتونيم.
مک گونگال جواب داد:درسته، ولی خوب پرفسور دامبلدور اين مشکل رو هم به قدری خوب پيشبينی کرده که باور نميکنيد. آقای مدير دستور داده که اگه شما فکر ميکنين که از پسش بر نمياين نبايد از شما تکليف يا امتحان گرفته شه. البته باز هم فقط در اين مورد به آقای پاتر اشاره کرده. اما همين شرايط برای آقای ويزلی و دوشيزه گرنجر هم هست. با اين که من قبول دارم که دوشيزه گرنجر حتما همه واحدهاش رو پاس ميکنه.
هری خيلی خوشحال شد.او ميتوانست به هاگوارتز برگردد؛ به خانه واقعیاش،  به جايی که از همه جا بيشتر دوستش داشت. اما باز هم به خاطر هفته هايی که بايد صبر ميکرد احساس نا اميدی ميکرد. ذهنش آشفته شده بود.
از طرفی ديگر خوشی زياد قلب هرميون را پر کرده بود.پرسيد:پرفسور من اگه بخوام ميتونم تو امتحانا شرکت کنم درسته؟
هری و رون پيش خودشون به هرميون خنديدند. مک گونگال با لبخند کوچکی جواب داد:البته دوشيزه گرنجر.اين نبايد برای شما تعجب آور باشه که من نسبت به موافقت با نظردامبلدور بی ميل باشم. اما من در اين باره خيلی فکر کردم و چنديدن دفعه نامه پرفسور رو خوندم. من با اين آزادی ها موافقت ميكنم. در عوض از شما ميخوام که از اين آزادی منطقی استفاده کنين. حق ندارين از مدرسه برای خوردن نوشيدنی کره ای بيرون برين. دانش آموزان ديگه نبايد از آزادی ها چيزی بدونن. دليلش هم روشنه. بايد تا حد ممکن برای مأموريت و درستون تلاش کنين. باور دارم که ميفهمين که اگه اين چيزا رو همه بفهمن چی به سر پست من مياد. بی تعارف ميگم: منو ميکشن. ميتونين به من اين اطمينان رو بدين؟
هرميون فوراً جواب داد:البته.
رون هم سر تکان داد. هری ساکت ماند.
پرفسور پرسيد:آقای پاتر نگران چيزی هستی؟
هری به تندی گفت:من فقط تعجب کرده ام.
او به دوستهاش نگاه کرد. نميتوانست آنها را نااميد کند. دليل ديگری هم برای برنگشتن به مدرسه نداشت. با اين حال چيزی او را از باز گشتن به مدرسه باز ميداشت و به او ميگفت که به مدرسه بر نگردد. اما در آخر بهترين دوستهايش برنده شدند: نگران نيستم، پرفسور، من خوشحال ميشم که اين ترم به مدرسه بيام.
اشتياق سرپرست دخترها آزاديهای هری را از او دور كرد. آن روز عصر هرميون او را چندين بار به آغوش کشيد، به قدری که هری آرزو ميکرد که قفسه سينه اش خيلی آسيب نديده باشد. هری برای اين که خودش را متقاعد کند که اين حقيقت است، چندين بار به خودش گفت:من به هاگوارتز برميگردم. اين چه طور اتفاق افتاده بود؟ پيرمرد کارش را خوب انجام داده بود.هری لبخند کوچکی زد.
بعد از عصر آن روز، قبل از آن که هری و هرميون تصميم بگيرند که به خانه هايشان برگردند، هرميون  آنقدر آرام گرفته بود که متوجه کمبود واضح حوصله شود. او بهم ريختن هری و جينی را به ياد آورد. و اين که جينی گريه کرده بود. هری در اطاق نشيمن نشست و به ساعت ويزلی ها خيره شد. در حالی که هيچ توجهی به سر و صدا و خنده ای که در هال بود نداشت.
هرميون به هری ضربه ای زد، دستش را گرفت و گفت: باهام بيا هری بايد باهات صحبت کنم.
هری با خودش فکر کرد:باز چی شده؟ واسه امروز کافی نبود؟
هرميون هری را از در آشپزخانه به هوای خنک بعد از ظهر کشاند. هوای خنک هری را که نفهميده بود که پناهگاه چقدر دلگير شده بود، سر حال آورد.
هرميون يک راست رفت سر اصل مطلب:بين تو و جينی چه اتفاقی افتاده؟
هری دوست نداشت در اين باره صحبت کند ولی راهی برای فرار از اين مشکل نميديد:باهاش بهم زدم، برای هميشه.
البته هرميون از قبل اين را ميدانست اما برای اين که بتواند به صحبتش ادامه دهد لازم بود که به هری اين را بگويد:چرا؟
هری به تلخی گفت:از خودش بپرس اون منو مجبور کرد.
_چی کار کرد؟! مجبورت کرد؟ چه طوری؟
_يا قبولش کن يا ولش کن. گفت يا من اون رو تو کاری که ميخوايم بکنيم با خودم ميارم، يا واسه هميشه باهام به هم ميزنه. اون نميخواد ناديده گرفته بشه. اين چيزيه که خودش گفت.
هری هرچقدر بيشتر در اين باره فکر ميکرد بيشتر از دست جينی عصبانی ميشد: من هم بهش گفتم هر جور دلت ميخواد. تمومه.هری سعی ميکرد که خونسرد بی خيال و نامتقاعد کننده به نظر برسد.













فصل ششم:
آزاد

هری از قانون منع جادوگر برای افراد زیر سن قانونی آزاد شده بود.حالا میتونست تو اتاق جادو کنه و مهمتر از همه اینکه بلاخره میتونست  مبارزه رو شروع کنه
اومیدانست که به زودی آنها  باید همه ی تلاششون رو متمرکز میکنن  برای انجام  اولین وظیفه مهمشونو با رفتن به موزه محصولات مشنگی.در حقیقت فنجان هافلپاف و یک هوراکراس.
هرمیون از زمان گردشهای مدرسه وقتی که کوچیکتر بود درباره ی موزه چیزهایی میدانست.اما از جزئیات  اطلاعات دقیقی نداشت.موزه به صورت عمومی باز بود هرچند که بدیهی بود که باید به سرعت کار کنند و احتمال درگیری با نگهبانان در هنگام سرکشی صدها باره شان وجود داشت

_ من نمیفهمم هری وقتی ما هوراکراس رو پیدا کردیم چطوری باید نابودش کنیم؟
رون کلافه شده بود:هری دوباره بگو دامبلدور چیکار کرد؟
اونها ساعتها در این فکر بودند و واقعا خسته و گرسنه شده بودند
هری تکرار کرد:دامبلدور فقط اونو دستش کرده بود.
هری خسته بود انرژی شو از دست داده بود : یه جادوی نیروبخش خالص
_اما چه جور جادویی؟
رون به فکر فرو رفت : و چطوراین کارو کرد؟ ...اگه ما به قدر کافی میدونستیم.....شاید...
بارها هرمیون از هیجان پیدا کردن جوابی برای سوالش از جا می جست  اما الان او نزدیک هری نشسته بود و با کنجکاوی به او چشم دوخته بود
_ هرمیون من قبلا یکیشو نابود کردم...
وقتی هری این حرف رو میزد رون و هرمیون آهسته نفسشان را حبس کردند .آن دو میدونستند که دوست اونا رجزخون و لافزن نبود.در واقع او تقریبا همیشه زیادی فروتن بود
برای آنها توضیح این واقعیت که هری قدرت جادویی کافی برای نابودکردن یک جاودانه ساز ولدمورت را داشت به حد کافی عجیب بود
هرمیون هوشمندانه پرسید:
_ ببین هری...من به تو شکی ندارم اما چطور میخوای بدون خشمگین کردن ولدمورت این کارو بکنی؟
_من میتونم چون من تونستم دفتر خاطرات ریدل رو از بین ببرم ...اون موقع نمیدونستم که اون چیه  اما  وقتی با دندان باسیلیسک  سوراخش کردم اون از درون نابود شد .من میخواستم نابودش کنم و این اتفاق افتاد... اونموقعفکر میکردم  که دندان باسیلیسک دارای یه قدرت جادوییه.... اونوقت من کوچیک بودم اما الان خیلی بیشتر از اون زمان میدونم...


هرمیون با کنارهم گذاشتن این اطلاعات درباره ی نابودی دفترچه خاطرات  و آنچه که از نابودکردن حلقه ی اسلایترین توسط دامبلدور میدانست  گفت: اما هری چرا اون هوراکراس به دست  دامبلدور صدمه زد اما دفترچه خاطرات به تو آسیبی نزد؟

هری سرعت قدمهایش را در عرض اتاق کمتر کرد و از کنار رون جاخالی داد :من خیلی درباره ی این  موضوع فکر کردم  و یه فرضیه دارم.البته ممکنه اشتباه کرده باشم اما ممکنه هم درست فکر کرده باشم.هیچ کدوم ما قویتر از دامبلدور نیستیم  بنابراین  یه چیزی از من در برابر هوراکراس محافظت میکنه .من دوست دارم به دومیش فکر کنم چون به نظرم قابل قبول تره  اما یه احتمال دیگه هم وجود داره...اینکه روش دفاعی هوراکراس ها با هم متفاوت باشه...

رفته رفته رون متوجه معنای حرف هری شد و لبخند از لبش پرید: اون  جاودانه ساز مال یه قاتله هری!!! نمیتونه  به چیزی به جز کشتن فکر کنه...
هری نتونست لبخند نزنه .هرمیون فهمید که هری صادقانه حرف میزنه ولی در حقیقت نگرانه

بنابر این با دقت کلماتش را انتخاب کرد :بعدش چی سر تو میاد؟ ممکنه هوراکراس نتونه بهت آسیب بزنه نمیتونیم بگیم که به خاطر جای زخمتی که سالها قبل بوجود آمده ... به تو صدمه نمیزنه...


سالها بود که هری بعد از بازگشت ناگهانی طلسم مرگ به وسیله ی این زخم به ولدمورت وابسته میشد ...پانزده سا ل قبل ...
دامبلدور و هری دراین باره چندین بار صحبت کرده بودند .اما به تازگی هر امکانی وجود داشت.در حقیقت ذهن هری به شدت فعال شده بود اون میدونست که این خیلی مهمه که رون و هرمیون همه چیز رو بدونن اینکه ممکنه در این ماجرا چی نصیبشون بشه....
هری روی صندلی نشست.ممکن بود رون و هرمیون توانایی شنیدن این مسئله رو نداشته باشن.افسون استراق سمع رو فعال کرد.دوستانش در انتظار نشستن .اما برای هری سخت بود که در قالب کلمات این رو بگه .بنابراین تا یک هفته در اندیشه بود...

بلاخره اون کلمات وحشتناکی رو برزبان آورد:من لرد ولدمورت هستم.اون درون منه.من هم ولدمورتم ...هم هری پاتر...
هری در حالیکه دائم جای زخمش را میمالید ادامه داد:این زخم فقط به من قدرت صحبت زبان پاراسل رو نمیده .منو به اون وصل میکنه ...منو بهش نزدیک میکنه .من اینو میدونستم .احساسش میکردم.
گفتن این کلمات خیلی برای هری سخت بود: من فکر میکنم این تکه ای از روح اونه!!!
دهان رون کاملا باز شده بود.هرمیون لبهایش را به هم فشار میداد اونا از شنیدن این اطلاعات وحشت کرده بودن...
هرمیون دست هری را فشاری داد و با صدایی که آشکارا میلرزید پرسید: تو...فکر میکنی!!!خیال میکنی یه هوراکراسی؟
هری نظرش را گفت:
_نه من هوراکراس نیستم  این به هیچ وجه درست نیست.
چقدر آسوده شده بود که اینر به دوستانش گفته بود... کشیدن این بار به تنهایی خیلی عذاب آور بود وبعث میشد که بیشتر درباره ی درستی این مسئله فکر کنه.
_تا جایی که من میدونم ساختن هوراکراس روش مخصوصی داره ...برای ساختن یه هوراکراس واقعی باید این روش رو بصورت دقیق اجرا کرد ولدمورت هرگز این فرصت رو نداشت ابا این حالقسمت اصلی  این اتفاق افتاده بود ولدمورت فقط مرتکب دو قتل شده بود  ...قتل پدر و مادر هری....اما اون نمیتونست دو تا جاودانه ساز رو با هم بسازه....فقط باید یکی میساخت که  برای  ساختن اون هم به جسم احتیاج داشته

_.من فکر میکنم وقتی که آواداکداورا به طرف خودش برگشت یه تیکه از روح ولدمورت داخل من شده.که شاید همین باعث شده دفتر خاطرات به من صدمه نزنه.به هر حال من در این مورد مطمئن نیستم.

هری با حالتی عصبی به بهترین دوستانش خیره شد.تعجب نمیکرد اگر این اطلاعات اونا رو ازش منزجر کنه
نمیخواست بین خودش و اونا شکافی ایجاد کنه .و اونها رو از خودش جدا کنه.اما خواه ناخواه این کار رو کرده بود.
به نظر میومد که هرمیون دوباره ذهن هری را خوانده باشد او دست هری رو گرفت و بهش کمک کرد که دوباره بایسته:به من گوش کن هری پاتر ...من به تو ایمان دارم اگه تکه ای از روح ولدمورت درون توئه خب این برای اون خیلی بده.اینطور نیست؟ اون درون توئه اما در تموم این سالها در تموم زندگی تو دست نخورده مونده ... من میدونم که ذات تو بیشتر خوبه
هرمیون  فریاد زد: من از تو نمیترسم هری
و برای ثابت کردن این حرف هری را به شیوه ی خانم ویزلی در آغوش کشید
رون به هری و هرمیون نزدیک میشد هری زمزمه کرد:و منم هرگز اینو نمیخوام
هری و هرمیون با در آغوش کشیدن رون به او خوش آمد گفتند.
رون اضافه کرد:حالا درست شد.من میدونم که تو بهترینی و هیچ چیز شریرانه ای در تو نیست.این تو هستی یه احمق سبک مغز! و من دوست دارم همیشه تو رو خندون ببینم یه کودن احمق  در خوابگاه  تو یه آدم عادی هستی هری...یه آدم معمولی.
هری به خودش گفت:معمولی!!!من هیچ وقت یه آدم معمولی نبودم!
اما هری از ته دل از بهترین دوستانش ممنون بود هرچند که نمیتونست اینو به زبان بیاره
سپس هرمیون با صدایی کسی که نمیخوا حتی یک دقیقه از وقتشو تلف کنه گفت :خب  تا حالا چقدر درباره ی موزه پیشرفت داشتیم؟
هری و رون مقداری پور پرواز  برای رفتن به خانه ی جرمی و الیزابت رایت زوج جادوگری  که در نزدیکی خانه ی والدین هرمیون زندگی میکردند خریده بودند.

وقتی که هرمیون ازپناهگاه برمیگشت از آقا و خانم ویزلی خواهش کرده بود که به اون اجازه بدن که هری و رون رو به خونه ی والدینش ببره چون دو دوست اون هیچ وقت به طور شایسته ای با خانواده ی او آشنا نشدن .او میخواد اطراف رو به انها نشون بده.
آقای ویزلی با شوق و ذوق  از این عقیده پشتیبانی کرد و گفت که او میتونه آنها رو به آنجا برسونه.هرچند که خانم ویزلی چندان خوشحال نشد و متقاعد کردن خانم ویزلی کمی بیشتر طول کشید


هرمیون به والدینش گفت که هری و رون به اونجا میان تا او آن دو را به یک موزه ی مشنگی واقعی ببرد .او داستان زندگی غم انگیز هری را در خانه ی خاله و شوهر خاله اش برای آنها تعریف کرده بود و البته ماجرای رون را .که یک جادوگر اصیل زاده بود و عملا هیچ تماسی با مشنگها نداشت .این یک تجربه ی بزرگ برای هردوی آنها به حساب میآمد.و هرمیون با لبخندی بر لب نقشش را به خوبی بازی کرده بود.
خانم گرنجر به روشنی در یافت که هرمیون به یکی از این پسرها علاقه دارد  و هرمیون هیچ کاری برای عوض کردن نظر مادرش انجام نداد
.از آنجا که هری و و رون هنوز مدرک آپاراتشان را نگرفته بودند قرار شد شد آنها از طریق پودر پرواز به منزل نزدیکترین جادوگر و از آنجا به خانه ی والدین هرمیون بروند اما پیدا کردن خانه ی یک جادوگر کمی دشوار بود...با این حال آقای ویزلی سرانجام آن را پیدا کرد...


نزدیکترین خانواده ی جادوگر به محل زندگی والدین هرمیون  خانواده ی رایت بودند .آقای ویزلی با آنها تماس گرفت و آنها  با خوشحالی به آنها اجازه ی استفاده از شومینه شان را دادند.مخصوصا وقتی که آقای ویزلی به آنها گفت که هری پاتر میخواهد از خانه ی آنها عبور کند.
خانم و آقای رایت یک زوج مسن بودند که  سنشان بیشتر از هفتاد به نظر میرسید و ظاهری صد در صد مشنگی داشتند هرچند که هری میدونست که اونا میتونن دوبرابر این را در جهان جادوی عمر کنند.خانواده ی رایت به گرمی از آنها استقبال کردند و با اصرار از آنها دعوت کردند که بشینن و  تا آمدن مادر هرمیون برای بردن آنها   یک فنجان چای با آن دو بنوشند.
رفتار آنها به قدری گرم و دوستانه بود که هرکسی را فورا به خود علاقه مند میکردند.آن زوج سالخورده بسیار شوخ و سرزنده و باهوش بودند و در هر موردی شوخی میکردند هری تا به حال این قدر نخندیده بود. آنها به وضوح خوشحال شده بودند که هری پاتر مشهور را ملاقات میکنند . اما هری احساس میکرد که برخورد  آنها در برابر  سایر نوجوانها یا با زوجهای مسن دیگر کمی فرق میکند.
به طور کلی هری  و رون از بودن در خانه ی آقا و خانم رایت واقعا لذت بردند.بعد از گذشتن حدود نیم ساعت صدای چرخهای ماشین از پشت در به گوش رسید و بلافاصله بعد از آن در خانه به صدا در آمد
با وجود اینکه به نظر میرسید مدت زیادی از زمانی که پناهگکاه را ترک کرده اند گذشته باشد
هرميون مجبور شد هرکدام از پسرها رو با زور و فشار از جا بلند کنه هرچند که موقع این کار  از نشان دادن علاقه اش به آن دو در حضور مادرش کمی خجالت میکشید. خجالتی و شرمنده بود اما ناراحت نبود
خانه ی رایتها نسبت به خانه ی والدین هرمیون به موزن تزدیک تر بود  ، خانم گرنجر سه دوست به مستقيماً به مقصدشان برد. و به آنها اجازه داد تا حدود چهار ساعت در آن اطراف پرسه بزنند، خانم گرينجر آنها را ترك كرد و بالاخره  آن سه مىتوانستتند توقف بكنند ; و کارشان را شروع کنند به هر حال این کار زیاد سخت نبود و هر سه بیشتر از این کار لذت میبردند  و حسابی خندیدند..
بعد از یک مکث کوتاه هرمیون جواب داد:کمی...فکر میکنم...
انها یک ورودی کوچک به موزه یافتند و مبلغ ورودی را پرداخت کردند .سپس روی نزدیک ترین صندلی خالی در گوشه ای دنج نشستند تا تمام جوانب کار را در نظر بگیرند و محیط موزه را بررسی کنند.
هری و رون در گوشه ی دیوار دو طرف  هرمیون طوری نشستند که وقتی ساحره ی جوان به آرامی طلسم موفلویاتو را فعال میکرد در دید نباشد.هرچند که هرمیون با کوچکترین استفاده از طلسمهای شاهزاده ی دورگه مخالف بود ، اما اعتراف میکرد که در حال حاضر این طلسم واقعا مفید است

آنها روی نیمکتی در یکی از راهروهای ج موزه نشستند .این موزه یک  موزه ی بین المللی مشهور نبود برعکس  نه شهرتی داشت و نه وسایل آسایش و امنیت لازم برای یک موزه ی بین المللی...درواقع در ساخت آن خیلی بی دقتی شده بود.و هیچ کنترلی بر ورود و خروج ها صورت نمیگرفت .در سالن اصلی همه چیز درهم و برهم بود.در واقع یک مخلوط ناجور از نقاشی ها ، مجسمه ها و کارهای چاپی  و همین طور فسیلهای جانوران و از این قبیل.....در کنارهم نگهداری میشد.!!!
این موزه رون را حسابی مجذوب خودش کرده بود به طوری که چند بار به آنها گفت که ای کاش قبلا بیشتر به محصولات مشنگی توجه میکرد.اما هر سه خیلی زود روی هدف اصلی خود متمرکز شدند انها اولین مرحله ی ماجراجویی خود را آغاز کردند
هرمیون اهمیت کارشان را یادآوری کرد:
_بسیار خوب.بهترین راه اینه که اول جام رو در مانیتور موزه ببینیم.اونجا خیلی کوچیکه و ما میتونیم خیلی راحت اون رو پیدا کنیم
میتونم وبسایت موزه رو پیدا کنم و لیستی  از همه ی اجسام داخل اون به دست بیارم.اما احتمالا این فقط یه تصویر و احتمالا توضیح کوتاهی راجع به اونا خواهد بود...امیدوارم بتونیم یه توضیح در مورد جامدرش پیدا کنیم .مخصوصا بیشتر از اطلاعاتی که دامبلدور به دست آورد....

سه دوست مدت زیادیبرای بدست آوردن اطلاعات  در موزه سرگردان شدند اما آنها دیوانه وار برای پیدا کردن محل جام تلاش کردند  و بعد از آن تلاش کردند تا شاید بتونن اجازه بگیرن که مدت بیشتری د آنجا بمونن اولین بار شانس با آنها یار نبود اما بلاخره وقتی از جلوی گوشه ی دنج از سالن که محل نگهداری وسایل مربوط به قرون وسطی بود میگذشتند چیزهایی به قدمت هاگوارتز توجهشون رو جلب کرد .ناگهان زخم پیشانی هری به سوزش افتاد .بی اختیار ایستاد ...باز هم توسط جای زخمش چیزی را احساس میکرد...ایا این به ولدمورت مربوط میشد؟...

حسی که هری یکبار در دهلیز وزارت خانه پیدا کرده بود ..آیا ولدمورت در موزه بود... هریبه سرعت این خیالات را از ذهنش بیرون کرد.اگه زخم اون تا به حال درست احساس کرده بود...این باید اثر یک هوراکراس میبود....
_من فکر میکنم اون اینجا باشه...دیگه دنبالش نگردین بچه ها اون اینجاس...من میتونم احساسش کنم با جای زخمم!
هرسه وارد قسمت تو رفتگی شدند جایی که وسایل متفرقه ی قرون وسطی و اسلحه ها در آن نگهداری میشد...جایی که دور کلاه خودها و لباسهای رزم زنجیری کشیده بودند رون ناگهان ایستاد:هیس...من پیداش کردم...
هری و هرمیون هوشیارشدند  نزاکت را کنار گذاشتند و به طرف رون هجوم بردند.
سوزش زخم هری بیشتر شده بود تقریبا به صورت ناراحت کننده ای درد میکرد.این به طور حتم خودش بود...یک هوراکراس ...وگرنه سوزش جای زخمش چه دلیل دیگری داشت؟
جام خودش کم اهمیت بود  و هری شگفت زده شدکه تام ریدل تچنین چیز غیر قابل طبقه بندی را به عنوان یک هوراکراس استفاده کرده بود!.اما از طرف دیگر این جامی بود که به هلگا هافلپاف تعلق داشت ... یکی از موسسان  هاگوارتز.. .جام در جایی خارج از دسترس گذاشته شده بود .انها جلوی یک کابینت قفل شده ایستادند  در فاصله ی شش پایی آن یک ریسمان قرمز زخیم نازک الکتریکی برای دور نگهداشتن جمعیت از آن دور ان کشیده شده بود
هری با هیجان  زمزمه کرد:دامبلدور درست نوشته بود این فاصله برای اینه که عده ای از مردم به جام دست زدن و بیمار شدن!
او بیاد آورد که آنها باید جاننب احتیاط را رعایت کنند. و این نکته را به 
دوستانش یادآوری کرد :ببینین ما احتیاج داریم که برای احتیاط اینجا رو طلسم 
کنیم.چون هرکسی میتونه بیاد اینجا
ما که نمیخوایم مثل دامبلدور بی احتیاطی کنیم تا سی اونو بشنوه.
اینبار هرمیون بی هیچ شکایتی پنهانی از پشت پسرها موفلوباتو را فعال کرد تا مطمئن شود هیچ کس از دور صدای آنها را نمیشنود:این قطعا فنجان هافلپافه هری...اون متن دستنوشته ی کوتاه رو کنارش ببین
هرمیون به یک تک کاغذ کوچک که نوشته ی کوتاهی در کنار ان نوشته شده بود و در فاصله ی مناسبی با جام قرار داشت  و آنقدر درشت بود که آنها بتوانند بخوانند اشاره کرد.هر سه آهسته انرا خواندند:



فنجان نقره ی مربوط به قرون وسطی .
کمترین چیزی که درباره ی این جام ممتاز غیر عادی میدانیم  تفاوتی است که با دیگر جامهای هم دوره ی خودش در تاریخ دارد.قدمت ان به ....سال قبل برمیگرده و عکس یک گورکن بر روی آن هک شده که به نظر میرسه این یکی از عوامل جداکننده ی این از سایر جامهای قدیمیه
ظاهرا این جام یک افسانه دارد و بعضی مردم در گذشته شکایت کردند که در زمان نزدیک شدن به  اون دچار حالت تهوع و استفراغ شدند و این حالت وقتی که به جام نزدیکتر میشن بیشتره!!!در حقیقت بررسیهای کوتاهی که بر روی جام صورت گرفت چیزی رو ثابت نکرده  دانشمندان احتمال میدهند که این جام از مواد شیمیایی خطرناکی  ساخته شده که به مردم زمان ما سازگار نیست 

هری لبخندی زد:ما پیداش کردیم...باورم نمیشه ما واقعا یک هوراکراس رو پیدا ردیم!!!
هرمیون خیلی حرفه ای همه چیز را زیر نظر گرفت:هنوز نه...هری اجازه بده اول  با دقت این اتاق رو بررسی کنیم. من نمیتونم با نگاه کردن مطمئن بشم.ما باید خوب به اینجا نگاه  کنیم تا بتونیم بعد از تعطیلی موزه در اینجا ظاهر بشیم.آنها هنوز مطمئن نبودند که آیا موزه طلسم ضد آپارات دارد؟

با دقت اتاق را بررسی کردند و همه چیز را به حافظه سپردند سپس بامشتاقانه و با کمی  ترس به هراکراس خیره شدند .ممکن بود که چیزهایی در آنجا از آن محافظت کند .هرچند که حتما مشنگها متوجه این مسئله میشدند
هری با حیرت گفت: دامبلدورهمیشه میگفت که ولدمورت  مشنگها رو دست کم میگیره و شاید هرچی حفاظ در اطراف هوراکراسه فقط روی جادوگرها  و ساحره ها موثر باشه و مشنگها متوجه اون نشن



هرميون در حالي كه با تمام دقتـي كه مي توانست)، از آن فاصله فنجان را بررسي مي كرد گفت:
-درسته. مثلاپاكس جادوگرا. چون بيماري هاي خاصي وجود داره كه فقط جادوگرا مي تونن به اونا مبتلا بشن و روي موگل ها اثر نداره. به هر حال به نظر نميرسه تأثير وحشتناكي روي موگل ها داشته باشه. اگه لمسش كنن احساس درد مي كنن و بعضي مردم وقتي نزديكش مي شن، احساس بيماري مي كنن. اما هيچ كس نمي ميره و يا به شدت مجروح نميشه
هر سه مي خواستند از مانع جلويشان عبور كنند، محفظه را باز كنن، فنجان را بردارند و از آن جا خارج شوند. اما مي دانستند اين كار احمقانه است.
هرميون پيشنهاد داد:
-بياين بريم بيرون و تصميم بگيريم چي كار مي خوايم بكنيم
به كافه اي نزديك موزه رفتند. پشت ميزي نشستند و هري برايشان نوشيدني خريد. هرميون محتاطانه گفت:
-مافلياتو
به نظر نمي رسيد كه اندك افراد موجود در اطراف، به آن ها توجهي كنند. با اين حال آرام صحبت مي كردند. رون پرسيد:
-چطوري بايد برش داريم؟ نبايد زياد سخت باشه. فقط داخل ظاهر ميشيم. حالا كه اتاقو هم ديديم و مي دونيم چي به چيه. فنجون رو سريع برمي داريم و سريع بر مي گرديم بيرون. ما مي تونيم همه اين ها رو تو دو دقيقه انجام بديم
هري گفت:
-نه. نمي تونيم برش داريم. مي خوايم فنجون اينجا بمونه. من مطمئنم ولدمورت مي دونه اين اينجاست. اون احتمالاً فكر مي كنه كه به خوبي مخفيه و هيچ جادوگري نمي تونه پيداش كنه. منظورم اينه كه اين فقط بر مي گرده به قرون وسطي. يعني مردم فكر مي كنن اين فقط يه فنجونه كه از قرون وسطي مونده. هيچ اشاره اي از هافل پاف و يا چيزي شبيه اون روي فنجون نيست. اگر ما نمي دونستيم دنبال چي هستيم، هرگز نمي فهميديم كه فنجان هافل پاف اينه
هري براي ثانيه اي مكث كرد تا به ياد بياورد چه مي خواهد بگويد. بعد ادامه داد:
-نكته اينه كه ما نمي خوايم ولدمورت بفهمه هوركراكس نابود شده. من بايد هر كاري رو كه بايد انجام بشه، انجام بدم. بعد بذارمش سر جاش
هرميون گفت:
-هري درست ميگه. اما رون هم درست ميگه. ما مي تونيم سريع داخل موزه ظاهر شيم. بايد يه نقشه بكشيم
سه خلافكار جزئيات نقظه را تا نيم ساعت بعد برنامه ريزي كردند و جزئيات نقشه را با هم مرور كردند. قرار شد همان شب اقدام كنند.


فصل هفتم:
هرچند بي نظم، اما كار انجام شد

هري و رون ساعت يك نيمه شب از پناهگاه خارج شدند و آرام به سمت پايين جاده رفتند. چون مطمئن بودند نمي توانند بدون اين كه صدايي توليد كنند غيب شوند. وقتي به پايين جاده رسيدند با سر به هم علامت دادند و صداي آپارات در فضاي باز پيچيد.
قرار بود كه هرميون را در پاركينگ موزه زير يك درخت ملاقات كنند. وقتي هري و رون ظاهر شدند، فقط چند قدم از مقصدشان فاصله داشتند. سريع خودشان را چك كردند تا مطمئن شوند كه ابرو يا گوششان را جا نگذاشته اند. نيم دقيقه بعد، هرميون با يك پاق جلويشان ظاهر شد. هر سه تيره پوشيده بودند. هري گفت:
-بياين براي آخرين بار بريم اون تو. به محض اين كه داخل اتاق ظاهر شديم، رون اطراف رو چك مي كني تا ببيني نگهباني هست يا نه. هرميون سريع طلسم سايلنسيو رو اجرا مي كني. بعد اطراف محفظه رو چك مي كنم تا ببينم هيچ محافظي دورش هست يا نه
رون و هرميون با سر تأييد كردند. هر دو به شدت نگران بودند. اما هري به طرز عجيبي آرام بود. هري پرسيد:
-حاضر؟
تأييد رون و هرميون را كه ديد گفت:
-خوبه. روي هر سه تامون حساب ميشه
پاق...
صداي ظهور داخل موزه تاريك و ساكت پيچيد. مطمئناً نگهبانان موزه شنيده اند. رون فوراً به طرف ورودي آن فرورفتگي رفت تا اگر كسي در حال آمدن بود يا نور چراق قوه اي ديده شد، به سمت دوستانش برود و آن ها را آگاه كند. رون آرام گفت:
-يكي داره مياد
هرميون مي خواست طلسم را اجرا كند كه هري او را متوقف كرد. شنل نامرئي اش را بيرون كشيد. بدون هيچ حرفي به سمتشان حركت كرد تا آن ها را زير شنل بكشد. شنل برايشان كوتاه بود. پس روي زمين زانو زدند و هم ديگر را گرفتند و شنل را روي خود كشيدند. آن ها مي توانستند تپش قلب يكديگر را و هم چنين نفس گرم و نمناك هم را احساس كنند. نگهبان كه صداي بلند ظهور را شنيده بود، به فرورفتگي قدم گذاشت و با چراغ قوه اش دورتادور را بررسي كرد. چون چيز ارزشمندي از آنجا كم نشده بود، آنجا نماند. اگر كسي مي خواست چيزي بدزدد، مطمئناً از آن مراقبت مي كردند. از فرورفتگي خارج شد و به سمت انتهاي هال رفت.
سارقان چند دقيقه زير شنل ماندند تا اين كه هري گفت:
-ورودي رو دوباره چك كن
رون به آرامي قدم گذاشت به ورودي فرورفتگي و به هر دو طرف نگاه كرد. برگشت و با انگشت شست علامت داد. هري به هرميون گفت:
-حالا
هرميون از زير شنل خارج شد و گفت:
-سايلنسيو
حالا ديگر صدايشان شنيده نميشد. اما آن ها با اين كه مي دانستند كسي صدايشان را نمي شنود، نجواگونه حرف مي زدند. هري و هرميون آرام از زير نوار قرمز رنگ و نازك رد شدند و با احتياط به محفظه نزديك شدند. يك لحظه صبر كردند. اين به نظر خيلي ساده مي آمد. هري با خودش فكر كرد و اين وضعيت را با آن غاري كه به همراه دامبلدور رفته بود را مقايسه كرد. شنا كردن داخل آب هاي سرد اقيانوس... خون قرباني... مجبور كردن هري توسط دامبلدور تا معجون را به او بنوشاند... آن معجون وحشتناك... و اينفري ها...
هرميون پرسيد:
-بايد بازش كنيم؟
هري سرش را تكان داد و گفت:
-صبر كن. بذار يه چيزي رو امتحان كنم
هري آرام با دستانش عرض محفظه را لمس كرد و دستش را از عرض تا عرض محفظه كشيد. مثل دامبلدور كه دستش را به ديوار غار مي كشيد. جادوگر جوان هيچ عقيده اي نداشت كه چرا سعي مي كند تا جادويي را احساس كند. اما روي احساس جادويي اش تمركز كرد. هيچ جادويي احساس نكرد تا اين كه دستانش را از جلوي هوركراكس عبور داد. جادويي خيلي قوي را احساس كرد. اول در انگشتانش بعد در دستانش و بعد در بازوانش احساس كرختي و بي حسي مي كرد. قطعاً نيروي جادويي عجيب و پيچيده اي بود اما هري وارد نبود و نمي دانست معني آن چيست و چه بايد با آن بكند.
سريع دستانش را از جلوي ظرف كنار برد. دو دستش به حالت عادي بازگشتند. خبر خوب اين بود كه انرژي جادويي را ديگر احساس نمي كرد. در حقيقت اين فقط يك كابينت عادي بود كه مشنگ ها از آن استفاده مي كردند. نه يك وسيله جادويي. پس نمي توانست يك محافظ باشد.
دستش را به سمت دستگيره برد تا آن را باز كند و فنجان هافل پاف را بردارد. در قفل بود. آرام به هرميون گفت:
-لطفاً بازش كن
هري كاملاً به جلويش، يعني جايي كه فنجان بود، تمركز كرده بود. هرميون دهانش را باز كرد تا چيزي بگويد اما به دليل طرز رفتار هري دهانش را بست. بعد آرام زمزمه كرد:
-آلاهومورا
صداي ترق باز شدن محفظه شنيده شد و هرميون لبش را گزيد. هري نفس عميقي كشيد. قدمي به عقب گذاشت. در را تا انتها باز كرد و مجدد جلو رفت. پرسيد:
-كسي اطراف نيست رون؟
رون جواب داد:
-نه هيچ كس
هري دو دستش را به سمت فنجان برد. اما يه مشكلي وجود داشت. بايد يه محافظي اطراف فنجان مي بود. اين خيلي آسان بود. هرميون مضطربانه گفت:
-مواظب باش هري
هرميون از ترس مي لرزيد. چون امكان داشت براي بهترين دوستش اتفاقي بيفتد. خطر هيچ وقت واقعي به نظر نمياد مگر اين كه باهاش روبرو بشي و ازش صدمه ببيني.
هيچ چيزي جلوي دستان هري را نگرفت. هري آرام دستش را به دور فنجان كشيد. هيچ اتفاقي نيفتاد. جز كرخت شدن مجدد دستانش. همان انرژي جادويي. هري مي دانست اين بي حس شدن، يك حفاظ نبود و امكانش نبود كه به او آسيب بزند.
فنجان در جلوي محفظه براي رون و هرميون آشكار شد. هرميون دو گام عقب رفت تا راه را باز كند. يكي از مفاد نقشه شان اين بود كه نه رون و نه هرميون به هري و هوركراكس دست نزنند. هري با خود فكر كرد:
-حالا چي؟
او سعي كرد حواس خود را جمع كند. تلاش كرد تا چيزي شبيه روح را احساس كند. سعي كرد تا روح را مجبور به مبارزه كند. اما فقط احساس ناراحتي و كرختي شديد مي كرد. مغز هري با ناراحتي و عصبانيت كار مي كرد. اين هوركراكس را با حلقه و دفتر خاطرات مقايسه مي كرد. ارتباطشون چيه؟
ناگهان هري فهميد. هري بايد از فنجان به طريقه درستش استفاده مي كرد. انگشتر بايد وارد انگشت مي شد. دفتر خاطرات بايد باز و خوانده مي شد. هري بايد از جام مي نوشيد. وحشت باعث شد بدنش به لرزه بيفتد. چون سرنوشت دامبلدور را موقع نوشيدن آن معجون وحشتناك به خاطر آورد. غم هايش زنده شدند. اما براي نابودي روح ولدمورت بايد از آن مي نوشيد. هرميون مستأصل گفت:
-هري اجازه بده با جادو از بين ببريمش. شايد يه راهي باشه. يه طلسمي...
هري در حالي كه به نظر مي رسيد هيپنوتيزم شده گفت:
-نه هرميون. فقط نيروي جادويي خالص. مقدار زيادي انرژي
نمي خواست جام را رها كند و چوبدستي اش را بردارد. رو به هرميون كرد و گفت:
-فنجان رو پر از آب كن. لطفاً
هرميون در حالي كه سعي مي كرد هري را مجاب كند گفت:
-چي؟ مي خواي از اين بنوشي؟ بايد يه راه ديگه اي باشه
هري دستور داد:
-هيچ راه ديگه اي نيست. من آماده ام تا بكشمش. آب
و فنجان را به هرميون نزديك كرد. هرميون بااكراه و با دست لرزان، چوبش را لب جام قرار داد و گفت:
-آگوامنتي
آب سرد از انتهاي چوب او وارد فنجان مي شد. هرميون به رون نگاه كرد كه داشت در سكوت به ورودي نگاه مي كرد. هري زير لبي به خود گفت:
-من بايد اينو بخورم
اما رون و هرميون هم شنيدند. هري دستورات دامبلدور در آن شب را به ياد آورد. اما او به رون و هرميون هيچ سفارشي نكرد. فنجان را به سمت لبانش نزديك كرد و ناگهان يك رغبت عظيم در وجودش به وجود آمد كه از آن بنوشد. هوركراكس او را به مبارزه مي طلبيد. هرميون به نفس نفس افتاد. هري يكباره آب را سر كشيد. آتش از گلويش به مري و بعد به معده اش مي ريخت. بعد از چند ثانيه، درونش تبديل شد به يك پاتيل پر از آتش. احساس ناخوشي و ناراحتي فراتر از حد انتظار و تحمل او بود. هري خواست فرياد بزند. اما صدايش در نمي آمد. بدنش شروع كرد به لرزيدن.
پسري كه زنده ماند، روي زمين مرمري افتاد و چشمانش بسته شد. عرق از سر و رويش جاري گشت. هرميون جيغ كشيد:
-هري!
او يكي از مهم ترين نكات برنامه شان را زير پا گذاشت. او هري را لمس كرد. يك شوك الكتريكي شديد او را به پنج شش متر عقب تر پرتاب كرد. هرميون بيهوش روي زمين افتاد. رون هم فرياد كشيد:
-هرميون
رون به سمت هرميون دويد. اما مي دانست بهتر است او را لمس نكند. گاهي جادوگران خون اصيل، استعداد بهتري براي موفق عبور كردن از اين جور مواقع دارند. جادوگر اصيل، به هرحال كاري نكرد تا وحشتي را كه در سرش بود كنترل كند. يار قدرتمندشان، عين كسي كه در حال مرگ بود روي زمين افتاده بود و يار باهوش شان بيهوش روي زمين افتاده بود. حالا بايد چه مي كرد؟
رون دويد به سمت ورودي تا مطمئن شود كه نگهبانان به آن بخش برنگشته اند. اما قلبش فروريخت. نور دو چراغ قوه كه هال را روشن مي كرد، سمت راست رون ديده شد. تقريباً 15 يارد آن طرف تر. به خود گفت:
-فكر كن رون. فكر كن
شنل نامرئي را ديد. آن را روي هرميون كشيد. اما ديد كه هيچ راهي براي مخفي كردن هري نيست. اتاق تاريك بود و طلسم سكوت باعث مي شد كه نگهبانان صداي آن ها را نشنوند. رون اميدوار بود كه نگهبانان بروند و علاقه اي براي چك كردن آن آن فرورفتگي نداشته باشند. زمان ايستاد. دو نگهبان به سمت او پيش مي آمدند.
-اون يك صداي غير عادي بود كه ما شنيديم. درسته؟
نگهبان قد بلند به دوستش كه كوتاه تر ، لاغرتر و تيره بود گفت. شايد اهل خاورميانه بود. نگهبان كوتاه تر گفت:
-مثل صداي ترمز ماشين بود. اما اين اطراف هيچ ماشيني نيست
لهجه آرامي داشت. احتمالاً يك مهاجره كه سال هاي زيادي در انگلند زندگي مي كنه. براي همين اينقدر خوب انگليش صحبت مي كرد.
رون نفسش را حبس كرد. چون نگهبانان داشتند از آنجا رد مي شدند و آن گوشه را چك مي كردند. رون وقتي ديد كه آن دو از جلوي ورودي فرورفتگي عبور كردند، از خوشحالي اين كه به آنجا اهميتي ندادند به هوا پريد. اما طولي نكشيد كه مجدد نااميد شد و وحشت وجودش را گرفت. چون مهاجر گفت:
-صبر كن. فكر كنم يه چيزي اونجا ديدم
-اوه نه
رون در حالي اين حرف را گفت كه چوب دستي اش را به دست گرفته بود و فكر مي كرد كه چه بايد بكند. رون ويزلي، ده دقيقه به شدت روي يك حركت در شطرنج فكر مي كرد و مي برد. پس او مي توانست باهوش باشد. اما وقتي از او بخواهند تصميم بگيرد آن هم هنگامي كه زير فشار است... درباره همه انتخاب هايي كه داشت بعداً فكر مي كرد. او مي توانست در انتهاي هال يك صدا ايجاد كند. او مي توانست هرميون را از ديدرس خارج كند و سعي كند خود و هري را زير شنل نامرئي نگه دارد. اما هيچ كدام از اين كارها را نكرد. در عوض صبر كرد تا نگهبان وارد آن بخش شد و نور چراغ قوه اش را روي هري گرفت. نگهبان متوجه حضور رون نشده بود.
-چه اتفاقي داره ميفته؟
نگهبان كوتاهتر هراسان پرسيد. چون هرگز دزدي خاصي قبل از اين از موزه رخ نداده بود. رون فرياد كشيد:
-استوپيفاي
و نگهبان روي زمين افتاد.
نگهبان چاق وقتي ديد كه همكارش بدون دليل روي زمين افتاد، شوكه شد. نگهبان به روش ارتشي هاي قديمي، مطمئنانه سلاحش را بيرون كشيد.
از بين آن سه نفر، يك نفر بايد مي ماند. رون بايد دوستانش را نجات مي داد. شايد اگر به ديوار تكيه مي داد و در تاريكي پنهان مي شد، خودش نجات پيدا مي كرد. رون ديوار سخت و سرد را پشتش احساس كرد.
نگهبان، عليرغم اندازه قابل توجهش، سريع و با وقار به داخل فرورفتگي پريد و خم شد. اين صدا را شنيد: استوپيفاي و يك نور روشن كه از روي سرش گذشت. شوكه شد اما تفنگش را به سمت رون گرفت و گفت:
-ايست. اگر نه شليك مي كنم. دستهات رو بالاي سرت بذار
رون به اندازه كافي درباره موگل ها مي دانست كه رولور را در دستان مرد بشناسد. آرام دستانش را بلند كرد. در تاريكي نگهبان نمي توانست چوبدستي رون را ببيند. رون چرخيد و با يك غرش غيب شد. نگهبان خشكش زد. نمي توانست آن چه را ديده باور كند. آخرين چيزي كه شنيد استوپيفاي بود و ديگر هيچ چيزي به خاطر نمي آورد. رون پشت او ظاهر شده بود و او را بيهوش كرده بود.
-نفس بكش
رون به خودش گفت و هوا را بلعيد. به عقب برگشت و دوباره اطراف را چك كرد تا مطمئن شود هيچ نگهبان ديگري وجود ندارد.
-هرچند بي نظم، اما كار انجام شد
چوبش را به سمت جايي كه هرميون دراز كشيده بود گرفت و گفت:
-آكسيو شنل
شنل به دستش رسيد. رون مستقيم به سمت هري رفت. زمزمه كرد:
-لوموس
و نور چوبش را روي دوستش گرفت. هري در حالتي نيمه هوشيار در نور مشخص شد. هنوز وحشيانه به فنجان چنگ مي زد. چيزي در او در حال رخ دادن بود. رون هزاران حدس براي زدن داشت. به هر حال به نظر نمي رسيد كه هري بيشتر درد بكشد و اين نشانه خوبي بود. چون او كه نمي توانست هيچ كاري براي بهترين دوستش بكند. پس به سمت هرميون رفت. چوبش را تكاني داد و گفت:
-انرويت
هرميون شروع كرد به تكان خوردن. در حالي كه در تمام ماهيچه هايش احساس درد مي كرد پرسيد:
-چي شد؟
رون سرش را با انزجار تكان داد و گفت:
-تو اونو لمس كردي
-فكرشو نكرده بودم. هري خيلي درد مي كشيد
-قابل دركه
هرميون خودش را اندكي به هري نزديك كرد. دستانش را به شقيقه هايش كشيد تا سردرد وحشتناكش را رفع كند. گفت:
-الآن چطوره؟
-هيچ راهي براي دونستن نيست. به نظر نميرسه كه كاملاً شكست خورده باشه. مثل يك ماهي مي مونه كه بيرون از آب افتاده باشه
هرميون به خاطر اين مقايسه رون اخم هايش را در هم كشيد. آن ها مي دانستند كه هري ممكنه براي هميشه از بين آن ها رفته باشد. هرميون نگاهش را از هري برگرداند و براي اولين بار متوجه دو نگهبان شد كه روي زمين مرمري افتاده بودند. جلوي ورودي.
-چي شد؟
-بيهوششون كردم. اميدوار بودم كه رد شن و به اينجا توجه  نكنن. اما اون لاغره اومد و ما رو ديد. من انتخابي نداشتم. چاقه پريد اينجا و با اون شما چي بهش مي گين آهن شليك كننده منو نشونه گرفت
رون به لوله رولور كه از زير شانه نگهبان بيرون زده بود اشاره كرد. هرميون با يك لرز گفت:
-مي تونست تو رو بكشه
رون با عصبانيت گفت:
-مي دونم
و آرام تر ادامه داد:
-مجبور بودم پشتش آپارات كنم. چون از اولين طلسم من جاخالي داد. فكر كنم اگه پشتش نمي رفتم، نمي تونستم از خطر مرگ فرار كنم. خوشبختانه شليك نكرد و فقط گفت دستا بالا
هرميون گفت:
-خوبه. جز صبر كاري نمي تونيم بكنيم. ما بايد خاطره شونو قبل از خروج اصلاح كنيم
رون گوشزد كرد:
-منظورت اينه كه تو خاطره شونو اصلاح مي كني. چون من نمي تونم اين كارو بكنم
آن ها نشستند و به ديوار تكيه دادند و صبر كردند تا مبارزه دوستشان پايان يابد.
هري آرام آرام احساس مي كرد كه به حالت عادي باز مي گردد و آتش درونش خاموش مي شود. و براي اولين بار مي توانست هوركراكس را در وجودش حس كند. مي توانست گسترش يافتنش و تلاش اش براي تسخير و كنترل روحش (روح هري) را حس كند. هري مي ترسيد. هري مي توانست احساس كند كه چيزي در شرف وقوع است. ولي نمي توانست جلويش را بگيرد.
به خودش نهيب زد:
-حواستو جمع كن هري
و تلاش كرد تا به هوركراكس حمله كند. بعد از دقايقي تلاش، هري كه نمي دانست چه كند، روي كاشي كاري هاي موزه در حال چرخيدن بود. يه چيزي فهميد:
-قدرت
به خودش گفت:
-تو قدرت استفاده از اينو داري
هوركراكس بيشتر از اين او را تسخير نكرد. در عوض حالا يكراست به سمت مركز هري يعني روحش پيش مير فت. هوركراكس روحش را مي خواست. فرياد كشيد:
-تو نمي توني اينو داشته باشي
و همه انرژي اش را متمركز كرد روي فنجان و جنگ و جدال با شدت شروع شد.
هري حالا مي توانست صدايي بشنود. نه يك صداي واضح بلكه فقط يك ارتباط. هوركراكس به او گفت كه به روحش نياز دارد. با اين كار مي توانست قدرتمند شود. به قدري كه آرزويش را داشته.
-تو ترسناك و مورد احترام خواهي بود. مثل هر كس كه بخواهي. من مي تونم قدرت واقعي رو نشونت بدم. قدرت كنترل ديگران. قدرت شكست دادن همه رقبا
هري براي اين كه تكه روح را عصباني كند گفت:
-من قدرت دارم. من تا حالا شكستت دادم. تو نمي توني منو كنترل كني. تو هيچي براي من نيستي
-بله من مي تونم قدرتت رو احساس كن. اما تو جووني. هنوز بچه اي. تو هنوز نادوني. هميشه فكر مي كني حرف خودت درسته. بدون كه من چه كارها كه نمي تونم برات بكنم. چه كارها كه نمي تونيم با هم بكنيم. ما مي تونيم خيلي قدرتمند باشيم
-من مي دونم تو كي هستي. تام ريدل. مي دونم چي كار كردي. مي دونم تبديل به چي شدي. تو ديگه انسان نيستي. چرا بايد قدرت تو رو بخوام؟ من اونقدري كه لازم دارم رو دارم. اونقدري كه احساس رضايت كنم و شاد باشم
-شادي كافي نيست. فقط قدرت وجود داره. فقط قدرت. منطقي باش پسر. دو راه داري. يكي اين كه من در روح تو زندگي خواهم كرد و لرد ولدمورت زنده خواهد شد. و ديگري اين كه مقاومت كني. پس من نابودت مي كنم. اما اگر همكاري كني، با هم مي تونيم قدرتمند بشيم
هري فرياد زد:
-منو مي شناسي؟ من هري پاترم. پسري كه زنده ماند. كسي كه 5 دفعه از مرگ فرار كرد. كسي كه بيشتر از همه ازش مي ترسي. من قدرت نابود كردن تو رو دارم. من به تو هيچ انتخابي نمي دم. تو بايد بميري
هوركراكس توهين آميز گفت:
-متأسفم. تو انتخابتو كردي
-بله من انتخابم رو كردم. من فقط يك انتخاب كردم
در طي اين مكالمه، هري ناهشيار، قدرتش را بازيافت. احساس مي كرد كه مي تواند قدرتش را در يك توپ عظيم از الكتريسيته جمع كند و آن را مستقيم هدايت كند به جايي كه دوست دارد. پس از پايان مكالمه، نيروي عظيمش را به هوركراكس وارد كرد.
به هر حال هوركراكس قدرتمند بود و حمله را به سختي دفع كرد. اما هري احساس كرد كه صدمه اي وارد كرده است. انرژي اش، به شدت به سمت هوركراكس رفت و به او برخورد كرد. احساس كرد كه كاملاً با او در ارتباط است. مثل دو كشتي گير در يك مسابقه كشتي. هري دوئلش را با ولدمورت، با چوب دستي هاي برادرشان به ياد آورد.
مطمئن بود كه هوركراكس حمله خواهد كرد. در يك لحظه مي توانست درماندگي هوركراكس را احساس كند. هوركراكس ضد حمله اش را انجام داد و هري هر چه مي توانست كرد. هري احساس مي كرد از صخره پرت مي شود. به عقب برگشت. حريفش قدرتمند بود. لحظه اي وقت داشت تا وضعيت خودش را بررسي كند. وضعيتش اصلاً خوب نبود. حريفش قدرتمند بود. احساس ضعف مي كرد. مطمئناً نمي توانست بايستد و مبارزه كند. هيچ انرژي اي برايش نمانده بود. فقط منتظر شد تا همه چيز تمام شود.
چهره هايي جلوي چشمش روشن شد خانم ويزلي، هاگريد و بعد دامبلدور. غمگينانه به او نگاه مي كردند. هري فكر كرد:
-من باختم. كجاست قدرتي كه من دارم پروفسور؟
صداي دامبلدور گفت:
-در درون تو هري. اون عشقه. به ياد بيار همه كساني رو كه دوستشون داري و دوستت دارن. اون قدرت حقيقي هست
-عشق؟
هري فكر كرد. چه كسي را بيشتر از همه دوست مي داشت؟ چهره جيني ظاهر شد. بعد رون و بعد هرميون. هري حركتي در خود احساس كرد. صداي هرميون در ذهنش پيچيد. در صحبتي كه چند روز پيش باهم داشتند:
-به من گوش كن هري پاتر. من تو رو باور دارم
هري خودش را حركت داد چون احساس كرد هوركراكس جنگ را دوباره شروع كرده:
-من نمي تونم شكست بخورم
هري احساس كرد كه هوركراكس صدمه بدي بايد ديده باشد. دوباره حمله كرد. اما حمله جديد مثل قبلي خشونت آميز نبود. هوركراكس يك حيوان زخمي بود. هري بايد كارشو تمام مي كرد.
رون و هرميون در حالي كه نشسته بودند، يك ساعت به هري خيره شده بودند. ممكن بود بدنش مرده باشه. اما استثنائاً قفسه سينه اش خيلي كم منبسط و منقبض مي شد. كه نشانه نفس كشيدن بود. براي لحظه اي مضطرب شد. عضلاتش منقبض شد و مجدد به حالت آرامش رسيد. هرميون زير لب گفت:
-هري تو مي توني اين كارو بكني. تو بايد اين كارو بكني. بدون تو ما بازنده ايم
رون با آزردگي گفت:
-اون به اندازه كافي زير فشار هست. اين فشار رو بيشتر نكن
از اظهار نظرات جهان درباره هري خسته شده بود. هري ممكنه تنها راه براي نجات باشد. اما براي رون او فقط هري بود.
دوباره در سكوت فرو رفتند و هرميون ساعتش را نگاه كرد تا زمان را چك كند. سه و پانزده دقيقه صبح. اگر هري از اين حالت خارج نمي شد چه بايد مي كردند؟
بعد از چند لحظه خيالات، بدن هري دوباره لرزيد و براي 5 يا 10 ثانيه در چند اينچي زمين شناور شد. روي زمين افتاد. فنجان هم چنان وحشيانه در دستان هري در حال چنگ خوردن بود. بعد از انقباضات متعدد عضلاني ديگر، بدنش كاملاً آرام شد. دستانش شل شدند و فنجان هافل پاف قل خورد و روي زمين افتاد. دو دوست نمي توانستند نفس بكشند. او مرده؟ مطمئناً جدال آن دو به پايان رسيده بود اما برنده هنوز مشخص نبود. هرميون ده قدمي به سمت هري رفت. اما مي ترسيد او را لمس كند. به هر حال دستش را موج وار دور فنجان حركت داد. هيچي. فنجان هيچ نيرو يا انرژي از خود ساطع نمي كرد و او مي دانست تكه روح ولدمورت در آن نيست. يا مرده بود يا در بدن هري بود. يا هم او و هم هري مرده اند.
هرميون دستش را موج وار دور سر هري و روي سينه هري تكان داد و باز هم چيزي حس نكرد. همه جرئتش را جمع كرد. رون كاملاً مبهوت مانده بود. هرميون گونه هري را لمس و نوازش كرد. هري سرش را به خاطر نوازش او اندكي تكان داد. هرميون با لبخند گفت:
-اون زنده است
رون يك آه بلند از راحتي كشيد. اما بعد تصميم گرفت كاري را كه لازم است انجام دهد.
-كجا ببريمش؟ اين طور كه به نظر مي رسه، مدتي بيدار نميشه. ما بايد از اينجا خارج بشيم. داره دير ميشه
هرميون گفت:
-به پناهگاه. ما مي تونيم از اين جا خارج خونه تون ظاهر بشيم. بعد هري رو توي رختخوابش مي ذاريم. هنوز ساعت سه و نيم نشده. پس همه خوابن. مي توني به همه بگي كه كمي احساس مريضي مي كرده و مي خواسته بيشتر بخوابه. اميدوارم زياد نخوابه
بعدهر دومشغول شدند. رون دو مأمور را بعد از اين كه هرميون حافظه شان را اصلاح كرد بيدار نمود و اندكي هم گيجشان كرد.
-چي كار مي خواستيم بكنيم احمد؟ من يادم نمياد
آن ها در زمان كمي، خارج از پناهگاه ظاهر شدند. هرميون چون آپاراتور بهتري نسبت به رون بود، بازوي هري را گرفت و غيب شد. رون فنجان را سر جايش قرار داد. آن فرورفتگي را به حالت اول بازگرداند و غيب شد. در چند دقيقه آن ها هري را در رختخوابش قرار دادند. هرميون با حالتي كه نگراني در آن موج مي زد، به هري نگاه مي كرد و گونه اش را مي نوازيد.
او رون را در آغوش گرفت و بعد خارج شد:
-فردا برام جغد بفرست. مي خوام بدونم حالش چطوره


فصل هشتم:
شما اونطور كه به نظر مي رسيد نيستيد
هري بيدار نشد. نه در صبح و نه در ظهر و نه در بعد از ظهر. توضيحات اول رون، براي چند ساعتي جواب داد. اما خيلي زود، خانم ويزلي دريافت چيز بيشتري از داستاني كه شنيده وجود دارد. با بدگماني به رون نگاه كرد. وقتي در ساعت دو بعدازظهر هري هنوز بيدار نشده بود، رون از روي بيچارگي دنبال مادرش از پله ها بالا رفت.
خانم ويزلي شفا دهنده نبود اما مادر 7 بچه بود. بعد از اين كه پيشاني هري را لمس كرد، چوبدستي اش را موجوار به سمت هري تكان داد. در حالي كه برخي اوراد جادويي ابتدايي را زمزمه مي كرد. بعد با خشم به پسرش خيره شد:
-چي شده رون؟
رون مي دانست كه نمي تواند حقيقت را به مادرش بگويد. اما او مي دانست نمي تواند داستان سر هم كند. سرانجام جرئتش را جمع كرد و گفت:
-نمي تونم بهتون بگم
خانم ويزلي در حالي كه دستانش را به كمرش زده بود، از روي عصبانيت فرياد كشيد:
-منظورت از اين كه نمي توني به من بگي چيه؟ ممكنه براي هري اتفاقي افتاده باشه و تو مي گي كه نمي توني به من بگي چي شده؟ مي خوام بدونم. همين الآن
قبلاً يك فرياد خانم ويزلي در مورد چيزي، رون را مجبور به گفتن حقايق مي كرد. اما رون كه از قبل انتظار اين لحظه ها را مي كشيد، آماده بود.
-متأسفم مامان. اما من نمي تونم بهتون بگم. همه چيزي كه مي تونم بهتون بگم اينه كه هري بايدكارهاي خيلي مهمي رو انجام بده كه دامبلدور گفته اونها رو انجام بده. من نمي تونم هيچ چيز ديگه اي بگم
-اوه بله تو مي توني و اين كارو مي كني. با من بيا
تا ساعتي بعد، خانم ويزلي نتوانست حرفي از زير زبان رون بيرون بكشد. شروع كرد به تهديد و گول زدن رون تا از زير زبانش حرفي بيرون بكشد و بفهمد كه چه شده. اما رون از زير فشار جُم نخورد (يك كلمه هم حرف نزد). آن ها وقتی فهميدند كه هرميون هم در ماجرا دست دارد –تعجب نكردند- رون هدويگ را براي هرميون فرستاد تا هر چه سريع تر خود را به پناهگاه برساند. پس آن ها مي توانستند هرميون را استنطاق كنند. خانم ويزلي هم چنين ريموس لوپين را به نمايندگي از محفل ققنوس خبر كرد. 
وقتي هرميون رسيد، مي دانست مشكلاتي هست. پس تظاهر به ناداني نكرد. بي درنگ قدم داخل گذاشت و به حاضرين اطلاع داد:
-من ميرم هري رو ببينم. بعد حرف مي زنيم
5 دقيقه بعد، هرميون از پله ها پايين آمد و براي اظهار نظرات لجوجانه خانم و آقاي ويزلي و ريموس لوپين و نگاه دلسوزانه رون وارد اتاق نشيمن ساكت شد. اوضاع را به دست گرفت و روي چهارپايه كهنه اي نشست و گفت:
-مهم ترين چيز در اين وضعيت خوب شدن هريه. اون بيهوشه اما به نظر به راحتي نفس مي كشه. فكر نمي كنم دوست داشته باشه به سنت مانگو ببريمش. فكر كنم بايد با مادام پامفري تماسم بگيريم. اون مي تونه به ما بگه وضعيت هري چقدر بده و بعد اگه لازم شد مي تونيم ببريمش به سنت مانگو يا هاگوارتز
يك نفس عميق كشيد. چون شنوندگان غرق حرف هاي او شده بودند. خانم ويزلي دهانش را باز كرد تا چيزي بگويد اما هرميون دستش را بالا آورد و مانع حرف زدن خانم ويزلي شد و گفت:
-مي دونم مي خوايد بدونيد هري چي شده. رون و من ديشب ديديم چه اتفاقي براي هري افتاد. اما همونطور كه مطمئنم رون توضيح داده، ما نمي تونيم چيزي به شما بگيم
حرفش را به صورت يكنواخت زد اما روي كلمه نمي تونيم تأكيد كرد.
-فقط مي تونم يه چيز بگم. پارسال پروفسور دامبلدور، در جلساتي دروسي رو به هري آموزش مي داد. در اين درس ها، پروفسور دامبلدور اطلاعات خيلي مهمي به هري داد و دامبلدور اكيداً تأكيد كرده بود كه هري اين اطلاعات رو محرمانه نگه داره اما اجازه داده كه مقداري از اين اطلاعات رو به من و رون هم بگه
ريموس لوپين گفت:
-اما دامبلدور مرده. الآن همه چيز فرق مي كنه
-دامبلدور يك نامه كوتاه قبل از مرگش نوشته كه توسط پروفسور مك گوناگال به دست هري رسيد. دو هفته قبل. دامبلدور دوباره به هري وظيفه اش رو یاداوری کرده و تأكيد كرده كه اين اطلاعات به شدت حساسه و اين كه هيچ كس ديگه اي نبايد مطلع بشه. هري از ما قول گرفت كه اطلاعات رو افشا نكنيم و ما اين قول رو نمي شكنيم
آخرين حرف هرميون بود.
-اما هري رو ببين. ممكنه بميره
-هري مي دونه بايد چي كار كنه. پروفسور دامبلدور بهتر از هر كس ديگه اي مي دونست كه ممكنه خطرناك باشه. اما اين وضع تموم ميشه. من و رون خطرشو مي دونيم. هري ترجيح ميده ما كمكش نكنيم. اما ما تركش نمي كنيم و اون مي دونه كه به ما احتياج داره
آقاي ويزلي گفت:
-اون به ما هم احتياج داره. محفل منابعي داره كه شما سه تا هيچي از اونها نمي دونيد. اگر به ما بگيد، ما مي تونيم همكاري كنيم و موفقيت بزرگي در برابر اوني كه مي دونين به دست بياريم. اگه هركس هر كاري كه مي خواد بكنه ما هم ديگه رو مغلوب مي كنيم 
اين بحث بزرگي بود و هرميون اينو مي دونست. او در صحبت هايش ملاحظه مي كرد تا اين كه رون به هوا پريد و گفت:
-محفل نمي تونه به هري كمك كنه. اگر مي تونست، پس چرا دامبلدور هيچ وقت با محفل در اين باره مشورت نكرد؟ محفل بايد كار خودشو بكنه و ما كار خودمون. اين مثل يك حمله گاز انبري مي مونه (منظور رون اينجا توي شطرنج بود-مترجم) شما مي تونيد يه حمله رو به راحتي دفع كنيد اما اگه از دو طرف بهتون حمله بشه، ممكنه شكست بخوريد. اگه از چند جهت بهتون حمله بشه، سخت تر خواهد بود
هرميون چون تا به حال نديده رون حرف هوشمندانه اي بزند با خود انديشيد:
-تو اونطور كه به نظر مي رسيد نيستي
هرميون با حالتي مضطربانه درخواست كرد:
-ببينيد. ما فقط داريم وقت رو از دست ميديم. هري بايد توسط مادام پامفري معاينه بشه. يك نفر بايد بره هاگوارتز بيادرش اينجا
اهميت اين كلمات براي همه روشن بود و ريموس برخاست و گفت:
-من اين كارو مي كنم. نمي تونيم از پودر فلو استفاده كنيم. پس من جلوي دروازه ظاهر ميشم و بعد پيداش مي كنم. اگه بتونم به موقع پيداش كنم، سي تا چهل دقيقه ديگه اينجائيم
به سرعت و با گام هاي بلندي از در خارج شد و با يك پاق غيب شد.
-بعداً در اين مورد صحبت مي كنيم
خانم ويزلي بحث را به پايان رساند. رون و هرميون قبل از اين كه نظر خانم ويزلي عوض شود از پله ها بالا رفتند. در را باز كردند. آن ها جيني را ديدند كه بدون احساس بالاي سر هري ايستاده بود. خيره به چهره اش نگاه مي كرد. هري را لمس نكرد و از او پرستاري هم ننمود. فقط نگاه مي كرد. در حالي كه غرق تفكر شده بود. بعد از لحظه اي، بهت در چهره اش نمايان شد. مختصراً با هرميون سلام و احوالپرسي كرد و بدون كلمه اي از اتاق خارج شد.
رون گفت:
- این چشه؟
هرميون با كنايه گفت:
-هيچ وقت سعي نكن بفهمي رونالد. نمي توني ببيني كه اين سخت ترين لحظات براي جيني هستند؟
-درسته مي دونم. من يكي از كساني هستم كه هر تابستون مجبورم باهاش سروكار داشته باشم
رون از روي اوقات تلخي جواب داد و ادامه داد:
-اما خيلي غير طبيعي به نظر مي رسه. انگار نگران نيست. مرموزه
هرميون تصديق كرد:
-اين فقط يه چيز غير طبيعي كوچولو بود
اما فوراً اين مسئله را از ذهنش خارج كرد. كنار هري نشست و پيشاني هري را لمس كرد.
مترجم جیمز پاتر
**********************************
مادام پامفري با نااميدي گفت:
هیچ چیزی نیست، غیر از اینکه اون بیهوش شده، او خيلى خوب به نظر می رسه. تنفسش منظم است، نبضش قوى است، من هيچ صدمات داخلى را نمىتوانم كشف بكنم، فعاليت مغزیش عادى است. بدون هیچ اطلاعاتی از اینکه اون چطور در این وضعیت قرار گرفته ،من بیشتر از این چیزی نمی دونم وکاری از دستم ساخته نیست،تمام تلاشهای من برای بهوش آوردنش بی نتیجه بوده،معلومه که چیزی قدرتمند تر در اینجا حضور داره.
مادام پامفرى از آن ناراحت بود که  رون و هرميون نمی خواستند به او بگویند چه اتفاقی برای هری افتاده است. حتى اوبه عنوان يك شفادهنده قول داد تا هرگز اطلاعات رافاش نكند.
 هرميون بدون حرف اضافى گفت: مادام پامفرى اوبه مراقبت مخصوصی احتياج داره؟
شفا دهنده نتیجه گرفت: نه نیازی نیست، اون می تونه همینجا استراحت کند، فقط اگه توی سنت مانگو یا هاگوارتز بود بهتر میشد، اگه تا فردا بیدارنشد من براش دارو میفرستم مالى می دونه که چطورباید اونها رو بهش بده.
مالى سرش را سر تكان داد و اتاق را برای نشان دادن راه خروج به خانم پامفرى ترک کرد و هرميون، رون و جينى را با هرى تنها گذاشت. دوباره، جينى نتوانشت چیزی بگوید و هيچ احساسی را آشكار نكرد. 
هرميون با نگرانی پرسید: تو خوبی، جينى؟ 
جينى آنها را متهم كرد: این راهیه که اون باید می رفت ،این طور نیست؟ ، شما وهری رفتید دنبال کاری که مرلین میدونه چی بود ، بعد هری اینجوری برگشت. 
صورتش بی احساس بود اما صدايش نه.
هرميون توضیح داد: جينى، من ....من واقعا متأسفم، 
اومانند جينى ترسناک شده بود ومی خواست که به بهترین شکل ممکن جلویش بایستد: اما سعی کن درک کنی، این کاری نبود که هری از روی علاقه انجام بده ، اون مجبور بود که انجامش بده.
رون گفت: درسته،من هیچ وقت نفهمیدم ، مثل این بود که به عمق تاریکی رفته باشه.
 جينى با حالت مسخره‌آميزى تف انداخت و گفت: اون چیزی که مجبورید رو انجام بديد. و به بیرون از اتاق رفت.
هرميون نتوانست چیزی بگوید ،فقط نشست و با تعجب نگاه كرد.
********************************
 سه روزبدون هيچ تغيير دروضعیت هری گذشت. او کاملا سالم بود فقط بهوش نمی آمد. خانم ویزلی، رون و هرميون کسانی بودند كه هر روز براى چند ساعت پیش او می ماندند،از او نگهداری می کردند، مطمًن می شدندکه دارویش به او تزريق ‌شده باشد.آنها صبر می کردند، جينى گه‌گاهى هرى را بررسى كرد اما فقط براى ديدارهاى کوتاه.
در روز سوم : رون روى تختش داشت پیام امروز را مطالعه می کرد تا وقتى كه هرميون بعد از ناهاربه آنجا آمد.
رون به او اطلاع داد: هيچ تغييری نکرده،
او این را پیش بینی میکرد.
هرميون متفكرانه پرسید: تو فکر میکنی  هری چش شده، رون؟، من واقعا فكرمی كنم که اون می خواد از این وضعیت بیرون بیاد.منظورم اینه که اون حالش خوبه، اون بيدارمی شه.
رون جواب‌داد: من نمیدونم ،هيچ كس نمی دونه که وقتی یک هور کراکس رو میکشید، چه اتفاق می افته.این اتفاق هر روز نمي افته.
هرمیون حدس زد: اون وقتی برای اولین بار داشت اون آب رو می خورد خیلی درد می کشید. من فكر می كنم که این راه ضعيف کردن مهاجمان در مقابل هورکراس بود
_تومیگی بهتربود من این کاررو انجام می دادم ،اما این کاره ترسناكی بود. من فكرمی کنم که ممکن بود ما اونجا گمش بكنيم.
هرميون دردناك نجوا كرد : او فكر می كرد که داره به طرف مرگ میره،تو اینو می دونستی؟ ، ما بایدهرکارى که می تونیم بکنیم تا اونو زنده نگه داریم
 او به رون نزديكترشد به قدری آرام صحبت می کرد که رون به زحمت می توانست صدایش را بشنود: من فکر می کنم که اون تقریبا خودکشی کرده
رون پس از لحظه ای تفکرجواب‌داد: نه اون خودكشى نكرده،اون با اراده بود،اون کاملا میدونست که چیکار میکنه.او اونقدربه جينى علاقمند بودکه این کار رو نکنه.
هرميون زمزمه کرد: من میدونم بین اونا چی پیش اومده، جینی سابقا خودش بود.
هرميون نزديك به رون روى تخت هری نشست،اوپشتش رو به دیوار کرد و بازوى چپش  را دربازوی رون گذاشت. رون درموقع لمس هرميون احساس هیجان كرد وبالاخره تصمیم گرفت که چيزى رو كه هفته‌ها مىخواست بپرسد را بگوید.
_هرميون،تودرباره حرف هایی که ما بعد از مراسم تدفین دامبلدورزدیم فکر کردی؟
پس از خاكسپارى، هرى و جينى رفتند تا با هم تنها باشند،رون و هرميون نیز همینطور.
بازوی رون به راحتی دور هرمیون پیچیده شده بود و سرش بر روی شانه او بود. 
آنها هرى و جينى را می پاییدند تا زمانی که رون گفت: هرمیون تو فكر می كنی ما بايد یک زوج باشيم؟ تومیدونی که من به توعلاقه دارم، با این وجود من می خوام که یه زمان همین جوری باشیم.
 حال وهوای خاكسپارى به رون جرات داده بود چيزهايى روبگه كه هرگزقادربه گفتنشون نبود.
  هرميون به رون نزديكتر شد،و سعی کرد حرف بزند: 
_تودرست میگی، اما شايد در سال هفتم بتونیم ادامه بدیم . رون سعی کرد حرف بزند، قلبش با صدای بلند می تپید.
 _ما مجبوریم درباره هرى هم فكركنيم. من فكر می كنم اون همین حالا هم با جينى هستش. 
هرميون سعی کرد به حرفهایشان جهت بدهد: هری بعد ازنابود کردن هورکراس ها و ولدمورت این کار رو می کنه ما باید به اون كمك كنيم.اون برای ما در اولویت قرار داره
درنهایت رون قبول کرد: درسته،ما اون کاری که باید روانجام می دیم
انها به طرف تخت برگشتند ،هرمیون داشت به جواب سوال رون فکر می کرد در حالی که به دوست بی هوشش خیره شده بود.
_من نمیدونم ،رون .واقعا راهی وجود نداره که ما الان با هم باشیم،نه در اون راه. اگه ما سال هفتم رو در هاگوارتز عادی می بودیم ،فقط باید در مورد امتحان فردا یا تاریخ بعدی رفتن به هاگزمید نگران می بودیم ، اما الان ما باید همه حواسمون به هری باشه. اگه اون بمیره....
 هرمیون نتوانست جمله اش را تمام کند و سعی کرد تا جلوی اشکهایش را بگیرد.
رون با ترس پرسید: تو اون رو دوست داری؟
_البته من اونو دوست دارم، رون اما مطمئنم که چقدر. من می تونم همین رو در مورد تو هم بگم،تو می دونی که اون جادوگر بزرگیه. اگراون بتونه اين کارسخت رو انجام بده، اون در این راه به عظمت دامبلدور می شه. به طريقى من این رو از همون اولین بار که به هاگوارتز می رفتیم فهمیدم
 چيز بیشتری برای گفتن وجود نداشت، دو دوست میدانستند که میتوانند به یکدیگر تکیه کنند.
*********************************
آخرین حمله هری به هورکراس موفقیت آمیزبود.اون توانسته بودغم واندوه جزیی از روح را که بدور او پیچیده بود و اورا مچلاند حس کند. هورکراس نا بود شده بود، هری این را به طریقی فهمیده بود.بهر حال تک لحظه ای از پیروزی، احساسی در قلب دشمن وجود نداشت تا وقتی این شوک به او وارد شود به ان ضربه بزند. زانو هایش به زمین خوردند.
و بعد بی حس و خرد شده برروی زمین افتاد. هری احساس کرد که پیروزی وجود نداشته
، او در ورای خستگی به سر می برد و احساس نیستی می کرد.غیر از احساس مبهمی که بعضی چیزها متفاوتند.نه بهتر ونه بدتر،فقط متفاوت. با آین فکر او به کما رفت.

****************************************
بهر حال هری فکر نمی کرد که چند وقت گذشته است، او یک مرحله از هوشیاری رادر کما باز یافته بود.او هیچ چیز وحشتناک یا نگران کننده ای حس نکرد، سر انجام او می خواست بیدار شود. او امید داشت،اما عجله نداشت. روحش نیاز داشت تا،  بعد از ضربه سختی که هورکراس به او زده بود خودش راتعمیر کند.
هری متعجب بود : تو چطور می خواهی روحت روتعمیر کنی.
امتیاز سرنوشت سازی که همه شما می تونید بایش صبر کنید. قطعا معجون یا طلسمی برای این کار وجود ندارد.
بهر حال عقلش نمی توانست این را بپذیرد، بعد از یکی دو روز،او توانست وجودشان راحس کند و صدایشان را بشنود.اوصدای ناراحت مادام پامفری،کلمات نیشدار جینی و گفتگوی صمیمی رون و هرمیون را می شنید. اما هیچ کدام  از اینها برای او واقعی نبود. بهرحال او می دانست که وقتی که بیدار شود همه اینها واقعی می شوند. درعوض ، هری نیمه هوشیار بود و می توانست کاملابه خودش فکر کند، او محکم بود، ضعف او خرابش میکرد. او بر روی مشکلی که درزندگیش پیش امده بود دقیق شد-به زمانی که اسنیپ در سال اول قصد جانش را داشت، همچنین در تالار اسرار ، در مورد فرار دم باریک ، سدریک،سیریوس و دامبلدور.
هنوز این افکار عمیق او را در خود فر برده بودند به طوری که بنظر می امد او را کاملا از هیجانات جدا کرده است. او به دنبال پاسخ یک سوال بود ، اما هنوز سوالش را نمی دانست. تا اندازه ای، هری تقریبا از خودش لذت برده بود، مثل اینکه او در این حال راحت بود. او دررا حتی مطلق بود و عجله ای برای بیدار شدن نداشت.
شش روز از نابودی هورکراس می گذشت. وافکار هری متمرکزشده بود، به طوری که اوآگاه بودکه به زودی هوشیاریش را باز می یابد. روحش ترمیم شده بود ، اگرچه خواه نیرومند یا ضعیف بود از زمانی که او سرگشته شده بود.از یک چیز اطمینان داشت:ازبین بردن هورکراس اورا عوض کرده بود. اواحساس کرد که خودش را بهتر میفهمد، کمبودش را بهتر قبول می کرد ویک آرامش بدست آورد که اوتا حالا تا این اندازه از چیزی لذت نبرده بود. اما جواب سوالی برایش پیش نیامده بود،هیچکدام اورا قانع نکرده  بودکه این سوال چیست.چیزهایی آرامششان را از دست داده بودند. اما او نمی توانست بیشتر از این طولش بدهد. 
_وقت بیدار شدنه ، هری 
با اینكه فكرمی كرد که ساعتها در خوابی سنگین بوده،بعد از اینکه بیدار شد،مثل این بود که از یک خواب شبانه با نشاط بیدارشده است.بدنش اصلا درد نمی کرد،افکارش مرتب بود، و روحش تقویت شده بود.چشمانش را باز کرد،او نمی توانست ببیند فقط تاریکی بود.
 با تعجب گفت: من كورشده ام؟
اما در عرض چند دقیقه چشم‌هايش به نورضعيف اتاق سازگارشد،معلوم بودکه نیمه های شب است، و هرى خرناس کشیدن رون را در مجاورت اتاقش می شنید.هرى کمی به خودش فکر کرد و یادش آمد که به شدت به غذا نیاز دارد!
او گرسنگی کشیده بود واحساس کرد که میتواند یک هیپوگریف را بخورد.نمی توانست تا بیدار شدن رون صبر کند،او از تخت خواب بیرون آمد واز پله ها به سوی آشپزخانه رفت.
جایی که او مقداری گوشت، نان و پنیر پیدا کرد. در یک ساعت بعد از آن او سه تا ساندویچ بزرگ خورد، که این به راحتی سیرش کرد.
نمی خواست به تخت برگردد او احتمالا نز دیک یک هفته خواب بوده،هری به آرامی به اتاق نشیمن رفت و پیام امروز را از روی میز قهوه خوری برداشت. اودر راحتترین راحتی فرو رفت، اما او نتوانست بازش کند. ناگهان افکار به سویش هجوم آوردند.نبرد با هورکراس و افکاری که در کما داشت. همه شان به شدت غریبه بودند.وقتی در کما بود بنظر می رسید افکارش حواس پنج گانه اش را می ساخت، اما الان بیدار بود، او اطمینان نداشت که آنها ساخته شده اند.
گفتگو هایی را که درکما حس کرده بود به یاد آورد، او درباره جينى فكر كرد ونگران بود که دوباره در افکارش فرو برود. جينى از او خیلی عصبانى بود، اوپی برده بود ،نه فقط در ظاهر،بلکه عمیقا غمگین بود، این چیزهایی بود که می توانست درست شود؟ این چیزهایی بود که می خواست درست شود؟ واقعا هیچ تفاوتی نمی کرد اگر او می رفت و در هر راهی کشته میشد؟ 
با آن فكر آخرين، هرى صداى گام برداشتنی را در پله ها شنید، در نزدیکی سحر او ردای روشن خانم ویزلی دید که از پله ها پایین می آمد تا صبحانه را درست کند، هری خودش را آماده کرد. 
مالی ویزلی یک ماهی می شد که نتوانسته بود خوب بخوابد، وضعیت هری هم مزید بر علت شده بود تا او نتواند خوب بخوابد. قبلا او فقط چک می کرد که همه خوابیده باشند،اما حالا دیگرساعت پنچ بیدار شدن برای او عادی شده بود ، به محض رسیدن به پایین پله ها او به سمت آشپزخانه پیچید تا موقعی که چشمانش او را دید.
به محض اینکه دید هری بر روی صندلی مورد علاقه آرتور نشسته است جیغ زد: هری 
هری ایستاد تا وضع به حال عادیش برگردد،واون ناامید نبود، چنانکه صدای مالی در گلویش شکست وهق هق گریه را سرداد و او را درآغوش کشید و یک دقیقه کاملااو را در آغوش نگه داشت.هری نمی توانست در آغوش مالی کلمه ای را ادا کند،اما او چند کلمه ازآنچه مالی میگفت را فهمید:خیلی ناراحت شدم و در کنار ما بمون و خوبی؟ 
وقتی مالی ویزلی ناگهان جیغ زده بود، همه بیدار شده بودند و بعد از چند دقیقه متوجه موقعیت شده بودند،رون،جینی و آرتور به سرعت از پله ها پایین آمده بودند و یک لبخند بزرگ بر روی لبانشان بود،جینی بنظر بسیار خوشحال می رسید، هری فکر کرد که نمی تواند کمک کند اما خبر نداشت که یکدفعه بغلش می کند و می خواست که سریعا از آغوش او درآید، خانم ویزلی فرض کرد که هری گرسنه است وسریعا به طرف آشپزخانه رفت 
وهری به او اطلاع داد که سه تا ساندویچ بزرگ خورده است.  
رون به طبقه بالا رفت تا با هدویگ و خرچال نامه ای به هرمیون بنویسد، اواطمینان داشت که هرمیون خودش را سریعا می رساند. طبقه پایین هیچکس از هری نمی پرسید که چه اتفاقی افتاده است برای چند لحظه همشان خوشنود بودند که هری سالم و راحت است. 
حدود يك ساعت بعد، هرميون با عجله به درهجوم آورد.اوكاملاً عصبی بود،احتمالا هدويگ او را از خواب بيداركرده بود. ظاهراً او برروی تعدادی مشنگ افتاده بود ودردسر درست کرده بود بطوری که هیچ وقت نمی توانست موهایش را شانه کند، كه هرى را به ياد زن آلبرت اينشتين می انداخت. 
_هری
هرمیون فرياد زد و به اوحمله کرد.آنها چند دقیقه یکدیگر را در آغوش‌گرفتند، هرى مطمئن بود با اين وجود او شكايت نمی كرد.اما میتوانست چشم‌هاى باريك‌شده جينى ورون راببیند که داشتند به آنها نگاه می کردند، و بالاخره اوبا ملایمت دستهایش را برروی کتف های هرميون گذاشت واو را یک فوت عقب راند،يك لبخند بزرگ به او تحویل داد.
 هری به او گفت:این خیلی خوبه که تو برگشتی. 
 
****************************************
مادام پامفرى هرى را برای معاینه احضارکرد.روز بعد،ریموس لوپین،كينگزلى شکلبوت وتانکس به پناهگاه رسیدند،هری اعتراف کرد که انتظارداشت که بازجویی شود. بعدآنچه  که فکر می کرد اتفاق افتاد،در حالی که،او اصلا عصبی نبود. 
همه در اتاق نشيمن جمع شده بودند، كه این هم پر از احساس طغیان بود. درآخرين لحظه، فرد هم رسيد،جرج را درفروشگاه تنها گذاشته بود. فرد با يك لبخند شيطانی به هری خوش آمد گفت،و این ثابت می کرد که هرچه شرارت از آنها دیده بود هنوز داشتند،دوقلوها تغییر ناپذیر بودند.هری، رون و هرميون بر روی تخت نشستند،و بقیه بر روی صندلی یا مبل هایی که لوپین ظاهر کرده بود نشستند.
مالى داشت با جينى در مورد اینکه برود جروبحث میکرد تا اینکه هری مداخله کرد: اون می تونه بمونه، من می خوام اوحرفهام رو بشنوه.
 مالى میخواست بحث کند اما آرتور او را ساکت کرد.جينى برای قدرشناسى ازهرى سرش را تکان داد وخودش را دريك صندلى بين راه پله و نیمکت فرو کرد.
كينگزلى شروع كرد: ما احتياج داريم که بدونیم...
  هری با صدایی برآشفته گفت: نه شما این کاررو نمی کنید!
 همه در اتاق تعجب کردند،:من نمیتونم برایتان شرح بدم، فقط چند متر دیگه مونده تا شما به دانستن نیاز پیدا کنید، اما هنوز نه.
 همه چشم ها به او دوخته شده بود و هیچ کس حرفش را قطع نمی کرد، مثل اینکه دامبلدورحرف می زند.
_اونچه که من می خوام با کمک رون و هرمیون انجام بدم رو پروفسور دامبلدور بر عهده من گذاشته.اون ترم قبل چندتا درس مخصوص بهمراه اطلاعاتی سری بمن داد. دامبلدور به شدت به من توصیه کرد که این اطلاعات رو فاش نکنم ، برای این بود که نمی تونست این رو به هیچ کس توی محفل ققنوس بگه. من می دونم که این قبول کردنش خیلی سخته ، اما کاری که ما داریم انجام می دیم رو نمیشه با محفل انجامش داد.
هری کمی صبر کرد تا کلمات بعدیش را انتخاب کند.او دایره کلمات گسترده ای رو پیش خود دید.چهره خانم ویزلی ناراحت وعصبانیت را نشان میداد در حالی که چین های چهره آقای ویزلی از فکری عمیق حکایت میکرد.چهره ریموس نفوذ ناپذیرمی نمود، اما کینگزلی آشکارا ناراحت بود. تانکس و فرد هردو از وضعیت پیش آمده متاثر شده بودند،
ولی مثل اینکه از عملکرد هری لذت برده بودند،جینی و هرمیون نتوانستند در مورد وضعیت پیش آمده توسط هری چیز خاصی بگویند.چهره رون میگفت که با دوستش موافق است.  
_قبل از پارسال،ما میخواستیم که بخشی از محفل باشیم تا بتونیم درمقابل ولدمورت مبارزه کنیم،اما الان من میدونم که با پیوستن به محفل بدترین نتیجه رو براش می سازیم. محفل باید دوباره تشکیل بشه و مبارزه رو از سر بگیره، ولی ما نمیتونیم بخشی از اون باشیم .
ما باید دنبال کاری باشیم که برای ما مقرر شده محفل می تونه یه دستیار عالی برای ما باشه برای مبارزه با ولدمورت،تلفات گرفتن از مرگ خوارها و این جور کارها به ما کمک کنید. اونچه که ما باید انجام بدیم اینه که تا حد امکان مخفی بمونیم .اونچه که دامبلدور به راه انداخته و ما داریم ادامش میدیم رو ولدمورت فکرش روهم نمیکنه، و اون بعضی از موفقیت های مارو نمیدونه. این که راه و چیز هایی که ما داریم و داشتیم برای مبارزه میکنیم باید راز باقی بمونه.
 هری حرفش رو با اشتیاق درصدایش تمام کرد،او واقعا خسته شده بود.
اعضای محفل براى يك لحظه ساکت شدند تا اینکه ریموس به جاى آنها حرف زد: باشه هرى، من فکر میکنم که باید به تو اعتماد کنم.من نمیتونم بگم که با این راه کارت موافقم، ولی نمیتونم جلویت رو بگیرم، فقط یه چیزی را به من قول بده
 ریموس در حالی که انگشت سبابه دست راستش را بالا می اورد گفت: از اینکه به محفل روکنی در موقعی که میتونه کمکت کنه نترس، و ما رو بخاطر اینکه خودت میتونی از انجام این کارها محروم نکن
احترام هری برای تنها دوست قدیمی زنده پدرش بسیار زیاد بود واو سرش را به سرعت به نشانه موافقت تكان داد.
_باشه، ریموس، من بهت قول میدم.
 بنظر می رسید که اعضای محفل کمی نرم شده اند، و كينگزلى بنظر می رسید که هنوز قانع نشده بود، اما همه شان می دانستند که امیدی به اینکه هری متقاعد بشود سرنخی ازفعالیتش به آنها بدهدوجود ندارد، محفل باید راه خودش را می رفت.  
صورت هری به ناگاه شبیه یخ شد، او گفت: یه چیز دیگه هست که من باید بهت بگم، دامبلدور قبل از مرگش یک نامه برای من نوشته است. این نامه باید بین من و او باقی بماند، اما یک مشکل خیلی مهم این وسط هست من نمی توانم اون رو باور کنم.
 هری سرش را بانفرت تکان داد وادامه داد: اما دامبلدور به شدت معتقد بود که ممکن نیست اسنیپ خیانت کرده باشد
ریموس از جایش پرید، كينگزلى مثل این می ماند که می خواهد به هری مشت بزند، 
مالی وآرتورگیج شده بودند،انگارکه آنها اطمینان داشتند که درست نشنیده اند. فرد دوباره نیشخندی موذیانه زد.
در آخر ریموس غرید: توجدی نمی گی.
_من بهت گفتم که اطمینان ندارم که این رو باور داشته باشم،اما این چیزیه که دامبلدور نوشته، اون میگه که اون هیچ مشکلی نداره، اسنیپ هیچ دخالتی در مرگ او نداشته،اسنیپ مرگ خوار نیست. هری بقیه را به این خاطر که نمی توانستند این حرف را باور کنند سرزنش نمی کرد، او ادامه داد:نگاه کنید، من فقط این رو بهتون گفتم تا اگه اسنیپ رو پیدا کردین او را سریعا نکشید.
دیگران با اکراه استدلال هری را پذیرفتند، اما اخبار جدید در مورد اسنیپ در این دیدار باعث ناامیدی در مورد کاری که او آن روزعجیب انجام داده بود می شد. اعضای محفل قبول داشتند که دیدار جدید راه قبلشان را تغییر میدهد. جینی که در طول جلسه از هری حمایت کرده بود، اکنون به وضع کناره گیروسرد خود بازگشته بود و بدون هیچ حرفی اتاق نشیمن را ترک کرد.
هری صدا کرد: دابی لطفا بیا اینجا دو صانیه بعد دابی با صدای سوت مانندی ظاهر شد،
هری هیچ وقت نفهمیده بود که او چگونه در هر جایی که بخواهد ظاهر می شود.
_هری پاتر،قربان . چه کمکی از دست دابی برمی آید، دابی صدای شما رو شنید.
رون و هرميون از اینکه هرى دابی را صدا زده بودغافلگيرشدند. هری چیزی در مورد خانه دوستان جن به آنها نگفته بود.هر دوی آنها از دابی که به سوی آنها تعظیم کرده بود استقبال کردند.
هری گفت: ممنون که آمدی دابی
 سپس او را به سمت تختش در اتاق رون برد، جایی که وقتی هری از جنگ برگشته بود پناهش دادند.او به آنها گفت: رفقا من احتمالا بایدبه شما می گفتم، بهر حال من دابی را رازدار خانه ام کرده ام
 دو رفيق تا مدتی گیج بودند تا اینکه هرميون لبخندی زد وگفت: این فکر عالیه،هری.من نمی دونستم که جن های خانگی هم می توانند رازدار باشند،هیچکس انتظار این کار تو رو نداشت. 
دقیقا،این همون چیزیه که من بهش فکر می کردم،بعلاوه من به دابی اندازه ی تواعتماد دارم. با این حرف دابی دستپاچه شد،هری ادامه داد: دابی،لطفا آدرس من رو به رون وهرمیون بده، من اجازه این کار رو بهت میدم
جن صندوق كوچك نوشته‌شده‌اش انداخت و با غروراز اینکه دارد به عنوان رازدار اینکار را میکند سرش را بالا گرفت. اوآدرس را بر روی دوتکه کاغذ نوشت(او خیلی تمرین کرده بود تااین را درست بنویسد) وبه هریک ازآنها داد. دابی همان طور که هری به او آموزش داده بود به آنها گفت:شما باید وقتی که نشانی رو حفظ شدین ورق را آتش بزنید.
هری به او لبخند زد وازاو تشکر کرد، و دابی به خانه گریمولد برگشت. 
خری گفت:ما الان به خانه من میریم ومقداری پودرپرواز از درون کیسه اش برداشت:
الان فقط شما وریموس میتونید به اونجا برید و از این به بعد من این جوری از اونجا مراقبت می کنم، ما باید ملاقات کنندگان دیگری نیز داشته باشیم، اما من باید ترجیحا اونجا رو از این راه مراقبت کنم.
هرمیون باید خانه شان برمیگشت، بنابراین آنها پذیرفتندکه فردا برای نهارهمدیگررا ببینند.
به رغم اعتراض خانم ویزلی وعصبانیت جینی هری از خانه خارج شد.شماره17گریمولد.
اونباید تا مدتی به پناهگاه برمیگشت.  







فصل نهم :
ترسناک تر از آراگوگ 

دابی نهاری خوشمزه برای هری و دوستانش آماده کرده بود ، و در مدت کوتاهی آنها مسئولیت خود را فراموش کرده و شروع به لذت بردن از حضور در کنار هم کردند. رون و هرمیون به نوبت به شوخی و مسخره کردن هم دیگر پرداختند و هری هم در شادی و خنده آنها سهیم شد.
رون با مسخره گی گفت :  باید دیروز موهاتو میدیدی ، به زحمت از در تو می رفت . یادت باشه هر موقع  خواستی اونجوری ، اون موقع صبح ظاهر بشی قبلا خبرمون کنی .  حتی از آراگوگ هم وحشتناک تر بود .
اگر روز یا موقعیت دیگری بود ، این امکان وجود داشت که هرمیون دلخور بشه ، اما او به قدری شاد و به خاطر بهبودی هری  آسوده خاطر بود  که هیچ چیزی نمی توانست حال خوشش را  بهم بزند.
در جواب رون گفت :   خوب ، میدونی آقای ویزلی کاملا واضحه که شما نگاهی به خودتون ننداختید ، موهای شما در بیست جهت مختلف سیخ شده بود . یه جورایی از وضع همیشگی موهای هری هم بدتر بود.
 و فریاد همراه با خشم ساختگی هری  که  : هی ، من به این موضوع چه ربطی دارم  ؟  باعث خنده هرسه نفر آنها گردید به طوری که در پهلو هایشان احساس درد کردند. این که دابی در مورد این  سه جادوگرو ساحره نوجوان چه فکری می کرد ، ما تنها می تونیم حدس بزنیم .
بعد از خوردن شرینی های بزر گ و خوشمزه جن خانگی ،  آنها به واقعیت باز گشتند . هری آهی کشیدو گفت  : بیاید شروع کنیم  و هرسه آنها با بی میلی به قصد اتاق نشیمن ،آشپزخانه را ترک کردند .
دابی  به زیبایی تمام اتاق را آراسته بود ، او با تغیردادن  مکان مبلمان و قرار دادن آن در نزدیکی آتش دان ، باعث شد تا سه دوست هرسه با تکان سر خود از وی تشکر کنند.
هرمیون  توضیح داد : باید بگم ، اگه دابی جن خونگی من بود ، به سختی می تونستم اونو آزاد کنم . آیا کاری وجود داره که اون نتونه انجامش بده ؟
 و هری بیشترین تلاش خود را کرد تا قیافه اش تغیری نکند.  از آنجایی  که خانه به هری تعلق داشت ، بزرگترین و راحترین صندلی متعلق به او بود ، و هرمیون و رون هم به ترتیب بر روی صندلی و مبل کناری نشستند.. آنها به هری نگاه کردند ، که به مبل تکیه داده و به سقف نگاه می کرد .انگاری نمی دانست از کجا باید شروع کند.
هرمیون با حس  این عدم تصمیم گیری او شروع به صحبت کرد :  موضوع چیه هری ؟ موقعی که تو با هوراکسس میجنگیدی ، نمی دونی ما دوتا چه حالی داشتیم به خصوص بعد از این که تو اون آبو خوردی .  
هری اندیشناک ، درحالی که هنوز به سقف می نگریست گفت :  نمی تونم  واقعا توضیح بدم . اولش انگار داری  مواد مذاب می خوری  . همه  اعضای داخلیم تحریک شده بود . 
 او به خود لرزید و و به جلو صندلی متمایل شد ، اما هنوز هم چشم هاشو رو چیزی متمرکز نمی کرد. توضیح داد :  بعد قدرت هوراکسوسو احساس کردم که داشت دنبال یه چیزی می گشت ، فکر کنم روحم ، و بعد او متوجه اینجا شد   و به منطقه ای زیر  دنده ها و بالای شکم اشاره کرد .  سرانجام  تونستم روش تمرکز کنم و بعد اون با من حرف زد . 
 هرمیون و رون هر دو گیج شده بودند و رون پرسید : اون با تو حرف زد ؟
 بهتره بگیم ارتباط برقرار کرد . چون درحقیقت با صدا صحبت نمی کرد ، اما  من کاملا می فهمیدم که اون چی میگفت . سعی میکرد تا منو با قدرت وسوسه کنه ؛ که می تونیم بزرگ بشیم البته اگه  من بهش اجازه می دادم که با  روح من یکی بشه. سعی میکرد به این وسیله  یا راه دیگه ای منو  شکست بده . منم یه جورایی دستش انداختم و گفتم  من به اندازه کافی قدرت دارم و احتیاجی به قدرت بیشتری ندارم . اون واقعا شیفته من نبود تنها گفت من انتخاب شده ام . 
رون و هرمیون هر دو مسحور وار گوش می دادند ، و هری به فضایی میان آن دو می نگریست.
 احساس میکردم می تونم به راحتی از بین ببرمش ،چون قدرت زیادی داشتم . مثل یه مسابقه کشتی ، که من اون کشتی گیر قویه بودم ، اما نمی تونستم رقیب رو از دور خارج کنم.  نمی دونستم چه حرکتی انجام بدم یا چه استراتژی رو به کار ببرم . خیلی خسته شده  بودم ، اما می دونستم که هوراکسس هم به همون اندازه داره رنج می کشه . هردوی ما برای تنفس و انرژی گرفتن  نیاز به عقب نشینی داشتیم و من صدای پروفسور دامبلدور و شنیدم که  گفت قدرت من در عشق منه . بنابراین شروع به فکر کردن به تمام چیز هایی کردم که دوستشون داشتم ، میدونستم تنها یه حمله دیگه در درون من باقی مونده. به خودم گفتم نمیتونم اجازه بدم شکست بخورم اما می دونستم که اگه کار هوراکسس رو در اون موقع تموم نکنم ، همه چیز تموم خواهد شد . هوراکسس روح منو در اختیار خواهد گرفت و من به ولدومورتی دیگر تبدیل خواهم شد .
هیچ صدایی در اتاق نشیمن به گوش نمی رسید ، رون و هرمیون حتی عضلات خود را تکان هم نمی دادند .  هری چند لحظه ای ساکت شده و بعد  ادامه داده بود  ، بنابراین آنها هیچ کاری نکردند تا نکنه قطار افکارش متوقف گردد . جادوگر جوان به پرتره ای بر روی دیواری که متعلق به نیاکان  سریوس بود خیره شده بود اما ، آن را واقعا نمی دید . سرانجام  چشمانش دوباره تمرکز یافت و به دوستانش نگاه کرد . برخاست و نا خودآگاه به کنار آتش دان برای گرم کردن خود رفت ، اما  اون روز هوا گرم بود آتشی در آن وجود نداشت . 
 آخرین حمله ام موفق آمیز بود ، می تونستم احساس کنم که دیگر هوراکسسی وجود نداره . اون نمرده بود ، فقط دیگه وجود نداشت .  هری سری تکان داده ادامه داد : این چیزیه که نمیشه  توضیحش داد .فقط میدونم که اتفاق افتاده . دامبلدور هم یه همچین چیزی رو در کتابچه اش نوشته . الان می فهمم که اون چی می گفت .تو یه لحظه فهمیدم که تموم شده . به زیر کشیده شدم و به سیاهی فرو رفتم. همون جوری که شما ها منو برگردوندید. شما ها چی کار کردین ؟
رون و هرمیون به نوبت هری رو در جریان کارهاشون قرار دادند و هری به تائید سرش را تکان داد .
و سرانجام وقتی آنها برای هری توضیح دادند که در دوران کمایش چه اتفاقاتی افتاده ،هرمیون توضیح داد : خیلی عجیب بود ، هر روز مادام پامفری می اومدو می گفت  تو حالت خوبه  ، فقط  تو بلند نمی شدی. چیزی یادت هست ؟
 راستش خیلی چیزها رو یادم میاد . نمی دونم دقیقا چقدر تو کما بودم اما ، حداقل تو چند روز آخر می دونستم که تو کمام ، حتی گاهی وقتها حرفهای کسانیو هم که توی اتاق بودند می شنیدم . اما فقط نمی تونستم بیدار شم . در واقع می دونستم که نباید بیدار شم ، بنابراین حتی تلاش هم نکردم.  هری به صندلی راحتیش بر گشته بود ، که بزرگیش به قدری بود که لاغری او را بیش از حد معمول نشان می داد .  بدنم خوب بود اما روحم نیاز به ترمیم داشت، واین همه اونچیزیه که من تونستم ازش سر در بیارم. 
هری موضوع را همین جا تمام کرد . دلش نمیخواست به آنها بگه که احساس میکنه چیزی درست نیست. چیزی کامل نیست.  هوراکسس نابود شده بود اما نه بدون آسیب رساندن.
فضای اتاق نشیمن  را حالت  افسردگی شدیدی فرا گرفته بود و هری فکر کرد زمان آن است که  از این افسردگی بکاهد.
 او نتیجه گرفت   در هرحال ، می تونم بگم موفقیت بزرگی بود ! ما یه هوراکسس رو با حداقل آسیب  نابود کردیم و به وسیله وزارت خونه هم دستگیر نشدیم . و ما محفل رو هم به عنوان پشتیبان داریم و الان میدونیم که با چه جورچیزی سر و کار داریم . خیلی امیدوارانه است .
 هرمیون در جواب گفت : اما تو می تونستی به بدترین وجه ممکن آسیب ببینی . باید دفعه بعد بیشتر مراقب باشیم.
هری در موافقت گفت : خوب می تونیم در باره بعضی چیز ها بیشتر مراقب باشیم . این درسته . اما  از آن جایی که این منم که صدمه دیدم ، بهتون گفته بودم  که این کار خیلی خطرناک خواهد بود ، و راحت تر هم نخواهد شد ، هرمیون . درسته  هوراکسس منو نکشت ، حداقل نه از روی عمد ،  چون  فکر می کنم اون جوری خودش هم میمرد. اون به روح من نیاز داشت . و این یه خطر بزرگه . اون  میتونه در من به وجود بیاد .
رون با ریشخند گفت : تو هیچ وقت سیاه نخواهی شد . و اصلا برام مهم نیست که هوراکسس با تو چی کار کرده . هرمیون هم درموافقت سرش را تکان داد .
هری به شدت سرش را تکان داد و گفت : شما ها نمی فهمید . اگه هوراکسس برنده بشه ، اون وقت روحی که در بدن من وجود داره روح ولدومورته . نه روح من . نمی بینید چقدر این موضوع خطرناکه ؟ خیلی ها میگن من قدرت مندم ، خوب دراون صورت روح ولدورمورت قدرت من رو کنترل خواهد کرد . 
 دو نفر دیگر می دیدند که هری از  افکارش  آشفته است .  او سرش را با دستانش گرفت و آرنجش را بر زانویش قرار داد و در فکر فرو رفت .  سرانجام  پشتش را صاف کرد و قاطعانه گفت : اگه اون اتفاق افتاد ، شما ها باید منو بکشید . . فهمیدید ؟ اون من نیستم ، اون ولدومورته در بدن من . شما ها باید منو بکشید !
هرمیون  درحالی که از نتیجه این گفت و گو بهت زده شده بود صادقانه زمزمه کرد  :  هری ، من مطمئن نیستم بتونم اون کار رو انجام بدم .  رون  هم گیج زده نشسته بود و حرفی نزد.
هری به آنها نگاهی کرد ، بهترین دوستانش را ارزیابی کرد و با اطمینان گفت :  شما انجام خواهید داد ، اگر مجبور باشید . می دونم که میتونید و بیاید امیدوار باشیم که کار به اونجا نکشه.
****
در طول چند روز بعدی ، رون و هرمیون در زمان هایی مشخص به خانه شماره 17 میدان گریمولد می آمدند تا درمورد قدم بعدیشان صحبت کنند. بعد از انفجار خشم هری در اولین دیدارشان ، دیگر دیدار های آنان همراه با شادی و خنده به مانند اولین نهارشان نبود . هری از اینکه  همه چیز را برای همه کس  خراب کرده احساس بدی داشت اما ، باور داشت اونی که گفته حقیقی و لازم  بوده است.
اولین موضوع گفت و گوی آنها در مورد موقعیت  هوراکسس ها بود و تا آنجا که می دانستند :
دفتر خاطرات ریدل -  نابودشده  به وسیله هری
انگشتر اسلایترین – نابود شده به وسیله دامبلدور
فنجان هافلپاف – نابود شده به وسیله هری 
آویز اسلایترین –  شاید نابود شده توسط R.A.B 
ناجینی – آیا واقعا یه هوراکسس است . دامبلدور که این گونه تصور می کرد .
ششمین هوراکسس نا معلوم -  هنوز مطمئن نبودند که آیا ششمین هوراکسس هم توسط ولدومورت ساخته شده یا نه . اما دامبلدور معتقد بود که ساخته شده و هری هم به خاطر خاطره گفت و گوی اسلاگهورن و ریدل باهاش موافق بود.
ولدومورت – آخرین قطعه روحش که در بدن وی قرار دارد.
در فکر هری ، مورد اضافی هم به این لیست اضافه شده بود ، هری پاتر . او بیشتر از همیشه باور داشت که قطعه ای از روح ولدومورت در درون او وجود دارد ، حتی اگر یک هوراکسس نباشد . این یک ورق مهم بود که اثرش ناشناخته و غیر قابل شناخت بود.
در قدم بعدی چه کاری باید انجام می دادند ؟ خیلی خوش شانس بودند که دفتر چه  دامبلدور آنها را به سمت فنجان راهنمایی کرد ، اما  الان آنها به خودشان متکی بودند . و تنها  گواه مستدل آنها یادداشتی بود در آن آویز قلابی  که  از R.A.B   درغار به جا مانده بود . آنها گمان میکردند که  می توانند این R.A.B  ناشناس را که زمانی یک مرگ خوار بوده و احتمالا  اکنون مرده را شناسایی کنند .
آنها سعی کردند اسم تمام مرگ خوارانی را که می شناختند به یاد بیارند : نات ، اوری ، مالفوی ، لسترانج ، اما آنها فقط تعدادی از پیروان ولدومورت را می شناختند ، خصوصا اگر مرده ها را هم به حساب می آوردند ... اما این هرمیون بود که متوجه شد واضح ترین نام را از قلم انداخته اند.
هرمیون گفت : هری ! سیریوس نگفته بود که یه برادر داشته ؟ اسمش هم ممکنه بلک باشه ...؟
هری روی پیشانی اش زد و گفت : چه جوری میشه من اینقدر خنگ بشم ؟ البته که همونه ! اسمش رگولیوسه ، پس دو حرف از سه حرف اول اسمش جور شده! نمیدونم اسم میانیش چیه! یادمه سیریوس ، شایدم ریموس بهم گفته بودن که اون اول یه مرگ خوار شد و ولدومورت رو حمایت کرد ، اما وقتی فهمید ولدوموروت چه انتظاری ازش داره سعی کرد خودشو کنار بکشه .
رون حرف هری را خلاصه کرد : خب ، این به خوبی با متن جور در میاد . رگولیوس بلک مظنون شماره1.
هرمیون پرسید : کسی اسم میانیشو میدونه؟ شاید بتونیم از ریموس بپرسیم!
هری که ترجیح می داد با ریموس در این مورد مشورت نکنه به آنها یادآوری کرد : این خونه بلکهاست ! شاید چیزی تو خونه باشه که بتونه بهمون بگه . 
آنها شروع به گشتن تمام خانه کردند ، اما به نظر می رسید سریوس تمام وسایلی که به یه نحوی با خانواده اش ارتباط داشته را نابود کرده . تعداد دفعات کمی با نام رگولیوس بلک برخورد کردند ، و در هیچ کدام از این دفعات نامی میانیی ذکر نشده بود. بعد از گذشت چندین ساعت بی هوده ، ناگهان هری متوجه شد در تمام این مدت چه قدر احمقانه برخورد کرده ... به رون و هرمیون گفت : یه لحظه صبر کنید . من میدونم کی نام میانیش را میدونه و اون حتی اگه دلش هم نخواد مجبوره که بهم بگه .
آن دو با سردرگمی نگاهش می کردن و تنها هنگامی که هری کریچر را صدا زد ، موضوع را فهمیدند.
با صدای پاق بلندی جن خانگی ظاهر شد ، در حالیکه از همیشه مفلوک تر و بیچاره تر به نظر میرسید . او خمیده تر از قبل شده بود انگاری در همان حالت تعظیم به اربابش خشک شده . موهاش خاکی و کثیف بود و به طور غیرقابل تحملی بوی بدی می داد . شاید گندیدگی کلمه بهتری برای توصیفش می بود.
هری که نمی خواست حتی لحظه ای بیشتر با جن خانگی اش بماند ، مستقیما سر اصل مطلب رفت و گفت : کریچر من می خوام نام میانی رگولیوس بلک و بدونم .
کریچر جواب داد : ارباب رگولیوس ارباب خوبی بود. بانوی من بهش افتخار می کرد . نه مثل پسر دیگرش که به اصل و نسبش خیانت کرد .کریچر به ارباب جدیدش کمک نمیکنه . اسم ارباب رگولیوس رو نمی گه ، نه نمی گه ! 
کریچر همون طوری که عادتش بود نیمی با هری و نیمی با خودش حرف میزد. هری نتوانست جلوی حس ترحمش را نسبت به این موجود مفلوک بگیرد ، هرچند ، هنوز هم به خاطر دروغی که باعث مرگ پدر خوانده اش سریوس بلک شده بود نفرت عظیمی را نسبت به او احساس می کرد .
هری با صدایی بلند تر از قبل گفت : کریچر ، من از تو نمی پرسم ، دارم بهت دستور میدم که بهم بگی نام میانی رگولیوس بلک چی بود .
کریچر اندکی سعی کرد از این دستور مستقیم سرپیچی کند ، اما بعد از چندین سال جن خانگی بودن می دانست که قدرت جادویی مانع سرپیچی او از فرمان هری خواهد شد.
کریچر گفت : بانوی من پسر محبوبش رو رگولیوس آپولو بلک نامید ، کسی که دارای خون اصیل بود و به اصل و نسبش پای بند موند. نه یه دو رگه مثل ارباب با دوست موقرمزش که یه گند زاده رو به خونه ی بانو آوردن.
هری نعره زد : کریچر ، به تو دستور می دم هرگز کلمه گند زاده رو استفاده نکنی ، فهمیدی ؟ 
کریچر عصبانی شد ، چرا که گند زاده یکی از کلمات محبوبش بود . او که مجبور به جواب دادن بود ، با تکان خفیف سرش جواب مثبت داد . احساس دلسوزی هری برای خدمتکارش از بین رفته بود و دلش می خواست به سرعت از جلوی چشمانش دور شود.
برا همین ادامه داد : برگرد به هاگوارتز کریچر بهت دستور میدم به محض رسیدن به اونجا بری حموم ، و موهای سرت رو بشوری . برو ! 
عصبانیت کریچر بیشتر شد اما با صدای پاق بلندی نا پدید شد . 
اگرچه هرمیون به دلیل رفتار هری با کریچر ناراحت بود ، اما دیگر حس همدردی خاصی با او نمی کرد . او در حالیکه تلاش می کرد توجه هری را از کریچر و خشمش نسبت به او پرت کند گفت : پس ممکنه رگولیوس متنو نوشته باشه .
رون اضافه کرد : آره مگه چند تا آ . ر . ب داریم ؟ تازه همه چیزم باهاش جور در میاد.
هری سرش را تکان داد ، اما به نظر نمی رسید که کاملا متقاعد شده باشد ، بعد از چند لحظه متوجه شد که چه چیزی او را آزار می دهد . رو به دوستانش گفت :ممکنه در مورد رگولیوس حق با شما باشه  ، ولی یه مشکلی وجود داره ! اون چه جوری جاودانه سازو خودش به تنهایی برداشته؟ فکر نمی کنم حتی دامبلدورم میتونست به تنهایی از اونجا بیرون بیاد.اگه من مجبورش نمیکردم نمی تونست تمام معجونو بخوره ، و فکر نمی کنم می تونست به تنهایی از اونجا بیاد بیرون.
هرمیون سرش را به علامت موافقت تکان داد و گفت : این نکته ی مهمیه هری، با چیزایی که راجع به روگولیوس می دونیم ، که البته خیلی هم زیاد نیست ، به نظر نمی آد آدم خاصی باشه . مطمئنا هم مثل دامبلدور نبوده .
در نهایت آنها به این نتیجه رسیدند که روگولیوس حتما دستیاری داشته است . البته هیچ اطلاعی از هویت آن دستیار نداشتند . اگر می توانستند پیدایش کنند، شاید می فهمیدند که آیا آویز اسلایترین نابود شده است یا نه .
رون پیشنهاد داد : میتونی دوباره از کریچر بپرسی.
هری که روحیه اش در طول آن روز به شدت افت کرده بود با خشم گفت : شاید ، ولی دیگه نمی خوام اون آشغالو ببینم ... ولی یه دقیقه صبر کنید ، شاید اون یکی جن خونگی بتونه کمکون کنه . دابی لطفا بیا اینجا .
جن خانگی با ظاهری  خوشایند تر با صدای پاقی به سرعت از راه رسید ، در حالیکه از هیجان بالا و پایین می پرید .
هری شروع به صحبت کرد : دابی ، تو برای مدت طولانی به خانواده مالفوی تعلق داشتی ، درسته .
صورت دابی با شنیدن این نام به سرعت تیره شد و گفت :بله ، اونا اربابای بدی بودند. جادوگران بد . دابی به عنوان برده تو اون خانواده به دنیا اومد ، سالهای سال پیش .
هری که نگران بود شاید دابی از یادآوری گذشته خشنود نباشد ادامه داد: تو براشون چند سال کار کردی؟
دابی گفت : اوه ، جن ها یخونگی مثل جادوگراها نمی شمرند . دابی نمی دونه جند سالشه. اما دابی برای اونا سالهای خیلی طولانی کار کرد.
هری پرسید : وقتی لوسیوس مالفوی به دنیا اومد تو اونجا بودی؟
دابی جواب داد : بله من به پرستاری از ارباب لوسیوس مالفوی کمک می کردم . وقتی یه جادوگر کوچیک بود.
به ذهن هری خطور کرد که دو خانواده اصیل زاده سطح بالا می توانند با هم روابط اجتماعی داشته باشند بنابراین پرسید :آیا وقتی لوسیوس داشت بزرگ می شد خانواده بلک رو دیده بودی؟
دابی از اینکه می توانست کمک کند بسیار هیجان زده شده بود گفت : بله ، بله هری پاتر . خانواده بلک و مالفوی هر از گاهی همدیگرو میدیدن. بعضی وقتها  خانواده بلک به قصر مالفوی می اومدند . بعضی ها هم خانواده مالفوی به اینجا می اومدن ،محل زندگی خانواده بلک .
هر ی که میدانست سریوس ، لوسیوس و رگولیوس تو یه رده سنی هستند پرسید: پس تو رگولیوس و سیریوس بلک رو می شناختی . درسته؟
دابی جواب داد : لوسیوس با رگولیوس بازی می کرد . بله من رگولیوس رو بارها دیده بودم .
هرمیون که تا این لحظه ساکت مونده بود با فهمیدن منظور هری از این سوالها پرسید : مگه لوسیوس از رگولیوس بزرگتر نبود ؟ چرا اونا با سریوس بازی نمی کردن؟
دابی توضیح داد : لوسیوس و سریوس از هم متنفر بودن . هیچ وقت با هم بازی نمی کردن. فقط باهم دعوا می کردن. اما لوسیوس و رگولیوس همدیگرو دوست داشتن.
هری به این موضوع  که لوسیوس به رگولیوس در دزدیدن و نابود کردن آویز کمک کرده باشه ،شک داشت . ( البته اگر واقعا نابود شده بود)به همین دلیل کوتاه نمی آمد : همه این اطلاعات خیلی مفید بود ، متشکرم . تو میدونی که آیا رگولیوس دوست دیگری هم داشته؟
دابی جواب داد : دابی خیلی رگولیوس رو نمی شناخت ، اما دابی تو مهمونی های بزرگ زیادی خدمت کرده ، جایی که خانواده بلک هم می اومدن . دابی یادشه که رگولیوس بعضی وقتا با دوست دامبلدور بازی می کرد ، اسنیپ.
هری نیمه متعجب پرسید : رگولیوس با اسنیپ دوست بود ؟ 
رون و هرمیون  با شنیدن خبری که برای همه شون سورپرایز بزرگی بود ، در صندلی هایشان وارفتند.
بله ، دابی اسنیپ و رگولیوس رو دوست نداشت . پسرای خوبی نبودن . جادوگرای  خوبی نبودن. ارباب لوسیوس تو مهمونی های بزرگ همیشه باهاشون بازی می کرد ولی سیریوس نه . اون فقط بحث میکرد و دعوا راه می انداخت.
هری از اینکه پدر خوانده ی محبوبش ، سیریوس بلک ، با سه جادوگری که در آینده  مرگ خوار می شدند، نمی ساخت ، احساس غرور کرد.
رون پرسید : آیا رگولیوس دوست صمیمی دیگری داشت که تو بشناسیش؟ 
دابی جواب داد : دابی نمی دونه . اما دابی میدونه که رگولیوس جادوگر بدی شد . از لرد سیاه اطاعت کرد. دابی شنید که ارباب ها در موردش حرف می زدن. دابی شنید که رگولیوس توسط لرد سیاه کشته شد. لرد سیاه از دستش عصبانی بود، دابی نمیدونه چرا؟
 هری در حالیکه با دستش به جن خانگی اشاره می کرد که می تواند برود گفت : متشکرم دابی ، تو خیلی کمک کردی..... خب ، شما ها چه فکری می کنید ؟ ممکنه اسنیپ به رگولیوس کمک کرده باشه تا آویز رو بدزده؟
هرمیون گفت : ممکنه ، اما هیچ راهی غیر از پرسیدن از خود اسنیپ وجود نداره ، که من شک دارم اون بیاد به ما بگه ، حتی اگر طرف خودمون باشه .
هری غرید : باور کنید اون حرف میزنه . 
 هرمیون و رون با دیدن خشم و عصبانیت هری  شگفت زده شدند .
هرمیون اشاره  کرد : ما داریم از خودمون حرف در می آریم . رگولیوس ممکنه دوستای زیادی داشته باشه که بهش کمک کردن ، و ما هیچ راهی برای پیدا کردن اسنیپ نداریم . اون حتما پنهان شده.
رون پیشنهاد داد : می تونیم براش جغد بفرستیم.بگیم که باید ببینیمش، و اینکه دامبلدور به تو گفته که اون طرف ماست . شاید اون قبول کنه که باهامون حرف بزنه .
هرمیون گفت : من مطمئنم اون خودشو نمودار نا پذیر کرده.و گرنه وزارت خونه به راحتی می تونست براش یه جغد بفرسته.
سه دوست در حالی به پشتی صندلی های شان تکیه دادند که فکر می کردند به بن بست رسیده اند . هری به اسنیپ و دامبلدور فکر می کرد . چیزی وجود داشت که فقط اون دو نفر می دونستند . دامبلدور در مورد آن با هیچ کس حتی هری هم صحبت نکرده بود . یادآوری دامبلدور، شبی که او کشته شد را به خاطرش  آورد  . ضعفش از نوشیدن معجون ، افسونی که او را کشت ، نگاه اسنیپ ، دیدن بدن رنگپریده مدیر بیرون قلعه در تاریکی ، و بعد شنیدن صدای حزن انگیز فاوکس.
هری ناگهان از صندلی اش جستی زد و فریاد کشید : یه دقیقه صبر کنید . فاوکس چی ؟ ققنوس ها می تونن کارهای زیادی بکنن که جغد ها نمی تونن ، اونا به طرز فوق العاده ای باهوشن . من شنیدم که دامبلدور دستورهای سخت و پیچیده ای به فاوکس می داد و اون کاملا می فهمید . شاید افسون نمودار ناپذیری نتونه کاری به کار فاوکس داشته باشه . اون می تونست هر وقت که می خواست در داخل قلعه ناپدید بشه، در حالیکه هیچ کس دیگه ای نمی تونست .
 هرمیون که به شدت تمرکز کرده بود گفت : شاید حرفت درست باشه هری ، ولی فاوکس هر کاری می کنه که دلش بخواد. در ضمن ، فاوکس پرنده ی دامبلدور بود نه تو.
هری حرف او را تصحیح کرد : فاوکس یه حیوون دست آموز نبود .  اون با دامبلدور مونده بود چون دلش میخواست ، وگرنه می تونست هر جا که دلش بخواد بره.
هرمیون موافقت کرد : حق با تو ست . ولی حرف من اینه که شاید فاوکس قبول نکنه. اگه فاوکس پیغامو وقتی به دستش برسونه که اون پیش مرگ خوارا ست چی؟ این میتونه همه چیزو خراب کنه .
رون که از ایده هری خوشش اومده بود گفت: می تونیم به فاوکس بگیم نامه رو فقط در شرایطی به اسنیپ بده که تنها باشه. فاوکس میتونه این کارو بکنه .
هری گفت : فاوکس می تونه . ولی حق با هرمیونه . خیلی باید حواسمون جمع باشه ، باید ببینیم اصلا فاوکس با صدا  زدن ما می آد یا نه . وقتی تو دخمه اسرار بودم که اومد ....
هرمیون آهی کشید و گفت : باشه . ما در هر حال باید اسنیپ رو پیدا کنیم ، چه بدونه آویز نابود شده چه ندونه .
هری تصمیم نهایی را گرفت و گفت : درسته . ما باید براش برنامه ریزی کنیم.








فصل دهم :
چه بخوای ، چه نخوای

هرچه که سه دوست جلوتر می رفتند مشکلات بیشتر و بیشتر میشد. هر موقع خیال می کردند از تمام جوانب  و زاویه ها قضیه را بررسی و حل کرده اند، مشکل جدیدی سر بر می آورد. شاید مشکل ترین جنبه دانستن این موضوع بود که برنامه هایشان کاملا به تمایل فاوکس به کمک کردن بستگی داشت. به نظر مناسب نمی رسید یک  موجودی جادویی را صرفا برای  اینکه از او درباره تمایلاتش بپرسی ، صدا بزنی. حتی اگر  تمام این مشکلات حل می شد، مسئله ی غیر قابل حلی هنوز وجود داشت ، وریتا سرم. وریتا سرم کاملا با دنیای جادویی در ارتباط بود. معجونی که شخص را وادار به راست گویی می کرد ، در هر معجون فروشی دادو ستد نمی شد، برای ساختنش باید اجازه صادر می شد ، این مسئله وقت زیادی را هدر می داد حتی اگر نیاز قانونی به گرفتن وریتاسرم وجود داشت . به علت وقت زیادی که می برد و مواد سختی که در آن وجود داشت ، تهیه اش به دست سه دوست نیز غیر ممکن  به نظر می رسید . این معجون حتما در مغازه های جادوی سیاه خرید و فروش می شد. اما هری، رون و هرمیون از آن دسته آدم هایی نبودند که بدانند این مغازه ها کجا هستند . یک آدرس بدیهی بود، کوچه ناکترن ، اما در کدام مغازه ؟ چگونه می توانستند بپرسند ؟ این پیشنهاد هم مطرح شد که از وریتا سرم بگذرند ، اما معلوم شد که چنین چیزی غیر ممکن است. وریتا سرم باید تهیه می شد . آنها  تمایل چندانی به دزدیدنش نداشتند ، هرچند که به نظر می رسید اگر بتوانند بدون لو رفتن آن را بدزدند ، عملی ترین کار ممکن باشد.
این مسئله باعث شد که هری باری دیگر به یاد اسلحه مخفی اش بیافتد. جن خانگی که با صدای پاق آهسته ای رسیده بود ، پرسید: هری  پاتر دابی را صدا زد؟ 
جن ها ی خانگی خیلی بی صدا تر از بیشتر جادوگرها ظاهر می شدند. هری شروع به صحبت کرد: دابی ، متنفرم که اینو ازت بخوام ، اما ما به مشکل بزرگی برخورد کردیم. باید مقداری وریتا سرم تهیه کنیم . معجون راستگویی. ما فکر کردین شاید تو بدونی پروفسور اسلاگهورن تو دفترش وریتا سرم داره یا نه . 
حتی اگر جن خانگی با شنیدن این سوال شگفت زده هم شده بود ( هرچند که شگفت زدگی جزو عادات جن ها نبود ) به خوبی توانست این حس را پنهان کند .در عوض به سرعت جواب داد : دابی چیز زیادی در مورد دفتر اسلاگهورن نمی دونه ، دابی مجبور نیست دفتر اونو تمیز کنه . اما دابی می دونه چه جوری معجون رو تهیه کنه .
سه شنونده با شنیدن این حرف از جا پریدند . هری از او خواست بیشتر توضیح دهد.
دابی جن های خانگی زیادی رو میشناسه ، هری پاتر . دابی یه پسر عمو داره ، اسمش کُرُکیه. کُرُکی یه جن خونگیه . ارباب کرکی یه جادوگره ، یه جادوگر بد. دابی فکر می کنه فامیلی اش لوینگستونه .( livingstone ) . لوینگستون معجون های بد درست می کنه و به جادوگرهای بد می فروشه . ارباب مالفوی دابی رو بارها فرستاد تا برای قصر مالفوی  معجون ببره.خیلی اسرار آمیز. معجون های بد.
هرمیون که خیلی از این جن کوچک خوشش آمده بود ، با محبت پرسید: ممکنه یه مقدار وریتا سرم برای ما تهیه کنی؟
دابی جواب داد : دابی فکر می کنه بتونه. دابی باید کرکی رو ببینه . دابی مدتهاست که کرکی رو ندیده، چون دابی دیگه برده ی مالفوی ها نیست.
هرمیون با قاطعیت گفت : درسته دابی ، تو الان یه جن آزادی و یه روز ما همه ی سعیمون رو می کنیم تا همه جن ها رو آزاد کنیم. 
هری صورتش را مجبور کرد تا بدون حرکت باقی بمونه و دابی پاهایش را با حالتی عصبی تکان داد ، اما جن های خانگی در همه حالات هیجان زده هستند و هرمیون متوجه چیز خاصی نشد .
هری تازه می فهمید چقدر هوش به خرج داده که جن خانگی را برده خود و جزو گروه خودشان کرده . جن خانگی می توانست کارهایی را که آنها از عهده ی انجامش بر نمی آمدند انجام دهد .. او به دابی گفت : ما ازت ممنون میشیم اگه بتونی با کرکی هماهنگ کنی و وریتا سرم رو برامون تهیه کنی . حتی اگه لازم باشه براش پول بدیم هم مشکلی نیست.
دابی توضیح داد : بله هری  پاتر ، دابی میتونه هماهنگ کنه . اما دابی باید مراقب باشه ، نباید توسط لوینگستون بد و زن بدش دیده شود. آنها از جن های خانگی مهمان خوششون نمی آد .
دابی به محض تمام شدن حرفش رفت . و هری امیدوار بود دابی بتواند کاری را که آنها نمی توانستند انجام دهند ، انجام دهد. بعد از تهیه معجون می بایست ، به فکر برنامه ای برای ارتباط برقرار کردن با سوروس اسنیپ می بودند. 
هرمیون هر روز برای هری روزنامه پیام امروز را می خرید .چرا که هری نمی توانست خطر کند و آدرسش را به روزنامه بدهد . هرمیون که معمولا قبل  از دیدن هری هر صفحه آن را با دقت خوانده بود ، مقاله های جالب توجه را به آنان نشان می داد . اواخر آگوست ، تعدادی از مقاله ها ، به هاگوارتز اشاره کردند و اسم پروفسور مک گوناگال به طور منظم در روزنامه ها دیده می شد .
روزنامه به طور آشکار به او حمله نمی کرد ، چرا که او کاملا مورد اعتماد دامبلدور بود ،و دامبلدور مرحوم هم اکنون نزد مردم بسیار ارزشمند و محترم می نمود. مرگ بهترین راه برای بالا بردن تشویق و احترام است.
پیام امروز به خوبی مشخص کرده بود که مک گوناگال قصد ندارد تا به عنوان مدیر کار کند و تاکید داشت او را مدیر موقت بدانند . هیئت مدیره هاگوارتز هم در صدد پیدا کردن مدیر دایمی برای آنجا بودند. 
اینکه آیا مدرسه روز اول سپتامبر شروع می شود یا نه هنوز در پرده ابهام بود و آنها هر روز منتظر شنیدن خبری در این رابطه بودند. بعد از مدت کمی ، هری دیگه نیازی به خواندن این مسئله در روزنامه نداشت ، چرا که یک روز صبح بعد از صبحانه هرمیون زودتر از روزهای عادی به خانه هری آمد ، در حالیکه دو نامه بزرگ با آرم هاگوارتز در دست داشت ،او نامه ی خود را خوانده بود و نامه ی هری را به او داد . 
در میان پاکت با شکل همیشگیش ، هری نامه ای رسمی از مک گوناگال دید که به دانش اموزان و خانواده هایشان اطلاع می داد هاگوارتز طبق برنامه شروع به کار خواهد کرد . 
او جزئیات شیوه ها ی مختلف حفاظت و کارهایی را که مدرسه انجام داده بود تا امنیت مدرسه و شاگردان جدید را تضمین کند، نوشته بود .
هری از خلال سطور فهمید که دانش آموزان زیادی – یا به بیان بهتر خانواده های زیادی- تمایلی به برگشت به هاگوارتز را ندارند.
پروفسور مک گوناگال هم چنین یک نامه خصوصی کوتاه برای هری فرستاده بود؛
	آقای پاتر عزیز،
با توجه به حفاظت هایی که شما برای مکان اقامت خود ایجاد کرده اید ، مطمئن هستم از اینکه نامه هاگوارتز شما را به دوشیزه گرنجر داده ام ناراحت نمی شوید.من از ایشان خواهش کرده ام شخصا نامه را تحویل شما دهند. همان طور که متوجه شده اید ، بعد از مراقبت ها و آماده سازی های لازم ، هاگوارتز اول سپتامبر بازگشایی خواهد شد.
من بسیار علاقه مندم تا با شما راجع به برگشت تان به هاگوارتز و سایر مسایل مرتبط صحبت کنم. با توجه به شرایط خاص شما ، من فکر می کنم که جلسه ای حتما باید تشکیل شود . لطفاً با من تماس بگیرید تا مکان و زمانی را برای ملاقات مشخص کنیم.
						پروفسور مینروا مک گوناگال 
					مدیره موقت مدرسه جادوگری هاگوارتز
نامه مک گوناگال ، هری رون و هرمیون را مجبور کرد تا تصمیم نهایی شان مبنی بر بازگشت به هاگوارتز برای گذراندن آخرین سال تحصیلیشان را بگیرند. در شرایط عادی آنها به خوبی از اهمیت هفتمین سال تحصیلی شان در هاگوارتز با خبر بودند چرا که آزمون تازه ها در آخر سال برگزار می شد . آزمونی که نقش بسیار مهمی در مشخص کردن شغل آینده شان داشت . 
هری بعد از مرگ دامبلدور حتی برای لحظه ای به شغل فکر نکرده بود ، چرا که به صورت کاملا منطقی شک داشت که آیا اصلا می تواند شغلی داشته باشد یا نه . دوستانش خیلی از ایده ی بدبینانه او خوششان نمی آمد
_شغل های زیادی برای کسانی که در دو متری عمق زمین قرار دارند وجود نداره ، شاید جز  فروشنده کرم ها .
رون و مخصوصا هرمیون هنوز امیدوار بودند که سال آخر را در هاگوارتز بگذرانند  ،به همین دلیل تصمیم گرفتن خیلی سخت به نظر می رسید . آنها به هری قول کمک داده بودند ، اما در پس ذهنشان باور داشتند که هری به همراه آن دو به هاگوارتز بر خواهد گشت 
هری منظورش را کاملا روشن کرد : فقط یه راه برای برگشتن به هاگوارتز وجود داره و اونم اینه که مک گوناگال بزاره هر وقت لازم شد برم و بیام ، حتی اگه لازم شد تو کلاسا و امتحانا هم شرکت نکنم. اون هرگز اجازه این کارو بهم نمی ده . من که اگه جاش بودم اجازه نمی دادم.
هرمیون احساس سردرگمی می کرد ، چرا که اون به عنوان سرپرست دانش آموزان برگزیده شده بود ، افتخاری بسیار بزرگ در دنیای جادویی. سرپرست های گذشته هاگوارتز همگی به شغل های مهم و موفقیت آمیز زیادی رسیده بودند، که حتی شامل وزیر سحر و جادو نیز می شد. برای یک ساحره ی مشنگ زاده افتخار قابل توجهی بود ، چرا که این اتفاق در هر 100 سال به تعداد انگشتان دست می افتاد. هری و رون بسیار گرم و صمیمی به او تبریک گفتند ، و هری عبور موجی از افتخار را  درون خود احساس می کرد . هرچند که او می توانست اندوه صورت هرمیون را ببیند. وقتی در مورد این انتخاب ها صحبت می کردند. او واقعا میل به بازگشت به هاگوارتز را داشت.
برای خود هری ، فرق چندانی نداشت. او در نظر داشت نامه ای برای مک گوناگال بنویسد و او را از تصمیمش مبنی بر عدم بازگشتش آگاه کند تا بتواند از شر ملاقات عذاب آورش با او نیزخلاص شود. حدس میزد عده زیادی قصد بازگشت نداشته باشند. پس چرا عدم بازگشت او می بایست نگرانی ایجاد کند؟
وقتی او ایده اش را با دوستانش در میان گذاشت ، آنها به شدت به خنده افتادند.و رون در حین خنده گفت: هری تو بعضی وقتها خیلی شوت میشی.
هر ی که گیج شده بود پرسید : چرا ؟ می دونم که اونا می خوان من اونجا باشم . اما اونا همه بچه های دیگرم می خوان . شرط می بندم دوقلوهای پاتیل بر نمی گردن. 
خنده هرمیون به نیش خند تبدیل شد، طوری که انگار دانش آموز سال سومی است ، گفت: هری تو یه آدم خاصی ! تو دوقلوهای پتیل نیستی ، یا هانا آبوت ، یا ارنی مک میلان ، یا رون ویزلی یا هرمیون گرنجر . تو هری پانری!.....
هری شانه هایش را به معنی نفهمیدن بالا انداخت : آره می دونم من متفاوتم. من مشهورم و همه اون چرت و پرتا . اونا خوشحال نمی شن اگه من نیام ، می دونم . ولی مشکل بزرگ چیه؟
رون توضیح داد: مشکل بزرگ اینه که برای جامعه جادوگری مهم نیست که من یا ارنی یا هرمیون بر نگردیم . این چیزا پیام امروز رو نمی سازه . اگه هری پاتر بر نگرده ، یکی از سر مقاله ها این میشه : هری پاتر به هاگوارتز باز نمی گردد. نگرانی در مورد امنیت . یا آشغالایی مثل این . برنگشتن امثال ما جامعه جادوگری و وزارت خونه رو دچار شوک نمیکنه .دیگه نمی گم چه بلایی سر هاگوارتز میاره .
رون به عوان یه جادوگر اصیل زاده ، غریزه قوی تری برای درک عکس العمل های دنیای جادوگرها داشت ، مانند یک مهاجر که هرگز به طور کامل متوجه ظرایف کشور جدیدش ، مثل کسی که در کشور مادریش زندگی میکند ، نمی شود.
هرمیون ادامه داد : نمی بینی هری ؟ اگر تو بر نگردی ، شاید نصف بچه هایی هم که تصمیم داشتن به هاگوارتز بر گردن اگرچه تعداد کمی بودند ، بر نمی گردن.
هری شگفت زده نشست ؛ واقعا مردم این همه در مورد کارهای او دقیق می شدند ؟ او پرسید : شماها واقعا این جوری فکر می کنید ؟ منظورم اینه که به نظر من بی معنیه.
رون جواب داد : این دقیقا با معنیه ، هری . مردم بعضی وقتها عجیب می شن. تو اگه توی هاگوارتز باشی یا نه منطقا هیچ تفاوتی ایجاد نمی کنه ، می دونم ، اما مردم همیشه منطقی نیستن .
بدون شک هری  بعد از مرگ دامبلدور هرگز به بازگشت به هاگوارتز فکر نکرده بود ، اما با توجه به این اطلاعات در مورد  جبهه گیری  اش ، مدرسه را جدا دچار مشکل می کرد . او عاشق هاگوارتز بود . و هرگز کاری را که به ضرر مدرسه باشد انجام نمی داد ، اما چه کار دیگری می توانست بکند ؟اگر او بر ولدرمورت  پیروز نمی شد ، کلا چه فرقی میکرد ؟ هاگوارتز یا خراب می شد ، یا به احتمالی قویتر به مکانی تحت کنترل ولدرمورت برای عملی کردن نقشه های شیطانی اش تبدیل می شد. نه ، او نمی توانست به هاگوارتز بر گردد . او همین دلایل را برای دوستانش بازگو کرد .
رون گفت : باهات موافقم . فکر نکن می خواستم نظرتو عوض کنم . من در هر حال با تو می مونم . برنگشتن فقط یه خورده عجیب به نظر میاد و هنوز هم  به پدر و مادرم نگفتم . مامانم سقف پناهگاه رو خراب می کنه . شاید شما صداشو از اینجا بشنوید. 
با یک نگاه به هرمیون ، هری متوجه شد که او در حال جویدن لب پایینش است . هری او را هزاران بار در این حالت دیده بود . هری مسئله آشکاری را پرسید: تو دوست داری برگردی ، نه؟
هرمیون با شرم سرش را به معنی تاکید تکان داد : من خیلی دلم می خواد برگردم . منظورم اینه که من می دونم اونا میذارن ما سال هفتم رو بعدا بخونیم ، بعد از اینکه تو بر ولدرمورت پیروز شدی ، اما دیگه مثل امسال نمیشه ، با همین گروه خودمون . می دونم این چیزا نباید مهم باشه . ولی من امسال سرپرستم ، و اگه بخوایم سال دیگه درس بخونیم دیگه نخواهم بود .
و چون به نظرش رسید جمله آخرش کمی خودخواهانه بود اضافه کرد : اما کاری که باید انجام بدیم خیلی خیلی مهم تره . ما باید فداکاری هایی هم  انجام بدیم .
حالا هری از این موضوع کاملا دل چرکین بود . مسئله ای که قبلا جزو کوچکترین نگرانی هایش بود . قرار او با مک گوناگال تنظیم شد . هری روز بعد رون و هرمیون را در پناهگاه ملاقات میکرد ، پس از خوردن شام با جینی ،آقا و خانم ویزلی ، پروفسور مک گوناگال را می دید.
مالی ویزلی تلاش کرد تا هری را متقاعد کند تمام وعده های غذایی اش را با آنها صرف کند ، چرا که او با پودر پرواز به راحتی به آنجا می رسید ، اما غیر از مسئله رفت و آمد ، هری دعوتش را رد کرد. او می بایست فاصله اش را با جینی را حفظ می کرد ، چرا که مشکلات و نگرانی های دیگری داشت . در پناهگاه مشکل جینی به طور دردناکی غیر قابل اجتناب بود .
تمام روز قبل از شام ، هری سخنرانی اش در ملاقات با مک گوناگال را تمرین کرد . وخیلی مهمتر ، سخنرانی اش در خصوص  ملاقات با جینی ، دوست دختر سابقش ، دلهره ی بیشتری داشت تا با مک گوناگال . او پس  از به هوش آمدنش به ندرت با جینی حرف زده بود ، و حرف های قاطع و کوتاه او را که در حال نیمه بیهوشی شنیده بود به یاد می آورد ؛ قراره همین جوری باشه ، نه ؟ هری و شما ها یه کاری انجام بدین که فقط مرلین بدونه و اون وقت هری این جوری برگرده ؟.... هرکار دلتون می خواد بکنین !! هرچه بیشتر به این سخنان می اندیشید ، بدبین تر می شد .
طبق توافق قبلی ، هری اواسط عصر رسید ، کمی قبل از شام ، تا فرصتی برای دیدن اعضای خانواده ی ویزلی داشته باشد . تعطیلات آخر هفته بود و آقای ویزلی و بقیه اعضا مجبور نبودند سر کار بروند. هری امیدوار بود جمعیت زیادی در پناهگاه باشد ، اما دید ، فقط آقا و خانم ویزلی ، رون و جینی آنجا بودند . بعد از گفت و گوی کوتاهی با مالی و آرتور ، سه نوجوان برای قدم زدن بیرون رفتند . 
هوا گرم و مطبوع بود و نسیم به آهستگی در لابه لای برگها می وزید. هری اگر زمانی برای فکر کردن به ، مطمئنا از این لحظه ها به شدت لذت می برد.. به جای آن ، اتمام توجهش معطوف به خواهر جوانتر زیبای صمیمی ترین دوستش بود.
بعد از گذراندن چند دقیقه در باغ و بیرون کشیدن تعدادی جن خاکی از خانه های بسته ی شان ، هری متوجه شد که جینی دارد از خشم می سوزد و به سختی سرپوشی به التهاب خود گذاشته . به خودش گفت : بهتره باهاش رو به رو بشی ، پاتر  . و در سکوت به رون اشاره کرد که برود. رون که تنش  شدید فضا را احساس کرده بود ، از رفتن خوشحال بود .
جینی و هری در سکوت به مکانی خصوصی رفتند تا دیده یا شنیده نشوند. هری هیچ اشاره ای نکرد تا نشان دهد همه چیز مرتب است و بالاخره از جینی پرسید : قضیه چیه؟
بر عکس او دختر موقرمز تظاهر به مرتب بودن اوضاع نکرد . : قضیه تویی ، قضیه اینه .
هری فهمید که باید هرچه سریعتر قضیه را فیصله دهد : خوب باشه ، پس بهم بگو .
جینی تقریبا داد زد: تو منو از زندگیت پرت کردی بیرون هری. تو هرروز رون و هرمیونو میبینی . تو داری خودتو سر مسئله ای که هیچ کس نمی دونه چیه می کشی. بعدم بلند میشی انگار هیچ اتفاق خاصی نیافتاده .
هری با محبت چرا که احساس نمی کرد جینی غیر منطقی است جواب داد : من که بهت گفته بودم زندگیم سخت و درهم برهم و پیچیده میشه . شاید پیچیده مناسب نباشه ، خطرناک بهتره .
جینی در حالیکه به درستی متوجه حرفاش نمی شد فریاد زد : خطر یه چیزه ، اینی که بخوای خودتو بکشی یه چیز دیگه . 
باد بدون وقفه موهای جینی  را آشفته میکرد و تعدادی از موهایش از لای گیره اش گریخته بودند و با وزش باد به صورت و چشماهایش می خوردند . جینی مجبور بود هر از چند گاهی دستش را برای کنار زدن موهایش بلند کند . هری ناگهان متوجه شد که این جذابترین کار دنیاست . اما خود را مجبور کرد تا به موضوع فعلی فکر کند. او باید منظورش را بیان می کرد. او گفت : جینی ، بذار کاملا روشنت کنم . 
مکثی کرد چرا که گفتن باقی جملات برایش کار راحتی نبود ، هرچند که بارها با خود تمرین کرده بود : کاری که من باید انجام بدم خیلی خطرناکه . کاریه که باید با ولدمورت بکنم ، و باید بکنم !  من هیچ راه دیگری ندارم . من اگه تا تولد بعدیم زنده باشم یه معجزه است جینی . می فهمی ؟ من قراره بمیرم . فقط نمی دونم کی .
هری توقع داشت جینی با شنیدن این کلمات صریح بترسد . اما تغیری در  او دیده نمی شد  . جینی  برای لحظه ای کلمات بعدیش را سنجید . کلماتی که برایش مهم بودند ، کلماتی که به نظر می رسید مدت طولانی آنها را تمرین کرده است .: هری من به این شیوه ادامه نمی دم  . چه با هم مثل قبل بشیم چه هرکی راه خودش را بره. من از خطر نمی ترسم . من از مرگ نمی ترسم. مثل کسی هم رفتار نمیکنم که انگار هیچ کس نیست. هری من لیاقت اینو دارم که بخشی از کاری باشم که تو قراره انجام بدی. تو به کمک احتیاج داری ، نمی تونی این کارو به تنهایی انجام بدی . من بهت کمک می کنم هری ، اگه بذاری. اما اگه فکر می کنی من عامل حواس پرتی خیلی بزرگی هستم ، پس بذار بدونم . فقط ازم انتظار نداشته باش که هر وقت همه چیز تموم شد بدوم طرفت .
کلمات جینی به تدریج اثر خود را می گذاشت و هری به مدت طولانی ساکت باقی ماند. و با خود فکر کرد ؛ جینی واقعا نمی فهمه که من ممکنه بمیرم ؟ چرا ما باید دوباره به سوی هم برگردیم در حالی که ممکنه با مرگ من دوباره جدا بشیم ؟ یا حتی با مرگ اون .  با وجود جینی در کنار هری ، او به آرامشی بزرگ می رسید اما هری این را هم احساس می کرد که جینی خودش را خیلی دست بالا گرفته است. هری برای هزارمین  بار به خودش یادآوری کرد  این یک جنگه و تمایلات شخصی باید کنار گذاشته بشه . و تو باید آن کاری را انجام دهی که بهترین استراتژی محسوب بشه. او تنها باعث حواس پرتی میشه  خیلی تاثیری در نتیجه  جنگ نخواهد گذاشت . درسته که جینی یه ساحره  با قابلیت های بالاست ، در اجرا کردن اون ورد  پنجه خفاشی  و پرواز عالیه ، به علاوه اون  به مانند یه ناخن محکم و خشکه ، اما اون دارای قدرت خارق العاده ای مثل هرمیون نیست .

در زیر این توجه منطقی ، یک لایه خشم  در تفسیر  جینی قرار داشت . چرا او متوجه نمیشه که من چه کاری باید انجام بدم ؟ آیا با هم بودن از کشتن ولدومورت هم مهمتره ؟ سردی ای در درون هری شروع به رشد کرد ، سردی ای که او قبلا به ندرت اونو حس کرده بود .که بهش میگفت  اون دخترو فراموش کن . اون تو رو نمی فهمه . داره تو در موقعیتی قرارمیده که بشکنی . اون فکر میکنه تو ضعیفی .  چشم های هری  به همون نسبت که ملاطفت از درون هری رخت بر می بست ، باریک تر می شد  لطافت برای جنگ جویان نیست ، من باید سخت باشم  
هری فکرش را منسجم کرد ،  دهنش رو بازکرد تا چیزی بگه ، اما برای چند لحظه هیچی نتونست بگه . سرانجام اجازه داد اون  سردی بر وی غلبه کنه و گفت  پس متاسفم ، جینی . ما نمی تونیم با هم باشیم . اگه این پایان ، پس بذار باشه . فقط برات آرزوی بهترین ها رو دارم   
به محض اینکه مو قرمز متوجه شد هری چی گفته ، صورتش شوک زدگی او را به خوبی نشون میداد . می دونست که این یه ریسکه ، اما  مطمئن بود که هری نمی تونه اونو ول کنه ، نه اگه او بهش آخرین پیشنهاد را نمی داد . اما الان به خوبی می دید که این هری پاتر دو ماه پیش نیست . او اشتباه کرده بود. با وجود شوکه شدنش ، پرسید  مطمئنی هری ؟ واقعا اطمینان داری ؟ 
آیا او مطمئن بود ؟ بله او مطمئن بود . نباید ضعف نشون می داد ؛ نباید هیچ کاری انجام میداد که شانس بردن این نزاع را از دست میداد . اگر این پایان بود ، پس بذار که باشه . با ملایمت گفت   بله ، مطمئنم 
هر دو با ناراحتی به هم نگاه کردند ، هری متوجه شد که اشک در چشمان جینی حلقه زده است . او نمی خواست به هری احساس رضایت دست بدهد ، یا این که گریه او را ببیند ، بنابراین چرخید و به سمت پناهگاه حرکت کرد. هری دید که او اول به صورت آهسته آهسته ، و بعد به حالت دو ازعلفزار گذشت. از خودش پرسید  من چی کار کردم ؟ و در حالی که در حاشیه جنگل قدم میزد پاسخ داد  کاری که باید انجام میدادم  


شام خانم ویزلی به خوشمزگی همیشه بود و هری فکر کرد باید اقرار کند که غذای دابی به این خوبی نمیشه . سر میز بیشتر افراد خانواده ویزلی حضور داشتند . آرتور و مالی ، فرد و جورج ( البته بدون حضور هیچ جنس مونثی ) ، رون و جینی . هرمیون ، هری و ریموس باقی نفرات بودند . ریموس هر وقت که می توانست به خانواده ویزلی ملحق می شد ، و تا انجایی که مالی می دانست او هیچ جای دیگه ای به خوبی اونجا نمی توانست غذا بخورد . هری به خوبی می دید که ریموس از چند ماه قبلش هم لاغر تر شده است . 
کاملا واضح بود که جینی گریه کرده است ، بر خلاف تلاشش برای برای پنهان کردن چشم های پف کرده اش ، هرمیون و مالی بلافاصله متوجه این موضوع شدند .، اگرچه هیچ کدوم از آقایون به این نکته پی نبردند .جینی یک کلمه هم حرف نزد ، و هری تنها در زمانی که مخاطب قرار می گرفت ، صحبت می کرد . هرمیون از یکی به دیگری نگاه کرد و بلافاصله دو دوتا چهار تا کرد .چشمان  هری در یکی از این نگاه ها با چشمان هرمیون برخورد کرد ، و با خود گفت   او میدونه . البته که میدونه . اون همیشه میدونه  هری سعی کرد تا از قیافه اش چیزی رو بخوند اما بدون تغیر باقی ماند ، اگرچه به نظر ناراحت نمی رسید . 
به نظر می رسید مالی هم به خوبی فهمیده که چه اتفاقی رخ داده . و زمانی که جینی ناگهان میز شام را ترک کرد ، مالی بر خلاف همیشه که از وی کمک می خواست ، هیچ نگفت . وی اجازه داد جینی به اتاقش برود ، چرا که مطمئنا بعدا زمانی را برای تسکین تنها دخترش پیدا می کرد . پروفسور مک گوناگال کمی بعد از اتمام شام رسید ، و بعد از احوال پرسی با مالی و آرتور ، درخواست مکانی خلوت برای ملاقاتش با هری را نمود . 
هری مداخله کرد  پروفسور ، رون و هرمیون هم باید اونجا باشن . این موضوع به اونها هم مربوط میشه . 
اتاق قدیمی بیل به نظر مناسب ترین محل می رسید ، و بعد از اینکه مک گوناگال چند صندلی ظاهر کرد ( نه به قشنگی صندلی های دامبلدور اما به اندازه کافی راحت ) ، هر چهار نفر آنها برای گفتگویی که هری انتظار داشت نا مطبوع ترین آنها باشد ، نشستند . 
پروفسور مک گوناگال آغاز کرد  خیلی ممنونم که این ملاقات رو خیلی سریع ترتیب دادید آقای پاتر . و خیلی هم خوشحالم که آقای ویزلی و دوشیزه گرنجر هم این جا تشریف دارند .
تنها یک ماه از زمانی که مک گوناگال هری را در خانه شماره 4 پریوت درایو دیده بود گذشته ، و به نظر می رسید که او ده سال پیر شده است . هری نمی تونست کمکی کند فقط احساس همدردی با این زن می کرد . فقط می تونست حدس بزند گرد باد های نگرانی والدین  ، تقاضای هیئت مدیره ، دخالت های وزارت سحر و جادو و گزارش های گمراه کننده  او را تعقیب می کنند.  
 می خوام درباره سال هفتم شما در هاگوارتز صحبت کنم . اما قبلش ، باید به دوشیزه گرنجر به خاطر  سرپرست شدنشون تبریک بگم . شما به راستی مستحقش بودید ، و من می تونم بگم برای اولین بار در طی سال ها ، رای گروه مشاور هیئت مدیره متفق الرای برای معرفی شما بود . و صد البته که من قلبا با این موضوع موافقم.و مشتاقم تا امسال هم با شما کار کنم  . 
هرمیون لبخند کمرنگی زد و از این که این گفتگو به کجا ختم خواهد شد به وحشت افتاد . و چون حتما باید جوابی می داد ، به ساده ترین نوعش رجوع کرد  ممنونم پروفسور . ا زهمه شما ممنونم .  
 خواهش می کنم دوشیزه گرنجر . حالا ، برای سال تحصیلی جدید ، نمی خوام فریبتون بدم . امسال سال سختی خواهد بود ، برای همه ، دانش آموزان ، معلمان و والدین . مطمئنم که شما ها هم توضیحات پیام امروز رو دنبال می کنید ، در باره اون یک چهارم  واقعیت . همون جوری که می ترسیدیم ، تعداد زیادی از دانش آموزان بر نخواهند گشت . و دانش آموزان جدید هم کمترین مقدار را در طول سالها دارن . با این حال هاگوارتز باز خواهد ماند ، و ترم موفقی هم خواهد داشت .  
هری استاد سابق تغیر شکلش را تحسین کرد . در حالی که او شخصی نبود که عاطفه  زیادی نشان دهد ، هری می دانست که او خیلی صادق است ، قلبی خوب و مهربان ( در زیر ظاهری خشن ) ، و بسیار پر تلاش. او از چیزی که باید میگفت متنفر بود ، اما باید انجام میشد .  پروفسور فکر می کنم باید چیز هایی رو به شما بگم قبل از اینکه بخوایم بحث رو شروع کنیم .  پروفسور مک گوناگال سرش را تکان داد ، انگاری او منتظر چنین چیزی بود .  خوب همونجوری که میدونید ، دامبلدور ..... یعنی پروفسور دامبلدور و من ترم گذشته چند باری هم دیگر را دیدیم ، و به خاطر مرگ ایشون ، من ، آه ، من ، باید کاری رو که ایشون شروع کردن رو تموم کنم .  
کلمات اون جوری که هری انتظار داشت از دهانش خارج نشد. او عصبی بود و هنوز از جدایی اش با جینی در رنج . نفس عمیقی کشید ، به هرمیون نگاهی انداخت که لبخندی تشویق آمیزی بهش میزد . و ادامه داد  این یه کار خیلی مهمه . و خوب ، و فکر نمی کنم بتونم انجامش بدم اگه این ترم به هاگوارتز بیایم . هری از اینکه مک گوناگال هیچ عکس العملی نشان نداد ، بسیار تعجب کرد ؛ حداقل انتظارداشت نشونه هایی از نا امیدی یا غافلگیر شدن را ببیند . البته ، اگه میتونستم بیام خیلی خوشحال می شدم ، اما این کار منو مجبور میکنه که در زمان های مختلف به مکان های مختلفی برم ، و در کوتاه ترین زمان ممکن. نمی تونم بفهمم چه جوری می تونم به درسام برسم اگه بخوام هم به هاگوارتز بیام و هم به این کار برسم . من خیلی متاسفم پروفسور.   
مدیره ، چند دقیقه ای فقط به هری پاتر خیره شد بنابراین هرمیون این فرصت را به دست آورد تا حرفی بزند ، پروفسور ، من و رون قول دادیم تا به هری کمک کنیم . کاری که هری باید انجام دهد ، خیلی مهمه ، و از آنجایی که من افتخار اینو پیدا کردم که سرپرست دخترا باشم، می ترسم که ما نتونیم تو این ترم به هاگوارتز بیایم . و خیلی خیلی از این بابت متاسفیم . رون در هر حالی که سرش را در موافقت تکان می داد خوشحال بود که نیازی به صحبت های او نبود . 
پروفسور مک گوناگال ، به جای از دست دادن آرامش خود یا نشان دادن علامتی از نا امیدی ، فقط لبخندی زد و گفت  فکر می کنم چیزی که می خواهم به شما بگویم تغیری در تصمیمتان ایجاد کند .آقای پاتر ، تنها شما از پروفسور دامبلدور نامه دریافت نکرده اید . من نیز نامه ای طولانی و سرشار از رهنمود از مدیر  دریافت داشته ام  که همان طور که در خانه عمویتان گفتم ، مردی دور اندیش بود .او به خوبی پیش بینی کرده بودند که شما به خاطر مرگ ایشان قصد بازگشت به هاگوارتز را نخواهید داشت . به هر حال ، او به خوبی در نامه خود  خاطر نشان کرده که علاقه مند است هر سه شما این ترم را هم در هاگوارتز بگذرانید .   
سه دانش آموز دهانهایشان از تعجب باز موند . به خصوص هری نمی تونست انچه که شنیده را باور کند . چه جوری می تونست کار خودش را در حالی که توی هاگوارتز گیر کرده را انجام دهد ؟ دامبلدور که باید بهتر میدانست . هری در این مورد با مربی خود مخالف بود . به هر حال ، قبل از اینکه هری بتواند صحبت کند ، مدیره حرف خود را ادامه داد .
 هیچ شکی نیست که شما فکر می کنید اگر محدود به محیط مدرسه بشوید و با کلاس ها و امتحان ها مشغول شوید ، نمی توانید ماموریت خودتان را به اتمام برسانید . پروفسور دامبلدور این موضوع را هم پیش بینی کرده و به شدت به من توصیه کرده اند که  برای شما آقای پاتر ، امتیازات خاصی قایل بشم .  او مستقیم به هری نگاه کرد که خیره شده و در عطش دانستن پیشنهاد دامبلدور می سوخت . در واقع او به اهمیت ماموریت شما اشاره کرده ، اگرچه به من اطلاعی نداده اند که در چه موردی است . ایشان به من گفته اند  از شما بازجویی نکنم . در عوض به این موضوع اشاره کرده اند که من باید به شما آقای پاتر ، اجازه دهم که بتوانید مدرسه را ترک کنید در هر زمانی  تصور کردید برای ماموریتتان نیاز دارید . اگرچه ایشان به آقای ویزلی و دوشیزه گرنجر  اشاره ای نکرده اند ، فکر می کنم این مقررات باید برای آنها هم وضع شود . تا هر مدتی که آنها با شما هستند آقای پاتر ، یا به خاطر دستور شما در حال ترک مدرسه هستند . 
سه دوست با حیرت به هم نگاه کردند. این عقیده به نظر مضحک میرسید . هری بیاد آورد که گفته بود تنها تحت همین شرایط  به هاگوارتز بر خواهد گشت .و اصلا خیال نداشت که این امتیاز را درخواست کند ، چرا که این عقیده به طور مسخره ای خنده دار بود . دانش آموزان هاگوارتز امکان ترک اون محل را نداشتند – این یکی از اولین قوانین مدرسه بود . اما در مورد کلاس ها و امتحان ها چطور ؟  هری نیاز به توضیح داشت .  پروفسور ، باید اعتراف کنم ، که از موافقت شما با اون شرایط واقعا متعجب شدم ، چرا که اون ها از اولین دلایل من برای عدم بازگشت بودند . اما هنوز مسئله کلاس ها و امتحانات وجود دارد ، چرا که  ما باید مدت زمان زیادی را برای ماموریتمان بگذاریم ، حتی اگر توی هاگوارتز باشیم . هرمیون به هر حال می تواند آن امتحان ها را بگذراند ، اما من و رون قادر نخواهیم بود نمره هامون رو بالا نگه داریم .     
 بله ، خوب پروفسور دامبلدور این موضوع رو هم به خوبی پیش بینی کرده بود . اگر چه ممکن است شما باور نکنید ، مدیر به این موضوع هم اشاره کرده اند  که شما مختار خواهید بود تکالیفتان را انجام ندهید یا امتحان ندهید اگر ، احساس می کنید که  نمی تونید به خوبی انجام دهید . از طرف دیگر  ایشون این موضوع رو فقط برای آقای پاتر مطرح کردن ، اما همین موضوع می تواند شامل آقای ویزلی و دوشیزه گرنجر نیز بگردد ، اگرچه مطمئنم که دوشیزه گرنجر می تواند تمامی امتحان های تازه ها را هم اکنون انجام و به خوبی پشت سر گذارد . 
 هری احساس وجد و شادی می کرد . می تونست به هاگوارتز برگردد ، به خانه واقعیش ، جایی که اون بیشتر از هر جای دیگر دوستش می داشت . اما نا امیدی او را فرا گرفت . چرا که برای هفته ها ، فکر کرده بود این امکان وجود ندارد . و اکنون فکرش کاملا مغشوش شده بود .
از طرف دیگر حظی قلب هرمیون رو پر کرد.  من میتونم اگه بخوام تو امتحان ها هم شرکت کنم ، درسته پروفسور ؟ و هری و رون به این رفتارهرمیون خندیدند . 
 مک گوناگال با  لبخند محوی که بلافاصله از صورتش نقش بر بست گفت  البته  دوشیزه گرنجر ، این نباید باعث تعجب شما شود که من کمترین علاقه ای به پذیرفتن پیشنهادات پروفسور دامبلدور ندارم ، به هر حال ، من رو این موضوع خیلی فکر کردم و دستور دامبلدور رو بار ها خوندم . و با این آزادی برای شما موافقم . در عوض از شما میخوام از این آزادی به خوبی استفاده کنید . مثلا نباید فقط برای خوردن نوشیدنی کره ای تو سه دسته جارو اونجا رو ترک کنید . و همچنین نباید به بقیه دانش آموزان چیزی درباره  این امتیازتون بگید که البته دلیلش خیلی واضحه . باید تکالیف و امتحان ها تونم به بهترین نحو انجام بدید. مطمئن هستم که میدونید اگه این موضوع علنی بشه موقعیت من به خطر خواهد افتاد . در کمترین حالت هیئت مدیره تمام تقصیر ها  را به گردن من خواهد انداخت . میتونید به من این اطمینان را بدهید 
هرمیون بلافاصله پاسخ داد  البته  رون نیز موافقت خود را با خر خر کردن ابراز کرد و هری همچنان ساکت ماند . 
پروفسور که متوجه سکوت هری شده بود پرسید  آقای پاتر ، از چیزی نگران هستید ؟
هری همان طور که به صورت های روشن دوستانش نگاه می کرد ، با خشم گفت  فقط خیلی متعجب شدم  . او نمی توانست آنها را نا امید کند .، و الان هم دیگر هیچ دلیلی نداشت تا به مدرسه بر نگردد . با این حال چیزی تو وجودش  اونو مجبور به عقب نشینی می کرد و بهش هشدار میداد که به مدرسه بر نگردد . در نهایت ، انتظار موجود بر روی چهره دوستاش برنده شد . من هیچ نگرانی ندارم پروفسور. و خوشحال خواهم شد که این ترم به هاگوارتز بیایم .
تمام انرژی هری با شوق و ذوق سرپرست دخترا از بین رفت . هرمیون  اون بعد از ظهر چندین بار هری رو بغل کرده بود ، به طوریکه او امیدوار بود دنده هاش خیلی کبود نشده باشن .  بر می گردم هاگوارتز  هری بارها و بارها اینو به خودش گفت و خو دش را متقاعد کرد که واقعیت داره . چه جوری این اتفاق افتاده بود ؟ مرد پیر باعث همه این کار ها بود .هری لبخند کم رنگی زد .
چند ساعت بعد ، در اون بعد از ظهر ، کمی قبل از اینکه هری و هرمیون تصمیم به رفتن بگیرن ، چرا که هردوی آنها مصر به رفتن به خانه های خودشون بودن ، هرمیون به قدر کافی آرامش داشت تا به عدم اشتیاق هری پی ببره .او زمان شام را یادش اومد که تنش شدیدی بین هری و جینی وجود داشت و این حقیقت که جینی گریه کرده بود . هری در اتاق نشیمن نشسته بود و به ساعت خانم ویزلی چشم دوخته بود و هیچ توجهی به خنده ها و صحبت هایی که در اتاق جریان داشت نمی کرد . 
هرمیون به هری نزدیک شد ، دستش را گرفت و گفت  بیا هری ، میخوام باهات حرف بزنم  
هری فکر کرد     حالا چی ؟ به اندازه کافی امروز بحث نداشتم ؟ 
او هری رو از در آشپزخونه به هوای سرد بیرون کشید .سردی هوا باعث هوشیاری هری شد ، اون اصلا متوجه نشده بود که  هوای داخل پناهگاه چقدر خفه شده بود .  هرمیون مستقیم سر اصل موضوع رفت و گفت  چه اتفاقی بین تو و جینی افتاده ؟
 هری نمی خواست درباره این موضوع حرف بزنه ، اما هیچ فایده ای هم در طفره رفتنش هم وجود نداشت .  ما جدا شدیم . برای همیشه 
واضح بود که هرمیون این موضوع رو میدونست ، اما برای ادامه تحقیقش نیاز داشت که هری این جمله رو بگه .  چرا ؟ 
هری به تلخی گفت از اون بپرس . اون مجبورم کرد 
 اون چی کار کرد ؟ اون مجبورت کرد ؟ چه جوری ؟
 اون بهم گفت یا باید بخواهمش یا ولش کنم . اون گفت یا باید پیشش برگردم و اونو توهمه کارایی که انجام میدیم سهیم کنم یا اینکه برا همیشه تموم میشه . از حرفش هم برنگشت   هرچه هری بیشتر به این موضوع فکر می کرد بیشتر از دست جینی عصبانی میشد .  منم بهش گفتم که همونه . تموم شد  هری تلاش میکرد تا صداش خونسرد  و بی علاقه باشه که این گونه نبود.
هرمیون همدردانه گفت  من واقعا متاسفم هری ، باید خیلی سخت بوده باشه .  هری فکر می کرد که هرمیون الان میگه جینی سرانجام  از پسش بر میاد ، که سرانجام در انتها همش حل میشه ، اما هرمیون هیچکدوم از اینها رو نگفت  .اون هنوز از خبر برگشت به هاگوارتز هیجان زده بود . 
 درسته ، درهرحال ، الان همه چیز تموم شده . اما خیلی سخته که بخوام اونو تو هاگوارتز ببینم . بهش فکر نکرده بودم .  هری از تصمیمش مبنی بر بازگشت به هاگوارتز ناراحت بود . چرا خوشحال نبود ؟ کاملا واضح بود که اون روز، روز  بلند و افتضاحی بوده .  پس به سرعت اجازه مرخصی گرفت و به تخت خودش تو خونه شماره 17 میدان گریمولد  برگشت . 













فصل یازدهم:         
بازگشت به هاگوارتز

زمانی هری هرگز نمی خواست دوباره کاخ گریمولد را ببیند اما در پایان آگوست قصر رطوبت گرفته بار دیگر پناهش داد. فرد مشهور سرش را بلند کرد. از آنجایی که آن ها باید به هاگوارتز باز می گشتند، هری، رون و هرمیون به همراه محافظان محفل برای خرید کتاب ها و لوازمشان از کوچه ی دیاگون، تشریفات همیشگی را پشت سر گذاشتند. چند روز پیش پیام امروز تیتر کوچک  هری پاتر به هاگوارتز باز می گردد را همراه با عکس کوچکی از او که به نظر می آمد هنگام تشییع جنازه ی دامبلدور گرفته شده، در صفحه ی اول خود قرار داده بود.

هنگام غیب و ظاهر شدن به کوچه ی دیاگون، در محلی از پیش آماده شده در نزدیکی پاتیل درزدار، هری هنوز بیش از بیست قدم برنداشته بود که ساحره ای میان سال او را شناخت. صدای جیغ او باعث سر چرخاندن دیگر خریداران نگران شد. حوادث ماه ژوئن و سیل پایدار اخبار مخاطره انگیز پیام امروز، خرید در کوچه ی دیاگون را از حالت روزانه ی پیشین به امری گاه گاه تبدیل کرده بود. با این حال شنیدن نام مشهور او باعث شد مردم خطر را از یاد ببرند تا بتوانند این مطلب را که آن ها هری پاتر را دیده اند، لباسش را لمس کرده اند یا از او امضا گرفته اند را به رخ هم بکشند. هری پیش از این هم عواقب شهرت را چشیده بود. همین چند هفته پیش در وزارت خانه نیز چنین اتفاقی رخ داده بود. با این حال هیچ چیز او را برای یورش امروز آماده نکرده بود.

در چند دقیقه، فریادهای او هری پاتر است سراسر کوچه را پر کرد و جمعیتی از ساحره های جوان و برخی ساحره های نه چندان جوان او را احاطه کردند. خیلی زود چندین جادوگر نیز به ازدحام پیوستند. او توانست چندین دختر جوان هاگوارتزی را بشناسد اگرچه نام های زیادی را به خاطر نیاورد. آن ها از او سؤال می پرسیدند، کاغذ های پوستی و قلم های پر را به سمتش می گرفتند، به ردایش چنگ میزدند و یا دستی در موهایش می کشیدند. رون و هرمیون تمام تلاششان را به کار بردند تا زیر دست و پای جمعیتی که با آن ها نیز همان رفتار مشابه هری را می کردند له نشوند. هرچه باشد آن ها هم دوستان هری بودند و خودشان نیز تا حدودی مشهور شده بودند.

دو عضو محفل که به عنوان محافظ در آن جا حضور داشتند، ترجیح دادند زیر شنل نامرئی بمانند اما هنگامی که جمعیت متفرق نشد، آن ها خود را پدیدار ساختند و به میان جمعیت رفتند تا راهی برای هری باز کنند، اما این هم جواب نداد. هری تصمیم گرفت امور را خودش به دست بگیرد و به جای آنکه مؤدبانه از آن ها خواهش کند از سر راهش کنار روند، فریاد زد: لطفا ساکت باشید. بگذارید من چیزی بگم.

به دنبال چیزی که بتواند با ایستادن رویش بالاتر از جمعیت قرار گیرد اطراف را جست و جو کرد اما چیزی نیافت. هرمیون متوجه شد او قصد چه کاری را دارد و چوبدستیش را بیرون کشید تا جعبه ای چوبی را ظاهر کند. هری به هرمیون لبخند زد و هرمیون هم پاسخش را داد که ناگهان نور کور کننده ای فضا را در بر گرفت. پیام امروز رسیده بود و هری از هم اکنون می توانست تیتر روزنامه ی فردا را حدس بزند.
با بالا رفتن از جعبه هری دست هایش را بلند کرد و جمعیتی که آن ها را احاطه کرده بودند ساکت شدند. هرمیون متوجه شد که تأثیر آن همانند زمانیست که دامبلدور دست هایش را در سرسرای بزرگ بالا می برد.

هری تقریباً داد کشید: از همه شما به خاطر سخنان محبت آمیزتون متشکرم.
مشنگ درون او وادارش کرده بود فراموش کند که می تواند صدایش را با کمک جادو بلند کند. بنابراین رون جلو آمد و به آرامی توصیه کرد: از چوبدستیت استفاده کن.
هری غرغر کرد: اوه آره.
 سپس چوبدستیش را درآورد آن را به سوی دهانش گرفت و گفت: سونوروس 
او از این جادو در کلاس استفاده کرده بود اما تا کنون هیچ موقعیتی برای استفاده از آن پیش نیامده بود.خدا خدا می کرد ورد درست کار کند.
دوباره شروع کرد: از همه شما به خاطر حرف های محبت آمیزتون متشکرم.
 صدایش در خیابان طنین انداخت. در حقیقت خیلی ها در جمعیت حرف های تشویق آمیز و امیدوار کنند ه در رابطه با این موضوع که او اسمشونبر را شکست خواهد داد زده بودند. 
_همانطور که خیلی از شما خوندید من برای آخرین سال تحصیلم به هاگوارتز بر می گردم. مثل دوستانم رون ویزلی و هرمیون گرنجر کسی که من مفتخرم اعلام کنم به عنوان سرپرست دختران انتخاب شده.
 هری نمیتوانست از نشان دادن افتخارش نسبت به هرمیون و خوشحال کردن او خودداری کند. همانطور که هری از آن بالا او را نگاه می کرد چهره اش کمی رنگ به رنگ شد و لبخند کمرنگی بر لبش نقش بست. یک فلاش دیگر! هری اینچنین ادامه داد: من متوجه می شم که خیلی از دانش آموزان ممکنه به هاگوارتز بر نگردند و من ترسشون رو درک می کنم. من فقط می خوام تمام دانش آموزانی رو که برای اولین بار به هاگوارتز میان و اون هایی رو که می خوان برای چندمین بار بیان رو به برگشتن تشویق کنم.
جمعیت حالا کاملاً ساکت شده بودند. هیچ کس انتظار چنین نطقی را از هری نداشت. آن ها حالا می دانستند که دارند چیزهای تازه ای می بینند.
هری با تحکم ادامه داد: ما نباید به ترس اجازه بدیم که زندگیمون رو تحت کنترل بگیره. من می دونم که ما باید مراقب باشیم و خوشحالم که هاگوارتز تمام اقدامات حفاظتی رو برای حفظ امنیت در پیش گرفته. هیچ جایی کاملاً امن نیست به خصوص خونه های شما، اما من مطمئنم که هاگوارتز به اندازه ی هر جای دیگری امنه. اگر تعداد زیادی از دانش آموزان از بازگشت به مدرسه سر باز بزنند، اونوقت ولدمورت به طرز قابل توجهی پیروز خواهد شد.
موج شُکی به هنگام آوردن نام ولدمورت در جمعیت پیچید. جادوگران و ساحره های کمی جرأت می کردند این نام را ببرند وبه جز دامبلدور کسی این نام را در یک سخنرانی جمعی به کار نمی برد.و حالا نه تنها هری آن کلمه را به کار برده بود، بلکه آن را بسیار معمولی و بدون هیچ تلاشی تلفظ کرده بود.
_ حالا من و دوستانم برای این اینجا هستیم که وسایل مدرسمون رو بخریم. بسیار متشکر می شیم که ما رو درک کنید و بگذارید ما بریم و به خریدمون برسیم. باز هم از حرف های محبت آمیزتون متشکرم.
هری از روی جعبه پایین آمد و راهش را به سمت پایین خیابان باز کرد. اگر چه کمی دیر اما چند نفر شروع به دست زدن کردند و این دست زدن پس از چند لحظه به استقبالی عمومی تبدیل شد. پس از آن که کمی برای جمعیت دست تکان دادند هری و بقیه به سرعت دور شدند.
صحبت هری به اندازه ای کار کرد. جمعیت متفرق شد و در واقع به دنبال هری راه نیفتاد اما این امر مانع از نزدیک شدن افراد زیادی به دلایلی خاص خودشان نشد. سه دانش آموز سرانجام موفق شدند از حسابشان در گرینگوتز پول بردارند و کتاب ها و لوازم مورد نیازشان را بخرند. هری تمام تلاشش را به کاربست که مؤدب باشد اما دست آخر آماده بود که به سمت هر کسی که نزدیک می شود طلسم بیهوش کننده ای بفرستد. هری از قبل فکر کرده بود که به پناهگاه برگردد اماحالا با نومیدی پناه خانه اش را ترجیح می داد.

رون و هرمیون هم اذیت شده بودند و در نتیجه هر سه آنها تصمیم گرفتند راهشان را به سمت شبکه ی پودر پرواز عمومی باز کنند تا به کاخ گریمولد باز گردند. هنگامی که به اتاق نشیمن رسیدند وسایلشان را به کنار شومینه انداختند و روی مبل های ازکار افتاده ولو شدند.
_خیلی خسته کننده بود.
 رون این را در حالی گفت که در حقیقت از ساعت اول توجه ها واقعاً لذت برده بود.

هرمیون که خیلی عصبانی بود غرید: مردم واقعاً مسخرن. اون ها یک آدم مشهور رو می بینن و تمام نزاکتشون رو از دست می دن. این چیزیه که من هرگز نخواهم فهمید
دابی با آب کدو حلوایی خنک و کلوچه وارد شد و رون و هرمیون نیز برای خوردن آن ها از جا پریدند. اگرچه به نظر نمی رسید هری متوجه ورود جن خانگیش و یا استقبال دوستانش شده باشد. او عمیقاً در فکر بود و ظاهراً نه چندان خوشحال.
رون و هرمیون به یکدیگر نگاهی کدند و سرانجام رون جرأت حرف زدن را پیدا کرد:
_داری در مورد چی فکر می کنی هری؟
 با شنیدن نامش هری از جا پرید و متوجه شد که دوستانش هنوز آنجا هستند.
_آه، خب من متوجه شدم که دیگه نمی تونم جایی برم. توی وزارت خونه بد بود ولی این یکی غیرقابل تصور بود. من چطور می تونم کاری رو که قراره انجام بدیم انجام بدم وقتی هربار صدها نفر محاصرم کردن؟
رون پیشنهاد کرد: تو همیشه می تونی از شنل نامرئی استفاده کنی.
هری بی رحمانه پاسخ داد: البته اما بعضی وقت ها من می خوام دیده بشم اما نه توسط مشتی دیوانه پشت سرم
_خب تو همیشه می تونی قیافت رو تغییر بدی. طلسم هایی برای این کار هست ما بعضی هاشون رو پارسال در کلاس تغییر شکل خوندیم. یا می تونی از روش مشنگ ها استفاده کنی. می دونی که، موهات رو رنگ بزنی و یا جای زخمت رو پاک کنی.

_می دونم داشتم بهش فکر می کردم.
 هری موشکافانه ادامه داد: یکی از شما مطمئناً می تونه من رو کاملاً عوض کنه ولی جای زخم من به این راحتی ها تغییر نمی کنه می دونی که.
 آن دو سرشان را تکان دادند
_باخوردن معجون مرکب پیچیده جای زخمم دیگه معلوم نیست اما نمی شه به این راحتی ها به اون اعتماد کرد چون فقط یک ساعت دووم داره و به سختی آماده می شه. نه من روش مشنگ ها رو بیشتر می پسندم. شاید هم ترکیبی از هردو.
_البته! تو به یک گریم برای جای زخمت احتیاج داری چون امتحان کردن تغییر شکل برای اون قسمت از سرت واقعاً مشکل و خطرناکه و حتی اگر می تونستیم هرگز موفق نمی شدیم اون رو مثل قسمت های دیگه ی پوستت تغییر بدیم. اما با گریم می تونیم تمام صورتت رو تغییر بدیم.
 هرمیون حالا گرم شده بود:ما می تونیم رنگ موهات رو به آسونی تغییر بدیم این هیچ کاری نداره. یک طلسم ساده ست. و اگر به اندازه ی کافی وقت داشته باشیم می تونی بگذاری ریش هات در بیان. من توجه کردم که این اواخر اون ها خیلی بلندتر در میان. در حقیقت اینجوری تو صرفاً کمی خطرناک به نظر میای. وقتی بگذاری چند روزی در بیان، ریش دو روزه ی سیاه با موهای آشفته  تو، دخترا عاشق اینن
 هنگامی که هرمیون متوجه شد بدون فکر کردن چه گفته کمی سرخ شد.

ریش های هری در حقیقت حالا بلندتر از قبل بودند و او باید هر یکی دو روز یکبار اصلاح می کرد. اگرچه چیزی حدود پنج روز وقت می خواست تا آن  ریش دو روزه ی مورد علاقه ی هرمیون در بیاید. هرمیون گاهی او را در آن وضعیت دیده بود چون بعضی وقت ها او تنبل تر از آن بود که صورتش را اصلاح کند اما تا آنجایی که می دانست هیچ دختری جز جینی تا به حال ته ریش او را ندیده بود. حالا این که هرمیون از کجا می داند دخترها عاشق اینند، کمی عجیب بود.
_ خب پس ما تمام این کارها رو انجام می دیم وگرنه من باقی عمرم رو در این خونه زندونی خواهم بود.

در همان لحظه دابی که به شدت ذوق زده بود وارد شد

 هری هرگز او را آنقدر شاد ندیده بود.
_ همونجا وایسا دابی. چی شده؟
دابی بزرگترین لبخند ممکن برای یک جن خانگی را( که کاملاً هم بزرگ است) بر لب آورد و بعد دست چپش را در حالی که بطری بلند و شفافی را در دست داشت از پشت سرش بیرون آورد.
_ دابی معجون حقیقت داره، هری پاتر.
هنگامی که دابی چگونگی به دست آوردن آن معجون به کمک پسر عمویش کورکی را توضیح می داد سه دوست تنها می توانستند بخندند.یک فصل کامل لازم است تا عدالت در مورد داستان رعایت شود. اما همین کافیست که بگوییم دابی و کورکی ترتیب سرقتی را از معجون فروشی آقای لوینگستون دادند که به شکستن چندین بطری حاوی معجون های گرانقیمت و نابود شدن محتویاتشان انجامید. تقریباً تمام بطری ها به جز دو بطری معجونی که دابی قبلاً پر کرده بود کف مغازه خرد شده بودند.( بطری دیگر جای امنی پنهان شده بود.) از آنجایی که تنها چند قطره از این معجون کافیست تا جادوگری را وادار به راستگویی کند حالا آن ها برای سال ها معجون داشتند. هری و دوستانش دابی را آنقدر تشویق کردند که صورتش از بزرگی لبخند تقریباً دو قسمت شد.
هری از فکر اینکه حالا می توانند نقشه ی بعدیشان (بازجویی از سوروس اسنیپ) را عملی کنند به شدت خوشحال بود. در ماه آگوست تا قبل از پیدا کردن معجون توسط دابی آن ها بحث های فراوانی در این باره داشتند. گاهی اوقات آن ها قانع می شدند که اسنیپ به دامبلدور وفادار بوده و عملش صرفاً پیروی از دستور مدیر بوده است. و دردیگر وقت ها این به طرز بارزی احمقانه می نمود.
اما چرا اسنیپ هنگام فرار از چمنزارهای هاگوارتز وقتی میتوانست هری را بگیرد، از این کار صرف نظر کرد؟ فکر آن زمان هری را عذاب می داد.
هری با خودش فکر کرد: من به هیچ دردی نمی خورم. اسنیپ تمام طلسم های من رو برگردونددرست مثل این که من یک سال اولی هستم!
 اما اسنیپ خودش مشکل را مشخص کرده بود: طلسم های غیر لفظی. هری نمی توانست از پس آن ها بر بیاید. او به سختی می توانست در شرایط کلاسی یک پر را وادار به پرواز کند، در حالی که اسنیپ می توانست یک سپر درست کند. طلسمی که خیلی پیچیده تر بود. هری باید یاد می گرفت.
در طول آگوست هری طلسم های غیرلفظی را تمرین می کرد. هنگامی که رون و هرمیون می رسیدند، کمک می کردند، که در واقع یعنی هرمیون به آن ها درس می داد. او نسبتاً خوب بود ولی حتی او هم تنها می توانست از پس طلسم های نسبتاً ساده بر بیاید نه چیز پیچیده ای مثل یک سپر و یا یک نفرین. این درست بود که هری به خاطر تمرین هایش کمی پیشرفت کرده بود اما این به نظرش کاملاً ناقص بود. اسنیپ آن را حتی بدون فکر کردن انجام می داد یا لااقل اینطور به نظر می رسید. هری قصد داشت در طلسم های غیرلفظی ماهر شود یا لااقل مهارت پایه را به دست آورد که برای به دام انداختن اسنیپ کاملاً ضروری بود. اگرچه از هدفش خیلی دور شد، اما تنها یک هفته تا بازگشتش به هاگوارتز مانده بود نقشه باید هرچه سریعتر انجام می شد.

با به دست آوردن معجون حقیقت حال و هوای کاخ گریمولد به طرز چشمگیری تغییر کرد. رون ترسش را با زمزمه های دائمی با خود نشان داد. او می دانست که اسنیپ جادوگر بسیارموفقیست و اگرچه آن ها روی نقشه اشان بسیار کار کرده بودند، آیا کافی بود؟ هرمیون به شدت عصبی بود و دائماً تمام جنبه های نقشه شان را که نیازمند صبر، دقت ، سرعت و صحت بود را بررسی می کرد. اما هری به اندازه ای که احساس بی صبری می کرد عصبی نبود. درست مثل احساس قبل از یک مسابقه ی کوئیدیچ با اسلیترین، فقط شایدخیلی شدیدتر. او خیلی چیزها داشت که باید از سوروس اسنیپ می پرسید. آن ها جزئی ترین قسمت های نقشه را حفظ می کردند و برای هم از حفظ می خواندن تا جایی که هر یک از آن ها زمان دقیق هر کار، طلسم های مورد نیاز، نقشه ی پشتیبانی و حتی طرح فرار برای وقتی که احیاناً تمام این ها نقش بر آب شد کاملا آگاه بودند
اولین گام نیازمند نامه نوشتن هری به اسنیپ بود. آن ها تک تک واژه های نامه را انتخاب کرده بودند و سرانجام به دوازدهمین پیش نویس رضایت دادند:

پرفسور اسنیپ:
من باید در اولین فرصت ملاقاتی با شما داشته باشم. پروفسور دامبلدور پیش از مرگش نامه ای برایم نوشته که قابل اعتماد بودن شما را تضمین می کند و این نکته را بیان می کند که من باید به شما اعتماد کنم. نامه ی ایشان این را روشن می کند که ما باید بدون توجه به اینکه نقش شما در مرگ ایشان چگونه به نظر می رسد به شما اعتماد کنیم. باید اعتراف کنم که در ابتدا باور این موضوع برایم سخت بود ولی حالا می توانم ببینم این ها چطور اتفاق افتاده. من باور دارم که شما همچنان طرف ما و طرف محفل هستید.
ملاقات ما ضروری است. من در حال پیگیری نقشه ی پروفسور دامبلدور هستم، اما درواقع به یک بن بست رسیدم و فکر می کنم تنها شما می توانید به من کمک کنید. پروفسور دامبلدور نوشته اند که اگر به شما اعتماد نکنم موفق نخواهم شد. به همین دلیل من به شما اعتماد می کنم. من ساعت دو نیمه شب در باجه ی تلفن ورودی به وزارتخانه منتظر شما خواهم بود. من اطمینان می دهم  که کس دیگری در آنجا نیست و پس از آن در مکان دیگری ظاهر می شویم. واضح است که شما باید تنها بیاید. فقط من و شما باید ملاقات کنیم.
نیازی به فرستادن پاسخ نیست.

هری پاتر

هرمیون می خواست باردیگر نامه را بخواند اما پیش از آنکه فرصتی بیابد هری آن را تا زد و درون پاکتی گذاشت. دیگر نباید وقت را تلف میکردند. قدم بعدی از همه مهم تر بود: آیا فوکس همکاری می کرد؟ اگر فوکس نمی آمد تمام نقشه هایشان بیهوده بود. ققنوس ها مانند جن های خانگی نبودند، آن ها فقط وقتی می آمدند که بخواهند بیایند. هری می دانست که فوکس در گذر از طلسم های حفاظتی کاخ گریمولد مشکلی نخواهد داشت.

وقتش رسیده بود. اضطراب فضای اتاق نشیمن خانه ی هری را پر کرد. هری بلند شد چون نمی دانست و سپس نفس عمیقی کشید.

با صدای بلندی که تا جایی که می توانست واضح بود گفت: فوکس من به کمکت احتیاج دارم.
صدای تیک تاک ساعت پدر بزرگ درکنار دیوار در سکوت طنین انداز شد. ثانیه ها سپری شدند و سپس یک دقیقه ی کامل و فوکس نیامد. قلب هری فرو ریخت. می توانست یک بار دیگر امتحان کند.
_فوکس من هری پاتر هستم. به کمکت احتیاج دارم. پروفسور دامبلدور گفت می تونم روی کمکت حساب کنم. لطفاً بیا تا بتونم توضیح بدم. متشکرم فوکس.
هری نمی دانست که آیا بیان جزئیات بیشتر کمکی خواهد کرد یا نه و قسمت مربوط به دامبلدور بیشتر تزئینی بود. اما هری احساس ناامیدی می کرد. به هر دلیلی فوکس تصمیم گرفت که بیاید. سکوت ناگهان با صدای ترق ترق آتشی که از جایی خارج از دیوار ها می آمد شکسته شد. شعله ها ناگهان به ققنوس زیبا و غیرقابل وصفی تبدیل شد که حضورش را با آواز زیبایش اعلام کرد. سه جوان بلافاصله احساس کردند جرأتشان افزایش می یابد.
هری اینگونه شروع کرد:از اومدنت متشکرم فوکس.
اگرچه او هر از چند گاهی با ققنوس صحبت کرده بود، او در واقع هیچگاه واقعا با او سخن نگفته بود. نه آنچنان که دامبلدور با او صحبت می کرد. با آنکه هری مطمئن بود فوکس متوجه حرف هایش می شود، می دانست که با ققنوس ها باید به احترام رفتار کرد. هرگز نمی شود به ققنوسی دستور داد. فقط می شود از او درخواست کرد.

_ما می خواهیم کاری را به اتمام برسانیم که پروفسور دامبلدور شروع کرده بودند. با توجه به سخنان پروفسور دامبلدور من به کمک پروفسور اسنیپ نیاز دارم. حتی اگر او پروفسور دامبلدور را کشته باشد نامه ی ایشان به من بیان می کند که او از پیروان ولدمورت نیست. او می گوید که من به کمک پروفسور اسنیپ احتیاج دارم. هری لحظه ای صبر کرد تا ببیند آیا پرنده ی جادویی متوجه منظورش شده یا نه. چشم هایش به او دوخته شده بود و هری فقط می توانست امیدوار باشد: من نامه ای به پروفسور اسنیپ نوشته ام. هری پاکت را بالا گرفت.  و من صمیمانه از تو متشکر خواهم بود اگر بتونی این را به او برسونی. جغدها نمی تونن او رو پیدا کنند و یا وردهای اطرافش رو بشکنند. اما من می دونم که تو می تونی. این بسیار مهم است که تو این رو وقتی به او بدی که تنها باشد در غیر این صورت او مطمئناً توسط ولدمورت و یا مرگخوارانش کشته خواهد شد. آیا تو به ما کمک خواهی کرد فوکس؟
 هری این را با لحن ملتمسانه ای اضافه کرد.
فوکس آهنگ کوتاهی را زمزمه کرد که دو جادوگر و ساحره ی جوان  آن را پاسخ مثبت تعبیر کردند.
_ازت خیلی ممنونم فوکس. می دونستم که همیشه می تونم روی کمک تو حساب کنم. من هرگز لطفی رو که در حفره ی اسرار در حقم کردی فراموش نخواهم کرد.
 هری با دقت نامه را به پای ققنوس بست و عقب تر ایستاد. فوکس از لبه ی میزی که به لبه اش چنگ زده بود برخواست. تکان عظیمی به بال هایش داد و به شعله هایی تبدیل شد. در کمتر از چند ثانیه او رفته بود.

در حالی که سه دوست نفس عمیقی از راحتی را به این علت که معلوم شده بود تمام نقشه هایشان برای هیچ و پوچ نبوده می کشیدند، هرمیون گفت: چه پرنده ی زیبایی. نگاهی به ساعت انداختند: هشت و سی دقیقه. باید تا زمان ملاقات صبر می کردند. رون نگران پدر و مادرش بود چون به آنان خبر نداده بود که برای بعد از ظهر به خانه نمی رود. حالا که می دانست نقشه پیش می رود سریع چند خطی برایشان نوشت و با هدویگ برایشان فرستاد. او می توانست تصورش را بکند که چه حرف هایی را خواهد می شنید هنگامی که به پناهگاه باز می گشت.البته اگر برمیگشت... هرمیون علی رغم میلش به پدر و مادرش به دروغ گفته بود که شب را در پناهگاه پیش جینی می ماند، اما در آن لحظه برای این مسئله نگران نبود. در ذهنش داشت تک تک جزئیات را مرور می کرد.

هری در حالی که به اسنیپ فکر می کرد به آرامی روی صندلیش نشست. از آن مرد متنفر بود. اسنیپ به نحوی تمام مشکلات زندگی هری را به یاد می آورد، هر چقدر که بی رحمانه بود. حقیقت این بود که اسنیپ از اولین روز در آن دخمه ی معجون سازیش با او به بی احترامی و بی تفاوتی برخورد کرده بود. لزومی نبود هیچ گونه رحمی نسبت به سوروس اسنیپ نشان دهد.

دقایق به کندی گذشتند. آنان غذایی را که دابی درست کرده بود سرسری خوردند. بیشتر به دلیل گذران وقت تا رفع گرسنگی ( اگرچه رون سهم غذایش را با اشتهاخورد!) سرانجام وقتش رسید و آنان همان لباس های تیره ای را پوشیدند که برای رفتن به موزه پوشیده بودند. در ساعت 1 آنان از در جلویی کاخ گریمولد بیرون آمدند. سروگوشی آب دادند تا مطمئن شوند کسی نگاهشان نمی کند. از خیابان رد شدند تا به محل از پیش تعیین شده ای برسند که می توانستند در آنجا غیب و ظاهر شوند. هری اولین نفری بود که غیب می شد. شنل نامرئیش را روی سرش انداخت تا از دیده ها محو گردد. ثانیه ای بعد رون و هرمیون صدای تق مانندی شنیدند. هری در محل از پیش آماده شده ای که تا تلفن ورودی وزارتخانه یک بلوک فاصله داشت ظاهر شد. اوایل ماه آن سه نفر با دقت اطراف ورودی وارتخانه را بررسی کرده بودند و به این نتیجه رسیده بودند که این جا بهترین مکان است.

رون و هرمیون باید دقیقاً دو دقیقه صبر می کردند. در این بین هری که نامرئی بود راهش را به سمت منطقه ی آسفالت شده ی اطراف باجه ی تلفن ورودی وزارتخانه طی کرد تا مطمئن شود که مرگخواران نیامده اند. اگر هرچیزی مشکوک به نظر می رسید هری باید بلافاصله برمی گشت و نقشه لغو می شد. همچنان که چوبدستیش را آماده در دست نگه داشته بود، از آخرین پیچ با دقت گذشت و در مقابل فضای خالی را یافت که باید ساعت 1 نیمه شب در قسمت تجاری شهر می بود. پشت یک دیوار کوتاهی که در غرب باجه ی تلفن و به منظور جلوگیری از ریزش زمین ساخته شد بود خم شد. همچنان در زیر شنل و منتظر. دو دقیقه ی بعد به سختی رون و هرمیون را در سمت دیگر خیابان در حالی که لباس های تیره ای به تن داشت داشتند دید. رون به سمت راست چرخید، از پشت آن منطقه گذشت و به سرعت به سمت ساختمانی در شرق باجه ی تلفن رفت و پشت سطل آشغالی مخفی شد. هرمیون در جلوی دیوار و مقابل جایی که هری قرار داشت خم شد تا به جایی رسید که هری بود.
هری نامرئی زمزمه کرد: من اینجام.
 هرمیون سری تکان داد و در کنار دیوار پیش رفت تا به شمال منطقه ی کوچکی رسید و سپس به سمت سایه ای رفت که چراغی که نیم بلوک آن طرف تر بود به آن دسترسی نداشت. حالا آن ها متظر بودند.

به این فکر می کردند که اسنیپ آدم غیر قابل پیش بینی است. ممکن بود زودتر از وقت تعیین شده برسد یا دیرتر؟ اصلاً او می آمد؟ هری حس مثبتی داشت که اسنیپ خواهد آمد. اگر او هنوز به دامبلدور و محفل وفادار بود قاعدتاً می خواست ارتباط برقرار کند و اگر او با ولدمورت و مرگخواران بود ولدمورت از او می خواست که همچنان به ایفای نقش جاسوس ادامه دهد و شاید هری را برایش ببرد. همه ی چوبدستی ها آماده بودند.

به نظرش رسید که در بالای خیابان و بین ده و دو صدای ترق آرامی را شنید. مطمئناً یک غیب وظاهر شدن بود و تنها یک ترق بود. یک نشانه ی خوب. یک دقیقه بعد هری به سختی توانست سایه ای را ببیند که انتهای خیابان در کنار ساختمان ها پیش می آید و وارد منطقه ی روبه روی هری می شود. همانطور که سایه نزدیک می شد هری توانست راه رفتن اسنیپ را تشخیص دهد.

_صبر کن هری صبر کن.
 هری به خودش یادآوری کرد. اسنیپ جادوگر فوق العاده ماهری بود و سه در مقابل یک در صورتی که حمله ی اولیه شکست می خورد نمی توانست کاری از پیش برد، جادوگر مسن تر به آرامی از پیچی گذشت که رون چندی پیش آن را طی کرده بود و متوقف شد تا به اطرافش نگاه کند. به دقت مراقب هر حرکتی بود، اما رون، هری و هرمیون بدون هیچ جنبشی دور از دیدش ماندند. مطمئناً اسنیپ در فکر تله ای از جانب وزارتخانه یا محفل بوده و اگر پیغام توسط فوکس به او نرسیده بود جرأت نمی کرد بیاید.

منطقه کاملاً خالی به نظرش رسید، و از کنار دیوار همان ساختمان پیش آمد تا تنها بیست قدم تا رون فاصله داشته باشد. اسنیپ باید از کنار سطل آشغال می گذشت تا تنها یک قدم تا هردوی هرمیون و رون و چند یارد تا هری فاصله داشته باشد. 
هرمیون باید شروع می کرد چون او در طلسم های غیرلفظی از همه بهتر بود و این یکی را تقریباً در تمام طول آگوست تمرین کرده بود تا برای این لحظه آماده شود. هنگامی که اسنیپ پشتش را به او کرد او به آرامی از دیوار دور شد، چوبدستیش را به سمت او گرفت و با تمام قدرتش اندیشید: اکسپلیارموس
چوبدستی اسنیپ از دستش خارج شد و برای یک صدم ثانیه او شوکه شد.
 رون بلافاصله فریاد زد: پتریفیکوس توتالیوس. 
و در همان حال هری نیز فریاد زد: سایلنسیو
 تا از حرف زدن استاد پیشینش جلوگیری کند. دقیق مثل ساعت. اسنیپ بدون قدرت تحرک روی سطح سخت زمین افتاد. هری از روی دیوار پرید و شنل را از روی خودش برداشت و روی دشمنی انداخت که شکستش تقریباً غیر ممکن بود. همه ی قسمت های بدنش به جز سرش را پوشاند. هری با خود فکر کرد شکل شوکه شدن بر چهره ی اسنیپ زیباست. اما الآن وقت غرور نبود. مرگخوارها ممکن بود در راه باشند.

هرمیون پارچه ای را از جیبش در آورد و اطراف چشمان اسنیپ بست. رون و هری او را از زیر کتف هایش بلند کردند، هری خودش و اسنیپ را با شنل پوشاند، بازوی پروفسور را گرفت و بعد هر دو غیب و ظاهر شدند تا به جایی که شروع کرده بودند یعنی در ورودی کاخ گریمولد بروند. رون چوبدستی اسنیپ را گرفت و بعد او و هرمیون با صدای تق ضعیفی در کنار هری ظاهر شدند. خیابان خبوت بود و لحظه ای بعد پروفسور اسنیپ زندانی آن ها در خانه ی شماره ی هفده گریمولد بود.















فصل دوازدهم:
یک عمر تنفر

هرمیون پرفسور اسنیپ را به صورت معلق در هوا به اتاق نشیمن خانه ی میدان گریمولد  برد .بعد از آن هری ، رون و هرمیون نگاهی متحیر به هم انداختند.نقشه ی آنها بسیار عالی عمل کرده بود....در واقع چیزی بیش از انتظار آنها ...هری لازم دید که قبل از بازجویی اسنیپ گفتگویی با دوستانش داشته باشد 
او دابی را صدا زد و به او دستور داد که تا زمان برگشت آنها  نگهبان اسنیپ باشد.این کار چندان ضروری به نظر نمیرسید چون زندانیشان هنوز تحت طلسم بدن بند قرار داشت 
به نظر میرسید که دوستانش بدون درخواست هری متوجه منظور او شده اند ...
_به نظر میاد که باید اونو روانکاوی کنیم....قضیه یه کم مشکوکه 
هری دستش را در موهای سیاهش فرو کرد 
_من میدونم منظورت چیه...
هرمیون موافقت کرده بود...با کلافگی پلیور سیاهش را از تنش در آورد.......: اما ما دقیقا طبق برنامه ریزی پیش رفتیم  .به نظر من باید با نقشه جلو بریم...
او موهایش را تکان داد و آنها را بیرون پلیورش ریخت 
_یعنی فکر میکنی که اون ممکنه یه جور طلسم رد یابی از طرف ولدمورت برای پیدا کردن ما همراه خودش داشته  باشه؟
هری چشمهایش را باریک کرد .به نظر نگران شده بود
رون جواب داد :مسئله این نیست...این اصلا مهم نیست .تا جایی که من میدونم جادوهای محافظ هنوز کار میکنن .اسنیپ توی خونه ی ماست و چوبدستی هم نداره . به علاوه اون نگهبان داره پس نمیتونه کار خاصی بکنه 
رون یک چوب سیاه شکسته را به آنها نشان داد 
سه دوست نگاه ناراحتی رد و بدل کردند .اما در پایان هری با قاطعیت تصمیم نهایی را اعلام کرد:من فکر میکنم نقشه ی ما خوب پیش رفت چون خوب انجامش دادیم...در واقع همیشه همه چیز یه جورایی خراب میشد اما  این دفعه کارمون عالی بود...بیاین امیدوار باشیم که همینطور بوده ...و طبق نقشه ادامه بدیم 
هری نفس عمیقی کشید و پرسید:هر دوی شما کاری رو که الان میخوایم انجام بدیم رو قبول دارین؟
دو نفر دیگر سری تکان دادند و هر سه به اتاق نشیمن برگشتند 
دابی اسنیپ را جا به جا کرده بود و روز مبلی گذاشته بود .جایی که برای بازجویی کمی سفت به نظر میرسید!!!!
هر سه با چوبدستی هایشان معلم سابق شان را نشانه گرفتند .اسنیپ اینبار آرام و خونسرد بود ...بدون هیچ هیجانی...کاملا تسلیم بود...
به نظر میرسید که در دو ماه گذشته کمی تغییر کرده بود ...درست از زمان کشتن دامبلدور ...شاید کمی لاغرتر ...به هر حال در زیر شنل گشاد جادوگری این مسئله چندان مشخص نبود...
طبق نقشه ی دسته جمعی هری زمزمه کرد:فاینات اینکادیوم 
و به این وسیله تمام طلسمهای روی اسنیپ را باطل کرد 
هرمیون دنباله ی کار هری را گرفت:اینساریوس
طنابی بلند از دور پاهای اسنیپ حرکت کرد ، دور او پیچید و تا بازوی او را در برگرفت...طوری که نتواند حرکتی بکند .بعد از آن رون چشم بند را برداشت و هری به او کمک کرد تا اسنیپ را به کنار ساعت پاندولی پدر بزرگ ببرد 
_باید بهتون تبریک گفت
اسنیپ با پوزخندی تمسخر امیز اینرا گفت :من هیچ وقت تصور نمیکردم که بتونین یه نقشه رو درست اجرا کنین 
تمسخر ی در صدایش نمایان بود و هری بیاد آورد که چرا اینقدر از او متنفر است ...سعی کرد خونسرد باشد 
طبق برنامه اول هرمیون شروع به صحبت کرد: پرفسور اگر به ما ثابت بشه که شما به پرفسور دامبلدور و بقیه ی محفل ققنوس وفادار هتین ما صادققانه از شما  به خاطر رفتارمون معذرت خواهی خواهیم کرد با این وجود ما به شما یک فرصت میدهیم...شما باید ما رو متقاعد بکنید که شما یک مرگخوار وفادار نیستید 
تن صدای هرمیون کاملا عصبی بود اما وقتی صحبت میکرد صدایش را آرام نگهداشته بود...و با یک خونسردی خاص صحبت میکرد 
اسنیپ در ابتدا به صورت هرمیون نگاه میکرد  اما بلافاصله نگاهش به هری در پشت سر هرمیون افتاد .نفرتی دو جانبه در نگاه دو مرد دیده میشد 
هرمیون صحبتش را اینطور تمام کرد: ما میخوایم از شما چند تا سوال بپرسیم و اگر متقاعد نشیم شما رو به محفل ققنوس تحویل خواهیم داد تا هر جور که مایلند با شما برخورد کنند 
آیا شما آلبوس دامبلدور رو کشتید؟
هری با دقت به دشمن دیرینه اش خیره شد 
اسنیپ چیزی حدود نیم دقیقه  در سکوت به هری خیره شد بدون  شک او داشت انتخابهایش را در نظر میگرفت ...آیا او باید از صحبت کردن امتناع کند یا به سوالات مشکل آنها جواب دهد و اگر آری چطور؟
لح سخت بازپرسانش او را قانع کرد که مجبور است همکاری کند
_بله ...من این کارو کردم
هری درخواست کرد:منظورتون رو توضیح بدین
پرفسور دامبلدور داشت میمرد و این رو حس کرده بود .اون همچنین از نقشه ی به قتل رسوندن خودش هم خبر داشت .من مقداری اطلاعات از خدمتگذاران لرد سیباه جمع کرده بودم 
 ما میدونستیم که دراکو مالفوی باید قتل رو مرتکب بشه اگه اون جرات داشت...پرفسور دامبلدور اصرار زیادی دات که دراکو مرگخوار نیست و میتونه برگرده .اون عتقد بود که دراکو میتونه تغییر جهت بده در صورتی که دور از لرد سیاه باشه .دامبلدور رسما به من دستور داد که حتی اگه شده خودم اونو بکشم اجازه ندم که دراکو مرتکب قتل بشه.من امتناع کردم اما اون اصرار کرد .بلاخره من نرم شدم و با دستورات اون موافقت کردم .به هر حال اون برای اینکه منو مجبور به این کار بکنه  از من پیمان جادوگری گرفت تا وقتی که زمانش رسید نتونم از دستور اون سر پیچی کنم.من مجبور شدم با اون پیمان ببندم در این صورت اگه من دامبلدور رو نمیکشتم خودم میمردم .این خاصیت پیمان ناشکستنیه 
قیافه ی اسنیپ همچنان غیر قابل درک باقیماند 

هری با لحنی اتحام آمیز مخالفت کرد: چرا مرگ رو انتخاب نکردی؟
اسنیپ با لحنی فروتنانه پاسخ داد:چون برعکس تو پاتر ، من بیشتر از جلوی دماغم رو میبینم....اگر من پیمان رو انجام نمیدادم میمردم در ضمن دامبلدور در شرایطی بود که چیزی به مرگش نمانده بود  دراکو تصمیم جدی برای کامل کردن ماموریتش داشت  ممکن بود اونو بکشه و مرگخواران دیگری که در برج بودند هم مایل بودن که این کار رو انجام بدن  بنابراین مرگ من هیچ سودی نداشت...ضمن اینکه با این کار برای همیشه از هاگوارتز رانده شدم .حد اقل میتونستم به جامعه ی جادوگری خدمتی بکنم و اطلاعات جمع کنم .بعدا میتونستم راهی پیدا کنم و این اطلاعات رو در اختیار محفل ققنوس بگذارم .به همین جهت هم امشب به اینجا اومدم تا شما ها رو ببینم . این میتونه راه خوبی برای ارتباط من با محفل باشه 
هری با لحنی پرشک جواب داد:شاید شما این کار رو بکنید...اما من میبدونم که شما سعی داشتید به دراکو برای کاری که در اتاق ضروریات انجام میداد کمک کنید....چه چیزی درباره ی کار اون میدونستین؟
_هیچ چیز...واقعا هیچ چیز
کاملا مشخص بود که اسنیپ ازشنیدن این  سوال عصبانی شده است ...مجبور بود حمله ی شفاهی به دانش آموزانی که کوچکترین علاقه ای به انها نداشت را تحمل بکند :من میدونستم که اون کار مهمی رو برای لرد سیاه انجام میده .تا ان جایی که من میدونم فقط دراکو از موضوع ماموریت خبر داشت .هرچند که حدس میزنم مادرش را در جریان قرار داده چون نارسیسا خیلی نگران بود .من به دراکو پیشنهاد دادم که در کارش کمکش کنم و اون هر بار امتناع کرد .اما متوجه شدم که کاری که میکنه خیلی بد پیش میره چون  رفتارش شکست خورده بود و در کلاسها واقعا ضعیف پیش میرفت .بچه های اسلایترین بهم ن خبر دادن که اون خیلی نامنظم شده و دائم داره در اطراف سرک میکشه 
پرفسور دامبلدور از پیشرفت کار من کاملا ناراضی بود .از من خواست اطلاعات بیشتری بدست بیارم اما با نهایت تاسف...من شکست خوردم 
هری آهسته درباره ی سوال بعدی فکر میکرد   و هرمیون فرصت یافت تا وارد گفتگوی انها شود:شما چه چیزی درباره ی درس خصوصی پرفسور دامبلدور با هری میدونین؟
_هیچ چیز ...اغلب اوقات در این مورد سوال میکردم  چون فکر میکردم ممکنه بتونم کمکی بکنم اما مدیر از دادن هر اطلاعاتی امتناع کرد.ما میدونستیم که اون اغلباوغاتش را خارج از هاگوارتز میگذراند اما هدفش از این کار برای تمام هیئت علمی یک معما بود...
سوالی بی اختیار از دهن هری پرید، هری مدتها بود میخواست بپرسد .او نیاز داشت که در مورد شنیدن پیشگویی از اسنیپ بپرسد :چرا شما به والدین من خیانت کردین؟چرا اونا رو به ولدمورت فروختین؟
صورت هری فقط یک فوت با صورت اسنیپ فاصله داشت 
اسنیپ با حالتی که گویا سیلی خورده باشد فریاد زد:اسم لرد سیاه رو نبر ...از شدت خشم آب دهانش به صورت هری پاشید 
این اتفاق چنان به سرعت افتاد که رون و هرمین نتوانستند عکس العملی نشان دهند.هری با تمام قدرت به دیافراگم اسنسپ مشت زد .این اولین مشت چندان قدرتمند نبود اما ضربه ی مشت راست هری با تمام قدرتی که هری میتواننست در بدنش جمع کند   در معده ی اسنیپ  فرود آمد :گفتم بگو چرا اون کارو کردی؟
هری همانطور که با تمام قدرت به اسنیپ مشت میزد اینرا فریاد زده بود.اسنیپ از درد خودش را جمع کرده بود .کاملا شوکه شده بود 

 
درد اسنیپ به موازات اینکه د رشوک هم فرو رفته بود ، دوبرابر شد . و فقط به خاطر اینکه مشت سنگینی  به فکش برخورد کرده بود ، ناله اش به هوا بر خاست . 


هرمیون جیغ کشید:
_هری
و رون به سرعت به طرف هری حمله کرد تا بهترین دوستش را مهار کند اما موفق نشد...نه قبل از اینکه صدای برخورد  ضربه ی قدرتمند هری با جمجمه ی اسنیپ به گوشش برسد:کافیه ...هری بس کن
ران بازوهایش را دور بهترین دوستش پیچیده بود و همانطور که هری تقلا میکرد که خود را به اسنیپ برساند در گوش او نجوا کرد:صبر کن هری...به محض اینکه دروغگو بودنش رو ثابت کنیم یه تصویه حساب اساسی باهاش میکنی 
هری با خشم هوا را از بینی اش بیرون داد .نگاهش انباشته از نفرت بود ...تمام تنفرش را با نگاهی نثار اسنیپ کرد.نمیدانست چرا  اما کم کم احساس نفرت جای خودش را به دلسوزی داد
به تدریج  ماهیچه هایش اسوده شدند و رون بعد از کشیدن هری به یک فاصله ی مطمئن از شکارش با احتیاط او را رها کرد 
دهان اسنیپ پر از خون شده بود و او برای بدست اوردن هواچند بار نفس نفس زد کاملا مشخص بود که از حمله ی هری غافلگیر شده 
هرمیون در میان هری و اسنیپ حرکت میکرد تا در صورت حمله ی دوباره ی هری به اسنیپ بتواند او را کنترل کند .اما به زودی فهمید که دوستش ارامش خود را به دست آورده است .
برای چند لحظه هرمیون برگشت و به استاد سابقش نگاه کرد .چیزی بیشتر از یک دقیقه همه ساکت باقی ماندند و ان باعث شد  تا اثر انفجار خشم هری بیشتر دیده شود....
هرمیون به آهستگی برگشت  و چوبدستی اش را به سمت اسنیپ گرفت.لحظه ای بعد برقی درخشید و صورت اسنیپ کمی بهبود پیدا کرد .حد اقل به قدر کافی که به ایستد و لی هنوز درد قابل ملاحظه ای در چهره اش دیده میشد.مخصوصا ارواره هایش که یا شکسته یا شدیدا کبود شده بود 
_پرفسور....
هرمیون با احتیاط سکوت را شکست :پیشنهاد میکنم به سوالات ما جواب بدین و از هر حرف غیر زروری دیگه ای خودداری کنین .مطمئن باشین دفعهی بعد ما جلوی هری را نخواهیم گرفت و میذاریم اون بلایی رو که سزاوارشین سرتون بیاره .شما شش سال اونو عذاب دادین .بذارین یه چیزی رو براتون روشن کنم ما به شما علاقه ای نداریم و برامون مهم نیست که شما حقیقت رو میگین یا نه .شما یک آدم مریض هستین ...یک انسان پست  و بی ارزش ...شما میتونین انتخاب کنین...
و حالا شما احتیاج دارین که بفهمین که کنترل این بازجویی در دست ماست و اگه شما نخواین همکاری کنین ...مطمئن باشین که هر کاری ما با شما بکنیم کسی اهمیتی نمیدهد....
برای اولین بار نگرانی در خطوط چهره ی اسنیپ نمایان شد .با این وجود نهایت تلاشش را برای  بی احساس جلوه دادن چهره اش به کا ر بست 
 شگفت آور بود چون  گرنجر خون لجنی ...دختری که همیشه تمام تلاشش را برای رعایت قوانین به کار میبست حالا صریحا به او گفته بود که اجازه میدهد هری هر بلای ممکن را بر سرش بیاورد . و تا جایی که اسنیپ میدانست این دختر واقعا اطلاعات زیادی داشت همه ی امیدش برای دست به سر کردن سه نوجوان نقش برآب شد 
رون دنباله ی کار را در دست گرفت:به سوال هری جواب بدین...چرا به آقا و خانم پاتر خیانت کردین؟
در آغاز به نظر نمیرسید که اسنیپ با ان وضعیت وخیم آرواره هایش بتواند صحبت کند اما بلاخره او به حرف آمد: اون موقع من یک مرگخوار بودم...هنوز مسیرم رو تغییر نداده بودم .حتما میدونین که من پیشگویی پرفسور تریلانی رو شنیدم و اطلاعاتم رو در اختیار لرد سیاه گذاشتم .در اون موقع من نمیدونستم که پیشگویی درباره ی چه کسی انجام شده .تا اینکه بعدا فهمیدم پاتر ها و لانگ باتم ها تنها  افراد ممکن بودند .لرد سیاه به دلایکی که فقط خودش از آنها اطلاع داشت پاتر ها را انتخاب کرد .بعد از اون بود که سعی کرد خانه ی پاتر ها رو که توسط طلسم فیدیوس محافظت میشد پیدا کند.
هری در تمام مدت روی پلهای نزدیک اسنیپ ایستاده بود و به توضیحات اسنیپ گوش میداد  و رون بین انها حرکت میکرد تا مانع از حمله ی دوباره ی هری شود 
_اون زمان من متوجه اشتباهم شدم ...قضاوت وحشتناک من...من باور داشتم که لرد سیاه فقط میخواد خون خالص رو در میان جادوگران نگه داره .این یک باور بودک ه من در آن زمان خیلی به ان علاقه داشتم ...اما بزودی لرد سیاه رو شناختم و فهمیدم که او نه تنها به فکر خالص کردن خون جادوگرها ست بلکه میخاد قدرت رو در دنیای جادویی به دست بگیره و بعد از آن به دنیای مشنگها هم حکومت کنه .شما میدونین که کسی نمیتونه از خدمت به لرد سیاه در بیاد...استعفا ی شما فقط با مرگتون پذیرفته میشه باید انتخاب میکردم که برای ابد پنهان بشم یا به کار برای لرد سیاه ادامه بدم ...من تصمیم گرفتم پنهان بشم و برای این مسئله به سراغ دامبلدور رفتم. تا از اون کمک بگیرم 
سه نوجوان با دقت هر کلمه را کاوش میکردند .آنها سعی میکردند رخلوص  و راستگویی اسنیپ را باور کنند .آنها میدانستند که اسنیپ زمانی به بیراهه رفته ...
میدونستند که سوروس اسنیپ مردی فریبکار است .و هیچ چیز نمیتواند در ظاهر ارزشی داشته باشد .ولی انها سرانجام موفق شده بودند او را به حرف آورند . و خیلی زود می توانستند در باره وفاداریش تصمیم بگیرند . 

بعد از یک نفس عمیق دردناک  اسنیپ ادامه داد:پرفسور دامبلدور به صداقت من شک کرد اما اون مزیتهای حضور من رو هم برای محفل میشناخت .بنابراین من به عنوان یک جاسوس دو جانبه شروع به کار کردم .اوایل من کاملا بی میل بودم اما  سرانجام مصمم شدم که این نقش رو بر عهده بگیرم حتی اگر منجر به مرگم بشه 
در جواب سوالت آقای پاتر...من عمدا به والدینت خیانت نکردم  اما تصدیق میکنم که کار من در قتل آنها نقش مستقیم داشته .
با اینکه اسنیپ قبول کرد که اعمالش درست نبوده و در قتل والدین هری نقش داشته اما  هری متوجه شد که او کوچکترین تلاشی برای عذرخواهی نکرد و کس هم چنین پیشنهادی به او نداد ...از این بابت هری سپاسگذار بود چون هرگز نمیتوانست آن مرد را ببخشد.
_اما شما خودتون دو رگه هستین 
هری اسنیپ را به روش خودش تحقیر کرد ...همانطور که من هستم ..پس چرا میخواستین مشنگ زاده ها و دورگه ها رو نابود کنین؟
_مادر من خون خالص بود و خانواده ی اون جزو مشهورترین خانواده های خالص دنیا بودند .با این وجود پدرم یک جادوگر مشنگ زاده بود .به هر حال اون ترجیح داد این حقیقت  رو پنهان کنه و مادر من اونو یک اصیل زاده میدونست ...تا زمانی که من هشت سالم شد و کاملا تصادفی متوجه حقیقت شد ...با این وجود هیچ وقت چیزی از جزئیات به من نگفت .خشم مادرم غیر قابل توصیفه .وقتی حدود دو ماه از هشت سالگی من میگذشت ، پدرم مرد.من مطممئنم که مادرم به طریقی اون رو کشت یا شاید ترتیب مرگش رو داد .اون به من توضیح داد که همه منو یک اصیل زاده میدونن و من نباید چیزی از این موضوع به دیگران بگم 
اسنیپ سعی کرد حرکتی به دستش بدهد تا لتواند چانه اش را بمالد اما بیاداورد که هنوز هم بدنش تحت تاثیر طلسم بدن بند قرار دارد  و ظاهرا هیچ کس خیال نداشت او را از این وضعیت در آورد :شناخت اصل و نصبم باعث شد که من  تعصب بیشتری روی اصیل زاده بودن نشان دهم .به هر دلیلی من خودم رو یک خون خالص حساب میکردم .من در خانواده ای اصیل زاده زندگی کردم  و آنها مرا پذیرفته بودند....مادرم یکی از طرفداران قدیمی لرد سیاه بود و او انتظار داشت که من از روش او پیروی کنم .در ابتدا من با سکوت مقاومت میکردم اما در هاگوارتز من در مورد جادوهای سیاه  اطلاعات بیشتری بدست اوردم و فهمیدم که  خدمت کردن به لرد سیاه باعث پیشرفت من درجادوی سیاه میشود .من در هاگوارتز همیشه یک طرد شده بودم....کسی که هیچ کس به وجودش اهمیت نمیداد ...و مصمم ببودم که دیگر هرگز این چنین نباشم 
_رون!!!
هری و هرمیون نگاهی رد و بدل کردند و هر در به علامت تایید تصمیم دیگری سر تکان دادند .فعلا انها به اندازه ی کافی شنیده بودند حالا زمان آزمایش راستگویی بود .رون کشوی میز قهوه ای مایل به رمز کوچکی را باز کرد و یک ظرف کوچک حاوی مایعی بی رنگ از آن در آورد .چشمان اسنیپ گشاد شدند.بدون شک او فورا معجون راستگویی را شناخته بود 
رون شیشه ی کوچک معجون را بالا گرفت و به زندانی آگاهی داد:
_حالا ما میخوایم مطمئن بشیم پرفسور که شما به ما حقیقت رو گفتین یا نه...و به خاطر خودتون هم که شده امیدوارم راست گفته باشین...
علی رغم تلاش زیاد ، چهره ی  اسنیپ اینبار نتوانست حالت عصبی خود را پنهان کند.
_استفاده ی شخصی از معجون راستگویی ممنوعه...فقط مامورین وزارت خانه اجازه دارن از اون استفاده کنن ...اونم در شرایط خاص
هری خنده ی دلخراشی کرد .سپس نگاهی مرگبار به اسنیپ کرد:فراموش کردی که تو منو با همین معجون تهدید کردی؟ و آمبریج  هم همین کار رو کرد .شما خودتون این معجون رو به دامبلدور دادین تا از مودی تقلبی یا همون کراوچ بازجویی کنه...من ندیدم که دامبلدور به خاطر این کار محکوم به ازکابان بشه .با این حال ما از تلاش شما برای جلوگیری از قانون شکنی مان قدردانی میکنیم 
هری خنده ای ساختگی کرد 
هرمیون شیشه ی کوچک معجون و قطره چکان را گرفت تا میزان  مورد نیاز از معجون را آماده کند 
هری دستور داد:پنج قطره هرمیون...فکر میکنم کافی باشه 
هرمیون با نگرانی هشدار داد :
_هری ...استفاده ی نرمال از این معجون فقط دو تا سه قطرس .پنج قطره میتونه برای اون مضر باشه
_این چیزیه که خودش به من یاد داد...یادت نیست؟ پرفسور خودش گفت که بعضی از جادوگران نیرومند میتونن در برابر  اثرات مقدار نرمال معجون حقیقت مقاومت کنن  وشاید لازم باشه که به جای سه قطره پنج قطره از این معجون به اونها خورانده بشه 
هری زیر چشمی نگاهی به اسنیپ کرد و نتیجه گرفت: در این مورد خاص بهتره که از پنج قطره استفاده کنیم 
هرمیون چند لحظه برای فکر کردن مکث کرد...سپس سرش را به علامت تایید تکان داد.رون سر اسنیپ را عقب کشیدو او را آماده کرد  اما مرد میانسال مقاومت کرد .دهانش را محکم بسته بود .بعد از چند لحظه کشمکش رون  موهای بلند چرب سیاه اسنیپ را گرفت و در یک لحظه آنرا کشید .این ضربه باعث شد که اسنیپ به طور غیر ارادی دهانش را باز کند .هرمیون روی یک چهار پایه ایستاد و پنج قطره از معجون را درته حلق  او ریخت وجایی که مطمئن بود اسنیپ آنرا قورت میدهد.آنها چند ثانیه منتظر ماندند تا تاثیر معجون شروع شود .پنج قطره معجون به آنها حدود بیست دقیقه فرصت برای بازجویی میداد.حالا چشمهای اسنیپ کمی براق شده بود و این ثابت میکرد که معجون حقیقت اثر کرده 
هرمیون با سوالی ساده شروع کرد:شما امشب به ما دروغ گفتین؟
_بله
هری بازجویی را بر عهده گرفت:تو به لرد سیاه وفاداری؟به ولدمورت؟
_بله
قلب هری در سینه فرو ریخت .تا جایی که به هری مربوط بود او نیاز دات ک ه بیشتر در رابطه با اتفاقات ژوئن گذشته بداند....پس دامبلدور اشتباه کرده بود .او در تمام این سالها فریب خورده بود...هری سعی کرد بپرسد:چرا دامبلدور را کشتی؟
_من پرفسور دامبلدور رو نکشتم...نمیتونستم اونو بکشم  چون در اون صورت خودم هم میمردم .
صدای اسنیپ حالت یکنواختی را داشت که هری میدانست از معجون راستگویی است :سالها پیش دامبلدور من رو مجبور کرد که با اون یک پیمان ناگسستنی ببندم که بر طبق اون نمیتونستم اون یا هر کسی رو از اعضای محفل به قتل برسونم ...لازم بود این کار رو بکنم تا اون به وفاداری من اعتماد کنه .بنابراین با اون پیمان بستم.
لرد سیاه از این ماجرا با خبر بود.برای همین هم ازمن نخواست که اونو بکشم وظیفه ی من فقط زیر نظر گرفتن دامبلدور و به دست آوردن اطلاعات بود 
هری غرید:اما من دیدم که تو از آواداکداور  استفاده کردی...چطور اونو نشتی؟
اسنیپ آهی کشید و ادامه داد .گویی هرگز سوال هری را نشنیده بود :من یه پیمان ناگسستنی با نارسیسا مالفوی بسته بودم .اون از من خواست که اگر دراکو در انجام ماموریتی که لرد سیاه بر عهدش گذاشت با شکست روبرو شد .به اون کمک کنم...ازش محافظت کنم و در صورت لزوم خودم اون کار رو انجام بدم ....من اون موقع از اصل وظیفه ی دراکو بی اطلاع بودم  .فقط میدونستم که اون داره روی یک پروژه ی مهم در اتاق نیازمندی ها کار میکنه ...بعدا لرد سیاه به من خبر داد که در صورتیکه اوضاع مناسب بود دراکو باید دامبلدور را بکشد .من میدونستم که لرد سیاه مطمئنه که دراکو شکست میخوره ...اصولا اون به پروژه ی دیگه ای علاقه مند بود  که حاضر نبود به کسی در موردش چیزی بگه...زمانی که من با نارسیسا پیمان بستم فقط میدونستم که دراکو  داره کاری رو انجام میده...اما فکرشم نمیکردم که اون قراره دامبلدور رو بکشه و من نمیدونستم که آیا پیمانم با نارسیسا امل این بخش از وظیفه ی دراکو هم میشه یا نه....
پلککهای اسنیپ دوباره لرزید و با لحن سنگینی صحبت میکرد .حالا معجون راستگویی کاملا اثر گذاشته بود .چشمهایش براق تر شده بودند و با آهنگی عمیق تر صحبت میکرد :
وقتی فلیت ویک منو از حمله به برج شمالی مطلع کرد فهمیدم که دراکو در ماموریتش موفق شده و مرگخواران توانستند که وارد هاگوارتز بشن .من فلیت ویک رو گیج کردم و سپس به برج شمالی دویدم تا  مطمئن بشم که دراکو صدمه ای نخواهد دید .لرد سیاه نقشه های زیادی برای او داشت ...وقتی که رسیدم دامبلدور سست و بی حال به گوشه ای تکیه داده بود و چوبدستی اش در دست دراکو بود اما مشخص بود که دراکو قصد نداشت اون رو بکشد .اون فرصت زیادی داشت اما این کار رو نکرد .دیگران منتظر بودند که دراکو کاری انجام دهد اما وقتی من به عنوان ارشد گروه وارد شدم  همه انتظار داشتند که من کار رو تموم کنم .من نمیدونستم چیکار باید بکنم...اگه دامبلدور رو نمیکشتم پیمانم رو ب نارسیسا شکسته بودم و اگه اون رو میکشتم پیمانم رو با مدیر ....نتیجه ی هر دو تاش برای من مرگ بود ...از طرفی لازم بود که ما هرچه زودتر فرار کنیم...اعضای محفل ققنوس از هاگوارتز محافظت میکردند و داشتند به ما نزدیک میشدند  و راه رو می بستن .زمان زیادی برای فکر کردن درباره ی وضعیت خودم نداشتم .امیدوار بودم که موفقیت دراکو در کاری که در اتاق ضروریات انجام داده بود باعث بشه که پیمان من و نارسیسا باطل شده باشه ...من فهمیدم که بایدبه  نظر برسه که دامبلدور ور کشتم ...بدون این که در واقع این کار رو کرده باشم ....درغیر این صورت من هم میمردم بنابراین در همان زمانی که طلسم مرگ رو استفاده کردم از یک طلسم گیج  کننده ی غیر لفظی هم استفاده کردم.این طوری نیروی جادویی من بین دو طلسم تقسیم میشد و باعث میشدکه هر طلسم اثری کمتر از آنچه باید بگذاره  در نتیجه طلسم مرگ اون رو نکشت اما نیروی اتحاد دو طلسم قابل توجه بود  و دامبلدور از پنجره بیرون انداخته شد...چیزی که من پیش بینی نکرده بودم ...وقتی این اتفاق افتاد من مطمئن شدم که میمیرم .من باعث مرگ مدیر شده بودم...هنوز خودم هم نمیدونم که چرا نمردم ...فرصتی برای وقت طلف کردن نبود...باید دیگران رو به جای امنی  می بردم....
هری با دقت به سخنان مرگخوار گوش میداد غمگین بود و خشم در وجودش شعله میکشید . گویی در احساس با هم رغابت میکردند هر دو دستش را  به سختی مشت کرده بود و با تمام وجود میخواست که ضرباتش را شروع کند ...با این وجود فعلا نمیتوانست...معجون حقیقت فقط یکبار برای مدتی معین اثر میکرد...بعد از آن تاثیر آن تا چند روز بر روی شخص کم میشد اما آنها الان به جواب سوالاتشان نیاز داشتند .آنها باید با بیشترین سرعت ممکن سوالاتشان رو میپرسیدند .قبل از اینکه اسنیپ به حالت طبیعی برگرده....

تا اینجا هری همه ی آنچه را که در مورد اتفاقات ماه ژوئن نیاز داشت بداند فهمیده بود تنها واقعیت این بود که اسنسپ از اول دامبلدور را فریب داده بود...او همیشه یک مرگخوار وفادار بود و در تمام این مدت دامبلدور را فریب داده بود .زمان این رسیده بود که سوالات خصوصی تری از او بکند ...چیزهایی که به هری ارتباط داشت ...و باید سریعتر این کار رام یکردند چون میخواستند اسنیپ را به محفل  ققنوس تحویل دهند.
_تو چرا از سیریوس بلک، لی لی و جیمز پاتر متنفر بودی؟
هری نپرسید که چرا آنها از اسنیپ متنفر بودند چون ازجواب ین سوال کمی احساس نگرانی میکرد...
پلک چشم اسنیپ دوباره لرزید  
_ما تو یه محیط بزرگ شدیم .خانواده های بلک و پاتر هردو از خانواده های اصیل و سرشناس بودند اما ، پاتر ها توسط بیشتر خانواده ها به عنوان خیانت کار شناخته می شدند . آنها اصلا اعتقادی به حفظ اصالت خون جادوگر ها نداشتند . و بلک ها در جبهه مقابل بودند ، البته سیریوس همیشه  نسبت به والدین و برادرش عجیب غریب بود . او و جیمز اغلب با هم بازی می کردند . در بچگی من با رگولاس بیشتر وقتم رو می گذروندم اگرچه جوانتر از من بود اما خیلی از علایقمون مشترک بود . من و رگولاس اغلب با جیمز و سیریوس دعوا و منازعه داشتیم .این مسئله در هاگوارتز شدت گرفت ، چرا که  جیمز و سیریوس خیلی خوش قیافه و محبوب بودند و من خیلی عجیب غریب محسوب و اغلب طرد می شدم. این یه کینه قدیمی بود. 
چشمان اسنیپ کمی نرم شده بود و هری نمی دونست که ایا اثر سرم تموم شده است یا نه اما ، مرگ خوار ادامه داد : من در مورد لیلی ایوانز اون جوری احساس نمی کردم ، حداقل نه تا زمانی که اون با پاتر ازدواج کرد . با وجود خصومت اسلایترین و گریفندور ، اون خیلی با من خوب رفتار می کرد ، نه مثل یک دشمن . اما اون تصمیم خودش را گرفت .او با پاتر ازدواج کرد و علیه لرد سیاه ایستاد . سرنوشتش بدیهی بود...
اتش خشم هری دوباره داشت زبانه میکشید و فقط حرکت سریع هرمیون از ضربه زدن دوباره  ی او به اسنیپ جلوگیری کرد.
_وقت زیادی نداریم هری . به چشماش نگاه کن . در باره رگولاس بپرس .
 در حقیقت چشمان اسنیپ اون نگاه خیره رو داشت از دست می داد که بدین معنی بود آنها تقریبا سه یا چهار دقیقه وقت داشتند . 
هری از آنجاییکه نمی تونست مطمئن باشه که می تونه خودش را کنترل کند یا نه پاسخ داد :تو بپرس. 
 و خودش را مجبور کرد تا کنار بخاری خاموش ، بایستد.
هرمیون می دونست که باید بلافاصله بر سر اصل موضوع برود: چرا رگولاس بلک کشته شد ؟ 
_ اون چیزیو که برای لرد سیاه خیلی مهم بود برداشته بود . هیچ کدوم از ما ها نمی دونیم اون چی بود ، اما لرد سیاه  به قدری خشمگین بود که ما ها تا به حال ندیده بودیم اون جوری عصبانی بشه او فرمان مرگ رگولیوس رو صادر کرد...
پس اسنیپ نمی دونست . اون کسی نبود که به رگولاس کمک کرده بود . 
هرمیون که به حصیر چنگ زده بود پرسید :رگولاس هیچ دوست نزدیکی هم داشت ؟
_ بین مرگ خوارا ، اصلا البته به جز من . در حقیقت اون تقریبا منفور بود و خیلی ها به وفاداری اون به لرد سیاه شک داشتند . تو هاگوارتز همیشه  با یکی از بچه های ریونکلاو بود به  اسم آملدا بارلو بود. اون یه اصیل زاده نبود برای همین رگولیوس نمی تونست ارتباطش را بیشتر کند ، هرچند که فکر می کنم خیلی در مورد این کار مشتاق بود.
هرمیون که نمی دانست چقدر زمان براشون باقی مانده به سرعت پرسید : می دونی چه بلایی سر آملدا بارلو اومد ؟ 
_ نمی دونم . اونو خیلی خوب نمی شناختم ، درهاگوارتز نه هم سن من بود نه تو برجم . فقط یادم می اد که باهوش بود اما خیلی خوشگل نبود .از اون تیپ افرادی نبود که باعث بشن همیشه به یادشون باشی...
اسنیپ پاسخ داد اما ، چشمانش اکنون دیگر شفاف شده و به همان سیاهی نحسش که آنها به خوبی با آن آشنایی داشتند بازگشته بودند . و این یعنی بازجویی در دقایق آخرش بود . 
رون درحالی که به نظر می رسید بدش نمی آد به مرگ خوارحمله کنه پرسید:با هاش قراره چی کار کنیم ؟  
و هری خواهش کرد :رون میتونی هدویگو بیاری پایین ؟ 
وقتی رون رفت ، هری به سرعت یادداشتی را برای ریموس نوشت .
                                                                                                    ریموس :     
خیلی سریع به خانه من بیا . هدیه ای برات دارم .
هری یاد داشتش  را امضا نکرد ، میدونست که ریموس میتواند دست خطش را بشناسد ، و چون امکان داشت جلوی نامه گرفته شود می خواست نامه خیلی کوتاهی بنویسد. پروفسور هنوز ایستاده بود ،جسور اما شکست خورده به نظر می رسید . می دونست که همه چیز خراب شده . 
هری از روی کنجکاوی پرسید : چرا امشب حاضر شدی منو ببینی ؟ 
اسنیپ می توانست این بار دروغ بگوید ، اما دیگر نیازی نبود . میدانست که همه چیز از دست رفته ...
_لرد سیاه نامه تو رو باور کرد . فکر کرد من میتونم دوباره  خودم رو تو محفل جا بدم و براش اطلاعات جمع کنم . من مخالف بودم اما لرد سیاه  خیلی سماجت کرد.
هری طعنه زنان گفت : و تو هم فرمان ولدمورت  رو اطاعت کردی . نه ؟ 
 از روی قصد روی اسم لرد سیاه تاکید کرد تا مرد بازنده را عصبانی کند.  
هری توضیح داد : به نظر من  به تو دیگه احتیاجی نداشت چرا که دامبلدور که مرده و تو هم دیگه نمی تونستی در جلسات محفل شرکت کنی ولدمورت با فرستادن تو چه چیزی رو از دست می داد ؟ 
این سوال خیلی معنی داشت و اسنیپ هیچ نگفت . می دونست که هری حق داره ، در حقیقت از همون لحظه ای که ولدمورت بهش دستور بازگشت داده بود این رو فهمیده بود . احتمال اینکه نامه هری یه تله باشه خیلی بالا بود ، و اسنیپ به هیچ وجه خیال بازگشت نداشت ، اما اطلاعات  لرد سیاه از افرادش به طور عجیبی خیلی زیاد بود ،درست به مانند دامبلدور که به نظر می رسید از هر اتفاقی که توی هاگوارتز میافتد ، خبر دارد .مرگ خوار هیچ چاره ای نداشت جز این که اون یادداشت رو نشونش بدهد...
رون که کمی برای زندانی شان احساس تاسف می کرد ، او را روی مبل هل داد ، در حالی که دست ها و پاهایش هنوز طناب پیچ بودن . سه اسیر کننده با بی قراری منتظر لوپین بودند ، چرا که بعدش می تونستند در باره همه چیز هایی که فهمیده بودند ، بحث کنند اما ، تا زمانی که او می آمد ، آنها خیلی کم صحبت کردند . هری از نزدیک به بررسی دشمنش پرداخت . اسنیپ با عصبانیت فکر می کرد و هنوز امیدوار بود که می تواند از سرنوشت خود فرار کند . هری حدس می زد ،بهترین چیزی که امکان داشت اتفاق بیافتد این بود که به وزارت خانه تحویل داده می شد و برای مدت نا معلومی به آزکابان فرستاده می شد . ولدمورت هم که به احتمال زیاد می توانست خادمینش را هر زمان که بخواهد از زندان آزاد کند . اما هری مطمئن بود که محفل حالا حالا ها او را تحویل وزارت خانه که الان تحت بحران شدیدی به سر می برد نخواهد داد . نه ، ریموس او را مخفیانه به محل امنی خواهد برد ، جایی که اسنیپ تخلیه اطلاعاتی خواهد شد .
هری در حالی که کلمات مربی خود ، البوس دامبلدور را به یاد می آورد پاسخ داد : این انتخاب های ماست ، که  سرنوشت ما را تعیین می کنه . پروفسور ، شما الان درباره انتخاب خودتون چی فکر می کنید ؟ 
 و اسنیپ همچنان ساکت بود .
ریموس دو ساعت بعد از رفتن هدویگ خیلی مرتب  در آتش  بخاری ظاهر شد : مشکل چیه هر ی، من با تموم سرعتی که میتونستم بیام اومدم و ........ واو.....
او مردی را که روی مبل بود دید .  
هری با پوزخندی گفت:هدیه تو این جاست ، ریموس .بسته بندی شده و آماده برای تحویل.
 و وقتی ادامه داد دیگر لبخندی روی لبش نبود:اون الان مال شماست . ما سوالامونو ازش پرسیدیم . اون یه مرگ خواره ، ریموس . دامبلدور اشتباه می کرد . اون از همون روز اول علیه محفل جاسوسی می کرد...
رون و هرمیون نتونستند به ریموس که از حیرت خشکش زده بود نخندند. اما ریموس حتی لبخندی نزد ، بلکه تنها به دشمن قدیمی خود نگاه می کرد . با یاد آوری گذشته ، او از هری پرسید:اما ، نامه دامبلدور چی ؟ همونی که تو قبلا درباره اش حرف زدی 
هری به تلخی جواب داد: بهت که گفتم ، دامبلدور اشتباه می کرد .اسنیپ در همه این سال ها بهش دروغ گفته بود  و فریبش داده بود 
فکر انجام چنین کاری با شخص بزرگ و خوبی مثل دامبلدور خارج از قوه درک او بود . 
ریموس پرسید: هری ، از کجا میدونی ؟ چه جوری ؟...مطمئنی ؟
طبق تجربیاتش ، دامبلدور اغلب در باره مردم درست می گفت ، و او ریموس را چندین بار از وفاداری اسنیپ مطمئن ساخته بود .
هری به هرمیون نگاهی انداخت و سرش را تکان داد ، و هرمیون شیشه کوچک معجون حقیقت را نشان داد . 
ریموس پرسید : از کجا گیرش آوردین؟
 و بعد چیز دیگری به ذهنش آمد: نه ، نمی خوام بدونم . پس شما ها مطمئنید . کاملا مطمئنید؟
هری جواب داد : کاملا 
 و هرمیون و رون هم این موضوع رو تایید کردند .
هرمیون توضیح داد :ما اول بدون اون معجون ازش سوال کردیم ، اون نمی دونست ما معجون حقیقت  داریم .بعد بهش معجون رو دادیم . ریموس اون تقریبا درباره همه چیز دروغ گفت . اعتراف کرده که یه مرگ خواره ،و تبدیل به یار با وفایی برای ولدمورت به خاطر فریب دادن دامبلدور شده . شما ها می تونید ظرف چند روز آینده بهش وریتا سرم بیشتری بدین و هر چیزی رو که می خواین ازش بپرسید...
ریموس غر غر کنان در حالی که به همکار سابقش نگاه می کرد گفت:نگران نباش ، ما مطمئنا خواهیم فهمید. 	
گرگینه باحییرت ادامه داد: شما بچه ها چه جوری اونو گرفتید ؟
سه اسیر کننده نگاهی به هم کردند و سرانجام هری پاسخ داد:شاید بهتر باشه چیزی نپرسید 
ریموس لبخندی زد و پرسید:چیزی رو بپرسم ؟ یادم نمی اد....
همه انها  قبل از اینکه نگاهشون رو به موضوع بحثشون  بدوزند ، خنده ای کردند . و رون پرسید : با او چه می کنید؟
ریموس به سمت رون چرخید و جمله هری را تکرار کرد : شاید بهتر باشه که چیزی نپرسی 











فصل سیزدهم: 
فشارهای بسیار 

هری پاتر : به هاگوارتز برگردید

هری پاتر ، پسری که زنده ماند ،دانش آموزان را به بازگشت به مدرسه علوم و فنون جادوگری هاگوارتز برای سال جدید تحصیلی که از اول سپتامبر شروع می شود ، تشویق کرد. آقای پاتر برای خرید وسایل مدرسه خود در کوچه دیاگون حضور یافته بودند . همانگونه که پیام امروز قبلا هم چاپ کرده است ، هری پاتر تصمیم به بازگشت به هاگوارتز برای پایان بردن آخرین سال تحصیلی خود ، سال هفتم را با وجود مرگ مدیر انجا ، آلبوس دامبلدور در ژوئن گذشته ، دارد .این طور شایع شده بود که آقای پاتر ارتباط بسیار نزدیکی با دامبلدور داشته وبازگشت ایشان نامعلوم بود .
  
تعداد زیادی از دانش آموزان تصمیم گرفته اند تا به دلیل نگرانی های امنیتی به مدرسه بر نگردند . در حالی که مدیره موقت ، مینروا مک گوناگال  ، جامعه را از امنیت مدرسه مطلع ساخته است ، نتوانسته است همه دانش آموزان چه جدید یا قدیمی را متقاعد کند . پیام امروز آگاهی یافته است که  کمتر از پنجاه درصد از دانش آموزان سال گذشته تصمیم به بازگشت دارند . 

به هر حال آقای پاتر ، به خوبی در سخنرانی غیر منتظره خود که در برابر تقریبا 150 فروشنده ،که از زمانی که خبر حضور ایشان را شنیده بودند  به دور فرد برگزیده حلقه زده بودند ،روشن کردند که دانش آموزان باید به قلعه  بازگردند  .ایشان در ابتدا می خواستند از بین جمعیت عبور کرده و خرید خود را آغاز کنند که متوجه شدند این امر غیر ممکن است ، چرا که جمعیت هیجان زده  او را با کلمات حمایت گرانه و تشویق آمیز از حرکت باز می داشتند . سرانجام آقای پاتر اظهار داشتند که چند کلمه ای برای خرسند ساختن جمعیت بیان خواهند نمود.

در ابتدا آقای پاتر از جمعیت برای هواداریشان تشکرکردند و سپس شروع به اظهار نظر و توضیح دادن نمودند ، متوجه شده ام که تعداد زیادی از دانش آموزان قصد بازگشت به هاگوارتز رو ندارند  من ،ترس آنها را درک میکنم . فقط دلم میخواهد بگویم ، من ، تمامی دانش آموزان ، چه جدید و چه قدیمی ، را تشویق می کنم به هاگوارتز برگردند . ما نباید اجازه بدیم زندگیمون با ترس کنترل شود .میدانم که باید محتاط بود ، و من به این نتیجه رسیده ام که هاگوارتز تمامی معیار های لازم را برای تضمین امنیت مدرسه تا آنجا که مقدور بوده رعایت کرده است . هیچ مکانی کاملا امن نیست ، به خصوص خانه های خودتان  ، اما عقیده دارم هاگوارتز هم به اندازه هر جای دیگه امنیت داره . اگر تعداد زیادی از دانش آموزان از آمدن خودداری ورزند ، آن وقت ( کسی که نباید اسمش را برد ) پیروزی بزرگی را نصیب خود خواهد نمود .  جمعیت این اظهارات را با تشویقات بسیار همراهی می کردند . 

باید متذکر گشت که آقای پاتر اسم اون کسی رو که نباید اسمش رو برد ، را بدون هیچ ترس ودلهره ای به زبان آورد که خود باعث ایجاد شوکی بر روی تعداد کثیری از جمعیت گردید . بیش از یک تماشاچی اظهار داشتند که آقای پاتر به آنها پروفسور آلبوس دامبلدور را یادآوری کرده اند که  او هم بدون هیچ ترسی و به طور عادی اسم لرد سیاه را بر زبان می آورده است . این گزارشگر شنیده است که چندین ساحره درباره نفرستادن بچه های خود به هاگوارتز تجدید نظر کرده اند . 
 
هری روزنامه پیام امروز رو روی میز پرت کرد وبه خوردن بقیه صبحانه اش پرداخت . بعد از گذراندن یه شب خسته کننده با پروفسور اسنیپ ، هری ، رون و هرمیون هرکدوم یه جایی رو پیدا کرده و خوابیدن و تا صبح دیر وقت هم از خواب بیدار نشدن . هرمیون ، کپی از روزنامه اش را دریافت کرده بود و هرکدوم از آنها به نوبت در حال خواندنش بودند. 
	
هری غر زد : باید می گفتن که تو سرپرست شدی  و توجه خودش را به سوسیس و تخم مرغ هایی که دابی برایش حاضر کرده بود ، معطوف کرد .

رون خواندن روزنامه را تمام کرد ، آن را کناری نهاد و گفت : شرط می بندم چند نفری از بچه ها به خاطر این ، نظرشونو عوض می کنن .

هری با تمسخر گفت : احمق نشو رون ، کی اهمیت میده که من بر می گردم یا نه . افراد خودشون تصمیم می گیرن 

رون با دهان بسته خندید و گفت : خواهیم دید هری ، من خیلی بیشتر از تو درباره این که جادوگران و ساحره ها چه جوری فکر می کنن میدونم . 
دو پسر صدای هوفی را که از سمت هرمیون، که موهای انبوهش از بالای روزنامه پیام امروز بیرون زده بود ، می اومد شنیدن . 

اون غر غر کنان با خود گفت : اوه آره ، خیلی عالیه !

دو مرد در یک زمان  پرسیدند : چی ؟ 

هرمیون سرش را از روزنامه بلند کرد و فهمید که با صدای بلند صحبت کرده . اجبارا ، اون قسمت از روزنامه رو که داشت می خوند تا کرد و جلوی اونها گذاشت . بلافاصله آنها عکسی از هری و هرمیون دیدن که داشتند بهم لبخند میزدند وقتی  که هرمیون اون جعبه ای رو که هری روش ایستاده بود را جادو کرده بود . احتیاجی به توضیح نبود  دو نفر داخل عکس چیزی بیش از یه دوستی ساده را نشان می دادند . زیر عکس تیتری در ستون شایعات روزنامه چاپ شده بود ، فرد برگزیده ، نفر اول رو برگزیده ؟  هری می دید که هرمیون از این توجهات غیر معمول خیلی ناراحته ، اما خودش فقط می خندید . 

_ خوب ،  باید اقرار کنی که تیترش خیلی زیرکانه اس. ' فرد برگزیده ، نفر اول رو برگزیده ؟' این خیلی عالیه .
 رون و هری هردو به  اخم های روی صورت هرمیون نگاه کردن ، که با انبوه موهای بلند قهوی ایش پیوند خورده بود ، سرانجام نتونستند طاقت بیارن و اول با دهان بسته شروع کردن به خندیدن ونگاه کردن به هم دیگر و ناگهان طوری به خنده افتادن که هرمیون هم ناچار به لبخند زدن و سپس خندیدن با انان شد حتی با این که موضوع خیلی هم با مزه نبود . 

وقتی خنده ها فروکش کرد ، هرمیون گفت  وقتی ببینید که چی نوشتن اصلا فکر نمی کنید که بامزه است . ، اینجا رو بخون  

 رون روزنامه را قاپید و با صدای بلند شروع به خواندن کرد  

این عکس ، دیروز در زمان حضور ناگهانی هری پاتر در کوچه دیاگون گرفته شده است . ( برای خواندن جزییات به صفحه اول رجوع کنید ) . هدف چشمان عاشق هری کسی نیست جز دوشیزه هرمیون گرنجر ،کسی که طبق یه شایعه قدیمی از اون به عنوان معشوقه هری نام می برن .هری با غروری کاملا مشهود اعلام کرد که دوشیزه گرنجر عنوان با اهمیت سرپرست دختران در هاگوارتز به دست آورده است . در بهار ، همانطور که خواننده هامون به یاد می آورند ، اعلام شده بود که فرد برگزیده  ، موفق شده عشق  جینی ویزلی ، دختر کارمند وزارت خانه آرتور ویزلی ، را از آن خود بکند . به نظر می رسد همانگونه که فصل تغییر کرده ، دوست دختران  هری  هم عوض شده اند . کاش ما هم دوباره جوان می شدیم !

خنده از لبان هری پر کشید ، اما بعد از اینکه یه چند دقیقه ای رو موضوع فکر کرد ، فهمید که احتیاجی نیست نگران باشد .
خیلی بی تکلف  گفت  خوب ، میتونست از این هم بدتر باشه . حداقل اشاره کردن که تو سرپرست شدی. فکر میکنم باقی مقاله ها هم باید به این موضوع اشاره میکردن .  نگاه دوباره ای به اون عکس  انداخت و گفت  و این عکس هم خیلی بد نشده 

هرمیون طوری به هری خیره شد که انگار اون عقلشو از دست داده ، و پرسید  جینی چی ، هری؟ اونم پیام امروزو میخونه . ممکنه اینو ببینه .

هری شانه هاشو بالا انداخت و گفت  چی در موردش ؟  و وقتی حالت هرمیون رو دید که  ناباورانه شده بود  توضیح داد  ببین ، جینی با من اتمام حجت کرد ، میتونست نکنه . حالا باید با نتیجه اش کنار بیاد . من چیزای مهمتری از اون  دارم که باید بهشون بپردازم . 

رون در صندلی اش با ناراحتی جا به جا شد ،  چرا که بقیه داشتن درباره خواهرش بحث می کردن و اون بیرون تو دنیای جادوگران ، همه باور کرده بودند که هری و هرمیون دوست دختر دوست پسرن . حتی با اینکه خودش میدونست این حقیقت نداره ، اما باز هم این موضوع آشفته اش میکرد. 
  
هرمیون بحث رو خاتمه داد و گفت  ببینید ، الان دیگه دیروقته و من باید به خونه برگردم . نمیدونم اگه مادرم بفهمه  من با دو تا پسر تو یه خونه تنها بودم چی میگه ؟ حتی تصورشم نمی خوام بکنم .

هری به شوخی جواب داد  حداقل ما دوتا ، پسرای با شرافتی هستیم 

رون هم هماهنگ با هری گفت  هر دو قد بلند ، و به طور خوشایندی خوش قیافه ایم . 

 من ثروتمندم و مشهور ، و رون هم ارتباط های زیادی با دنیای جادوگری داره . ما قابلیت های خودمونو داریم  هری و رون هر دو در سکوت با خود خندیدن ( یا حداقل با خودشان این جوری تصور کردن ).

هرمیون با لبخند هوفی کشید و گفت  بله بله ، شما هردو دارای امتیازاتی هستین ، شما دوتا اگه من بهتون اجازه نمی دادم از رو دستم بنویسین ، تا حالا از هاگوارتز اخراج شده بودین 

رون با قیافه ای ترسناک پرسید  تو با همه وجودت اونو میخواستی هرمیون ؟  او به بهترین وجهی نقش دوقلوها ، فرد و جورج را بازی کرده بود .

هرمیون با خنده فریاد زد  بسه دیگه ، من واقعا باید زود برم . قراره الان چی کار کنیم ؟ میدونید که منظورم چیه ؟

هری آرزو داشت  میتوانست حتی برای یه روز هم که شده تمامی این موضوعات رو فراموش می کرد ، اما به ناچار رو حقیقت باز گشت . 

هری پیشنهاد داد  فکر میکنم باید آملدا بارلو رو پیدا کنیم . اسنیپ که کمک زیادی در رابطه با رگولیوس بهمون نکرد . ممکنه بارلو هیچی ندونه ، اما اون تنها سرنخیه که الان داریم  

******************

هری و ریموس لوپین در آشپزخانه درحال نوشیدن چای و خوردن  شیرینی هایی بودند که دابی تهیه کرده بود . توافق کرده بودند برای 5 دقیقه هم که شده در باره  هیچ چیز مهمی صحبت نکنند ، و تنها به یادآوری  اوقاتی مشغول شوند که در آن هر تصمیمشان مرگ یا زندگی  به همراه نداشت. هری به خوبی میدانست که ریموس و کینگزلی شکلبولت به عنوان  دو رهبر محفل ققنوس انتخاب شده بو.دند.  ریموس از روزی که آنها اسنیپ رو گرفته بودند ، تقریبا هر روز به دیدنش میامد حتی اگه فقط چند دقیقه  می شد ، هری همچنین میدونست که  وضعیت محفل خیلی بهتر شده . سرانجام ، گفتگوی خوش آیند آنها تبدیل به بحث درباره موضوعات مهمتری شد.

هری پرسید  چیزی درباره آملدا بارلو فهمیدید؟ او به طور خصوصی از ریموس دراین باره کمک و مشورت خواسته بود ، اگرچه  دلیل اینکه  چرا باید اور ا پیدا کند را بیان نکرده بود . ریموس اسم را تکرار کرده  اما هیچ تصویر مشخصی از اون نداشت و تا جایی هم که  یادش بود اصلا با او صحبت نکرده بود .

ریموس پاسخ داد  هیچکس تو محفل اونو نمیشناسه اگرچه ،یه چند نفری اسمشو یادشون هست .  به نظر میرسه که افراد توی محفل ، یا قبل یا بعد از بارلو یا رگولیوس  به هاگوارتز رفتن . مک گوناگال خیلی کم اونو به یاد میاره، اما  نمیدونه که الان کجاست و چی کار می کنه . چند نفرو مامور این کار کردم . یکی رو از گروه راونکلاو پیدا کردیم که مال همون دوره  است ، باید ببینیم چی ازش در میاد. اگه نتونه ما رو به هیچ جایی ببره ، تو وزارت خونه  دنبالش می گردیم ، اما میخوایم که خیلی بی سرو صدا باشه .  این موضوع چقدر  مهمه هری ؟

 خیلی مهمه ، میتونه  پایان همه چیز باشه . اما درهرحال باید بدونیم . خیلی از کمکتون ممنونم .
ریموس در جواب قدر دانی هری توضیح داد  نمیدونم شما بچه ها  چه جوری این کارو انجام دادین ، اما گرفتن اسنیپ خیلی باعث افزایش روحیه محفلی ها  شده . فقط نمی تونیم بفهمیم که چرا ولدمورت  عقب نشینی کرده . تا الان که اسنیپ چیزی در این باره نگفته ، و بیشتر از اینم نمی تونیم صبر کنیم  ، باید بگم که راههای تازه  ای برای بازجویی ابداع کردیم . دور تازه ای رو با وریتا سرم رو هم تو همین یکی دوروزه  شروع می کنیم . 

هری با موافقت سرشو تکون داد و یه شرینی دیگه رو از روی  ظرف نقره ی نفیس روی میز برداشت . او با دقت بیشتری به ظرف نگاهی کرد و اهی کشید .

 فکر میکنم مانگداس اینو جا گذاشته . تقریبا تمامی ظروف نقره رو از خونه خارج کرده ، نه اینکه من واقعا اون ها رو بخوام ، اما این موضوع خیلی باعث افسردگیم میشه . ببینم اون هنوز تو ازکابانه ؟

ریموس درجواب به اون گفت  بله ، و اونو برای یه مدتی میذاریم همونجا بمونه .درواقع ما تعداد زیادی از اونچه که دانگ دزدیده بود رو پس گرفتیم . نتونسته بود بیشترشو بفروشه . راستش ، این موضوع کاملا از یادم رفته بود . ذهنم خیلی مشغول بود ، میدونی. یکیو خبر میکنم و خودم اونها رو میارم اینجا . 

هری  از شنیدن این اخبار هم خوشحال و هم متعجب شد ، چرا که فکر میکرد اون گنجینه ای که توسط مانگداس ربوده شده  رو دیگه هرگز نخواهد دید.

صبح روز بعد دیر وقت ، رون و هرمیون به دیدن هری رفتن و مثل همیشه هرمیون نسخه روزنامه خودش را هم همراه آورده بود .

او هیجان زده در حالی که روزنامه را به دست هری می داد فریاد زد  اینو ببین ! . رون و هری هردو نفر متوجه این نکته شدن که اون صبح به خصوص ، چقدر او خوشگل شده . موهاشو عقب جمع کرده ، آرایشی کرده بود و بلوز قرمزی  که کمی تنگ و قالب تنش بود  به همراه جین مشکی که حتی از اون هم تنگ تر بود رو پوشیده بود . دو پسر خیلی سریع نگاهی به هم کردن اما چیزی نگفتن . هری نگاهی به تیتر انداخت .

			تعداد ثبت نامی های هاگوارتز به طور باور نکردنی افزایش یافت
 در واکنش به خبر روزنامه پیام امروز ، نماینده مدرسه علوم و فنون جادوگری هاگوارتز، از افزایش تعداد ثبت نامی های قدیمی و جدید هاگوارتز را برای ترم جاری در طی دو روز گذشته خبر داد  . هفته پیش ، این گونه به نظر می رسید که  تنها 40 درصد از شاگردان  قدیمی تصمیم به بازگشت گرفته اند ، درحالی که تعداد شاگردان جدید  به کمترین حد ممکن رسیده بود . بنا به گزارش های پیام امروز در طول تابستان،  تعداد زیادی از دانش آموزان و خانواده های ایشان ، در مورد سیستم امنیتی قلعه هاگوارتز به خصوص پس از مرگ مدیر قدرتمند و قابل احترام آن ، آلبوس دامبلدور نگران بودند .

دلیل این افزایش ناگهانی ثبت نام به سخنان هری پاتر  پسری که زنده ماند  بر میگردد که درقبلا روزنامه پیام امروز به چاپ رسیده است . همانگونه که خواننده گان به یاد می آورند ، آقای پاتر تماشاگران واقع در خیابان دیاگون  خطاب قرار داده و توانست دانش آموزان را به بازگشت به هاگوارتز ترغیب کند همانگونه که خود برای اتمام دروس سال هفتم خود به هاگوارتز بر می گردد . مدیره موقت ، مینروا مک گوناگال  ، تعداد دانش آموزانی را که به هاگوارتز بر میگردند در حدود 70 الی 80 درصد از دانش آموزان قدیمی میداند و دانش آموزان سال اول چیزی در حدود 70 درصد مواقع عادی هستند . 

هری متعجبانه درحالی که سرش را به معنی باور نکردن تکان می داد فریاد زد باور نکردینه ! مسخره است . خیلی  باور نکردنی و مسخره است !

رون خندید و گفت  من که به تو گفته بودم ساحره ها و جادوگر ها چه جوری فکر میکنن . به نظر می رسه تو هاگوارتز رو نجات دادی . 

هرمیون د رحالی که ابروهایش را بالا می برد گفت  منم نمی دونم چرا هری . درسته که مردم باید خودشون تصمیمشون رو بگیرن اما این بار به نظر خوب میاد . این طور نیست ؟ منظورم اینه که حتی اگه تنها 40 درصد هم برگردن بازهم قلعه خالی به نظر میاد . و اتاقهای خالی زیادی وجود خواهد داشت . 

رون درحالی که سر گرم خوردن  صبحانه بود زیر لب گفت  می خوام بدونم کی بر نمی گرده ؟ مطمئنم پادما و پراواتی بر نمیگردن . والدینشون همون ترم پیش میخواستن اونها رو از قلعه ببرن . 

 مطمئنا درست میگی ، گرچه فکر می کنم بیشتر گریفندوری ها برگردن ، اما شرط می بندم  اسلایترینی ها برنمی گردن شاید فقط یکی یا دوتاشون. چی شده هری ؟

در حالی که رون و هرمیون مشغول بحث درباره افراد و شاگردان هاگوارتز بودن ، هری ناگهان متوجه این نکته شده بود که تعداد زیادی از مردم به نظر اون اهمیت زیادی می دن .و ناگهان فشار مضاعفی را بر روی شانه های خود احساس کرد به طوری که ناچار شد چشم های زمردی خود را ببندد . خیلی از مردم روی او حساب می کردن و خیلی ها از شکست غیر قابل پیشگیری او احساس ناامیدی . تنها تسکین هری این بود که در آن زمان او مرده بود و شاهد این وضعیت نمی بود .

رون و هر میون منتظر بودن تا او حرف بزند . او به آنها نگاه کرد و آنها ترس را در چشمانش دیدند – ترس از شکست .

هری غرغر کنان درحالی  دستش را به شدت تکان میداد- به طوری که روزنامه پیام امروز روی میز پخش شد- گفت  این همه فشار . همه این مردم .... 

او خودش را روی صندلی انداخت و به پایین خم شد .

برای اولین بار هرمیون نمی تونست به چیزی فکر کنه تا جواب بده . همه فشار ها روی هری بود . اگه شکست می خوردن هیچ کس او یا رون را  به یاد نمی آورد ، کتاب های تاریخ تنها درباره شکست تراژدیک هری پاتر می نوشتند . رون و او چیز بیشتری از یه پا صفحه ای نخواهند بود .  او به رون نگاهی کرد و همین فکر را در نگاه او دید . هردوشون در باره هری نگران بودن ، و زمانی که هری با اونها نبود ،اغلب با آزادی بیشتری در این مورد بحث می کردن . چیزی در هری تغییر کرده بود ، اولین بار بعد از مرگ دامبلدور بود و بار دوم، بعد از نابود کردن اون هوراکسس توی موزه . به نظر می رسید  حال خوبی داشته باشه حداقل در ظاهر ، اما یه چیزی کم بود . اون چشمای سبز لرزان رو غباری گرفته بود . و الان او تقریبا دلیلش را می فهمید . فشار زیاد 
.
سرانجام رون سکوت را شکست و گفت  تو نمی تونی برای اونها نگران باشی هری . اونها هیچ چیزی نمی دونن . ما فقط میتونیم بیشترین تلاشممون رو بکنیم و بعد ببینیم چه اتفاقی میافته 

هری بی مقدمه گفت  این یه بازی کوییدیچ نیست رون ، اگه من شکست بخورم ، همه میمیرن . یه کمی با از دست دادن جام قهرمانی تفاوت داره . چرا نگاه همه باید به من باشه ؟ اونها که چیزی درباره پیشگویی نمی دونن . تنها چیزی که میدونن اینه که ولدومورت تلاش کرده منو وقتی کوچک بودم نابود کنه و تنها یه خراش احمقانه برام جا گذاشته .  هری موهای خود را کناری زد تا علامت مشهوررا نشان دهد .

هرمیون درحالی که برقی در چشمانش بود جواب داد  اونها خیلی بیشتر از این میدونن هری ، آنها میدونن که زمانی که ولدومورت برگشت تو اونجا بودی . میدونن که تو حقیقت رو بیان می کردی درحالی که همه تو رو دیوانه می دونستن  حتی وقتی وزارت خونه تلاش کرد تا تو رو بدنام کنه . اونها می دونن که تو، جایزه سه جادوگرو بردی با این که  از همه کوچک تر بودی . و الان انها می دانند که تنها تو میتونی  بدون هیچ تلاش و سختی ای بگی  ولدومورت  ،. نه مثل اغلب ما . تو جادوگر بزرگی هستی . نمی تونی وانمود کنی که نیستی .  همه ما می تونیم اینو ببینیم . حسش می کنیم .

هری در حالی که بدبینی تو صداش پر بود فریاد زد تمام چیزی که من می بینم تعداد زیادی چهره نا امیده که به جسد من خیره شدن .  این یعنی یه  جادوگر بزرگ بودن ؟  هری احساس میکرد میخواد از جاش بلند شه ، اما چیزی اونو سر جاش نگه داشت و منتظر موند تا جواب هرمیون رو بشنونه .

اما این رون بود که شروع به صحبت کرد  بله ، اگه اون اتفاقی باشه بیافته . تو کاری رو انجام دادی هری ، درحالی که دیگرون تنها تو خونه هاشون نشستن و جادو ها و ورد هایی رو رو خونه هاشون قرار دادن  و امیدوارن  که کسی سر راهشون نیاد . تنها تعداد کمی ، کاری انجام دادن و تو بیشتر از هر کس دیگه ای این کارو کردی  رون با صدایی قوی و  محکم  این حرف ها رو زد جوری که تنها از بهترین دوست ها بر می اومد .  تو اون هوراکسس رو نابود کردی و میدونم که وقتی ما بعدی رو پیدا کنیم ، تو اونم نابود میکنی . چیزی که بزرگترین جادوگر و میسازه هری ، اونی نیست که  اون گروه ترسوییکه  خودشونو تو خونه هاشون  قایم کردن فکر می کنن  

هری ناگهان خودش را دید که کاملا تحت تاثیر حرف های رون بر خلاف کشمکش های  دلسوزانه قرار گرفته است .
 خیلی خوب می دونم خیلی رویایی شده بودم . فقط اینکه خیلی به این موضوع عادت ندارم . تو تموم زندگیم هیشکی نبودم واز این موضوع متنفر بودم . حالا یه کسی هستم و من از اینم متنفرم . هنوز خیلی راه برای رفتن  داریم ، مثل بالا رفتن از کوهیه که هیچ وقت تموم نمیشه . ظرف دوروز قراره به هاگوارتز بریم ، و من دوست ندارم حتی به اونجا برم . اما الان من یه قهرمانم که به همه گفته برگردین به هاگوارتز . شاید خیلی احمق بودم که اون چیزا رو تو کوچه دیاگون گفتم .  مطمئن نیستم که قلعه امنیت داره یا نه . اگه یه اتفاقی بیافته چی ؟  اگه یه سری بچه کشته بشن چی ؟  اونوقت همه چیز تقصیر منه 

هرمیون یاد آوری کرد  فقط تقصیر تو نیست هری ، خیلی ها تو این جنگ شرکت دارن ، رون ، من ، افراد محفل حتی تعداد زیادی از افراد وزارتخونه . چه پیروز بشیم چه شکست بخوریم . بذار همه ما با هم این مسئولیتو به دوش بکشیم  

هری سر تا پای هرمیون را ورانداز کرد و لبخندی به لبش آمد .

 باشه اما  فقط به شرط . باید بهمون بگی اون رفیق خوش شانست کیه 

هرمیون که گیج شده بود پرسید  درباره چی حرف میزنی ؟

هری با نیشخندی موذیانه گفت  من مطمئنا چیز زیادی درباره دختر ها نمی دونم ، اما میدونم وقتی یه دختری موهاشو درست می کنه ، آرایش میکنه و لباس های تنگی می پوشه و کفش های پاشنه دار ، حتما پای پسری درمیونه  

رون هم که دلش می خواست فضا رو شاد تر کنه ادامه داد  کاملا درسته هرمیون ، میدونم که فکر میکنی ماهیچی حالیمون نیست اما حتی ماها هم  متوجه شدیم که تو امروز با همیشه متفاوتی . بنابراین اون شخص خوشبخت کیه ؟

هرمیون هوفی کرد گفت  چون من امروز خواستم لباس خوبی بپشوشم و خوب به نظر بیام دلیل نمیشه که بخوام با پسری برم بیرون . در هر صورت این موضوع اصلا به شما ها ارتباطی نداره 

هری موذیانه در حالی که می خواست هرمیون رو تحریک کنه گفت  خوب پس چرا تو هیچ وقت خودتو برای ما این جوری درست نمی کنی ، لباس خوب و موهای مرتب . ماها لیاقتشو نداریم ؟     اذیت کردن هرمیون یکی از کارهای مورد علاقه اونها در گذشته بود .

 خوب ، چرا من باید به خاطر شما دو تا خودمو تو درد سر بندازم ؟ شما ها در هرحال همیشه منو می بینید 

رون موافقت کرد  خوب تو درست می گی  ، اما این یعنی اینکه تو  امروز می خوای یه پسر و ببینی . جریان چیه ؟

هرمیون سرش را تکان داده و در حالی اخم کرد که در درون ، از توجه  بهترین دوستاش لذت می برد ، کسانی که انگار تازه داشتند حسودی خودرا نشان می دادند . 

 خوب  ،اگه باید بدونید ، من  دارم با چند تا از دوستای مشنگم به یه جشن تولد می رم .، و دوست دارم که خوب به نظر بیام . باید تا چند دقیقه دیگه برم تا مادرم بتونه منو تا اونجا برسونه 

هری همچنان با اصرار پرسید  باشه ، اما اون پسر کیه ؟ یه عشق مشنگی قدیمی ؟

هرمیون سرزنش کنان گفت  اوه،  شما دوتا وحشتناکید .  او در حالی پاهایش را بر زمین میکوبید که به خوبی میدانست دوستانش او را به خوبی می شناسند ، درست به مانند خودش .  قبل از اینکه به هاگوارتز بیام ، پسری بود که دوستش داشتم و از اون موقع تا حالا فقط چند بار دیدمش . او تو این مهمونی هست و من خیال دارم به بهترین شکل باشم حتی اگه خیلی هم عالی نباشم . 

هری و رون که می دانستند که هرمیون دنبال بهترین ها در ظاهرش هست و در حقیقت ، او خیلی هم جذاب به نظر می رسید . به جای گوشواره های مرصع همیشگی ، او حلقه های طلایی انداخته بود ، و بر روی هر مچش که معمولا او فقط ساعت بود ، دستبند طلایی داشت . هری فکر کرد که بهتر است حقیقت را بگوید.

او اعتراف کرد  خوب تو خیلی خوشگل شدی  اما بلافاصله به این نتیجه رسید که ممکن است  او این برداشت را بکند که در حالت عادی خوب به نظر نمی رسد بنابراین به سرعت اضافه کرد  البته ، من همیشه احساس می کنم تو خوشگلی. فقط این بار خوشگل تر شدی .  و ناامیدانه به رون نگاه کرد تا بلکه او به کمکش بیاید .

رون اضافه کرد  درسته ، ما فقط عادت نداریم تو رو این شکلی ببینیم  

هرمیون در حالی که از دردسر دوستانش برای پیدا کردن لغات مناسب لذت می برد پرسید  امممم ، خوب به نظرتون بده ؟

هری پاسخ داد  نه ، تا جایی که به من مربوط میشه ، تو میتونی هر وقت که دلت خواست این جوری لباس بپوشی . هری که دوباره به کلماتش فکر کرد به این نتیجه رسید که هرمیون ممکن است فکر کند لباس های معمولیش خیلی ژنده و کهنه هستند  بنابراین او محتاطانه اضافه کرد  البته فکر می کنم تو همیشه خوب لباس می پوشی . منظورم اینه که  مجبور نیستی همیشه این جوری لباس بپوشی ، فقط اینکه .... خدایا ، اصلا چرا این موضوع رو پیش کشیدم ؟ ! 



زمانی که هری  شب قبل از رفتنش به هاگوارتز وارد اتاق خوابش شد ، متوجه شد که وسایلش قبلا توسط دابی جمع آوری شده اند . هری سرش را تکان داد و به چک کردن دراورهایش پرداخت تا مطمئن گردد که چیزی را جا نگذاشته است . همون جوری که انتظار داشت تمام چیزهایی که ممکن بود بهشون نیاز پیدا کند درچمدانش مرتب و منظم چیده شده بود انگار خاله پتونیا ، که  در جمع آوری و مرتب بودن زبان زد همه بود ، آن ها را جمع کرده است . در سال های گذشته هری اغلب از آشفتگی ویزلی ها رنج می برد چه در پناهگاه و چه در میدان گریمولد  ، اما این بار هری به هیچ وجه  در اضطراب برای رسیدن به قطار اکسپرس هاگوارتز نخواهد بود . راس ساعت ده دقیقه به یازده صبح ، به تنهایی از خانه خارج شده و زمانی که خارج از دید هر مشنگی بود ، او به  محل مقرر ایستگاه کینگز کراس آپارات خواهد نمود.. . آپارات کردن بهترین راه خواهد بود اگرچه او از احساسی که  در هنگام آپارات به او دست میداد متنفر بود ، تقریبا مثل احساسی که بعضی از مشنگها وقتی سوار هواپیما می شدن بهشون دست می داد . 

او صدا زد  دابی  و در مدت کوتاهی  جن خانگی ظاهر شد .  ممنونم دابی که چمدونم رو بستی . اصلا مجبور نبودی این کارو انجام بدی  

 دابی دوست داره برای هری پاتر کاری انجام بده . دابی دوست داره مشغول باشه ، و کار زیادی برای انجام دادن تو این خونه بزرگ اما بی سکنه وجود ندارد. بسته بندی کردن وسایل برای یه جن خونگی  کار خیلی آسونیه .   و برای اثبات این نکته ، دابی  چشم های بزرگش را چپ کرده و دستش را تکان داد ، و تمام محتویات چمدان  در اتاق خواب پخش و پلا  شد .و با تکان دیگری ، لباس ها ، کتاب ها و دیگر چیزها بلافاصله به داخل چمدان برگشتند . هری در حالی که می دانست وردی که جادوگران برای جمع آوری استفاده می کنند بازدهی کمتری نسبت به مال جن های خونگی دارد  سرش را به عنوان تشکر تکان داد .

در هر حال می خواستم باهات صحبت کنم دابی . فکر می کنم تو فردا باید به هاگوارتز بری . میدان گریمولد  خالی خواهد بود . تو میتونی اونجا خودتو مشغول نگه داری . همچنین ممکنه در زمانی که من اونجام به کمکت نیاز پیدا کنم ، و بودنت تو  آشپزخانه با بقیه جن های خونگی بهترین راه برای فهمیدن این که در هاگوارتز چه می گذرد خواهد بود .  هری به آهستگی با خود گفت : فکر نمی کنم مک گوناگال به اندازه دامبلدور با من راه بیاد 

کاملا مشخص بود جن خانگی از این  نقشه خیلی خوشحال شده است . 

 اوه بله دابی هم تصمیم داشت به هاگوارتز برود . دابی فکر می کرد دابی می تواند به هری پاتر کمک کند ، مثل سال گذشته  که دابی ارباب بد را تعقیب کرد   هری از دابی و کریچر خواسته بود تا دراکو مالفوی  رو برایش تعقیب کنند . 

 بعلاوه دابی ، تو این ترم زمان هایی هست که من هاگوارتز رو ترک می کنم حالا یا تنهایی یا با هرمیون و رون . و بعضی وقتها از تو هم می خوام با من بیای . میخوام که برای همه این مواقع آماده باشی. 

 بله هری پاتر ، دابی همیشه آماده خواهد بود . 

هری فکر دیگری هم تو ذهنش وجود داشت .  دابی یادت میاد در باره رگولیوس بلک صحبت می کردیم ؟  دابی سرش را تکان داد .  میدونم تو همیشه این جا نبودی اما تو کسی رو به اسم آملدا بارلو  که دوست او باشه می شناسی ؟

 البته هری پاتر ، دابی دوشیزه  آملدا رو یادش میاد ، دوست خوب رگولیوس بلک . دابی دوشیزه آملدا رو دوست داشت ، او خیلی با جن های خونگی مهربون بود . خانم بلک خیلی از دوشیزه  آملدا خوشش نمیومد . اصلا . 

هری این طوری تفسیر کرد که  خوب اگه او با جن های خونگی مهربون بود ، پس طبیعیه که خانم بلک نمی پسندیدتش. میدونی ما چه جوری میتونیم پیداش کنیم ؟   جن خونگی چشم هایش را تنگ  کرد .

 خانواده بارلو خیلی ثروتمند نبودند ، اما یک  جن خونگی داشتند ، لفتی . دابی خیلی وقته لفتی رو ندیده اما دابی فکر میکنه وقتی برگرده هاگوارتز بتونه لفتی روپیدا کنه . جن های خونگی اونجا لفتی رو می شناسن . 

هری با لبخند جواب داد  عالیه ! می خوام که تو این کارو انجام بدی ، و به محض اینکه لفتی رو پیدا کردی به من خبر بدی . من باید آملدا بارلو رو پیدا و با او صحبت کنم . 

هری درحالی که برای خوابیدن آماده می شد به بازرسی خودش در آینه پرداخت . موهاش بلند شده بود و حتی از همیشه هم نا مرتب تر به نظر می رسید . خط های خیلی ریزی دور چشم هاش پدیدار شده بود و احتیاج به اصلاح هم  داشت .
با صدای بلندی و بدون ذره ای خوشحالی گفت   فردا به هاگوارتز می روم 

فصل چهاردهم :
در این راه...ما با اراده مقاومت میکنیم

با وجود گزارشهای مداوم پیام امروز دانش آموزان نمیتوانستند کمکی بکنندو در نتیجه افراد زیادی به هاگوارتز نیامدند. هری میتوانست اینرا هنگامی که چمدانش را سوار قطار سریع و سیر هاگوارتز میکرد به وضوح ببیند .فقط چند نفری از والدین نگران  که برای بدرقه ی فرزندانشان آمده بودند با شوق برای او دست تکان دادند و از صحبتهایش در پیام امروز تشکر کردند .آنها مطمئن شده بودندکه فرزندانشان در امان هستند .
هری مودبانه جواب دد:اونایی که تو خونشون قایم شدن فقط یه مشت ترسوی بزدل هستن 
وقتی هرمیون سرپرست دخترها شد و رون در مقام ارشد باقی میماند .هری ناچار بود تنهایی در قطار بگردد چون بهترین دوستانش نمیتونستند در طول سفر او را همراهی کنند 
در طول مسیرش سرهای بسیاری به طرفش چرخیده شد .حتی عده ای هم از کوپه بیرون آمدند .بعضی او را با تحسین نگاه میکردند و عده ای با ترس ...اما این موضوع برای هری عادی شده بود.در طول سالهای تحصیلش در هاگوارتز او تحقیر شده بود ...مسخره شده بود و حتی دروغگو خطاب شده بود و حالا همه او را یک قهرمان میدانستند...از این شرایط متنفر بود ...با خودش زمزمه کرد :بازم یه سال درد سر
نهایتا لونا لاوگود را پیدا کرد که توانسته بود یک کوپه ی خالی را اشغال کند و به او ملحق شد اگر همه  مدرسه به شهرت هری بیشتر از خودش توجه داشتند  مصلما این سال ششمی ریونکلاو جزء آنها نبود .هری بعد از وارد شدن سلام کرد و وقتی که نشست  با دقت لونا را زیر نظر گرفت .با خودش فکر کرد لونا واقعادختر غیر جذابی نیست .به هر حال سلیقه اش در آرای  و لباس اصلا بد نبود.در واقع اگر دیگران اورا دیوانه میدانستند به خاطر این بود که در علایقش با آنها متفاوت بود ...امروز او به سبک کولی ها دامن کوتاهی پوشیده بود و گردنبندی از خرمهره بر گردن داشت (نه در بطری نوشیدنی) .اگر هری نمیدانست او کیست و در چه گروهی است فکر میکرد عضو گروهی است هرچند که چندان اطلاعاتی درباره ی گروهاهای جادوگری خاص نداشت اما به نظر میرسید به یک کنسرت سکوت آمده ست من دربارت تو پیام امروز خوندم
لونا بازهم همان صداقت اعصاب خورد کنش را داشت  و لحنش هنگام بردن اسم پیام امروز کاملا سرد بود .دستش را به طرف خرمهره های گردنبندش برد :دوست داشتم این مصاحبه رو با طفره زن انجام میدادی(پدر لونا سردبیر مجله ی طفره زن بود .یک مجله ی وفادار به ریشه های دنیای جادویی که کمی هم احمقانه به نظر میرسید و این تنها روزنامه ای بود که به هری اجازه ی گفتن حقایق را داده بود.
هری از خودش دفاع کرد:من توسط صدها نفر دوره شده بودم.مجبور بودم یه چیزی بگم ...هیچ چیزی برنامه ریزی نشده بود.فقط یه اتفاق بود ...همین
رنجش لونا به نظر کمتر میآمد .و وقتی جادوگر جوان سرش را تکان داد و جای زخمش نمایان شد با لحن همیشگیش جواب داد:بله من فکرشو میکردم ما به هر حال چنین مصاحبه ای میتونست برای پدرم خیلی مفید باشه امسال تابستون تیراژ خیلی پایین بوده.
او چندین رشته ا موهای بورش را از گردنش کنار زد و هری متوجه شد که موهای لونا چندین اینچ از  آخرین باری که او را دیده  بلند تر شده ...در هر حال ...لونا زیبا به نظر میرسید.
_از شنیدنش متاسفم....
هری صادقانه همدردی کرد .او واقعا از ته دل میخواست برای تنها کسی که در زمان مطرود بودنش در سال پنجم کاری کرده بود کمکی انجام دهد این کمک پدر لونا بود که حرف او را بگوش دیگران رسانده بود.
_ شنیدم که رابطه ی تو و جینی خیلی طول نکشیده...حس میزم .به نظر من شما دوتا برای هم مناسب نیستین.
لون اینرا گفت بی توجه به اینکه ممکنه هری  در مورد این موضوع احساس خاصی اشته باشه و شاید اصلا نخواد در این مورد صحبت کنه. اما هری به دلایلی احساس میکرد میتونه در این مور حرفهایی  رو به لونا بزنه که به سایرین نمیزنه.
لونا همیشه یه فرد منحصر به فرد بود درباره ی مسائلی که به هری کمک میکرد.:بله ، درسته.اما تو از کجا فهمیدی؟
_هری خبرها در مورد وستی ها خیلی زو منتشر میشه ...گردش هاگزمید و....اما بعد از مراسم خاکسپاری دامبلدور من فکر میکردم شما دوتا تموم تابستون رو با هم باشین!
لونا توضیحش را کامل کرد: مطمئنم که جینی هم همینو میخواست . او داشت کیفش را بهم میزریخت اما حالا آنراکنار گذاشته بود و با دقت به هری خیره شده بود..
هری به ناچار توضیح داد:درست میگی لونا .اون همینو میخواست .اما من واقعا نمیتونم با کسی باشم ...اونم حالا... کلماتتش را با دقت انتخاب میکرد : زندگی من الان کمی پیچیدس... باچند تا مشکل بزرگ درگیرم
لونا سرش را با تایید تکان داد: مطمئنم که همینطوره.تو مجبوری یه نفر رو بکشی اینو همه میدونن...واقعا مسئولیت سنگینیه...و وحشتناک...
هری چند لحظه کاملا شوکه شد.لونا همه چیز را میدانست!!!برای چند لحظه مغزش متوقف شد .بلاخره با تلاش زیاد کلمات را ردیف کرد و سوالش را پرسید:چرا اینو میگی؟  
هری به خوبی مدانست که لونا پیشگویی را نشنیده ، از طرفی لونا هیچ وقت حاضر نبود یک کلمه از گزارشات پیام امروز را بخواند 
_خب قشنگ معلومه ...اینطور نیست؟  تو میدونی که یکی میخواد بکشدت و اگه تا حالا زنده ای خیلی خوش شانس بودی 
لونا با لحنی حرف میزد که هری شک داشت که دارد با لونای واقعی حرف میزند یا با کس دیگری 
_اون باید دلیل خوبی برای کشتن تو داشته باشه .من حدس میزنم یه جورایی به پیشگویی شکسته ی دامبلدور ربط داشته باشه.شاید وزارت خونه یه کپی از پیشگویی داشته .شاید فقط تو مجاز به شنیدنش بودی.احتمالا تو چیزی در این رابطه میدونی که به کسی نمیگی هری .تو حق داری ...تو الان یه فرد بالغی 
لونا کمی در صندلیش جا به جا شد و با دست مهره های گردنش را مرتب کرد .
زبان هری بن آمده بود .لونا با منطق استدلال میکرد.گویی همه چیز را میدانست .تصمیم گرفت موضوع را عوض کند:خب ولدمورت دنبال منه...یه کم پیچیدس اما درسته .اما این قسمتی از سرنوشته .اما واقعا دوست ندارم هرجا میرم وسط  یه ازدحام  از جادوگران باشم 
لونا با همدردی سر تکان داد.چنان که انگار خودش هم با این مشکل واجح بود اما در مورد لونا این حقیقت نداشت.در واقع همیشه مردم از او دوری میکردند .و حدس میزد که این خیلی رنج آور باشه 
من نگذانت هستم. فکر میکنی تو هاگوارتز بتونی آرامش پیدا کنی؟من میدونم که تو مورد تحسین خیلی از دخترا هستی هری اما  حالا که تو دیگکه با جینی نیستی ..اونا دوباره شروع میکنن 
لونا هنگام گفتن این جمله  از پنجره به بیرون خیره شد .به مزارع زیبای شمال انگلستان .گله های گاوهای سیاه و سفید بدون هیچ نگهبانی چرا میکردند 
هری همانطور که دستش را در جیبش فرو برده بود به این مسئله فکر کرد .اما اینبار اصلا ناراحت نبود این اتفاق سال قبل هم افتاده بود .بعد از مدتی همشون خسته میشن 

لونا گفت : باید اقرار کنم که منم یکی از طرفدارای تو ام هری ( من هم شیفته توام ) . چرا نباشم ؟ 
ظاهرا به نظر لونا هیچ چیز غیر عادی در بیان مکنونات قلبیش درباره پسری در حضور پسری واقعی وجود نداشت . 

وبه همه موارد بالا این ها رو هم اضافه کن ، قد بلند ، مشکی ، خوش قیافه و دارای گذشته ای جالب .پس چرا نباید ازت خوشم بیاد ؟

هری کاملا مطمئن نبود که گوشاش درست کار میکنن یا نه اما لونا هیچ شکی نداشت وپشت سر هم حرف میزد: برخورد تو برعکس همه ی پسرا  همیشه با من مودبانه بوده  چون من کسی هستم که کمی غیر معمولی هستم .این رو هم اضافه کن که تو یه پسر قد بلند و تیره با تاریخچه ای جالب هستی وبه همه موارد بالا این ها رو هم اضافه کن ، قد بلند ، مشکی ، خوش قیافه و دارای گذشته ای جالب .پس چرا نباید ازت خوشم بیاد ؟

چه کسی میتونه به موضوعی غیرعادی جواب بده ؟ درست بود که هری لونا را دوست می داشت اما ....

هری مطمئنا به لونا علاقه داشت و به او احترام میگذاشت اما مطمئنا به عنوان یک دوست دختر احساسی به او نداشت .هری یک آدم غیر عادی نبود .در حقیقت درست بر عکس ...اما نشست رو بر.ی لونا در کابین .اون غیر عادی ترین شخصی بود که تا حالا میشناخت .با حالتی عصبی در صندلیش جا به جا شد: اوه ...این خیلی خوبه ک تو اینو میگی لونا ...اما دوست دارم بهت بگم که زندگی من کاملا پیچیدس .واقعا نمیتونم در مورد چنین چیزهایی فکر کنم .نمیتونم به دوست داشتن کسی فکر کنم.

اوه ناراحت نشو هری ، من میدونم که تو هیچ وقت منو به اون شکل دوست نخواهی داشت . من خیلی برات عجیب غریبم . با وجود اون همه بلا که سر ت اومده ، تو همچنان یک فرد خوب ، معمولی و خسته کننده هستی.
هری یکی از اون نیشخند هایی رو که از زمان مرگ دامبلدور تحویل همه میداد را به لونا زد . چه جوری امکان داشت که او از مصاحبت با انسانی که به طور وحشتناکی صادق بود لذت نبرد

.هم در مورد دیگران و هم در مورد خودش 
_تو یه شخصیت  باور نکردنی هستی  لونا...من واقعا خوشحالم که با تو آشنا شدم ...و وقتی با تو صحبت میکنم واقعا آروم میشم
تا زمانیکه دو دوست گفتگو میکردند هری متوجه شده بود که دانش آموزان زیادی از جلوی کوپه ی آنها عبور کردند.همه ی آنها با عشوه به هری نگاه میکردندن  اما خوشبختانه هیچ کدام آنها جرات نکرد در کوپه را باز کند.گروه دیگری از جلوی کوپه گذشتند و هری با نگاهی سریع از گوشه ی چشم دریافت که جینی در میان آنهاست .به آرامی چرخید تا او را ببیند اما ظاهرا جینی آنها را ندیده بود .دختران دیگر گروه با اشتیاق به او نگاه میکردند اگر چچه در نظر هری فقط جینی به چشم میامد.در ابتدا...جینی هیچ واکنشی نشان نداد با این وجود لبخند کمرنگی زد ...و همین باعث اسودگی هری شد. حداقل جینی علامتی از خسومت نشان نداده بود .هری بعد از سلامی کوتاه  .ولی جینی و گروهش  از انجا رد شدند .
_میدونستم که شما دوتا آخرش از هم جدا میشین.
لونا همانطور که از پنجره به بیرون نگاه میکرد .نظر داده بود 
_واقعا؟!!!چرا  این فکر رو کردی؟
هری واقعا علاقه مند شده بود که عقیده ی لونا رو در این باره بداند.
_خب تو میدونی که من جینی رو خیلی دوست دارم.اون همیشه با من خوب بوده اونم وقتی که هیچ کس با من خوب نبود.اما اون اصلا صبور نیست .من فکر میکنم تو به دوست دختری احتیاج داری که یه کم  صبر و طاقت داشته باشه .درست نمیگم؟اون دختر چینی که قبلا باهاش دوست بودی ...اسمش چی بود؟...چو چانگ  اون بهت خیلی علاقه داشت..البته من یادم میاد که همیشه هم گریان بود .از وقتی سدریک دیگوری مرد و بعد درمورد تو....البته من نمیدونم علتش چی بود و چی بین شما دو تا گذشت اما اونم اصلا صبور نبود 
لونا با قاطعیت حرف میزد  .بعد یک برس از کیفش در آورد و موهای بلندش را مرتب کرد 
_تو در این مورد درست میگی لونا ....رابطه ی من و چو یه فاجعه بود.هری سعی میکرد که موهای زیبای لونا افسونش نکند: اما  من واقعا به جینی علاقه دارم .تو درست میگی اون صبور نیست .اون تمام تابستان سعی میکرد که منو از تصمیمم برگردونه اما اون باید بدونه که من نمیتونم...حداقل حالا
بطور ناگهانی هری احساس آسودگی بیشتری کرد . خیلی بهتر از روزی که با جینی اتمام حجت کرده بود.
لونا درست میگفت .هر دو دوست  دختر او به شدت کم صبر بودند و جینی اصلا صبور نبود .حداقل تا حالا که اینطور نشان داده بود.هری فکر کرد آیا کسی وجود داره که اینقدر صبور باشد ؟
و به خودش جواب داد:همچین کسی وجود نداره
هنگاهی که دانش آموزان به سرسرای بزرگ وارد میشدند همه ی سرها میچرخید تا ببینند چه کسی به قلعه برگشته و چه کسانی برنگشته اند.
میز گریفندور به طور قابل تحسینی هنوز پر بود با این وجود چند جای خالی در آن به چشم میخورد .همانطور که انتظار میرفت پروتی پتیل برنگشته بود همین طور خواهر دوقلویش پادما در گروه ریونکلاو غایب بود و برای آرامش رون...لاوندر براون هم جزء غایبین بود از دانش آموزان هم سال آنها در گریفندور بقیه برگشته بودند.
غیبت بزرگ در میز اسلایترین رخ داده بود که فقط پنج نفر در آن  حاضر بودند . مالفوی ، کراب ، گویل ، زابینی و پارکینسون هیچ کدام نیامده بودند.هری هیچ کدام از باقیمانده ی گروه اسلایترین را نمیشناخت .هیچ کدام از سال هفتمیهای اسلایترین برنگشته بودند 
آنها به میز تقریبا خالی اسلایترین چشم دوختند .هری به طرف رون و هرمیون چرخید و نظر داد: واقعا باید اون پنج تا رو تحسین کنیم بازگشت سختی داشتن
وقتی به طرف خابگاهشون میرفتند رون تفسیر کرد: هرکدومشون میتونه یه اتاق رو تو تالار اسلایترین برداره
هری  جواب داد: نمیتونم بگم دلم براشون تنگ میشه .اما یه جورایی درست به نظر نمیرسه این منصفانه نیست .من اون پست فطرتها رو میشناسم 
میدونم چی میخوای بگی هری... هزار سال از تاریخ هاگوارتز پشت این پنجره 
هرمیون اینرا گفت و در حالیکه نشان سرپرستی اش را از لباسش باز میکرد به شمع خیره شد:برای همه ثابت شده که امسال هاگوارتز به جای چهار گروه سه گروه دارد .میخواستن پنج تا اسلایترینی رو تو هافلپاف گروه بندی کنن .در واقع همه ی کلاساشون رو در هافلپاف هستن فقط برای خواب...میرن به خوابگاهشون 
هاگرید نیمه غول سال اولی ها رو هدایت کرد و در همان حال زیر لب غرو لند میکرد.وقتی دانش آموزان سال اول که اینبار به طور قابل ملاحظه ای کم شده بودندمنتظر بودند تا  گروهبندی شوندمثل پرفسور مک گونگال منتظر شعر آغاز سال کلاه گروه بندی نشد .فقط بلافاصله گروه بندی را آغاز کرد .فقط یک دانش آموز جدید به اسلایترین وارد شد.
وقتی که بلاخره مک گونگال ایستاد سالن در سکوت فرو رفت .دانش آموزان مضطرب میخواستند بدانند که بعد از اتفاقات چند ماه گذشته  مدیر جدیدشان  کیست ؟
مک گونگال چند لحظه سکوت کرد و اجازه داد تاسر و صدای  سالن به آرامی  خواموش شود .تمام چشمها به او خیره شده بود و او باقیمانده ی محصلین هاگوارتز را با چشم شمارش میکرد 
_همگی به هاگوارتز خوش آمدید .امیدوارم که یک ترم موفق دیگه رو در هاگوارتز داشته باشیم .با وجود موانع ترسناک و قدرتمندی که پیش روی ماست.اما در مرحله ی اول  از همه تون به خاطر ثبت نام دوباره در هاگوارتز تشکر میکنم .مطمئنم که متوجه شده اید که چه تعداد از وستان ما امسال غایب هستند .من به تصمیم ان محصلین و خوانواده هایشان احترام میگذارم با این وجود من و همکارانم با تمام قلبمان به ارزش ادامه ی کار هاگوارتز اعتقاد داریم و من ازهریک از شما که مصمم به برگشت به هاگوارتز هست تقدیر میکنم 
مک گونگال لحظه ای مکث کرد گویی منتظر تشویق بود اما سرسرای بزرگ همچنان در سکوت فرو رفته بود...


میدونستند که سوروس اسنیپ مردی فریبکار است .و هیچ چیز نمیتواند در ظاهر ارزشی داشته باشد .ولی انها سرانجام موفق شده بودند او را به حرف آورند . و خیلی زود می توانستند در باره وفاداریش تصمیم بگیرند . 





مک گوناگال ، دستش را تکان داد تا به قلعه هاگوارتز اشاره کند ،و ادامه داد  این مدرسه برای هزاران سال اول سپتامبر هر سال بازگشایی می شده. و من به خودم این اجازه را نمی دادم فکر کنم ، این اتفاق امسال روی نخواهد داد . اگرچه مشکلات زیادی سرراه ما وجود دارد .و مهمترین آنها مسایل امنتیتی است. همان طور که بسیاری از شما می دانید ، پروفسور دامبلدور مقدار زیادی ورد جادویی جها حفاظت از این جا بر روی قلعه قرار داده بودند .  و وفات غم انگیز ایشان ، وجود این ورد ها را زیر سوال برده است  . هرچند خوشحالم که اعلام کنم ، که این اوراد در جای خود باقی اند ، بر خلاف آنچه که عموم می دانند  ، بعضی از این اوراد باید با مرگ مدیر از بین می رفتن . همانگونه که همه ما می دانیم ، پروفسور دامبلدور هم مرد و هم جادوگر بزرگی بود ، و دانش جادویی او غیر قابل تصور. شاید او این اوراد قدرتمند رو طوری سازماندهی کرده که باقی بمانند . د رحالی که هیچ مکانی به طور کامل امنیت ندارد ، هاگوارتز یکی از امن ترین مکان ها در جهان است . 
 الان زمان این نیست که در خصوص جزئیات برنامه شما بحث کنیم .در روزهای آتی ، به نظمی پی خواهید برد که به آن در گذشته عادت کرده اید ، اما مطمئنم که این سازگاری ، خیلی سخت نخواهد بود . متاسفانه به خاطر امنیت ، سفر به هاگزمید نخواهیم داشت اگرچه  در تلاشیم تا بتوانیم این سفر را با گروههای کوچک امکان پذیر سازیم. و به علاوه  ، هم به خاطر امنیت و هم افت تعداد نام نویسان ،  چشمانش بی اختیار به سمت میز اسلایترین برگشت  هیچ تیم کوییدیچی امسال وجود نخواهد داشت .از طرف دیگر تمام تلاش خودمان را به کار خواهیم برد تا بازی غیر رسمی برای علاقه مندان به ورزش ترتیب دهیم .  
اگر مک گوناگال انتظار داشت برای این نکته پایانی اعتراضی بشنود ، مطمئنا دچار شوک میشد ، چرا که هم چنان همه سکوت کرده بودند . هیچ شکی نبود که دانش اموزان این مسئله را حدس زده ، و برا همین خود را بر علیه مدیریت هاگوارترز قرار نداد. آنها همچنین متوجه اوضاع سخت مدیره جدید شده بودند و نمی خواستند او را با شکایت ها ی خود بیشتر اذیت کنند . این حقیقات که گروه اسلایترین به معنای واقعی نا پدید شده بود ،بی شک  به معنای یک خبر خوب به شمار می رفت . 
بعد از دوره موارد امنتیتی ، پروفسور مک گوناگال قبل از به پایان رسانیدن شام ، مکثی کرد . مدیره عضوی از محفل بود ، نه کسی که به خاطر امواج یا تمایل به وجود آمده باشند . مطمئنا او هیچ گا ه نام کسی را که می شناسید را د رمجامع عمومی به زبان نیاورده بود . به همین دلیل  نطق پایانی او ، ب خصوص بدن شاگردان هاگوارتز را به لرزه در آورد. 
 اجازه بدهید باور کنیم که ما در دوره پر خطری زندگی میکنیم. لرد ولد .... ولدمورت زنده است و در جستجوی راهی برای تحمیل کردن جادوی باطلش به جامعه جادو گری است . بگذارید بدانند در این تالار ، ما ایستادگی م یکنیم . ! در این تالار با تمام جادوگران و ساحره ها ، به طور یکسان و برابر رفتار خواهد شد ، خون اصیل ، نیمه اصیل و مشنگ زادگان ، اصلا معنی ندارد . ! تبعیضی که پایه اش بر نوع خون باشد را نباید تحمل کرد . اکنون بیش از هر زمان دیگری باید اتحاد و هم کاری داشت .  
هری از اینکه مدیره کلمه لرد ولدمورت را به جای استفاده از هر کلمه دیگری به زبان آورده بود کاملا تحت تاثیر قرار گرفته بود ، اگرچه وی در زمان بیانش کمی لکنت هم داشت . به هر حال ، این سعی و کوشش نشان میداد که چقدر او در خصوص عقیده اش جدی و راسخ است ، و تمیز وی درباره بحث تقبیحی ای که خون پاک و اصیل نامیده می شد ، هری را دلگرم می کرد . روی هم رفته ، هری احساس می کرد که خیلی سخته اگر بخواهد در مرود همه این چیز ها نگران باشد . بله او به هاگوارتز بازگشته بود  ،اما فقط جسمش . روح وی در جایی دیگر بود ، هرچند ارزو داشت بدنش هم در جایی دیگر می بود . 



حدود ساعت 10 و نیم شب ، هرمیون از حفره ورودی قدم به داخل اتاق نشیمن گروه گریفندور گذاشت در حالی که به شدت خسته به نظر می رسید . هری و رون به خاطرش بیدار موونده بودند که اوهم تشکرش را با لبخندی به انان ابراز کرد. و در حالی که روی صندلی محبوبش نزدیک آتش که آن دو برایش خالی نگه داشته بودند می نشست ، کیفش را روی زمین انداخت . سنجاق های سرش را باز کرد و موهاشو آزادانه رها کرد . 
و با ناله گفت  امیدوارم باقی روزها به اندازه امروز خسته کننده نباشه  
رون پرسید  چه خبر بود ؟ 
خوب همون جور که میدونید ، جلسه ارشد ها بود. و بعد از اون مک گوناگال رو با تعدادی از اساتید در دفترش دیدم .که اون رو جلسه کمیته اجرایی نامیده بود . تصمیم داره که این جلسه رو هفته ای یک بار تشکیل بده حتی شده  برای چند ماه اول . ارنی و من هم به عنوان نماینده دانش آموزان شرکت می کنیم .   
ارنی مک میلان از هافل فاف هم سرپرست پسران شده بود .هری فکر کرد البته انتخاب خوبی نیست اما هیچ کس دیگه ای رو بهتر نظرش نمی رسید.
هری در حالی که نسبت به آمد و شد های معمولی مدرسه بی توجه بود پرسید  خبر خاصی هست ؟ 
 خوب هنوز استاد دفاع در براب جادوی سیاه رو نداریم . برای شروع ، اروور های وزارت خونه به این جا خواهند آمد . اسلاگهورن بر نگشته ، بنابراین یه استاد معجون جدید داریم ، یک زن  که اسمشو الان یادم نمیاد .  هرمیون خمیازه ای کشید و صندلی راحتش را به کنار اتش  برد .  فلیت ویک برای افسون ها برگشته ، اما مک گوناگال نمی تونه تغیر شکل رو درس بده . بنابراین برا این درس هم استادی نداریم.  
این چیزی نبود که هری می خواست بدونه .
 منظورم اینه که خبر مهمی هم هست ، مثلا تهدیدی از طرف ولدمورت  
هرمیون د رحالی که پاهاش را زیر بدنش جمع می کرد زیر لب گفت  اوه ، تنها یه مورد غیر عادی . مک گوناگال این موضوع را سر شام اعلام کرد . نتونستن سر در بیارن که چرا بعضی از افسون ها هنوز فعالن و سالم چرا که آنها کاملا به حضور دامبلدور وابسته بودند . و با مرگ او باید از بین می رفتن ، اما با اینکه انها چندین بار این موضوع رو چک کردن ، ورد ها هنوز هم موثرند.  شاید چون بدنش در اینجا به خاک سپرده شده ، ورد ها و محافظ ها یه جورایی باقی موندن ، اما در واقع هیچ کس نمی دونه چه جوری . البته ما ناراضی نیستیم ، اما مک گوناگال می ترسه که این ورد ها یک مرتبه  نا دید بشن . و من فکر م یکنم این دلیل حمله نکردن ولدومورت باشه .  
آنها با قیافه هایی متعجب به هم نگاه کردند ، و سرانجام هرمیون نتوانست بیشتز از آن طاقت بیاورد و برای رفتن به تختش عذر خواهی کرد همون  لحظه ای که پاهاش با زمین مماس شد ، دابی با صداق پاق کوچکی ظاهر گشت .
 هری پاتر ، قربان، دابی خبر های خوبی داره . دابی آملدا بارلو رو پیدا کرده . دابی میدونی املدا بارلو کجا زندگی میکنه . 
هری هیجان زده گفت  عالیه ! خوب کجاست ؟ 
 آملدا بارلو در رومانی زندگی می کند.  







فصل پانزدهم: 
به سختی هر راه دیگری

در هفته اول مدرسه برای هری اتفاقات جالبی می افتاد. اخبار آملدا بارلو هم خیلی برایش جذاب بود و در این فکر بود که چگونه با او ملاقات کند. هری به سختی به کلاس هایش و مطالعاتش اهمیت می داد. با این حال بهتر از هر وقت دیگری عمل می کرد. در کنار هم قرار دادن طلسم ها و جادوهای کوچک و نه چندان مشکل را به راحتی انجام می داد.
رون اندکی به خاطر این استعداد هری رنجیده بود. با این که هری او را از تأثیر معجون عشق نجات داده بود. اما اندکی هم حق داشت. در گذشته این امر رون را تسلی می داد که هری مانند او دانش آموز متوسطی بود. هرمیون درباره این استعداد عالی و غیر عادی هری بسیار استقبال کرد. در تمام شش سالی که هری در هاگوارتز بود هرمیون می دانست که هری بیشتر از او و هر کس دیگری نیروی جادویی دارد. ساختن پاترونوس در سال سوم او را متقاعد کرده بود. به طوری که هیچ کس دیگر در مدرسه نتوانسته یک پاترونوس کامل ایجاد کند. پاترونوس هری عرض دریاچه را به راحتی طی کرده بود و به دیوانه سازها حمله کرده بود. پاترونوس جادوی بزرگ و مشکلی است.
وقتی دوستانش از موفقیت تحصیلی ناگهانی او پرسیدند، هری فقط شانه هایش را بالا انداخت و به موضوع آملدا بارلو بازگشت. دابی خانه قدیمی لفتی جن خانگی آملدا بارلو را یافته بود. او با برادر آملدا در والز زندگی می کرد. لفتی به دابی گفته بود که آملدا به رومانی نقل مکان کرده و سال های بسیاریست که در رومانی زندگی می کند. اما لفتی نمی دانست که او دقیقا کجاست یا آنجا چه می کند. او گهگاهی به برادرش سر می زد اما آن خواهر و بردار وابستگی خاص و نزدیکی به هم نداشتند. 
سه دوست در این باره بحث می کردند که بهتر است چگونه با خانم بارلو ملاقات کنند. اول تصمیم گرفتند تا با برادر رون ارتباط برقرار کنند. چارلی در رومانی زندگی می کرد. متأسفانه بازگشت جغد مشخص کرد که او هیچ چیزی درباره آملدا بارلو نمی داند. آن ها تصمیم گرفتند که با آقای بارلو ملاقات کنند.
-ما نمی تونیم از خارج براش جغد بفرستیم و بپرسیم خواهرت کجاست و ما می خوایم باهاش صحبت کنیم
حرف رون منصفانه بود. او ادامه داد:
-مردم این روزا دستپاچه و عصبی اند. مطمئناً فکر می کنه که ما کار خوبی باهاش نداریم
هرمیون در حالی که نیمی گوش می کرد و نیمی روی طلسمی کار می کرد گفت:
-رون درست میگه. اما ما نمی تونیم همینطور بریم پیشش. ممکنه بخواد ما رو طلسم کنه 
هری گفت:
-اما من هری پاترم. فرد منتخب یا هر آشغال دیگه ای که میگن. مطمئنم که ما رو رد نمی کنن و با ما صحبت می کنن
بعد از دو روز بحث و اندیشه، آن ها روی یک برنامه به توافق رسیدند. هری یک نامه برای برادر خانم بارلو، ریچارد بارلو نوشت و آن را به وسیله دابی برایش فرستاد. دابی لفتی را می دید و لفتی دابی را به آقای بارلو معرفی می کرد. در اصل این نامه و معرفی کردن دابی برای این بود که نشان دهد هری نیاز دارد با او حرف بزند.
در حقیقت آقای بارلو باور نمی کرد که از بین این همه مردم، هری پاتر می خواهد با او حرف بزند. پس دابی می رفت تا پیشهاد دهد که لفتی به هاگوارتز برود و صحت امر را بسنجد. به نظر می رسید که نظر آقای بارلو مساعد است. چرا که کم تر از یک ساعت بعد از ترک دابی، دابی به همراه لفتی در یک کلاس خالی که هری منتظر او بود ظاهر شد.
لفتی خیلی بزرگتر از یک جن خانگی معمولی به نظر می رسید. حدود شش اینچ از دابی بلندتر بود و مشخص بود که از دابی پرتحرک تر و فعال تر باشد و برخالف جن های خانگی او یک یونیفرم پوشیده بود. یک یونیفرم نو و تمیز.
هری به این نتیجه رسید که آقای بارلو با جن خانگی اش به درستی رفتار می کند. هری رو به جن گفت:
-شما باید لفتی باشی
و دستش را برای دست دادن دراز کرد. لفتی اندکی پرید. او با این حرکت شوکه شده بود. به طور حتم تا به حال هیچ جادوگری با او دست نداده بود و در حقیقت مثل دیگر جن های خانگی قصد دست دادن نداشت. احتمالاً در تمام دوران زندگی اش دست کسی را نفشرده باشد. دابی بلافاصله متوجه پریشانی لفتی شد و اطمینان داد که:
-هری پاتر جادوگر بزرگی هست. او جن های خانگی رو دوست داشت. فکر نکرد جن های خانگی احمقن. لفتی می تونه با هری پاتر دست بده
لفتی با تشریفات بسیار، دست راستش را بالا آورد (که برای یک جن خانگی، بزرگتر و غیر عادی تر به نظر می رسید). در حالی که دستش به اندازه نصف دست هری هم نبود. هری با ملایمت دست لفتی را گرفت. بعد گفت:
-من از دیدن شما خیلی خوشحالم، لفتی
و اجازه داد دستش را عقب بکشد. لفتی به هری نگاه کرد و گفت:
-ارباب به لفتی گفت مطمئن شو نامه را هری پاتر نوشته. به جای زخمش نگاه کن. ارباب گفت
هری سریع با دستش موهای جلوی پیشانی اش را کنار زد تا پیشانی اش آشکار شود و زخمش قابل مشاهده گردد. لفتی سریع قبول کرد. هری گفت:
-من اون نامه رو برای آقای بارلو نوشتم لفتی. خیلی شدید نیاز دارم تا با ایشون صحبت کنم. درباره خواهرشون آملدا بارلو. لطفاً به ایشون اطمینان بده. ما نیاز داریم که بتونیم با خواهرشون صحبت کنیم. خیلی مهمه
لفتی با سر تأیید کرد و گفت:
-لفتی به ارباب میگه
لفتی حرکتی مبنی بر آماده شدن برای خروج نشان داد. اما قبل از ترک آن جا گفت:
-دابی به لفتی گفت که هری پاتر جادوگر بزرگی هست. هری پاتر با من داست. من ممنون هری پاتر
-خیلی خوش اومدی لفتی. کسی که باید تشکر کنه منم. لطفاً دابی رو هم با خودت پیش آقای بارلو ببر
فکری به ذهن هری رسید. او تا به حال در والز نبوده و نمی توانست آنجا آپارات کند. چون آن جا را ندیده بود. از دابی پرسید:
-دابی؟ اگه آقای بارلو قبلول کرد با من صحبت کنه می تونی منو اونجا ظاهر کنی؟ چون من تا اونجا رو نبینم نمی تونم ظاهر بشم
-نه هری پاتر. غیب شدن جن های خانگی با جادوگرا متفاوت هست. جن خانگی می تونه جادوگر غیب کنه. اما جادوگر خواهد مرد
هری به این نتیجه رسید که جادوی جن های خانگی با جادوگرها متفاوت است. 
-باشه دابی. فهمیدم. اگه آقای بارلو موافقیت کرد باید یه جایی رو برای ملاقات تعیین کنیم. من سه دسته جارو در هاگزمید رو پیشنهاد می کنم. ما می تونیم یه اتاق شخصی و راحت جور کنیم
به ساعتش نگریست ساعت هشت و نیم بود. ادامه داد:
-اگر قبول کرد، ما می تونیم هم دیگه رو امشب یا فرداشب برای شام ملاقات کنیم
لفتی و دابی بدون توجه به حفاظ های غیر قابل آپارات موجود در هاگوارتز، با صدای خفیفی غیب شدند. بعد از ده دقیقه صبر، دابی ظاهر شد. با پرش و هیجان گفت:
-آقای بارلو امشب به سه دست جارو آمد. ساعت هفت
هری تصمیم گفت به پروفسور مک گوناگال مؤدبانه این جریان را بگوید که او و رون و هرمیون چند ساعتی را خارج از هاگوارتز خواهند بود. پروفسور مک گوناگال زیاد خوشحال نشد. اما گفت:
-خیلی خب آقای پاتر. سعی کن دیر نرسی. من به آقای فیلچ میگم
هری از آغاز ترم دیگر به این اتاق نیامده بود. در حالی که وقتی دامبلدور مدیر بود، بارها اینجا بود. هری به محل قاب عکس دامبلدور نگریست تا او را ببیند. او را دید. در حالی که روی یک صندلی راحتی نشسته بود خوابیده بود. قفسه سینه اش به طور غیر قابل محسوسی بالا و پایین می رفت. هری به آرامی گفت:
-پروفسور؟
نمی دانست که باید او را بیدار می کرد یا نه. مک گوناگال در حالی که به قاب عکس نگاه می کرد گفت:
-سعیت بی فایده است پاتر. از اول تابستون اینطوریه. حتی یک بار هم بیدار نشده. هیچ کس نمی دونه چرا. تابلوهای جادویی غیر قابل پیش بینی اند
هری با تعجب گفت:
-یعنی دو ماهه که اینطوریه؟
-درسته آقای پاتر. اما در حال حاضر دغدغه های دیگه ای دارم. در قرارت تأخیر نکن. شنل نامرئی رو بپوش و خارج شو
هری مدتی دیگر به تابلو معلم اش خیره شد. بعد به سرعت رفت تا به رون و هرمیون درباره قرار ملاقات و شام آن شب توضیح دهد. 
سه هفده ساله با احتیاط قصر را ترک کردند. بدون برانگیختن هیچ شکی. قسمتی از مسیر را به صورت زیگزاگی پیمودند. سرانجام به دیواره های سنگی که مرز قلعه هاگوارتز را مشخص می کرد رسیدند. آن جا دیگر از درون قلعه دید نداشت. پس به سمت دروازه رفتند تا به آن رسیدند. 
به محض رسیدن به سه دسته جارو، مادام رزمرتا صاحب رستوران به آن ها تسلیت گفت و اظهار تأسف کرد. نزدیک گوش هری گفت:
-مک گوناگال به من گفت که ممکنه مدتی توی دهکده باشی. اگه می تونم کمکی بکنم به من بگو. منظورم اینه که بعد از اون اتفاق...
هری می دانست که او سر کارش برگشته و از زیر طلسم فرمان خارج شده است. او بدون میل قلبی و در حالی که تحت طلسم فرمان بود آن کار را کرده بود و در مرگ پروفسور دامبلدور شرکت کرده بود.
هری سرش را برای تشکر تکان داد. هری مادام رزمرتا را دوست داشت و او را مقصر نمی دانست. بعد گفت:
-ممنون. یادم می مونه. اما الآن ما یکی از اتاق های خصوصی شما رو می خوایم. ساعت هفت یه نفرو برای شام می بینیم و ترجیح میدیم کسی به ما دقیق نشه. اخیراً اوضاع یه کمی مشکل شده
-اوه بله. فهمیدم هری. می دونم که اون چقدر دنبالته. دنبال من بیا
و رزمرتا آن ها را به اتاق نسبتاً کوچکی راهنمایی کرد. چهار میز داشت و برای شام مناسب بود.
-ما امشب منتظر جمعیت زیادی نیستیم و به این اتاق احتیاج نداریم. منتظر چه کسی هستین تا وقتی اومد بفرستمش داخل؟
ریچارد بارلو چند دقیقه دیر رسید و با ادب و نزاکت به سمت سه نوجوان حرکت کرد. او به نظر دستپاچه می رسید و حواسش جمع نبود. بعد از آن که نشستند و نوشیدنی سفارش دادند، بارلو دور اتاق را از نظر گذراند. انگار منتظر بود تا یک روح از دیوار بیرون بپرد. در نهایت هرمیون گفت:
-شما آقای بارلو هستید؟
او فهمید که مشغول چه کاری بوده و معذرت خواست. بعد گفت:
-فقط مدت خیلی زیادیه که اینجا نبودم. آخرین بار بیست سال پیش بود. من ارتباطم رو با دنیای جادوگری حفظ نکردم. شما که می دونین
هری فکر کرد که او خاطراتش را به یاد می آورد. زمانی که شاید یک ورزشکار بوده. زمانی که در رشته اش اول بوده. شاید یک ورزشکار راگبی بوده. او به بلندی رون بود. حدود شش فیت. اما عضلانی ورزیده داشت. شکم او بزرگتر از یک ورزشکار نبود. موهای قهوه ای بالای پیشانی اش ریخته بود. شاید در چند سال اخیر این امر رخ داده بود. هری حدس می زد که او باید برادر بزرگتر آملدا بارلو باشد. آملدا هم یک یا دو سال از سیریوس کوچکتر بود. به نظر می رسید که ریچارد ده سالی از پدرخوانده اش پیرتر باشد. هری پرسید:
-واقعاً؟ شما یه جادوگرید و این کاملاً واضحه. شما چه کار می کنید؟
-بله. من یه جادوگرم. اما مشنگ های زیادی اطراف منه. در واقع من بیشتر کارهامو بدون جادو انجام می دم
بارلو صحبتش را قطع کرد. چرا که مادام رزمرتا برای آن ها نوشیدنی آورد. نوشیدنی کره ای برای سه نوجوان و یک نوشیدنی الکلی برای مرد. او نوشیدنی اش را مزه مزه کرد و بعد لبانش غنچه شد. 
-هیچ وقت بیشتر از این مقدار لیوانو پر نمی کنه. مدت هاست که اینو نچشیدم. نباید این فرصت رو از دست می دادم
-هرمیون یه مشنگ زاده است. من هم با مشنگها بزرگ شدم. پس فکر می کنم ما می تونیم یه کم همدیگه رو درک کنیم
هری سعی می کرد کاری کند آقای بارلو احساس راحتی کند. به نظر می رسید تلاشش نتیجه بخش بود.
-جدی؟ خوبه. منم یه نیمه اصیلم. مادرم مشنگ بود. در هر حال من به هاگوارتز رفتم. من زمان های استراحتم رو در دنیای مشنگها سپری کردم. مادرم می دونست پدرم جادوگره. اما به جادو علاقه ای نداشت و پدرم هم به ندرت در حضور ما از جادو استفاده می کرد
اشتیاق به چهره ریچارد شتافت و او در صندلی اش تکانی خورد. 
-من به اندازه کافی در هاگوارتز جادو یاد گرفتم و برای مدتی یکی از بهترین ها بودم. اما من هیچ وقت دنیای جادوگری رو دوست نداشتم. با اون خون اصیل پرست های مغرورش. وقتی فارغ التحصیل شدم به والز برگشتم. رفتم تا به عنوان یه مکانیک ماشین کار کنم. هنوز گاراژمو دارم. تقریباً همه کارهامو بدون جادو انجام میدم. اما هر وقت موقعیت پیش بیاد تقلب هم می کنم و جادو انجام می دم. در کارم خیلی به من کمک می کنه
رون که تا به حال چیزی نگفته بود و خود را هنگامی که آقای بارلو درباره خون اصیل ها صحبت کرده بود، بسیار کنترل کرده بود گفت:
-آقای بارلو شما ازدواج کردید؟
-بله. با یک مشنگ. درست مثل پدرم. می دونه که من جادوگرم و فکر می کنه جادو چیز جذابیه. منو برای روشن کردن آتیش و جابجا کردن وسائل مجبور می کنه. اما اگرم انجام ندم سرم داد نمی زنه!! دیر ازدواج کردم. دو پسر دارم. نه و شش ساله. هنوز تصمیم نگرفتم به هاگوارتز بفرستمشون یا نه. اما اونا مطمئناً جادوگرن. کمی دیر بروز دادن. منظورمو که می فهمین؟
ریچارد به آن ها چشمکی زد. هرمیون نتوانست درباره لفتی سؤال نکند:
-اگر شما ترجیح می دید که شکل مشنگها زندگی کنید چرا از یه جن خانگی نگهداری می کنید؟
-اوه. خانواده اون در خانواده ما متولد شده. اون بهترین جن خونگی هست که شما بخواید داشته باشید. کمک بزرگی برای من و خانممه. اگه به من اجازه بده باید برای بار دوم آزادش کنم. یه بار می خواستم آزادش کنم. گفتم خونه مون طوریه که به جن خونگی نیاز نداره. خونه مون جای جن خونگی نیست. اما رد کرد و گفت اونجا رو دوست داره. ولی وقتی یه مشنگ دور و بر باشه خودشو ناپدید می کنه و همینطوری منو از اتفاقاتی که توی دنیای جادوگری میفته باخبر می کنه. من اونقدرام از اوضاع بی خبر نیستم
نیش خندی زد و به زخم هری نگاهی انداخت. 
هر چهار نفر از وعده غذایی شان لذت بردند و هری درک کرد چگونه می توان در زندگی از یک شام واقعی در یک رستوران لذت فوق العاده برد. در واقع دورسلی ها هرگز او را به رستوران نمی بردند. مگر وقتی عمه مارج به آن جا می آمد یا آن ها به خانه او می رفتند. غذایشان را تمام کردند. دیگر وقتش بود و رون و هرمیون به هری نگاه می کردند تا کار را تمام کند.
-همونطور که می دونید آقای بارلو ما می خوایم درباره خواهرتون صحبت کنیم. آملدا. متأسفم که نمی تونم بگم چرا. اما می تونم به شما بگم که اون در هیچ خطری نیست. ما می دونیم که اون دوست خوبی برای ریگلوس بلک بود و ما لازمه که چیزهایی درباره ریگلوس بدونیم
هری در هنگام صحبت کردن انگشتانش به وضوح می لرزید. چهره آقای بارلو در هم رفت. 
-ریگلوس بلک. مدت هاست بهش فکر نکردم. بلک ها رو می شناسم. اقا و خانم بلک انسان های اصیل و مشهوری بودند. سیریوس خوب بود. هرچند زیاد نمی شناختمش. اما هیچ وقت از ریگلوس خوشم نمی اومد. پدرم از هیچ کدومشون خوشش نمی اومد. وقتی آملدا و ریگلوس با هم دوست شدند پدر خیلی ناراحت شد. به شما بگم که بلک ها هم از این موضوع ناراحت بودند
هرمیون از روی احتیاط و در حالی که چنگال و چاقویش را روی میز می گذاشت پرسید:
-اونا رابطه شونو حفظ کردن؟
بارلو به او نگاه کرد و سرش را عقب برد. به سقف جادویی که ستاره های شب را نشان می داد خیره شد. ادامه داد:
-نمیشه به طور دقیق و مطمئن گفت. من تصور می کنم اونا باید رابطه شونو حفظ کرده باشن. اونا به هم نزدیک بودن. اینو مطمئنم. با این که یک جفتِ غیر یکسان بودند. اسلایترین و ریونکلا. یک خون اصیل و یک دورگه. یک آدم خوش قیافه با یکی که ساده بود
او دوباره سرش را جلو آورد تا یک جرعه دیگر از نوشیدنی اش بخورد.
-اونا بعد از هاگوارتز از هم جدا موندن. من شنیدم که ریگلوس به ولد... منظورم همونیه که می دونید پیوست
هری قاطعانه گفت:
-شما اینجا می تونید بگید ولدمورت
-باشه. خیلی از مردم دوست ندارند من اینو بگم. هیچ وقت نمی فهمند. به هر حال ریگلوس به ولدمورت پیوست و آملدا صبر کرد. اما چیزهایی اتفاق افتاد. نمی دونم چی. اونا دوباره به هم نزدیک شدن. فکر کنم پنج یا شش سال بعد از هاگوارتز بود. بدونین که من یازده سال از آملدا بزرگترم. پس مطمئناً من زیاد بهش نزدیک نبودم. از وقتی به رومانی رفته خیلی وقتا نمی بینمش
چشمان آقای بارلو اندکی بی حوصله و منگ شده بود. سه نوجوان از روی ادب به او اجازه دادند تا مدتی در افکارش باشد. چشمان هری به هرمیون برخورد که او را تشویق به ادامه می کرد. هری گفت:
-خوب. امیدوارم شما بتونید ما رو به خواهرتون معرفی کنین تا بتونیم باهاشون صحبتی بکنیم. این واقعاً خیلی مهمه. نمی تونم بیشتر به شما بگم. فقط بگم که درباره با مقابله با ولدمورته
رون سرجایش جابجا شد و هرمیون لبش را گزید. آن ها می دانستند که جواب آقای بارلو حرکت بعدی آن ها را باعث خواهد شد. اگر جواب ندهد آن ها باید از اول شروع کنند.
بارلو برای جواب دادن به هری خیره شد. ناخواسته چشمش به جای زخم هری قفل شد. اندکی برایش روشن شد که چرا هری تلاش می کند با موهایش زخمش را بپوشاند. در نهایت گفت:
-امکان نداره که من رابطه مو با دنیای جادویی حفظ کنم. اما در مورد تو می دونم. می دونم که وقتی یه بچه بودی چه اتفاقی برات افتاد. همینطور این چند سال گذشته. نمی تونم بگم پدرتو می شناختم. اما خانواده پاتر یکی از خانواده های خون اصیلی بود که پدرم باهاشون مدارا می کرد. هر کسی درباره تنفر خون اصیل ها از دورگه و مشنگ زاده ها می دونه. اما این مسئله دیگه ایه. پدرم از همه خون اصیل ها متنفر بود به جز پاترها
او یک جرعه بزرگ از نوشیدنی اش نوشید:
-حالا اونا دارن میگن شما فرد برگزیده ای و به هیچ راه دیگه ای فکر نمی کنن. اما من احساس می کنم می تونم به شما اعتماد کنم. من به آملدا درباره شما خبر می دم. به محض این به خونه برسم با او صحبت خواهم کرد
رون با علاقه و در حالی که سعی می کرد درست تلفظ کند گفت:
-با تلیفون؟
بارلو خندید و گفت:
-باید یه خون اصیل باشی. بله با تلفن. او هم با یک مشنگ ازدواج کرد و در یک خانه مشنگی زندگی می کند. اما او می تونه به جاهای دور آپارات کنه. من یک زمان و مکان برای ملاقات با شما ترتیب می دم تا ببینیدش
هری آن شب در حالی که ذهنش به شدت مشغول بود به رختخواب رفت. تابلو دامبلدور او را نگران می کرد. اما نمی توانست بفهمد که در حقیقت چرا. بعضی خبر ها خیلی اذیتش می کرد. به علاوه او برای مرحله بعدی مضطرب بود. نابودی هورکراکس بعدی و نزدیکی بیشتر به نمایش نهایی اش با ولدمورت. و این که ولدمورت چرا هیچ کاری نمی کند؟ دو ماه است که هیچ حمله ای نکرده. نه عملیاتی و نه مرگی. 
هرچه تلاش می کرد نمی توانست جینی را از ذهنش پاک کند. آن ها در هفته اول مدرسه به شدت از هم دوری می کردند. هر کاری که برای رفع مشکل می کردند باز به خانه اول می رسیدند. او خواهر بهترین دوستش بود و هری او را از دست داد. اما با یاد او همیشه غمگین می ماند. رویارویی شان در پناهگاه بیشتر رفتار غیر عاقلانه جینی را نشان می داد. اما او این ماجرا را تمام کرده بود و هری با خودش تنها مانده بود. این تقصیر جینی بود. فراموش کردن آن راحت نیست. در ضمن هری خودش اول رابطه اش را قطع کرده بود. 
سه روز از ملاقات و شام با ریچارد بارلو گذشت و هری بی طاقت بود. او تصمیم گرفت که دابی را دنبال لفتی بفرستد. اما رون و هرمیون به او گفتند که صبر کند. هرمیون در هیچ امری عجله نداشت. او به خاطر شرایط سرپرستی اش که با تمایلات طبیعی اش برای مطالعه ترکیب شده بود واقعاً سرش شلوغ بود. اما از هر لحظه از روزش کمال استفاده را می برد. در ضمن تلاش می کرد تا شادمانش را از این که در پشت پرده در هاگوارتز کاری انجام می دهد پنهان کند. رون و هری فقط موقع غذا و سر کلاس ها و چند لحظه استراحت در کنار آتش قبل از خواب او را می دیدند. هری می دید که نگرانی رون با این برنامه هرمیون افزایش یافته. هری به صحبت های رون و هرمیون وقتی که او در کما بود نیز فکر می کرد. آیا رون دوباره بحثش را پیش می کشید؟ آیا او شانسی داشت؟
هری هنوز یک کلاس را هم از دست نداده بود و مثل یک سال هفتمی کلاس های کمتری نسبت به قبل برداشته بود. تغییر شکل، معجون ها، دفاع در برابر جادوی سیاه و طلسم ها. این ها تنها درس هایی بود که می خواست در آن ها مدرک ان.ای.دبلیو.تی بگیرد. (مدرک سطح پیشرفته جادوگری). او می توانست درس های بیشتری بردارد اما نمی خواست درس ها مانعش شوند. 
با این که دیگر سال هفتمی ها بسیار نگران امتحانات پایانی بودند، هری توجه زیادی به امتحاناتش نمی کرد. عادت مطالعه اش بدتر شده بود و اگر هرمیون بود او را سرزنش می کرد. با این حال در کلاس هایش خوب عمل کرد. به خصوص معجون ها. معلم جدید معجون ها، کارلوتا کوپر، زن فعالی بود که سن قابل توجهی داشت. روش آموزشش برای هری به راحتی قابل فهم بود و او موفق بود. کم یا زیاد اما به هر حال بهترین معجون های پیچیده را تهیه می کرد.
در حقیقت کمتر نگران بودن هری برای امتحانات، به خاطر بهتر شدن قدرت جادویی او بود. طلسم های مختلف تغییر شکل قبلاً او را مغلوب می کردند. اما حالا او آن ها را در چند دقیقه انجام می داد و بر آن ها مسلط می شد. دیگر دانش آموزان یا غلیظ تلفظ می کردند یا چشمانشان را می بستند یا دهانشان می گرفت. هری فقط می خواست تا آن انجام شود. بعد از این که موفق به تغییر شکل پستانداران بزرگتر شد (مثلاً تبدیل یک خوک به یک گورکن)، او فهمید که می تواند بدون مشکلات زیادی هر حیوانی را به هر حیوانی تبدیل کند. با این که تمرینات عملی هری خیلی خوب بود اما تمرینات کتبی اش چنگی به دل نمی زد و در حد متوسط بود. شریک جرمش هم دومین نفری بود که در کلاس تکالیفش را با بی دقتی انجام می داد.
بقیه دانش آموزان متوجه پیشرفت هری و هم چنین آغاز پچ پچ هایش در کلاس شده بودند.
-برای هری چه اتفاقی افتاده؟
-او واقعاً تلاش می کنه تا برای جنگ با اونی که می دونی آماده بشه
-چطوری این کارو می کنه؟ به نظر نمی رسه که داره تلاش می کنه
رون تلاش می کرد تا از تسلط و قدرت جدید هری که طلسم های پیچیده و دیگر جادوها و تغییر شکل ها را به راحتی انجام می داد چشم پوشی کند. اما در نهایت نمی توانست به خوبی عمل کند. پسر بلند و موقرمز در حالی که هری مشغول تمرین طلسمی در سالن عمومی بود از هری پرسید:
-هری چی شده؟
هری فقط چوبش را مواج تکان می داد تا دوازده عدد بالش راحتی را به صورت رندم (غیر تعیین شده و اتفاقی) در یک گوشه تمیز اتاق پخش کند. ناتوانی رون در انجام درست طلسم باعث می شد نصف بالش ها در نیمه راه روی سر هم خوابگاهی هایش بیفتد. رون به هری نگاه می کرد که با بی علاقگی به اجرای طلسم می پرداخت. در حالی که تسلط کافی بر آن داشت. بعد ادامه داد:
-طوری اینو انجام می دی که انگار داری روی نون تست کره می مالی!!
-درست نمی دونم. حدس می زنم فقط عملکردم بهتر شده. هر کاری که می کنم فقط می خوام اون کار رخ بده. مسائل دیگه ای دارم که نگرانشون باشم
هری ناگهان به خاطر آورد که دامبلدور در این باره در نامه اش چیزی نوشته بود که هری آن را در پرایوت درایو خوانده بود. آن چه بود؟ معذرت خواست و به سرعت به سمت چمانش رفت و در آن را باز کرد و نامه را برداشت. آن را چک کرد تا آن بخش را پیدا کرد و برای سومین بار آن را خواند:
-هری تو بیشتر از هر کس دیگه ای که تا به حال شناختم و دیدم قدرت جادویی داری. حتی بیشتر از من. هزینه اتفاقات ناخوشایندی است که در زمان کودکی ات رخ داده. تو هنوز دلیل این قدرت را درک نکرده ای. به یاد داشته باش که هر چه می خواهی رخ دهد، باید با قدرت جادویی بخواهی تا آن صورت گیرد. لغات و حرکت چوب تنها به ما کمک می کنند. اما خواستن و اطمینان، کلید و راهگشا هستند. این را باور کن. باور کن که موفق خواهی شد
حالا منظور دامبلدور را می فهمید. حالا می توانست آن را احساس کند. خیلی آسان به نظر می رسید. زیر لب گفت:
-چرا آن ها قبلاً اینو به ما یاد ندادن؟
اما می دانست که به این آسانی ها هم نیست. نه برای جادوگران متوسط. بقیه فقط عامل مؤثر (لغت و حرکت چوب دستی) را دیده اند و درک کرده اند. توانایی آن ها در انجام کارهای بزرگ فقط در حد متوسطی از توانایی آن هاست. هری با خود گفت:
-طلسم های غیر لفظی. می تونم اونا رو انجام بدم. فقط باید بخوام انجامش بدم تا انجام بشه
بعد چوبش را به سمت قلم پری گرفت و بعد اندیشید:
-آکسیو
و آن قلم پر به دستش رسید. چوبش را به سمت چوب جاروی آذرخشش گرفت که در گوشه ای از اتاق بود. لحظه ای بعد جارو نزدیک سطح زمین شناور بود. با حرکت دیگری جارو از این طرف به آن طرف حرکت می کرد. خیلی آسان بود. هری از این که مثل یک سال اولی در طلسم های غیر لفظی ناتوان بوده احساس حماقت می کرد. حالا این مثل پرواز با چوب جارو طبیعی و راحت به نظر می رسید. این امر او را به هیجان آورده بود.
او با صبحت های دوستانش باز هم صبر کرد و تلاش نکرد تا با آقای بارلو دوباره ارتباط برقرار کند. تا این که دابی او را به یک کلاس خالی کشید:
-لفتی به من گفت آملدا بارلو هری پاتر رو ملاقات کرد. نه امشب و نه در سه دسته جارو. آملدا نخواست با جادوگرها دیده شد
دابی یک متن چاپ شده به دست هری داد. آن متن با سلیقه ای زنانه در یک کاغذ صورتی نوشته شده بود و اطرافش هم گل هایی وجود داشت. هری لغات پایین کاغذ را خواند:
-از میز تحریر آملدا استانوویچ
هری متوجه شد نام فامیل همسر اوست.
-آقای پاتر. من این روزها به ندرت قبول می کنم با جادوگرها تماس داشته باشم و از اخبار دنیای جادوگری آن چنان آگاه نیستم. اما درمورد شما استثنا قائل می شوم. به هر حال ترجیح می دهد که در محله جادوگری با شما ملاقات نکنم. لطفاً مرا دو روز بعد در ساعت سه بعد از ظهر ملاقات کنید. در لندن و در خیابان پائول کاتدرال. من منتظر شما خواهم بود. طبیعیست که من شما را بشناسم. من خودم را به شما نشان خواهم داد. باور دارم و می دانم که دنبال چه اطلاعاتی هستید. تا آن موقع. من با شما صادق هستم. 
آملدا بارلو استانوویچ
هری فریادی از روی خوشحالی کشید. بعد به دابی گفت:
-لطفاً به لفتی بگو من اونجا خواهم بود و از لفتی و آقای بارلو متشکرم
دابی سرش را تکان داد و غیب شد.
قابل پیش بینی است که هرمیون از این که مجبور شود از هاگوارتز خارج شود اندکی ناراحت شود. چون برنامه اش به هم می خورد. هری گفت:
-مشکلی نیست هرمیون. تو می تونی بمونی. من و رون می تونیم بریم. اگر رون هم نمی تونه بیاد تنها میرم. لازم نیست که همه مون باهم اونو ببینیم
رون گفت:
-من میرم
هرمیون هم نالید:
-اوه. من هم میرم. تو می دونی که من تا آخرش هستم. این فقط به خاطر اینه که کارهای خیلی زیادی دارم
برای لحظه ای چشمانش را بست. بعد روی پاهایش بلند شد و گفت:
-اگر من امشب و فردا یه کم بیشتر تلاش کنم همه چیز درست خواهد شد
هری و رون هر کدام به اندازه ای سرپرست را برانداز کردند. آن وقتی که آن ها برای ملاقات می رفتند، یک کلاس را از دست می دادند. طلسم ها. که اگر هرمیون در آن کلاس شرکت نکند ناراحت می شود. چه کسی یادداشت بر می داشت تا او را مطمئن کند؟
-هرمیون تو می دونی هر طلسمو چطوری باید انجام بدی. ما هم واقعاً امسال داریم تمرین می کنیم. تو می تونی بدون این که سر کلاسی حاضر بشی بازم شاگرد اول باشی
رون این حرف را منصفانه زده بود. اما هرمیون اخم کرد. چون مخالف بود. 
هری دوباره برنامه می ریخت تا با مدیر برای بیرون رفتنشان در یک بعد از ظهر صحبت کند و اگر در همین ساعت با او صحبت می کرد، زیاد او را به زحمت نمی انداخت. 
-آقای پاتر. باز هم می گم احتیاط کن. من برای پروفسور فلیت ویک یه بهانه ای جور می کنم 
او مکث کرد تا دنبال یک دلیل و بهانه قشنگ به خاطر عدم حضور آن سه بیابد:
-شما با مقامات رسمی وزارت خانه برای تحقیق درباره علت مرگ پروفسور دامبلدور ملاقات می کنید. باشه آقای پاتر؟
هری تأیید کرد و ناخودآگاه به تابلو دامبلدور نگاه کرد. مدیر هنوز روی صندلی اش خوابیده بود. هری پرسید:
-هنوز بیدار نشده؟
-هنوز نه آقای پاتر. ممنون که به من از رفتنتون اطلاع دادین
هری می دانست که وقت رفتن است. اما چند لحظه جلوی تابلو بی حرکت ایستاد. بعد خارج شد.
هیچ کدامشان نمی توانست به خیابان پائول آپارات کند. هرمیون وقتی بچه بود یک بار به آن جا رفته بود. اما به اندازه کافی آن جا را به یاد نمی آورد. آن ها اول فکر کردند که به کچه دایاگون آپارات کنند. بعد از آن جا یک تاکسی خبر کنند. اما هری آخرین باری را که به آنجا رفته بود به خاطر آورد که زیادی جالب بود!!! در عوض دایاگون قرار شد آن ها به ایستگاه کینگزکراس آپارات کنند و از آن جا تاکسی بگیرند. گرمای تابستان کم کم کنار می رفت. اما هنوز باران و هوای ناجور به سراغشان نیامده بود. آن سه تا جلوی دروازه قلعه رفتند و بعد شنل نامرئی را کنار زدند و پشت بوته ای پنهان شدند. برای همه جهان آن ها فقط سه نوجوان بیشتر به حساب نمی آمدند. با یک اشاره، به ایستگاه کینگز کراس آپارات کردند. آن ها از سکوی نه و سه چهارم خارج شدند و به سمت ایستگاه تاکسی رفتند.
آن ها از ترافیک شهر بزرگی مثل لندن خبر نداشتند و پیش بینی می کردند که چهل دقیقه بعد به خیابان پائول برسند. مدتی بعد، راننده ماشین را به درون ترافیک راند و رون از دیدن آن همه ماشین شاداب و متعجب شد. آن ها که شلوغی را دیدند، با عجله پول تاکسی را پرداختند و شروع کردند به دویدن تا که به ساختمان باشکوهی رسیدند. آن ها می دانستند فقط ده دقیقه دیر رسیده اند. هری اندیشید که آملدا بارلو دوست ندارد آن جا باشد یا شاید نظرش عوض شده است. اما نگرانی اش بی اساس بود. چند دقیقه بعد، یک خانم تقریباً چهل ساله از سمت چپ به آن ها نزدیک می شد.
چشمان هری دقیق شد. زن نزدیک شد. هری فهمید که زن از روی زخمش او را شناخته. زن دستش را دراز کرد و گفت:
-از ملاقات شما خوشبختم آقای پاتر








فصل  شانزدهم:
قبل از پرش فکر کن!
	
امرلدا بارلو استنویچ شباهت خیلی کمی با برادرش  ریچارد بارلو از نظر ظاهری داشت .سه نوجوان روبروی یک زن میان سال قوی ایستادند با صورتی دوستانه و موهای فردار  بور ضخیم که به پایین گردنش میرسید.و درست مثل یک مشنگ تمام عیار لباس پوشیده بود.
پس از معرفی املدا به پایین خیابان اشاره کرد و توضیح داد:یه رستوران خوب بین اون دو تا ساختمون هست .حقیقتش من خواستم شما رو اینجا ببینم تا بتونیم اونجا با هم حرف بزنیم
سه دوست  با رضایت به دنبال او براه افتادند و.به سمت پایین خیابان رفتند اما با وجود سرعتشان نمیتوانستند با جادوگر میان سال هم قدم شوند املدا چنان با سرعت در خیابان حرکت میکرد که دیران ناخودآگاه از او اجتناب میکردند .خیلی زود آنها در جای دنجی نشستند و برای خودشان ماهی سرخ کرده و سیب زمینی سفارش دادند هری درباره ی افراد قدرتمند چیزهای زیادی میدانست اما به نظر میرسید املدا بارلو هرکسی را به خود جذب میکند .همانطور که چایشرا مزه میکرد به نظر میرسید چیزی را در ذهنش مرور میکند
_من و ریگولاس قبلا خیلی بهاینجا می اومدیم ...احتمالا شما میدونین
املدا نظر داده بود .با احتیاط کیفش را روی زمین گذاشت و دستمالی را روی زانویش پهن کرد :میدونم که شما میخواین درباره ی اون با من حرف بزنین
هری سر تکان داد اما بلافاصله دستش را به علامت سکوت بالا اورد:فقط یک لحظه خانم استنویچ...
او چوبدستی اش را محتاتانه از غلاف خارج کرد و زمزمه کرد:موفلویاتو
املردا هرگز این ورد را نشنیده بود .با کنجکاوی نظر داد:باید جید باشه ....لطفا منو امرلدا صدا کنین
هری همانطور که چوبدستی اشرا به سر جایش برگرداند توضیح داد:در واقع یه طلسم قدیمی ولی ناشناختس 
زیاد مشهور نیست...و با به وجود آوردن صدایی مثل یک نجوا باعث میشه که کسی نتونه استراق سمع کنه .
املدا لبخندی زد و با حالتی ارزیابانه به سه دوست خیره شد
_ او.ه بله...اشتیاق یادگیری طلسمهای تازه ...اما من از اون دور شدم ...من متاسفم...میدونم که ریچارد به شما گفته که من با یک مشنگ ازدواج کردم
سه دوست سری به تایید تکان دادند 
_شوهر من از توانایی های من اطلاع داره اما ترجیح میده که من از جادو استفاده نکنم .با اینکه من گاهگاهی که اون اطرافم نیست از چوبدستیم استفاده میکنم اما حالا دیگه تریبا یک مشنگ کاملم..من از اخبار دنیای جادویی تا حدودی اطلاع دارم و همیشه دوست دارم که در جریان مسائل اون باشم اما فکر میکنم جای درست من همونیه که درش قرار گرفتم .
اون به طور ناگهانی منو ی غذا راروی میز کوبید و سعی کرد چیزی را از روی آن ظاهر کند اما موفق نشد
هرمیون سعی کرد املدا رو راحت و آزاد بگذارد با این وجود زن میانشال تقریبا به همان اندازه ی برادرش عصبی به نظر میرسید
_من شما رو سرزنش نمیکنم .من خودم یک مشنگ زاده ام و بعضی وقتها فکر میکنم که شاید زندگی بهتری داشتم اگر یک مشنگ بودم ...اگر از اونجا نیومده بودم ...اما من الان به بخشی از دنیای جادویی تبدیل شدم و دیگه نمیتونم برگردم
هرمیون لبخندی زد و دوباره به پشتی صندلیش تکیه داد
_اون امسال سرپرست دختر ها شده ...
هری مغرورانه توضیح داد:و من میتونم به جرات بگم که میتونیم هرمیون رو یکی از با استعدادترین جادوگرا بدونیم 
هرمیون در حالی که لبخندی از تشکر روی صورتش بود بالذت سرخ شد
املدا دوباره با نگاهی مختصر سه نوجوان را از نظر گذراند.همه ی آنها به خوبی بهشیوه ی آنها لباش پوشیده بودند اما مسلم بود که انتخابهایشان در باره ی لباس محدود بوده .دو پسر شلوار کار ساده ایبه همراه پیراهن  پوشیده بودند و هرمیون یک جلیقه ی سرمه ای روی پیاهنی سفیید به تن داشت
_خب مسلما  من هیچ وقت سرپرست دختر ها نبودم 
املدا خندید :با وجود دوری از جادو هنوز به جادوگر بودن علاقه دارم . چوبدستی من هنوز هم کارهایی رو برای من انجام میدهداما بذارین یه چیزی رو بگم...وقتی که شما یه مدتی رو بین مشنگها زندگی میکنید متوجه میشین که میتونین بدونچوبدستی هم کارهاتون رو پیش ببرین .میتونین خودتون کاراتون رو بکنین مگه در مواقعی که دچار یه تنبلی ساده میشین...این چیزیه که در مورد اکثر جچادوگران اتفاق میافته اونا به چوبدستی وابسته میشن و نمیتونن بدون اون کاری کنن...
به همون اندازه ای که از این گفتگو لذت میبرد هری نگران و عصبی در صندلیش بی قراری میکرد .مشتاق بود که زودتر به اص مطلب بپردازد:املدا من فکر میکنم شما پدر خونده یم ن  سیریوس بلک  رو بشناسین .من میخوام قدری بیشتر خانواده ی بلک رو بشناسم .ما احتیاج داریم کمی بیشتر درباره ی ریگولاس بلک بدونیم ...میدونم که شما از دوستان خوب اون بودین
چهر هی دوستانه ی املدا تغیر کرد و رفته رفته جدی  و متفکر شد .او فنجان چایش را روی میز گذاشت
_بله.من و ریگولاس دوستان خوبی بودیم..مخصوصا در هاگوارتز و بعدا درست قبل از مرگ اون...
آنها میتوانستند به وضوح احساس را در صدای زن جوان حس کنند
املداصدایی از روی خشم در آورد :ریگولاس  آدم شگفتانگیزی بود که به وسیله ی اون والدین وحشتناکش فاسد شد.
_ما تعجب کردیم که چطور شما دو نفر تونستین دوستان خوبیبرای هم بایشین اونم وقتی که شما در ریونکلاو بودین و اون در اسلایترین ...شما دورگه بودین و اون یک اصیل زاده 
_ و اون زیبا بود در حالیکه من زشت بودم...
املدا سعی کرد جلوی خنده اش را بگیرد .مشخص بود که او خودشرا دست کم گرفته:خب میشه گفت بهتر بودم در هر حال مسلما خوشگل نبودم اما ریگولاس واقعا زیبا بود .حداقل من این طور فکر میکردم .شما هیچ وقت اونو ملاقات نکردین اما اون خیلی شبیه سیریوس بود .یکی دو اینچ کوتاهتر ...مثل اون عضلانی نبود اما تقریبا شبیه ش بود 
او آه عمیقی کشید و شروع به تعریف داستانی کرد که قبل از آن برای هیچ کس تعریف نکرده بود :توضیح دادنش سخته که چطور ما با هم دوست شدیم . در سال اول چند تا از کلاسهامون با اسلایترین مشترک بود و در یکی از اونها تصادفا نزدیک ریگولاس نشستم .ما از هم خوشمون اومد. و از اون به بعد هر وقت با اسلایترین کلاس داشتیم همدیگه رو پیدا میکردیم.
ریگواس به یریوس علاقه ی زیادی داشت.هرچند که خیلی ساکت بود و اصلا مثل برادرش دنبال جلب توجه نبود اما سیریوس اراده ی قوی ای داشت اگه چیزی رو میخواست مرلین هم نمیتونست در برابرش مقاومت کنه .اون هیچ وقت زیر سلطه ی والدینش نرفت .ریگولاس این طوری نبود .اون کاملا تحت نفوذ والدینش بود .مخصوصا اون مادر عجوزش....
املدا برای چند ثانیه مکث کرد.نصف غذایش در بشقاب فراموش شده بود . ون غذایش تمام شده بود و در زمانیکه هری و هرمیون متوجه نبودند مخفانه از غذا ی انها بهره برد.
_او.لش نمیدونست که من دورگه ام .وقتی که فهمید نمیدونست باید چیکار کنه ون زمان ما سال چهارم یا پنجم بودیم و واقعا به هم علاقه داشتیم .نمیدونم متوجه منظورم مشین یانه اما اون نمیخواست یک خائن به نسب شناخته بشه .سال هفتم خیلی در این مورد با هم بحث داشتیم .من میتونم بهت بگم که اون عوض شده بود و تیره تر....من میتونستم اینو در ش ببینم. و بنابراین بهش گفتم....
میدونستم والدینش چطور موجوداتی هستن و چه کسی از اونها پشتیبانی میکنه ...گاهی حس میکنم ریگوالاس رو طلسم کرده بودن...هرچند مطمئن نبودم چطور...اما اونا ریگولاس رو به مرگخوارشدن تشویق میکردند
امرلدا مکثیک رد تا دوباره ارام گرفت .احساس خوبی از بیان صندوقچه ی خاطراتش داشت
کمی از چای سردش را مزمزه کرد و ادامه داد:من سعی کردم باهاش حرف بزنم و اون فکر رو از کلش بیرون کنم اما بی فایده بود .اون فقط به من نگاه کرد .... چند قطره اشک ریخت و گفت:من این کار رو کردم.....سه سال بود که فارق التحصیل شده بودیم...من اون وقتها هنوز در انگلستان زندگی میکردم .یه زدنگی آرام...
 وقتی او ن پت در خانه ی من اومد...تازه حمام گرفته بودم و کمی خودم رو اراسته بودم .نمیتونم بهتون بگم که چقدر شوکه شدم وقتی که ریگولاس رو دیدم...بعد سه سال!!!!اون وحشتناک شده بود...موهایش بهم ریخته بود و لاغر شده بود...خیلی لاغر ...
املدا سرش را تکان دادو هری بی اختیار به  یاد لحظه ای افتاد که برای اولین بار سیریوس را در کلبه یشیون آوارگان دیده بود ...
_خب فکر میکنم داریم به اون چیزی که شما رو به اینجا کشونده نزدیک میشیم...اصل موضوع...
ریگولاس به من گفت که به کمکم احتیاج داره...اون چیزی رو درباره ی لرد سیاه کشف کرده بود (این اسمی بود که اون رو باهاش صدا میزد) به هر حال اون داشت کارهایی انجام میداد .میدونین که اون میخواست تمام مشنتگ زاده ها رو بکشه .و بعد تمام دورگه ها رو ...کسی چه میداند که بعدا چیکار میخواست بکنه...ریگولاس بهم گفت از کارهای وحشتناکی که مجبور شده بود انجامشون بده ...اون قصد داشت خودش رو بازخرید بکنه...اما کسی نمیونه از خدمت به همونیکه میدونین استعفا بده .بنابراین اون به سراغ من اومد تا ازم کمک بگیره...اون بهم گفت که چرا به کمکم احتیاج داره...
امرلدا با نگاهی اطرافش را بررسی کرد و صدایش را پایین آورد .هری به سختی توانست از میان حرت لبهای او هجی کند...:شما چیزی در مورد هوراکراس ها میدونین؟
هری لبخندی تحویلش داد:بله ما این کار رو انجام میدیم.و من حدس میزنم که شما میدونین که ما دنبال چی هستیم
_من به این موضوع فکر کردم
املدا این را گفت اما لبخندش برنگش فقط یه چیزی رو میتونم براتون تعریف کنم...این چیز مهمیه که فقط من میدونم ریگولاس منو به یک غار وحشتناک در نزدیکی ساحل  اقیلانوس ارام برد .طلسمهای وحشتناکی اونجا بود اما ریگولاس به طریقی  از همه ی اونها عبور کرد اون دقیق میدونست که چطور میتونه این دریاچه رو برای رسیدن به جزیره ی توش طی کنه . و اینزمانی بود که به کمک من احتیاج داشت .صدی املدا لرزید .این نباید اتفاق افتاده باشد...
هری با هر دو دست بشقاب حلیمش را فشار داد و داستان را ادامه داد:مجبور بو از یک کاسه ی بزرگ معجون بنوشد و این شما بودین که باید مجبورش مییکردین درسته؟!!
املدا سر تکان داد
_بنابراین تو اونجا بودی؟
هری تایید کرد ...
_ریگولاس به طرز عجیبی تشنه بود اما اون قبلا یک بطری آب سرد با خودش اورده بود .اون به من گفت که نباید به اب نزدیک بشم و تهیه ی آب با چوبدستی هم بی نتیجه خواهد بود...بعد اون یه گردن بند طلایی رو از کاسه برداشت ...باوجودی که از درد ناتوان شده بود و مدام هزیان میگفت سعی میکرد تمرکزش رو حفظ کنه و به هر زحمتی که بود که کارش ادامه میداد .اون یک گردنبند ساختگی در کاسه انداخت و بعد ما سوار قایق شدیم و برگشتیم...ریگولاس یه سختی میتونست حرکت کنه اما ما این کار رو کردیم...
+_ما حدس میزدیم چیزی شبیه این اتفاق افتاده باشه
هری بعد اتز شنیدن ماجرا مشتاقانه پرسید:چه اتفاقی برای گردنبند افتاد؟ ما باید بدونیم...آیا ریگولاس تونست اون هوراکراس  نابود کنه؟
هری در ذهنش فکر کرد:خواهش میکنم بگو موفق شده... 
_سعی خودش  رو کرد...هفت یا هشت نظریه ی متفاوت داشت .من هیچ وقت اونا رو نفهمیدم.کمکش کردم تا یک معجون مخوف پیچیده رو درست کنه که فکر میکرد میتونه روح درون جاودانه ساز رو بکشه ...این کار دو هفته ی طول کشید .دو تا جادوی خاص بود که کشف خودش بود...جادوی سیاه ...ریگولاس فکر میکرد اونا کار میکنن اما بازم موفق نشد...
دستمالی که در دست داشت در دستش مچاله شده بود و املدا همچنان حرف میزد .من سعی کردم ببهش بگم که بهتره از جادوهای سفید استفاده کنه شاید با جادوی سفید موفق بشه اما ریگولاس زیر بار نرفت.معتق بود که تنها با جادوی سیاه میتونه اونو شکست بده...هیچ چیز کار نکرد و ما کاملا ناامید شده بودیم..ریگولاس کلافه شده بود باید دنبال کسی میگشت که بتونه اونو نابود کنه ...کار ما هشت یا نه هفته طول کشید و بعد از اون کاملا ناامید شدو دست کشید.
اشک ها به سرعت بر صورت املدا جاری میشدند و او به سرعت تلاش میکرد تا مانع رریزش اشکهایش شود اما موفق نمیشد به اطراف نگاه کرد تا ببیند دیگران متوجه ماجرا شده اند یا نه اما موفلویاتو مانع از این شده بود که دیگران هق هق گریه ی او را بشنوند .نگاه املدا مشخص میکرد که چیزی به اخر داشستان نمانده بود...
آخرین دفعه ای که دیدمش ...بیشتر شبیه یک غریبه بود...به زحمت شناختمش...ما در خانه ی اشرافی بلکها بودیم .من فقط دو بار به اونجا رفته بودم.دلیلش هم این بود که والدین ریگولاس مانع با هم بودن ما میشدن...اونا از یه دورگه هیچ خوششون نمیاومد .اما زمانیکه والدینش در خانه نبودند او منو به اونجا میبرد .وم ن میخواستم برای آخرین دفعه اونو ببینم...آن روز وحشتناک بود...برای هر دوی ما...ما میدونستیم که اون داره میمیره .اون ناراحت بود ...از وقتی تلاشش برای نابودی هوراکراس با شکست مواجح شده بود بیماری شکسته اش کرده بود...اون هوراکراس نبود کننده بود...املدا نتیجه گرفت و بلاخره صدایش شکست...
هری و دوستانش برای چند دقیقه به زن میانسال فرصت دادند تا اندوهش را خالی کند :ریگولاس گردنبند رو چیکار کرد؟ یعنی اون الان تو خونه ی بلکهاست؟
املدا چشمهایش را پاک کرد و با صدایی که تو دماغیشده بود جواب داد:بله ...برده بودش اونجا
هرمیون با نگرانی پرسید:یعنی هنوز اونجاس؟
_نه
املدا لحظه ای مکث کرده بود گویی دات تصمیم میگرفت که صحبتش را ادامه دهد یا نه :اونجا نیست...رگ...اونو به من داد...گفت باید نگهش دارم و اونو پنهان کنم.باید پنهانش کنم تا زمانی که کسی رو پیدا کنم که بتونه اونو نابود کنه
سه دوست مبهوت مانده بودند.از شنیدن این خبر شوکه شده بودند .هیچج کدام از آنها فکرش را هم نمیکرد که ممکن است هوراکراس پیش املدا باشد...
بعد از سکوتی تقریبا طولانی هری متوجه شد که باید املدا را قانع کند که گردنبند را به او بدهد او روی صندلیش به جلو خم شد و با حالتی عصبی موهایش را از جلوی چشمش کنار زد:املدا من همون شخص هستم...فکر نمیکنم بدونین اما ولدمورت بیشتر از یک هوراکراس ساخته .من دوتای اونها رو نابود کردم و میدونم چطور باید اونو نابود کرد .این ماموریت منه...سرنوشتمه
باوجود بوی ماهی سرخ کرده و سیب زمینی و سر وصدای رفت و امد و فعالیت  در رستوران میز ان چهار نفر در سکوت کامل فرو رفته بود .صورت املدا حالا دیگر دوستانه به نظر نمیرسید .به نظر میرسید زن میان سال به شدت در حال تفکر و ارزیابی جادوگر جوان است  گویی میخواست  مطمئن شود که او میتواند ...
تقریبا برای یک دقیقه کسی حرف نزد و املدا در سکوت به هری خیره شد :من حرف شما رو قبول میکنم...چیی به من میگه که برادرم درست میگفت ...من چیزهایی در مورد شما شنیدم هری پاتر...داستان زندگیتان یا افسانه تان...من نمیدانم چرا  شما مجبورید این کار را بکنید یا چطور این کار را انجام میدهید اما اعتقاد دارم که میتونید این کار رو بکنید .
او کیفش را از زمین برداشت و در آن را باز کرد و با احتیاط یک جعبه ی کوچک را در آورد ...یک جعبه ی مربع شکل....و به ارامی آن را جلوی هری گذاشت...
_همینه



زمانی که هر سه به هاگوارتز برگشتند  ،حتی هرمیون هم تکالیف و وظایف سرپرستی اش را فراموش کرده بود ، آنها اتاقی خالی را در پایین اتاق نشیمن خود یافتند. هری به زحمت کلمه ای در راه بازگشت به خانه صحبت کرده بود ، و شدیدا به فکر فرو رفته بود . حالا که اون هوراکسس دیگری را یافته بود ، ترس تمام مویرگ هایش را پر کرده بود . فکرش به جام هافلپاف و نبرد روحش برگشت .آب گدازه مانندی که او نوشیده بود ، مثل یک شبح بر وجودش سایه افکنده بود ، و او از نبردی دیگر با قسمتی از روح ولدمورت می هراسید .حالا که موقعش فرا رسیده بود ، دیگرنمی خواست رنجی را تحمل کند .   

هرمیون در جعبه را برداشت ، و هر سه نفر به آویز طلایی رنگ خیره شدند .هیچ یک آنقدر شجاع نبود که آن را لمس کند .  

در حالی که سنجاق هایش را از لای موهایش خارج می ساخت ، و آن را ازدانه رها می کرد پرسید : هری ، فکر می کنی این یکی چه جوری کار می کنه ؟ 

 هریبه سادگی جواب داد : این یه آویزه ؛پس باید بندازمش گردنم . و بازش کنم . 

رون نجوا کنان پرسید : کی می خوای این کارو بکنی ؟ 

هری بهش خیره شد ، چشمانش از وحشت بزرگ شده بود ،  هیچ وقت ! 

رون و هرمیون به هری نگاه کردند ، و وقتی درد و رنج را بر چهره اش دیدند ، به جای دیگری خیره شدند . می دانستند که هیچ وقت نخواهند فهمید ، او چه رنجی را متحمل می شود.

بعد از یک سکوت طولانی و ناراحت کننده ، هرمیون سرانجام گفت : می تونیم صبر کنیم ، هری ، تا هروقت که تو احساس کنی حاضری . و می تونی هیچ کاری تا اون موقع  انجام ندی .  و صندلیش را چند اینچی به دوستانش نزدیک تر کرد .

هری زمانی که هرمیون در حال صحبت بود به او نگاه می کرد ، اما بعد دوباره نگاهش را به زمین سنگی انداخت .

و پاسخ داد : بذارید در موردش فکر کنم . نمی تونم برا همیشه که منتظر بمونم . اما ....  رون و هرمیون منظورش را فهمیدند و هری دیگر نیازی ندید تا ادامه دهد . 

 در هر حال باید براش نقشه ای بریزیم .  هرمیون درحالی که امید وار بود با چرخاندن موضوع به بحث های عملی ، راحت تر در موردش بحث می کنند گفت  این با جام فرق داره. می تونیم تصمیم بگیریم کی و کجا انجامش بدیم . و سعی کنیم تا حد امکان راحت تر باشد . 
 
هری در جواب گفت : راحت تر کلمه مناسبی نیست . اما تو راست می گی . می تونیم این کار رو تو قصر گریمولد انجام بدیم . و دابی می تونه اونجا مراقبم باشه اگر ... خوب می دونید که ، اگه دوباره بیهوش بشم .  هری اوقات سختی را در هنگام صحبت کردن در باره این موضوع می گذراند ، سخت تر از تمامی اتفاقاتی که او در طول زندگیش پشت سر گذاشته بود. اطمینان از وجود درد و رنج و نا امیدی از نبرد ، کاملا او را در هم شکسته بود .


هرمیون با سماجت عنوان کرد  ما هم اونجا خواهیم بود هری ، در تمامی لحظاتش اونجا خواهیم بود ! 

 تو این جا خیلی کار داری که انجام بدی هرمیون. هاگوارتزبهت نیاز داره . ارنی به عنوان سرپرست پسران خیلی کاری انجام نمی ده ، و اینکه امسال سرپرست دختران باشی ، اهمیت خیلی زیادی داره .  هری نه تماما از ته قلب داشت بحث می کرد  دابی می تونه از عهده اش بر بیاد ، و شما ها هم می تونید گاهی سری بزنید .

رون قول داد : من آنجا خواهم بود هری . این خیلی از حضور در کلاس ها مهم تره . و من هرمیون رو هم در جریان خواهم گذاشت . 


 من هیچ اهمیتی به سرپرست دختران بودن نمی دم ! هرمیون این را گفت و دستش را به دست هری رسانید  می تونند منو معاف کنند ، یا حتی عزل کنند . ولی نمی ذارم به تنهایی باهاش مواجه بشی. ما نمی دونیم این هوراکسس چه جوری خواهد بود ؛ هرسه تای قبلی با هم فرق داشتند . من و رون هم باید اونجا باشیم . حتی اگه ... ( هرمیون می خواست مودبانه ان را بیان کند ) .... دوباره اون اتفاق بیافتد ، یعنی ، اگه تو دوباره بیهوش بشی، خودت بهمون گفتی حواست جمع بود . می تونیم حمایتت کنیم ، کمکت کنیم تا به هوش بیای .  

در اعماق وجودش هری می خواست که همچین چیزی را بشنود ، دلش نمی خواست به تنهایی با آن روبه رو گردد ، شنیدن این که دوستانش حمایتش می کنند ، باعث شد تا فقط کمی ، اسوده خاطر گردد . 

 او در حالی که هنوز به پایین نگاه می کرد زمزمه کرد : ممنونم ، این خیلی برای من مهمه. 

هری خیلی تلاش می کرد تا افسردگی اش را در طول هفته بعدی با ماسکی بپوشاند ، اما دوستانش به خوبی و خیلی سریع متوجه شدند . او شنید که نویل لانگ باتم از رون در این باره سوال کرد و وی پاسخ داد ، که هری فقط ذهنش خیلی مشغوله . بعد رون خبر داد که سیموس و دین هم متوجه این موضوع شده اند ، و هری متوجه شد که اگر پسر ها متوجه شده و فهمیده اند ، پس مطمئنا دختر ها هم فهمیده اند . اما شگفت این بود که ، کارهای عملی اش سر کلاس ها بهتر و قوی تر شده بود بر خلاف این حقیقت که او به ندرت به چیزی بیش از 5 دقیقه توجه می کرد . مطالعه چهار کلاسش ساعت های زیادی از وقتش را می گرفت ، اما هری حتی به ندرت لای کتاب هایش را باز می کرد . چندین بار یک یا دو صفحه را می خواند ، و ناگهان به چند صفحه بعد می رفت ، و از هر صفحه ای یک یا دو کلمه را به طور تصادفی انتخاب می کرد . سپس تصمیم می گرفت که دیگه کافی است و کتاب را می بست . هرمیون که اغلب اوقات را در سالن عمومی برج می گذراند ، هرگز او را سرزنش نمی کرد . او و رون، هری را تا جایی که می توانستند برای دو امتحان نوشتاری ان هفته آماده کردند .، و هری به قدر کافی به یاد داشت تا حداقل نمره  را به دست آورد و نیافتد .
      
این تاخیر در عمل ، خیلی برای هری مفید بود . وی خیلی به هوراکسس و نبردی که در پیش داشت  فکر کرده بود، و به تدریج ترسش فرو کش کرده بود . در پایان هفته ، او بی قرار شده بود . دیگر زمانش فرا رسیده بود .  

 بیاید تو  صدای پروفسور مک گوناگال به گوش رسید  ،و رون هری و هرمیون به دفترش داخل شدند . هری به سرعت به پرتره دامبلدور نگاهی انداخت – هیچ تغییری نکرده بود . آن سه تصمیم گرفته بودن که مدیره باید مطلع گردد که آن سه قصد خروج دارند ، و شاید برای مدتی طولانی . 

 این طور که من فهمیدم ، شما می خواهید دوباره این جا را ترک کنید ؟  مک گوناگال با لحنی موثر  این را پرسیده بود در حالی که دسته ای فایل هایش را در  قفسه دراورش در گوشه ای از دفترش قرار می داد . 

از انجا که هرمیون به عنوان یه سرپرست ، مدیره را بیشتر ملاقات کرده بود ، و روابط بهتری باهاش داشت ،برای صحبت کردن انتخاب شده بود . 

 پروفسور ، ما فکرکردیم شما باید مطلع بشید که ما هر سه می خواهیم از مدرسه بریم بیرون ، و شاید برای چند روز ، هرچند خیلی مطمئن نیستیم چقدر طول میکشه . ما صبح جمعه این جا را ترک می کنیم و اگه همه چیز به خوبی پیش بره ، احتمالا دوشنبه برمی گردیم ، اما ممکنه بیشتر طول بکشه .  

همراهانش که منتظر فوران مدیره بودند ، تنها با سکوتش مواجه شدند . مک گوناگال ، مصمم به آنان نگاه کرد ، و در دفتر به ارامی شروع به قدم زدن نمود. برای یک لحظه ، به نظر رسید که آماده صحبت کرن است ، اما به راه رفتنش ادامه داد . برای بیش از یک بار به پرتره دامبلدور نگاه کرد . و سرانجام به پشت میزش باز گشت ، در حالی که ان سه نفر مضطربانه منتظر رایش بودند . 

 مسئله خیلی مهمی است ، درست است ؟ هر سه سری تکان دادند .  و فکرمی کنم خطر زیادی هم دارد ؟  سر تکان دادند .  همچنین فکر می کنم کاریه که حتما باید انجام بشه ؟ سر تکان دادند . و بالاخره فکر می کنم شما ها  به من نمیگید که اون کار چی هست ؟ با کمرویی سری تکان دادند . 

مک گوناگال تصدیق کرد : خیلی خوب ، فکر نمی کنم نیازی باشه تا احساسم رو در این مورد بیان کنم ، اما می دونم برسر چه چیزی در اگوست باهاتون موافقت کردم . در جواب کنجکاوی های دانش آموزان در خصوص غیبت و محل شما ، چه چیزی رو باید بگیم ؟ 

رون پاسخ داد : ما یه چیزی فکر کردیم پروفسور  ، ما باید در بازجویی در وزارت خانه شرکت کنیم ، و موضوعش مطمئنا محرمانه است .  

مک گوناگال لب هایش را بر هم فشرد  فکر می کمن این هم به بدی هر بهانه ای که منم بسازم هست . مطمئنا دانش آموزان حقیقت را از میانش کشف خواهند نمود.  ایستاد تا به سمت جلوی میزش حرکت کند ، و دقیقا جلوی هری بر لبه میزش نشست . و چند دقیقه ای قبل از اینکه مدیره به نرمی چیزی بگوید ، به همدیگر خیره شدند؛  خیلی مراقب باش هری . خواهش می کنم هیچ کار متهورانه ای انجام نده . قبل از پرش فکر کن  !   

هری نتوانست دقت نکند که مک گوناگال ، او را هری  نامیده است ، نه همان  آقای پاتر  همیشگی ، و اینکه ترسی عظیم صدایش را پوشانده. همان نگرانی مادران برای پسرانشان ، زمانی که آنها به جنگ می رفتند . 



سه دوست تمام چیزهایی را که برای رو یایرویی با هوراکسس بعدی نیاز داشتند تا روز پنج شنبه آماده کردند . هری دابی را ملاقات کرده بود تا به او راهنمایی برای آماده سازی اتاقش و دو تای دیگر رابرای اقامتی طولانی برای رون و هرمیون  بکند .  هری نمی خواست چمدانش را با خود ببرد ، چرا که ممکن بود باعث جلب توجه شود . دابی اهمیت این اقدام را حس کرده بود ، هرچند هیچ توضیحی نخواست . 

در گردبادی از فعالیت ، هرمیون تلاش می کرد تاهر کاری را که می توانست ، به انجام برساند .هرچند ، همیشه وقت داشت تا چندین بار در طول روز از حال هری مطمئن بشه .رون در طول روز به طور غریبی ساکت بود و عصبی. دیگر آن سربازان مشتاقی که بدون هیچ ترسی برای اولین بار پا در میدان جنگ گذاشته بودند ، نبودند . آنها دیگر الان جنگ ازموده بودند ، و شاید تا حدودی خسته و بیزار از هر نبرد و پیکاری . 

رون کلمات هری را در پارک لیتل وینینگ به یاد آورد : نمی تونم بگم از اینکه شما ها می خواید کمکم کنید ، چقدر ازتون ممنونم . مطمئنم کار خیلی سختی خواهد بود ، و خیلی هم خطر ناک .  سرش را تکان داد ، و باورش نمی شد که کمتر از سه ماه از اون روز گذشته است . 

این خبر که آنها برای چند روز به وزارت خانه می رن که در خصوص موضوع محرمانه ای بازجویی و تحقیق بشن ، توسط خودشون به سرعت پخش شد . اینکه ایا کسی این را باور کرده یا نه ، اهمیتی نداشت ، حداقل بقیه می دونستند که غیبت آنها برنامه ریزی شده است . در پایان روز ، سه دوست دور آتش عصر گاهی شومینه به راحتی لم داده و کمی صحبت می کردند .  

جینی از دور به دقت آن ها را تماشا می کرد ، و نگرانی در صورتش موج می زد . می دونست یه اتفاق خیلی مهم رخ داده ، اما رون هیچی به جز همون دروغ مربوط به بازجویی را بهش نمی گفت ، می دونست هری هم چیزی بهش نخواهد گفت . او کاملا احساس پوچی می کرد . 

سرانجام صبح جمعه فرا رسید ، و هر سه درست به مانند یک مسافر مه به تعطیلات می رود ، به سرعت حرکت کردند . بعد از یک صبحانه زود هنگام ، هری به سراغ چمدانش رفت و با دقت جعبه کوچکی را که شامل هوراکسس بود ، در جیب ردایش قرار دارد .دوستانش ارزو می کردند در این مسئله شانس داشته باشند ، و متعجب بودند که واقعا چه کاری باید  انجام دهند .سرانجام آنها به سمت دروازه های هاگوارتز راه رفتند و به نقطه مشابهی در خانه شماره 17 گریمولد ، جایی که درست چند هفته پیش اسنیپ را دستگیر و بسته بودند ، آپارات کردند .

دابی به آنها خوش آمدی گفت و به آنها نوشابه ای تعارف کرد . هرچند آنها در هاگوارتز غذا خورده بودند ، اما به هر چیزی که اون امر غیر قابل اجتناب رو عقب می انداخت خوش امد میگفتند ، سه دوست در آشپزخانه نشستند و به ارامی شروع به نوشیدن چای و خوردن شیرینی هایی کوچک کردند . هیچ یک از آنان  به زمانی کمتر از دو ماه قبل ، که دور همین میز نشسته و به جوک های احمقانه ای میخندیدند ، اشاره نکرد . 

هری خیلی زود دستور داد بریم دیگه   و خود را از میز خاک گرفته دور کرد ،  وقتشه  .هرمیون متوجه شد که دست هری می لرزد .هر سه آنها به ارامی از پله ها به سمت اتاق وی که دابی برایش آماده کرد بود ، بالا رفتند . بالشت های بیشتری بر روی تخت قرار داشت ، و تعدادی هم بر روی زمین دورتا دور تخت گذاشته بودند برای جلوگیری از سقوط هری گذاشته بودند .

هری شوخی کرد : حداقل من راحت خواهم بود   و رون و هرمیون که از صبح حتی یک کلمه هم صحبت نکرده بودند ، به زور لبخندی زدند . 

هری پیراهن و شلوارش را در آورد ، و لباس خانه اش را پوشید . بر روی تخت نشست ، جعبه را باز کرد و دوباره به بررسی هوراکسس پرداخت .آویز طلایی ، به راستی جواهر زیبایی بود ، و ماهرانه نقش مار اسلایترین که خود را به دور انتهای جلویی این قطعه پیچیده بود ، رویش حک شده بود . همون طور که بارها قبل این کار را کرده بود ، دستش را بر چند اینچی آن گرفت ، و همان احساس  اشنای جاری شدن تشعشع جادو را از جعبه احساس کرد . در دل امیدوار بود که اشتباه کرده باشند ، و این واقعا تنها یک آویز طلایی ساده باشد ، و به هیچ عنوان یک هوراکسس نباشد . 

 مطمئنی که میدونی باید چی کار باهاش بکنی هری ؟ هرمیون با ناله این را پرسید. او بیمناکانه این موضوع را قبلا هم پرسیده بود ، اما هری فقط او را مطمئن ساخته بود که می داند چه باید انجام دهد . و به دلایلی نمی توانست توضیح دهد که از کجا می داند . او فهمیده بود که خود هوراکسس به او می گفت . درست به مانند جام هافلپاف ، آویز هم هیچ تلاشی برای جلوگیری از وی انجام نداده بود . آن هم این نبرد را می خواست . 

فضای غمگینی بر اتاق هری سایه افکنده بود ، و انگار همه چیز برای بیان آخرین کلمات مناسب بود . جادوگر جوان احساس می کرد مرد مسنی بر بستر مرگ است ، که منتظر یک پایان خوش می باشد . 

هری در حالی که تلاش می کرد خونسرد به نظر برسد گفت :  خوب بیاید امیدوار باشیم ،حداقل این یکی از قبلیش اسانتر باشد  

هرمیون برخاست و هری را از روی تخت بلند کرد ، او را محکم بغل کرد ، بازوانش دورتا دور هری پیچید و تا جایی که می توانست آنها را به پشت هری رساند . یک جوری او توانسته بود از ریختن اشک هایی که در پشت چشمانش حلقه زده بود ، جلوگیری کند ، چرا که می خواست به هری نشان دهد که به وی اعتماد دارد . هری هیچ عکس العملی برای جدا شدن از خود نشان نداد . 

سرانجام هرمیون دستش را شل کرد و قول داد : ما تمام این مدت این جا خواهیم بود هری . می دونم که تو اونو نابود خواهی کرد . یادت باشد ، تو قبلا دوبار این کارو انجام دادی . یادت باشه ما دوستت داریم ، هری ، همه ما .  هری سرش را تکان داد اما به جای دیگری نگاه کرد . 

او به سمت رون که منتظر نوبتش بود چرخید ، اما نمی توانست احساساتش را با کلمات بیان کند . مو قرمز قد بلند ، همیشه در سایه هری بود ، حتی از سال اول ، و از این موضوع متنفر بود . اما در این لحظه ، ارزو می کرد که کاش می توانست برای همیشه در سایه هری پنهان شود ، این حقیقت که ممکن است هری موفق نشود ، اینکه ممکن است نتواند بر هوراکسس پیروز گردد ، انقدر رنج آور بود که نتواند حتی بهش فکر کند . در عوض تلاش کرد تا با شوخی از آن دوری کند  سعی نکن این جا خیلی هم راحت باشی هری ، سه شنبه ی بعد امتحان دفاع در برابر جادوی سیاه رو داریم.  هری لبخندی زد ، چرا که از دلیل واقعی شوخی بهترین دوستش خبر داشت . 
دو دوست یکدیگر را در آغوش گرفتند ، و هری در حالی که به پشت رون ضربه می زد جوابش را داد : اجازه نده اون  دیونه ات کنه . و به سمت هرمیون اشاره کرد .به تختش بازگشت و دیگر هیچ ترس یا نگرانی احساس نمی کرد . هری یاد نامه دامبلدور افتاد . 
و با خود فکر کرد  من قدرتش را دارم . بذار تمومش کنیم .  آویز را از جعبه اش خارج کرد و بلافاصله ، یک شوک بی حس کننده  در بدنش جریان یافت ، و زمانی که آن را از سرش رد کرد و بر سینه اش انداخت ، این جریان قوی تر شد . برای آخرین بار به دوستانش نگاهی طولانی انداخت ، آویز را گشود و هوراکسس را رها ساخت . 















فصل هفدهم :
آویز اسلیترین

هرميون و رون با افتخار نگاه كردند.لحظه اي كه آويز اسلايترين با صداي تقي باز شد ، هري مثل روحي جيغ كشيد.با دردي طاقت فرسا و با چشماني بر آمده و دهاني كاملا باز ...
 آويز طلايي را با دست راست روي سينه اش چنگ زد . هنگامي كه بدنش روي تخت به شدت منقبض مي شد ، نيمي از بالشت ها را روي زمين شوت مي كرد . تماشاگران فكر مي كردند كه براي هر چيزي آمادگي دارند اما درد و رنج هري از آن چه كه آنها تصور مي كردند فراتر بود. 
هرميون كه به طور غريزي ازجا پريده بود تا به هري كمك كند به سرعت توسط رون مهار شد . 
رون در ميان نعره هاي هري فرياد زد: تو نمي توني اون رو لمس كني!
  در هر حال دختر جوان تلاش میكرد از چنگ رون خلاص شود ولي رون او را محكم تر گرفت و فرياد زد:اتفاقي رو كه توي موزه افتاد به ياد بيار . اون رو لمس نكن. هري به ما گفت هيچ كاري ...مهم نيست چه كاري... نكنيم. 
البته هرميون اين را مي دانست ولي منظره و صداي از درد به خود پيچيدن هري روي تخت و جيغ كشيدن او هرميون را دست پاچه كرد . بغضش تركيد و به سمت بازوان رون كه دورش حلقه شده بود برگشت.رون سعي كرد هرميون را دلداري بدهد ولي بيش از آنچه كه هرميون به دلداري او نياز داشت ، او به دلداري هرميون نيازمند بود.منظره ي مرگ بهترين دوستش روي تختي جلوي او غير قابل تحمل بود و ناتواني او در انجام دادن هر کمکی به او ، درونش را مي دريد. 
_براي اون چه اتفاقي مي افته، رون؟
 هرميون در ميان فریادهای هري از درد تقريبا فرياد مي زد.
_ جاودانه ساز حمله كرده.
 رون با توضيح بديهيات جواب داد...:اما هري مبارزه میکنه بهش  اعتماد کن
 رون اين را با اطميناني بيشتر از آن چه كه احساس مي كرد بيان كرد. اما هرميون با اين حرف كمي آرام شد. در همان هنگام كه او آرام مي شد ، هري ساكت شد و بدنش مانندچوب ، خشك و سفت باقي ماند.به نظر مي رسيد او اندكي از كنترل ظاهري اش را به دست مي آرود. 
_ديدي؟
رون اعلام كرد:اون داره جبران مي كنه. جاودانه ساز تو دردسر افتاده اون نمي دونه با كي داره مي جنگه! 
آنها در حالي كه هم ديگر را گرفته بودند ، چند ثانيه دوستشان را تماشا كردند.ناگهان سر هري به طرف چپ و سپس به راست منقبض شد و فرياد زد: من قدرتمندم.
 رون و هرميون از اين طغيان او از جا پريدند ، اما جرأت هم پيدا كردند. 
_اون داره مقابله مي كنه
 هرميون كه قبلا به طور كامل قانع نشده بود ، قبول كرد.:اون حمله ي اول رو سپري كرد.
 هرميون با حركتي تند و سريع اشك هايش را پاك كرد و رون را رها كرد. 
و بعد جنگ آويز اسلايترين شروع شد. رون و هرميون تمام روز را در اتاق ماندند.هري گاهگاهي آرام مي شد ولي بعد به طرز وحشيانه اي عصبي مي شد. به نظر مي رسيد او هشيار باشد(حداقل بي هوش هم نبود) ولي به هيچ صدا يا حركتي در اتاق واكنش نشان نمي داد. هر از چندي سخنان جويده اي از لبانش فرار مي كرد ولي رون و هرميون چيزي متوجه نمي شدند. 
دابي براي رسيدگي به اربابش و آوردن غذا و نوشيدني براي دوستان هري به آنها  سر مي زد. البته رون و هرميون با اكراه و بي ميلي مي خوردند . تاكنون مردي را كه روي تختي كشيده باشد و تا آن حد ميخ كوب شده باشد ، نديده بودند و با سختي نشسته بودند چون تمام بدنشان خواب رفته بود و سوزن سوزن ميشد . 
*****************************
در همان هنگام كه آويز باز شد ، خنجر سفيد داغي در قلب هري فرو رفتو بعد درون آن چرخيد و بطن هايش را از هم دريد. هري مي دانست كه كشته شده بود . غافل گيري به وسيله ي حمله آن جاودانه ساز او را فرا گرفته بود. كلمه ي درد نمي توانست اين  وضعیت را توضيح دهد؛ اين انهدام كامل بود. 
لحظه اي قبل از اين كه هري آويز را باز كند ، احساس مي كرد آماده است.او نفسي عميق كشيد و با خودش گفت كه براي هر چيزي ، مخصوصا درد ، آماده باشد. ولي هيچ چيز نمي توانست او را براي شدت دردي كه دنبالش مي كرد و مانند نور سرتاسر بدن او را مي دريد ، آماده كند.او از هيچ چيز آگاه نبود ، نه از اين حقيقت كه جيغ مي كشد و نه اين كه رون وهرميون جيغ مي زدند و نه حتي اين كه او در وظيفه اش شگست خورده بود. مدت زماني كه به نظر مي رسيد ساعت ها باشد درد مانع تمام فكر هاي ممكن شده بود.در واقعيت این زمان  تنها چند ثانيه بود... 
حمله ي رعد آسا به عنوان كوششي براي دفع دفاع هاي هري به سرعت و كاملا حفظ شد تا هري نتواند مقابله كند. 
پس تحويل گرفتن روح قرباني كار بچه گانه اي مي شد. اما زماني كه درد شدت مي گرفت ، چيزي عميق از درون هري تا سطح آمد، آرزوي غريزي نجات يافتن. و با اين كه هري هيچ وقت به ياد نمي آورد ، با وجود درد طاقت فرسا كنترل هوشياري مغزش را به دست آورد . او دوباره فهميد كه جاودانه سا ز درونش ، روحش را مي خواهد و شكست جاودانه ساز تمام آرزو و قدرت جادوييش را لازم دارد. 
بدون هيچ دركي او فرياد زد: من قدرتمندم 
 در برابر ابراز اين اعتقاد و اطمينان ، جريان جنگ عوض شد. با توانايي تمركز دوباره ، هري تمام آرزويش را روي درد و رسيدن به موقعيت تساوي با جاودانه ساز تمركز كرد . او به زمان نياز داشت تا دوباره جمع و جور شود. 
_من زخمي نشده ام.
 او خودش را مجبور كرد تا باور كند ، چون فهميده بود كه با وجود اين كه جاودانه ساز مي توانست درد ايجاد كند ، نمي تواند به او آسيب فيزيكي برساند ،
_قلب من خوبه . من زنده ام . من نمي ميرم
 به همين خاطر هري درجه اي از كنترلش را دوباره استوار كرد و فريادش متوقف شد و جنگ واقعه اي آغاز شد. 
_تو جادوگر بزرگي هستي . 
جاودانه ساز با او ارتباط برقرار مي كرد. 
_چون تو در برابر حمله اي ايستادگي كردي كه بيشتر جادوگران را نابود كرده بود.من بهت تبريك مي گم 
هري پاسخش را بلند زمزمه كرد ، اما به اندازه كافي بلند نبود تا شنيده شود :تو من رو دست كم گرفتي . من نابود كننده ي جاودانه سازم.من قبلا دو تا ش رو نابود كردم و تو هم سومي اش مي شي...
_آه ، اين تويي كه حريفت رو دست كم گرفتي من قدرتت رو احساس مي كنم ، درسته ....ولي ضعفت رو هم احساس مي كنم. تو به وسيله ي جنگ ها ي قبليت صدمه ديدي . و من هم با حمله ام به تو بيشتر آسيب مي زنم 
هری با سرسختی جواب داد:
_من هنوز قدرتمندم اما تو قسمتي از يك روح هستي...حتی یه نصفه روح هم نیستی..... تو نمي توني من رو كنترل كني چون من كنترل نخواهم شد! ما مي جنگيم .
 بدون اين كه منتظر پاسخي بماند ، هري با حمله اي حساب شده كه روح تكه تكه شده را غافل گير كرد ، ادامه داد. اين بار هري سعي كرد كم تر از دفعه ي پيش فكر كند. 
_فقط به قدرتت اعتماد كن. جادو اون چيزي رو مي خواد كه محقق كنه و بعد اون رو محقق مي كند.
 او حرف هاي دامبلدور را به يادمی آورد ، پس همان کار را انجام داد:
من مي خوام اين جاودانه ساز رو نابود كنم 
قدرتش بدون راهنمايي درون او جريان يافت اما هري هر طور بود جاودانه ساز را احاطه كرد و آن را در نقطه اي درون شكمش كه مانند جوش بدي مي سوخت ، محصور كرد. 
به خودش اطمینان داد:
_به زودي تموم مي شه.من مي دونم چي كار دارم مي كنم . 
اما زود تموم نشد ، همان طور كه او هم مدتي بعد نتوانست راهي براي حمله به جاودانه ساز پيدا كند . جاودانه ساز هر كوششي را براي دفع مي كرد. اما جاودانه ساز زخمي نمي توانست در مقابل حمله اي بكند . حمله ها به راكد بودن رسيدند. 
به خاطر اطمينان كامل ، هري هوشيار ماند و در همين هنگام وجود رون و هرميون و حتي دابي را هم احساس كرد و صداهاي مبهمي را از فاصله هاي دور مي شنيد . اما او نمي توانست از هدفش يا كنترل قدرت جادوييش چشم پوشي كند ، زيرا مي دانست اگر اين كار را بکند، جاودانه ساز ناگهان حمله خواهد کرد  .
 او چه بايد مي كرد ؟آيا او بايد يك استراتژي جنگ تعبيه مي كرد؟ يا بايد اجازه مي داد برود و به غريزه اش اجازه مي داد حاكم شود؟ چزي بايد فراموش شده باشد ، كليدي براي پايان دادنش. 
صبح زود فرا رسيد و رون و هرميون به آهستگي درباره ي آخرين وضعيت هری  با هم صحبت مي كردند. 
_اين دفعه بيش تر از دفعه ي پيش طول كشيد. 
هرميون تحليل كرد:ما رون احساس مي كنم هري اين دفعه بهتر بود . مثل اين كه داره خودش رو كنترل مي كنه
رون بهترين دوستش را بررسي نمود و موافقت كرد: آره ، به نظر مي رسه وقتي عصبي و نا آرام مي شه و مي لرزه ، اون كسيه كه داره حمله مي كنه ؛ اين نشون نمي ده كه داره به چيزي عكس العمل نشون مي ده . اون كسيه كه عمل مي كنه. داره زمان طولاني و وحشتناكي رو مي گيره . من مطمئن نيستم هري تا كي مي تونه دوام بياره . اون داره خسته مي شه .فقط يه نگاه بهش بنداز. 
ذرات عرق روي پيشاني هري نمايان بود و به نظر مي رسيد كه او در زماني اندك، 10 سال پیرتر شده باشد . دو دوست براي تماشايي طولاني تا جايي كه مي توانستند خودشان را راحت كردند ، كفش هايشان را در آورده بودند و خودشان را روي صندلي هاي اتاق ولو كرده بودند. آن ها براي انتظاري طولاني آماده شده بودند . 
_کاش مي تونستيم يه كمكي  بهش بكنيم. 
هرميون با خستگي و با صداي بلند گفت :اين انتظار وحشتناكه. 
اما در همان لحظه هري دوباره عصبي و نا آرام شد و آن ها در انتظار يخ زدند. او وحشيانه تر از قبل شروع به لرزيدن كرد . اما منظره ي اخرين و بهترين نيت او را شكست مي داد . 
او ناگهان فرياد زد: اين عشقه ريدل تو نمي توني اين رو تحمل كني! بدنش بيشتر و بيشتر لرزيد .رون  با وحشت پريد و به سمت تخت رفت. 
_خودشه....
_او با عجله سر هرميون فريادكشيد ، بعد به هري نزديك شد و مانند طرفداران مسابقه ي فوتبال در گوش هري فرياد زد : تو مي توني اين كار رو بكني ، هري ! تمومش كن! 
هرميون رون را دنبال كرد و تقلاي هري را از نزديك نگاه كرد. هرميون متوجه شد صورت هري با تمركز روي حرف رون سخت شد. 
_ون حرفتو شنيد ، رون .
 او با هيجان و صداي بلند گفت :فكر كنم اين كمكش كرد . 
پس بنابراين رون حرف هاي تشويق آميزش را ادامه داد: حق با توئه ، اين عشقه ، هري.عشق نابودش مي كنه .تو مي توني همين الآن تمومش كني! 
هرميون شروع به تشويق كردن كرد :ما همه دوست داريم ، هري. تو مي توني الآن تمومش كني و بعد ما مي تونيم دوباره با هم باشيم. 
مطمئنا چيزي اتفاق مي افتاد و اين يا حالتي ديگر ، اين همان بود
. هيچ كدام از آن ها هيچ وقت احتمال شكست يا تسخير هري توسط جاودانه ساز ، يا تبديل شدن هري به دومين ولدمورت را اظهار نكرده بودند . هري پنج شنبه به آن ها يادآوري كرده بودكه اگر شكست خورد آن ها چه بايد بكنند ولي رون و هرميون تنها سر تكان داده بودند . آن ها شفاها قول نداده بودند كاري را كه هري گفته بود انجام دهند و هري هم آن ها را مجبور نكرده بود . اين غير قابل فكركردن بود. هري شكست نمي خورد. 
ناگهان هري به آرامي بدنش را كنترل كرد و بعد با بيشترين توان فريادي كشيد ، مثل قهرمان خسته اي كه تمام آن چه كه برايش باقي مانده را براي آخرين بازي مصرف مي كند نگران نگه داشتن چيزي براي فردا نبود.
 رون و هرميون در اضطراب و نگراني منجمد شده بودند. ، دست هم ديگر را گرفته بودند و نمي فهميدند كه دقيقا چه اتفاقي مي افتد .
 اما هري دچار تشنج شد و يك بار ديگر و بعد تمام شد. او به آرامي و سنگيني روي بالشت هاي روي تخت افتاد ، با دست راستش جاودانه ساز را رها كرد و جاودانه ساز با سستي روي تخت افتاد. . رون و هرميون متوجه شدند كه جريان الكتريكي اطراف هري ناپديد شده . جنك پايان يافته بود، ولي چه كسي برنده شده بود؟ 
هرميون جرأت كرد هري را لمس كند و اين بار رون مانع او نشد.او با احتاط انگشتانش را به بازوي هري نزديك كرد 
و هنگامي كه هيچ شوكي اتفاق نيفتاد ، او دست هري را گرفت. هري به طور ضعيفي دست او را فشار داد و چشم هايش را باز كرد ، عرق از صورت و مويش مي چكيد. 
_تموم شد. ،اون رفته. . 
او چشم هايش را بست و خوابيد . هرميون روي تخت خزيد ، به تاج كنده كاري شده ي تخت تكيه داد و سر هري را بلند كرد و در آغوشش قرار داد و انگشتانش را در موهاي خيس هري فروبرد. 
درسته ، هري. الآن تموم شده.اما چند بار ديگه مي توني اين كار رو بكني؟
 او چشمان خيسش را به سمت رون كه نگراني در چشمانش موج مي زد ، بلند كرد . 
_یعنی ر اه ديگه اي جود نداره ، رون؟ 
رون سرش را تكان داد: من نمي دونم . من اين طور فكر نمي كنم. اين چيزيه كه خيلي ترسناكه. 
اگر هري دانش آموز جنگ هاي مشنگي بود ، مي توانست اين جنگ را با جنگ هاي جنگ جهاني اول –جنگ هاي خندقي- مقايسه كند. هر طرف جنگ تنها به اين دليل پس زده مي شد تا دوباره برگردد – سعي و تلاشي كه دو مبارز مي كردند براي هيچ كدامشان پاداشي در بر نداشت . 
جاودانه ساز ضعيف شده بود ، هري اين را احساس مي كرد ، اما خود او ضعيف تر شده بود . اين جنگ سايش بود ، اما اول كدام طرف زير فشار خرد مي شد؟ 
در يكي از زمان هايي كه جنگ فروكش كرده بود ، جاودانه ساز دوباره ارتباط برقرار كرده بود ، 
_اين ديوونگيه ، هري پاتر. وقتي سرانجام من پيروز بشم ، يه ضرر بزرگه. تو يه حريف ارزشمندي ولي نمي توني نا اميدي وضعيتت رو ببيني ، تو نمي توني به من آسيب برسوني ، و در آخر تو ضعيف خواهي شد . من از گوشت و خون نيستم ؛ من ضعيف نخواهم شد.من سال ها منتظر بودم ، هري پاتر ، من مي تونم چند روز بيشتر هم صبر كنم . اما با هم ، مي تونيم قوي و مخوف باشيم، نيرومند تر از نيرومندي . بهش فكر كن ، هري پاتر . و مي توني اين درد رو تموم كني . 
پريشاني هري انقدر زياد بود تا با جديت اين پيشنهاد را بررسي كند . چرا بايد در جنگي به اين دشواري مبارزه كند؟حتي اگر بر اين جاودانه ساز پيروز شود ، دو تاي ديگر منتظرش بودند . او نمي خواست اين درد را دوباره تحمل كند . او مي توانست با اين جاودانه ساز قدرت ها را به هم پيوند دهد .چه كسي مي تواند بگويد چه اتفاقي خواهد افتاد؟ اگر او با اتحاد موافقت كند ، جاودانه ساز جانشين روح هري نخواهد شد ، آن ها روح جديدي خواهند داشت . شايد او به شخصي شيطاني تبديل نشود . شايد روح جديد بتواند محرك شيطاني اش را كنترل كند . عاقلانه به نظر مي رسيد ، نمي رسيد؟ 
_عاقل باش ، هري 
، به خودش  نحیب زد
_تو مي دوني كه آخرش نميتوني برنده بشي. 
در زمينه ، هري صداي حرف زدن رون و هرميون را مي شنيد ، هرچند نمي توانست حرف هاي آن ها را متوجه شود . اما تصوير دو دوستش در ذهنش پديدار شد انگار كه جلويش ايستاده بودند . 
_تو داري خودت رو قانع مي كني ، هري.
 تصوير هرميون با او دعوا كرد . 
_تو نمي توني يه جاودانه ساز رو كنترل كني. تو به شخصي شيطاني تبديل مي شي ، و تو غير قابل توقف خواهي شد . آيا تو واقعا اين رو مي خواي؟ 
سر هري با نا اميدي به سمت عقب منقبض شد . او اين را نمي خواست ، اما او نياز داشت اين دردكشيدن را تمام كند. عرق پيرهنش را خيس كرد و صورتش را پوشانده بود . 
تصوير رون اضافه شد ، تو خيلي پيش رفتي ، هري . الآن زمان تسليم شدن نيست .آرزوي جنگيدنت را از دست نده . همه ي كساني كه دوستت دارن رو فراموش نكن . 
عشق، هري همان طور كه تصوير دوستانش از بين مي رفتند فكر كرد :دامبلدور گفت اين قدرتيه كه اون نمي شناسدش. تصوير تمام عشق هاي زندگي اش در مقابلش ظاهر مي شدند و سپس از بين مي رفتند : مادر و پدرش ، سيريوس ، دامبلدور ، خانم و آقاي ويزلي ، جيني و در آخر رون و هرميون با همديگر . اين قدرت بود او مي فهميد ؛ اين چيزي بود كه تام ريدل هيچ وقت نداشت . قدرت ، درونش دوباره نيرو گرفت ، و او دانست كه مي تواند براي آخرين بار حمله كند ،‌و مي تواند براي هميشه تمامش كند . 
به عنوان رجز فرياد زد : اين عشقه ريدل! تو نمي توني تحملش كني 
هري با فكر كردن به تمام كساني كه دوستشان داشت ، يك بار ديگر با خشمي ناشناس براي جاودانه ساز كه قدرت دفاعي اش ضعيف شده بود ، حمله كرد. او با بيشترين شدتي كه مي توانست به حصارهاي جاودانه ساز حمله كرد. و زماني كه ضعيف شد ، به نظرش رسيد صداي رون و هرميون را كه تشويقش مي كردند و او را به اتمام كار تحريك مي كردند ،مي شنود. در حالي كه فرياد مي زد با آخرين حمله ي بي رحمانه ، احساس كرد حصارها خرد مي شوند و او روح تگه تگه شده را با عشق درون فلبش و قدرت جادويي اش احاطه كرد. جاودانه ساز نمي توانست در همچين محيطي زندگي كند ، و ناگهان نابود شد. 
هنگامي كه با بي هوشي خوابيده بود ، نوازشي را روي بازويش و دستي آشنا كه دستش را گرفته بود احساس كرد . با باقي مانده ي هوشياريش چشمانش را باز كرد تا صورت نگران هرميون را ببيند . 
_نگران نباش هرمیون
این را در ذهنش زمزمه کرده بود...

و بعد با صداي بلند زمزمه كرد :تموم شد . اون رفته . 
بي هوشي او را احاطه مي كرد. 

زماني كه هرميون سر هري را در آغوش گرفته بود و با حوله اي عرق را از روي صورتش پاك مي كرد ، او را به دقت مطالعه مي كرد.گونه هايش رنگ پريده بود و ضعف و رنگ پريدگي او را فرا مي گرفت.به سختي نفس مي كشيد و هرميون احساس كرد چيزي اشتباه است . او سر هري را روي بالشت گذاشت و چوبدستي اش را بيرون كشيد . با اين كه جادوي شفادهنده ها فراتر از آموزش هاي هاگوارتز بود ، او اندكي از مفاهيم پايه ورد هاي تشخيص را مي دانست. 
او ناگهان متوجه شد حال هري خوب نيست ، در واقع بسيار بدتر از آن بود . 
رون ،
 او با اضطرار گفت :يه چيزي واقعا اشتباهه . تنفس هري ضعيفه و به سختي نبض داره.همين الآن برو و مادام پامفري رو بيارش اينجا ، الآن. 
وقتي رون بغرنجي وضعيت را در صداي هرميون شنيد ، هيچ سؤالي نپرسيد . او مطمئن شد چوبدستي اش همراهش است و به سمت در جلويي خانه شماره 17 ميدان گريمولد دويد. به همان زودي كه از منطقه ي ضدآمادگي مي گذشت ، برگشت و بدون اين كه نگران اين باشد كه مشنگ ها او را ببينند ، جلوي دروازه ي ورودي هاگوارتز ظاهرشد .او مسافت نيم مايلي بين دروازه جلويي و در جلويي قلعه را بدون اين كه سرعتش كم شود ،دويد . آدرنالين به سياهرگ هايش هجوم مي آورد . دانش آموزان كمي در تالارها قدم مي زدند و زماني كه در مسيرش به سمت درمانگاه پله ها را دو تا يكي طي مي كرد ، نگاه هاي متعجب او را تعقيب مي كردند . 
مادام پامفري ، مادام پامفري ! 
 او بين نفس نفس زدن هايش فرياد زد ، :شما بايد با من بياين . موضوع هريه .اون بدجوري زخمي شده  
شفا دهنده كه داشت از ساحره ي كوچكي كه به نظر مي رسيد سال دومي باشد ، مراقبت مي كرد ، وقتي صداي درخواست رون را شنيد ، ناگهان به سمت دفترش دويد تا كيف مسافرتي طبي اش را بردارد و به سمت شومينه دويد. 
پودر پرواز رو بردار. رون را راهنمايي كرد ، به كافه ي هاگزهد برو . ما از هاگزميد غيب و ظاهر مي شيم. 


در حالي كه هرميون و دابي فاصله ي نزديكشان را از هري حفظ مي كردند. 
خواهش مي كنم زود بياين ، مادام پامفري . هرميون التماس كرد، در همان هنكام كه نفس كشيدن هري نا منظم تر و نبضش ضعيف تر مي شد . ما مي خوايم چي كار كنيم ، دابي؟ او گريه كرد. 
دابي نمي دونه ، گرنجر هري ، جادوي جن ها هري رو كمك نخواهد كرد. هري پاتر نبايد بميره.دابي با نا اميدي جست و خيزي كرد ، اما تنها كاري كه او فكر مي كرد مي تواند انجام دهد ، نم دار كردن صورت هري با حوله اي سرد بود. 
مادام پامفري و رون براي حداقل 15 دقيقه نرسيدند ، هرميون وضعيت هري را بررسي مي كرد ،و حال هري بدتر مي شد . موها و گونه هاي هري را نوازش مي كرد و هنگامي كه بدن هري ناگهان و به آرامي لرزيد ، دست هايش از ترس مي لرزيد . نفس كشيدن هري متوقف شد . هرميون دستش را براي چند ثانيه روي سينه ي هري گذاشت ؛ سينه اش تكان نمي خورد ؛ او هنوز كاملا روي تخت دراز كشيده بود ، بازوها و گردنش به تدريج سست مي شدند . هرميون چوبدستي اش را تكان داد تا نبضش را كنترل كند ولي نبضي پيدا نكرد .هري پاتر مرده بود. 
هرميون به خاطر عدم دسترسي اش به درمان هاي جادويي ، چوبدستي اش را به زمين انداخت ، روي تخت هري پريد و پاهايش را دو طرف شكم هري قرار داد . او هيچ وقت عمليات احيا (‍CPR) را چنان كه بايد و شايد ياد نگرفته بود ، اما آتش نشان ها را در هنگام اجراي آن ديده بود ، و او نمي توانست به چيز ديگري فكر كند . او مشت دست راستش را تا جايي كه جرأت داشت محكم روي سينه ي هري كوبيد ، و بعد با گودي دست راستش سينه اش را ماساژ قلبي داد ، دست چپش بالاتر را فشار مي داد. 
وقتي هرميون بعد از چند ثانيه هيچ تغييري احساس نکرد ، دوباره روي روي سينه هري کوبيد ، فرياد زد نمير هري پاتر! ، چشمانش برآمده شده بود و و موهايش به هم ريخته بود و هر کدامشان به يک سمت اشاره ميکردند. 
زماني که هرميون به سينه ي هري فشار وارد کرد ، بدن هري تکاني خورد و روي خودش و دست و لباس هرميون استفراغ کرد . هرميون هيچ وقت از اين که رويش استفراغ کنند انقدر خوشحال نشده بود ، و اشک آسودگي از چشمانش جاري شد. 
زود بيا اينجا ، مادام پامفري!او فرياد زد. 
دابي در اثر بخش هاي ناشناخته شيوه ي پزشکي مشنگ ها يخ زده بود. او اول فکر کرد هرميون به خاطر تأسفش از مرگ هري روي سينه او کوبيده و اون جن با انگشتش به هرميون اشاره كرد تا او را از ارباب و قهرمانش دور كند.اما چيزي به او مي گفت گرنجر هري به هري صدمه نمي زند ، اما فهميد كه او با بي چارگي تلاش مي كند هري را معالجه كند . وقتي هري سرانجام اولين نفس را كشيد ، دابي انقدر بلند پريد كه در هنگام فرود زمين خورد . وقتي هري استفراغ كرد ، نگرانيش برطرف شد اما اين را تنها به اين معني در نظر گرفت كه هري حداقل زنده است . با تكان دادن دستش استفراغ را از روي جادوگر و ساحره ناپديد كرد. 
هرميون گوشش را نزديك قلب هري برد و شنيد كه قلبش ضعيف اما مرتب مي زند. او سرش را تا شانه ي هري برد و بغضش تركيد ، تمام احساساتش را رها كرد.. 
ديگه هيچ وقت اين كار رو نكن هري ! هيچ وقت! 
لحظه اي بعد رون و مادام پامفري به اتاق هجوم آوردند و با ديدن هرميون كه بالاي سر هري گريه مي كرد ، رون تا بالا رين حد ترسيد. 
هرميون ، آيا اون . . . ؟ 
اون زنده است.  هرميون با گريه گفت و به سمت بازوان رون دويد ، اما اون براي يك دقيقه مرده بود. 
شفادهنده ناگهان همان طور كه زير لب سخن مي گفت ، شروع به تكان دادن چوبدستي اش بالاي سر هري كرد . براي چند ثانيه كيفش را كه چون به طور جادويي پر شده بود ، شامل يك داروخانه ي كامل بود ، باز كرد . و فورا دو شربت را با مهارت و تجربه درون گلوي هري ريخت. 
هرميون تصميم گرفت ميان هق هقش توضيح دهد ، قلبش ايستاد. تنفسش قطع شد . من نمي دونستم چي كار كنم ، پس احيا (CPR) رو امتحان كردم، ولي واقعا نمي دونستم بايد چي كار كنم.بار دوم كه به قلبش ضربه زدم ، شروع كرد به نفس كشيدن . اون تقريبا . . . 
اون زنده است ،‌اما فقط به سختي . مادام پامفري به آن ها اطلاع داد ،اين شربت بايد وضعيتش رو تثبيت كنه. مي ترسم اگه اون كاري رو كه كردين نمي كردين ، دوشيزه گرنجر، خيلي دير مي رسيدم . وقتي مادام پامفري به ارزيابي وضعيت هري ادامه داد ، دو دوست آهي از سر آسودگي كشيدند. 
در آخر او نتيجه گرفت ، من جراحت داخلي پيدا نكردم ،به جز كوفنگي روي سينه اش. اين نشان دهنده ي حالت خستگي شديده . هرچند من هيچ وقت خستگي به اين طاقت فرسايي نديده بودم.او نگاهي اتهام زننده به آن دختر برجسته ، گريفندوري بي عيب انداخت و پرسيد خوب ، شما دو تا قصد دارين من رو از اتفاقي كه براي آقاي پاتر افتاده باخبر كنين؟ براي چند لحظه هيچ كدام حرفي نزدند. 
سرانجام رون تنها پاسخي كه مي توانست بدهد دادمن متأسفم ، مادام پامفري ، اما كاري كه ما انجام مي ديم فوق سريه . ما نمي تونيم دربارش با هيچ كس صحبت كنيم.  
هرميون براي موافقت سر تكان داد ، كوشش كرداحساساتش را كنترل كند و اضافه كرد ، ما مي تونيم بهتون بگيم كه هري در كشمكشي طاقت فرسا بود ، و او مطمئنا بايد خسته مي شد . آيا خوب مي شه؟ 
بله من گمان مي كنم كه مي شه. ساحره ي بزرگتر جواب داد ، با بياني ملايم تر ادامه داد ، اما او بايد براي حداقل يك هفته يا بيشتر كاملا استراحت كنه.شربت هايي كه من بهش دادم او رو براي مدتي ، شايد به اندازه ي بيست و چهار ساعت مي خوابونه. من با تكون دادن اون در اين وضعيت مخالفم ، و اين اتاق براي استراحت مناسب به نظر مي رسه.مادام پامفري تصميم گرفت با محيط اطرافش صحبت كند من مي خوام هر روز معاينش كنم . چون آقاي ويزلي نمي تونه آدرس رو به من بده ، يكي از شما بايد هر روز من رو همراهي كنه. طبيعتا اگر آقاي پاتر نشونه اي از ضعيف شدن از خودشون بروز بدن ، شما بايد من رو فورا خبر كنيد.شايد ما بتونيم چند روز ديگه او رو به هاگوارتز منتقل كنيم. 
رون و هرميون با خستگي از هيجانات و آشفتگي هاي طول روز با همديگر در اتاق نشيمن نشسته بودند.دابي از هري مراقبت مي كرد هرچند درحقيقت هيچ كاري لازم نبود انجام شود چون هري باآرامش خوابيده بود . جن خانگي آن ها را از اتاق بيرون راند و به آن ها گفت كه بخوابند ، هم چنان كه براي هر كدام از آن ها اتاقي آماده كرده بود . با وجود خستگي و دير وقتي ، گذشتن نيمه شب ، هيچ كدام ار آن ها هنوز ميلي به راحتي تخت نداشتند. 
آن ها براي زمان قابل توجهي ساكت ماندند تا وقايعي را كه اتفاق افتاده بود ، زنده نگه دارند. 
من واقعا فكر مي كردم اين دفعه بهتر پيش بره. رون زمزمه كرد و دستش را ميان موهاي سرخش فرو برد،منظورم اينه كه بيشتر طول كشيد ولي به نظر مي رسيد اين دفعه كنترلش بيشتر بود. 
اين طور پيش رفت تا نشون بده ما نمي تونيم بگيم او دقيقا از چه چيزي گذشته.من مطمئنم اون همه چيزو به ما نمي گه.  هرميون حدس زد ، با خستگي زياد در مبل فرو رفت. ديدي اين دفعه چه طور مخالفت مي كرد؟مستقيما وارد چيزي نشدن مثل هري نيست.او ميدونست اين چه قدر وحشتناكه. 
خوب ، اون انجامش داد . او يكي ديگش رو هم نابود كرد. رون بدون هم دردي چنداني نتيجه گيري كرد . 
آره ، اون انجام داد ولي دوتاي ديگه مونده ، رون. هرميون لرزيد، اون چه طوري دو تاي ديگه رو نابود مي كنه؟من فكر نمي كنم بتونه بيش تر از اون زنده بمونه. او نفس عميقي كشيد تا احساساتش را كنترل كند چون امروز بيش تر از يك سال گريه كرده بود. 
چه كس ديگه اي مي تونه اين كار رو انجام بده ، هرميون؟من مي دونم كه به اندازه ي كافي قوي نيستم ، و اين موضوع يه تلاشي كردن نيست . اگه جاودانه ساز برنده بشه تو مي دوني كه بعدش روح كي جانشين مي شه . ما لرد سياه ديگه اي براي مبارزه كردن خواهيم داشت ! 
بگو ولدمورت رون . اگه من مي تونم اين كار و انجام بدن ، تو هم مي توني .هرميون به آهستگي گله كرد ولي اضافه كرد ، من هم نمي تونم انجامش بدم . فقط دو جادوگر تونستن جاودانه ساز ها رو ناود كنن ، هري و دامبلدور ، دو تا از بهترين جادوگرها يي كه تا حالا زندگي كردن. او سؤال رون را در نظر گرفت .اه ، آره ، رون ، هري به اندازه ي اون ها قدرتمنده . ببين تو اين ترم سر كلاس ها چي كار كرد. اون ورد هاي جديدي رو كه راحت هم نيستند ، بدون هيچ تلاشي ياد گرفت. ما بايد با تمام ذهنمون تمركز كنيم تا 
بتونيم درست انجامش بديم ، اما اون فقط تو 5 دقيقه اين كار رو مي كنه. اون هميشه تواناييش رو داشت ولي الآن داره ياد مي گره كه چه طوري استفادش كنه و چه طوري كنترلش كنه. 
حداقل تو مي توني ورد ها رو اجرا كني ؛ من اين ترم اوقات بدي رو خواهم داشت .  رون با كج خلقي قبول كرد ، يك پايش را روي دسته ي صندلي اش گذاشت ،اما درباره ي هري حق با توئه . اون من رو بيشتر و بيشتر به ياد دامبلدور مي ندازه ، روشي كه وردهاي پيشرفته رو بدون حتي حركت مناسب چوبدستي اجرا مي كنه.اون فقط يه ضربه ي سبك با چوبدستي اش مي زنه ، ورد رو زمزمه مي كنه ، و بوم ، انجام شده .اصلا به اعتماد به نفس من كمكي نمي كنه. 
اوه ، رون تو جادگر خوبي هستي . خودت رو با هري مقايسه نكن !  هرميون سرزنش كرد ، اون يكي از هر يك ميليونه ، مثل دامبلدور .من اين ترم با كارهاي عملي هم مشكل دارم . من فقط سخت تر از تو كار مي كنم.  
برگرديم به هري رون با حالتي عصبي جواب داد تا گفت و گو را از ناكاري عادت هاي درس خواندنش منحرف كند ،وقتي ما يه جاودانه ساز ديگه پيدا كنيم ، چي كار مي كنيم؟ بايد يه راه ديه اي هم باشه. 
من نمي دونم ، رون . هرميون با خميازه جواب داد،خستگي اش نشان داده مي شد ، بذار فردا دربارش صحبت كنيم.  
مادام پامفري روز بعد بهبودي قابل توجه علائم حياتي هري را اعلام كرد ، هرچند هنوز بيدار نشده بود. 
آيا اون دوباره تو كماست؟هرميون كه مي دانست هري دفعه قبل به مدت يك هفته بي هوش بود ، پرسيد. 
نه ، اون فقط خوابيده.پامفري وقتي كه لوازمش را درون كيف سفري اش مي گذاشت ، جواب داد . من انتظار دارم كه امروز بيدار شه . شايددر ديرترين حالت شب. اما  انگشتانش را تكان داد.  فكرنكنيد به دست آوردن دوباره ي هوشياري علامته بهبوديه اونه. او براي مدتي خيلي ضعيف خواهد بود ، مطمئنا يك ماه ، شايد هم چند ماه  بايد به نظر مي رسيد آن دو شفادهنده را باور نكرده اند ، زيرا براي كنار گذاشتن آخرين چيزها لحظه اي طول داد و بعد به آن ها اشاره كرد تا بنشينند . 
او براي خودش از زير ميز يك صندلي از جنس ماهون بيرون كشيد و توضيح داد،آقاي پاتر شخصي براي داستان هاست ،دوشيزه گرنجر و آقاي ويزلي. تو اين مورد هيچ اعتراضي نيست . همون طور كه ديروز اشاره كردم ،من نه ديدم ونه شنيدم كه خستگي ناگهان بيماري رو از پا در بياره ، همون طور كه آقاي پاتر بدون مداخله مساعد دوشيزه گرنجر حتما مي مردن . بدن اكثر مردم ، با خستگي محدودي به صورت غير ارادي از كار مي افته .درسته ممكنه اون ها خودشون رو به درجات بالايي برسونن ، و اگر سريعا مورد رسيدگي قرار نگيرن ، خستگي مي تونه موجب مشكلاتي جدي بشه.امابه ندرت اگر كسي هم چين كاري كنه ، خودش رو مسوب مرگش قرار مي ده.  هرميون و رون مشتاقانه گوش مي دادند و از توانايي هري در پيشي گرفتن از رفتارهاي عادي شگفت زده نشده بودند. 
مادام پامفري بعد از مكسي براي نوشيدن آبي كه دابي –كه توجه زيادي نشان مي داد- آماده كرده بود ، ادامه داد.يك قرباني معمولي خستگي براي بهبودي به يك يا دو هفته نياز داره ، در حالي كه در موارد شديدتر ممكنه به يك ماه يا بيش تر نياز باشه ، و ايت همراه مساعدت شربت هاي معينه .ما با روزي يك بار از اين شربت شروع مي كنيم يا وقتي كه آقاي پاتر پيشرفت كردند هر دو روز يك بار.  شفادهنده ردايش را از روي قلاب كه قبلا آن جا گذاشته بود برداشت و قبل از رفتن براي آخرين بار به مريضش نگاهي انداخت.او سرش را با شگفتي سرش را تكان داد. 
آن روز به آهستگي گذشت ، و رون و هرميون به نوبت پيش هري مي ماندند ، ديگري يا مي خوابيد يا مطالعه مي كرد. بعد از ظهر ، يك روز شنبه ، هري شروع به حركت كردن روي تخت كرد ، و رون به سرعت هرميون را صدا زد پس آن ها باهمديگر آن جا ماندند تا سرانجام هري بيدار شد . 
ده يا پانزده دقيقه بعد ، هري هوشياري را به دست آورد ، و با ناله ي خرخرمانندي از درد نمايش داد. هري به پشت غلتيد ، چشمانش هنوز بسته بودند. ، و دستش را روي سرش گذاشت و بلندتر ناله كرد.هرميون شيشه ي كوچك دارويي را كه مادام پامفري گفته بود بايد به محض بيدار شدن هري به او بدهند ، گرفت. 
سرانجام او چشمانش را به روي اتاق نيمه تاريك باز كرد ، دو صورت تاريك را سمت راستش ديد . به طور غريزي دستش را دراز كرد تا عينكش را بردارد ولي دستش ميان هوا معلق ماند ، چون او موقعيت پاتختي را كه عينكش روي آن بود به اندازه ي چند فوت گم كرده بود . رون به سرعت آن را گرفت. 
ديگه انجامش دادي ، هري . چه حسي داري؟ 
جواب هري نمي تواند اينجا تكرار شود ، ولي بيان عاميانه اش به خوبي توضيح داد كه چه حسي داشت. 
 الآن ، اين رو بنوش. هرميون دستور داد ، هنگامي كه سر هري را با دست چپش گرفته بود ، شربت ضد درد رابا دست راستش به سمت لبانش برد . 
چند ثانيه بعد ، رنگ هري بهتر شد ، و او غرغر كرد اين يه كم بهتره . حداقل الآن مي تونم فكر كنم.  او هنوز شقيقه هاي دردناكش را مي ماليد . با تمركز كردن بر روي دوستانش براي اولين بار ، او توير قابل قبولي از يك لبخند را تحويل داد. خوب ، بامزه بود ، نبود؟ 
اه ، هري ، اون مطمئنا بامزه نبود!  هرميون با خوشحالي او را سرزنش كرد.من هيچ وقت در موقعيتي بي مزه تر قرار نگرفته بودم. هري با تكان دادن سر موافقت كرد و روي بالشت هايش سقوط كرد. 
وقتي رون تقريبا روي پاهايش نشسته بود ،هرميون روي تخت نشسته بود و دست هري را نگه داشته بود . 
من ازت ممنون مي شم كه ديگه اين كار رو نكني ، هري  رون شوخي كرد تا تلاشي براي سرزنده بودن بكنه ، تماشاي تو وقتي خوابيدي دقيقا سرگرمي هيجان انگيزي نيست.  
حداقل من مثل تو خرناس نمي كشم. هري تلافي كرد و دو دوستش به خاطر اين كه هري بامزگي رافراموش نكرده بود لبخند زدند.چه مدتي؟ 
الآن شب شنبه است ، پس يه كم بيشتر از بيست و چهار ساعت.رون جواب داد. 
اين خيلي هم بد نيست ، هست؟اين دفعه ضعيف تر بود. 
به اندازه اون دفعه طولاني نبود، هري ، ولي خيلي بدتر بود.ما درباره ي اين بعدا صحبت مي كنيم.  هرميون دوباره قوت قلب داد ، يه كم آب مي خواي؟ جادوگر جوان سر تكان داد ، و دختر برجسته به او يك ليوان داد. هري برگشته بود ، اما آيا او درست و كامل بود؟










فصل هجدهم:
اون میتونه تو کشتن منم کمک کنه ! 

دوره ی نقاهت هری بعد از جدالش با آویز اسلایترین ، روزهای متمادی کسل کننده ای به درازا کشید. بیشتر از هر چیز دلش می خواست آن تخت را ترک کند، اما همین که احساس می کرد حالش برای یک پیاده روی کوتاه مدت به حد کافی خوب شده، پس از چند ثانیه مجبور می شد با خستگی زیاد به تختش باز گردد. رون هر روز به هاگزمید می رفت تا خانم پامفری را برای بازرسی روزانه اش به گریموالد بیاورد. خانم پامفری دوره ی درمان با معجونهایش را شروع کرد و هری اعتراف می کرد که این درمان اندکی کمک کرده. اما او بیشتر از هر چیز به هری می گفت که تا یکی دو ماه دیگر باید به شدت مراقب خودش باشد. هری از خلال گفته هایش این طور منظور اصلی او را دریافت که: دیگه کاری به حماقت کاری که الان انجام دادی انجام نده.
هر چند که کلمه ی کما بسیار وحشت آور بود، اما هری هفته ی بعد از جدالش با جام هافلپاف را به هفته ای که بعد از آویز اسلایترین گذراند ، بسیار ترجیح می داد. وقتی در کما بود، به طرز مناسبی احساس راحتی و آرامش می کرد اما ، حالا از دردها و خستگی های شدیدی که گاه به گاه به او دست می داد به شدت رنج می کشید. خانم پامفری به او گفت که اگر بخواهد می تواند به درمانگاه هاگوارتز منتقل شود اما هری دعوتش را نپذیرفت. یکی از دلایل هری این بود که او در خانه ی خودش راحت تر است و دیگر آنکه نمی خواست در مدرسه جلب توجه کند . و علاوه بر آن اصلا تمایل نداشت جینی او را در این حال و روز ببیند.
نبرد با آویز عوارض خود را بر هری نشان داد. اگر چه تنها چند روز از آن گذشته بود، به نظر می رسید پانزده یا بیست پوند وزن از بدنش که پیش از آن هم بسیار لاغر بود کم شده. استخوانهای صورتش بیرون زده بودند و چشمهایش به شدت گود افتاده بودند. همان گوشت اندکی هم که داشت از بین رفته بود و دوستانش نمی توانستند توجه نکنند که انگار یکی دو اینچ هم آب رفته. 
با فرا رسیدن سه شنبه  هری ،  رون و هرمیون را متقاعد به بازگشت به هاگوارتز برای شرکت در کلاسهایشان کرد. اما آنها اصرار داشتند هر روز عصر به گریموالد باز گردند. اگر چه هری از همراهی آنها متشکر و سپاس گذار بود، اما تنها چیزی که می توانست برای آینده اش پیش بینی کند سیاهی بود. در واقع او هیچ آینده ای نداشت. 
رون وقتی در مورد امتحان روز پنج شنبه توضیح می داد گفت:  به اون بدی ها هم نبود هری، وقتی برگردی کمکت می کنیم. ولی برای قسمت عملی اش هیچ مشکلی نداری، الان سالهاست که داری اونارو تمرین می کنی. 
هرمیون در حالیکه کیف پر از کتابش را روی میز آشپزخانه می گذاشت شکوه کنان گفت:  سپر دفاعی من به اون خوبی که می تونست باشه نبود. انگار امروز نمی تونستم درست تمرکز کنم.  رون که می دانست سپر هرمیون بسیار بهتر از سپر خودش بوده سری تکان داد.
هری در حالیکه صدایش از شدت ضعف و تلاشش برای پایین آمدن از پله ها اندکی می لرزید گفت:  باید کمتر تمرکز کنی. فقط باید بذاری که اتفاق بیافته. تصمیم بگیر که می خوای چی بشه و بذار بشه. به گفته ی دامبلدور روح جادو همینه. فکر کنم بالاخره فهمیدم چی می گه.   تیشرت ابی کمرنگ هری، درست به مانند یک چادر از شانهایش اویزان شده بود .
رون در حالیکه با ولع شیرینیهای تازه ای را که دابی پخته بود را می خورد به شوخی گفت:  برای تو راحته. اما برای ما جادوگرای عادی گفتنش راحت تر از عمل کردن بهشه. من سعی کردم همون طور که تو بهم گفتی خونسرد عمل کنم اما بعدش هیچ اتفاقی نیافتاد.  
هری در حالیکه آب کدو حلوایی را که جن خانگی آورده بود مزه مزه می کرد اظهار کرد:  خب ، کافیه یه بار برات انجام بشه،  تا بعد  جادو کردن برات خیلی راحت تر بشه. من همین جوری با جاودانه ساز مقابله کردم. من باید بی خیال کنترل کردن همه ی اتفاقات می شدم و می ذاشتم چیزی که باید بشه بشه. یه جورایی مثل پرواز کردن می مونه. هرمیون نمی تونه خوب پرواز کنه چون سعی می کنه با مغزش جارو رو کنتر کنه. اما کسایی که خوب پرواز می کنن اصلا به پرواز کردن فکر نمی کنن؛اونا به غریزه شون اجازه ی کنترل جارو می دن. تقریبا همون کاری که من کردم.  هری بعد از چند لحظه برای اینکه  نمی خواست دوستانش فکر کنند آن جدال مثل قدم زدن در پارک بوده اضافه کرد: هرچند که کار خیلی سختی بود.
 هرمیون در حین مهمان کردن خودش با یک شیرینی از خود دفاع کرد: به نظر من پرواز فقط مال پرنده هاست.  او ردایش را درآورده بود و شلوار جین با یک پلیور چسبان به تن داشت. هری حتی با وجود بیماریش نمی توانست نسبت به بهترین دوستش بی توجه باشد و حسن انتخاب در لباسهایش را تمجید نکند.
هرمیون که از غرق در افکار بودن هری بیخبر بود اضافه کرد : اوضاع تو مدرسه کمی سخت تر بود ، هری . همه درباره تو سوال می کردند و می خواستند بدونند چه اتفاقی افتاده .  
هری پرسید : به طور رسمی چی گفته شده ؟ 
رون توضیح داد : اینکه تو دچار مریضی شدی و دستور پزشکه که حداقل یه هفته تو تخت بخوابی. ما هم تایید کردیم که ذات الریه جادوگریه .  
هری تعبیر کرد : خوب ، فکر می کنم خیلی دور از واقعیت هم نباشه . هرچند فکر می کنم خیلی ها باورش نکنن . 
دابی دو بیسکوییت جلویش گذاشت ، او تمام سعی اش را می کرد تا بلکه گوشتی به استخوان های هری اضافه کند . 
هرمیون که ذهن هری خوانده بود گفت : مطمئنا جینی اینو باور نمی کنه ، او از ما پرسید چه اتفاقی افتاده و وقتی ما بهش گفتیم ذات الریه گرفتی ، خیلی عصبی شد .   هرمیون قبل از اینکه ادامه بده کمی صبر کرد  اون ..... یه چیزایی گفت و پا کوبان دور شد ، و از اون موقع تا به حال باهامون حرف نزده .  
هری می دانست که هرمیون دارد چیزی را مخفی می کند، اما با خودش لحظه ای فکر کرد ، ایا واقعا می خواهد بداند یا نه . او تصمیم گرفت که نه ، و بنابراین ساکت ماند . هرمیون انتظار داشت هری بپرسد ، جینی دقیقا چی گفته ، و وقتی بی علاقه گی هری را دید ، ابروهایش بالا رفتند . پس تصمیم گرفت  دیگر چیزی نگوید .
در عوض رون اصلا همچین پشیمانی را احساس نمی کرد ، و گفت : اره ، اون گفت ،  خوبه ، من نمی خوام بدونم . همه اون چیزی که من میدونم اینه که شما ها دارید هری رو به کشتن میدید . بعدش چه احساسی خواهید داشت ؟  هری ، میدونی که  اون چه جوریه .  خیلی وحشی و عصبیه .  
پس جینی ، رون وهرمیون رو ملامت کرده . هری با خود فکر کرد  چه جوری می تونه !  و چهره اش سخت و سخت تر شد . 
هری خشمگین خرناس کشید : بهش بگید اگه می خواد سر یکی داد بزنه ، بیاد سر من داد بزنه  ،خودم می تونم به خوبی خودمو به کشتن بدم ، از شما ها هم  ممنونم .  
هرمیون به دلیل جملات نسنجیده ی رون به او چپ چپ نگاه کرد، اگر چه ، اگر هری از هرمیون می پرسید خودش به هری می گفت. او هم نمی توانست به خاطر حرفهای جینی از دستش دلخور نباشد. هرمیون با خودش فکر کرد: کی بیشتر از من برای حمایت از هری خودشو به آب و آتیش زده؟ بااین وجود ، او راه راحتتر را انتخاب کرد.
 ما یه همچین چیزایی رو بهش نمی گیم. تو باید خودت باهاش حرف بزنی. این بازی که امسال شما دو تا راه انداختین جدا بچگانه ست. و هری منفجر شد، دندانهای نیشش نمایان شد. او با انگشتش به شدت هرمیون را فشار داد. با عصبانیت در حالیکه همه ی دق دلی اش را خالی می کرد جواب داد:
 درسته  هرمیون، بعد از مرگ دامبلدور هر کاری که من کردم فقط نوعی بازی کردن بوده. شاید من کم کم باید مسائلو یه خورده جدی تر بگیرم. من واقعا باید برای آینده ام برنامه ریزی کنم، نه؟ آره می دونم. باید مستقیما برم پیش جینی و بگم چه قدر متاسفم که نذاشتم تو این جشن و شادی با ما شریک شه. بعد اونم می تونه به کشتن من کمک کنه، اگه این ، اون چیزیه که می خواد. 
رون و هرمیون تا به حال بار ها با خشم هری مواجه شده بودند، اما شدت زیاد عکس العمل او در مقابل این سرزنش کوچک هرمیون، هر دو را در جایشان میخکوب کرد. هری که نطقش خسته اش کرده بود، مجبور شد در حالی که به سختی نفس نفس می زد سرش را روی دستانش بگذارد.
اگر روز دیگری بود هرمیون هم مقابله به مثل می کرد، اما می دانست که الان هری در شرایط مطلوبی قرار ندارد.
در حالی که به طرف دیگر میز جایی که هری نشسته بود می رفت، هرمیون با حداکثر آرامشی که می توانست گفت:  متاسفم هری. نمی خواستم ناراحتت کنم. می دونی که جینی فقط خیلی نگران توئه. فکر نمی کنم اون واقعا از حرفاش منظوری داشته. هری به جای جواب فقط به او نگاه کرد و دابی او را در بازگشتن به تختش یاری داد.

هری پاتر به شدت بیمار است

روزنامه پیام امروز از طریق برخی منابعش در مدرسه علوم و فنون جادوگری هاگوارتز مطلع شده است که هری پاتر به شدت بیمار است ودر خانه اش مشغول گذراندن دوران نقاهت است. از ماهیت بیماری آقای پاتر خبری در دست نیست و مسوولین هاگوارتز با بیان این که آقای پاتر حق حفظ حریم خصوصی خود را دارد از هر گونه اظهار نظری اجتناب ورزیده اند. این طور گفته می شود که آقای پاتر بعد از استراحتی طولانی بهبودی کامل خود را به دست خواهد آورد.

: منابع پیام امروز می گویند که این بیماری مرتبط با ذات الریه جادوگری است. برخی از منابع بی هیچ پرده پویی چنین می گویند که فرد منتخب از هیچ بیماری ای رنج نمی برد، بلکه در حال سپری کردن دوران بهبودی پس از یک جراحت است. آقای پاتر و نزدیک ترین دوستانش، هرمیون گرنجر، مشنگ زاده ای که سرپرست دختران هاگوارتز است، و رونالد ویزلی پسر یکی از کارکنان وزارت خانه، آرتور ویزلی، جمعه قبل از محوطه هاگوارتز خارج شدند. علت این سفرشان نامعلوم است و پیام امروز تا کنون موفق به تماس گرفتن با آقای ویزلی یا خانم گرنجر برای توضیحات بیشتر نشده است. با این وجود گفته می شود که هر دوی آن ها به هاگوارتز بازگشته اند.

هری روزنامه را به هرمیون پس داد . 
و استدلال کرد : خب ، فکر می کنم این مسئله غیر قابل اجتنابه . دانش اموزان برای والدینشون نوشتند . کار دیگه ای نمیشه الان در این باره انجام داد . 
 هرمیون و رون می دانستند که هری در گذشته با چنین فلسفه بافیهایی با حمله به محدوده ی خصوصی اش برخورد نمی کرد، اما آنها مجبور بودند بپذیرند که در این شرایط گزارش پیام امروز در ته جدول قرار می گیرد. 
هرمیون توضیح داد: من موافقم هری، اما فکر کردم در هر صورت مجبوری که اینو ببینی. هری سرش را تکان داد و در صندلی عظیمش فرو رفت.

رون و هرمیون جمعه شب بعد از شرکت در کلاس هایشان دوباره در خانه گریموالد ظاهر شدند و قرار شد که تمام آخر هفته را در آنجا سپری کنند. وضعیت هری در طول دو روز قبل به طور قابل ملاحظه ای بهبود یافته بود و حالا با این که بالا رفتن از پله ها در راه برگشت به اتاقش خسته اش می کرد، می توانست به آرامی در داخل خانه گردش کند. دابی او را همه جا دنبال می کرد و وقتی هری خسته می شد، او را به سادگی چند اینچی بلند می کرد و جادوگر نوجوان را از پله ها بالا می برد. این موضوع اندکی هری را شرمگین می کرد، اما وقتی دابی کسی بود که این کار را می کرد کمتر به نظرش شرم آور می نمود.
 بیشتر از هر زمان دیگری ذهنش شفاف شده بود و حالا می توانست به اتفاقات آخر هفته ی پیش فکر کند. تا این لحظه اتفاقات پیش آمده را با جزئیات برای دوستانش تعریف نکرده بود و هر بار که دوستانش با اشتیاق از او سوال می کردند بحث را عوض می کرد وآن را به بعد از بهبودی اش موکول می کرد. آن زمان فرا رسیده بود، و هری ناگهان احساس کرد سریعا باید تمام موضوع نبرد را برای دوستانش بازگو کند.
اوبه دوستانش نگاه کرد و چای و کیکش را از دابی گرفت. خب ، فکر می کنم می خواین بدونید چه اتفاقی افتاد
رون جواب داد: معلومه که می خوایم. و اضافه کرد :  البته اگه خودت حالشو داری.  او در گوشه ای از کاناپه نشسته بود و طرف دیگرش را هرمیون اشغال کرده بود. هر دو لباسهای مدرسه یشان را عوض کرده بودند. رون تی شرت خاکستری رنگ پریده ای پوشیده بود و هرمیون پلیور گل و گشادی به تن داشت.
آره می تونم. بهتره سریعا از این موضوع بگذریم؛ آخر هفته باید روی خیلی چیزا صحبت کنیم. من احتمالا هفته آینده به هاگوارتز بر می گرد، با این که نمی دونم چرا این کارو می کنم.
هری فنجان و کیکش را گرفت و کنار صندلی اش روی میز قرار داد.
 وقتی هری در مورد نبردش با آویز اسلایترین توضیح می دا شنوندگانش وحشت زده گوش می دادند، به خصوص هنگامیکه اولین حمله ی آن را توصیف کرد. 
  احساس کردم که چاقویی از جنس فلز مذاب خورد به قلبم و صدها بار درون ان چرخید. نمی تونم بهتر از این توصیفش کنم. چیزی فراتر از درد بود. مرگ آور بود. 
وقتی هری حرف می زد هر از گاهی رون و هرمیون به میان حرفش می پریدند و چیزهایی را که بلند به زبان آورده بود یا حرکت غیر عادی انجام داده بودبرایش تعریف می کردند و به همین دلیل می توانستند آن نبرد را مرحله به مرحله دنبال کنند. و هری گفت از اینکه دوستانش در طی اخرین مرحله نبرد فریاد شادی و تشویق سر داده بودند ، خیلی متعجب شده بود. 
 یادم می آد که تشویقتو احساس کردم، اما نمی دونستم که واقعا دارید فریاد می زنید. در هر حال ، بعد از نابودی جاودانه ساز تا وقت بیدار شدنم در روز بعد هیچی یادم نمی آد. می دونم که وضعم خیلی خراب بوده. 
و به این ترتیب رون و هرمیون به ترتیب هری را از مرگش وعملیات پزشکی مشنگی ناشیانه ی هرمیون آگاه کردند. هری با تمام وجودش از شنیدن ماجرا شگفت زده شد چرا که نمی دانست تا این حد به مرگ نزدیک شده بوده. هری بلند شد و با تمام قدرتش هرمیون را در آغوش گرفت و از او به خاطر نجات دادن جانش تشکر کرد.هرمیون یعد از اینکه تمام هفته با بغضش جنگیده بود حالا آزادانه می گریست. رون که معذب شده بود به نقطه ی نا معلومی نگاه می کرد تا آنکه هری به سمت اورفت و به خاطر سرعت بالایش برای رفتن  به درمانگاه هاگوارتز از او تشکر کرد. آن دو یکدیگر را کاملا در آغوش گرفتند و هرمیون کاملا اشک آلود با تحسین نگاهشان کرد.  
هری از این همه ابراز احساسات به سرعت خسته شد و دوستانش به او کمک کردند سر جایش بنشیند. پس از نوشیدن جرعه ای چای حالش بهتر شد. 
او نگاهش را به طرف هرمیون برگرداند و با لحنی شوخ گفت: ببخشید که روت بالا آوردم. خیلی غیر مترقبه بود.

روز شنبه هری تمام صبح را به طرز عجیبی ساکت بود و خیلی کم در گفت و گوها شرکت می کرد. آنها توافق کرده بودند که بعد از ناهار جلسه ی مهمی  ترتیب دهند، چرا که در بعد از ظهر ها، هری از همیشه قوی تر به نظر می رسید. رون و هرمیون انگار روی سوزن نشسته بودند، چرا که می دانستند چیزی هری را آزار می دهد وجلسه ی آن روز در بهترین حالت جلسه ی ناراحتی بود.
حتی یک شب خواب بیشتر حال هری را به طرز قابل ملاحظه ای بهتر کرده بود و حالا با راحتی بیشتری دور خانه راه می رفت. گر چه هنوز حال بازی کوییدیچ را نداشت، اما برای اولین بار احساس می کرد که بالاخره روزی می تواند دوباره حالی عادی داشته باشد. هر سه در اتاق نشیمن دور هم جمع شدند. تنش و استرس در فضا موج میزد. 
  رون خودش را با شانه کردن موهایش در روزهایی که مدرسه نمی رفت اذیت نکرده بود و اگر کسی با دقت به او نگاه می کرد چند تار موی قرمز فرفری را روی چانه اش تشخیص می داد. موهای هرمیون اندکی مرتب شده بودند، اما او به جای اینکه کار را تمام کند، آنها را به حالت دم اسبی پشت سرش جمع کرده بود. دو پسر هیچ گاه موهایش را با این مدل ندیده بودند، اما هیچ یک برای بار دوم به آن نیندیشید. موضوعات مهم تری در پیش رو داشتند.
هری متوجه شد که بقیه به او نگاه می کنند و منتظر هستند که او بحث را شروع کند.
او شروع به صحبت کردن کرد:  نمی تونم بگم خیلی خوشبین هستم. غیر از نابود شدن جاودانه ساز، بقیه ی چیزا به خوبی و خوشی تموم نشدن. می تونم بگم نزدیک بود یه فاجعه به وقوع بپیونده. 
هرمیون به جای مخالفت با هری، از او طرفداری کرد:
 ما تقریبا تو رو از دست داده بودیم، هری  ،دیگه نمی تونه از این بدتر بشه که . نمی دونم تو چه جوری انجامش دادی . تو اساسا برای از بین بردن جاودانه ساز ، خیلی انرژی از دست دادی ، به طوری که داشتی می مردی.  او سرش را با نا امیدی تکان داد  فکر نمی کنم از یکی دیگه جون سالم در ببری. باید یه فکر دیگه ای بکنیم .       
هری پرسید : مثل چی ؟ گاهی اوقات ، کوتاه ترین سوالات ، سخت ترین اونهاست . 
 هرمیون نا امیدانه آهی کشید: نمی دونم. ولی باید یه راهی پیدا کنیم خوبیش اینه که حداقل زمان داریم. ما حتی مطمئن نیستیم که بقیه ی جاودانه سازها چی هستند. هر اتفاقی هم که بیافته تو حداقل دو ماه زمان احتیاج داری تا حالت کاملا خوب شه. 
 رون پیشنهاد داد: شاید یکی از ما بتونه دفعه ی بعد این کارو انجام بده. یا شایدم بتونیم دو تایی انجامش بدیم. می دونین، نیروهامونو با هم به کار ببریم.  او که متوجه شد که دیگران را متقاعد نکرده ،نتیجه گیری کرد:  نمی دونم چه طوری، اما شاید یه راهی براش پیدا کنیم. من حقیقتو می گم هری، می دونم که من نمی تونستم نابودش کنم. هیچ کس دیگه ای رو هم غیر تو نمی شناسم که بتونه این کارو بکنه. اما تو هم فقط در همون حد توانایی داشتی. شاید لازم باشه از محفل کمک بگیریم یا حتی از وزارتخونه.  
هری در حالیکه موهایش را با دستش سیخ می کرد با دلخوری گفت:  یه چیزی رو نمی فهمم. این دفعه خیلی بیشتر به اوضاع مسلط بودم. بعد از حمله ی اول می دونستم که به حد کافی قوی هستم، می دونستم که جاودانه ساز به شدت آسیب دیده. سرش را تکان دادو ادامه داد : من باید خیلی زودتر کارشو تموم می کردم. کل ماجرا نباید بیشتر از نیم ساعت طول می کشید. سر در نمی آرم چرا این قدر خسته شدم.
هرمیون تسلی کنان گفت : هری ، تو خیلی به خودت سخت می گیری . هیچ کس دیگه ای نمی تونست کاری که تو کردی رو انجام بده .  
 دامبلدور انجام داد . و دستش سوخت ، اما به جز اون حالش خوب بود . او حتی به حال مرگ هم نیافتاد . 
رون وارد بحث شد و در حالی که چوبش را به سمت اسکاتلند تکان می داد گفت : اره ، اما الان دامبلدور مرده ، نه ؟ مطمئنا دامبلدور می تونست همچین کاری بکنه ، اما من کس دیگه ای رو که بتونه نمی شناسم .   
هری سرش را با نا امیدی پایین انداخت ، و سرانجام انچه را که بدان فکر می کرد را برای خود و دوستانش  بیان کرد . 
 بچه ها ، فکر نمی کنم بتونم بازم همچین کاریو بکنم . فشارش خیلی زیاده . خیلی احساس خستگی و ضعف می کنم . اما این شبیه به احساس  فرسودگی و خستگی نیست . جاودانه سازها یه کاری با من انجام میدن . جام ضعیفم کرد . برا همین بود که نتونستم اون جور که باید کار این یکیو بسازم . حالا اویز منو از قبل هم ضعیف تر کرده . نمی دونم ایا می تونم یکی دیگه رو هم تحمل کنم و انجام بدم ف یا نه .  
احساس می کرد ، شکستی حقیرانه خورده . 
هرمیون بلند شده، مشغول قدم زدن در مقابل شومینه شد. در حالی که سعی می کرد آرامشش را حفظ کند گفت: بیا در موردش فکر کنیم هری. ما می دونیم که چهار تا از جاودانه سازها نابود شدن، که بیشترش رو مدیون تو هستیم. دامبلدور فکر می کنه که مار ولدمورت یه جاودانه سازه، اما ما از این موضوع مطمئن نیستیم. اگه اون مار یه جاودانه ساز باشه، ممکنه فقط لازم باشه که بکشیمش. بقیه جاودانه سازها طوری طراحی شده بودن که باید ازشون استفاده می کردی: مطالعه دفترچه، به دست کردن انگشتر، نوشیدن از جام، و به گردن انداختن گردن آویز و باز کردنش. اما یه مار رو نمیشه پوشید. چه جوری می شه از یه مار استفاده کرد. اگه شانس بیاریم لازم نیست در مورد نجینی هم همین فشارو تحمل کنی.
هری افکارهرمیون را که داشت به صندلی اش بر می گشت، دنبال کرد و استدلالش را که عمدتا با یکی از افکارش هم خوانی داشت بررسی کرد. با این وجود هنوز هم قانع نشده بود. 
می فهمم که چی می خوای بگی، اما هنوزم مطمئن نیستم. زیادی آسون به نظر میاد. جاودانه ساز داخل نجینی، حتی اگه واقعا اون یه جاودانه ساز باشه، نباید به این راحتی قابل نابود کردن باشه.
رون افزود: ضمنا ما نمی دونیم که آخرین جاودانه ساز اون چیه؟ چه جوری می خوایم بفهمیم؟ ول ... ول ... ولدمورت رو برای چای عصرانه دعوت کنیم؟
هری و هرمیون به رون که برای اولین بار در زندگی اش اسم لرد سیاه را به زبان آورده بود، لبخند بزرگی زدند. 
هرمیون گفت: ممکنه جاودانه ساز دیگه ای درکار نباشه. منظورم اینه که ما می دونیم اون می خواسته روحشو هفت تیکه کنه، که یعنی شش هوراکسس و یکی هم توی بدنش، اما ممکنه نتونسته باشه جاودانه ساز ششم رو کامل کنه. و وقتی سعی کرد تو رو بکشه و نابود ، کنه ، خودش نابود شد که بعدش هم نمی تونسته هوراکسسی درست کنه . پس با این حساب اگه تمام جاودانه سازها رو قبل از اقدام به کشتن تو درست نکرده باشه، هنوز یکی کم داشته.
دو پسر استدلالش را در نظر گرفتند و آن را منطقی یافتند. هری که عصبی شده بود سرپا ایستاد و گفت: اما این که بدتره. خیلی بهتر بود اگه می دونستیم دقیقا چند تا جاودانه ساز درست کرده. وگرنه، حتی اگه انقدر خوش شانس باشم که بتونم ولدمورت رو بکشم، مطمئن نیستیم که واقعا رفته یا نه.
رون گفت: هری راست می گه. در واقع هر دوتون راست می گین. یه جوری باید بفهمیم که چند تا جاودانه ساز داره.
هری با حرکت سر موافقت کرد و به صندلی شلوغش برگشت. کسی نمی خواست سوال بعدی را بپرسد: چگونه؟ هر یک منتظر بود تا کس دیگری نقشه بی نقصی را عنوان  کند.
سرانجام هری با حالتی مرموز گفت: تنها راه مطمئنش اینه که خود ولدمورت بهمون بگه. یا یکی از ماها بره تو کله اش.
دو نفر دیگر که منظور هری را نمی فهمیدند، چند لحظه ای ساکت ماندند. مسلما لرد ولدمورت قصد نداشت برایشان جغدی بفرستد و بگوید که چند تا جاودانه ساز درست کرده. منظور هری از تو کله اش چه می توانست باشد؟ هرمیون که سرانجام مقصود او را دریافته بود نفسش را با صدای بلندی در سینه حبس کرد.
در حالی که از صندلی اش بیرون می پرید التماس کرد: نه هری، حتی فکرشم نکن.
هری پاسخ داد: دوست ندارم که راجع بهش فکر کنم، اما چه کار دیگه ای می تونیم بکنیم؟ ما گیر کردیم.
رون سعی کرد سوالی بپرسد: شما دوتا ... ؟
اما هرمیون حرفش را برید: ولی خودت می دونی چی ممکنه اتفاق بیفته. ممکنه این کار بکشدت. ممکنه خود اون بکشدت.
هری با بدبینی محض جواب داد: اون منو به هر حال می کشه هرمیون، فقط زمانش هنوز معلوم نیست. اگه خوش شانس باشم شاید بتونم اونم با خودم ببرم اون دنیا.
رون دوباره سعی کرد: شما ...
هرمیون که موهای بافته اش پشت سرش به نوسان در آمده بودند گفت: این حقیقت نداره هری! تو می تونی کارشو بسازی، اما نه اگه بخوای یه همچین کار احمقانه ای بکنی. نباید تا وقتی چاره دیگه ای داریم همچین ریسک هایی بکنیم.
رون که کلافه شده بود فریاد زد: می به منم بگه چی دارین درباره چی حرف می زنین !؟
هرمیون به هری چشم غره رفت، و او با اشاره مختصر سرش به وی اجازه داد رون را در جریان بگذارد. 
هری می خواد از طریق زخمش وارد افکار ولدمورت بشه. نه تنها این کار می تونه باعث مرگت بشه، تو حتی نمی دونی چه جوری این کارو بکنی. این اصلا فکر خوبی نیست هری!
رون که دهانش با حالتی مبهوت باز مانده بود گفت: داری شوخی می کنی هری؟ این کار مثل خودکشیه!
هری با عصبانیت جواب داد: نه، این طور نیست. فکر می کنم ممکنه بتونم انجامش بدم. قبلا از نظر جادویی خیلی ضعیف تر از الان بودم. ترجیح می دم یه دوری توی مغز ولدمورت بزنم تا این که با یکی دیگه از این جاودانه سازا سر و کله بزنم. فکر می کنید برای چی این همه وقته که نیومده توی کله من؟ به خاطر این که می ترسه. این چند روزه خیلی در این مورد فکر کردم.
قبل از این که بتواند ادامه دهد هرمیون گفت: ما نمی دونیم ولدمورت چه جوری فکر می کنه هری. فکر نکنم اگه به نظرش وارد شدن به ذهنت به دردش بخوره از این کار ابایی داشته باشه. ما خوش شانس بودیم که تو رو به حال خودت گذاشته؛ این جوری ما زمان به دست آوردیم، و هنوزم وقت داریم. فعلا مهم ترین مسئله اینه که حالت خوب شه.
ساحره جوان با حرارت بحث می کرد و رون که در این مورد کاملا با او موافق بود گفت: به علاوه، تو واقعا نمی دونی که چه جوری باید باهاش ارتباط برقرار کنی، مگه نه؟
هری با برق خاصی در چشمانش تامل کرد، برقی که هرمیون به خوبی می شناخت. هرمیون که بر لبه صندلی اش نشسته بود، با حالتی ناباورانه گفت: لطفا نگو که قبلا این کارو امتحان کردی . اونم نه با این حالت؟!
بعد از تاملی دیگر، هری اعتراف کرد: سعی نکردم وارد ذهنش بشم، فقط سعی کردم ببینم می تونم با ولدمورت از طریق زخمم ارتباط برقرار کنم یا نه؟ بنا به دلایلی حس می کردم که می دونم چه جوری باید این کارو انجام بدم. شب قبل، فقط برای یک ثانیه این کارو امتحان کردم، حتی شاید کمتر از یه ثانیه. چند بار اولی که امتحان کردم جواب نداد، اما وقتی به نحو درستش روی زخمم تمرکز کردم و گفتم لجیلیمنس کار کرد، و قبل از این که ذهنشو ترک کنم یه لحظه تونستم افکارشو ببینم. بعد صبر کردم که ببینم اونم سعی می کنه به ذهن من وارد بشه یا نه؟ چون مطمئن بودم که اگه می فهمید حتما برای تلافی هم که شده این کارو می کرد، اما چیزی اتفاق نیفتاد. فکر نکنم فهمیده باشه چه اتفاقی افتاده.
هرمیون با خشم از صندلی اش بیرون پرید. هری هیچ می فهمی که این کار چقدر خطرناکه؟ مخصوصا الان که انقدر ضعیفی. تو باید خیلی بیشتر از اینا مراقب باشی. دلت می خواد خودتو به کشتن بدی؟
دو دوست به یکدیگر چشم غره رفتند و مطابق معمول که این دو ه این کار را می کردند، رون احساس کرد که به یک ناظر بدل شده. با این وجود عدم فعالیت به او این اجازه را داد که چیزی بگوید.
پسر موقرمز با خشم فزاینده ای فریاد زد: گوش کنید! قبل از این که دوباره به هم بپرید بذارید منم بگم چی فکر می کنم، اون وقت اگه دلتون خواست دوباره منو ندیده بگیرید. فکر کنم لازم باشه چیزی که هری گفت رو مد نظر داشته باشیم. ممکنه به درد نخوره، اما ممکنه هم دقیقا همون چیزی باشه که ما می خوایم. اسمشو ... منظورم اینه که ول ... ولدمورت تا حالا با هری اون طوری که الان هست رو به رو نشده. هری می تونه از خودش دفاع کنه، مخصوصا اگه یه ذره آموزش ببینه.
هری واقعا از حمایت رون خوشحال شد، اما رون با لحنی که کمتر تحسین کننده بود ادامه داد: اما هری، هرمیون راست می گه، تو باید خیلی مراقب باشی. الان اصلا وقت مناسب این کار نیست! لازمه که همه چیزو دوباره بررسی کنیم، و تو هم خیلی ضعیفی. تو باید توانت رو به دست بیاری.
موقرمز قد بلند، تا کنون با چنین اضطراری حرف نزده بود. هرمیون ظاهرا از شنیدن سخنان رون حیرت کرده بود. معمولا او خود را بیرون این جور جدل ها نگه می داشت، اما حق با او بود.
او که هنوز از دست هری عصبانی بود، نفس عمیقی کشید تا بر احساساتش مسلط شود، و با لحنی التماس گون گفت: تو نباید نا امید بشی هری. ما خیلی بیشتر از اونی که خودت به خودت اعتماد داری به تو اعتماد داریم. همین حالاهم خیلی کارای زیادی انجام دادی. در طول یک ماه دو تا جاودانه ساز رو نابود کردی. شاید داریم زیادی فشار میاریم بهت. باید یه ذره بیشتر صبر به خرج بدیم.
هری از روی صندلیش که به نظر می امد به خاطر بدن لاغرش ، بی اندازه بزرگ شده گفت : دیر یا زود ، اون شروع به حمله می کنه ، ما نمی تونیم خیلی هم صبور باشیم . هرچه بیشتر اون ساکت باشه ، بیشتر مطمئن می شم حمله بعدیش وحشتناک تره . ما باید خلاق باشیم ، باید به چیزی فکر کنیم که او ازمون انتظار نداشته باشه انجام بدیم . برا همینه که میخوام باهاش ارتباط برقرار کنم .  
هری به خاطر تلاش برای بحث ، به نفس نفس زدن افتاده بود ،و دستش را بر روی سینه اش گذاشت .
هرمیون فریاد زد  دابی !  و لحظه ای منتظر شد تا جن خانگی ظاهر شود و بعد گفت : هری خیلی خسته شده ، کمک کن ببریمش بالا ، به تختش .  
هری ارام گفت : نه ، بزار همین جا بمونم .  دابی ضعف هری را احساس کرد و پس خودش دست به کار شد . 
 هری پاتر نباید مظطرب بشه . هنوز برا این کار اماده نیست . هری پاتر باید با دابی بیاید .  
هرمیون دستش را به هری داد و او را از جا بلند کرد . 
 هری راه زیادی باید بری ، پس لطفا عجله نکن . متاسفم که ناراحتت کردم . 
هری خیلی ساده او را در اغوش کشید و همه چیز را فراموش کرد ، بعد با تنبلی رو به پله ها حرکت کرد . دابی اورا از این امر با بلند ساختن و قرار دادن او در تختش خلاص ساخت . 
ملالت هری از خانه گریموالد به قدری بود که هری ، با اشتیاق کامل روز دوشنبه به هاگوارتز بازگشت. مادام پامفری از روی احتیاط از هری خواسته بود تا یک یا دوهفته بعد را اپارات نکند ؛ بنابراین هری بههمراهی رون از طریق شبکه پرواز فلو ، به دهکده هاگزمید رفته بود . هرچند خیلی احساس قوی تر بودن میکرد ، اما راه پیمایی به سمت دروازه اصلی هاگوارتز ، و بعد بالا رفتن در قلعه ، او راخیلی خسته ساخت ، و او در کلاس های ان روز شرکت نجست. 
هری همچنان به این مطلب که او به بیماری ذات الریه وخیمی مبتلا شده بود ، اصرار داشت ، اما هیچ کس حرف او را باور نمی کرد. شایعات وحشتناکی منتشر شده بود . اینکه او با گروهی از مرگ خواران درگیر شده ، و با از پا دراوردن ده نفر ( یا بیشتر، بسته به نظر راوی ) جان خود را برداشته و فرار کرده است . یا او خود به تنهایی با اسمشو نبر روبه رو شده و قبل از فرار معجزه اسایش ، به سختی مجروح شده است .  متاسفانه تعدادی از این شایعات راهشان را به روزنامه پیام امروز نیز باز کردند . بااینکه  این موضوع باعث خشم بی نهایت هری شد ، اما حداقل نتایج مقاله های قبلی روزنامه پیام امروز را در بر نداشت.  در عوض او از تمامی دانش اموزانی که باهاشون تماس داشت ، حمایتی بی دریغ را نصیب برد ، و از انجا که تقریبا هیچ اسلایترینی باقی نمانده بود ، او دیگر از اظهار نظرات غیر مهربانانه ، به اندازه گذشته رنج نمی برد.
جینی با وجود خشمش نسبت به امتناع رون و هرمیون در گفتن حقیقت به او ، باز هم نمی توانست نگرانی اش نسبته به موقعیت هری را پنهان سازد . او وی را مطمئن ساخته بود که حالش به اندازه کافی خوب هست و خیلی زود بهتر هم می شود ، اما او می دانست موضوع چیز دیگری است . چشمانش او را لو می دادند. زندگی از انها رخت بسته بود و اون انرژی که او در هری سراغ داشت ، به کل او را ترک کرده بود . نا امیدی وی از بیرون گذاشته شدن از گروه ، دوباره در او افزایش یافت . 
هوای پاییزی در هاگوارتز به بدترین وجه خود رسیده بود ، و یک سره هوا سرد و بارانی بود . او یک ماه بعد را به نیرو کسب کردن ، شرکت در کلاسها و تفکر در باره اقدام بعدیش گذراند. او دوباره تمامی طلسم ها ، افسون ها ، تغیر شکل ها و نفرین ها را به بهترین وجه و به راحتی انجام میداد ، اما خودش را با خواندن متون خسته نمی کرد و مقاله هایی می نوشت که هم به طور وحشتناکی خلاصه ، و هم بدون هیچ جزئیاتی می بودند .  هرمیون تبدیل به معلم سرخانه او شده بود ، انقدر به مغز او اطلاعات وارد می کرد ، تا او بتواند هم مقاله هایش را بنویسد و هم امتحاناتش را بگذراند. 
هرچند به طور فنی ، به خاطر توافقش با پروفسور مک گوناگال ، هری نیازی نداشت تا در امتحانات شرکت کند و مقالاتش را کامل کند  ، اما انها به این نتیجه رسیده بودند که اگر او هیچ کاری انجام ندهد ، باعث برانگیخته شدن سوالات زیادی می گردد. سرپرست دختران ، در خصوص کاهش انگیزه و افسردگی شدید هری ، به شدت مظطرب و پریشان بود . چشمان سبز وی را غباری تار فرا گرفته بود ، و او می دانست این پسری که امروز در برابر او ایستاده ، همان پسری نیست که او سال ها قبل در قطار هاگوارتز دیده بود . چقدر دیگر می توانست تحمل کند ؟ 
در طول ماه اکتبر ، هری اوقات بیشتری را تک وتنها می گذراند. او اغلب در کلاس های خالی ، درس می خواند ، اما د رواقع او به تفکر در باره اتفاقات اشتباهی که رخ داده و سرنوشت ناامید کنندهاش میاندیشید. افکار پوچ و بی احتیاطی به مغزش راه یافته بودند ، که فقط باید به کناری گذاشته می شدند . دوباره تو بن بست گیر کرده بودند. او دیگر نمی دانست باید چه کاری انجام دهد . 
بعد اتفاقی افتاد که همه چیز را تغیر داد . وقتی در یک بعد از ظهر به تنهایی نشسته بود ، از جایی نامعلوم شعله ای درخشید و ققنوس زیبایی پدیدار شد. فاوکس ، نامه ای با خود داشت که به هری اجازه داد تا ان را بردارد. ققنوس ، چرخ زیبایی زد و بعد در شعله اتشی غیب شد . هری به سرعت دست خط روی پاکت را شناخت و و به سرعت در پاکت را باز کرد ، قلبش به شدت می تپید. 
هری عزیزم :
خیلی چیزها هست که باید بهت بگم . فاکس رو ظرف یک ساعت یه جای خلوت که خودت انتخاب می کنی ببین . فاکس تو رو پیش من میاره . خواهش می کنم این نامه رو بعد از خوندش نابود کن ، و به هیچ کس هم هیچی نگو ! وقتی دیدمت همه چیزو توضیح می دم . 

نامه هیچ امضایی نداشت ، اما هری هم هیچ احتیاجی به دیدن ان نداشت . 








    فصل نوزدهم: 
   شانس خوب  ،تفکری سریع و دوستانی با وفا 

احساس می کرد تو مشکلات اسیر شده . نامه رسمی فاوکس دستور العمل مشخصی داشت ، که می گفت به کسی نباید اطلاعی دهد ، اما مطمئنا غیبتش جلب توجه می کرد .  یکی می بایست از غیبتش مطلع می شد . تصمیم گرفت  به پروفسور مک گوناگال اطلاع دهد ، اما وقتی از جلوی دفترش عبور کرد ، او انجا نبود.  شاید می توانست به هرمیون بگوید ، اما ان وقت او سوالات زیادی می پرسید . سراانجام تصمیم گرفت ، به جایش دنبال رون بگردد. 
از بدشانسی به هردونفر انها باهم برخورد کرد. در واقع ، متوجه این نکته شده بود که جدیدا ان دونفر تقریبا همیشه باهمند. گهگاه قبل از اینکه انها متوجه حضورش شوند،  از دور او مراقب انها بود و جاسوسیشان را می کرد ، که می خندیدند و سرخ می شدند . واضح بود که سعی میکنند تا ان را از هری پنهان سازند ، چرا که در زمان های حضور وی با احتیاط رفتار میکردند. اگر رابطه عشقی ، که هری این طور گمان می برد ، بین انها درحال گسترش بود ، او به سختی میتوانست انها را سرزنش کند. هری گفتگوی انها را در پناهگاه ، وقتی او در کما بود به یاد اورد ، و متوجه شد که دیر یا زود انها تصمیم می گیرند که ان را امتحان کنند ، به خصوص حالا که بعلت بهبودی هری زمان زیادی را در اختیار داشتند . 
او با خود این طور نتیجه گیری کرد : من این اواخر همراه خوبی نبودم . اگه اونها میخوان ، چرا نباید باهم باشند. باید گذاشت انها هرکاری دوست دارن و می خوان رو انجام بدن .  هری خود را قانع کرد که این موضوع را بپذیرد ، اما باز هم نمی دانست چرا  هر دفعه به این موضوع می اندیشد ، دلش پیچ می خورد . 
اما دراین زمان او دیگر وقت نداشت به پیچیدگی های عشقی بنگرد  هری به انها اشاره کرد به اتاق خلوتی بروند ، خیلی سریع گفت : گوش کنید ، من باید به یکی می گفتم. من باید ظرف مدت کوتاهی از قلعه خارج بشم. نمیدونم چقدر طول میکشه برگردم . فکر نمی کنم ، خیلی زیاد باشه . محتمالا همین امشب برمیگردم ،یا شایدم فردا صبح . و الان نیم تونم در موردش براتون توضیح بدم.  دوستانش محتاطانه به او خیره شدند ، که انگیزه اش را می پرسید. 
هرمیون با لحنی که رنجشش را نشان میداد و ابروهایی بالا برده پرسید : تو که نمی خوای دنبال یه نقشه نیمه کاره بری ، میخوای؟  
پسر چشم سبز با اوقات تلخی جواب داد : نه ، معلومه که نه ! فقط باید یه شخصی رو ببینم . شاید خیلی مهم باشه ، شایدم نباشه . اما باید ازش مطمئن بشم.   او متوجه قیافه های ناباور انها در جواب به پاسخ مبهمش شد. 
او گفت : ببینید ، من برمیگردم ، نمی خوام به جنگ ولدمورت  ،یا مرگ خوارا ، یا هرچیزی شبیه به اونها برم . میدونید که هنوز برا این کار اماده نیستم. من برمیگردم! فقط می خواستم به یکی خبر داده باشم ، تا اگه کسی پرسید ،بدونه . اگه می خواستم کاری رو خودم انجام بدم ، چرا باید بهتون میگفتم ؟  باتمام قدرت تلاش میکرد تا اون لرزش ناشی از هیجان بدنش را پنهان سازد. 
رون پیشنهاد داد : خوب ما هم با تو میایم . این جوری امن تر هم هست .   پسر مو قرمز قد بلند که سه اینچی از بهترین دوستش بلند تر بود ، از بالا به او خیره شده بود . 
نه نمی تونید . شخصی که می خوام به دیدنش برم ، دقیقا تاکید کرده که فقط من باید برم . اما نگران نباشید ، این شخص خطرنا نیست. ما فقط میخوایم در خصوص بعضی چیزها با هم صحبت کنیم . که مطمئنا خیلی کمک خواهد بود.  هری به ساعتش نگاهی کرد و متوجه شد تنها ده دقیقه وقت دارد .  بعدا با هاتون حرف میزنم . الان دیگه باید برم.  و قبل از اینکه رون و هرمیون بتوانند اعتراضی بکنند ، هری به سرعت از انها دور شد ، و ردایش پشت سرش در فضا تاب میخورد. 
با اینکه از مخفی نگه داشتن اطلاعات از همکارانش بسیار ناراحت بود ، اما هیجان هری با یاد اوری اتفاقی که قرار بود رخ دهد ،بیشتر و بیشتر میشد. همه چیزها حالا معنی پیدا کرده بودند. تابلویی که هیچ گاه بیدار نمی شد. جادو ها و افسون های روی هاگوارتز که می بایست از بین می رفتند. اسنیپ که با وجود شکستن پیمانش نمرده بود . در اعماق وجودش  ،هری متعجب بود ، اما به خودش اجازه نمی داد اگاهانه در این خصوص فکر کند. هرچند به محض ظهور فاوکس ، هری دیگرمی دانست. 
هیجان در رگ هایش جاری بود ، و وقتی فاوکس با اتشی نمایان شد ، هری از جایش پرید. پرنده و انسان ، در سکوت به بررسی هم پرداختند . 
 هری تو بخوای من حاضرم فاوکس .  هری دستش را دراز کرد و مودبانه پرهای دم ققنوس را گرفت ، و در یک لحظه مثل پر بی وزن در فضا شناور بود تا برقی دید و بعد ناپدید شد . هری هیچ گاه قبلا بدین طریق پرواز نکرده بود  ،و نیم دانست ان را چه بنامد  ، ( مثلا ققنوس غیب شوندگی؟ ) ، اما احساسی که داشت نسبت به نوع دیگر ناپدید شدن از جمله اپارات و استفاده از پورتکی ، بسیار متفاوت بود . رویهمرفته ، او این مدل را بیشتر ترجیح می داد ، تا مدل های عادی را ، هرچند این مدل بر بدنش احساس ناراحت خارش را بر جای گذاشت . 
به جز این ، خود سفر بسیار ملایم و لذت بخش بود ، و تنها یک الی دو دقیقه طول کشید تا به مقصد برسند ، کمی بیش از دیگر روش های مسافرت. او دوباره در شعله ای ظاهر شد و فاوکس به ارامی اورا برروی زمین قرار داد . ققنوس اواز خوشامد گویی خواند. 
 ممنون فاوکس ، خیلی عالی بود .  
هری که مجذوب اطرافش شده بود ، خود را در مکانی که می توان ان را یه اپارتمان معمولی مشنگ نشین نامید ، یافت. یک فرش بژرنگ ماتی روی زمین پهن بود، نیمکتی چرمی ) یا شبه چرم ) در مقابل دیوار قرار داشت ، در مقابلش میز شیشه ای با حاشیه ای زیبا قرار داشت ، که رویش چند برگ روزنامه وجود داشت. صندلی چرمی هم در مقابلش در انتهای میز قرار داشت . روی دیوار مقابل ، تلویزیونی د رکتابخانه زیبایی که چند کتاب با دیگر وسایل تزئینی روی قفسه هایش ، قرار داشتند . یک دقیقه بعد ، مرد بسیار مسنی از اشپزخانه کوچکی وارد اتاق شد ، و هری تقریبا فرو افتاد . 
این مرد موهای سفید اراسته ای به همراه ریش بزی مرتبی داشت. بلند قد و بی نهایت لاغر بود ، بلند قدیش به وسیله این حقیقت که روی عصایی که در دست چپ داشت ، خم شده بود ، پنهان گشته بود .رنگ پریده اش خبر از بیماریش می داد . او لباس های مشنگ ها را پوشیده بود ، یک شلوار ساده قهوه ای رنگ به همراه پلوری ضخیم به همان رنگ.  هوای خانه برای هری نسبتا گرم بود  ،اما مرد مسن ، لباس های زمستانی پوشیده بود. هری از مشکلات گردش خون در سالخوردگان خبر داشت ، که گاهی باعث می شد حتی در هوایی مطبوع احساس سرما کنند. 
مرد پیر به هری لبخندی زد و به شوخی گفت : چی فکری میکنی هری ؟ ایا خیلی مهمه ؟ 
هری تصمیم گرفت با وجود همه شوک زدگیش بپرسد : ایا این واقعا شمایید ، قربان ؟ منظورم اینه که ِ ،مطمئنم همین طوره ، اما من باید این روزها خیلی مراقب باشم . 
مرد موسفید خنده ای کرد و گفت : کاملا درسته ، کاملا درسته هری . هرچی دلت میخواد بپرس تا هویت من بر تو معلوم بشه .  هری برای لحظه ای مکث کرد  ،تا بلکه چیزی را به یاد بیاورد که تنها ان دونفر از ان خبر داشتند .
سرانجام او سوالی را طرح کرد : اخرین نوشیدنی که شما قبل از مرگتان ، یا قبل از انکه ما فکرکنیم شما مردید ،خوردید چه بود ؟  
پروفسور دامبلدور ، زنده ولی نه کاملا خوب ، پاسخ داد : شربت بی نهایت پلیدی در یک غار بی نهایت پلید تر. باید به یاد بیاری که تو منو مجبور کردی تاتمام ان معجون را سربکشم ، و همه اش هم برای بدست اوردن یه جاودانه ساز تقلبی بود .  او برای دقیقه ای فکر کرد بعد اظهاراتش را تصحیح کرد : اگه بخواهیم خیلی دقیق باشیم هری  ،اخرین نوشیدنی من ابی بود که تو بعد از نوشیدن اون معجون به من دادی.  هرچند ظاهرش هری را به شدت تکان داد ، اما لبخندش دقیقا همانطور باقی مانده بود. 
هری ابخند بزرگی زد و قدمی به جلو برداشت ،می خواست مدیر سابقش و مرشدش را در اغوش بگیرد ،اما ، وقتی در مورد نزاکت این رفتار از خود پرسید ،سرجایش خشک شد و ایستاد . او قبلا هرگز او را در اغوش نگرفته بود . 
به هر حال پروفسور قدمی به جلو برداشت اغوشش را باز کرد و گفت : هری ، فکرمی کنم در این موقعیت ، یک در اغوش کشیدن خوش امد گویانه کاملا مناسب و مقتضی باشد .  مرد پیر و مرد جوان ، همدیگر را در اغوش گرفتند و هری به سختی تلاش می کرد تااز ریزش اشک هایش جلوگیری کند. دامبلدور زنده بود ! 
 راحت باش هری . ما خیلی چیزا داریم در موردش بحث کنیم . فکر می کنم شرایط من مانع از پیگیری اخبار تا همین اواخر شده بود . هیچ شکی نیست که هر دوی ما سوال های بسیاری داریم که باید از هم بپرسیم.  هری دید که دامبلدور با کمرویی به سمت مبل چرمی رفت ، بناراین او هم به دور میز شیشه ای چرخید ، بعد از دراوردن ردا و کرواتش به سمت نیمکت حرکت کرد . او قبل از رسیدنش لباس هایش را عوض نکرده بود . 
 اما من دیدم شما مردید ، قربان . چه اتفاقی افتاد ؟ چه جوریه که شما زنده اید؟  
دامبلدور در حالی که می خندید پاسخ داد : شانس خوب ، تفکر سریع و دوستانی با وفا ، اما من احساس می کنم تو توضیحات بیشتری رو دوست داری که بشنوی.  هری نیشخندی زد و سرش را تکان داد .   تقریبا مثل یه داستان میمونه هری. تو خودت از تمام اتفاقاتی که تا زمان نفرین پروفسور اسنیپ بر من و سقوط من از پنجره برج شمالی رخ داد ، اطلاع داری. خیلی ساده بود ، پروفسور اسنیپ منو نکشت ، چرا که نمی تونست بدون از دست دادن زندگی خودش این کار را انجام دهد . سال ها پیش ، من سوروس را مجبور کرده بودم تا قسم جادویی را اجرا کند که با ان نمی توانست من یا هرکس دیگه را که به نحوی با محفل ققنوس در ارتباط  بود را بکشد. این تنها شرط غیر قابل تغییر برای قبول کردن او به دسته خودمان بود . 
هری تا این اندازه را از بازجویی که ا زاسنیپ کرده بود ، می دانست ، اما تصمیم گرفت صحبت وی را قطع نکند. دامبلدور چوبش را با دست چپ سالمش تکان داد و دو لیوان اب ظاهر شد. 
بعد از نوشیدن جرعه ای از لیوانش ، دامبلدور ادامه داد : به عنوان مرگخوار ارشد روی برج ، سوروس خودش را درمخمصه بزرگی میدید. اگر از کشتن من خودداری می کرد ، اونوقت بی وفاییش به لرد ولدمورت فاش میشد.  
سینه هری به خاطر این کلمات فشرده شد، اما هنوز نمی توانست خود را راضی کند تا حرف پروفسور را قطع کند. سیمای خونسردش ، اشوب درونی اش را که پروفسور هنوز چیزی از ماجرا نمی داند ، را پنهان ساخته بود . 
دامبلدور ادامه داد : بنابراین او خیل یسریع فکرکرد و یه طلسم بی کلام اجرا کرد. شاید اکسپلی ارموس ،در حالی که با صدای بلند طلسم مرگ را اجرا می کرد. فکر می کنم می خواسته اثر ان را با تلفیق با یک طلسم بیکلام کم کند ، و امیدوار بوده بدون کشتنم ، منو از پا بندازه . هرچند ، تاثیر این دو طلسم تلفیق شده ، ( همانطور که تو خودت میدانی  ،) من را از پنجره به بیرون پرتاب کرد ؛ و یقینا باعث مرگ من میشد. خوشبختانه ، سقوط از برج یک ثانیه طول کشید ومن دوست عزیزم فاوکس را صدا کردم، ه ظرف یک ثانیه در کنار من ظاهر شد . من چند متر مانده به زمین ، و مرگی ناخوشایند، پرهای انتهای دم او را گرفتم و او مرا به حاشیه جنگل برد .   ققنوس چند نتی به معنای تایید خواند . هری با چشمانی گشاد از ناباوری ، در سکوت گوش میداد ، و از لیوانش اب می نوشید. 
 تلفیق معجون و دو طلسم ، مرا در موقعیت وحشتناکی قرار داده بود ، هر ی اما تصمیم گرفتم چوبی را به شکل خودم و لباس هایم تغییر شکل دهم ، که به طور معمول کار بسیار ساده ای برای من بود ، اما در ان موقعیت مجبور شدم سه بار این کار را تکرار کنم .  برای سال ها من چوبی یدکی را در همیشه با خود همراه داشتم که د رانتهای ردایم پنهان بود  ، حقه جالبی که یادم مونده بود . بعد به بررسی اویز پرداختم ، و از فهمیدن اینکه تقلبیه بسیار متعجب شدم. خوب ، هری تو میتونی متوجه نا امیدی و ناباوری من بشی.  
هری در طول سخنرانی وی  ،او را ورانداز می کرد . هرچند غیر ممکن به نظر یم رسید ، دامبلدور بعد از جریان غار ، به نظر پنجاه ساله میرسید . شانه هایش برای همیشه به سمت جلو خم بود ، و مطمئنا چیزی حدود بیست پوند وزن از بدنی تقریبا لاغر ، دست داده بود . تنها چشمان ابیش بود که هنوز طراوت گذشته را همراه داشت . 
 هرچند من نمرده بودم ، اما احساس می کردم ، مرگم ظرف یک ساعت یا چند دقیقه فرا خواهد رسید ، بنابراین اویز تقلبی و یادداشت را در جیب ردای موجود تغییر شکل یافته ام گذاشتم ، و امیدوار بودم که تو ان را پیدا کنی. بعد من برای اینکه جهان باور کند من مرده ام ، نیاز داشتم که ناپدید شوم. در همان لحظه از فاوکس خواستم تا مرا به شیون اوارگان ببرد ، تا در انجا منتظر بمانم ببینم که ایا زمان ترک این سیاره برای من فرا رسیده است یا خیر . اثر معجون کامل شده بود ، و من فکر میکردم ایا می توانم به تنهایی بایستم یا نه ، و می ترسیدم که اثرات طلسم ها هم ظاهر شود . در شیون اوارگان دراز کشیدم و منتظر حکم شدم – زندگی یا مرگ .  
دامبلدور سرتاپای هری را برانداز کرد  ؛و متوجه شد که این نوجوان چقدر لاغرو ضعیف به نظر می رسد ، و این موضوع را برای بحث بعدی در خاطر نگه داشت. در این زمان او میدانست که باید اول داستان خود را به اتمام رساند ، که تقریبا در انتهای ان هم بود . 
همانطور که می بینی ، من نمردم. در حقیقت ، ظرف چند ساعت احساس می کردم بهتر هم شدم ، و تصمیم گرفتم وینیکی رو صدا کنم.  
 جن خانگی رو می گید ؟ هری طوری این سوال رو پرسیده بود که انگار جادوگر یا ساحره ای رو هم به این نام میشناخته. 
مرد پیر پوزخندی زد و گفت : بله ، جن خانگی ، او به طور مخفیانه در طول این یک سال به من کمک می کرد، و میدونستم که فقط اونه که می تونه الانم به من کمک کنه .  
هری دلیل اورد : اما به این فکر نکردید از انجا که وینکی یه جن ازاده ، ممکنه به کسی چیزی بگه ؟  از انجا که هری اوقات زیادی را با دابی گذرانده بود ، چیزهای زیادی را در مورد جن های خانگی می دانست. 
دامبلدور دقیقه ای را به تفکر کردن در خصوص جوابش گذراند.  من اقداماتی رو انجام دادم که مطمئن بشم همچین اتفاقی رخ نمی ده . او نمی تونه ....  
 شما اونو برده کردید ، مگه نه ؟  هری این را پرسید اما بدون هیچ نشانی از متهم کردن که دامبدلور انتظارش را داشت . دامبلدور در طول این سن زیادش به ندرت متعجب شده بود ، اما سوال هری او را خلع سلاح کرد. 
و تصمیم گرفت صادقانه جواب بدهد: بله هری ، من اونو برده خودم کردم، اما با رضایت خودش. همونطوری که میدونی ، وینکی از موقعیت خودش به عنوان یه جن ازاد خیلی ناراحت بود و .... میشه بپرسم چرا داری به برده سازی یک جن خانگی می خندی؟   هری براستی زیر لب می خندید ، در حقیقت تلاش میکرد تا قهقهه ای از ته دل سر ندهد. 
او خودش را ظرف چند دقیقه جمع و جور کردو توضیح داد :  قربان من به ان نمی خندم ، تنها به کنایه انها . می دانید ، من هم دابی را به دلیلی مشابه چند ماه پیش برده خودم کردم – برایاینکه نتونن مجبورش کنن حرف بزنه . این ایده دابی بود  هری ادامه داد و ناگهان احساس کرد باید از خودش دفاع کند : در غیر این صورت من این کار رو انجام نمی دادم. دامبلدور هم به این اخبار لبخندی زد . 
 بی هیچ شکی این بهترین تصمیم عاقلانه برای هر دونفر شما بوده ، چرا که من می دونم دابی به شدت مشتاق خدمت کردن به توست. در مورد من ، وینکی رفتار بسیار مخرب و ویرانگری برای خودش در پی گرفته بود ، و من فکر کردم با برده ساختن وی ، او بیشتر شاد خواهد بود و من هم از مزایای داشتن یه دستیار جن خانگی توانا بهره خواهم برد. فراموش نکن که وینکی برخلاف ظاهرش در هاگوارتز ، به عنوان یکی از بهترین جن های خانگی در سراتاسر بریتانیامحسوب میشد ، به خصوص وقت یدر خدمت کراچ ها بود .  
 قربان شما هیچ نیازی ندارید به من توضیحی بدهید . من جن های خانگی رو خیلی تحسین می کنم به خصوص دابی رو. او کمک خیلی بزرگی به من کرده .  
دامبلدور با لکنت و در حالی که تلاش میکرد به موضوع برگردد گفت :بله ،  خوب ، کجا بودم ؟ ، اوه بله ، وینکی در شیون اوارگان به داد من رسید . برای چند روز وینکی درانجا از من مراقبت کرد ، اما من فهمیدم باید به جای امن تری بروم. من به شدت ضعیف بودم ،گاهی اوقات به هوش و گاهی اوقات بی هوش میشدم.  بدون مراقبت های وینکی ، من مطمئنا مرده بودم ، هرچند او خیلی تلاش کرد تا بلکه من راضی شوم وشفادهنده ای رو ببینم . این چیزی بود که من باهاش مخالفت کردم ، چرا که می دانستم اگر من زنده بمانم ، به عنوان یک فرد مرده بیشتر می تونم کاری برای دنیامون انجام بدم. من تصمیم گرفتمن از سرنوشت پیروی کنم تا ببینم نتیجه چه خواهد شد .وینکی خیلی راحت خود را با خانه جادوگری بلااستفاده ای وفق داد . در واقع همونطوری که باید بدونی ،ما خانه سابق بارتی کروچ را مصادره کرده بودیم . فاوکس منو برد اونجا ، و من به تدریج از مجموع اثرات معجون ،طلسم و عوارض پیری بهبود پیدا کردم. برخلاف چهره مرشدش ، لبحند دامبلدور برای هری یاری دیرینه بود . 
چوبش دوباره لیوان هایشان را پر کرد و دامبلدور داستانش را خلاصه کرد:  احتیاجی نیست تو رو با جزئیات بهبودیم خسته کنم ،همینقدر کافیست که بگویم درد و رنج و ناراحتی زیادی رو تحمل کردم. برای بیش از یک بار به این نتیجه رسیدم که روز اخر برایم فرا رسیده است ، اما بازهم توانستم سرنوشت را فریب دهم. وضعیت جسمی من سه هفته گذشته رو به بهبود رفت . موهامو کوتاه کردم و ریشم را زدم ( هرچند بعد از چند روز ، مجبور شدم بذارم چیزی روی صورتم رشد کنه ، مثل همین ریش بزی. ) ، و این خونه را در لندن اجاره کردم. الان دیگر هری ، من مثل یه مشنگ زندگی میکنم ، و امیدوارم برای دنیای جادوگری همچنن مرده بمانم.  تا جایی که به مبارزه ما مربوط میشه ، من غایب و بی استفاده ام ، اما مطمئنم که تو این جور نیستی. الان امیدوارم بتونم با این حضور نامرئی ام بهت کمکی بکنم.  دامبلدور جرعه طولانی از لیوانش نوشید ، ظاهرا از قصه ای که تعریف کرده بود بسیار راضی بود . 
به هری خیره شد و موضوع را عوض کرد : هری ، تو خیلی لاغر و ضعیف شدی ، مطمئنم از مرگ نا به هنگام من تا کنون اتفاقات زیادی برات رخ داده .  
 از کجا شروع کنم ؟ هری این را گفت و شروع کرد ، و در طول یک ساعت بعدی ، او به تمامی سوال های دامبلدور در خصوص اتفاقات تابستان و پاییز پاسخ داد . ولی به توضیح نابودی جام هافلپاف پرداخت ، دامبلدور با حواسی جمع مجذوب شده بود ، گاهی سرش را به علامت مثبت تکان میداد ، و به توضیحات  اظهارات هری در مورد ان یک هفته توی کمایش ، با دقت و توجه گوش فرا داد . 
او با خود گفت : بله ، اون با نقشه من هم همخونی داره.  

پروفسور توجه مخصوصی را به سخنرانی نامنتظره هری در کوچه دیاگون توی ماه اگوست نشان داد . 
 تو خدمت بزرگی به هاگوارتز کردی ،هری . هیچ شکی ندارم که سخنان تو ، تاثیر زیادی تو ثبت نام ها داشته .  
 خوب بله ، داشت ، هرچند هنوز هم نمی فهمم چرا ،  هری به هنگام بلند شدن و کش دادن پاهایش برای لحظه ای ، این را گفت : چرا باید کاری که من انجام میدم ، همچین تاثیری داشته باشه ؟  
دامبلدور جواب داد : جواب خوبی برای این سوال وجود نداره هری ، همانطوری که میدونی، من یه مرد اجتماعی در دنیای جادوگران ان هم برای ده ها سال بودم ، و برای سال ها از توجهی که به حرفای من میشد متنفر . با گذشت سالها یاد گرفتم ، این حقیقت رو قبول کنم ، و در نتیجه وقتی تو اجتماعاتم کلماتم رو با دقت انتخاب کنم . بهت نصیحت می کم توهم همین کارو انجام بدی ، هرچند به نظر میرسه ، تو کلماتت را در این موقعیت بسیار عالی انتخاب کردی.  
با ستایش مدیر ، هری با رفت و امد هایشحرف هایش را ادامه داد .  موضوع بعدی گفتگو ، شامل روگولیوس بلک ، و املدا بارلو بود ، و هری گفتگویشان را با گفتن بعضی جرئیات تعریف کرد ، که موجب شد تا دامبلدور در افکارش به جستجو به پردازد.  هری خیلی راحت طریقه شناختن او را از توضیحاتش حذف کرد . 
 مطمئنا رگولوس رو به یاد دارم ، پسر فروتن و ساده ای که درست ضد برادرش بود . اما آملدا بارلو .... باید اعتراف کنم ، هیچ تصویری ازش تو ذهنم نیست ، هرچند اسمش به نظرم یه جورایی اشناست.  به هر حال باید اون رو خیلی تو فرم های هاگوارتز خونده باشم  ،اما هنوز هم هیچ خاطره ای ازش ندارم . اما تا جایی که ما میدونیم هری ، گمنامی تنها دست اورد او بود .  
با وجود شگفت زدگی بسیار زیاد دامبلدور ، هری نتیجه گیری کرد : خوب ، اون مطمئنا به ما کمک کرد ، چون اویز اسلایترین پیش او بود.
مرد پیر در حالی که ریشش را میخاراند تکرار کرد : اویز پیش خانم بارلو  بود ؟ مطمئنا من از این موضوع خبر نداشتم . گاهی وقت ها هری ، ما باید به شانسمون تکیه کنیم .   لبخند بزرگ دامبلدور وقتی او به سمت هری غمگین چرخید  ، محو شد  حدس میزنم نابودی اون اویز به خوبی جام پیش نرفت ؟
 هری نفس عمیقی کشید و سرش را تکان داد .  نه ، پیش نرفت . اون برای دودقیقه  منو کشتو به محض باز کردنش روی سینه ام ، دردی رو حس کردم  که تا کنون نکشیده بودم . مطمئنم مرده بودم، چرا قلبم از بدنم خارج شد. حتی الان هم نمیدونم چطوری ازش زنده بیرون امدم.  
چشمان دامبلدور در حالی مباهاتش را لو می داد که به راحتی گفت :  مطمئنم تعداد کمی جادوگر می تونن .  
دوباره مدیر توجه مخصوصی را به کوچیکترین جزئیات نبرد هری با اویز معطوف کرد ؛و از هری در مورد اتفاقاتی که غیر ضروری به نظر می امد ، پرسید. و وقتی هری در باره اخرین دفاعش علیه جاودانه ساز صحبت کرد ، با خوشحالی دست زد . 
 بله ، ما اغلب در این خصوص حرف زدیم . ولدمورت نمی تونه عشق رو تحمل کنه  ،پاشنه اشیل ولدمورت ! پایان جاودانگی ولدمورت همین خواهد بود . مطمئنم .  به سوی هری چرخید د رحالی که انتظار داشت تا در چهره اش اثری از پیروزی ببیند اما ، با دیدن دردی در چهره جادوگر جوان ، گیج شد.  
 موضوع چیه هری ؟  
مرد جوان قبل از جواب دادن مدت زیادی را صبر کرد : من مردم .   دامبلدور جوابی به هری نداد ، درواقع منظور هری را درک نکرده بود – مردن ، فیزیکی ، احساسی یا روحی ؟ 
 من دیگه نفس نکشیدم . قبلش هرمیون ، رون رو دنبال پادام پامفری فرستاده بود هاگوارتز ، برا همین هرمیون با من تنها بود. من بعدش مرده بودم ، برا همین چیزی یادم نمیاد . اما اونها بهم گفتن  ، من دیگه نفس نکشیدم و ضربانی هم نداشتم. رون و مادام پامفری هم حدود ده الی 15 دقیقه دیرتر امدند ، بنابراین هرمیون تنها کاری که از دستش بر می امد را انجام داد . 
مرد پیر پرسید : سی پی ار ( احیای قلبی – ریوی ) انجام داد ، درسته ؟ 
 بله ، شما از کجا میدونید؟ او واقعا نمی دونست چه جوری باید این کاررو انجام بده ؛ کلاس های سی پی ار را یا همچین چیزی هایی رو قبلا نرفته بود . او سینه ام مالید و فشار داد ، و خوشبختانه او منو به زندگی برگردوند. حقیقتا باید الان مرده باشم.چشمان هری به فرش زیر پایش دوخته شد ، اما به پشت صندلی هم تکیه داد ، و دستانش را پشت سرش گره زد  برا یک هفته درست مثل یک مرده بدم ، و هنوز هم خیلی خوب نشدم ، خیلی ضعیفم ، واون موضوع به یه ماه قبل برمیگرده . بنا براین من الان هیچ کاری نمی کنم ، فقط منتظرم بهتر بشم. فقط وقتو هدر میدم !  دامبلدور به طور جدی به هری خیره شد و چشمانش را تنگ کرد. 
 چند تا چیز هست که باید بهش توجه کرد هری . اول ، کاری که تو در دوماه کردی ، بیش از کاری بود که من در ظرف ده سال انجام دادم. تو نباید دلسرد بشی. ما پیشرفت خیلی خوبی کردیم. هرچند ، من به خاطر عوارض این نبرد ها بر روی تو عمیقا نگرانم ، چرا که اگر تئوری من درست باشد ، تو باید با جاودانه ساز هایی قاتل و مهلک بجنگی. بهبودی تو مهمترین چیزه هری . تو وقت رو هدر نمی دی ! هر ارتشی بعد از یک نبرد سهمگین هم عقب نشینی میکنه تا هم تلفاتش را جایگزین کند هم دوباره ساماندهی شود . این کاریه که تو الان باید انجام بدی ، و نباید احساس کنی که با این کار وقتتو هدر میدی. هری با تکان دادن سرش فهماند که متوجه شده است . 
لا اقل ، دیگه الان ولدمورت فعالیت هایش را کم کرده است. و هیچ کس هم دلیلشو نمی دونه .  
 اوه ، خوب من خیلی مطمئن نیستم ، اما یه نظری دارم . ولدمورت ، همان جور که میدونی ، با همه لاف پهلوونیش ، ادم ترسوییه . همان طور که خودت تجربه اش رو داری، اوتنها وقتی حمله می کنه که مطمئن باشه که در تعداد ، غافلگیر ساختن ، یا ورزیدگی برتری داشته باشه . شاید متوجه شده باشد که من نباید مرده باشم . اگر مرده بودم ، اونوقت حفاظ های هاگوارتز فرو میریخت .  و طلسم رازداری موجود بر خانه میدان گریموالد ، تا حالا از بین رفته بود . مطمئنم تا حالا حمله و تلاش هایی برای هم هاگوارتز هم خانه تو انجام شده ، اما هر دوتا شکست خوردن. ولدمورت همچنین یه فرد پارانوییده . به عبارت ساده تر هری ، اون میترسه این دام باشه . به هر حال ، انتظار ندارم او بیش از این صبر کنه . نه ، من حتی از این متعجبم که او تا کنون هیچ اقدامی انجام نداده . امیدوارم با تماس های کوتاه با سوروس ، اونوقت او اطلاعات بی نهایت با ارزشی رو به ما بده .  
هری نمی خواست موضوع اسنیپ را پیش بکشد ، و تصمیم داشت تا از هرگونه اشاره ای به ان خائن خودداری کند . می دانست که پروفسور دامبلدور با به اثبات رسیدن خیانت اسنیپ داغان می شود ،  و هری نمی توانست ان را به او بگوید.  اما الان دیگر هیچ چاره ای نداشت . 
او با بی میلی گفت : پروفسور ، ما با پروفسور اسنیپ تماس گرفتیم .  
با قیافه متحیر و گیج دامبلدور به لبو لوچه اویزان هری ، مرد جوان دوباره به بازگویی ان شب ماه اوگست که قبلا گفته بود ، پرداخت. او بیشتر جزئیات صحنه ها را حذف کرد ، اما ان قدرگفت تا دروغ گویی اسنیپ واضح باشد ، گفت که اسنیپ به خاطر تاثیر وریتا سرم  ، وفاداریش را به لرد سیاه اعلام داشته بود ، گفت که او برای چیزی حدود ده سال دامبلدور را فریب داده است . 
هری به سختی میتوانست به چهره ویران مرشدش بنگرد. در ابتدا ، مدیر سوالاتی را پرسید ، تلاش می کرد تا با جمع اوری اطلاعات بیشتر ، این امر مسلم را انکار کند ، اما به محض اینکه داستان اشکار شد ، و وفاداری واقعی اسنیپ به اثبات رسید ، دامبلدور به مانند  بچه ای بود که بهش گفتن دیگه کریسمسی بر پا نخواهد شد. 
غرغر کنان در حالیکه تلاش میکرد تا ناامیدیش را پنهان سازد گفت :  تو خیلی عالی عمل کردی،  باید اعتراف کنم که خیلی احمق بودم .یه احمق تمام عیار!   دوباره سرش را تکان داد : خیلی برام سخته که باور کنم ، هرچند می دونم مجبورم. چه اسیبی من رسوندم ! در تمام این سال ها ، ولدمورت از تمام نقشه های ما خبر داشته .  او با ناامیدی سرش را با دستانش گرفت.
مدیر به عقب تکیه داد و به سقف سفید رنگ خیره شد و توضیح داد : من کاملا به سوروس اعتماد داشتم. حالا می فهمم چقدر برای ولدمورت مهم بوده که جاسوسی رو در میان و وسط ما داشته باشد . سوروس اطلاعات با ارزشی رو برای ما اورده بود که منجر به دستگیری تنی چند از دستیاران مورد اعتماد ولدمورت شده بود. حالا می فهمم ؛ ولدمورت ان ها را قربانی کرده بود .  اصلا فکرشو نمی کردم او به این اندازه قربانی بده .  ظاهرا او به سوروس اجازه داده بود تا قسم جادوگری هم بخورد ، که بدین معنی بود او به طور مستقیم نمی توانست به محفل ققنوس اسیب و ضرری برسونه . هری ، حماقت بیش از اندازه من این بود که ، فکر می کردم ، ولدمورت هنوز ارزش های انسانی را حفظ کرده  ،و در نتیجه او خواستار قربانی شدن تعدادی از بهترین دستیارانش نخواهد شد . برای من وفاداری و صداقت ، ارزش های بزرگ و مهمی اند ؛ برای ولدمورت  ، وفاداری اصلا ارزشی نداره . تکرار می کنم ، من یه احمق بودم !  
هری ناامیدانه با خود فکر کرد : چی می تونم بگم . رنج کشیدن مرشدش باعث شکسته شدن قلب او شده بود . در نهایت ، او ساکت ماند . خیلی زود دامبلدور به پشتی تکیه زد و بر احساساتش مسلط گشت ، و متوجه نگران یروی صورت هری گشت. 
دامبلدور که متوجه اشتیاق هری شده بود ، با لبخندی اظهار داشت: نگران این پیر مرد نباش هری. چرا که من انقدر تو زندگیم اشتباه انجام داده ام ، که حتی بعضیهاشو به خاطر هم نمیارم. این اتفاق یکی از بزرگترین هاشه ، اما ما باید عیب هامونو قبول کنیم و به راهمون هم ادامه بدیم . حداقل ما ازچگونگی اوضاع باخبریم، و ولدمورت هم منابع اطلاعاتیشو پس میزنه. بذار از این موقعیت به نفع خودمون استفاده کنیم.      
هری نا امیدانه نالید: فکر میکنم به اخر خط رسیده ام . ما دوتا از جاودانه سازهایی رو که می شناختیم نابود کردیم ، اما نایجینی ، تنها جاودانه ساز باقی مونده ای است که ما میشناسیم، و من نمی دونم ایا من بدون رویارویی با ولدمورت می تونم بهش دست پیدا کنم یا نه . مار همیشه دور گردنشه و .... صدای هری محو شد. 
دامبلدور با چشمکی گفت : چیزی داره تو رو اذیت می کنه ، پسر عزیزم. حتی از همان لحظه اولی که اینجا نشستی. چرا الان که داریم با هم ماجراهای مجذوب کننده مان را برای هم تعریف می کنیم ، بهم نمیگی .  هری در جواب او ، لبخندی نزد. 
 من نمی تونم دیگه این کارو انجام بدم قربان و دیگه نمی تونم جاودانه سازیو تحمل کنم. وقتی که روی تخت با اویز دور گردنم نشسته بودم هم نمی تونستم این کارو بکنم . اونها روی من اثر میذارن . احساس می کنم ، همان شخص چند ماه قبل نیستم.  هری نمی تونست از فکر دیگری که در ذهنش بود ، حرفی بزند ، اما پروفسور در هرحال ان را متوجه شد . 
تو فکر میکنی ، تبدیل به جادوگری سیاه خواهی شد ، درسته هری؟  جادوگر جوان سرش را به علامت مثبت تکان داد . پروفسور ایستاد ، وبه ارامی شروع به قدم زدن در اتاق کرد، و عمیقا به فکر فرو رفت. و وقتی به صندلیش برگشت ، قبل از شروع به حرف زدن ، چند دقیقه ای به هری خیره شد. 
   من هیچ شکی ندارم ، که ان جاودانه سازها  هم از لحاظ جسمانی و هم روحی اثرات پایدار و ماندگاری را بر روی تو باقی گذاشته اند. یادت باشد که من هم جاودانه سازی را از بین برده ام ، و من هم اثرات ان را چشیده ام. او دست چروکیده اش را بلند کرد: اما من فکر میکنم تو در مورد اثرات جاودانه ساز دچار اشتباه شدی.اکنون هری جایگزین دامبلدور شده بود و در حالی که به سخنان و تئوریهای مرد پیر گوش میداد  ، به قدم زدن در اتاق پرداخت .
جاودانه ساز میخواد بر روح تو غلبه و تسلط داشته باشد. این همه اون چیزیه که اون می خواد ؛ هیچ چیز دیگه ای هم برایش مهم نیست . جاودانه ساز اصلا به روح تو اسیبی نخواهد رساند هری ، یا اینکه تلاش کنه تا ان را از بین ببرد  ،چرا که اگر روح تو از بین بره ، اون وقت اون نمی تونه ان را تحت تصرف خودش دربیاره . نه هری ، من تقریبا مطمئنم که روح تو اسیبی ندیده .تو تبدیل به جادوگری سیاه نخواهی شد .
 اما قربان شما چه طوری مطمئن هستید ؟ منظورم اینه که ، احساس می کنم چیزی در درونم فرق کرده . تمام اوقات ، وزنه سنگینی رو درون خودم احساس می کنم. چیزهای کوچک هم باعث عصبی شدن من میشوند. من دیگه به چیزهایی که باید اهمیت بدم ، هیچ اهمیتی نمی دم. هری سرش را تکان داد و متوجه شد ، نمی تواند کلمات درستی را برای بیان احساسش پیدا کند. 
دامبلدور به وسط حرفش پرید ، بلند شد و به او نزدیک گردید: و من اگه تو این تغییراتو احساس نمی کردی متعجب میشدم. من جنگ های زیادی رو دیدم هری، چه بین جادوگرها ،  چه مال مشنگ ها رو . به دلایلی من شخصا شاهد دو جنگ مشنگ ها بودم ، جنگ های جهانی اول و دوم ، ان هم از نزدیک. مردانی که از ان جنگ ها باز گشتند  ،دیگر همان مردانی که سوار بر قایق ها به سمت اروپای مرکزی راندند ، نبودند . انها باخودشان سیاهی را همراه داشتند ، که برای تمام عمرشان با انها همراه بود . من هم اون سیاهی رو در وجودم دارم هری ،چرا که کارهای وحشتناکی رو در طول زندگیم انجام دادم، همونجور که تو مجبور شدی کارهای وحشتناکی را انجم دهی. نه کار اشتباه ، نه کار شیطانی ، تنها کارهای وحشتناک. متوجه تفاوتشون میشی؟
هری سرش را تکان داد  ،او قبلا کارای وحشتناکی انجام داده بود و مجبور کار های وحشتناک بیشتری هم انجام دهد . 
 در نهایت ، تمام ان مردان ، به نزد خانه و خانواده شون برگشتن و زندگی شادی رو گذروندن ، اما سیاهی همچنان با انها مانده بود . منم یک مرد روکشتم . بیش از یک نفرو .عمل من به حق و لازم بوده . عمل من جرم نبوده ، و در حقیقت به نفع جامعه جادوگری هم بوده ، اما به هر حال اون اعمال برای سال ها ، روح منو تیره و تار کرده بود . اما تبدیل به فردی سیاه نشدم، همونطور که تو نمیشی. هيچ وقت ديگه کسي که پيش از اين بودي نمي شي، همين طورم ديگه تبديل به کسي که قرار بود در صورت متفاوت بودن تقديرت به اون بدل بشي، نمي شي .
اما حرف مرد پیری را که چیز ها در زندگیش دیده ، قبول کن ، تو عادت میکنی. تو می تونی شاد باشی. تو تبدیل به جادوگری سیاه نخواهی شد . 
 خوشحال؟ هری در سکوت فرو رفت ، و متعجب بود که ایا اصلا او معنی این لغت را میداند.و با خود فکر کرد : من برای شاد بودن ساخته نشدم ؛  اما صدایش همچنان خاموش ماند. 
او سرانجام شهامتش را جمع کرد و ترس نهانیش را بروز داد . من متوجه منظور شما میشم، قربان ،  اما ان مردان تیکه ای از روح لرد ولدمورت رو در بدنشون نداشتند.    
 دامبلدور این سخنان را شنید و غمگینانه به پسر خیره شد . 
 شاید تو درست بگی هری ، هرچند هنوز هیچ کس از تاثیراتی که ولدمورت 16 سال پیش با تلاشش برای کشتن تو به خرج داد ، خبر نداره . چیزی از وجود تام به تو منتقل شد ، ما اغلب در این باره با هم حرف زدیم . اما ترس تو بیجاست. تو با این حضور ولدمورت ، یا هر چیز دیگه ای که هست ، برای سال ها زندگی کردی ، و تو در این زندگی کوتاهت بیش از بیشتر مردانی که در زندگیم دیده ام ، کار انجام داده ای. من از یه چیزی مطمئنم :حضور ولدمورت تو بدن تو ، یه جاودانه ساز با هر چیز دیگری شبیه به اون نیست . شاید یه تصویری از یه روح باشه ، یا یک نشان ، اما اون یه جاودانه ساز نیست.  
 اما این جاودانه ساز ها چه تاثیری رو در بدن من ایجاد خواهند کرد ؟ یه چیزی خیلی متفاوته ، نه فقط یه حضور سیاهی تو روحم . حتی از لحاظ فیزیکی هم احساس می کنم ، تغیر کردم ، از لحاظ جادویی هم فرق کردم .  
 چه جوری ؟ 
 خوب ، در وهله اول ، من می تونم بدون هیچ تلاشی ، جادو پیشرفته رو به راحتی اجرا کنم. به نظر می رسه ، این توانایی درست بعد از از بین بردن فنجان افزایش پیدا کرده .اما به جز اون هری سرش را خاراند و دنبال یه لغت مناسب بود  احساس می کنم یه وجود خارجی در بدنم حضور داره.دیگه نمی دونم چه جوری بیانش کنم. پروفسور دستی به درون ریش پرفسوریش کشید. 
شاید حضور سایه ولدمورت ، یا انعکاسی از ان در بدن تو ،  به این احساس تو هم کمک می کند هری ، و من نمی تونم این امر را نادیده بگیرم که نفوذ دو جاودانه ساز باعث تقویت این احساس شده است ، و به طور غیر عمدی باعث افزایش توانایی جادویی تو هم گشته است. جادو یه علم منطقی نیست ، و چیزهای زیادی از ان هنوز ناشناخته باقی مونده . تا انجایی که به من مربوط میشه ، تو روز تولدت به دیدن قبر پدرو مادرت رفتی، و مطمئنم که حمایت نهفته در قبر پدر ومادرت باعث افزایش پیشرفت بلوغ جادویی تو شده است.  تو همیشه جادوگر با استعدادی بودی هری ، خیلی بیشتر از اونچه که قبلا فکرشو می کردی. من کاملا مطمئنم که روح تو ، مال خودته . فکر ، ذهن ، بدن و احساساتت همانطوری که احتمالش میرفت ، به خاطر این نبرد اخیرت اسیب دیدن ،اما این زخم ها در طول زمان بهبود پیدا میکنند.
هری با بی صبری جواب داد : اما پروفسور ، من چقدروقت دارم ؟ ولدمورت به زودی حمله خواهد  ، دلایلی هست که من ازش مطمئنم. من دیگه نمی خوام صبر کنم ، اما د رعین حال هم نمی خوام دست به کاری بزنم . من حتی نمی دونم واقعا چی می خوام .  
دامبلدور با سیمایی جدی گفت:صبور باش هری . ما اغلب در این خصوص حرف زده ایم . تو راهمون خیلی خوب جلو رفتی ، اما باید در هرحال تاوانشم باید پس بدی دیگه . تو باید سلامتیتو بدست بیاری ، هم روحی ، هم فیزیکی .  
ووقتی ساعتش را چک کرد ،متوجه شد زمان زیادی سپری شده است. 
 ساعت نزدیک یک صبح شده ؛ و تو باید برگردی هاگوارتز ، و منم باید استراحت کنم . واقعا نمی تونم به قدرکفایت به خاطر تمام کار هایی که انجام دادی ازت تشکر کنم . تو به طرز خارق العاده ای جادوگر با استعدادی هستی، هری ،حتی از یک لشگرهم شجاع تری. اما بدین معنی نیست که تو شخصی غیر انسانی هستی؛ سستی و ضعف انسانها درتو هم وجود دارد .   






فصل بیستم:
دخترها...دردسرهای بزرگ

قبل از اینکه فاوکس هری را به هاگوارتز برگرداند هری از پروفسور دامبلدور پرسید که میتواند به رون و هرمیون خبر زنده بودن او را بدهد یا نه؟ ولی دامبلدور ناگهان از هری خواست که این کار را انجام ندهد تا این حبر کاملا مخفی بماند. وقتی هری بعد از یک چرت کوتاه از خواب پا شد تصمیم گرفت که به دوستانش چه بگوید. هرچند که آنها خوششان نیاید هر چند میدانست که ممکن است آنها هری را متهم به اجتناب از آنها بکند هرچند که او خیلی دوست داشت تا این خبر را همه جا داد بزند.
با وجود این تاخیر عذاب دهنده هری حال بهتری نسبت به چند ماه گذشته داشت. دانستن زنده بودن دامبلدور بار سنگینی از روی دوش او برداشته بود. به طریقی دامبلدور همیشه میدانست که چه کار کند. حالا هری یک کمک داشت. تمام گریفیندوری ها متوجه قیافه شاد هری سر صبحانه شده بودند. به خصوص که رفتار سرد گذشته را نداشت. 
حرف زدن با دوستانش چیزی که هری نیاز داشت. جینی به هری که داشت در طول میز به سمت رون و هرمیون میرفت نگاهی کرد. هری نگاهش را برگرداند و به جای اینکه بی تفاوت باشد یا سر تکان دهد لبخند بزرگی بر لب آورد. به هر حال این نمایش قدیمی محبت دوباره اجرا شده بود مو قرمز چند دقیقه تاخیر کرد و لبخند مشتاقانه ای بر لب آورد. هری به تمام افراد حاضر بر سر میز لبخند زد که باعث بلند شدن صدای پچ پچ گریفیندوری ها شد.
به محض این که هری میان رون و هرمیون نشست دحتر ارشد زمزمه کرد: مثل اینکه از نظر تو دیشب شب خیلی خوبی بوده هری نمیتوانست دوباره لبخند نزند و به آرامی گفت :  بعد از صبحانه راجع بهش حرف میزنیم. هنوز خیلی زوده
آن صبحانه بهتری صبحانه ای بود که هری تا آن زمان خورده بود و هری تقریبا همانقدر خورد که دوست موقرمزش میخورد.
رون پرسید : هری دیشب چی شده؟ تو طوری غذا میخوری که انگار یک ماهه که غذا نخوردی
هری دوباره لبخندی زد.
سه دوست از یک روز گرمتر از معمول ماه اکتبر در حیاط مدرسه لذت میبردند.
هرمیون روی یک نیمکت سنگی نشست و پرسید: چی شده؟ چرا تو امروز این همه خوشحالی؟ و ردایش دور خودش پیچید هوا به گرمی هوایی نبود که آنها فکر میکردند.
هری شروع کرد : خوب مسئله اصلی اینجاست که نمیتونم به شما بگم چرا. هر چند که خیلی دلم میخواست به شما بگم. ولی این رو میتونم به شما بگم دیروز من یک نفر با من تماس گرفت و یک جلسه کوچولو ترتیب داد و از من قول گرفت که به هیچ کس چیزی نمیگم من خیلی تلاش کردم که اجازه بگیرم که به شما دو تا بگم ولی نذاشت و گفت تا زمانی که قول ندم با من حرف نمیزنه و من هم مجبور شدم قول بدم واقعا متاسفم چون خیلی دوست داشتم به شما بگم. و خواهش میکنم فکر نکنید که من چیزی رو از شما مخفی میکنم. هری آرزو میکرد که حداقل این داستان رو قبول یکنند به هر حال کم و زیاد میشد حقیقتی در آن پیدا کرد.
آنها با احتیاط به هری نگاه میکردند و تمام تلاش های او برای مخفی کردن اطلاعات از آنها در گذشته را در نظر گرفتند ولی به دلایلی این بار هری راست میگفت.
رون بحث را ادامه داد: خوب اگه قول دادی که هیچ ولی چی بهت گفته که این همه خوشحالی؟
هری جواب داد: خوب. چیز چندان جالبی نگفت ولی اون خیلی چیزها راجع به جودانه ساز ها میدونه حداقل آن قدر که هر کسی میتونه بفهمه و ... و... اون دامبلدور رو میشناسه. هری احساس میکرد که این جمله آخر حقیقت داره چون دامبلدور هر کس را نشناسد خودش را خوب میشناسد. به هر حال مجبور نبود که تمام حقیقت را به آن دو بگوید. دوستانش میدانستند که کمکی از دستشان بر نمیاید ولی با توجه به این که زندگی دیگر در چشمان هری دیده نمیشد آنها هر چیزی را که دیشب برای هری اتفاق افتاده بود را با تمام وجود تائید میکردند.
 و اطلاعات زیادی راجع به فعالیت های ولدمورت برای درست کردن جاودانه ساز داره. بعد از این که متقاعد شدم که اون طرف ماست بهش کمی از کارهامون رو گفتم. واقعا خوشحال شده بود و گفت که ما خدمت بزرگی به جامعه جادوگری کرده ایم
هرمیون پرسید: اون چیزی راجع به جاودانه ساز بعدی داره یا نه؟ باد به آرامی میوزید و موهای هرمیون را به بازی گرفته بود. رون ادامه داد: ولی چه طور مطمئن شدی که اون طرف ماست؟ حالا باد موهای هری و رون را هم به بازی گرفته بود.
هری جواب داد: من امتحانش کردم نمیتونم بگم چه طوری ولی در این مورد بهم  اطمینان کنید و ثانیا اون هیچ اطلاعاتی راجع به جاودانه ساز بعدی نداره هری امیدوار بود که دوستانش او را تحت فشار نگذارند. و میتوانست حرف های گیج کننده دوستانش را درک کند میدانست که آنها سعی میکنند بفهمند چه اتفاقی باعث شده رفتار هری به طور محسوسی تغییر کند؟
 خوب شما میخواید بدونید که من چرا این همه خوشحالم؟ درسته؟ خوب من به ترس هایم راجع به این که روح ولدمورت درون من است اقرار کردم و به خصوص از بین بردن این دو جاودانه ساز آخری خیلی به من ضربه زده بود و ... و من میترسیدم که هر جاودانه ساز منو شبیه ولدمورت بکنه. خوب من میترسیدم که با نابود کردن هر جاودانه ساز سیاه و سیاه تر بشم چون احساس میکردم چیز سیاهای درون من است. اما اون به من گفت که چرا یه همچین احساسی دارم و فکر میکنم خبر خیلی خوبی بود. هری ایستاد و نفس عمیقی کشید. دوستانش میتوانستند هیجاناتی که به طور واضحی از بدن هری ساطع میشد را درک کنند. 
هرمیون از روی نیمکت سنگی پرید و گفت : پس به همین خاطره که تو اخیرا خیلی خیلی سرد بودی؟ هرمیون داشت جیغ میزد  ما به طور وحشتناکی نگرانت شده بودیم. میتونستی به ما بگی. تو هیچ وقت یه ولدمورت دیگه نمیشی. تو و اون دقیقا نقطه مقابل همید مثل آب و آتیش. هرمیون ردایش را بیشتر دور خودش پیچید. باد در حیاط زوزه میکشید.
 نمیتونستم کاریش بکنم. بعد از جاودانه ساز اول احساس متفاوتی داشتم مثل اینکه چیزی درون من تغییر کرده بود. دومی منو به شدت تکون داد و من احساس عجیب غریبی داشتم. من هنوز ضعیفم ولی حالا باور دارم که یک پای ماجرا منم. اون به من گفت که من باید صبر کنم من باید بهتر بشم چه از نظر روحی و چه از نظر جسمی. و دقیقا به همین خاطر که من میخوام دو هفته بعدی رو استراحت کنم بعد از اون ادامه میدیم. و امیدوارم که ولدمورت همچنان آروم باقی بمونه.
در طول تمام سالهای تحصیلی هری در هاگوارتز دفاع در برابر جادوی سیاه به دلیل مهرات هری در این زمینه همیشه درس محبوب هری بود ولی کلاس امسال ناامیدش کرده بود. مک گوناگال نتوانسته بود پروفسور تمام وقتی برای این درس استخدام کند که باعث شده بود این درس رو یک سری آرور به صورت گروهی تدریس کنند. یک آرور یک یا دو هفته تدریس میکرد و بعد با یکی دیگر تعویض میشد. آنها سعی میکردند یک برنامه آموزشی معین را دنبال کنند ولی ناگزیر سطح تعلیمات به طور محسوسی فرق میکرد. و کلاس به طور ادامه داری ناقص میماند. هری هیچوقت حواسش به کلاس نبود.
کلاسهای دفاع در برابر جادوی سیاه اینطور بود. روز بعد از ملاقات او با دامبلدور آرور فیلیپ کلارک معلمشان شده بود. جادوگر کوتاه قد لاغر و بی احساس. زمان و تواناییهای شایان توجه آرور کلارک توانایی او برای تدریس را اثبات کرد هر چند که به سطح استاندارد نرسید و فکر دانش آموزان زیادی مثل هری به درس نبود. تصویر معلم و دوستش گویا که از مرگ بازگشته اند ذهنش را پر کرد.
کلارک ناامیدانه از هری درخواست کرد : آقای پاتر امکان داره شما برای کلاس نشان بدید؟
ذهن هری به واقعیت برگشت و نگاهی به رون انداخت. 
رون به آرامی در گوشش گفت: ورد بی کلام هری سری تکان داد و با بی میلی به جلوی کلاس رفت. دو تا بی حواس دیگر یک هافلپاف و یک ریونکلاو نیز جلو آمدند هری نمیتوانست به نگرانیی که در صورت آنها بود توجه نکند.
اگه هری میتوانست خودش را ببیند میتوانست بفهمد چرا آن دو نفر نگران هستند. موی سیاهش درازتر شده بود سرکش تر از همیشه. هنوز به دلیل ضربه وارده از گردن آویز به طور زننده ای لاغر بود چشمان گود افتاده اش با ریش رو چانه اش ترکیب ترسناکی به وجود آورده بود علاوه بر آن دو جادوگر بدشانس میدانستند که توانایی هری را دست کم گرفته اند. آنها احساس میکردند توپ دم گوشت هستند. 
 خیلی خوب خانم سانتورو و آقای ویور شما یک ورد بی کلام روی آقای پاتر اجرا خواهید کرد فقط اکسپلیارموس  و شما آقای پاتر یک سپر کامل درست خواهید کرد. همه این ها بدون گفتن یک کلمه. آماده اید؟  هر سه دانش آموز سری به نشانه موافقت تکان دادند  با شمارش من. یک ... دو ... سه.
هری در حالی که به پروتگو فکر میکرد چوبش را به صورت شلاقی تکان داد. دو دانش آموز دیگر چهره هایشان از تمرکز زیاد در هم کشیده شده بود و چوبشان را شق و رق جلویشان گرفته بودند  و آنها را در حالی که به اکسپلیارموس فکر میکردند چو بهایشان را با تمام قدرتشان تکان میدادند. چوب آقای ویور جرقه هایی تولید کرد ولی نتوانست یک طلسم اجرا کند. خانم سانتورو توانست یک طلسم ضعیف اجرا کند که بدون هیچ خطری به سپر هری خورد و برگشت. 
آرور کلارک گفت : بله خوب این یکم تمرین میخواد. سعی میکرد به هیچ گروهی توهین نکند  حالا جاها رو عوض میکنیم خوب آقای پاتر شما ورد اکسپلیارموس را بدون کلام اجرا خواهید کرد و شما دو تا سپر درست خواهید کرد. با شماره سه.
هری عمدا چند ثانیه صبر کرد تا به همکلاسیهایش اجازه دهد تا بتوانند سپرشان را درست کنند. با یک حرکت چوب هری نور قرمز اکسپلیارموس به سمت دو همکلاسیش رفت. خودش را هم به اندازه بقیه کلاس متعجب کرد. یک نور قرمز پررنگ از چوبدستی هری بیرون جهید و در یک لحظه به طلسم های محافظتی همکلاسیهایش رسید. قدرت طلسم خلع سلاح بر طلسم های محافظتی فائق آمد وآن دو ناله ای از سر بدشانسی سر دادند آن دو ده فوت در طول کلاس پرواز کرد و با صدای بلندی روی زمین افتادند. هر چند که صحنه در حالت معمولی بسیار خنده دار بود ولی یک نفر حتی لبخند هم بر لب نیاورد. همه کلاس اول پرواز جادوگر و ساحره را تماشا کردند و سپس همه با هم به راست جایی که هری ایستاده بودند چرخیدند چشمهای همه از تعجب گشاد شده بود. سرانجام او به سمت آن دو دوید.
- حالتون خوبه؟ من نمیدونستم که این همه قوی میشه. من فقط از اکسپلیارموس استفاده کردم. و به چوب دستی های آنها را که در دستش بود به آنها نشان داد. ارور کلارک رفت تا سهمش در کمک را ادا کرده باشد بعد از این که موقعیت را بررسی کرد فهمید که آن دو از خطر بزرگی جان سالم به دربرده اند.
آرور به خودش هشدار داد:  دیگه هیچ وقت به پاتر نگو بیاد جلو .
هری آرام سر جای خودش برگشت. در حالی که همکلاسیهایش به او خیره شده بودند. به طور غریزی دنبال هرمیون میگشت که خیره خیره به دوستش نگاه میکرد. که نگاه نگرانش نگرانش جای خود را به لبخند قوت قلب بخشی داد. هری احساس  بهتری داشت.
با وجود شاهکار هری در کلاس دفاع اصل مسئله که دوستانش هری جدید را به هری قدیمی ترجیح میدادند هنوز سرجایش بود. او عموما حال خوبی داشت. کم وزیاد به کلاس اهمیت میداد و اکثرا کتابهایش را میخواند در 29 اکتبر رون جشن هالووین را به هری یادآوری میکرد.
- هری تو هالووین میرقصی؟ بنابر دلایلی عصبانی بود و هری از نزدیک معاینه اش کرد.
هری جواب داد : هنوز راجع بهش فکر نکرده ام. نه فکر نمیکنم. هنوز از هیچ کسی دعوت نکرده ام و حالا هم دیروقته. فکر میکنم که نتونم امسال بیام. 
 راست میگی. فکر میکنم هنوز چندتا دختر باشند که دعوت نشدن. رون با بی آرامی به دستانش نگاه میکرد کاملا تحت فشار بود هری منظور هر کسی را میفهمید وقتی میدیدش.
 خوب حتما یه نفر تو رو فرستاده نه؟ کیه؟
رون آهی کشید و ادامه داد : خوب راستشو بخوای جینی هیچ کس از اون برای جشن دعوت نکرده چون همه از تو میترسن که نکنه ناراحت بشی مخصوصا بعد از شاهکارت تو کلاس دفاع.
هری پرسید: اون تو رو تحریک کرد یا هرمیون؟  کم کم داشت تمام ماجرا را میفهمید.
 هر جفتشون. اون دو تا خیلی با هم حرف میزنند و منو تحت فشار قرار دادند. من نمیخواستم این کار رو بکنم گفتم که خودشون باهات حرف بزنن ولی گفتند که بهتره من باهات حرف بزنم. پسرها آزمودن هم را کنار گذاشتند.
هری به دوستش که در اتاق عمومی گریفیندور بود خیره شد و انتخابهایش را بررسی میکرد. در واقع او هیچ میلی برای رقص نداشت نه با جینی و نه با هیچ دختر دیگری در هاگوارتز. و از طرف دیگر او برای جینی ناراحت بود که هیچ ترسویی از او برای رقص دعوت نکرد.برای اون که میدونست رفتن به مجلس رقص برای جینی چقدر مهم است. و با فکر کردن به موقعیتش این میتوانست نشانه ای از دوباره خوب شدن اوضاع بینشان باشد. و هری یقینا نمیخواست این وضعیت را به هم بزند.
زیر لبی غرغری کرد: امان از دست دخترها. ولی نفهمید که رون می شنود.
 منظورت چیه؟
 منظورم اینه که نمیتونم این کارو بکنم. حالا وقتش نیست. من نمیتونم حواسم رو از چیزی که مجبورم انجام بدم معطوف اون بکنم رون . بذار بهت بگم که دخترا دردسر بزرگی هستند. هری زیرکانه حرف میزد و انگشتش را به سمت بهترین دوستش گرفت و ادامه داد : برای جینی متاسفم ولی اگه من باهاش برم ممکنه بخواد دوباره باهم باشم و من آماده این یکی نیستم. هری این حرف را با تحکم بیشتری از آنچه در دلش بود گقت.
 هری کی گفته نمیتونی کمی کیف کنی؟  تو مجبور نیستی تمام روز نقش یک قهرمان عذاب دیده رو بازی کنی. اگه نمیخوای با جینی بری خوب با یکی دیگه برو. رون کمی آرام گرفت و احساس میکرد که وظیفه اش رو انجام داده و نباید برای جواب هری بازخواست شود.
 من مطمئن نیستم با وضعی که من دارم که اصلا دختری بخواد با من بیاد. و همه آنها با یه نفر دیگه قرار دارند. هری داشت وضعیت را بررسی میکرد. هری به رون در طرف دیگر اتاق نگاه کرد و به یکباره سوالی به ذهنش رسید  تو با کی میری؟ 
رون با ناراحتی جابجا شد کشمکش درونیش در عضلاتش مشهود بود  خوب من از هرمیون خواستم با من بیاد. خوب به خاطر قضیه سال چهارم و درگیری با کروم. هیچکس دعوتش نکرده بود و دعوت منو قبول کرد. رون سعی کرد تا عشق بینشان را در صدایش نشان ندهد.
هری با لبخندی اجباری جواب داد: خوبه خیلی خوبه. و ذهنش وضعیت او را تائید میکرد. سعی کرد تا موج حال به هم خوردگی در شکمش را پس بزند.  مطمئنم که شب خوبی خواهید داشت. نگران من نباش. من یه کاری میکنم و یک کاری برای من بکن : به بقیه بگو که میتونن جینی رو دعوت کنن و من اصلا ناراحت نمیشم. شاید نویل دعوتش بکنه. معده اش دوباره  سر و صدا کرد.
. Harry’s destruction of the carefully laid plot of the two primary females in his life greatly reduced his popularity with the pair. به خصوص جینی خشمگین که از دور هم به سمت او تیرهای نگاه های اتشینی می فرستاد  ،اما اگردر موقعیت هایی در نزدیکی هم بودند ، او را به کل ندید می گرفت . در عوض هرمیون از اینکه افکارش را به زبان بیاورد هیچ ناراحت نبود. 
 من تو رو درک نمی کنم هری ،چه ضرری میرسونه اگه تو با جینی بری به مجلس رقص؟ هیچ چیزی وجود نداره که بگه شما دوتا باید از هم متنفر باشید.  او هری را در سرسرا گیر انداخته و او را به قسمت خلوتی از سرسرا برده بود . دو دوست هردو ناراحت بودند  ،و به هم خیره مانده بودند . 
هری با هیجان و غضب الود در حالی تلاش میکرد تا خونسردیش را حفظ کند گفت :  ببین من از جینی متنفر نیستم ، و تو اینو خوب میدونی. فقط فکر میکنم ، این فکر خوبی نباشه ، که ما باهم بریم . تو هم به خوبی من میدونی ، که جینی از من چیزی بیش از یه همراه رقص می خواد .  
 اگه اینو براش روشن کنی ، مطمئنم درک میکنه .  سرپرست دختران ، چند اینچی کوتاه تر از هری بود ، اما وقتی هیجان زده و عصبی میشد  ،به نظر می رسید یه جورایی بلند تر شده است . 
 هرمیون ، خودت خوب میدونی که این جوری نیست.   سکوت هرمیون ، این حرف را تصدیق کرد. او با خشم لب هایش را به هم می فشرد ، و چشم هایش را تنگ کرد. 
به نکته بعد اشاره کرد : این خیلی بی انصافیه که جینی نتونه به مجلس رقص بیاد ، اونم فقط به این دلیل که بقیه پسرا می ترسن ، تو اونها طوری طلسم کنی که به کما برند . حداقل کاری که می تونی بکنی اینه که او ببری تا اونجا ، بعدش اون خودش میره دیگه . شاید یه مجلس رقص برای تو هیچ معنی نداشته باشه ، اما برای یه دختری مثل جینی ، هزاران معنی داره و براش مهمه.  
هری در جواب با حرارتی که نشان دهنده از دست دادن خونسردیش بود گفت :  تقصیر من نیست که این مدرسه پر از ادم های ترسو و بزدله .  من به رون گفتم همه جا پخش کنه ، که این موضوع اصل موردی نداره . این همه اون کاری که من می کنم . !  او به سرعت بالا و پایین راهرو را نگاه کرد که مبادا کسی باشد که حرف های انها گوش میدهد. 
هرمیون سرانجام به موضوع اصلیش پرداخت : اما هری ، چه بدی داره اگه تو دوباره با جینی باشی . من فک رمی کنم این برای هردوی شما خوبه . تو به کسی نیاز داری که باعث ارامش تو بشه ، کسی که تو باهاش در مورد خیلی چیزها حرف بزنی .  لحن صداش از عصبانیت به  لابه و درخواست تغییر کرده بود. 
حقیقتا هم هری اغلب به یاد اوری خاطرات همان چند ماه کوتاهی که جینی به عنوان دوست دختر رسمیش بود فکر میکرد ، و مشخصا او از ان منفعتی هم احساس میکرد. اما چیزی در درون هری به او اخطار میداد که  تسلیم این اصرار ها نشود. 
در حالی که داشت بیشتر عصیانی می شد گفت : ما قبلا هم در این خصوص بحث کردیم هرمیون . اصلا منطقی نیست که بخوام قبل از تمام شدن همه این جریانات با کسی باشم . من باید تمرکز داشته باشم. نمی تونم در باره نیاز های یه دوست دختر دائمی ، دائم نگران باشم . 
این عصبانیت به هرمیون هم سرایت کرد :   هری ، کوتاه بیا ، خودتم میدونی دوست دختر داشتن نمی تونه به هیچ وجه جلوی تو رو برای  جنگیدن با ولدمورت بگیره. چه اتفاق بدی ممکنه رخ بده ؟  هری سرانجام به حد نهایی خود رسید. 
 تو میخوای بدترین اتفاقی رو که ممنکه رخ بده را بگم ؟ باشه ، بهت میم .  هری جواب داد و چند اینچی به جلو حرکت کرد و چشمانش به شدت گشوده شده بودند.:  من ممکنه به دست لرد ولدمورت کشته بشم ، این بدترین اتفاقیه که ممکنه رخ بده . بعد میدونی چی میشه ، ولدمورت هم جا رو میگیره ، و دنیای جادوگری مستقیم میره جهنم ! و میدونی دیگه چی ، او ممکنه جینی ، رون و تو رو بکشه .و احتمالا همه دوستامو. بنابراین تو چه فکری میکنی ، ایا من باید همه این ها رو فقط به خاطر یه رقص اونم با دوست دختر سابقم ، که میخواد دیگه سابق نباشه ، به خطر بندازم . اگه تو بتونی یکی رو برای من پیدا کنی که به جای من مراقب ولدمورت باشه ، اون وقت منم با خوشحالی تمام ، جینی و تمام دخترهای هاگوارتز رو برای صد سال اینده به مجلس رقص می برم!  
همانطوری که ناخوداگاه حرف میزد و انگشت اشاره اش را تکان میداد ، به هرمیون اونقدرنزدیک شد که او می توانست ، قرمزی را در گونه ها و سیاهرگش را روی شقیقه اش ببیند. او میدانست کی باید تسلیم شود. 
 خیله خوب هری ، بیا دیگه ادامه ندیم . من به اندازه کافی با رون بحث کردم.  
خوبه !  هری در جواب این را فریاد زده بود چرا که لحن مصالحه امیز هرمیون را نشناخته بود . به محض شناختنش ، صدایش را پایین اورده اضافه کرد : منظورم اینه که ، درسته ، دیگه بحث نکنیم. و در حقیقت تو و رون هم دیگه خیلی با هم بحث نمی کنید .  او قدمی به عقب برداشت ، نفس عمیقی کشید و سعی کرد تا ارامشش را به دست بیاورد. 
هرمیون لب پایینش را گزید ، و به سمتی چرخید ، و هری می دانست که چیزی باعث نگرانی و اذیت او شده است. از انجا که اخرین کلمات شامل رون میشد ، هری حدس زد که کله قرمز باید منبع نگرانیهای هرمیون باشه . حیران بود که ایا باید در این خصوص سوالی بپرسد یا نه . بخشی از وجودش نمی خواست به عمق رابطه انها پی ببرد ، اما کنجکاوی و فضولی نیروی خیلی قوی است . 
سرانجام او در حالی که تلاش میکرد تا می تواند ارام باشد تسلیم شده و پرسید : چی داره اذیتت می کنه ؟ 
تقریبا داشت میگفت هیچی که جلوی خودش را گرفت . در عوض شروع به رفتن به سمت پایین راهرو کرد، واز جلوی چشمان هری دور شد، و پرسید : میدونی که قرار شده اون منو به مجلس رقص ببره ، درسته ؟  
 اره او بهم گفت . و امیدوارم بهتون خوش بگذره .  و چون هرمیون نتونست ظرف مدت زمان معمولی جواب بده ، هری اضافه کرد : ایا چیز بدی در اینکه رون تو رو با خودش ببره وجود داره ؟ تو در این مورد خوشحال نیستی؟   او با جدیت به بررسی نیم رخ او پرداخت ؛ ما هرمیون رویش را به سمت او نکرد. 
 من نمی دونم خوشحالم یا ناراحت ،هری و همین مسئله است . این فقط .... اوه ، من نمی دونم  که ایا باید در این خصوص با تو حرف بزنم یا نه  او اخم کرد و صورتش پوشیده از خط های نگرانی شد.
هری جوانمردانه گفت :  ببین اگه نیم خوای حرف بزنی ، مشکلی نیست . اگه فکر میکنی نباید به من بگی ، نگو   هرچند که از فضولی اینکه از موضوع سر در بیارد داشت می میرد. 
 خب ، اگه من نتونم به تو بگم ، پس به هیچ کس دیگه هم نمیتونم بگم ، و من نیاز دارم در این مورد حرف بزنم.  هرمیون تصمیمش را گرفته بود ، او به همان اندازه که هری مشتاق شنیدن بود ، مشتاق صحبت کردن در این خصوص هم بود . سرش را به پایین خم کرد وادامه داد : فکر می دونم ، میدونی که رون مدتی هست که یه جورایی به من علاقه منده .  هری سرش را تکان داد .  خب اون می خواد ما باهم باشیم. ، می دونی ، به صورت رسمی ، مثل تو وجینی تو سال گذشته . و من مطمئن نیستم اینو بخوام . منظورم اینه که ، من رونو خیلی دوست دارم ، اما .... خب ، همونجوری که تو گفتی ، همه چیز الان بغرنجه ، و من نمی تونم مطمئن باشم این عقیده خوبی باشه.  او با دستپاچگی حرکت میکرد ، و از اینکه رو به روی بهترین دوستش قرار بگیرد ، خود داری میکرد. 
هری کم و زیاد انتظار این را داشت ، حتی بدون دانستن جزئیات ، اما شنیدن اینها از دهان بهترین دوستش ، او را تکان داد . او نمی بایست هیچ دلیل داشته باشد که نخواهد رون وهرمیون باهم باشند، اما در عوض او احساس کرد به طور خودخواهانه ای این را نمی خواهد. از ترس انکه چیز اشتباهی بگوید ، همچنان ساکت باقی ماند. 
 من نگران اینم که این موضوع چه طوری می تونه بر هرسه ما اثر بذاره . ما یه کار خیلی مهم داریم که باید انجامش بدیم ، و من الان به طرظ احمقانه ای برای چیزهای  بی معنی مثل دوست پسر داشتن و یه مجلس رقص نگرانم. فکر می کنم با همه اینها تورو درک میکنم هری. شاید من هم فقط می بایست صبر کنم تا همه چیز به اتمام برسد ، همون طوری که تو گفتی.  سرانجام هرمیون نگاهش را برداشت و به سمت او چرخید ، مشتاقانه به او نگاه می کرد و منتظر جوابی بود . 
هری در حالی که بازوانش را تکان می داد گفت : هرمیون من نمی تونم تو همچین چیزی بهت کمک کنم. هرچی که من قبلا گفتم ، فقط به من برمیگرده ؛ این چیزیه که من بهش نیاز دارم. شاید تو و رون متفاوت باشید . من نمی دونم . به هیچ طریقی من نمی تونم به تو بگم با هم نباشید ، اگه این چیزیه که تومیخوای. این تصمیم من نیست. من در هر صورت از تو حمایت می کنم .  هری با بزرگی طبعش این توضیح را داد  ، هرچند در عمق وجودش ارزومند این بود که هرمیون ، پیشنهاد رون را رد کند. او ترجیح می داد روابطشان برای مدت بیشتری همانطور که هست باقی بماند . 
هرمیون لبخندی زد و ارامشی در چهره اش نمایان شد . : ممنونم هری. این خیلی برای من مهمه. از قرار معلوم  ،او چیزی بیشتر از انچه که هری دلش میخواست ، از گفته هایش برداشت کرده بود. سرپرست دختران قبل از اینکه چیزی اضافه کند ، برای دقیقه ای درحالیکه به فکر فرو رفته بود به هری خیره ماند :  تو میدونی ، من هیچ وقت به طور واقعی دوست پسر نداشتم. من کرومو به عنوان یه دوست پسر قبول ندارم ،هرچند رون فکر میکنه ما تقریبا ازدواج کردیم.  من یه دخترم هری ، من هفده سالمه ! من هم یه زمان هایی دلم میخود یه دوست پسر داشته باشم . به دلایلی ، فکر میکردم راحت تر از این ها باشه . خیلی واضح تر. شاید من بیش از اندازه فکر میکنم، این چیزیه که بقیه دخترا میگن، اما فکرکردن  چیزیه که من به بهترین شیوه انجامش میدم.  
 تو از من راهنمایی میخوای هرمیون ؟ چون اگه این جوره ، نخواه ! من اخرین کسی ام که باید ازش بخوای. چو یه فاجعه بود ، و من هنوزم نمی دونم چرا .ممکنه جینی کمی بیشتر طول کشیده باشه ، اما خیلی عالی هم از کار در نیومد.  من هم به اندازه انها بی دقت هستم. I’m about as clueless as they come هرمیون لبخندی زد . 
 میدونی ، تو درمورد بعضی چیزها هم بی دقتی هم کور. اگه میشنیدی دخترا دربازه تو تو دستشویی ها و خوابگاه ها چه چیزها که نمی گن ، خب اون وقت اطمینان به نفست بیشتر میشد.  
هری شوخی کنان گفت : من نمیخوام بدونم . حتی فکر کردن درموردش هم منو میترسونه. بعلاوه ، من بعد از جاودانه ساز اخری خیلی زشت شدم – لاغر شدم درست به اندازه ریلهای راه اهن ، چشمام گود افتاده و خیلی چیزهای دیگه . تو خودت این چیزها رو به من گفتی. 
هرمیون که میدانست این موضوع چقدر هری را اذیت خواهد نمود گفت : باور کن هری ، رومیلدا وین اصلا فکر نمیکنه چشمان تو دارای مشکلی شدن . در حقیقت اگه تو بخوای از دسترش دور بمونی و همچین دچار یه معجون عشق دیگه نشی ، باید بیشتر ریش هاتو بزنی. من به تو درباره اثرات اون ریش دوروزه هشدار دادم   

هری بر تصمیمش مبتنی بر شرکت نکردن در مجلس رقص ، محکم و استوار باقی ماند ، به خصوص وقتی فهمید می تواند از این زمان برای هدف و کار دیگری استفاده کند – بازهم به دیدن پروفسور دامبلدور برود. این فکر باعث میشد تا او فرصت رقصیدن با تعداد زیادی دختر زیبا و خوش لباس را از دست بدهد . هرچند هرچقدر از جینی که هنوز دیوانه وار عصبی بود ، دورتر میماند ، برای او هری بهتر بود.
هری این بار تصمیم گرفته بود ، بی خبر هاگوارتز را ترک کند  ،چرا که میدانست  تمام مدرسه  ، گرفتار مراسم رقص خواهند بود . تقریبا ساعت سه بعد از ظهر ، دخترا شروع به رفتن به خوابگاه هایشان کردند تا تدارکات فریبکارانه شان را اغاز کنند . هری لول کاغذی پوستی در جلویش قرار داشت ، مثلا میخواست تا مقاله ای در خصوص افسون ها بنویسد. همانطور که پیش بینی می کرد ، اتاق نشیمن دیر گریفندور پر از سرو صدا بود ، هری به هر کس که رسید به او گفت که می خواهد جای خالی و خوبی و ساکتی را برای درس خواندن پیدا کند. 
کریدور خلوت بود ، و هری می توانست همانجا درست روبه روی اتاق نشیمن ، فاوکس را صدا بزند  ،اما تصمیم گرفت برای این کار یک کلاس خالی پیدا کند. فاوکس به محض صدا کردنش ظاهر شد  ،و ظرف چند دقیقه ، هری بار دیگر در اپارتمان کوچک دامبلدور ایستاده بود. 
او  که کسی را نمی دید صدا زد : پروفسور ، من هریم .  
 فقط یه لحظه هری  ،من الان میام بیرون .   هری متوجه شد که صدای دامبلدور مرتعش شده ، و وقتی او از اتاقش قدم به بیرون گذاشت ، روی عصایش خم شده بود ، و با زحمت راهش را به سمت هال می پیمود. 
وقتی مرد پیر لنگ لنگان وارد اشپزخانه شد ، هری با نگرانی پرسید : شماحالتون خوبه قربان ؟  
روزهای بهتری هم داشتم هری ، اما این پاداشی نهایی برای ان عمر طولانی است . بیا همین جا پشت میز بشینیم .  انها هر کدام روی صندلی دور یک میز کوچک صبحانه در اشپزخانه مشنگی نشستند و دامبلدور محتاطانه راهش را به راحتی به سمت یک صندلی بی دسته ، ادامه داد. لبخندش کاملا لبخند نبود ، بلکه همراه با شکلک و ادا واصول بود.  خوشحالم دوباره می بینمت هری ، به نظر میاد سلامتیت رو به دست اوردی .  
 ممنونم قربان ، حالم خیلی بهتره ، تقریبا به حالت عادی ام رسیدم .  
 امشب شب هالویین هری . هاگوارتز هم هنوز مراسم رقص باستانی رو داره ، نه ؟ یا مینروا تصمیم گرفته همچین سبکسری رو متوقف کند ؟  
هری اضافه کرد : بله ، مجلس رقصی بود . الان دیگه همه دخترا خودشونو اماده کرده اند . اما من امسال درش شرکت نمی کنم.  دامبلدور با نگاهی نگران به او خیره شد.

 فقط می تونم حدس بزنم ، که مشکلی با وجود دختران پیدا کردی ، که حاضر شدی از مجلس رقص فرار کنی. تا جایی که یادم میاد ، تو رد سال های گذشته خیلی هم از ان لذت می بردی .  
هری توضیح داد : خب ، من چیزی در اون خصوص نمی دونم قربان ، اما شما درست میگید  ،همانطور که خودتان هم فرمودید ، مشکلی با دخترها داشتم . و فکر کردم  اجتناب کردن اون هم به طور کلی ازشون ، خیلی بهتره .  
 بله ، بله ، ماجراجویی های دوران جوانی ، هری. باور کنی یا نه ، من هم همچین تجربه هایی داشتم ، البته در دنیایی کاملا متفاوت ، تقریبا در صد سال پیش .  چشمان دامبلدور برای لحظه ای از یاداوری خاطراتش برقی زد ،  اما فکرنمی کنم اینجا اومده باشی تا در مورد زندگی عشقی خودمون بحث کنیم. 
هری در حالی که می خندید و از رفتار و شوخی های غیر عادی مدیر لذت می برد گفت : نه ، فقط فکرکردم از انجا که همه مدرسه سرشون به رقص گرمه ، زمان خیلی خوبیه که دوباره شما رو ببینم . چیزهایی هست که من میخوام از شما بپرسم.  
عالیه هری  اما من از اینکه بشینم با شکم خالی در مورد کار بحث کنم ، متنفرم.  میشه خواهش کنم تلفون رو بدی به من .  دامبلدور تلفن را گرفت و از حفظ شماره ای را گرفت ، و در کمال تعجب هری ، او از رستورانی محلی سفارش پیتزا داد .  پیتزا یکی از خوشمزه ترین غذای های دنیای مشنگ هاست  ،هری ، و خوشحال میشم اگه تو هم در خوردنش با من شریک بشی .  
هری لبخندی زد : شما دارید به زبان من حرف میزنید قربان . همه نوجوان ها پیتزا دوست دارند.  
مرد پیر با ناراحتی د رصندلیش جا به جا شد . هری فکر کرد شاید اتاق نشیمن برای او بیشتر راحت تر باشد .
 بیاید بریم تو اتاق نشیمن قربان .  هری بیشتر لحنش دستوری بود تا پیشنهادی ، و وی در حالی که بلند شده بود ، به دامبلدور  هم کمک می کرد برخیزد.بعد از اینکه به پروفسور کمک کرد تا درصندلیش بنشیند ، مرد پیر چوب دستش را دراورد .
 اینجا کمی سرده هری . فکر کنم باید اتشی روشن کنم. 
هری خیلی سریع اتاق را از نظر گذراند و متوجه چیزی شد. اما اینجا شومینه ای وجود نداره قربان . 
 اوه بله ، اما هری ما جادوگریم .  چوبش را گرفت و ان را به مانند تازیانه قلاب مانندی تکان داد و همزمان گفت   سیتیوس انسندیوس  هری دید شومینه زیبایی برای ثانیه ای روی دیوار نمایان شد و در ثانیه ای بعد ، ناپدید شده بود . 
هری با تعجب سر جایش ایستاد . تا کنون ندیده بود که دامبلدور در اجرای یه طلسم ناتوان بشود ، وبیش از گذشته به  وخامت حال مرشدش  پی برد. 
 اجازه بدید من امتحان کنم قربان . من قبلا هرگز چنین وردی را نشنیده بودم . به چوبش حرکتی غیر معمول داد و در حالی افسون را تکرار می کرد که  داشت به نمونه کوچکی از شومینه اتاق نشیمن گروه گریفندور میاندیشید. ظرف یک ثانیه شومینه ظاهر شد . هری دوباره چوبش را تکان داد و بدون ادای کلمه ای  اتشی مشتعل در ان شروع به زبانه کشیدن کرد. پروفسور لب به تحسین جادو هری گشود، بخندی به شاگردش زده و سرش را به عنوان تشکر تکان داد. 
جادوگر ضعیف و نحیف با ناراحتی تصدیق کرد :   It appears the tables have turned به نظر میرسه میزها باید بچرخند . اما همانطور که می بینی من دیگر همان جادوگری که قبلا بودم ، نیستم.  وقتی چشمان ابیش در چشمان سبز رنگ هری قفل شد، قیافه اش بسیار جدی گشت :  هری می بینی که من خیلی خوب نیستم . بذار این موضوع رو روشن کنیم ، من خواهم مرد. خوشبختانه ، تا  ان روز نهایی چند روزی باقیست، و فکر می کنم هنوز بتونم به تو کمک کنم. البته می ترسم دیگر هر کمکی که از دست من بر بیاید ، تنها کمک فکری باشد . تو دیگر همچون دوئلی را که در وزارت خانه دیدی ، از من نخواهی دید .  
هری به شدت تلاش کرد تا بعض موجود در گلویش را فرو بخورد. 
 پروفسور خواهش میکنم اگه کمکی از من برمیاد بگید من براتون انجامش بدم . هرکاری بتونم با خوشحالی براتون انجام میدم.  
دامبلدور خنده ریزی کرد : تو به اندازه سهم خودت داری اقای پاتر ، نگرانی دیگری به مجموعه هات اضافه نکن. مطمئن باش من به قدرکافی راحتی و ارامش دارم. حالا ، اگه اشتباه نکرده باشم ، فکر میکنم چیزی تو ذهنت باشه که میخوای در موردش بحث کنی .  
هری مکثی کرد و نگاهش را از مدیر برگرداند. نمی دانست چه طوری درخواستش را مطرح کند. ایده اش حتی به نظر خودش هم دور و غیر قابل دسترش می نمود ، و تصور کرد پروفسور ممکن است به سلامت عقل هری هم شک کند ، اما هیچ نقشه و استراتژ ی دیگری نداشت. 
احساس میکرد باید از یه مقدمه شروع کند  :  منبه خیلی چیزها فکر کردم پروفسور . می دونم که فکر میکنید نایجینی هم یک هوراکسسه ، اما ما به یه راهی برای مطمئن شدن نیاز داریم. منظورم اینه که ، نمی خوام فکر کنید بهتون اعتماد ندارم .... 
 الان وقت برای حساسیت ها نیست هری. تو درست میگی که شاید من اشتباه کرده باشم . حرفتو ادامه بده .  
 خوب من به این فک رکردم که چطوری می تونیم مطمئن بشیم و به یه نتیجه ای رسیدم . شاید ایده احمقانه ای باشه ، اما من فکرکردم اگه من بتونم یاد بگیرم چطور وارد بدن یه حیوان بشم ، مثل مار و اونو تسخیر کنم  ،می تونم به راحتی به نایجینی نزدیک بشم ، و از انجا می تونم هم به زبان پارسل حرف بزنم وهم ان را خوب بفهمم ،می تونم باهاش حرف بزنم و ببینم که ایا یه جاودانه ساز هست یا نه .  به محض اینکه کلمات از دهنش خارج شد ، خود را جمع کرد ، چرا که تصورش وقتی با صدای بلند اعلام شده بود ، خیلی بیشتر از زمانی که محصور در ذهنش بود بعید و دور از ذهن به نظر می امد .   دامبلدور چشمانش را تنگ کرد و به فکر فرو رفت . 
 هری ، تسخیر حیوانات یکی از مرز های جادوی سیاهه ، هرچند من شخصا معتقدم ما باید تمام احتمالات رو امتحان کنیم . پیشنهادت چندین مزیت داره ، و تو الان هم از ا زخطرات ان اگاهی داری. بالاتر از همه این ها ، هر جادوگری نمیتونه یک حیوان را تسخیر کند ، هرچند من حاضرم شرط ببندم که تو میتونی . گفته شده تسخیر یک  مار کار بسیار سختی است. دوباره ، رابطه ات رو با مار ها تقویت کن ، تصور می کنم ، احتمال موفقیت تو در این امر باشه .  بعد این سوال پیش میاد که محل ولدمورت و در نتیجه نایجینی کجاست .  
 اون منو به سوال بعدیم میرسونه پروفسور  اگر اخرین پیشنهادش او را به نزدیک پرتگاه اورده بود ، این یکی او را از پرتگاه پرت می کرد  فکر می کنید می تونید به من اکلامنسی و لجیمنسی رو یاد بدید؟ من دارم .....  
دامبلدور حرفش را قطع کرد : اوه ، پس بالاخره تو هم به این نتیجه رسیدی، متعجب بودم که کی خواهی رسید. داری فکر میکنی که از طریق زخمت به درون افکار ولدمورت  وارد بشی . درسته ؟  
هری سرش را تکان داد : می دونم دیوونگی به نظر میاد ، اما در حقیقت تا حالا دوبار باهاش تماس داشتم ، اما برای زمانی کمتر از چند ثانیه ، واون هنوز متوجه نشده . حداقل تلاش نکرده دوباره وارد ذهن من بشه .   هری به سمت پنجره رفت ، و پرده را به ارامی کنار زد تا به خیابان نگاهی بیاندازد.   من می تونم وارد مغزش بشم ، اینو میدونم قربان ، اما نیم دونم بعدش باید چه کنم . و به محض اینکه او متوجه بشه ، به دنبال من  با شدت خواهد امد  ،بنابراین من باید اماده و حاضر باشم.  هری برگشت و رو در روی پروفسور شد  من فکرمیکنم اسنیپ از روی قصد اون رو درست و کامل به من یاد نداد ؛ اون نمی خواست من اکلامانسی رو یاد بگیرم. اگر شما به من اموزش بدید ، شاید بتونم به خوبی انجامش بدم . 
برای اولین بار دامبلدو ر خود را برای تصحیح هری برای به کار بردن لفظ پروفسور قبل از اسم اسنیپ ازار نداد . مرد پیر انگشتان دست سالمش را به میان موهای کوتاه سفیدش کشید، مغزش در حال کشمکش بود . او به طور مرتب ابروهایش را بالا می برد ، و هری با نگرانی منتظر جواب وی ایستاده بود . اگر پروفسور موافقت نمی کرد ، او هیچ نقشه دیگری در ذهنش نداشت. 
سرانجام او پاسخ داد : من بهت درس میدم هری ، چرا که این دو تعلیماتی هستند که تو باید انها در هر حال را بدانی و تسخیر حیوانات را هم همچنین. به ه رحال من این کارو می کنم ، اما به یک شرط که تو دیگه تلاشی برای ورود به ذهن لرد ولدمورت انجام ندی ، به چند دلیل ، تا زمانی که من دعای خیرمو بدرقه ات کنم . موافقی؟  
پسری که زنده ماند ، موافقتش را با لبخند و سر تکان دادن نشان داد ، چرا که می ترسید دامبلدور او را از سر باز کند.  
البته پروفسور ، تا وقتی که شما دعای خیرتون رو بی دلیل قطع نکنید.   دامبلدور هم سرش را تکان داد ، و همان لحظه زنگ در زده شد . 
 اوه هری ، پیتزا ها رسیدند .  








فصل بیست و یکم:
بازگشت اسمشو نبر 

بعد از ظهر در کنار مربی( و حالا معلم) خود به خوبی سپری شد و هری یک بار دیگر از دانش و مهارت پیرمرد از جادوگری شگفت زده شد. با اینکه توانایی جادویی هری در چند ماه اخیر به شدت افزایش یافته بود، به زودی دریافت که ذهن جویی و چفت شدگی بیشتر وابسته به نیروی ذهن و توانایی در تمرکز است. هری از اولی زیاد داشت، اما با تمرکز خود مشکل داشت. افکار فرعی باعث شکستن تمرکز او می شد، و با اینکه دامبلدور دائما به او اطمینان قلب می داد، باعث افزایش نا امیدی او می شد.

آخرین حرف های او تمام منظور او را خلاصه می کرد:  صبر و تمرین.
با بازگشت دوباره به هاگوارتز با کمک فاوکس، هری در حالیکه خسته بود به سالن عمومی خالی رفت تا استراحت کند. دانش آموزان کوچکتر برای خواب رفته بودند و بزرگتر ها همچنان در مراسم رقص هالووین بودند. زمانیکه او کمی به سمت خوابگاه خود رفته بود متوجه شد که سالن عمومی کاملا خالی نیست چونکه جینی با حالتی افسرده در نزدیکی آتش نشسته بود. البته او ورود هری را دید ولی حتی ذره ای هم تکان نخورد، و با بی حالی به آتش خیره شده بود. هری چند لحظه ای دیگر ایستاد تا اینکه تصمیم گرفت که باید در کنار آتش بنشیند.
     
جینی نگاهی مختصر به جادوگر جوان کرد اما بلافاصله یکبار دیگر روی شعله های آتش تمرکز کرد. او قبلا لباس خواب خود را پوشیده بود، هرچند که هری فقط قسمت پایین پیژامه قرمز او را در زیر ردای سفید خود که به دور کمر خود گره زده بود، می توانست ببیند. در مو های تازه شسته شده او دیگر گیره مو یا چیز دیگری وجود نداشت اما به طور طبیعی  روی شانه های او و کمی پایینتر ریخته بود.     

هری سکوت را شکست و پرسید،  به مراسم رقص نرفتی؟ جینی فقط سرش را تکان داد.  جینی من از اون بابت متاسفم، امیدوار بودم کسی از تو دعوت کنه. من می دونم که تو رقص رو دوست داری. 
جینی با یک صورت بدون حالت ساکت ماند و به آتش خیره ماند.  

هری لحظه ای صبر کرد که به او اجازه حرف زدن داده باشد، اما او اینکار را نکرد، پس یک راه دیگر را امتحان کرد:   خوب آیا تو می خوای به من بگی که چه آدم بی احساسی هستم چون از تو دعوت نکردم، یا اینکه فقط می خوای اونجا بشینی؟  صدای او کمی خشمگین به نظر میرسید.


دوباره جینی فقط سرش را تکان داد اما ساکت باقی ماند. هری کمی دیگر به او خیره ماند، نور آتش در مو های قرمز او برق می زد، تا اینکه مطمئن شد که او تصمیمی برای حرف زدن ندارد.

هری ناگهان بلند شد و به طعنه گفت:  خوب من از اینکه این صحبت کوتاه رو داشتیم خوشحالم، ما باید گاهگاهی اینکار رو انجام بدیم. 

در حالیکه هری کمی به طرف تخت خود رفته بود، جینی به آرامی سکوت خود را شکست:  نرو. از اینکه حرف نزدم متاسفم. من الان فقط بی حال هستم. هری برگشت و دوباره روی صندلی نشست و به آتش خیره شد.
 به خاطر مراسم رقص بی حالی؟ 
جینی سری تکان داد و گفت :  تا حدی به خاطر اون. من دوست داشتم که برم، تو اونو می دونستی، اما الان دیگه خیلی دیره. اما دلیل اصلیش اینه که احساس می کنم که الان هیچ چیزی اونطوری که من می خوام اتفاق نمی افته. هیچ چیزی درست نیست.  

بعد از یک خنده کوتاه هری پاسخ داد  من می دونم که این چه حسی داره. من هفده ساله که این احساس رو دارم.

 گمون کنم که تو درست می گی. راحت می شه فراموش کرد که اتفاقات برای تو اتفاق افتاده.

 برای من خیلی راحت نیست که فراموش کنم.

 می دونم. اما از طرف دیگه، تو ثروتمند و معروف، قدرتمند و خوش تیپ هستی. اگه راستش رو بخواهی، همه دخترای هاگوارتز دوست دارند که با تو بخوابند. 
 
  من حاضرم تمومی این چیز ها رو بدم اگه بتونم از دست اون کاری که باید انجام بدم راحت بشم. اما نمی تونم. تو اینو که می فهمی، مگه نه؟ هری اینو پرسید. جینی سری تکان داد.  و من هم تصمیم ندارم که با هیچ دختری بخوابم، خوب؟ جینی لبخند زد، نه یک لبخند زوری بلکه یک لبخند واقعی.  
 هری من از اینکه تو رو تحت فشار گذاشتم متاسفم. من فقط می تونم حدس بزنم که تو باید چه کاری انجام بدی، اما هرمیون با دیروز و امروز صبح با من حرف زد و می دونم که نباید اون کار رو در تابستان انجام می دادم. نگران من نباش، باشه؟ تو به اندازه کافی نگرانی داری؟ 
  
ناگهان تمامی دلایلی که چرا هری جینی را دوست می داشت به ذهن او هجوم آورد. چرا آنها از هم جدا شده بودند؟ به چه دلیلی نباید با هم باشند؟ برای لحظه ای درخشان تمامی این دلایل از ذهنش خارج شد، و او هیچ دلیلی را نمی توانست پیدا کند که او نباید جینی را دوباره در بازوان خود بگیرد و یک بوسه بر لبان او بگذارد. اما  این لحظه گذشت و او دلایل را به یاد آورد. لحظه آن بی خیالی خوش گذشت و وظیفه بزرگی که در جلوی روی او بود دوباره پدیدار شد. هری یک نفس عمیق کشید.
   
 جینی، من سعی می کنم که نگران نباشم. شاید روزی همه این مسائل رو پشت سر گذاشتیم. هرمیون یکبار به من گفت که یک روزی وضعیت بهتر میشه. من فقط امیدوارم که حرف اون درست از آب در بیاد. آن دو دوباره به آتش خیره شدند و در افکار خود غرق شدند.  

با تمام شدن مراسم دانش آموزان شروع کردند که از در پشت تابلو وارد شوند. افکار هری متوجه رون و هرمیون در رقص شد و می خواست بداند که آن دو چگونه با هم به سر برده اند. لازم نبود که برای جواب خیلی صبر کند، چونکه آن دو دست در دست هم با صورت های گلگون از در وارد شدند. هری می دانست که نباید حیرت زده می شد اما شده بود. دوستانش با خوشحالی با هم گفتگو می کردند، و برای مدتی حضور هری را فراموش کرده بودند. جینی منظره را دید و شوکه شدن و ناراحتی او را حس کرد. آیا مسایل بین آنها مثل قبل خواهد بود؟
    
هرمیون  در ردای شب آبی خود زیبا شده بود، هرچند که موهایش، که بدون شک با سعی زیاد قبل از جشن آماده شده بود،  حالا به دلیل اینکه خیلی زیاد با رون رقصیده بود، به هم ریخته بود. هیچ شکی نبود که رون و هرمیون اکنون به طور رسمی با هم بودند. دوست پسر و دوست دختر. ذهن هری خالی شد و ناتوان از اجرای یک جمع ساده یا یک ورد سال اول.  

  من در عمرم این همه نرقصیده بودم، هرمیون خندید و ادامه داد: پاهام دارند با این کفشها منو می کشند. او در حالیکه به پهنای صورت به اولین دوست پسر واقعی خود لبخند می زد، دو کفش خیلی ناراحت پاشنه بلند را از پای خود در آورد. هری می توانست تشعشع خوشحالی دوستان خود را در سالن عمومی حس کند، اما این خوشحالی در او نفوذ نکرد.

صورت رون به خاطر تقلا و امری دیگر( که مطمئنا هری نمی خواست آن را بداند) صورتی شده بود و گیج به نظر می رسد، شاید به این دلیل که سرانجام می توانست هرمیون را دوست دختر خود بداند. او کمی به نظر هرمیون خندید، تا اینکه از گوشه چشم خود به طور اتفاقی دید که بهترین دوست خود در کنار آتش نشسته است. او به تندی دست خود را از دست هرمیون جدا کرد و لبخند هرمیون هم محو شد چونکه مانده بود که چه اتفاقی افتاده است. لحظه ای بعد او هم هری را دید.

ناراحت کننده ترین سکوت در طول زندگیشان ایجاد شد و هیچکدام آنها قادر به انجام کاری یا زدن حرفی نبود. هری می دانست که کار مناسب این است که به این زوج شاد از صمیم قلب تبریک بگوید. هیچ شانسی برای آن نبود! او هیچ رغبتی نداشت که به آنها آسان بگیرد. رون و هرمیون می دانستند که نمی توانند به آسانی بهترین دوست خود را نادیده بگیرند، بنابراین از روی اجبار راه خود را به سمت آتش کج کردند.  سالن عمومی که تا چند لحظه قبل به خاطر فعالیت کسانی که از مراسم بازگشته بودند شلوغ بود، ساکت شد، و آنها به صورت نهانی از دور به تماشای آن سه نفر مشهور شدند.  

رون که در ردای بر تن خود (که از جایزه هری در مسابقه سه جادوگر خریداری شده بود) خوش قیافه شده بود، ناتوان از صحبت، پاهایش را تکان داد و امید داشت که هرمیون برای صحبت فکری کند. هرمیون هم به نظر می رسید که در فکر اینکه چه کند غرق شده بود، تا اینکه جینی تصمیم گرفت که کمک کند.
  
 به نظر میاد که شما دوتا امشب بهتون خوش گذشته. 

صورت رون و هرمیون قرمز شد، اما حداقل حالا هرمیون می توانست راحت تر صحبت کند،  بله، مراسم رقص عالی بود، به همه خوش گذشت. من هم دارم به خاطر رقص زیاد از پا در میام. او یک دسته موی خود را که روی چشمانش افتاده بودند را کنار زد. 

رون سعی کرد که خود را وارد بحث کند،  آره، غذا خوب بود و گروه موسیقی هم بهترین کارش رو تا حالا انجام داد، همه اینو می گن. 

خوشبختانه مغز هری دوباره شروع به کار کرد. او تصمیم گرفت چیزی بگوید که نه آنها را به این کارشان تشویق کند و نه دلسرد.

 خوشحالم که مراسم رقص خوب بوده.
یک سکوت دیگر که هری تمایلی به شکستن آن نداشت، ایجاد شد. جینی تقریبا از این درام کوچک لذت برد، اما چیزی در درون او می خواست که آرامش و پذیرش این واقعیت جدید را ایجاد کند. او تصمیم گرفت که باید کاری انجام دهد.

او با پر رویی گفت  به نظر میاد به شما دوتا بیشتر از خیلی ها خوش گذشته، پس شما با هم هستید؟
 
سرخی صورت هرمیون به حد یک گوجه رسیده شد، اما او باید این واقعیت آشکار را تصدیق می کرد، خوب بله، ما تصمیم گرفتیم که اونو امتحان کنیم. او کاملا مواظب بود که به چشمان هری نگاه نکند. رون هم فقط با تکان دادن سرش موافقت خود را نشان داد.

هری به خودش گفت،  یالا هری، یه چیز خوبی بگو! در این مورد بزرگوار باش. تو باید برای اونا خوشحال باشی. خودخواه نباش. متاسفانه او نمی توانست کاری کند که حتی یک کلمه حرف بزند.   

تلاش های جینی آن نتایج مثبتی که انتظار داشت به دنبال نیاورد. هری همکاری نمی کرد و رون و هرمیون هم درست عمل نمی کردند. او مانده بود که آیا روابط بین این سه نفر مثل قبل خواهد بود. 

 خوب بچه ها شما اون موقع چه کاری می کردید؟ این را هرمیون پرسید که نا امیدانه سعی در عوض کردن موضوع داشت.  

جینی گفت،  خوب من کمی از تکالیفم را انجام دادم، با دو تا از سال دومی ها شطرنج جادویی بازی کردم، یک دوش گرفتم، همین. تو چطور هری؟ تو تمام شب رو اینجا نبودی.
 
هری که این تلاش را برای وارد کردن او به گفتگو را دوست نداشت، به سردی جواب داد،  کمی از این، کمی از اون. بچه ها من خیلی خسته ام. شما هم باید خسته باشید. هری این حرف را از روی منظور زد،  من دارم می رم بخوابم. و با این حرف او ناگهان به سمت اتاقش روانه شد، در حالیکه پله ها را دو تا یکی بالا می رفت.

هری در حالیکه به سقف تاریک بالای سر خود خیره شده بود خود را سرزنش می کرد،  هری تو یک احمقی، چرا می خوای این اتفاق مهم رو برای آنها خراب کنی؟ رون موقعی که تو پارسال جینی را بوسیدی این کار رو نکرد. 
هری به خودش جواب داد،  درست، اما جینی یکی از ما نبود. او با غول نجنگید، یا اینکه سنگ جادو رو پیدا نکرد، یا در فرار سیریوس ، و بقیه کار ها، با ما نبود. او یکی از ما نیست.

 هیچ چیزی همیشگی نیست، تو یک خودخواه عوضی هستی. بر اون  غلبه کن.

 باشه، باشه، این کار رو می کنم. فقط به من یک کم وقت بده. زمانیکه هری خود را جمع کرد که به یک خواب پریشان برود، احساس کرد که تا به حال این همه احساس تنهایی نکرده بود.  

در چند روز بعد، سه دوست جدایی ناپذیر ماندند، فقط سرنوشت می توانست این کار را انجام دهد، با این حال ناخوشایندی این وضعیت اجتناب ناپذیر بود. رون و هرمیون مراقب بودند که از گرفتن دستان یکدیگر و یا هر کار دیگری که علاقه آنها به هم را نشان می داد، در حضور هری، که به نظر بیشتر مواقع بود، پرهیز کنند. با این وجود هری می توانست که اشتیاق دو دوست خود را حس می کرد، و همچنین حس می کرد که حضورش ناراحت کننده است، اما همیشه هر دفعه که سعی می کرد به هر بهانه ای آن دو را ترک کند آن دو به دنبال او می آمدند. بعد از مدتی آن دو او را دیوانه کردند. هیچ کدامشان از واقعیت جدید چیزی نمی گفتند.    

در پایان هفته، هری بهترین تلاش خود را برای قبول کردن رابطه رمانتیک دوستانش و یا حتی حسادت به آنها انجام داد. او ممکن بود که تنها شود، شاید برای تمام زندگی خود، که او فکر کرد که زندگی اش به پایانی سریع و غم انگیز ختم خواهد شد. سرانجام رون و هرمیون تلاش های هری را برای ترک کردن آنها پذیرفتند و هری توانست مشکل فکر کردن به این موضوع را که آن دو در زمانیکه با هم هستند چه میکنند، که این باعث می شد که بیشتر در مورد این مسئله [ رابطه رون و هرمیون ] فکر کند، را حل کند. 

بیش از هر زمان دیگری هری احساس می کرد که با بودن در هاگوارتز فقط وقت خود را تلف می کند، و به طور جدی به این فکر افتاد که آیا باید آنجا را ترک کند. او توانست دو بار دیگر  با دامبلدور برای درس هایش ملاقات کند، اما با وجود تکالیف و کلاس های معمول، یافتن زمانی برای ملاقات مدیر مشکل می نمود. او بیش از یک بار می خواست به پروفسور مک گونگال تصمیم خود را برای ترک کردن اطلاع دهد، اما به خاطر اینکه جرات خود را از دست داد این کار را نکرد.   

دو نگرانی بر او سنگینی می کرد. روزنامه پیام امروز بدون شک در یک یا دو روز متوجه غیبت هری می شد، و یک مقاله پر آب و تاب در مورد علل احتمالی این کار او چاپ می کرد. بر اساس تاثیری که سخنان او در آگوست داشت، هری می دانست که والدین بچه ها فرزندان خود را از مدرسه خارج می کنند. هری به هیچ وجه خواستار آسیب رساندن به هاگوارتز نبود. 

از آن بد تر اگر او می رفت، رون و هرمیون هم با او می رفتند. علاوه بر اینکه این مسئله باعث می شد که داستان پیام امروز پر هیجان تر شود( سرپرست دختر هاگوارتز را ترک می کند )، هری دیگر به راحتی با وجود آن دو در اطراف خود به راحتی نمی توانست با دامبلدور ملاقات کند. او می توانست هر وقت که بخواهد هاگوارتز را بدون اطلاع ترک کند، اما آسیب وارد بر مدرسه بر جا می ماند، و بهترین دو دوست او را هیچ گاه نمی بخشیدند. 

با رسیدن به اواسط نوامبر هری سرانجام دریافت که باید برخی مسائل تغییر کند. او خیلی وقت تلف کرده بود. سرانجام او به یک رضایت درونی رسید که باعث شد که به دفتر مک گونگال برود. 

مدیره که آزرده به نظر می رسید و در اطراف میز خود به دنبال یک پرونده می گشت، پرسید، آقای پاتر، دوباره می خواید از مدرسه خارج بشید؟  

 پروفسور، اگه راستش رو بخواهید من چیزی بیشتر از اون می خوام. پروفسور مک گونگال پرونده را فراموش کرد و از حرکت ایستاد و نگاه خود را به هری دوخت.
  
 می شه لطفا منظورتون رو توضیح بدید؟ 
 
هری به ندرت اینقدر پریشان حال شده بود، اما حالت جدی او جدی باقی ماند.

 پروفسور، اخیرا اتفاقات زیادی رخ داده و من باید رو اون ها تمرکز کنم. من دو گزینه بیشتر برای انتخاب ندارم. اولیش اینه که هاگوارتز رو کاملا ترک کنم. راستش رو بخواید من خودم دوست دارم این راه رو انتخاب کنم، ولی من از بلایی که این کار ممکنه سر هاگوارتز بیاره با خبرم. صورت رنگ پریده مدیره نشان می داد که او کاملا متوجه اتفاقی که می توانست توسط این کار برای هاگوارتز بیفتد شده است.   گزینه دوم، که اگر شما موافقت کنید، این است که من در هاگوارتز بمانم اما اجازه داشته باشم که هر وقت بخواهم از مدرسه خارج بشم و اینکه بتونم در صورت نیاز سر کلاس ها و امتحان ها حاضر نشوم. بدون اطلاع قبلی. اگر شما نمی تونید راه دوم رو قبول کنید، من همین امروز عصر هاگوارتز رو ترک می کنم. هری کاملا در حرف خود جدی بود.
 
مک گونگال که از هر دو راه پیشنهادی ناراضی بود بر صندلی خود نشست. با حساب کردن نتایج حاصل از تصمیم خود، این پیچیدگی این وقایع برای او روشن شد.

 اگر شما هاگوارتز رو ترک کنید، اون وقت آقای ویزلی و دوشیزه گرنجر چه کار میکنند؟

 من هنوز با اونا در این مورد حرف نزدم. من اونا رو تشویق می کنم که بمونند، اما اگه تصمیم گرفتند که با من بیان، جلوشون رو نمی گیرم. این جنگ اونا هم هست.

پروفسور می دانست که این چه معنی ای دارد. آنها مدرسه را ترک می کردند. لازم نبود که او باهوش باشد تا سریع متوجه تاثیر فاجعه بار این کار بر روی هاگوارتز، شود. هری پاتر و سرپرست دختر می روند. پیام امروز و چند مجله دیگر یک روز کاری پر کاری خواهند داشت، و مطمئنا نصفی از دانش آموزان خود را از دست خواهد داد. هاگوارتز دوست داشتنی او باید تعطیل می شد. با این حال گزینه های به اینکه یا هری را مجبور کند که هاگوارتز را ترک کند، که در این صورت هاگوارتز باید تعطیل می شد، یا قبول کردن گزینه دوم، کاهش می یافت.       

 به نظر می رسه که من انتخاب کمی داشته باشم، آقای پاتر. ولی شما قبلا این رو می دونستید، نمی دونستید؟ هری یک لبخند محو زد.

 پروفسور من یک ایده خیلی خوب داشتم. لطفا حرف من رو باور کنید موقعی که می گم که هیچ لذتی از این کار نمی برم. بد ترین کاری که من می تونم بکنم اینه که به هاگوارتز ضربه بزنم. اما کاری که من باید بکنم خیلی مهمه. من نمی تونم وقت بیشتری رو تلف کنم. 

مدیره از صندلی خود بلند شد و آرامش خود را دوباره بدست آورد. هری کمی متوجه شد که او دیگر مثل اولین روزی هری به هاگوارتز رسیده بود، بلند به نظر نمی رسید.

 آقای پاتر، تنها درخواست من اینه که هر وقت که پیام امروز متوجه غیبت های مکرر شما شد، شما  موافقت کنید که یک مصاحبه با پیام امروز بکنید و مردم رو مطمئن می کنید که هنوز از اقدامات امنیتی هاگوارتز راضی هستید. هری با سرش موافقت خود را بیان کرد.  هری، تو هر کاری که باید بکنی برات آرزوی موفقیت می کنم.

هرمیون هنگامیکه هری او را از گفتگوی خود با مک گونگال آگاه کرد و این حقیقت که هری بیشتر از قبل از هاگوارتز خارج می شود، نمی دانست که چه کند. او عصبانیت خود را از اینکه هری ابتدا با او و رون مشورت نکرده بود را نشان داد، اما هری همچنان معذرت خواهی نمی کرد.
 
هری که از قبل عمیقا به این مطالب فکر کرده بود، شروع به مشاجره کرد،   شما سعی می کردید که منو منصرف کنید. اما تصمیم من عوض نمی شه. 

 ولی این به اون معنی نیست که تو نباید از ما بپرسی که نظر ما چیه.

 چرا؟ تا اونوقت شما از من ناراحت بشید، برام سخنرانی کنید، به من بگید که من دارم سعی می کنم خودم رو به کشتن بدم؟ من از این چیزا قبلا شنیدم هرمیون. هر چیزی که ممکن بود تو به من گفته بودی، من با خودم فکر کردم. من تقریبا الان صد در صد سالم هستم. هیچ عذری هم برای تلف کردن بیشتر زمان وجود نداره. هری خود را برای این برخورد آماده کرده بود و او الان به دو دوست خود زل زده بود.
 
هرمیون در اعماق وجود خود از اینکه هری گزینه دوم را به مک گونگال پیشنهاد داده بود راضی بود، برای اینکه او در حال حاضر دوست نداشت که هاگوارتز را ترک کند. او دارای سمت  سرپرست دختر بود که از آن احساس رضایت می کرد. او با رون یک رابطه رمانتیک آغاز کرده بود که هنوز در مراحل ناپایدار ابتدایی خود بود. اگر هری هاگوارتز را ترک می کرد، او هم همراه او می رفت؛ او هری را ترک نمی کرد. او تشخیص داد که مشاجره خود را انجام داده و همین میزان بس است.
 
 باشه هری، این کاریه که شده. حالا می خوای در این همه وقت چی کار بکنی؟ او اتفاقی تعدادی از موهای خود را به روی شانه اش ریخت. هری متوجه شد که هرمیون بیشتر از معمول به موهای خود می رسد، که بدون شک اثر داشتن یک دوست پسر است. البته هری می دانست که این همه کار برای رون بی توجه کار بسیار بیهوده ای است. 
   
 خوب، از میون همه کار ها، من با شخصی که بهتون در موردش گفته بودم ملاقات می کنم. من تا حالا دو باری باهاش ملاقات کردم، و او به من در یاد گرفتن بعضی چیزا کمک می کنه. همچنین او فکر می کنه که من باید چفت شدگی رو بهتر یاد بگیرم، چونکه او فکر می کنه که ولدمورت ممکنه دیر یا زود دوباره به ذهن من حمله کنه. او قبول کرده که به من یاد بده، و تا حالا دوبار به من درس داده. من تو اون دو تا درس از تموم درس هایی که با اسنیپ داشتم بیشتر یاد گرفتم. صدای هری اشتیاق و حتی امیدواری او را آشکار می کرد. 

 ولی ما باید جاودانه ساز بعدی رو پیدا کنیم یا اینکه بفهمیم که آیا یکی دیگه وجود داره. ما چه طور می خواهیم این کار رو انجام بدیم؟ 
   
 من دارم رو اون هم کار می کنم. اما فکر می کنم این درس ها به من کمک می کنند.

هرمیون یا احتیاط به او نگاه کرد و گفت،  تو می خوای یک کاری بکنی، مگه نه؟ من تو رو خوب می شناسم. تو در فکر یک کار بسیار خطرناکی هستی، یک نقشه بسیار خطرناک. بخاطر همینه که تو نمی خوای در موردش با ما حرف بزنی، درسته؟ 
 
به جای انکار کردن حرف هرمیون، که هری در ابتدا به آن تمایل داشت، هری به هرمیون یک لبخند به پهنای صورت زد و دست او را گرفت و با خنده گفت،  یه چیزی شبیه اون. و سپس قبل از اینکه دوستش بتواند کاری بکند از آنجا سریعا رفت.


مدیر درون پروفسور دامبلدور از تصمیم هری برای ترک کلاس ها راضی نبود، اما رئیس سابق محفل ققنوس می توانست موقعیت را درک کند. هری شروع کرد که هر روز با پروفسور برای مطالعه ذهن جویی ( که هری از عمد این را به هرمیون نگفته بود )، چفت شدگی و تسخیر حیوانات، ملاقات کند.   

دامبلدور اصرار می کرد که هری باید ابتدا در زمینه چفت شدگی استاد شود و سپس به هنر خواندن ذهن بپردازد. در حالیکه روش آموزش اسنیپ برپایه حملات پی در پی به ذهن هری بود، دامبلدور به آرامی شروع کرد، و به هری در نحوه اینکه چگونه ذهن خود را خالی کند کمک کرد.

 هری سعی کن که روی یک دیوار از یخ یا اگه ترجیح می دی روی یک دیوار پهن تمرکز کن. روی یخ تمرکز کن اون وقت به ذهنت اجازه بده وارد یخ یا دیوار بشه، تا اینکه به وسط اون برسی. به اون به عنوان یک مانع فکر کن که هیچ فکری نمی تونه به اون نفوذ کنه.

در ابتدا هرچه دامبلدور می گفت برای هری نا مفهوم بود ، اما او هر روز پیشرفت می کرد. به زودی دیوار یخی هری به دیوار مورد نظر توسعه پیدا کرد، با تکه های بزرگی از سنگ و کثیفی. یخ کثیف. یخ مات. جنس یخ خوب بود، اما ثابت شد که اینکه خود را مجبور کند که به میان آن برود واقعا غیر ممکن است.  هر زمانی که احساس می کرد که به موفقیت نزدیک است، فکر می کرد که  تقریبا رسیدم. که باعث می شد در آن نقطه تمرکز خود ر ا از دست دهد. او باید ذهن خود را از  پاک کردن ذهن خود پاک می کرد.  

معلم او از پیشرفت هری ابراز رضایت کرد و مرد جوان احساس می کرد که زمان بودن با پیرمرد شادترین لحظات برای او است. گاه گاهی وینکی به آنجا می آمد تا غذا آماده کند و به مدیر برسد، اما بعد از آن باید دو مرد را به حال خود رها می کرد. در بین درس ها، آنها در مورد خیلی از مسائلی با هم صحبت می کردند که هیچگاه قبلا فرصتی برای صحبت در مورد آنها نداشتند. سلامتی دامبلدور هر روز تغییر می کرد اما همیشه زمانیکه هری می رسید بهتر می شد. چون دامبلدور به آرامی داشت با مرگ رو در رو می شد، این فرصت را یافت که تا داستان هایی از جوانی خود برای هری تعریف کند که در هر کلمه آن غرق می شد. در میان همه مسائل هری از خانواده دامبلدور، زمان حضور او در هاگوارتز و مطالعات گوناگون او آگاهی پیدا کرد. شگفت انگیز اینکه پروفسور هرگز در مورد تحسین بر انگیز ترین کار خود که شکست لرد سیاه گریندل والد بود سخنی به میان نیاورد. به نظر می رسید که آن کار برای او اهمیتی نداشت.       

بعد از چند روز، هری به اندازه کافی احساس راحتی می کرد که از معلم خود چیزی را بپرسد که بیشتر اوقات به آن فکر می کرد.

 قربان، من فهمیدم که شما هرگز ازدواج نکردید. چرا؟ هری مانده بود که آیا او جواب می دهد یا اینکه از سوال طفره برود.

  خوب هری اون یک سوال آسون بدون یک جواب آسون هست. راستش من در جوانی به چند تا زن علاقه مند شدم، اما همیشه توجه خودم رو از دست میدادم. تا اینکه خیلی سال بعد فهمیدم که زن ها احتیاج توجه خیلی زیادی دارند و من به طور غریزی می دونستم که نمی تونم همچین کار هایی رو انجام بدم. این به اون معنی نیست که من نمی خواستم ازدواج کنم، برای اینکه می خواستم، اما در اون دو موقعیتی که من به طور جدی می خواستم این کار رو بکنم، من نمی تونستم یک طلسم رو انجام بدم چه برسه به اینکه بخوام حرف بزنم. هری، من خیلی وقت پیش نتایج تصمیمات خودم رو قبول کردم، و من برای یک مدت طولانی و دلچسب زندگی کردم. اما تنها بوده ام. 

هری سرش را به نشانه فهمیدن کامل تکان داد چراکه تنهایی او از زمان هالووین افزایش یافته بود. او در عمر خود فقط به دو زن نزدیک بود( چو در نگاه او به حساب نمی شد). او اکنون به ندرت با جینی صحبت می کرد و هرمیون هم با هیچ پسری جز بهترین دوست هری وقت نمی گذراند.   

هری فکر کرد، گمون کنم من هم مثل دامبلدور بشم، حدس می زنم که اون قدرها هم بد نباشه. 

دامبلدور که به نظر فکر او را خوانده بود اضافه کرد،  هری من شک دارم که تو یک زندگی شبیه مال من رو انتخاب کنی. من می دونم که بین ما مقایسه هایی انجام می شه، اما شخصیت ها و وضع گذشته ما کاملا با هم فرق دارند. من در یک خانواده با محبت بزرگ شدم و بهترین آموزش های جادویی رو به من دادند. از همون اول من دوست داشتن کتاب ها، تحقیق کردن و تحلیل کردن در زمان های سخت رو در خودم زیاد کردم. تو توسط خویشاوندان شیادی بزرگ شدی که هیچ علاقه ای به آموزش تو نداشتند و بهت اجازه نمی دادند که عاشق یادگیری بشی. هری، در واقع من از نظر شخصیت و گذشته بیشتر شبیه دوست خوبت دوشیزه گرنجر هستم. نه، من ابدا فکر نمی کنم که زندگی تنهای یک معلم جلوی راه تو باشه. 

   همه ی اینها برای هری قابل قبول بود، اما این فقط باعث شد که احساس ترک شدگی و تنهایی او عمیق تر بشود، که مدیر نمی توانست کمکی کند و فقط آن را تشخیص دهد. به هر حال دامبلدور ساکت ماند و به هری این اجازه را داد که بخواهد در مورد آن حرفی بزند یا نه.

    سرانجام هری اعتراف کرد،  فکر کنم شما درست می گید. من موقعی که بچه بودم جز کتاب های مدرسه اجازه خوندن کتاب رو نداشتم. حالا که در موردش فکر می کنم، فکر نمی کنم که حتی یک کتاب رو برای خوشی خودم خونده باشم. و اگه زنده بمونم یک زندگی تنها رو نمی خوام، اما اون چیزی هست که من الان دارم. بعد از اینکه شما فوت کردید، منظورم اینه که بعد از مراسم خاکسپاری شما، من با جینی به هم زدم چونکه می دونستم که باید روی جاودانه ساز ها تمرکز کنم. اون برای هر دوی ما سخت بود. حداقل من رون و هرمیون رو داشتم، اما حالا اونا از زمان رقص هالووین با هم هستند. منظورم اینه که اونا هنوز دوستای من هستند، اما…

   
 مثل قبل نیست. دامبلدور حرف هری تمام کرد، من خوب می فهمم هری. من هم یک موقع جوون بودم. شاید یک داستان مال گذشته خیلی دور من می تونه تو رو کمی راحت کنه. در سال های تحصیل من در هاگوارتز، من و یک ساحره از ریونکلا که آنا نام داشت خیلی دوستی عمیقی با هم پیدا کردیم. او در سال های ششم و هفتم من در هاگوارتز خیلی برام عزیز شده بود، و مثل تموم جوون ها اون سنی، هر دوی ما به یک آینده مشترک فکر می کردیم. یک سال بعد از فارغ التحصیل شدنمون، من به مطالعات خودم ادامه دادم به کار های تجاری خانواده اش کمک می کرد، و ما به سختی با همدیگه حرف می زدیم. سوء تفاهم برات نشه، ما با هم هیچ دعوا و یا مشاجره بدی نداشتیم، ما فقط از هم از هم جدا شدیم. در سال های بعد من گاه و بیگاه آنا رو می دیدم، بعد از اینکه او ازدواج کرده بود و چند بچه داشت، و از اونجایی که او هنوز یک آدم خیلی خوبی مونده بود، من مونده بودم که چرا هیچ وقت یک احساس رمانتیک نسبت به او نداشتم. هری، هاگوارتز و چیزی جز یک زمان کوتاه در زندگی تو و همینطور در زندگی دوستانت نیست، و باور نداشته باش که زندگی تو با تموم شدن تحصیلت بدون تغییر باقی می مونه. نه، زندگی تو رو هزار بار تغییر می ده. اینکه زنی که برای تو مهمه الان در هاگوارتز باشه یا اینکه نمی شناسیش، ساحره باشه یا مشنگ، معلوم نیست. مهم اینه که برای هر چیزی که زندگی سر راهت قرار می ده آماده بمونی.   

هری انگشتانش را در مو های نامرتب خود برد و جواب داد،  فکر کنم که برای من سخت باشه بتونم اینهمه به جلو نگاه کنم. الان به نظرم می رسه که در جوونی و تنهایی بمیرم.

       هری، من نمی تونم برای اون تو رو سرزنش کنم. بار مسئولیت تو خیلی زیاده. اما پیشگویی رو فراموش نکن که ولدمورت خیلی برای اون اهمیت قائل شده. تو قدرتی رو داری که او ازش بی خبره. تو توانایی شکست دادن او رو داری. درست مثل این که تو به یک مسابقه کوییدیچ که معتقدی که در اون حتما شکست می خوری، وارد نمی شی، تو نباید نسبت به جنگ حتمی خودت که در پیش داری یک موضع بد بینانه بگیری. هری به نشانه دانستن سری تکان داد، که با آن پروفسور با لبخندی اضافه کرد،  حالا که از همه چیز حرف زدیم، فکر می کنم وقتش رسیده که به درسمون برسیم.

 صحبت دلگرم کننده دامبلدور به نظر موثر می رسید، چراکه هری برای بار اول توانست در ذهنش به طور کامل به  دیوار یخ  نفوذ کند، و کاملا ذهن خود را از همه افکار خالی کند. دامبلدور بدون اینکه او بداند از افسون لجی لیمنس  برای ورود به ذهن هری استفاده می کرد، اما همان طور که انتظار داشت به عقب رانده می شد. هر چقدر هم که یک جادوگری قدرتمند باشد نمی تواند وارد ذهنی که کاملا در استراحت است و در برابر تمامی محرک ها بسته است، شود. پروفسور با رضایت لبخندی زد چراکه می دانست که چفت شدگی هم مانند جارو سواری است که اگر آن را حس کردی دیگر آن را از دست نمی دهی. 

 هری به رغم تنهایی اش بیشتر از هر زمانی احساس خوشبینی می کرد؛ چیزی در مورد صحبت های دامبلدور این کار را برای او می کرد. هری که از موفقیت خود در چفت شدگی به وجد آمده بود و داشت به این فکر می کرد که در هنگام خواب چفت شدگی خود را تمرین کند، توسط فاوکس به هاگوارتز برگردانده شد. هری با قدم گذاشتن به سالنی کمی قبل از سالن عمومی گریفندور خشکش زد، چرا که از دیدن یک جنب و جوش زیاد حیرت زده شده بود.

  دانش آموزان با لباس های خواب خود به بیرون سالن عمومی هجوم می آوردند که هری می دانست که زمان از نیمه شب گذشته است. شگفت انگیز تر اینکه جن های خانگی که معمولا دیده نمی شدند به سرعت و بدون مخفی کاری چمدان ها را از سالن عمومی بیرون می بردند و با و با زبان جنی خود با شور بر سر هم فریاد می زدند. هری به سمت پایین سرسرا دوید و خود را به زور وارد سالن عمومی کرد. 

هرمیون در حالی که خسته شده بود و لباس بعد از حمام را بر تن کرده بود فریاد زد  زود باشید، زود باشید، ما باید اینجا رو ترک کنیم! نگران چمدوناتون نباشید. اونا رو براتون می فرستند. یالا!   هری همچنین رون را دید که سال اولی و دومی های خواب آلود را به سمت بیرون هدایت می کرد.

هری برای اینکه صدایش در شلوغی شنیده شود تقریبا با فریاد به هرمیون گفت، چی شده؟ 

 بالاخره پیدات شد! ما باید همین حالا از اینجا بریم. تنها چیزی که ما می دونیم اینه که قلعه امن نیست. مک گونگال می گه که به ما حمله نشده، اما یک اتفاقی افتاده. 

 هرمیون با عجله رفت تا چند نفر دیگر را بیرون کند. هری منظره را که دید، نتوانست جلوی خود را بگیرد و شروع به خندیدن کرد. تمامی فکر و نگرانی را که در تصمیم گیری برای ماندن در هاگوارتز، گفتگوی ناراحت کننده با پروفسور مک گونگال، عدم تمایل او برای انجام هر کاری که به ضرر هاگوارتز بود، همه آنها فقط اتلاف وقت بود. به طرز عجیبی هری احساس خوشحالی می کرد در حالی که می دانست که نباید باشد. حتما اتفاق بسیار بدی افتاده بود، اما به هر حال از قید هاگوارتز خارج شده بود، و تا آنجا که به او مربوط بود هیچ چیز برای او بهتر از این نبود. 


او از اینکه هاگوارتز مورد حمله قرار بگیرد احساس نگرانی نمی کرد، برای اینکه فقط او می دانست از آنجا که دامبلدور نمرده است، طلسم های حفاظتی قلعه هنوز پایدار هستند، البته او نمی توانست چیزی به کسی بگوید. او در حالیکه به آرامی پله ها را به سمت خوابگاهش طی می کرد، دابی را صدا کرد. دابی بلافاصله و در حالیکه نفس، نفس می کرد ظاهر شد.  

 هری پاتر باید هاگوارتز رو ترک کنه. همه دانش آموزان دارند اینجا رو ترک می کنند.

  آره می دونم دابی. تو می دونی چه اتفاقی افتاده؟ 

 دابی شنید که پروفسور مک گونگال می گفت که به وزارتخونه حمله شده، هری پاتر. جادوگرای سیاه به وزارتخونه حمله کردند و هاگوارتز حالا امن نیست. هری پاتر باید همین حالا اینجا رو ترک کنه.

  هری به دنبال چمدان و اموال خود گشت. 

 دابی چمدون من کجاست؟

  دابی چمدون هری پاتر رو به خونه اش منتقل کرد. همه کار ها انجام شده. هری پاتر فقط لازمه اینجا رو ترک کنه. گرنجر و ویزی هری هم می تونند برند. دابی هم وقتی میاد که کمک کردنش اینجا تموم بشه.

    خیلی خوب دابی. تو کارت رو خیلی خوب انجام دادی. ممنون. تو رو در میدان گریمولد می بینم. دابی با صدایی ناپدید شد، و هری به دور خوابگاه خالی که برای 6 سال و نیم پیش خانه اش بود، نگاهی کرد. او می دانست تنها چند دقیقه قبل در آنجا لباس ها، کتاب ها، کاغذ های پوستی، قلم های پر و چیز های دیگر گرداگرد خوابگاه بزرگ وجود داشت. آیا او دوباره می توانست این اتاق را ببیند؟ آیا او دوباره سالن عمومی را می دید؟ او برای آخرین بار خود را روی تخت خود انداخت و برای نیم دقیقه از راحتی آن لذت برد.    

هری که با طمانینه به سمت سرسرای بزرگ قدم بر می داشت، جمعیت دانش آموزان را دید که زیر نظر هشیار ارشد ها و معلم ها از در جلویی خارج می شدند و از میان زمین مهتابی به سمت دروازه های جلویی می رفتند. در سرسرا مک گونگال به دو معلم دستوری داد و آن دو به سرعت برای انجام دادن وظیفه خود رفتند. با دیدن هری به او اشاره کرد که به سمتش برود. او به سمت دیوار سرسرا رفت تا از شنیده شدن حرف هایشان جلوگیری کند، و هری تا به حال او را اینقدر آزرده خاطر ندیده بود.

او به نرمی پرسید، چه اتفاقی افتاده پروفسور؟ 

 اسمشو نبر برگشته. او به وزارتخونه حمله کرده.

هری احساس تعجب نکرد. 

 پس حمله موفقیت آمیز بوده؟

 بله آقای پاتر، الان اسمشو نبر داره وزارتخونه رو کنترل می کنه. فکر می کنم که وزیر اسکریمجیور فرار کرده باشه، اما خیلی ها کشته شدند. مک گونگال در حالیکه ظاهری نا امید داشت این را گفت.

هری پرسید،   حالا چه اتفاقی می خواد بیفته؟  

 نمی دونم هری، مک گونگال آهی کشید و ادامه داد،  اما تو باید واقعیت رو درک کنی. الان وزارتخونه ای وجود نداره. دولت و قانون و نظمی وجود نداره. او مکثی کرد، و هری متوجه شد که او با مهربانی، تقریبا با نگاهی محبت آمیز، به هری نگاه می کند.  تو باید مراقب و بسیار با احتیاط باشی هری. محفل به جنگ خودش ادامه می ده و تو هم باید به جنگ خودت رو ادامه بدی.

هری ناگهان متوجه شد که مک گونگال می خواهد در این لحظه ای با او خداحافظی کند چرا که مک گونگال می دانست که شاید آنها دیگر همدیگر را ندیدند. 

 حتما پروفسور. من از مشکلاتی که براتون امسال ایجاد کردم متاسفم. من نمی تونم به اندازه کافی برای تمام کار هایی که شما انجام دادید ازتون تشکر کنم.

 بر عکس این منم که باید از تو تشکر کنم هری. من می تونم به تو بگم که هاگوارتز تقریبا نزدیک بود اول سپتامبر باز نشه. وقتی که پیام امروز حرفای تو رو در کوچه دیاگون رو چاپ کرد، تعداد زیادی از دانش آموزان برگشتند. اما الان این آینده هست که مهمتره. صدای ساحره پیر خاموش شد.  من به تو اطمینان دارم هری پاتر. پروفسور دامبلدور اغلب اوقات من رو مطمئن می کرد که تو یک جادوگر بزرگ خواهی شد، و من حالا می بینم که او درست می گفت. من متاسفم که امید های جامعه جادوگری رو شونه های تو قرار داره، اما شونه های تو تنها شونه هایی هستند که می تونند اون رو تحمل کنند. به من بگو که چطور می تونم به تو کمک کنم. هری هیچگاه پروفسور را اینقدر احساساتی ندیده بود و این او را شدیدا تحت تاثیر قرار داد. 

 ما دوباره همدیگر رو می بینیم پروفسور. نا امید نشید! تا اندازه ای فکر می کنم ظاهر شدن ولدمورت بهترین اتفاقی بوده که می تونسته  بیفته. به زودی برای او یک سور پریز خواهیم داشت. هری این را با اعتماد به نفس کامل گفت،  این دفعه برای مقابله با او آماده هستم.   







فصل بیست و دوم:
دیگر نمی خواهم نگران باشم.

تمام خانواده ی ویزلی غیر از بیل و چارلی در ساعت سه و ربع بامداد به دور میز آشپزخانه ی خانه ی شماره ی 17 گریموالد جمع شده بودند.با توجه به سقوط وزارتخانه دیگر جای آنها در پناهگاه امن نبود. از آنجایی که آقای ویزلی کارمند وزارتخانه بود توانسته بود طلسم وفاداری را روی خانه اش اجرا کند و از سایر طلسمهای محافظتی استفاده کند اما می دانست که نمی توانند در مقابل حمله ی دسته جمعی مرگخوارها مقاومت کنند. اگر پیروان اسمشو نبر توانسته بودند طلسمهای محافظت کننده ی قابل توجه اطراف وزارتخانه را بشکنند، پس پناهگاه شانس زیادی نداشت. هری به دابی گفته بود تا اطلاعات مورد نیاز برای ورود به خانه ی او را در اختیار ویزلی ها قرار دهد. آنها تا جایی که می توانستند وسایل شخصی شان را با عجله جمع کردند و به گریموالد رفتند. خوشبختانه گریموالد نه تنها برای آنها جای کافی داشت، بلکه می توانست تعداد بیشتری را هم در خود جا دهد.هرمیون هم به آنجا آمده بود، چرا که خانه ی والدینش به کل هیچ محافظتی نداشت.
هری  و هرمیون در اتاق هری مستقر شدند و خانواده ی ویزلی را تنها گذاشتند تا بدون مزاحمت در مورد مشکلاتشان بحث کنند، هرچند بی هیچ شکی این خانواده ، حضور ان دو را خوش امد میگفت.هری کفشهایش را در آورد و آنها را پرت کرد، روی تخت راحتش دراز کشید. تعداد زیادی بالش زیر سرش گذاشت تا سرش به حد کافی برای دیدن هرمیون که داشت روی یک صندلی می نشست بالا بیاید. البته هرمیون به طور دقیق ننشسته بود، بلکه می ایستاد، در اتاق بالا و پایین می رفت، و به طور کلی خودش را به شدت مشغول کرده بود. مثل همیشه وقتی که بیش از حد هیجان زده می شد، نمی توانست جلوی صحبت کردن خودش را بگیرد. هری تمام تلاشش را به کار بست تا محترمانه به حرفهایش گوش دهد اما مدت زیادی نگذشته بود که دیگر نتوانست به طنز موجود در صحنه بی تفاوت بماند. بالاخره نتوانست خنده اش را سرکوب کند، اماهمین که خنده ای کوچک بر لب آورد، قهقه ی خنده اش به هوا رفت.  
متاسفم هرمیون، نتونستم جلوی خودمو بگیرم. اگه می تونستی حالت خودتو ببینی منظورمو می فهمیدی. 
هرمیون خودش را مجبور کرد تا روی صندلی آرام بگیرد اما در همان حال هم نگاههای گزنده ای به هری انداخت. موهایش از خواب یک ساعته قبل از فرار از هاگوارتز به پریشانی اعصابش بود و هنوز روبدوشامبر به تن داشت. 
نمی تونم جلوی خودمو بگیرم. هاگوارتز تعطیل شده و مرگخوارها وزارتخونه رو اشغال کردن. تمام دنیامون داره تیکه تیکه می شه. چه جوری می تونی این قدر راحت اونجا دراز بکشی؟
می خوای در این مورد چه کار کنم؟ برم وزارتخونه و بگم پاشید برید خونه هاتون؟ شاید اگه بگم لطفا بهتر باشه.
دختر نوجوان با حالت اخطار دهنده ای گفت: الان زمان مناسبی برای شوخی کردن نیست. ما باید یه نقشه ی درست و حسابی بکشیم. قراره چی کار بکنیم؟ من اصلا نمی دونم قدم بعدیمون چی باید باشه. 
هری در حالیکه دوباره دراز می کشید و دستهایش را زیر سرش می گذاشت با خونسردی گفت: راستشو بخوای من دقیقا می دونم چی کار می خوام بکنم.  او  بعد از چند لحظه مکث متوجه شد هرمیون توقع توضیح بیشتری دارد. 
می خوام برای چند روز برم جایی. تو و خانواده ی ویزلی می تونید اینجا بمونید. اینجا امن و امانه. وقتی که برگشتم، که ممکنه سه چهار روز دیگه باشه، وقت عمل کردنه. 
هرمیون نفسش را در سینه حبس کرد: داری می ری؟ چه جوری می تونی الان اینجارو ترک کنی؟ خیلی خطرناکه!! چند روز اینجا بمون تا آبها از آسیاب بیافته. او دوباره صندلی اش را ترک کرد.
آبها حالا حالاها از آسیاب نمی افتند، اما نگران نباش. جایی که دارم می رم کاملا امنه. هیچ کس نمی دونه من کجا خواهم بود. هری که می دانست نتوانسته دوستش را راضی کند اضافه کرد: ببین، من تقریبا آماده ام. نگران نباش. وقتی که برگشتم بیشتر توضیح می دم. هنوز چیزای کمی مونده که لازمه یادشون بگیرم. تقریبا آماده ام.
 حال هرمیون بهتر نشد. 
بهم نگو نگران نباش. من در مورد همه چیز نگرانم. شاید بهتر باشه خودتم یه خرده بیشتر نگرانی به خرج بدی. 
هری تنها لبخندی زد: من تمام زندگیم نگران بودم. اما دیگه نمی خوام باشم. حالا وقتشه یه کاری واسه ش بکنیم. فقط یه خرده صبور باش.
آشوب!
شب گذشته، ساختمان وزارتخانه در لندن توسط هواداران اسمشو نبر مورد حمله قرار گرفت. بعد از ساعتهای متمادی در گیری شدید ، افراد وزارتخانه مجبور به ترک و تحویل آن به مرگخواران شدند. مرگخواران در حال حاضر کنترل آن مکان را در دست دارند. به نظر می رسد وزیر جادو، آقای روفیوس اسکریمجیور، با تعدادی از افراد بلند مرتبه ی وزارتخانه گریخته باشند. مکان فعلی وزیر معلوم نیست اما گزارشی اداری از طرف دفتر وی ارسال شده است:
وزارت سحر و جادو با کمال تاسف به جامعه ی جادوگری اعلام می دارد که کنترل دفاتر وزارتخانه به دست هواداران اسمشو نبر افتاده است. تعداد زیادی از کارآگاهان و مامورین وزارتخانه در مقابل نیروهای سیاه شجاعانه جنگیدند اما متاسفانه نتوانستند در مقابل حمله ی آنان مقاومت کنند. وزارتخانه در حال حاضر به دنبال محلی برای اختفا می گردد، و مقاومتش را در برابر نیروهای پلید ادامه می دهد.
هیچ گزارشی از طرف افرادی که در حال حاضر ساختمان وزارتخانه را در اختیار دارند منتشر نشده است، و معلوم نیست که کسی که نباید نامش را برد نیز آنجا باشد. تاثیرات حمله شدید و سریع بود. به تمامی جادوگران و ساحره ها دستور داده شده با مکان اشتغالشان  ارتباطی برقرار نکنند. تعداد زیادی از خانواده ها از بریتانیای کبیر مهاجرت می کنند یا به مخفی گاهها می روند. تمامی مدارس تعطیل شده اند و دانش آموزان به خانه هایشان بازگشته اند. دنیای جادویی در حال حاضر در آشوب و نا امنی کامل به سر می برد.  
روزنامه ی پیام امروز به دلیل حمله ی اخیر،  دفتر واقع در کوچه ی دیاگون را ترک کرده و به مکان نا معلومی می رود تا به چاپ مقالات خود با تعداد کمتر ادامه دهد. متاسفانه تا اطلاع ثانوی پیام امروز قادر به گرفتن هیچ نامه ای از طرف خوانندگانش نخواهد بود.
پروفسور دامبلدور مقاله ای که هری برایش آورده بود را به سرعت از نظر گذراند چرا که آن را قبلا خوانده بود. فاوکس هر روز نسخه ای پیام امروز برایش می آورد. صورتش حالتی از آرامش کامل گرفت و در واقع لبخندی به لب آورد. 
هری گفت: پروفسور شما در این مورد خیلی نگران به نظر نمیاین.
حرفت درست نیست، در واقع من خیلی نگرانم، اما احساس می کنم این اتفاق غم انگیز ممکنه به خوبی ما رو در رسیدن به اهدافمون کمک کنه. دامبلدور با حالت شطرنج بازی که به حرکت بعدی اش فکر می کند دستی به ریش به دقت اصلاح شده اش کشید. هری متوجه شد که پیرمرد در طی چند روز گذشته اندکی از قوای خود را باز یافته است.
هری در حالیکه لیوان آبش را ذره ذره سر می کشید موافقت کرد: منم به همین مسئله فکر می کردم قربان. حداقل ما الان می دونیم ولدمورت کجاست و هر جا که اون باشه نایجینی هم همون نزدیکی هاست. جادوگر جوان شلوار لی و تی شرت راحتی پوشیده بود و ژاکتش را به صندلی در آشپزخانه آویزان کرده بود. 
درسته هری. علاوه بر اون، من در مورد دفاتر وزارتخونه اطلاعات دقیقی دارم که عده ی کمی از اونا با خبرن. من مطمئنم ولدمورت از شخصیت منحصر به فرد اون ساختمون بی خبره، و ما می تونیم از این مسئله به نفع خودمون استفاده کنیم. بله، من هم اعتقاد دارم که ولدمورت احتمال داره از تصمیمش مبنی بر آشکارسازی بازگشتش با اون نبرد تماشایی اش پشیمون بشه. اون ساختمونو ترک نمی کنه، وگرنه نبردش کاملا بی منظور و بی هدف می شه. بله، احتمالات زیادی وجود داره؛ لازمه که با تمام حواسم بهشون فکر کنم. گذشته از اون، ادامه دادن درسهای تو از هر چیزی مهم تره، چرا که حالا زمان زیادی برای تلف کردن نداریم. 
هاله ای از اضطرار درسها آنان را در بر گرفت، و هری روزهای متوالی پس از فروپاشی وزارتخانه در آپارتمان دامبلدور ماند. او برای خوابش تخت خوابی ظاهر می کرد. می دانست که جامعه ی جادوگری به طرف سرگردانی و انهدام پیش می رود. اما  فقط اطلاعات کمی که در روزنامه ی پیام امروز چاپ می شد به گوشش می رسید. روزنامه به سختی در دو صفحه چاپ می شد و تقریبا هر روز محل استقرارشان را عوض می کردند چرا که مرگخوارها به دنبال سردبیرانش بودند و می خواستند مکان آن را تحت سلطه ی خود در آورند. اسکریمجیور در بیانیه هایش وانمود می کرد که کنترل دولت را در دست دارد، اما همه واقعیت را می دانستند: هیچ دولتی در کار نبود. 
خوشبختانه سرعت پیشرفت هری به طرز عجیبی بالا رفته بود. اطمینان به نفسش در کارهای جادویی در تمام اوقات درس بالا بود. گاهی اوقات متوجه می شد که می تواند جادوهایی را اجرا کند که جادوگران کمی جرات امتحانش را داشتند. دامبلدور سرعت را بالا می برد، تبدیل به معلمی شوخ اما سخت گیر شده بود. او با شدت زیاد به ذهن هری حمله می کرد تا قدرت آکلیومنسی اش را بسنجد.  معلم بالاخره خود را خرسند یافت. هری تقریبا بدون مکث می توانست  دیوار یخی  اش را ایجاد کند.
همان طور که دامبلدور انتظارش را داشت لجیمنسی برای هری بسیار راحت تر شد، چرا که می دانست آکلیومنسی از لجیمنسی بسیار سخت تر است. آنها بخش اعظم اوقاتشان را با  تمرین کنترل ذهن حمله شده به محض ورود به آن می گذراندند نه با تمرین طلسمهایی که هری در عرض چند دقیقه به آنها مسلط می شد.  متاسفانه هری فقط می توانست با دامبلدور تمرین کند؛ به وضوح آنها ترجیح می دادند افراد دیگری نیز کمکشان کنند. از طرف دیگر، قدرت ذهنی دامبلدور از هر چیز دیگری پیشی می گرفت و او می توانست برای هری تمرینهای متنوعی در نظر بگیرد. 
بالاخره دامبلدور با اندکی ترس آموزش جادوی تقریبا سیاه تسخیر حیوانات را شروع کرد. 
خیلی از جادوگرایی که این هنرو امتحان کردن جذب جادوی سیاه شدن، هری، این مسئله مشخصترین جنبه شه، هر چند که من هیچ وقت کاملا متقاعد نشدم که تسخیر حیوانات به خودی خود جادوی سیاهه. از قرار معلوم هم گریفندور و هم اسلایترین برای اهداف مختلف بدن حیوانات رو تسخیر می کردند.  الان اعتراف می کنم هری که من تو طول زندگیم بیش از ده بار حیوانات رو تسخیر کردم، و این روش رو یه روش بی نظیر واسه جمع آوری اطلاعات می دونم.
هری ابتدا روی پستانداران تمرین کرد، موشهایی که فاوکس برایش می آوردند برای این کار مناسب به نظر می رسیدند چرا که آدمها عموما پستانداران را راحت تر از سایر گونه ها تسخیر می کردند. همان طور که دامبلدور قول داده بود، تسخیر حیوانات کار چندان سختی نبود و تقریبا هر جادوگر یا ساحره ای با استعدادی معمولی می توانست این کار را با اندکی تمرین انجام دهد، اما برای مارها باید جور دیگری تلاش می کردند، و تعداد کمی از جادوگرها آن را امتحان کرده بودند، و تعداد کمتری موفق شده بودند. دامبلدور به هری گفت که او به طور کلی با خزندگان مخصوصا مارها مشکل دارد.
فاوکس یک افعی چهار فوتی را روی میز گذاشت و هری بدون ترس به او خیره شد. به جای ترسیدن، بدون لحظه ای فکر تصمیم گرفت با او صحبت کند، چرا که طبیعی ترین کار ممکن به نظر می آمد. 
او به زبان مارها هیس هیس کنان گفت: سلام. به طور غریزی از طرز رسمی صحبت کردن مارها باخبر بود. ببخشید که این جوری آوردیمتون اینجا. ما قصد نداریم به شما آسیبی برسونیم، فقط ازتون کمک می خوایم. مار لحظه ای از شدت تعجب سرش را تکان داد.
تو  انسان، کی هستی که جرات کردی به زبان ما حرف بزنی؟ فقط جادوگر سیاه به زبان مارها حرف می زنه. اگه تو دوست اونی، پس به هیچ وجه جزو دوستان من به شمار نمی آی. من به هیچ طریق ممکن کمکت نمی کنم.
دامبلدور مسحور صحنه شده بود؛ زبان مار ها یکی از معدود زمینه های جادو بود که او هیچ دانشی در موردش نداشت. حتی در هنگام تسخیر یک مار، او زبان آنها را نمی فهمید. مدیر گاهی اوقات از خود می پرسید اگر کسی پیدا شود که زبان مارها را آموزش دهد، آیا جادوگری هست که آن را فرا بگیرد؟ اما تا وقتی که هری با او همراه نشده بود کسی برای معلمی کاندید نشده بود. دامبلدور با اندکی ناراحتی، از اینکه عمرش به پایان نزدیک شده و دیگر برای عمیق شدن در یکی دیگر از مرموزترین مسائل دنیای جادو زمان ندارد، متاسف شد.
هری هیس هیس کنان گفت: من اصلا دوست جادوگر سیاه نیستم. بلکه دشمنشم. دشمن قسم خورده اش، و سرنوشت من اینه که باهاش مقابله کنم. من به کمک شما احتیاج دارم، چرا که باید با همراه جادوگر سیاه، نایجینی ارتباط برقرار کنم. 
گفت و گوی آنها چند دقیقه ای طول کشید، چرا که مار کوچک ذاتا شکاک بود و باید برای کمک به هری متقاعد می شد. البته هری می توانست مار را بدون اجازه اش هم تسخیر کند، اما هری احساس می کرد که این مار کمک بسیار بیشتری خواهد کرد اگر تصمیم بگیرد داوطلبانه او را همراهی کند. سرانجام او مار باریک را متقاعد کرد و مار اجازه داد هری او را تسخیر کند. هری به طور خلاصه برای دامبلدور شرح داد که چه اتفاقی افتاده. 
مدیر فریاد زد: عالیه! با بیشتر شدن سنت داری عاقلتر می شی هری. همیشه سعی کن برای خودت دوست و یاری کننده پیدا کنی، چرا که هیچ وقت نخواهی دونست که اونا کی ممکنه زندگی تو نجات بدن. 
تسخیر حیوانات مخلوطی از گونه ای آپارات به درون حیوان از طریق یک طلسم و ناپدید شدن بود. با گذشت زمان، هری فهمید کار بسیار ساده ایست، حداقل در برابر پستانداران و پرندگان. هری بلند شد و ایستاد؛ مار موشکافانه به او خیره شده بود. او چرخی زد و با صدای کرک ملایمی ناپدید شد و طلسم را اجرا کرد: پرتوس انیماگوس! 
این مورد کلا با بقیه ی حیوانات فرق می کرد، مخصوصا بدون پا بودن، اما هری متوجه شد در بدن مار بسیار راحت است، بسیار راحت تر از پستانداران، تسخیر حیوانات با جانورنما شدن فرق می کرد، دامبلدور توضیح داد که جانورنما یک جانور هست و با کنترل حرکاتش هیچ شکلی ندارد. تسخیر به تمرین بیشتری احتیاج دارد و هر حیوان متفاوت با بقیه است. یک جادوگر ممکن است در بدن یک حیوان احساس راحتی کامل کند اما برای کنترل دیگری احتیاج به تلاش زیادی داشته باشد. علاوه بر آن اراده ی جانور تسخیر شده باقی می ماند و می تواند در برابر جادوگر تسخیر کننده مقاومت کند.طبیعتا یک جادوگر قدرت بیشتری از یک حیوان داشت، اما چنین چیزی در مورد مارها که به واسطه ی قدرتشان شناخته می شدند صادق نبود.
هری شانس زیادی داشت، چرا که برای تسخیر این مار خاص نیازی به تلاش نداشت، چرا که خودش داوطلبانه اجازه ی تسخیر شدن را داده بود. او می توانست اراده و ذهن او را درکنار ذهن خود احساس کند. او در طول میز خزید تا بتواند مار بودن را احساس کند. هر چه بیشتر در بدن مار می ماند بیشتر احساس راحتی می کرد، تا جایی که با خود اندیشید مار بودن چندان هم بد نبود. سر انجام خسته شد، چرا که تسخیر حیوان به انرژی زیادی احتیاج داشت و به طور معمول تنهامی شد پانزده الی سی دقیقه در بدن حیوان باقی ماند. رها شدن از بدن حیوان به راحتی رها کردن فنجان چای بود، و در عرض یک لحظه به روی کاناپه نشست، خسته اما راضی و خرسند. تمام ابزار سر جای خود قرار گرفته بودند.
آشوب و نا بسامانی در تمام بریتانیا پخش می شد. مغازه ها و مراکز تجاری تعطیل می شدند و  وسایلشان را به مکانهای امنتری انتقال می دادند. سیاهترین ابزار که در گذشته تنها در جاهایی مانند کوچه ی ناکترن یافت می شد، حالا از انبارها بیرون می آمدند تا نابسامانی و خرابی را تشدید کنند. مشنگها متوجه اتفاقات توجیه ناپذیر بسیاری می شدند، مثلا جنازه ی افرادی که کاملا سالم بودند؛ آتش سوزیهای مشکوکی که نمی توانستند منبعش را پیدا کنند؛ ماشینهای در حین حرکتی که با زاویه های غیر طبیعی می چرخیدند و ترافیک شدیدی ایجاد می کردند. خانواده های جادوگری هر کدام به شیوه ی خودشان برای آینده ی فلاکت بارشان تصمیم گیری کردند. خیلی ها کشور را ترک کردند و به کانادا یا حتی آمریکا رفتند. بقیه به سایر نقاط انگلیس پناه بردند با این امید که قدرت جدید نا دیده شان بگیرد. تعداد کمی از آنها در خانه ی خودشان ماندند و طلسمهای محافظتی روی خانه هایشان قرار دادند. دنیای جادویی نفسش را نگه داشته بود.   

دو جادوگر در اتفاقات و نا بسامانیهای اخیر آرام به نظر می رسیدند. آلبوس دامبلدور و هری پاتر با خوشحالی زیاد در رستورانی ایتالیایی که از آپارتمانشان خیلی دور نبود نشسته بودند. حال پروفسور عالی به نظر می رسید و هری را راضی کرد تا با خوردن یک وعده غذا در رستوران او را همراهی کند هر چند که هری نگران امنیتشان بود. برای امنیت بیشتر، دامبلدور رنگ موهای هری را به طلایی چرک تغییر داد. بعد از مدت زیادی خندیدن به ظاهرش، هری به این نتیجه رسید که خیلی هم بد نیست. هری در موقعیتهای انگشت شماری در رستوران مشنگها غذا خورده بود، چرا که دورسلی ها به ندرت غذایشان را در خارج از خانه می خوردند، و وقتی این کار را می کردند هری را با خود نمی بردند. بر خلاف او، به نظر می رسید دامبلدور بارها در رستوران مشنگها غذا خورده، چرا که دقیقا می دانست چگونه غذا سفارش دهد و چگونه برخورد کند.


هر دو به این نتیجه رسیده بودند که هری در آماده ترین شرایطش به سر می برد. در آپارتمان در مورد حرکتهای بعدی اش بحث کرده بودند اما در رستوران در مورد هر چیزی بحث کردند غیر از وظیفه ای که بر دوش هری بود. خوردن شام با تحسین بر انگیزترین مرد در تمام دنیا بود یک غنیمت بود، و هری این را می دانست، به همین دلیل تلاش کرد تا تمام چیزهایی را که می خواست بداند از او بپرسد. 
من فهمیدم که پاترها نسلهای خیلی قبلشون اصیل زاده بودن. چه مدت با اونا آشنایی داشتید؟؟
البته جادوگرها از مشنگها بیشتر زندگی میکردند، و دامبلدور از طول عمر عادی یک جادوگر هم فراتر رفته بود، همین حالا بیش از صد و پنجاه سال داشت. هری با خود اندیشید که ممکن است دامبلدور نسلهای متعددی از پاترها را بشناسد.
خب، البته که پاترها اصیل زاده بودند، اما هیچ کدومشون تکبر مالفوی ها یا بلک ها رو نداشتن. با این حال پاترها در قسمتی از بهترین نقطه ی لندن زندگی می کردند. همون طور که قبلا هم در این باره با هم صحبت کردیم، جامعه ی جادوگری با امروز خیلی فرق کرده. دارم در مورد سالهای هزار و هشتصد و هفتاد، هشتاد و نود حرف می زنم، وقتی که من یه مرد جوون بودم. خانواده های طراز اول اون موقع  خانواده ی من رو یه خانواده ی غیر عادی در نظر می گرفتن. هر چند که پدر و مادرم جادوگر و ساحره بودند اما در نسلهای قبلی ازدواجهای غیر جادوگری هم وجود داشته، به همین دلیل اصیل زادگی ما زیر سوال می رفت. برای ما اصلا مهم نبود، اما اصیل زادگان لندنی شرم داشتن که با ما رابطه ای برقرار کنن. پاترها هم جزو همین دسته بودن. هری توجه داشته باش که این حرفها مال قبل ظهور ولدمورت یا حتی گریندلوالده. هیچ حرکتی برای محدود کردن غیر اصیل زاده ها وجود نداشت،  اما از نقطه نظر اجتماعی، فقط وقتی مطرح می شدی که یه شجره نامه ی بی عیب و نقص از خودت ارائه بدی. از اون نظر شجره نامه ی پاترها با همه ی خانواده های اصیل زاده مو نمی زد.
هری که متعجب بود چرا تا به حال چنین سوالی را از دامبلدور نپرسیده است، گفت: اسم بعضی هاشونو می دونید؟  
من تعدادی از پاترها رو در طی چندین سال ملاقات کردم، اما تا قبل از پدرت با هیچ کدومشون صمیمی نشده بودم. من یه پیر مرد رو در دوران جوانیم به یاد می آرم، اسمش جرمی پاتر بود. کچل بود و ریش بلند سفیدی داشت. اون به خاطر سن زیادش منو تحت تاثیر قرار داد، درست به اندازه ای که الان من تورو تحت تاثیر قرار می دم. دامبلدور با آگاهی کامل لبخند زد. اون ممکنه پدر پدر پدر پدربزرگت باشه، البته ممکنه یه دونه پدر جا انداخته باشم. 
و به این ترتیب آنها بعد از ظهر را گذراندند، درست در حالت آرامش قبل از طوفان. هری نامهای متعددی از اجدادش را شنید، اما دامبلدور از پاترها تا قبل از جیمز، پدر هری،  چیز زیادی نمی دانست. در مورد خانواده ی مادر هری، پروفسور تقریبا هیچ چیز نمی دانست، چرا که قبل از آنکه نامه ی هاگوارتز به دست لی لی برسد با آنها ملاقاتی نداشت. البته هری از آن جایی که مجبور شده بود با خواهر مادرش زندگی کند، چیزهایی از خانواده ی مادرش می دانست.
وقتی آماده ی بازگشت به آپارتمان شدند هری آهی کشید و گفت: ای کاش می تونستیم برای همیشه اینجا بمونیم پروفسور. وقتی به کاری که می خوایم انجام بدیم فکرمی کنم ، نمی تونم تصور کنم مشکلی واسه مون پیش نمی آد. 
معلومه که یه مشکلی برامون پیش می آد هری. به ندرت پیش اومده که من نقشه ای رو همون طور که برنامه ریزی کردم پیش بره. تقریبا همیشه تصمیمات لحظه ای باید گرفته شن. وقتش که شد تو باید به خودت مطمئن باشی تا بتونی تصمیم درستو بگیری. دامبلدور پول غذایشان را پرداخت کرد، و دو جادوگر که حالا دو دوست حقیقی برای هم بودند، آماده ی ترک رستوران شدند. هری از روی صندلی اش بلند شد تا بازویش را به عنوان تکیه گاه به مرد ضعیف و ناتوان دهد و به برخاستنش کمک کند. 
مرد پیر در حالیکه سعی می کرد پشتش را صاف  کند سپاسگذارانه گفت: متشکرم هری. سپس مستقیما به چشمهایش نگاه کرد و گفت: مرلین!! چه قدر دلم می خواست باهات می اومدم.
مار موافقت کرده بود که در آپارتمان دامبلدور منتظرشان بماند، و هر چند او می توانست به راحتی از زیر در بیرون بخزد، اما در واقع همان جا مانده بود. او به نرمی مار را روی میز آشپزخانه گذاشت و خودش هم روی صندلی نشست و برای اولین بار در زندگی اش یک گفت و گوی درست و حسابی را با یک مار شروع کرد.
هری که متوجه می شد نام مار را نمی داند با صدای هیس هیسش گفت: متشکرم که منتظرمون موندی. اسمت چیه؟ به نظر رسید که مار کوچک منظور هری را نفهمیده، به همین دلیل هری سعی کرد منظورش را توضیح دهد: جادوگرها منو هری پاتر صدا می زنند. اون هم پروفسور دامبلدوره. مارها تو رو چی صدا می زنن؟
مار سرش را به علامت فهمیدن خم کرد و به آرامی گفت: اونا منو ایزامیر صدا می زنن. من از فرقه ی اسلیشارمم. من اسم تورو شنیدم هری پاتر. تو بین تمام مارهای این سرزمین معروفی. همه شون اسم هری پاتر و جادوگر مار شکل رو شنیدن. من به اینکه تو رو شناختم به خودم افتخار می کنم، چرا که من موجود حقیر و ناچیزیم. تعداد زیادی توی فرقه ی ما هستن که از من مهم ترند. شاید بهتر باشه تورو پیش اونا ببرم، تا بتونی از خدمات یه مار توانا استفاده کنی.  
هری در جواب گفت: نه. تو شجاعتت رو ثابت کردی چرا که اجازه دادی وارد بدنت شم و ذهنم در راستای ذهن تو عمل کنه. این شجاعت محضه، و تو نباید ارزش خودتو دست کم بگیری. کاری که توافق کردی توش کمکم کنی کار فوق العاده خطرناکیه. هر چند که بقای دنیای ما و دنیای شما به موفقیت ما بستگی داره.
هری با دقت ایزامیر را در جیب ردایش قرار داد و به خانه ی گریموالد بازگشت. با رفتن به آشپزخانه، ریموس را دید که فنجانی چای جلویش است و با آرتور ویزلی گفت و گو می کند. قیافه ی هر دو آکنده از نگرانی و درماندگی بود و هری فهمید که اخبار خوبی در انتظارش نیست.
 ریموس از جایش بلند شد و با شدت و اشتیاق با هری دست داد. مدت زیادی از دیدارمون گذشته هری!

هری نمی توانست چیز بیشتری بگوید. آن دو یکدیگر را از آگوست ندیده بودند، و در این مدت هر دو تا لب جهنم رفته بودند و بازگشته بودند، هر چند که هیچ کدام از جهنم دیگری خبر نداشت. ریموس با سرعت زیادی پیر می شد، و خطوط زیادی بر چهره ی آفتاب سوخته اش رد انداخته بودند و تارهای خاکستری بیشتر در بین موهایش به چشم می آمدند. هرچند که ظاهر هری پس از نبرد با آویز اسلایترین بسیار بهتر شده بود، اما لوپین نمی توانست اثرات آن به روی مرد جوان را نادیده بگیرد. هری با آقای ویزلی نیز دست داد. موهای آقای ویزلی از چند ماه پیش به این طرف خاکستری تر به نظر می رسیدند. آن دو هری را دعوت به نشستن کردند و پس از آنکه فنجانی چای جلویش قرار دادند، به صندلی هایشان برگشتند.
 ریموس گفت: ما همه واسه ت نگران شده بودیم. حتی مالی می خواست مجبورمون کنه بگردیم و پیدات کنیم اما رون و هرمیون اصرار داشتن که چنین کاری نکنیم. خودمو اذیت نمی کنم که ازت بپرسم کجا بودی.
هری به طرز مبهمی لبخند زد و سرش را به علامت تشکر تکان داد: از اون بابت ازت ممنونم ریموس، هر چند که باید بگم اوقات خوبی رو گذروندم. بعد از حمله به وزارتخونه چه اتفاقایی افتاده؟
از آنجا که لوپین خسته تر از آن به نظر می رسید که بخواهد اطلاعات با جزئیات بیشتری بدهد، آرتور با بی میلی جواب داد: در تمام کشور حمله هایی صورت می گیره. جادوگران و ساحره ها دارن پراکنده می شن. با چند استثنا معدود، خانواده ها خونه شون رو ترک می کنن و به مخفی گاهها می رن. بعضی هاشون مثل ما خونه هایی امنی پیدا می کنن در حالیکه بقیه به دنیای مشنگ ها می رن. تعداد زیادی کشورو ترک می کنن. اسکریمجیور مجبور شده پنهان بمونه، پیام امروز دیروز چاپ نشد، و هیچ کس به طور جدی و قابل توجه جلوی مرگخوارها مقاومت نمی کنه. محفل ققنوس در کل وجود نداره، چرا که هرکس نگران خودشو خانواده شه و از دور هم جمع شدن می ترسه. هیچ نظری برای بهبود اوضاع داری هری؟ هری هیچ گاه صدای آقای ویزلی را که عموما مردی خوشبین و مشتاق بود این طور مغلوب نشنیده بود.
در واقع جادوگر جوان همه را به خوبی می فهمید، و ناگهان بار روی شانه هایش به شدت سنگینتر شد.
 هری سوالی را پرسید که خود و دامبلدور بارها راجع به آن بحث کرده بودند: اسنیپ چیزی از نقشه های ولدمورت می دونست؟
ریموس جواب داد: حتی یک کلمه. ما قبلا بهش وریتا سرم خوروندیم و ازش سوال کردیم. اون هیچی راجع به حمله به وزارتخونه نمی دونست. یا ولدمورت این نقشه رو بعد از از دست دادن اسنیپ کشیده، یا اینکه هیچ وقت اسنیپو قاطی نقشه هاش نمی کرده. ما فکر می کنیم این مورد آخر درست باشه؛ در کل ولدمورت تمایل داشته که اسنیپو فدا کنه یا شاید هم کاملا بهش اعتماد نکرده بوده. ما اطلاعات جالبی به دست آوردیم، اما هیچ کدوم به درد بخور نبودن. ولدمورت به شدت مواظب اسنیپ عزیز ما بوده. صدای خسته ی ریموس مملو بد بینی بود.
 هری پرسید: ولدمورت داره چی کار می کنه؟ آیا هیچ بیانیه ای منتشر کرده؟ ماها می دونیم اون دنبال چیه؟
هیچ خبری ازش نیست.
 آرتور این جواب را داد، هنوز جرات نداشت اسم لرد سیاه را به زبان آورد.
اما ما فهمیدیم که در حال حاضر داره دفاتر وزارتخونه رو با دقت بر رسی می کنه. همون طور که می دونی اونجا اسناد و مدارک و اشیا سری زیادی وجود داره، هر چند که ما موفق شدیم چند تا از مهم ترینهاشونو از اونجا منتقل کنیم یا به جای امن پنهانشون کنیم. با تمام این احوال برای ما شکست بزرگی بوده. 
هری اتوماتیک وار چایش را سر کشید، دیگر نمی دانست چه بگوید. دنیای جدیدش از هم پاشیده بود. برعکس سایر جادوگرها او نمی توانست در جامعه ی مشنگها خودش را گم و گور کند. ولدمورت رد او را از بلندترین قله تا عمیق ترین دریا می گرفت. مرگ پیش بینی شده بود، و نقشه ی هری با تمام کم و کاستی هایش تنها امید بود. او می بایست با رون و هرمیون صحبت کند.

دوستانش در بهت زدگی کامل به او نگاه می کردند و قادر به صحبت نبودند. هری پاتر همین الان نقشه ی حمله ای را با جزئیات کامل برایشان بازگو کرده بود که احتمال زیادبه مرگ خودش ختم میشد. یا شاید هم مرگ آنها.
رون ناباورانه پرسید: تو واقعا جدی هستی، درسته؟
هری که حالش از این سوال کمی گرفته شده بود جواب داد: معلومه که هستم! ببینید، من می دونم این کار یه ریسکه، اما هر کاری هم که تا حالا کرده بودیم واسه خودش یه ریسک بود. هیچ راه امن و مطمئنی وجود نداره. احتیاط مارو هیچ جا نمی بره.
هرمیون که بالاخره صدایش را باز می یافت تاکید کرد: اما تو داری در مورد ورودت به ذهن اون حرف می زنی. تلاشش برای نشستن در اتاق هری، جایی که سه تایی دور هم جمع شده بودند، بی نتیجه ماند و شروع با بالا و پایین رفتن در اتاق کرد. اگر وقت دیگری بود هری این شرایط را خنده دار می یافت. تو برای یه مدت کوتاه لجیلمنسی تمرین کردی، و حالا می گی که خبره شدی. ما در مورد یه آدم عادی صحبت نمی کنیم. این لرد ولدمورته. اون شاید بتونه در عرض یک لحظه تو رو گیر بندازه. و کی می دونه که برای انتقام گرفتن ازت ممکنه چی کار کنه. اون می تونه تورو بکشه هری!
هری با سردی جواب داد: از حس اعتمادت متشکرم هرمیون. کلی روحیه مو بالا برد. اما از اون طریق نمی تونه منو بکشه. فکر نمی کنی اگه می تونست اونجوری بکشتم تا حالا این کارو کرده بود؟ نه، اون می تونه سعی خودشو بکنه و وارد ذهنم بشه و درد زیادی برام به وجود بیاره، اما این بار می تونم از خودم دفاع کنم. و می تونم به همون شدت که درد تحمل می کنم درد هم ایجاد کنم. اون دیگه مثل من که دوست ندارم تو ذهنم باشه، دوست نداره تو ذهنش برم. چشمهایش با این افکار شروع به درخشیدن کردند و باعث شد تن هرمیون به لرزه بیافتد.
رون به میان حرفشان پرید: اما چه فایده ای داره؟  پاهایش از دسته ی صندلی آویزان بود. منظورم اینه که، ما باید بفهمیم که آیا اون جاودانه ساز دیگه ای به وجود آورده یا نه. قبل از اینکه این مسئله رو بفهمی گیرت نمی اندازه؟؟
اگه درست از عهده ش بر بیام نه. می دونم چه جوری افکارشو به جلوی ذهنش منتقل کنم. اگه بتونم به محض ورودم به ذهنش این کارو بکنم، تا وقتی ندیدمشون ولدمورت نمی تونه گیرم بندازه. اگرم این کارو بکنه حداقل می فهمه که دیگه در امان نیست و اینکه من می تونم به همون راحتی که اون به ذهن من حمله می کنه به ذهنش حمله کنم. می شه بهش گفت جنگ روانی. هری این اصطلاح را از پروفسور دامبلدور آموخته بود.
هرمیون که به شدت عصبانی شده بود پرسید: اون به شرطیه که تو بتونی از پیش نایجینی سالم برگردی. اون ماری که در موردش باهامون حرف زدی کجاست؟ از کجا می دونی بهت  خیانت نمی کنه؟ 
او  صدای هیس هیس غیر قابل تشخیصی از خود در آورد و بعد از چند لحظه مار کوچک از زیر کمدش بیرون خزید و نگاهش با نگاه هری تلاقی کرد.
این ایزامیره. موافقت کرده که کمکم کنه.
رون و هرمیون در سکوت کامل به مار کوچک بی ابهت نگاه کردند. لحظه ای متعجب ماندند که آیا باید به او سلام کنند یا نه.
  سرانجام هرمیون گفت: این یه خرده کوچولو نیست هری؟
خودم خواستم که کوچیک باشه. باید بدون دیده شدن به این ور و اونور بریم. ایزامیر برای این منظور مناسب به نظر می رسه. اصلا معنی نداره که یه باسیلیسک یا یه چیزی مثل اون بشم. همین که بریم تو مارو می بینن. نه، در این زمینه، هر چی کوچکتر باشه بهتره.
رون و هرمیون به هم نگاه کردند، و هری متوجه شد که نتوانسته متقاعدشان کند. او بلند شد و ایزامیر را با دستانش بلند کرد.
من فردا شب به وزارتخونه می رم. دیگه هم راجع بهش بحث نمی کنم. خیلی خوشحال می شم اگه شماها کمکم کنید. اما همینه که گفتم. چه از این طریق چه یکی دیگه، ما داریم به پایان کار نزدیک می شیم. بیشتر از این نمی تونیم معطل کنیم. ولدمورت داره کم کم بر همه چیز پیروز می شه. هر روزی که معطل شیم اوضاع خرابتر می شه. اون داره تو وزارتخونه دنبال یه چیزی می گرده و اگه پیداش کنه خدا می دونه چه اتفاقی می افته. دیگه زمان برای منتظر موندن نداریم.
درخواست پر از احساس هری بالاخره آنها را مقهور کرد.
هرمیون آهی کشید و گفت: بهتره یه نقشه ای براش بکشیم.














فصل بیست و سوم: 
 امروز خالقت را خواهی دید

از آغاز شب گذشته بود که هری پاتر، هرمیون گرنجر، و رونالد ویزلی با بی قراری در ایستگاه متروی لندن نشسته بودند. در قطاری که در آن نشسته بودند، سه نوجوان دیگر که پسر هایی حدودا 18 یا 19 ساله بودند نیز حضور داشتند و سعی می کردند که توجه را به خودشان جلب کنند. شلوارها و ژاکت های پاره چرمی به تن داشتند، و تی شرت های سیاهی پوشیده بودند که بیش از آن که لباس باشد مملو از سوراخ بود، و حلقه ها و سوزن هایی در قسمت های مختلفی از بدنشان به چشم می خورد. هری و هرمیون هم که شاید از این جور آدم ها چیز هایی شنیده بودند هیچ وقت آن ها را از نزدیک ندیده بودند. رون که کاملا مبهوت شده بود مجبور بود خیلی خود را کنترل کند که مداما به سه پسر خیره نماند. اما هر وقت می توانست نیم نگاهی به آن ها می انداخت.
دو جادوگر لباس های تیره ای به تن داشتند؛ شلوار جین مشکی رنگ و پولیور های آستین بلند، و هرمیون نیز شلوار تیره ای پوشیده بود و سوئیت شرتی نیز به تن داشت، اما با این وجود همچنان در مقابل این نوجوانان بزرگ تر مانند بچه های کلیسا به نظر می رسیدند. مسلما علاوه بر این که عدم وجود خالکوبی و آویزها این تفاوت را دامن می زد، این که رنگ موهایشان نیز به حالت طبیعی خود بود مزید بر علت می شد.
همراهان با نا آرامی در صندلی های خود جا به جا شدند و به این احتمال امید بستند که شاید آن سه لات در ایستگاه بعدی پیاده شوند و موسیقی آزاردهنده شان که با صدای بلندی پخش می شد را نیز با خود ببرند. در عوض، در ایستگاه بعدی نه تنها سه نوجوان پیاده نشدند بلکه اکثر سایرین از قطار خارج شدند تا وارد واگن دیگری شوند یا منتظر قطار بعدی بمانند. هری به دنبال آن هاراه نیفتاد، چرا که کلا آن سه نفر را ندیده بود. توجهش تنها و تنها معطوف وظیفه ای بود که باید به انجام می رساندند و صدای بلند موسیقی و آن جوانک ها تنها به عنوان صدای پس زمینه عمل می کرد.
با این وجود رون نمی توانست نسبت به آن ها بی اعتنا باقی بماند و وقتی متوجه شد که سه پسر توجهشان را به دو جادوگر و ساحره  ی همراهشان داده اند حواسش به شدت تحریک شدند. تنها دو مسافر دیگر به جز آن ها در واگن باقی مانده بودند، اما با توجه به خال کوبی ها و بازوان عضلانیشان آن ها چندان نگران دردسر ساز های استخوانی و جوان نبودند. سه پسر تصمیم گرفتند که توجهشان را معطوف سه نوجوان تر و تمیز بکنند. رون می توانست ببیندکه هرمیون نیز متوجه این موضوع شده است و ترس و وحشتش را با درهم کشیدن ابروهایش و بردن دستش به سمت چوب دستی اش نشان می دهد. هری که در افکارش غرق شده بود بی توجه باقی ماند.
یکی از آن ها که خیلی لاغر اندام بود به دیگری گفت: اوی، ببین اینجا چی داریم کالین، اینا باهاس از بهترینای اینگیلیس باشن، می رین اتون نه؟ شاید بشه ما بهشون یه درس دیگه بیدیم. تو چی می گی کالین!؟
ظاهرا کالین رئیسشان بود. کالین که اندکی تاثیر گذار تر بود، حداقل هم قد رون ولی عضلانی تر بود و روی هر سرشانه اش دو خال کوبی نقش بسته بود. موهای تیره رنگ و قهوه ایش در جهاتی تصادفی سر کشیده بودند و برخی قرمز و برخی دیگر سیاه بوند.
کالین با صدایی آرام و تهدید آمیز گفت: درسته میک، فک کنم آموزششون ناقص میزنه...
هرمیون آمرانه گفت: از ما دور شین، وگرنه به پلیس زنگ می زنم.
به رغم تلاشی که برای محکم نمودن انجام می داد صدایش اندکی می لرزید. اقدامش با قهقهه های نوجوانان پاسخ داده شد.
رون که احساس می کرد باید کاری انجام دهد ایستاد و خود را سپر هرمیون قرار داد: بهتره تنهاش بذاری. ما مزاحم شما نشدیم و دنبال دردسر هم نمی گردیم.
هر دو دستهایشان را روی چوب دستی هایشان گذاشته بودند و نسبت به استفاده از آن در یک قطار مشنگی بی میل بودند.
نفر سوم که هنوز نامش برده نشده بود گفت: اوه، ولی شما مزاحم ما شده بودید، شما این جا نشسته بودین و به ما زل زده بودین، ما اصن خوش نداریم امثال شما ها به ما ها زل بزنن.
هری که بالاخره از خلسه اش خارج شده بود به سرعت دردسر را تشخیص داد. او که از قبل عصبی بود، با صدایی که به طوری غیر طبیعی آرام و عمیق بود گفت: ازش دور شین.
سه پسر از صدای خشمگینی که کوچکترین ترسی درآن وجود نداشت اندکی جا خوردند.
هری صندلی اش را ترک کرده بود و در مقابل دوستانش ایستاده بود. لات ها دیگر نمی خندیدند. شاید به جز ترساندن آن ها واقعا قصد دیگری نداشتند. اما حالا که این بچه لاغر مردنی با موهای آشفته سیاه رنگش خود را جلوی آن ها انداخته بود دیگر نمی توانستند او را نادیده بگیرند.
میک گفت: نباید این حرفو می زدی.
مشت راستش را عقب برد.
با این حال میک هیچ وقت فرصتی برای مشت زنی پیدا نکرد. بی دلیل به هوا بلند شد و به ردیفی از صندلی ها که با چهار ردیف از آن ها جدا می شد برخورد کرد. دوستانش نیز فرصتی برای حیرت پیدا نکردند، چرا که آن ها نیز به زودی خود را در میان هوا یافتند و با نیرویی شبیه یک ضربه زیر چانه شان از زمین کنده شدند و با سر به میان دیوار ها و صندلی ها کوبیده شدند. پسری که نامش را نمی دانستند بیهوش شد، اما کالین که برایش اتفاق خاصی نیفتاده بود بیش از اندازه خشمگین بود. به روی پاهایش پرید و به هری هجوم برد.
هرمیون که خشم هری را احساس کرده بود و امیدوار بود که پسر را نکشد فریاد زد: نه!
اما هری صدای هرمیون یا هر چیز دیگری را نمی شنید. به هیچ وجه نسبت به استفاده از چوبش بی رغبت نبود. وقتی که پسر بزرگتر را نگاه می کرد که به سویش می دود تمام عضلات صورتش منقبض شده بودند. چوب دستی اش را به سوی کالین گرفت و او را به هوا بلند کرد و تا سقف کابین بالا برد.
وقتی کالین فریاد می کشید چشمانش وحشتش را آشکار می کردند: منو بذار پایین!
هری غرید: حتما!
چوبش را بالا برد و به مهاجم اجازه داد تا به سختی به دو ردیف صندلی برخورد کند و سپس به پشت روی کف واگن بغلتد. سرش به سختی به زمین برخورد کرد ویکی دیگر از آن سه نفر بیهوش شد. میک که همه این وقایع را دیده بود آنقدر عاقل بود که وقتی در ایستگاه بعدی در باز شد به سرعت جیم شود.
هرمیون که چشمانش از شدت عصبانیت بهترین دوستش گرد شده بود زمزمه کرد: باید این ایستگاه پیاده بشیم.
هری به دو مسافری که تمام این مواجهه را دیده بودند چشم غره رفت. با وجود این که مردان تنومندی بودند، وقتی نوجوان هفده ساله تکه چوبی را به سمتشان نشانه رفت چشمانشان با هراس گشاد شد.
 طلسم فراموشي استفاده كن .  
خوشبختانه هرمیون طلسمهای تنظیم حافظه را با مهارتی خاص انجام می داد، و در عرض چند لحظه خاطره ی جدال یک طرفه را از ذهن دو مرد پاک کرد. سپس هری، رون و هرمیون به طرف در شتافتند و درست قبل از بسته شدن خود را به بیرون پرتاب کردند. 
هرمیون با دست به دو بدن بی حرکتی که هنوز روی زمین بودند اشاره کرد و گفت: اون دو تا چی می شن؟
هری که می خواست موضوع را از سر باز کند آمرانه گفت:  فراموششون کن.  او به سرعت حواسش را معطوف به ایستگاه مترو کرد و آدرسهایی که دامبلدور داده بود را مرور کرد. سرش را به سمتی تکان داد و گفت: از این طرف. 
آنها به سمت انتهای ایستگاه شتافتند تا آنکه به نقطه ای رسیدند که تونلي به سمت بیرون از ایستگاه شروع می شد. هری به عقب نگاه کرد. افرادی که هنوز در ایستگاه بودند به آنها هیچ توجهی نداشتند چرا که اکثر آنها به سمت خروجی خیابان می رفتند.  دنبالم بیاید 
به سرعت از سکو به روی ریل قطارها پرید و هدفمندانه به درون تونل رفت. رون در پایین آمدن به هرمیون کمک کرد و هر دو به دنبالش دویدند تا بتوانند او را که حالا تقریبا از دیدشان خارج شده بود تعقیب کنند. هری در حین راه رفتن کف دست چپش را به دیوار کنارش می کشید، ظاهرا دنبال چيزي ميگشت. ناگهان در پنجاه یاردی دهانه تونل ناگهان ایستاد. دوستانش پس از چند لحظه به او رسیدند. 
هرمیون پرسید: خودشه؟ 
هری در حالیکه به چوبدستی اش چنگ می زد زمزمه كرد:  آره.  دامبلدور به او هشدار داده بود که طلسم باز کننده ی در را همان بار اول باید به طور کاملا صحیح به زبان آورد، در غیر این صورت تفاوتی نمی کرد چند بار طلسم را بخواند، در ديگر باز نمی شد. زیر لب گفت:  تمرکزمو به هم نزنید.  بعد سه مرتبه به دیوار تونل ضربه زد و با لحنی موزيكال گفت:  به نام وزارتخانه ی بریتانیای کبیر ،‌ برای امنیت مردمت باز شو.  سپس سه خط موازی و یک خط اریب که آنها را قطع می کرد روی دیوار کشید. دیوار کنار رفت و راهرویی با نور کم نمایان شد،‌كه اگر رون صاف می ایستاد به سختی در ان جا ميشد  و تنها دو نفر می توانستند به طور همزمان از آن عبور کنند. هری که می دانست در پس از ده ثانیه دوباره بسته می شود گفت: زود باشید.
در حینی که سریع اما با احتیاط از ورودی رد می شد گفت: بیاین. راهرو مستقیم به سمت پایین می رفت. لازم نبود خیلی جلو بروند چرا که راه بسته بود. هری چوبدستی اش را از جیب پلیور سیاهش در آورد اما قبل از ضربه زدن به دیوار به سمت دوستانش چرخید. موهایش پس از جدال درون قطار حسابی به هم ریخته بود و در طی چند روز اخیر اصلاح نکرده بود. چشمهایش از شدت تمرکز و قدرت برق می زدند. اگر دوستانش او را خوب نمی شناختند بي شك از او می ترسیدند.  یادتون باشه چه نقشه ای کشیدیم. این راهرو به یه رختکن بلا استفاده تو وزارتخونه منتهی می شه اما در هر صورت درون وزارتخونه ست. هر چیزی ممکنه اتفاق بیافته. در هر شرایطی زیر شنل نامرئی بمونید. سوالی نیست؟ 
سه دوست متوجه شدند که هیچ کدام از ماجراجویی هایشان به خطرناکی این یکی نبوده و می دانستند که با هر منطقی ،امکان موفقیت آنها را رد می شد. کلامی رد و بدل نكردند چرا که نمی خواستند افکارشان را به زبان آورند- ممکن بود همه چیز امشب تمام شود-. هری تنها سرش تکان داد و همان چهار خط را روی دیوار کشید. آنها وارد رختکن تاریک مملو از کت و شنل شدند که بدون شک متعلق به کارمندانی بود که با عجله گریخته بودند. هری با احتیاط در منتهی به دفتر سو استفاده از محصولات مشنگی را گشود اما کسی در آنجا نبود.هری و به دنبالش رون و هرمیون قدم به بیرون نهادند و در را پشت سر خود بستند. و رون و هرمیون زیر شنل نا مرئی پنهان شدند.
آنها قسمتی از نقشه شان را بر این اصل طرح ریزی کرده بودند که ممکن است این قسمت بی اهمیت وزارتخانه  بی محافظ رها شده باشد یا حداقل محافظت اندکی داشته باشد. ارزوي انها جامه عمل به خود پوشاند،‌به نظر مي رسيد قسمت سود استفاده از محصولات مشنگي ،‌هيچ محافظي ندارد.  هری هنوز وارد بدن ایزامیر نشده بود و براي اينكه زمان را از دست ندهد  به سمت انتهای راهرو شتافت و امیدوار بود بقیه به دنبالش بیایند. او مار کوچک را از جیبش در آورده بود كه حالا به دور گردنش حلقه شده بود. رون و هرمیون صدای هیس هیس کردن آنها را می شنیدند اما هیچ اطلاعی از محتوای حرفهایشان نداشتند.
ایزامیر به جلو و عقب گردن می کشید و زبان فاق دارش را گاه و بیگاه بیرون می آورد.
 هری پاتر، مار بزرگ اینجا نیست. 
هری در جواب گفت:  انتظار نداشتم اینجاها باشه. مار بزرگ جايي نزدیک اربابشه. من هنوز حضور لرد سیاه رو احساس نمی کنم. باید يه طبقه دیگه پایین بریم. 
مطمئنا استفاده از آسانسور راحت ترین راه برای بالا و پایین رفتن بود، كه به شیوه ای غیر ممکن در چنین موقعیتی تبديل شده بود. دامبلدور تمام راههای گوناگون بین طبقات را به هری آموخته بود. از آنجایی که جرات نمی کرد نقشه ای با خود بیاورد،‌ هری ساعتها وقت صرف حفظ کردن آنها کرده بود چرا که ممکن بود دستگیرش کنند. آنها به قسمت وسط سالن ،‌نزدیک آسانسورها رفتند، اما قبل از رسیدن به آنجا هری کمد کوچکی را در سمت راستشان دید. این کمدها در واقع ورودی هایی به میان برهای مخفی میان طبقات بودند، اما افراد کمی در دنیای جادویی از وجود آنها مطلع بود. حتی کارمندان خود وزارتخانه نیز از آنها چیز زیادی نمی دانستند. او سرش را خم کرد تا وارد اتاق کوچکي كه تقریبا تا نیمه پر از وسایل پاک کننده بود شود  و در را برای بقیه باز نگه داشت. در خود به خود بسته شد و رون شنل را از روی سرش کنار زد.
سه همراه نگاه مختصری بهم انداختند که همراه با پیام ناگفته یدر همین حدشم خوبه بود. هری لحظه ای مکث کرد تا قبل از رسم سه خط موازی و یک خط کج به روی دیوار پشت سرش نفس عمیقی بکشد. دیوار ناگهان ناپدید شد و راهروی باریک و کم نوری را نمایان کرد. هری و دامبلدور حدس می زدند که ولدمورت ذاتا به دخمه های زیر زمین و آزمایشگاههای مخفی در پایین ترین نقطه ی ساختمان متمايل می شود، مکانی که برای عموم باز نبود و تنها تعداد انگشت شمار و خاصی از جادوگران از آن مطلع بودند. آسانسورها به این مکان نمی رفتند و تنها از طریق ورودی های مخفی قابل دسترس بود. خوشبختانه دامبلدور قبلا به آنجا رفته بود.
آنها طبقه به طبقه پایین تر می رفتند و هر طبقه وارد کمدهای مشابهی می شدند. یکی پر از کاغذ پوستی و مرکب، و دیگری بسته های بزرگ بی برچسب. در هر طبقه آنها گوششان را به در مي فشردند تا سر انجام دو طبقه پایین تر صداهای نامفهوم مرگخوارها را شنیدند. سر انجام تا جایی که می توانستند پایین رفتند و به یک اتاق کوچک سنگی رسیدند که از ظاهرش پیدا بود که در حداقل یک سال گذشته کسی به آن وارد نشده. سه دوست و ایزامیر صبركردند، هیچ کدام ميلي به ديدن آن طرف در را نداشتند.   
  ديگر؛ ترس و هیجان و دور اندیشی همه با هم مخلوط شده بودند. هری، رون و هرمیون به یکدیگر چسبیده بودند و بینی هایشان تنها چند اینچ با هم فاصله داشت تا بتوانند با آهسته ترین صدا صحبت کنند.
هری التماس کرد:  دوباره بهم قول بدید که همین جا می مونید.
دو دوستش جواب ندادند، و هری با عصبانیت زمزمه کرد: ما ده دفعه راجع به این قضیه با هم حرف زدیم. اگه شماها این اتاقو ترک کنید، همه چیز خراب می شه. شانسمون همین جوریشم به حد کافی کم هست. کاری از دست شنل بر نمی آد. من به شماها احتیاج دارم که از اینجا ببریدمون بیرون. کی می دونه من با چه شرایطی بر می گردم. زیر شنل بمونید!  رون و هرمیون نفس گرم و مرطوب هری را در حینی که ازشان خواهش می کرد احساس می کردند.
هرمیون در جواب زیر لب زمزمه کرد:  می دونیم هری. ما فقط احساس بيهودگی می کنیم. مراقب خودت باش. تو فقط نيم ساعت می تونی تو بدن مار دووم بیاری. 
هری سرش را تکان داد اما حرکت نکرد. تمام نقشه ی آنها که شامل حضور در درون بدن یک مار، پیدا کردن نايجيني، داشتن یک گفت و گوی خوب و صميمي با او، فهمیدن این که آیا او یک جاودانه ساز هست یا نه، کشتنش در صورت لزوم، و بعد زنده فرار کردن خنده دار به نظر می رسید. 
سرانجام هری با آنها لبخندی زد و با همان لبخند عصبی پرسید:  بگيد ببينم کی به فکر این نقشه ی احمقانه افتاد؟ هرمیون خودش را مجبور به لبخند زدن کرد و دستش را در میان موهای هری فرو برد. رون نیز دستش را روی شانه اش نهاد.
هرمیون با دقت و احتیاط در را باز کرد و به بیرون سرک کشید. هیچ کس در راهرو نبود. ایزامیر بدنش را کش و قوسی داد و زبانش را چند مرتبه در آورد و بعد هیسی کرد.
هری با  صدایی که به زحمت قابل شنیدن بود گفت:  نايجيني اینجاست.  او به زبان مارها چیزی به ایزامیر گفت و به همان زبان پاسخ شنید. هری مار را روی زمین سخت سنگی قرار داد و زیر لب گفت: به زودی می بینمتون. اما قبل از تسخیر مار منتظر برای لحظه ای مکث کرد:  اگه نتونستم برگردم می دونید که چه جوری باید از اینجا خارج شید. دنبال من نیاید. بعد از آن هری ناپدید شده بود.
در درون بدن مار هری افکار مار را می شنید. 
 بذار من راهنمایی کنم هری پاتر. تو یه مار نیستی و راههای مارو نمي فهمي. من با مار لرد سیاه صحبت می کنم. تو می تونی افکار و پیشنهاداتت رو بهم منتقل کنی اما سعی نکن کنترلم کنی. مار بزرگ می فهمه که یه جای کار می لنگه. 
هری در حالي که امیدوار بود ایزامیر بشنود گفت:  موافقم. من تحت ... اختيارو حمايت توام.   هری تقریبا کلمه ی در دست تو به زبان ماری را به کار برده بود اما متوجه نامناسبی آن شد. مار کوچک و باریک از زیر در نیمه باز بیرون خزید اما چند فوت جلوتر هری از او خواهش کرد که به عقب نگاهي بكند. رون و هرمیون در را نبسته بودند و از لای در او را نگاه می کردند. هری/ایزامیر آن قدر به در زل زد تا آنها متوجه مسئله شدند و در را بستند.
پوست خاکستری مار به خوبی او را روی سنگ های خاکستری آن محدوده ی دخمه مانند پنهان می کرد. آنها صداهایی را از دوردست می شنیدند، هر چند که هری نمی توانست حتی یک کلمه از آنها را بفهمد. نور از جلو و سمت راستشان به چشمشان  خورد و صداهایی از آن سمت به گوششان رسید اما ایزامیر به او گفت که نايجيني در آن اتاق نیست. مار کوچک خاکستری سر و بالا تنه اش را به سرعت بالا و پایین برد و هوا را با زبانش احساس کرد. در عرض کمتر از یک لحظه از عرض راهرو گذشت و در حالیکه به سختی قابل رویت بود درسایه های دیوار پناه گرفت. مار که نمی خواست هیچ حرکت نسنجیده ای انجام دهد از زیر در به درون اتاق خزید. هری فقط برای لحظه ای درون اتاق بزرگ را دید، جایی که سه مرگخوار روی چیزی که هری نمی توانست ببیند کار می کردند. او برای کشف این موضوع اصلا وقت نداشت.
هری در درون مار احساس راحتی می کرد، بیشتر احساس یک مسافر را داشت تا یک کنترل چی. لازم نبود انرژی زیادی صرف کند تا اوضاع را همان جور كه بود نگه دارد و هری باور داشت که با این شرایط حداقل یک ساعتی می تواند دوام بیاورد. ایزامیر به طي راههای پیچ در پیچ و ساکت خود ادامه می داد و هیچ وقت مسیری را مستقیما طی نمی کرد، بلکه همیشه به دنبال گوشه ها و ترک ها ی تاریک می گشت. خوشبختانه نور اندک آن محدوده برایشان بسیار مناسب بود، چرا که تشخیص مار خاکستری روی سنگهایی به همان رنگ حتی اگر به میان هال می خزید تقریبا غیر ممکن بود. در یک نقطه ایزامیر در یک گوشه ی سایه دار ایستاد تا دو مرگخوار در سکوت از کنارشان رد شوند. هري به طور سر بسته اي يكي از انان را شناخت.
ایزامیر مدام زبانش را در می آورد و هری می توانست چیزهای زیادی را حس کند اما از آن جایی که یک مار نبود نمی توانست معنای آنها را تشخیص دهد. در مقابل مار مي توانست تمام تغييرات را در هوا احساس و درك كند. 
 مار بزرگ تو اون اتاقه، هری پاتر. یه بار دیگه ازت خواهش می کنم سعی نکنی کنترلم کنی. تو درست نمی دونی با یه هم چین موجودی چه طور باید رفتار کرد.  
 می فهمم ایزامیر. من به تو اعتماد می کنم. تو هم هر وقت می تونستم کمکت کنم بهم بگو چی کار کنم.  افکار هری کمی گیجش می کرد، چرا که آنها را هم به انگلیسی هم به زبان مارها می شنید انگار که در همان لحظه کسی برایش ترجمه شان می کند. ایزامیر لحظه ای مکث کرد و هوا را چشید، و وقتی از امنیت شرایط مطمئن شد، به سرعت از روی سنگهای راهرو عبور کرد و وارد اتاق بسیار تاریک و دلگیری شد. چشمهای یک انسان به سختی می توانست چیزی ببیند اما نور کم برای مارها مشکلی ایجاد نمی کرد. در مقايسه اي بين زبان و چشمهايشان ،‌چشمان ايزامير و در نتیجه هری تا حدي خوب ميديد . اتاق با اندازه ای معمولی به نظر می رسید و از انجا كه هیچ گونه فعالیت انسانی مشاهده نمی شد به نظر مي رسيد که تنها به نايجيني متعلق باشد. حتی هری که یک مار نبود هم توانست حضور نايجيني را به راحتی احساس کند و آدرنالین خونش به سرعت بالا رفت. خودش را مجبور کرد که خونسرد باشد.
هری به طور مبهم به محتویات اتاق توجه کرد. یک میز کار چوبی نیمه کاره دقیقا سمت چپ مرکز اتاق قرار داشت و تعدادی صندلی چوبی كج و كوله دورش قرار داشتند.تعدادی میز و صندلی کوچکتر هم نزدیک دیوار قرار داشتند.
مار کوچک احساس کرد که نايجيني در ته اتاق سمت چپ دراز کشیده و خودش را جمع کرده و در نظر ندارد جلو بیاید. ایزامیر به سمت راست انتهای اتاق پیش رفت. مار کوچک فهمیده بود که نايجيني تا الان ديگر حضور یک مزاحم را احساس کرده است، و هری می ترسید (همان طور که هرمیون به او گوشزد کرده بود) که مار اول حمله کند بعد سوال.
صدای فش فشی عمیق و شیطانی زمزمه کرد:  همون جایی که هستی بمون!  هری فورا لحن و نوع صحبت كردن ولدمورت به زبان مار ها را شناخت. هری بی درنگ به این یقین رسید که نايجيني یک جاودانه ساز است. می توانست حسش کند. شدیدا به این هوس افتاده بود که بدن ایزامیر را ترک و به شکل انسانی اش برگردد، چرا که تیغ بزرگی را در زیر لباسش مخفی کرده بود. با خود فکر کرد : می تونم قبل از این که بفهمه چه خبر شده جلوش در بیام و سرشو قطع کنم. اما می دانست که باید صبر کند. باید کاملا مطمئن می شد که نايجيني یک جاودانه ساز است. با این وجود به هیچ وجه قصد نداشت به آن مار بزرگ اجازه دهد که روز دیگری را ببیند.
 من ایزامیر هستم، یه مار کوچیک و ساکن این ساختمون. شایعاتی شده بود  که مار بزرگ، یار جادوگر مارها، وارد خونه ی ما شده. هر چند که ممکنه من کوچیک و بی ارزش باشم اما نتونستم جلوی خودمو بگیرم و به دیدن مار بزرگ نیام هر چند که ممکنه به مرگم ختم بشه چرا  كه می دونم نمی تونم از سیطره ی قدرت شما فرار کنم. من با دوستی و تحسین به اينجا اومدم، اما اگر شما بخواهيد ،‌همين الان اينجا رو ترك مي كنم . 
ايزامير اميدوار بود که با دست گذاشتن روي شخصيت نجيني، مار بزرگ را به حرف بکشد، اين حيله کارگر افتاد.
نايجيني با لحنی شوم هیس هیس کرد:  طبیعتا بايد فوری بیرونت کنم یا شایدم بدتر. اما من روزهای زیادی و تنها تو این اتاق گذروندم، حالا بهت اجازه می دم واسه یه مدتی پیشم باشی. هری به سرعت از او متنفر شد.
او که نمي توانست شباهتي که بين مار و ولدمورت وجود داشت را نديده بگيرد گفت: عجب آشغال از خود متشکري
ايزامير با چاپلوسي پاسخ داد: متشکرم، شما واقعا مهربونيد ... ما اغلب در مورد شما و جادوگر مار زياد حرف مي زنيم. حضور شما در اين جا در بين قوم من هيجان زيادي ايجاد کرده و به جرأت مي تونم بگم که موجب ترس هم شده. تندخويي شما در بين تمام مار ها مشهوره.
هري که فکر مي کرد مار کوچک دارد نقشش را زيادي اغراق آميز بازي مي کند ، ولي اميدوار بود که مار بداند دارد چه کار مي کند.
نايجيني با تواضعی مصنوعی گفت: شایعه شایعه ست. حقیقت کمی در مورد من شناخته شده. هری می توانست احساس لذت را در صدای مار تشخیص دهد. هری که متوجه شده بود نايجيني خیلی اهل گفت و گو نیست نگران شده بود که آیا ایزامیر می تواند حرفی از او بیرون بکشد یا نه.
ایزامیر هیس هیس کنان در حالیکه سردی زیادش نسبت به اقوام خود خواه خود را نشان ميداد گفت:  بله، حقیقتو گفتید. خیلی ها در قبيله من شکایت می کنن که شما تنها خدمت گذار جادوگر ماری هستید، اما من باهاشون مخالفت کردم.  هری می دانست که نايجيني از شنيدن اين حرف ها خوشحال نمي شود.
نايجيني با ناراحتی زیاد در حالیکه بدنش را باز و بسته می کرد گفت: به قبيله ات بگو من خدمت گذار هیچ جادوگری نیستم. جادوگر ماری دوست و شریک منه. من و اون ماجراجوییهای زیادی کردیم، بزرگ و کوچیک، موفقیت آمیز و شکست آور. اما من خدمتکارش نیستم. نظر ایزامیر به وضوح او را رنجانده بود. خیلی به هدف نزدیک شده بودند.
 می دونم که این حرف درسته، و به قبیله ام  هم می گم که دیگه در مورد مار بزرگ بد حرف نزنن. در واقع تعداد زیادی از اونا چنین توهیناتی رو باور نمی کنن.  نايجيني تا حدودی خودش را صاف کرد و باعث وحشت هری و ایزامیر شد. اما مار غول پیکر دوباره به حالت اولیه اش باز گشت ،‌و علاقه مند به حمله به نظر نمی رسید. ایزامیر با احتیاط ادامه داد:  تمام مارها به شما احترام می ذارن. اما از اون جایی که شما كمتر در ميان ما ديده شده ايد ، طبیعیه که شایعاتی پشت سرتون ایجاد شه. شایعاتي مسخره و زشت. 
نايجيني سرش را بلند کرد و به او نگاهی انداخت و وانمود کرد این شایعات مسخره اصلا برایش مهم نیستند. اما هری می توانست عصبانیت شدید درونش را احساس کند. مطمئنا ایزامیر هم آن را احساس کرده بود. هری متعجب بود که چرا این دوست جدیدش جلوتر نمی رود. اما ایزامیر می دانست که تا وقتی از او سوالی نشده ،‌نبايد حرفی بزند و مار کوچک مطمئن بود که نايجيني بالاخره به حرف می آید. مارها موجودات کنجکاوی هستند و نايجيني داشت می مرد تا از محتوای آن شایعات با خبر شود. 
سرانجام تسليم شد: و دقيقا چه دروغايي در مورد من مي گن؟
  ایزامیر حدود یک فوت جلوتر رفت و خود را وادار به لرزیدن کرد، انگار نمی خواست این شایعات توهین آمیز را باز گو کند اما از آن جایی که نايجيني به طور مشخص پرسیده بود، ایزامیر چاره ای جز ادامه دادن نداشت.
 این بار صدای ایزامیر مخالفت آمیز نبود: بعضی ها فکر می کنن جادوگر مار گونه شما رو کنترل می کنه. و این که اون یه طلسمهایی اجرا کرده تا تنها کنترل بخش کوچکی از کاراتونو داشته باشید.
 نايجيني با عصبانیت هیسی کرد، هیچ تلاشی برای پنهان کردن ناراحتی اش نکرد. مشهود بود که ایزامیر دست روی نقطه ی حساسی گذاشته است.
 قبلا گفته بودم که من به هیچ جادوگری خدمت نمی کنم!  جادوگر مار گونه منو کنترل نمی کنه. درسته که ما یه ارتباط خاص با هم داریم، ارتباطی که تا حالا بین هیچ مار و جادوگری دیده نشده بود. اما جادوگر مار گونه منو کنترل نمی کنه، منم اونو کنترل نمی کنم.
 هری فكر كرد: حالا داریم به یه جاهایی می رسیم. هری مشتاق بود که ایزامیر در این زمینه عمیقتر شود. در عوض ایزامیر با وجود ناراحت شدن جادوگر موضوع را عوض کرد.
 یه سری دیگه تا اون حد پیش رفتن که به خلوص خون شما شک کنن. می گن که شما دارای... ایزامیر برای حساس تر کردن موقعیت مکثی کرد و سپس گفت: خون باسیلیسک هستید. 
نايجيني یک بار دیگر هیس بلند و طولانی از خود در آورد، اما این بار از شدت عصبانیت. ظاهرا باسیلیسکها محبوبیت زیادی نزد مارها نداشتند، اما هری اصلا نمی دانست چرا. تا جایی که به هری مربوط بود، یک باسیلیسک چیزی بیش از یک مار عظیم الجثه نبود، اما از عکس العمل نايجيني فهمید که انگار به شدت به او توهین شده است. این بار ایزامیر نیز مخالفت خود را نشان داد، شاید به دلیل احساس غریزی دفاع از خود.
 مار موافقت کرد: این حرفها در قالب کلمات شرم آور به نظر می آن. اما حالا می تونم بهشون واقعیتو بگم، که خونت خالصه و با پلیدی آمیخته نشده. من اطمینان حاصل می کنم که این حقيقت تو دسته ی من و بعد هم همه جا پخش شه. 
هری به ایزامیر گفت:  دوباره درباره ارتباطش با جادوگر مارباهاش حرف بزن.  اما آن موجود تنها گفت که صبور باشد. بیش از نیم ساعت از زمانی که هری وارد بدن ایزامیر شده بودسپری شده بود و هری نگران بود که آیا می تواند باز هم دوام بیاورد یا نه. هرچند که نگران از دست دادن کنترلش بر بدن مار نبود چرا که برای کنترل ميزبانش انرژی زیادی صرف نمی کرد.
 نايجيني پس از چند لحظه هیسی کرد:  می فهمم که این شایعات چه جوری به وجود اومدن. هری احساس می کرد که نايجيني دلش می خواهد این گفت و گو را ادامه دهد، چرا که شانس گفت و گو با کسی غیر ولدمورت را کم به دست می آورد. نايجيني ادامه داد: یه شباهت حقیقی وجود داره، گرچه معلومه که من خیلی کوچیکترم. من قدرتهای غیر طبیعی دارم. 
 بله ما در مورد قدرتهای تو شایعه های زیادی شنیدیم. می گن که بعضی از اونا قدرتهای مارها نیستن، بلکه متعلق به جادوگراست. اون قدرتا چی ان؟  
 در مورد اون نمی تونم حرفی بزنم. اما این مسئله رو بهت می گم. قدرت های من و قدرت های مار گونه ی جادوگر مارها به دلیل توافقیه که بینمون ایجاد شده. اون شمه ای از ذات خودشو به من داد و منم واسه اون همین کارو کردم. الان درون هر کدوم از ما ترکیبي از هردومون وجود داره. 
بالاخره معلوم شد. هری دیگر هچ شکی نداشت که نايجيني حتما یک جاودانه ساز است. کلماتی مانند شمه یا ترکیب درونمان تنها می توانست به روحشان مربوط باشد. ناگهان همه چیز معنا دار شد. ظاهر مار مانند ولدمورت تا حدودی مربوط به وجود بخشی از روح نايجيني در بدنش بود،‌ از طرف دیگر توانایی های جادوگرانه ی نايجيني هم به دلیل وجود قسمتی از روح ولدمورت در درونش بود. نايجيني جاودانه ساز ولدمورت و ولدمورت جاودانه ساز نايجيني بود. هری به حد کافی شنیده بود.
 او با ایزامیر رابطه برقرار کرد: حالا دیگه ما مطمئنیم. باید کاریو که نقشه شو کشیدیم انجام بدیم. تو آماده ای؟
بله من آماده ام. موفق باشی، هری پاتر. امیدوارم این شانسو داشته باشیم که جون سالم به در ببریم.
با این حرف، ايزامیر به وسط اتاق خزید و هری از ميان چشمانش اتاق را به سرعت بررسي کرد تا ببیند بهترین مکان برای ظاهر شدن کجاست. هری و مار نقشه ی ساده اما مرگ باری کشیده بودند که قدم اول آن از کوره به در بردن نايجینی بود.
ایزامیر که با شنیدن صدای پای دو مرگخوار برای لحظه ای مکث کرده بود گفت:خیلی جالبه. اما تعداد زیادی از مارها فکر می کنن جادوگر مار زبان دیگه ای هم وجود داره که قدرتش بیشتره. پسری که اسمش هری پاتره. گفته می شه اون دارای قدرت ناشناخته ایه. اینی که می گن جادوگر مار زبان تو بیشتر از یك بار نتونسته بکشتش درسته نه؟  رد پایی از تحقیر و تمسخر در صدای هیس هیس مانند ایزامیر احساس می شد؛ نايجيني سر و گردنش را بلند کرد و به حالت نیمه جمع شده ی در حال حمله در آمد.
   مار غول پیکر که در نظر مار کوچک سه برابر شده بود، تهدید کنان گفت:  و عقيده تو چيه  ایزامیر عزیزم؟ ايا هری پاتر از جادوگر مار گونه بزرگتره؟؟ 
در همین لحظه هری ازداخل بدن مار را خود را خارج کرد. ایزامیر در حینی که جادوگر جوان ده فوت دورتر از نايجيني در گوشه ی اتاق ظاهر می شد، بی حرکت باقی ماند. همین که احساس کرد بدنش را تحت کنترل دارد، چاقویی را که مدتی پیش در خانه ی گریموالد پیدا کرده بود از درون جیبش در آورد. چاقو که ذاتا جادویی بود، به اندازه ی یک چاقوی جیبی آب رفته بود اما همین که هری آن را از جیبش بیرون کشید تبدیل به چاقوی ده اینچی شد که همان روز صبح دابی آن را با مهارت تیز کرده بود.
هری با زبان مارها پاسخ داد:  بله هست و امروز ،‌تو با خالقت دیدار مي كني.
حیرت نايجيني از ظاهر شدن دور از انتظار دشمن قسم خورده ی اربابش به حدی بود که برای لحظه ای خشکش کرد. هری با تیغي در دستش که در تاریکی اتاق به سختی دیده می شد به جلو رفت. اما نايجيني دیدي کامل داشت، و هری اندکی دور تر از آن ظاهر شده بود که بتواند اولین ضربه اش را وارد کند. مار غول پیکر بالاخره عکس العملی نشان داد و قبل از چرخیدن به سمت دشمن درجه ی یکش اندکی به خود آمد. هیچ کدام برای گفت و گو وقتی نداشتند.
حرکت رو به جلوي هري او را به قربانی اش نزدیکتر کرد، و آدرنالین زیاد موجود در خونش جلوی حس وحشتش را می گرفت. تعادلش را دوباره به دست آورد و به سمت چپش پرید. ایزامیر نیز با سرعت به سمت دیگر اتاق رفت. با سرعتی کورکننده نايجيني در تاریکی به سمت گردن هری خزید. جهش غریزی اش به آن سمت جلوی ضربه خوردن را گرفت و هری وحشیانه بدن مار را در چهار یا پنج فوتی گردنش درید و زخم عمیقی ایجاد کرد. مار از شدت درد صدای سسس ممتدی در آورد، اما هنوز به حد کافی مجروح نشده بود.
 موجی از انرژی در درون بدن هری دمیده شد، مخلوطی از نفرت از آن مار و اربابش، آدرنالین و رقابت طلبی. ناگهان شرایط برای جادوگر جوان مثل يك بازي به نظر آمد. اگر لحظه ای برای تامل كردن وجود داشت، حتی صحنه را لذت بخش می یافت. اما زماني وجود نداشت ،‌چرا كه در همان لحظه نايجيني به سمت هری پیچ و تاب خورد، هری جاخالی داد تا از دهانش دور باشد اما در عوض بدن عظیمش به او برخورد کرد و او را شش فوت آن طرف تر روی میز و صندلی ها انداخت. مثل جستجو گری سوار بر جارو، از شدت ضربه چرخید و روی پاهایش ایستاد. او می دانست که چوبدستی تاثیری روی این موجود ندارد. نايجيني نیز مانند اژدها در برابر بسیاری از طلسم ها مقاوم بود. نايجيني را مي بايست به شیوه ی مشنگها از بين می برد.
 نايجيني متلک انداخت:  تو خیلی احمقی هری پاتر.  تکبرش را دوباره باز می یافت. به نظر می رسید که از شک اولیه و فرصت عالي جادوگر ،‌جسته ‌،و هري ديگر نمي تواند از عامل غافلگيري استفاده كند. 
هری در جواب هيسي كرد :  نه، تو احمقی که گذاشتی جادوگر مار گونه یه تیکه از روحشو بذاره تو بدنت. تو به پلیدی اون هستی، و مستحق مرگ.
 به محض اينكه هری حرفش را تمام کرد نايجيني به طرف او جهید. و هری درست به موقع این حرکت را پیش بینی کرد. دهان عظیم مار غول پیکر جلوی صورتش باز شد و دو نیش پنج اینچی اش را بیرون داد. هری وانمود کرد که می خواهد به سمت چپ بپرد، و مار که فریب خورده بود به همان سمت رفت، اما هری به پایین سر خورد و خنجرش را به پشت دست به سمت بالا چرخاند و حركت داد، چاقو گردن نايجيني را تنها دو فوت پایین تر از سرش پاره کرد.
 ضربه تقریبا سر نايجيني را از بدنش جدا کرد، تنها لایه ی نازکی از پوست و ماهیچه آن را به تنش متصل کرده بود، درست انگار او نسخه ی ماری از نیک تقریبا سر بریده بود. رگها همگی بریده شده بودند و خون قرمز پر رنگی مانند فواره بیرون می جهید و شلوار و پیراهن هری را خیس می کرد. سر و قسمت بالایی گردنش برای لحظه ای صاف ایستاد و به سمت هری چرخید. زندگی کم کم بدنش را ترک می کرد. و لحظه ای بعد، نايجینی بی حرکت روی زمین افتاده بود. 


فصل بیست و چهارم:
من يه نفرو كشتم‌!‌

هری و ایزامیر با ناباوری به دشمن بر زمین افتاده شان ، خیره شدند . لاشه مار غول پیکر هنوز منقبض و منبسط می شد ، تا اینکه سرانجام برای آخرین بار تکان شدیدی خورد . هری با احساس حضور هیبتی که بدن مرده را ترک می کرد ، سر جایش خشکش زد  ،او به خوبی می دانست که آن چه چیزی است . 
 این موضوع تمام نقشه هایشان را به هم می زد . هیچ کس نمی دانست ، جاودانه سازی که در بدنی زندگی می کند ، در صورتی که شخصی موفق شود  ،میزبان را بکشد ، چه عکس العملی نشان خواهد داد . مطمئنا جاودانه ساز به دنبال میزبانی دیگر می گشت ، و بهترین گزینه ها ، هری یا ایزامیر بودند .احتمال دیگری هم وجود داشت ، در بهترین حالت ( اگرچه خیلی بعید بود )، نمایش جاودانه ساز با مرگ میزبان، به پایان می رسید ، و در بدترین صورت ، کشتن میزبان ، باعث مرگ قاتل هم می شد . حداقل هری میدانست که این اخرین احتمال هرگز به وقوع نمی پیوندد، اما حتی این هم تسلی کمی را در آن لحظه به دست می داد . به هر دلیلی ، اون هیبت بی هیچ شکی به سمت هری در حال حرکت بود . 
 آیا باید فرار می کرد ؟ آیا باید قبل از رسیدنش کاری انجام می داد ؟ این فکر و یه دوجین فکر دیگه  ظرف چند ثانیه به ذهنش هجوم بردند ، اما او هیچ كاري انجام نداد . و جاودانه ساز وارد بدنش شد . 
 هری فکر کرد  عالیه ، میریم که داشته باشیم !  
 هری با شگفتی تمام متوجه شد که این بار هیچ دردی را احساس نمی کند. انگار که طبیعت این هوراکس با بقیه کاملا متفاوت بود. شاید هم فرقش با بقیه در قدرت کم آن بود. البته هری حضور آن را در وجودش احساس می کرد. اما هوراکس حمله نمی کرد و هری به راحتی می توانست جراحت و ضعف شدید آن را احساس کند. اگر زمان اندکی برای تمرکز در اختیار داشت می توانست قبل از احیای مجددش به آن حمله کند و نابودش کند. اما متاسفانه این فرصت در اختیار هری قرار نگرفت. او با نگاه کردن به دور و بر اتاق و تکه های صندلی ازخون پوشیده شده و میزهای برگشته متوجه شد که سر و صدای زیادی راه انداخته اند. درحین جدال با نجینی هیچ صدایی نمی شنید ولی در آن لحظه حدود پانزده ثانیه از آن در گیری مرگبار می گذشت و هری صدای پا را در سالن می شنید. پاهایی در حال دویدن... و بیش از یکی...
 مشکل دیگری در نقشه ی هری پدیدار شد: او چه طور می توانست به گنجه ای که رون و هرمیون در آن پنهان شده بوند برسد؟؟ تیغ خونی را به دست چپش داد و با دست راستش چوبدستی را به دست گرفت. اولین مرگخوار، مرد لاغری با موهای طلایی و رنگی پریده که حدود سی سال سن داشت، در حالیکه چوبدستی اش آماده بود به داخل اتاق دوید، اما هری از او آماده تر بود. قبل از آنکه چشمان مرگخوار بتواند هری را در تاریکی اتاق بلا استفاده تشخیص دهد، هری ورد بی صدای اکسپلیارموس را دقیقا به سمت او روانه کرد. چوبدستی اش که از جنس درختان قان بود به سمت هری پرواز کرد و مرگخوار به دلیل شدت طلسم به دیوار بر خورد کرد. در حالت نیمه بیهوشی به جلو سکندری خورد و در اوج بد شانسی روی پایه ی شکسته ای افتاد که به نظر می رسید متعلق به میز کار باشد. پایه شکم مرگخوار بدشانس را شکافت و بعد از گذشت لحظاتی کوتاه مرد.
برای اولین بار در طول زندگی هری، او کسی را کشته بود. درست است که او این نیت را در سر نداشت، ولی واقعیت واقعیت است. در شرایط دیگرهری حتما از کاری که کرده بود داغان می شد اما در حال حاضر فقط به یک چیز فکر می کرد:  یکی از دور خارج شد  در واقع او می توانست صدای پای بیشتری بشنود. به محض اینکه هری پشت میز برگشته شیرجه زد، دو مرد دیگر به در اتاق رسیدند. بر عکس نفر اول آنها وارد اتاق نشدند بیشتر به دلیل آنکه صدای جیغ وحشتناک مرگخوار قبلی را شنیده بودند. هوشیاری آنها به نفع هری تمام شد، چرا که توانست موقعیت خود را درست کند و چوبدستی اش را به سمت در بگیرد. ناگهان یکی از مرگخوارها به درون اتاق پرید وکور کورانه درون تاریکی  طلسمی فرستاد.
بر خلاف او، چشمهای هری به خوبی به نور کم عادت کرده بود و او در حالیکه به سرعت چوبدستی اش را به سمت او نشانه می رفت در ذهن گفت: استیوپیفای طلسم قبل از آنکه مرگخوار فرصتی برای بازدارنده شدن بیابد، پانزده فوت را پیمود و درست به او بر خورد کرد و روی زمین پرتابش کرد. 
مرگخوار سوم هوشمندانه تر یا شاید هم بزدلانه تر- بسته به طرز تفکر هر کس- بر خورد کرد چرا که در حالیکه فریاد زنان کمک صدا می زد به درون راهرو دوید. هری می بایست همین الان اتاق را ترک کند.  
 هری هیسی کرد  ایزامیر تو کجایی ؟ باید بریم  
 مار جواب داد  من این جام ، یه بار دیگه بیا تو بدنم . اون وقت می تونم فرار کنم .  
 هری فرصتی برای طرح نقشه ی بهتری نداشت به همین دلیل دوست مارش را پیدا کرد و طلسم تسخير را اجرا نمود. برای بار دیگر درون بدن مار جا خوش کرد و مار کوچک به سرعت به بیرون اتاق خزید وخود را به سمت مقابل سالن عریض رساند. سپس به گوشه های سایه دار راهرو خزید تا خود را به جایی که امیدوار بودند رون و هرمیون منتظرشان باشند برساند. سرعت مار هری را متعجب کرده بود، و آنها اتاقی که جسد نجینی و مرگخوارهای ناشناس اشغال کرده بودند درست قبل از رسیدن دیگر مرگخوارها ترک کردند. هری حدس می زد که با دیدن صحنه شکه شوند و این می توانست فرصت بیشتری برای رسیدن به مقصد در اختیارشان قرار دهد.
در هر صورت مرگخوارها بسیار سریع عمل کردند و در عرض چند ثانیه ی کوتاه صدای پاهایی در حال دویدن به گوش رسید. گنجه بسیار دور بود و آنها نمی توانستند قبل از مرگخوارها به آن برسند. چرا که سرعت یک انسان در حال دو بیشتر از یک مار کوچک است. ظاهرا ایزامیر نیز همین محاسبات را با خودش کرده بود، چرا که به سرعت به زیر یکی از گنجه ها شتافت. در همان لحظه چهار مرد در حالیکه می دویدند از جلوی آنها رد شدند. هری فقط پایین شنل آنها را دید. 
 یکی از آنها هوفی کشید  نمی تونه خیلی دور شده باشه ، باید با افسون های آپارات دزدکی وارد شده باشه . لرد سیاه مطمئنا خیلی عصبانی میشه . باید پیداش کنیم . 
 هری ترس رو تو صداش احساس می کرد .مرگ خواران می دانستند اگه هری فرار می کرد ، ولدمورت آنها را مسئول مرگ نایجینی ، و عدم توانایی در دستگیر کردن مهاجم می دونه . عذاب زیادی منتظرشونه ، و فقط امیدوار بودند لرد سیاه بلافاصله آنها را بکشد .  
  ایزامیر با دقت ولی سرعت کمتر در حالیکه هر چند وقت یکبار هوا را را با زبانش می چشید از زیر کابینت به بیرون سرید. صدای مرگخوارها دیگر به گوش نمی رسید، به همین دلیل هری امیدوار بود که ؛آنها از گنجه عبور کرده باشند. ایزامیر با دقت فراوان روی مقصدش تمرکز کرده بود و هری با خود فکر کرد که احتمال زیاد می توانند به موقع به گنجه برسند. مرگخوارها با شتاب تک تک اتاقها را وارسی می کردند و طلسمهای زیادی را به طور اتفاقی روانه ی هر نقطه ای که به ذهنشان می رسید می کردند. یکی از آنها که در دیدرس هری قرار داشت به گنجه ای که رون و هرمیون در آن بودند نزدیک شد.  آنها شنل نا مرئی داشتند، اما ممکن بود در آن لحظه به تن نداشته باشند. حتی اگر هم زیر شنل بودند، طلسمی قوی می توانست در گنجه ی کوچک به آنها بر خورد کند. 
 هری به ایزامیر گفت: من باید بدنتو ترک کنم ایزامیر. سعی کن بری تو گنجه و بدون اینکه منتظر جواب بماند، از بدن مار بیرون آمد و بدنش ظاهر شد. به سرعت چوبدستی اش را قاپید اما مرگخوارها او را دیدند. هر دو مرگخوار برای لحظه ای در جای خود خشک شدند.
هری که حضور ذهن برای انجام جادوی بی کلام نداشت فریاد زد:استیوپیفای در همان لحظه دشمن فریاد زد:پتریفیکس توتالوس. از شانس هری، او زودتر توانست ورد را به زبان در آورد. او توانست از تیر رس نفرین مرگخوار خود را کنار بکشد در حالیکه طلسم هری به شانه ی مرگخوار برخورد کرد و بیهوش روی زمین افتاد.
 بقیه هم صدای فریادها را شنیدند و شروع به دویدن کردند. ایزامیر خودش را دور پاشنه ی هری حلقه کرد و هری به سمت گنجه دوید. نفرینی به سمت او آمد، اما به موقع در گنجه را باز کرد تا آن را متوقف کند. شدت طلسم در قطور چوبی را تکه تکه کرد، و تکه های آن در هوا معلق ماندند.
 هری ! هرمیون فریاد زد ، اما قبل از اینکه بتونه چیز دیگه ای بگه ، هری با یک ضربه آنها را کناری زده ، و با چوبش سه خط موازی  و یک خط اریب بر دیوار پشت سر کشید . 
هری فریادی کشید  آنها دارن میان ، بجنبید.  د رحالی که خم میشد تاایزامیر را بردارد  ، رون و هرمیون با عجله از وسطش گذشتند. مرگ خواران الان تنها چند فوتی با آنان فاصله داشتند ، بنابراین هری چوبش را کشید و به سمت در فریاد زد رداکتو  و سعی کرد تا جایی که می تونه یه انفجار بزرگ به بوجود بیاره . خوشبختانه ، اولین مرگ خوار درست در همان لحظه ظاهر شد  ،و هم از طلسم و هم از انفجار در ضربه خورد . وقتی هری ازمیان  شکاف دیوار چرخید ، سه دوست  بدنش را دیدند که در قسمت انتهایی راهرو به پایین لغزید. سرش به دیوار سنگی خورد و روی زمین متلاشی شد. آنها درست در آخرین لحظه قبل از بسته شدن در گنجه صورت قربانی را که تقریبا مطمئن بودند مرده، دیدند: دراکو مالفوی.
فهمیدن این که هری بزرگترین دشمن دوران بچه گی اش را کشته ، باعث شد تا هر سه آنها طوری در شک فرو روند که در آن لحظه حتی نتوانند صحبت کنند . 
بعد از خیره شدن چند ثانیه ای به دیوار ، ایزامیر سرانجام سکوت را شکست  هیسی کرد  فکر می کنم باید به رفتنمون ادامه بدیم ، هری پاتر  
  بریم  هری با انگلیسی در حالی که صداش مثل کاغذ سمباده زبرو خشن شده بود ، این را گفت . دستش را بر دودوستش نهاد و آنها را به حرکت کردن تشویق کرد. 
 رون در حالی که به سختی از پله ها بالا می رفتند پرسید  چه اتفاقی افتاد هری ؟ او و هرمیون می توانستند بو و خون نایجینی را روی لباس های هری ببیند و حس کنند . 
 هری نفس نفس زنان گفت  من ناجینی رو کشتم ، اون یه جاودانه ساز بود . اما اول بذارید از این جا بریم بیرون ، بعد . 
 هر پلکان مخفی به آنها تنها اجازه ی عبور را از یک طبقه قبل از رسیدن به دیوار بعدی می داد. دیوار هم با حرکات چوبدستی باز می شد و گنجه ی بعدی را نشان می داد. دیوار پشت سر آنها بسته می شد و برای بالا رفتن یا پایین آمدن مجبور بودند دوباره دیوار را باز کنند.گرچه این پروسه برای هر طبقه کمتر از نیم دقیقه طول می کشید،همین هم برای مرگخوارها زمان زیادی مهیا می کرد.
 با رسیدن به طبقه ی سوم، آنها فهمیدند که به مرگخوارها زمان کافی برای فهمیدن اینکه آنها با استفاده از گنجه ها از طبقه ای به طبقه ی دیگر می روند داده اند. برای امنیت بیشتر، وقتی هری مشغول خط کشیدن روی دیوار بود، رون و هرمیون کنار دیوار خمیده خمیده راه می رفتند. چوبدستیهایشان برای حمله آماده بود. به محض کشیدن خط افقی هری کنار پرید و پشتش را کاملا به دیوار چسباند. ایزامیر بیشتر خود را به دور گردن هری حلقه کرد.
 آنها پاداش هوشیاریشان را گرفتند، چرا که پشت دیوار دو مرگخوار که از حضور آنها بی اطلاع بودند در حال گشتن پشت جعبه ها و کابینتهای درون اتاق کوچک بودند. وقتی آنها به طرف دیواری که قبلا وجود داشت برگشتند، رون و هرمیون به راحتی آن دو را بیهوش کردند. هری به جلو شتافت و گوشش را به در فشرد و صداهای ضعیفی را از دور شنید. او به طرف دیوار که دوباره پدیدار شده بود برگشت و مجددا آن را باز کرد. هنوز دو طبقه ی دیگر مانده بود.  
 آنها در طبقه ی بعدی نیز همان کارها را انجام دادند. با نا پدید شدن دیوار گنجه ی خالی ظاهر شد وهر سه وارد شدند. در همان لحظه مرگخواری که دو تای دیگر با چوبدستی های بالا برده را راهنمایی می کرد  در را باز کرد. 
 دو تای اول با هم فریاد زدند: استیوپیفای دو دسته پرتوی زرد همزمان از چوبدستی ها خارج شدند که یکی از آنها به شانه ی هرمیون برخورد کرد و او را روی زمین انداخت. پرتوی دوم شانس بیشتری به همراه داشت چرا که با صدای ویزی از کنار گوش رون گذشت ودرست قبل از بسته شدن دوباره ی دیوار، دیوار کنار پلکان را منفجر کرد. 
هری و رون به سرعت طلسم های بیهوش کننده ی خود رابه طرف مرگخوارها فرساندند. همان طور که آنها دو سال قبل در کلاسهای الف دال تمرین کرده بودند، حدود سه فوت دور از هم نشانه گیری کردند. یکی از مرگخوارهای ناشناس با پیچیدن به سمت راست از طلسم هری جا خالی داد اما نتوانست از نفرین رون که دقیقا به طرف سینه اش می آمد دوری کند. سپس پسرها به روی زمین شیرجه رفتند تا زیر کاغذ کاهیهای سفید پناه بگیرند. مرگخوار دیگر نیز سعی کرد پناهگاهی برای خود بیابد اما بیهوش کننده ی بی صدای هری قبل از آنکه فرصتی برای بازدارنده شدن داشته باشد به او برخورد کرد. دو تا از سر راه کنار رفتند، یکی مانده. مرگخواری که در را باز کرد پنهان شده بود. نگاه هری با رون تلاقی کرد. او ابتدا به خودش اشاره کرد، سپس به قسمت فوقانی در. بعد به رون اشاره کرد و قسمت پایین در را نشان داد. رون سرش را تکان داد و با هم به طرف در برگشتند.
 دومین تاکتیک الف دال هم به خوبی عمل کرد. به محض اینکه مرگخوار خمیده خمیده از پشت در بیرون پرید،(چرا که منتظر دریافت نفرینی در ارتفاع عادی بود)  بیهوش کننده ی رون به پیشانی اش برخورد کرد. هری از پشت کاغذ های کاهی بیرون پرید تا مرگخوار در حال افتادن را از پشت یقه ی ردایش بگیردو او را به درون گنجه بکشد. بعد از بستن در طلسم قفل کننده را روی آن قرار داد. در آخر او و رون طلسم اینکارکروس را روی سه مرگخوار اجرا کردند تا به هم طناب پیچ شوند و بعد از به هوش آمدن نتوانند حرکت کنند. 
هرمیون بیهوش افتاده بود و دوستانش بدن او را می دیدند که با زاویه ای غیر عادی روی زمین قرار گرفته. هری و رون قبل از گفتن  انرویت بدنش را به حالت عادی تری در آوردند. هرمیون در حالی به هوش آمد که سر و شانه ی راستش به طرز وحشتناکی درد می کردند. برای لحظه ای گیج ماند، مثل بیماری که از بیهوشی رهایی یافته. بعد از لحظه ای آنچه را که بر آنها گذشته بود به یاد آورد و سعی کرد خودش را جمع و جور کند. اما نتوانست و به زمین افتاد. شانه اش از درد او را کلافه کرده بود و به نظر می رسید در رفته باشد. هری و رون به او کمک کردند بایستد، اما درد بیشتر از این حرفها بود و هرمیون مجبور شد با دست چپش به دست رون چنگ بزند تا دوباره نیافتد. 
رون دیوانه وار پرسید  چی کار باید بکنیم ، نمی تونه این جوری بدوه .خیلی درد داره .من هم هیچ ورد شفا دهنده ای رو که بتونه در این مواقع کمک کنه رو نمی شناسم . او محتاطانه دست راستش را دور کمرش حلقه کرد و کمکش کرد تا به تخته های کاغذ پوستی تکیه بده .
  متاسفم رفقا ، شکلکی دراورد و ادامه داد می تونم حرکت کنم . سعی ام رو می کنم.هری به طور جدی در حال فکر کردن بود.
  هرمیون ، اون ورد کاهش درد چی بود ؟ حداقل شاید بتونه کمی کمک کنه . 
 هرمیون خودش را مجبور کرد علی رغم درد شدیدش فکر کند  اسپریوس ، وقتی داری می گیش چوبت را به سمت بالا و راست حرکت بده .  هری همان طور که او گفته بود ، عمل کرد ، و بلافاصله او دردش تسکین یافت .  اوه ، الان خیلی بهتره ، اما هنوزم نمی تونم از دستم استفاده کنم . از جا در رفته .  
 هری خیلی سریع فکری کرد ، و برگه پوستی رو برداشت ، و با استفاده از چوبش اونو تبدیل به یک تیکه پارچه کرد ، که بعد اونو به شکل یه بند حمایل برای دستش درست کرد . 
 فکر می کنم  این بهترین کاری باشه که در حال حاضر بتونیم انجام بدیم . ببینید ، ما نمی تونیم بریم طبقه بالا . اونها الان دیگه درمورد این کمدها می دونند . این کاریه که باید انجام بدیم . 
 هری به اختصار نقشه ای را که فی البداهه به ذهنش رسیده بود برای آنان توضیح داد و در عرض چند ثانیه از در خارج شدند. هری مجددا بدن ایزامیر را تصاحب کرد در حالیکه رون و هرمیون زیر شنل نامرئی او را دنبال می کردند. نقشه ی هری حداقل روحیه ی آنان را بالا برده بود. آنها مستقیما از در جلویی خارج شدند. هری می دانست که در طبقه ی اصلی قرار دارند، جایی که وی  یک سال و نیم قبل شاهد دوئلی شگفت انگیز بین ولدمورت و دامبلدور بود. سرعت پیشروی آنها کم بود، چرا که هری مجبور بود ایزامیر را راهنمایی کند. آنها دو بار مجبور شدند راه آمده را باز گردند چرا که هری ساختمان را خیلی هم خوب نمی شناخت، خصوصا حالا که مجبور بود با دیده ی مار به آن مکان نگاه کند. در این میان رون و هرمیون نیزهم مجبور بودند با یک چشم مار را دنبال کنند و با چشم دیگر مراقب آمدن مرگخوارها باشند. 
همان طور که هری انتظار (یا امید) داشت، مرگخوارها در جست و جویشان دهلیز را رها کرده بودند. تا آن زمان رون و هرمیون مجبور شده بودند دو تا از مرگخوارها را بیهوش کنند اما دهلیز خالی خالی به نظر می رسید. با آخرین سرعتی که می توانستند نزدیک هم به سمت آسانسور شتافتند، در حالیکه خدا خدا می کردند که آسانسور کار کند. هری انتظار داشت که آسانسور اجازه ی خروج را می دهد و نه ورود؛ چرا که ولدمورت توقع نداشت کار آگاهها از طریق آسانسور حمله کنند. رون ؛آخرین نگاه را به سرسرای بزرگ که تنها با مجسمه ها و فواره ها اشغال شده بود انداخت و دکمه ی آسانسور را فشار داد. بعد از چند لحظه انتظار، در آسانسور باز شد. 
هیچ صدایی به آنها خوشامد نگفت؛ نا پدید شدن صدای زن درون آسانسور بدیهی به نظر می رسید. از آنجایی که آسانسوربه شکل بدنه ی تلفن عمومی بود، درون آن هیچ دکمه ای به چشم نمی خورد. هری دوباره ظاهر شد، این باربا لباسهای کثیف و خون آلود. پس از جا دادن ایزامیر به دور گردنش، پرسید  چه جوری می خوایم به سطح بریم ؟
 هرمیون مودبانه گفت  طبقه خیابون ، لطفا  و کلمه لطفا رو برای برای مودب بودن اضافه کرد . اسانسور به سمت بالا حرکت کرد ، از میان طبقات مختلف زمین گذشت و سرانجام به  محوطه تاریک پارکینگ کنار یک ساختمان متروکه درمرکز تجاری لندن رسیدند . اخرین باری که این جا بودند ، سوروس اسنیپ را دستگیر کردند . 
محل دقیقا مثل همون چند ماه پیش بود ، و ساعت حدود 2 صبح ، هرچند هیچ کدوم از انها به ساعت هاشون نگاه نکردند . 
هری گفت  میدون گریموالد ، می تونی آپارات کنی هرمیون ؟  او سری تکان داد ، و خیلی زود  ،دو جادوگر ، یک ساحره و یک مار از جلوی دید ناپدید شدند .
 به محض اینکه آنها قدم به داخل خانه هری گذاشتند ، هری دوباره به یاد حضور اون غریبه در بدنش افتاد .بدون هجوم ادرنالین و حواس پرتی در خصوص فرار ، هری اکنون به طور مبهم متوجه اثرات  ضعف جاودانه ساز چه به صورت ذهنی چه فیزیکی شد . 
_ میرم به اتاقم بچه ها ، دست بهم نزنین ! دابی !  هری فراموش کرده بود که در طول فرارشون بارها دوستاشو بدون هیچ اثری لمس کرده بود . 
 جن خونگی بالافاصله ظاهر شد ، در حالی که شب کلاه قرمزی ، روی سرش قرار داشت. او جواب داد  بله هری پاتر ،  انگارنه انگار که همین یه دقیقه پیش در خواب عمیقی فرو رفته بود . 
  احساس ضعف می کنم دابی . بهم دست نزن ، اما خواهش می کنم منو به اتاقم ببر.   دابی اول دستش را حرکت داد تا خون ها را از لباس هری پاک کند، سپس انگشتش را به سمت اربابش گرفت و حدود سه فوت از زمین بلندش کرد و در یک لحظه هری در تختش خوابیده بود. او واقعا الان دیگراحساس ضعف می کرد . 
 به دوستانش خیره شد که با سردرگمی بهش نگاه می کردند ، او به طور خلاصه گفت  من وقتی فهمیدم نایجینی یه جاودانه سازه ، اونو از بین بردم . جاودانه ساز بدن اونو ترک کرد و وارد مال من شد . .... الان درون منه .  
 هرمیون فریاد زد  اوه ، نه هری ! ما چی کار می تونیم بکنیم؟  او به کلی از جا در رفتن شانه اش را از یاد برده بود . چهره هری پاتر برای اولین بار ترسش را نشان می داد . 
_  فقط پیشم بمونید . تنهام نذارین .
 _ نخواهیم گذاشت  رون با فریاد این را گفت و راه را برای هر گونه بحثی بست. 
 هرمیون که متوجه شده بود هری اصلا نشانی از درد های شدید به مانند دفعه های قبل ندارد پرسید  مثل اون قبلی ها نبود ، بود؟ 
_  نه خیلی ضعیف تر بود ، یا زخمی بود ، مطمئن نیستم . می تونستم احساسش کنم ، اما واقعا نمی تونستم معینش کنم . فقط اونجا بود.   هری این توضیح را داد و روی تختش دراز کشید ، و کفش هایش را در آورد ... حالا که دراز کشیده بود ، خیلی احساس مریضی نمی کرد و می خواست صحبت کند . مار ، از دور گردن هری باز شد و به کنار جادوگر روی تخت لغزید . 
 هری با لبخندی گفت : ایزامیر فوق العاده بود . باید وقتی نایجینی رو با كلمات راضي می کرد ، می دیدینش .  حیوون گستاخ ! اون مار به بدی خود ولدمورت بود . باورم نمیشه فرار کردیم ، اما انگاری اونجا خیلی هم مرگ خوار نبود . و البته ولدمورت هم نبود ، حداقل من که نمی تونستم احساسش کنم .  او به زخمش اشاره کرد و بعد با هیس هیس کردن از ایزامیر تشکر نمود . 
 علی رغم وجود جاودانه ساز توی بدنش ، هری از انچه که فکر میکرد احساس بهتری داشت . کشتن نایجینی، فرار بدون حتی برداشتن یک زخم ، گذشتن از اسانسور عمومی ، احساس رضایتی بهش می داد .  
 او خنده ای کرد و گفت  ولدمورت وقتی اینو بفهمه  ، می ترکه ، ارزو دارم تو اون لحظه اون جا می بودم . 
  ما خیلی خوش شانس بودیم که او اونجا نبود  هرمیون با خشونت این را گفت و هری را از اسمان به زمین کشاند  اگه او اونجا بود ، ما اصلا نمی تونستیم فرار کنیم . دلم می خواد بدونم چی کار می کرد ؟ نمی تونه چیز خوبی باشه . اما چیزی که الان مهمه ، جاودانه سازه . چه جوری می خوای نابودش کنی؟ می تونی این کارو قبل از اینکه اون نیرومند تر بشه ، انجام بدی ؟ به نظر می رسه ، نتیجه کمی بر روی تو داشته  
 رون مداخله کرد  آره هری ، ما بعدش فرصت برای حرف زدن خواهیم داشت . هرچه زودتر اون چیز رو از بین ببر . 
  خیله خوب ، خیله خوب ، فهمیدم چی میگید . بذار یه لحظه تمرکز کنم .  بر بالشتش تکیه زد ، و چشمانش را بست . مطمئن بود که هنوز جاودانه ساز در درونش است ، اما نمی توانست بگوید دقیقا در کجا قرار دارد و برای لحظه ای وجود چیزی را در شکمش احساس کرد ، اما بعد ان احساس نا پدید شد . چیزی در مورد این جاودانه ساز نسبت به بقیه شان متفاوت بود ،  و هری حداقل در این مورد احساس ناراحتی نمی کرد. هنوز درد های  دیگر نبردها در ذهنش زنده بود ، و هیچ علاقه ای به یاد اوری و تکرار آن نداشت . هنوز هم احساسی عجیب داشت ، و هری خیلی در موردش مطمئن نبود . در دفعه های قبل ، هری کم و بیش می دانست که چه کاری باید انجام دهد ، هرچند خیلی سخت می بود . اما اکنون سرو کارش با چیزی ناشناخته بود . 
 هری در حالی که داشت به این ها فکر می کرد  ،ارام دراز کشید . می دانست که چقدر خسته است ، و در هر صورت ، ساعت سه صبح بود . خیلی طول نکشید که به خواب رفت . 
در مغزش صدایی شنید ، صدایی که با خشم هیس هیس کنان گفت   من تو رو تنها گذاشتم هری ، و ببین تو چه کردی . من خیلی ناراحت شدم  ،هری . واقعا ناراحتم کردی. هرچند جدیدا سرم به مسایل دیگری گرمه ، اما تو رو هیچ وقت فراموش نکردم . خیلی بیش از زمان مورد نیازت ، در این سیاره زندگی کردی ، هری پاتر . دیگر جایی برای هر دوی ما وجود نداره . تو اين بارخیلی منو رنجوندی.  
 بااینکه خواب بود ، اما هری می دانست این یک رویا نیست . ولدمورت ، اون رابطه بینشون رو دوباره برقرار کرده ، اما این بار این ارتباط یک طرفه نخواهد بود . 
  تو نمی تونی منو از بین ببری ، تام ریدل . سعی کردی و شکست خوردی. یک پیشگویی وجود داره . من اونو میدونم ، و تو نمی دونی . من می دونم که پیشگویی با مرگ تو به پایان می رسه . روزهای عمرت به شماره افتادند ، تام .  
 ولدمورت باید خیلی متعجب گشته بود ، چرا در جواب دادن مکثی کرد . 
  می بینم که تونستی بر ذهن خودت مسلط بشی و کنترلش کنی. تقریبا کامل ؛ باید ستایشت کرد . اما تو اونقدر که من به پرورش فکرم مشغول بودم ، نبودی. تو همتای من نیستی هری . خودت را گول نزن.   
 هری جواب داد  تام ، من خیلی بیشتر از اونی که فکر می کنی درباره تو چیز می دونم . تو یک ادم ترسویی . کی می خوای یه جنگ برابر با من داشته باشی ؟ من هیچ دلیلی برای ترسیدن از تو ندارم . فقط خیلی خوب می شناسمت .  
 ولدمورت در جواب با عصبانیت گفت  تو هیچی نمی دونی هری ! من قدرتی دارم که تو چیزی ازش نمی دونی و نخواهی فهمید . هیچ جادوگری هیچ وقت اون قدرت و دانشی که من دارم رو به دست نخواهد آورد . من یه جادوگر نیستم ؛ من فراتر از اونم . تو درباره پیشگویی دروغ می گی . می دونی که باید بمیری. خوشحالم که تو الان بیش از گذشته شجاعت به خرج میدی . این موضوع کشتن تو رو هم دل پذیرتر می کنه . الان دیگه باید برم ، هری ، اما هم دیگر را خواهیم دید . خیلی زود .  
 خشم هری فرو نشست ، و او به خوابی عمیق فرو رفت. رون و هرمیون در اتاقش ایستاده و دستان هم دیگر را برای مدتی گرفته بودند ،و هری را ازنزدیک در سکوت تماشا می کردند .  
 به محض اینکه تنفس هری آرام شد . ارامش به چهره اش بازگشت ، هرمیون زمزمه کرد  فکر می کنم خوابش برد .  چوبش را رویش تکان داد اما ،هیچ تشعشی وان از بدنش دریافت نکرد . شانسش را امتحان کرد و دستش را بر گونه اش گذاشت . هیچ اتفاقی نیافتاد.  فکر می کنم جاودانه ساز از بین رفته رون ، من می تونم لمسش کنم .   
رون ایستاد و به تخت نزدیک شد ،  درسته فکر می کنم تو درست می گی. خیلی خسته به نظر می اد. البته منم دارم از خستگی میمیرم خیلی زود دو دوست به صندلی هاشون برگشتند و کفش هاشونو روی فرش انداختند ، از خستگی چشمانشون رو بستند. شانه هرمیون درد می کرد ، اما از رفتن برای بهبودش خودداری می کرد  ، فقط گذاشته بود تا رون ورد اسپریوس رو برای کاهش درد اجرا کنه . هنوز باید صبر می کرد.
چند ساعت بعد ، هری ناگهان از خواب پرید . نور از بین کناره های پرده به داخل می تابید .می توانست به راحتی بگوید مه آفتاب تا وسط اسمان رسیده ، در حالی که نمی دانست چرا با لباس کامل روی تختش خوابیده است . دیدن رون و هرمیون که خیلی ناراحت روی صندلی هایشون نشسته و خواب بودن هم بر شدت تعجبش افزود.    
 جاودانه ساز !  او با خودش زمزمه کردو سعی کرد تاآن را در بدنش پیدا کند . اما هیچ چیزی احساس نکرد. روی تختش نشست ، چشمانش را مالیدو بعد عینکش را روی چشمش گذاشت ، و دوباره به بررسی درون بدنش پرداخت . هیچ چیز . او کاملا احساس نرمال بودن می کرد. آیا می تونست  این جوری باشد ؟ ایا جاودانه ساز وقتی او خواب بود نابود شده بود ؟
 پاهاشو از لبه تخت اویزون کرد ، و در حالی نشست که دستانش روتختی و ملافه را چنگ زده بود . صحنه مرگ اون مرگ خوار که با پایه شکسته میز سوراخ شده بود ، نا خواسته جلو چشمش بود . در یک لحظه اون ترسناک بودن صحنه را درک نکرد . او همچنین صحنه خورد شدن سر دراکو مالفوی بر دیوار را به یاد آورد در حالی که احتمالا بدنش برروی زمین سرد و خاکستری سقوط کرده بود .تازه اتفاق هایی که افتاده بود داشتند معنای خودشان را می یافتند. او مردی را کشته بود. دو مرد . سرش پایین افتاد. 
 خش خش ملافه باعث بیدار شدن ، هرمیون که با بی قراری روی صندلی خوابیده بود ، گردید . تقریبا هر نیم ساعت ، او وضعیت هری را چک می کرد ، و وقتی میدید هنوز خواب است ، دوباره چشمانش را می بست . این بار می دانست که هری بیدار شده ، اما اول فقط یک چشمش را باز کرد ، و هیچ حرکتی نکرد . می توانست ببیند که هری از لحاظ جسمی سالمه ، اما یه چیزی درست نبود . سرانجام ، وقتی هری به پاهایش چشم دوخت ، او بلافاصله صندلی را ترک کرد و کنار او روی تخت نشست . رون هنوز در خواب بود . 
 حالت خوبه هری ؟ او در حالی که دست سالمش را پشت وی می گذاشت زمزمه کرد . هری به بالا نگاهی نکرد اما به ارامی سرش را تکان داد . 
بعد از لحظه ای او زمزمه کرد  من یه مرد و کشتم هرمیون . صدایش سرد و اشفته بود .  می خوام بدونم تا قبل از اینکه اون منو بکشه یا من اونو ، چند نفر دیگه رو باید بکشم .  هرمیون می دانست که دراکو میبایست بر اثر  ضربه طلسم ریداکتو ، مرده باشد. 
 اون یه تصادف بود هری ، تو که نمی دونستی اون اونجاست . دراکو انتخاب خودش را کرده بود ، و قیمتش را هم پرداخت . او هری را ذره ای به خودش نزدیک تر کرد . دو دوست برای دقیقه ای ساکت ماندند ، بعد از بیدار شدنشان ، هر تار مویشان به سویی بود. 
 هری به ارامی اضافه کرد  فقط اون نبود. من بعد از کشتن مار ، یکی دیگه رو هم کشتم . اونم یه تصادف بود ، اما من کشتمش.  او هیچ توضیحی نداد که چه اتفاقی افتاده . چرا که تصویر پایه میز که از پشت مرد بیرون زده بود در اون اتاق پوشیده از خون نایجینی ، بیش از چیزی بود که او تا به حال دیده بود . هرمیون این را بهتر می دانست برای همین جزئیات را نپرسید .  
  تو کسی بودی که همیشه به من می گفتی  این یک جنگه  . مردم در هر دو طرف ممکنه کشته بشن . ان ها مرده اند . تنها فرقش اینه که تو بعد از همه این ها دچار حس بدی شدی.  
 هری سرانجام به بالا نگریست و رو به هرمیون کرد . آنها برای چند دقیقه ای به چشمان هم خیره شدند ، و صورت هاشون تنها چند اینچی از هم فاصله داشت . هرمیون فکر می کرد که تمامی حالت های هری را می شناسد ، اما این بار او نتوانست از چشمان هری چیزی را بخواند . 
  هری سرانجام دندان غروچه ای کرد  در هرحال هنوز یکی دیگه مونده که من باید بکشمش. و اون دیگه یه تصادف نیست . 




فصل بیست و پنجم : 
هيچ چيزي رو تغییر نده 
  
من معتقدم تو درست ميگي هري . آلبوس دامبلدور پس از گوش دادن به داستان مواجهه ي هري با ناجيني و هوركراكس اين را بيان كرد . من معتقدم كه محاسبات ولدمورت اشتباه از آب در اومده .
دقيقا پروفسور . هري موافقت كرد . در حال نوشيدن آب كدوحلوايي كه وينكي براي او آماده كرده بود . هوركراكس اساسا فقط بوسيله ي خودش مرده . من هيچ كار ديگه اي براي انجام دادن روي اون ندارم . يا هر کار سختي . اون هرگز نبايد از يك جانور زنده براي ساختن يك هوركراكس استفاده ميكرد .
وينكي براى دو جادوگر يك ناهار ساده اما خوشمزه فراهم كرده بود و حالا خودش را در آشپزخانه مشغول كرده بود ولی در جايی ديگر .  در يك آپارتمان كوچك قبل از بازگشتش به هاگوارتز ، براي چند دقيقه بعد . دامبلدور اصرار داشت كه زمان او براي ماندن در آنجا براي خدمت تا حد امكان محدود باشد تا باعث به وجود آمدن ترديد در قلعه نشود . هري به اين نتيجه رسيده بود كه وينكي يك جن خانگي متفاوت به نظر ميرسد نسبت به آن زماني كه به خاطر آزاد شدنش به وسيله ي آقاي كراوچ خودش را سرزنش ميكرد و به مشروب وابسته شده بود . به همان اندازه او از آن تنفر داشت كه بپذيرد (و او هرگز قصد گفتن آن را به هرميون نداشت) كه با بردگي او موافقت كرده بود .
دو روز از وقايعي كه در وزارتخانه افتاده بود گذشته بود ، و هرى خودش را متقاعد كرده بود كه سرانجام هوركراكس واقعا نابود شده بود . يا شايد خودش نابود شده بود . او گفتگوهايش را با رون و هرميون به ياد آورد ، شانه ي او ( هرمیون )حالا شفا يافته بود ، جايي كه آنها رنجهايشان را با همه ي جزئيات به خاطر آورده بودند . رون فكر ميكرد كه هري بايد ناخودآگاه به هوركراكس حمله كرده باشد زماني كه او در خواب بود . اما هري مطمئن نبود . او گفتگويش با ولدمورت را به خاطر مي آورد ، اما او به دلايلي نميتوانست توضيح بدهد . او تصميم داشت دوستانش را مطلع نكند . آن خصوصي بود . چيزهايي بين ولدمورت و او . و هري هيچ دخالتي در آن را نميخواست . سرانجام ، هري ديگران را متقاعد كرد كه به هر طريقي هوركراكس ديگر وجود ندارد .
ولدمورت يك اشتباه كرده بود . اين اولين بار نبود . ايجاد يك هوركراكس درون يك موجود زنده احمقانه بود . ساده و آشكار . او نتيجه گرفت . به طريقي دانستن اين موضوع كه ولدمورت ميتواند اين چنين اشتباهي را مرتكب شود به آن سه نفر اميد ميداد . يك سوراخ در زره .
 بله . پروفسور در صندلى دسته‌دار چرميش زمزمه كرد ، در تفكر عميق زمانيكه ريش بزي سفيدش را نوازش ميكرد . وينكي براي اربابش يك ليوان آماده كرد . چيزي كه هري فكر ميكرد بايد شربت عسلي باشد . 
تكبر هري . تكبر خالص . اين هميشه يكي ار بزرگترين ضعف هاي تام بوده . ما بايد اين رو به خاطر داشته باشيم . اين ممكنه در آينده براي تو بسيار مفيد باشه .
هري به استادش در مورد گفتگويش با ولدمورت آگاهي داد . به اين خاطر كه ميدانست كه دامبلدور آن را به هيچ كس نميگويد . او يك مرد مرده بود ، براي هر كسي به جز هري . دامبلدور به نشانه ي موافقت در حاضر جوابي هري در گفتگوي بين آن دو لبخند زد . هرى به خوبي عمل كرده بود . او نتيجه گرفت .
من ميتونم به تو اطمينان بدم هري . كه ولدمورت نگران تر از هر زماني هست كه تا حالا احساس كرده . تو با كشتن مار يكي از پرارزشترين دارايي هاي اونو را ازش گرفتي . تو نشون دادي كه اون ديگه نميتونه وارد ذهنت بشه . اما حالا تو بايد بيشتر مراقب باشي . به خاطر اينكه ممكنه ولدمورت به زودي نا اميد بشه . قدرتش رو دست كم نگير يا خواسته هاي نامشخص خطرناكش رو در جستجوي قدرت نهايي . ما قبلا اين دلايل رو در روزهاي گذشته ديديم .
حقيقتا ، هري و دوستانش زود فهميدند چرا ولدمورت و تعدادي از مرگخوارانش غايب بودند زماني كه هري ناجيني را كشت . پيام امروز يك مقاله به چاپ رسانده بود ، چيزي كه اخيرا به طور نامنظم سه يا چهار بار در هفته اتفاق افتاده بود . بازگو كننده ي بعضي از وقايع وحشتناك اخيري كه به وسيله ي ولدمورت و پيروانش ايجاد شده بود . بيشتر از يك دو جين هدف در سراسر كشور مورد حمله قرار گرفته بودند ، يك هديه از طرف لرد سياه براي نشان دادن توانايى او كه هر جايى را كه هر وقت بخواهد نابود ميكند . محل‌هاى حملات خوب برنامه‌ريزى شده بودند ، كم و بيش متعادل در سرسرا كشور به اين نشانه كه علامت شوم  به وسيله ي حداقل سه چهارم از جمعيت جادويي ميتوانست ديده شده باشد . اضطراب بيشتر ، بيشتر از يك دو جين مردم مرده بودند . شامل يك دختر ده ساله نيز ميشد ، كسي كه سال بعد وارد هاگوارتز ميشد .
 هري از خواندن ادامه ي خبرهاي روزنامه امتناع كرد . ريموس لوپين سعی کرد به هري و ديگران نیرو بدهد داد زماني كه خبرهاي روزنامه به پايان رسيد .
 ضرر و زيان در همه ي جنگها وجود داره ، و اين استثنا نيست . ما بايد روي چيزهاي مثبت تمركز كنيم . محفل داره خودش رو دوباره سازماندهي ميكنه . از حملات به سه نقطه جلو گيري شده . دو مرگخوار كشته شدن و سه نفر دستگير شدن . اونا همين الان در حال بازجويي هستن ، ولي من بعيد ميدونم هر گونه اطلاعات مفيدي داشته باشن . همين طور هري نشون داده كه توي كارش پيشرفت كرده . ما نبايد تحملمون رو از دست بديم .
دامبلدور با موافقت سر تكان داد زماني كه هري حرف هاي گرگينه را بازگو كرد .
من خوشحالم كه محفل تا حدي موثر هست . اما اين خيلي كمه . و اونا خيلي كمتر از اوني هستند كه به عنوان يه مخالف حسابي به مردم خدمت كنن . تو كليد هستي  هري . بزار در مورد اين رك باشيم . در گذشته من سعى كردم مردم رو منحرف كنم كه بار اين مسئوليت به عهده ي توئه . اما حالا ما خيلي وقته كه توي بازي هستيم . پيرمرد با نگاهي پر معني به جادوگر جوان خيره شد و پيشنهاد داد ، نقشه ي بعدي تو چيه ؟
 ما پنج هوركراكس رو نابود كرديم آقا . دفترچه خاطرات ، حلقه ، فنجان ، گردنبند ، و ناجيني . اگر درست حدس زده باشيم ، تنها يكي بايد باقي مونده باشه . فكر من اينه كه سعي بكنم اون رو از خاطرات خود ولدمورت پيدا بكنم . با اين وجود . هري به جاي زخمش اشاره كرد . من ترجيح نميدم ، اگه بخوام حقيقت رو بگم . اما نميدونم چه كار ديگه اي ميتونيم انجام بديم .
 پروفسور دامبلدور عصايش را محكم گرفت و شروع به قدم زدن در اتاق آپارتمانش كرد در حالي كه به آهستگي سرش را تكان ميداد . وينكي به بيرون از آشپزخانه نگاه كرد ، نگراني روي صورتش نمايان بود . اما پيرمرد دستش را براي كوتوله تكان داد . براي مطلع كردن او كه به سراغ كارهايش برگردد .
ما داريم چيزهايي رو از دست ميديم ( ناديده ميگيريم ) هري . او غرغر كرد . من در اين مورد مطمئنم .
 هرى حافظه‌اش را جستجو كرد ، در حال جستجوى هر كار نيمه تمام ، هر چيز كوچك ناديده گرفته شده . به طور ناگهاني او در مورد چيزهايي فكر كرد كه او را براي ماه ها آزار ميدادند .
پروفسور ، خاطراتتون رو در مورد تام ريدل توي كوچه ي ناكترن به خاطر مياريد ؟ 
بله ، آشكارا .
چيزهايي در مورد اون واقعه وجود داشت كه من رو از همون اولين باري كه اونا رو چند سال پيش توي قدح انديشه ديدم ، اذيت كرده . من قبلا اون رو به شما نشون ندادم . با اينكه من فكر ميكنم اين شما رو گيج ميكنه . اما شما خوب روي اون تمركز كنيد . به نظر من رسيد كه اون بعد از خاطرات توي خونه ي خانم پير اتفاق يفتاده . اسمش چي بود ؟ هيپزایا ؟
 هيپزيا اسميت .
بله . من مشخص کردم چون بهتر ميتونستم . با اين وجود من نميتونم تاريخ خاطرات هيپزيا اسميت رو دقيقا مشخص كنم ، كه كلمه به كلمه ي واقعه با خاطرات من بايد در مدت دو ماه اتفاق افتاده باشه . نه بيشتر از سه ماه .
اون دوباره در طى اون مدت كشته بود . در حقيقت ، من فكر ميكنم كه اون فقط دوباره مرتكب جنايت شده ، هرى اعلام كرد ، با وحشت زدگي ، به خاطر اينكه او قبلا دليل اضطرابش را نفهميده بود . او روي پاهايش پريد و ادامه داد ، هيجان در صدايش موج ميزد ، من فكر ميكنم اون فقط مرتكب قتل شده پروفسور . من نميتونم توضيح بدم چرا . به نحوي من فقط ميدونم . اون يه چيزى رو توي دستش داشت ، يادتون مياد ؟ ميتونسته يه هوركراكس باشه ؟ زنبور چشم‌هايش را بست ، تلاش ميكرد خاطرات قديميش را مرور كند .
منطق ميگه كه احتمال اينكه تام ريدل فقط يك هوركراكس ساخته لحظاتي قبل از اينكه با من مواجه بشه خيلي كمه . با اين وجود ، منطق همه ي جوانب زندگي رو كنترل نميكنه . من معتقدم كه زماني هست كه وقتش شده ما چيزهايي رو بدونيم . شانس اينكه من آن روز با تام برخورد كنم هرگزكم نبود . به خاطر اينكه من به خاطر ميارم . من قصد نداشتم كه به كوچه ي ناكترن برم . پروفسور رامپل قرار بود بره . اما اون مريض شد . من موافقت كردم كه به جاي اون كارش رو انجام بدم . بله هرى ، من احساس ميكنم كه من بايد اون روز با تام ريدل ملاقات ميكردم . 
به همين دليله كه من روي اون خاطره بيشتر گيج شدم تا بقيه . و خون آشام ، هرى به خاطر آورد ، مدام انگشتهايش ميان موهايش ميدويد . من اسمش رو فراموش كردم اما اون يه نگاه به طور وحشتناك گناهكاری روى صورتش داشت . البته خون آشامان هميشه همين طور به نظر ميرسن ، اما اون مسلما خيلي عصبي بود ... مراقب به عقب نگاه ميكرد .
درسته .
اسمش كاسيوس مورتنسون بود . يه مرد ناخوشايند منحصر به فرد . حتي قبل از اينكه يه خون آشام بشه . بله ، منم روي رفتار اون روزش تمركز كردم . دامبلدور آروز ميكرد قدح اندشه اش در دستش باشد . هري آرزو ميكرد كه آن را با خود آورده بود . و در اين فكر بود كه به گريمولد برگردد و آن را با خود بياورد . آن كار فقط چند دقيقه وقت ميبرد . اما در اولين وهله ي يك فكر به ذهن او رسيد .
اين كاسيوس هنوز زنده است . درسته ؟ منظورم اينه كه ، اون يه خون آشامه . اونا معمولا براى هميشه زندگى ميكنن مگه اينكه در راه خوبي كشته بشن .
دامبلدور حافظه‌اش را جستجو كرد . تا اونجا كه من ميدونم اون هنوز داره زندگى ميكنه و يه جايى در بريتانياست . تو داري به بازجويي اون فكر ميكني ، درسته ؟
مطمئنا ، هري پاسخ داد . در حالي كه چشم در چشم به پيرمرد بلند قد نگاه ميكرد كه به خاطر ضعف خم شده بود . اگه اون توي قتل درگير بوده و چيزهاي رو كه ميدونه به من بگه ، اطلاعاتش دقيقا ميتونه همون چيزى باشه كه ما بهش احتياج داريم . بنابراين لازم نيست من بيرون از سر ولدمورت به دنبال اون بگردم .
فكر ميكنم حالم به اندازه ي كافي براي كمي ماجراجويي خوب هست ، دامبلدور با يك برق از روى بدجنسى در چشمهاى آبيش اظهار نظر كرد . چرخ دنده هاي مغزش با سرعت تمام در حال حركت بودند . بله ، من فكر ميكنم كمي ماجراجويى ممكنه چيزي باشه كه فقط بهش نياز داريم . در حقيقت ، من فكر ميكنم بهتر خواهد بود اگه تو من رو همراهى كني ، هرى . به هر حال تو قسمتهايي از طرف تاريك دنياي جادويي رو ديدي .
همه چیز مرتب شده بود . هري آن روز بعد از ظهر به خانه اش برگشت و در اتاقش پيش رون و هرميون نشست . به هنگام عبور از اتاقي كه جيني با هرميون شريك شده بود او فهميد كه او به سختي جيني را ديده و يا با او صحبت كرده است از زماني كه ویزلی ها رسيده بودند . فورا او يك موج گناه در درونش احساس كرد . او يك ميزبان خوب براي ويزلي ها نبوده .... به خصوص براي جيني . جيني حقيقتا حالا بايد از او متنفر ميبود .
هرميون تقريبا با آگاهي از همه چيز ناراحتي هري را احساس كرد .
اون خوبه هرى . ما تا حد زيادي در موردش صحبت كرديم . اون نميخواد تو براي اون نگران باشي .
من اون رو زیاد اين اطراف نديدم . هرى نظر داد ، متشكر به خاطر اينكه هرميون ميدانست كه چطور موضوع را پيش بكشد . اون چيكار ميكنه ؟
خب ، تو اون رو زياد اطراف خودت نديدي ، تو ميدوني . اون بخشي از زمانش رو اينجا بوده و بخش ديگه اي رو توي مغازه با فرد و جرج . او در صورت هري نگراني را ديد با فكر اينكه جينى در اينچنين مورد خطرناكي وقتش را ميگذراند ، بنابراين او سعى كرد به او اطمينان بدهد . دوقلوها ميگن اونا بخش هاي امنيتي و حفاظتي مخصوصي رو روي مغازشون قرار دادن و اون در اونجا به اندازه ي هر جايي ديگه اي امن هست . اون توي قسمت پشت مغازه كار ميكنه ، جايي كه به گفته ي اونها كاملا امنه .
هرميون درست ميگه . جيني خوبه رفيق . جاي هيج نگراني اي نيست . ران مداخله كرد ، در حالي كه در كنار هرميون ايستاده بود . بازوى او كنارش را يك لحظه براي يافتن دست او ترك كرد ، اما فورا آن را جمع كرد .
 هري به طور جزئي احساس بهتري در مورد جيني پيدا كرد ، اما او نميتوانست از عهده ي پريشانيش بر بيايد . او به دامبلدور قول داده بود كه حدودا ساعت 9:00 شب برميگردد .
متشكرم براي اينكه اجازه دادي بدونم هرميون . لطفا از طرف من معذرت خواهي كن . من سعي ميكنم زماني براي صحبت كردن با اون پيدا بكنم ، اما نه حالا . لازمه كه تو به من كمك بكني . ما ممكنه يه رد از آخرين هوركراكس داشته باشيم و من دارم به ديدن شخصى ميرم تا سعي كنم اين يكي رو پيدا كنم . بهتر خواهد بود اگه تغيير قيافه بدم ، چون ممكنه كسي متوجه من بشه . اگه يادتون بياد ما بعد از اون شلوغ كاري توي كوچه ي دياگون توي آگوست در موردش صحبت كرديم . من مخصوصا احتياج دارم كه زخمم رو بپوشونم .
رون و هرميون به طور عصبي به هم نگاه كردند ، اما ساكت باقي ماندند . هري روي پيدا كردن كاسيوس مورتنسون تمركز كرده بود و اميدوار بود كه هوركراكس پاياني باعث اتفاقي براي او نشود كه مانع از امكان ملاقات او با دوستانش شود .
 اين خطرناك به نظر ميرسه هرى . هرميون محتاطانه هشدار داد ، با اين وجود واقعا در موردش فكر كردي؟
 البته كه خطرناكه . هرى با ديرباورى جواب مشابه داد ، آرواره اش جمع شد ، همه چيز حالا خطرناكه . ما نميتونيم بدون به خطر انداختن زندگيمون در بريم . اما اين حتي يك چهارم چيزهايي كه ما روزهاي ديگه انجام داديم خطرناك نيست . او به دوستانش نگاه شديدي كرد و آنها به پاهايشان نگاه كردند ، ناراحت به خاطر سرزنش او . هري به هيچ وجه احساس تاسف نميكرد اما سعي كرد تا جبران كند . ببينيد ، من سعي ميكنم كارها رو تا اندازه اي كه ميتونم امن انجام بدم . چاره ي كاري كه من ميخوام انجام بدم وارد شدن به ذهن ولدمورت به وسيله ي اين جاي زخم لعنتيمه . من خيلي مشتاق نيستم كه شما بدونيد من چه قصدي دارم . اما ما مجبوريم آخرين هوركراكس رو پيدا بكنيم و فقط اين راه ممكنه كار بكنه . لحن آرام او به دوستانش اجازه داد بدانند كه بحث در مورد اين موضوع بيشتر از اين براي او خوشايند نيست .
 ما فقط نگرانيم هرى . هرميون از خودش و رون دفاع كرد . اما ما ميخوايم به تو كمك بكنيم . تو ميدوني ما هر كاري از دستمون بر بياد انجام ميديم . فقط تا ميتوني مواظب باش . رون با موافقت سر تكان داد .
هرى از آنها تشكر كرد و هرميون بيرون دويد تا مجموعه وسائل آرايش خود را پيدا بكند و بعد از يك دقيقه به اتاق هري بازگشت .
 در مدتيكه ما در مدرسه بوديم ، من از مادرم خواستم كه مقداري كرم گريم غليظ اضافي برام بفرسته . ما واقعا به يه چيز ضخيم براي پوشوندن جاي زخمت احتياج داريم . اين خيلي زبره . خيلي مرتب نميشه انجامش داد . و هرميون شروع به كار كرد ، پسرها در حال نظر دادن روى نقاط بهتر براي آرايش بودند . ساحره دو پسر جوان را مخصوصا بي توجه ديد . با اين وجود آنها ميدانستند بهتر است كه وقفه ايجاد نكنند .
پس از حدود يك ساعت كار ، هرى خودش را در آيينه بررسي كرد . با عصايش ، هرميون موهاي هري را به طور جزئي كوتاه كرد و پس از يك تغيير رنگ موي صورتى روشن ، آنها بر روي بور توافق كردند . او قاب عينك هري را تغيير شكل داد و تيره تر و ضخيم تر كرد . پس از دقت ها و درخواستهاي محبت آميز و نوازشهاى ديگر كه هرى نفهميد ، تقريباً او خودش را نشناخت .
اين عالي به نظر ميرسه هرميون . شايد من بايد همين قیافه رو نگه دارم . هرميون در جواب لبخند زد . او از فرآيند آرايش كردن كاملاً لذت برده بود ، زماني كه اغلب پوست صورت هري را خارج از مسيرش نوازش ميكرد ، يا هنگامي كه انگشتهايش را از ميان موهاي او عبور ميداد تا تصميم بگيرد كه چقدر از آنها را بايد كوتاه كند . هرى متوجه شد كه رون در تمام طول انجام كار ساكت ايستاده بود ، و نیمی از وجود هرى آرزو مي كرد كه او (هرميون) كارش را تمام بكند . با اين وجود نيمه ي ديگر شكايتي نداشت . مخصوصا با به نمایش درآمدن تصوير پيراهن تنگ و شلوار جين دوست مونثش ، هری يك منظره ي شگفت انگيز داشت .
زماني كه هرى براي رفتن آماده شد ، شوخي هاي رون و هرميون در مورد ظاهر هري متوقف شد و يك تنش عصبى ايجاد شد . هرميون اخم كرده بود ، در حال گزيدن دوباره و دوباره ي لبش . او يك احساس بد داشت .
واقعا در اين مورد مطمئني ؟ او پرسيد ، با نگاهي خيره و غرق در چشمان سبزش ، در تلاش براي پيش كشيدن فرضيات تا شايد دوستش ممكن باشد كه آشكارا و شفاها تغيير عقيده بدهد .
بيش از هميشه ، هرى ميخواست به آنها در مورد آن غريبه ي مرموز بگويد كه او از خيلي وقت پيش ملاقات ميكرد . كلمات به نوك زبانش رسيدند ، دامبلدور زنده است ، اما او آنها را بيان نكرد .
 من مطمئنم ، هرميون . من مواظب خواهم بود . اميدوارم فردا برگردم ، يا روز بعد . سه دوست همديگر بغل كردند . هر بار كه آنها جدا ميشدند ، اين فكر به ناچار از اعماق ذهنشان به سطح مي آمد : آيا اين آخرين بار بود ؟
زماني كه هرى از پله ها پايين رفت و از اتاق نشيمن گذشت ، ترق و تروق آتش را شنيد ، نشان‌دهنده اينكه يك نفر از طريق شومينه وارد شده بود . براي بررسي كردن ايستاد ، او به طور جزئي از جاي خود پريد زمانيكه جينى را ديد كه به زيبايى از شومينه خارج شد . يك نفس بريده از لبهاي هري خارج شد . اگر لباسهاي هرميون تنگ بود ، جينى ميبايست از چسب استفاده كرده باشد . اونا چطور ميتونند وارد اين لباسها بشن ؟ هرى با خودش فكر كرد ، فقط يك سؤال ، قطعا نه يك شكايت . جينى متوجه هري شد ، بنابراين او به داخل اتاق نشيمن قدم گذاشت . زماني كه او صداي نفس نفس زدن جيني را شنيد .
 اين تويي هري ؟ او پرسيد ، تو با خودت چيكار كردي ؟ او لباسهاي هري را شناخته بود ، بهترين شلوار جين سياه او و پيراهن آستين بلندش را و نحوه ي راه رفتن او . اما در غير اين صورت او را نميشناخت .
 هرى از جا خوردن دوست دختر سابقش لبخند وسيعي زد و مختصرا توضيح داد ، من مجبورم يه نفر رو ملاقات بكنم و من نميخوام كه شناخته بشم .
 جينى فهميد هري خيلي راحت نظرش را در مورد تغيير قيافه اش پذيرفت و بيانش را از حالت گيجي به هوشیاری تغيير داد . از طرف ديگر هري نميتوانست براي نگاه كردن به او بايستد . مطمئنا او مانند زماني كه در هاگوارتز بود لباس نپوشيده بود .
چرا دخترها دارن اين كار رو با من ميكنن ؟ او به طور مسخره اي تعجب كرد ، اونا نميدونن من به اندازه ي كافي درگيري ذهني دارم ؟
 من متاسفم ، من تو رو اخيرا نديدم جيني . هرى عذرخواهى كرد . من واقعا مشغول بودم .
 ميدونم هري ، مو قرمز جواب داد ، در حال تكان مويش با آن روش خاصش . معده ي هري بهم پيچيد . منم مشغول بودم . كمك به دوقلوها توي اتاق پشتي مغازه . با اين وجود حالا چيز زيادي براي انجام دادن وجود نداره . کارها خیلی کم شده . در واقع ، هيچ كاري نيست . امروز هيچ كس به فروشگاه وارد نشد . آيا او قصدي داشت يا نه ، هر حركت او و كلماتش هري را گيج ميكرد . او فقط نيمي از آنها را شنيده بود .
 آه ، او غرغر كرد ، در حال تلاش براي به خاطر آوردن چيزي كه او گفته بود . يك چيزى درباره ي كار بد در فروشگاه . من متاسفم كه اين رو ميشنوم . 
تو خوبي ؟ 
تو چطوري ؟
بله هرى ، من خوبم . من ميدونم كه تو كارهاي زيادي داري كه بايد حالا انجام بدي . نگران من نباش ، باشه ؟
 سعي ميكنم ، هرى زماني كه پاسخ او را داد لبخند زد . جينى سرش را تكان داد در حالي كه به ظاهر عجيب دوستش نگاه ميكرد . تو چي فكر ميكني ؟ هرى پرسيد ، بازوهايش را بالا آورد و نيمي چرخيد ، آيا تو فكر ميكني من بايد همين قيافه رو نگه دارم ؟ به موهاي كوتاهش اشاره كرد و ظاهر جديدش .
 نه حتي يك ذره هري . من دوست دارم تو همون شكلي باشي كه واقعا هستي . هيچ چيزي رو تغيير نده .
آنها دوباره به يكديگر لبخند زدند ، و هرى انزجار را احساس كرد از اينكه باید میرفت اما او ميدانست كه دامبلدور منتظر اوست .
 من بايد برم جينى . شايد ما بتونيم يكي دو روز ديگه كمي حرف بزنيم .
 بنابراين اميدوارم هري . هر كاري كه ميخواي انجام بدي ، موفق باشي . او ادامه داد لبخند بزند اما نميتوانست نگرانى را در چشم‌هايش پنهان كند .
 اسم من آلفرد وودزه هرى . ميفهمي ؟
هري به نشانه ي دركش از دستورالعمل هاي دامبلدور سري تكان داد . پيرمرد راست تر از زماني كه هري او را در اكتبر ديده بود ، ايستاده بود و او يك كت و شلوار مشنگي پوشيده بود ، راه‌راه هاي باريك خاكسترى ، با يك كراوات قرمز تيره .
 با يك تغيير لهجه ي آمريكايى عالى از لهجه ي انگليسي ، زنبور ادامه داد ، من يك جادوگر مسن از ناحيه ي بوستون هستم كه براي يك كار محرمانه به اينجا اومدم . به صورت دوره اي ما داريم مسافرت ميكنيم ، اونها بيشتر تحقيق نميكنن . اگر هر چيز ديگه اي باشه ، اونها محتاط هستند . به خاطر اينكه من با بريتانياى كبير آشنا نيستم و مشكلات عادي كهن سالي رو دارم ، تو با من به عنوان راهنمام داري مسافرت ميكني و دستيار من هستي . تو مايلي از چه اسمي استفاده بكني ؟
 هرى انتخاب‌هايش را در نظر گرفت . استفاده از جيمز خوب بود ، اسم پدرش يا شايد سيريوس بعد از پدر خونده اش ، اما البته نظر درست اينجا به پنهان كردن هويتش بستگي داشت . او هميشه به اسم دانيل علاقمند بود ، نام يكى از معدود مشنگهايي كه زمانيكه يك بچه جوان بود با او دوست بود تا زمانيكه خانواده‌ي اون به جاي ديگه اي رفتند . چه اتفاقي براي او افتاد ؟ هرى تعجب كرد ، در فكر دوست گم‌شده ي سالهاى دور گذشته اش .
 دانيل ، او تصميم گرفت . سپس يك نام خانوادگى را جستجو كرد ، ويلسون . دانيل ويلسون .
 گمان ميكنيد مناسب هست ؟
 نوه ي پسرى يك دوست ، به اعتقاد من . ما بايد به خاطر مقاصدمون انجامش بديم . دامبلدور اين را بيان كرد در حالي كه در آپارتمان را براي عبور هري باز گذاشته بود . به هر حال هري پيشنهاد داد كه مرد پير اول برود . و به همين دليل جلو رفت و در را باز گذاشت . خيلي زود هر دو به بيرون از ساختمان دامبلدور قدم گذاشتند .
 چرا آپارات نميكنيم پروفسور ؟ هرى پرسيد .
 براى اينكه توقف اولمون فقط چند ساختمون دورتره . در واقع به سختى يك دقيقه از آن لحظه گذشت تا زمانيكه پروفسور ناگهان به طرف يك رستوران چينى كوچك چرخيد ، جادوگر جوان دست پاچه نيز پشت سرش حركت كرد . فقط تعدادى مشتري در ساعت آخر باقى مانده بودند اما دامبلدور هيچ عملي براي گرفتن يك ميز نشان نداد . در عوض او مستقيما به آشپزخانه قدم زد و يك مرد كه هرى او را صاحب رستوران فرض كرد را صدا كرد . هرى انتظار يك مرد چينى كوتاه قد را داشت اما در عوض يك مرد انگليسى بلندقد را پيدا كرد ، شايد شصت ساله ، لاغر  و با موى شنى به طور جزئى خاكسترى . او يك مالک واقعي به نظر رسيد ، زمانيكه او يك پيش بند سفيد تمام‌قد پوشيده بود ، لكه‌دارشده به وسيله ي باقيمانده‌هاى سفارش هاي عصر .
 مرد بدون اسم سرش را به طرف يك در كج كرد . هرى فهميد كه دامبلدور و مرد قبلا صحبت كرده بودند ، به خاطر اينكه به نظر ميرسيد آنها يك توافق نظر داشتند . پروفسور پيشقدم شد ، در را باز كرد و وارد يك دفتر در هم و بر هم كوچك شد . در ديگري به سمت راست وجود داشت .
 در حال كشيدن عصايش بيرون از جيبش ، دامبلدور به آرامی زمزمه كرد ، آلاهومورا . پس از اين كه در كليك كرد ، آن ها به يك اتاق انباري داخل شدند كه شامل دسته‌هايى از جعبه‌ها و كارتن ها بود . هرى حالا كاملا احساس دست پاچگي ميكرد ، اما او اطمينان داشت كه دامبلدور ميدانست به كجا مي رود . در حالي كه از بين راهروي پر از جعبه هاي دسته بندي شده حركت ميكردند ، به طور ناگهاني در يك فضاي باز ظاهر شدند ، در اين زمان او يك ميز پلاستيكي گرد و كم ارزش به همراه چهار صندلي پلاستيكي در اطراف آن ديد . قبلا يك مرد روي يكي از آنها نشسته بود . به وضوح او يك خون آشام بود .
 شما بايد آلفرد وودز باشيد ، او در حالي كه ايستاده بود و به طور جزئى تعظيمي كرد اين را گفت .
 و شما بايد زاخارى تامسون باشيد ، دامبلدور با لهجه ي انگليسي جديدش جواب داد . با اين وجود بدون استفاده از لهجه ى آمريكايى، مطمئنا دامبلدور هرى را ميتوانست گول زده باشد . تامسون دوباره سر تكان داد و با دستش به طرف صندليهاى سست اشاره كرد . سه نفر نشستند ، هرى در يك طرف حون آشام نشست ، زماني او آن را مناسب تر احساس كرد كه آقاى وودز نزديكتر به او نشست .
دامبلدور به هرى نگاه انداخت و توضيح داد ، اين دانيل ويلسونه . اون داره كمك ميكنه يه پيرمرد توي اين كشور نا آشنا بگرده .
 هرى نظري نداشت كه چطور اين جلسه به وسيله ي پروفسور  ترتيب داده شده بود و او هيچ فرصتي براي پرسيدن نداشت . تامسون ظاهر يك مرد سي ساله را داشت با اين وجود هرى ميدانست او دهه‌ها پيرتر ميتواند باشد ، به خاطر اينكه خون آشامان بيش از حد به آهستگى پير ميشوند . او موى بور كوتاهي داشت ، مرتب شانه زده شده بود به طوري كه حتي يك تار مو نيز جا نيفتاده بود . هري در مورد موهاي آشفته ي خودش فكر كرد تا اينكه يادش آمده آنها را كوتاه تر كرده است ، و به خصوص در هم ريخته به نظر نميرسيدند . خون آشام بي عيب و نقص لباس پوشيده بود ، يك نمونه ي بارز از خصيصه هاي خون آشامان ، در يك كت و شلوار آبى ، كراوات قرمز تيره و كفشهاى سياه شيك . لباس رسمى معين دو مرد ، هرى احساس كرد كه لباسهايي معمولي پوشيده است . با اين وجود او بهترين شلوار جين سياهش را پوشيده بود و پيراهن آستين بلند آبى سيرش را .
متشكرم براى اين ملاقات آقاى تامسون . دامبلدور ادامه داد ، لهجه‌اش همان گونه بود ، خوشحالم كه اطلاعاتم به اندازه ي كافي رضايت‌بخش بود كه شما رو متقاعد بكنه كه با من ملاقات بكنيد .
اين گفته کافی بود که من يه دين نسبت به آلبوس دامبلدور دارم . اگه اون اسم من رو به شما معرفي كرده بنابراين من بايد فرض كنم اون ميخواسته كه من با شما ملاقات بكنم و  تا اندازه اي كه ميتونم به شما كمك كنم . تامسون با صداى معمولا ملايم خون آشامان پاسخ داد . اين صدا گويي رو پوست هري ميخزيد .
بله ، خب آخرين باري كه من با دامبلدور صحبت ميكردم ، يك دوست نزديك براي من براى بيشتر از يك صد سال ، چندين ماه از مرگش ميگذره و من مطمئن نبودم كه اسمش هنور همون جاذبه ي سالهاي گذشته رو داره يا نه . هرى از بازى با كلمات ظريف دو مرد تحصيل‌كرده واقعا لذت برد .
صورت تامسون خونسرد باقي ماند ، يكي ديگر از خصيصه هاي نوع خودش ، سرانجام او به حرف آمد . مرده يا زنده ، يك بدهى بايد پس داده بشه آقاى وودز .
توضيح خوبي بود . من به اصل مطلب ميپردازم . همين طور كه شما ميتونيد ببيند ، روزهاي عمر من روي اين زمين به شمارش افتاده ، و اين مشخصه . ما خواهيم گفت ، اهدافي كه به خاطر اونها حركتمون رو شروع كرديم . 
اينها مهم هستند و محرمانه باقي ميمونن .
 به هر حال ، من ميتونم به شما اطمينان بدم كه اونها به هيچ طريقي شامل مجازات يا خشونت فيزيكى نميشن . به طور مختصر ، من به اطلاعاتي احتياج دارم كه بتونم اشتباهاتم رو جبران كنم .
 ارتباطات من با دامبلدور مربوط به سالها پيش هست ، بنابراين آقاى وودز من نميدونم كه ميتونم به شما كمك بكنم يا نه . اما من مطمئنا هر اطلاعاتي را كه ممكنه داشته باشم در اختيارتون قرار ميدم .
 هري اطلاعاتي اوليه در مورد خون آشامان داشت . با اين وجود او به طور مختصر يك ملاقات رو در رو با پروفسور اسلاگهورن را ميديد . از كلاسهايش ، او ميدانست كه خون آشامان به تكبر تمايل دارند ، فاقد احساسات و به طور طبيعي علاقمند به تاريكي . اما همانطور كه پروفسور لوپين به آنها در سال سوم آموخته بود ، اين فقط بخشي از داستان بود . فقط به عنوان يك انسان ، خون آشامان خوب يا بد ميتوانستند باشند و اين جادوگران بودند كه خون آشامان را ساده لوحانه در باورهاي خود مطلقا تاريك پذيرفته بودند . در حالي كه آنها فريب‌آميز ميتوانستند باشند ، به عقيده ي لوپين احتمالا كمتر از انسانها . حقيقتاً، آنها مستقيم اونها مايل هستن كه درستكار و راستگو باشن اما اغلب اوقات جادوگران از درستكاري خوششون نمياد .
 دامبلدور حالا يك هنرپيشه بود . صاف و پوست‌كنده . و او در اين شخصيت باقى ماند .
در لهجه ي بدون نقص انگليسي جديدش ، او توضيح داد . من انتظار ندارم شما هر اطلاعات مستقيمي كه قابل توجه من هست رو داشته باشيد آقاي تامسون . در خواست من فقط اينه كه يك جلسه بين من و يكي از همنوعان خودتون ترتيب بديد . هري ميدانست كه خون آشامان متنفرند از اينكه آنها را خون آشام صدا بزنند و جادوگران با ادب اين نكته را در ديدارهايشان رعايت ميكردند .
اين شخص چه كسى هست ؟
اسم اون كاسيوسه . كاسيوس مورتنسون .
آلبوس دامبلدور به من اطمينان داد كه شما جاي اون رو بلديد . چشمهاي سياه خون آشام براي يك لحظه تعجب او را فاش كردند اما به سرعت به حالت عادي خود بازگشتند .
در واقع من آقاي مورتنسون رو حتما ميشناسم . با اين وجود مطمئنا ايشون شامل ليست دوستان من نميشن . اون شخصي نيست كه جادوگران تا حدي ميل داشته باشن ببيننش .
من به خوبي از طبيعتش با خبر هستم آقاي تامسون و متشكرم به خاطر نگرانيتون . با اين وجود من كاملا ميتونم كه از خودم دفاع كنم و تحت هر شرايطى، من شك دارم كه آقاى مورتنسون مايل باشه كه به من آزاري برسونه .
 هري ميتوانست مطمئن باشد كه خون آشام احساس رنجش كرد . با اين حال ، او با تماس و ملاقات كاسيوس موافقت كرتا اگر ميتوانست يك جلسه ي ملاقات براي آن روز عصر ترتيب دهد . ظاهرا تامسون جاي كاسيوس را ميدانست ، زيرا او هيچ مشكلي را براي پيدا كردن محل او مطرح نكرد . خون آشام ايستاد و براي دو فرد نشسته مختصرا سري تكان داد و در يك لحظه او از در بيرون رفت .
خب دانيل ، دامبلدور بيان كرد ، هنوز باقي مانده با آن شخصيت ، پيشرفت به اين اندازه خوب ميتونه اميدوار كننده باشه . حالا سوال اينه كه آیا كاسيوس موافقت ميكنه كه ما رو ببينه ، و كجا ؟
پروفسور .
.، آه ، آقاى وودز ، پروفسور دامبلدور چه كاري رو انجام داده كه آقاى تامسون به نظر ميرسد احساس بدهكاري ميكرد ؟ من هيچ نشوني از از اينكه اون هر تلاش خوبي براي كمك به ما انجام ميده نديدم .
اين يه داستان بلنده براى يه روز ديگه . اما به خاطر چيزهايي هست كه ميدونم ،  چيزهاي خيلي زيادي . ( دامبلدور هرى را ناديده گرفت . ) دامبلدور سالها پيش به تامسون كمك كرد تا از مقداري زيادي گرفتاري آراد بشه و در عوض از او قول گرفت . اميدوارم آن قول‌ها امروز به ما كمك بكنن . 
هري به طور عصبى ايستاد و دور فضاى آزاد اتاق انباري قدم زد . به اطراف نگاه كرد ، او يك يخچال كوچك ديد ، يك اجاق مايكروويو و يك قورى قهوه دم‌كنى . اين بايد يه استراحتگاه باشه ، او فكر كرد . 
چه چيزي مثل داشتن يك شغلِ عادي بود ، او تعجب كرد ، هشت ساعت كارى در روز ، دو ده دقيقه وقت استراحت و نيم ساعت براى ناهار ؟ او ميدانست به هر طريقي هرگز مايل به داشتن اينچنين زندگي اي نبود .
افكارش به موضوع اصلي بازگشت ، هرى پرسيد ، شما فكر ميكنيد كاسيوس ميتونه خطرناك باشه آقا ؟
آيا اون خطرناكه ؟ بدون شك . با اين وجود ، من معتقدم به هيچ وجه لازم نيست از اون بترسيم . نگراني من به خاطر دروغمون پيرامون ملاقاتمونه ، به خاطر اينكه من مطمئنم اون حتما با ملاقات ما موافقت مبكنه اما در جايي كه اون انتخاب ميكنه . ما هيچ چاره اي نداريم ، اما موافقت ميكنيم .
  در واقع ، پروفسور كاملا درست گفته بود ، زماني كه آقاى تامسون نيم ساعت بعد با خبرهايي برگشت .
 آقاي مورتنسون به من گفتن كه ميتونن امشب شما رو ملاقات كنن ، اما به خاطر اينكه ايشون تعدادى جلسه ي كاري ديگه دارن ، جلسه بايد در محل كار ايشون برگذار بشه ، در ميخانه ي خون . من اگه لازم ميشه ميتونم مقدمات رفتن رو براي شما فراهم بكنم .
 










فصل بیست و ششم: 
هر چقدر که طول بکشد

هری و پروفسور دامبلدور پی بردند میخانه خون آلود كه در قسمتي مخصوص پرت و دورافتاده لندن واقع شده بود، كه تا کینگز کراسينگ ،  تنها جایی از لندن که هری خوب می شناخت،  فاصله ی كمي دارد. هنگامیکه او و دامبلدور در ایستگاه قطار ظاهر شدند، به این دلیل که قصد داشتند بقیه راه را با تاکسی بروند احساس بدی داشت. معلوم است که میخانه خون آلود باید جایی برای پاتوق کردن خون آشام ها باشد، و باوجود اینکه خون آشام ها تا به حال به شخص هری آسیبی در زندگی اش نرسانده بودند، او اشتیاقی به صحبت کردن با آنها نداشت. آدرس تامسون هنگامیکه راننده ، تاکسی اش را در جلوی هتلی ويرانه که تا به حال هری در عمرش دیده بود و به اشتباه مسافرخانه بهشت( پارادايس) گفته می شد، متوقف کرد، ثابت شد که درست است. شاید آخرين نقاشی آن در طی سال هایی بوده  که دامبلدور در هاگوارتز  دانش آموز  بود. 
راننده تاکسی که با سیمایی مضطرب به هری نگاه می کرد، هشدار داد،:  این جا مکان درستی برای پسر بچه ها نیست، حالیته. ساختمون های مزخرفی این اطرافه. اگه می خواین  خوش حال می شم یه ذره جلوتر ببرمتون. اصلا سخت نیست فقط چند تا بلوک جلوتر. آن طرف خیابان دو پست فطرت در زیر نور کم خیابان به سختی دیده می شدند، در خیابان تلو تلو می خوردند، کیسه های كاغذي در دستان شان داشتند.
دامبلدور تنها دسته ای از اسکناس ها را برداشت و مقداری از ان بيرون كشيد و ان را به راننده پرداخت کرد، و پاسخ داد  متشکرم،‌ اما این جا حقیقتا مقصد ماست. راننده تاکسی شانه اي  بالا انداخت، کرایه اش را گرفت، و شروع به راندن کرد. هنگامیکه که هری و دامبلدور در جلوی مسافرخانه ی ویران بهشت ایستادند، به جای وارد شدن به بنا ی پر از موش ، که هری ذره ای به آن علاقه مند نشده بود، به پهلو ی ساختمان رفتند، و در آنجا کوچه اي  تاریک و باریک را پیدا کردند. که در حقیقت اين همه ی آن چیز هایی بود که مشنگ ها می توانستند ببینند، اما هری یک هتل را می توانست ببیند و یک ساختمان آجری را که در کنار ش قرار داشت،‌ چند یارد آن طرف تر که بنای کوچک جعبه مانندي مشخص بود. در بالای در سفید ساده ، با خون نوشته شده بود،  میخانه خون  آلود اما به جز اين ساختمان تا جایی که می توانست ساده بود. هری فکر کرد که اصلا  نیازي به مخفی كردن از مشنگ ها ندارد، چراکه احتمالا آنها از همان ابتدا متوجه آن نمی شوند. 
هری در جلوي پیر مرد ، که به زحمت به كمك عصایش راه می رفت ،‌پیش رفت ،و در را باز نگه داشت. دامبلدور خيلي عادي وارد شد، طوری که انگار کار عادی و روزانه اش سر زدن به بار های خون آشام هاست.  از طرف دیگر هری از آن مکان بی نهایت بدش می آمد. از انجايي كه ديگر با دنیای جادویی خو گرفته بود ،‌ از اندازه غیر منتظره درونی ساختمان بر خلاف ظاهرش شگفت زده نشد. با وجود دانشش از اينکه مشتری مشروب هم یک قسمت از اجزاي آن  بنا است، هری نمی توانست احساس خطرش را به خاطر حضور تعداد زیادی خون آشام از خود دور کند. شاید چهل تای آنها گرداگرد هم در یک اتاق آراسته با شکوه پخش شده بودند،  که هری را به یاد یک کانون اجتماعی قدیمی انگلیسی برای برگزیدن انجمن های ممتاز مشنگ هامي انداخت. صندلی ها و مبل های بزرگ چرمی روي فرش هاي مخملی قرمز و سیاه را مي پوشاندند، که در سر هر کدام میز های گردی پهن شده بودند. نه یک بلکه دو بخاری در منطقه وسیعی مشتعل بودند.
هيچ شكي نبود كه افرادي كه دور تادور میز ها نشسته اند ،‌ بیشترشان خون آشام بودند. وقتی که آنها خواستند این کار را بکنند، خون آشام ها می توانستند کمتر یا بیشتر قبول بکنند، اما در این میخانه، آنها موهایشان را رها می کردند، تا صحبت کنند. در واقع تمام مرد ها مو هایی کوتاه، زیبا ی مرتبي داشتند، و خانم ها ظاهرا ساعت ها گیسو های شان را آماده و آرایش مي كردند. همه ی آنها دسته ای لباس می پوشیدند، خانم ها در روپوش هایی برازنده به رنگ های سیاه، قرمز یا سفید برای مجالس رقص با شکوه می پوشیدند، و مردها کت و شلوار و یا لباس رسمی می پوشیدند. برخی از آنها که بیشتر زرق و برق بودن شنل هایی مشکی رنگ با تو دوزی هایی خونین سرخ به تن می کردند. با وجود افراد در اتاق، هری به سختی آن جا را یک میخانه می پنداشت، وهمي خموش به گوش هایش  مي رسيد. خون آشام ها آهسته صحبت می کردند، و هری فقط می توانست یک زمزمه گنگ را بشنود. 
دو جادوگر زیگزاگ وار از میان میز ها به سوی بار رفتند. هری فکر می کرد که تمام چشم ها نظاره گر  اوست ولو اکثر مشتریان به او توجهی نکردند. دامبلدور، مثل همیشه، با صفا ظاهر شد که گويي به بودن در آن بنا علاقه دارد، و هیچ نشانی از ناراحتی نشان نمی داد. با بازگشت به لهجه آمریکایی اش، او به طور خلاصه با مشروب فروش صحبت کرد، و هری قادر به استراق سمع نبود. با وجود اينكه در دنیای جادویی به سن قانوني رسيده بود، اما هری هنوز فقط هفده سالش بود و احساس کرد که با بودن در آنجا برخی از قوانین را زیر پا می گذارد، اما او سعی کرد تا جایی که امکان دارد با وقار جلوه کند. متصدی بار سرش را چندین بار  تکان داد و سپس به سوی انتها ی بار برای گفتن چیزی در گوش خدمتکار رفت.
 چیزی برای نوشیدن می خوای، دنیل، دامبلدور پرسید، هنگامیکه هری به پیر مرد براي نشستن بر چار پایه کنار بار کمک می کرد. متصدی بار یک نوشیدنی برای دامبلدور آماده کرد، یک مخلوطی از چندین مایع رنگین در یک لیوان بلند. به محض پاشیدن آخرین جزء،  از لیوان بخار متمایل به سبزي ساتع شد، و متصدی بار با عجله نوشیدنی را در جلوی مشتری اش قرار داد. دامبلدور اندکی صبر کرد تا اجازه دهد که بخار اندکی فرو کش کند و سپس با کم رویی جرعه ای نوشید. او به عقب به پشت سرش به هری نگاه کرد و منتظر جوابی برای سوال اش بود.
 خب، چیزی كه زیاد قوی نباشه، فکر کنم. شاید نوشابه الکلی. هری علاقه خاصي به نوشابه الکلی نداشت، اما حداقل تا آخر شب می توانست پیاده راه برود. به  معاشرينش احساس اطمینان زیادی نمی کرد.
جادوگر ها به مدت پانزده دقیقه، بی مورد بر روی چار پایه شان نشستند. به نظر ميرسيد دامبلدور حال و هواي خوبی داشته باشد، خوش حال بود که دوباره وارد عمل شده، و او با صدای بلند هری را همراه با توضیحات درباره ی بیس بال آمریکایی و بوستون رد ساکس سرگرم کرد. یک خبره واقعی در ورزش با کمی اظهار عقیده اش بحث می کرد (  هیولا ی سبز در زمین راست نیست)، اما هری بهتر از این نمی دانست.
سر انجام یک خدمتکار از میخانه خون آلود به شانه ی آقای وودز آهسته ضربه زد و مردان پیر و جوان را به اطاق دفتر تمیز و بی آلایش هدایت کرد. هری حیرت زده شد که گیره کاغذ بی مورد بر روی میز تحریری قهوه ای مایل به قرمز جلا داده شده ای که مالک بنا ی مشروب فروشی بود گذاشته شد. کاسیوس مورتسون  هنگامیکه آن دو وارد شدند از پشت میزش برخاست، و مودبانه تعظیم کرد. هری فورا خون آشام را شناخت، ولو اینکه فقط یک بار او را دیده بود، در خاطره ای از یک دهه گذشته. او فقط اندکی پیر شده بود و ظاهر اش نشان می داد که در اواخر سی سالگی یا اوایل چهل سالگی است، با این حال هری مي دانست سن اش هشتاد سال یا بیشتر است. خدمتکار سر راهش به بیرون در را بست.   
کاسیوس به آرامی گفت: از ملاقات با شما خوشبخت ام، آقای وودز. به من اطلاع داده اند که آلبوس دامبلدور شما را فرستاده تا مرا ببینید، اين امر خيلي جالبه ،‌البته اگه درست باشه ، چراكه  من و اون نتوانستیم به مدت طولانی دوست باشیم با حتی آشنایی داشته باشیم. من فقط برای چند مرتبه آن مرد را ملاقات کردم.
دامبلدور با صدای عادی اش و بدون لهجه بوستونی پاسخ داد:  از این حیث که حقیقت را می گویی، کاسیوس، چون من اینجا هستم. من آلبوس دامبلدور هستم.
کاسیوس صدا را تشخیص داد اما صورت را به دلیل اینکه دامبلدور مو و ریش بلند سفیدش را نداشت تشخیص نداد.
خون آشام در حالی که موفق می شد هر شگفت زدگی که باید  داشته باشد را مخفی مي کرد، پاسخ داد: همانطور که به خوبی می دانید، جناب مدیر دامبلدور به شکل دردناكي در ژوئن گذشته مردند. خبرش به تمام گوشه و کنار دنیای جادویی رسیده، من می توانم به شما اطمینان دهم، که حتی به یک پایگاه مرزی مانند میخانه خون آلود هم رسیده است.
 بله، من از آن با اطلاع ام، اما همانطور که می بینید، اینجا من نشستم. من نمردم، اما من به کسی جزء دوستم که در اینجا هستند اجازه ندادم که حقیقت را بداند. الان تو دومین کسی هستی که می دانی. شک های تو از هویت من موجه، هرچند، من یک دلیلی تهیه دیدم که هویت من را ثابت می کند. در سال ششم ات در هاگوارتز، تو یک مقاله مخصوص وحشتناک در کلاس تغییر شکل من نوشتی در باره ی مزایا و خطرات تغيير شكل حيوانات به اهداف بي جان  براي تغییر شکل نوشتي. ما یک ملاقات قدری کج خلق داشتیم در دفتر من، چون مقاله ات همانند کار دیگر ت از کیفیت پایینی برخوردار بود. مدت ها پیش بود، کاسیوس. بیاد داری؟
خون آشام کمی لبخند زد و سرش را تکان داد. هری نمی دانست که کاسیوس دانش آموز دامبلدور بوده، احتمالا قبل از تبدیل شدن به خون آشام. 
کاسیوس توضیح داد: من نگهداری این راز را از مطبوعات ستایش می کنم. سپس چشمان اش را به سمت هری برگرداند،  چرا این پسر را با خودت آورده ای؟ دامبلدور لبخند زد، اما هری نمی دانست او چه می خواهد بگویید.
 این پسر کسی نیست جزء هری پاتر، به هر حال در تغییر قیافه است که شناسایی اش نكند. آقای پاتر از جمله قدرتمند ترین جادو گران حال حاضر جهان است، با وجود اینکه خودش کاملا آن را درک نمی کند. او جادو گری است که لرد ولدمورت را شکست خواهد داد، کسی که خودت هم خوب می دونی دوست قدیمی ات، تام رایدل. ما به اطلاعات ات نیاز داریم، کاسیوس.
 من ده ها ساله که با رایدل کاری ندارم، دامبلدور. فكر ميكنم که ازش  با اطلاعی. چه اطلاعاتی مي توانم برات اماده كنم تا شاید کمکي بهت کنه؟ خون آشام یک دست صحبت می کرد، چشم هایش بین دو جادوگر محتاطانه حرکت می کرد. او یک لباس رسمی مشکی پوشیده بود، همراه با یک پیراهن سفید بی نقص اتو شده و یک کراوات به رنگ قرمز پر رنگ. کلاه بلند اش بر روی جا کلاهی در کنار در قرار داشت. هری نمی دانست آیا به او اعتماد كند یا نه.
 علاوه بر این، کاسیوس اضافه کرد،  چرا من باید خطر خشم رایدل رو به جان بخرم ،‌ان هم براي کمک به تو؟ او هیچ مشکلی برای نوع ما به وجود نیاورده است.
 جواب آن سوال کاملا ساده است، کاسیوس. اگر تو از جواب دادن سر باز بزنی، هری دقیقا همان جایی که نشسته ای تو را خواهد کشت. جمله بندی شیرین پیر مرد به سختی با این تهدید به قتل کمی تغییر داده شد.  من می توانم به تو اطمینان دهم که آقای پاتر به اندازه ی کافی قدرت دارند تا طلسم را اجرا کنند، و مسلما می دانی که من می دانم چگونه طلسم باید اجرا شود. بدبختانه من دیگر مثل گذشته جادوگر نیستم، وگرنه من انجام چنین کار نا خوش آیندی را به یک پسر جوان نمی سپردم. 
هری نمی توانست از باز شدن دهانش از تعجب خودداري كند. چرا دامبلدور  قبل از این به او هشدار نداده بود؟ او چطور می توانست به سادگی فكر كند  که هری همچین کاری انجام ميدهد؟ او هیچ قصدی برای کشتن این خون آشام یا هر کس دیگری را به خاطر این موضوع نداشت، به غیر از خود ولدمورت. دامبلدور او را بهتر از این نمی شناخت؟   
دامبلدور مکث کرد تا صحبت هایش اثر کند، به همین منظور ادامه داد،  من از مشاجره تو با تام رایدل با خبرم، اما من هم چنین از این هم با خبرم که او با دوستی تو را ترک کرد. خيلي عجيبه كه  تام دشمن اش را با دوستی ترک کند، موافق نیستی؟ با این حال، من کاملا یقین دارم که از علاقه هایت دوری می کنی. من به تو اطمینان می دهم که اطلاعاتی که ما نیاز داریم به گوش تام نخواهد رسید. کاسیوس چپ چپ به هری نگاه کرد، سعی می کرد توانایی های واقعی پسر رو تخمین بزنه. 
 شما نباید تهدید های بیخود بکنید، پروفسور. هرچقدر كه  قدرتمند باشه، اما او هنوز یک بچه است.
 هری، می تونی یک پاترونوس برای آقای مورتسون درست کنی؟ فکر کنم تو قبول بکنی، کاسیوس، که فقط یک پسر با توانایی های ذاتی می تواند یک پاترونوسی بسازد که خواهی دید، و هری از سیزده سالگی قادر به انجام این کار بود. دامبلدور به هری سر تکان داد، که ایستاد و چوب دستی اش را با اکراه برداشت، از این اجرایی که باید می کرد لذت نمی برد.
با فکر کردن به یک خاطره شاد، زمانی که دور میز آشپزخانه با رون و هرمیون نشسته بود و به مو های هرمیون می خندیدند، او گفت،  اکسپکتو پاترونوم  و پاترونوس اش از چوب دستی اش بیرون آمد. اگر گوزن اش در گذشته پر ابهت بود، حالا اون فقط خيلي قدرتمند بود. حیوان سفید درخشان تقریبا تمام دفتر را پر کرده بود، در عین حال با زیبایی غیر طبیعی اش حرکت می کرد. تقریبا غیر خوانا، لرزش صورت کاسیوس به وسیله ی سیما ی بی حس عادی یک خون آشام نمی توانست پنهان شود. هری خود نيز متعجب شد، چون این گوزن حتی از آنی که در كنار دریاچه جان سیریوس را نجات داد بهتر بود.
خون آشام آرامش خود را دوباره بدست آورد اما برای مدتی صحبت نکرد. دامبلدور هم سکوت كرد و به کاسیوس اجازه داد  تا فرصتی برای هضم کردن اتفاقات داشته باشد. او توانایی فرار نداشت، چون ساختمان در قبال غیب و ظاهر شدن حفاظت می شد و در داخل دفتر کوچک پنجره ای قرار نداشت که خون آشام بتواند با تبدیل شدن به خفاش از آنجا فرار کند. پسر آشکارا دارای قدرت های ممتاز ی بود، بر خلاف هر کسی که تا به حال دیده بود به جز يك  استثنا یعنی خود تام رایدل. تنهابرخي از جادو گران دارای قدرتی بودند که بتوانند یک خون آشام را بکشند، اما این پسر واضحا داراس اسن قدرت بود. اما وقتي اظطرار پيش مي امد، آیا او قادر بود این کار را به درستی انجام دهد؟ در پایان، خون آشام تصمیم گرفت که استحقاق خطر کردن را ندارد.
او با صدای یک نواختی پرسید: چه چیز خیلی بدي را نیاز دارید که بدانید؟   
احتمالا آن روز را در ده ها سال قبل به یاد داری که من تو را در کوچه ناکترن دیدم، دامبلدور شروع به صحبت کرد، انگار نه انگار که چند لحظه پیش کاسیوس را تهدید به مرگ کرد،  تو تازه از هاگوارتز بیرون آمده بودی و بیشتر اوقاتت را با تام رایدل می گذراندی. ما صحبت خيلي كوتاهي داشتیم.
چشمان کاسیوس به سرعت بین دو جادوگر چرخید هنگامیکه جواب داد، من به طور مبهمی به یاد دارم اما به خاطر ندارم که چه چیزی گفتیم.
چیزی که ما گفتیم اهمیتی ندارد، دامبلدور توضیح داد،‌ اما لحظه ای بعد از آن به طور تصادفی با دوست بزرگت، تام بر خورد کردم. من این خاطره را چندین بار در قدح اندیشه مرور کردم، کاسیوس، و کاملا آشکار بود که با حالتي عصبی به پشت سرت نگاه ميكردي ، چندین مرتبه، و من هیچ شکی ندارم که تو تازه  تام را ترک کردی. این رو انکار می کنی؟ دامبلدور کلمات آخر را به گونه ای گفت که تام رایدل جوان می گفت، حقیقت را بگو.
هری مصمم بود که نقش اش در این نمایش خشن باید باشد، پس او به مرد در پشت میز خیره نگاه کرد به طوریکه انگار او هیچ چیز به غیر از اینکه به سویش برود نمی خواست. خواه نتیجه ای داشته باشد یا نه، هری نمی توانست تصمیم بگیرد، اما همانا کاسیوس قبل از جواب دادن مشتاقانه به او خیره نگاه کرد.
 من با اون بودم. اینو انکار نمی کنم.
در ادامه داستان، دامبلدور بیاد آورد،  وقتی که چند ثانیه بعد از تو، با تام صحبت کردم، دیدم که چیزی را در جیبش گذاشت. به نظر می آمد که آن چیز مهمی برای اون بود و نمی خواست من آن را ببینم. بنابراین، سوال ما سادست، آن شيء چه بود؟
هری در شگفت بود که ايا  کاسیوس چیزی در باره جاودانه ساز ها مي داند يا نه. آیا او با تام رایدل بود زمانی که وي اقدام به قتل كرد؟ هری به جلو خم شد و برای جواب اماده شد.
کاسیوس سرانجام پاسخ داد: آن وسیله مدالي با يك  رشته بود، لحن صدایش به گونه ای بود که نشان می داد هیچ دلیلی نمی دید که حقیقت را نگویید.
 آیا می دانی چرا این مدال برای تام مهم بود؟
 احتمالا به خاطر دارید پروفسور، که این را تام در سال هفتم اش در هاگوارتز جایزه گرفته بود. او به همراه چند نفر ديگر به خاطر خدمات شان به هاگوارتز به عنوان ارشد یا کار های دیگر جايزه گرفته بودند. من باور دارم که این رسم در زمان های بعد رها شد. مدال عکس گریفیندور را بر روی خودش داشت. چشم های باز دامبلدور گشاد شد. معلوم بود می دانست که خون آشام در باره ی چه چیزی صحبت می کند.
او پرسید: تام با مدال چه کار کرد؟
 من هیچ چیزی نمی دونم. تام این گونه چیز ها ی محرمانه ای را با من در میان نمی گذاشت، و به هر نحوی مدال هیچ ربطی به من ندارد.
برای اولین بار هری به گفت و گو ملحق شد،  رایدل آن روز چه کار کرد؟ تو می دونی مگه نه؟ دهان کاسیوس اندکی تکان خورد، اما دو جادو گر آن را دیدند. 
او جواب داد،  من فقط چند دقیقه زود تر او را ملاقات کردم. من مطمئن نیستم او چه کار کرده. تا آنجایی که من می دانم او در حال کار کردن و بازگشت به محل کارش، بورجین و بارکز بود. 
هری رك گفت  دروغ می گی،. دامبلدور به شاگردش احترام گذاشت.
کاسیوس جواب داد،  برای چی باید دروغ بگم؟ به تدریج آرامش اش را از دست می داد،  چرا من باید بخوام بدونم که تام اون روز چی کار کرده؟   
هری تهدید کرد: من خاطره رو دیدم. تو عصبی بودی و چندین بار از پشت سر به رایدل نگاه کردی. تو دروغ می گی. من یک فرصت دیگر به تو می دهم، او حساب کرده بود که بايد نقشش را بازي كند،‌ اگر چه تا به حال هرگز نقش یک قلدر را قبلا ایفا نکرده بود.
کاسیوس با قطعیت اظهار کرد: من هر چیزی را که می دانستم بهتون گفتم، از صندلی اش بلند می شد تا به مهمانان نشان دهد که بايد بروند. او اشكارا صندلی اش را ترک کرده بود كه،  هری چوب دستی اش را بیرون کشید و مستقیم به سمت قفسه سینه خون آشام نشانه گرفت.
هری غر زد: ورد چیه، قربان؟. آیا بلوف ميزد؟ کاسیوس خشکش زد، اندکی بر روی میزش خم شد، منتظر بود تا ببیند دامبلدور چه کار می کند.
جادو گر سفید مو به آرامی پاسخ داد: بشین، کاسیوس، من هیچ میلی به خشونت در عصر امروز ندارم، به هر حال تصمیم به تو بستگي داره. شاید بتونم فکرت رو راحت کنم. ما هیچ قصدی از مستحضر کردن اولیا ی امور تخلف که تو مرتکب شدی یا تشویق شدی نداریم. حتی اگر کردیم، وزارتخانه برای هدف های کاربردی دیگر وجود ندارد، پس ما هیچ جایی نداریم تا تو را تحویل بدهیم. نه ، هدف ما لرد ولدمورته، دوست قدیمی تو، تام رایدل هست. مطمئنا تو دلیلی نداری که جانت را برای همچین مردی به خطر بیندازی.
چوب دستی هری هنوز مستقیم بدون لرزش مستقیما به سمت قفسه سینه ی او نشانه رفته بود. کاسیوس خودش را متقاعد كرد گفتن حقيقت عاقلانه تر است. 
 تام قبل از اینکه ما شما را ببینیم یک مشنگ را کشت، او توضیح داد، و به سمت دامبلدور سرش را تکان داد،  یک گدای پیر. کسی که دل هیچ کس برایش تنگ نمی شد. من به عنوان مراقب آنجا ایستاده بودم، با اینکه در آن زمان دلیل اش را نفهمیدم. اون منو خام کرد، همانند پیروانی که هنوز خام هستند. اون منو از قصدش برای کشتن یک مرد آگاه نکرد، اما اون کشتش. به روش مشنگی. او گلوی مرد رو شکافت، سپس فورا مدال هاگوارتز را قاپید. من نمی دونم چه کار می کرد، اما تام بر روی زمین با درد زیادی برای مدتی دراز کشید، احتمالا نیم ساعت. برای این به مراقب نیاز داشت. تام هرگز توضیح نداد که چه کار کرد، و من صلاح دیدم که سوال نپرسم.
هري با ناراحتي نتيجه گرفت ،‌كه پس مدال يك جاودانه ساز است ،‌در اعماق وجودش ارزو داشت كه ولدمورت قادر نبوده باشد تا جادانه ساز ششمي براي خود بسازد و روحش رابراي بار ششم تقسيم كند. چوبش را پايين اورد و با بي اعتمادي به خون اشام خيره شد ،‌انگا رتمام اينها تقصير كاسيوس بوده كه اتفاق افتاده . دامبلدور به ريش سفيد بزي شكلش دست مي كشيد و عميقا د رفكر فرو رفته بود. 
پروفسور سوال کرد  قرارگاه تام بعد از ناپدید شدن در اقامتگاه پاتر ها کجا بود؟
 خودت هم خوب با خبر هستي كه از آن زمان دیگر با تام ارتباط نداشتم. کاسیوس به طور عصبانی پاسخ داد، چرا كه  هری هنوز تهدید کنان ایستاده بود ولو اینکه چوب دستی اش اکنون به پهلویش آویزان بود. اما از منابع موثقي مي دونم که بسیاری از دارایی هایش به لوسیوس مالفوی رسید. اينكه چه بلایی سر خود مدال آمد من بی اطلاع ام. این دفعه هری حرفش را باور کرد.
هنگامیکه هری دفتر کاسیوس را ترک کرد، متوجه شد که الان  که ساعت از نصف شب گذشته ،‌ افراد درون میخانه حداقل دو برابر شده اند. در پشتی به طور مکرر باز می شد و خون آشام های بیشتری وارد می شدند، و هری در پشت سرشان می توانست ببیند که ناگهان یک خفاش به شکل یک انسان تغییر شکل می داد. ظاهرا از اتاق پشتی به عنوان ورودی هوایی به کار می رفت. با مشتری های اضافی و مصرف مقداری مشروبات الکلی و احتمالا نوشیدنی های دیگر (كه هری نمی خواست به آن فکر کند)، سر و صدا اساسا افزایش پیدا کرده بود. به ندرت پيش امده بود كه هری از ترک انجا خوش حال تر  شده باشد، و همینکه او و دامبلدور به گوشه ای رفتند و از ديد خارج شدند، به سالن نشیمن کوچک آپارتمان پروفسور آپارات کردند.
هیجانات که متوقف شدند سرانجام برای اظهار داشتن شان رها شدند، و در یک لحظه هری خودش را بر روی مبل انداخت و سرش را با  دستانش گرفت. جاودانه سازی دیگر! راه زیادی آمده بود، با این حال باز هم باید می رفت. احتمالا او بی دلیل خوش بین بود که جاودانه ساز های دیگری وجود ندارد، اما آن قبول اين مسئله جديد را اسان نميكرد.
دامبلدور این سو و آن سوی آشپز خانه را پیمود تا بطری یک شراب عالی را باز کند، مرلوت فرانسوی، و لحظاتی بعد با دو لیوان بازگشت، که بر روی میز شیشه ای قرار داد. هر دو لیوان را پر می کرد،و یکی را به سمت هری هل داد، و دیگری را هنگامیکه بر روی صندلی دسته دار چرمی می نشست بر روی میز قرار داد. در اين زمان، او کت و کراوات اش را در آورد، دکمه های بالای پیراهن سفید اش را باز می کرد.
او همدردی کرد، من هم در ناامیدی تو سهیم هستم، هری، با این حال نمی توانم بگم که شگفت زده نشدم. یک مدال! برای سال ها، هاگوارتز به خاطر کار های گوناگون آنها را جایزه می داد. آنها کاملا عادی بودند، اگر چه به دلایلی هاگوارتز به این کار ادامه نداد. این هیچ وقت به ذهن من خطور نکرد که تام می تواند از آن یک جاودانه ساز بسازد. اما اين با عقل جور در میاد، چراكه درش عکس گریفیندور بود. حالا كه نميتوانست از يادگارهاي خود بميانگذار استفاده كند ،از شيء اي استفاده كرده كه تصوير او رويش است.
بوی مارلوت به بینی هری رسید، و او لیوان را برای نوشیدن جرعه ای به دهانش برد. به خاطر اینکه قبلا در زندگی اش شراب زیادي ننوشيده بود، متوجه شد که مزه اش تند است، اما او به هر حال جرعه ای دیگر نوشید، سپس دوباره لیوان را بر روی میز قرار داد. او بر روی مبل تکیه داد و به دوست و مربی اش نگاه کرد.
 مدال هر جایی می تونه باشه، او به آهستگی شکایت کرد، سعی میکرد احساس نا امیدی در خودش را پنهان کند، ما که به یکباره نمی توانیم بریزیم توی قصر مالفوی تا جستجو رو اجرا کنیم.
 احتیاجی به اون نیست. تو احتمالا آرتور ویزلی را به خاطر داری، با پافشاری تو، جستجو در قصر مالفوی رو اجرا کرد، و اگر حافظه ام مرا یاری کند در واقع او چندین بار این کار را کرد. البته، او هیچ چیز مشکوکی با یک مدال قدیمی هاگوارتز پیدا نکرد. تو بايد با آرتور صحبت کنی.
هری سرش را تکان داد. او فعالیت های آقای ویزلی را فراموش کرده بود، و او اندکی احساس بهتری داشت که حداقل کاری وجود داشت که او می توانست انجام دهد. آن هم کاملا اعصابش را آرام نمی کرد.
 فکر می کنید آن جاودانه ساز چگونه باید نابود بشه؟ بیشتر شبیه آویزه. این فکر هری را وحشت زده کرده بود، چون نبردش با آویز اسلیترین تقریبا به بهای جانش تمام شده بود، و او نمی توانست حمله نخستین سخت آن جاودانه ساز را که قلبش را جدا می کرد فراموش کند. می توانست این کار را دوباره انجام دهد؟ تمایل داشت؟
دامبلدور موافقت کرد، متاسفانه، ممکن هست که درست بگی، جرعه ای دیگر از شرابش نوشید.  وقایع غروب او را خسته کرده بود، و او بر روی صندلی اش خم شد. چیزی که ما پی بردیم، به هر حال، هر جاودانه ساز منحصر بفرد است. اگه با قصد یا شانس ساخته شده نمی توان فهمید، چراکه  ولدمورت اولین كسي است كه روحش را به چند قسمت تقسیم کرده. چیزی که من می دونم هری، اینه که تو به سرعت داری شبیه خودت می شی. حتی در این چند ماه اخیر بعد از احیا شدنم، من تغییر را شخصيت جادویی تو احساس کردم. ولدمورت هرگز برآن نبود که جاودانه ساز هایش به دست یک جادو گر با قدرت امکانات تو نابود شود. اعتقاد دامبلدور زیاد روح هري را تحريك نکرد.
با به یاد آوردن وقایع غروب، هری پرسید،  چرا شما تهدید کردی که من کاسیوس رو بکشم؟ می دونید که این کار را نمی کردم، مگر اینکه به من حمله مي کرد. 
پیرمرد لبخند زد،‌ و توضیح داد،  بواسطه سال ها تجربه با خون آشام ها، من می توانم بهت اطمینان بدم که آنها موجودات شجاعی نیستند، و با طبیعت شان، آنها خود جذبی دارند. من هیچ قصدی از تهدید کردن نداشتم، هری، به هر حال من باید آفرین بگم به خاطر اینکه نقش ات را به خوبی بازی کردی. کاسیوس احتمالا فکر کرد که تو فقط نمی خوای تهدید کنی، به هر حال عملکرد تو من رو هم متقاعد کرد. در پایان، همانطوریکه حدس ميزدم، او تن به خطر نداد. 
هری جرعه ای دیگر از شراب نوشید. به شدت خسته بود حالا که شور و هیجان غروب به پایان رسید، او می خواست به تخت خواب اش در خانه گریموالد باز گردد. به نظر می رسید که دامبلدور ذهنش را خوانده بود.
 من خیلی خسته هستم، هری. وقایع امشب برای پیرمردی به سن و سال من سنگینه. براستی، قدرتی که پیرمرد در اوایل غروب نشان داد ناپدید شد.  هر دو تایمان طالب تخت های راحت مان هستیم. اگه دوست داری خوشحال می شم که اینجا بخوابی، به هر حال تصور می کنم که پتو و ملافه خودت را ترجیح بدهی. به یکدیگر لبخند زدند، و هری با سر نشان داد که می خواهد به خانه باز گردد.
آخرین جرعه را كه نوشید، بلند شد، و آماده آپارات كردن به مکان مخفی آن سوی خیابان خانه شماره هفده ميدان گریموالد شد، فقط مکثي کرد و پرسید،  فکر می کنید چقدر دیگر زمان داشته باشیم؟
 هر اندازه که طول بکشه، هری.   

آرتور ویزلی پیدایش نبود و باید تا فردا صبر می کرد، که هری را به شدت دچار ازردگي بي پايان مي نمود ، چراكه تا زماني که نمي فهميد که آیا مدال هاگوارتز در قصر مالفوی هست یا نه كار كمي براي انجام دادن داشت. هری تا دیروقت خوابید، هم به خاطر فشار عصبي ديروز عصر و هم  براي اثرات نوشابه الکلی و شراب . وقتي از پله ها پایین آمد، ديگر کسی در آشپزخانه نمانده بود، اما در یک لحظه دابی ظاهر شد، به طریقی می دانست که هری احتیاج به غذا دارد. به محض دیدن جن خانگی، هری فهمید که چقدر گرسنه است، و با اشتها غذا مي خورد، و در تمامی لحظات با دابی صحبت می کرد.
مدال در تمام مدت صبحانه در ذهنش بود، زمانی که به ذهنش رسيد ...
 دابی، من همیشه فراموش می کنم که تو سال های زیادی در قصر مالفوی زندگی می کردی. می تونم یک سوال راجع بهش بپرسم؟
دابی با هول و هراس پلک زد. ولو اینکه او دیگر به خانواده مالفوی خدمت نمی کرد، برایش سخت بود که راز های آنها را فاش کند؛ با اینحال، عشقش به هری بر این بازداری ها چیره شد.
 بله، هری پاتر می تواند از دابی هر سوالی بپرسد.
 لوسیوس مالفوی به جمع آوری اشیا ی جادوی سیاه علاقه مند بود، درسته؟ دابی سرش را تکان داد.  یک چیزی هست که من به اون علاقه مند هستم، و دوست دارم بدونم که آیا تو تا به حال آن را در قصر مالفوی دیده ای. اون یک مدال بر روی زنجیر بود. مدالي از هاگوارتز بود و مال چندین سال قبل، و عکس يه گریفیندور هم روشه. 
جن فاش کرد، اوه بله، هری پاتر، دابی دقیقا مدال رو می شناسه. ارباب لوسیوس خیلی به مدال افتخار می کرد. ارباب گفت که مدال به لرد سیاه تعلق داشته، که از جمله دارایی هایش بعد از ناپدید شدنش بود.
هری با هیجان پرسید، می دونی کجاست؟ شايد از آن چیزی که تصور می کرد راحت تر بود.
 بله، بله. ارباب مدال را در قاب گذاشت و بر روی دیوار کتابخانه آویخت. مدال برای سال های زيادي آنجا بود، شايد از وقتی که لرد سیاه ناپدید شد.
هری با پوزخند پاسخ داد، عالیه، دابی. حد اقل می دونیم اون کجاست. من به شدت به اون مدال احتیاج دارم. به طریقی باید وارد خونه بشم و اون مدال رو بردارم. می دونی چطوری باید وارد قصر مالفوی ها شد، دابی؟
 نه. قصر مالفوی محافظ های زیادی دارد. فقط یک جن برده می تواند بیاید و برود مگر اینکه او با یک جادوگر دعوت شده بیاید. دابی دیگر نمی تواند وارد شود.
 اوه خب، اون شکلی خیلی آسون می شد، هری غر زد، فقط کمی نا امید بود. حد اقل یک تصور خوب از جایی که مدال بود داشت. آنها می توانستند بعدا بر روی نقشه اي براي  ورود به قصر مالفوی کار کنند.
در همان لحظه، هرمیون را دید که از در آشپزخانه گذشت، چشمانش قرمز و پف کرده بود. او گریه کرده بود.
      
                   

فصل بیست و هفتم : 
هیچ وقت تنهام نذار

هرمیون به داخل آشپزخانه قدم گذاشت، آشکارا آشفته بود، ولی به محض دیدن هری، بدون ریا لبخند زد، و با دیدن موهای او که هنوز بور بودند، خنده ای کوتاه سر داد. هری دوش گرفته بود و همین پوشش آرایشی زخمش را پاک کرده بود، ولی رنگ موهایش باید با استفاده از ضد طلسم به حالت اول باز می گشتند.
او پرسید:  می خوای برات مثل قبلش کنم؟ هری سری تکان داد، و در لحظه کوتاهی موهایش دوباره سیاه و بهم ریخته بودند، شاید کمی کوتاهتر از قبل، مانند پسر بچه ای مرتب. 
هرمیون پرسید:  چطور پیش رفت؟ ، در صندلی ای کنار دوستش نشست. آنروز صبح زیاد به خودش نرسیده بود، شلوار گشاد و خاکستری رنگی با تی شرت بی اندازه بزرگی به تن کرده بود. هری با خودش فکر کرد که هرگز ندیده بود او این چنین به سادگی لباس بپوشد.
هری پاسخ داد:  حدس می زنم خیلی خوب بوده باشه، مطمئن نبود که بعد از ظهر گذشته پیروزی ای بوده است یا شکست. بستگی داره که چه جوری بخوای بهش نیگا کنی. می دانست جوابش راضی کننده نیست ولی نمی خواست تا موقعی که رون بینشان نبود، چیزی بگوید.
هری پرسید:  بقیه کجان؟ خانه اش خالی از ویزلی ها به نظر می رسید.
هرمیون پاسخ داد:  رفتن به مغازه دوقلو ها، و بعدش می خواستن به ملاقات چند تا از آشناهاشون در منچستر برن. رون نمی خواست بره، ولی خانوادگی بود. بهش گفتم باید بره. اونا می خواستن منم برم، ولی من گفتم که اینجا با تو می مونم، صرف این که---.
هری خندید،  صرف این که چی ؟ تا از بالای پشت بوم نپرم پایین؟ هرمیون سعی کرد اخم کند، ولی  بالاخره پوزخندی زد.
 صرف این که به کمک من احتیاج داشته باشی. به هر حال نمی خواستم باهاشون برم.
 خب، مطمئنا، به کمکت احتیاج پیدا می کنم. رون و بقیه کی قراره برگردن؟
او پاسخ داد:  فکر نمی کردن تا قبل از نیمه شب بر گردن، و آشفتگی دوباره روی صورتش ظاهر شد.
 همه چیز مرتبه هرمیون؟ ظاهرا یک چیزی آزارت می ده.
هرمیون سرش را تکان داد،  نه، چیزی نیست...، آره، همه چیز مرتب نیست، ولی... . او جمله اش را تمام نکرد.
 ولی چی؟
 مسئله اینه که تو الانم مسئولیتای زیادی رو شونته؛ این مهم نیست. نمی خوام با مشکلات شخصی احمقانم اذیتت کنم. چند رشته از موهایش را که جلوی چشمانش بودند، به خرمن موهای قهوه ای رنگش عقب راند. به وضوح آن صبح وقت کمی را برای مرتب کردن موهایش صرف کرده بود.
او کاملا مشتاق بود که این موضوع را رها کند، ولی هری ایده ای داشت که  مشکلات شخصی احمقانه  به پسر موقرمزی بر می گردد که اتفاقا بهترین دوست اواست.
 مربوط به رون می شه؟
هرمیون نگاهی به او کرد و گفت:  این قدر راحت بروز می دم؟
خب، نبوغ نمی خواست. منم کاملا بی دقت نیستم.
 می دونم نیستی، ولی مطمئنا گوش بزرگ دوستت می تونه باشه. چشمانش را با خشم چپ کرد. 
هری با حالتی نمایشی گفت:  پس حدس می زنم که یه دعوای کوچولو کرده باشین؟
او خیلی وقت قبل به مشاجرات لفظی آنها خو گرفته بود، و بعد از اتفاقات روز قبل، از این بحث به عنوان تنوعی استقبال کرد. ساحره اخم کرد و سری تکان داد. یک پایش را زیر بدنش قرار داد و کمی به سمت هری برگشت.
 تو می دونی که ما،...، اخیرا با هم بودیم، درسته؟ منظورم، دوست پسر و دوست دختره.
هری سرش را تکان داد و دست های هرمیون را دید که با بی قراری در هم پیچ می خوردند.  ما وقتی که تو دور و برمون هستی، کاری نمی کنیم، برای اینکه، خب، عجیب به نظر می رسه. ولی تو این چند وقته اینجا نبودی، و ما وقت زیادی رو داشتیم که...که با هم باشیم.
هری یاری گرانه گفت:  می خوای بهم بگی که شما دو نفر از هر شانسی برای بوسیدن هم استفاده می کنین. صورت هرمیون بلافاصله قرمز شد، ولی سرش را تکان داد تا معلوم کند که هری درست به خال زده است.
با صدای بلندی گفت:  بعضی وقتا ما...اون کارو می کنیم، ولی بعدش همیشه یک چیزی برای دعوا کردن پیدا می شه. سخته که دوست دختر اون باشی، هری، با مشت روی میز چوبی ضخیم کوبید.  چیزای زیادی از رونو دوس دارم، ولی اون می تونه یک احمق کامل باشه! عصبانیتش بر احساس خجالتش چیره شده بود.
هری به نرمی پرسید:  می خوای بهم بگی چه اتفاقی افتاده؟ چیز بدیه، نه؟ بشقاب خالی اش را از خود دور کرد و صندلی اش را چند اینچ به سمت دوستش برگرداند.
 اوه، نه به اون بدی. ولی بحث بزرگی بود، حتی بزرگ برای ما. نگاهش را به سقف سفید چرکین انداخت، ناباوری بر چهره اش سایه انداخته بود.
هری به شوخی گفت:  خب اون بزرگه! می خواست جو را سبک تر کند.
 خب، بحثای بزرگی هم داشتیم. مطمئن نیستم که این ایده خوبی بوده باشه، منظورم بودن با رونه. سرش را پایین برد و سکوت کرد، به رابطه اش با رون فکر می کرد.  شاید ما اجازه دادیم هرمونامون از کنترلمون خارج شن. منظورم اینه که، اوایل احساسم عالی بود، داشتن یه دوست پسر و همه اینا، ولی الان دربارش متاسفم. حالا نمی دونم چی کار کنم.
هری هم دردانه گفت:  می دونم منظورت چیه، به جینی فکر کرد،  وقتی که گربه رو از کیسه بیرون بیاری، به این راحتیا نمی تونی برش گردونی.
 دقیقا. اگه ما جدا بشیم، دیگه همه چیز مثل قبل نمی مونه. نه بین من و رون، یا حتی بین سه نفرمون. این یکی از مشکلاته، به محض گفتن آخرین جملاتش، احساس پشیمانی کرد.
احساس همدردی هری ناپدید شد، با حالتی تظاهرانه گفت:  منظورت اینه که، من یکی از مشکلاتم؟
 نه، تو هیچ کار نادرستی نکردی. فقط، رون می تونه یه پسر بی نهایت حسود باشه، و این حقیقت که چقدر من برای تو نگرانم، و زیاد درباره تو صحبت می کنم، اونو ناراحت می کنه. درباره اینم چند بار کارمون به دعوا کشیده، نمی خواست به هری نگاه کند، به روی تکه ای از دیوار که گچ آن ترک برداشته بود متمرکز شده بود.
با رسیدن به این بحث، در کمال تعجب هری فهمید که بحثشان برای او آزاردهنده نبوده است، مگر نگرانی هرمیون برای دوستی آسیب دیده ، این موضوع آخر اعصابش را تحریک کرد. به نوعی، او همیشه برای نزدیکانش مشکل فراهم می کرد. مسئله این نبود که چه کار می کرد یا نمی کرد، چه چیزهایی می گفت یا نمی گفت، او اثر بدی بر روی هر کس یا هر چیزی که لمسش می کرد، می گذاشت. چشمانش چپ شد، هرمیون بلافاصله تغییر حالت هری را فهمید.
با صدای بلندی گفت:  شروع نکن خودتو سرزنش کنی، هری پاتر. من این نگاهو می شناسم. بالاخره نگاهش را به سمت او برگرداند،  این قضیه هیچ ربطی به تو نداره. فقط برای این که اون دوست احمقت نمی فهمه منو تو بهترین دوستای همیم و اینکه هیچ چیز نمی تونه اینو عوض کنه... او نتوانست چیز دیگری بگوید، بغض گلویش را گرفته بود.
هری به چند روز گذشته فکر کرد، سعی کرد به یاد آورد چه چیز این مشاجره را شعله ور کرده  است. ظرف چند لحظه واقعیت به او مسلم شد.
 دیشب، نه؟ وقتی که منو آرایش می کردی؟ او کمی زیاد جلو رفته بود، هری به یاد آورد، لمس کردن صورت و موهایش، و رون چندان خوشحال به نظر نمی رسید.
هرمیون با اکراه سری تکان داد، خجالت زده به نظر می رسید، دوباره چشمانش را به سوی دیگر کج کرد.
 رون فکر می کنه من از آرایش کردن تو یه ذره زیادی... ’لذت ‘..بردم. من بهش گفتم...، خب، دعوامون شد. یه دعوای بزرگ.
تا این لحظه هرمیون آرامش خود را حفظ کرده بود، ولی هری به اندازه کافی درباره دختر ها می دانست تا متوجه شود اشک ها چه زمانی فرو خواهند ریخت. چه کار باید می کرد؟ از یک طرف، به نظر می رسید دوستی او با هرمیون، در رنجشی که بین دوستانش ایجاد شده بود نقش داشته است، و اگر حرکتی برای آرام کردن او می کرد، احتمالا تنها مشکلات را افزایش می داد. از طرف دیگر، او این دختر را بهترین دوستش می دانست، و او به این دوستی حالا بیشتر از هر زمانی نیاز داشت. چند ثانیه ای که هری غرق در افکارش بود، این اجازه را به اولین قطرات اشک داد تا فرو ریزند، و هری می دانست که باید او را آرام کند، اثراتش مهم نبودند.
زیر لب گفت:  بیا اینجا، بلند شد و به هرمیون نیز کمک کرد تا همین کار را بکند. او را به آرامی در آغوش کشید تا بتواند صورتش را روی شانه او بگذارد. دلسوزی او آخرین مقاومت های سد اشک را شکستند و دختر برای یک یا دو دقیقه بدون کنترل  گریه کرد. هری ساکت ماند، به او اجازه داد تا خود را خالی کند. به هر حال نمی دانست چه چیزی بگوید. هرمیون اغوش را تنگ تر کرده بود، و هری، با وجود وابستگی اخلاقی، نمی توانست احساس عالی اش را انکار کند.
آشپزخانه محل خوبی برای آرام کردن یک دوست به نظر نمی رسید، پس هری دستش را به دور هرمیون انداخت و او را به سمت اتاق نشیمن راهنمایی کرد، جایی که آنها کنار یکدیگر روی مبل نشستند و به آتشدان خیره شدند. بدون کلمه ای چوب دستی اش را تکانی داد و آتشی روشن کرد، دو دوست در کنار یکدیگر به شعله های آبی و نارنجی خیره شدند. به نظر می رسید آتش هرمیون را آرام کرده است، به نظر می رسید از ابراز احساساتش شرمنده بود.
 متاسفام، هری. آخرین چیزی که در زندگیت نیاز داری یه دختر احساساتیه. لطفا نگران من نباش. با پشت دستش چشمانش را پاک کرد.
هری سرش را تکان داد،  دوست بودن یعنی این که برای هم نگران باشیم. مرلین می دونه تو به اندازه کافی نگران من هستی. منم باید نگرانت باشم، باشه؟
در جواب جمله ساده ولی با ارزش هری لبخندی زد و موافقت کرد،  باشه. هری با خودش فکر کرد چه خوب است رون در آن لحظه آنها را نمی بیند، یا جینی. دست چپش دور شانه هرمیون حلقه زد، او سرش را روی شانه هری گذاشت. 
هری با خود فکر کرد:  اگه قبلا هم حسود بود،... هرمیون دیگر گریه نمی کرد ولی چشمانش هنوز می درخشیدند.
هرمیون با صدایی دورگه و زمزمه مانند گفت:  تو دوست خوبی هستی، هری. نمی دونم بدون تو چی کار می کردم، سرش را برگرداند تا به او نگاه کند، ولی هری به نگاه کردن به آتش ادامه داد. بعد از زیر نظر گرفتن مرد جوان برای چند لحظه، پرسید:   چرا فکر می کنی ما هیچ وقت، خب،... منظورم اینه که همه فکر می کنن که ما... . ریتا اسکیتر، ویکتور کروم، چو. دخترای خوابگاه همیشه به خاطر این اذیتم می کنن. و البته تیتر ’برگزیده ی پسر برگزیده‘. بیشتر دنیای جادوگری فکر می کنن من دوست دختر توئم.
 این ناراحتت می کنه؟
 نه واقعا. شاید یکم، برای اینکه نمی خوام به زندگی شخصیم تجاوز بشه. نگاهش را به آتش مجذوب کننده برگرداند،  اهمیت نمی دم اونا فکر کنن ما با همیم. نمی تونم به خاطر این سرزنششون کنم، چون ما دوستای نزدیکیم و وقت زیادی رو با همیم.
 شاید ما نزدیکتر از اونیم که فقط نزدیک به نظر بیایم، او هم نگاهش را به آتش برگرداند،  این می تونه همه چیزو عوض کنه.
هرمیون با موافقت گفت:  می تونه، ولی یکم عجیب به نظر میاد، نه؟ منظورم اینه که ما اینقدر دوستای نزدیکی ایم، و ما پسر و دختریم، و ...خب، این طبیعیه که بیشتر از دوست باشیم.
 هیچ چیز در مورد من طبیعی نیست،  سرش را برگرداند تا برای اولین بار به او نگاه کند. او هم ناخوداگاهانه به سمت او برگشت، چشمانشان برای اولین برا یکدیگر را یافتند.  خوب یا بد، من هیچ وقت معمولی نبودم، و هر کاری بکنم طبیعی نمی شم. حداقل نه تا وقتی که این ماجرا تموم بشه. شاید اون موقع، بتونم معمولی باشم، حداقل یکم. اگه زنده باشم.
 تو زنده می مونی، هری. اینو می دونم.
هری نمی توانست به این خوش بینی جوابی بدهد، در مقابل به او پیشنهاد کرد:  فکر نمی کنم درست باشه درباره رون با عجله تصمیم بگیری. اون می تونه یه احمق باشه، ولی اون واقعا دوست داره، و در اعماقش آدم واقعا خوبیه. شاید زمان نیاز داره تا اوضاش بهتر بشه. هری اجباری احساس می کرد تا از بهترین دوستش دفاع کند.
 می دونم که آدم خوبیه، ولی برای چی اینقدر حسوده؟ و برای چی ما باید درباره هر چیزی بحث کنیم؟  هرمیون با هر بار فکر کردن درباره آن، با جابجا کردن اندک خود ناراحتی اش را نشان می داد.  این چند روزه، یا همدیگرو می بوسیدیم یا دعوا می کردیم. دیگه خسته شدم!
 خب، کاش می تونستم نصیحت بهتری بهت بکنم، هرمیون. من احساس می کنم انگار بین شمام. شاید بعد از این که همه چیز تموم شد اوضاع بهتر بشه. شما مجبور نیستین زیاد اطراف من باشین. وقت بیشتری برای خودتون هست، خب، بدون من که بینتون قرار بگیرم.
اگر هری فکر می کرد چیز درستی گفته است، اندکی بعد متوجه اشتباهش شد. جملات هدف گرایانه اش به هرمیون یادآوری کرد که خیلی زود  روزی می رسد که دیگر هم مدرسه ای نیستند، دیگر ساعات روز را با یکدیگر نمی گذرانند، راه های جداگانه ای را پیش می گیرند. قطرات اشک از چشمانش سرازیر شدند، ناخودآگاه به سمت دوستش خیز برداشت، کسی که دوباره او را در میان بازوانش پذیرفت.
 اینو نگو، هری! هیچ وقت نمی خوام اون زمان برسه. هیچ وقت نمی خوام تو اطرافم نباشی. هق هقش به کلمات بعدی اجازه ادا شدن ندادند، تا زمانی که او بالاخره گفت:  هیچ وقت تنهام نذار، هری. همیشه کنارم بمون.
با فهمیدن این که چیز نادرستی گفته است، دوباره دوستش را در آغوش گرفت، به نرمی به او اطمینان می داد:  من هیچ جا نمی رم، هرمیون.  ما همیشه نزدیک خواهیم بود، مهم نیست چه اتفاقی بیفته. در شگفت بود که آیا این به حقیقت می رسید. موانع زیادی وجود داشتند، برجسته ترینشان مرگ احتمالی او. حتی اگر به نوعی جان سالم به در می برد، می دانست که راهشان از یکدیگر جدا می شد، عمدا یا طور دیگر. به ریموس فکر کرد، کسی که دیگر هیچ کدام از دوستان هم مدرسه ای اش را نداشت. آیا این بر سر آنها نیز می آمد؟
برای دقایقی ساکت ماندند، هرمیون در بازوان هری جا گرفته بود، هر دو به شعله های آتشدان خیره شده بودند. هری می دانست که هرمون، بعد از ابراز احساساتش، به فکر فرو رفته است. بالاخره او خودش را از بازوان هری جدا کرد، اگرچه که این کار زیاد ناراحتش نکرد، چون بازوانش کم کم خواب رفته بودند. او بدنش را به سمت هری چرخاند و مستقیم به چشمان سبز رنگش نگاه کرد.
 ممنونم که کنارم بودی، هری. حالا یکم بهترم. ولی متاسفام که با مشکلاتم ناراحتت کردم. به هر حال، فکر می کنم جینی دختر مناسب تو باشه، بعد از این که همه اینا تموم شد. مطمئنم شما دو تا پیش هم بر می گردین.
هری هم به چشمان او خیره شد، و بعد به جینی فکر کرد. اینها دو زن زندگی او بودند. به هرمیون نگاه کرد، متوجه شد که خانم جوان کاملا زیبایی شده است، با وجود آرایش ساده اش؛ احتمالا نه یک مدل  ساحره هفته ، ولی بدون شک زیبا بود. بدون شک، همین عبارت برای جینی هم صدق می کرد. آیا نزد جینی باز می گشت؟ آیا ممکن بود او و هرمیون بیشتر از یک دوست شوند؟ او واقعا نمی دانست. این نمای زندگی اش به آینده ای ناملوم ختم می شد، آینده ای غیرقابل پیش بینی.
در آخر پاسخ نظر هرمیون را داد،  مطمئن نیستم. واقعا مطمئن نیستم. ولی الان نمی تونم دربارش فکر کنم. قفط یک چیز می تونم بهت بگم. اگه زنده بمونم تا با این مشکلات روبرو بشم، خوشحال ترین مرد روی زمین خواهم بود.
 هری و هرمیون تا آن موقع هیچ وقت ارتباط فیزیکی به آن بلند مدتی نداشتند. آن بعد از ظهر از یکدیگر جدا شدند، نمی توانستند به این نوع ارتباط عادت کنند. با یکدیگر صحبت کردند، مطالعه کردند، نهار و شام خوردند، بدون این که حتی همدیگر را لمس کنند. به نوعی هر دو آنها حس می کردند که دوستی شان تحت تاثیر اتفاقات آن صبح قرار گرفته است. چیزی اتفاق افتاده بود. کششی جنسی  میان آنها پدیدار شده بود که قبلا وجود نداشت. هر دو می خواستند ویزلی ها هر چه زودتر برگردند تا آن جو سنگین شکسته شود.
بعد از شام، هری به بهانه حمام و اصلاح از هرمیون دور شد. او معمولا این اعمال را به این زودی در بعد از ظهر انجام نمی داد، ولی بودن در اطراف هرمیون کاملا ناخوشایند بود، برای همین باید کاری انجام می داد تا چند وقت از او به دور باشد. با فراغت خاطر از حمامش لذت برد، برای یک ساعت و نیم خوش اتاقش را ترک نکرد، زمانی که ویزلی ها بازگشتند. با شنیدن صدای آنها از آشپزخانه، هری به سمت اتاق پذیرایی در طبقه پایین حرکت کرد، ولی در جلوی اتاق هرمیون متوقف شد. از میان در اتاق صداهای بلندی به گوش می رسیدند.
رون با نابوری اعتراض می کرد:  من باور نمی کنم! ما فقط چند هفتس که باهمیم. یه شانسی بهم بده.
هرمیون به محکمی پاسخ داد:  ما اشتباه کردیم، رون، من خیلی دوست دارم، ولی ما نباید این کارو می کردیم. الان وقت درستی نیست. کارای زیادی برامون هست. هری بهمون احتیاج داره، و به ما در بهترین شرایطمون احتیاج داره. من این چند وقته نمی تونستم تمرکز کنم، همه ی دعواهامون – اینا وقت زیادی ازم می گیرن.
رون تقریبا فریاد زد، در درون ذهنش می توانست صورت دوستش را ببیند که قرمز می شود،  اوه، درسته! این همش درباره هریه، نه؟ هری فلان، هری بهمان. امروز روز خوبی با هری داشتی؟ می خوای تمام فردا رو هم از خونه برم بیرون؟
هرمیون فریاد زد:  اتفاقا، من روز خوبی با بهترین دوستت داشتم، برای اینکه اون بزرگترین احمقی نیست که من توی عمرم دیدم.
در این وقت، جینی از پله ها بالا آمد و کنار هری ایستاد. هر دو به چشمان یکدیگر نگاه کردند ولی چیزی نگفتند. هری با خودش فکر کرد، ما نباید گوش بدیم، ولی پاهایش به کف راهرو چسبیده بودند. جینی صدای فریادهای هرمیون را شنیده بود و فهمیده بود چیزی بزرگ اتفاق می افتد.
رون به فریاد زدن ادامه داد:  آره، شرط می بندم روز عالی ای با بهترین دوستم داشتی، درست مثل دیشب که آرایشش می کردی. امروز چی کار کردی؟ شامپو بدن روش مالیدی؟
 نه، رون. می دونی چی کار کردم؟ مشکلاتمو بهش گفتم. و می دونی چی کار کرد؟ دلسوزی نشون داد. به حرفام گوش داد.
تو تا حالا هیچ کدوم از این کارارو کردی؟
جینی با شنیدن این حرف، با نگاهی کنجکاو به او نگاه کرد، هری تمام سعیش را کرد تا آن را نادیده بگیرد.
رون با صدایی آرام و ناراحت از حرف هرمیون گفت:  اگه هری این قدر عالیه، برای چرا با من موندی؟
 برای این که دوست دارم، رون. هری رو هم دوست دارم. شما دو تا بهترین دوستای منین. من دختر عجیبیم: بهترین دوستام پسرن. برای چی اینقدر به هری حسادت می کنی؟ اینکه ما با هم بودیم دلیل نمیشه تا دیگه با اون دوست نباشم. می دونی هیچ وقت نمی تونم این کارو بکنم.
 هیچ وقت نمی خوام این کارو بکنی، ولی برای یه پسره سخته که دوست دخترشو ببینه که داره یه پسر دیگرو لمس می کنه، درست مثل کاری که با هری کردی. به نظر من شما دو تا می خواین بیشتر از دوست باشن.
سکوتی حکمفرما شد، هری با خودش فکر می کرد که صورت هرمیون در جواب این جمله چه حالتی گرفته است.  دوست دختر سابق هری نگاهش را از در به او برگرداند، به تدریج ماجرا را  فهمید. هری به خودش گفت، ما باید بریم، ولی پاهایش هنوز حرکت نمی کردند.
هرمیون با صدایی آهسته جواب داد، طوری که هری و جینی به زحمت شنیدند،  دلیلش همینه که ما نمی تونیم دیگه با هم باشیم، رون. من نمی تونم این همه بحثو تحمل کنم. ما هنوز با هری کار داریم. اون چیز جدیدی پیدا کرده و نیاز داره با ما صحبت کنه. نمی خوام بیشتر از این دعوا کنم. این وقت زیادی ازم می گیره. صدایش خسته به نظر می رسید.
بعد از سکوتی دیگر، رون بالاخره شکست را قبول کرد،  باشه، هرمیون. می دونم که یه احمقم، و می دونم هری در اولویت اوله. با وجود چیزای احمقانه ای که گفتم، ولی هنوزم دوست دارم. شاید بعد از این که هری بالاخره کشتش...
چشمان جینی با شنیدن این کلمات ناگهان چرخیدند، هری سر جایش خشکش زد. باید او را وادار به حرکت می کرد، ولی نمی توانست جلوی خودش را بگیرد تا بحث دوستانش را نشنود. جینی دهانش را باز کرد، ولی هری انگشتش را بر روی لب خود گذاشت و به اتاقش اشاره کرد.
جینی به محض بسته شدن در اتاق گفت:  باید بکشیش؟ هیچ وقت نگفتی که باید بکشیش.
معلومه که بهت نگفتم، جینی. این قرار بود یه راز باقی بمونه. باید قول بدی به هیچ کس نگی. هری با گام های سریع اتاقش را می پیمود. به شدت از افشای اتفاقی اطلاعات محرمانه عصبانی شده بود.  به هر حال، چند بار بهت گفتم که کارایی که باید بکنم خیلی خطرناکن و احتمالا می میرم. نمی تونستی بقیشو حدس بزنی؟ حرفمو باور نکردی؟
دختر مو قرمز که به اندازه او عصبانی شده بود در جواب گفت:  من چیزی حدس نزدم برای این که تو چیزی به من نمی گفتی، تو اجازه نمی دادی کمک کنم. از کجا باید می دونستم که باید بکشیش؟ چرا تو؟ بذار یه نفر دیگه این کارو بکنه. تو یه پسر هفده ساله ای. چرا باید تو اسمشو نبرو بکشی؟ این معنی نمی ده.
هری به دوست دختر سابقش نگاه کرد، نمی دانست حالا به او چه بگوید.
 قراره که من باشم، جینی. یه،...یه پیشگویی هست. من انتخاب شدم. جینی با ناباوری به او نگاه کرد، سپس نگاهش را به قالیچه انداخت، فکر می کرد.
 ولی پیشگویی شکست. این همونیه که دربارش صحبت می کنی، درسته؟ تو وزارت خونه قبل از این که کسی بشنوش، شکست. تو نمی تونی بدونی چی گفته.
 شکست، ولی می دونم چی می گه. دامبلدور می دونست، و بهم گفت. قراره من باشم. یا من باید ولدمورتو بکشم، یا اون منو. 
در موقع گفتن این، بدنش خشک شده بود، واقعا نمی خواست جینی بداند او باید چه کاری انجام دهد.
جینی به او خیره شد، نمی دانست چه بگوید. موجی از ترس از میانش گذشت. هری واقعا می مرد. بله، او قبلا این را به او گفته بود، ولی او واقعا باور نکرده بود. هر کاری که او باید می کرد، خطرناک بود، جینی می دانست، ولی در آخر او می توانست زنده بماند. ولی باید لرد سیاه را می کشت؟ یا به وسیله او کشته می شد؟ هری به او حقیقت را گفته بود؛ او قرار بود کشته شود.
 این فقط یه پیشگوییه، هری. اونا همیشه درست نیستن، ما اینو تو غیب گویی یاد گرفتیم. ولش کن! بذاری یه نفر دیگه بکشش. نباید تو باشی. هری سرش را تکان داد.
 منم، جینی. اتفاقات زیادی افتادن. این پیشگویی واقعیه، منم. آنها به چشمان یکدیگر خیره شدند، چشمان جینی پر از ترس بود، چشمان هری آرام و پذیرنده. این برای او اخبار جدیدی نبود.
 فکر می کنم باید حدس می زدم، همونطوری که گفتی، ولی این کارو نکردم. چه جوری می خوای بکشیش؟ تو جادوگر قوی ای هستی، ما هممون می دونیم، ولی این اسمشو نبره!
 پیشگویی می گه من می تونم. قدرت این کارو دارم، ولی معنیش این نیست که موفق می شم. تنها معنیش اینه که من شانسشو دارم. هیچ کس دیگه نمی تونه این کارو بکنه. یا من ولدمورتو می کشم، یا در راهش می میرم.
وقتی که واقعیت کامل گفتگویشان در جینی نفوذ کرد، به سمت هری آمد و بعد از ماه ها او را در آغوش گرفت. احساس واقعا خوبی به هری دست داد، کسی که دلش برای نزدیکی گذشته شان تنگ شده بود.  به تنگی همدیگر را در آغوش گرفتند، لحظه ای بعد هری فهمید که برای دومین بار در آن روز، دختری گریان را در آغوش می گیرد، به آرامی پشتش را نوازش کرد تا او را آرام کند.
در آن لحظه، هرمیون به در ضربه زد، و بعد از اندکی صبر کردن، وارد شد. همان طور که معمولا این کار را می کرد، مگر این که هری در حال عوض کردن لباس باشد و به او می گفت وارد نشود. خود او تقریبا اشک می ریخت ولی از دیدن هری و جینی در آغوش یکدیگر شگفت زدگی اش را نشان داد. در یک لحظه، صدای هق هق جینی را شنید. هری به چشمان هرمیون نگاه کرد و با تکان دادن سرش به او اجازه ورود داد.
او به آرامی پرسید:  چی شده؟
تا آن موقع جینی متوجه ورود هرمیون نشده بود، و ناخودآگاهانه از هری جدا شد و ناگهان روی تخت او فرو نشست.
 جینی حرفای تو و رونو شنیده که من باید ولدمورتو بکشم. من همین الان درباره پیش گویی بهش گفتم.
هرمیون بلافاصله به سمت تخت رفت تا دوستش را آرام کند، و مهم ترین زنان زندگی هری به سختی همدیگر را در آغوش گرفتند. در یک لحظه، اشکان جینی، هرمیون احساساتی را نیز مبتلا کرد و او نیز شروع به گریه کرد، یکی برای جدا شدن از رون و دیگری از شدت نگرانی و اندوه. هری نمی دانست چه کار کند، پس هیچ کاری نکرد، ولی در گوشه ای از ذهنش، با خودش گفت دیگر طاقت زنان گریان را ندارد.
بعد از یک یا دو دقیقه که آنها همدیگر را آرام کردند، هر دو دختر چشمان نمناکشان را به هری دوختند، کسی که هنوز با بی قراری ایستاده بود. هیچ کدام آنها نمی توانستند چه بگویند.
در آخر، هرمیون به جینی نگاه کرد، و با صدایی مشکل گشایانه گفت:  هری این کارو انجام می ده، جینی. اون ولدمورتو می کشه. تا حالا هم کارای زیادی کرده. دیگه چیزی نمونده. ازش نا امید نشو!
جینی التماس کرد:  بذار کمک کنم، هری. نمی تونم بذارم از پیشم بری، بدون این که سعی کرده باشم کمکت کنم. این جنگ منم هست. اون خونه منو گرفته. مدرسه منو گرفته. تقریبا برادرمو ازم گرفت. منم حق دارم بجنگم! لطفا بذار کمک کنم.
چشمان قهوه ای زیبایش، وقتی که به شدت از او درخواست می کرد، از اشک می درخشیدند. چشمان نمناک هرمیون هم به روی او ثابت شدند، او هم از درخواست جینی حمایت می کرد. احتمالا هری می توانست مقابل هر کدام از آنها به تنهایی مقاومت کند، ولی هر دو با هم چیز دیگری را ثابت کرده بودند.
هری با آه و افسوس گفت:  باشه، می تونی کمک کنی. و به محض خارج شدن این کلمات از دهانش، از گفتنشان پشیمان شد.






فصل بیست و هشتم  :
من فقط می تونم بعضی کارا رو انجام بدم

آرتور ویزلی سرش را در پاسخ به سوال هری تکان داد.او بارها با استفاده از موقعيت شغليش وارد قصر مالفوی ها شده بود و به دنبال وسایل غیر قانونی سیاه گشته بود .این گونه اقلام  خيلي بودند كه در طول این سالها توقیف شدند ، تا اينكه لوسیوس مالفوی آنها را بجای دیگری منتقل كرده یا آنها را با دقت بیشتری مخفی کرده بود .در حقیقت آقای ویزلی نشان هاگوارتز را که قاب گرفته و به دیوار کتابخانه نصب شده بود را به ياد مي اورد .
هری  فرصت صحبت كردن درباره اين موضوع با آرتور را خيلي به سختي به دست اورد.جادوگر پیر قبلا در طی دوراني  که هری زمانش را با پروفسور دامبلدور می گذراند ،‌ بیشتر وقتش را در خانه ی هری ميگذراند ،‌به خصوص بعد از زمانی که هاگوارتز و پناهگاه را ترك كرده بود. حالا که هری به میدان گریموالد برگشته بود ،به ندرت آقای ویزلی را می دید ، که بعد از فرو ریختن وزارت خانه ،تمام وقت به دستورات محفل ققنوس عمل می کرد و ساعت هاي بيشماري را برای عضو گیری اعضای جدید و مرتب کردن نیروی های مقاومت ميگذراند.سرانجام هری تصمیم گرفت که سوالش را بعد از صبحانه و چند دقیقه قبل از اینکه آرتور تصمیم بگیرد تا به قرارگاه جديد محفل باز گردد بپرسد .از انجا که دیگر ساکنان خانه اتاق نشيمن و آشپز خانه را اشغال كرده بودند ،آنها به طرف کتابخانه رفتند .آرتور ردایش را روي بازوی دست چپش نگه داشته بود، و لباسی بي دقت پوشيده بود ،‌ تی شرتی آبی شل و گل گشاد به تن کرده بود که كه شباهتي به لباس هاي رسمي مربوط به كار قبليش نداشت. هری هم تی شرت مشكي از رنگ و رفته محبوبش را پوشیده بود .
 آخرین باري كه اونجا رو گشتيم ،‌اون ونجا نبود به خاطر همينه به ياد ميارمش .ما یک لیست از ورود هاي ناگهاني قبليمون داشتیم ،‌و تو آخرین جستجومون ،‌بعد از اینکه تو به من در مورد دراکو گفتی ،ما لیست رو با موجودي اون موقع خانه مقایسه کردیم .می بایست به نارسیسا مالفوی گفته بوده باشند كه بيشتر اشياء شك برانگيز رو جابه جا كنه .ما کمي از اينكه مدال حجابه جا شده بود متعجب شده بودیم چرا كه اون جز سوء ظن ها نبود .الان هم نميدونم كجا ميتونه باشه. 
قلب هری فرو ريخت. بعد از اطلاعاتی که دابی به آنها داده بود ،او مطمئن بود که جاودانه ساز قطعا هنوز در کتابخانه ی مالفوی هاست و آنها خيلي ساده تنها مي بايست نقشه ای براي دزديدن آن بكشند.حالا ،‌او دوباره  روی همون نقطه ی شروعش ایستاد .
آرتور ردایش را به پایین بازویش لغزاندو صادقانه گفت:  مدال می تونه هر جایی باشه هری . ما گزارش هایی دریافت کردیم که وضعیت اقتصادی مالفوی ها وخیم شده ،بخصوص از زمانی که لوسیوس به آزکابان فرستاده شد .نارسیسا مقداری از اجناس قصرشون رو برای فراهم آوردن پول در بازار سياه فروخته . آيا این مدال مهمه هری ؟
 مي ترسم كه باشه آقاي ويزلي. اين ها خيلي خبرهاي بدي بودند . ما واقعا بايد پيداش كنيم.  

با این پيشرفت نا اميد كننده،بعد از نهار هری به همراه رون و هرمیون به اتاق خوابش رفت واکنون جینی نیز به آنها پیوسته بود .رون خیره به هری نگاه کرد ،در نتیجه هرمیون به طور گستاخانه ای به او فهماند که که جینی می خواهد به آنها بپیوندد .
رون هنگامی که هری آمد از گفتن حرفش دست بر نداشت . جینی نباید اینجا باشه هری !با من مشورت نشده، و من اصلا موافق نیستم .این واقعا خیلی خطرناکه ،و اون هنوز به سن قانوني نرسیده. هنگامی که هری وارد شد او ایستاد و دو دوست صمیمی چهره در چهره تنها با فاصله ی چند فوت قرار گرفتند .
هرمیون در حالي كه با  از روي تخت بر مي خاست با خشونت بحث کرد:  الآن ديگه خیلی دیره .هری قبلا گفته بود  که اون می تونه کمک کنه ،و منم همه چیز رو به اون گفتم.او در باره ی جاودانه سازها و از پیشگویی و از هر چیز و هر کاری که ما انجام دادیم خبر داره. هرمیون به هری خيره شد تا از نگاه کردن به رون امتناع کرده باشد .
رون فریاد زد: تو چرا اون کار رو انجام دادی؟او هنوز از جدا شدنش از هرميون در شب قبل ناراحت بود . و در وضعیت روحی فوق العاده بدی قرار داشت .
جيني در جواب فریاد زد: اين تو نيستي كه بايد تصميم بگيره رون .و حتی اگر من به سن قانوني نرسیدم ،هنوزم می تونم کمک کنم . او تقربا تا الان پشت تخت هری ايستاده بود ،ولی شروع به قدم زدن به سمت بقيه کرد .کینه در چشم هایش موج می زد .
خواهر و برادر خیره به یکدیگر نگاه می کردند .و رون در مقابل پاسخ داد :این واقعا خیلی خیلی خطرناکه ؛هری .او هنوز خیلی جوونه .
هر میون در حالي كه صورتش قرمز شده بود در جواب فرياد كشيد:  اون فقط یک سال از ما کوچکتره .ما تو سن او  کارهای خیلی خطرناکی رو انجام دادیم . 
صورت رون هنوز برافروخته تر ميشد.او دهانش را باز کرد تا در جواب فریادي بکشد که هری سرانجام ضربه اي به سينه اش زد .
خفه شید ،همتون. زمانی سه دوستش كه داشتن با بالاترين صداي ممكن فرياد ميكشيدند ،‌از اينكه هري صدايش را بالا برده بود ،‌متعجب شدند.كمي صدايش را پايين اورد و به حد معمولي نزديك تر برد و با عصبانیت دستور داد:بشینید! .در حاليكه دو ساحره نزديك هم روی يكي از تخت ها نشستند ،رون كه همچنان عصباني بود به صندلی اش بازگشت .هر دو دختر لباس های نسبتا خوبی پوشیده بودند .هرمیون بلوز بدون آستین آبی بر تن کرده بود و جینی نیز یک تاپ چسبان قرمز پوشیده بود . هر دوی آنها جین های چسبان آبیی به تن کرده بودند .هری حتي توجهي به پوشش آنها نکرد .
جینی به ندرت این چهره هری را دیده بود ،بنابراين به خاطر عصبانيتش نسبت به رون و اين چهره ی ناشناخته هری تكان خورد.هری حدود نیم دقیقه اي ساکت ماند ،و به دوستانش خيره ماند و به فشار خونشان اجازه داد تا به حالت نرمال برسد .سپس به سمت بهترین رفیق خودش رفت و با او با لحنی نرم ولی آزرده سخن گفت .
 من هم این رو دوست ندارم رون،و ارزو ميكردم كاش تصميم رو عوض نكرده بودم.این یک كار احمقانه از روي ضعف بود. هری موضوع را در حالي كه دندان هايش را بر هم مي سابيد و خود را سرزنش مي كرد تشریح کرد.  اما كاريه كه شده .جيني الآن همه چیز رو می دونه .اون الآن از ماست .بنابراين بايد باهاش كنار بيايم. او خیره به رون نگاه کرد اما رون كه هنوز خشمگين بود جوابي نداد .
هری نگاهش را به جینی انداخت و ادامه داد: این تصميميه كه دوست ندارم انقدر زنده بمونم كه ازش پشیمان بشم.ولی اگه تو می خوای توی ماجرا باشی ،باید قول بدی که دقیقا همون کارهایی رو که بهت ميگيم انجام بدی .من الآن یک کاپیتان کوئیدیچ نیستم که بتوني از بعضي از دستور هاش سرپيچي كني. این مسئله ،مسئله ی مرگ و زندگیه ،فهمیدی؟ 
ساحره جوان انتظار چنين برخورد شدید و زننده ای را از جانب هری نداشت ،کسی که  هنوز او را با وجود وقفه كوتاه مدتي كه افتاده بود دوست پسر  خود مي دانست.  او بيروح و ترسان از اینکه کلمه ای را به زبان بیاورد سرش را به نشانه ی فهمیدن تکان داد.هر سه نفر سرباز اشفته نگاه منتظرانه اي به ژنرال خود كه به همان اندازه پريشان بود كردند.
لحن هری وقتي او به طور خلاصه شروع به حرف زدن كرد نرم و ارام شده بود: یک جاودانه ساز دیگه مونده ،ما می دونیم اون چیه ولی نمی دونیم الآن اون کجاست. اين چيزيه كه بدست امده . هری یک خلاصه ی خیلی کوتاه و کامل از آنچه شامگاه دو روز قبل رخ داده بود را گفت ،چرا که او احساس مي کرد که هیچ حوصله بیان جزئيات را ندارد .هری هيچ اسمي از خون آشام ها و یا ميخانه خون نبرد ،‌فقط اين را گفت كه از ماهيت آخرین جاودانه ساز سر در اورده اند ،که انهم برای یک مدتی در قصر مافوی ها بر ديوار كتابخانه آویزون بوده ولی بعد از آخرین جابجایی اون ،مکانش الان نا معلوم است .
هنگامی که هری صحبتش تمام شد رون كه همچنان عصباني بود غرلند كنان گفت :این خیلی خیلی بده .ما چطوری مي خوايم یک مدال هاگوارتز رو پیدا کنیم ؟من می دونم تو داری در مورد چی صحبت می کنی ،آخه عمه ی بزرگم یک دونه داره .آنها در طول سال ها مقدار زيادي از این مدال ها رو توزیع كرده اند.صد ها عدد از اونها وجود داره .و شاید هم هزاران .
متاسفانه رون تیر را به هدف زده بود و حقيقت را گفته بود و اگرچه که چهار نفر نظرات مختلفی ارائه كردند و بحث كردند ،اما اين حقیقت كه مدال می توانست هر جایی باشد همچنان باقي بود.در آخر هری خودش را با شدت بر روی تخت پرت کرد و جینی و هرمیون هم خود را جا به جا كردند تا برايش جا باز كنند .
هری نتیجه گیری کرد:  که به احتمال خیلی زیاد مدال هنوز در قصر مالفوي ها قرار دارد .پدرت فقط می دونه که مدال ديگر به دیوار کتابخونه آویزون نیست .ولی این به معنای این نیست که مدال در جای دیگری از خانه قرار ندارد .با اين وجود شانس بودنش در انجا هم خيلي كمه ؛ من از این متنفرم که ریسک داخل  شدن رو انجام بدم .حتی اگر از محافظ ها هم رد بشيم؛ تا اونجايي كه من فهمیدم مكان خيلي بزرگیه .این می تونه روزهایی طول بكشه تا اونجا رو به طور كامل بگردیم . چهار دوست در یک سكوت دلتنگ كننده نشتند .
حضور جيني سه نفر ديگر را تحت تاثير قرار داده بود،‌حتي هرميون را ،‌و انها متوجه شدند نميتوانند به ازادي گذشته صحبت كنند. با اضافه كردن تنشي كه بين رون و هرميون وجود داشت ،‌ دو نفري كه حتي حاضر نبودند در تمام مدت به هم نگاه بكنند ،‌ هري كل روز را يك فاجعه وحشتناك براورد كرد. 
جینی در حالی که واقعا منتظر یک جواب نبود پرسید : ما قصد داریم چکار کنیم ؟
هری جویده جویده از روی تختش گفت :  متاسفانه من فقط یک چیزو می بینم که می تونیم انجام بدیم. ما مجبوریم که نارسیسا مافوی رو دستگير کنیم .
دیگران با چشمانی متعجب به او نگاه می کردند ، نمی خواستند چیزی را كه او گفته بود قبول کنند، ولی اونا حرف و نظر هری رو قبول كردند.فقط خانم مالفوی می دانست که جای مدال کجاست ،‌اما ماموریت خطرناك بود . هیچ تردیدی وجود نداشت ، كه او الان در مكاني محافظت شده حضور داشت و اسیر کردن او ممکن بود که از مال اسنیپ سخت تر نيز باشد .
هرمیون در حالی که سعی می کرد تا متمرکز باقی بماند به آرامی پرسید: چه جوری مي خوایم تا اون زن رو پیدا کنیم ؟ او مطمئنا  مخفی شده ، یا اصلا با ولدمورت باشه .
هری از قبل این را می دانست ، ولی نمی خواست اقرار کند که این می تونه از توانایی های اونا خارج باشه  . مغزش دیوانه وار کار می کرد ، اما نتيجه كار همچنان واضح و اشكار بود. اونها به کمک نیاز داشتند .
هری نتیجه گری کرد: فکر می کنم که وقتش رسيده تا با ریموس صحبت کنیم . شاید محفل بتونه به ما کمک کنه .

ریموس لوپین و کینگزلی شکلبولت در حالی که با رون و هرمیون پشت میز آشپزخانه نشسته بودند،‌با دقت و مصمم به درخواست هری گوش دادند. جینی با اکراه و بی میلی قبول کرده بود که پیش آنها نباشد ، چرا که اونها نمی خواستند تا بقیه بفهمند که جینی نیز به گروه آنها پیوسته است .كمي براي اينكه رون را ارام كنند ،‌و بيشتر براي مي ترسيدند خشم مالي فوران كند.
کینگزلی نصيحت كنان به نو جوانان گفت : شما می دونید که چیزی که در باره اش صحبت می کنین می تونه خیلی خیلی خطرناک باشه . اون می تونه يك شكست باشه .ايا اون واقعا ضروریه .
هرمیون با تمام اطمیناني كه ميتوانست جمع كند جواب داد: فكر ميكنم اين طور باشه. ما همه ی راه ها رو امتحان کردیم ،ولی هیچ کدوم جواب ندادند . خانم مالفوی تنها کسیه كه اطلاعات مورد نظر ما رو داره .
هری ادامه داد: ما خیلی به پایان نزدیکیم . ما فقط يك مانع پيش رو داریم و خانم مالفوی کلید ماست. هری چشمانش را به سمت لوپین گرداند ، مو هایش از همیشه خاکستری تر بود . ریموس ، تابستون گذشته توی پناهگاه ،تو به ما گفتی که از کمک گرفتن از محفل نترسيم .خوب ،ما الآن به کمک شما نیاز داریم . ما هیچ راهی نداریم تا جای اون زن رو بفهمیم .او به هر چیزی که ما براش بفرستیم جواب نمی ده ،پس نمی تونیم براش تله بذاریم .ما می دونیم که شما جاسوس و مخبر دارین .فکر می کنید بتونید به ما کمک کنید ؟
بعد از مقداری تفكر در اين موضوع رون اضافه کرد : اگر شما نتونید ما گیر می كنیم .این می تونه ماه ها و سال ها طول بکشه که ما اون چیزی رو که می خوایم پیدا کنیم . تنها راه سریع  دست گير كردن خانم مالفوی است. رون سمت راست هری نشسته بود ، هرمیون نیز در سمت چپ او و هر دو از هری به عنوان یک سپر استفاده مي کردند .
ریموس اندیشمندانه به آنها نگاه کرد ، سپس به کینگزلی نگاه انداخت . هری متوجه شد که شکلبولت کچل و سیاه نسبت به آخرین دیدارشان تغییر زیادی نکرده البته بجز چشم هایش که نشاندهنده اراده ای فوق العاده اي بودند . ریموس هم به نظر می رسید که سيمايي مثل او داشته باشد که قبلا وجود نداشت . شاید محفل ققنوس سرانجام عمري دوباره يافته بود.
ریموس به طور آرامی به سرباز همراهش گفت:  به هر حال ما خودمون هم دوست داریم كه نارسیسا مالفوی رو بگیریم ، قبلا دربارش صحبت کردیم . مخصوصا اگر که اخبار درباره ی دراکو مالفوی درست باشه . .
هری مداخله کرد:اخبار درست اند.
کینگزلی با بدگمانی پرسید: چی درسته ؟ شما چی می دونید ؟
بدون تغییر در حالت صورتش گفت:  دراکو مرده ، من اونو کشتم.  .
سکوت آشپزخانه را پر کرد ، تا اینکه هرمیون توضيح داد : این یک تصادف بود ،هری اون کار رو از روی منظور انجام نداد ، اما ما تقریبا مطمئنیم که او مرده .  دو مرد قبل از اینکه به مکالمه ی خودشان ادامه دهند با نگاه هايی خیره از ناباوری هری را نظاره  می کردند.
ریموس به آرامی به کینگزلی گفت : این اطلاعات ما رو کامل می کنه. نارسیسا ناراحت خواهد بود . اون باید خيلي حساس شده باشه. معلوم بود كه دو رهبر  محفل ققنوس  می دانند از چه صحبت می کنند ،‌ ولی سخ نوجوان چیزی در این باره نپرسیدند. قواعد بازی همچنان به قوت خود باقي بود.اونها كار محفل را به خودشان واگذار كرده بودند ، و محفل هم با انها همین کار را انجام ميداد .
کینگزلی تصميم گرفت :  باشه ، ما ميگرديم ببینیم چی می تونیم پیدا کنیم . ما یک نظر مبهم داریم که نارسیسا ممکنه کجا باشه ولی ما اونو دنبال می کنیم .این قطعا یکی از ارجحیت های ما در اين اواخر نبوده، اما تبديلش ميكنيم . و تکان كوچك سر ریموس ،‌موافقتش را نشان داد .

در روزهاي بعد ، هری رنج مي برد. هيچ خبری از خانم مالفوی نرسیده بود ، و هری روز را با کسلي و بدي ميگذراند . رون و هرمیون ديگر با یکدیگر بحث نميكردند، اما ديگر به ندرت با هم حرف ميزدند. هرمیون و جینی بیشترین وقتشان را در اتاقشان ميگذراندند و مرلين ميدانست درباره ی چه چیزاهایی که بحث نميكردند.
اين موضوع هری و رون را باهم تنها ميگذاشت ، كه افسردگی بعد از جدايي به مرحله اسيب پذيري ان رسيده بود . هری فرصت هايی را تدارک ديد تا رون احساساتش را بيان كند ، ولی رون به خاطر دلایلی که تنها بر خودش معلوم بود آن را رد کرد . در آخر ، هری ديگر اهميتي نداد و احساس کرد که به قدر كافي به دوستش اين شانس را داده است . او هيچ قصد نداشت تا كاري بیشتر از آن انجام دهد. با اينكه به نظر نمی رسيد رون دقیقا از هری عصبانی باشد ، اما يك رفيق خوش صحبت و خوش خلق هم نبود . بيشتر اوقات ، هری به سمت ارامش اتاقش عقب نشيني ميكرد و ميرفت انجا تا تنها باشد.
اتفاق هاي  روز های گذشته اورا خیلی اذیت مي کردند: روابط غیر دوستانه بين دوستانش ، اضافه شدن سوال بر انگیز جینی به آنها ، و به خصوص اخبار درباره ی مکان نامعلوم جاودانه ساز. او احساس می کرد برای حركت آماده است ، اما جایی برای رفتن نداشت . اونها قسمتی کوچک از روزهای خودشان را در جلسه هایی با محفل ققنوس برای تصمیم گرفتن آنچه باید انجام بدهند ميگذراندند ، ولی تمام اینها اعمالی بی فایده به نظر می رسید . 
زمانی که او در اتاقش بود ، بيشتر وقتش را به صحبت كردن با ايزامير که در خانه پیش هری مانده بود ميگذراند هرچند هری پیشنهاد داده بود تا او را به هر جایی كه دوست دارد ببرد.ايزامير ديگر دوست او شده بود.اول یک جن خانگی و سپس یک مار .
هری از خودش پرسید :یعدیش چیه ؟ یک پنگوئن ؟ 
ايزامير هیس هیس کرد: تو ناراحت هستی ، هری پاتر . ذهنت آرامش نداره. 
 خیلی كارهاهست که باید انجام بدم ، ولی نميتونم اونها رو انجام بدم تا اینکه شخص خاصي را پیدا كنم. خيلي ها دارند به دنبال این شخص می گردند ولی اونها نميتوانند آن زن را پیدا کنن . خيلي نا امید شدم.
اگر بخوای من بهت اجازه ميدم من رو دوباره تسخير كني. در هيبت من ،ما می تونیم به هر جایی وارد شیم. چرا كه اقداماتتي جادوگران برای حفاظت از خونه هاشون از انجام ميدن ،‌هيچ تاثيري بر مار ها ندارد.
هری به دوست مارش خيره شد ،‌ان هم خيره شدني همراه با يك درك . 
این یک ايده فوق العادس ايزامير .چرا خودم قبلا بهش فکر نکرده بودم ؟ 
پیشنهاد مار هری را به فکر فرو برد .شاید آنها تو فكر كردن خيلي خودشون رو محدود كرده بودند. چه کسی فکرش را می کرد که از یک مار برای جمع کردن اطلاعات استفاده کنند؟همین طور درباره ی جن ها خانگي ؟ دابی قبلا به انها خيلي كمك كرده بود و باعث جلو رفتنشون شده بود.اوبود که وريتاسرم را برای استفاده بر عليه اسنیپ پیدا کرده بود، و همچنين می توانست بر خانم مالفوی هم قابل استفاده باشد اگر بشود دستگيرش كرد.او لفتی را پیدا کرده ،که سبب شده بود تا دیداری با آملدا بارلو داشته باشند ، که ان هم باعث نابودی گردن آویز اسلايترين گشته بود . هری حدس ميزد حالا كه اگر دابی توانسته بود لفتی را پیدا کند ،مطمئنا می تواند جن های خانگی نارسیسا مالفوی راهم  پیدا کند ، برخی از آنها را که قبلا با انها در آنجا کار می کرد.
هری قبل از اينكه فرياد بكشد  دابي  خودش را ملامت کرد: چرا من اينقدر احمقم ؟  
جن خانگی با دلشادی گفت: بله هری پاتر.
یادته که من یه زمانی ازت درباره ی قصر مالفوی ها پرسیدم ؟
البته هری پاتر ،دابی نمی تونست كمكي بکنه. 
 البته كه می تونی دابی،ولی من یه سوال ازت دیگه دارم .تو هنوز باید چند تا از جن های خونگی های خانم مالفوی رو بشناسی ،درسته؟ 
 دابی چندتا از خدمت کاران  ارباب قدیم را می شناسه .دابی معتقده که حد اقل 3 تا از اونا هنوز برده ارباب بد هستند.  حالا نوبت سوال بزرگ فرا رسيده بود.
 تو می تونی اون جن های خونگی رو پیدا کنی دابی ؟ منظورم اینه که حتی اگر اونها تو قصر مافوی ها هم نباشن تو می تونی پیداشون کنی ؟
جن خانگی برای چند دقیقه فکری کرد و سپس جواب داد : دابی می دونه که چطوری باید اونها رو پیدا کرد .این شاید دو یا سه روز وقت ببرد ولی دابی مطمئنه که می تونه اون کارانجام بده .
 چجوری ؟ 
 یک جن خانگی مادر یا پدر همیشه می تونه یک جن خونگی رو پیدا کنه .این قسمتی از جادوی ماست .دابی نمی تونه جن های خونگی  قصر مالفوی ها رو پیدا کنه اما دابی مادر یکی از جن خای خانگی رو می شناسه . دابی معتقده که  دابي می تواند اون مادر را پیدا کند و بعد او می تواند داتي را بيابد، که یکی از جن های خونگی مالفوی هاست . داتيبه دابی کمک خواهد كرد.
هری با خنده جواب داد:این فوق العاده است دابی . من از تو می خوام که از همین الآن شروع کنی.  خوشحالی جن خانگی کم شدو هری نیز فکر کرد که چیزی گفته است که مایه ی رنجش و برانگيخته شدن احساسات دابي شده است .مشكلي وجود داره دابي؟ چيزي شده؟
 چیزی نشده هری پاتر ، فقط  دابی وسطه تهيه کردن شام است ، و اگر دابی باید خونه رو همين الآن ترک کنه ، ان وقت دابی نمی تونه غذا رو تمام کنه .  هری خندید .
 لطفا اول شام رو تموم کن ،دابي ،‌ ممنون. بعد از شام ، هر وقت که آماده بودی ، می تونی برای یافتن داتي اقدام کنی . موافقي؟
دابی با هیجان این پا و آن پا کرد: بله، بله هری پاتر. هری پاتر جادوگر بزرگیه.
و ناپدید شد.
هری زیر لب غرغرکنان گفت: لطفا داتی رو پیدا کن، قبل از اون که من دیوونه بشم.



هرمیون و جینی با شادمانی می خندیدند. تا الان رنگ موی هری را به قهوه ای روشن تغییر داده بودند و مشغول مالیدن لایه ضخیم مواد آرایشی لازم جهت پوشاندن زخم هری بودند. ممکن بود دو هفته پیش تر از آن، هری این کار را بسیار جذاب می دانست. اما از وقتی نوامبر تمام شده بود و دسامبر شروع شده بود، اعصابش کاملا بهم ریخته بود. متاسفانه دابی در پیدا کردن مادر داتی با مشکلات بیشتری نسبت به چیزی که حدس می زدند برخورد کرده بود و محفل هم در یافتن مکان نارسیسا مالفوی توفیقی کسب نکرده بود. از بسته شدن هاگوارتز یک ماه می گذشت و به جز ملاقات های منظمش با پروفسور دامبلدور، هری به ندرت خانه گریموالد را ترک کرده بود.
جو سنگین میان دوستانش تقریبا تغییری نکرده بود. رون و هرمیون بیشترین سعیشان را می کردند که نسبت به هم رفتار مناسبی داشته باشند، که بدین معنا بود که یکدیگر را ندیده می گرفتند. با توجه به این موضوع، جینی سعی می کرد در تمام بحث هایشان مشارکت کند، که معمولا به دعواهای تلخی میان او و برادرش ختم می شد. هرمیون با توجه رابطه اش با رون، دخالت کردن را مناسب نمی دید، به همین جهت معمولا هری در نقش داور ظاهر می شد. هرگز جو بین این چهار نفر بدتر از این نشده بود. 
سرانجام هری به این نتیجه رسیده بود که برگزاری یک برنامه تفریحی راه حل مشکل است. جینی و رون هرگز از یک باغ وحش مشنگی بازدید نکرده بودند و هری تنها یک بار این کار را انجام داده بود؛ همان روزی که مار را از قفسش آزاد کرده بود و تولد دادلی را خراب کرده بود. وقتی هری دیگران را از برنامه اش برای بازدید از باغ وحش مطلع کرد، فکر کردند می خواهد مسخره بازی در بیاورد. زمانی که سرانجام آن ها را قانع کرد که واقعا قصد دارد این کار را انجام دهد، دخترها با شادی فریاد کشیدند، و حتی رون نیز از فرصتی که برای ترک کردن زنجیر های خانه شماره 17 گریموالد به دست می آمد خوشحال به نظر می رسید.
با این که قرار بود به جایی بروند که کاملا مشنگی بود، هری به دلایل امنیتی تصمیم گرفت که باید همگی تغییر قیافه بدهند. موهای جینی به درخواست خودش به رنگ طلایی روشن تغییر پیدا کرد، در حالی که هرمیون موهایش را که طولش را تا کمرش افزایش داده بود، به رنگ سیاه پر کلاغی تغییر داد. رون نیز طلایی را انتخاب کرد، اما نه به روشنی موهای جینی. به محض این که کار دخترها با زخم هری به پایان می رسید، می توانستند از خانه بیرون بروند. جینی و هرمیون به نوبت مواد را روی صورت هری می گذاشتند، و هر یک در طول نوبتشان چند باری صورت او را نوازش می کردند. کم کم متوجه شدند که هری اصلا خوشحال نیست، و خنده را کنار گذاشتند و به سرعت کارشان را به پایان رساندند.
لایه نازکی از برف سطح زمین را پوشانده بود، اما روز زیبای سرد و آفتابی ای را برای گردش در لندن انتخاب کرده بودند. هر چهار نفر به گرمی ملبس به ژاکت هایی شده بودند و شال هایی را به دور سرشان پیچیده بودند. همگی در حالی که هرمیون جینی را با خود می آورد، در استگاه کینگزکراس ظاهر شدند. بعد از سوار شدن به تاکسی، وارد باغ وحش شدند. دو اصیل زاده ، به سختی می توانستند هیجانشان را مخفی نگه دارند، هم برای تغییری که ایجاد شده بود، و هم به خاطر بازدید از چنین مکان مشنگی ای. هوای سرد و پاک، روحیه هری را نیز تقویت می کرد، و گویی او را از خوابی طولانی مدت بیدار می کرد. در حالی که با دوستانش در اطراف باغ وحش قدم می زد، گهگاه می خندید، و در باقی اوقات عمیقا به فکر فرو رفته بود.
با این وجود، مهم نبود کجا می رود، هر جا که می رفت، آثار دشمنش را به چشم می دید. بازدید کننده های اندک باغ وحش بسیار مشهود بودند، و این وضع در سایر جاهای دیدنی بریتانیا نیز برقرار بود. به گفته روزنامه های مشنگی تروریسم حاکم شده بود. آنچه اوضاع را بدتر می کرد، این بود که مرگ ها هیچ دلیل روشنی نداشتند، و هیچ سازمانی مسوولیتشان را بر عهده نمی گرفت. همین طور هم مسوولی برای نابودی پل ها و حوادث هوایی بی مثال پیدا نشده بود. تمامی فرودگاه های داخل کشور بسته شده بودند و مورد بازرسی هایی که احتمالا ماه ها به طول می انجامید قرار گرفته بودند. به ندرت کسی به جز برای رفع نیاز های اولیه – شغل، غذا و امثال آن – از خانه خارج می شد. رستوران ها دچار رکود شده بودند و پارک های تفریحاتی تقریبا هر روز بسته می شدند. این چهار نفر شانسی که آورده بودند و باغ وحش باز بود را درک نمی کردند.
هری به خود گفت: مشنگا هم دارن زجر می کشن. اونا هم به من تکیه کردن، حتی اگه خودشون ندونن. و من دارم چی کار می کنم؟ از یه باغ وحش بازدید می کنم!
با این وجود آن چهار نفر تا پیدا شدن آخرین جاودانه ساز نمی توانستند کاری کنند. باید نارسیسا مالفوی را پیدا می کردند! در میانه روز، هری از یکی از غذاخوری های اندکی که باز مانده بودند برای چهار نفر غذا تهیه کرد. با خوشحالی کت ها و شال های ضخیمشان را در آوردند و مشغول خوردن غذای مشنگی واقعی شدند. هرمیون و جینی که متوجه حال و هوای گوشه گیری هری شده بودند، به نوبت به یک دیگر خیره می شدند. سرانجام هرمیون دل را به دریا زد.
- امروز خیلی ساکت بودی هری، به چی فکر می کنی؟
هری که به خود زحمت نمی داد توضیح بیشتری بدهد، بدون بدخواهی ولی کاملا رک پاسخ داد: فکر می کنی راجع به چی داشتم فکر می کردم؟ همیشه راجع به چی فکر می کنم؟
جینی پاسخ داد: ما اومدیم که فراموشش کنیم، حتی اگه فقط برای چند ساعت.
هری مخالفت کرد: من نه، من فقط می خواستم از اون خونه بیام بیرون. فکر نکنید که من لذت نمی برم، چون این طور نیست. اما از همه جا این موضوع معلومه. هیچ کس این جا نیست. همه ترسیدن، چه جادوگر و چه مشنگ. همه چیز به ما برمی گرده. به من.
هری این موضوع را بیشتر با لحنی واقع گرایانه بیان کرد تا از سر ناامیدی. در همان لحظه یک جلسه فوری تشکیل داد. به سرعت طلسم مافلیاتو را برقرار کرد.
- همین الان داشتم در مورد گزینه هایی که الان داریم فکر می کردم. الان مدت هاست که معطل خانم مالفوی موندیم. بیشتر از یک هفته. شاید لازمه که دامنه فعالیتمون رو گسترش بدیم. شاید زیادی داریم ذهنمون رو متوجه قضیه جاودانه سازا می کنیم.
مشخص بود که هری نقشه ای دارد و سه نفر دیگه که تقریبا می ترسیدند چیزی بپرسند به یکدیگر خیره شدند. بدون شک کاری که می خواستند بکنند پر خطر بود.
هرمیون با دقت پاسخ داد: ما دوست داریم بدونیم چی تو سرت می گذره هری، اما جاودانه ساز باید مهم ترین مسئله باقی بمونه. نباید کاری کنیم که زحمت هامون هدر برن.
هری گفت: کدوم زحمت؟ الان ما هیچ کاری نمی کنیم. کشور توی دستای ولدمورته. وزارت خونه ای وجود نداره، و دولت مشنگا هم از چیزی که می گذره کوچیکترین خبری نداره. محفل ققنوس هم برای ولدمورت فقط مثل یه مگس می مونه. هیچ کاری ازش برنمیاد.
هری مکث کرد به چهره های دوستانش خیره شد. با این حرف هایش گویی رویشان آب سرد ریخته بود، اما برایش اهمیتی نداشت. در عوض، گامی دیگر به پیش رفت.
در حالی که در چشمان هرمیون خیره شده بود گفت: فقط من می تونم کاری بکنم.
رون به آرامی پرسید: تا قبل از پیدا کردن جاودانه ساز چه کاری ازت ساخته س؟ هنوز نمی تونی سعی کنی که ول ... ولدمورت رو بکشی.
هری جمله رون را شنید، اما هم چنان به هرمیون خیره مانده بود، کسی که مطمئن بود می فهمد قصد چه کاری را دارد.
دختری که موهای سیاه صافی داشت هشدار داد: ممکنه برعکس عمل کنه هری.
با این که موهایش فرق کرده بودند، چشمانش همان چشمان بودند و هری به خوبی می شناختشان.
- حالا آماده هستم.
- اما به چی می خوای برسی؟
هری لحظه ای تامل کرد: بهش نشون می دم که می تونم بهش برسم. که دیگه اون نیست که در کنترله. این که باید هر لحظه نگران من باشه.
لحظه ای دیگر مکث کرد و نتیجه گرفت که:بهش نشون می دم که به اندازه اون قدرتمند هستم.
به چشمان یکدیگر خیره ماندند.
- واقعا هستی؟
- هستم.
در طول این مکالمه که جینی چیزی از آن نمی فهمید، چشمانش کم کم گشاد شدند. با جمله آخر هری نفسش را حبس کرد. آیا او واقعا از لرد ولدمورت قدرتمند تر بود؟ این ایده مسخره به نظر می رسید. برای این که بفهمد چه خبر شده توضیحی لازم بود، اما چون در میان سربازان هری کمترین درجه را داشت، ساکت باقی ماند.
رون که اندک اندک متوجه می شد. 
- اگه فکر می کنی آمادگیش رو داری، خب انجامش بده! اما باید مطمئن باشی.
- حالا می تونم از خودم دفاع کنم. و فکر کنم که بتونم باعث بشم اونم درد بکشه. می خوام شروع کنه به ترسیدن از من. نه به خاطر یه پیش گویی، بلکه به خاطر اینکه می دونه من یه تهدید واقعی هستم. دارم خودم زیادی دست بالا می گیرم؟ فکر نمی کنم.
دوستانش نمی دانستند که این جملات روزهاست که در ذهن هری سبک و سنگین می شوند. در آخرین ملاقاتهایش با دامبلدور ساعت ها روی این موضوع بحث کرده بودند. هری به مدیرش قول داده بود که بدون موافقت دامبلدور سعی در وارد شدن به ذهن ولدمورت نکند. دامبلدورقول داده بود که بی دلیل موافقتش را از او دریغ ندارد. بی هیچ ملاحظه ای توانایی های هری را آزموده بود و هری هر بار او را دفع کرده بود. چفت شدگی اش بسیار قدرت مند شده بود و می توانست تقریبا به صورت آنی دیوار یخی را در ذهنش بالا بیاورد. دامبلدور موافقتش را اعلام کرده بود. با اکراه.
ذهن هرمیون موقعیت را به سرعت بررسی کرد. دیگر به توانایی های هری شکی نداشت، اما نمی دانست که آیا واقعا حمله به ذهن ولدمورت برایشان سودی دارد یا نه؟ با این حال هری تصمیمش را گرفته بود، می توانست از این مطمئن باشد. بهتر بود از او حمایت کند تا سعی کند او را منصرف کند.
- باشه هری، اگه فکر می کنی واقعا با این کار به چیزی می رسی، قبول می کنم.
موجی از آسودگی هری را در بر گرفت. بی آن که خود بداند محتاج موافقت هرمیون بود. می دانست که وارد شدن به ذهن ولدمورت خطرناک و مشکل خواهد بود، و بنا به دلایلی حمایت دوستانش کل کار را دست یافتنی تر جلوه می داد. لبخندی زد و به این نتیجه رسید که جلسه خاتمه یافته است. 
- بیاید یه نگاهی به مارا بندازیم.
وقتی دوباره داشتند لباس های زمستانی شان را به تن می کردند هری صدای جینی را شنید که به نرمی از هرمیون می پرسید: قضیه چی بود؟
هرمیون که مشغول پوشیدن دستکش هایش بود، سرش را گرداند و به هری خیره شد و پاسخ داد: بعدا می گم.
هری بر خلاف صبح ظاهرا بسیار سرحال بود، حال آن که سه دوستش کمتر خوشحال می نمودند. دوستانش را با صحبت کردن با مار ها سرگرم کرد و چهار گریفندور از تماشای شیرهای آفریقایی لذت بردند. جینی هر وقت می توانست بی آن که بیش از اندازه واضح باشد، نگاه هایی دزدانه به هری می انداخت. ماه ها بود که با او به عنوان یک عضو بیرونی برخورد می شد، اما حالا که با مبارزه کردن راه خود را به درون گروه یافته بود، احساس پشیمانی می کرد. همیشه می گویند که تعارف آمد و نیامد دارد. هری، رون و هرمیون حالا بسیار متفاوت می نمودند – سخت ، متمرکز و اهل مخاطره. وقتی هرمیون او را در جریان تمام کارهایی که کرده بودند قرار داد، نگاه جینی به آن ها به نگاهی آمیخته با احترام و هیبت زده تبدیل شد. دستگیری پروفسور اسنیپ، نابود کردن سه جاودانه ساز، کشتن مار ولدمورت، کشتن دراکو مالفوی. همه این ها خیلی زیاد به نظر می رسیدند، اما هرمیون این ها را با حالتی خیلی عادی و روزمره برایش تعریف کرده بود. جینی خود را ساحره قابلی می دانست. هر چه بود، او آن ها را در سال چهارمش در حمله به تالار اسرار وزارت خانه همراهی کرده بود، اما این کار در مقابل کارهایی که آن ها پس از مراسم تدفین دامبلدور انجام داده بودند، بچه بازی به نظر می رسید.
مرتب به خود می گفت: امیدوارم خرابش نکنم.
حالا دیگر نمی توانست به عقب برگردد. چهار دوست به آغوش گرم خانه هری بازگشتند، قیافه هایشان را به حالت اصلی خود برگرداندند و در مقابل آتش غران اتاق نشیمن، لم دادند. خانم ویزلی با برعهده گرفتن کار آشپزی در غیاب دابی سر خود را در آشپزخانه گرم نگه داشته بود. هری و دوستانش که از گریز کوتاه مدتشان از خانه گریموالد احساس رضایت می کردند به راحتی در جاهای خود نشسته بودند. اضطراب و جو سنگین روزهای گذشته اندکی کاهش یافته بود، اما جایی در زیر پوسته ظاهر آن ها نهفته بود و هر لحظه امکان داشت خود را نشان دهد. حداقل در همان لحظه همه راضی به نظر می رسیدند. هری رویش را به آتش گرداند.
درست در همان لحظه دابی که در برف پوشیده شده بود با صدای پاق خفیفی مقابلش ظاهر شد. 
با صدایی سرشار از هیجان فریاد زد: هری پاتر، هری پاتر، دابی داتی رو پیدا کرد. دابی می دونه ارباب بدذات کجا زندگی می کنه.
لبخند کم رمقی بر لبان هری نقش بست. 














فصل بیست و نهم:
بهتره یه گپی بزنیم

 - هری من کاملا قبول دارم که می تونی بری اون تو، ولی چه جوری می خوای اون زنه روبیاری بیرون؟ این کار به بیش تر از یه آدم احتیاج داره. 
چهره هرمیون در حین مجادله اش با هری گلگون شده بود و موهای وزوزی اش کم کم از بندهایشان خارج می شدند.
دو دوست بیش از نیم ساعت بود که به جنگ لفظی خود ادامه می دادند در حالی که رون و جینی بیش تر به عنوان تماشاچی حاضر بودند، و رون فقط اگر فرصتی به او اجازه می داد می توانست افکارش را در میان جدل آن دو بگنجاند.
هری برای بار دهم گفت: محفل یقینا نمی تونه که برای حمله به اونجا نیروی کافی رو جمع کنه. قلعه بیش از اندازه به خوبی محافظت شده. ما با این کارمون اونا رو به سمت مرگشون می فرستیم. من نمی خوام برای این یکی دیگه مسوول باشم! هری دندان هایش را به هم فشرد.
هرمیون کاملا منطقی جواب داد : ولی اگه نتونی زنه رو بیاری بیرون، فایده ی این که بری اون تو چیه؟ می دونم که محفل نمی تونه یه کله به اونجا حمله کنه، ولی احتمالش هست که بتونه یه نقشه برای این که قایمکی بریم اون تو و بعدش جیم بشیم طراحی کنه. با این که هری از این که این موضوع را تصدیق کند نفرت داشت، اما هرمیون بیراه هم نمی گفت.
- خیله خب، بذار همه چی رو یه بار دیگه از اول بررسی کنیم. شاید داریم یه چیزی رو از قلم میندازیم. دابی!
جن خانگی تقریبا پیش از این که هری اسمش را کامل تلفظ کند ظاهر شده بود.
- دابی، از این که دوباره می کشونمت اینجا واقعا ازت معذرت میخوام. ما برای انتخاب حرکت بعدیمون به مشکل برخوردیم. می تونیم دوباره اون چیزی رو که فهمیدی مرور کنیم؟
اگر دابی نسبت به بیان داستانش برای بار چهارم احساس بی میلی می کرد، چیزی بروز نداد.
- البته، هری پاتر.
- اگه چیزی رو جا انداختیم بگو. تو فهمیدی که داتی تو قلعه مک ناتون در اسکاتلند زندگی می کنه و مادرش تونسته به ملاقاتش بره. اون فهمیده که قلعه یه پایگاهه برای حداقل صد تا مرگ خوار و موجودات دیگه. داتی به اون گفته که مطمئنه اونجا غول های غارنشین و دیوانه سازها حضور دارن، اما احتمال داره که موجودات دیگه ای هم باشن. خانم مالفوی اونجاس، اما وضع وخیمی داره، و هنوز برای مرگ دراکو مویه می کنه. لوسیوس مالفوی که از آزکابان نجات داده شده هم اون جاس، حداقل قسمتی از اوقات رو. تا اینجاش درسته؟
دابی سرش را به نشانه تصدیق فرود آورد و گفت : بله، هری پاتر، و داتی می گه که ارباب بد خیلی ناراحته.
- خب، داتی فکر می کنه که روی قلعه حفاظ هایی وجود دارن که از غیب و ظاهر شدن جلو گیری می کنن، درست مثل هاگوارتز، اما مطمئن نیست. اون اگه اربابش اون جا باشه می تونه غیب و ظاهر بشه، اما اون یه جن خونگیه و حفاظا روش اثری نمی ذارن، همه چیزی که ما می دونیم اینه که اون تا حالا هیچ جادوگر یا ساحره ای رو ندیده که اون جا غیب و ظاهر بشه.
دابی دوباره حرکت سرش روایت هری را تصدیق کرد. هری در حالی که حرف می زد، با حالتی عصبی طول اتاق را می رفت و بر می گشت. 
دابی افزود: داتی قلعه مک ناتون رو دوست نداره. اون جا بیش از اندازه جادوی سیاه هست، بیش از اندازه وحشتناکه.
- خیله خب، ما می دونیم که من می تونم با تسخیر کردن ایسامیر وارد قلعه بشم. اون قبلا با این کار موافقت کرده. با توجه به تجربه ای که داشتم می تونم بگم که ایسامیر فوق العاده محتاط و زیرکه. من مطمئنم که ما می تونیم خانم مالفوی رو پیدا کنیم. حالا مشکل اینجاس که وقتی پیداش کردم چی کار باید بکنیم؟
هر چهار نفر در سکوت به یکدیگر خیره شدند تا آن که جینی، که از بین آن ها کسی انتظارش را نداشت، سکوت را شکست: چرا همون جا ازش بازجویی نمی کنی؟ معجون حقیقتو با خودت ببر. بعد وقتی کارت تموم شد حافظه اش رو اصلاح کن و از اونجا بزن بیرون.
او بر روی تخت هری نشسته بود و در حالی که پاهایش را زیرش جمع کرده بود، به دیوار پشت سرش تکیه داده بود. از زمانی که او را در گروه پذیرفته بودند، کم کم طنش میانشان رو به کاهش گذاشته بود. رابطه رون و هرمیون به جایی رسیده بود که می توانستند با یکدیگر صحبت کنند، با این وجود هری و جینی به راحتی قادر بودند احساسات منفی آن ها نسبت به یکدیگر را تشخیص دهند. جینی مراقب بود که در طول مکالماتشان کم تر حرف بزند، اما کم کم احساس راحتی اش افزایش پیدا کرده بود، تا آن جا که گاه و بی گاه پیشنهاداتی هم می داد. هری که ذهنش کاملا معطوف آن چه در پیش داشتند بود، نسبت به چنین روابط شخصی بی اهمیتی بی اعتنا جلوه می کرد.
در وحله اول، به نظر می آمد که ایده جینی راهکار مشکل باشد، اما وقتی بیش تر در آن کنکاش کردند، مشکلات خود را نشان دادند. آیا هری وقت کافی برای بازجویی از او داشت؟ آیا وقتی او را می یافت تنها می بود؟ لوسیوس چه می شد؟ اگر یک جن خانگی او را می دید و دیگران را خبر می کرد چه پیش می آمد؟ علاوه بر این، آن ها به شدت مایل بودند که نارسیسا را به محفل تحویل دهند، چرا که او حامل مقادیر بی حدی از اطلاعات غیر قابل ارزش گذاری بود. آن ها ایده جینی را به عنوان یک گزینه موقتا کنار گذاشتند، باید راه حل بهتری پیدا می کردند.
و به همین صورت، جلسه آن ها ساعت ها به درازا کشید، تا آن که نهایتا وقتی که پاسی از نیمه شب گذشته بود هر یک آن جا را به قصد اتاق خویش ترک کردند. هری که کاملا کلافه شده بود خود را برای خواب آماده می کرد. سرش برای این که دست به عملی بزند درد می کرد، هر عملی. در حالی که سرش را روی بالش می گذاشت، می خواست مراسم شبانه اش را، که شامل خالی کردن ذهنش و بالا بردن دیوار یخی ذهنی اش می شد، شروع کند که ناگهان خود را متوقف کرد. با حالتی مصمم با خود اندیشید: هیچ وقتی مثل زمان حال نمی مونه. و خودش را بالا کشید و پشتش را به دیوار تکیه داد. در حالی که چشمانش را می بست، انرژی اش را بر روی زخمش متمرکز کرد، کاری که حداقل نیم دوجین دفعه برای تمرین انجام داده بود. 
لجیلیمنس.
در ابتدا، او مایل بود که اولین تجاوزش به ذهن ولدمورت بسیار به یاد ماندی باشد، و بیش ترین مقدار درد و آشوب را ایجاد نماید. اما دامبلدور او را از کوته نگری این طرح کاملا مطمئن کرده بود.
او گفته بود: به جز این که ممکنه موقتا روحیه تو رو افزایش بده، این طرح تو تنها کاری که می کنه اینه که به ولدمورت اطلاع بده که تو قادری به ذهنش نفوذ کنی. بعد از این اون هر قدمی رو که لازم باشه بر می داره که در آینده چنین نفوذ هایی غیر ممکن بشن، و در این صورت تو هم یه ضربه روانی ماندگار به حرفت نزدی. نه هری، در اینجا ظرافت کلید کاره، حداقل برای الان.
هری که ارتباط ذهنی خود را با دشمن احساس می کرد، لحظه ای تامل کرد و به سنگینی نفسی کشید. آن طور که معلوم بود، ولدمورت هنوز حضور او را احساس نکرده بود و هری برق هایی از نور را می دید. تصمیم گرفت که در داخل ذهن بیگانه بی حرکت باقی بماند. به تریج می توانست افکاری را که از مقابلش می گذشتند ببیند و بشنود؛ صحنه ها و صداهایی که برای هری معنایی نداشتند. نقاب یک مرگ خوار، یک در، گروهی از مرگ خوارها که از ترس خمیده شده بودند و مقابلش نشسته بودند، یک مار مرده. نجینی! هرچند که وسوسه شده بود که در همان لحظه به ذهن بیگانه حمله ور شود، ساکن باقی ماند.
حالا احتیاج داشت که تکنیک هایی را که پروفسور به او آموخته بود به بوته آزمایش بگذارد. به حدی که می توانست با نرمی دو کلمه را در ذهن ولدمورت جا داد : حمله بعدی. دامبلدور تاکید کرده بود که بیش از یک یا دو کلمه نباید استفاده شود؛ وگرنه ذهن مورد تهاجم قطعا از وجود متجاوز با خبر می شد و گام های لازم را برای سد کردن راه او بر می داشت. هری نفس هایی عمیق و یکنواخت را برای آرام کردن اعصابش فرو داد – یکی دیگر از نکاتی که پروفسور دامبلدور به او آموخته بود.
در مقابلش تصویری از تاور بریج لندن که برج لندن در پس زمینه اش قرار داشت ظاهر شد. مرگ خوارها که چوب دستی هایشان را آماده نگه داشته بودن در زیر پل مخفی شده بودند. هری که فهمیده بود هدف بعدی ولدمورت، یکی از بزرگترین نشانه های انگلستان، چیست، مجبور بود که جلوی حبس کردن ناگهانی نفس خود را بگیرد. هری یک کلمه دیگر را نیز به ذهن او وارد کرد: کی؟
فردا صبح. هری که نمی دانست این پاسخ را شنیده یا احساسش کرده، کاملا آن را درک کرد. تاور بریج به همراه چیزهایی دیگر که فقط مرلین از آن ها خبر داشت فردا صبح قرار بود نابود شوند.
ناگهان هری احساس کرد که ذهن ولدمورت از کار ایستاده است. دشمن وجود اشکالی را حس کرده بود، و همان طور که دامبلدور توصیه کرده بود، هری فورا ارتباط را قطع کرد. با این کار، ولدمورت نمی توانست مطمئن شود که ذهنش مورد تهاجم واقع شده است یا نه؟
صدای دامبلدور در ذهن هری زنگ می زد که می گفت: شک یه اسلحه قدرتمنده هری.
هری از تختش بیرون جهید و چپ و راست از میان راهرو ها دوید تا به اتاق آقای ویزلی برسد. او که وقتی برای آداب معاشرت نداشت سه بار در حالی که فریاد می زد آقای ویزلی! بر در کوبید. سپس در را باز کرد تا با آقای ویزلی غافلگیر شده که ناشیانه از لبه تخت بیرون می سرید مواجه شود.
- چی ... هری چی شده؟
- همین الان با من بیاین! مساله حیاتیه.
لازم نبود که آرتور چیز دیگری بشنود. حال که کاملا هوشیار شده بود به ردایی چنگ انداخت و چوب دستش را برداشت و در حالی که مالی با حالتی عصبی ماجرا را دنبال می کرد به دنبال هری به بیرون از اتاق شتافت. دو جادوگر با سرعت پله ها را طی کردند تا به اتاق نشمین برسند.
هری یک نفس توضیح داد : آقای ویزلی، نمی تونم بهتون بگم چه جوری، اما از هدف بعدی ولدمورت با خبر شدم. برج لندن. به همراه تاور بریج. فردا صبح – در واقع همین امروز صبح. شما باید با ریموس تماس بگیرید و بگید که خودشو به اینجا برسونه. ممکنه هنوز هم وقت برای اینکه یه تعدادی از اعضای محفلو زیر پل مخفی کنه و سر و سامونی بده داشته باشیم. ممکنه بتونیم جلوشونو بگیریم.
آرتور دهانش را باز کرد تا بپرسد آیا هری مطمئن است، اما فقط کافی بود تا به چهره او نگاه کند. سرش چرخاند و بعد از این که چند کلمه زمزمه کرد گفت: اکسپکتو پاترونوم و پیغامش را حواله ریموس کرد. موجود کوچک، رنگ پریده و بی رمقی از چوب دستی اش خارج شد که به نظر هری آمد بیش تر شبیه یک شتر یا لاما یا حیوانی از این دست باشد.به رغم اضطرار حاکم، هری نمی توانست جلوی احساس شگفتی اش را از این که سپر مدافع جادوگر آب دیده ای نظیر آرتور ویزلی آن قدر ... معمولی بود بگیرد. اولین سپر مدافعی که هری در سال سوم تحصیلش درست کرده بود،چه در کیفیت و چه در اندازه، به مراتب از سپر آرتور بهتر بود.
از آن جا که چند دقیقه ای باید صبر می کردند، آرتور نیم نگاهی به اطراف انداخت و متوجه چهره حیران مرد جوان شد.
- مطمئنم که سپر من به خوبی مال تو نیست، هری. در مورد گوزن نر تو خیلی چیزا شنیدم.
آرتور حرکتی کرد تا نشان دهد هری می تواند در مدتی که صبر می کند بنشیند، و هر دو مرد برای خود صندلی ای پیدا کردند. هیچ متوجه این هستی که درست کردن سپر مدافعی مثل مال تو چقدر نادره، هری؟
هری پاسخ داد: راستش نه، می دونم که به عنوان جادوی پیشرفته حساب می شه و بعضی جادوگرا نمی تونن یه سپر با تجسم مادی درست کنن، اما فکر می کنم که بیش ترشون با تمرین بتونن.
آرتور در حالی که با نگرانی انتظار رسیدن ریموس را می کشید، خنده عصبی ای کرد.
- اینجارو کاملا اشتباه کردی هری. چند سال پیش یه مطلبی رو راجع به سپرای مدافع می خوندم، یه چیزی راجع به اینکه اگه دیوانه سازا آزکابانو ترک کنن چی می شه. اونا کشف کردن که بیش تر از نصف جامعه جادوگری نمی تونن چیزی فراتر از یه مه خاکستری درست کنن، که هیچ محافظتی از اونا نمی کنه. تقریبا نصف بقیه می تونن یه ابر نقره ای نسبتا به درد بخور درست کنن که می تونه یه دیوانه سازو تضعیف کنه و به اون جادوگر یا ساحر اجازه فرار رو بده. فقط چیزی در حدود یک چهارم جامعه جادوگری می تونن یه سپر مجسم از هر نوعش درست کنن. می دونستی که پنج نوع سپر مدافع وجود دارن؟
- نه، تا حالا همچین چیزی نشنیدم.
- مال من یه درجه سه شه، و فقط چیزی در حدود ده تا پونزده درصد می تونن یه درجه سه یا بهتر رو درست کنن. با توجه به چیزی که شنیدم، مال تو باید یه درجه یک باشه، بالاترین درجه. سپس در حالی که با جدیت به مرگ جوان خیره شده بود ادامه داد: کم تر از یک درصد می تونن یه درجه یک درست کنن، هری.
گاهی اوقات، چنین پاره هایی از اطلاعات می توانند آثاری ژرف داشته باشند. به جز مواقع گذرایی که به او در مورد قدرتش گفته بودند، این اطلاعات آماری به او می گفت که او حقیقتا قدرت مند است. فوق العاده قدرت مند. جزئی از یک درصد بالای جامعه. چیزی برای گفتن به ذهنش نمی رسید.
- می دونم که اینو بارها بهت گفتن هری، ولی تو یه جادوگر خیلی قدرتمندی. اما قدرت همه چیز نیست. قدرت می تونه با تعالی، حماقت، نیکی یا بدی آمیخته بشه. دامبلدور همیشه اینو از همه بهتری بیان می کرد : این ...
هری جمله او را تمام کرد: انتخابای ما هستن که تعیین می کنن ما کی باشیم. 
- اگه تو بخوای، می تونی به بزرگی دامبلدور باشی. تو اون چیزی که لازمه رو داری ... فقط کافیه که انتخابای درستی بکنی.
هری به پایین و پاهای برهنه اش خیره شد. یه دقیقه بعد، شومینه گر گرفت و ریموس از شبکه پرواز بیرون آمد.
خیلی سرسری با آنان احوال پرسی کرد : آرتور، هری. این موقعیت اضطراری چیه؟
هری اطلاعات خود را بازگو کرد.
مرد جوان با شگفتی دو جادوگر با تجربه را نظاره کرد که چه طور عملیاتی را برای حفاظت از تاور بریج و مردم اطراف آن طرح ریزی می کردند. هری متوجه شد که این دو این کار را قبلا و به کرات انجام داده بودند. در چیزی کمتر از پنج دقیقه نقشه بداهه آن ها کامل شده بود و آرتور برای پوشیدن لباسش به طبقه بالا شتافت. ریموس بلند شد که آن جا را ترک کند، اما قبلش فرزند بهترین دوستش را براندازی کرد.
- کاملا مطمئنی دیگه، مگه نه؟
هری مستقیما به چشمان گرگینه زل زد. 
- کاملا.
ریموس که به سمت شبکه پرواز قدم بر می داشت امیدوارانه گفت : شاید این همون وقفه ایه که ما دنبالشیم. 
هری می خواست تقاضا کند که همراهشان برود که جلوی خود را گرفت. او آن چه را که در توانش بود انجام داده بود. حالا دیگر موضوع به محفل ققنوس مربوط می شد. 
در حالی که به آرامی به اتاق خوابش باز می گشت با خود اندیشید: محفل به کارای خودش می رسه و منم به کارای خودم. ما باید اون مدالو پیدا کنیم.
وقتی چند دقیقه بعد در تخت خوابش به خود کش و قوسی می داد، کلمات آرتور در ذهنش طنین انداز شد: تو می تونی به بزرگی دامبلدور باشی.

دسیسه مرگ خواران ناکام ماند
منابع پیام امروز فاش کردند که امروز دسیسه پی روان کسی که نباید نامش را برد توسط نیروهای مقاومت ناکام گذاشته شده. نیروهای روشنایی امروز مرگ خواران را در تاور بریج و برج لندن ناکام گذاشتند و از نابودی حتمی این دو نماد بارز بریتانیا جلو گیری نمودند. در درگیری های نیروهای مقاومت، که ترجیح می دهند ناشناس باقی بمانند، دو مرگ خوار کشته شدند و حد اقل پنج نفر دیگر دست گیر شده اند. امتنان تمام بریتانیا باید متوجه این مبارزان شجاع آزادی طلب باشد.
هری به خود زحمت مطالعه بقیه مطلب را نداد، چرا که بسیاری از جزئیات را از زبان ریموس شنیده بود. آرتور و ریموس که تقریبا از سرخوشی منگ بودند، با خبر پیروزی عملیاتشان، که بی تامل برنامه ریزی شده بود و بیش تر مدیون عنصر غافلگیری بود، بازگشته بودند. در حقیقت پیام امروز موفقیت را کوچک تر از آن چه بود جلوه داده بود: محفل موفق به دستگیری هشت مرگ خوار و کشتن پنج تن دیگر شده بود. استنطاق زندانیان مدتی قبل در پایگاه محفل آغاز شده بود.
آرتور برای بار چندم، در حالی که جرعه ای از نوشیدنی آتشین آگدن که برای جشن گرفتن پیروزیشان تهیه شده بود می نوشید، با لحنی سریع خطاب به هری گفت :ما نمی تونیم به اندازه کافی از تو تشکر کنیم، هری. خوشبختانه این موضوع یه کم به مردم امید می ده، هر چند که زیاد نیست.
هر چند که هری هم از ناموفق بودن توطئه دشمن خوشحال بود، اما به هیچ وجه احساس پیروزی نمی کرد. در بهترین حالت، این یک پیروزی موقتی بود که مسلما ولدمورت آن را با انتقام جویی پاسخ می داد. در حقیقت، بعد از ماه ها هری برای اولین بار خشم ولدمورت را از طریق زخمش احساس کرد. اما همه این ها از نظرش چیزی جز یک نمایش فرعی نبودند. یک روز بعد از آن حمله، هری به ملاقات دامبلدور رفت.
- تو اون کاری رو کردی که باید می کردی و من مطمئنا تو رو سرزنش نمی کنم هری. ویران شدن برج لندن و پلش هم برای جامعه جادوگری و هم برای جامعه مشنگی بحران زا بود. به هر حال این واقعا بد شانسی ماست که ولدمورت از این به بعد می دونه که تو به ذهنش تجاوز کردی.
جادوگر پیرتر مطمئنا امروز در بهترین حال و اوضاع خود قرار نداشت و پشتش حتی از دیدار قبلی هری به این طرف هم خمیده تر شده بود.
هری پاسخ داد: ولی ما چطور می تونیم مطمئن باشیم؟ اون ممکنه فکر کنه که یه خیانتکار لوش داده یا یه زندونی.
اما در ژرفای وجودش می دانست که حق با مدیر است.
- فکر نمی کنم که غیر ممکن باشه، اما خودت به این حرفت باور داری؟
هری سرش را به نشانه نفی تکان داد.
هری پرسید: فکر می کنید که باید به این کار ادامه بدم؟ منظورم نفوذ کردن به ذهنشه. آخه از اون دفعه به بعد دیگه این کارو نکردم.
پیرمرد، هنوز لباس خوابش را به تن داشت و هری فکر می کرد که او پیرتر و ضعیف تر از مدتی قبل به نظر می رسد. فاوکس روی یکی از صندلی های آپارتمان نشسته بود و وینکی کارهای گوناگونی را انجام می داد. با این که پروفسور حال خوشی نداشت، اما توجه ش را کاملا معطوف سوال هری کرد.
- به عقیده من باید این کارو بکنی. نبرد شروع شده و حالا دیگه تو نمی تونی راه رفته رو برگردی. بله، تو باید ادامه بدی. حتی با این که ولدمورت حالا از ورود تو به ذهنش مطلعه، این حقیقت تن اونو می لرزونه. تو باید به ضعیف کردن اعتماد به نفسش ادامه بدی، ولی می تونی مطمئن باشی که اونم کارتو بی جواب نمی ذاره. اما تا الان که این کارو نکرده، که باعث می شه باور کنم که از خودش مطمئن نیست. تو ممکنه تو این نبرد یه برتری جزئی داشته باشی، هری، و باید با کله اونو آزمایش کنی.
مرد جوان تر لبخندی تحویل او داد. این دقیقا همون چیزیه که می خواستم بشنوم، چون تصمیم داشتم یه بار دیگه امشب شانسمو باهاش امتحان کنم.
**************************************************
مک ناتون.
هری یکی دو ساعت بعد از خروج از آپارتمان پروفسور دامبلدور یک کلمه را در ذهن لرد ولدمورت وارد کرد. بعد از سپری کردن بیش از یک ساعت برای تفکر بر روی کلمه ای که باید به کار می برد، هری نهایتا تصمیم گرفته بود که ببیند آیا می تواند چیز جدیدی در مورد قلعه ای که مکان فعلی اقامت نارسیسا مالفوی و حداقل یک صد مرگ خوار دیگر بود بفهمد یا نه؟ او لغات دیگری را نیز مد نظر قرار داده بود، اما چیزی به او می گفت که باید به غریزه اش اعتماد کند.
فورا تصویر یک سازه عظیم مربوط به قرون وسطی مقابل هری ظاهر شد، یک نسخه کهنه تر هاگوارتز که مشخصا کم تر هم به آن رسیدگی شده بود، و در میان یک دره تنگ بین تپه های ناهموار اسکاتلندی قرار داشت. همین که می خواست بر روی تصویر متمرکز شود، تصویر ناپدید شد.
لحن پرتمسخر سرد و گزنده ای گفت: منتظرت بودم هری. آن طور که از لحنش پیدا بود لرد ولدمورت حوصله بازی کردن نداشت. دوباره باید بهت تبریک بگم. دفاع من خیلی سست بود و بهت اجازه دادم که بدون اون که متوجهت بشم بیای تو ذهنم. سعی کن برای اشتباهات بعدیت برنامه ریزی نکنی، هری.
هری به حدی که می توانست با نرمی پاسخ داد: دیگه وقتش شده بود که یه گپی برنیم، تام. جدیدنا خیلی این دور و اطراف ندیدمت.
دشمنش با هیس هیسی جواب داد: کارای من به تو هیچ ربطی نداره. اما تجاوز تو بدون تنبیه نمی مونه هری پاتر. فکر می کنم توی برنامه شلوغم بتونم یه وقتی برای کشتن تو پیدا کنم. دیگه داری حالمو بهم می زنی.
هری احساس کرد که زخمش با درد قلقلک داده می شود، و متوجه شد که ولدمورت قصد دارد تا همزمان هم او را از ذهن خود بیرون براند و هم به ذهن جادوگر جوان نفوذ کند. می توانست خشم لرد سیاه را حس کند.
ذهن هری فریاد کشید: همون جایی که هستی بمون! و به این نتیجه رسید که دیگر زمان ظرافت گذشته. با تمام توانش به ذهن ولدمورت هجوم برد و از مقابلش صفی از تصاویر همانند تبلیغات نصب شده در بزرگراه ها می گذشتند و صداهای غیرقابل درکی را می شنید. مقصود او حالا دیگر دست یابی به اطلاعات نبود، بلکه قصد داشت که حمله کند – که صدمه بزند. در حالی که تمام سال های نفرت و عصبانیتش را یک جا تخلیه می کرد فکر کرد : چه احساسی داره، تام؟ به همان میزان که هنگام مثله کردن نجینی در وزارت خانه هیجان زده بود، حس هیجان در رگ هایش می تپید.
ولدمورت فریاد نمی زد، اما هری می دانست که حمله اش دردی عذاب آور را تحمیل می کند. اما بعد از چند لحظه لرد سیاه کنترل را دوباره به دست ذهنش سپرد. ناگهان، بدون آن که کوچکترین تصوری از نحوه اتفاق افتادنش داشته باشد، هری حس کرد که محاصره شده، اما توسط چه چیزی نمی توانست تشخیص دهد. 
صدای ولدمورت که درد و عصبانیت از آن می بارید با خشم گفت: تاوانشو پس می دی، پاتر.
ذهن هری، که هنوز جایی در داخل ذهن ولدمورت اسیر بود، فشرده شد. چیزی از همه جوانب آن را فشار می داد، و آن گاه بود که شروع شد. ابتدا یک بی حسی کوتاه، سپس ضربانی گنگ و سپس دردی واقعی. هری واقعا ترسیده بود؛ او باید همان آن از این دام رهایی می یافت، اما نمی توانست درست فکر کند. در اوج نا امیدی، با خودش فکر کرد : فشار بده، فشار بده، فشار بده! و با تمام توانش دیواره ها را فشار داد و نبرد حقیقی آغاز شد.
ذهن دو جادوگر به نحوی که هیچ یک درکش نمی کرد با هم درگیر شدند، هرچند که آن ها یک جنبه آن درگیری را به خوبی می فهمیدند: درد. ولدمورت حالا جیغ می کشید، و هری صدایش را می شنید، اما نمی توانست از آن لذت ببرد، چرا که زخمش از درد می سوخت، دردی که سال ها بود نمونه اش را نچشیده بود. دو ذهن به نوبت هل می دادند، فشار می آوردند، چنگ می انداختند، ضربه می زدند، و یکدیگر را زخمی می کردند، و هیچ یک نمی توانست بر دیگری برتری بیابد. دقایق زیادی سپری شدند، و درد برای هر دو نفر فزونی می یافت، تا آن که هر دو ضعیف تر شدند.
بی آن که دانسته باشد، هری با تمام وجود فریاد می کشید و بر روی تختش دست و پا می زد. هرمیون و جینی که هر دو لباس های خوابشان را پوشیده بودند، اول از همه رسیدند و رون از پی شان رسید. حتی خانم و آقای ویزلی هم که اتاقشان با اتاق هری چندین هال فاصله داشت می توانستند صدای او را بشنوند و چند دقیقه بعد در حالی که ردا هایشان را دور شکم هایشان گره زده بودند رسیدند. پنج تماشاچی با چشمانی باز مرد جوان را می دیدند که چگونه زجر می کشد، اما در چهره اش قاطعیت بی حدی به چشم می خورد.
هرمیون جلوی جینی را گرفته بود تا پیش هری نرود. او هنوز خاطره خود را از وقتی که در حین نبرد فنجان هافلپاف هری را لمس کرده بود، به خاطر می آورد.
وقتی که خانم ویزلی سر رسید فریاد زد : چه اتفاقی داره برای هری میفته؟ یکی کمکش کنه! و سپس به سوی هری به راه افتاد تا توسط رون نگه داشته شود.
رون، در حالی که برای این که صدایش از ورای صدای هری شنیده شود فریاد می زد، توضیح داد : بهش دست نزن مامان. ما نمی تونیم کمکی بهش بکنیم. اون باید خودش این کارو بکنه.
آرتور با صدای بلندی پرسید: اما اون چی کار داره می کنه؟
هرمیون چرخید و با فریادی توضیح داد: اون تو ذهن ولدمورته. یا شایدم ولدمورت تو ذهن اونه. یه اتفاقی داره میفته. اونا دارن می جنگن.
مالی با جیغی گفت: تو ذهن اسمشونبر؟ نه! و در حالی که نگاهی دیگر به پسری که بیش از آن چه خود او بداند دوستش می داشت می انداخت در بازوهای رون از حال رفت.
آرتور هراسان فریاد زد: اونو به یه تخت برسون. و او و رون زن بی هوش را در تالار ها به پایین منتقل کردند تا به اولین اتاق دارای تخت برسانندش.
جینی که می لرزید به آرامی پرسید: میمیره؟
اما هرمیون نمی توانست صدایش را بشنود. با صدای بلندی گفت: چی گفتی؟
جینی که تقریبا فریاد می کشید تکرار کرد :میمیره؟ بازوهایش می لرزیدند. تا به حال چیزی مثل این را ندیده بود.
هرمیون با قاطعیت فریاد زد: نه! ما بهش این اجازه رو نمی دیم.
در حالی که مبارزه هری با قاب آویز اسلیترین را به خاطر می آورد، جینی را کشان کشان به کنار تخت هری برد و در گوش او فریاد زد: ما اینجاییم هری. تو می تونی این کارو انجام بدی! اون پدر و مادرت رو کشته. اون سیریوسو کشته. تو می تونی!
جینی خشکش زده بود، و از شنیدن صدای سرپرست دختران هاگوارتز که همانند یک هوادار کوئیدیچ در بازی نهایی فریاد می کشید شکه شده بود. اما به این امید که هرمیون می داند چه می کند به او ملحق شد. تو از پسش بر میای هری. او در حقیقت چیزی از آن چه که هری باید انجام می داد درک نمی کرد.
در حالی که آن ها فریاد های تشویق آمیز خود را ادامه می دادند، هری احساس خستگی مفرط می کرد. می خواست که از ذهن ولدمورت بیرون برود، اما نمی توانست بهفمند که کجا باید برود یا چه کار باید بکند. در حالی که هم بر روی تختش و هم در ذهن دشمنش دست و پا می زد، اقداماتش به نتیجه ای نمی رسیدند. اما او می دانست که ولدمورت هم عذاب می کشد و همین تشویقش می کرد که ادامه دهد.
ناگهان درد متوقف شد و هری خود را در بیرون یک دیوار آجری یافت. او دست از تقلا و فریاد زدن برداشت، و جینی و هرمیون شعارهایشان را متوقف کردند و در حالی که دوستشان را نظاره می کردند نفس هایشان را نگه داشتند. در یک لحظه، هری فهمید که چه اتفاقی افتاده است. ولدمورت کنار کشیده بود. او هری را بیرون رانده بود و دیوار دفاعی اش را با چفت شدگی ابقاء کرده بود.
او با صدایی که به سختی به یک زمزمه می رسید گفت: انجامش دادم! اما جینی و هرمیون صدایش را شنیدند. هری حضورش را از سر ولدمورت بیرون کشید و در حالی که خستگی بر او غالب شده بود، سر خودش را بر روی بالش گذاشت.
صدای جینی را شنید که هراسان پرسید: حالش خوبه؟
صدای هرمیون جواب داد: فکر می کنم، تنفسش که درسته اما بذار چک کنم.
اما قبل از آن که هرمیون بتواند با چوب دستی اش علایم حیاتی اش را بررسی کند، بی آن که چشمانش را باز کند لبخند بی رمقی بر صورتش شکل داد و زمزمه کرد: حالم خوبه، هر چند که چندان جالب نبود.
جینی به لرزیدن ادامه داد، اما هرمیون که با عادت اعصاب خورد کن هری به انجام کارهای دردناک خو کرده بود، پرسید: حالت خوبه؟ کاری هست که ما برات بکنیم؟
- سرم درد می کنه. معجون.
هرمیون دستور داد: معجون ضد درد رو بیار جینی. توی آشپزخونه اس. اما پاهای جینی بی حرکت باقی مانده بودند. الان! صدای بلند شده دختر دیگر پاهای او را از زمین کند دختر سرخ مو برای پیدا کردن معجون از درد بیرون جهید و به سمت آشپزخانه به پایین حرکت کرد.
هرمیون صندلی پشت میز را جلو کشید و کنار تخت هری بر رویش نشست و دست او را در دست گرفت. هری دستش را به آرامی به نشانه تشکر تکان داد.
بعد از چند لحظه پرسید: اینجا هیچی آب پیدا نمی شه؟ سرپرست دختران که چوب دستی خودش را در اتاقش جا گذاشته بود، با دیدن چوب هری آن را برداشت و یک لیوان شیشه ای ظاهر کرد درونش را با آبی سرد و گوارا پر کرد.
- بگیرش هری.
پسر بالاخره چشمانش را گشود، اما نور چراغ، با این که بسیار رنگ پریده بود، او را کور می کرد. هرمیون فورا چوب دستی را به سمت سه چراغ گرفت و سه بار گفت ناکس و اتاق را بیش از پیش کم نور کرد. بهتر شد؟ هری دوباره چشمانش را گشود و دریافت که نور اتاق بیش تر به حد دلخواه او نزدیک شده است.
زیر لب گفت: ممنون. و یک جرعه طولانی از لیوانش سر کشید. با جرعه بعدی آب ناپدید شد ولی هرمیون لیوان را گرفت و دوباره پرش کرد. در همان لحظه جینی با معجونش بازگشت.
نفس نفس زنان پرسید: حالت خوبه هری؟ هیچ یک از چهار دوست اخیرا وقتی برای ورزش کردن در نظر نگرفته بود. به میزان مناسب از معجون سرمه ای رنگ را در لیوانی ریخت و به دستش داد.
هری که کم کم حیات به تنش بازمی گشت برای اطمینان گفت: خوبم. فقط یه سر درد وحشتناک داشتم. جرعه ای از معجون را فرو داد و در مقابل طعم گزنده اش چهره در هم کشید. حتی دلم نمی خواد بدونم که این تو چی ریختن. می شه بهم یه ذره دیگه آب بدین؟
به همین ترتیب دو دختر دقایق آتی را به مراقبت از جادوگر جوان پرداختند، تا این که بالاخره رون و آقای ویزلی برگشتند. معجون کمک شایانی کرده بود و هری جز خستگی و دردی گنگ در زخمش، جراحت جدی دیگری نداشت.
بقیه می خواستند بدانند که چه اتفاقی رخ داده است، اما به علت حضور آقای ویزلی در اتاق چیزی نپرسیدند. در عوض، آرتور به آن ها خبر داد که مالی حال بهتری دارد و در تخت خوابش مشغول استراحت است. بعد از این که از سلامت هری اطمینان پیدا کرد، خود او نیز رفت تا پیش همسرش باشد.
رون، همین که پدرش از در بیرون رفت، چوب دستی اش را بیرون آورد و گفت: سایلنسیو. چه شد هری؟
هری پاسخ داد: یه گپی با ولدمورت زدم. اصلا حوصله شوخی نداشت، ولی به هر حال منم همین حالو داشتم.
دوستانش منتظر شدند که بیش تر توضیح دهد، اما هری دوباره در بالشش فرو رفت وچشمانش را بر هم گذاشت. دقیقه ای گذشت، هیچ کس نمی خواست برای کسب اطلاعات بیش تر او را تحت فشار بگذارد.
نهایتا هری پاداش صبرشان را داد و گفت: خیلی شبیه جنگیدن با یه جاودانه ساز بود. قدرت جادویی. درد. واقعا نمی تونم توصیفش کنم. باید خودتون اونجا می بودید. اما بالاخره موثر بود. اونم درد می کشید، بیش تر از من. می تونستم حسش کنم. اون بالاخره تسلیم شد. منو با چفت شدگی بیرون انداخت.
رون که سعی می کرد چیزی از بین جملات معماوار هری درک کند پرسید: پس این به این معنیه که تو بردی، درسته؟
- فکر کنم می تونی اسمشو برد بذاری.
جینی که با ناباوری نفسش را حبس کرده بود گفت: تو از اسمشونبر قوی تری؟
هری دوباره چشمانش را گشود و با حالتی عصبانی به دختر مو قرمز نگریست.
- من از اون قوی تر هستم. و اسمشو بگو! این جا اسمشونبر نداریم.
جینی که تحقیر شده بود دیگر چیزی نگفت و هرمیون برای تسکین او دستش را به دورش حلقه کرد. دختر بزرگتر داشت اتفاقات آن شب را بررسی می کرد.
- واقعا فکر می کنی به چیزی هم رسیدی؟ منظورم اینه که تو واقعا اطلاعات جدیدی کسب نکردی، مگه نه؟ تو هم داشتی خیلی درد می کشیدی. ممکنه خیلی عاقلانه نباشه که این کارو تکرار کنی.
هری که کلافه شده بود پاسخ داد: من به خیلی چیزا رسیدم. ولدمورت می دونه که حالا من جدیم. حالا می دونه که من قوی ترم و دیگه کنترل همه چی دست اون نیست. از وقتی دامبلدور رفته بود فکر می کرد که دیگه مانعی سر راهش نیست. حالا عقیده اش عوض می شه.
رون سرش را به نشانه موافقت تکان داد و پرسید: خب، حرکت بعدی ما چیه؟
هری دوباره چشمانش را بسته بود، اما به روشنی گفت: باید بریم یه گشتی بزنیم. وقتشه که یه سری به خانم مالفوی تو قلعه مک ناتون بزنیم.















فصل سی ام:
حالا قسمت دشوار شروع می شود 

هرمیون در حالی که به شدت ناراحت بود سرتاسر طول اتاقش را لگد کوب می کرد . هری پاتر فقط داشت جزئيات نقشه اش را توضيح مي داد که به استانداردهای هرمیون نزدیک نبود . مخصوصا جزئياتي از قبیل :  وقتی اونجا رسیدم ، تصمیم می گیرم که چه کار کنم  یا  خوشبختانه با کسی برخورد نمی کنیم . نقشه در اصل شامل متصرف شدن ايزامير توسط هری ، داخل شدن به قلعه ی مک ناتون از راه غریزه ی مار و بعد از حركت در ان بود . 
دختر ها در اتاق خودشان مشغول صحبت بودند که رون و هری دو ساعت بعد از شام به انجا امدند و تصمیم گرفتند تا همان جا باقی بمانند تا اینکه به اتاق هری ، محل اجتماع معمولشان ، بروند . جینی و هرمیون چند چیز زنانه به اتاق اضافه کرده بودند ، روتختی هاي گلدار، تصاویر روی دیوار و مبلمان و چیز هایی مانند آن. هرچند ،اتاق هری به خاطر رسیدگی هاي دابی از لحاظ پاکیزگی بهتر بود اما از طرف دیگر ، به خاطر وجود دو تخت و صندلي های اضافی تر ، اتاق دخترها برای بحث كردن هاي آنها راحت تر بود. تنش بین آن چهار نفر در زیر چهرشان باقی مانده بود اما به طور کلی تلاش می کردند تا اختلاف های شخصی خود را در طول ملاقات کنار بگذارند . 
- هری این یک نقشه نیست . این حتی شروع یک نقشه هم نیست . اینجا چیزی در حدود ده میلیون چیز هست که ممکنه اشتباه از آب در بیاد . 
موهای ساحره با شدت صدایش عقب و جلو می شدند . 
- هرمیون مبالغه نکن .ممکنه فقط حدود پنج هزار چیز غلط در بیاد . 
دوستان هري نتونستن به جوكي كه او داشت تعريف مي كرد بخندند ان هم نه وقتی که او نقشه می کشید تا به قلعه ای وارد شود که توسط هزاران مرگخوار ، غول هاي غارنشین ، دیوانه ساز ها و کسی چه می داند چه چیزهای دیگر اشغال شده بود. 
رون اکثرا در این مباحث با هری موافق بود ،عمل كردن را به نقشه کشیدن ترجيح ميداد ، با اين وجود او اغلب اظهار نظر های مفيدي ارائه می داد . در این زمینه ، هنوز نقشه ی هری ، اگر بشود این طوری توصیفش کرد ، فاقد نشانه ای یا حسی ناشي از موفقیت بود . رون نمی تونست آنرا تصدیق کند . حتی اگر هنوز از خشم دوست دختر سابقش هم در امان مي بود این مشکل فراتر از آن بود كه كوچك شمرده شود . 
- من مجبورم با هرمیون موافقت کنم هری . چیزهایه خیلی زیادی هست که می تونه مشکل ساز بشه . بزار یکم بیشتر فکر کنیم . 
جینی هم سرش را به نشانه ی تصدیق شدیدا تکان داد . 
وقتی هری در طول اتاق راه ميرفت ، نا امیدی در خطوط پیشانی و چشمان هری مشخص بود . مطمئنا ، نقشه كاستي هايي داشت . اما او چه می توانست بکند ؟ راه دیگری وجود نداشت . او حتی فکر کرده بود تا از فوکس تقاضای کمک کند اما دامبلدور توضیح داده بود که ققنوس نمی تواند کمکی کند ان هم به دلایلی که هری از آنها سر در نیاورده بود . اطلاعات دامبلدور در مورد قلعه ای که برای قرن ها با جادوی سیاه برانگیخته شده بود محدود بود . پروفسور می دانست که یک ققنوس نمی تواند از عهده ی دیوار های دفاعی قلعه بر آید . هنوز هری اعتقاد داشت ايزامير می تواند راه ورود را پیدا کند و مخفیانه واردش شود . و وقتی او خانم مالفوی را پیدا کند نقشه ی جینی را برای بدست آوردن اطلاعات پیاده خواهد کرد و ذهنش را اصلاح کرده و فرار مي كند . این نقشه می تواند عملي شود . او عینکش را در آورد و چشمانش را ماليد ، در حالی که دیگران منتظر جوابش بودند . نهایتا هری دست از پر گويي برداشت با واقعیت روبرو شد. 
- من استدلال های شمارو به ذهن مي سپارم . اما به هرحال من میرم . 
سه نفر از روی تعجب با دهان باز به او خیره شده بودند . 
هرمیون درخواست کرد : 
- هری خواهش مي كنم تجدید نظر کن . تو اینو جدی نمی گی. 
جدی نبودن ؟ این ديگر کاسه ی صبرش را لبریز کرد - که اون فکر می کنه هری جدی نیست . او در مقابل هرمیون ایستاد و چشم تو چشم شدند و دندانهایش را به هم سابید . 
- من تاحالا تو طول عمرم جدی تر از الان نبودم . تو فکرنمی کنی من می دونم اين زندگي منه كه وسطه . ما باید این اطلاعاتو بدست بیاریم . و این تنها راهه . ما از غافلگیری اونا سود می بریم . ولدمورت هنوز نمی دونه که ما درمورد جاودانه سازها چیزی می دونیم. اون هنوز هیچ دلیلی نداره که باور کنه که ما دنبال نارسیسا مالفوی هستیم . نقشه می تونه جواب بده و من می خوام اونو انجام بدم . 
هرمیون به آرامی از خشونت جواب هري لرزید اما جبهه اش را حفظ کرد . 
- فقط زندگی تو در خطر نیست . این زندگی همه ماست . اگر تو بمیری ،‌ فکر می کنی كه ولدمورت بعدش سراغ کی بیاد؟ تو بودی که اینو به من گفتی . اون به دنبال همه ی دوستات می ياد . ما به اندازه ی کافی دلیل داریم که بخوایم این نقشه خوب از آب در بیاد ، اما الان ، هیچ شانسی وجود نداره . ما هیچی درباره ی قلعه ی مک ناتون نمي دونيم، غیر از اینه که اونجا برای قرن ها با جادویه سیاه مأنوس بوده. ما باید صبور باشیم . 
- اما چطوری ما باید درباره ی قلعه اطلاعات بدست بیاریم؟ تو قبلا در مورد اون تحقیق کردی اما به جز چند مطلب کلی چیزی پیدا نکردی . اگر قراره ما به همین اندازه در باره اون جا بدونیم پس بهتره با اینا پیش بریم . 
چهار دوست در سکوت به یکدیگر خیره شدند. اما کسی با هری مخالفت نکرد . نهایتا هری صدایش را پایین آورد و پرسید : 
- به من کمک می کنید ؟ من واقعا ممنون ميشم ازتون . 
رون در حالی که موهای قرمز بلندش زیر گوشهایش در نوسان بود ، جواب داد : 
- البته که ما کمک می کنیم . اما نمی دونم باید چه کاري مي تونيم بکنیم . ما نمی تونیم وارد قلعه بشیم . ما همه فقط می تونیم منتظر تو باشيم و امید وار. 
- ما مطمئنا به کمک هرمیون احتیاج خواهيم داشت . 
هرمیون با حالتي معما گونه ای سوال کرد : 
- تو از من میخوای که چي كار كنم ؟ 
هری شرمگينانه لبخندی زد . 
-از انجا كه ما هیچ وقت در اون قلعه یا جایی نزدیک اونجا نبودیم ،‌پس نمی تونیم آپارات كنيم . ما می تونیم تو هاگزمید ظاهر بشیم اما نمی تونیم ریسک شناخته شدنو قبول کنیم . ما باید از قطار مشنگی استفاده کنیم و ..... خب ، من درست نمی دونم چطوری سوار قطار بشم . من تنها درون قطار هاگوارتز بودم و در مترو . 
دوست مونثش جیغ زنان گفت : 
- اوه ، هری !‌.... من به تو کمک می کنم . می دونی که می کنم . ما کی می ریم ؟ 
- فردا 

هرمیون توانست هری را متقاعد کند که دو روز صبر کند تا فرصتی پیش بیاید تا بتوانند ببینند چه نقشه ای می توانند بکشند . 
- ما به نقشه ی اطراف قلعه ی مک ناتون نیاز داریم . 
هرمیون این تصمیم را وقتی گرفت که در باره ی حاکاکی قلعه مک ناتون روی جلد بزرگ کتابخانه ی خانوادگی بلک تعمق کرده بود . 
- اگر چه مشنگ ها نمی تونن قلعه رو ببینن اما می تونن دره ها و تپه هارو ببینن و مشنگ ها همه چیرو به شکل نقشه در میارن . باید نقشه ی ناهمواری های این ناحیه رو بخریم . 
رون و جینی با هم پرسیدند : 
- چی ؟ 
هری می توانست به طور مبهم به یاد بیاورد که درباره ی همچین چیزی یک بار شنیده اما به طور دقیق نمی توانست به یاد بیاورد . 
گریفیندوری نابغه تکرار کرد : 
- یک نقشه ی ناهمواری ها . نقشه ای است که نوع زمین در یک جایه مشخص رو نشون می ده . اينكه چقدر کوها ارتفاع دارند و چقدر دره ها پستند . من فهمیدم که اون کجاست . اما ما بايد تصمیم بگیریم که چه راهی بهتره تا هری و ايزامير به اونجا نزدیک بشن . 
آنها دوباره تغییر چهره دادند و به فروشگاه وسایل سفر که هرمیون قبلا به همراه والدینش از آنجا دیدن کرده بود به خصوص در مواقعی از روزگار کودکیش كه قصد چادر زدن داشتند ،‌رفتند . خیلی زود محل نقشه هایه ناهمواری های اطراف قلعه را پیدا کردند . برای سه نفر دیگر نقشه تنها تعدادی خطوط نامفهوم بود اما هرمیون در مغازه آن را به طور خلاصه تشریح کرد و قول داد وقتی به خونه ی هری برگشتند توضیح بیشتري دهد . 
آنها دور میزی در کتابخانه ی خانه ی گریموالد جمع شدند . دو کتاب طرفی از نقشه را نگه داشت و نقشه ی تازه خریداری شده جلویه آنها گسترده شد و طرف دیگر نقشه با کتاب بیشتری نگه داشته شد . بعد از کار بسیار بر روی نقشه ، آنها محدوده ای که قلعه باید آنجا باشد را مشخص کردند . آنها آن ناحیه را خط به خط بررسی کردند . عاقبت آنها مصمم شدند كه هری بايد از شمال شرقی به اين ساختمان قرون وسطایی نزدیک شود . دهکده ی کوچکی تنها چند مایل آن طرفتر از تپه ها قرار داشت . و آنها تصمیم گرفتند روز بعد به آن دهکده مسافرت کرده و شخصا آنجا را بررسی کنند . شاید نه خیلی زیاد اما بلاخره آن چهار نفر احساس کردند که هر کاری که از آنها بر می آمد براي امادگي خود انجام داده اند . 
جینی اجازه نداشت که با آنها برود . با وجود اعتراضش ، سه نفر دیگر تعيين كردند که وجود او برای این کار لازم نخواهد بود و تنها باعث مورد سوال قرار گرفتن از طرف خانم ویزلی خواهد شد . از این گذشته به عنوان یک فرد نابالغ نمی شد بدون اجازه ی والدینش او را همراه خود ببرند و آنها هیچ قصدی برای گرفتن چنین اجازه ای نداشتند . جینی بالاخره شکست خورد ، هرچند هری متوجه نگاه هاي خصمانه ای كه وي روانه ی هرمیون مي کرد شد ، او خوشحال نبود که دختر بزرگتر به سفر خواهد رفت در حالی که جینی پیش مادرش در لندن می ماند . 
اعتراض شدید مالی عاقلانه بودن بحث و زیر سوال برد . زمانی که خانم ویزلی با خبر شد که هری و رون وهرمیون می خواهند برای مدتی به جایه ناامنی مسافرت کنند عصبانیتش را به شدت نشان داد . وقتی آنها از پاسخ دادن به سوال های او طفره رفتند او جلوی آنها را گرفت که بروند اما هری به بحث خاتمه داد . 
- ما برای اجازه گرفتن پیش شما نیو مدیم خانم ویزلی . ما فردا حرکت می کنیم . ما راه دیگه ای نداریم . تصمیم گرفته شده است . 
در این زمان هری از جایی که نشسته بود بلند شد و آنجا را ترک کرد ، رون و هرمیون هم پشت سر او از آنجا خارج شدند . 
سفر به سمت شمال تمام طول روز بعد را وقت گرفت چرا که مجبور بودند دو بار قطار عوض کنند و در ایستگاه به مدت یک ساعت یا بيشتر منتظر ماندند تا خط مورده نظر آنها بیاید . آخرین ایستگاهشان مایل ها دورتر از دهکده ی تپه ی کانری ،‌ جایی که آنها قصد داشتند برای دو روز اتاق رزرو کنند بود . یک تاکسی آنها را از آخر خط به جلوی هتل محلی انتقال داد . نظافتچی نگاه مظنونانه ای به آن سه نوجوان انداخت ، دو پسر و یک دختر ، كه فقط یک اتاق گرفته بودند ، اما او حتی اعتراضی هم نکرد . چند دقیقه بعد ، آن سه نفر کیف های سفریشان را در اتاق پهناوری گذاشتند كه در ان دو تخت خواب و یک کاناپه که به تخت خواب هم تبدیل می شد وجود داشت . دو تصویر غیر واضح دیوار ساده ی روبروی تخت ها را آراسته بود . با اینکه تخت ها راحت به نظر نمی رسیدند اما کسی به آن توجه نکرد . 
تپه ی کانری در تنگه ی باريكي واقع شده بود که در اثر نیروهای قدرتمندی ایجاد شده بود والا مخصوصا از کوهستان هایه مرتفع اسکاتلندی ایجاد شده بود . پیدا کردن جایی برای غذا خوردن مشکل تلقی نمی شد چرا که تنها يك غذا خوری در شهر وجود داشت ، میخانه ی شاهان . آنها متوجه نگاهای بی جایی شدند که وقتی می نشستند به آنها خيره شده بودند و تفتیش های زن و مردان مو سفیدی که با وجود سن زیادشان هيچ گاه در شهر هاي بزرگ نبوده اند ، شدند. مشتری های میکده به سه نوجوان دم به دم خیره می شدند . اما هری متوجه اوضاع شد و مشکل را با در آوردن چوب دستیش زیر میز و اجرا کردن طلسم مافلیاتو حل کرد . ناگهان جمعیت به گفت و گوی خودشان برگشتند وصدای گزارش تلوزیونی فوتبال بر روی دیوار اوج گرفت . 
بعد از خوردن شامشان سه دوست به دقايق پایانی مسابقه ی فوتبال نگاه کردند یا بهتر بگیم با کمی تعجب به اهالی که در حال نگاه کردن مسابقه بودند نگاه کردند . به خاطر سرگذشتشان ، هری رون و هرمیون به راستی در سالهایي که در هاگوارتز بودند محافظت شده بودند و درباره زندگی واقعی کمتر چیزی می دانستند . 
هری با شگفتی به دوستان خودش گفت : 
- این چیزیه که دنیا واقعا هست . مردم با همند و با هم لذت می برند و به نظر می رسه مشنگ ها بهتر از جادوگرا و ساحره ها این کارو انجام می دن . 
رون و هرمیون سرشان را به نشانه ی توافق تکان دادند اما چیزی نگفتند . در حقیقت ، هری نمی توانست زمانی را به یاد بیاورد که گفت و گو برای سه نفرشان اینقدر سخت بوده باشد . رون و هرمیون هنوز با همديگر صحبت نكرده بودند ،‌ اگر چه آنها ديگر هیجان خشمشان یا حتی احساس بدشان رابروز نمی دادند اما این تنش بین آنها هری را عصبانی می کرد .او كارهاي زيادي براي انجام دادن داشت ،‌واز اينكه مجبور بود با نوع جديدي از ارتباط بين هرسه شون سر كند ،‌متنفر بود. . رون و هرمیون هم همین را احساس می کردند و سعی کردند تا دوباره دوستی قدیمشان را بین خودشان برگردانند اما بی فایده بود . وقتی هم که با اطلاع کاری که فردا باید انجام دهند ترکیب شد ، سکوتی طولانی با غذا خوردن آنها همراه شد . 
مسابقه تموم شد و وقتی که هری به طرف پیشخوان رفت تا تسویه حساب کند میکده به طور واضحی خالی شده بود. صاحب میکده به سمت پسرک جوانی رفت تا صورت حساب را از او بگیرد و به او خيره شد . 
زن چاق و میان سال گفت : 
- حتی به ندرت هم نوجوانانی مثل شما سه تا این طرفا نمی یان . از اینجا رد می شين یا می خواین کاری رو انجام بدین ؟ 
هری پریشان شد كه چرا تا کنون به عذری فکر نکرده ، چیزی که الان به آن احتیاج داشت . به خصوص وقتي آنها گاو پیشانی سفید در این دهکده بودند . 
به سرعت فکر کرد ،و تصمیم گرفت تا پیشنهاد آخر زن را بپذیرد . 
- درسته ، ما می خواهیم یه نگاهی به این طرفا بندازیم قبل از اینکه به طرف شمال برویم . ما دو روز قبل از برگشتن به آنجا وقت داریم . 
او جواب داد : 
- گردش خوبی این اطراف داشته باشین . اگر چه شاید کمی برای شما سرد باشه . 
هری فکر کرد شاید او بتواند از این مشنگ اطلاعاتی بدست بیاورد . بنابر این به صحبتش ادامه داد . 
- ما نقشه ی منطقه رو داریم . به نظر می رسه راهکی به سمت بالای جاده باشه ؟ چه جور مسيريه؟ 
هری به سمت جاییی که از آنجا آمده بودند اشاره کرد . 
مرد مو سفیدی در کنار پیشخوان مداخله کرد : 
- نمی خوایید که اونجا برید ....اگر رفتید زیاد دور نرید . وقتی که به بالایه تپه رسیدید اتفاق بدی رخ می ده . اینو جن زده ها گفتن . بعضیا می گن . 
صاحب میکده با بد خلقی گفت : 
- اوه نیگل اونارو نترسون . فقط صحبت هایی درباره ی اون دره وجود داره اما من سال قبل اونجا بودم . چیزی که باعث نگرانی باشه وجود نداره . اونجا فقط یکمی غیر عادیه ایینش راسته . شما باید راه دیگه ای رو انتخاب کنید ، مثلا یه مایل یا بيشتر به سمت پایین اون جاده. اگه از من می شنوید پیاده روی آسونتریه. 
هری در حالي كه باقي پولش را ميگرفت جواب داد : 
- خیلی ممنون . اگر وقت داشتیم شايد هر دو راه را امتحان کردیم . و ما مطمئن می شیم که زیاد دور نمی شیم . 
او می دانست که آنها محل صحیح را پیدا کرده اند . 
سه دوست در شهر به مدت چند دقیقه قدم زدند . که همه ی چیزی بود که قبل از بازگشت به اتاقشان دیدند . اگر چه یک روز مسافرت آنها را خسته کرده بود اما هیچ کدامشان نمی خواستند به رخت خواب بروند . فردا روزه مهمی خواهد بود برای بهتر شدن یا بدتر شدن . آنها دوباره نقشه را باز کردند و نقشه کشیدند تا فردا صبح از راه فرعی بالا روند تا کمی شناسایی انجام دهند. نقشه های پایانی بعد از آن کشیده می شد . هری ايزامير را در اتاق گذاشت و هر از گاهی می گذاشت او بفهمد چه نقشه ای کشیده اند . مار بزرگ اعتراضی نداشت . 
سه نوجوان در اغاز زندگي به سختي و نفس زنان از راه كوهستاني بالا مي رفتند. زمان زیادی زندانی بودن در گریموالد تاثیر منفی بر روی مقاومت بدنی آنها گذاشته بود و سه یا چهار مایل بالا و پایین رفتن از سراشیبی تمام آن چیزی بود كه آنها می خواستند. با اين وجود هیچ یک از آنها اعتراضی نمی کرد و تنها كاري كه گاهي انجام ميدادند اين بود كه مکث می کردند تا نفسی در ان هوای رقیق تازه کنند. کوهستان بدون هيچ پوشش گياهي یا با پوششي ضعیف از علف ها بود كه گاهگاهی هم در نقاطی پوشش به همراه درخت های گره خورده بود . معلوم نبودن راه باریک سفر را سخت می کرد و در این زمان آنها مجبور بودند تا نقشه ی ناهمواری ها را جستجو کنند تا تعيين كنند که راه باریک باید به کدام سمت برود . 
آنها مرد طبيعت نبودند . هیچ کدام لباس مناسب پیاده روی را نپوشیده بودند و به جای آن شلوار جین و سویشرت قديمي خود را پوشیده بودند . در اوایل صبح رطوبت باعث سرمای آنها شد اما بعد از نیم ساعت تقلا کردن بر روی تپه ها آنها از اين سرماي نیرو بخش استقبال ميكردند . 
تاریکی آنها را در بر گرفت . ابرهاي ماه دسامبر پايين و پايين تر مي امدند ، و با گذشت زمان مه سردی بر روی جاده تشکیل می شد . به خاطر اينكه صبح خیلی زود راه افتاده بودند ، ساعت 9:30‌ صبح به ورودي قلعه مک ناتون رسیدند. آنها دقيقا نميدانستند قلعه در چه عمقی از دره بنا شده اما آنها نمی توانستند آن را از مكان فعليشان ببینند . دره زيگزاگ مانند بود برای همین هم برداشت درستی از دوری نداشتند . براي همين هر سه نفر تصميم گرفتند که بیشتر از این نمي توانند بر روي راه امن باقی بمانند . 
نقشه را بررسی کرده و به مقايسه هر چیزی که با چشم می دیدند با ان پرداختند‌، آنها تصمیم گرفتند راهشان را به سمت چپ تغییر دهند، جایی که بتوانند در حالی که به سمت قله صعود می کنند و‌ جاسوسی قلعه را نيز بکنند . در ابتدا آنها قبل از آنکه به سمت قله ی كوچكي صعود کنند کمی به سمت لبه دره پايين رفتند. از آنجا كه درختی برای پنهان شدن وجود نداشت ، آنها از پشت به آن نزدیک شده و سینه خیز بالا رفتند تا از پايين دیده نشوند. بلاخره آنها توانستند با وجود این اندکی توسط مه محو شده بود و تپه های كوتاهي مقابل آنها قرار داشت ،‌ قلعه مک ناتون را از دور ببینند. از جایی که آنها دراز کشیده بودند ، سه چهارم مایل تا آنجا فاصله داشتند و احساس می کردند که این بار نمی توانند ریسک کنند و جلوتر بروند . کسی چه می داند چه شیاطینی از آنجا محافظت می کنند . 
دوربین هاي خود را از کوله پشتی هایشان در آوردند ، مثل همان هایی که هری در جام جهانی کوییدیچ خریده بود كه گويي به اندازه ی یک عمر از ان  زمان می گذشت، آنها لنزهایشان را متمرکز کردند تا دید نزدیکتری داشته باشند . قلعه غول آسایی بود ، اگر چه بزرگتر از هاگواتز نبود . دیوارهای خاکستری ضخیمش انگار از زمین لم یزرع بیرون آمده بودند به جز بیشه ای که در سمت راست آن قرار داشت . خندقی دور قلعه وجود نداشت که باعث خوشحالی زیاد هری شد که نباید در بدن ايزامير شنا کنان از میان موجوداتی نامعلوم عبور کند . نه ، می توانست از طریق راه زمینی به قلعه دسترسی داشته باشد اما از چه راهی نزدیک شود ؟ آنها نمی توانستند درب اصلی را ببینند ،که به نظر می رسید در طرف دیگر آن قرار دارد . از موقعیت خودشان فقط می توانستند پشت و طرفین قلعه را ببینند . يكي از چیزهایی که می توانستند تعیین کنند این بود که قلعه بر روی شیب سختی بنا شده بود و دسترسی به آنجا از پایین به طناب و وسایل کوهنوردی احتیاج داشت . بعد از نیم ساعت بررسی و کمی بحث آنها تصمیم گرفتند. هری و ايزامير باید از میان درختان بیشه به آنجا نزدیک شوند . کسی از آنها جرات نمی کرد فرضیه را با موجودات ساکن آن درختها به مخاطره بندازد. 
هيچ گاه به اندازه برگشتشان از اينكه جادوگر و ساحره بودند خوشحال نبودند. آنها گودال کوچکی در داخل كوه درست پشت قله را به عنوان مرکز آپارات خود انتخاب کردند و سعي كردند ان را به ذهن بسپارند. بعد آنها از این که در نقاط جداگانه اي كه بر روی بالاي راه ظاهر بشوند پرهیز کردند. از آنجا آنها به طرف تپه ی کانری ها از طریق یک شاهراه باریک برگشتند . به نظر میرسید که آنها تمام طول روز را بيرون بودند اما وقتی هری نگاهی گذرا به ساعت کوچک دیجیتیالی درون اتاق خودشان انداخت ، فقط 1:30 عصر را نشان می داد . 
بعد از خوردن ناهاري دلچسب اما عصبی در میکده ، آنها دور هم نشستند تا برای آخرین بار نقشه ی پایانی را بکشند . همه ی آنها حالتي عصبی داشتند ،‌ تسلیم به نظر می رسید و به آرامی حرف می زدند . سرانجام همه ی آنها موافق بودند که هر كاري که از دستشان بر می آمده انجام داده اند. آنها دم غروب در عرض دو ساعت آنجا را ترک می کردند . 
رون در حالی که چشمانش را با دست هایش می ماليد ، پرسید : 
- فکرمی کنی کار کنه ؟ 
به خاطر مسائل ناشناخته ی بسیاری ، او و هرمیون احساس می کردند که تقریبا بي فايده اند . 
هری با تمام اعتماد به نفسی که یک رئیس باید داشته باشد جواب داد : 
کار می کنه . اما فکر نمی کنم روی کاغذ شانس زیادی داشته باشیم . 
هرمیون که فهميده بود ديگر زمان بحث درباره ی احتمال دومی گذشته است و تصميم گرفت مثل مربی تیمی که با مربی تیم مقابل روبرو می شود احساس خوبی را نشان داد . 
- من می دونم که می تونه کار کنه . همونطوري كه هری گفت ، ما از عنصر غافلگیری بهره مندیم و اينكه آنها از هری انتظار ندارند که در هیبت یک مار بره اونجا . تو فقط باید صبور باشی هری . اگر مجبور شدی کل شب را وقت صرف کن . ما به خوبی خودمونو قایم می کنیم و اگر سردمون شد رو خودمون طلسم های گرمازا را اجرا می کنیم پس نگران ما نباش . اطلاعاتی رو که می خوای بدست بیار بعد بیا بیرون . 
هری سرش را به نشانه ی فهمیدن تکان داد سپس ایستاد و ماهیچه های دردناک پشتتش را کش و قوس داد . 
- خب ، من باید یه دوش بگیرم . نمی خوام وقتی خانم مالفوی رو ملاقات می کنم بوی گند بدم . رفتار خوبي نيست . 
رون و هرمیون آشفتگی هری را با خنده پاسخ دادند ، رون اشاره كرد که او مقداری ساندویچ و نوشیدنی خواهد گرفت تا با خودشان ببرند . شب طولانی در پیش داشتند . 
او انتظار حمام داغی را داشت ، شاید آخرین درخواستش ، اما حمام اتاق بسيار ساده شان یا خیلی سرد بود یا خیلی داغ ، و با تمام سعی و كوششي كه او می کرد تا شیر ها را تنظیم کند ، او نمی توانست آن را تنظیم کند . اگر چوبش را داشت می توانست کاری با آن بکند اما او آنرا بیرون در اتاق جا گذاشته بود . عاقبت تسلیم شد و شیر آب را بست و حوله ای دور كمرش بست بنابراین ديگ رمی توانست برود و دنبال چوب دستیش بگردد . 
او در حالی که قطرات آب از او چکه می کردند به اتاقی که هرمیون بر روی یکی از تخت هایش دراز کشیده بود وارد شد و او را در حالی دید که داشت با کوله پشتیش ور مي رفت . او سرش را بالا آورد و به دوست نسبتا لختش نگاه کرد و نتوانست چشم از او بردارد . 
ناگهان احساس ناخوشایندی به هری دست داد و زمزمه کرد : 
- به چوب دستیم نیاز دارم . نمی تونم آبو به درجه ی مطلوب برسونم . 
هرمیون فقط سرش را تکان داد ولي نمی توانست حرفی بزند . دوست قدیمیش ابدا به یک فرد بدنساز شباهت نداشت . با این وجود ، با رسیدن به بلوغ کمی عضله پیدا کرده بود و به او باریکی طبیعی داده بود ، وقتی او حوله را به خود بیشتر فشرد او هری را جذاب تر دید . اما بدن او فرسودگی ناشی از زندگی پرمخاطره اش را نشان می داد . هرمیون بندرت هری را بدون پیراهن دیده بود و مطمئنا هرگز در حالي که قطرات آب از او چکه می کردن از حمام بیرون نیامده بود. اما وقتی که شک ناشی از آن برطرف شد او نتوانست به زخم های روی بدن هری توجه نکند . 
هری حالت مبهوت او را دید و پرسید : 
- چیه ؟ 
او با حالتی خجالت زده گفت : 
- اوه ، خب ، فقط من تا حالا تمام زخمای تو رو ندیده بودم . منظورم اینه ، من هرگز نمی دونستم اینقدر زخم داری . 
او سعی کرد نگاهش را از او برگرداند اما نتوانست . 
هری به سمت میزی که تلویزیوني باستانی آنجا بود رفت زیرا فکر می کرد که چوب دستیش را آنجا گذاشته ، اما این کار را نکرده بود . 
وقتی به پهلویش چرخید هرمیون زخم خاص عمیقی را دید وبر خلاف ميلش پرسید : 
- این یکی چیه ؟ 
هری به جایی که او اشاره کرده بود نگاه کرد . 
- اژدها . مسابقات سه جادوگر . و این یکی هم ماله باسیلیسکه . 
هرمیون احساس کرد دمای بدنش بالا می رود و فقط توانست بگوید : 
- اوه .... 
بالاخره هری چوب دستیش را درون تاریکیه بین دو تخت دوقلو پیدا کرد و از کنار هرمیون گذشت تا آن را بر دارد . او همچنان به نشان هاي جنگ هاي هری خیره شده بود مثل اینکه لونا لاوگود باشد اما چیز دیگری نگفت . هری با تمام سرعتش دوباره به حمام برگشت و متعجب بود که چرا حس عجیبی دارد . به زودی آب گرم آرامش بخش به ماهیچه های او آرامش بخشید و ذهنش به وظیفه اش برگشت : قلعه مک ناتون . 


- چوب دستی ، ايزامير ، معجون حقيقت ... 
هری داشت مطمئن می شد که تمام چیز های مورد نیازش را برداشته است . و بعد با مار صحبت کرد . و به او اجازه داد بداند که آنها مي خواهند به محوطه خلوتي بروند و از انجا به پايين نهر در انتهاي دره آپارات كنند . 
رون و هرمیون به خاطر سرما خود را با ژاکت ها و شال های ضخیم پوشانده بودند و هر سه ی آنها طلسم های گرما زا روی بقیه اجرا می کردند که به انها برای گریز از سرما کمک می کرد . چند ستاره از میان تکه های ابر خاکستری نمایان شدند ولی با این وجود هوای شب بسیار سیاه بود . بدون ماه . هری زیاد لباس نپوشیده بود چون نمی خواست وقتی در درون قلعه از درون بدن مار بزرگ بیرون می آمد با حجم عظیمی از لباس ها باشد . او با وجود طلسم های گرما زا می لرزید مخصوصا وقتی که باد شمالی ضعیفی ناگهانی می وزید . 
- آروم باشید . و هیچ نوری درست نکنید . هر جور هست همینجا بمونید . من بر می گردم . 
هری به نظر می رسید که نمی تواند جملاتي بیشتر از چند کلمه را بگوید و آشفتگیش فقط به لرزش شدیدترش کمک می کرد . 
هرمیون نزدیک آمد و به بهترین وجهی که می توانست از میان آن ژاکت های ضخیم هری را در آغوش گرفت و گونه اش را بوسید . 
- ما همینجا هستیم . يادت باش از وقتت استفاده كن و صبور باش . اگر لازم شد تمام شب را صرف کن . 
کلمات ساده ای بودند اما این همه ی تلاشش برای صحبت کردن بود . متعجب بود كه ايا دوباره هری را می دید يا نه . خیلی چیز ها ممکن بود غلط از آب در بیایند . 
رون به پشت هری ضربه زد و توانست فقط جمله ی  موفق باشی  را ادا کند . هری برگشت و فقط چند قدمی برداشت و متوقف شد . 
بدون نگاه کردن به عقب گفت : 
- اگر من...... می خوام بدونید ممنونم به خاطر اینکه همه چیز من بودین . اینو به جینی هم بگین . 
او می خواست بیشتر بگوید اما کلمات از مغزش بیرون نمی آمدند فورا به جلو قدم برداشت و مصمم بود . او اشک های روی صورت هرمیون را ندید . 
بعد از دو دقیقه ، هری ، با ايزامير که درون جیبش بود اما سرش را بیرون آورده بود و هوا را امتحان می کرد ، به رودخانه رسیدند ، شاید نیم مایل بالای قلعه . او دوست داشت بیشتر به قلعه نزدیک شود و بعد به داخل بدن مار بزرگ برود اما ممکن بود خطر ناک باشد . يكي انكه ، او نمی توانست در این سیاهی قیر مانند چیزی ببیند و او می دانست چشمان ايزامير در تاریکی می توانست بهتر کار کند . بهر حال از آن مهمتر ، حقیقت این بود که صدای خش خشی درون بوته ها شنیده بود . هر دو موافق بودند و هری ايزامير را بر روی زمین کنار تخت سنگ کوچکی گذاشت . در یک لحظه او ناپدید شد . 
- هر چقدر می تونی آرام باش هری پاتر ، در اين صورت تو می تونی هر چقدر که ممکنه در بدن من باقی بمونی . من تعیین می کنم که چطوری وارد قلعه شیم . نباید سخت باشه . 
آن مار بزرگ قهوه ای و باریک مثل نیزه ای از پشت صخره رها شد و چند یارد مانده به رودخانه را طی کرد ،و با دقت به درون آب سرد وارد شد . هری می دانست که آب باید سرد باشد اما او خود احساس سرما نمی کرد و او تعجب کرد که چطور چنین چيزي ممکن است . رودخانه به هیچ وجه جریان شدیدی تولید نمی کرد . در عوض صدای نامفهومی از روی صخره های نرم و کنار صخره هایه بزرگتر ایجاد می کرد . ايزامير ماهرانه مانع هارا رد می کرد و گاه گاهی می ایستاد و سرش را بالا می آورد و هوا را امتحان می کرد . طی دقایقی ، قلعه مک ناتون جلوی آنها خیلی بزرگ جلوه می کرد . 
ايزامير از رودخانه ی آرام جایی که خم می شد و به طرف بیشه ی درختان کنار قلعه می رفت بیرون آمد. هری می توانست تنش درون مار را حس کند ،کاملا نگران چیز های پیش بینی نشده بود . او بی سرو صدا از سنگی به سنگ دیگر ، بوته به بوته ، و درخت به درخت می خزید . هری صداهایی می شنید و می دانست حیوانات در کمینند . او باید تمرکز می کرد تا تسخیر میزبانش را از دست ندهد اما بیشتر از یک بار او تمرکزش را از دست داد . حداقل او می دانست گرگینه ای در این شب بی ماه بیرون نیست . 
با نزدیک شدن آنها به دیوار قلعه به آرامی ، احساس آشفتی و سرمايي غير معمول به هری دست داد . مغزش شروع به متزلزل شدن کرد و او به موقع وجود دیوانه ساز را احساس کرد . 
- ايزامير ! دیوانه ساز ! لطفا پنهان شو تا رد شه . 
مار به سمت راست و میان سه تخته سنگ به هم نزدیک شده خزید . آنها منتظر شدند . 
به نظر می رسید دیوانه ساز حضور چیزی انسانی حس کرده و در این ناحیه گشت . هری شروع کرد به شنیدن صداهای ضعیفی در مغزش و می دانست باید کنترلش را حفظ کند تا تماسش با بدن ايزامير قطع نشود، اما صدا بلندتر شد.  هری رو نه  او ضعیف اما به وضوح شنید . وقتی درد شروع شد هری فهمید چه کار باید بکند . با یک لحظه تمرکز ، او دیوار یخی چفت شدگی را در ذهنش بالا برد . او چیز بیشتری نمی دانست . 
- هری پاتر ، هری پاتر . بیداری ؟ ما باید بریم هری پاتر . شبح سیاه رفته . 
هیس هیس های مار ارتباط دوباره ی هری را با فکرش تجدید کرد و همان موقع بیاد آورد که کجاست و دارد چه کار می کند . 
- من خوبم ايزامير ، حرکت کن . 
مار سرش را از پناه گاه بیرون آورد و هوا را امتحان کرد و بعد دوباره خود را درون گودال جمع کرد. از میان چشمان و گوش های ايزامير هری صدای پاهایی شنید و بعد پاهای دو مرد را که کنار هم راه می رفتند دید . اگر چه او نمی توانست بالاتر از قوزک پای آنهارا ببيند ، می دانست که آنها باید مرگ خوارانی باشند که در حال گشت زنی هستند و بیشتر از هر وقت دیگر خوشحال بود که درداخل بدن یک مار مخفی است. ايزامير قبل از انکه به زیبایی از درون گودال بیرون بیاید و به طرف دیوار قلعه بلغزد چند دقیقه صبر کرد. 
موقعیت این درختان را به سختی می توانست جنگل در نظر گرفت هنوز در این شب بی ماه از بیشه صدای حرکاتی پر شنیده می شد . هری فکر کرد سم های پای تکشاخ را دیده است . اگر چه با سطح دید مار نمی توانست همه ی حیوان را ببیند. تعدادی از موشها از آنها ترسيدند و فرار کردند ،از ايزامير ترسیدند اما هری به آنها براي بار دوم هم فكر نكرد و بیشتر نگران شکار شدن خودشان توسط حیوانات بزرگتر یا پرنده ها بود . کاج ها و صنوبر ها به نظر می رسید خود پراز جادوی سیاه هستند و هری تقریبا از آنها انتظار داشت ریشه هایشان را بکنند و راه بروند . آنها با آسایش آخر به دیوار کناری قصر مک ناتون رسیدند . 

هری پرسید : 
- تو چطوری می خوای بری تو ؟ 
- راه ورودی خودش ، خودش را نشان خواهد داد . 
مار پاسخ ساده ی داده بود در حالی که در امتداد سنگ اریبی که از قلعه قرون وسطایی نگهبانی می کرد می خزید . هری هیچ نظری نداشت که واقعا قلعه به چه چیزی شباهت دارد زیرا او فقط می توانست 3 یا 4 فوت پاييني را ببیند . ايزامير مکررا هوا را با زبانش امتحان می کرد. دقیقه ها سپری شدند ، و هری نگران شد که شايد مار نمی تواند راه ورود را پیدا کند . 
ناگهان هری احساس كرد سرمایی گزنده به طرف او هجوم می آورد . دیوانه ساز ها برگشته بودند . دسته ای از آنها . حتما برخورد با آن یکی دیوانه ساز غریزه ی موجودات سایه دار را تحریک کرده و موجودات بیشتری را که دنبال احساسات انسانی می گشتند به دنبال خود آورده . 
لحظه ای موجودات در یک مسافتی از آنها ایستادند . و با عجله هری به ايزامير گفت : 
- دیوانه سازها برگشتند . ما باید الان بریم تو قلعه . اونا منو یه جورایی احساس می کنن . 
بی اختیار فکرش به سمت سه چهار مایل بالاتر از دره رفت جایی که بهترین دوستانش مخفی شده بودند . هری فقط می توانست آرزو کند که دیوانه سازها نتوانند آنها را از این مسافت حس کنند . 
- نگران نباش هری پاتر ، من راه ورودی رو پیدا کردم . 
حرفش حقیقت داشت . ايزامير 6 فوت دیگر هم جلو رفت سپس به سمت چپ پیچید ،و مستقیم به سمت دیوار قلعه رفت. از دور اينطور به نظر ميرسيد كه مار وارد سنگ شده است اما در حقیقت هری خود را درون لوله ی فاضلاب ديد . با اينكه سیاهی مطلق بود ، حتی برای چشمان حساس مارها ،با اين وجود ايزامير با زبانش که حالا دائما به هوا شلاق می زد می دید. هری تاحالا همچین جای بسته ای را تجربه نکرده بود زیرا ضخامت لوله فقط 2 یا 3 برابر ضخامت مار بود . هیچ راه برگشتی وجود نداشت حتي ايزامير هر قدر هم كه دلش ميخواست نمی توانست به اطراف بچرخد . تنها دلداری که هری یافت این بود که مار هنوز خونسرد و غیر نگران به نظر ميرسيد . 
لوله به سمت بالا شیب در حدود 45 درجه بر میداشت ، به خاطر پس مانده ی اب سرد و نمدار بود. با گذشت چیزی در حدود چندين ساعت ، هنوز آنها چیزی نمی دیدند ، اما بعد از چند دقیقه ، ايزامير احساس کرد که لوله در دو جهت امتداد پیدا می کند . مار ایستاد و بدنش را تا نیمه در لوله ی سمت راست کرد و مداوم زبانش را باز و بسته می کرد . سپس این برنامه را بر روی لوله ی سمت چپ اجرا کرد.به دلایلی كه دليلي براي توضيح دادنشان نبود ايزامير سمت چپي را انتخاب کرد و قبل از اینکه هری بفهمد چه اتفاقی افتاده آنها با سرعت زیادی شروع به ليز خوردن کردند . رفته رفته هری احساس کرد به طور نا واضح می تواند ببیند. نور از جایی می آمد و ايزامير تلاش می کرد تا آن را پیدا کند . به زودی نور زیاد شد و هری می توانست لوله را به طور واضح ببیند . نور از جایی می آمد که لوله به سمت راست می پیچید . ايزامير از سراشیبی مایل خطوط کناری به آرامی بالا می رفت . اما در مدت چند دقیقه او سرش را محتاطانه از درون فاضل آب بیرون اورد . وقتي سرانجام اتاقي را خالی دید ،‌ مار از لوله خارج شد . 
- ما الان داخل قلعه ایم هري پاتر. از الان ديگه قسمت مشکل كار شروع مي شه . 
- قسمت مشکل ؟. 
هری فکر کرد اما به خودش اجازه نداد فکرش را تمام کند . اوبه طور  وحشتناكي به خاطر اثرات تسخير مار خسته بود. آنها برای بيش از یک ساعت درون لوله ها بودند و هری می دانست که استراحت نیاز دارد . 
- ايزامير ، من برای مدتی بدنتو ترک می کنم . ما باید استراحت کنیم . 
یک دقیقه بعد بدن هری پاتر در درون انباری بعضی لوازم که از قیافه ی اتاق معلوم بود در زمان حاضر از آن استفاده نمی کنند پدیدار شد. با نور کافی كه از زیر در می آمد ، هری می توانست کاملا واضح ببیند كه اتاق کاملا بلا استفاده رها شده بود . او روی سطح سرد و سنگی نشست و به یوار تکیه داد ، و چند نفس عمیق کشید تا آشفتگیش را تسکين بخشد . 
او فکر کرد :  ايزامير حق داشت . الان قسمت دشوار شروع ميشه . 




فصل سی و یکم:
تنظيم زمان يعني همه چيز
	


هري و ايزامير در اتاق انباري ديگري بعد از يك ساعت گشتن در قصر مك ناتون ان هم در هيبت يك مار ،‌به استراحت پرداختند. ‌انسان به ديوار سرد تكيه داده و به سختي نفس مي كشيد ،‌به خاطر انزژي كه صرف تسخير بدن مار كرده بود ،‌خسته شده بود . مار هم چنبره زده بود ،او هم از اين تسخير وهم به خاطر نيرويي كه مي بايست صرف گشتن در اين قصر عظيم بكند ،خسته شده بود . ‌مضاف بر اين هردوي آنها از فكر اينكه ممكن است در سر هر نبشي مرگ خوار يا غولي وجود داشته باشد ،‌رنج مي بردند .
هرچند در طول يك ساعت اول حضورشان در ان خانه قديمي ،آنها با هيچ چيز به جز چند موش و موش خرما مواجه نشدند . هري الان ديگه كاملا راهش را گم كرده بود . ‌‌تو بدن خودش ،‌او به ندرت مشكلي با جهت يابي داشت ، اما از دريچه چشمان درشت ايزامير ،‌جهت يابي كار دشواري بود . ‌خوشبختانه به نظر ميرسيد ايزامير مي تواند به ياد بياورد كجا بوده اند ،‌و تا جايي هري مي توانست تعيين كند ،‌آنها در محيطي دايره وار نمي چرخيدند .  هرچند بزرگي خانه در اين يك ساعت خزيدن در ان مشخص شده بود ،هري متوجه شده بود كه آنها حتي يك چهارم از ان را هم نديده اند . مطمئنا ساكنين خانه مي بايست در جاي ديگري از ان مستقر شده باشند . بنابراين آنها تصميم گرفتند قبل از ادامه دادن ،‌نفسي تازه كنند. 
هري از مار پرسيد : فكر ميكني چي كار بايد بكنيم ؟ اين سوال بيشتر جنبه نظري داشت تا حقيقتي. 
با اين وجود ايزامير جواب داد : ما بايد بيشتر بگرديم و سريعتر .  رفتن از بين اين راه رو ها خيلي كند خواهد بود ،‌بايد خيلي مراقب  نبش ها و هر دري باشيم . اگه ميتونستيم  وارد لوله هايي بشيم كه به قصر متصل بودن ، مي تونستيم تعداد بيشتري اتاق را بدون نياز به ان همه  احتياط چك كنيم . 
هري متوجه منظور ايزامير شد ،‌اما اون به سختي يه معمار بود . با اين وجود  او خيلي خوب يك قصر دوران قرون وسطي اي را مي شناخت  ،‌و با تمام سوراخ سمبه هايش اشنا بود . هري به ياد اورد ،‌هاگوارتز ،هم به نوعي سيستم تهويه داشت ،‌حداقل براي اتاق هاي داخلي اي كه مجهز به پنجره نبودند .  ‌سرداب و مطمئنا باقي اتاق ها به اين سيستم متصل نبودند ،‌اما شايد بيشتر اتاق هاي مهم بودند . شايد قصر مك ناتون هم همچين سيستمي را داشت . هري به اطراف اتاق انباري نگاه كرد ،‌چوبش را روشن كرد تا ببيند همچين تونل تهويه اي وجود دارد يا نه .  
بدبختانه ،‌حتي اگه وجود هم ميداشت ،‌اين اتاق به ان متصل نبود . 
 مي فهمم ايزامير . اينجا همچين لوله اي نيست ، اما ما چشمهامونو براي برگشت باز نگه ميداريم.  
پنج دقيقه بعد  ،‌هري قبل از اينكه دوباره وارد بدن ايزامير بشود با صداي ترقي در را باز كرد و جستجوي مشقت بار اهسته خانه ‌‌ دوباره شروع شد. در ابتدا هري فكر ميكرد اين دور دوم نيز به مانند دور اول ،‌بي ثمر و نتيجه است ،‌اما بعد از چند دقيقه ،‌ از دور دست صداهايي را شنيدند . ايزامير در حالي كه صدا ها نزديك تر ميشدند ،‌گوشه اي تاريك را براي پنهان شدن يافت . خيلي زود صدا را شناخت ،‌صداي پا ،‌و بعد صداهايي كه به سختي قابل شنيدن بود . 
 من نمي دونم . اينقدراز من سوال نپرس . 
 اما مالفوي ديوانه شده . بايد براش يه كاري بكنيم . يكي بايد به لرد سياه خبر بده . 
هري صداي دومرد را نشناخت ،‌اما مطمئنا آنها مرگ خوار بودند ‌،و خيلي هم از لوسيوس مالفوي دل خوشي نداشتند.  
 خوبه ،‌ تو برو و اجازه خروج از اين قصر خونخوارو براي رفتن به ملاقات لرد سياه بگير و مطمئنم مالفوي از اينكه به تو اين اجازه رو بده خوشحال ميشه .   ريشخند را ميشد از صداش درك كرد. 
در حاليكه دومرد تقريبا داشتند از جلوي هري / ايزامير رد ميشدند ،‌نفر اول غر غر كنان گفت : ميدونم ،‌ميدونم . اما مالفوي هم دستور العمل خودشو داره . از وقتي پاتر پسرشو كشته ،‌ كمر به انتقام بسته . هيچ چيز ديگه اي براش اهميت نداره ،‌حتي دستور هاي لرد سياه . اون وقت همه ما مجبور مي شيم به خاطر بي وفايي اون ،‌حساب پس بديم .  با گفتن اين جملات دو مرد ،‌در حدود 15 فوتي پايين راهرو ايستادند و با نگاه هايي نگران به چشم هاي هم خيره شدند. هردوي آنها به طور معمول ردايي سياه را روي شلوار سياهي پوشيده بودند . مردي كه اول حرف زده بود ،‌ سيماي زيبايي داشت ،‌مرد جواني،‌تقريبا سي ساله ،‌با موهايي كوتاه و شانه شده به رنگ بلوند. مرد همراهش ،‌چند سالي ازش مسن تر به نظر ميرسيد ،‌با موهايي كم پشت مشكي رنگي كه ازادانه روي شانه هايش ريخته بود . ايزامير همچنان بي حركت ،‌ و يه جورايي نامرئي براي ان دو باقي مانده بود . 
مرد دوم بعد از اينكه هر دو طرف را چك كرد ،‌سرانجام مكالمه را با صدايي نرم و اهسته از سر گرفت ‌: ما بايد به قرارگاه پيغام بفرستيم . كي مي تونه اين كارو بدون جلب توجه انجام بده ؟ نه سخته نه زمان زيادي ميبره . همون طوري كه مي دوني ،‌با اجرا و طلسم پسورد ،‌مي تونيم به خارج از قرارگاه اپارات كنيم ‌،و اون وقت اون شخص ميتونه بره وزارت خانه . بعد او مي تونه به بالاي دره اپارات كنه ،‌و بعدش ما پنهاني اونو وارد قلعه ميكنيمش. من و تو نمي تونيم اون يك نفر باشيم . غيبت ما ظرف يك ساعت مشخص ميشه . در حقيقت ما مجبوريم برگرديم . مالفوي منتظرمون خواهد بود .  
 دنبالشون برو !  هري خيلي سريع به ايزامير هيس هيس كنان اينو گفت ،‌اما احتياجي نبود ،‌ چرا كه مار تقريبا چرخيده بود  تا آنها را تعقيب كند ،‌و فاصله اش را حفظ مي كرد . او بوي آنها را گرفته بود ،‌ بنابراين ديگر نيازي نبود تا اونها را جلوي چشم داشته باشد . هري ديگر صدايشان را نيمشنيد ،‌اما هر چند وقت يك بار ،‌مي توانست شمايلي ازشان را ببيند . به محض شروع تعقيب ،‌ هيجاني به درونش رسوخ كرده بود . 
ده دقيقه بعد ،‌آنها به سمت قسمت شلوغ قصر حركت ميكردند ،‌در طبقه چهارم قصر ‌،البته اگه هري درست شمرده بود ،‌افراد زيادي در حال گذر بودند . هيچ يك از ان دومتوجه مار خاكستري لاغري نشدند كه از گوشه اي تاريك به گوشه اي ديگر ميخزيد . با وجود بويي جديد ،‌ايزامير هيچ مشكلي در تعقيب كردن ان دو نداشت  كه لنگ لنگان به جلو پيش ميرفتند. سرانجام آنها به در بسته اي رسيدند . 
 اون مرد پشت اين دره ،‌هري پاتر . به خاطر اينكه خيلي محكم بسته شده ،‌نمي تونم واردش بشم. خيلي فضا هم در زيرش قرار نيست. 
هري براي يك دقيقه فكركرد كه چه كاري بايد انجام دهد ،‌و به راه هايي ديگه اي براي ورود فكر مي كرد،‌ كه شانس  اين بار بهش رو اورد . در باز شد و سه مرگ خوار قصد بيرون آمدن از ان را داشتند. 
به محض اينكه آنها گذشتند ،‌هري به ايزامير اصرار كرد : حالا  !‌  
مار از مخفي گاهش خارج شده ‌،و درست به موقع قبل از بسته شدن در از ان رد شد ،‌و سريعتر از انكه به نظر بيايد ،به سرعت به زير كابينتي در سمت راست در ورودي رفت و پنهان شد . ‌هري فقط ميتوانست پايين ،‌و چهار يا پنج اينج بالاتر را ببيند . ايزامير به ارامي به جلوي كابينت رفت ، و هري توانست قسمت پاييني اتاق را ببيند ،‌تقريبا همه هيكل به جز كله لوسيوس مالفوي ديده ميشد . ‌مرگ خوار روي صندلي باشكوهي نشسته بود ،‌پاهايش را روي هم انداخته بود و با بي علاقگي داشت به صحبت هاي بقيه توي اتاق گوش ميداد. 
هري با ديدن سايه اي از مرد ،‌احساس كرد سراسر بدنش لبريز از خشمي دروني شده است ،‌و اين تمايل كه سزاي كار هاي لوسيوس مالفوي را به او دهد ،‌درش تقويت مي شد ،و اين عدالت تنها در دادگاه تحقق نمي يافت. ‌تصاويري سريع از ذهنش گذشت : تصوير لوسيوس مالفوي كه با دابي داشت بدرفتاري مي كرد، يا دعوايش با آقاي ويزلي در كوچه دياگون ، و يا تعظيمي كه در مقابل ولدمورت دوباره به وجود آمده در حياط قبرستان كرده بود ،‌اين مرد استحقاق هيچ رحم و گذشتي را نداشت .  ‌‌
سمت راست مالفوي ،‌هري چهار مرگ خوار را ديد ،‌كه دوتاشون نشسته و دوتاي ديگرايستاده بودند (همان مرداني كه آنها تعقيبشان كرده بودند.) سمت چپش زني با چشماني غمگين نشسته بود : نارسيسا مالفوي. 
هري اور ا پيدا كرده بود . خب حالا چي ؟ بعد از يك دقيقه ،‌هري ميدانست ،‌بايد صبر ميكرد . هرميون گفته بود اگه لازم شد كل شب رو هم صبر كن ،‌و به نظر ميرسيد هري بايد تا نيمه شب يا حتي بيشتر هم صبركند. هرچند او نگران بود كه زمان زيادي گذشته است. اثر موندن در بدن ايزامير هزينه خودشو داشت ميگرفت. از اخرين باري كه استراحت كرده بود نيمساعتي بود كه با هم دوباره يكي شده بودند ،‌ و هرچند او در اين لحظه كنترل اوضاع را در دست داشت ،‌ اما اگه اين مكالمه يك ساعتي طول ميكشيد چي . 
شانس دوباره به او رو كرده بود ،‌چرا كه ظرف يك الي دو دقيقه آن چها رمرد انجا را ترك كردند ،‌و تنها از چند فوتي سر ايزامير گذشته و از انجا خارج شدند. لوسيوس و نارسيسا مالفوي تنها ماندند و هري لحظه اي به بررسي اطرافش پرداخت ،‌يك اتاق بزرگ نشيمن بود ،‌با تعدادي ميزها و قفسه هاي چوبي قديمي كه اين جا و انجا قرار گرفته بودند .  ديوارهاي خالي سنگي دورتا دور انها بود ،‌و روي يكي از ميزها تعدادي ورق پوستي به چشم ميخورد كه مرد تازه مطالعه آنها را تمام كرده بود . 
از مابين چشمان مارش هري به شكارش خيره شد . نارسيسا مالفوي وحشتناك به نظر ميرسيد . هري با خود حساب كرد كه او نميبايست بيش از 50 سال سن داشته باشد ،‌ اما حداقل 70 ساله به نظر مي رسيد. موهاش خاكستري شده بودند و چين و چروك هايي روي پوست سفيد صورتش نشسته بود. او ديگر با غرور ممتاز خون خالص ها راه نميرفت ،‌در عوض هري متوجه شد كه او موقع بلند شدن از صندلي به سختي توانست اين كار را بكند و موقع راه رفتن هم كمي قوز ميكرد. نميتوانست به ياد بياورد چه مدت از اخرين ديدارشان ميگذشت ،‌شايد آخرين بار توي كوچه دياگون تو تابستون قبل از سال ششم هاگوارتزش بود،‌ اما هري مجبور بود به خود بقبولاند كه اين فرد همان نارسيسا مالفوي است. 
اون دونفر به ارامي با هم صحبت ميكردند اما هري ،هيچ گرمي را بين انها احساس نمي كرد . چشمان لوسيوس با شوق و ديوانگي در انها ميدرخشيد. مرگ خوار لاغر اندام پيرشده بود ،‌اما همچنان رفتار و شخصيت مردانه اش را حفظ كرده بود .  هري حدس زد كه مي بايست از نيمه شب گذشته باشد ،‌ و اميدوار بود كه انها براي استراحت به سمت اتاقشان بروند. و در حقيقت هري شنيد كه لوسيوس موافقت كرد نارسيسا را تا اتاقش همراهي كند.  
 ما بايد بريم دنبالشون ايزامير ‌،‌اون زنه همونيه كه دنبالشيم .   ايزامير چندين بار هوا را چشيد تا عطر انها را بفهمد ،‌به خصوص وقتي كه انها از جلوي كابين عبور ميكردند.  مار خاكستري لاغر مثل يه تير قبل از بسته شدن در از ان خارج شد ،‌و وارد فضاي تاريك اطراف راهرو شد ،‌و بعد منتظر شد تا اون دو نفر حركت كنند و از نظر خارج  شوند. وقتي مطمئن شد كه راه پيش رويشان خالي  است ،‌ايزامير شروع به حركت در امتداد كناره هاي راهرو كرد. 
هري دوباره سعي كرد ،‌اما ادرنالين به مغزش هجوم اورد. او الان نمي توانست دست از كنترل كردن برداره ،‌و ايزامير ،‌ خیلي با دقت با مانور راهش را به سمت تالار بزرگ مي پيمود ،‌و وقتي مرگ خواران در حال عبور بودند ،خود را پنهان ميكرد . 
ناگهان ،‌مار سرجايش خشكش زد ،‌و هري حس آميخته به ترس او را احساس كرد . 
 چيه ‌،چي شده  ؟ 
گرگ 
 تا وقتي رد ميشه ،‌پنهان شو . 
 گرگها از مار ها متنفرند . اون منو احساس خواهد كرد . تو بايد از من حمايت كني ‌هري پاتر . گرگ تا زمان كشتن من دست بر نخواهد داشت .  هيچ مكاني براي مخفي شدن وجود نداره .  هري هيچگاه نشنيده بود كه يه مار زبان با ترس حرف بزنه ؛‌ هيس هيس هاي ايزامير دو نتي بالا رفته بود . 
هري بدون اينكه بداند ،‌كنترل ايزامير را در دست گرفت ؛‌و متوجه سه كمد لباس در چند فوتي جلوتر ‌شد .
درحالي كه هيس هيس ميكرد ،‌كنترل كنان گفت : برو پشت يكي از اونها .  او هم الان مي توانست حضور گرگ ها رو به خوبي حس كند ،‌پس به سرعتش افزود. مار به سرعت پشت اولين كمد رفت ،‌و در همان حال هري به سرعت مكاني ار انتخاب و از بدن ايزامير جدا شد ،‌ در حالي كه داشت بين دو تا از كمد ها ،‌ماديت خودش را پيدا ميكرد ،‌به يكي ديگر ضربه اي زد . 
قبل از اينكه بتونه كاري انجام بده ،‌ گرگ از پيچ به سرعت گذشت و با نيتي بد به هري حمله كرد،‌ و مانند يك سگ دندان بلند چند اينچي اش را وارد بازوي چپ هري كرد.  درد بلافاصله به مغزش هجوم اورد ،‌اما هري ميدانست كه نمي تواند فرياد بزند . الان موقع عمل بود . به سمت راستش چرخيد و تا از بازوي راستش محافظت كند و چوبش را به سمت ميانه بدن گرگ فشار داد . هري در مغزش دقيقه اي قبل از اينكه با ان تماس حاصل كند ،‌با خواستي بيش از تمايلش ،‌چوبش تبديل به خنجري بلند ،‌با لبه اي تيز كه گويي همين الان از زير چرخ چاقو تيز كن بيرون امده بود ،‌شد . زوزه گرگ در زمان فرو رفتن خنجر به درون اعما و احشاء شكمش ،‌ در قصر پيچيد . انگار اين خود شيطان بود كه چنين زوزه وحشتناكي سر داده بود . گرگ قهوه اي خالدار ،‌ كه قدي به بلنداي 5 فوت داشت و مثل يك گاو نر قوي بود ،‌بازوي هري را ول كرد اما همچنان به زخم زدن و چنگ زدن هري با اون چنگال هاي نوك تيز خود ادامه داد. هري خنجر را به راست چرخاند ،‌بعد با تمام قدرت ان را به سمت بالا كشيد ،‌ و شاهرگ حياتي و اصلي او را بريد . گرگ به خاطر اين زخم مهلك ديگر مرده بود و هري جانور را با ضربه اي روي زمين انداخت. 
دردي وحشتناك سراسر بدن پر از زخم و خوني او را فرا گرفته بود ،‌اما او وقتي براي بررسي و رسيدگي و يا حتي فكركردن به آن نداشت . دقيقا لحظه اي بعد از اينكه گرگ به زمين خاكستري رنگ برخورد كرده بود ،‌ سه مرگ خوار به طرف اين صحنه مي دويدند  ،‌ و نميتوانستند نگاهشان را از جانور بگيرند. چهره شان نشان ميداد كه از ديدن  موجود پاره پاره شوكه شده بودند ،‌و براي دقيقه اي خشكشان زد . هري ميدانست كه بايد كاري بكند و بلافاصله عمل كرد. 
خنجر خوني دوباره تبديل به چوبش شده بود ،‌و با انرژي بالا و پايين ميشد ،‌هري ان را به سمتشان گرفت و تو ذهنش ورد ريداكتو را تكرار كرد. انفجاري كه نيم دقيقه بعد به وقوع پيوست هري را به ديوار پشت سرش ميخكوب كرد ،‌و مجسمه زره اي را كه انجا بود ، نقش زمين شده و تكه تكه شد.سه مرگ خوار به پرواز درامدند . سمت چپش مردي به هوا پرتاب شد،و سرش ‌در اثر برخورد به تير بالاي سرش ،‌شكست. هري با اطمينان ميدانست كه او بي جان روي زمين افتاد .دو نفر ديگر ،‌يك مرد و زن ،همچنان بي هوش روي زمين افتاده بودند،‌شايد زنده بودند ،‌شايد هم نه. ديگر اهميتي براي هري نداشت. او ايزامير را بيرون اورد و بدون در نظر گرفتن خون و درد ،‌ به سرعت در مسيري كه آقا و خانم مالفوي ميرفتند ،به راه افتاد. 
صداي انفجار مي بايست تا الان ديگر خيلي ها را در قلعه به خود جذب كرده باشد ،‌و هري نميدانست چه بايد بكند. او ديگر وارد شاخه فرعي از نقشه گشته بود. تا جايي كه مي توانست به سرعت مي رفت و سرانجام به مردي كه جلويش ميدويد رسيد. مرگ خوار ايستاد تا طلسمي را به سمت هري بفرستند ،‌اما هري بدون توقف در راه رفتنش ور بي كلام استوپيفاي را به سمت او فرستاده بود . تيرش به هدف خورد و مرد جلوي هري روي زمين افتاد و هري از روي او عبور كرد. 
ايزامير به طور مرتب هوا را ميچشيد ،‌. به محض اينكه آنها از راهرويي عبور كردند ،‌مار هيس هيس كنان گفت :  صبر كن ،‌آنها دارن ميان اين طرف . وارد بدنم شو . من ميبرمت اونجا .  اما هري به اندازه كافي مخفي بود ،‌الان ديگر ترجيح ميداد دست به كار شود.   
او جواب داد : الان نه .  و برگشت تا ان چرخشي را كه از دست داده بود ،‌دوباره انجام دهد . پيش رويش سرو صدايي را شنيد ،‌بنابراين تقريبا متوقف شد ،‌و چوبش را جلويش گرفت ،‌و پشتش را به ديوار تكيه داد. ايزامير خودش را دور گردنش حلقه كرد ،‌بنابراين هري مجبور نبود تا او را با دست نگه دارد. 
مار هيسي كرد : دوتا جادوگر ظاهر شدند . 
جادوگر در جواب هيسي كرد  فهميدم .  و منتظر آنها شد تا پيداشون بشه . آنها هم مي بايست متوجه هري شده باشند ،درست مانند هري كه صداي آنها را شنيده بود ،‌چرا كه ديگه به سمت او نمي آمدند .  
او به خودش گفت : اونها منتظر من اند .   بايد جلو ميرفت ،‌يا بايد منتظر مي ماند ؟ او تپش قلبش را حس كرد و آماده بود تا روي زمين غل بخورد  ،‌اما در عمق ذهنش ميدانست كه بايد بيشتر مراقب باشد.  نه ازشون رد شود.  مشكلش وقتي زياد شد كه صدايي را از سمت ديگر شنيد ،‌و اگر خيلي سريع عمل نمي كرد ،‌ مطمئنا محاصره ميشد . 
با كمي وحشت به اطراف نگاه كرد ،‌تا زماني كه در بالاي سرش سوراخي را يافت . يادش آمد هاگوارتز هم همچين بخاري هايي دارد ،‌ كه قسمت هايي از سيستم تهويه بود . 
 اون بالا ايزامير . من دوباره وارد بدن تو ميشم .  هري با مار كه روي سرش بود ،به هوا پريد ،اما نتوانست  سوراخ را  كه تنها چند اينچي بالاتر بود را بگيرد. در حالي كه خودش را سرزنش مي كرد گفت : من يه جادوگرم .  چوب را تكان داد تا با به پرواز دراوردن ايزامير ،‌او را به پنجره برساند ،و ظرف يك دقيقه ،‌ او از بين ميله ها به درون  مجرا لغزيد . هري يك دقيقه بعد ،‌چرخيد و صداي ترق نرمي در فضا ،‌نشان دهنده ناپديد شدنش بود . 
آنها به پايين به جايي كه ايستاده بودند ؛‌نگاه كردند . ظرف چند دقيقه ،‌ باران انواع طلسم ها از همه طرف به طرف ديوار ها سرازير شد. چهار مرگ خوار وارد شدند ،‌و از خالي بودن آنجا متعجب شدند. 
يكي از آنها فرياد زد : اون شنل نامرئي داره  و بلافاصله چوبش را كشيد و بي هدف فرياد زد  اكسيو شنل  . ولي هيچ اتفاقي نيافتاد.
هري و ايزامير كه به قدر كافي ديده بودند ،‌ از هواكش به سمت اتاق مالفوي ها به راه افتادند . هر اتاق اين راهرو ورودي اي براي تهويه داشت ،‌ وآنها به هركدام كه ميرسيدند با دقت ان طرف را بررسي ميكردند. 
هري از خود مي پرسيد ؛‌ هيچ كس در اين قلعه خواب نداره ؟  چرا كه با اينكه ساعت از نيمه شب گذشته بود ،‌اما او هيچ شخص خفته اي را نمي يافت ،‌بلكه برعكس ،‌تعداد زيادي جادوگر و تعداد كمي ساحره كاملا بيدارو هوشيار را ميديد . سرانجام در اخرين پنجره قبل از اينكه كانال به اتمام برسد ،‌ هري نارسيسا مالفوي را ديد ،‌ كه اين بار در لباس خوابي به رنگ قرمز ،‌آماده رفتن به رختخواب بود. نور لامپي از اتاق كناري به اتاق اصلي مي تابيد ،‌ و هري اينگونه تصور كرد كه ان شخص مي بايست لوسيوس مالفوي باشد كه در اتاق كفش كن ،‌خارج از ديد قرار دارد.
دامبلدور در آموزش هاي اخيرش بارها به هري گفته بود : زمان بندي مهم ترين چيز است . اگه كاري را با عجله و سريع انجام بديم ،‌به اندازه تاخير در انجام كار ،‌مضر و اسيب پذير است .  هري تصميم گرفت تازماني كه لوسيوس به اتاق بر ميگرده ،‌دست نگه دارد . خانم مالفوي پشت ميزش نشسته بود ،‌و داشت جواهراتش را در مياورد ،‌موهايش را شانه ميزد و از همين كار هايي كه  خانم ها قبل از رفتن به رختخواب انجام ميدن ، انجام ميداد ( ‌كارهايي كه هري هيچ چيزي نه ازشون ميدونست و نه سر در مياورد) . 
 زود باش .  هري با بي حوصلگي هيس هيس مي كرد و طبق انتظار داشت ميلرزيد ، اما بعد خطاب به ايزامير گفت : تا وقتي كارم تموم ميشه همين جا بمون . من خيلي زود بدنتو ترك ميكنم .  
 من اينجا خواهم بود هري پاتر ،‌موفق باشي. ممنونم كه جونم رو نجات دادي. 
به محض اينكه حرف ايزامير تمام شد ،‌لوسيوس مالفوي در حالي كه هنوز كاملا لباس تمام رسمي تنش بود ، وارد اتاق شد . ‌ قطعا خيال نداشت خيلي زود به رختخواب برود ،‌و شايد مي خواست تا همسرش را با كارهايش تنها بگذارد . هري ميخواست اجازه دهد،‌لوسيوس اتاق را ترك كند ،اما بعد فكر كرد در ان صورت مرگ خوار از اتفاق هاي درون راهرو مطلع ميگردد. به علاوه در عمق وجودش ،‌هري او را هم ميخواست  . 
لوسيوس به سمت همسرش برگشت ،‌و پشتش تقريبا به هري بود كه محلي رو روي زمين انتخاب كرده بود . با صداي ترق خفه اي ،‌ او در ان محل شكلي مادي به خود گرفت . با اينكه غیر منتظره بود ،‌اما مالفوي خيلي سريع و تند عكس العمل نشان داد ،‌ و بلافاصله چوبش را كشيد .اما او خيلي دير عمل كرده بود . هري بي صدا طلسم استوپيفاي را روي لوسيوس مالفوي اجرا كرد كه از پهلو به او خورد و او مچاله روي زمين افتاد.  
فكر بعدي هري  اكسيو چوب دستي  بود ،‌و چوب جادوگر به سمت دست او پرواز كرد . ظرف چند ثانيه بعد ،‌هري خانم مالفوي را كه باور نميكرد چه اتفاقي افتاده با طلسم پتريفوكوس توتالوس سرجايش خشك كرد ،‌و همانطور كه داشت روي در طلسم قفل كن را ميگذاشت ،‌هم زمان طلسم سكوت را هم فعال كرد. اميدوار كه زمان كافي داشته باشد . 
خيلي سريع خانم مالفوي را كه به حالت نشسته خشك شده بود ،‌با صندلي و چيزهاي  ديگر به سمت خودش چرخاند . به جيب ردايش دست كشيد و ظرف ثانيه اي چوبش را خارج كرد . بعد از اينكه جادوگر جوان مطمئن شد همه چيز سر جايش است ،‌او را از طلسم رها كرد . 
 حرف نزن .  هري با اهنگي قدرتمند دستور داده بود ،‌چوبش با حالتي شوم به روي او نشونه رفته بود ،‌و دردستش كمي میلرزيد. او ساكت ماند و چشمانش از ترس گشاد شدند . 
نميدانست چرا اما احساس ميكرد بايد بگويد :  نميخواستم دراكو رو بكشم . حتي نميدونستيم او اونجاست .  اين ديگه حد نهايت عذر خواهي او بود ،و قصد نداشت كلمه   متاسفم .  رو به زبون بياره . 
 خوب الان بايد ازت اطلاعات بگيرم ،‌اما وقت چنداني براي هدر دادن ندارم   او از جيبش شيشه وريتا سرم رو دراورد ، ( البته ناگفته نماند كه طلسم نشكن روي اين شيشه توسط هرميون قبلا اجرا شده بود . ) اين قسمت از نقشه در واقع قبلا تمرين شده بود . 
او دستور داد : دستاتو بيار بيرون .  و زن كه متعجب و گيج بود ،‌آنها را دراورد . هري زير لب گفت : اينكارسروس  و دستانش را با طناب بست.  هيچ شانسي براي فرار يا مقاومت وجود نداشت . 
 دهانت را باز كن .  زن همچنان بي حركت باقي مانده بود ،‌بيشتر از سر ترس تا مقاومت. هري مستقيم به چشمانش خيره شد ، ‌و ترس را در چشمانش اسيرش ديد.  دهانت را باز كن ،‌من دوبار يه چيزو تكرار نمي كنم.  
دهان بي مقدمه باز شد ،‌و هري چهار قطره در گلوي او ريخت ،‌بعد با دستانش دهانش را بست و او را مجبور ساخت تاان را قورت دهد . او خيلي با ملايمت عمل نكرد . بعد چيزي حدود بيست ثانيه كه معطل شد ،‌ همون تغيير مخصوص رو در چشمانش ديد و سوالاتش را شروع كرد . 
 مدال هاگوارتزي كه متعلق به لرد سياه بود ،‌كجاست ؟ هموني كه  قبلا توي يه قاب توي كتابخانه بود.  
صداي بيروح و عجيب و غريبي جواب داد : هنوز توي قصر مالفوي ها هست ،‌توي انباره . توي يه جعبه با بقيه يادگاري هاي لرد سياه .  
 كدوم اتاق ؟ 
تو زيرزمين قصر ،‌يه اتاق سري وجود داره ،‌دوتا اتاق سمت چپ بعد از ورودي زيرزمين .  هري در بيرون صداي حركتي شنيد و فهميد زمان كمي دارد . 
 چه جوري مي توني به خارج از قلعه اپارات كني ؟ رمزش چيه ؟ 
 اسم رمز قدرت است ،‌اگه اونو مثل يه طلسم بگي ،‌اون وقت ده ثانيه بهت مهلت ميده تا به خارج از قصر اپارات كني . امكان ورود به قصر از اين طريق وجود ندارد .  
بايد مي رفت ،‌خيلي هم سريع بايد ميرفت ‌،اما ناگهان فكري به ذهن جادوگر جوان رسيد ،‌برقي از بدخواهي و شرارت رد چشمانش شعله كشيد . 
 تكون بخور !‌ دوباره متوجه لوسيوس شد ،‌طناب به دور دست هاش بست و چوبش را به سمت او گرفت .  انرويت .  مرگ خوار هوشياريش ار به دست اورد ،‌و پاتررا ديد ،‌ او پوزخندي زد و دهنش را باز كرد تا چيزي بگويد كه هري حرفش را قطع كرد . 
من يه پيغام براي اربابت دارم،‌براي لرد ولدمورت .  اون روي اسم تاكيد كرد چون كه ميدانست اين موضوع باعث اشفتگي مالفوي ميشه .   بهش بگو من براي اون اومدم ،‌اينكه او نميتونه منو شكست بده . اون بايد نگران بشه ،‌خيلي نگران . به اون نيمه اصيل بگو هيچ رازيش از من پوشيده نيست . فهميدي ؟  مالفوي حتي يك عضله اش را هم تكان نداد ،‌چشمانش سراسر از كينه بود . و بعد از ان هري چوبش را به سمت سر مرد گرفت .  ابليويت ( فراموش كن . )  چشمان جادوگر جوان با نگاهي خيره روي  مرگ خوار زوم شده بود . 
چشمان لوسيوس با گيجي خيره ماند و هري زير لب گفت :   ولدمورت براي دراوردن اون از مغزت كمي تفريح خواهد كرد . استوپيفاي .  لوسيوس دوباره روي زمين افتاد . جادوگرهاي داخل راهرو شروع كردن به در سنگين ضربه زدن ،‌و منتظر ماندند ‌تا يكي از مالفوي ها پاسخ بگويد . خيلي زود آنها ان را ميشكستند . 
هري فرياد زد : اكسيو ايزامير . و دوست خزنده او از دم بخاري به سمت او آمد ،‌و در يك دقيقه ،‌خود را دور گردن جادوگر حلقه كرد. در هنگام خروج او نارسيسا را ديد و متوجه اين حقيقت شد كه مي تواند او را با خود ببرد . 
هري غر غر كنان گفت :  تو با من مياي .  براي اولين بار ،‌زن سعي كرد تا مقاومت كند ،‌اما از آنجا كه هم بسته شده بود ،‌و هم بدون چوب دستي ،‌هيچ كاري از دستش بر نيآمد. هري با خشونت با دست چپش بالاي بازوي استخوانيش را گرفت و با دست راست چوبش را تكان داده و گفت : قدرت. بلافاصله چرخيد و از داخل اتاق ناپديد شد ،‌دقيقا همون لحظه اي كه مرگ خواران ،‌در وردي را تيكه تيكه كردند. 
او با خانم مالفوي كه كنارش افتاده بود ، همان جايي كه رون و هرميون را ترك كرده بود ،‌ظاهر شد ،‌اما در كمال تعجب ديد ‌،آنها جايشان را تغيير داده اند . ‌ظرف يك لحظه فهميد چرا ،‌چرا كه سرمايي به بدن و روحش در حال نفوذ كردن بود . مي دانست كه ان موجودات پشت سر وي مردد باقي مانده اند ،‌و همان طوري كه تند و سريع به اطراف حركت مي كرد ،‌او بهترين دوستانش در جهان را ديد كه با دو دوجين ديوانه ساز در حال نبردند. آنها زماني كه ديوانه ساز ها ظاهر شده بودند ،‌محل اختفاي اوليه خود را ترك كرده بودند ،‌و پاتروناس ضعيف و كم جون آنها ،‌ تنها موجدي آنها را كمي حفظ ميكرد ،‌اما هري مي توانست ببيند كه آنها ضعيف شده اند . تحت تاثير اثرات ديوانه ساز ها ،‌اونها قادر به اپارات كردن نبودند ،‌و ظرف چند دقيقه بدن هايشان جامي بدون روح مي بود . 
خشم در بدن آماده هري ،‌جهيدن گرفت ،‌و در حالي كه به چيزي بيش از دو دوستش نمي انديشيد ،با قدرت و توانايي فرياد زد : اكسپكتو پاترونوم .  به محض اينكه طلسم بر دره طنين انداز شد ،‌ يك گوزن غول پيكر ،‌ كه اخرين بار در ميخانه خون ظاهر شده بود ، مسئوليت صدها يارد توده نامشخص را بر عهده گرفت وقسمت داخلي دره را روشن كرد . ‌ديوانه سازها ، هرگز چنين نيرويي را نديده بودند ،‌و خيلي ارام به اطراف پراكنده شدند ‌،اما گوزن كه از خشم دروني هري به وجود آمده بود ،‌پي در پي به اين موجودات حمله ميكرد ،‌ و آنهايي كه خيلي سريع حركت نكرده بودند را به طور كامل متلاشي كرد . ‌ظرف يك دقيقه ،‌دره دوباره به حالت عاديش درآمد ،‌و گوزن چهار نعل به سمت هري برگشت ، و قبل از اينكه در تاريكي فرو رود ،‌سرش را كمي خم كرد . ‌آنها همانطور خيره و نابينا سرجاهايشان باقي ماندند ،‌تاانكه چشمانشان دوباره درست شد.هري بازوي نارسيسيا مالفوي گيج رو گرفت و تقريبا اور ا به سمت دوستانش كشيد . آنها هنوز حالشون جا نيومده بود ،‌اما رون به هرميون كمك كرد تا روي پاهاش بايستد. 
رون در حاليكه به هرميون كمك ميكرد تا قدمي به سوي هري بردارد فرياد زد : هري ،‌هيچ وقت به اندازه الان از دیدنت خوشحال نشدم. ما تقريبا ....  
هري بي هيچ تشريفاتي ،‌ خانم مالفوي رو روي زمين انداخت ،‌ در ابتدا يه طلسم ضد اپارات روي زن گيج براي جلوگيري از فرارش اجرا كرد و بعد به رون كمك كرد تا هرميون را روي تخته سنگي ببرن كه بتونه اونجا بشينه . 
 شما ها حالتون خوبه ؟ چرا شما ها قبل از اينكه آنها خيلي نزديك بشن اپارات نكرديد ؟ نمي تونستم باور كنم وقتي ديدم ....  
هرميون حرفشو قطع كرد :  تو موفق شدي هري . چه جوري تونستي اونو از قصر خارجش كني ؟ تو انجامش دادي !  صداش مي لرزيد و پر از ناباوري و تحسين بود . سوال هري پاسخي نگرفت ،‌اما آنها هم دران زمان ديگر وقتي نداشتند . 
 داستانش مفصله . بايد از اينجا خارج بشيم. شما ها هنوز ميتونيد اپارات كنيد ؟  رون و هرميون كم و بيش داشتند حواسشون را جمع ميكردند ،‌و گفتند كه مي توانند. 
 خيله خوب . مستقيم ميريم اتاق هتل . وسايلمونو جمع ميكنيم و بلافاصله از اونجا ميريم.  هري دوباره بازوي خانم مالفوي رو گرفت و بعد از اينكه منتظر شد تا دوستانش اول اونجا رو ترك كنند ،‌به دنبال آنها رفت ،‌و هر چهار نفر آنها به اضافه ايزامير كه هنوز دور گردن هري بود ،‌ ناپديد و لحظه اي بعد در اتاق راحتشان ظاهر شدند. هري نگاهي به اطراف انداخت ،‌قدمي به جلو برداشت و روي تخت ولو شد . در امنيت اتاق ،‌ درد بازويش يا كينه خواهي برگشت ،‌ ديگر احتياجي نيست از خراش هاي روي بازوي ديگرش ،‌گردن و صورتش حرفي بزنيم. 
هرميون كه براي اولين بار در نور اور ا مي ديد فرياد زد : هري !‌  او به سرعت به سمت هري شتافت و وقتي خون را روي بازوي چپش ،و خراش ها را روي صورت و گردن او ديد ،‌همه اثار و اثرات ديوانه ساز ها را فراموش كرد . 
 چه اتفاقي برات افتاده ؟  
 گرگ گازش گرفته. ايزاميرو ميخواست.   
 اوه نه !‌مابايد همين الان تو رو برگردونيم ،‌و مادام پامفري رو پيدا كنيم . بزاق دهن يه گرگ ميتونه مرگ بار باشه اگه ظرف چند ساعت بهش رسيدگي نشه . بيا ،‌بايد بريم . ميتوني اپارات كني ؟  
 اره . كيف ها رو بردار و فقط كمي پول روي ميز بذار . يكي از شماها مي تونه اونو باخودش ببره؟
 بعد از اينكه به هري اجازه دادند تا چند نفس عميقي بكشد ،‌رون به او كمك كرد تا سرپا بايستد ، ايزامير همچنان دور گردنش حلقه زده بود. ‌ رون به ارامي به او ياداوري كرد : تو وقت داري هري ،‌هر وقت آماده بودي ،‌برو .  
 باشه . هري موافقت كرد . به محض اينكه توانست به تنهايي بايستد ،‌سرش را تكان داد . رون سه كيف كوله شتي را حمل ميكرد ،‌و هرميون بازوي خانم مالفوي را گرفت‌،‌و در يك لحظه آنها چرخيدند و مقابل خانه شماره 17 ميدان گريموالد ظاهر شدند. اين تلاش تمام انر‍ژي را كه هري جمع كرده بود ،‌مصرف كرد ،‌ و هري بلافاصله روي زمين افتاد . هيچكسي صبح به اين زودي در خيابان قدم نميزد ،‌اما رون هم حتي براي چك كردن حضور مشنگ ها وقت را تلف نكرد. او كيف را انداخت و با نيرويي كه خودش هم نمي دانست  دارد ،‌ دوست هفده ساله اش را روي شانه هايش انداخت ،‌ مار خود را سفت چسباند و به سرعت به سمت خانه روبه رويي راه افتاد و فرياد زد  دابي !‌ ‌
هرميون با چند قدمي فاصله پشت سر خانم مالفوي كه چشمانش عدم پذيرش او را براي اتفاقاتي كه رخ ميداد را فاش مي ساخت ،‌مي آمد ،‌ هري پاتر ،‌پسري كه فرزند دلبندش را كشته بود ،‌او را دزديده بود . آيا زندگي از اين بدتر هم ميشد ؟
اما سوال براي هري پاتر اين بود : ايا خودش اصلا جاني در بدن داشت ؟ 




فصل سی و دوم: 
تو آدم خوبی هستی 


یک بار دیگر با بازگشت هری به خانه جست و جوی دیوانه واری به دنبال مادام پامفری آغاز شد. صورت های آرتور و مالی ویزلی بازگو کننده حیرتشان از بیدار شدن در میانه شب و مواجهه شدن با نارسیسا مالفوی بود که توسط هری دستگیر شده بود، و خود هری که در اثر گاز گرفتگی یک گرگ جادویی تا سر حد مرگ زخمی شده بود. پامفری دیگر در هاگوارتز که جز هاگرید و تعدادی جن خانگی سکنه ای نداشت اقامت نمی کرد. با این حال آرتور و مالی دقیقا می دانستند چه باید بکنند و ظرف نیم ساعت شفا دهنده در حال طی کردن پله هایی بود که به اتاق هری منتهی می شدند و دیگر آن ها را به خوبی می شناخت. شنل سیاه رنگش را از دوش برداشت و بر پشتی یکی از صندلی ها انداخت. 
با حالتی مضطرب از رون و هرمیون که با حالتی عصبی نزدیک تخت هری ایستاده بودند و هر یک مقداری شکلات در دست داشتند تا با تاثیرات دیوانه ساز ها مقابله کنند پرسید:‌چند وقته که گاز گرفتگی اتفاق افتاده؟آنها ژاكت ها و دست كش هایشان را دراورده بودند ،‌ولی همچنان با شلوار و بلوز سیاهشان را بر تن داشتند ،‌و صورت هایشان به خاطر سرمای هوای اسكاتلند گلگون و سرخ بود . 
جادوگر جوان در حالی که بیهوش بود با چهره ای رنگ پریده نفس می کشید. جینی با عضلاتی منقبض پایین تختش نشسته بود و همچنان لباس خواب آبی رنگش را به تن داشت. موهای شانه نشده اش به موهای هرمیون می مانست. توسط دوست و برادرش به ساحره جوان اطلاع داده شده بود که چه اتفاقی افتاده است. حتی فکر كردن به دیوانه ساز ها هم تا مغز استخوان هایش را منجمد می کرد. 
هرمیون توضیح داد: ما دقیق نمی دونیم. اصلا فرصت نکرد که به ما بگه. اما فکر کنم یه چیزی بین سه یا چهار ساعت پیش. نمی تونیم دقیق تر از این چیزی بگیم. تا حدود چهل و پنج دقیقه قبل هوشیار بود. 
مادام پامفری که معجونی صورتی رنگ در دست داشت گفت: به خاطر اونم که شده امیدوارم درست گفته باشی. اگه کمتر از شش ساعت گذشته باشه احتمالا می تونیم جای زخم رو بدون هیچ اثر ماندگاری مداوا کنیم. 
به سرعت مقداری از معجون را روی زخم های دست چپ هری ریخت. کفی آبی رنگ که با سم گرگ مخلوط شده بود سوراخ ها را در بر گرفت. شفا دهنده توضیح داد: این برای زخم های بیرونی کفایت می کنه. اما اون چیزی که واقعا مهمه آسیب داخلیه. آقای پاتر به هیچ وجه از این که اینو توی گلوش بریزم خوشحال نخواهد شد. این معجون واقعا معجون نا خوش آیندیه. لطفا در نگه داشتنش به من کمک کنید. 
رون یکی از بازوهای او و دخترها بازوی دیگر او را نگه داشتند و خانم پامفری با استفاده از یک بالش سر بیمارش را بلند کرد. با مهارتی خاص دهان او را گشود، سرش را در زاویه معینی قرار داد و باقی معجون را در حلق او ریخت. به سرعت به عقب پرید، و برای این کارش دلیل خوبی هم داشت. هری از طعم وحشتناک معجون که چیزی بین لجن و صمغ درخت بود بیدار شد. 
در حالی که چهره اش از معجونی که در گلویش راه خود را می پیمود در هم رفته بود فریاد زد: آااااه 
چنان شدید سرفه می کرد که دلش به هم خورد. سه دوستش او را با تمام قوا نگه می داشتند و او به شدت دست و پا می زد. با وجود تمام سعیی که برای آرام کردنش می کردند، این تقلاهای او حدودا یک دقیقه به طول انجامید. 
سرانجام وقتی توانست کنترل عضلاتش را به دست آورد پرسید: این دیگه چه کوفتی بود؟ 
پامفری با لحن جدی اش گفت:  متاسفم آقای پاتر اما این تنها درمان گازگرفتگی گرگ هاست. به نظر می رسه که به اندازه کافی سریع شروع به درمان کردیم اما باید بهتون اخطار بدم که درمان شما بسیار ناخوش آیند خواهد بود. شما باید هر روز یك شیشه از این معجون رو،دو بار ،‌ یک بار صبح و یک بار عصر سر بکشید تا بتونید به بهبودی کامل دست پیدا کنید. خبر خوب اینه که احتمالا به بهبودی کامل دست پیدا خواهید کرد. 
درمانگر دیگر نمی‌توانست به این بیمار پر دردسرش لبخندی بزند. 
هری با حالتی که نشان می داد سعی می کند مزه دهانش را از بین ببرد شکایت کرد: مطمئنید که مرگ بهتر از این نیست که یه هفته مجبور باشم این آشغالا رو بریزم تو حلقم؟ ممکنه یکی برام یه لیوان آب بیاره؟ 
صدایش ضعیف بود، اما مشخصا حواسش سر جایش بود. سریعا دابی که بی آن که مورد توجه واقع شود گوشه اتاق ایستاده بود با لیوانی آب جلو جهید. هری با قدردانی آن را پذیرفت. برای لحظه ای به اطرافیان خیره شد، اما کم کم خواب بر او غلبه می کرد. این یکی از تاثیرات معجون بود. 
به آرامی پرسید: اون زنه کجاس؟ 
آرتور پاسخ داد: فعلا محفل اونو در اختیار داره. اگه لازم شد ازش سوالی بپرسی اونو در اختیارت می ذاریم. 
هری زیر لب گفت: خوبه. 
و این آخرین سخنش پیش از فرو رفتن خوابی عمیق و موثر بود. پامفری سرش را با رضایت تکان داد و رویش را به دابی که همگی می توانستند ببینند که وظیفه مراقبت از هری را بر عهده خود می بیند کرد. 
- معجون اون جا روی میز قرار داره. آقای پاتر باید همه اونو بخوره. احتمالا علاقه ای نخواهد داشت نداره. اما باید بفهمی که اگه همه اونو نخوره دچار بیماری های غیر قابل درمان داخلی می شه. دفعه بعدی معجون باید حدودا دوازده ساعت دیگه نوشیده بشه. و هر دفعه این معجون رو مینوشد ،برای چند ساعتی به خواب میره. 
دابی با تکان دادن سرش او را از فهم مسئله مطمئن کرد و از نگاه مصممی که بر چهره داشت می شد دید که هری قطعا معجون ها را خواهد خورد، چه دوست داشته باشد و چه نداشته باشد. پس از چند دقیقه بزرگتر ها اتاق را ترک کردند و رون، جینی، هرمیون و دابی را در کنار تخت هری تنها گذاشتند. دابی یک بار دیگر از سلامت هری اطمینان حاصل کرد. دستش را به حالتی خاص بالای سر او تکان داد، کاری که شاید یک نوع آرزوی خوش بختی جنی بود، و سپس ناپدید شد. ایزامیر از مخفی گاهش بیرون آمده بود و به آرامی از دست چپ هری بالا رفت و بر روی سینه اش ایستاد، خودش را حلقه كرد و با اقتدار به انسان هایی که این رفتار عجیب را نظاره گر بودند نگریست. 
جینی که از این نوع احساس تملکی که این خزنده بر هری پیدا کرده بود چندان خوشنود نبود گفت: چرا این ماره داره این کارو می کنه؟ 
هرمیون اندیشمندانه به صحنه نگریست و گفت: می گن وقتی یه جادوگر جون یه مار رو نجات بده اون مار بهش خیلی وفادار می مونه. توی سال سوم یاد گرفتیم که گرگ های جادویی و مار ها دشمنای خونی همدیگه هستن. پس احتمالا وقتی گرگه می خواسته ماره رو بکشه هری جسم اونو ترک کرده تا نجاتش بده، و اتفاقی هم که افتاده نتیجه اونه. از هری بعید نیست که این کارو کرده باشه. 
سایرین با حرکت سر تصدیق کردند و در سکوت ایستادند. 
سر انجام صورت رون از مصمم بودن در هم رفت و به نظر می رسید تصمیمی گرفته است. 
- ببینید، هری حداقل یه هفته دیگه بستری می مونه. اما این به این معنی نیست که ما خودمون نمی تونیم کاری بکنیم. حالا ما خانوم مالفوی رو در اختیار داریم. محفل اونو به ما می ده و ما می تونیم ازش جای مدال هاگوارتز رو بپرسیم، حتی ممكنه ما رو به اونجا هم هدایت كنه. ما توی اون قلعه کاملا به درد نخور بودیم و الان وقتشه که جبران کنیم. 
وقتی متوجه شد که یک بار دیگر هری مجبور شده آن ها را نجات دهد صورتش از شرم سرخ شد. هرمیون شدیدا با او موافق بود. 
- کاملا باهات موافقم رون. باید امروز به محض روشن شدن هوا شروع کنیم. 

رون در حالی كه به مدال قاب گرفته شده هاگوارتز که روی میز گذاشته بود اشاره می کرد و گفت: قبل از هر چیز متقاعدش کردیم که با ما همکاری کنه. به هر حال خودش به تو گفته بود که مدال کجاس و الانم دلیلی نداشت که به ما نگه و ما رو به سمت اون نبره. 
سه روز از بازگشتشان از قلعه مک ناتون می گذشت و شرایط هری به مقدار قابل توجهی بهبود یافته بود. اما معجونی که می خورد او را مجبور به چهارده ساعت خواب روزانه می کرد. هری با خوشحالی روی تختش نشسته بود و از یک ساعتی که تا آمدن دابی و حصول اطمینان وی از خوردن معجونی که این هفته را به بدترین هفته زندگی هری بدل کرده بود مانده بود استفاده کامل را می برد. گفت: بذار ببینمش. 
رون جای مدال را به دست دوستش داد. هری نگاهی طولانی به آن انداخت: آخرین جاودانه ساز. می دانست که برای مدتی دیگر نمی تواند با این یکی رو به رو شود، اما نمی توانست از اشتیاق این فکر به خود نلرزد. آیا این هم به بدی آویز اسلایترین بود؟ در حالی که دستش را روی مدال می کشید، می توانست هاله خاص جاودانه ساز را حس کند. این یک جاودانه ساز واقعی بود. آن را به رون پس داد و گفت: الان نمی خوام حتی بهش فکر کنم. 
هرمیون توصیه کرد: الان نباید هم این کارو بکنی. اول باید بهتر بشی. ما اونو توی اتاق تو نمی ذاریم، چون با توجه به شناختی که ازت داریم می خوای اونو نصف شب وقتی همه خوابن بندازی گردنت. 
با این که هنگام گفتن این جملات لبخند می زد، اما حقیقتا منظورش همین بود. 
هری خندید: باشه، اگه می خوای بذارش زیر بالشت. 
چهار دوست لحظه ای ساکت شدند و جینی از فرصت استفاده کرد: نمی تونم باور کنم که شما سه تا واقعا این کارو کردین. شما خانوم مالفوی رو درست از وسط قلعه دزدیدین. واقعا فوق العاده س. 
چشمانش از تحسین برادر و دوستانش می درخشید. 
تا آن لحظه هری جزئیات اولیه آن شب را تعریف کرده بود اما به هیچ وجه برای بحث کردن بر سر نتایج این اتفاق آماده نبود. هرمیون از فرصت ایجاد شده توسط جینی استفاده کرد و گفت: داشتم به یه چیزی فکر می کردم. چرا اول این چیزا رو به لوسیوس مالفوی گفتی و بعد حافظه ش رو اصلاح کردی؟ اون كه چیزی ازش به خاطر نمیاره و بنابراین نمی تونه به ولدمورت چیزایی که گفتی رو بگه. 
هری به او نگاه کرد و آرزو کرد که ای کاش از این موضوع حرفی نزده بود. 
برای مدتی طولانی هری به دیوار رو به رو خیره شد. اما سرانجام دو کلمه را زمزمه کرد: برتا جورکینز 
در ابتدا دوستانش با گیجی به یک دیگر خیره شدند، تا آن که رون و هرمیون در یک لحظه متوجه قضیه شدند. رون تنها توانست یک کلمه بگوید: وای! 
جینی که چیزی از قضیه برتا جورکینز نمی دانست اظهار بی اطلاعی کرد. هری ظاهرا قصد توضیح نداشت، بنابراین هرمیون این وظیفه را بر عهده گرفت. 
- برتا جورکینز ساحره ای بود که چند سال پیش در وزارت خانه کار می کرد. بارتی کراوچ پدر حافظه اونو یك بار اصلاح کرد و اون خیلی از چیزایی که کراوچ نمی خواست به خاطر داشته باشه رو فراموش کرد. پیتر پتی گرو بعد از پیدا کردن ولدمورت بین موشای آلبانی، در اروپا با اوبرخوردی داشت . ولدمورت تونست قفل حافظه اونو بشکنه و به اون اطلاعات دست پیدا کنه. این یکی از دلایل اصلی اتفاق افتادن قضیه سدریک دیگوری بود. 
دوست کم سن و سال ترش که نمی توانست منظور حقیقی وی را بفهمد پرسید: اما چه شکلی این کارو کرد؟ 
رون برای روشن كردن خواهرش توضیح داد: ول ... ولدمورت با یه حرکت کثیف اون طلسم رو شکست و برتا رو دیوونه کرد. بعد هم اونو کشت. 
دهان جینی با فهمیدن کاری که هری کرده بود باز ماند. لوسیوس مالفوی هم تحت همین شرایط قرار می گرفت، تا آن که ولدمورت موفق به شکستن قفل حافظه او شود. و سرانجام نیز تمام چیزی که می یافت تمسخری بود از جانب هری. ذهن مالفوی از بین می رفت و بدنش دیگر به کاری نمی آمد. او با چشمانی تنگ به هری نگریست، تا آن وقت فکر نمی کرد که مرد جوان قادر به انجام چنین کاری باشد. هری به هرمیون نگاهی انداخت که با چهره ای مبهوت او را می نگریست. 
خود هری نیز در ساعات بیداری اش بی وقفه به اعمالش اندیشیده بود. چرا این کار را کرده بود؟ با این که این تصمیم را کاملا آنی و دفعتا گرفته بود کاملا از کاری که می کرد آگاه بود. او با میل خود فرمان مرگی دردناک و آرام را برای لوسیوس مالفوی امضا کرده بود. 
سعی کرد خود را قانع کند: این یه جنگه. مردم توی جنگ برخورد خوبی ندارن. کارایی می کنن که در شرایط عادی انجامشون نمی دن. این یه راه موثر بود که به ولدمورت ضربه بزنیم و اونو نگران کنیم. مالفوی با من رفتار بهتری نمی کرد. 
و خود جواب خود را داد: تو خودتو تا حد اون آوردی پایین. 
می توانست چشمان کاونده دختران را بر خود احساس کند، به همین علت سرش را روی بالش گذاشت و چشمانش را بست. 
سر انجام با لحنی یک نواخت و خسته توضیح داد: نمی دونم چرا این کارو کردم. فقط انجامش دادم. همه چیز خیلی سریع اتفاق افتاد و جادوگرا اون بیرون بودن. اصلا فکر نکردم. حالا که فکر می کنم آرزو می کنم ای کاش این کارو نکرده بودم. اگه خودم می کشتمش خیلی بهتر بود، اما حالا دیگه خیلی دیر شده. 
هری چشمانش را بسته نگه داشت . جرأت نداشت با موج ناامیدی حاضر در چشمان عزیزترین کسان زندگی اش روبه رو شود. آن ها را نا امید کرده بود. 
آن ها در سکوتی نا آرام ایستادند و هری در ذهن خود دوستانش را می دید که سر هاشان را با انزجار تکان می دهند. سرانجام هری احساس کرد که کسی روی تخت کنارش نشسته است و دست دخترانه ای که می دانست متعلق به هرمیون است دستش را بلند کرد. شصت دستش با شصت او گره خرد و دست او را در هر دو دستش نگه داشت. 
با دقت و آرامش گفت: فکر نکن می خوام سرزنشت کنم هری. ما اون جا نبودیم. ما مجبور نبودیم اون چیزی رو تحمل کنیم که تو کردی. یه گرگ ما رو گاز نگرفته بود. ما برای ساعت ها داخل بدن یه مار نمونده بودیم. تو همه این کارا رو کردی. شاید کاری که کردی اشتباه بود، اما من سرزنشت نمی کنم. نمی تونم سرزنشت کنم، چون من جای تو نبودم. تو تحت فشار شدیدی بودی و فقط عمل کردی. می تونم درک کنم که چرا این کارو کردی. فکر نکن که با این کار نظر من نسبت به تو عوض می شه و شأنت در نظرم کم می شه. هیچ وقت به اندازه کاری که توی اون قلعه کردی تحسینت نکردم و هیچ وقت به اندازه وقتی که برای بار دوم ما رو از دست اون دیوانه سازا نجات دادی – ازت ممنون نبودم. 
رون دستش را روی شانه هری گذاشت و کلمات هرمیون را تکرار کرد. 
- اون درست می گه رفیق. کسی چه می دونه اگه ما توی همون شرایط بودیم چی کار می کردیم؟ ممکن بود من اون عوضی رو همون لحظه بکشم. تو آدم خوبی هستی، هری. این کار چیزی رو عوض نمی کنه. 
وقتی هری دست جینی را حس کرد که دست دیگرش را در دست می فشرد، چشمانش را محکم تر بست. 
- اونا درست می گن هری. می دونم که یه لحظه شکه شده بودم، اما حالا درکت می کنم. تو هنوزم بهترین و مهربون ترین آدمی هستی که من می شناسم. 
قطره اشك تنهایی از گوشه چشمان هری بیرون خزید و او را مجبور کرد برای کنترل احساستش آن ها را محکم تر به هم بفشارد. او با آگاهی کامل مردی را روانه مرگی دردناک کرده بود. می دانست چه می کند. چگونه آن ها می توانستند به همین سادگی این کارش را توجیه کنند؟ هق هق ناخواسته ای از لب هایش بیرون گریخت و رد دیگری از اشک بر گونه هایش باقی ماند. هرمیون با حرکتی غریزی دست او را رها کرد، دستی را به پشت سرش برد و دست دیگرش را به دور كمر او حلقه كرد. سر هری را روی شانه اش گذاشت و به او اجازه داد تا به نرمی گریه کند. جینی به پشت او رفت و انگشتانش را در موهای سیاهش فرو برد. و رون با حالتی معذب صحنه را نگاه می کرد. برای مدتی طولانی همه آنها به همان حال باقی ماندند. 


پروفسور دامبلدور که جای زخم روی بازوی هری را بررسی می کرد نظر داد: ظاهرا که داره به خوبی بهبود پیدا می کنه، هری. 
هری به تازگی دوره درمانش را سپری کرده بود و تقریبا احساس می کرد شرایطش عادی شده است. به گفته خانم پامفری تا چهار یا پنج روز دیگر حالش کاملا عادی می شد. 
دامبلدور که بی حرکت نشسته بود به هری که قصه اش را تعریف می کرد گوش سپرده بود و گه گاه سرش را با حیرت تکان می داد. وقتی جادوگر جوان داستانش را به پایان رسید، پیرمرد دستانش را به هم زد و گفت: عجب ماجرایی هری! امیدوارم مجبور به پشت سر گذاشتن یکی دیگه مثل این نشی. 
هری با لحنی یک نواخت گفت: در این مورد باهاتون مخالفتی نخواهم کرد پروفسور. 
پیرمرد درچشمان وی نگریست و می توانست بگوید که هنوز چیزی شاگردش را آزار می دهد. با ظرافت پرسید: چیز دیگه ای هم هست که بخوای من بدونم؟ 
هری اصلا قصد نداشت که در این مورد صحبت کند، اما به دلیلی تحریک شد که تمام قضیه لوسیوس مالفوی را تعریف کند. به سختی احساساتش را کنترل می کرد. دامبلدور با نگاهی برنده به او خیره شده بود، اما وقتی او سخنانش را به پایان رساند برای مدت قابل توجهی ساکت ماند. هری دوباره احساس کرد که شخص مهمی در زندگی اش را ناامید کرده است و با چشمانی مات به فرش میان پاهایش خیره ماند. سرانجام دامبلدور در جایش صاف نشست و دستش را بر شانه هری گذاشت. 
- به من نگاه کن هری. 
مرد جوان با بی میلی اطاعت کرد. 
- ممکنه توجه کرده باشی که در طول تمام ماجراهایی که در چند ماه گذشته برات نقل کردم هیچ وقت اشاره ای به مواجهه م با گریندل والد نکردم. تا حالا برات سوال شده که چرا؟ 
هری با سر تصدیق کرد. 
- خب، من امروز هم قصد انجام این کارو ندارم. همون طور که می دونی من و تو در موارد خیلی زیادی با هم مقایسه می شیم. یکی از این موارد شکست دادن گریندل والد توسط من در نیم قرن گذشته بود. الان قصد ندارم به این موضوع بپردازم هری، و دلایل زیادی هم دارم. 
هری که دیگر احساساتش را تحت اختیار داشت، با کنجکاوی به مرد پیرتر نگاه می کرد. می دانست که یکی دیگر از جلسات درس گران بهایش آغاز شده است. اما مرد ناتوان مدتی مدید را به سکوت گذراند و انگشتان دو دستش را ریش کوتاه و سفیدش فرو کرده بود. هری کم کم شک می کرد که آیا او اصلا قصد ادامه حرف هایش را دارد یا نه. 
سرانجام دامبلدور شروع کرد: من تا به حال اینو به هیچ کس نگفتم و بسیار ممنون می شم اگه از این موضوع با هیچ شخص زنده دیگه ای، حتی آقای ویزلی یا خانم گرنجر حرفی نزنی. 
هری با حرکت سر اعلام موافقت کرد، اما استادش مدت دیگری را به سکوت گذراند. 
صدای دامبلدورمی لرزید و این اولین باری بود که هری او را چنان آشفته می دید: من یه بار مجبور به شکنجه مردی برای کسب اطلاعات شدم. من طلسم های واقعا دردناک و وحشتناکی رو برای مدت حداقل یک ساعت روی اون اجرا کردم. مرد جیغ های دلخراشی به خاطر شكنجه ها ی من میكشید ،‌و سرانجام اطلاعات رو به من داد . زمان اهمیت زیادی داشت و من وقت کافی برای به دست آوردن معجون حقیقت که اون موقع معجونی کم یاب بود و به دست آوردنش بسیار سخت بود نداشتم و لجی لی منسی هم کارآمد نبود، اون مرد چفت کننده بسیار ماهری بود. وقتی این کار رو کردم، فهمیدم که اطلاعاتی که اون داشته اهمیت بسیار کمی داشتن. وقتی دوباره اونو آزاد کردم و به میون نیروهای دشمن فرستادم می دونستم که اون به دلیل ناتوانی در مقابل من کشته خواهد شد. من اونو به سوی مرگش فرستادم. اون طور که فهمیدم کمتر از یک هفته بعد اونو خیلی وحشیانه کشته بودن. 
حالا تمام توجه هری به او بود، و مرد جوان به تک تک لغاتش اهمیت می داد. دامبلدور نفس عمیقی فرو داد، اما بر احساسات پیشینش مسلط شده بود. 
هنگامی که دامبلدور داشت اعماق حافظه اش را می کاوید، چشمانش اندکی می درخشیدند: من از این بابت واقعا رنج کشیدم هری. می تونم بگم که به نوبه خودم تقریبا به اندازه اون قربانی بیچاره رنج بردم. برای ماه ها سعی می کردم که کارم رو توجیه کنم، اما نهایتا به این نتیجه رسیدم که توجیهی وجود نداره. تنها سال ها بعد بود که تونستم با این قضیه کنار بیام. امیدم این بود که کارای خوبی که در دوران گریندلوالد خودم انجام دادم به کارای بدم بی ارزن. و فکر کنم این طور باشه. 
- هری، این جوریه که من اصلا کار تو رو مورد قضاوت قرار نمی دم. فشار ناشی از جنگ ممکنه باعث بشه که بهترین آدما کارای بسیار غیر منطقی و نادرستی انجام بدن. 
توجه پروفسور دوباره به مرد جوانی که در سمت راستش نشسته بود معطوف شد كه چشمانش صورت پیر او را می کاویدند: سعی نمی کنم که کارت رو توجیه کنم، و فکر هم نکنم که تو ازم بخوای همچین کاری رو بکنم. چیزی که تو باید بفهمی و اهمیت بسیار زیادی هم داره، اینه که تو همچنان همون کسی هستی که قبل از اون روز بودی. درست چند لحظه بعد از این کار، تو زندگی بهترین دوستات رو نجات دادی. درست همون طور که خطرناک ترین جنایتکارا ممکنه کارای خیر خواهانه ای انجام بدن، بهترین آدما هم ممکنه کارای واقعا پلیدی انجام بدن. زندگی فقط سیاه و سفید نیست، بلکه پر از رنگ های مختلف و پیچیدگی های گوناگونه. تو باید از اعمالت عبرت بگیری، همون طور که من دیگه تو زندگیم کسی رو شکنجه نکردم. اما باید این مرحله از زندگیت، و کاری که انجام دادی رو هم پشت سرت بذاری. 
هری برای مدتی طولانی ساکت ماند و دامبلدور افکارش را قطع نکرد. 
سرانجام جادوگر جوان به آرامی پاسخ داد: متشکرم پروفسور. این حرفتون و این که بدونم من در این مورد تنها نبودم واقعا به من کمک می کنه. نه تنها دوستای من بهم پشت نکردن،بلكه شما هم این کارو نکردین. این که باید این موضوع رو پشت سر بذارم برام کاملا روشنه، اما فکر کنم این کار مقداری زمان احتیاج داشته باشه. 
- حتما همین طوره، هری، و همین هم انتظار می ره. اما باید از این موضوع بگذریم. باید یک حرکتی بکنیم. آیا مدال رو به دست آوردی؟ 
- بله رون و هرمیون خانم مالفوی رو مجبور کردن که اونا رو مستقیم ببره پیش اون. مدال الان توی خونه منه. 
- اگه از نظر تو مشکلی نداره، هری ،‌ بهتره که مدال رو بیاری اینجا تا قبل از این که اقدام به نابود کردنش بکنی منم یه بررسی کوچیکی روش انجام بدم. این کار رو برای من انجام میدی مگه نه ؟ 
هری شانه اش را بالا انداخت و گفت: حتما. دلیلی نداره که این کارو نکنم. به هر حال الان اصلا آمادگی مقابله با اون رو ندارم. 


كمبود نیرو برای اسمشونبر 


طبق اطلاعات واصله، چنین به نظر می رسد که کسی که نباید اسمش را برد،اخیرا تعدادی زیادی از خدمت گذاران خود – از جمله مرد دست راست خود، لوسیوس مالفوی – را از دست داده است. با این که حقیقت امر آن طور که مطابق میل پیام امروز است و در شرایط عادی حاصل می شد روشن نیست، منابع متعددی به ما گزارش کرده اند که مالفوی،كه به عنوان دوست و محرم اسرار وزیر پیشین سحرو جادو كورنلیوس فاج ،‌برای خوانندگان ما آشنا است‌، به دستور کسی که نباید اسمش را برد، و شاید حتی به دست خود او، به قتل رسیده است. علت این اقدام هم چنان در هاله ای از ابهام قرار دارد. 
آن چه بیشتر مایه تعجب است این است که همسر آقای مالفوی، نارسیسا مالفوی، مفقود شده، و خبرها حاکی از آن است که وی در اسارت نیروهای مقاومت به سر می برد. موقعیت فعلی وی نامعلوم است و به گزارش منابع موثق این موضوع موجب خشم بی حد لرد سیاه شده است.این خبر در پی خبری است كه چند هفته پیش منتشر شد بدین مضمون كه تنها فرزند خانوده مالفوی ،‌دراكو مالفوی ،‌كشته شده است ،‌هرچند روزنامه پیام امروز قادر به تائید این خبر نیست. 
هم چنین، نیروهای مقاومت قریب به یک دوجین از مرگ خواران گمنام تر را نیز دستگیر و یا اعدام کرده اند. با این وجود رئیس تشکل مقاومت که به علل بدیهی مایل به فاش شدن نامش نیست، مصرانه تاکید می کند که موفقیت های آن ها به هیچ وجه توان حمله کسی که نباید اسمش را برد را نکاسته است، و گزارش هایی حاکی از مشاهده موارد متعددی از نمایش نشان شوم در سراسر بریتانیا مؤید این سخن است. متأسفانه در حال حاضر پیام امروز فاقد منابع کافی جهت گزارش چنین حملاتی است. به تمامی جادوگران و ساحرگان توصیه می کنیم که همان طور که در تمامی این شماره ها به آن اشاره شده،هوشیاری دایمی خود را در تمامی فعالیت های روزانه حفظ کنند. 


هری که روزنامه نازک را به هرمیون پس می داد گفت: فکر کنم این روزا به این می گن خبر خوب. 
چهار دوست، با این که مدت ها بود صبحانه خود را به پایان رسانده بودند همچنان دور میز نشسته بودند. هری از نظر جسمی کاملا احساس بهبودی می کرد، اما وقتی که به این فکر می کرد که باید به زودی دست به نابودی آخرین جاودانه ساز بزند، اعصابش شدیدا تحریک می شدند. 
رون موافقتش را اعلام کرد: چیز زیادی نیست، اما به هر حال از هیچی بهتره. بابا میگه محفل اطلاعات خوبی رو از زیر زبون خانوم مالفوی بیرون کشیده، اما اون از نقشه های اسمشو... ولدمورت خبردار نبوده. محفل موفق شده تعداد زیادی از مرگ خوارا رو دست گیر كنه و جلوی یه سری از حمله ها رو بگیره، اما هنوزم مثل سوزن تو انبار کاه می مونه. 
هری با لحنی مصمم گفت: ببینید بچه ها، باید سریع تر دست به کار شیم. من الان حالم کاملا خوبه، و نمی تونیم هم این کارو برای همیشه به تاخیر بندازیم. من به مردی که می بینمش قول دادم که مدال رو ببرم پیشش. به دلایلی می خواد مدال رو بررسی کنه، و چون تا به حال هم برای من بسیار مفید بوده، به همین خاطر من بهش گفتم که اونو براش می برم. من امروز عصر می برمش و احتمالا شب بر می گردم. فردا می ریم سراغش. 
سه دوست با حالتی عصبی به رهبرشان نگریستند. هرمیون مشتاقانه می خواست هری را تشویق به صبر بیشتری کند، اما چیزی نگفت. خانم پامفری بهبودی کامل هری را رسما اعلام کرده بود، و خود او نیز محض اطمینان چند روزی اضافه تر صبر کرده بود تا همه قوتش را به دست آورد. دیگر دلیلی برای تاخیر وجود نداشت. 
- باشه هری، فقط فکر میکنم... کاش می شد برای همیشه بندازیمش عقب. 
هری با حرکت سر تصدیق کرد: منم همین طور. 

چند ساعت بعد در همان روز، پروفسور دامبلدور مشغول بررسی موشکافانه مدال که همچنان در قاب شیشه ایش قرار داشت شد،. مدام دست سالمش را بالای آن تکان می داد و چیزهایی را زیر لب تکرار می کرد. این نكته که دامبلدور بهترین لباس هایش را پوشیده بود از چشم هری پنهان نماند. از آن جا که دامبلدور به ندرت از آپارتمان خود خارج می شد هری معمولا او را ملبس به لباس های خانگی اش می دید. درواقع هری متعجب بود که اصلا او این لباس های میهمانی جادوگری را از کجا آورده است؟ احتمالا وینکی برایش تهیه کرده بود. با توجه به میزان تمرکز دامبلدور بر روی مسئله حاضر، هری از سوال پرسیدن خودداری کرد. 
دامبلدور که از آنچه از بررسی مدال آموخته بود راضی به نظر می رسید، پوشش مقوایی پشت قاب را بلند کرد و با دقت زنجیر نقره ای رنگ سنگین را در دست گرفت و مدال را به حالت آویزان نگاه داشت. آن را قدری بالا آورد که هر دو بتوانند به خوبی ببینندش. 
هری با بی میلی پرسید: فکر می کنید اینم شبیه آویز اسلایترین باشه؟ 
دامبلدور که با دقت به تصویر گریفندور خیره شده بود، چنین اظهار نظر کرد:  مسلما نمی شه چیزی پیش بینی کرد، اما ممکنه این طور نباشه. ظاهرا هر جاودانه ساز ماهیت خاص خودشو داره. گردن آویز، به محض باز شدن، با یه حرکت ناگهانی خودشو آزاد کرد. مدال رو نمی شه باز کرد، به همین دلیل فکر می کنم که جاودانه سازش هم آروم تر شخص رو تسخیر کنه. متاسفانه من فقط یک راه برای فهمیدنش دارم. 
هری ناگهان پرسید: شما یه راه برای فهمیدنش دارید؟ منظورتون اینه که برای من وجود داره. این منم كه باید این کارو انجام بدم. 
- در حقیقت، هر دوی ما داریم درست می گیم هری، چون من می خوام اول با اون مواجه بشم و تو باید کار اونو تموم کنی. فکر می کنم این بهترین راه برای از بین بردنش باشه. 
هری به روی پاهایش جهید: اما قربان، با همه احترامی که براتون قائلم شما در شرایطی نیستید که بتونید با یه جاودانه ساز درگیر بشید. این کار براتون خیلی گرون تموم می شه. 
سپس بعد از لحظه ای سكوت به آهستگی و نرمی گفت: این کار ممکنه شما رو بکشه. 
با گفتن این کلمات، مقصود نهایی دامبلدور را متوجه شد. آلبوس دامبلدور، با آرامش به هری پاتر خیره شده بود، و به خوبی تغییر حاصل شده در حالت چهره مرد جوان را مشاهده می کرد. 
- تقریبا می تونم با قاطعیت بگم که همین اتفاق خواهد افتاد، هری. اما می تونم بهت این اطمینان رو بدم که قادرم قبل از مرگم به جاودانه ساز صدمه جدی بزنم. اگر حدسم درست باشه، که تقریبا از صحتش مطمئنم، جاودانه ساز تضعیف شده، دوباره به مدال بر می گرده. اون موقع اس که تو باید مدال رو روی سینه ت بذاری و با توجه به جوونی و قدرتت، می تونی اونو ظرف مدت کوتاهی با کمترین تاثیرات مخرب نابود کنی. 
هری که در اتاق کوچک رژه می رفت، مصرانه گفت: نه قربان! بهتون اجازه همچین کاری رو نمی دم! من می تونم این کارو به تنهایی انجام بدم. من تا به حال دفترچه، جام، گردن آویز و نجینی رو نابود کردم. شما مجبور نیستید این کارو بکنید. 
التماس در صدایش موج می زد، اما با یک نگاه به مرد پیر می توانست بفهمد که دامبلدور نظرش را تغییر نخواهد داد. 
پروفسور به نرمی گفت: بشین هری. 
برای چند لحظه ، هری حرکتی نکرد، اما نهایتا با اکراه بر روی مبل نشست و به دامبلدور اجازه داد تا به حرفش ادامه دهد. 
- من به این موضوع با دقت کافی فکر کردم. دوست عزیز من، چیزی که تو متوجهش نیستی، اینه که مرگ من خیلی نزدیکه. همین الان که من این جا نشستم، بدن من به واسطه سرطان های مختلفی که به خاطر معجون داخل غار و شرایط قبلی من توی بدنم وجود دارن، در حال نابود شدنه. این سرطان ها قابل درمان نیستن، و اگر هم بودن من اقدام به درمانشون نمی کردم. تا مرگ من حداكثر یکی دو هفته، و یا شاید چند روزی بیشتر،‌ باقی مونده. 
چشمان هری از شوک شنیدن این خبر گشاد شد. با این که از اوضاع در حال بدتر شدن پروفسور آگاه بود، احساس می کرد که حداقل چندین ماه تا مرگش زمان دارد. همیشه حس می کرد مرگش تا چند ماه دیگر اتفاق نخواهد افتاد. 
- این اون مرگیه که می خوام داشته باشم هری. این آخرین خدمت من به جامعه جادویی خواهد بود. با تضعیف جاودانه ساز، من تو رو از گذروندن شرایط سختی که در گذشته تحمل می کردی بی نیاز می کنم. بقیه اش دیگه به تو بستگی داره . تو دست من آخرین جاودانه ساز ولدمورته. وقتی تو اونو نابود کنی، ولدمورت دوباره فانی می شه، می شه اونو کشت. اما اون همچنان یک دشمن بسیار خطرناک باقی می مونه و تو نباید به واسطه این جاودانه ساز تضعیف بشی. 
هری با ناامیدی تقلا کرد: اما .. اما ... لازم نیست شما الان این کارو بکنید. خیلی چیزا هست که نمی دونم. خیلی چیزا هست که می خوام ازتون بپرسم. 
دامبلدور با مهربانی لبخندی زد و گفت: چیه که دلت می خواد بدونیش؟ 
هری گفت: خب، همه چیز! مثلا این که چه طور اون کارا رو توی وزارت خونه در مقابل ولدمورت انجام دادین. منظورم اینه که چه طور مجسمه ها رو وادار کردین جلوی طلسم هاش رو بگیرن؟ و اون ... مایع. همه چیز رو می خوام بدونم. 
- فکر می کنی قراره از این راه ولدمورت رو نابود کنی هری؟ 
هری با لحنی که به نظر خودش بسیار خوار می آمد، التماس می کرد، اما لغات در ذهنش شکل نمی گرفتند. 
-  نه ،‌فكر نمیكنم . اما دلم میخواد بدونم . میتونه بهم كمك كنه ،‌اما به این دلیل نیست كه میخوام بدونم . من فقط میخوام بدونم . از سر كنجكاوی .  
هری فكر كرد ،‌خیلی مبهم حرف زده ،‌اما كلمات هم در ذهنش شكل نمیگرفتند. مرد پیر دوباره لبخند زد . 
-  اگه این دلیل توئه هری ،‌اون وقت منم خوشحال میشم هر چی میتونم بهت نشون بدم . تصمیم داشتم این مدال رو همین امشب به گردنم بندازم ،‌اما هیچ دلیل نمی بینم كه چرا نتونم تا فردا صبح صبركنم. در مورد هر چی و هر چقدر كه میخوای از من بپرس ،‌سعی میكنم به بهترین وجهی كه میتونم بهت جواب بدم.  
هری لبخندی بی رمق زد. حداقل دامبلدور همان لحظه جان نمی سپرد. فردا هم چندان بهتر به نظر نمی رسید، اما هری قصد داشت که هر چه می تواند از معدن دانش پیرمرد پیش رویش بهره ببرد. سرانجام با بی میلی خود را تسلیم طرح دامبلدور کرد. 
- بسیار خب قربان، شما تصمیمتون رو گرفتید و من باید به تصمیمتون احترام بذارم. 
هری و دامبلدور برای چندین لحظه به هم خیره شدند، و هیچ یک نمی دانست که باید چه بکند. سرانجام هری پرسید: خب، چه طور اون کارا رو توی وزارت خونه انجام دادین؟ 
اندکی از شب گذشته بود و هری همچنان مشغول آموختن جادوهای پیشرفته غیر قابل وصفی از پرفسور دامبلدور بود. او به هری نشان می داد که چه طور باید کارهای خارق العاده ای را با جادو انجام دهد؛ هر چند که به واسطه ضعف و ناتوانی، خود قادر به انجام آن ها نبود. با این حال هری می توانست با اندکی راهنمایی از سوی استادش، تقریبا تمامی آن ها را به درستی انجام دهد: انواع تغییر شکل ها، طلسم های پیچیده و غیر معمول، و ظاهر کردن اشیاء گوناگون از غیب. 
تقریبا نزدیک نیمه شب، دامبلدور خمیازه کشان به هری گفت:  اگه قرار باشه فردا اخرین روز عمر من باشه ،‌اون وقت قصد دارم از آخرین خواب شبانه ام هم لذت ببرم. هری دوستات دیگه باید نگرانت شده باشند . الان دیگه وقتشه كه برگردی خونه ات. صبح برگرد اینجا و اون موقع ،‌تو روشنایی روز به این مسایل می پردازیم. و شب هنگام ،‌میریم سراغ جاودانه ساز. دیگه نمیخوام بیشتر از این لفتش بدم.  
جمله آخر را با تحکم خاصی بیان کرد که به صورت ضمنی هری را دعوت می کرد تا دیگر تلاشی برای تغییر عقیده اش نکند. 

هری با افسوس پله های اتاقش در خانه شماره 17 میدان گریموالد را بالا رفت. می دانست که رون، جینی و هرمیون – احتمالا در اتاقی که مشترکا در اختیار دخترها گذاشته شده بود – منتظرش هستند. بعد از آن که ضربه ای به در زد، در باز شد و هر سه نفر منتظرانه به گوشه های اتاق رفتند. رون که هنوز لباسش را عوض نکرده بود، روی تخت جینی به خواب رفته بود، و سرخ موی دیگر را مجبور کرده بود تا به تخت هرمیون پناه برد، و حالا هر دو دختر به آرامی مشغول گفت و گو بودند. هر دو مشخصا دوش گرفته بودند و برای خواب آماده شده بودند. تی شرت های راحت و گشادی که به تن داشتند، قسمت زیادی از پاهایشان را نمایان می ساخت. اما هری توجهی نکرد. 
جینی دستش را گرفت و به سوی تخت هرمیون کشاند. رون از جایش تکان نخورد. جینی پرسید: چه طور بود؟ 
هری به آرامی و تا حدی که می توانست با بی خیالی گفت: خوب بود. اون فکر می کنه ممکنه بشه قبل از این که من با جاودانه ساز درگیربشم اونو تضعیف کرد. فردا قراره توی خونه ش روی این مسئله کار بکنیم، بعدش تصمیم می گیرم که کی می خوام این کارو بکنم. شاید فردا شب تمومش کردم. 
هر دو دختر به قدری با احوال هری را آشنا بودند كه بدانند چیزی دارد او را اذیت می كند. 
هرمیون که روی تخت برای هری جا باز می کرد پرسید: چی شده؟ اتفاقی افتاده؟ 
هری که دستش را در موهای در هم ریخته و پرکلاغی اش فرو می برد ‌به دروغ گفت: هیچی. فقط مسئله اینه که دیگه داره تموم می شه. نمی دونم چقد مونده که باهاش رو به روبشم. احتمالا خیلی کم. 
- باید اول ترتیب جاودانه سازو بدیم هری. نمی شه با هر دست دو تا هندونه برداشت. 
هری تنها سرش را تکان داد. 








فصل سی وسوم:
فقط یک جا برای رفتن مانده 


هری تکه ی دیگری پیتزا برداشت، درحالی که پروفسور دامبلدور داشت غذای مورد علاقه اش را برداشت. جامی در مقابل هری قرار داشت، با این حال هری هنوز قصد نداشت تا مزه شراب سرخ را امتحان کند. به زحمت تلاش می کردند تا در مورد اتفاقاتی که برای عصر برنامه ریزی کرده بودند، بحث کنند، بجای آن بطور افراطی در مورد جادوی پیشرفته بحث می کردند. وقتی در اول صبح رسید، هری نمی دانست فکر کند که چه چیزی از جادوگر بزرگ بپرسد، اما وقتی شروع به صحبت کردند، موضوعی بحث دیگری را پیش می کشید. آنها در مورد تغییر شکل پیشرفته، افسون، و اینکه نگهبان هاگوارتز چگونه عمل می کند، و هر جادوهایی که در هیچ دسته ای قرار نمی گرفتند، بحث کردند. وقتی غذایشان را می جویدند، هری تصمیم گرفت که سوال دیگری بپرسد. 
شما چطوری تمام میزهای سالن بزرگ را با تکان دادن دستانتان حرکت می دهید؟ من این را خیلی دیدم، و شما حتی چوبتان را لمس نکردید؟ 
دامبلدور با دستمالی دهانش را پاک کرد و لبخندی زد. بطور قطع من مطمئنم که توجادوگر توانا و مستعدی هستی، هری. این بستگی به قدرت جادویی دارد، اما اگر این را داشته باشی، هر جادویی به طور اختصاصی سخت باشد. من یکی بهت نشان می دهم وقتی که غذایمان را تمام کردیم. 
چند دقیقه بعد هری کمک کرد تا مرد شکننده بایستد ، و آنها بین آشپزخانه و اتاق نشیمن به راه افتادند. 
حالا، هری، وقتی ما از چوب استفاده می کنیم، جادویی ما به سمت مکان تنگی هدایت می شود، و این تقریبا غیر ممکنه که جادویی را انجام بدی که تمام وسایل درون یک اتاق را تحت تاثیر قرار دهد. جادو می تواند با یک دست زدن انتقال پیدا کند، و منطقه وسیع تری را تحت تاثیر قرار خواهد داد. اما استفاده از جادو در مقیاس پهن حد و مرز دارد، حتی برای جادوگران قدرتمند هم غیر ممکنه که بتوانند قدرتشان را به جسمی منتقل کنند تا جادو یا طلسمی را روی آن قرار دهند. اما این برای دوباره چیدن یک اتاق خیلی سودمند هست. 
هری بخوبی فهمید، بیاد آورد که درمورد جادوی در مقیاس پهن قبلا خوانده بود، با این حال می دانست که این جز برنامه آموزشی هاگوارتز نیست. 
 به وسایل داخل اتاق نگاه کن،هری. حالا تصویر را در ذهنت بوجود بیار که میخواهی این اتاق را چطوری دوباره بچینی. در اول ساده بنظر میاد. به سادگی هر وسیله ای را روی دیوار مخالف قرار بده. حالا اون طور را در ذهنت داری؟ خوبه. حالا کلید اینه که این تصور را مثل یک جادو در نظر بگیری- یک جادوی وابسته به عکس سریع تر از یک ورد لفظی است. این ممکن برای تو به مدت چند تلاش ول بکشد، اما وقتی که اولین باز اجراش کردی میبینی که چقدرساده است. بذبختانه با وضعیت جسمانی که من دارم، نمی تونم تو را در این نمایش همراهی کنم. 
بنظر آسان می رسه. هری جواب داد، درحالی که تعدادی از جادوهایی را که بعد از ظهر آماده کرده بود را بیاد آورد. اوبه جلو رفت و تصویری دیگر در ذهنش نقش بست. او دستانش را به هم زد. کاناپه به وسط اتاق آمد. لیوان های قهوه که روی میز بودند به دیوار مقابل رفتند. کتا بها و بقیه خرت و پرت ها از روی میز تلویزیون افتادند. دامبلدور با دیدن ان صحنه خندید، و بعد از چند لحظه گیجی هری نیز خندید. 
بزارین یکبار دیگر امتحان کنم. هری با چوبش شیشه شکسته را ترمیم کرد. و با دست زدن بعدی تمام وسایل در جای قبلی خود قرار گرفتند. سه دست زدن دیگر، سه طرح مختلف برای قرار گرفتن وسایل. مربی با خوشحالی تلاش شاگردش را نگاه می کرد. 
و با این کار چند ساعتی را به خوشی گذراندند. اما هرچه به عصر نزدیک می شدند فضا ی خوشی به تاریکی گرایید. هری دیگر سوالی نپرسید و دیگر نمی خندید. یک مه نامرئی اتاق را دربرگرفته بود. 
بنظر وقتش رسیده هری. 
مرد جوان خواست مخالفت کند، اما چیزی نگفت. دامبلدور به سختی خواست از جایش بلند شود، اما هری زیر شانه اش را گرفت. وبعد او را به اتاق خواب راهنمایی کرد، جایی که جادوگر ناتوان هرروز ردای سیاهش را با کمک هری در می آورد. لباس هایی مانند روز قبل پوشید. یک ردای آبی-نقره ای ساخته شده از پارچه چینی، که هری لباسی به زیبایی آن ندیده بود. دامبلدور تصمیم گرفت که بهتراین است که یکشنبه این دنیا را ترک کند. 
در این بین بنظر می رسید چیزی در شکم هری سنگین تر می شود. 
او به آرامی پرسید:شما کجا می خواهید این کار را انجام بدید، قربان؟. 
هری، می تونم چیزی ازت بخوام؟ پسر سرش را تکان داد.برای ماه ها من اینجا تنها بودم، و من کسی رو نداشتم که من رو با اسمم، آلبوس، صدا بزنه. ممکنه چیز جزئی باشه. ولی من دلم برای شنیدن اسمم تنگ شده. در این دقایق آخر، می تونم ازت بخوام که من رو با اسمم صدا بزنی؟ 
پسر از این حرف متعجب شد، اما نفس عمیقی کشید و گفت: این باعث افتخار منه..........آلبوس. 
 برای جواب سوال تو، من فکر میکنم من روی صندلی خودم در اتاق نشیمن خواهم نشست. من آنجا رو در این چند ماه با آرامش یافتم. به آرامی هری، آلبوس را برای رسیدن به مقصدش برسد. نشان هاگوارتز روی میز قرار داشت، هری آن را برداشت و تشعشع آن را احساس کرد. وسوسه ای او را در بر گرفت که او را براین می داشت تا در همان جا و همان لحظه نشان را برگردنش بیاندازد، قبل از آنکه دامبلدور بتواند کاری انجام دهد. اما شاگرد نمیتوانست که استادش را از آخرین خواسته اش محروم کند. 
برای جوانی به سن هری، این عجیب بود که مردی با آرامش به استقبال مرگ برود. این مرگ یک گریز بود، یک خوش آمد گویی به یک دوست، نه یک اتفاق ناخودآگاه در نیمه شب. هری می دانست، که در طول این روز هیچ ترسی در قلب آلبوس دامبلدور بوجود نیامده بود. او به دنبال آخرین ماجراجوییش بر روی زمین رفته بود، قبل از آنکه بسوی اولین ماجراجوییش در دنیای دیگر برود. 
چند کلمه برای راهنمایی، هری. آلبوس با آرامش این را گفت بعداز آنکه خودش را با آرامش بر روی صندلی قرار داد. من یک نامه درون کابینت کنار تلویزیون گذاشتم. لطفا آن را به صاحبخانه ام بده. من آخرین اجاره بها را پرداخت کرده ام و در آن نوشته ام که از حالا خانه در اختیار اوست.من چندتا دارایی در اینجا دارم، لطفا تا آنجا که می تونی از انها نگهداری کن. همچینی جادویی انجام داده ام که وینکی به تو تعلق پیدا کند. بعد از اینکه پیش تو بیاید، اون خدممتکار تو خواهد شد. او از من به خوبی پذیرایی کرد و برای من خیلی عزیز شد. من میدونم که تو میتونی از اون بخوبی مراقبت کنی.  هری به آرامی سرش را تکان داد. 
 لطفا جسدم رو در جایی دفن کن، هر جایی که خواستی آپارات کنی. برام هیچ تندیسی درست نکن، من هیمن حالا یکی در هاگوارتز دارم. هیچ مردی بیشتر از یکی لازم ندارد. 
دوباره هری نتوانست کاری انجام دهد، بجز آنکه سرش را تکان دهد. 
دو دوست در سکوت به یکدیگر خیره شدند. بیشتر از دوست، آنها استاد و شاگرد بودند، و بعد از لحظاتی شاگرد استاد می شد. سرانجام مرد پیر دستش را جلو آورد و هری هورکراکس را به او داد. 
من معتقدم که من باید همه چیزهایی که باید گفته بشه رو بگم، هری. وقتی به خانه ات رسیدی، نامه ای که برای تو نوشتم را بخوان. اون هنوز احساسات من را بازتاب می کند. 
قربان،...ام... آلبوس، من فقط میخوام از شما تشکر کنم...... گلوی هری مسدود شد و اجازه نداد تا کلمات بیشتری را بیان کند. نمی توانست باور کند که باید شاهدمرگ مردی که نه تنها بزرگترین جادوگر بود، بلکه بزرگترین انسانی که شناخته بود ، باشد. بدون آنکه بتواند کاری انجام دهد. 
من میدونم هری. لازم نیست چیزی بگی. این لحظه برای تو بسیار سخت تر از من خواهد بود. رفتن همیشه بهتر از باقی مانده است. زمان من آمد و رفت و فقط مقداری کمی کار مانده که برایت انجام دهم. تو باید منو بخاطر همه اشتباهاتم ببخشی، و برای این من باید از تو سپاسگزار باشم. من این رو قبلا گفتم، من از تو چیزهای زیادی یاد گرفتم، هری پاتر، بیشتر از آنچه که در کتابهای کتابخانه وجود داره. مسئولیتی که بر عهده داری خیلی سنگین است، اما اراده توهم خیلی قوی تر است. من این دنیا رابا آرامش و آسودگی ترک میکنم، به امید پیروزی تو. دنیای ما به آرامی ترمیم خواهد شد، تازمانیکه جادوگر سیاه بعدی ظهور کند، و دوباره مردم خواهند جنگیدو ولی آن دیگر جنگ تو نخواهد بود. 
آلبوس با دستانش زنجیر نقره ای را باز کرد، آنرا آماده کرد تا به گردنش بیاویزد. 
 من با تمام توانم خواهم جنگید. هنوز نبردی برای این پیرمرد مانده است. زمانیکه من رفتم، مدال را به گردنت بنداز و تمامش کن. شاید عشق بین ما باعث نابودی اش برای ابد شود. 
هری به سختی جواب داد:بله قربان،من میفهمم....آلبوس. 
آلبوس دامبلدور برای آخرین بار خندید و مدال هاگوارتز تام ریدل را بالای سرش برد و به گردن انداخت ،اما آن را چند اینچ بالاتر گرفت. هری خواست فریاد بزند کهصبر کن
 اما او همچنان یخ زده سر جایش ایستده بود، در وسط اتاق نشیمن و آلبوس را نگاه میکرد که به دقت گردنبند را به گردنش می اندازد. 
او چشمانش را بست و به روی صندلی چرمین افتاد. هری فکر میکرد که او درد خواهد کشید ، اما دامبلدور به آرامی باقی ماند و بنظر می رسید که به مرحله نیمه هوشیاری رسیده است. 
بعداز ده دقیقه هری به مدیر خیره شد، مشخصا دامبلدور دشمن را نابود کرده بود، صورتش کج شده بود، اما نشان نمی داد که درد می کشد. برای دقیقه ای، هری روی مبل نشست، اما هنوز نمی توانست بشیند، و شروع به لرزیدن کرد، لیوانی آب نوشید و هر ثانیه پروفسور را معاینه می کرد. به خودش می گفت، که شاید نمیرد، شاید قوی تراز آن بود که فکرش را می کرد، شاید این هورکراکس با دیگر هورکراکس ها هیچ فرقی نداشت. 
در قلبش، او بهتر می دانست. پایان فرا رسیده بود. هرگز نمی توانست دوباره با پروفسور داملدور حرف بزند. فصلی از زندگی اش به پایان رسیده بود، و می دانست که این واقعه اهمیت ویژه ای دارد. سنگینی مسئولیت حالا کاملا بر روی دوش خودش بود. دیگر پیرمرد وجود نداشت که بخواهد در سختی ها کمکش کند. البته، هری این موضوع را از شش ماه قبل حس می کرد، از زمان اولین مرگ دامبلدور. هری حالا بیشتر احساس آمادگی می کرد. امشب آخرین هورکراکس نابود می شد. بزودی بانبرد آخر مواجه می شد، اما هری حالا باید با یک انسان فانی روبرو می شد. 
ناگهان فریادی از درد هری را از افکارش بیرون آورد، و بسرعت به طرف پروفسور چرخید. جنگ بین هورکراکس و مدیر به مرحله آخرش رسیده بود. بدنبال آن فریاد بلندتری بگوش رسید. و هری تمام تلاشش را لازم داشت تا از برداشتن مدال از دست دامبلدور جلوگیری کند. بدن جادوگر ناتوان دچار تشنج شد و شکل صورتش کاملا دردی را که می کشید بازتاب می رکد. عرق از سر و روی آلبوس می چکید و بدرون ریشش می رفت. هری کنار صندلی زانو زد، صورتش فقط چند اینچ با دامبلدور فاصله داشت. خشم وجود جادوگر جوان را فراگرفته بود. تام ریدل باید بمیره، این هورکراکس برای انتقام باید نابود شود. اشک ها می توانستند صبر کنن، هری باید مبارزه می کرد. 
آرزویش به حقیقت پیوست، فقط برای مدتی بعد، بدن دامبلدور بی حرکت ماند و دهانش براثر فریاد خاموشی، باز شد. و بعد پایان یافت. بدنش بر روی صندلی افتاد، و دستش، آنکه مدال را گرفته بود، آزاد شد و به دو طرف بدنش افتاد.هورکراکس نابود شده از گردنش آویزان بود، و سر او به یکطرف کج شده بود. 
هری با اینکه بسیار خشمگین بود، سر استادش را بلند کر د تا بتواند مدال نقره ای را بردارد. آن را از دستانش گرفت و به بدن بی جان استادش خیره شد. 
من شکست نمیخورم، قربان هری از میان دندانش این را قول داد. بسمت مبل برگشت تا هرچه زودتر که می تواند بنشیند. روی آن دراز کشید و مدال تام ریدل را برگردن انداخت، ازمواجه شدن با روح ریدل پریشان بود. 
در اول، هیچ چیزی احساس نکرد. فکر کردکه شاید دامبلدور قبل از مرگش هورکراکس را نابود کرده. اما بزودی فهمید که این نمی تواند درست باشد، در حالی که گرمایی را روی سینه اش احساس می کرد، شاید یک مایع بود. هری چشمانش را بست و نیرویش را برروی محیط متمرکز کرد، ذهنش را برروی روی مدیر متمرکز کرد. پیرمرد هورکراکس را ضعیف کرده بود. آن نمی توانست به آسانی وارد بدن هری شود، و جادوگر می دانست که هروقت که بخواهد می تواند آن را نابود کند. 
 تو نمی دونی که بجای یکی، باید بهای دوتا رو بپردازی، میدونی؟.هری تکه روح را سرزنش میکرد،حرفی قبل از اینکه از بدبختی نجاتت بدهم، داری؟ 
 من آلبوس دامبلدور را کشتم. روح خواست تا ارتباط برقرار کند،این به تنهایی باعث پیروزی من میشه. 
اما تو اشتباه می کنی.هری دلیل آورد:آلبوس دامبلدور خودش را قربانی کرد. تو او را نکشتی. اون خودش را قربانی کرد تا من بتوانم تو را نابود کنم. همانطور که بقیه را نابود کردم، این رو بدون که تام ریدل شکست خورده. 
 تو مرا نابود خواهی کرد، برای اینکه نمی تونم روی قدرت تو حساب کنم. اما لردولدمورت انتقام خواهد گرفت، هری پاتر. پیروزی تو موقتی و فقط برای یک بار خواهد بود. 
خواهیم دید، تام. و هری قدرتش را بجریان درآورد. چهره آلبوس دامبلدور در ذهنش بود، و برای لحظه ای بعد هورکراکس به وجودی ناچیز تبدیل شد. دفترچه خاطرات ریدل، حلقه اسلایتریتن، جام هافل پاف، جعبه اسلایترین، ناجینی و مدال هاگوارتز. همه نابود شدند. آلبوس دامبلدور و هری پاتر همه آنها را شکست داده بودند. و حالا بازی واقعا شروع می شد. 
اول چیزهای دیگر نیازمند توجه بودند. هری مدال را برداشت و چشمانش را باز کرد. جسد بی جان استادش را، درحالیکه روی صندلی مورد علاقه اش افتاده بود، نگاه کرد. عظمت موقعیت بالاخره کم رنگ تر شد. هری بلندشد و مدال را به گوشه ای از اتاق پرت کرد. سرش را با دو دستش گرفت و برای دقیقه ای نتوانست حرکتی انجام دهد. 
حالا باید چه کار می کرد؟ اولا باید جسد را دفن می کرد، همان چیزی که دامبلدور خواسته بود. اما کجا؟ بیدرنگ، هری فهمید کجا برای اینکار مناسب است. ناگهان از جایش بلند شد، ردا و لباسش را برای گرم نگهداشتن خود پوشید،مدال را در جیبش گذاشت، اطمینان حاصل کرد که چوبش را همراه خود دارد، و بعد شانه پروفسور را گرفت. 
امیدوارم این خوب باشه، قربان این را زیر لب گفت، قبل از آنکه برگردد و به گودریک هالو آپارات کند، تا او را در کنار مقبره لیلی و جیمز پاتر دفنش کند. بسختی می توانست جسد را بلند کند، اما هری از برخورد آن به زمین جلوگیری کرد، او هنوز گریه نمیکرد. 
بعد از بررسی تپه، هری زمینی صاف درست بالای مقبره پدر و مادرش، انتخاب کرد. با چوبش گودال عمیقی حفر کرد. 
 شش فوت زیر زمین، باید شش فوت باشه. او بخودش گفت، و او برای هیچ چیزی متوقف نمی شد. یکبار راضی شد، کنار جسد زانو زد، و دستش را روی شانه اش گذاشت. 
شاید نصف وفاداری که شما داشته باشید رو داشته باشم،قربان،او بیان کردو شاید نصف هوش شما رو داشته باشم. 
نیمه شب در دسامبر در گودریک هالو، نه هوای مناسبی بود و نه مکان مناسبی، و کم کم هری شروع به لرزیدن کرد. او هنوز عجله ای نداشت. با دقت، جسد مدیر را بلند کرد و در درون قبر گذاشت. با چوبش به سمت دستها و پاها نشانه رفت، و آنها را با بدن تنظبم کرد. وقتی سرانجام راضی شد، بلند شد و برای آخرین بار به پیکر آلبوس دامبلدور خیره شد. فقط توانست سرش را تکان دهد. این مرد تلاش زیادی کرده بود، در جنگ و صلح، در دانش و سیاست. حرفهایش می توانست ذهنیت یک ملت را تغییر دهد، یا می توانست به دانش آموزان راه صحیح را نشان دهد. هری به خودش قول داد که راه او را ادامه دهد. 
بنظرش کلماتی آمد که در پایان بیان کند، اوا در پایان تصمیم گرفت که چیزی نگوید. این تمام شده بود. هری می توانست برود، اما برای دقایقی ماند. هلال ماه اندکی اطراف را روشن کرده بود. و هری بین مقبره های پدر و مادرش نشست، در دور دست نوری می درخشید. او هنوز گریه نکرده بود، تمام افکارش را روی دفن کردن استادش متمرکز کرده بود. جیمز پاتر، لیلی پاتر، و آلبوس دامبلدور، یک ارتباط عادی؟ تام ریدل. او شخصا پدر و مادر هری را کشته بود، و روحش استاد هری را . تام ریدل باید متوقف می شد، و هری قبول کرده بود که او تنها کسی است که باید این کار را انجام دهد. از زمانیکه سرنوشتش را فهمیده بود، آرزو داشت که این حقیقت نداشته باشد شاید میتوانست به طریقی تغییر کند. هری پاتر حالا سرنوشتش را می خواست. نمی خواست بیشتر از این یک مبارز بی میل باشد. 
نهایتا به سمت مقبره جدید پروفسور دامبلدور رفت، و آماده شد که آنجا را ترک کند، اشکها آمدند. به آنها اجازه داد فرو بریزند، چون از این کار احساس شرم نمی کرد. دستانش را در جیبهای کثیفش کرد، احساس جدیدی داشت. از میان کثیفی انرژی خاصی بدرون بدنش رخنه کرد. او احساس بیگانه ای از خوش بینی و حفاظت داشت. ، دستانش را دراز کزد و روی شکم برروی قبر دراز کشید. 
با هر چیزی که داری مرا پر کن، پروفسور. 
ماندن در گودریک هالو ساعتی بطول انجامید، و نهایتا، نزدیکی های نیمه شب، هری می دانست که باید آنجا را ترک کند. اشک را از گونه هایش پاک کرد، لباسش لک لک شده بود، و نفس عمیقی از هوای سرد شب کشید. همین که خواست برود، صدای زیبایی را از دور دست شنید. نزدیکتر شد. ناگهان فهمید که فاوکس است. شاید ققنوس او رابرای دقایقی نگاه می کرده. صدا جادوگر جوان را آرام کردو ققنوس بالای سر مقبره نشست. 
سلام، فاوکس. تقریبا می خندید. ققنوس مستقیما یدرون چشمان هری خیره شد، و بنظر می رسید که که افکار او را می داند. 
تو همیشه هرجا که من می روم خواهی بود، فاوکس ققنوس سرش را تکان داد و قطعات بیشتری از آهنگش را خواند. برای بار آخر گشتی در اطراف زد. 
من را به خانه ببر،فاوکس. 
                       ************************
ناگهان شعله بزرگی در شماره17،خانه گریمولد لند بوجود آمد. سه نوجوان نگران که در اتاق نشسته بودند، براثر ورود ناگهاني دوستشان ،هری پاتر، از میان آتش در حالیکه دم فاوکس را گرفته بود، به هوا پریدند. 
هری به آنها گفت که دنبالش بروند. اما آنها چیهایی دیدند. موهایش که براثز سرما خمیده شده بودند، و بی نظم تراز همیشه بنظر می رسیدند. لکه های کثیف روی لباس و کلاهش و صورت کثیفش. چشمان قرمزش که نشان دهنده آن بود که گریه کرده است، و او نمی توانست غمش را پنهان کند. 
چه اتفاقی برای تو افتاده ،هری ؟ هرمیون بریده بریده گفت، در حالیکه جینی را به کنارش فرا می خواند. رون به دیوار تکیه داده بود، از دیدن دوستش با آن سرو وضع شکه شده بود. 
جینی در حالیکه دستان او را گرفته بود.پرسید:
تو خوبی؟ چرا اینقدر کثیفی؟ 
هری برای لحظه ای صبر کرد، مطمئن نبود که چقدر باید به آنها بگوید. خیلی تلاش کرده بود، که زنده بودن دامبلدور را مخفی کند، اما دیگر دلیلی برای این امر نمی دید. 
ما یک هورکراکس را نابود کردیم. او به سادگی جواب داد، با این حال غم عظیمی در صدایش موج می زد. 
 چی؟ هر سه دوستش با هم پرسیدند، ولی هری با دستش ه دوستانش اشاره کرد تا بنشینند. 
هورکراکس نابود شده، اما با بهایی سنگین. مردی که دیده بودمش اول اون رو برداشت و باهاش مبارزه کرد. این مرد پیر و مریض بود، و میدانست که جنگیدن با هورکراکس او را خواهد کشت. و این کار رو کرد. اما به هورکراکس صدمه زد. و وقتی من اونو برداشتم، هیچ مشکلی برای تموم کردنش نداشتم. با لرزش صدای هری دوستانش فهمیدند که هری بسیار غمگین است. هرسه ساکت باقی ماندند. 
 دابی، هری صدا زد. جن خانگی ظاهر شد و به طرف صاحبش رفت.: من سردمه، دابی. میشه یه چیز گرم، مثل چای یا چیزی شبیه این، برای ما بیاری. 
حتما،هری پاتر. و و با تکان دادن دستش یک سيني نقره به همراه يك قوری و چهار فنجان ظاهر کرد. 
 پنج تاش کن دابی، دوست دارم تو هم بشنوی. هری اطاعت کرد و برای چهار نوجوان و خودش چای ریخت. هری چای خودش را نوشید و تا گرما را در شکمش ، بلکه در قلبش نیز احساس کرد. 
او ادامه داد: شما مردی رو که من مي دیدم می شناسید.خیلی خوب می شناسیدش. اسمش آلبوس دامبلدور بود. لرزشی از شک بدن هر سه نوجوان و جن خانگی را در بر گرفت. 
هرمیون كه براي اولين بار نمي توانست صحبتي بكند پرسید:اما هری چطوري ؟ 
اسنیپ اون رو نکشت. فاوکس قبل از اینکه او به زمین بخورد نجاتش داده بود. او آه کشید. داستانش طولانیه. و هری برای آنها شرح داد که دامبلدور چگونه صدمه دیده بود و او و دامبلدور در ماه گذشته چه کارهایی انجام داده بودند و مخصوصا اتفاقات آنروز عصر را. زمانیکه داستانش را میگفت، اشک از چشمانش سرازیر شد. اما اشک از چشمان همه، حتی دابی نیز سرازیر شد. 
مدال هاگوارتز را از جیبش بیرون آورد، و بالا نگهش داشت. 
 اون الان مرده. فقط یک راه برای رفتن مانده است. 
مي خواست به بالای پله ها برود و یک دوش طولانی آب گرم بگیرد، كه ناگهان فكري به ذهنش خطور كرد. 
وینکی، بیا اینجا لطفا. هری خيلي خلاصه به نقش وينكي در داستاني كه بيان كرده بود،‌اشاره كرده بود. ظرف چند لحظه، وینکی ظاهر شد. 
ارباب من رو صدا کردند؟ 
هرمیون ازاینکه وینکی به یکباره ظاهر شده بود و هری را ارباب خطاب کرده بود،به شدت شکه شد. 
وینکی، تو یک جن آزاد هستی. تو نباید هری یا هر جادوگر دیگری رو ارباب خطاب کنی. 
در واقع، هرمیون، اون یک جن آزاد نیست. من آوردمش چون متعلق به من هست ،‌يا به عبارتي به محض اينكه خودش را به من متصل كند خواهد بود. دامبلدور مالکیت اون رو منتقل کرده است. 
اما دامبلدور چطور همچین کاری کرده؟ وینکی که برده اون نبوده. 
بله، بوده. دامبلدور اون را برده خودش کرده، با رضایت خودش، در طول ترم قبل اون فهمید وقتی که وینکی یک جن آزاد باشد بسیار ناراحت است، و نارضایتی خودش رو بارها نشان داده. و اون بسیار خوشحال تر خواهدبود اگر بنده کسی باشد. در ضمن، بدون وینکی پروفسور دامبلدور ماه ها قبل مرده بود. اون به من گفت که ازش مراقبت کنم، و هرموقع فکر کنم که لازمه، آزادش می کنم. 
هرمیون نتوانست جوابي بدهد، اما دهانش به قدري باز شده بود كه حتي لوزه هايش هم ديده ميشدند. هری به وینکی، که با نگرانی به سمت دابی میرفت، نگاه کرد. 
وینکی، تو فعلا جن من خواهی بود، حداقل تازمانیکه لردولدمورت را نابود کنم یا در این راه بمیرم. تو اینجا در خانه من و درکنار دابی زندگی خواهی کرد. ولی من قوانین خاصی دارم. تو نباید من رو ارباب صدا کنی. من خوشم نمی آد. من را هری یا هری پاتر صدا کن، مثل دابی. دوما، تو نباید خودت رو بخاطر هر دلیلی تنبیه کنی. در آخر، من هر ماه ده گالیون به دابی می دم، نه به عنوان حقوق بلکه بعنوان هدیه. من همین کار را برای تو انجام می دهم. و تو دستور داری که آن را بگیری. فهمیدی؟ 
شاید می خواست ناراحتی و سرسختی اش را بجای دوستی اش با وینکی نشان دهد، اما با آن وضعیت روحی کار بهتری نتوانست انجام دهد. 
وینکی با آرام ترین لحن خود گفت: فهمیدم، هری پاتر. ارباب دامبلدور به من گفت که هری پاتر ارباب خوبی خواهد بود و من اینجا خوشحال خواهم بود. هري پاتر ،الان ‌می تونم خودم را به شما متصل كنم؟ 
هری با لبخندی خسته، جواب داد:بله وینکی ،‌ميتوني. جن لاغر به ارباب جدیدش نزديك شد،و دستش را روی بازويش گذاشت. دست دیگرش را در حالیکه داشت اورادی را به زبان الفی بيان ميكرد تکان مي داد.در حالي كه او اين كار را ميكرد ،‌هری به برده دیگرش نگاه کرد.هری تصمیمش را گرفت،‌وقت اعتراف فرا رسيده است. 
 بچه ها، گوش کنید، يه چیز دیگه هم هست که باید قبل از تمیز کردن خودم به شما بگویم. هری صبر كرد و دوباره به دابی ، که سرش را تکان می دادو در واقع رضايت خودش را از فاش شدن موقعيتش نشان ميداد، خیره شد.  دابی هم برده منه. ما این کار را در جولای گذشته انجام دادیم. این فکر دابی بود. هرمیون ناگهان برگشت و خواست چیزی بگوید، اما هری اجازه صحبت به او نداد. یک دقیقه صبر کن هرمیون. بذار توضیح بدم.دابی می ترسید که اگه به عنوان رازدار خانه من انتخاب بشه ،‌اون وقت اگه مرگ خوار ها شكنجه اش كنند ؛‌راز خانه من را فاش کنه. به عنوان يه جن آزاد ،‌او میتونست راز را بگوید، ولی وقتی برده من باشد، اون نمی تونه همچین کاري بکنه. من می خواستم که دابی رازدار من باشد، و دابی هم میخواست این کار را انجام دهد به شرط آنكه قادر به بازگويي آن نباشد. تو می دونی که من نمی خواستم این کار را انجام بدم. ولی فکر کردم که این بهترین کاری هست که می توانم انجام بدم. دابی و وینکی فقط اسما برده من هستم، من آنها را بلافاصله بعد از پیروزيم در جنگ و يا مرگم آزاد خواهم کرد. 
وینکی با جيغ و فرياد گفت :  من نمی خواهم یه جن آزاد باشم. لطفا منو آزاد نکنید. اگه شما مردید، لطفا منو به یک جادوگر خوب بدهید. 
هرمیون نمیتوانست چیزی را که می شنود باور کند، دهانش را باز کرد که چیزی بگوید، اما با نگاه عبوس هری دهانش را بست. هري ديگر در وضعیتی نبود که بخواهد بیشتر از اين به بحث كردن ادامه بدهد، حالا به دوش نیاز داشت. 
بسمت وینکی برگشت،وگفت: ما در مورد این بعدا حرف می زنیم، وینکی. من کاری رو انجام میدم که تو می خواهی. ولی فکر میکنم تو باید در مورد یک جن آزاد بودن هم فکر کنی. اما برای حالا، تو در اختیار من می مونی. تو و دابی میتونین تصمیم بگیرین که هر کدام چه کاری انجام دهید. با وجود همه ويزلي ها در اينجا ،‌كار هاي زيادي براي انجام دادن هست. 
سرانجام هری به مقصدش رسيد- یک دوش آب داغ. آن روز از آن روزهایی بود که به نظر سه روز می رسید. صبح با پروفسور دامبلدور می خندید، صرفا به اين دليل که چند ساعت بعد او را دفن کند. درحالیکه کثیفی های بدنش را پاک می کرد و در چاه خانه به فراموشي سپرده مي شدند، احساس مي کرد که زندگی گذشته اش هم شسته شده است. او دوباره متولد شده بود. هری پاتری که دنیا بخوبی او را می شناخت،‌ديگر وجود نداشت. پاينده باد هري پاتر جديد. 








فصل سی و چهارم :
من حالا متعهدم 

مرگخواران هاگوارتز را اشغال کردند 
دیروز 18 دسامبر، مرگخواران وارد قلعه ی هاگوارتز در اسکاتلند، خانه ی هزار ساله ی مدرسه ی  علوم و فنون جادوگری هاگوارتز شدند. این اتفاق صبح زود، و با ورود صدها نفر از افراد اسمشونبر، از دروازه ی ورودی شروع شد، و در حوالی ظهر، به نظر می رسید قلعه کاملاً تحت کنترل آن هاست. مخالفان با هیچ مخالفتی مواجه نشدند، چراکه تنها افراد ساکن هاگوارتز، اسکلت خدمه ی جن های خانگی و شکاربان هاگوارتز غول دورگه روبیوس هاگرید بودند. هاگرید که مخالفت را کاری بیهوده یافت از طریق جنگل ممنوعه هاگوارتز را ترک کرد. 
تا کنون طلسم هایی که توسط مدیر مرحوم مدرسه آلبوس دامبلدور بر آن گذاشته شده بود بر جا بود و از ورود نیروهای لرد سیاه به داخل جلوگیری می کرد. به دلایلی که هنوز مشخص نیست، طلسم ها ناپدید شده اند و حیاط مدرسه را بی دفاع گذاشته اند. مدرسه کمی پس از هالوین، و به پیامد حمله ی پیروان –همان که می دانید- تعطیل شده بود. 
گزارش های تأیید نشده ای نشان از ترک وزارتخانه توسط مرگخواران می دهند، با این حال، احتیاط زیادی برای ورود مجدد به وزارتخانه انجام می گیرد. مکان اقامت فعلی لرد سیاه ناشناس است، اما همه بر این باورند که او از هم اکنون یا به زودی در قلعه ی هاگوارتز خواهد بود. دلیلی برای این جابه جایی افراد لرد سیاه اعلام نشده است. 

مبارزات بین لرد سیاه و مقاومت شدت می گیرد 
در روزهای پیش از کریسمس، نیروهای مقاومت فعالیت خود را شدت بخشیدند و دفعات متعددتری با نیروهای –همان که می دانید- برخورد داشتند. در این کشمکش های گوناگون، هردو طرف تلفات داشتند. پیام امروز گزارش هایی مبنی بر بازداشت شدن چندین مرگخوار و کشته شدن تعداد بیشتری دریافت کرده. تلفات نیروهای مقاومت هنوز مشخص نیست. 
ازآنجا که وزراتخانه در حقیقت دیگر وجود ندارد، و مکان وزیر سحر و جادو اسکریمجیور رازی حفاظت شده است، کارآگاهان سابق وزارتخانه مانند دیگرانی که به جنگ علیه قدرت فزونی پذیر، لرد سیاه علاقه دارند، به نیروهای غیررسمی مقاومت پیوسته اند. نیروهای مقاومت تحت نام محفل ققنوس، تشکیلاتی که پیشتر محرمانه بود و توسط جدی ترین دشمن اسمشونبر، آلبوس دامبلدور ایجاد شده بود، گرد آمده اند. بنا به گفته های سخنگوی محفل، تعداد اعضای آن با روبه رو شدن جامعه ی جادوگری انگلستان با قیام اسمشونبر، به طور چشمگیری افزایش یافته. 
سخنگو تصریح می کند:  خیلی از اعضای جامعه ی جادوگری فرار کرده اند، اما آنان که مانده اند، تصمیم گرفته اند که باید بجنگند. شما نمی توانید در این جنگ بی طرف باشید. یا طرف (اسمشونبر) هستید و یا علیه او. اگر علیه او هستید بنابراین شما وظیفه ای برای انجام دارید. 
اخیراً محفل ققنوس در کار یکی از گروه های مرگخواران که می خواستند به یک مرکز خرید مشنگی حمله کرده و به احتمال زیاد سبب ایجاد ترس شوند مداخله کرد. اعضای محفل از این موضوع مطلع شدند و برای آنان تله ای گذاشتند و تمام اعضای گروه مرگخواران را در حمله ای غافلگیر کننده دستگیر کردند. 
محفل تأکید می کند که قادر است تنها تا همین حد در مبارزه هایش به انجام برساند، و به همکاری تمام جامعه ی جادوگری نیازمند است. 
همانطور که روزهای دسامبر پیاپی می گذشتند، هری هم از طریق پیام امروز و هم از طریق آرتور ویزلی از شدت یافتن مبارزات محفل با نیروهای ولدمورت مطلع شد. در حقیقت محفل چاپ پیام امروز را در دست گرفته بود و از آن به عنوان صدایی تبلیغاتی استفاده می کرد. تیترها خبر از موفقیت های محفل می دادند ولی شکست های بسیاری هم رخ داده بود. اما این درست بود که جادوگران و ساحره های بیشتری با پی بردن به این امر گریز ناپذیر که باید طرفی را انتخاب کنند به محفل می پیوستند. 
ولدمورت هم عضو می گرفت اما بعد از موفقیت های نخستین به مشکل خورد. تاکتیک های او شناخته شده بود، بسیاری از خانواده ها از کشور فرار کردند و او را از افرادی که می توانست به طرفداری از خودش مجبور کند، محروم کردند. افرادی که ماندند خیلی سریع فهمیدند که یا باید طرف محفل بیایند و یا بگریزند و مخفی شوند. تعداد بیشتری پیوستن به محفل را ترجیح می دادند اما اکثر آن ها تجربه ی جنگ را نداشتند و محفل وقت زیادی را به آموزش اصول اولیه می پرداخت. با این وجود از تاریکی های اولیه ی پس از مرگ دامبلدور خوش بینی ترسناکی پدید آمده بود. 
ریموس لوپین به داخل اتاقی شتافت که کینگزلی شکلبوت از قبل در آن منتظر بود. هری، رون و هرمیون کنار میزی در آشپزخانه ی کاخ گریمولد نشستند 
 از اومدنت متشکرم. هری به سرعت شروع کرد و دست استاد قدیمیش را فشرد، و سپس طلسم سکوتی را بر در گذاشت.  ما چیزهای زیادی برای بحث داریم. 
به نظر می رسید دو فرمانده ی محفل ققنوس هوایی پیرامونشان دارند که چند ماه پیش وجود نداشت. آن ها حالا فرماندهانی با ارتشی واقعی بودند. همچنین به مردانی به شدت مشغول تبدیل شده بودند و به همین دلیل ثابت شد که ترتیب دادن ملاقاتی با آن ها بسیار سخت است. 
هری در حالی که به جایگاهش در صندلیش برمی گشت گفت: من مستقیماً می رم سراغ اصل مطلب. خیلی چیزها حالا عوض شده و من الآن می تونم چیزهایی رو به شما بگم که قبلاً نمی تونستم. هری توجه دو مرد را جلب کرد بود، کسانی را که بی هیچ شکی ماه ها به مأموریت هری اندیشیده بودند.  آیا می دونید جاودانه ساز چیه؟ ریموس و کینگزلی به هم خیره شدند و تمام تلاششان را به کار بستند تا شگفت زدگیشان را مخفی کنند. 
ریموس پاسخ داد: ما می دونیم اون چیه. اگرچه نمی تونم بگم چیز زیادی ازش می دونم. 
 خب همونطور که می دونید جاودانه ساز تکه کردن روح و قرار دادن قسمتی از اون در یک شیئه. این تنها با انجام یک قتل میسره. ولدمورت اینکار رو کرده. 
کینگزلی سعی کرد نتیجه ی صحبت های هری را درک کند:  پس تو می گی ولدمورت تکه ای از روحش رو جدا کرده و در حقیقت نمی تونه بمیره حتی اگر کشته بشه. 
در حقیقت...  هری ادامه داد: اون شش جاودانه ساز ساخته. پرفسور دامبلدور و من تمام اون ها رو نابود کردیم. این کاری بود که بعد از مرگش انجام می دادیم. دو مرد نمی توانستند حیرتشان را مخفی کنند. 
 - گفتی شش تا هری؟ ریموس با عصانیت ادامه داد: آیا چنین چیزی اصلا امکان پذیره؟ 
- بله ممکنه.
 رون مداخله کرد: پیشنهاد نمی شه ولی ممکنه! 
- و شما قادر بودید اون ها رو نابود کنید؟ همشون رو؟ ریموس با ناباوری در صدایش پرسید.  چطور این کارو کردی؟ 
هرمیون گفت: این داستان طولانیه. و من فکر نمی کنم به اندازه ی کافی وقت برای تعریف كردنش داشته باشیم. همین قدر کافیه که بگیم پرفسور دامبلدور و هری پاتر احتمالاً تنها جادوگران زنده ای بودند که توانایی نابود کردن اون ها رو داشتن. اون ها تقریباً باعث مرگ هری شدن اماسرانجام از پسشون براومد. غرور و تحسین صدایش را پر کردند. 
 - هرمیون راست می گه. داستانش طولانیه و من خوشحال می شم که یکروز هنگام صرف چای براتون تعریفش کنم. اما حالا وقتش نیست. هری همچنان متمرکز و رسمی ماند. دستانش در مقابلش روی میز در هم پیچیدند.  ما آخرین جاودانه ساز رو اوایل این ماه از بین بردیم، و داشتیم سعی می کردیم بفهمیم که بعد باید چه کنیم. ولدمورت دوباره فناپذیره و ما باید بفهمیم که من چطور باید اون رو بکشم. 
 - تو می خوای اونو بکشی؟ شکلبوت با بالا بردن ابروانش این را پرسید. اولین بار بود که صحبت می کرد. به طور قطع تو خیلی بیشتر از نقشت در این ماجرا کارکردی. ما کارآگاهان با تجربه و امتحان شده ی زیادی در بینمون داریم. این خیلی منطقی تر نیست که اون ها ترتیب کار رو بدن؟ 
- شما میتونید اینطور فکر کنید ولی چیزهای بیشتری هست که شما نمی دونید.پیشگویی. دو مرد با نگاهی مشکوک مرد به جوان مقابلشان خیره شده بودند. 
- نسخه ی ضبط شده ی پیشگویی وقتی سیریوس مرد، شکست. این طور نیست؟  ریموس بدون توجه به این نکته که ممکن است اشاره به پدر خوانده ی هری برایش دردناک باشد این را پرسید. مگر اینکه... مگراینکه کس دیگه ای اون رو شنیده باشه. هری می توانست ضربان روی شقیقه های ریموس را ببیند. 
دامبلدور. پیشگویی در حضور اون انجام شده بود و او اون رو در قدح اندیشه ش به من نشون داد. من  نشان شده به عنوان برابر با او هستم. من دارای  قدرتی هستم که او نداره. هیچکدام از ما نمی تونه تا وقتی که دیگری زنده است زنده بمونه. پیام امروز به شکلی تعبیر درستی داره. همون قدر که از اسم  پسر برگزیده متنفرم در موردم صادقه. 
همان طوري كه سه مرد داشتند سه نوجوان را در آن طرف ميز بررسي مي كردند،‌سكوت همه جا را فرا گرفت. اينكه آنها كار بزرگي را به انجام رسانده بودند ، غير قابل انكار بود. جلوگيري از تخريب پل تاور،‌ دستگيري سوروس اسنيپ و نارسيسيا مالفوي ‌،و نابود كردن جاودانه سازها . اين جوانان ،‌معركه بودند ،‌به خصوص اون پسر با موهاي درهم مشكي و چشمان سبز. شكلبولت از خود مي پرسيد ايا اروئر هاي كارآزموده و جنگ ديده ،‌ مي توانستند كاري را كه اين سه انجام دادند ،‌انجام دهند و صد البته او خود جوابش را مي دانست ،‌حتي يك صدم شانسي نداشتند. 
هرميون سكوت را شكست : ما مي تونيم هري و اون پيشگويي رو تائيد كنيم . دامبلدور به او گفت ،‌و مقدار زيادي اطلاعات رو كه تنها خودش مي دانست بهش گفت. اينجوري بود كه ما در مورد جاودانه ساز ها مطلع شديم. ما بايد مثل يه راز اونو نگه ميداشتيم ؛‌نمي تونستيم خطر كنيم و كاري كنيم تا ولدمورت در موردش خبر دار بشه . اما حالا هري همه شون رو نابود كرده . يك بار براي يك هفته تو كما فرو رفت ،‌يه بار ديگه تقريبا به حالت مرگ رسيده بود ،‌اما سرانجام موفق شد. هيچ كس ديگه اي نمي تونست اين كارو بكنه. هيچ كس ديگه اي هم نمي تونه ولدمورت رو بكشه.  
كينگزلي پرسيد : پس چرا شما داريد الان اينو به ما مي گيد؟ 
رون توضيح داد : جاودانه ساز ها نابود شدند. ولدمورت دوباره فاني شده ،‌اما هنوز هري مجبوره اونو بكشه . الان چند روزي ميشه كه ما داريم در مورد انتخاب هامون باهم حرف مي زنيم. الان زمان اون رسيده كه با محفل همكاريمون رو شروع كنيم ،‌كه با هم يه نقشه طرح كنيم كه بتونيم در شرايط برابري هري رو با ولدمورت روبروکنیم . اگه كاري كنيم كه هري با ولدمورت تنها باشه ،‌هري مي تونه اونو شكست بده !‌ 
نگاه هاي دومرد بازهم نشان دهنده اين بود كه هنوز قانع نشده اند. آيا هري يك جادوگر ويژه بود ؟ مطمئنا . آيا او ميتوانست يكي از ترسناك ترين لرد هاي سياه در تاريخ را در دوئل شكست دهد؟ ساحره ،‌ذهنشان را خواند. 
 هري يكي از قدرتمند ترين جادوگرا در جهانه. شما نديديد ،‌اون چه كارا كه ميتونه بكنه . من و رون ديديم كه اون ميتونه پاترونوسي درسته كنه ،‌كه دو دوجين ديوانه ساز رو تارو مار ميكنه ، به راحتي كه شما يه پشه رو مي پرونيد. ما تو مدرسه ،‌ديديم كه كه خيلي راحت و با استادي سخت ترين طلسم هاي سال هفتم رو بدون هيچ تمريني ظرف دقيقه اي اجرا ميكرد. هري تنها كسيه كه مي تونه اونو شكست بده،‌اما به كمك ما هم نياز داره . حقشه كه در يك موقعيت برابر با اون رو به رو بشه.  
رون دوباره خودش را وسط انداخت و توضيح داد : ما فكر ميكنيم اين برامون يه شانسه كه ولدمورت رفته هاگوارتز . هر سه ما راه هاي اونجا رو به اندازه كف دستمون ميشناسيم . ريموس هم ،‌همينطور. در ضمن ما هنوز نقشه رو داريم. تنها چيزي كه بهش احتياج داريم ،‌اينه كه يه نقشه اي بريزيم تا او و هري با هم تنها باشن.  
هري نتيجه گيري كرد : ما الان براي اين به شما اين چيزا رو گفتيم ،‌چون به كمك شما احتياج داريم. شما خيلي بيشتر از ما در برنامه ريزي براي يه جنگ تجربه دارين . من تنها يه شانس دارم ،‌اما اگه موفق بشم ،‌اون وقت جنگ تمومه . به همين راحتي . اگه من بميرم ،‌اون وقت جنگ بايد ادامه پيدا كنه ،‌ اما الان من تنها كسيم كه مي تونم جلوي اونو بگيرم.  
ريموس و كينگزلي به چشمان هم خيره شدند و در سكوت به گفتگو پرداختند . يك دقيقه بعد ،‌كينگزلي چوبش را در هوا تكان داد و يك كاغذ پوستي لوله شده در هوا ظاهر شد . ان را گرفت و نقشه هاگوارتز را روي ميز پهن كرد. 
*********** 
روز كريسمس براي هري هميشه ياد آور كريسمس هايي بود كه با دارسلي ها در پريوت درايو گذرانده بود . از آنجا كه جامعه جادوگري تعطيل شده بود ،‌هيچ خريدي را از كوچه دياگون نميشد انجام داد ،‌و همچنين رفتن به فروشگاه هاي مشنگي هم خيلي خطرناك بود. در نتيجه امسال هيچ كادويي وجود نداشت. به جز داشتن يه خوراك بوقلمون عالي براي شام ،‌و در آغوش گرفتن ها و آرزوهاي نه كاملا از ته قلب  كريسمس مبارك  روز تقريبا به مانند باقي روزها گذشت . 


زماني كه فرد و جورج براي شام به آنها ملحق شدند ،كمي شور و حرارت زندگي را به مراسم شام دلسرد هميشگي آنها به خود اوردند. ديدن آنها بعد از آن در سالن نشيمن ،‌ ياد هري را به تابستان قبل برد ،‌زماني كه دوقلو ها دوست دخترهايشان را با خود اورده بودند كه بد جوري شيفته و علاقه مند هري شده بودند. هري ارزو ميكرد كه آن دو دختر كه حتي اساميشان را هم به ياد نداشت ،‌ اكنون نيز با انها همراه بودند. به نظر ميرسيد كه انها بي اندازه خوش ميگذرانند ، نه چيزي را ونه كسي را سخت نمیگيرند ،و هميشه شاد وسر خوشند . و هميشه دنبال سود و فايده چيزي اند
مسئله اين نبود كه هري از ديدن دو دختري كه خانه را اشغال كرده بودند لذت نمي برد ،‌ هرچند وي با ناراحتي متوجه شده بود كه به خاطر سرماي يخ بندان خارج ،‌ آن دو نفر لباس هاي گرمتري به نسبت ماه هاي پيش پوشيده بودند. با اين وجود به نظر هري كه هيچ كسي را نداشت تا در مورد نظراتش با وي مشورتي بكند ، دو دختر در سوئي شرت هايشان جذاب شده بودند .‌مطمئنا نمي توانست چيزي به رون بگويد ،‌نه در مورد خواهرش و نه دوست دختر سابقش . چيزي كه به نظر خيلي عجيب مي آمد ان هم در مورد دوقلو ها ،اين بود ‌ موضوع دخترها هيچ وقت در بين مكالمه شان بروز نكرد


حداقل تنش بين چهار نفر كاهش يافته بود . رون و هرميون به اندازه كافي متمدنانه رفتار ميكردند ، هرچند هري اغلب مچ رون را در حالي كه به هرميون خيره شده بود ،‌ميگرفت. به نظر نميرسيد كه هرميون عكس العمل مشابهي داشته باشد ،‌و در حقيقت هري اغلب هم هرميون و هم جيني ،‌هر دو را ميديد كه دزدكي به وي نگاه ميكنند. و هر وقت هري مچشان را ميگرفت ،‌به سرعت نگاهشان را منحرف ميكردند. و چون هري خيلي اهميت نمي داد ،‌دليل اين كارشان را ازشان نمي پرسيد . در مقايسه با تمام چيز هايي كه ذهنش را مشغول كرده بود ،‌اين يكي در انتهايي ترين درجه آن قرار داشت . 
هرچند هري در مورد جيني نگران بود . از زمان مرگ دامبلدور ،‌ چهار دوست بيشتر در مورد قدم بعديشان صحبت ميكردند ،‌كه اغلب به ديدارشان با كينگزلي و ريموس ختم ميشد . جيني اغلب با چشماني از حدقه درامده اش به بحثي كه در مورد رويارويي هري با ولدمورت انجام ميشد ،‌گوش فرا ميداد . خيلي كم پيش مي امد كه او در اين بحث ها شركت كند ،‌و هري احساس ميكرد كه بدش نمي ايد اگر از اين مقابله خود داري شود . اغلب نظراتي هم كه وي ارائه مي داد ،‌شامل اين نكته بود كه به محفل اجازه دهند اول وارد عمل شود ،‌و تا جايي كه امكانش هست نبرد نهايي را به زماني ديگر درآينده موكول كنند. 
هري با اين نظر موافق نبود . او ميخواست ديروز ولدمورت را ببيند ،‌و يك جورايي نسبت به ماه هاي گذشته احساس راحتي و ارامش بيشتري ميكرد. در هر صورتي ،‌نبرد نهاييش به زودي فرا ميرسيد . اما نگرانيش در مورد جيني افزايش مي يافت .اون الان در اسمان ها بود ،‌و هري خودش را سرزنش ميكرد كه به وي اجازه داده تا به انها ملحق شود . اگر اتفاقي براي او مي افتاد ، اگر او ميمرد ،‌‌هري هيچ گاه نميتوانست خودش را ببخشد ،‌ نميتوانست تصور كند ،‌مالي و ارتور ،‌‌ اگر كوچيك ترين فرزندشان ،‌تنها دخترشان ،‌ از دستشان ميرفت ،‌چه رنجي را تحمل خواهند كرد . 
كاملا واضح بود كه او به هيچ وجه نميخواست هرميون هم بميرد،‌اما به دليلي كه او خود نيز كاملا ازش سر در نمياورد ،‌در موردش جور ديگري فكر و احساس ميكرد . او هميشه يكي از انها بود ،دقيقا از لحظه وقوع حادثه اون غول بيابوني در سال اول. ‌هري بدون وجودش به موفقيت نميرسيد ،‌و واضح بود كه وي هم با خطر روبروست. بي هيچ شكي ،‌با مرگ هرميون ،‌پدر و مادرش درست به اندازه مالي و ارتور عذاب ميكشيدند ،‌اما هري خيلي كم آقا و خانوم گرنجر را ميشناخت. درست يا غلط ،احساس یکسانی نسبت به انها نداشت. 
تمامي اين افكار به هري اين امكان را داد تا به اين نتيجه برسد كه : مرگ او غم و غصه كمتري را نسبت به مرگ رون ،‌جيني و هرميون بر مي انگيخت. او والديني نداشت تا برايش سوگواري كنند ،‌هيچ برادر و خواهري نداشت تا نبود او را احساس كند،‌هيچ خويشاوندي نداشت كه بودن يا نبودن وي برايش اهميتي داشته باشد. درست است ،‌دوستانش سوگواري ميكردند ،اما در هرحال از بعضي رنج ها نمي شد فرار كرد. و در انتها ،آنها والدين و خويشانشان را داشتند كه آنها را تسلي دهد و به انها كمك كنند تا به زندگيشان ادامه دهند. ‌دوستانش به نسبت او چيزهاي بيشتر داشتند كه ميتوانستند از دست بدهند. 
او مي بايست ولدمورت را پايين ميكشيد ،‌حتي اگه خودش هم به همراهش به پايين كشيده ميشد. 
چهار نوجوان براي صحبت هاي بيشتر در شب كريسمس به اتاق دختران رفتند ،و با وجود عدم اطمينان از اتفاقات پيش رو ،‌از بودنشان در كنار يكديگر لذت بردند. سرانجام هري خسته شد ،‌و به بقيه شب بخير گفت ،‌و تنها زماني فهميد كه جيني به دنبالش امده است كه به انتهاي راهرو ،‌جلوي اتاقش رسيده بود. 
 هري ميتونم يه دقيقه باهات صحبت كنم؟  
 حتما  و در اتاق خوابش را به رويش گشود. 
ساحره جوان با نارحتي چند ثانيه اي مكث كرد ،‌و مو هايش را از روي شانه هايش پراند. گذاشته بود موهاي قرمزش چمد اينچي بلند تر از حد معمولش شود ،‌و الان ديگر كاملا به زير گردنش رسيده بود . هرچند هري از موهاي كوتاه ترش بيشتر خوشش مي امد ،‌اما اصلا قصد نداشت ،‌عقيده اش را ابراز كند. جيني به ارامي تا انتهاي اتاق رفت و بعد ناگهان برگشت. 
ديدم كه به من نگاه ميكردي هري . ميدونم كه از من نااميد شدي. ميدونم كه فكر ميكني احتمالا موقعي كه گذاشتي من به گروه سه نفرتون بپيوندم،‌اشتباه بزرگي رو مرتكب شدي. موقعي كه او در حال توضيح دادن بود ،‌چشمانش را به پاهاي هري دوخته بود . هري نامطمئن در چند فوتي در ايستاده بود ،‌و جوابي نمي داد . كه اگر جواب مي داد ،‌اون وقت ناچار بود با او موافقت كند . مو قرمز ،‌سرش را بلند كرد ،‌و ناگهان ميلي به مقابله و اعتراض در چشمانش نمودار شد . به مرد جوان نزديك شدو به چشمانش خيره شد . 
 تو اشتباه ميكني هري !‌من هم به اندازه كافي قويم ،‌و هم باهوش. تمام چيزي كه از تو ميخوام اينه كه بهم يه فرصت بدي. نا اميدت نمي كنم. 
چشمان سبز هري بدون هيچ احساسي به او خيره شدند . با خود فكر كرد ؛ او متعلق به گذشته است . متوجه نيست كه ديگه چيزي براي او نيست تا انجام دهد .ديگه همه چي به من بستگي داره . هري نمي دانست چگونه بايد پاسخش را بدهد. 
 من از ت نااميد نشدم جيني ،‌اما نبايد بهت اجازه ميدادم بهمون ملحق بشي. بي دليل تو معرض خطر قرار دادمت. تو ميخواي كمك كني و من ازت به اين خاطر ممنونم ،‌اما ديگه تو اين بازي دير شده . نوبت من و ولدمورته كه گوی زرین رو پيدا كنيم ،‌و ديگه بقيه بازي خيلي مهم نيست . تنها مسئله الان اينه كه كي گوی زرین رو ميگيره. و من بايد اوني باشم كه اول ميگيرتش.  
جيني متوجه اين قياس كوئيديچي مي شد ،‌ و به بازهم به چشمان دوست مهمش خيره شد . و متوجه شد كه تغييري در انها به وجود امده ،‌يك جور پذيرش ،‌يا شايدم راحتي خيال ،‌كه در هفته هاي گذشته در انها وجود نداشت . 
 ممكنه تو درست بگي هري ،‌اما ميخوام بدوني ،‌اگه موقعيتي براي كمك من به وجود بياد ،‌نا اميدت نميكنم. شايد من هرميون نباشم ،‌اما منم يه ساحره با استعدادم. منو دست كم نگير. وقتي زمانش فرا برسه ،‌هر كاري كه بايد انجام بشه رو ،‌انجام ميدم . هر كاري ميكنم تا به تو كمك كنم.  هري شديدا ‌تحت تاثير احساساتي كه در صدايش موج ميزد ، قرار گرفته بود . 
 هيچ وقت جيني . هيچ وقت دست كم نميگيرمت. تو با استعدادي ،‌و همچنين شجاع. اگه فرصتش پيش بياد ،‌ميدونم كه ميتوني تحت هر فشاري به خوبي عكس العمل نشون بدي. فقط من اميدوارم به همچين چيزي هيچ وقت نيازي نداشته باشيم.  ساحره قدمي به جلو برداشت ،‌و دو دوست قبل از اينكه به هم شب بخير بگويند ،‌همديگر را در آغوش گرفتند . 
هري آن شب در تختش دراز كشيد و به صحبت هايش با جيني و تمام اتفاقاتي كه ظرف چند روز گذشته رخ داده بود ،‌فكركرد. بي هيچ شكي اين چند شب اخير بهتر از تمام شب هاي ساليان گذشته خوابيده بود. تا حدي احساس ميكرد كه تقريبا پيروز شده است ،‌البته بدون در نظر گرفتن نتيجه مقابله نهايي اش با ولدمورت . تنها نابود كردن جاودانه سازها ،‌خود موفقيتي عظيم بود .حتي اگر ولدمورت او را شكست ميداد ،‌هري ديگر او را تبديل به موجوري فاني كرده بود ،‌كه هر كسي ديگر ميتوانست او را بكشد. لرد سياه ديگر نميتوانست براي هميشه زنده باشد. و نه حتي در صورتي ديگر ،ولدمورت در هر حال به مرگي طبيعي ميمرد ،‌حتي اگر صد سال ديگه طول ميكشيد ،‌‌با اين حال ميمرد. حتي اگر هري در نبرد پايانيش هم شكست ميخورد ‌،ولدمورت به شدت ضعيف شده بود و اكنون ديگر با نيروي مقاومتي حقيقي طرف بود . جيني ميخواست كمك كند ؛‌رون و هرميون هم همين طور ،‌اما با كمي شانس ،‌هري اميدوار بود كه ديگر به كمك هيچ كدام از آنها نيازي نخواهد داشت. 

******* 

 مرگ خوار ها طلسم هاي ضد اپارات رو اونجا فعال كردند ،‌اما به نظر نميرسه محافظت هاي ديگه اي هم قرار داده باشند . حتي تا آنجايي كه ما فهميديم اين طلسم ضد اپارات هم تنها در محدوده يك صد ياردي از قلعه قرار گرفته . جنگل ممنوعه كه اصلا تحت تاثير قرار نگرفته ،‌و هر زمان كه ما بخوايم مي توانيم واردش بشويم. اصلا تلاشي براي ورود به قلعه انجام نداديم ، براي چندين روز مراقباني رو در محوطه بيروني آن قرار داديم ،‌ و واقعا هيچ فعاليتي در محوطه بيروني انجام نميشه . گاهي اوقات شده كه يك مرگ خوار تا سر حد كلبه هاگريد بياد ،‌اما اونهم براي اپارات كردنه . كلبه در محوطه خارج از محدوده ضد اپارات قرار گرفته،‌ هرچند انگار هميشه دو مرگ خوار به عنوان محافظ و مراقب هميشه اونجا هستند . زير شنل نامرئي به دروازه جلويي نزديك شديم ،‌متوجه شديم كه اون در هيچ محافظت جادويي ندارد . خيلي راحت مي توان از بين آن رد شد .  
كاراگاه گزارش خود را در مقر محفل ققنوس ،‌يك مزرعه متروكه در مركز انگلستان ،‌به ريموس ارائه داد . هري ،‌رون و هرميون را هم به آن ساختمان نقل مكان داده بودند ،‌ در درون اون ساختمان جنگ بزرگي در جريان بود و دو دوجين كارمند با شلوغي و سرو صدا در اطراف مي چرخيدند و كار ميكردند. آنها را به اتاق مركزي تشكيلات كه ديوار هايش مملو از نقشه هاي متعددي از انگلستان و شهر هاي ان بود ،‌و نقشه بزرگي از هاگوارتز بر روي يك ميز پهن بود ،‌برده بودند . 
‌ريموس ناگهان پرسيد : ببيم خبر داريد ولدمورت كجاي قلعه زندگي ميكنه ؟ 
 نه . ما هيچ وقت او نو نديدم و از موقعيتي كه ما داريم ،‌نمي تونيم داخل ان را ببينيم . قدم بعدي ما نفوذ به داخل قلعه از هر راه ممكن است . البته واضحه كه اين كار خطرات زيادي خواهد داشت .  
 ممنونم پولتر . ميتوني بري.  سه نوجوان و ريموس صبر كردند تا اروئر از انجا خارج شود و بعد توجهشان را به نقشه برگرداندند. 
ريموس اظهار كرد: خب ،‌به نظر من خيلي سخت نيست كه نيروها رو نزديك قلعه جمع كنيم. اما بايد بي صدا حركت كنيم . هر جور شده بايد بي اينكه ديده بشيم به داخل قلعه هم نفوذ كنيم. متاسفانه نقشه غارتگر تنها زماني كار ميكنه كه ما در داخل زمين هاي هاگوارتز باشيم.  
رون عنوان كرد : شايد بشه يك نفر را دزدكي وارد راهروهاي انجا كرد. اما مطمئن نيستم بدون گبر افتادن تا چه زماني مي تونه دووم بياره و اطلاعات كسب كنه. فكر ميكنيد اونها از تونلها خبر داشته باشند.  
 مطمئنم كه ميدونند. صد در صد دوست قديمي من ،‌پيتر پتي گرو هم اونجاست. اون قلعه رو بهتر از هر كدوم از ما ميشناسه ،‌چرا كه اون جا رو هم از چشمان يك انسان ديده ،‌و هم از دريچه ديد يك موش. دزدكي وارد كردن يه انسان به آنجا ،‌تقريبا غير ممكنه ،‌اما مگه ديگه چه حق انتخابي داريم ؟ ما به اطلاعات بيشتر نياز داريم !‌  
هر چهار نفر چند دقيقه اي ساكت سر جايشان ايستاده بودند ،‌كه هري ناگهان متوجه شد بار ديگر آنها خيلي محدود فكر كرده اند. 
 چرا حتما بايد يك مرد ،‌يا يك زن باشد ؟ ميتونه يك غير انسان باشد . مثلا يك جن خانگي . يا ايزامير ،‌يك مار . انها هم از لرد سياه مي ترسند و ميخواهند كه شكستش را ببينند.  ريموس با اين اظهار نظر هري ،سرش را بالا اورد. 
 ممكنه حق با تو باشه هري . اما متاسفانه ولدمورت به محض رسيدنش به انجا تمام جن هاي خانگي را از انجا اخراج كرده ،‌اون موجودات رو انجا نمي خواسته. فكر ميكنم ،‌از اونها ميترسيده ،‌و البته دليل خوبي هم داشته . مطمئنا مار ميتونه بره داخل و براي هري خبر بياره. اما مار نميتونه هرچيزي كه اونجا گفته ميشه رو بفهمه.  
 من ميتونم دوباره برم تو بدن ايزامير . ما تيم خوبي هستيم . يا امكانش هست كه كسي بتونه يه موش ،‌يا موش خرما رو يا يه چيزي شبيه به اون ها رو تسخير كنه . اصلا جانو ر نمايي هست كه بتونه داخل بره ؟  
هرميون بانگ زد : البته كه هست. ريتا اسكيتر . اون يه جانور نماست . يه سوسك . اون يه بار اين كارو كرده . اونها هرگز انتظارشو ندارن. اون ميتونه اين كارو بكنه !‌ 
ريموس با شنيدن نام خبرنگار شايعه ساز سابق روزنامه پيام امروز ،‌ابرو در هم كشيد. او حقيقتا انسان غير قابل دوست داشتني اي بود ،‌و در حقيقت ريموس از او متنفر بود. با اين وجود ،‌هرميون مثل هميشه به نكته خوبي اشاره كرده بود. هيچ راه بهتري براي گرد اوري اطلاعات وجود نداشت ،‌و احساسات شخصي در اين تصميم گيري هيچ دخالتي نمي داشتند. 
سريع به سمت در رفت و بلند فرياد كشيد : ريتا اسكيتر و پيدا كنيد و خيلي سريع يه قرار باهاش بذاريد . اينجا نه . يا جا ديگه . اين مسئله خيلي فوريه.  
************* 

 تام ،‌بيا صحبت كنيم . چرا از من فرار ميكني؟  
هر شب ،‌هري وارد ذهن لرد ولدمورت ميشد . هر شب هم ولدمورت بلافاصله ديواره هاي دفاعي ذهنش را با اكلامانسي بالا مي برد. لرد سياه حتي يك جواب كوتاه هم به او نمي داد. و هري قبل از اينكه لرد سياه او را از ذهنش بيرون بياندازد ،‌به سرزنش كردن و متلك انداختن به مي پرداخت. 
 تام ،‌دلم برات خيلي تنگ شده . چرا ديگه اين ورا نمياي. 
 تام ،‌تو داري به احساسات من لطمه ميزني . دلم براي يه صحبت كوتاه با تو لك زده .  
آيا اين شيوه خوب و موثر بود ؟ هري نميدانست ،‌فقط مطمئن بود كه نبايد در مورد اين حملات شبانه به هرميون و ديگران هيچ حرفي بزند. مطمئنا آنها موافق نبودند ،‌اما هري ميخواست تا ولدمورت را نگران سازد. در حقيقت در يكي از آخرين متلك هايش به اين موضوع پرداخته بود. 
 به نظر ميرسه ، زمانه تغيير كرده ، تام . ديگه دور دوره منه و رئيس منم.  
جادوگر جوان خودشو گول نميزد . شايد ولدمورت نگران ميشد ،‌اما عقب نشيني نميكرد،‌و با وجود اينكه او تبديل به موجودي فاني شده بود ،‌اما همچنان مرد فوق العاده خطرناكي به حساب مي آمد. اوايل هري سعي ميكرد تا به ان ديوار محافظتي رسوخ كند ‌،اما دامبلدور به او گفته بود تلاش بيخودي انجام ندهد. يك فرد ماهر در اكلامانسي ،‌ مثل ولدمورت ،‌ ميتونه جلوي نفوذ هر بيگانه اي رو بدون توجه به قدرت ان جادوگر بگيرد.‌با اين وجود هري احساس ميكرد به خاطر امتناع ولدمورت به جنگ ذهن هاشون ،‌احساس جرات مي يابد. هفته ها قبل ،‌وقتي كه چنين نبردي رو انجام داده بودند ،هري به برتري رسيده بود.و الان ديگر چيزي نمانده بود به انتهاي آن نزديك شود. پيروزي يا مرگ ،‌ هر دوي اينها يك روي سكه نبرد او بودند . و او براي هر كدام از انها خود را آماده كرده بود. 
وقتي كريسمس آمد و رفت ،‌جامعه جادوگري هم به يك ثبات نسبي رسيده بود . تمام مغاره ها در كوچه دياگون بسته بودند ،‌ كوپه هاي برف بود كه جلوي درهايشان انباشته شده بود . هر مايحتاجي كه مورد نياز بود ،‌مي بايست از فروشگاه هاي مشنگي تهيه مي شد. تعداد كمي از كسايي كه در كشور مانده بودند ،‌ شهامت اين را داشتند كه محل اقامتشان را براي خريد كريسمس ترك كنند. وزير اسكريمجور ،‌ ديگر هيچ اطلاعيه عمومي را اعلام نكرده بود ،‌يا اگر هم بوده ،‌ به خاطر همكاري محفل با روزنامه پيام امروز ،‌او از چاپ آنها خود داري كرده بود. هيچ كس ديگر باور نداشت كه وزيري ديگر وجود داشته باشد ،‌ محفل ققنوس به طور غير رسمي تبديل به هيئت دولت شده بود. 
پيدا كردن ريتا اسكيتر ،‌مشخص شده بود كه كاري بس دشوار است . از انجا كه او ديگر شغلي در لندن نداشت ،‌به مانند بسياري ديگر از شهر فرار كرده بود ،‌به خصوص از زماني كه فهميده بود از طرف هيچ كدام از طرفين جنگ ،‌خوش آمدي به وي گفته نخواهد شد . با وجود كمبود نيرو ،‌محفل براي پيدا كردنش وقت گذاشته بود ،‌اما ردش را گم كرده بودن . حدس ميزدند كه او مطمئنا به اروپا فرار كرده ، جايي كه به سختي مكان پيدا كردنش ميسر بود . ‌بعد از يك هفته جستجو ،‌محفل مجبور شده بود واقعيت را بپذيرد . ريتا اسكيتر ،‌پيدا شدني نبود . 
ريموس بعد از اينكه هري و بقيه رو از وضعيت بازرسي ها و جستجو ها آگاه كرد گفت : مشكلاتمون هنوز باقي موندن. بايد بتونيم از داخل قلعه اطلاعات به دست بياريم . اون وقت بايد فكرامون رو رو هم بريزيم ،‌يه تيم تشكيل بديم تا انتخاب هامون رو مورد بررسي قرار بديم . بطور اساسي ،‌ هيچ كدوم از راه حل هايي كه ارائه داديم ،جذاب نيستند.  
هري بي علاقه نشان ميداد ،‌اما در درونش غوغايي وجود داشت . اين بي حركت نشستن ها زجر اور بود ،در خيالش به راحتي از دروازه هاي جلويي هاگوارتز و درهاي غول آسايي قلعه عبور ميكرد . ‌او با خود فكر كرد ،‌شايد ملحق شدن به محفل و همكاري با ان،‌خيلي هم ايده خوبي نبوده است . اگر هنوز از محفل جدا مانده بود ،‌ميتوانست خودش دست به كار شود ،‌و مطمئنا تا الان كاري انجام داده بود . شايد كاري احمقانه‌،اما حداقل يه كاري. 
هرميون پرسيد : آيا تعداد زيادي از مرگ خواران قلعه را ترك كردند؟ 
 نه خيلي ،‌ تعداد كمي در هر روز. با اين وجود اونها به حمله خودشون در اقصي نقاط كشور ادامه ميدند. بايد راه ورود و خروج ديگه به قلعه باشه ،‌كه ما هنوز كشفش نكرديم.  
رون پرسيد : اونها ميتونند از يكي از تونلها استفاده كنند و بعد از هاگزميد ،‌آپارات كنند.  
 از تمامي تونلهايي كه ميشناسيم ،‌ در دوك عسلي و شيون اوارگان ،‌به خوبي مراقبت ميشه . اما هيچ فعاليتي در انجا رخ نميده. اونها ميتونند يه تونل به سمت ديگه اي حفر كنند ،‌فقط كافيه خارج از محوطه ضد آپارات باشه . كه ما اصلا ازش خبر نداريم.  ريموس سرش را با نا اميدي تكان داد . 
با اينكه تا اين لحظه ،‌هري هيچ كلمه اي بيان نكرده بود ،‌اما ريموس ،‌هرميون ،‌رون و جيني ، كه بهش اجازه حضور در اين گفتگو داده شده بود ،‌ همگي به وي نگاه ميكردند ،‌كه با ناراحتي درون مبلش در اتاق نشيمن نشسته بود. سرانجام او عقيده اش را اظهار داشت. 
 خب اگه تام نميخواد به ما اجازه بده بريم داخل ،‌شايد ما بايد مجبورش كنيم بياد بيرون.  
جيني با وجودي كه از جواب مي ترسيد پرسيد : چه جوري مي تونيم این کارو بکنیم؟
 من به مبارزه دعوتش ميكنم. آشكارا. مي تونيم هر روز توي پيام امروز چاپش كنيم؛‌مطمئنم كه مي خوندش. ولدمورت اصلا خوشش نمياد جلوي جمع افشا بشه. اگه به قدر كافي آشفته اش كنيم‌،صبرشو از دست ميده .  
هري انتظار داشت رون و دوستانش ،‌به خاطر خطر و ريسك بالاي اين نقشه به مخالفت باهاش بپردازند ،‌اما ريموس متفكرانه به مرد جوان خيره شد. 
 اين امكان پذيره هري . اينو هم به ليستمون اضافه ميكنيم. چه اين راه ،‌چه راه ديگه ،‌بايد يه كاري انجام بديم.  

 















فصل سی و پنجم:
تو حاضري؟ 

هرميون گرنجر عصبي و نگران روزنامه پيام امروز مورخ 31 دسامبر را روي ميز آشپزخانه خانه گريموالد گذاشت . صداي خش و خش چندين نسخه از روزنامه كه توسط افراد مختلف دور ميز آن را مي خواندند ،‌شنيده ميشد ،‌اما هري خود را به هيچ وجه ناراحت نكرد . او به خوبي از محتويات روزنامه باخبر بود ،‌چرا كه او خود قسمت اعظمي از آن را نوشته بود. 
جيني به هيچ وجه اين سكوت دور ميز را دوست نداشت ،‌والدينش كه هنوز در لباس هاي صبحگاهيشان بودند ،‌به همراه فرد و جورج كه به محض خواندن مبارزه طلبي هري از ولدمورت آن هم اشكارا به آنجا آمده بودند ،‌ دور ميز نشسته بودند. دو قلوها بدون شوخ طبعي هميشگيشان به آنجا آمده بودند . زندگي پيچ سختي را براي اين دوقلو به همراه آورده بود. مغازه آنها در كوچه دياگون ،‌بسته شده بود ،‌و آنها اكنون تمام وقت براي محفل ققنوس كار ميكردند. وقتي داشتند با هري خوش و بش ميكردند ،‌تحسين در چهره هايشان موج ميزد ،‌هرچند احتمالا در همان لحظه با خود فكر ميكردند كه هري هم سرانجام ديوانه شده است. هري پاتر حكم مرگ خودش را امضا كرده بود . 
جرج در حالي كه به روزنامه پيام امروز اشاره ميكرد گفت : اون از اين موضوع خوشحال نخواهد شد .  دوقلو ها لباسي مشنگي پوشيده بودند ،‌كه نياز اصلي فعاليت هايشان براي محفل بود. آنها نميتوانستند خيلي در جمع باقي بمانند ،كه همين باعث ناراحتيشان بود . هري اصلا نمیدانست كه آنها چه جوري به محفل خدمت ميكنند ،‌اما اثرات آن در رفتارشان به راحتي قابل تشخيص بود . 
هري به سادگي جواب داد : اين يه عقيده كليه .  او لباس محبوبش ،‌تيشرت سياه ساده اش را پوشيده بود و پشت ميز نشسته بود . ريموس و كينگزلي را هم به مانند دوستانش قانع كرده بود كه بايد اقدام به چاپ مبارزه طلبي در روزنامه كنند . هيچ نقشه بهتري وجود نداشت . اين كار باعث ميشد تا ولدمورت سرانجام حفاظ هاي قلعه را كه خود آن را با طلسم هاي سياه مخصوصش تقويت كرده بود ،‌ترك كند. تلاش براي رخنه به قلعه همچنان بسيار خطرناك بود . سوالي كه در ذهن همه آنها وجود داشت اين بود كه : لرد سياه چگونه عكس العمل نشان خواهد داد ؟ 

سرانجام هري نتوانست طاقت بياره و آخرين نسخه را برداشت. 
                    هري پاتر ولدمورت را به مبارزه خواند :
 از دوري كردن از من دست بردار تام 

هري پاتر ،‌پسري كه لرد ولدمورت را به ديار فراموشي فرستاده بود ،‌آشكارا لرد سياه را به مبارزه طلبيده و خواستار دوئلي نهايي شد . اظهارات وي كه به دست روزنامه پيام امروز رسيده ،‌به طور كامل در زير بيان شده است : 
 دست از ناديده گرفتن من بردار تام . هفته ها وقت صرف كردم و تلاش كردم تا با تو تماس بگيرم ،‌اما تو از جواب دادن سر باز زدي. زمان براي من فرا رسيده تا كاري را كه تو آغاز كردي به اتمام برسانم . تو بارها سعي كردي من را از بين ببري ،‌اما من هيچ گاه نخواستم تو را بكشم . اما الان اين را ميخواهم . من از پيشگويي با خبرم تام . هيچ يك نمي توانند زنده بمانند اگر ديگري زنده باشد .‌ يا تو ،‌يا من . اگر تو هنوز هم ميخواهي من را بكشي ،‌الان وقتشه اين شانسو داري ،‌ اما اين بار من هم به دنبال تو خواهم آمد . 
تو نتونستي وقتي من يه بچه شيرخواره بودم ،‌منو بكشي ؛‌ وقتي من سنگ جادو رو هم از دست تو ربودم ،‌باز هم نتونستي منو بكشي ؛‌ حتي توي تالار اسرار هم نتوانستي كاري از پيش ببري ؛‌ من رو توي قبرستون هم نتوانستي بكشي‌ ؛‌ توي وزارت خانه هم هيچ كاري از دستت بر نيومد. تو نميتوني منو بكشي تام . مخالفي ؟ پس بيا يك بار براي هميشه تكليف اين موضوع رو روشن كنيم . 
آيا تو به يه دوئل برابر و منصفانه با من تن ميدي ؟ تو هيچ وقت به من يه جنگ برابر هديه نخواهي داد ،‌تام . تو از من مي ترسي؟ بايد بترسي . من قدرتي دارم كه تو ازش هيچي نمي دوني. چرا تو به وجود مرگ خوارانت در كنارت نياز داري.مگه من فقط يه بچه نيستم ؟ آيا تو بزرگ ترين لرد تاريكي در طول دوران نيستي ؟ من تو رو خواهم ديد ،‌هر دو تنها . مطمئنا تو هيچ شكي نداري كه مي توني يه فرد نيمه اصيل رو براحتي بكشي. فقط من فراموش كرده بودم ،‌كه تو هم خودت يه نيمه اصيل هستي ،‌مگه نه تام ريدل ؟ آيا اون دوست هاي مرگ خوارت مي دونند كه پدر رهبر عاليقدرشون يه مشنگ بود ،‌كه حتي با مادرش هم ازدواج نكرده بود ؟ آيا اونها ميدونند كه تو نزد مشنگ ها ،‌اونم تو يه يتيم خونه بزرگ شدي؟ الان ديگه مي دونند تام . 
دست از ناديده گرفتن من بردار ! ديگر وقتش فرا رسيده !‌ 
هري به سرعت بقيه روزنامه را از نظر گذراند ،‌ كه بيشتر به ارائه توضيحاتي در خصوص حرفاي هري،‌و گذشته ولدمورت كه مردم كمتر از آن با خبر بودند ،‌پرداخته بود . پيام امروز همچنين اعلام كرده بود كه سياست جديد روزنامه ،‌ديگر خودداري از بردن نام ولدمورت را برنمي انجامد . ديگر اثري از هموني كه ميدوني ‌و يا كسي كه نبايد اسمش را برد ،‌نبود . جادوگر جوان با ناآرامي سر ميز نشسته بود ،‌و باقيمانده صبحانه اش جلوي رويش قرار داشت . هرميون و جيني دوباره از آن نگاه هاي نگران نثارش مي كردند ،‌ و هري خسته از تمام اينها بود . با اين وجود هيچ دليلي پيدا نكرده بود كه بتواند به آنها بگويد دست از اين كار بكشند . و همچنين نميتوانست آنها را به خاطر نگرانيشان سرزنش كند . 
اما هري الان ديگر نيازي به نگراني نداشت . كاملا به ياد داشت كه شش ماه پيش در آخرين روزهاي اقامتش در خانه شماره 4 پريوت درايو چه احساسي داشت ،‌درست مثل پسري بود كه براي اولين بار در حال بالا رفتن از پله هاي كي دايو براي شيرجه زدن بود،‌و ميخواست كه برگردد. الان احساس ميكرد كه از روي دايو شيرجه زده و ديگر راه برگشتي وجود ندارد . تنها ميخواست كه اين شيرجه هر چه زودتر تمام شود . عذر خواهي كرد و از سر ميز بلند شد . 
وقتي داشت از پله ها به سمت اتاق خوابش كه اميدوار بود براي مدتي تنها باشد ،‌بالا مي رفت ،‌زخم سرش به سوزش افتاد . با هر قدمي كه بر ميداشت اين احساس بيشتر و بيشتر ميشد ،‌و هري قدم هايش را تند تر كرد. به محض اينكه وارد اتاقش شد ،‌درد تشديد شد ،‌و هري دانست كه ولدمورت قصد حمله به ذهن هري را دارد . اولين عكس العمل نوجوان ،‌بالا بردن ديواره هاي يخي ذهنش در برابر اين مهاجم بود ،‌اما خيلي زود اين فكر محتاطانه را دور انداخت . مدت زماني طولاني هري منتظر اين نبرد بود ،‌و به جاي هر گونه ترسي ،‌احساس شادي و هيجان مي كرد . خودش را روي تخت انداخت ،‌چشمانش را بست و روي زخمش كه اكنون ديگر با درد و سوزش همراه بود ،‌تمركز كرد. 
هري به دشمنش خوش آمد گفت : تو بالاخره اومدي تام . منتظرت بودم .  اما منتظر جوابش هم نشد و در عوض حمله اي شديد و خشن به مغز وي كرد ،‌ با خشونت تمام به اطراف ذهن ولدمورت و تصاوير ذهنيش سرك ميكشيد و مي خواست تا جايي كه ميتواند براي وي توليد درد كند . اين كار جواب داد ،‌اما ولدمورت هم بلافاصله به تلافي پرداخت ،‌ و هري ناخودآگاه شروع به فرياد كشيدن كرد . ديگر ساكنين خانه صدايش را شنيدند و با عجله به اتاق ارباب خانه هجوم آوردند. 
هرچند به محض اينكه آنها رسيدند ،‌ وضعيت هري ديگر نشان نميداد كه درد دارد ،‌اما به شدت تمركز كرده بود ،‌ و چشمانش را محكم بسته بود . 
جيني كه كاملا گيج شده بود ،‌دهانش را باز كرد اما رون دستش را بلند كرد و او را ساكت كرد و زمزمه كنان گفت : داره با اوني كه مي..... ولدمورت حرف ميزنه .  
 صبر منو لبريز كردي ،‌پاتر . فريب و بلوفت قابل توجه اند. تقريبا باورم شده كه تو فكر ميكني ميتوني منو بكشي.  
 فريب؟ كدوم يكي از ما داره اون يكي رو گول ميزنه تام؟ چند بار تو كشتن من ،‌كه فقط يه پسر بچه ام ،‌ ناكام موندي؟ چرا فكر ميكني الان ديگه موقعيت فرق داره ؟ من بيشتر از اوني كه فكرشو بكني قدرت مندم. اين بار تو زنده نميموني.  
لرد سياه هيس هيس كنان گفت : تو نميدوني داري در مورد چي حرف ميزني . من هيچ گاه نميميرم. فقط منم كه به مرگ فائق اومدم. من چيزهايي رو درمورد جادو فراموش كردم ،‌كه از تمام دانسته هاي تو بيشتره . مرگ تو ،‌خيلي آسون و راحت به سراغت مياد .  
پس چرا منو از سر خودت باز ميكردي ؟ من كه ميخوام بهت يه فرصت بدم ،‌بتوني منو از بين ببري. اما تو هيچ وقت نميتوني خواستار يه نبرد برابر باشي ، ميتوني؟ بيا يك بار برای هميشه به اين جريان خاتمه بديم ،‌فقط تو و من .  
 تو فكر ميكني من آدم ترسويي ام ؟ من ترسو نيستم هري پاتر . تو سال جديد را نخواهي ديد . امشب ،‌تنها ،‌با هم رو در رو ميشيم . دلت ميخواد كجا به اين زندگي رقت انگيزت خاتمه بدي؟ 
هري به طور غريزي جواب را ميدانست  بيا جايي تمومش كنيم ،‌كه از همون جا شروع شد . گودريك هالو . امشب ساعت ده.  
 گودريك هالو ؟ آره ،‌مكان مناسبيه . اگه تو حريف قابلي براي دوئلمون باشي ،‌كه مطمئنا دوئل كوتاهي خواهد بود ،‌ اونوقت خواهم پذيرفت كه كنار پدرو مادرت دفنت كنند. اگه نه ،‌اون وقت بدنت رو تقديم به عنكبوت هاي جنگل ممنوعه ميكنم.  و در اين لحظه ،‌ولدمورت از ذهن هري خارج شد . 
زخمش به نبض زدن ادامه داد ،‌اما درد ناپديد شده بود . چشمانش را باز كرد و از تعجب به لرزه افتاد ،‌ اتاقش مملو از نيم دوجين آدم بود و در آنجا ميشد دو جن خانگي و يك مار را هم پيدا كرد . هيچ كدام از آنها قصد صحبت نداشت ،‌نه تا وقتي او خود شروع به حرف زدن ميكرد. در ذهنش كلمات مشخصي را آماده كرده بود ،‌اما بعد صبر كرد و آن چيزي را كه در صدد گفتنش بود به بوته فراموشي نهاد. 
در عوض به آنها گفت : ولدمورت به مبارزه من نمياد . قبول نكرد . البته نه الان . اما گفت ؛‌به زودي .  با اينكه هنوز هيچ كس ديگه لب به سخن نگشوده بود ،‌اما هري احساس ميكرد ديگر چيزي براي گفتن ندارد. 
سرانجام هرميون با سوءظن به او نگاه كرد و پرسيد : هري ،‌حالت خوبه؟ ميدوني كه داشتي جيغ ميزدي؟ 
هري همين طوري پرسيد : واقعا ؟ حدس ميزدم. اينكه تام ريدل تو ذهنت باشه ،‌حقيقتا دردناكه ،‌اما ميتوني بري از تام ريدل بپرسي اينكه هري پاتر تو ذهنت باشه ،‌چقدر دردناكه. لحن صدايش كم كم به استهزا و نيشخند تبديل شده بود ،‌و اين دوستانش را مي ترساند. دوستانش دوباره بهم نگاه كردند ،‌و هري بيش از هر زمان ديگري ميخواست كه تنها بماند.  من حالم خوبه . فقط ميخوام يكی ،‌دوساعتي بخوابم ،‌اون وقت بهتر هم ميشم .  
كسي نمي توانست با اين عقيده مخالفت كند ،‌د رنتيجه ظرف يك دقيقه اتاق خالي شد . وذهن هري معطوف به دوئل ساعت ده شد . امشب همون شب موعوده. امشب به احتمال قوي ،‌شب مرگش خواهد بود . امشب قرار بود سرنوشتش را ببيند. 
براي يك ساعتي ،‌هري بيش از هر زمان ديگري در عمرش به تفكر پرداخت . از آخرين روزهايش با دامبلدور،‌ هري اين فكر را در سر مي پروراند كه براي كشتن ولدمورت او بايد چه كاري انجام دهد ،‌يا اينكه چگونه مي تواند از قدرتي كه او نمي شناسد ،‌و يا ارتباطش با لرد سياه استفاده كند . اين عقيده بهش اطمينان نمي داد ،‌و روزها تلاش ميكرد تا آن را كم كند ،‌ازش دوري كند ،‌و حتي ردش كند. اما نتوانست . همه چيز دوباره به همين بر ميگشت ،‌ هم عقل و هم غريزه اش هردو به اين مورد اشاره ميكردند . و اين يك ساعت زمان باقي مانده براي تفكر ،‌تنها عقيده اش را محكم تر كرد. ارتباط نداشتن با ولدمورت ،‌آسان ترين و بهترين راه حل بود. 
دابي !‌ 
 بله هري پاتر . آيا شما به معجوني براي سردردتون نياز داريد ؟ 
 گوش كن دابي . بهت دستور ميدم چيزيو كه ميخوام بهت بگم به هيشكي نگي. امشب تو به من كمك ميكني تا لرد ولدمورت رو بكشم. اما امشب قراره در گودريك هالو ساعت ده دوئل كنيم. قراره هردومون تنها بريم اونجا ،‌اما ولدمورت مطمئنا كلك خواهد زد . اون ديگه انسان نيست ،‌پس هيچ حسي از بازي جوانمردانه نخواهد داشت . ميخوام كه تو با من بياي ،‌ نميخوام ديده بشي ،‌اما هر كاري كه ميتوني براي حفاظت از من در برابر هركس يا هرچيزي كه ولدمورت با خودش مياره بكني. اگه مرگ خوار ها رو باخودش آورد ،‌ميخوام كه از دور خارجشون كني. حتي اگه مجبور شدي بكشيشون. متوجه شدي؟  
هري انتظار داشت مثل هميشه ببينه كه جن خانگي با نگراني و هيجان بالا و پايين بپره ،‌ اما با تعجب ديد چشمان دابي باريك شد و او همچنان آرام باقي ماند. 
 هيچ كس به هري پاتر آسيب نخواهد رساند . دابي ديگر به قوانين جادوگر ها اهميت نمي دهد . دابي هر كاري كه دابي بايد براي حفاظت از هري پاتر انجام دهد ،‌انجام ميدهد. 
 ممنونم دابي . تو نبايد به هيشكي هيچي بگي. حتي به وينكي  جن خانگي سرش را به آنچه كه هري گفته بود تكان داد ‌ بشين دابي . نقشه اينه .... 
------------------------ 
هري قبل از اينكه اتاق را ترك كند ،‌در اعماق چمدانش به دنبال وصيت نامه اش گشت تا آن را اصلاح كند. او بعد از اينكه وينكي هم برده او شده بود ،‌كمي آن را تغيير داده بود و او را به آقا و خانم ويزلي بخشيده بود،‌ با اين درخواست كه با وي با احترام و مهرباني رفتار كنند ،‌واگر او زماني خواست تا آزاد باشد ،‌او را آزاد كنند . اين مصالحه خيلي هري را راضي نميكرد ،‌اما او چيز بهتري هم به ذهنش نميرسيد. او همچنين توضيحي براي دابي اضافه كرد ،‌ و به او پيشنهاد داد تا به استخدام هرميون دربياد . تعداد كمي از جادوگرها و ساحره ها بودند كه دوست داشتند يه جن آزاد را به استخدام خود دربياورند ،‌ و هري نمي توانست موقعيت بهتري را براي دابي پيدا كند . هرميون بي هيچ شكي از جن مراقبت كرده و با او مهربان خواهد بود. 
فكر ديگري به ذهن جادوگر جوان رسيد . 
ايزامير  او هيس هيسي كرد و دقيقه اي منتظر شد تا مار از زير تخت محل مورد علاقه در زمان استراحتش ظاهر بشه.  امشب من با جادوگر – مار قرار ملاقات دارم . يا من اونو مي كشم ،‌يا او من را . اگه من برنگشتم ،‌دوست داري كجا بري ؟ مي تونم ترتيب اين كارو برات بدم.  ايزامير به سوال جواب نداد . 
در عوض او هيس هيس كرد : من رو با خودت ببر هري پاتر . من رو تو جيبت بگذار. اون وقت وقتي ما رسيديم اونجا من از جيبت خارج ميشم و مراقب خواهم بود ،‌اين جوري مي تونم در موقع لزوم بهت كمك كنم. جادوگر مار ، بيشتر از اينكه يه جادوگر باشه ،‌يه ماره . اگه تو بميري ،‌من راه خودم را پيدا خواهم كرد . بيشتر از اين هم براي من نگران نباش. 
 اون هنوز يه جادوگره ،‌يه جادوگر قدرتمند ،‌اما تو درست ميگي ايزامير . روح نايجيني با اونه ،‌و من نميدونم اون چه جوري روي اون تاثير ميذاره ،‌ شايد طريقه فكر كردن او را عوض كند .  
 مارها ميتونند خوب يا شيطاني باشند هري پاتر ،‌ درست مثل جادوگرها . اما ما مارها ميتونيم خيلي مكار باشيم حتي تو راه بد . تو بايد منتظر غير منتظره ها باشي.  
 اين بهترين راهنمايي بود كه من در مدت هاي مديد شنيدم ايزامير. من تو را با خودم ميبرم ،‌. از دوستيت هم خيلي متشكرم. 
 هري پاتر ،‌من از تو به خاطر حفظ جونم ممنونم ،‌چرا كه اون گرگ بي هيچ شكي مرا ميكشت. من هركاري براي حفظ جون تو انجام خواهم داد .  
 تو هيچ بدهي به من نداري . من مي بايست از تو محافظت مي كردم تا از خودم محافظت بشه. هر بدهي كه تو فكر ميكني بدهكاري ،‌كاملا نصويه شده ، چرا كه من در طول مكالمه هامون خيلي چيزا از تو ياد گرفتم. و اميدوارم در آينده بيشتر از اين مكالمه ها داشته باشيم . ‌ 
----------------------- 
آن شب هري هركاري كه انجام ميداد ،‌نميتونست از اين فكر كه ممكنه اين آخرين كاري باشه كه انجام ميده دست برداره . آيا اين آخرين باري است كه با دوستانش شام ميخورد ؟ آيا اين اخرين بازي شطرنج جادوگري بود كه با رون ميكرد ( واضح بود كه هري به طور رقت باري باخت  ) ؟ آيا اين آخرين باري بود كه او جيني و اون موهاي قرمز زيبايش را ميديد ؟ يا هرميون كه لب پايينش را ميگزید ؟ و از آنجا كه ساكنان خانه اش خود را براي جشن شام شب عيد آماده ميكردند و نظريات خوشبينانه اي در خصوص سال جديد ارائه ميكردند ،‌ او خيلي تلاش كرد تا معمولي رفتار كند . اما او نميتوانست سر هرميون كلاه بگذارد و او را گول بزند. 
در اواسط بعد از ظهر ،‌او چيزي را حس كرده بود ،‌اما تا هنگامي كه بقيه در اتاق بودند چيزي نگفت . سرانجام موقعيتي كه ميخواست در بعد از ظهر رسيد و هنگامي كه خانم ويزلي رون جيني را صدا زد ،‌هرميون و هري تنها شدند . جادوگر جوان حواس پرتانه در حال ورق زدن كتاب قديمي طلسم ها بود ،‌ كاملا واضح بود كه حواسش پرت است ،‌حتي متوجه نشده بود كه دو ويزلي رفته اند. 
هرميون مصمم قدم برداشت و كنار صندلي هري رو زمين زانو زد . او به آرامي صحبت كرد تا مطمئن باشد كس ديگري صدايشان را نميشنود. 
 چه اتفاقي افتاده هري ؟ تو حقيقت رو به ما نگفتي ،‌گفتي ؟ 
هري با خود فكر كرد :  لعنت به اين زن . چرا هيچ وقت نميتونم چيزيو ازش پنهان كنم؟  چي بايد ميگفت ؟ اگه حقيقتو ميگفت ‌،اون وقت اونم ميخواست همراهش برود ،و در این صورت همه چیز به هم ميريخت. ولدمورت اگه احساس ميكرد تو تله افتاده ،‌بلافاصله آپارات ميكرد و ميرفت . از اون مهمتر ،‌امشب فقط يه مرگ ميبايست رخ ميداد ،‌يا مرگ ولدمورت يا مرگ خودش . با اين حال اگه دروغ ميگفت ‌،هرميون متوجه ميشد واون وقت تمام شب چشم ازش بر نميداشت . دير يا زود او بالاخره اين موضوع رو ميفهميد. 
بي هيچ احساسي زمزمه كرد : امشبه . همه چيز امشب تموم ميشه . امشب ساعت ده يه جا قرار گذاشتيم . من تنها ميرم . ازم نپرس كجا ،‌چون بهت نميگم. خواهش ميكنم به هيچ كس چيزي نگو.  
انتظار داشت دوستش از خشم منفجر بشه ،‌ يا اشكهاش سرازير بشه ،‌يا حداقل تلاش كنه متقاعدش كند كه نرود. اما اون هيچ كدام از اين كارها را نكرد. در عوض او سوال خيلي ساده اي پرسيد. 
 تو حاضري ؟ 
چشمان سبز هري به چشمان هرميون خيره شد ،‌واو صادقانه جواب داد :  هستم.  در درون هرمیون وحشتی چنگ میزد  ،‌اما صورتش آرام باقي ماند . 
هرميون با هيجان زمزمه كرد : هركاري تو انجام دادي براي امشبه . تو برنده خواهي شد ،‌من ميدونم . !‌تو جادوگر بزرگي هستي هري پاتر . امشب شبيه كه تو بايد خودت را باور كني.  هري سرش را تكان داد اما ساكت باقي ماند . چشمانشان همچنان به هم دوخته شده بود و هركدام درون ديگري را كند و كاو ميكرد .  ميدوني ميخواي چي كار كني؟ 
به فكري دارم ، خواهيم ديد آيا كار ميكند يا نه .  
 ميتونم كمكي كنم ؟ 
هري نزديك بود درخواستش را رد كند ،‌اما بعد متوجه شد كه او ميتواند ،‌به خصوص حالا كه ميداند. 
پس موافقت كرد و گفت : بله ،‌ميتوني . تو بايد بقيه رو بعد از ساعت 9 از من دور كني . ميخوام طلسم ضد آپارات رو از روي خونه بردارم ،‌طلسم سكوت رو اتاقم اجرا كنم ،‌ و بعد ازاونجا آپارات كنم. دابي با من مياد كه با هرچي و هركي كه تام با خودش مياره مواجه بشه ،‌من ميدونم كه اون زير قولش خواهد زد . اگه اون افراد زيادي رو باخودش بياره ،‌اون وقت من برميگردم و دوباره طلسم ها رو اجرا خواهم كرد. نذار هيشكي بفهمه كه من رفتم . قبلش ميخوام نقش بازي كنم كه مثلا مريضم و ميخوام خيلي زود به رختخواب برم . 
 باشه هري ،‌اونها رو دور نگه ميدارم .  
 بعد وقتي جيني خوابيد ،‌رون و صدا كن و بريد به اتاق من . اون موقع ميتوني به رون بگي . اونجا منتظرم بمونيد . نميخوام جيني اونجا باشه . نميخوام اون منو ببينه ،‌اگه من .... اگه اون به صورتي كه من دلم ميخواد تموم نشد. زمان زيادي طول ميكشه ،‌شايدم من برنگردم ،‌اما دابي مياد . اگه من برگشتم ،‌مراقب باشيد . كي ميدونه چه اتفاقي ممكنه رخ بده .  هري براي دقيقه اي ساكت ماند و بعد يه درخواست ديگر اضافه كرد .  بهم قول بده اون كاري رو كه مجبوريد انجام بديد .  هرميون نفسش را حبس كرد. 
 نميتونم اين قول رو بدم هري. فكر نميكنم بتونم همچين كاري رو انجام بدم.  هرميون سرانجام پيوند چشمانشان را شكست و چشمانش را چنان محكم بهم ميفشرد كه انگار ميخواست حتي از منظوري كه هري دارد نيز فرار كند. 
تو مجبوري ،‌وقتي زمانش فرا برسه . هرميون ، من تنها يك زندگي دارم . نمي خوام بميرم ،‌اما براش خودمو حاضر كردم. اگه اين تنها كاريه كه باعث ميشه تا جنگ رو ببريم ،‌اون وقت ‌ تو بايد انجامش بدي. زندگي من اولي و تنها زندگي نيست كه در اين نبرد از دست ميره . اما ميتونه آخريش باشه. تو وقتي مجبور بشي انجامش خواهي داد . تو و رون مي تونيد اين كارو بكنيد .  
سرانجام هرميون نتوانست احساساتش را كنترل كند و اشك از روي گونه هايش سرازير گشت. او آنها را پاك نكرد ،‌اما دوباره ارتباطش را با چشمان پسر برقرار كرد. 
 فقط يادت باشه هري ،‌اين عشقه كه برنده ميشه . يه جورايي ،‌عشق ميبره. من نمیدونم چه جوري يا چرا ،‌اما اون چيزيه كه تو بايد ازش استفاده كني. عشق تو براي همه ما ،‌و عشق ما براي تو . عشق جيني ،‌عشق رون ،‌و عشق من .  
هري سرش را تكان داد ،‌بغضي درگلويش در حال رشد كردن بود :  ميدونم . اگه من نتونستم برگردم ،‌بهشون بگو من دوستشون داشتم . تو چمدونم رو ببين ،‌وصيت نامه ام اونجاست . به همه بگو ،‌ به همه افراد دنياي جادوگري ،‌كه بيشترين تلاشمو كردم ،‌و متاسفم كه نتونستم كاري انجام بدم .  
اشك ها همچنان ميريختند و هرميون سرانجام دستان هري را گرفت ،‌از روي صندلي بلندش كرد و محكم بغلش كرد . و آنها براي مدتي طولاني در همان حالت باقي ماندند. 
-------------- 
دابي ،‌وينكي و خانم ويزلي هرسه با هم غذاي خوشمزه اي براي شام شب سال نو تهيه كرده بودند ،‌فقط اينكه هري خيلي طرفدار خوراك بره نبود . براي آخرين شام ،‌ترجيح ميداد گوشت ران سرخ شده اي داشته باشد ،‌يا شايدم يه پيتزا ،‌كه او با دامبلدور در آخرين ديدارشان باهم خورده بودند . نگران و عصبي بود ، آرزو ميكرد كه كاش هرچه زودتر ساعت 9 ميرسيد. به نظر مي رسيد زمان از حركت ايستاده . هري خودش را مجبور كرد كه از همراهي دوستانش لذت ببرد ،‌و خودش را ديد كه در لحظات غريبي دارد لبخند ميزند. 
وقتي جيني با شيوه و روش مخصوص به خود ،‌موهايش را از جلوي چشمانش به كناري زد ،‌لبخند زد . وقتي هرميون لب پايينش را گزيد ،‌لبخند زد . وقتي رون ،‌غذا را مثل يك بيل به درون دهانش ميريخت ،‌لبخند زد . وقتي خانم ويزلي شروع به سرزنش موقعيت وزارت خانه كرد ،لبخند زد . وقتي آقاي ويزلي در مورد اينكه فيلم ها چگونه ساخته ميشوند از هرميون سوال كرد ،لبخند زد . هري متوجه شد كه تمام افرادي كه براي او بيشترين اهميت را داشتند و دارند ،‌اينجا دور ميز آشپز خانه اش دو رهم جمع شده اند ،‌اما هيچ كدام جز يكي از آنان از كاري كه هري ميخواست انجام دهد ،هيچ اطلاعي نداشتند . آشوبي به دلش افتاد ،‌اما باز همچنان لبخند زد . 
بعد از شام ‌به اتاق نشيمن رفتند ،‌كه به مكالمات پايان سال خود ادامه دهند . به خاطر موقعيت جهان ،‌اين سال هيچ ميهماني سال نويي برقرار نبود ،‌ و هيچ كدام از آنها نمي خواست تا به تحويل رسيدن سال بيدار باقي بماند. سالي كه داشت به اتمام ميرسيد سال پر مخاطره و پر حادثه اي بود. دقيقا يك سال پيش هري در همين اتاق نشسته بود و هيچ اطلاعي در مورد حوادث پيش رويش نداشت . 
در مورد جاودانه ساز ها از دامبلدور چيز ها ياد گرفته بود ،‌ با او به غار دريايي رفته بود كه بعد تنها شاهد كشته شدن اون مرد پير توسط پروفسور اسنيپ باشد . او و دوستانش تمامي جاودانه ساز هاي باقي مانده را از بين برده بودند . هري شده براي يك دقيقه ،‌مرده بود . اسنيپ و نارسيسا مالفوي را دستگير كرده بودند. دراكو مالفوي و ديگر مرگ خواران را كشته بود ،‌ و لوسيوس مالفوي را به مرگي عذاب آور به دست لرد ولدمورت محكوم كرده بود . جيني را بوسيده بود و دوست دخترش شده بود ،‌ هرچند تنها يك يا دوماه طول كشيده بود. سال جديد رو در حالي آغاز كرده بود كه تنها مالك يك جن خانگي بود ،‌و حالا سه تا برده داشت . شاهد مرگ واقعي دامبلدور بود . وهمه اينها باعث گيج رفتن سر هري ميشد. 
جيني بعد از اينكه مدتي به دوست پسر سابقش نگاه كرد گفت:  اتفاقي افتاده هري؟ 
هري ،‌ با كمي عجله گفت : من خوبم. فقط داشتم به تمام اتفاقاتي كه ظرف اين يه سال رخ داده فكر ميكردم . وقتي به عقب نگاه ميكنم ،‌به سختي مي تونم باورش كنم.  
هرميون اظهار داشت :  تو كاراي بزرگي كردي هري . و كارهاي بزرگ بيشتري هم خواهي كرد . من مطمئنم!‌ فقط هري و هرميون ميدونستند كه هرميون واقعا چه منظوري در پس اين حرف ها داشت . 
هري تا جايي كه مي توانست اتفاقي جواب داد :  فكر ميكنم خيلي زود بفهميم .  او يه نگاهي به ساعت انداخت و ديد سرانجام ساعت 8:30 فرا رسيده ،‌ زماني كه با دابي قرارش را گذاشته بود،‌رسيده بود. 
هري با كمي لرز در حالي كه يه دستش را روي شكمش گذاشته بود گفت : خيلي احساس خوبي ندارم . فكرميكنم گوشت بره به من نميسازه. بره هيچ وقت غذاي محبوب من نبوده .  
خانم ويزلي با چهره اي ناراحت عذر خواهانه گفت : اوه ،‌من واقعا متاسفم هري. اين عقيده من بود. ما اين اواخر خيلي كم گوشت بره خورديم ؛‌و من فكر كردم اين يه خوراك لذت بخش ميشه . كاري هست كه من بتونم انجام بدم .  
 نگران نباشيد خانم ويزلي . مطمئنم يه خواب خوب شبانه تمام اون چيزيه كه من بهش نياز دارم . فكر كنم بايد يه دوش بگيرم بعدش خيلي زود به رختخواب برم. يكمي از برنامه هاي امروز خسته شدم.  هري اين توضيح را داد و به مبارزه ذهني اش با ولدمورت اشاره كرد. 
خانم ويزلي با نگراني كه در چشماهش موج ميزد به سمت هري خم شده بود: البته هري . همين كارو بكن. و اگه چيز ديگه اي هم بود كه بهش احتياج داشتي ‌،منو بي خبر نذار. من ميتونم براي معده ات يه معجون درست كنم ،‌البته اگه بخواي.  
_ممنونم ،‌اما فكر ميكنم خوب خواهم بود.
 هري چند قدمي را به سمت در برداشت ،‌ در حالي كه بقيه برایش ارزوي شبي خوش ميكردند. او به سمت آنها برگشت ،‌نمي توانست آخرين جمله هايش را به آنها نگويد : ممنونم . و از آنجايي كه امروز آخرين روز ساله ،‌فقط ميخواستم بگم ،‌نميدونيد به خاطر تمام كارهايي كه براي من انجام داديد ،‌چقدر ازتون ممنون و متشكرم‌،از همه شما . نمي دونم بدون وجود شما ،‌چي كار ميتونستم بكنم. همه شما ها براي من عزيزيد . بعضي وقت ها ،‌من اينو نشون نمي دادم ،‌اما امشب ،‌ وقتي سال تموم ميشه و ما نمي دونيم سال جديد چي برامون به ارمغان مياره ،‌ ميخواستم همه شما مطمئن باشيد كه چقدر براي من عزيز و گرامي هستيد. 
 بقيه به خاطر اين سخنراني بي مقدمه هري ،‌چند لحظه اي خشكشون زد ،‌و بعد هري حرفش را به پايان برد : سال نو مبارك !‌ و درست قبل از اينكه به سرعت از در خارج بشه ،‌ او از كريدور جواب متقابل  سال نو مبارك  را شنيد . 
قسمتي از نقشه حقيقتا بدون هيچ تدبير جنگي اي شامل دوش گرفتن ميشد . هري عاشق دوش گرفتن بود .‌،و با خود گفته بود اگر قرار است خالق اش را ملاقات كند حداقل براي اين ديدار تميز و آراسته باشد . دلتنگي آن بعد از ظهر ،‌تقريبا از بين رفته بود ،‌و او تمام حواس و تمركز خودش را به كاري كه در پيش داشت نهاده بود. 
لباس هاي گرم پوشيد ،‌چرا که مي دانست هواي شبانگاهي در گودريك هالو ،آن هم در 31 دسامبر ،‌مطمئنا منجمد كننده بوده. دابي مطابق نقشه ساعت 9 و ربع آمد ،‌در حاليكه به بقيه گفته بود ،‌ميره كه اوضاع هري را چك كند. جن خانگي با وقار اما نگران بود ،‌خيلي شبيه به هري كه شنلي گرم را روي دوشش انداخته بود. و در آخر انواع اقسام چيزها را در جيب هاي ردا و شنلش قرار داد . وقتي همه چيز همانطوري كه ميخواست حاضر شد ،‌هري آماده رفتن شد ،‌كه ناگهان در چهار طاق باز شد و هرميون به سرعت وارد شد . او با قدرتي كه هري باور نميكرد وي داراي چنين قدرتي باشد ،‌او را در آغوش كشيد. 
مستقيم به چشمان هري خيره شد و زمزمه كرد :  تو برنده خواهي شد هري . من ميدونم !‌ و خيلي سريع بوسه اي بر لب هاي هري گذاشت و بلافاصله چرخيد و از اتاق خارج شد ،‌قبل از اينكه احساساتش او را تحت تسلط خودش در بياره . هري چند دقيقه اي به در خيره شد و بعد به نگاهش را به سمت دابي چرخاند. 
_  تو حاضري ؟  
بله هري پاتر .  دابي دستش را بلند كرد و و چيزي را به زبان جني بيان كرد .  دابي ،‌ طلسم خوش شانسي را روي هری پاتر  اجرا كرد. جن هاي خانگي اجازه ندارند همچين طلسمي رو روي جادوگران بذارند ،‌اما دابي ديگه اهميتي به قوانين جن هاي خانگي نميده . اميدوارم بيشترين تلاشمون رو بكنيم هري پاتر.  
 اين چيزيه كه ميتونم بهت قول بدم دابي. بيشترين تلاشم رو ميكنم.  او با دقت ايزامير را توي جيبش گذاشت و بعد ناپديد شد .



فصل  سی و ششم: 
من خدا هستم 

زماني كه هری از نا کجا آباد درست بین قبرهای والدینش ظاهر شد،‌ باد سردی در گودریک هالو وزیدن گرفت . به محض ظاهر شدنش ، با چوب دستی اي کشیده ، روی زانوهایش خم شد و آماده شد تا با هر دشمنی که مخفی شده و منتظر آمدن او بوده رو به رو شود . وقتی که او تپه بالاي اولین خانه ی متروکه اش را دید ، فهمید که این احتیاط غیرضروری بوده است . به سرعت اطرافش را در زير نور هلال ماه که در افق بالا آمده بود نگاه و وارسی کرد . ايزامير بی سر و صدا از جیب هری بیرون آمد ، از پای او به پایین لغزید و به طرف یک بیشه خزید تا پنهان شود . 
به دليل اينكه دابی قبلاً هرگز به گودریک هالو نیامده بود ، مجبور بود تا رسیدن هری صبر کند تا آن وقت بتواند به طرز خاص جن های خانگی او را موقعيت يابي كرده و بدانجا بيايد . او با یک پاق در کنار هری ظاهر شد ، اما حرفی نزد . 
هری به آهستگی چوبش را بالا آورد و به سمت راستش اشاره کرد و به برده اش گفت :  بین درختهای اون پایین پنهان شو ، ممکنه ولدمورت سعی کنه تا چند تايي از پیروانش را جایی که ما نتوانیم ببینیم پنهان کند . آنها انتظار یک جن خانگی را نخواهند داشت . هرکاری که مجبور شدی بکن فقط آنها را از من دور نگه دار .  دابی سری تکان داد و ناپدید شد . 
هری كمي بیش از نیم ساعت زود آمده بود ، بیشتر به خاطر مسائل امنیتی ، اما در عين حال می خواست تا بار ديگر فرصت ديدار با قبرهای والدینش و دامبلدور را داشته باشد . وقتیکه او خودش را متقاعد کرد که هنوز هیچ کسی نیامده ، او به سه قبر خاکستری رنگ زير پايش خیره شد . 
 مامان و بابا ، ممکنه خيلي زود به ديدنتون بيام ، اما شايد هم بتونم جلوشو بگيرم 
همانطوری که در روز تولدش عمل کرده بود ،‌زانو زد و هر یک از دستانش را روی یکی از قبرهای والدینش گذاشت . و دوباره احساس کرد که گرمایی در بدنش بالا می رود ، به قدرت و گرمی روز سی و یکم جولای نبود ، اما به هر حال می توانست آن را احساس کند . وقتی که گرما به قلبش رسید روحیه اش افزایش یافت. 
به هر حال او وقتی برای لذت بردن از آن نداشت ، چون که هری با صدای پاق ظاهر شدن کسی در فاصله ی نسبتاً دوری ، از جایش پرید . در حالی که زانو زده بود پایین تر خم شد و چوبدستی اش را محکم چنگ زد ، برای جنگیدن آماده شد . فکر کرد مطمئنا دابی هم این صدا را شنیده ، چرا كه جنهای خانگی گوشهای خيلي حساسی داشتند ؛‌او صداي پاق هاي بعدي را هم شنيده ،‌چرا كه دو صداي ديگر ، ظرف پانزده ثانيه بعد از اولي شنيده شد ،‌همه آنها در جنگل و بيشه زار پايين تپه اي كه هري بر روي آن زانو زده بود ،‌ظاهر شده بودند. متوجه شد که ، آنها از آن زیر نمی توانند او راببینند ، پس در حالت خمیده باقی ماند . به سرعت فکری کرد ،بعد ناپدید شد و با صدای پاقي بلند دوباره در همان مکان ظاهر شد . مرگ خوارها مطمئنا باور می کردند که او تازه از راه رسیده است – حداقل او آرزو می کرد كه اینطوری بشود - 
در میان بوته ها صدای خش خش به گوش می رسید ، اما هری نمی توانست به آن توجهی بکند . ولمورت کجا ممکن است ظاهر شود ؟ کنار ويرانه های خانه یا کنار قبرها ؟ هر کجا كه بود ، هری تصمیم گرفت که دوئل باید درست در جایی که او ایستاده انجام شود ، در حضور جیمز پاتر، لیلی پاتر و البوس دامبلدور . او منتظر ماند. 
ماه چند قدمی در آسمان خود را بالا کشیده بود ، و چشمان هری کاملاً به تاریکی عادت کرده بود . او از درختان پایین تپه صدایی را شنید ، چیزی مثل افتادن یک نفر . چند لحظه بعد او احساس کرد که زخم پیشانی اش تیر می کشد ، و او فهمید . مهمان  از راه رسیده بود . هری چوبش را نشانه رفت و بین قبرها خم شد . نفسش را حبس کرد و گوشهایش را تيز كرد . آنجا ! صدای یک پاق آرام از پایین خرابه ها به گوش رسید . به طرف چپ چرخید ، برای لحظه ای نتوانست چیزی را ببیند ، اما بعد باد شنل ولدمورت را تکان داد ، او هم ظاهر شده بود تا هری را پیدا کند . وقتی که لرد سیاه به زحمت به طرف تپه ای که هری روی آن دولا شده بود می آمد ، صدای قدم هايش به گوش می رسید . جادوگر جوان ایستاد ، و عصایش را به طرف جاده نشانه رفت . او خش خش بیشتری از میان بوته ها شنید . 
دقايق مي گذشتند . ولدمورت به خاطر وضعیت آسیب دیده اش نمی توانست سریع راه برود ،‌وقتي لرد سیاه با زحمت مسافت یک چهارم مایلی را طی کرد ، هری می توانست صدای سایش سنگها را بشنود که نزدیک ترمی شدند . سر انجام او یک نظر کوتاه توانست صورت او را ببیند ، و هری به سختي توانست نفسي کوتاه بکشد . دشمن او بیشتر از همیشه شبیه به خزنده ها شده بود ، صورت لاغر او بیشتر به مار شبیه بود تا یک انسان ، چشمانش ؛‌ باریک و قرمزرنگ و دماغش تنها شامل دو شکاف بود. در زیر نور ماه به نظر می رسید پوستش به رنگ گچ در آمده است . وقتی که بدن ولدمورت در حالی که به آهستگی راه باقی مانده را بالا می آمد ، پدیدار شد ، هری می توانست ببیند که حال لرد سیاه خوب نیست . او شانه هایش را خم کرده بود و مثل یک شل به زحمت لنگان لنگان راه می رفت . هری فکرکرد که كاش اين يك مبارزه تن به تن بود ، یک ضربه ی مشت ؛ و آن وقت کار تمام. 
اما هری خوب ميدانست که ولدمورت یک نابغه است ، شیطان هست ، اما به هر حال نابغه اي است . ترس سعی کرد تا به ذهن هری رخنه كند ، اما هری خيلي به منظره پيش رويش مشغول بود . سرانجام لرد ولدمورت ایستاد ، و با هري كه سی یاردي جلوتر از او ايستاده بود رو در رو شد ، حتي باد تند شمالی هم ظاهر نشده بود تا او کمترین اذیتی نبيند . 
اين هري بود كه اول شروع به صحبت کرد ، بدون اينكه متوجه باشد با زبان مارها صحبت می کرد ، موجودی که رو به روی او بود بیش از هر چيز به یک مار شباهت داشت تا به يك انسان. 
 به خانه من خوش آمدی تام ریدل ، بیشتر از این نمی توانستی از رو در رو شدن با من طفره بری.  
لرد ولدمورت با همان زبان هیس هیس کنان جواب او را داد:  هری ، تو خیلی زیاد روی خودت حساب می کنی ، تو امشب یک دوئل جادوگری واقعی را خواهی دید . اقرار می کنم که مرا شگفت زده کردی . خیلی بيشتر از اونی که من انتظار داشتم شجاعت نشون دادي . اما امشب اين شجاعت جان تو را نجات نمی دهد . هری ، باور نکن که نمی توانی مرا بکشی ، چون من به جاودانگي دست پیدا کرده ام ، من هيچ وقت کشته نمی شم . 
 تام تو به هیچ چیز نرسیده ای ! تا حالا به خودت نگاه کرده ای ؟ تو رقت انگیزی ، نه یک جادوگري نه یک افعی . تو به یک هیولا تبدیل شده ای .  هری کلمه ی هیولا را با اهانت خاصی هیس هیس کنان ادا کرد . 
ماهیچه های صورت ولدمورت با شنیدن این کلمه منقبض شدند ، اما حالت چهره ی او تغییری نکرد . در حقیقت صورت ولدمورت ديگر نمی توانست احساسی بیش از آنچه که صورت یک مار می تواند برساند ، از خود نشان بدهد . به هر حال هری زبان بدن وي را خوب می فهمید و می دانست که روی جای حساسی دست گذاشته است . 
جادوگر- مار جواب او را با پایین ترین و تهدید آمیزترین هیس هیسی که تا به حال هری شنیده بود جواب داد .  من خيلي بیش از یک هیولا هستم . من فنا ناپذیرم . من خدا هستم !  وقتی که او با آخرین هيس هيس سخنش را تمام کرد ، بدون هيچ اخطاري چوبش را شلاقی تکان داد و یک گلوله نور نارنجي با سرعت به طرف هری رفت . اما ، جادوگر جوان هیچ وقت بدون دفاع نمی ایستاد . او در حالی که در همان حین به طرف راست قدم برداشت ، و روی علفهای روییده روی قبر پدرش قدم گذاشت ، سریع و بی سر و صدا یک افسون سپر مدافع را اجرا کرد . طلسم هر چه که بود فش فش کنان از کنار بازوی چپ هری گذشت ، و در برخورد با سپر هری منحرف شد و ناپدید شد . 
هری نیازی نداشت تا براي دفعه دومي بهش بگویند که دوئل شروع شده ، او دو افسون بي کلام به طرف دشمنش روانه کرد ، اکسپلیآرموس و استیوپفای . هیچ انتظار نداشت که حتي يكي از افسون هايش موفق شود ؛ با این حال نتوانست از ديدن اينكه ولدمورت حتی به خودش زحمت بالا آوردن عصایش را برای درست کردن یک سپر نداد ناامید نشود. دو افسون به او نزدیک شدند اما در یک فوتی هدفشان از بین رفتند . 
ولدمورت ، نیمی انسان و نیمی افعی به واکنش هری خندید . 
 هری پاتر تو نمی توانی تصور کنی که من چه کارهایی می توانم انجام بدهم .  او به زبان انگلیسی دشمنش را دست انداخت ، اگر چه با وجود صداهای هیس هیس در هنگام حرف زدنش خیلی هم تفاوتی با زبان مارها نداشت . هری به سرعت آرامشش را به دست آورد و افسون ریداکتو را در چند فوتی جلوی ولدمورت اجرا کرد . انتظار داشت که هر چه قدر هم که شیطان جادوگر قدرت دارد باز نتواند جلوی رسیدن این افسون به زمین را بگیرد . یک بار دیگر هری نتیجه را با نا امیدی مشاهده کرد . با یک تکان کوچک عصای لرد سیاه ، نفرین به طرفی منحرف شد ، به درختی برخورد کرد و آن را چند متری آن طرف تر به زمین انداخت . 
هری به خودش گفت : وحشت زده نشو ، تو می دانستی که او خوبه  حرفهای دامبلدور را به یاد آورد : هر جادوگری ضعفهایی دارد . با وجود نیرومند بودن ، ریدل نقظه ضعف های زیادی دارد. مخصوصاً تکبر و خوار شمردن تمام چیزهای مشنگها . ولی او وقتی برای تفکر به این حرفها نداشت ، چرا كه ولدمورت تصادفاً نفرین نا بخشودنی کروشیو را روی هری اجرا کرد ، اما فاصله به قدر کافی بود تا هری به راحتی از آن جا خالی بدهد . به نظر نمی رسید ولدمورت ناراحت یا متعجب شده باشد ، اما او شروع کرد تا لنگان لنگان به طرف دشمنش بیاید و فاصله اش را کم کند . هری محکم روی محل قبر باقی ماند ، مصصم بود که مرگ در آنجا را به هر چیز دیگری ترجیح بدهد . 
هری فکر کرد زمان اجراي طلسمي پيشرفته تر فرا رسيده است و با دو تکان سریع عصایش ، رگباري از پيكان های آهنی را به هوا فرستاد که چندین فوت از هر طرف لرد سیاه را احاطه می كردند بنابراين جا خالی دادن در مقابل آنها خيلي آسان نبود . این بار،‌ ولدمورت مجبور شد تا عصایش را بلند کند ، اما خیلی اتفاقي آنها را منحرف کرد و به قدم رویِ آهسته اش به طرف هری ادامه داد . با كوچك ترين حرکت ممكن عصایش یک افعی بزرگ جثه از عصایش پدیدار شد و راهش را به طرف هری کج کرد . 
هری به زبان ماری طعنه زنان گفت :  يك اسلايترني اصيل  سالها قبل وقتي دراکو مالفوی این طلسم را بر روی او اجرا کرده بود ، او با مار حرف زده بود ، اما الان نمی توانست وقتش را هدر بدهد و برای کاری که احتیاجی به آن نبود خود را به زحمت بياندازد . پس فقط عصایش را به طرف ماري که به او نزدیک می شد گرفت ، آن را در هوا بلند کرده و به طرف ولدمورت پرتاب کرد . این کار حقیقتاً لرد سیاه را شگفت زده کرد . ولدمورت به سرعت و ناشیانه به یک سو چرخید و افعی پرنده را با یک تکان دیگر عصایش نابود کرد . نیشخندي بر لبانش شكل گرفت . 
اما هری در آن زمان با طلسمی که پروفسور دامبلدور یادش داده بود ،‌دوباره حمله کرد . با سه حرکت دایره ای شکل عصا در بالای سرش ، یک توده یخ از عصايش به سمت دشمنش پرتاب شد . اگر طلسم درست انجام می شد به طور موقت جلوی حرکت رقیبش را می گرفت و به هری اجازه می داد تا کار او را با حمله ی دیگری تمام کند . ولدمورت قطعاً این دفعه واقعا شگفت زده شد ، به تندی عصایش را در جلوی خودش چرخاند و شعله ای را پرتاب کرد که با یخ ترکیب شده و آن را آب كرد . 
هری فکر کرد .  حداقل تلاشم خوب بود .  
اگرچه او می دانست که هیچ پیشرفتی نداشته است ، و ولدمورت جلو و جلوتر می آمد . هری به چیزی احتیاج داشت تا حواس ولدمورت را پرت کند و بتواند نقشه اش را اجرا کند . فقط اميدوار بود بتواند حملات ولدمورت را دفع کند تا آن فرصت خود پديدار شود . به طور مبهمي خش خش هاي بیشتری از میان بته ها مي شنید . 
دو مار زبان به هم خیره شدند و با تکان همزمان عصاهایشان طلسم هاي جدیدی را به طرف هم دیگه نشانه رفتند  و تنها شاهد اين بودند كه گلوله های نور به هم برخورد کرده و ناپدید شده و تاریکی شب آنها را به خود جذب كرد . 
هری كه متوجه شده بود ولدمورت دیگر مثل زمان به دست آوردن بدنش در قبرستان برادر عصای خودش را در دست ندارد پوزخندی زد و طعنه زنان گفت:  خب پس ، یه عصای جدید گرفتي تصمیم عاقلانه ايه . ایمپریو 
دفعه اولي بود كه هری یک طلسم نابخشودنی را اجرا مي کرد . از پیش چنين برنامه اي نریخته بود ، اما احساس مي کرد که اگر بتواند لرد سیاه را با آن بزند می تواند او را کنترل کند . ولدمورت به طرف چپ چرخید و طلسم از فاصله ی خیلی نزدیکي از او رد شد ، او حالا به چهل فوتی هری رسیده بود . صداي هيس هيسي از لبهای او شنيده شدو در زمان كوتاهي او دوباره طلسم شکنجه گر را اجرا کرد . هری به طرف راست پرید ، اما ولدمورت حرکت حریفش را پیش بینی کرده بود . جادوگرجوان فهمید که به زودی طلسم به او برخورد می کند ، با تقلا بدنش را چرخاند تا از طلسم فرارکند و تقریباً موفق شد . طلسم به سختي به او خورد ، برخوردش آنقدر نبود که او را شکنجه کند اما به حد کافی بود تا نفسش را بگيرد و او را روی زمین بیندازد . چوبش از دستش درامد و پنج فوتی جلوتر از او روی زمین افتاد . چند ثانيه اي نمی توانست حرکت کند ،‌ذهنش كه هنوز کار میکرد ،‌ تلاش میکرد تا بدنش را مجبور به حرکت کند . او مثل یک هدف آسان و بی دفاع نشسته بود . اگر خیلی زود حرکتي نمیکرد ، مي شد یک مرده به حسابش آورد . 
ولدمورت کمی دیگر لنگان به طرف هری آمد ، شانه هایش به نشانه پیروزی به عقب رفته بودند . نسیمي سرد شنلش را به پشت سرش تکان می داد ، و نازک ترین لبخندی که ممکن بود روی لبهای بی حرکت او شکل گرفت . 
 تو حریف شایسته ای بودی ،‌هری پاتر. من تو را همین جا کنار والدین رقت انگیزت خاک خواهم كرد . حداقل تو نسبت به آنها شایستگي بيشتري داشتي .اما ديگه بیشتر از اين طولش نمی دم هري ... آوادا...  
سخنراني کوتاه دشمنش به هری فرصت کافی داد تا خودش را جمع و جورکند ، اما شانسی برای ایستادن نداشت . با اولین سیلابهاي طلسم مرگ او به طرف چوبش شیرجه رفت ، دستش را دراز کرد تا آن را احضار کند ، اما میدانست که اینکار فایده ای ندارد . حرکت او به حد کافی سریع نبود تا جلوی شعله ی سبز و سپس مرگ حتمی را بگیرد . 
او با خود فکر کرد  مرا به خوبي به یاد داشته باشید .  صورت دوستانش در پيش چشمش ظاهر شدند .  من سعی خودم را کردم .  
با اين وجود وقتي او غلت زدنش را تمام کرد، هنوز کشته نشده بود ، و لحظه ای بعد چوبش دردستانش قرار گرفت . ولدمورت هنوز طلسمش را تمام نکرده بود ، و هری عصایش را محکم چنگ زد . سرش را بلند كرد ولرد سیاه را ديد كه به شدت در حال تقلا بود . حداقل دوازده مار در اندازه ها و رنگ های مختلف از پشت به ولدمورت ،‌كه هم به خاطر پیروزی حتمی اش بر بزرگترین دشمنش و هم صدای تکان خوردن شنلش در باد حواسش پرت بود،‌ حمله کرده بودند. هری در حالي كه دهانش از تعجب باز مانده بود ،‌خودش را بالا کشید و روی زانوهایش نشست ، کاملاً از چیزی که می دید تعجب کرده بود . ایزامیر خود را دور گردن لرد سیاه پیچیده بود و بقیه ی مارها دور دست ها و پاهایش بودند . 
ولدمورت با زبان مارها هیس هیس کنان به مارها گفت:  از من دور شید ! بهتون دستور ميدم !  
مارها از او اطاعت نکردند . 
بعضی از آنها لرد سیاه را دست انداختند ، و هری به وضوح صدای ایزامیر را شنید كه گفت : تو نميتوني به ما فرمان بدي . هری پاتر جادوگر مارهاست . تو به ما فرمان نمی دهی !  سرانجام هری موفق شده بود تا به طور لرزان بایستد ، به خاطر اثرات طلسم نا بخشودنی و همچنين زمین خوردنش بدنش درد می کرد . پشت بازویش خراشیده و مجروح شده بود ، یک جای سرش باد کرده بود ، اما هری دیگر جراحت هایش را حس نمی کرد . شوک اولیه ی ولدمورت از بین رفته بود ، و توانست تا چند تا از حمله کننده ها را روی زمین بیندازد ، اما آنها تقریباً همینکه به زمین رسیدند دوباره به طرف او برگشتند . دست پیچ دار لرد سیاه بالا رفت تا ایزامبر را از گردنش جدا کند ، و مار شجاع دو دندانش را تا جايي كه میتوانست در عمق ساعد ولدمورت فروکرد . مارهای دیگرهم او را گزیدند ، و لرد سیاه از درد هیس هیس کرد . 
فرصتی که هری نیاز داشت واقعاً خودش حاضر شده بود ، اما ذهن او کاملاً آزاد نبود ، و آنطور که باید نتوانست سریع عمل کند . در عوض ، ایستاد و به مارها که به دشمنش حمله کرده بودند نگاه می کرد ، آرزو می کرد که آنها بتوانند به حدی به اوصدمه بزنند که کار هری آسان تر یا حتی غیر لازم بشود . آرزو مي کرد که کاش نیش بعضی از آن مارها زهر های مهلکی داشته باشند . 
وقتیکه ولدمورت دید که هری بی حرکت رو به روی او ایستاده است عصایش را به طرف او نشانه رفت و دوباره طلسم مرگ را گفت اما این دفعه آن را کامل ادا کرد .  آوادا کداورا .  هری خیلی دیر متوجه شد که باید از جايش تکان بخورد ، اما به نظرمی رسید که دستها وپاهایش هر کدام یک تن وزن دارند . او حرکت کرد ، اما آنقدر آهسته که طلسم مطمئناً مي بايست به او می رسید . 
اما همینکه لرد سیاه طلسم را تمام کرد ، یک مار بزرگ و سياه رنگ ،‌با دهان بزرگ و باز ، از دور پاهای ولدمورت به بالا پرید . مار به هدفش رسيد ،‌چرا كه همینکه شعاع نور سبز رنگ از عصا بیرون آمد با دهان بازش روی نوك عصا را پوشاند . مار درجا مرد ، و دهانش بی اختیار دور عصا بسته شد . 
هری با تعجب دریافت :  ماري كه من حتي نميشناختمش پيشمرگ من شدو خودشو فدا كرد.  ديگر مارهای باقی مانده خشمگین تر شدند و با شدت بیشتری به حمله كردن و نیش زدن ولدمورت پرداختند . 
چشمان هری به دشمنش خیره شد . زمانيكه فداکاری آن مار ناشناس ذهنش را پر کرد ، درد از خاطرش رفت . وقتش فرا رسیده بود . هری سریع چرخید و نا پدید شد . بی صدا به افسون  پورتوس آنيماگوس  فکر کرد ،‌درست مثل دفعات قبل که او بدن ایزامیر را تصرف می کرد . به طور غریزی می دانست که این افسون روی ولدمورت هم کار می کند ، و در کمتر از یک ثانیه هری وارد بدن لرد سیاه شده بود. 
با وجود اینکه صدایی شنیده نمی شد ، اما او از احساس درد فریاد کشید . احساس میکرد هزاران چاقو به او ضربه می زنند . اگرچه ولدمورت دیگر نمی توانست صدایی بیشتر از یک هیس بلند از خودش در بیاورد ، صدای فریاد بلندش شنیده می شد . دو دشمن ،‌هر دو مجبور بودند تا ذهنشان را در برابر درد تحمل ناپذیر کنترل کنند . چرخش سريع وقایع مارها را تکان داد و آنها فوراً از بدن ولدمورت به پایین خزیدند و چند فوت آن طرف تر ایستادند و چرخیدند تا چهره ی باورنکردنی جادوگر ماری را که از درد به خودش می پیچید ببینند. 
هری از تجربه اش علیه جاودانه ساز ها استفاده كرد و به دنبال ذات –يا همان روح - ولدمورت گشت . ولدمورت متوجه اين حمله شد و بلافاصله شروع به مقابله کرد ؛‌و دو روح در هم پیچیدند . هر دو مبارز می دانستند که یکی باید سلطه اش را بر دیگری اعمال کند و هری از سر اسلحه مخفی اش آگاه بود : عشق . سعی کرد تا وجودش را از عشق دوستانش پرکند ،‌ اما هر چه سعی می کرد نميتوانست به خاطر درد روی آن تمرکز كند . دوباره و دوباره سعی کرد اما فایده ای نداشت . 
بدن ولدمورت به خاطر تصرف شدن به طور غیر قابل کنترلی تکان می خورد ، با اين وجود او همچنان در همان جایی ایستاده بود که تصرف اتفاق افتاده بود . یک دقیقه گذشت ، بعد دو دقیقه و بعد پنج دقیقه . هیچ يك از دو مبارز نتوانستند کاری از پیش ببرند و هری متوجه شد که ولدمورت نمی تواند تکان بخورد . لرد سیاه هنوز چوبش را در دست داشت ، و هری ذهنش را روی دستی که آن را نگه داشته بود متمرکز کرد . دست راست ولدمورت تکان سریعي خورد ، و او فوراً سعی کرد تا با حمله ی هری مقابله کند و کنترل اعمالش را به دست بگیرد . هر دو مرد تمام قدرت جادوییشان را روی آن قسمت بدن متمرکز کردند . 
هری موجی از اعتماد به نفس را احساس کرد .او قبلاً این کار را کرده بود ، ذهن در برابر ذهن ،‌به جنگ با تام ریدل پرداخته بود. در قبرستان وقتی که او در مقابل نفرین ایمپریوس مقاومت کرده و وقتی که عصاهای برادر،‌ به هم وصل شدند . در وزارتخانه زماني که ولدمورت نتوانست در بدن تسخیر شده ی هری باقی بماند . در زمان شکست دادن پنج جاودانه ساز . در تمامي مقابله های ذهنی اخيرشان . و هر دفعه اين هری بود كه غالب ميشد . 
دست ولدمورت ناگهان چرخید و چوبش به وسط سینه اش نشانه رفت بعد به آهستگی به طرف شکمش حرکت کرد . با وجود آنکه او با تمام وجودش مقاومت می کرد ، چوب بدون توجه به خواستش حرکت می کرد . وقتی که چوب به یک فوتی هدفش رسید ، درست مثل چوب خود هری در قلعه ی مک ناگ که با آن گرگ را کشته بود ، به چاقویی شش اینچی تبدیل شد. 
این نقشه ی هری نبود . او حدس زده بود که میتواند بدن ولدمورت را تسخیر کند و در نتيجه درد شدیدی برایش ایجاد کند . به غیر از آن نقشه  بیشتر از حدس و گمان ها و آرزو ها تشکیل می شد . هری امیدوار بود که قدرت تسخیر ولدمورت را داشته باشد . هری امیدوار بود که بتواند روح ولدمورت را با نیرویی که وي نمیشناخت ، عشق ، شكست دهد و امیدوار بود که در نابود كردن لرد سیاه موفق شود . جادوگر جوان همه ی اینها را به طور غریزی احساس کرده بود اما وقتی که به صورت عقلانی به آن نگاه مي کرد شکافهای زیادی را در نقشه اش ميديد . و در آخر او تصمیم گرفت که به غریزه اش اعتماد کند . 
هری اصلاً به چاقو زدن به ولدمورت آنهم با عصای خودش فکر نکرده بود ، بااين حال در اين زمان تمام نیرویش را روی نزدیک کردن عصاي تغيير شكل يافته به وسط شکم تام ریدل متمرکز کرد . وقتي چاقو وارد بدن ولدمورت می شد چه اتفاقي می افتاد ؟ هری درد را حس می کرد ؟ ممکن بود هری بتواند نجات پیدا کند ؟ با ولدمورت ميمرد؟ می توانست فرار کند ؟ چاقو قبل از اینکه نا امیدی و ياس ولدمورت بتواند آن را متوقف کند به سه اینچی هدفش رسید . 
مارها در حالی که جادوگر مار شکل را تماشا می کردند که به طور باور نکردنی سعی داشت خودش را با چوب خودش زخمی کند ، چند فوتی عقب رفتند . یک تکه ابر روی ماه را تا قسمتی پوشاند و روشنایی را تا نزدیک صفر درصد کاهش داد . 
هری نمی توانست به تاثیرات کارش فکر کند . درد تسخیر جادوگر مار شکل ، جلوی هر تفکر عقلانی را می گرفت ، اما درد جلوی تمرکز او بر روی چند اینچ حرکت دادن آن چاقو را نمی گرفت . نه هری نه ولدمورت ،‌هيچ يك با هم حرف نمی زدند ، چرا كه صحبت کردن برای هر دوی آنها خارج از ظرفیتشان بود .در این جنگ هیچ گپ و گفتگويي وجود نداشت . در آن لحظه تنها یک چیز برای هری مهم بود . چاقو سه اینچ دیگر هم بايد حرکت مي کرد . 
تلاش نا اميدانه ولدمورت كم كم به نيروي جواني و شايسته جادوگر جوان تسليم ميشد. ده ها سال مداوم تغييرشكل لرد سياه ، به دفعات تقسیم کردن روحش ، تبعید و بازگشتش از فراموشی و آزمایشهایی که او روی بدن خودش انجام داده بود بیشتر از آنچه انتظار داشت ضعیفش کرده بود . شاید او نیروی کافی برای مقابله با جادوگران معمولی را داشت ، اما برای این حریفش کافی نبود . او مطمئن بود که دانش و توانایی های جادوگری برترش ، برای شکست یک پسر بچه کافی است ، اما مي دانست که باید در هر صورت از مواجهه ی مستقیم قدرت جادویی به هر بهايي دوری کند . پسر از زیر طلسم فرمان او درآمده بود و وقتی که چوبهای برادر آنها رو به روی هم قرار گرفته بودند پسر غالب شده بود. تام ریدل هرگز به این فکر نکرده بود که ممکن است پسر بداند که چهگونه او را تسخیر کند . بدترین ترسهای او داشتند واقعیت پیدا میکردند . او حالا هیچ گزینه ای غیر از نبرد قدرت در برابر پسر نداشت . 
تحت فشار درد ، هری پیروزی را احساس کرد . شاید این پایان کار امتحان سختي بود كه زندگي اش تبديل به آن شده بود . با شکست دادن نهایی رقیبش ، او بالاخره برای اولین بار یک آدم معمولی می شد و به طور معمولي زندگي ميكرد و به دوستانش اجازه می داد در آرامش زندگی کنند . از طرف دیگر اگر این کارباعث مرگ خودش هم می شد... بگذار بشود . چه اين شكل يا طريقي ديگر ،‌ ديگر نميخواست بعد ها بجنگد . هری با آخرین انفجار قدرت جادویی اش ، بر مقاومت ناامیدانه ی تام ریدل غلبه کرد و چاقو بالاخره سه اینچ آخر را به جلو حركت كرد ، پوست پولک دار جادوگر را شکست و تمام قد در شکم او فرو رفت . 
به محض اينكه چاقو فرو رفت ،‌ درد هر دو شریک به شدت افزايش يافت ، و هری نتوانست بیشتر تسخیر بدن دشمنش را تحمل کند . جادوگر جوان بدن ولدمورت را ترک کرد و برای لحظه ای بالای سر لرد سیاه که از درد چاقو خم شده بود ، شناور ماند . خارج شدن از بدن ولدمورت درد او را کم کرد ، و هری فوراً نقطه ای پشت دشمنش را برای ظاهر شدن انتخاب کرد . وقتی که هری در دو فوتی پشت ولدمورت ظاهر شد صدای پاق در سراسر دره شنید می شد. 
تام ريدل غیر ارادی چاقو را از شکمش بیرون کشید ، و چاقو به شکل طبیعی اش ،‌ یک عصا در آمد . او عصا را شل در دست راستش گرفت ، اما ديگر توان کافی برای فرستادن طلسم برایش باقی نمانده بود . هری برای مدتی نفس نفس زد ، و سریع بدنش را چك كرد . با اینکه بدنش از درد بیحس شده بود ، اما مهم این بود که او نمرده بود . بدون فکر ،‌ جلو رفت و با ضربه ای عصا را از دست رقیبش که دولا و بی چاره ایستاده بود در آورد . 
هری به تسخیر دوباره بدن لرد سیاه فکرکرد ، اما او نمی توانست دوباره ان درد را تحمل کند . به جای آن او دستش را در جیب شنلش کرد و چاقویی که ناجینی را با آن کشته بود بیرون آورد ، و قبل از آن که لرد سیاه بتواند تکان بخورد پشت شنل او را گرفت ،‌بلندش كردو در همان حال چاقو را تا دسته به پشت او فرو کرد . فوراً چاقو را بیرون کشید و آن را دوباره چند اینچ آن طرف تر از دفعه ی اول فرو کرد . هری چاقو را عمیق تر فرو کرد و آن را چرخاند و عصبها و رگها راپاره کرد ، با اين وجود هنوز تنها صدای هیس از لبان جادوگر زخمی بیرون می آمد . 
هری چاقو را بیرون کشید و دید که ماده ی غلیظ سبز رنگی از چاقو و زخم ها چکه می کند . چشمهایش به خاطر تنفر از مردی که زندگی اش را برای سالها تبدیل به جهنم کرده بود ، مي درخشید . با دست چپش به شانه ی ولدمورت چنگ زد و جادوگر را که نفس نفس می زد برگرداند . 
ولدمورت زمزمه کرد:هری پاتر ‌؛ تو نمیتونی منو بکشی . ممکنه این بدن بمیره اما من زنده خواهم ماند . من فنا ناپذیرم .  
مارها به دو جادوگرنزدیک شدند و ایزامیر خطاب به هری هیس هيس کرد: تو باید کار را تمام کنی هری پاتر . تو باید سرنوشتت را به انجام برسانی.  
هری بدون تاخیر بیشتري ،‌ چاقویی را که از آن خون می چکید در شکم تام ریدل فرو کرد و باعث شد تا او دوباره از شدت درد دولا شود كه فقط به خاطر دست هری که هنوز چاقو را نگه داشته بود روی زمین نیفتاد . 
هری از بین دندانهایش که به هم می ساییدشان گفت :  تام . جاودانه ساز ها نابود شده اند . همه شون. امشب ،‌ديگه تام ريدل زندگي اي نخواهد داشت .  
با آخرین چرخش خنجر تام ریدل ، در يك فوتي قبر البوس دامبلدور ، روی شن ریزه ها افتاد ، طعنه اي که هیچ يك از دو مرد آن را نخواهند فهمید . لرد ولدمورت بزرگ حالا روي زمين از درد به خود می پیچید و به سختی آخرین نفسهای خودش را می کشید . هری با پایش او رابرگرداند و به او نگاه کرد . ایزامیر از پای هری به بالا خزید و براحتی خودش را به دور گردن او پیچاند . 
مار هیس هیس کرد: هری پاتر، تو برنده شدي . تمامي مارها همیشه تو را به یاد خواهند داشت . اسم تو تا نسلهای زیادی به یاد خواهد ماند .  اما هری به سختی چیزی راکه دوست مار گونه اش گفت شنید . در عوض روی لرد سیاه ، كه قربانی یک مرگ مشنگي شده بود ،‌متمرکز شده بود . 
 ریشه های مشنگي خودت رابه یاد داشته باش .  دامبلدور این را شش ماه قبل برای او نوشته بود ، و حقیقت اين بود كه نه تنها یک طلسم پيچيده لرد سیاه را نمی کشت ، بلكه اين كار از عهده ورد های نابخشودنی هم خارج بود. 
همانطور که ولدمورت با آخرین نفس هایش تقلا می کرد ، هری به آرامی گفت :  تام ، تو یک مشنگ به دنیا آمدی و مثل یک مشنگ هم می میری .  یک لحظه بعد دابی ظاهر شد و درحالیکه سه مرگ خوار بیهوش در کنارش شناور بودند به طرف اربابش حرکت کرد . هری لبخند مختصری به دوستش زد .  دابی تو کارت را خوب انجام دادی . درست مثل همیشه .  
دابی درست نمی دانست که روی تپه ی بالای سرش چه اتفاقی دارد می افتد ، اما درمقابل وسوسه ی ترک جایش برای کمک به صاحبش مقاومت کرده بود . به نوعی او می دانست که هری برنده می شود ، پس او پایین باقی ماند و هر سه مرگ خواری را که برای پشتیبانی ولدمورت آمده بودند از سر راه برداشت . 
هری با غرور پرسید:  مي بيني تام ؟ یک جن خانگی از عهده ی سه تا از مرگ خوارهایت برآمده . این چه چیزی به تو می گه ؟  
تام ریدل نمیتوانست جواب بدهد . او بیهوش شده بود . هری ميدانست که او تا چند لحظه ی دیگر می میرد . بعد از آن چه اتفاقی می افتاد ؟ هری تنها آرزو می کرد که چیزیکه او از آن می ترسید اتفاق نیفتد . 
******* 
هرمیون گرنجر و رونالد ویزلی با بی قراری در اتاق ارباب خانه گريموالد ،‌يا به عبارتي اتاق هری نشسته بودند . بااینکه شب سال نو بود ، همه اهالي خانه در وقت هميشگي به رختخواب رفته بودند . آنها كه دليلي براي جشن گرفتن نداشتند ،‌دلیلی هم برای بيدار ماندن تا آغاز سال جدید نداشتند . هرمیون رون را به گوشه ای برده و به او گفته بود که لباس پوشیده باقي بماند و تا یک ساعت دیگر به اتاق هری بیاید . وقتی که رون رسیده بود هرمیون همه چيز را به وي گفته بود . بعد آنها بدون اینکه با هم حرفی بزنند منتظرنشسته بودند . 
چند وقت یک بار هرمیون نمی توانست این فکر را که ممکن است هری مرده باشد و آنها بدون آنکه کاری ازشان بربیاید در اينجا نشسته اند ، از ذهن خود دور کند . بیشتر از یک بار اشك در چشمانش حلقه زد ، اما او قبل از آنکه اشکها به پایین بریزند آنها را پاک می کرد . آنها چه طوری می توانستند بفهمند که چه اتفاقی افتاده است ؟ او اصلا نميتوانست حدس بزند هري به كجا رفته ويا اينكه چه جوري مي شد وي را پيدا كرد. آیا آنها داشتند وقتشان را هدر می دادند ؟ آيا ممکن بود او دوباره هری پاتر را زنده ببیند ؟ آنها همچنان منتظر نشستند . 
رون نگرانی را در صورت هرمیون دید اما به هیچ کلمه دلداری دهنده ای نمی توانست فکر کند . او سعی مي کردتا خودش را قانع کند که هری پیروز خواهد شد . هری بی اندازه قدرتمند شده بود ؛ این سرنوشتش بود . خوبها همیشه پیروز میدان هستند ، مگه همیشه اینطوری نیست ؟ اما در پس ذهنش او جواب را میدانست : بعضی وقتها نه . بعضی وقتها بدها می برند او چشمهایش را بست . 
لحظه ای بعد صدای پاق رسیدن دابی را خبر داد . هرمیون و رون وقتیکه جن خانگی را دیدند از روی صندلیهایشان پریدند . 
هر دو با هم يكصدا پرسیدند :  دابی ! چه اتفاقی افتاده ؟  
 شما باید بیایید ! هری پاتربه کمک شما احتیاج دارد . دابی نمیداند چه اتفاقی برای هری پاتر افتاده .  جن با بی قراری به بالا مي پرید ، و نمی توانست بیش از این چیزی بگوید . رون شانه ی او را گرفت و او را روی زمین نگه داشت . 
 دابی هری زنده است ؟  
 بله . هری پاتر زنده است . هری پاتر لرد سیاه را کشت . اما يه چیزی اشتباه است . چیز بدی دارد اتفاق می افتد . هری پاتر دوستش گرنجر و دوستش ویزل را خواسته .  
هرمیون با عجله پرسید:  او کجاست ؟  
 هری پاتر در کنار قبرهای پدر و مادرش است .  
هرمیون با تعجب گفت :  گودریک هالو ! البته ، اونجا جاییه که او می خواست اینکار را بکنه . ما باید همین الان به اونجا بریم . دابی . تو می تونی ما رو به اونجا ببری ؟  
 نه . جن خانگی نمی تواند يك جادوگر را ببرد . جادوگر خواهد مرد.  
رون فریاد زد:  ما هیچ وقت به آنجا نرفته ایم ، ما نمی تونیم خودمان آنجا ظاهر شویم .  
هرمیون امیدوارانه پرسید .  پدر ومادرت آنجا بوده اند ، نبوده اند؟ .  
 شايد . بیا بریم .  ساحره ،‌جادوگر و جن از اتاق هری به بیرون توی هال به طرف اتاق خواب خانم و آقای ویزلی با سرعت دويدند . 
 مامان بابا ،‌ بیدار شید !‌ شما باید همین الان ما را به گودریک هالو ببرید .  
به نظر می رسید که والدین رون خوابیده اند اما آنها دریک ثانیه آنها كاملا بيدار بودند . عجله ی صدای جوان ترین پسرشان مثل یک سطل آب یخ عمل کرده بود . 
آرتورپرسید :  گودریک هالو ؟  
هرمیون تقریباً فریاد زد وقت آنها داشت تلف می شد.  هری اونجاست . او به کمک ما احتیاج داره ، اما ما هيچ وقت اونجا نبوديم . به شما احتیاج داریم تا با آپارات جانبی ما را به آنجا ببرید . همین الان .  مالی و آرتور ردایشان را روی لباس خوابشان پوشیدند بعدشنل های سنگین و عصاهایشان را چنگ زدند . 
 ما مجبوریم که بریم بیرون و غیب شویم .  آرتور دستور داد اما قبل از اینکه چیز بیشتری بگوید هرمیون حرفش را قطع کرد . 
 نه . ما می تونیم از همین جا بریم . هری قبل از اینکه بره بیرون ،طلسم ضد آپارات را برداشت . بیایید برویم .  
آرتورشانه ی هرمیون را گرفت و مالی همین کار را با رون کرد . همین که آنها ناپدید شدند در با شدت باز شد . جینی به داخل دوید ، او صدای فریادهای داخل اتاق والدینش را شنیده بود . خیلی دیر رسیده بود اما این کلمات را شنید .  گودریک هالو .  
او در حالی که فریاد می کشید فرد! جرج.  به بیرون اتاق دوید . 
****** 
ريموس لوپین کمی بعد از شام خانه ی دوست قدیمی اش سیریوس بلک را ترك كرد؛‌ ترجیح میداد که وقتی سال نو از راه می رسد تنها باشد . در مرکز فرماندهی محفل ققنوس برای ريموس و کینگزلی شکلبوت اتاقهای کوچک خصوصی وجود داشت ، با اینحال آنها در حقیقت فقط وقت کمی را در آنجا می گذراندند و بیشتر چند ساعتی را اینطرف و آن طرف می خوابیدند . اما درشب سال نو ، مرد گرگ نما فكر كرد که استحقاق داشتن چند ساعتی برای خودش را دارد . او تا جايي كه میتوانست به استراحت پرداخت. 
کتاب بازي روی پاهایش بود ، و سرش را کجکی روی یک نیمکت در اتاق نشیمن کوچک گذاشته بود و چشمهایش بسته بود . بعد وقتی که فرد جورج و جینی ویزلی فریاد زنان به درون اتاق هجوم آوردند ، قلبش تقریباً از کار ایستاد . 
او دستانش را بالا برد و هوارکشید : یک لحظه صبر کنید . چه اتفاقی افتاده ؟  
جرج تا جايي كه مي توانست آرام جواب داد : موضوع هریه . او توی گودریک هالوه ، و چیز بدی اتفاق افتاده . ما نمی دونیم که چه طوری باید به اونجا بریم . تو باید جینی را ببری . ما فکر میکنیم که او باید به اونجا بره .  
اما ريموس دیگه گوش نمی داد . او به عصا و شنلش چنگ زد و از اتاقش به بیرون دوید ، قلبش به شدت درسینه اش می تپيد . بقیه به دنبال او تا منطقه ی باز اطراف مرکزفرماندهی دویدند تا اینکه به لبه ی منطقه ی ضد آپارات رسیدند . 
او تقریباً بر سر جینی كه نمیتوانست تا با سرعت گرگنما بدود ،‌خرناس کشید:  بیا ديگه. وقتی که او چند لحظه ی بعد رسید ، ریموس با خشانت او را نگه داشت ، دستش را روی شانه ی اوگذاشت و هر دو با هم ناپدید شدند . فرد و جرج ایستادند تا نفسی تازه کنند . به علامت تمام شدن کارشان سری تکان دادند و بعد ناپدید شدند . 
******** 
چندین دقیقه قبل از تمام این اتفاقات ، بدن تام ریدل وقتی که اعضای بدنش یکی یکی از کار می افتادند می لرزید . هری در حالیکه به جادوگر خزنده نگاه میکرد ، دید که به هوا به سختی وارد ششهایش می شود . پسری که زنده ماند دوباره نجات یافته بود ، و این دفعه به خاطر مداخله ی ایزامیر در جمع کردن یک ارتش از مارها و یکی از آنها که جانش را به خاطرهری فدا کرده بود ، زنده مانده بود . 
هری به آهستگی به ایزامیر که از دور گردن او به جادوگر مار در حال مرگ خیره شده بود هیس هیس کرد.  ماری که جلوی طلسم مرگ را گرفت کی بود ؟ اون (مذکر) جان مرا نجات داد .  
 _او (مونث) جان تو را نجات داد ، هری پاتر. اسمش هشاشیس بود ، او مادر بزرگ تعداد زيادي از مارهایی بود که به جادوگر مار حمله کردند . او بین همنوعان من در این دور و اطراف احترام زیادی داشت و همه او را دوست داشتند . این او بود که وقتی من کمک خواستم درخواست کمک مرا قبول کرد . وقتی که او قبول کرد ، همه ی مارها از او پیروی کردند . مارهای حمله کننده حالا با حفظ فاصله هری و ولدمورتِ به زمین افتاده را دوره کرده بودند . 
هری به سختی میتوانست آنها را در تاریکی ببیند ، اما پشتش را صاف کرد و تا می توانست بلند هیس هیس کرد: باشد كه ما همه به خاطره ی حشاشیس احترام بگذاريم ، چرا كه بدون او جادوگر مار پیروز می شد . باشد كه او همیشه در خاطره ی ما باقی بماند
.  او هیس هایی در موافقت شنید . 
وقتي هري به سمت تام ريدل برگشت ،‌مي توانست ببيند كه كار وي ديگر تمام است. يه جورايي پروسه مرگ ،‌شكل مارگونه لرد سياه را كاهش داده بود ،‌و در حين اين تغيير شكل ،‌هر ي مي توانست چهره تام ريدلي را كه در قدح انديشه دامبلدور ديده بود ،‌تشخيص دهد . 
 _تو ميتونستي خيلي بزرگ باشي تام . تو ميتونستي يه دامبلدور ديگه باشي.  
با بيان اين كلمات ،‌بدن تام ريدل براي آخرين بار لرزيد و هوا از شش هايش به ارامي خارج شد. سرش به سمتي خم شد . هري ،‌دابي ،‌ايزامير و همه مارهايي كه انجا شاهد بودند ،‌بي حركت باقي ماندند. بدن افتاده جادوگر تكان ديگري خورد ،‌خيلي خيلي نا محسوس ،‌ و بخاري سبز رنگ از قسمت مياني بدنش به خارج متصاعد شد. اين بخار در ابتدا خيلي پراكنده و پخش به نظر مي رسيد ،‌حتي ديده نميشد ،‌اما به سرعت شكل به خود گرفت ،‌ انگار به نحوي ميدانست كه كجا بايد برود. دقيقه اي بعد ،‌بخار به سمت هري پاتر سرعت گرفت ،‌ و هري هيچ تلاشي براي جلوگيري از آن انجام نداد. جنگ هنوز پايان نيافته بود. 

هري به محض اينكه باقي مانده هاي تام ريدل از لباس هايش گذشتن و به شكمش وارد شدن با خود گفت: عاليه ،‌خيلي عاليه !‌ او خودش را براي هر چيزي اماده كرد ، اما در ابتدا متوجه هيچي چيز نشد. بدن فرو افتاده لرد سياه زير پايش افتاده بود ،‌ هري براي دقيقه اي به او نگاه كرد ،‌اما هيچ احساس پيروزي نداشت . 
دابي كه گيج شده بود فرياد زد : هري پاتر ،‌چي شده ؟ اون دود سبز رنگ چي بود؟ 
هري با صداي لرزان و مرتعشي گفت : چيزي بود كه از لرد ولدمورت باقي مونده بود . او وارد بدن من شد ،چون جاي ديگه ا ي نبود كه اون بتونه به زندگيش ادامه بده .  براي ماه ها اين ترس سراسر وجود پسري كه زنده ماند را پر كرده بود ،‌ به طريقي مي دانست كه با وجود نابود كردن تمام جاودانه سازها ،هري ‌خود تنها قطعه روح باقي مانده از لرد ولدمورت را با خود حمل ميكند. جادوگر و جن سر جاي خود خشكشان زد و منتظر باقي ماندند. 
به خاطر نابود كردن پنج جاودانه ساز ،‌هري همه چيز را در مورد جاودانه ساز ها ميدانست ،‌و اين يه جاودانه ساز نبود. بعد از گذشت چند ثانيه ،‌ او سرانجام وجود چيزي را در درونش احساس كرد ،‌ حس كرختي اي در ابتدا كه ظرف مدت نيم دقيقه شديد تر شد . 
هري از خود پرسيد:چه جوري بايد باهاش بجنگم ؟
 اما هيچ جوابي براش نداشت . او هيچ چيزي را نمي يافت كه باهاش بجنگد ،‌نمي توانست جايش را مشخص كند ،يا خودش را توصيف كند ،‌اما اون اونجا بود . وحشتي به ذهنش رسوخ كرد. ايا او اين توانايي را داشت كه مهاجم را نابود كند ؟ ايا او ميبايست با قسمتي از وجود ولدمورت در درونش براي باقي عمر زندگي كند ؟ ايا ميتوانست ؟ ايا ميخواست ادامه بدهد ؟ 
اخرين سوال وي به سرعت جواب داده شد ،‌ چرا كه دل اشوبي ناگهاني او را در بر گرفت ،‌و او بر روي زانواهايش افتاد ،‌ و روي چمن ها چند فوتي ان طرف تر از دشمنش ،‌استفراغ كرد . اما به جاي اينكه حالش بهتر شود ،‌بعد از خالي كردن محتويات شكمش ،‌ او حتي احساس ميكرد حالش بدتر شده است ،‌ و ظرف يك دقيقه او اخرين باقي مانده هاي درون معده اش را نيز خارج كرد. 
با دركي عميق با خود گفت :  اين خوب نيست .  
دابي فرياد زد : مشكل چيه هري پاتر ؟ دابي بايد چي كار بكنه ؟ 
هري اونقدر به هوش بود كه به جن خانگي بگه : برو به اتاقم . به رون و هرميون بگو بيان اينجا . من به كمك احتياج دارم .  دابي نياز نداشت تا براي بار دومي بهش چيزي گفته بشه ،‌او ظرف يك دقيقه ناپديد شد. 


















فصل سی و هفتم:
به بدنش نگاه كنيد ! 


زماني كه هري از درد بر خود مي پيچيد ،‌ايزامير به خاطر زندگي اش صبر كرد ،‌اما همچنان محكم دور گردن هري حلقه زده بود . جادوگر چندين بار هن هني عمييق كرد و سرانجام توانست هوا را ببلعد. 
بعد از اينكه هري دوباره توانست كنترلش را به دست بياورد ،‌مار لاغر خاكستري رنگ هيس هيس كنان گفت : جادوگر كار ،‌در داخل بدن تو است هري پاتر . مي تونم اونو احساس كنم. تو بايد اونو يك بار و براي هميشه نابودش كني .  
هري هم در جواب ،‌در حالي كه روي زانوانش نشسته بود و به سختي نفس ميكشيد هيس هيسي كرد و گفت : ميدونم. اما نميدونم چطوري . اين بار با باقي اوقات خيلي فرق داره . جادوگر مار ،‌در درونه منه ،‌اما اصلا تلاشي نميكنه كه بر من مسلط بشه ،‌اون فقط اونجاست . نميدونم چه طوري بايد بهش حمله كنم ،‌و احساس ميكنم خيلي ضعيف شدم.  در حقيقت به قدري احساس ضعف و خستگي ميكرد كه تصميم گرفت موقعيتش را تغيير دهد. از گوشه چشمش مي توانست قبور والدينش را ببيند ،‌ بنابراين تا آنجا خزيد و بر روي آنها به پشت دراز كشيد ،‌در حالي كه سرش بر روي قبر ليلي و پاهايش روي قبر جيمز قرار داشتند. چشمانش را بست و از هوش رفت . ايزامير لغزيد و از هري دور شد ،‌ در فكر بود كه براي كمك و نجات جادوگر چه كاري از دستش بر مي آيد . 
دابي دقيقه اي بعد از راه رسيد ،‌ به محض خارج شدن هرميون و رون از اتاق هري به سرعت به سراغ اربابش شتافته بود . در وسط تپه ظاهر شد ،‌ و به محض اينكه متوجه هري شد كه به پشت دراز كشيده است ،‌ به سوي او دويد. تقريبا داشت دستش را روي شانه وي ميگذاشت كه ناگهان به طور غريزي احساس كرد كه نميتواند اين كار را انجام دهد. 
با نگراني پرسيد : هري پاتر ،‌چه اتفاقي افتاده ؟ هري پاتر بايد بلند شود . دابي به دوستان هري پاتر گفت كه بايد خيلي سريع به اين جا بيايند . هري پاتر بايد بلند شود.  جن لاغر و كوچك از اين ور به آن ور مي رفت ،‌و خشمناك در اين فكر بود كه وي چه مي تواند انجام دهد. ايزامير به سمت وي هيس هيسي كرد و جن و مار براي چند دقيقه اي به يكديگر خيره ماندند. جن هاي خانگي مار ها را دوست نداشتند ،‌ و دابي با بي ميلي توانسته بود دوستي هري و ايزامير را تحمل كند ،‌ انهم تنها به اين دليل كه هري به وي توضيح داده بود كه اين مار كوچك چگونه به وي در انجام ماموريتش كمك كرده است . نگاه چشمان مار با نگاه چشمان جن در هم گره خورد ،‌و با اين كه هيچ يك نميتوانست با ديگري ارتباط برقرار كند ،‌ اما توانستند نگراني را در چشمان ديگري بخوانند. 
چند دقيقه بعد ،‌دو صداي بلند از ميان خرابه هاي خانه ليلي و جيمز پاتر شنيده شد . 
از بالاي تپه ،‌دابي صدا زد ؛‌ بياييد اينجا ،‌هري پاتر اينجاست .  هر چهار نفر در اين راه شني يك چهارم مايلي با هم مسابقه دادند ،‌ و با تمام سرعتي كه مي توانستند به دويدن پرداختند ،‌رون نفر اولي بود كه رسيد و به تندي داشت نفس نفس ميكشيد . هرميون تنها چند ثانيه بعد از وي رسيد ،‌ صحنه اي كه آنها در ان نور مهتاب كم با آن مواجه شدند ،‌با عث شد تا قلبشان براي لحظه اي از تپيسدن بايستند. هري پاتر و لرد ولدمورت ،‌هر دو با هم مرده به نظر مي رسيدند . دو دوست به سمت هري دويدند ،‌ اما قبل از اينكه به وي برسند ،‌ديدند كه بدنش به ارامي تكان ميخورد ،‌انگار به جستجوي هوا بود . حداقل ،‌او زنده بود. 
رون قبل از اينكه هرميون بتواند زانو زده و دوست عزيزش را لمس كند بازويش را گرفت و اخطار داد : بايد مراقب باشيم ،‌يادت كه نرفته تو موزه چه اتفاقي افتاد .  
حتي اين اخطار هم باعث توقف ساحره نشد ،‌ اما سرعتش را كم كرد ،‌و به جاي اينكه او را در اغوشش بگيرد ،‌چوبش را بر فراز بدن هري حركت داد . خوشبختانه ،‌او با بي ملاحظگي عمل نكرده بود ،‌چرا كه اكنون مي توانست انرژي عظيمي از جادو را كه اكنون از بدنش جاري ميشد را احساس كند. اصلا نمي بايست در آن لحظه به هري دست زد . 
آرتور و مالي نيم دقيقه اي بعد از پسرشان رسيده بودند و ارتور گفت : دابي ،‌بگو چه اتفاقي افتاده . زماني كه دو انسان ديگر رسيده بودند‌،ايزامير و ديگر مار ها به ارامي و در سكون انجا را ترك كرده بودند. آنها به سمت نزديك ترين بوته رفتند اما ايزامير لحظه اي صبركرد و نيم نگاهي دوباره به هري پاتر انداخت . الان ديگر نميتوانست براي وي كاري انجام دهد ،‌ همان طور كه در ميان شاخه ها ميلغزيد و ناپديد ميشد ،‌ارزو كرد كه بتواند روزي دوباره با جادوگر مار واقعي هم صحبت شود. 
جن خانگي در حالي كه هيجان زده با دستاش به مرگ خواراني كه بي هوش بهم بسته شده بودند اشاره ميكرد توضيح داد:  دابي در جنگل بود تا جادوگر هاي بدي رو كه به همراه لرد سياه آمده بودند متوقف كند. هري پاتر و لرد سياه مثل جادوگر ها به نبرد پرداختند ،‌دابي ميتوانست طلسم هاي جادوگري را بشنود ،‌اما از اون پايين از جنگل دابي نمي توانست چيزي ببيند. وقتي سرو صدا ها تمام شد ،‌دابي از تپه بالا آمد . هري پاتر لرد سياه را كشته بود . بعد يه دود سبز رنگ از لرد سياه وارد شكم هري پاتر شد . هري پاتر مريض شد ،‌و هري پاتر به دابي گفت تا به دنبال دوستش گرنجر و ويزل بگرده.  
هرميون با ترس زمزمه كرد : ولدمورت در درون اونه . بقيه در سكوت فق نگاه كردند. 
هري با اينكه بي هوش بود ،‌اما تنها چيزي كه به نظر نميرسيد اين بود كه راحت و ارام باشد . بدنش ارام نبود ،‌و او مانند پيكري مومي بر روي سنگ قبور پدر و مادرش ارميده بود . مالي چوبش را بر فراز بدن پسر تكان داد تا بلكه موقعيت جسماني وي را در يابد . 
 تنفس و نبضش خيلي ارومه ،‌اما خيلي بد نيست. هرچند تب شديدي داره .  هر چهار نفر با نگراني به دور جادوگر مدهوش حلقه زده بودند. 
سرانجام ارتور پيشنهاد داد : بايد حركتش دهيم ،‌مرگ خواران ممكنه از راه برسند . مطمئنم هموني كه ميدونيد بهشون گفته راس ساعت مقرري به اينجا بيان. بايد به ريموس خبر بديم.  
هرميون در حالي كه شنلش را به خاطر سرما به دور خودش مي پيچيد در جواب گفت : اما ما كه نميتونيم بهش دست بزنيم . و اينكه اون الان روي قبور والدينش هست . اين جاييه كه اون دلش ميخواد بمونه .  
ارتور در حين فكر كردن به اينكه چه عملي مي تواند انجام دهد گفت : خب پس ما بايد اينجا ازش محافظت كنيم ،‌حداقل براي الان . شما سه تا اينجا بمونيد ،‌من با ريموس و محفل تماس ميگيرم تا در اسرع وقت برامون نيروي كمكي بفرستند.  چند قدمي از بقيه فاصله گرفته بود و اماده آپارات بود كه ناگهان صداي بلند اپاراتي از چند فوتي آنها شنيده شد. چهار چوب خيلي سريع به سمت صدا نشانه گرفته شد ،‌ و تنها وقتي بدن هاي ريموس و جيني ظاهر شد ،‌در غلاف هاي خود جاي گرفتند. 
ارتور از روي تعجب بانگي زد :ريموس ! داشتم مي اومدم پيدات كنم.  اصلا وقت را بر سر اين كه از ريموس توضيح بخواهد كه چه جوري تنها دخترش به خطرناك ترين موقعيت آمده است ،‌تلف نكرد. خيلي خلاصه وضعيت نامساعد و نامناسب را توضيح داد ،‌ موقعيتي سخت و دشوار كه مرد گرگينه بلافاصله آن را متوجه شد . 
ريموس در حالي كه به سمت لبه تپه حركت ميكرد موقعيت را بررسي كرد و گفت : ما بالا هستيم و تسلط داريم ،‌اما بايد بلافاصله اينجا رو امن كنيم.  زنجيري كه به دور گردنش بود را دراورد و با چوبش به مدال روي زنجير چندين بار ضربه زد . بعد قول داد و گفت  من ظرف 5 دقيقه با نيروي كمكي بر ميگردم. اونها به مقر اصلي فرا خونده شدند ،‌و ما از اونجا به اين جا پورتكي مي ذاريم. ارتور با من بيا. بايد يه نقشه بريزيم.  
جيني بلافاصله به سمت هري دويد ،‌ اما رون و هرميون نگذاشتند كه وي تماسي با هري داشته باشد. 
او قدمي به عقب گذاشت و به چشمان برادر و دوستش خيره شد  بايد كاري بكنيم . هري براي ما ،‌براي كل جهان خيلي كارا كرده . نميتونيم بذاريم بميره !‌ 
رون با اينكه نميتوانست حرفش را ثابت كند اما با اطمينان گفت : اون نميميره !‌ 
هرميون نااميدانه گفت : بيايد روش فكر كنيم‌، ميدونيم كه هرچي از ولدمورت باقي مونده الان داخل بدن هريه . هر جور شده هري بايد اون رو از بين ببره ،‌ اما اين يه جاودانه ساز نيست . اصلا بهش شباهتي نداره .  
رون اضافه كرد : هري گفت اين عشقه رايدل ، يادتون مياد ؟ شايد هري بايد يه جوري خودش را سرشار از عشق بكنه ،‌اون وقت ولدمورت ديگه نميتونه وجود داشته باشه . اين اون قدرتيه كه اون اصلا نميشناستش.  هرميون همانطور كه ذهنش داشت شاخه ها و احتمالات گوناگون را بررسي مي كرد ،‌نگران و نگران تر ميشد . 
 ولدمورت اون تيكه از روحشو كه به طور اتفاقي وقتي هري بچه بود در بدن وي جا گذاشته ،‌پيدا كرده . فكر نميكنم هري بتونه به همين سادگي از شرش خلاص بشه. ولدمورت جاي ديگه اي نداره كه بره ،‌ نا اميد و بيچاره است الان. مطمئنا سعي ميكنه كنترل هري رو به دست بگيره . اميدوارم هري بتونه مثل جاودانه ساز ها اونو از بين ببره .  او عقيده اش را بدون هيچ اطميناني گفت. باد تندي بر فراز تپه وزيدن گرفت ،‌و انها را مجبور كرد تا خود را محكم بپوشانند . باد به همان سرعتي كه امده بود ،‌رفت اما مشكل انها همچنان پايدار بود . 
جيني غر غر كنان گفت : نميتونه اين جور باشه !‌اين نميتونه اتفاق بيافته !‌ اصلا فكر كرده شايد هري بخواد يه زندگي معمولي داشته باشه ؟ كي بالاخره اين چيزا تموم ميشه ؟ قدمي به سمت قبور اقا و خانم پاتر برداشت ،‌جايي كه هري بي حركت به پشت خوابيده بود و زير نور ماه ،‌ به طور مبهمي مي درخشيد. 
سه دوست هري به محض شنيدن صداهاي مربوط به آپارات از پايين از سمت درختان مي امدند ، چوب هايشان را كشيدند و خم شدند . مالي هم همين كار رو كرد و هر چهار نفر به دور بدن بي هوش هري حلقه زدند. صداي اپارات و خش خش هاي بيشتري از مابين درختان به گوش مي رسيد . دابي با نگراني از جاي پريد و بعد با صداي پاپي غيب شد ،‌ اما بقيه هيچ توجهي نكردند. بايد هر جور شده جلوي مرگ خواران مي ايستادند تا ارتش محفل از راه برسند. 
رون هيچ گاه نميتوانست توضيح دهد چرا كاري را كه بعد از اين انجام داد ،‌انجام داده . بدون در نظر گرفتن عواقب عملش ،‌چوبش را به سمت هنجره اش گرفت و خيلي ارام ورد سونوروس را اجرا كرد تا صدايش را تقويت كند. دقيقه اي بعد صدايش در سراسر دره گودريك طنين انداز شد . 
 لرد ولدمورت مرده !‌هري پاتر اونو كشت . اربابتون شكست خورد. به بدنش نگاه كنيد .  
با چوبش به بدن لرد سياه اشاره كرد ،‌ورد وينگارديوم لويوسا را اجرا كرد و بدن مرده وي را به هوا بلند كرد. در تاريكي ،‌مرگ خواران اون پايين تنها مي توانستند هيكل مبهمي را در هوا ببينند. هرميون متوجه اين نكته شد ،‌چوبش را به سمت بدن شناور گرفت و گفت لوموس. جيني هم همين كار را كرد و دو شعله نور جنازه را به قدر كفايت روشن ساختند. صداي خش خش و ناليدن از پايين به خوبي قابل شنيدن بود. هيچ شكي وجود نداشت كه مرگ خواران در تلاش اين بودند كه ثابت كنند ايا اين يه حقه است يانه ،‌اينكه ايا انها مي بايست به تپه حمله ميكردند يا اينكه رهبرشون رو ترك ميكردند. با وجودي كه نمي شد انها را ديد ،‌اما مالي رون هرميون و جيني به خوبي ميتوانستند شوك حاصله و بي تصميمي مرگ خواران ان پايين را حس كنند . هر چهار نفر آنها تنها به يك چيز فكر ميكردند  ريموس ،‌بيا ديگه . 
شايد دقيقه اي گذشته بود . سرو صداهاي اون پايين افزايش يافته بود ،‌اما هيچ صداي آپاراتي شنيده نشد. جادوگر و سه ساحره مستقر در بالاي تپه مي دانستند كه پيروان ولدمورت حمله خواهند كرد. رون جسد را دوباره روي زمين برگرداند و بي هيچ اداب و رسومي آن را تالاپي بر روي زمين انداخت و بعد با نگراني به بقيه خيره شد . صداي قدم هاي زيادي از اطراف آنها شنيده مي شد ،‌شايد يك دوجين جادوگر در حال بالا آمدن از تپه بودند. 
مالي آرام اما مصمم ،‌ در حالي كه تلاش ميكرد تا مسئوليت را قبول كند گفت : بايد اين جا رو ترك كنيم .  با وجودي كه عضو محفل بود اما به ندرت در ماموريت هاي خطر ناك شركت كرده بود و به سختي ميشد وي را يك فرد جنگ آزموده به حساب اورد. . اما احتياجي نبود تا يك نابغه امور جنگي باشيد تا بتوانيد به موقعيت ناجور انها از لحاظ دفاعي پي ببريد.  به خونه اپارات كنيد .‌حالا !‌ اما سه نوجوان از جايشان تكان نخوردند ،‌حتي به زحمت به گفته هاي زن مسنتر گوش دادند. 
 ما بدون هري هيچ جا نميريم .  رون با همان قاطعيت جواب داد و بعد به خواهر و دوست دختر سابقش خيره شد و گفت :  فكر ميكنيد بتونيم جابه جاش كنيم؟ 
هرميون خيلي ساده جواب داد : ما هيچ چاره ديگه اي نداريم. من اين كارو ميكنم.  صداي پاها به نوك تپه نزديك و نزديك تر ميشد.  اتاق هري . او دستور داد اما بقيه هيچ تكوني نخوردند. 
جيني در حاليكه چوبش را به سمت دشمنان نامرئي اش گرفته بود با اصرار گفت : اول تو برو. ما دنبالت ميايم.  هرميون ميخواست در اين مورد بحث كند ،‌اما زمان نداشت . فكر مي كرد نوك يك شنل را كه به سمت تپه مي امد را ديده است . 
با خود فكر كرد  يا حالا يا هيچ وقت  روي زانو نشست ،‌ و دستش را دراز كرد تا شانه هري را بگيرد . به محض اينكه انگشتانش به نوك شانه وي برخورد كرد ،‌متوجه اشتباهش شد ،‌چرا كه به خاطر شوكي كه از بدن هري خارج شده بود به عقب پرتاب شد و باعث شد تا به جيني برخورد كرده و هر دو نفر به طرز بدي روي زمين گورستان به زمين برخورد كنند. جيني ضربه گير دختر بزرگتر شد و مانع از اين شد كه وي به خودش اسيب برساند. خيلي سريع هرميون را چرخاند و از روي خودش كنار زد ،‌روي زمين دراز كشيد و چوبش را بالا گرفت. اوضاع خيلي نا اميد كننده بود ،‌به خصوص حالا كه هم هري و هم هرميون هردو بي هوش روي زمين افتاده بودند ،‌ آنها مجبور به جنگيدن بودند. تنها شانسي كه اورده بودند اين بود كه در اين زمان تكه ابري روي ماه را پوشانده بود ،‌و نوري كه بالاي تپه را روشن ميكرد ،‌ناپديد شده بود. 
مالي و رون هم به تقليد از جيني عمل كرده بودن،‌اما چون نميخواستند مكانشان براي هيكل هاي تيره اي كه ديگر به بالاي تپه رسيده بودند لو برود ،‌ هيچ طلسمي را شليك نكردند. حداقل در اين لحظه ،‌ گروه مهاجم از محل و موقعيت آنها خبري نداشت. تا جايي كه ميتوانستند روي زمين دراز كشيدند و بي هيچ حركتي باقي ماندند. 
هر سه آنها در دل ناله كنان مي گفتند  پس تو كجايي ريموس؟ مرگ خواران به خاطر وجود تاريكي مطلق هنوز نميتوانستند محل آنها را شناسايي كنند ،‌و سه ويزلي ميتوانستند زمزمه هاي آنها را از دور و برشان بشنوند. 
دقيقه اي بعد ،‌نيرويي كمكي از راه رسيد ،‌اما نه ريموس و اعضاي محفل ققنوس. صداي پاپ هاي متناوب خبر از آمدن دابي ،‌وينكي و شايد يه دوجين جن خانگي ديگر كه دابي توانسته بود در اين زمان كوتاه پيدا كند ،‌ميداد. جن هاي خانگي در تاريكي خيلي بهتر از جادوگرها مي ديدند ،‌و خيلي زود طلسم هاي بي صدا و نور آنها مرگ خواران را يكي بعد از ديگري از پاي مي انداخت. تپ تپ تپ ،‌ اين صدايي بود كه مالي و رون و جيني مي شنيدند اما نميتوانستند سر در بيارند اين صداي چي است تا اينكه سر انجام توانستند هيكل هايي كوچك را تشخيص دهند. 
مرگ خواران ترسيده و هراسناك به اطراف طلسم پرتاب ميكردند ،‌بيشتر براي اينكه بتواند نور ايجاد كنند تا اينكه مهاجم هاي نا پيدايشان را از بين ببرند. اما به محض اينكه شعله اي از چوب دستي اي خارج ميشد ،‌ مرگ خوار بالافاصله بي هوش روي زمين مي افتاد ،‌گاهي اوقات وي تحت طلسم دو يا سه طلسم جن هاي خانگي قرار مي گرفت. جادوگراني كه هنوز به بالاي تپه نرسيده بودند ،‌ دمشان را روي كولشان گذاشته و به سمت پايين فرار كردند تا دوباره سازماندهي شوند. در آن زمان ،‌ريموس به همراه دو دوجين كاراگاه و اعضاي وزارت خانه به همراه صداي بلندي كه ناشي از رسيدن هم زمان سه پورتكي بود ،‌از راه رسيد. در هماهنگي بي نظير ،‌جنگنده ها در دايره اي دفاعي خم شده ،‌چوب ها را برافراشته و اماده شليك شدند. چيزي در تاريكي قابل ديدن نبود. 
مالي فرياد زد : شليك نكنيد ،‌ وگرنه جن هاي خانگي رو خواهيد زد . انها جان مارا نجات دادند.  
ريموس با سردرگمي پرسيد : جن هاي خانگي ؟ لوموس  و چوبش را به اطراف تكان داد ،‌ و تعدادي از آنها را ديد كه بعضي شان رداي هاگوارتز را بر تن داشتند .  چه اتفاقي افتاده ؟ 
جن خانگي همان طور كه به مرد گرگينه نزديك ميشد توضيح داد : دابي دوستانش را به همراه آورده . دابي نمي توانست اجازه دهد هري پاتر اسيب ببيند.  
ريموس نا باورانه گفت : كارتو خوب انجام دادي و در همان حال چند نفري از نيروهايش به سمت شيب تپه دويدند و به سمت مرگ خواران در حال عقب نشيني طلسم روانه كردند. ياران ولدمورت بلافاصله متوجه وخامت اوضاعشان شدند ،‌ و صداهاي متناوب آپارات نشان دهنده بازگشت آنان به مقرشان در هاگوارتز بود. 
سربازان ريموس ديگر افراد باقي مانده اي را كه توسط جن هاي خانگي يا جادوگر ها از پا درامده بودند را جمع كردند. با چوبش نوري روشن كرد و به بررسي تپه پرداخت. ارتور ويزلي با عجله به سمت همسرش دويده بود ،‌و جيني و رون به سمت هرميون خزيده بودند. در آنن لحظه همه هري پاتر را فراموش كرده بودند . هيچ كس شاهد اين به حركت درامدن بدن وي نبود. 


هري تمام اين اتفاقات را از دست داده بود. روح ولدمورت ،‌يا انچه كه ازش باقي مانده بود ،‌به هر گوشه اي از بدن هري سرك كشيده بود ،‌ و مرد جوان خيلي ساده ديگر بيش از اين تاب و توان ايستادگي نداشت. احساس ميكرد گويي براي هميشه مريض و ناخوش احوال خواهد بود. 
 من دارم ميميرم.  او به خود چنين گفت و تنها ترسش اين بود كه چنين نشود. بعد از اينكه خود را به سمت قبور والدينش كشاند ،‌ دفاع بدنش در هم شكست و او بي هوش شد ،‌چرا كه ديگر توان و ياراي مقاومت در برابر درد را نداشت. او بر بالاي تپه ارميده بود و كاملا از نبرد عظيمي كه در اطراف وي بر پا بود بي خبر بود. نبردي كه در درون بدن و ذهن وي در حال انجام بود ،‌كاملا از چشم تاريخ به دور مانده بود. چرا كه زماني كه هري سرانجام هوشياريش را به دست آورده و به خاطر سر و صداهاي اعضاي محفل كه در اطراف گودريك هالو پايكوبي مي كردند بلند شد ،‌ هيچ از آن به ياد نداشت. 
براي نيم دقيقه اي هري در حالت نيمه هوشيار بود و چشمانش بسته بود. سرانجام نخستين طرح هاي موقعيتي اش در ذهنش روشن شد . بدن ولدمورت مرده بود ،‌ اما پس مانده هاي روحش همچنان باقي بود. مي بايست به تيكه روح باقي مانده از تام ريدل كه هري از سال هاي دور ،‌از آن شب هالووين با خود حمل ميكرد پيوسته باشد . 
با خود گفت : من خطرناكم  به خوبي ميدانست كه آن ذات روح باقي مانده از تام ريدل كه در درونش بود خشم زياد و زيان اور و ‌ ديوانگي از خود خارج ميكند. هري احساس ميكرد كه كاملا تحت كنترل خودش نيست ،‌البته تحت كنترل اين مهمان ناخوانده اش هم نبود . سرانجام چشمانش را باز كرد ،‌ تنها تاريكي محض ديد و براي ثانيه اي باورش شد كه كور شده است . هر چند ثانيه اي بعد ،‌ توانست هيكل تيره اي را كه به سمت وي در حركت بود را احساس كند. 
صدايي گفت :  همشون رو بكش !  و ميلي شديد در درونش شعله كشيد . دستش را باز كرد و بي صدا چوبش را فرا خواند ،‌ كه بي خبر از بقيه در تاريكي به سمتش پرواز كرد . آن را محكم در دستش فشرد ،‌شعله عظيمي را در نظر گرفت كه با آن مي توانست همه را با هم به جهنم بفرستند. دستي كه چوب را در دست داشت ،‌از زمين بلند شد ،‌ اماده بود كه چوب را حركت داده ،‌و طلسم را اجرا كند ،‌ كه ناگهان دستش را به زور به روي زمين برگرداند. 
خيلي ارام به صدايي كه در درونش بود جواب داد : اين كارو نميكنم !‌ 
 همشون رو بكش !  
 اين كارو نميكنم !‌ 
با اينكه رون و جيني تنها يك فوت با هري فاصله داشتند ،‌اما وي از دور صدايشان را كه در حال پرستاري از هرميون بودند مي شنيد و ‌ترس مثل خوره به جانش افتاد . او نيمتوانست به آنها اسيب برساند ،‌نمي بايست آنها را به خطر مي انداخت . به ارامي بر پهلويش غلتيد ،‌به روي زانويش نشست . هيچ كس در تاريكي متوجه وي نشد ،یا اینكه به عنوان مثال دوستانش بالاي سر هرميون بي هوش منتظر نشسته بودند ،‌و يا اينكه ديگراني كه در اطراف تپه در حال گشت زني و پاسداري براي ممانعت از يك حمله غافلگيرانه ،‌چوب ها يشان را در گوشه كنار روشن كرده بودند. جن هاي خانگي به اضافه دابي ،‌به جادوگران و ساحره هاي محفل ققنوس كمك ميكردند تا اجساد را گرد اوري كنند . هري روي پاهايش ايستاد ،‌چند قدمي تلو تلو خوران به جلو قدم برداشت . جيني احساس كرد كه چيزي اتفاق افتاده ،‌و سرش را بلند كرد . 
صداي توي مغزش قوي تر و موثر تر تكرار كرد : همشو نو بكش !‌ 
 اين كارو نمي كنم !‌ هري تا جايي كه ميتوانست بلند فرياد كشيده بود ،‌ صدايش در تاريكي آن دره كوچك منعكس شد . هر كسي كه روي تپه بود ،‌خشكش زد . اثرات اين جيغ ناگهاني باعث بيدار شدن حس هاي هري شد ،‌ متوجه اتفاقي كه افتاده بود شد ،‌و دانست كه چه بايد بكند. 
جيني اولين نفري بود كه حركت كرد ،‌و در همان حال كه ميدويد فرياد كشيد  هري  . اما نتوانست به وي برسد . با يك چرخش و يك صداي كوچك ،‌هري ناپديد شده بود . 
******* 
دير هنگام اولين روز سال نو ،‌ روزنامه پيام امروز با عجله و شتاب ويژه نامه دو صفحه اي را انتشار داده بود ،‌ تيتر بزرگ آن نصف صفحه اول روزنامه را در بر گرفته بود : 
                                         هري پاتر ولدمورت را نابود كرد 

در زير تيتر اوليه ،‌ تيتر ثانويه اي وجود داشت : فرد برگزيده ناپديد شده است . و موقعيتش نا معلوم مي باشد. 

جامعه جادوگري اول خيلي ارام نسبت به خبر ها عكس العمل نشان دادند ،‌ باور نميكردند كه اين خبر صحت داشته باشد. با اينكه اميد كم كم جان ميگرفت ،‌اما زمزمه هايي كه بين جادوگران و ساحره ها رواج داشت حكايت از اين نگراني ميكرد نكند ولدمورت اختيار روزنامه پيام امروز را در دست گرفته اين شماره رو به عنوان يك خدعه انتشار داده . 
با اين حال زماني كه نسخه دوم شامگاه روز اول ژانويه منتشر شد ،‌ و جامعه جادوگري اولين تصاوير منتشر شده از بدن بي جان لرد ولدمورت را كه توسط كاراگاهي زشت چهره گرفته شده بود را ديدند ،‌كم كم ولي ناخوداگاه جشن و پايكوبي شروع شد . اطلاعات ديگر دهان به دهان طول كشور را در نورديد و خيلي زود جشني تمام عيار و باشكوه برگزار شد. 
شامگاه ان شب دير وقت ،‌و در ساعات اوليه روز بعد ،‌اتش بازي  چنان سراسر بريتانيا را روشن كرد كه مشنگ ها تاكنون نظير آن را نديده بودند ، مردمي كه لباس هاي عجيب غريبي پوشيده بودند در خيابان هاي اصلي شهر ها و شهرك ها به راه افتاده بودند و وسيله هاي محترقه اي در دست داشتند كه با آن نور هاي بي نهايت زيبا و رنگي اي را به آسمان پرتاب ميكردند. بيشتر مشنگ ها به اين صحنه ميخنديدند چرا كه جادوگران و ساحره هايي كه لباس هاي پر از زرق و برق پوشيده بودند با شادي و سر خوشي اي واگير دار و مسري راه پيمايي ميكردند. 
در نيمه شب خبر ها به سراسر اروپا و همچنين جهان گسترش پيدا كرده بود . جادوگران و ساحره هاي انگشت شماري بودند كه در آن شب به خواب رفتند . دنياي آنها نجات داده شده بود ،‌و به طور ناگهاني آينده در پيش رويشان گسترده شده بود . 
خبر ناپديد شدن هري پاتر ،‌باعث فروكش كردن شوق و حرارت جشن شده بود . گيلاس هاي زيادي به ياد پسري كه زنده ماند بلند شده بود و شايعه سرنوشت وي مانند آتش به سرعت در حال گسترش بود . مرگ ،‌ديوانگي ،‌و زخم هاي غير قابل علاج در صدر اين افكار و انديشه ها قرار داشتند. 
شايد تنها خانه اي كه در اين جشن شركت نكرده بود خانه شماره 17 ميدان گريموالد بود . به جز سه همراه هميشگي هري ،‌فرد و جورج ويزلي هم به مادرشان در اتاق نشيمن خانه پيوسته بودند ،‌ بدون اينكه بخواهند حتي به فكر شوخي و تفريح باشند . در عوض ذهنشان درگير اين موضوع بود كه هري در اين لحظه كجاست و آنها چه مي توانند براي پيدا كردن وي انجام دهند. و در نهايت او را نجات دهند. 
ريموس لوپين ،‌ كينگزلي شكلبولت ، ارتور ويزلي و تعداد زيادي از كاراگاه ها صبح روز سال نو به هاگوارتز حمله بردند ،‌ چرا كه طلسم هاي محافظ انجا به محض اينكه ولدمورت اخرين نفس اش را كشيد ،‌در دم فرو ريختند. محفل ققنوس اميدوار بود كه ضربه نهايي و كاري را به پيروان ولدمورت وارد بياورد ،‌اما اين كار نصفه و نيمه انجام شد . بعد از يك مقاومت خيلي كوتاه ،‌باقي مانده هاي مرگ خواران كه پي به بيهودگي كارشان برده بودند به مكان هايي امن اپارات كرده ،‌ و در سراسر بريتانيا و اطراف آن پراكنده شدند. 
كينگزلي و ريموس بعد از شنيدن اين خبر كه وزير سحر و جادو اسكريمجور قصد بازگشت به دفتر كارش و بازگشت و باز گرفتن قدرتش را دارد ،‌نيروهايشان را به وزارت خانه برگرداندند. جنگ قدرت تازه اي در دنياي جادويي شروع شده بود. بازگشت نامنتظره اسكريمجیور از تبعيدگاهش اغتشاش و درهم ريختگي زيادي را به همراه داشت ،‌اما وزير خيلي زود متوجه شد كه در روي زمين هيچ متحدي ندارد . تنها دارايي با ارزش وي عنوانش بود ‌،وزير سحر و جادو. اما در هر ج و مرج روز اول سال نو و همچنين اولين روز بعد از مرگ لرد ولدمورت ،‌عنوان اسكريمجبور يک پول سياه هم نمي ارزيد . يك نظام سياسي جديد از خاكسترهاي دولت قبلي به وجود امده بود ،‌و يك چيز خيلي واضح و اشكار بود : اسكريمجبور هيچ نقشي در آن نداشت . 
*************************************                      
در بعد از ظهر روز اول سال نو ،‌تنها يك خبر خوب به خانه ميدان گريموالد رسيد . هري زنده بود . دابي و وينكي كه برده هاي هري بودند ،‌ ميتوانستند مكان اربابشان را مشخص كنند و تنها كمي بعد از ناپديد شدنش به نزد او رفته بودند. بعد از ظهر دير هنگام ‌، وينكي تنها و لرزان به قصر گريموالد بازگشت. او به ويزلي ها و هرميون گفت كه هري حقيقتا زنده است ،‌اما مي خواهد تنها بماند ،‌وي به وينكي دستور داده بود نه محل زندگي فعلي اش را بروز دهد و نه اطلاعات بيشتري در اختيار آنها بگذارد . به خاطر جادويي كه روي او بود ،‌ جن خانگی همانقدر مي توانست محل اختفاي هري را بگويد كه مي توانست به ماه پرواز كند . بنابراین هيچ كس به خودش زحمت نداد اطلاعات بيشتري را از او بيرون بكشد. 
وينكي به انها اطلاع داد كه دابي پيش هري ميماند تا به وي خدمت كند . هري به وينكي دستور داده بود به قصر گريموالد برگردد تا در خدمت كساني باشد كه در قصر ساكنند،‌او همچنين گفته بود ،‌انها تا هر زمان كه بخواهند مي توانند انجا اقامت كنند. و پس از آن اگر همه انجا را ترك كردند ،‌وینکی مي بايست به همراه مالي و ارتور به پناهگاه مي رفت و تا زماني كه از اربابش خبر و يا دستوري ميگرفت در خدمت آنها ميبود . مشخص بود كه هري آنقدر حالش خوب بوده كه با تفكر و درايت دستور هايش را صادر كند ،‌و هنوز ميخواست با دوستانش با مهرباني و محبت رفتار كند ،‌ كه همين خود باعث مي شد که دوستانش اطميناني شوم بيابند كه سلامت عقلش ضايع نشده است. 
هرميون با اينكه خودش جواب را ميدانست با اينحال پرسيد : هري نگفت كه تا کی زماني ميخواد تنها بمونه ؟
_ نه دوشيزه هرميون . ارباب چيزي نگفتند. 
جيني اميدوارانه پرسيد : ميتوني از طرف ما براي هري يه پيغام ببري؟
_ نه دوشيزه جيني ،‌ارباب به وينكي دستور دادند تا زماني كه ارباب وينكي رو صدا نكردند به اونجا بر نگرده . 
رون پرسيد : وينكي چطور به نظر مي رسيد ؟ هري حالش خوب بود ؟ 
 جن كوچك نتوانست به اين سوال پاسخ بدهد ،‌چرا كه اربابش بهش دستور داده بود تا از دادن اطلاعات اضافي بيشتر خود داري كند ،‌اما ترسي كه روي صورتش نقش بسته بود بهتر از هر كلمه اي توانست به اين سوال پاسخ دهد. 
                      *************************************
هرميون نااميدانه روزنامه عصر گاهي را ورق زد و بعد ان را روي كف اتاقش ولو كرد ،‌ كاري كه از دختري به مرتبي او بعيد بود . تا نزديكي هاي ظهر اولين روز ژانويه ،‌ بي هوش مانده بود ،‌ و زماني كه از مابين هق هق هاي جيني و رون متفكرمتوجه اتفاقات صبح شده بود ،‌ بلكل داغان شده بود. هيچ يك از آن سه نفر در طول روز حتي يه لقمه غذا نخوردند ( چيزي كه براي اولين بار در طول زندگي رونالد ويزلي اتفاق افتاده بود ) ،‌چرا كه در داخل بدنشان ،‌در قسمتي كه معمولا شكم قرار داشت ،‌ خلائي عظيم جايگزين شده بود . 
عصر هنگام اشك ها جاري شد و سرانجام حقيقت پذيرفته گشت. هري آنها را ترك كرده بود ،‌و بر نميگشت . حداقل نه به اين زودي ها . 
جيني در حالي كه چهار زانو روي تختش نشسته بود با صداي گرفته اي زمزمه كرد : اين خيلي بي انصافانه است . كي ميشه اوضاع براي هري خوب پيش بره ؟ 
 او ياد گفتگويش با هري در اتاق نشيمن برج گريفندور بعد از جشن هالويين افتاده بود. زماني كه خودش شكايت كرده بود كه چرا هيچ چيزي در زندگي اش درست و خوب پيش نميره . چقدر  آن زمان الان احمقانه به نظر مي رسيد . 
بقيه همچنان ساكت بودند و در خود فرو رفته بودند ،‌ تا اينكه هرميون ياد گفتگوي خودش با هري در ماه جولاي در پارك نزديك خانه پريوت درايو افتاد: من به هري گفتم وقتي ولدمورت رو بكشه ،‌همه چي درست ميشه . و اون گفت از اين بابت مطمئن نيست . فكر ميكنم او درست ميگفت. 
رون با ملايمت دختر ها را سرزنش كرد : ما نبايد اميدمون رو از دست بديم . اگه تنها يك چيز در مورد هري بدونيم ،‌اون فقط كله شقي و استقامتشه. اون نا اميد و تسليم نميشه . دير يا زود ازش خبري خواهيم شنيد . از اين نظر مطمئنم. 
هرميون در حالي لباس هاي خوابش را جمع ميكرد نا اميدانه گفت : اميدوارم 
 عذر خواهي كرد و رفت دوشي گرفت ،‌ اميدوار بود آب داغ هرچي ياس و نا اميدي در قلبش هست را بشويد و بزدايد . اما حتي آب هم كمكي نكرد ،‌و زماني كه از زير دوش بيرون آمد ،‌به همان اندازه اول احساس بدي داشت. بعد از اينكه با بي حواسي حوله را  به دور خود پيچيد و خود را خشك كرد ،‌و جامه هاي گرم خوابش را پوشيد ،‌ به دست شويي تكيه داد و خودش را در آينه نگاه كرد. همه چيز داشت خراب و خراب تر ميشد ،‌ و او نمي دانست چه بايد انجام دهد. 
احساس بدي در اين مورد داشت .












فصل سی و هشتم:
شما ها نمی تونید منو نجات بدید

حتي روزهای بعدی ژانویه هم برای رون جینی و هرمیون بهتر از روز سال نو نبودند. در روز دوم سال نو با اینکه جهان امن شده بود ، آنها تمام روز را در خانه ی گريمولد مانده و دو نسخه ی جدید پيام امروزرا مي خواندند و با صدای بلند از کارهای هری اظهار تعجب مي کردند . پيام امروزکه هنوز تحت الحمایه محفل ققنوس بود ، اعلام کرده بود پسری که زنده ماند به دلایل روانی نا معلومي به کمی وقت برای تنها بودن احتیاج دارد.  سه دوست در دل اميد داشتند که هری ناگهان ظاهر مي شود ، درست مثل همان وقتی که او بعد از مرگ دامبلدور از گودریک هالو برگشته بود . آنها سعی مي کردند يكديگر را متقاعد کنند که او به شکلی این بار هم پیروز می شود ،هر چند احساس می کردند كمي زیادی خوشبین هستند .
روز سوم عید، جینی کشفی کرد . او بعد از اینکه صبح از خواب بیدار شد ، قدم زنان تا پشت اتاق خواب اصلی رفت ، و چون نمی توانست در مقابل اشتیاقش برای باز کردن در مقاومت کند ، شاید به این امید واهی که هری را در حالی که روی تختش دراز کشیده و کویيدیچ هفتگی را می خواند بيابد ،‌آن را گشود. در عوض او هیچ چیز ندید . به عبارت دیگر ، هیچ چیزی که به هری تعلق داشته باشد در اتاق باقی نمانده بود . صندوق او دیگر در گوشه ی اتاق نبود ، و وقتی که او تمام کشوها و کمدهای اتاق را باز کرد دید که همه چیز برداشته شده است . هری مایملک ناچیزی داشت ، اما همه ی آنها تا دانه آخر ناپدید شده بودند ، حتی آذرخشش .
 او رون و هرمیون را صدا زد ، و برای بیشتر از نیم ساعت آنها هم اتاق خالی را بررسی کردند . آنها حدس زدند که احتمالا دابی در طول شب برگشته و خیلی سریع وسایل هری را برداشته  ( این کار برای جن خانگی تنها چند ثانیه وقت می برد) ، و بعد آنها را به جایی که هری مخفی شده منتقل کرده است . اتاق خالی تنها امید کوچک آنها را هم در هم شکست ؛ هری به این زودی ها برنمی گشت .
حالا که پیروان ولدمورت برای مدتی ناپدید شده بودند و ديگر هیچ نشانه ای از سازماندهی مجدد آنها دیده نمی شد ، محدودیت های زندگی آنها می توانست برداشته شود . كاراگاه های محفل ققنوس هم در سراسر کشور پخش شده بودند و سعی می کردند تا می توانند مرگ خواران بیشتری را دستگیرکنند ، و البته  ده دوازده تایی یا حتي بیشتر هم دستگیر کرده بودند . ريموس لوپین ، کینگزلی شکلبوت و آرتور ویزلی به معني واقعي كلمه بيشتر وقتشان را در وزارتخانه می گذرانند ، و کسانی را که باید دوباره منصوب میشدند را سازماندهی می کردند . وزیر سحر و جادو اسکریمجیور موافقت کرده بود تا به محض اینکه واینزنگاموت جانشین او را تعیین کرد از مقامش استعفا بدهد ، و آنها با كينه به او اجازه دادند تا به دفترش برگردد . با وجود اينكه او تعدادزيادي بيانيه صادر کرده بود،اما روزنامه پيام امروز وقعي به آنها نگذاشته بود. در عوض متن نامه ی استعفای او را به طور کامل چاپ کرد .
 مدیر مدرسه مینروا مک گونگال با تعدادی از استادان و جنهای خانگی به قلعه ی هاگوارتز برگشت ، و فوراً مشغول پاک کردن تمام نشانه های اشغال مدرسه توسط اشرار و شياطين شد . هيئت امناي مدرسه سریعاً تصمیم گرفت تا مدرسه را در ظرف دو یا سه هفته بازگشایی کند ، البته زمان دقیق آن به زودی اعلام می شد . سرپرست دخترها و ارشد ها ، که جینی هم یکی از آنها بود ، باید خيلي زود به مدرسه بر می گشتند . حتی هرمیون هم از فکر این موضوع خوشحال نشد ، چرا كه وقتي خانه گريمولد بدون وجود هری بي روح به نظر ميرسيد، آنوقت ‌ممکن بود قلعه ده برابر بیشتر بي روح و خشك به نظر بیاد .
وقتی که آنها این خبر را خواندند رون اعلام کرد: من نمی خوام برگردم .  او بعد از سال نو به خودش زحمت نداده بود که ریشهایش را بتراشد ، و کرکهای قرمز رنگ روی چانه اش حالا به راحتی دیده میشدند .
جینی هم موافقت خودش را اعلام کرد: من هم نمی خوام ، اما ما میخوایم چه کار کنیم ؟ ما هیچ دلیلی برای برنگشتن نداریم . نشستن تو این خانه ی قدیمی یا پناهگاه هیچ کمکی به هری نمی کنه . 
ساحره ی مو قرمز از زمان ناپدید شدن هری خوب نخوابیده بود ، و چشمهایش از غم و غصه و خستگی پژمرده شده بودند .
استدلال جینی قابل رد کردن نبود ، و رون هم موافقت کرد که برگردد . با فکر کردن به خوابگاهي بدون وجود هری احساسِ خلاِ  درون سینه اش بیشتر می شد .
هرمیون به مجرد خواندن خبر به خوبي می دانست که برمی گردد . او به عنوان سرپرست دخترها مسئولیتهایي داشت ، اما در اصل او نیاز به کاری داشت تا ذهنش را با آن مشغول کند . با برگشت چند روزه اش به خانه ی والدینش ، او آنها را تا جایی که میتوانست از اتفاقاتی که افتاده بود و اینکه چرا اینقدر افسرده است ، آگاه کرده بود . او توضیح داد كه همه در دنیا مي بايست خوشحال مي بودند ، به جز دوستان هری پاتر .و بر حسب اتفاق او جزو این گروه كوچك بود .
دنیای جادوگری یک هفته ی بعد از مرگ ولدمورت را کاملاً تعطیل اعلام کرد . و وقتی جشن و پايكوبي به اتمام رسيد هیچ کسی نمی دانست که دقیقاً چه کاری باید انجام بدهد .آيا کارمندان باید مثل اینکه در شش ماه گذشته هیچ اتفاقی نیفتاده به سر کارهایشان برمی گشتند ؟ آيا مغازه داران باید مغازه هايشان را فوراً باز میکردند ؟ آيا باید آنهایی که به سرتاسر قاره فرار کرده بودند به خانه ها یشان بر می گشتند ؟
 اين بلاتکلیفی بتدریج محو شد ، و در دو شنبه ی هفته ی بعد جهان اولين قدمش را به طرف عادی شدن برداشت . به کارمندان وزارتخانه گفته شد كه با وجود بلا تكليف ماندن استخدامشان به سر کارهایشان بازگردند . فرد و جرج ویزلی با کمک رون و جینی دوباره مغازه ی  شوخیهای جادویی ویزلی ها را باز کردند و با گذشت هر روز تعداد بیشتری از مغازه های کوچه ی دیاگون درهایشان را باز کردند .
به خاطر اينكه ديگر هیچ خبری از هری پاتر به دست نيامد، مطبوعات خیلی زود توجه شان را به اخبار اتفاقات جدید معطوف کردند . کشمکش برای به دست گرفتن قدرت در وزارتخانه صفحات پيام امروزرا که دوباره به مقر اصليش درکوچه ی دياگون برگشته بود ، پر كرده بود . وينزنگاموت با عجله جلسه ای تشكیل داد ، و استعفای وزیر جادو اسکریمجیور را قبول کرد. و به دنبال آن یک اعلامیه برای تشکر از هری پاتر منتشر کرد ، که روزنامه پيام امروز آن را به طور کامل چاپ کرد .
روسای محفل ققنوس ، ريموس لوپین یا کینگزلی شکلبوت به عنوان انتخابهای منطقی برای جايگزيني اسکریمجیور  انتخاب شدند ، اما ريموس كه فهمیده بودحالت نیمه انسان بودن او ناچاراً پخش شده است ، فوراً اسمش را از مراحل رسیدگی پاک کرد . با وجود اینکه جادوگران و ساحره ها ی دیگر برای داوطلب شدن هجوم آورده بودند ، وينزنگاموت سریعاً رهبر تنها گروهی که در مقابل ولدمورت مقاومت کردند را منصوب کرد .
شکلبوت در بین اولین اقدامهایش ريموس را به عنوان مسئول ارتباط با جانوران جادویی منصوب کرد ، و به او دستور داد تا قوانین را با ملاحظه ی جن های خانگی ، گرگبنه ها، خون آشامها ، گابلینها و دیگر موجودات باز نویسی کند . اگر هم کسی اعتراضی به منصوب کردن یک گرگینه به چنین پست مهمی داشت ، تصمیم گرفت تا اعتراضش را با صدای بلند اعلام نکند . وزیر جدید جادو همچنین آرتور ویزلی را به عنوان مسئول ارتباطات با مشنگ ها منصوب کرد . یک نو سازی اساسی در راه بود .
و هری پاتر ازهیچ يك ازاین اقدام ها و اتفاقات اطلاعي نداشت  .
                            ***********************************
دو هفته بعد هرمیون گرنجر در حالی که نشانه ی سرپرستي به تازگی جلا داده شده اش به سینه اش بود ، دستش را در اتاق عمومی گریفیندور بلند کرد ، و زمزمه های داخل برجي را که به آن برگشته بود را ساکت کرد . به محض بازگشت آنها در آن روز ، او با سوالهایی درمورد هري و اينكه واقعاً چه اتفاقی افتاده است بمباران شد . جینی و رون هم با رفتار مشابهی مواجه شدند ، و سرانجام تصمیم گرفتند تا یک جلسه در اتاق نشيمن گریفیندور برگزار کنند تا یک دفعه و برای همیشه با آن روبه رو شوند و آن را حل كنند . آنها ديگر دلیلی برای بیشتر مخفی کردن این اطلاعات نداشتند ، و بهتر بود که دوستان گریفیندوری شان حقیقت را بدانند تا اینکه شایعات پوچ و بیهوده،‌ در بین افراد شروع به گردش کند .
دختر سرپرست در سکوت و با وقار ایستاد تا سر و صدا ها خوابید . او به آرامی صحبت کردن را شروع کرد ، و جمعیت را مجبور کرد تا ساکت بمانند و با جدیت گوش دهند .
_ خیلی از شما در مورد هری و اینکه چه اتفاقی برای اون افتاده سوال دارید . من ،جینی و رون قصد داریم تا یک بار و فقط یک بار درباره ی این موضوع حرف بزنیم ، پس لطفاً کاملاً به من توجه کنید . من اصلا قصد ندارم تا حرفهام رو تکرار کنم . 
 چهره ی او بی میلی و ناراحتی اش را نشان می داد .
اجتماع گرفیندوری ها خاموش باقی ماندند ، از رفتار غیر عادی سرپرستشان شکه شده بودند . دختر سرپرست به رون و جینی که با تکان سر تشویقش می کردند ، خیره شد .
 _هری پاتر کارهایی را انجام داده که نه شما نه من نمی تونستیم انجام بدیم . وقتی به عقب بر می گردم و به آن فکر می کنم ، تقریباً باورنکردنیه ، اما ما آنجا بودیم تا آن را ببینیم . لرد ولدمورت در طی زندگی اش شش جاودانه ساز ساخت ، که برای شمایی که نميدونيد چيه باید بگم که چاودانه ساز چیزی هست که یک تکه از روح شخص در آن نگهداری می شه . این به این معنیه که شما فنا ناپذیر می شوید . این يكي از سياه ترین جادوهای قابل تصوره ، چون برای ساخت هر جاودانه ساز ولدمورت مجبور بود تا مرتکب یک قتل بشود.پرفسور دامبلدور متوجه شد كه اون شش جاودانه ساز ساخته ،‌نه يكي.  دامبلدور توانست یکی از جاودانه ساز ها را از بین ببرد به همین دلیل بود که دستش در ترم آخر سیاه شده بود ، اما هری مجبور بود تمام آنهایی که باقی مانده بود را نابود کند . 
وقتی هرمیون مکث کرد هیچ کسی حرکت نکرد ، چرا كه حتي یک ذره از این اطلاعات در پيام امروز نوشته نشده بود . قیافه های شکه شده به دختر سرپرست به همراه رون که در کنارش ایستاده بود و جینی که پشت سر او بود ، نگاه می کردند .
_هری در طول نابود کردن پنج جاودانه ساز رنج کشید . تو آگوست گذشته هری یک هفته اي تو کما بود ، و دفعه ی بعدش اون تقریباً مرد . شما سپتامبر و اکتبر سال گذشته ، وقتی که اون خیلی ضعیف شده بود را به یاد می آورید ، درسته؟ 
 بیشتر جمعیت سر تکان دادند.هرمیون ادامه داد:  هیچ کدام از ما نمی تونستي این کار را بکند . نابود کردن یک جاودانه ساز، مخصوصاً جاودانه سازي که توسط لرد ولدمورت ساخته شده باشد ، نیاز به قدرت جادویی خیلی زیادی داره ، قدرتی که تنها پروفسور دامبلدور و هری آن را داشتند . اما این کار نیروی زیادی از هری می گرفت .  
هرمیون لحظه ای مکث کرد تا جرعه ای آب از لیوان بخورد بعد برگشت و به شنوندگانش نگاه کرد : در آخر همانطوری که همه شما می دانید ، ولدمورت و هری در شب سال نو کمی قبل از نیمه شب با هم رو به رو شدند . هیچ کدام از ما آنجا نبودیم ، بنابراين ما نمی دانیم که دقیقاً چه اتفاقی افتاد ، اما هری اون رو کشت !  
هرمیون لغت آخر را با تایید تلفظ کرد ، و قلب تمام گریفیندوری ها از غرور پر شد.سرپرست  دانش آموزان ادامه داد:  اما بعد از آن چیزی اتفاق افتاد . وقتی که هری به عنوان یک بچه بر ولدمورت پیروز شد ، قطعه ای از ولدمورت به اون منتقل شد . وقتی که بدن ولدمورت چند هفته ی پیش مرد چیزی که از روح او باقی مانده بود به طریقی وارد بدن هری شد . اون به هیچ جای دیگه ای نمی توانست بره . 
دانش آموزان با پریشانی به هم نگاه کردند ، هیچ يك از آنها کاملاً اهمیت این اطلاعات را درک نمی کردند .
هرمیون بی سر و صدا کمی آب خورد و سعی کرد تا آن را واضح تر بیان کند : چیزی که از ولدمورت باقی مانده الان داخل بدن هریه . اون رفته و از آن موقع هنوز هیچ کس اونو ندیده . اما تنها می توانیم  حدس بزنیم که اون فکر می کنه برای کسانی که در اطرافش هستند خیلی خطرناکه .برای اینکه اون نمی تواند چیزی که در داخل بدنش است رو کنترل کنه .  
هرمیون قبل از نتیجه گیری چند لحظه ای مکث کرد : این همه ی چیزی بود که ما می دونستیم   و افسردگی مانند مه شهر لندن روی اتاق عمومی نشست .
نویل لانگ باتم ، یکی از دوستان سال هفتمي هری ، با صدایی که به سختی شنیده می شد پرسید :آ خبري ازش دارید ؟میدونید كه زنده هست يا نه ؟ 
رون توضیح داد : ما فکر می کنیم اون زنده است ، چون او در روز اول سال نو  جن خانگی اش را فرستاد تا به ما پیغام بدهد که باید او را تنها بگذاریم . ما می دانیم که او آن موقع زنده بوده ، و من معتقدم که او الان هم زنده است . او داره سعی می کند کشف کند که چه کاری باید بکند . اون روح جنایتکار ولدمورت را در داخل بدنش دارد . این کار ممکنه کمی وقت ببره ، اما هری بالاخره راهشو  کشف میکنه . 
 هم اتاقی های او نمی توانستند کمکی بکنند اما  همه ی آنها دودلي هاي موجود در حرفهای رون را متوجه شدند .
                                **********************************
هفته ی اول مدرسه برای دانش آموزانی که برگشته بودند به حد کافی آسان گذشت . به نظر می رسید استادان ، درست به مانند دانش آموزان ، نیاز دارند تا مسیرشان را در دنیای جدید احساس کنند ، آنها بیشتر کلاسشان را بی اختیار به بحث کردن می گذراندند و سعی می کردند تا حوادثی که در سال گذشته اتفاق افتاده را هضم کنند . رون و جینی کاملاً در بین این بحث ها ساکت باقی می ماندند ، اما هرمیون کاملاً با آنها قاطی می شد . در حقیقت سرپرست دخترها قابل متوقف کردن نبود ، ظاهراً به خودش قبولانده بود که به هر بحثی در هاگوارتز رسیدگی کند . هر سه نفر آنها به ندرت در مورد هری پاتر با هم حرف می زدند ؛ در حقیقت آنها بعد از هفته ها با هم بودن در خانه گريمولد اكنون وقت کمی را با هم می گذراندند .
اما بعد حادثه اي اتفاق افتاد . وقتی که رون در کنار تخت خواب مرتب و پاکیزه اش (كه آن هم به خاطر لطف و مهرباني جنهای خانگی هاگوارتز بود)  کتابهایش را جمع و جور می کرد ، آتشی در هوا ظاهر شد ، و سریعاً تبدیل به فاوكس شد . ققنوس شاهانه درست در زیر قوس قفسه ها در هوا شناور بود ، بعد به راحتی تا روی پشت صندلی جادوگر پایین آمد . دهان رون از تعجب باز مانده بود ، اما جانور جادویی با مهربانی به او نگاه می کرد . روی پایش یک پاكت قرار داشت .
رون با احتیاط به جلو رفت ، و دید که فاوكس پایش را جلو آورد ، به آرامی نامه را که تنها می توانست از طرف یک نفر باشد ، جدا کرد .
_ فاوكس ازت متشکرم ، تو می تونی یک نامه برای هری ببری ؟ 
 ققنوس چند نوتی نغمه سرایی کرد و بعد با یک درخشش نور ناپدید شد . رون این واکنش او را درک نکرد . او پاكت را امتحان کرد . روکش پاكت به جای اینکه از جنس پوست باشد ، کاغذ نرم و سفید مشنگي بود . این جملات که به وضوح دست خط هری بودند ، روی آن نوشته شده بود :  برای رونالد ویزلی ، هرمیون گرنجر و جینی ویزلی . لطفاً این را با هم بخوانید . 
از وقتی که هری با گردن آویز اسلیترین جنگیده و او مادام پامفری را پیدا کرده بود ، رون دیگر اینقدر تند ندویده بود . بعضی از دانش آموزانی که در اتاق عمومی نشسته بودند با دیدن شعله ی موی قرمزی که آنها را به کنار انداخت و به درون حفره تابلو هجوم برد با حیرت سرهایشان را تکان دادند . ميدانست كه کلاس تغییر شکل خودش و هرمیون  تا ده دقیقه ی دیگر شروع می شد ، اما این مسئله ای نبود .
او هرمیون را که پشت در کلاس ایستاده بود پیدا کرد ، رون قبل از اینک منفجر بشود چند لحظه ای نفس نفس زد :  با من بیا . مطلب مهمی پیش اومده . 
 او با سرعت از هرمیون دور شد و هرمیون از لحن صدای او فهمید که چیز مهمی اتفاق افتاده .
وقتی که آنها در جهت مخالف دانش آموزان دویدند هرمیون پرسید :  چه اتفاقی افتاده؟ 
 رون پاكت را به او نشان داد ، و بدون هیچ حرفی هرمیون گرنجر با دو برابر سرعت شروع به دویدن کرد ، او می دانست که جینی تا چند لحظه ی دیگر وارد کلاس افسون هايش می شود . پروفسور فلیت ویک جلوی اتاق بزرگ ایستاده بود ، و می شد جینی را که پشت سر او نشسته بود و با افسردگی کتابش را مرور می کرد ، دید .
هرمیون که به سختی نفس می کشید ، به طرف پروفسور قدم برداشت و سریع چند کلمه با او صحبت کرد و بعد به طرف میز جینی به راه افتاد . طبعاً دختر جوان  با ظاهر شدن غیر منتظره ی سرپرست دختران نگاهي شگفت زده  ای به او انداخت ، اما به محض اینکه هرمیون در گوش او چیزی را زمزمه کرد کوله ا ش را چنگ زد و با عجله از كلاس بیرون رفت. از آنجایی که آنها نزدیک اتاق ضروریات بودند ، به طرف آنجا دویدند و وارد یک اتاق کوچک و روشني شدند که در‌آن مبلي بزرگ برای نشستن هر سه نفرشان وجود داشت .
رون پاكت را به دخترها نشان داد و به طور مختصر توضیح داد : فاوكس درست چند دقیقه قبل این پاكت را برای من آورد . هری از ما خواسته  اون رو با هم بخوانیم .  
تا رون پاكت راباز می کرد هرمیون با جادو برای سه تشنه سه لیوان آب ظاهر کرد . نامه با قلم مشنگي و روی کاغذ خط دار مشنگي نوشته شده بود . رون با صدای که از پیش بینی آنچه در نامه بود می لرزید شروع به خواندن کرد .
هرمیون ، جینیِ و رون عزیز؛
اول اینکه ، می خوام شما بدانید من زنده ام و اینکه من بیشتر از آن چه که فکرش را می کنید دلتنگتان هستم. بهتون دروغ نميگم . این چند هفته ای که گذشت سخت ترین اوقات زندگی ام بودند ، و من نمی دانم که سرانجام چه خواهد شد . من ترسيده ام .
شما از دابی شنیده اید که چیزیکه از تام ریدل باقی مانده بود حالا داخل بدن منه .اين يه جاودانه ساز نيست. ولدمورت همه جای بدن منه . من نمی توانم بدون اینکه اون به حرفهایم گوش کند فکر کنم ، و او هم بدون اینکه من بشنوم نمی تواند فکر کند .اين خيلي وحشتناكه .  من هر چیزی رو برای نابود کردن او امتحان کردم . جواب كار بايد عشق باشه ، اما هر كاري كه كردم ، نتوانستم اون را از بين ببرم .و حالا من از این می ترسم که این کار شدنی نباشد . از اين می ترسم که لرد ولدمورت تنها وقتی از بين بره که من مرده باشم.
کنترل اون سخته و اون هم تلاش می کنه تا من رو کنترل کنه . ما دائماً در حال جنگیدن هستیم . من تنها دوبار برای چند لحظه بیرون رفتم و اون از من می خواست تا هر کسی را که او می بیند بکشم . او حالا کاملاً عصبانی است . او کاملاً شریر و عصبانی است او كاملا شيطاني است . من بیشتر از این نمی تونم اون رو کنترل کنم . دیدن شما یا هر کس ديگری خیلی خطرناکه .بعضي وقت ها شده كه اون تقريبا موفق شده بود. اگر من نتونم اون رو کنترل کنم ، سرانجام به کسی صدمه خواهم زد .يا كسي رو خواهم كشت. و اين چيزي نيست كه بتونم اجازه بدم اتفاق بیفته.
من شدیداً آرزو می کنم یک دفعه ی دیگه شما رو ببینم . دابی به خوبی از من مراقبت می کنه ، اما من دائماً احساس کسالت می کنم ، نمی توانم بدون بالا آوردن چیزی بخورم ، و جای زخمم دائماً تیر می کشه . از وقتی که این اتفاق افتاده حالم ديگه خوب نيست . چه مدت دیگر من می توانم این طوری ادامه بدم ؟ من نمی خوام بمیرم ، اما نمی خواهمم که این جوری زندگی کنم . من نمی تونم این شکلی زندگی کنم  !
چرا من دارم این چیزها رو برای شما می نویسم ؟ هر روز تمام وقت من به شما سه نفر فکر می کنم ، و می دونم که شما نگران منيد. حالا که این چیزها را نوشتم ،فکر می کنم که نباید این کار را می کردم . اما به هر حال من این نامه را برای شما میفرستم ، تا شما از من خبر داشته باشید . من خیلی تنهام. لطفاً برای من یک نامه بنویسید و بذارید تا من بدونم که شما سالم و خوبید . پيام امروز به دست من نمی رسه ، و من هیچ چیزی از اتفاقاتی که افتاده نمی دانم . فاوكس فردا صبح بر می گردد . لطفاً نامه ی خودتون رو به اون بدهید . جغد ها نمی تونند جای من را پیدا کنند .
هر اتفاقي كه بيوفته ،‌می خوام که شما بدونیدکه من شما سه تا را دوست دارم ، بیشتر از اون چیزی که شما فکرش را بکنید . اگر زندگی من باید تمام شود حداقل من می دونم که سرنوشتم را به پایان رسانده ام . شايد نیاز نبوده كه بیشتر از این زنده بمونم . حالا که ولدمورت فقط میتونه منو عذاب بدهه و به بقیه ی دنیا دسترسی نداره ، وجود من بیشتر از این لازم نیست .  من آرزو می کردم که همه چیز بعد از اینکه اون رو کشتم تمام بشه ، آنوقت من می توانستم یک زندگی طولانی و معمولی و خسته کننده داشته باشم . هر اتفاقي كه بيوفته ، من می دونم که شما منو فراموش نمی کنید ، و این آرامش بزرگی برای منه .هر کاری که می کنید فقط سعی نکنيد منوا پيدا کنيد ! من فوق العاده خطرناکم . شما نمی تونید منو نجات بدهید . هیچ کسی نمی تونه .
هر سه تون رو دوست دارم. به خوبي منو به ياد بياريد .
HARRY.POTTER
بعد از اینکه رون خواندن نامه را تمام کرد سه دوست هری در سکوت به نامه خیره شدند . هضم کردن دلتنگی محتوای نامه خیلی دشوار بود ، و یک دقیقه در سکوت سپری شد ،و هر کدام از آنها در افکار خودش فرورفته بود .
بالاخره هرمیون سکوت را شکست: ما باید اونو را پیدا کنیم ! این تمام کاریه که می توانیم بکنیم ! 
رون واکنش نشان داد . کاملاً مخالفت نکرد اما به مشکلات این کار اشاره کرد: اما هری به ما گفته که دنبالش نگردیم . از طرف دیگر ما هیچ اطلاعی از اینکه اون ممکنه کجا باشه نداریم . اونمی تونه هر جايي باشه . 
جینی زیر لب گفت: حق با هرمیونه .
او روی مبل جا به جا شد و به طرف هرمیون و رون چرخید ، حالت گیج کننده ای روی صورتش بود : هری میخواد خودش رو بکشه . این اون چیزیه که سعی داشت به ما بگه . اون داشت خداحافظی می کرد . اگر ما اونو رو پیدا نکنیم ، این کار را می کنه . نميتونيم بذاريم این اتفاق بیفته ! 
هرمیون موافقت کرد :  دقیقاً !
  او از روی مبل به پایین پرید و با خشم در طول اتاق شروع به راه رفتن کرد:  اون می خواد تا یه بار دیگه از ما خبری بشنوه و بعد همه چیز رو تمام کنه . ما باید جوابش رو بنویسیم و متقاعدش کنیم که صبر کنه . ما می تونیم برای او بنویسیم که راهی پیدا کردیم که اون  از دست ولدمورت خلاص بشه. 
رون جواب داد :اما این واقعيت نداره، هری دوست نداره که بهش دروغ بگیم. 
هرمیون با خشم مخالفت کرد : برام مهم نیست !اون می تونه تا هر وقت که می خواد از دست من عصبانی باشه . حداقل این به آن معنیه که اون  زنده ميمونه . اگر اون  زنده باشه پس هنوز امیدی باقی ميمونه. 
جیني پرسید: خب حالا بايد چي کارکنیم ؟  
_ ما باید تا آخر امشب یه نامه برای هری بنویسیم تا فاوكس بتونه اونو  فردا صبح براش ببره . به دنبال آن سکوتي ناخوشایند برقرار شد .
رون که او هم در طول اتاق قدم رو می رفت در حالی که سرش را به آرامی تکان می داد از بین دندانهای به هم فشرده اش گفت : ما هری رو نااميد كرديم . ما اینجا توی مدرسه ايم انگار که هیچ اتفاقی نیفتاده . شما فکر می کنید اگر يكي از ما تو همچين مشكلي بود ،‌او ن به اينجا برميگشت ؟ به هيچ وجه! اون هر کاری را برای کمک کردن به ما می کرد . ما فقط اینجا نشستیم و فکر می کنیم که هری بازهم مثل هميشه موفق ميشه و از اين مشكل هم برنده مياد بيرون . من از همه بیشتر مقصرم .  هری مُحکمه! او روح ولدمورت را هر جور شده شکست می ده .  من تا امروز صبح برای پنج سال متوالی دقیقاً همین حرف هارو میزدم. من نمی دونم که باید چه کاری بکنیم اما سر کلاس رفتن جزو اونها نیست . ما باید تمام وقتمون رو برای پیدا کردن و نجات هری بگذاریم . 
جینی و هرمیون که حرفهای رون روح آنها را خراشیده بود با شرم ساری سرهایشان را پايين انداختند . او درست می گفت . مدرسه می توانست صبر کند .هر چيز ديگه اي مي توانست صبر كند. آنها حالا باید سعی می کردند تا قبل از اینكه دیر بشود هری را نجات بدهند .
_اولین کاری که ما باید بکنیم اینه که نامه رو بنویسیم . در حقیقت هر کدام از ما می تونیم یک نامه بنویسیم و هر سه تا رو  برایش بفرستیم . بیایید اینکار رو همین الان بکنیم.
  وقتی که حرفهای هرمیون تمام شد سه میز تحریر کوچک به همراه صندلي اش توی اتاق نیازمندی ها ظاهر شد . روی هر کدام از آنها يك پوست آهو ، قلم پر و جوهر قرار داشت .  
_خوبه . حالا بیایید فکر کنیم که چه طوری باید این کار را بکنیم .  
هر سه نفر آنها پنج ساعت بعدی را در اتاق نیازمندی ها گذراندند .
                ******************************************
پروفسور مگ گونگال با صدایي بریده گفت :  تو  می خوای چه کار کنی ؟ 
هرمیون به آرامی دوباره توضیح  داد: من از مقامم به عنوان سرپرست دختران استعفا می دم و برای باقی ترم هم سر کلاسها حاضر نمی شوم . پروفسور لطفاً اجازه بدین تا براتون توضیح بدم . 
 بعد نشانش را روی میز خانم مدیر گذاشت . و برای پانزده دقیقه ی بعدی او خانم مدیر را از بیشتر چیزهایی که می دانستند و همچنین قصد خودش ، جینی و رون برای متمرکز شدن روی نجات هری ، باخبر کرد .
 _دوشیزه  گرنجر من واقعاً با شما هم دردی می کنم . ما همه آرزو می کنیم تا هری بر آخرین مشکلش هم غلبه کنه ، اما من نمی تونم بفهمم که ترک هاگوارتز چه کمکی میتونه به اون بکنه ؟ واضحه که تلاش زيادي كرده تا محل مخفي گاهش پنهان باقي بمونه . از آنجایی که من از طرز کار وزارتخانه ی جدید اطلاع دارم خبر دارم که جستجو بدنبال آقای پاتر شروع شده و هنوز هم ادامه داره . اما جادو نمی تونه تمام مشکلات رو حل کند . یک جادوگر ، مخصوصاً جادوگری با توانایی های هری میتواند به آسونی خودش رو از چشم دنیای جادوگری ناپدید کنه .  
_ پروفسور من دلایل شما را می فهمم ، اما خواهش می کنم که من رو هم درک کنید . اگه هری خودشو  بکشه و من هیچ کاری برای متوقف کردنش  نکنم هیچ وقت نمی تونم خودمو ببخشم  . شما هم مثل بقيه می دونید که من عاشق مدرسه و عنوان ،‌سرپرست دختران،‌ هستم ، اما این چیزها حالا برای من هیچ معنایی ندارن . ما می دونیم که ممکنه حتي الان برای انجام دادن هر کاری خیلی دیر شده باشد ، اما می خوایم که هر کاری رو که می تونیم بکنیم . حداقل ما می تونیم بگیم که سعی خودمون رو کردیم. . با تمام احترامی که برای وزارتخانه قائلیم ، اونا توانایی پیدا کردن هری را ندارن . هیچ کس مثل ما هری را نمی شناسه . اگر کسی بتونه هری رو پیدا کند اون شخص ما هستيم. 
 صدای او می لرزید و همینطور که حرف می زد دستهایش آشفته وار به اطراف تکان می خوردند ، او به سختی قادر بود تا خودش را کنترل کند .
احساسات تند موجود در صدای دختر سرپرست بالاخره بر مقاومت عقلاني مدیره پیروز شد . او بدون اینکه لبخند بزند با مهربانی به دانش آموز مورد علاقه اش نگاه کرد :
 خیلی خوب هرمیون ، می تونی به بحث کردن خاتمه بدی .قانعم كردي. من با بی میلی زیاد می تونم به شما اعتماد کنم اما تو ممنو متقاعد کردی . ببينم من درست متوجه شدم كه شما با اینکه نمی خواید توی کلاسها شرکت کنید می خواید همچنان توی هاگوارتز بمونید ؟ 
_ البته ، با اجازه ی شما پروفسور . ما به کتابخونه احتیاج داریم مخصوصاً به بخش ممنوعه ی . این کار ممکنه بی فایده باشه اما من فکرهایی دارم که باید در مورد اونها تحقیق کنم . 
 _هرمیون شما اجازه من و بهترین آرزو های من را دارید . ما همه می خوایم که هری برگرده . من برای اون خیلی نگرانم و نامه ای که اون اخیراً برای شما نوشته نگرانی ام را خیلی بیشتر کرده . اگر به هر شکلی کمکی از دست من بر می آمد خواهش می کنم که به من خبر بديد . 
                             ********************************
هری پاتر مشتاقانه پاكتی باد کرده را از پای فاوكس باز کرد . او با عجله به طرف میز آشپزخانه رفت تا آن را باز کند جای پاهای لخت او روی فرش کف اتاق باقی می ماند . باز هم مثل همیشه او آن روز هم به خودش زحمت لباس پوشیدن نداده بود ، تنها یک تی شرت رنگ و رو رفته ی آبی و یک شلوارک به تن داشت . او جایی برای رفتن نداشت .
 _خفه شو 
 او بر سر صدای داخل سرش فرياد زد . انگشتش را زیر لبه ی پاكت برد و آن را پاره کرد و شش تکه کاغذ پوستی که دوستانش روی آنها نامه نوشته بودند را بیرون کشید . برای اولین بار بعد از شامگاه 31 دسامبر احساس شادمانی می کرد . اما خیلی زود احساسش از بین رفت .
آن روز او به دفعات آن سه نامه را خواند آن قدر که حسابش از دستش در رفت . عشقی که از آن نامه ها به قلبش تراوش کرد او را در خود غرق کرده بود . به خوبي می دانست که نامه اش باعث شده آنها شدیداً نگران بشوند ، اما او ديگر نمی توانست بیشتر از این ،‌اين تنهایی را تحمل کند . گذشته از آن نامه ی او حتی نصف داستان را هم باز گو نمی کرد . چند دفعه تقریباً تمام کرده بود؟ دیگر حسابش از دستش در رفته بود .
در حقیقت اگر به خاطر دابی نبود او تا حالا مرده بود .  جن خانگی در طول هفته ی اول که هری بارها و بارها سعی کرده بود تا روح متخاصم  داخل بدنش را نابود کند ، لحظه ای از کنار او دور نشده بود . با این حال او هيچ پیشرفتی نداشت و ولدمورت خشمگین و شریر درست مثل قبل باقي مانده بود  .
گاهي اوقات در این هفته روزها کابوس وار بود زماني که هری بزرگترین چاقوی آشپزخانه را در دستش گرفته بود و دابی با وحشت دستش را بالا آورده بود و چاقو را از دست هری به بیرون پرتاب کرده بود . وقتی که دابی نا امیدی داخل چشمان هری را دیده بود با یک جادوی مخصوص جن ها قبل از اینکه هری بتواند دستوری به او بدهد هری را گیج کرده بود و باعث شده بود تا هری برای نصف روزی بیهوش بشود . هری در فکر فرو رفت ، دابی بیچاره .  حمله کردن به صاحبش باید برای او به طور باور نکردنی سخت بوده باشد ، اما جن خانگی فهمیده بود که چاره ی دیگری ندارد . حداقل در دو دفعه ی دیگر( خاطرات هری محو و تار بودند ) ، دابی در لحظات خطرناکی درگیر شده بود .
او نامه ها را به سمت نیمکت چرمی تقلبی که ماهها موقع ملاقات با پروفسور دامبلدور روی آن نشسته بود برد . استادش به او دستور داده بود صاحبخانه را خبر کند . اما بنا به دلایلی او نتوانسته بود این کار را بکند . پروفسور مخصوصاً واگذار کردن لباس ها و وسایلش را به عهده ی هری گذاشته بود ، اما در عوض هری فقط قبل از پایان دسامبر اجاره ی ژانویه را در جعبه ی دفتر صاحبخانه سرانده بود . با خود حساب کرده بود که یک ماه دیگر براي اين موضوع وقت خواهد داشت . چیزی به او می گفت که آن خانه را تحويل ندهد .
دابی سرپرست، دکتر و روانشناس هری شده بود . حالت مرد جوان به دفعات در یک روز از افسردگی به میل به خودکشی تغییر می کرد . معمولاً دابی می توانست تنها با چند کلمه اربابش را آرام کند . وقتی که او فریاد می زد که نمی تواند بیشتر از این تحمل کند دابی کارهایی را که انجام داده بود به او یاد آوری می کرد ،از بزرگی او به عنوان یک جادوگر و دوستانیکه عاشقش بودند حرف می زد . به نوعی به نظر میرسید که جن کوچک همیشه می داند که چه چیزی باید بگوید .
آنها فقط در یک مورد باهم بحث ميكردند . هری از باطل کردن دستورش برای تماس نگرفتن با دوستانش يا هر كسي در دنياي جادويي به خاطر اين موضوع سر باز می زد . دابی با التماس درخواست می کرد تا با  دوستِ گرنجر یا دوستان  ویزل هری ارتباط برقرار کند ، اما هری با عصبانیت نصیحت های او را رد می کرد .
هری سر خدمتکارش داد می زد : من ترجیح می دهم که با دستهای خودم ، خودم را بکشم تا اینکه این شانس را به وجود بیارم که به یکی از آنها صدمه بزنم.  تو نمیدونی که اون از من می خواد تا چه کارهایی با اونها بکنم  .اين تو نيستي كه مجبوری همه ی افکار اونو بشنوی . 
_اما تو قویترین جادوگر هستی هری پاتر .دوستاي ویزل و دوست گرنجر میتوانند محتاط باشند . دابي می تواند مراقب باشد تاهری پاتر به دوستانش صدمه ای نزند . هری پاتر باید دوستانش را همراه داشته باشه تا بتونه لرد سیاه را بکشه . 
هری فرياد كنان گفت:  اسم اون ولدمورته . لرد ولدمورت جنایتکار ، و اون داره تلاش می کنه تا بر من پیروز بشه . دابی اون  از من می خواد تا تو رو هم بکشم . 
 دستش بالا آمد تا چوبدستیش را احضار کند ، چشمانش با عصبانیت غیر قابل کنترلی می درخشید .
دابی تا توانست صدایش را بالا برد اما فریاد نزد: هری پاتر دابی را نخواهد کشت ،‌ چون هري پاتر یک جادوگر بزرگ و خوب است . دابی از هري پاتر نميترسه .
 و به راستی جن کوچک هیچ نشانه ای از ترس از خودش نشان نداد .
بارها و بارها دابي ثابت كرد كه آرام است ،‌حتي وقتي دست هايش مثل شلاق به هر سمتي مي چرخيد ،‌ و اين ارامشش چيزي بود كه براي ارام كردن هري لازم و اساسي بود.  هري هيچ گاه كنترل خودش را از دست نداد. 
دوستانش به هاگوارتز برگشته بودند که این خود خبری برای هری بود . كه البته خيلي طبیعی بود . بعد از مرگ ولدمورت مطمئناً هر چه سریعتر که ممکن بود مدرسه دوباره باز می شد ، اما هری اصلاً به آن فکر نکرده بود . هرمیون برايش نوشته بودکه شکلبوت به عنوان وزیر جادو انتخاب شده ، و هری با تکان دادن سرش این انتخاب را تایید کرد. شکلبوت هیچ وقت مورد علاقه ی او نبود اما از نظر هری صادق و با لیاقت بود . در بیشتر قسمتها ،دنیای جادوگری مسیرش برای بازسازی را در پیش گرفته بود ، و هری احساس خرسندی و رضايت می کرد . او کاری را که باید انجام داده بود و دنیا دیگر نیازي به او نداشت .
هرمیون نوشته بود : هری ، خواهشاً هیچ کار عجولانه ای نکن ، ما داریم روی راهی کار میکنیم تا تو را از روح ولدمورت جدا کنیم .  راهی وجود داره ! می دونم که تو داري رنج می کشی ، اما بذار ما کمکت کنیم . تو تنهایی نمی تونی اینکارو بکنی !  
هری لبخند زد او با خودش گفت :  تلاش خوبی بود ، هرمیون .  
هیچ طلسمی نمیتوانست او را خوب کند . هیچ معجوني نمیتوانست روح ولدمورت را از جسم و روح او جدا کند . دوست خوش فكرش تنها می خواست او را زنده نگهدارد و اگر لازم بود از دروغ گفتن هم ابایی نداشت . هری از تلاش او قدر دانی مي کرد .
هر سه نامه سرشار از احساسات بودند ، اما هیچ کدام باعث نشدند تا هری به گریه بیفتد . اشک چیزی متعلق به گذشته بود . با اين وجود قلبش با عشق آنها پر شد ، و فکر خودکشی برای لحظه ای عقب زده شد . زندگی اش از دست رفته بود، اما او دوستانی داشت که عاشقش بودند  .
شاید با وجود اينها ديگر زندگی اش از دست رفته نبود .













فصل سی و نهم : 
دخترها دیوانه اش خواهند شد

هری پاتر مشکلی داشت . خب البته  اومشکلات زيادی داشت اما یک مشکل بايد به سرعت حل میشد . او به پول نقد نیاز داشت . با نزدیک شدن به پایان ژانویه ، به زودی موعد پرداخت اجاره فوریه فرا می رسید و هری ديگر پوند بریتانیا در اختيارنداشت .
او می توانست صورتحساب ها را جادو کند ، كه ذاتا كاري غیر قانونی بود. بعلاوه ، صورتحساب های جادو شده تنها یک یا دو هفته قبل از ناپدید شدن دوام می آوردند .که نه تنها نسبت به صاحبخانه منصفانه نبود ، بلکه احتمالا یک ملاقات ناخواسته را هم در پی داشت .تنها یک گزینه باقی می ماند .
 لازم بود هری به گرینگوتز سری بزند ، مقداری گالیون از حسابش برداشت و به پوند تبدیل کند . فقط مشكلي كه به وجود مي امد این بود که چگونه این کار را بدون شناخته شدن انجام دهد . او نمی توانست از یادآوری حضور قبلی خود در ماه اگوست از کوچه دیاگون ، وقتی انبوه مشتاقان او را احاطه کرده بودند ، خودداری کند . تکرار چنین واقعه ای در حال حاضر مي توانست به فاجعه منجر شود . 
در نهایت ، هری و دابی نقشه ای کشیدند .  جن خانگی که قانع شده بود هری به خودش آسیبی نمی زند خيلي كوتاه آپارتمان را ترک مي کرد تا به گابلین ها در بانک ورود قریب الوقوع مشتری گوشه گیرشان را اطلاع دهد . شما هر چه می خواهید درباره گابلین ها بگویید ،اما آنها می دانند چگونه رازدار باشند ، و در عين حال محتاط نیز هستند . به محض بازگشت دابی ، هری خود را در یک ردای سیاه کلفت که براي يك غروب تند ، سرد و دیر هنگام ژانویه نامناسب نبود،‌ پوشاند . در حالیکه عینکش را به عینک آفتابی تغییر شکل می داد ، موهای بلند سیاه خود را به زور بالای پیشانی می ریخت و کلاه شنلش را تا جایی که می توانست جلو می کشید ، و خود را قانع کرد که در طی ملاقات کوتاه خود از کوچه دیاگون شناخته نخواهد شد . 
طبیعتا یک مشتری نمی توانست به داخل بانک آپارات کند ، بنابراین هری باید در مکان هميشگي آپارت ، حدود دو بلوک دورتر از گرینگوتز ظاهر می شد . همینکه رسید ، ضربه هوای سرد را در صورتش احساس کرد و شنل و کلاه را محکم تر دور خود کشید ، با نگاه مختصری به اطراف خیابان شلوغ ، بین مردمی که با خوشحالی به اماکن خرید بازگشته بودند ، به نظر نمی رسید کسی به او توجهی داشته باشد ، بنابراین هری با سرعتی که بدن ضعیفش به او اجازه میداد به جلو گام برداشت . 

بنجامین دووال در حالیکه وسایل دوربینش را حمل می کرد ، در مسیر مقابل با فراغ خاطر قدم میزد . روحیه او بعنوان یکی از عکاسان درجه یک پيام امروز از زمان شکست ولدمورت تا به حال ، هیچگاه بالاتر از این نبود . با بازگشت به محل كارش درکوچه دیاگون ، زندگی ناگهان به او روی خوش نشان داده بود . او سال قبل هنگامیکه یک عکس فی البداهه از هری پاتر و هرمیون گرنجر درست همینجا در کوچه دیاگون درحالیکه عاشقانه به هم زل زده بودند ، گرفت ، بدنام شد و بدبياري آورد.او حقيقتا  آن را به عنوان یکی از بهترین عکس هایش ، حتی اگر شانسی گرفته باشدش ، میشناخت . حتي در زمان های عادی ، ممکن بود جایزه ای هم نصیب اش بکند . 
عکاس قد بلند مو طلايی متوجه مردي جوان و لاغرو پیچیده شده در یک ردای سیاه کدر شد که از مسير مقابل در حال قدم زدن و نزديك شدن به گرینگوتز بود . چیزی آشنا درباره سوژه بالقوه ی عکس بعدیش به خاطرش خطور کرد ، که نشان می دهد چطور او به هر چه می دید توجه می کرد . شم حرفه ای مجبورش ساخت که دوربین عکاسیش را بیرون بکشد اما فورا آن را سرجایش گذاشت ، موقعیت فعلی او برای گرفتن یک عکس خوب ، بیش از حد دور بود . در عوض ، به سرعت دوربین همه چیزبینش را از کیفش بیرون کشید ، نه یک مدل ارزان قيمت مثل مال هری ، بلکه یکی از حرفه ای هایش . بدون جلب توجه به کناره خیابان رفت و درحالیکه با زبردستی شماره های مختلف را می چرخاند روی سوژه اش متمرکز شد . آن شخص که بود ؟ چه چیزی درباره او آنقدر جالب بود ؟ 
خوش شانسی بنجامین دووال دوباره به دادش رسید . یک باد سرد ناگهانی مستقیما به صورت مرد جوان وزید و درحالیکه توده ای درهم برهم از موی سیاه بلند را آشکار می کرد ، کلاه شنلش را از سرش به عقب انداخت . و درست یک لحظه بعد ، تندباد مویش را به عقب پرت کرد تا مشهورترین علامت در تمام دنیای جادوگری را آشکار کند . نفس دووال  بند آمد . کمتر از دو ثانیه بعد ، هری پاتر دوباره سرش را پوشانده بود وديگر قابل شناسایی نبود ، اما عکاس میدانست که عکس را گرفته است . این لحظه زندگیش را تغییر می داد ، رویای یک عکاس . 
سوژه وارد بانک شد ، بنابراین دووال کم کم راهش را به سمت  گوشه اي دنج اما مقابل ورودی گرینگوتز كج كرد . بعد از نیم ساعت صبر کردن ، با خود حساب کرد که پاتر پسر ديگر باید به زودی خارج شود ، اما بنجامين ده دقیقه بعد هنوز هم منتظر بود . ناگهان  از گوشه چشم هری را پشت سرش ، تقریبا نزدیک منطقه آپارات دید . 
_ورودی کناری! اون از در کناری بیرون رفته !
  عکاس حرفه ای به خاطر عدم پیش بینی این مسئله به خودش لعنت فرستاد ، ولی مهم نبود ، او آنچه  را که می خواست داشت . 
در حالیکه ميچرخيد به سمت دفتر پيام امروز دوید تا فیلمش را ببيند . وقتی او و تعدادی از همقطارانش فیلم را برای اولین بار تماشا کردند ، بي هیچ سخنی بی حرکت ایستادند . آیا این واقعا هری پاتر بود ؟ زخم بطور قطع هویت او را معلوم می کرد ، اما تغییرات موجود در پسر ، باور را به مبارزه می طلبید . صورت او که قبلا لاغر و نزار بود زننده شده بود ، استخوان بلند گونه اش در حالی که بالای فک او برآمدگی پیدا میکرد ، خستگی را بر پیشانیش قلم میزد . موهای سیاه بلندش در کشمکش با باد مشخصات چهره او را همچون قابی در بر گرفته بودند ، و بازتاب تیره عینک آفتابی، او را در لفافه ای از رمز و راز پوشانده بود . با وجود چشم های پنهانش ، چهره اش خبر از روح شکنجه دیده اش ميداد. پسری که زنده ماند ممکن بود زنده باشد ، اما رنج می کشید . و در عين حال خطرناک هم بود . 
انتشار فیلم دوربین همه چیز بین به ندرت رخ می داد . باید از کاغذی مخصوص و گرانقیمت استفاده میشد که با روکشی از معجون پیچیده ی مخصوصی اندود شده بود و به تصویر اجازه میداد از دستگاه ظهور به صفحه انتقال یابد . آخرین بار پيام امروز هزینه زیادی را برای شیرجه مخصوص ویکتور کرام در آخرین جام جهانی کوییدیچ متحمل شده بود . اما ویراستاران روزانه در این لحظه اصلا به مخارج فکر نمی کردند . سردبیرها ظرف سه ساعت برای چاپ ویژه با هم متحد شده بودند ، و دسته ای از جغدها شروع به تحویل آن در سرار کشور کرده بودند . درست حول و حوش زمان شام. 
               *****************************************
وقتی جغدها رسیدند شام در سرسرای بزرگ قلعه هاگوارتز تقريبا رو به پایان بود . زمانی که بال زدن دسته جمعی جغدها شنيده شد هرمیون ، رون و جینی دسرهای مورد علاقه خود را به پایان رسانده و در همان لحظه نیمکت هایشان را ترک کرده بودند ،‌كه باعث شد تا آنها سر جايشان بايستند. یک جغد پیر خاکستری به سرعت پایین آمد و چاپ ویژه را در دستان هرمیون انداخت . سایر جغدها محموله هایشان را به سوی مشترک هایشان انداختند ، و سکوت سرتاسر سالن را فرا گرفت .در طول هفته گذشته خبرها بسیار خوب بودند ، اما یک چاپ ویژه آنهم وسط هفته تنها می توانست یک معنی داشته باشد : خبرهای بد . 
هرمیون به سرعت نشست ، و دو ویزلی هرکدام در یک طرف او نشستند . رون بشقاب ها و ظروف را از جلویشان دور کرد . هرمیون در حالیکه مهر و موم روزنامه لوله شده را می شکست ، به سرعت آن را روی میز پهن کرد تا هرسه آن را ببینند ، جمعیت کوچکی از دانش آموزان هم از بالای شانه های آن ها دزدكي نگاه می کردند . هرمیون و جینی در حالیکه دهانشان را با دست می پوشاندند ، نفسشان بند آمد . می شد آه های کوتاه مشابهی را در سرتاسر سرسرای بزرگ شنید ، که با نجواهای آشفته ای دنبال می شد . بعد از یک دقیقه یا در همین حدود ، صداهای دخترانه ای  شنیده ميشد – صداهای دخترانه ای مبنی بر تحسين و شيفتگي.  
پيام امروز تمام شماره ویژه خود را به موضوع ديده شدن هری پاتر اختصاص داده بود . تنها پنج ثانیه از فیلم بنجامین دووال نیمه بالايي صفحه اول روزنامه  را اشغال کرده بود . باد به زير کلاه می وزید ، و صورت دوست عزیزشان را آشکار می کرد . اما یک ماه شکنجه درونی با او چه کرده بود ؟ آنها به صحنه ای که به کرات تکرار می شد خیره شدند . جینی نمی توانست جلوی احساسات خود را بگیرد ، و اشکها آزادانه در صورتش روان شدند . آیا ممکن بود این همان کسی باشد که آنها آخرین بار در عید سال نو دیدند ؟ 
رون روزنامه را قاپید ، ایستاد ، و به جینی کمک کرد تا بایستد . هر سه راه افتادند تا محل دنجی را پیدا کنند ، كه يك بار دیگر اين جستجو به اتاق نیازمندی ها ختم شد . آنها عکس متحرک را در سکوت بررسی کردند و سپس مقاله ضمیمه آن را خواندند . در حقیقت ، پيام امروز چیزی برای گزارش کردن نداشت جز این واقعیت که هری وارد گرینگوتز شده بود ، احتمالا برای برداشت پول . تنها دو نتیجه میشد گرفت : هری هنوز زنده بود ، و به پول نیاز داشت . با اين وجود روزنامه چهار صفحه را با مرور زندگی تراژدیک و پیروزمندانه پسری که زنده ماند ، تفسیر تغییرات ظاهری او ، و كمي انتقاد از وزارتخانه بخاطر اینکه هیچ کمکی به پسری که دنیای آنها را نجات داده بود نکرده بود ، پر کرده بود .
رون برای چهارمین بار نظر داد : وحشتناک به نظر ميرسه . 
هرمیون موافق بود : بله ، همینطوره ، اما خیلی هم خارق العاده ست . منظورم اینه که ، دخترا دیوونش میشن . 
جینی هم متفكرانه سرش را به علامت موافقت تکان داد . 
رون با دیرباوری پرسید : منظورتون اینه که اونا ، از این خوششون میاد ؟ 
جینی توضیح داد: به این چهره نگاه کن ، ما می دونیم که اون بايد چه شكلي باشه ، بنابراین این تصویر به نظر ما بده ،‌خوب نيست . اما اگه تو هری رو خوب نشناسی ،اون وقت  یه مرد خوش قیافه ، مرموز و خطرناک رو می بینی . این یه چهره افسانه ایه . 
هرمیون تصویر را دوباره به سمت خودش کشید : خبر خوب اینه که اگه اون احتیاج به بیرون کشیدن پول از حسابش داره ، پس نباید به فکر کشتن خودش باشه ، حداقل نه تا مدتی . می دونم که اون به نظر وحشتناک میاد ، اما از طرف دیگه ، به نظر نمی رسه که مریض باشه . ببینین چطور قدم میزنه و حرکت می کنه . حتما دابی داره در شرایط مناسبی ازش مراقبت می کنه خدا ميدونه بدون وجود اون جن خونگی،‌الان چه بلايي سر هري اومده بود. 
عکس بنجامین دووال فورا تبدیل به یک تصویر فرهنگی شد . در طول چند روز ، جغدها پوسترهایی از هری پاتر مرموز و خطر ناك را در سراسر کشور پخش كردند . در هاگوارتز چهره او تقریبا زینت بخش دیوارهای تمام اتاق های خوابگاهها بود و دخترها بدون هیچ شرمی برایش غش و ضعف می کردند . هرمیون و جینی نمی توانستند از احساس حسادتشان در مورد این  که این همه دختر درباره هری ،‌"هري آنها" ،‌یاوه سرایی می کردند ، جلوگیری کنند . بیشتر دخترها زمانیکه دوست دختران هری  نزدیک می شدند ، درحالیکه سعی می کردند از خشم آنها اجتناب کنند ادب خود را نگه میداشتند اما وقتی که آنها از صدارس خارج می شدند .... پسرها هم پوستر را تحسین می کردند ، ولی محتاطانه تر . آرزو داشتند آنها هم می توانستند مرموز و خطرناک باشند . نسخه جادویی تصویر هری پاتر چه گوارا شده بود . 
سيل عظيم جغدها با نامه هایی در حمایت از هری و تقاضای کمک بیشتر برای او ، به دفاتر پيام امروز و وزارتخانه سرازير شدند. بعد از یک ماه عسل کوتاه ، کینگزلی شکلبولت با اولین بحران خود به عنوان وزیر جادو مواجه شد ، اما برخلاف وزرای قبلی ، او با آن مستقيما سر شاخ شد. او اطلاعیه ای صادر کرد که توضیح می داد وزارتخانه موقعیت فعلی هری را نمی داند ، و اینکه هری مایل نیست پیدا شود ، و اینکه شکلبولت هرچه در توان دارد برای کمک به مرد جوان انجام خواهد داد . او در پایان ، عاجزانه ومستقیما از هری تقاضا کرده بود که با شخص او تماس بگیرد . 
هرمیون ، با کمک رون و جینی ، متون بی شماری را در قسمت ممنوعه کتابخانه بررسی کرد که در زمان مطالعه توضیحاتی در خصوص جادوی سیاه پوست تنشان مور مور ميشد.  گرچه بعد از چند روز او كم كم داشت متقاعد شد که تنها داشتند وقتشان را تلف می کردند . 
او سرانجام شکست را پذیرفت : قبلا هیچ چیزی شبیه این اتفاق نیفتاده ، ما باید برگردیم سراغ چیزایی که می دونیم . ولدمورت نمی تونه در حضور عشق باقی بمونه ، شايد اين همون راهیه که هری ميتونه از دستش خلاص بشه. الان مهم ترین چیز برای ما پیدا کردن اونه . نظری داريد ؟ 
هر سه چند لحظه بی صدا نشستند . 
سرانجام رون افکار خودش را بيان كرد: بیاین هر چی میدونیم مرور کنیم . هری داره رنج می کشه اما ازش داره مراقبت میشه . باید نوعی سرپناه داشته باشه . به نظر من كه اون همين طوري  توی فضای باز یا توی غار زندگی نمی کنه . درسته اون ممکنه هر جایی باشه ، اما باورکردنی تر اينه که اون یه جایی باشه که از قبل میشناسه . احتمالات حالا چی هستن ؟ 
هرمیون دوست عزیزش را تحسین کرد :عاليه رون ، خب حالا هری قبلا کجا بوده ؟ البته ، خونه خاله و عموش در لیتل وینگینگ . اما فکر می کنم میتونیم این یکی رو از لیستمون خط بزنیم.ما می دونیم که اون توی میدان گریموالد یا پناهگاه هم نیست . چه جای دیگه ای بوده ؟ 
رون عملا جیغ کشید :  شیون آوارگان چطور ؟ اون قبلا هم اونجا بوده و هیچ کس ديگه اي تا حالا اونجا نرفته . باهاتون شرط می بندم که او اونجاست .  
صورت جینی از این خوش بینی برادرش درخشید ولی لبهای هرمیون بهم فشرده شد.
- شاید درست بگی ، اما من شک دارم . فکر نمی کنم شیون آوارگان به اندازه کافی واسه ی هری امن باشه . اونم درست کنار هاگزمید ، یکی از بزرگترین شهرای جادویی در بریتانیا . نه ، من فکر نمی کنم هری جایی تو دنیای جادویی باشه . اون یه جایی تو دنیای مشنگهاست . یادتون میاد ، اون نامه شو روی کاغذ مشنگی نوشته بود . 
دو ویزلی به خاطر منطق هرمیون ناراحت و افسرده شدند ولی می دانستند که او درست می گوید . 
جینی با افسردگی پرسید: اون دیگه چه جاهایی توی دنیای مشنگها بوده ؟ 
رون ناامیدانه پاسخ داد: نمی دونم ، کاش دامبلدور هنوز زنده بود . به نظرم اون همیشه این چیزا رو راحت حل می کرد. 
هرميون به خاطر اظهار نظر رون يك هو از جا پريد: البته ! دامبلدور ! چطور میتونستم اینقدر احمق باشم ؟ 
ویزلی ها همزمان پرسیدند: داری درباره چی حرف می زنی ؟ 
 _یادتون نمیاد ؟ هری بهمون گفت که دامبلدور قبل از مرگش توی یه آپارتمان مشنگی زندگی میکرده. اون جایی بود که هری تمام مدت میرفت تا ملاقاتش کنه . اگه هری کلیدا رو به صاحبخونه تحویل نداده باشه ، میتونه هنوز اون جا باشه .شاید این دلیل رفتنش به گرینگوتز باشه . تا فوریه فقط یه روز مونده . اون باید کرایه رو بپردازه .اونم با پول مشنگ ها.  این همه چی رو توضیح میده ! 
رون و جینی لبخند کوچکی به شور و اشتیاق هرمیون زدند ، اما آنها میدانستند که هنوز راهی طولانی در پیش دارند. 
رون تصدیق کرد: احتمالا تو درست میگی  هرمیون ، اما حتي اين هم برای پیدا کردن هری کمکی به ما نمیکنه. هری هیچوقت نگفت که اون آپارتمان کجاست . ما آدرس یا هیچ توصیفی از اونجا نداریم . 
دختر ارشد شکست را پذیرفت: میدونم ، و شاید کلا اشتباه کرده باشم ، اما حالا حداقل یه نظری داریم.
                       ***************************************
تقويم ها ماه فوريه را نشان ميدادند ، و نوسانات وضع روانی متزلزل هری ادامه پیدا کرد . روزهای کمی بعد از اینکه نامه هایی از دوستانش دریافت کرده بود ، از منتهای فرومایگی ها اجتناب می کرد ، اما خيلي زود ، کمک های عرضه شده در نامه ها بخار شد . او درست به همانجایی که آغاز کرده بود برگشت . تهوع مداوم ، سردرد های عذاب آور همیشگی به واسطه زخم سوزانش ، و مبارزه بی پایانش برای کنترل بقایای تام ریدل ، زندگی هری را به جهنمی جاودان تبديل كرده بودند. 
در حقیقت ، فکر دوستانش یک عقده شده بود . از يك طرف ، او همه چیزش را میداد تا دوباره با آنها باشد ، با رون بخندد و هرمیون و جینی را در آغوش بگیرد . اما افکار شيطاني دائما او را به ستوه می آوردند . براي لحظه ای کوتاه نفرت کنترل او را در هم می شکست ، و او می خواست که آنها را بکشد .به سرعت این امیال را سرکوب می کرد ، اما بعد دوباره مثل یک تارک دنیا زندگی می کرد ، مخصوصا برای دوری از هدف های نهایی پتانسیل ولدمورت . افکار ولدمورت به طور فزاینده ای ناامید و بدنهاد شده بودند ، و کم کم در خواسته های هری هم رخنه می کردند . 
در طول نخستین روزهای فوریه ، او به نتیجه ای رسید . او نمی توانست این راه را ادامه دهد . چرا باید ادامه می داد ؟ این که زندگی نبود ، در دام افتاده بود.در یک آپارتمان کوچک که می ترسید پایش را از در بیرون بگذارد گير افتاده بود. یا باید با این امید که عشق آنها کلید از بين بردن مهمان ناخوانده اش باشد به دوستانش اجازه میداد به زندگیش بازگردند ، یا با این احتمال که ممکن بود به آنها آسیب برساند ، یا حتی آنها را بکشد چنين ریسکي نمی کرد . 
او نمی توانست چنین خطری بکند . نمی توانست زندگی خود را برتر از آنها بداند . سرانجام تصمیمش را گرفت .
دابی با نااميدي متوجه حالت تیره و تار هری بود . ارباب او دائما در فکر بود ، اغلب اوقات ساعتها بی حرکت می نشست . جن خانگی هرکاری کرد تا روحیه او را بالا ببرد . او از اربابش استدعا مي کرد به او اجازه دهد تا دوستانش را بیاورد تا بلكه آنها بتوانند به او کمک کنند .هری با جدیت امتناع کرده بود و سرانجام قدغن کرد که دابی بیش از این به آنها اشاره کند . در حقیقت ، اين اواخر هری شروع به دستور صادر کردن برای خدمتکارش کرد، چیزی که قبلا تقریبا هیچ وقت انجام نمی داد . دابی چاره ای جز اطاعت نداشت افسون روی او قوی تر از آن بود که بتواند آنرا بشکند . 
هری حتی با وجود تقاضاهای دوستانش و اصرار دابی ، از پاسخ دادن به نامه های آنها امتناع کرد . 
جادوگر جوان تکرار می کرد :  لازم نیست ، هيچ فایده ای نداره .  
ارباب داشت برنامه خودکشی خود را تدارک می دید ، و دابی نمی توانست کاری انجام دهد که مانع او شود.
سرانجام یک روز صبح ، هری با نادیده گرفتن تقلاهای دابی برای وادار کردنش به مکالمه ای بی صدا ، نشست . زماني كه  جادوگر جوان از لحاظ ذهني و روحي خود را آماده كرد ، به سوی دوست و خدمتکارش چرخید . چشمانش علاقه اش را فاش می کردند ، اما صدایش سرد و محکم بود.
- دابی ، منو دو ساعت تنها بذار . احتیاج دارم تنها باشم . دو ساعت دیگه برگرد .
-ولی هری پاتر ، دابی اینجا کارای زیادی داره که باید انجام بده . لطفا به دابی اجازه بده بمونه . 
-من خواهش نمی کنم ، دابی . من قدر همه کارایی که برام انجام دادی میدونم . تو دوست و همدم بی نظیری برام بودی ، اما من باید این کارو بکنم . این یه دستوره . منو دوساعت تنها بذار . 
دابی باید می رفت . بعنوان یک برده ، او هيچ انتخابی نداشت . افسون نمی توانست شکسته شود . اما اگر او می رفت ، هری پاتر مطمئنا خودش را می کشت . در حالیکه به بالا ، به اربابش نگاه می کرد ، صورتی به رنگ پریدگی ماه و چشمانی خیره به مرگ را دید . چه می توانست بکند تا جلوی او را بگیرد ؟ چه کاری جز سرپیچی از یک دستور مستقیم می توانست انجام دهد ؟ 
-الان برو، دابی . این یه دستوره 
جن کوچک حرکتی نکرد . چشمان هری با قدرت بیشتری به خدمتکارش خیره شدند: برو همين حالا ! 
دابی یک قدم به عقب برداشت انگار آماده است تا ناپدید شود ، ولی در عوض لرزان شکلک و ادایی درآورد:  دابی نمیره ، هری پاتر . دابی نمیتونه اجازه بده هری پاتر نقشه شو اجرا کنه . دابی هری پاتر رو ترک نمی کنه . 
صدای هری مي لرزید و شبیه خودش نبود:  دابی ، من به تو یه دستور مستقیم دادم . تو برده منی . تو باید چیزی که من می خوام انجام بدی . 
جن بخاطر تلاشی که برای نافرمانی از هری می کرد و همچنين ترس از چگونگی واکنش اربابش مي لرزید:هری پاتر نباید خودشو بکشه . دابی این اجازه رو نمی ده . 
هری با حیرت زمزمه کرد : تو از من سرپیچی كردي!! تو از یه دستور مستقیم سرپیچی کردی ، یعنی تو این قدر منو دوست داری که می تونی از دستور من سرپیچی کنی ؟ 
-بله... دابی هری پاترو خيلي دوست داره . هری پاتر بزرگترین جادوگریه که دابی تا حالا شناخته . هری پاتر نباید امیدشو از دست بده . خواهش ميكنم . به دابی اجازه بده با دوست گرنجر و دوست هاي ویزلی تماس بگیره . دابی میدونه که اونا میخوان به تو کمک کنن. هری پاتر نمی تونه لرد سیاه رو خودش به تنهایی بکشه . خواهش ميكنم هری پاتر . بذار دوستات کمک کنن . 
نافرمانی دابی ضربه ای سخت به هری وارد کرد ، و او در حالیکه به سمت مبل راحتی تلو تلو ميخورد ،‌روي آن سقوط کرد. تصميمش مثل بخار آب ناپديد شده بود.
-ولی من نمی تونم ادامه بدم ، دابی . نمی تونم از دستش خلاص بشم . خيلي نا اميد كننده است. دیر یا زود ، به یکی صدمه می زنم . یکی رو می کشم . و من نمی تونم بذارم این اتفاق بیفته . 
- اين براي دوستای شما اصلا مهم نيست . اونا می خوان به هری پاتر کمک کنن . بذار اونا بیان . 
هری از پهلو روي مبل راحتی افتاد. اراده اش متزلزل شده بود ، اما زمزمه کرد: من نمی تونم . نمی تونم . 
                        ***********************************
بعد از نتیجه گیری هرمیون از مکان های احتمالی هری پاتر ، سه دوست به سرعت فهمیدند که برای پیدا کردن سوزن در انبار کاه  به خيلي چيزها نیاز دارند . هرمیون  با اميدواري وارد دفتر خانم مدیر شد تا نظراتش را برای مک گونگال بیان کند . شاید او می توانست کمک کند ، هرچند هرمیون نمی توانست تصور کند چطور . با کمال تعجب ، خانم مدیر را در دفترش پیدا نکرد . هرمیون باید بر می گشت و بعدا دوباره مي آمد، اما زمانی که به سمت چپ برگشت کتابخانه دامبلدور را دید . او خیلی بندرت بین کتاب های پروفسور جستجو کرده بود . آیا آنجا چیزی وجود داشت که نوری را بر مسئله بتاباند ؟ 
چند دقیقه ای در میان کتاب های نادر و ارزشمند قدم زد ، گهگاهی صفحاتی از یک جلد را ورق میزد ، اما هیچ چیزی که حتی کمی مفید باشد ندید . وقتی یک صدای آشنا را از دیوار عقبي شنید از جا پرید ، قلبش داشت از دهانش بیرون می زد.
 _میتونم خدمتی به شما بکنم ، دوشیزه گرنجر ؟ واضحه كه من یه آشنای قديمي با این کتابخونه ام . 
ساحره درحالیکه دستش به طرف قفسه سینه اش می برد ، نفس نفس زد : پروفسور دامبلدور ! شما بیدارین !
 از آن طرف دفتر ، جادوگر پير با ریش سفید بلند و عینک نیمدایره از درون تصویر خود ، مهربانانه به پایین زل زده بود: در واقع ، دوشیزه گرنجر ، من مدت ها پيش بیدار شدم تا با شما صحبت كنم . متوجه شدم که شما دارین توی کتابخونه من دنبال چیزی می گردین . شاید بتونم بهتون یه کمکی بكنم.
هرمیون كمه از حالت شوک خارج شده بود ، به سرعت به سوی تصویر که بالای سرش آویزان بود گام برداشت ، و توضیح داد : من اومدم اینجا که پروفسور مک گونگال رو ببینم ، اما وقتی اون اینجا نبود ، من کتابخونه شما رو چک کردم چون ... ، چون ما دیگه نا اميد شدیم ، پروفسور . اگه ما هری رو پیدا نکنیم اون خودشو می کشه . 
صدایش فرو نشست . نگرانی در صورت تابلو پديدار شد . 
_چی آقای پاتر رو به طرف چنین عمل شنیعی هل میده ؟ 
هرمیون آرامش خود را بازیافت و دریافت که دقیقا در حضور کسی که به مشورت با او نیاز داشته ایستاده است. 
_پروفسور ، یادتون هست قبل از اینکه بمیرین با هری بودین ؟ منظورم اینه که ، قبل از اینکه واقعا بمیرین ، نه اون چیزی که اینجا توی هاگوارتز با دراکو مالفوی اتفاق افتاد . 
تصویر که عمیقا در فکر بود تا مرز قاب قدم زد و گفت : دوشیزه گرنجر ، همونطور که میدونین ، من فقط یه تابلوي  الهام گرفته از شخصیت آلبوس دامبلدور و کمی از خاطراتش هستم . گر چه یه تابلو تمام اندیشه ها و افکار جادوگر خودشو دربرنمی گیره . اما يادم مياد كه من قبل از مرگم چند ملاقات با هری توی یه آپارتمان کوچیک داشتم . این مهمه ؟
هرمیون اصرار كنان در حالي كه گردنش به عقب خم شده بود گفت: این بیشتر از مهمه ، پروفسور. زندگی هری به این بستگی داره . بعد از اینکه شما به هری کمک کردین که آخرین جاودانه ساز ، مدال هاگوارتز ، رو نابود کنه مردین . بعد هری لرد ولدمورت رو سپیده دم روز سال نوتوی دره گودریک کشت ، اما هر چی که از روح ولدمورت باقي مانده بود رفت توی بدن هری . هری یه تیکه از روح ولدمورت رو از زمانی که اون اتفاق تو بچگیش افتاد توی خودش داشت ، و ولدمورت جای دیگه ای نداشت که بره . ما فکر می کنیم که هری توی آپارتمانی که شما پارسال توش زندگی میکردین ، پنهان شده ، اما هیشکی نمی تونه پیداش کنه . او هفته قبل یه نامه واسه ما فرستاد ، اون نمی تونه بیشتر از این تحملش کنه . اگه ما پیداش نکنیم ، میره خودشو میکشه ، اما اون به هیشکی نمیگه کجاست چون میترسه بهشون صدمه بزنه . 
 کلمات به صورت آبشاری غیر قابل کنترل از دهان دختر ارشد بیرون می ریخت : شما آدرس آپارتمانتونو یادتون میاد ؟ 
تصویر درون تابلو در تفکری عمیق چانه اش را خاراند :مایه تاسفه ، من آدرس مشخصی رو یادم نمیاد . چنین جزئیات دقیقی تو حافظه یه تابلو جا نميگيرن . هرچند ، من یه ذهنیت کلی از آپارتمان و منطقه ای از لندن که توش مستقره دارم . شاید یه کمکی باشه.
هرمیون التماس کرد: هر چیزی پروفسور ، هر اطلاعاتی مهمه . در حال حاضر ، ما هیچ جایی رو نداریم که از اونجا شروع کنیم . 
                    ************************************
رون ، جینی و هرمیون راننده تاکسی خود را همچنانکه خيلي كوتاه دست تکان داد و دور میشد تماشا کردند . دختر ارشد در دست خود یک دفترچه یادداشت داشت که در آن اطلاعات بدست آمده از تصویر دامبلدور را نوشته بود . هرمیون بر اساس این اطلاعات ، تعيين كرد  که آپارتمان باید در قسمت جنوب شرقی لندن در ناحیه کارگرنشین مستقر باشد . تصویر نقاشی شده نام تعدادی خیابان را بخاطر آورده بود و انصافا توصیفات مفصل و دقیقی از ساختمانی که آپارتمان در آن قرار داشت عرضه کرده بود – یک ساختمان سه یا چهار طبقه آجرنما – در یک خیابان سه بانده نزدیک یک رستوران چینی . هرمیون بر اساس این اطلاعات ، موقعیت احتمالی را به یک ناحیه سه یا چهار مایل مربعی محدود کرد . او خيلي امیدوار بود . 
سه نوجوان در تمام مسیرها به اطرافشان نگاه کردند ، دو ویزلی از ایستادن در یک منطقه کاملا مشنگی عصبی شده بودند. آب و هوا میتوانست بهتر همکاری کند .اما هوا باراني بود و باراني نم نم و سرد مي باريد ،و از آجا كه با ابرهای خاکستری همراه شده بود یک فضای افسرده و دلتنگ کننده را خلق کرده بودند . جادوگر و ساحره ها چندین لایه لباس های گرم مشنگی را پوشیده بودند . رون کلاه نداشت ، ولی دخترها سربندهایی پشمی روی سر و موهایشان کشیده بودند . هیچیک از آنها درمورد شرایط نامساعد اظهار نظری نکرد .
ساحره مشنگ زاده مسئولیت گروه را به عهده گرفت : خب. رون ، ما اینجاییم 
هرمیون به یک نقشه خیابان های لندن اشاره کرد . هرکدام از آنها یکی داشت ، و بعد از اینکه هرمیون یک ساعت تمام را در هاگوارتز صرف تعلیم اصیل زاده ها کرد ، همه آنها طرز خواندن آن را میدانستند . تو این خیابونای بالای اینجا پوشش میدی . جینی ، ناحیه شمالی رو به عهده بگیر ، منم غرب رو چک می کنم . حواستون به مسیری که توش هستین باشه که یه خیابونو دو بار نگردیم . یادتون باشه ، اگه فکر كردين ساختمونو پیدا کردین ، تو نرین ! به مدالیون ضربه بزنین ، و ما برمیگردیم اینجا همو ببینیم . هر اتفاقی بیفته ، ما سه ساعت دیگه همو اینجا ملاقات می کنیم. دو نفر دیگر با حالتی عصبی سرشان را به علامت موافقت تکان دادند ، اما هرسه آنها احساس آسودگي مشترکی داشتند که سرانجام میتوانستند به جای حرف زدن ، عمل کنند . 
رون افزود : دلسرد نشین ، این ممکنه زمان زیادی ببره ، اما دیر یا زود ، پیداش می کنیم . 
سه ساعت بعد ، شش پای خسته دوباره به هم پیوستند . بعد از مبادله اطلاعاتشان ، در حالیکه در فاصله استراحت و لذت بردن از هوای مرطوب ، قبل از ادامه ی ماموریت خود در بعد از ظهر ،  نهار مختصري هم خوردند . سرانجام ، بعد از ظهر دیروقت جینی فکر کرد احتمالا آن را یافته است . در برابر او یک مجتمع آپارتمانی سه طبقه آجری در یک خیابان سه بانده قد برافراشته بود ،درحالیکه به سرعت از خیابان بالا می رفت ، دنبال رستوران چینی گشت . آنجا بود ، درست یک بلوک دورتر . همه چیز مطابقت می کرد .سال ششمی با درک اینکه هری پاتر پسری که او میدانست هنوزدوستش دارد ، تقریبا با اطمینان درست در همان لحظه در آنطرف خیابان بود ، به طور زود گذر لرزید . او موقعیت را روی نقشه اش علامت زد و سپس به مدالیونی که هرمیون ساخته بود ضربه زد . هر سه فورا در یک برآمدگی ظاهر شدند تا یکدیگر را در مکان اولیه ملاقات کنند . یک ساعت بعد ، آنها در برابر مجتمع سه طبقه ایستاده بودند . 
یافتن ساختمان به خودی خود یک پیشرفت به شمار می آمد ، اما رویهم رفته یافتن راه ورود به آپارتمان هری هم خود مشکل دیگری بود. هرمیون درون کیف دستيش را گشت و دو دفترچه کاغذی از جنس کاغذ مشنگی بیرون آورد . او همچنین دو خودکار مشنگی بیرون کشید و دفترچه ها و خودکارها را به دست همراهانش داد . 
توضیح داد: اینا خيلي بهتر از کاغذ پوستی و قلم پر کار می کنن . حالا ، این کاریه که ميخوايم انجام بدیم . 
در اعماق وجود ، هرکدام از آنها از تجدید دیدار با هری واهمه داشتند . قطعا ، او از اینکه پیدا شده باشد می رنجید ، و خدا ميدانست که چطور واکنش نشان خواهد داد . با این وجود ، آنها نمی توانستند حالا عقب نشینی کنند . هریک از آن سه نفر خود را در یک نقطه استراتژیک در هر یک از طبقات مستقر کردند ، البته  اول طلسم سرخوردگی را روی یکدیگر اجرا کردند . در کنار دیوار ایستاده بودند درنتيجه ساکنین آپارتمان ها نمی توانستند آنها را ببینند . در دفترچه هایشان ، نقشه ای از طبقه خود رسم کردند ، که کریدور و هر یک از درب ها را با شماره شان نشان میداد . نقشه ی ساده ای بود . وقتی یک مستاجر به یک آپارتمان وارد یا از آن خارج می شد ، آن شماره حذف می شد . دیر یا زود ، توسط فرایند حذف ، آپارتمان هری مشخص می شد . 
کار بيخود و خسته کننده ای بود . از دم غروب تا نیمه شب ، مردم عادی مشنگ را تماشا کردند که داخل و خارج می شدند . بعضی ها فقط چند لحظه خارج می شدند تا زباله هایشان را به سطل زباله ببرند . سایرین با لباس هایي شيك برای گذراندن شبی در شهر آنجا را ترک می کردند . کم کم ، آنها بر روی شماره های درون دفترچه هایشان خط کشیدند . نیمه شب ، هرمیون پست خود را ترک کرد تا دیگران را دور هم جمع کند .در حالیکه اطلاعاتشان را متمرکز می کردند ، احتمالات را به چهار آپارتمان محدود کردند . خسته و در حال انجماد تصمیم گرفتند به هاگوارتز برگردند تا در تختخوابهایشان از حال بروند ، كه هرميون در لحظه آخر فكري به ذهنش رسيد.
- فقط یه لحظه ، بیاین جعبه های پستی شونم امتحان کنیم . معمولا اسمشون بالای جعبه ها هست.
همانطور كه انتظار داشتند در امتداد کریدور داخلی در طبقه اول ، یک ردیف طولانی از جعبه های پستی فلزی را یافتند . در حالیکه جعبه ها را برای چهار آپارتمان احتمالی چک می کردند ، سه جعبه پستی را با اسم پیدا کردند . صندوق پستی آپارتمان 316 هیچ نامی نداشت . سه نوجوان با چشم های گشاد شده به پلاک گم شده اسم خیره شدند . آنها محل اختفاي شکار خود را یافته بودند .




فصل چهلم:
شما بايد از من بترسيد

جيني در حالي كه با نگراني صبحانه اش را ميخورد پرسيد: فكر ميكني اون چيكار كنه؟
رون به سادگي جواب داد: معلومه كه عصباني ميشه، اون نميخواست ما دنبالش بگرديم. اما اين براي هرميون مهم نبود.
-نكته مهم اينه كه ما بايد مراقب باشيم، فكر نميكنم كه اون به ما حمله كنه ولي ما از هيچ چيز مطمئن نيستيم.
رداهاي مشكي هميشگيشان لباسهاي مشنگي آنها را پوشانده بود چرا كه آنها ميخواستند به محض ترك هاگوارتز بعد از صبحانه تمام لباسهاي جادوگريشان را كنار بگذارند. رون طبق معمول بشقابش را پر از غذا كرده بود ولي به سختي توانست حتي نيمي از تخم مرغ ها و سوسيس هايي را كه جن هاي خانگي هاگوارتز آماده كرده بودند  بخورد. با اينحال او از دخترها جلوتر بود كه تنها توانسته بودند چند لقمه بخورند. عكس اخير بنجامين دوال از هري ذهن آنها را مشغول كرده بود. هري پاتري كه آنها ميشناختند شباهت كمي با هري آن عكس داشت كه قرار بود امروز صبح با او ملاقات كنند.
جيني متفكرانه گفت: شما فكر ميكنيد ما ميتونيم كار مفيدي انجام بديم، منظورم اينه كه صرف حضور ما به اين معنا نيست كه هري بتونه از دست هموني كه... ولدمورت خلاص بشه.
هرميون به آهستگي در حالي كه صداش رو به افول بود گفت: ميدونم...
هر سه‏ي آنها به سختي تلاش كرده بودند تا هري را بيابند، به همين دليل زمان كافي براي طرح نقشه اي براي كمك به هري را نداشتند. تا اينجا تنها فكري كه داشتند اين بود كه هري را به خانه گريمولد انتقال دهند. جايي كه آنها ميتوانستند تمام مدت پيش هري بمانند و با عشق و محبت خود او را دلگرم كنند به اين اميد كه روح ولدمورت نتواند در آن محيط زنده بماند.  و اين نقشه چنداني به حساب نمي آمد.
هرميون در حالي كه به سرعت از صندلي خود در پشت ميز گريفندور در سرسراي اصلي بلند ميشد گفت: چند دقيقه به من وقت بديد، ميخوام يه دقيقه با پروفسور مك گونگال صحبت كنم. ساعت 9 جلوي در ورودي ميبينمتون.  
جيني و رون به رداي به پرواز درامده سرپرست دختران كه با سرعت در حال ترك سرسرا بود خيره شدند.
هرميون از برنامه مدير باخبر بود. مك گونگال هيچ وقت بعد از صبحانه به دفترش باز نميگشت و اين كاملا براي هرميون فرصت مناسبي بود. چون او قصد صحبت با مدير را نداشت. حسي غريزي او را به سمت تابلوي آلبوس دامبلدور ميكشانيد. بعد از رسيدن به دفتر تاريك، او مدير سابق را درحالي كه با چشمان بسته به راحتي بر روي صندليش خوابيده بود يافت.
هرميون اصلا مايل نبود مزاحم چنين صحنه آرامي شود با اينحال با صداي بلندي گفت: پروفسور دامبلدور ميشه لطفا با شما صحبت كنم؟
مدير درون تابلو كه اصلا خواب نبود بلافاصله چشمانش را باز كرد و بعد از ديدن ساحره ي بااستعداد لبخندي زد.
پيرمرد در صندلي خود درست نشست و ردايش را مرتب كرد و نيم عينكش را روي صورتش صاف كرد.
- چه كمكي از دستم بر مياد دوشيزه گرنجر؟
- ما هري رو پيدا كرديم قربان، يعني ميدونيم اون كجا هست. توي آپارتمان قبلي شما و تا چند دقيقه ديگه من ، رون و جيني ميخوايم بريم به ديدنش. همه ما دراين مورد نگران هستيم. راستش رو بخوايد قربان من مي ترسم. احساس ميكنم كه من بهتر از هر كسي هري رو ميشناسم ولي اصلا نميدونم اون چه واكنشي نسبت به ما نشون ميده. مطمئن نيستم كه اين هري جديد رو بشناسم. اون جادوگر خيلي قدرتمنديه، پروفسور. اگر به هر دليلي ما مجبور به دفاع از خودمون بشيم مطمئنم كه اون ميتونه بدون هيچ تلاشي هرسه نفر ما رو شكست بده.
-مطمئنا من نگراني تو رو درك ميكنم، هرميون. ولي طبق اون چيزهايي كه تو قبلا به من گفتي شك دارم كه هري بعد از ديدن شما رفتار خشني داشته باشه. اون با اكراه به شما سلام ميكنه ولي به شما سلام ميكنه. در عين حال شما بايد بعد از يك مدت كه با اون بوديد خيلي مراقب باشيد. يعني زماني كه كنترل اون كمي ضعيف بشه و اين امكان بوجود بياد كه روح ولدمورت يك لحظه بر اون غلبه پيدا كنه.
هرميون به نشانه‏ي فهميدن سرش رو تكان داد و دوباره سرش رو به طرف بالا برگرداند تا بتواند تابلويي كه بالاي سرش هست رو ببيند.
-مطلب اصلي كه من رو نگران ميكنه، پروفسور اينه كه من نميدونم چكار كنم تا به هري در كشتن روح ولدمورت كمك كنم. نميدونم اصلا اين كار شدني هست يا نه. اگه اين كار شدني نباشه نميتونم هري رو سرزنش كنم كه بخواد...  
   هرميون نتوانست مطلبي را كه حتي قابل فكر كردن نبود به زبان بياورد.
دامبلدور به ساحره جوان خيره شد و چشمانش به نشان تفكري عميق خيره ماند. بعد از سكوتي طولاني تصميمش را درباره حرفش گرفت.
-دوشيزه گرنجر. من مطمئن نيستم كه چطور ميشه روح ولدمورت رو از هري بيرون كرد. من احتمالاتي ميدم ولي اونها بدتر از اون هستند كه بشه به زبون آورد و هري هم مطمئنا از شنيدن اونها خوشحال نميشه. و فكر ميكنم كه حق داشته باشه.
 پيرمرد درون تابلو دوباره لحظه اي ساكت شد و مطلب را مجددا بررسي كرد: نه نميتونم اون رو بگم، متاسفم دوشيزه گرنجر.
هرميون در حالي كه به آرامي نفس ميكشيد با نا اميدي پرسيد: هيچ راه ديگه اي وجود نداره؟ افسون يا طلسم يا روشي خاص؟ توي آئين مشنگ ها، اونها روشي به نام جن گيري براي خلاص كردن مردم از شياطين دارن. بايد يه همچين راهي باشه.
-اگه راه ديگه اي باشه من از اون بي اطلاعم. اين حالت به شدت نا معموله هرميون، كه طبق اطلاعات من تابحال  اتفاق نيفتاده.
پيرمرد حالا از صندليش بلند شده بود و به سوي انتهاي تابلو قدم ميزد.  شايد راه حل خودش پيدا بشه، با اينحال بايد اعتراف كنم كه من چندان خوش بين نيستم. البته دفعات زيادي در طول زندگي طولاني خودم حدس هاي من اشتباه از آب دراومدن. من فقط ميتونم اميدوار باشم كه همچين اتفاقي در رابطه با هري هم صدق بكنه.
زن جوان در حالي كه چند قدمي از تابلو دور ميشد به پاهايش خيره شده بود، بعدبه آرامي سرش را بالا آورد تا به تابلوي بالاي سرش نگاه كند.
-هري يكبار به من و رون گفته بود كه اگر ولدمورت بر روح اون مسلط شد، ما بايد اون رو بكشيم. و من بهش گفتم كه فكر نميكنم بتونم اين كار رو بكنم.
دامبلدور بدون هيچ نشاني از تعجب به پايين خيره شد ولي چشمانش سرشار از ناراحتي بود. سوال ناگفته اي كه اون ميدانست آن بود كه آيا به نظر وي رون و هرميون بايد از دستور هري اطاعت کنند؟
 بعد از توقفي كوتاه پيرمرد درون تابلو تا جايي كه ميتوانست ساده صحبت كند گفت: هرميون، هري درست ميگه. اگر ولدمورت بتونه بر روح هري تسلط پيدا كنه، دنيا با خطر بزرگي مواجه ميشه. همونطور كه خودت اشاره كرده بودي آقاي پاتر جادوگر بسيار قدرتمنديه. حداقل به قدرتمندي تام ريدل و احتمالا حتي بيشتر از اون. جواب اين سوال مشكل شما، وحشتناك و در عين حال ساده ست.
هرميون قبل از اينكه دامبلدور اين را بگويد جواب را ميدانست ولي به تجديد نيرويي كه توسط پروفسور ايجاد شده بود نياز داشت. تصميم او هنوز راسخ بود. اگر هري بخاطر غلبه ي روح ولدمورت بايد كشته ميشد، او اين كار را ميكرد.آنهم تنها . لازم نبود هيچ كس ديگه‏اي درگير شود و او خودش به تنهايي عواقب اين كارش را متحمل ميشد.
در نهايت هرميون آخرين سوالش را پرسيد: شما فكر ميكنيد من مجبور به اين كار ميشم؟
-اين چيزيه كه من نميدونم، دوشيزه گرنجر. بيشتر به نظر مياد آقاي پاتر اوضاع رو قبل از اينكه به اون نقطه برسه تحت كنترل خودش بگيره.
 چشمان هرميون بدليل فكر كردن خيره ماند و مدير اجازه داد تا او دقايقي مطلب را بسنجد.در نهايت او زمزمه كرد: ممنونم پروفسور و دو قدم به سمت در رفت كه آخرين كلمات دامبلدور او را متوقف كرد.
-شما خانم جوان شجاعي هستيد، دوشيزه گرنجر. به مراتب راحتتره كه كسي زندگي خوش رو بخاطر صلاح دنيا فدا كنه تا اينكه بخواد زندگي كس ديگه‏اي رو فدا كنه. من دعا ميكنم كه هيچ كدوم از اين فداكاري ها لازم نشه.
                     *************************************
بعد از آنكه دابي يكبار ديگر مجبور شد مانع از خودكشي اربابش شود از نزديك و به شدت مراقب هري بود. امتناع دابي از اجراي يك دستور مستقيم افكار هري را متزلزل كرده بود و اكنون او ميتوانست واضح تر شرايط را تحت نظر بگيرد. اگرچه فكر پايان دادن به زندگيش موقتا فروكش كرده بود ولي ياس و نااميدي روحي او باقي بود. او بايد چه ميكرد؟
شايد تنها مايه تسلي هري این حقیقت بود كه علاقه ولدمورت براي بودن در بدن هري حتي از علاقه او براي پذيرا بودن اين روح نيز كمتر است . خوبي ، سادگي و عشق پايدار او به دوستانش باعث شده بود تا بدن مرد جوان همانند زندان آزكاباني براي آن موجود شيطاني باشد.با اينكه جادوگر جوان هميشه حضور ولدمورت را حس ميكرد، آنها ديگر با يكديگر ارتباط و كشمكشي برقرار نميكردند. بقاياي لرد سياه بارها تلاش كرده بود تا خشم و نفرت هري را تحت كنترل بگيرد و بر دفاع او غالب شود ولي پسر جوان ثابت كرده بود كه بسيار مقاوم است. اكنون ولدمورت دريافته بود كه او بوده كه هري را ناچار كرده به فكر پايان دادن به زندگي خودش باشد، كه اين كار در نتيجه به زندگي روح درون وي نيز پايان ميداد. بنابراين صبر جايگزين خشم و غضب شد. روح لرد سياه ميتوانست منتظر شود تا فرصتي براي دستيابي به هدفش بوجود آيد. او بايد هري را هنگامي كه در حالت ضعف قرار دارد شكار ميكرد.
دو روز بعد از خود كشي منتفي شده، بهترين روزهايي بود كه هري در سال جديد تجربه كرده بود. حالت تهوع او فروكش كرده بود و او توانست بيشتر از معمول غذا بخورد. درجه نا اميدي او از 10 به 8 تقليل يافته بود.اگر چه او هنوز روحيه برگزاري يك جشن را نداشت. غير از دابي او كسي را براي هم صحبتي نداشت و با گذشت هفته ها او ديگر كمتر و كمتر حرف ميزد. از امروز صبح كه بيدار شده بود دقيقا سه كلمه صحبت كرده بود:" خيلي خوبه"  هنگامي كه دابي درباره صبحانه از او سوال كرده بود و "متشكرم "وقتي كه دابي غذا را روي ميز گذاشته بود. با اينحال در داخل، ذهن او دائما مشغول بود.
بنا براين تصور شُكّي كه به هنگام شنيدن صداي زنگ در به او وارد شد سخت نبود. هري اين صدا را از زمان قبل از مرگ دامبلدور هنگامي كه پيتزاي سفارش داده شده را آورده بودند نشنيده بود. دابي هم با تعجب از جا پريد و در انتظار دستوري به اربابش نگاه كرد. هري به سرعت ايستاد و دستش را دراز كرد، ‌چوبدستی او كه در كشويي در اتاق خواب بود به خواست او از جاي خود خارج شد. 
هري با زمزمه به دابي گفت:"جواب نده"
 او فكر ميكرد كه احتمالا كسي خانه را اشتباه گرفته و اگر او آرام بماند آن فرد خواهد رفت. ولي صداي زنگ دوم هري را بيشتر شكه كرد.
-هري ،‌ماييم. داريم ميايم تو.
رون با صداي بلند اين را گفته بود و بعد صداي آهسته "آلاهومورا" وصداي تيك قفل در به گوش رسيد و قبل از آنكه هري فرصتي براي عكس العمل داشته باشد در باز شد و سه  دوست صميمي اش وارد شدند و در را پشت سر خود بستند. آنها لباسهايي مشنگي پوشيده بودند، شلوار جين هاي آبي، ژاكت و شال گردن و هركدام يك ساك كوچك كه درون آنها چند عدد وسايل شخصي بود به همراه داشتند.
به محض اينكه دوستان او وارد آپارتمان شدند چوبدستی هري به دستش رسيد و او در جاي خود ميخكوب ايستاد. هيچ يك از آن چهار نفر لبخند نزد و براي چند دقيقه سكوتي نگران كننده اتاق را فراگرفت. هري متوجه شد كه چوبدستیش را به سمت متجاوزين  نشانه رفته است و بلافاصله آن را پايين آورد.
بالاخره هري به سمت دابي برگشت و با عصبانيت فرياد زد: من به تو دستور داده بودم كه چیزی به اونها نگي. 
پيش از آنكه جن ترسان بتواند از خود دفاعي كند هرميون تقريبا فرياد زد: اون به ما نگفت هري، ما خودمون تو رو پيدا كرديم. تابلوي دامبلدور به اندازه ي كافي يادش بود تا بتونه ما رو به اين محله راهنمايي كنه و بعد از اون رو هم ما خودمون تونستيم پيدات كنيم. دابي هيچ كار اشتباهي نكرده.
هري نگاه خيره خود را از جن برداشت و به سمت دوستانش برگرداند.
 به آهستگي گفت: شما نبايد مي‏اومديد 
و رويش را از آنها برگرداند و چهار قدم فاصله تا پنجره را طي كرد. چوبدستیش در دست راستش ميلرزيد: از شما خواسته بودم نياييد.
 او پرده را كمي كنار زد و به رفت و آمدها در خيابان پايين خيره شد.
رون پاسخ داد: اگر يكي از ما جاي تو بوديم، اين حرف جلوي تو رو ميگرفت؟
 همه آنها  به خوبي جواب را ميدانستند.
هري به سادگي گفت: خوب حالا كه اينجاييد. چي ميخواين؟
اين خوش آمد گويي دوستشان، به سختي يك خوش آمدگويي گرم به حساب مي آمد.
جيني به همان سادگي پاسخ داد: ما ميخوايم تو بذاري كمكت كنيم. 
هري هنوز شبيه عكس بنجامين دوال بود البته بدون عينك دودي و شنل. استخوان هاي گونه‏اش به نظر حتي بيشتر برآمده شده بود، موهايش از هميشه بلندتر شده بود، درست تا پايين گردنش، و صورتش نشان از غم فراوان و لاغري او بود. او مقدار زيادي وزن كم كرده بود و تي شرتي كه پوشيده بود، و آنها قبلا بارها او را در اين تي شرت ديده بودند مانند يك ملافه از شانه هايش آويزان بود. به خاطر هواي سرد آنروز صبح او دو شلوار گرمكن مشكي پوشيده بود ولي فقط يك جوراب سفيد به پايش داشت.
-متشكرم، من واقعا از اين كارتون قدرداني ميكنم، ولي كاري نيست كه شما بتونيد بكنيد. شما نميتونيد اينجا بمونيد، من خيلي خطرناك هستم.
 هري اين اواخر به حدي كم حرف شده بود كه ظاهرا نميتوانست جمله اي بيش از چند كلمه ايجاد كند. او به نگاه كردنش به بيرون از پنجره ادامه داد.
هرميون با قاطعيت پاسخ داد: ما نميريم هري
 و چند قدم به دوستش نزديك شد: شايد تو درست بگي. شايد كاري نباشه كه ما بتونيم انجام بديم ولي ما تو رو ترك نميكنيم.
 هري هنوز به بيرون پنجره خيره شده بود و واكنشي به حرف هاي او نشان نميداد، بنابراين او با چند قدم ديگر عرض اتاق نشيمن كوچك را پيمود و اكنون فقط يك متر با هري فاصله داشت:تو براي ما كاراي زيادي كردي. براي كل دنيا كاراي زيادي كردي. حالا وقتشه كه بذاري ما يه كاري براي تو بكنيم.
هري سرش را پايين انداخت ولي رويش را برنگرداند. در اعماق وجودش او نميتوانست از احساس راحتي و لذتي كه دوستانش او را پيدا كرده بودند اجتناب كند ولي او ميترسيد. ناگهان تمام ماهيچه هاي بدنش منقبض شد. هرميون به آرامي بازوي چپ او را گرفته بود. درست پايين آستين تي شرتش و آهسته دست او را كشيد تا او را به طرف خود بچرخاند.ولدمورت بلافاصله واكنش نشان داد و به بدن هري با دردي فراوان حمله برد.
هري فرياد زد: برو كنار و هرميون
 يك قدم به عقب پريد. او ديد كه بدن هري ميلرزد و او و دوستانش از ترس بر خود لرزيدند. هري چوبدیتیش را در دست داشت و آنها به خوبي ميدانستند او چه كارهايي با آن ميتواند بكند. هري درون بدنش موجي از خشم را حس ميكرد كه سعي در غلبه بر مقاومت او داشت. "اونها رو بكش". موج خشم به او چنين ميگفت" اونها بايد بميرن"
دست راست او به شدت ميلرزيد در حالي كه او به شدت سعي داشت آن را كنترل كند. در يك لحظه او با عصبانيت به سمت دابي چرخيد كه از آشپزخانه شاهد ماجرا بود. هري چوبدستیش را بلند كرد . هرميون شروع به خيز رفتن بر روي زمين كرد، ولي بعد او ديد كه هري چوبدستی را با تمام قدرتش به طرف دابي پرتاب كرد كه دستش را براي كم كردن سرعت چوبدستی در هوا بلند كرده بود و لحظه اي بعد به آرامي آن را گرفت.
هري دستور داد : "اين رو از من دور كن". در حالي كه در صدايش ترس مشخص بود. چشمانش را بست و راست ايستاد و چند بار نفس عميق كشيد تا در نهايت روح ولدمورت را تحت كنترل در آورد.
سه دوست او هنوز از فهميدن اين مطلب كه دوستشان نزديك بوده كنترلش را از دست بدهد ميلرزيدند. هيچ كدام از چهار نفر براي نيم دقيقه تكان نخوردند. حالا هري عادي‏تر نفس ميكشيد و سرش را به ديوار كنار پنچره تكيه داده بود.
هرميون ناراحت بود كه با اولين تلاش براي رسيدن به دوستش تقريبا فاجعه اي را به بار آورده بود. اكنون ديگر هري چوبدستي نداشت و به نظر آرام مي آمد. هرميون بايد نشان ميداد كه آنها او را ترك نميكنند و مهم نيست كه چه اتفاقي بيفتد، آنها او را رها نخواهند كرد. هرميون قبل از رفتن به سوي هري نفس عميقی كشيد در حالي كه چشمان هري هنوز بسته بودند او دستانش را كه به طور واضح ميلرزيدند دراز كرد و دوباره بازوي چپ هري را گرفت.
هري مقاومتي نكرد و با كمي وقفه حركتي كرد تا رو در روي دوستش قرار گيرد. با اينكه قلب هرميون به شدت در سينه‏اش ميزد او دستانش را از بين دستان هري عبور داد و نيم تنه خود را به آرامي به هري نزديك كرد. زمان زيادي طول كشيد تا اين كار كامل شود ولي درنهايت هرميون موفق شد بهترين دوستش را در آغوش بگيرد و دستانش را پشت او حلقه كند ولي او را در آغوش نفشرد. در ابتدا هري واكنشي نشان نميداد، ولي سرانجام او اجازه داد تا مسير طبيعي كار پيش رود و دستانش در پشت دختر آرام گيرد. او شجاعت هرميون را تحسين ميكرد زيرا ميتوانست اضطراب او را حس كند.
هري زير لب گفت: نگران نباش، من الان حالم خوبه كنترل خودم رو دارم.
هرميون اين را به عنوان دعوتي براي تنگ‏تر كردن آغوش خود فرض كرد و دو دوست دستانشان را جابجا كرده و به آرامي بكديگر را در آغوش فشردند. هري ميتوانست به مرور آرامش او را احساس كند. و بعد سينه هرميون به آرامي لرزيد و هري متوجه شد كه او گريه ميكند. يك دقيقه بعد هرميون با صدا هق هق ميكرد، احساسات اين لحظه و ماه گذشته سرانجام بر او غالب شده بودند.
اين صحنه بغض جيني را نيز منفجر كرد كه با چشماني اشكبار به هري نزديك ميشد. هرميون هنوز به آرامي در شانه ي هري اشك ميريخت ولي هنگامي كه جيني نزديك شد، هري دست چپ خود را آزاد كرد و دختر بزرگتر را به سمت راست خود منتقل كرد. او جيني را دعوت كرد كه به سمت بازوي آزاد هري بيايد و دختر مو قرمز به آرامي اين دعوت را پذيرفت و ظرف يك دقيقه هر دو دختر او را در آغوش گرفته بودند. رون در حالي كه عقب ايستاده بود نظاره‏گر بود. چشمان او با نگاه هري برخورد كرد و رون توانست چشمان بي احساس او را ببيند. شايد احساسات دو دختر هري را منقلب كرده بود ولي نتوانسته بود نفوذ زيادي بكند. قلب و روح هري خيلي كم متاثر شده بود و او هيچ اشكي نريخت.
بعد از در آغوش گرفتن دوستانش براي مدتي طولاني، دو دختر او را رها كردند و رطوبت باقي مانده بر روي گونه هايشان را پاك كردند.
جيني به آرامي گفت: ببخشيد هري، ولي پيدا كردن تو خيلي سخت بود و ما خيلي نگرانت شده بوديم. ما فكر كرديم تو ممكنه...
او نتوانست جمله اش را به پايان ببرد.
هري به سردي فكر آنها را تمام كردو گفت: شما فكر كرديد من ممكنه خودم رو بكشم. 
و بعد ادامه داد:اگه بخاطر حضور دابي در اينجا نبود من اينكار رو كرده بودم.
همه‏ي آنها به جن خانگي خجالت زده چشم دوختند تا اينكه هري اضافه كرد:اي كاش اون جلوي من رو نميگرفت.
اين كلمات تاثير يك پارچ آب سرد را بر روي چهره دوستانش گذاشت.
هرميون گفت: ما هم به همين خاطر اينجا هستيم، هري. تا وقتي كه تو زنده باشي هنوز اميد هست ولي تو به ما احتياج داري. تو هميشه به ما احتياج داشتي همونطور كه ما به تو احتياج داشتيم. اگه تو ما رو بيرون كني اونوقت ديگه اميدي باقي نمي‏مونه. ميدونم كه تو خوشحال نيستي كه ما پيدات كرديم ولي ما نميتونستيم بزاريم تو اين كار رو بكني بدون اينكه حداقل سعي اي در كمك به تو كرده باشيم. اين رو متوجه نميشي؟ 
من ميفهمم. شايد حق با شما باشه ولي من ميترسم كه به شما آسيب بزنم. ولدمورت مدتي غيرفعال بود و حالا يكدفعه اون خودش رو نشون داده. و اون كسيه كه به سختي ميشه كنترلش كرد، من بايد كاملا تمركز كنم. شما بايد اطراف من خيلي مراقب باشيد. هري از تلاش براي سركوب كردن ولدمورت خسته به نظر مي ‏آمد و شانه‏هايش به سمت جلو خم شده بود.
رون گفت:  ما ميدونيم، ميدونيم كه تو همون هري پاتري نيستي كه ما قبل از اون ماجرا ميشناختيم. ولي در اعماق وجودت تو هنوز هموني و ما ميخوايم هر كاري از دستمون برمياد انجام بديم تا كمك كنيم كه اون شخص دوباره بتونه برگرده.
هري از روي خستگي به سمت مبل چرمي موجود در نشيمن كوچك قدم برداشت كه اكنون به خاطر حضور سه مهمان اون تنگتر شده بود و خودش را روي مبل انداخت و به پشت دراز كشيد و دستش را زير سرش گذاشت. او معمولا خودش را با چشماني بسته در اين حالت قرار ميداد. در اين لحظه چشمانش به سقف خيره شده بود. چند دقيقه اي گذشت. دوستانش انتظار داشتند كه او به حرفهاي رون و هرميون پاسخي بدهد ولي خيلي زود معلوم شد كه هري اصلا قصد صحبت كردن ندارد. نگاه هاي كوتاه ديگري به هم كردند ، از كارهاي هري گيج شده بودند. در حالي كه آن سه نفر مطمئنا بهترين دوستان هري بودند اين رفتار هري مقتضاي يك رفتار معمول اجتماعي نبود و به عنوان يك بي ادبي تلقي ميشد. هر سه نفر آنها تازه از راه رسيده بودند و او آنها را كاملا ناديده ميگرفت.
دابي به كمك آمد و سكوت ناخوشايند را شكست: دابي ميخواست كه دوستان هري پاتر بياند ولي هري پاتر اجازه نميداد. هري پاتر ميترسيد كه به دوستانش آسيب برسونه، ولي دابي اجازه نميده اين اتفاق بيفته. دابي ميتونه براي دوستاي هري پاتر صبحانه درست كنه؟
دوستان متشكر بودند كه موضوع عوض شده بود.
هرميون با مهرباني جواب داد: نه ممنون دابي، ما توي هاگوارتز صبحانه خورديم، با اينحال اگه راستش رو بخواي من چيز زيادي نخوردم، شايد بتوني يه غذاي مختصر براي ما درست كني.
هرميون ذره‏اي احساس گرسنگي نميكرد ولي همه‏ي آنها نياز داشتند تا بوسيله كاري خود را از رفتار غير صميمي هري دور كنند. در حالي كه هري همچنان روي مبل دراز كشيده بود و علاقه‏اي به موضوع از خود نشان نميداد.
-اوه بله گرنجر هري، دابي خوشحال ميشه كه بتونه كاري انجام بده.
جن كوچك به سختي روي پايش بند ميشد. بالاخره اين اميد بوجود آمده بود كه هري بتواند نجات پيدا كند. دابي سريع به داخل آشپزخانه كوچك برگشت.
جيني كه برايش فرصتي پيش آمده بود تا در اين دقايق ناخوشايند خود را مشغول كند پيشنهاد داد: بذار كمكت كنم دابي.
با اين وضع رون و هرميون مانند دو ابله همانطور وسط اتاق نشيمن ايستاده باقي مانده بودند. آنها چند دقيقه بي‏حركت ايستاده بودند و نميدانستند بايد چه كاري بكنند تا اينكه در نهايت هري با صدايي يكنواخت گفت: اگه ميخوايد بمونيد پس راحت باشيد، بشينيد.
دوستانش اين نشان كوچك از پذيرفتن خود را قبول كردند. هرميون در صندلي مورد علاقه دامبلدور نشست و رون يك صندلي از آشپزخانه آورد. هري به خيره شدن به سقف ادامه داد اما يك يا دوبار نگاهي كوتاه به ديگران كه در حال نشستن در جايي راحت بودند انداخت.
به محض آنكه آنها نشستند دوباره سكوتي ناخوشايند پديد آمد تا آنكه در نهايت هري به آرامي پرسيد: چه خبرها ، از هاگوارتز؟
و به اين ترتيب هري مجددا با رون، هرميون و جيني رابطه برقرار كرد. بيشتر سه دوست او صحبت ميكردند و او را از آخرين وقايع مدرسه آگاه ميكردند. رون توضيح داد كه يك فصل مختصر كوييديچ ترتيب داده شده، اگر چه كه رسماً يك فصل به حساب نمي‏آيد. از طرفي اساتيد از سر عادت به گروه ها امتياز مي دادند يا كم ميكردند با اينحال قرار نبود جام قهرماني در آخر سال به هيچ يك از گروه ها اهدا شود. هاگريد حالش خوب بود ولي هربار كه يكي از آنها را ميديد چون ياد هري ميافتاد گريه ميكرد. هري ظاهرا علاقه اي به مطالب نداشت ولي هر از چندي سوالي را مطرح ميكرد و دوستانش ميفهميدند كه او به حرفهايشان گوش ميداده و اين خود شروعي بود.
تا پايان روز سه مهمان ناخوانده خسته شده بودند. آنها در طول روز هيچ كاري انجام نداده بودند كه ظاهرا اين دقيقا همان كاري بود كه هري هر روز مي كرده (يا بهتر است بگوئيم نميكرده.) در مورد تداركات نيز بايد تصميمي گرفته ميشد و بالاخره هرميون موضوع را پيش كشيد.
-هري ما فكر ميكنيم كه موندن در اينجا براي همه‏ي ما سخت باشه. اين آپارتمان براي هر پنج نفر ما كوچيكه. هري كنار پنجره ايستاده بود و گوش ميداد اما حرف او را تاييد نكرد. 
_بهتر نيست كه به خونه‏ي گريموالد برگرديم؟ اونجا اتاقهاي بيشتري داره و خيلي هم راحت تر هستش.
مرد جوان همچنان خيابان زير پايش را ورانداز ميكرد و هيچ نشاني از اينكه حرف هاي هرميون را شنيده باشد ارائه نداد. هرميون نميدانست كه آيا بايد دوباره حرفش را تكرار كند يا آنكه زمان ديگري اين حرف را مطرح كند. ولي بالاخره هري با چشماني خشمگين به سمت آنها چرخيد.
-من از شما نخواستم كه بيايد اينجا. در حقيقت من به شما مخصوصا تاكيد كردم كه نيايد. شما ميتونيد هرجايي كه ميخوايد بريد ولي من همينجا ميمونم.
 او با نگاهي تهديد آميز به هرميون و بعد جيني خيره شد و ادامه داد: شما واقعا متوجه نيستيد مگه نه؟ شما واقعا نميدونيد من چقدر خطرناك هستم. من ممكنه همين الان هر سه شما رو بكشم. اون از من اين رو ميخواد. فكر ميكنيد براي چي من تمام روز رو اينجا دراز مي‏كشم و به ندرت يك كلمه حرف ميزنم؟بايد حواسم رو متمركز كنم تا بتونم اون رو كنترل كنم. اون الان ميترسه . يك مدت بود كه من رو ول كرده بود ولي حالا كه شما سه نفر اينجا هستيد، اون نگران شده، دير يا زود اون سعي ميكنه تا من رو مجبور كنه شما رو بكشم.
چشمان سبز او به شدت مي درخشيد و دستانش ميلرزيدند.
دوستان او از اين انفجار خشم او به خود لرزيدند ولي آنها از قبل خود را آماده كرده بودند تا مقاوم باشند. جيني نهايت تلاش خود را كرد تا خونسرد به نظر برسد.
-من از تو نميترسم هري...
 او فرصت نكرد تا جمله‏اش را تمام كند.
-شما بايد بترسيد! متوجه نيستيد! نميفهميد! شما بايد از من بترسيد!
 بدن هري در حالي كه فرياد ميزد مي لرزيد.
هرميون پاسخ داد: ما ميترسيم هري، ما ميترسيم. و مراقب خواهيم بود ولي ما توي موقعيت هاي خطرناك زيادي بوديم، مگه نه؟ توي وزارت خونه، توي كوهستان، توي گودريك هالو. ما شجاع هستيم هري، ما گريفندوري هستيم!
رون اضافه كرد: ما بيش از اون چيزي كه تو فكر ميكني درك ميكنيم. تا حالا به خودت نگاه كردي؟ خطر از سر و روي تو ميباره .ولي ما از اينجا نميريم! ما همينجا ميمونيم. ما فقط فكر كرديم كه توي خونه‏ي تو ميتونيم راحتتر باشيم.
هري در مخالفت گفت: امنيت مهم تر از راحتيه. و در حالي كه آرامش خود را بدست آورده بود ادامه داد: ديگران هم ميتونن به گريمولد بيان. تمام خانواده شما، ريموس . من نميتونم خودم رو در رابطه با اونها كنترل كنم. من به سختي ميتونم براي شما سه تا كنترل داشته باشم.
هرميون به جلو پريد و اتاق نشيمن را از نظر گذراند.
-خيلي خوب. ما امشب اينجا ميمونيم. هر وقت تو آماده باشي ميتونيم بريم يه جاي ديگه. هري توي اتاق خواب خودش ميخوابه و دابي هم اونجا ميخوابه. فكر ميكنم كه تو نميخواي هيچ كدوم از ما اونجا پيش تو باشيم درسته؟ بنابراين من مبل و چند چيز ديگه رو به تخت خواب تغيير شكل ميدم و ما اين بيرون ميخوابيم. تو درست ميگي امنيت مهمتره.
زندگي با هري پاتر اصلا مثل يك پيك نيك نبود. دشمن شماره يك: كسل شدن. هري تمام مدت روز را اصلا هيچ كاري نميكرد. اين چندان بد نبود اگر هري در مكالمه‏هاي آنان سهيم ميشد، ولي او معمولا اصلا به دوستانش توجه نداشت يا توجهي بسيار كمي داشت. كاملا كم حرف.او حتي تماشاي تلويزيون را نيز دوست نداشت، با وجودي كه وقتي رون يا جيني آن را روشن ميكردند اعتراضي نميكرد ولي آنها متوجه شدند كه سر و صدا او را اذيت ميكند بنابراين تلويزيون معمولا خاموش ميماند.
دشمن شماره دو: كشمكش. بعد از انفجار خشم هري در روز اول رون و دخترها سعي ميكردند كلماتشان را با دقت بيشتري انتخاب كنند. اگر چه به ناچار انفجارهاي ديگري هم پيش آمد.
در روز چهارم ملالت و خستگي سه دوست به حدي شديد شد كه رون به آرامي پيشنهاد كرد: هري، چرا نريم بيرون يكمي هواي تازه بخوريم. ميتونيم درست نزديك آپارتمان بمونيم.
در پاسخ اين پيشنهاد بي ضرر چشمان هري از غضب گشاد شدند:شما ميتونيد هرجايي دلتون ميخوايد بريد من از شما نخواستم كه بيايد. من نميتونم جايي برم.
خوشبختانه هري بلافاصله بعد از انفجار خشمش آرام شد ولي دوستان او همچنان ساكت باقي ماندند. علاوه بر اين، صحبت هاي بين آن سه نفر بايد بخاطر حضور دائم هري محدود ميماند. فقط بعد از آنكه در آخر شب دوستشان به اتاق خواب ميرفت و يا در طول مدت دوش گرفتن هاي طولاني مدتش آنها ميتوانستند با آزادي حرف هاي خود را آهسته بگويند.
صحبت هاي آخر شب آنها متمركز بر روي دشمن شماره سه بود: بي مصرفي. آنها حس ميكردند حضورشان هيچ فايده اي ندارد. درست بود كه هري آنها را بيرون نكرده بود ولي به ندرت به آنان توجهي ميكرد و هيچ تلاشي براي مقابله با روح ولدمورت صورت نگرفته بود و اين مشكل اصلي بود. پيدا كردن هري دست آورد بزرگي بود ولي آيا نتيجه آن فقط يك تلاش بيهوده بود؟ آيا در نهايت هري با وجود تلاش آنان كارش به خودكشي مي‏انجاميد؟
بالاخره بعد از چند روز سه دوست در آخر يك شب دور هم جمع شدند تا موقعيت را دوباره بررسي كنند. آنها دوش گرفته بودند، لباسهاي خوابشان را پوشيده بودند و مراسم شبانه تغيير شكل دادن اثاثيه را به تخت به پايان رسانده بودند. تخت‏هايي كه كاملا فضاي اتاق نشيمن را پر كرده بود و در ابتداي صبح بايد دوباره به شكل اول خود بازميگشتند.
هرميون گفت: هري دلش ميخواد كه ما اينجا باشيم.
 و در حالي كه موهايش را با حوله خشك ميكرد ادامه داد:چون اون از ما نخواسته كه بريم. يا اصلا اون ميتونه اگه دلش بخواد بره و خودش رو يه جايي گم و گور كنه.
جيني با نا اميدي مخالفت كرد: ولي اون به زحمت و به ندرت به ما جواب ميده. هر بار كه سعي ميكنيم باهاش درباره تلاش براي حل مشكلش صحبت كنيم اون يا ما رو ناديده ميگيره يا عصباني ميشه. ما هممون توي اين آپارتمان كوچيك گير افتاديم و من ديگه دارم ديوونه ميشم. 
او در حالي كه به ديوار تكيه داده بود زانوهايش را بغل كرد.
رون اجازه داد قبل از آنكه در نهايت، او مداخله كند دو دختر بحثشان را انجام دهند. _ببينيد، ما از هري زيادي انتظار داشتيم. به نظرم ما فكر ميكرديم كه سرزده ميايم اينجا، چند بار هري رو بغل ميكنيم و ولدمورت خودش يه جورايي از بين ميره. حالا ميدونيم كه به اين راحتي ها نيست. ما بايد به صورت بلندمدت برنامه ريزي كنيم. بيايد اهدافمون رو كوچيك‏تر كنيم و قدمهاي كوچيك برداريم.
دخترها در سكوت سرشان را تكان دادند، و طي يك ساعت بعد راجع به استراتژي جديدشان بحث كردند. در چند هفته آينده آنها به آرامي پيشرفت ميكردند ولي پيشرفت ميكردند. مهم تر از همه اين بود كه آنها هيچ فشاري روي هري وارد نكنند،هيچ بحثي را با او آغاز نكرده يا از او درخواستي نميكردند. در نتيجه اوائل روزي 3 يا 4 بار هري از آنها سوالاتي ميكرد. و اين مكالمه‏ي كوتاهي را به همراه مي‏آورد كه بيش از 5 دقيقه طول نميكشيد. آنها از هر دري صحبت ميكردند. هيچ يك از آنها به ولدمورت يا وضعيت هري اشاره اي نميكردند. يك هفته بعد كمّيت و كيفيت مكالمات بهبود يافت و همگي آرامش خود را باز يافتند.
براي كم كردن كسالت و خستگي خود، آنها به نوبت براي چند ساعت آپارتمان را ترك ميكردند و اين به آنها اجازه ميداد تا ذهنشان را از فشار دائمي حضور هري آزاد كنند. اوايل هري معترض بود و ميترسيد كه آنها به خلوت او خيانت كنند ولي بعد از قولهاي بسيار او با يك هشدار به اين امر راضي شد.
مطمئن باشيد دلتون نميخواد ببينيد چه اتفاقي مي‏افته اگر يكي ديگه رو هم به اينجا بياريد. آنها ميدانستند كه هري تهديدهاي تو خالي نميكند.
 تا ماه مارس برنامه آنها ثبات پيدا كرده بود و آنها با صبر نقشه خود را دنبال ميكردند. با اين اعتماد كه دير يا زود پيشرفتي حاصل ميشود. كشمكش در آپارتمان دائما كمتر ميشد و هري به نظر كمي آزادتر ميرسيد و مطمئنا او بيشتر و راحتتر حرف ميزد. چيزي حدود يك ساعت قبل از عقب نشيني از بحث در آن شركت ميكرد.
در نهايت خود هري موضوعي را كه سه دوست با تلاش از آن اجتناب ميكردند را مطرح كرد.در حالي كه رون براي استراحت بيرون بود هرميون و جيني در اتاق نشيمن نشسته بودند و مطالعه ميكردند و هري در مكان معمول خود در كنار پنجره مشغول بود و طبق معمول گرمكن و تي شرت مشكي خود را پوشيده بود.
بدون آنكه روي خود را به سمت دخترها برگرداند سكوت طولاني را با اين سوال شكست: من بايد چیكار كنم؟ من نميتونم تا ابد اينطوري زندگي كنم، مگه نه؟ ولي اون هنوز همينجاست.
هرميون و جيني از روي تعجب نگاهي كوتاه به هم انداختند ولي تصميم گرفتند تا بهترين استفاده را از موقعيت ببرند.
هرميون به آرامي پاسخ داد: ما نميدونيم هري، ولي تو همين الان اولين قدم رو برداشتي. هر وقت كه تو حس كردي آماده‏اي، شايد اونموقع ما بتونيم گزينه‏هامون رو بررسي كنيم. ما نميخواستيم تو رو تحت فشار بزاريم.
-من ميدونم كه زندگي با من خيلي وحشتناكه. من فقط خيلي ميترسم. من به بيرون اين پنجره نگاه ميكنم و تمام اين مردم رو ميبينم.به خودم ميگم شايد من هم بتونم برم اون بيرون ،‌ولي اون هنوز اينجاست.
هري به سينه‏اش اشاره كرد:اون هنوز توي منه. من نميتونم اين ريسك رو بكنم.
جيني به او اطمينان داد: ما درك ميكنيم. ولي تو كه نميتوني تا ابد تو اين آپارتمان بموني . دير يا زود بايد از اون در بري بيرون. شايد اول بتونيم بريم به حومه شهر يا كوهستان جايي كه كسي اطراف نباشه. تو بيشتر از يك ماهه كه اين چهار ديواري رو ترك نكردي. هري به نگاه كردنش به خيابان ادامه داد. او با نااميدي مي‏خواست كه از اين آپارتمان خارج شود و دوباره يك آدم معمولي شود. دخترها ميدانستند كه نبايد حرفي بزنند.
دير يا زود هري جواب ميداد و همينطور هم شد. بعد از يك دقيقه او زمزمه كرد: شايد اين فكر خوبي باشه.
هيجان در رگ‏هاي هرميون و جيني جاري شد ولي آنها به دقت از بروز دادن اين هيجانشان اجتناب ميكردند.
هرميون بطور تصادفي پرسيد: دوست داري امروز بريم يا فردا؟
-رون اينجا نيست، وقتي اون برگرده ميتونيم بريم.
 بالاخره جادوگر جوان چرخيد و رو در روي دوستانش قرار گرفت:من تا حالا از شما تشكر نكردم. نميدونم بايد چكار ميكردم اگه ... و سرش را پايين انداخت.
جيني و هرميون دوباره نگاهي كوتاه به هم انداختند و با نگاهشان با هم توافق كردند. آنها بلندشدند و به هري نزديك شدند و براي اولين بار بعد از روز اول او را در آغوش گرفتند. ابن بار هري نيز مشتاق آغوش آنان بود و هر دستش را دور يكي از آنان حلقه كرد و دو دختر را محكم به بدن استخواني خود چسباند.
جيني پيشنهاد داد: ما ميتونيم به يه پيك نيك بريم هري. به نظرت خوبه؟
هري زمزمه كرد: به نظر خوب مياد. 
هر سه‏ي آنها مدتي طولاني يكديگر را در آغوش نگاه داشته بودند.






فصل چهل و یکم  : 
كار رو تموم كن!‌  

آندرواسکات به پوستر هری پاتر كه یکی ازدیوارهای دفتر کار کوچکش را پوشانده بود خيره بود .او به محض اينكه تصوير بنجامين دوال را در روزنامه پيام امروز ديده بود به سرعت تحت تاثير آن درآمده بود ،‌و وقتي پوسترش چند روزي بعد روانه بازار شده بود ،‌دوتا از آن را خريده بود ،‌يكي براي خانه اش و ديگري براي دفتر كارش. اندرو فردي بلند قد و بور بود كه هنوز سي سالش هم نشده بود ،‌و همه  زندگي هري پاتر را مي دانست  ،‌اما حتي تصورش را هم نميكرد كه  روزي سرنوشت آن دو را در مسير هم قرار دهد. 
تعدادي از همكارانش در اژانس تبليغاتي لندن ،‌ متوجه اين پوستر شدند و از او در اين مورد سوال كردند. شرکت تبلیغاتی ، به نام آشغال ، يك هفته نامه مشنگي بود كه تنها بر مقاله هاي نرم يا يكي دو صفحه اي تاكيد داشت كه همراه با آن چندين صفحه تبليغ از شركت هاي  كوچيك بود كه توانايي خريد فضا در روزنامه پر فروش و پر تيتراژ تر را نداشتند.شاید عنوان اندرو در ظاهر خبرنگار بود ،‌اما او  اکثر وقتش را صرف سرو كله زدن با  مشتريان ناراضی میكرد. در پاسخ به اين پرسش ها اندرو تنها به اين بسنده ميكرد كه او اين پوستر را در فروشگاهي جايي ( كه اصلا به ياد نمياورد كجا ) ديده ،‌و آنقدر از آن خوشش امده كه آن را بخرد. همكارانش هم همگي آن تصوير را  تحسین میکردند. 
آندرو نمی توانست حتي يك كار ساده جادويي هم انجام دهد.او یک فشفشه بود و این نسل اندرنسل در خانواده آنها ارثی بود؛ عموی بزرگش ارنست ،‌عمه اش ایزابل و حالا هم او. آندرو در بین مشنگها زندگی میکرد و با آنها معاشرت داشت.اما او ارتباطش را ازطریق روزنامه پيام امروز و همچنين دیدارهای گهگاه ولي  کوتاهش با خانواده اش با جامعه ی جادویی حفظ كرده بود.خواهر بزرگش جووانا هميشه به حال او ترحم میکرد و گهگاه به او سر میزد.جووانا برای او تاحدودی نقش یک قهرمان را داشت ،یک خبرنگار موفق در روزنامه پيام امروز كه به خاطر ارائه داستان هاي مهمش در مورد بازگشت دوباره اسمشو نبر در ژوئن گذشته به سرعت پله هاي ترقي را طي ميكرد. وقتي در شب هالويين همه چيز بهم ريخت او براي چند هفته اي به اپارتمان اندرو فرار كرد و بعد به جاي ديگري رفت. آندرو  ميدانست پيدا كردن هري پاتر براي جوانا ميتواند يك دهه از زندگي وي را تامين كند . 
آندرو اسکات به زحمت مي توانست حرف یکی از بهترین دوستانش را دررابطه با پسری که عکسش درآن پوستر بود باورکند كه آن پسر در يكي از خانه هاي اپارتمان وي زندگي ميكند. .ان زن  میگفت که آن پسردرهمسایگی آنها درخانه ای زندگی میکند.او آن پسر را روز قبل درحال بازگشت به آپارتمانش به همراهي سه تا ازدوستانش دیده بود.سال قبل پیرمردی که او نمیدانست چه بر سرش آمده درآنجا زندگی میکرد.احتمالا باید مرده باشد.در هر حال تا جايي كه او ميدانست آن خانه خالی تا همين اواخر كه او متوجه چند نوجوان شده بود خالي مانده بود.با اينكه خيلي عجيب و غريب بود اما نمی توانستند بیش از 17..18سال داشته باشند. اندرو ناخود آگاه از دوستش اطلاعات بيشتري بيرون كشيد و سر انجام درآخر ملاقاتشان دوستش توانست او را متقاعد کند.هری پاتر در یک خانه بین مشنگها زندگی میکرد. 
خبرنگار جوان عصر روز گذشته جغدي براي خواهرش فرستاده بود ،‌و قرار ملاقات فوري و ضروري اي براي ساعت 11 ان روز گذاشته بود.جووانا همیشه دیر میکرد و تنها نگاهي به ساعت نشان ميداد كه امروز هم استثنايي در بر نداشت . آندرو با بیقراری با کیبورد کامپیوترش کار میکرد و سرانجام بعد از گذشت 20دقیقه از وقت قرارشان ،‌جووانا اسكات قدم به  دفترکوچک آندرو گذاشت.آندرو بلند شد ،‌ مختصرا خواهرش را درآغوش گرفت و بعد به سرعت دررا بست. 
_جووانا میتونی اون جادوی سکوت رو انجام بدی؟ مطمئنم خوشت نمياد كس ديگه اي حرفامون رو بشنوه.  
خواهرش شانه های باریکش را بالا انداخت و چوب جادوی خود  را در اورد و کاری را که برادرش ازاو خواسته بود انجام داد. جووانا كه جثه اي كوتاه  و كوچك داشت و به شدت وسواسي بود ،‌ چوبش را سر جايش گذاشت و با دقت وارد اتاق شد  تا نكند يك وقت موهاي به دقت اراسته شده اش طلايي رنگش بهم بريزد. 
_خوب هدف از این ملاقات فوری چی بود؟  لحن صداي جووانا سرشار از خشم و ازردگي بود. او هميشه مراقب اين برادر بي خاصيت و بي فايده اش بود اما هنوز هم گاهي اوقات او موجودي رنج آور مي شد. 
_من میدونم هری پاتر کجا زندگی میکنه! 
                 ******************************************
چندروز قبل هری از گردش و پيك نيك لذت برد. زماني كه رون يك بعد ازظهر بعد از گذراندن روز تعطيلش به خانه برگشته بود ،‌  چهار دوست تصمیم گرفتند روز بعد را به جایی دور از دید و حضور افراد مختلف  بروند. هرمیون و رون تصميم گرفتند به دره بالاي قلعه مك ناتون آپارات کنند ،‌كه جايي به دور از هر گونه راه و مسيري بود . آن محل خود به تنهايي جاي مناسبي براي يك پيك نيك نبود ،‌ اما با يك پياده روي كوتاه مدت آنها به تپه  اي مي رسيدند كه سرشار از نهرهاي كوچك بود . هري هيچ مخالفتي نكرد. 
هيجان موجود بين رون و دخترها سر اين موضوع فضاي خانه را پر كرده بود ،‌هرچند آنها به سختي تلاش ميكردند تا آن را پنهان سازند. وضعیت رواني هری همچنان  شكننده بود و آنها نميخواستند اين تنها بارقه ايجاد شده را از بين ببرند.دابی هم خود را با مشکلات زيادي درگير كرده بود و بااینکه نیازی نبود درتهیه ی غذا برای اين پيك نيك به دخترها كمک میکرد.درطول آن بعدازظهرهری فقط کمی حرف زده بود ،‌ اما به طريقي آثار پریشانی و نگرانی درصورتش كمتر مشخص بود. ویا شاید هم فقط ،‌ دوستانش اینطورتصورمیکردند.
صبح روز بعد ،‌ هري و رون به جايي كه معين كرده بودند آپارات كردند ،‌ جيني هم با آپارات جانبي به همراه هرميون امد. دابي قصد نداشت به اين جمع چهار نفره بپيوندد ،‌ ميگفت اون جا جايي براي او نيست ،‌ اما هري اصرار داشت كه جن هم همراه با آنها بدان جا بيايد. او چند دقيقه اي بعد از اينكه هري پايش را در آن منطقه كوهستاني و بي علف گذاشت ،‌ظاهر شد. ظرف چند دقيقه بقيه مكان مناسبي را براي گذراندن يه پيك نيك پيدا كرده بودند ، چند فوت آن طرف تر نهرکوچکی قرارداشت  كه به دره ی عمیقی منتهي ميشد. بيشتر دره ها شيبي تند و پر از صخره داشتند ،‌اما وجود نهر آن را كم كرده بود. چمن ها در اين منطقه پر پشت تر و انبوه تر بودند ،و چندين تخته سنگ شكل صندلي هايي مناسب را به خود گرفته بودند . البته ساحره و جادوگران ( و جن خانگي ) ميتوانستند صندلي هاي راحتي اي را به وجود بياورند ،‌اما آن وقت اين ديگر يك پيك نيك به حساب نميامد. در عوض آنها روي منطقه پر از چمني پتو و زير اندازي را پهن كردند.  
جینی با صدای بلند در حالي كه داشت هواي سرد اما مفرح را به درون ريه اش مي فرستاد گفت:این خیلی عاليه كه از اون خونه بيايم بيرون.
 بخت و اقبال با آنها همراه بود و به آنها لبخند میزد چرا كه هواي غير قابل پيشگويي اسكاتلند يكي از گرمترين و صاف ترين هواهايش را در اختيار انها گذاشته بود. 
شب قبل ،‌ رون ،‌هرميون و جيني قبل ازخزيدن به داخل تخت خواب هاي تغيير شكل يافته شان ،‌ به هم یادآوری کرده بودند  كه اصلا هری را تحت فشار نگذارند. 
رون به آنها ياد اوري كرده بود : ما نبايد پامون رو از حدمون فراتر بذاريم. فقط قدم هاي كوچيك كوچيك بر ميداريم. همينم كه بهش رسيديم براي الان كافيه. بهش فشار نياريد . 
بنابراین هیچ کدام از آنها هری را تحت فشار انجام كاري قرار ندادند. بیشتر صبح را او یا روي پتويش دراز میکشید یا خيلي آرام قدم ميزد. یکبار او دستانش را به درون آب يخ زده فرو برد. خود را مجبور ساخت تا دستانش در همان جا بماند تا از بي حسي به سوزش افتاد ..برای اولین بار در آن چند ماه  چیزی را احساس میکرد که از او یک انسان واقعی میساخت. سرانجام بازوهايش را منقبض کرد ولي دقيقه اي بعد مشتي آب به سر و صورتش پاشید. 
درنتیجه ی حبس کردن خودش در آن خانه ،‌جادوگر سفيد پوست ،‌پوستي به بي رنگي كاغذ پيدا كرده بود .و حالا که خورشید در حال بالا رفتن در  آسمان بوددخترها نگران سوختن هری بودند. هرمیون این مشکل را با ساختن يك سایه بان بر بالاي پتو حل كرد،‌ در اواسط صبح دابی ميان وعده اي براي آنها آماده كرد.هواي آزاد اشتهاي هر چهار نوجوان را تقويت كرده بود ،‌حتي هري هم به ميزان قابل توجهي غذا خورد .هري كه شكمش سير شده بود روي پتو زير سايه بان دراز كشيد و خيلي سريع به خواب فرو رفت .چهار ساعت خواب راحت ،‌درست به مانند زماني كه در گودريك هالو بود. سه دوستش آرام بودند و از همين يک قدم هم راضي. آنها ميدانستند كه اين يك قدم آنها را به سمت قدم هاي بعدي راهنمايي خواهد كرد. 
وقتی هري سرانجام بیدار شد ،به اطرافش نگاه كرد .‌هرمیون روي چمن نشسته بود و پشتش را به تخته سنگی تکیه داده بود و کتاب میخواند. رون و جینی هم درحال پرتاب سنگ ریزه درون نهر کوچک بودند كه ماهي هاي كوچك را فراري ميداد .اما دابی تنها در چند فوتي اربابش روي پتو نشسته بود.
هري به آرامي گفت : سلام دابی.فكر كنم خوابم برده بود . 
دابی با صداي بلند هميشگيش كه باعث شد تا توجه بقيه هم جمع شود گفت:هری پاتر به خواب نیاز داشت.
و هری سري تكان داد . خيلي زود بقيه هم به آنها ملحق شدند.
جینی در حالي كه چهار زانو روي چمن كنار وي مي نشست ،‌خیلی عادي پرسید:حالت چطوره هری؟
_فكر ميكنم عالیم. خيلي وقت بود خوابي به اين راحتي نداشتم .يه چيزي تو هواي اينجا هست،‌هواش خيلي خوبه. 
رون اضافه کرد: وهمینطورغذاها منم يه چرتي زدم.
هرمیون روی زیرانداز كنار هري درازکشید و رون درکنارش خواهرش نشست.
بعد ازیک سکوت آرامش بخش هری احساس کرد دوست دارد راجع به چیزی با دوستاش حرف بزند: داشتم فكر ميكردم. راجع به موقعیتم. راه هاي خوب و زیادی نديدم. 
رون تا جايي كه ميتوانست ارام پرسید: چه راه هايي پيدا كردي هری؟
_خوب من میتونم خودم رو بکشم  در نتيجه اين جوري  ولدمورت هم ازبین ميره. قبلا سعی کردم این کار رو انجام بدم اما دابی اونجا بود و جلوی من رو گرفت. 
هری به دوست کوچیکش لبخندی زد و ادامه داد : اشتباه نکنید.من دیگه نمیخوام این کارروبکنم.اما گاهی به نظر میرسه این تنها راهه. 
هرميون كه به خاطر حرف هاي هري بلند شده بود ،‌و الان چهار زانو روي پتو نشسته بود موافقت كنان گفت : آره هري ،‌ این هم يه راهه .  اما فکرنمیکنم هیچ کدوم ازمابااین يكي موافق باشیم. دیگه به چی فکر كردي؟.
_راه دوم اینه که جداازهمه مردم زندگی کنم وجزچند نفراز معتمدين مثل شماها دیگه باکسی ملاقات نکنم.اما اين كار انجام دادنش خيلي سخته. به هرحال اونها دیریازود من رو پیدا می کنند. پيام امروز ،‌يا ساحره ی هفتگی و يا چه ميدونم کی و چي . واین برای شما اصلا منصفانه نیست. شما باید باید زندگي كنيد. شما ها كه نمیتونین تمام مدت بامن باشین. منظورم اينه كه خوب شمابه خاطر من مدرسه رو ترک کردین اما  نميتونيد كه هميشه اين كار رو بكنيد . دير يا زود بالاخره باید برگردین . جواب دادن به اين گفته بسيار سخت بود . 
سرانجام جینی دستهای هری رو گرفت و گفت:تو برای ما فقط یه دوست نیستی هری.ماچهار نفرچيزي بیش از یه رابطه ی دوستانه برای هم ارزش قائلیم.مانمیتونیم فقط بگیم همینه که هست! سعي ات رو كردي اماما الان باید بریم و تورو ترک کنیم اگه یکی از ما جای تو بود توهیچ وقت این کاررو نمیکردی.و اينو انكار نكن !‌
وقتی کلمات آخر را می گفت لبخندی روی لبانش بود.ازاینکه دستهای هری رو توی دستاش داشت احساس لذت و خوشی میکرد.هرچند  متوجه ی سردی و بیروحی آن دستها شده بود.
هرمیون گفت: خب اساسا این همون چیزیه که تو الان داري انجامش ميدی. وتو باید اعتراف کنی ،‌ اين راه خيلي لذت بخشي براي زندگی نیست .
هري موافقت كرد و گفت: تو درست میگی.مخصوصا اینکه باید همیشه هیجاناتم رو کنترل کنم.اگر آروم باشم ،‌ميتونم كنترلش كنم ،‌اما به محض اينكه دوباره غمگين ميشم ،‌اون قد علم ميكنه . تا اينجا كه تونستم در اين جور مواقع همچنان كنترل خودم رو داشته باشم ،‌ اما بالاخره يه روزي ميرسه كه .....  
هیچکدام ازآنها نمیخواست به اتفاقی که ممکنه  بود در آن يك روز بيافته فكر كند. 
رون پرسید: دیگه به چه راهي فكر كردي هری؟
هری نگاهش را به بهترين  دوستش برگرداند و بعد نگاه خیره اش را دوباره به  زیرانداز بین زانوهایش  انداخت:راه ديگه اي وجود نداره.
هرمیون خیلی محکم جواب داد: اما من يه راهي میشناسم هری. ما بايد سر در بياريم كه چطور يك بار و برای همیشه  ميشه ازشر ولدمورت راحت شيم. بايد يه راهي وجود داشته باشه !‌ با ما باش و با ما همكاري كن ،‌اون وقت ما ميتونيم تلاش بكنيم و اون راهو پيدا كنيم.
 هرمیون نه مي تونست هيجان را در صدایش پنهان كند و نه در چشمانش ،ولي مي ترسيد بيش از حد جلو رفته باشد و هري را محتاط تر كرده باشد ،‌براي همين سريع با صدايي نرم ادامه داد :  البته منظورم وقتیه که آمادگیش رو پیداکردی هري
 با اين وجود هري خيلي آرام عكس العمل نشان داد ،‌و تنها بر روي زير انداز كمي جا به جا شد:من فکر نمیکنم این بتونه عملی بشه.من سعی خودم رو کردم وبه همه چیز فکرکردم.هیچ راهی برای ازبین بردن روح يه شخص وجود نداره . هیچ طلسم و افسون و جادویی نیست.من این رو میدونم و اون هم میدونه.ميدونيد ،‌اين براي اون خيلي بدتره . اون دیگه هیچ وقت نمیتونه بدن خودش را داشته باشه.تمام جاودانه سازها ازبین رفتند.و حالا تمام امیدش به كنترل كردن منه، که البته زیاد هم در اين مورد خوش شانس نیست.مشکل اینجاست که من میدونم اون به چی فکر میکنه و اونم میدونه که من به چی فکر میکنم. منظورم اين نيست كه من صداي اون رو ميشنوم ،‌فقط ميدونم چي تو مغزش ميگذره.نمیتونه اونا رو از من مخفی کنه.اخیرا عقب نشيني كرده بود ،‌ صبر كرده بود تا زمان مناسبي فرا برسه و اون وقت بتونه دفاع من رو بشكنه . اون نميخواد كه من همه اين ها رو بدونم ،‌اما نميتونه اون رو از من پنهان كنه. مشكل اينجاست كه اون هم دقيقا از همه افكار من با خبره . هیچ راهی برای اینکه من بتونم غافلگیرش کنم نیست.
جینی دستان هری را بین انگشتانش فشار داد و گفت : اما چطورمیتونی اینقدرمطمئن باشی هری؟ امیدتو از دست نده !‌ بايد راهي وجود داشته باشه . و اون عشقه .درسته ؟ این چیزیه که دامبلدور به تو گفته بود. 
هری به چشمهای جینی نگاه کرد وبرای لحظه ای جینی متوجه ی درد و رنجی شد که توی چشمانش بود و به اعماق وجود هري برميگشت . بعد هري دوباره نگاهش را به زانوانش برگرداند:من میدونم چون  اين شانس رو داشتم كه كارشو تموم كنم. اما من این کاررونکردم. من راه ساده رو برای فرار كردن انتخاب کردم
 میدانست دوستانش درکش نمیکنند.هیچکدام احساس هری را در آن لحظه كه بدن ولدمورت را در گودریک هالو تسخير كرد نمیفهمیدند. اما ظنش درست بود ،‌حالا اين را ميدانست ،‌ فقط اگر به آن كاملا اطمينان كرده بود . 
هری به آرامی توضیح داد: وقتی بدن اون رو تسخير كردم  احساس ميكردم هزار خنجر بدنم رو پاره میکردند والبته عشقی که در درون من بود.. دردي به مراتب بيشتر براي اون رقم ميزد .
 دوستان هری هیچ وقت نفهمیدن در غروب سال جدید درگودریک هالو چه اتفاقی افتاد والبته هیچ وقت هم  از هري در اين خصوص چيزي نپرسیدند . اكنون آنها هيجان زده و منتظر ب ادامه ی حرفهای هری نشسته بودند.
_اما به جاي اينكه من روي اين موضوع تمرکز کنم ،‌مجبورش كردم با چوبدستیش به خودش ضربه بزند . من  اون رو درست در لحظه ورود تبديل به خنجر كردم و  ولدمورت اون رو  به درون شكمش فرو كرد . دردش وحشتناك بود. ديگه نميتونستم تحمل كنم . بنابراين من اون رو با خنجر خودم كشتم.  وقتي اين كارو ميكردم نفرت وجودم  رو پر كرده بود ،‌نه عشق. بهش اطمينان نكردم. فرصتش رو داشتم و موفق نشدم. الان دیگه خیلی دیره.  
صداي هري وقتي توضيح مختصرش را تمام كرد ،با حالتي يكنواخت خاموش شد . ‌ بدون پلك زدن به پتويش خيره مانده بود. هنوز دست جيني را در دست داشت ،‌اما ديگر آن را نميفشرد ،‌ بدنش سست و بي حال شده بود و سرزندگيش را از دست داده بود. دوستانش آرام و ساكت نشسته بودند،‌ حالا آنها تا حدي بيشتر متوجه ميشدند چه رخ داده ،‌و ميدانستند كه با چه چيز مواجه هستند. 
 _خب هري ،‌ حالا ماچیزای بیشتری میدونیم و میتونیم بهتر عمل کنیم .ممنونم  که به ما گفتی
هرمیون با نرمی  صحبت ميكرد ،‌و در عين حال دستانش را درون موهاي وحشي قهوه اي رنگش كه بدون هيچ نظمي فقط به صورت دم اسبي بسته بود فرو ميكرد: من هنوزم فكر ميكنم يه راهي وجود داره. بزار ما روش کارکنیم.توفقط روی کنترل ولدمورت تمرکز کن.به ما اين اجازه رو ميدي هري؟
چشمان هرميون گشاد شده بودند. 
موهاي هري دم اسبي بسته نشده بودند ،‌اما مي بايست ميشدند. باد عصر گاهي شديد تر شده بود و حلقه پريشان موهايش  در چشم ها و روي پيشاني اش مي ريخت. با اين وجود به نظر نميرسيد كه او از اين بابت اذيتي شده باشد ،‌حتي انگار متوجه اين امر هم نشده بود. 
در عوض به چشمان هرميون مستقيما خيره شد و سرانجام پاسخ وي را داد :خيله خب .شما میتونین تلاش کنین.اما فقط مراقب باشید.هرچند من هنوزم فکر میکنم هیچ كاري نميشه كرد. 
                       *************************************
كوپه روزنامه هاي درهم و برهم پيام امروز در انتهاي غار بستري موقت به وجود آورده بودند. پيتر پتيگرو خيلي كم و به ندرت به شكل انسانيش در ميامد به خصوص وقتي در حال خواندن دو شماره آخر روزنامه بود كه با يورش و چپاول به هاگزميد آنهم در شكل موشي اش به دست آورده بود. ‌بيشتر به دنبال خبر هايي در مورد هري پاتر بود. خبرهاي واقعي كمي از زمان حضور پسر در مقابل بانك گرينگوتز به چاپ رسيده بود،‌با اين وجود تقريبا هر روز گذري به زندگي پسري كه زنده ماند زده شده بود. 
وزارت خانه چندين شكايت و گاها اتهام در خصوص نا كفايتي اش در مورد پيدا كردن موقعيت هري دريافت كرده بود. روزنامه پيام امروز آشكارا خوانندگانش را در اين خصوص ترغيب ميكرد،‌به خوبي ميدانست كه تنها با قدرت ميتواند داستاني داشته باشد .اما پتيگرو كاملا ناراضي بود ،‌وافكار پراكنده اش در خصوص جادوگر جوان خيلي زودتبديل به يك فكر دائمي شد. زندگي اين جانور نما يك بار توسط آن پسر حفظ شده بود ؛ كسي اين بار خيال داشت تا آن را به طور كامل نابود كند. 
مرگ خوار سابق خيلي رقت انگیز به نظر ميرسيد،‌ در حالي كه از سرما در انتهاي غار قوز كرده بود ،‌و لباس هايش مندرس و كثيف شده بود ،‌با چوبدستیش صفحه روزنامه را روشن كرده بود. با اين وجود به خود زحمت اداي وردي براي تميز كردن لباس هايش يا حتي تعمير آنها را نميداد . اصلا اين كارها چه اهميتي داشت؟وزارت خانه درتعقیبش بود ؛‌ و بلاتریکس لسترنج هم اورا براي دارو دسته ی كوچك خودش ،‌يعني یاران وفادارلردسیاه می خواست.درست بود كه او از پيتر خوشش نمي آمد اما هيچ كس نميتوانست مفيد بودنش را زير سوال ببرد .به عنوان یک موش او ميتوانست وارد جاهايي شود و اطلاعاتي را بدست بياورد كه هيچ كس ديگر نميتوانست. 
_ولدمورت
 او با هیجان و اندکی ترس با صداي بلند این اسم را فریاد زد:من ديگه میتونم الان بگم...آره.ولدمورت خونخواروکودن و عوضي!‌ 
پتيگرو ميدانست كه او به راستی همان کسی بود که زندگی وي را نابود کرده بود نه آن پسر. با اين وجود باز هم افكارش فقط متوجه  پسر جیمزولیلی بود.
وبارها و بارها با خود زمزمه کرد: تمامش تقصير من بود. همش تقصير من بود.... 
دفعه قبل كه ولدمورت مرده بود ،‌ پتي گرو تقريبا خود را كاملا از هيبت انساني اش دور كرده بود ،‌اما اين بار به هيچ وجه حاضر نبود تا آن درجه خود را پست كند. او ديگر مثل يك موش زندگي نخواهد كرد. ديگر در يك غار خود را پنهان نميكرد. تصميمش را گرفت ،‌ايستاد و چوبدستیش را چندين باري رو به خودش تكان داد . ظرف يك دقيقه دیگر نه ازلباسهای پاره  اش خبری بود ونه ازآن بوی بعد.
اگر قرار بود او به پايين كشيده شود ،‌ترجيح ميداد چند نفر ديگري را هم با خود به پايين بكشد.  
                     **************************************
هری دوباره توضيح داد: مهم اينه كه  تصویر ذهنی  قوي اي توی ذهنت بسازي . در غير اين صورت فقط باعث ايجاد هرج و مرج و درهم ريختگي ميشيد. پشت سر من بایستید دوستانش دورش حلقه زدند و هرچهارنفرآنها تقریبا  تمام محیط کوچک آشپزخانه را پر كرده بودند.
جادوگر قدرتمند كنار آشپزخانه ايستاد و به فضاي كوچك اتاق نشيمن خيره شد. دقيقه اي بعد ،‌ او دستانش را بر هم زد.دوستانش نفس زنان و راضی وبا کمال میل و اشتیاق به مبلي خيره شدند كه از يك طرف اتاق به طرف ديگر در پرواز بود و در عين حال از سر راه تلويزيون و ديگر اشيائي كه آنها هم در حال تغيير موقعيت خود بودند ،‌ كنار ميرفت. وقتي همه چيز در سر جاي جديد خود قرار گرفت ،آنها دست زدند و تشويقش كردند. لبهاي هري فرمي از لبخند بر خود گرفتند. 
هرميون هيجان زده گفت: این شگفت آوره هری.من نمیدونستم میتونی جادوی واید-اسکیل ( گسترش فضا ) روانجام بدی...بدون چوبدستی...هرچند بعيد نبود ازت . 
هری به آرامی گفت : دامبلدور درست قبل ازمرگش بهم ياد داد .اون خیلی از جادوهای پیشرفته رو به من گفت. در حقيقت جادوي وايد اسكيل خيلي هم سخت نيست اگه قدرت كافي براش داشته باشي.  فقط تمرکز اساسي میخواد.
رون و هرمیون به نوبت تلاش كردند تا دوباره اساسيه رو جابه جا كنند ،‌ كه درجات مختلف موفقيتشان باعث خنده هاي بسيار ما بين دوستان هري ميشد. جيني هم ميخواست امتحاني كند ،‌اما از آنجا كه او هنوز به سن قانوني نرسيده بود ، آنها نميخواستند شانسي حتي ناخواسته به وزارت خانه بدهند كه بتواند رد جادوي او را گرفته ،و به آن ها برسد. حتي هري هم  چند باري نيمچه خنده اي كرد ،‌كه  اولين خنده اش در طول اين يك سال بود. 
رون با اشتیاق گفت: دامبلدور دیگه بهت چی ياد داده هری. ميتوني بهمون نشون بدي؟ 
هری با حالتی عصبی در جواب گفت:  اون وقت باید ازچوبدستیم استفاده کنم. 
ازروزی که ازبانك گرینگوترز دیدن کرده بود ،‌ تنها در زماني كه دوستانش به دانجا رسيده بودند ،‌ انهم فقط يك بار از چوب جادويش استفاده كرده بود.آن را در انتهاي کشویی پر ازلباس دورازدید قرار داده بود . با وجود باقي مانده روح ولدمورت در درونش ترجيح ميداد از چوبدستیش اصلا استفاده اي نكند.با وجودي كه ميتوانست ظرف مدت يك ثانيه آن را فرا بخواند ،‌بازهم دور از ديد نگه داشتن آن خيلي راحت تر به جواب رد دادن به اين ترغيب كمك ميكرد.حتی اگر میتوانست برای بار دوم از ان استفاده کند برای غلبه بر این خواسته آن را درجایی دورازدید پنهان کرده بود.
رون كه بهتر مي دید فشار حاکم بر جو رو ازبین ببره گفت : اشكال نداره هری.شاید یه روزی بتونی بهمون نشون بدی
هری كه از لذت بردن و شادماني دوستانش لذت برده بود گفت :میتونم بعضي هاشو براتون توضیح بدم. اون وقت شما ها ميتونین انجامشون بدین.
سه دوست با تكان دادن سر و لبخند موافقت خود را نشان داند ،‌ از اینکه روحيه  هری بهتر شده بود خوشحال بودند. 
                     *************************************
آندرواسکات به هيچ وجه نمیدانست که خواهرش زير طلسم فرمان قرار گرفته است . درهر صورت اين فشفشه هيچ گاه در هاگوارتز درس نخوانده بود ،‌آگاهي نامحسوسي از تاثيرات و اثرات طلسم هاي نابخشودني در ذهن داشت. بااينكه از رفتار خواهرش مبني بر اينكه نميخواست بلافاصله به آپارتمان مورد بحث برود تعجب كرده بود ،‌اما هيچ سوالي درباره قصد خواهرش كه گفته بود ميخواهد به دفتر روزنامه برگردد تا يك سري هماهنگي ها را انجام دهد و عكاسي را با خود بردارد  نپرسيد.آندرو با خود فکر کرد جووانا يه حرفه ايه ،‌ اون ميدونه داره چي كارمي كنه. 
در حقيقت جووانا به دفتر كارش در روزنامه پيام امروز برنگشت . بلکه ظرف چند دقیقه بعد ازخارج شدن از دفترکار آندرو ،‌او آدرس هری پاتر را به بلاتریکس لسترنج تحويل داد. محرم اسرار ولدمورت نیشخندی زد. 
  _پاك شو
  بلاتريكس اين را گفت و حافظه روزنامه نگار راپاک کرد.
او خيلي دوست داشت جووانا را شکنجه هم دهد ویا اینکه اورابکشد،‌ اما اكنون حواسش روی هدف مهمتری متمرکز شده بود.خبرنگار جوان ديگر ارزشی نداشت،‌و ظرف مدت چند ثانيه جووانا آن جا را در حالي ترك كرد كه متحير و گيج از اين موضوع بود كه وي چه گونه سر از خانه تيره مشنگي اي دراورده كه لسترنج به همراه چند نفر از يارانش در انجا زندگي ميكنند و همچنان يك قدمي از كاراگاه هان جديد وزارت خانه جلوتر بودند.بلاتريكس ناپديد شدن ساحره جون را نظاره كرد .شاید او میتوانست در اينده باز هم ازخبرنگارجوان بهره ای ببرد.
به زودی خبرهای واقعی اي برای گزارش دادن خواهي داشت  او اين را زير لب گفت و پرده را انداخت . 
لسترنج هیچ گاه خودش را قائم مقام ولدمورت به حساب نمياورد. گروه کوچک مرگ خواران یاغی او ،‌ تنها دو هدف داشتند ؛‌ انتقام و اغتشاش . او ميتوانست بعدا در مورد اغتشاش فكركند ،‌ هرچند رويا و نقشه اي  خيالي در مورد  به وجود اوردن چنان خرابكاري اي داشت كه باعث ميشد تا حكومت جادويي فرو بپاشد. ساحره هوش و زيركي ولدمورت را كم داشت ،‌ اما از لحاظ اصالت شيطاني اش هيچ از وي كم نداشت. 
شلوغي و هرج و مرج میتوانست صبرکند ،‌اما انتقام نه. پاتر پسر ديگر بيش از اين نمي بايست منتظر مي ماند.هرچند هیچ  يك از مرگ خواران جرات صحبت كردن در اين خصوص را نداشت ،‌يا به عبارتي حتي نميتوانست در اين باره فكر كند ،‌ ميدانست كه اين امر درست است. لرد سياه از پاتر مي ترسيد. او شخصا صداي ولدمورت را شنيده بود كه زماني كه پاتر وارد ذهنش شده بود از درد جيغ ميكشيد . اربابش قدرت پسر را ميدانست . براي همين بود كه او به شدت در تلاش بود تا در زماني كه پاتر هنوز جوان تر بود او را از بين ببرد. اما او شكست خورده بود . يكي بعد از ديگري در اجراي نقشه اش موفق نشده بود. در گذشته ،‌ بلاتريكس پسر را دست كم مي گرفت ،‌اما الان ديگر اين اشتباه را نميكرد. درهر صورت ،‌پاتر توانسته بود هم ناجيني و هم ولدمورت را از بين ببرد. اين بار  او احمقانه رفتار نميكرد. نه طعنه زدني در كار بود و نه شكنجه اي . تنها مي بايست كار را به اتمام ميرساند ،‌ انتقام لرد سياه را ميگرفت . 
                     ************************************
روزهای بعد از پيك نيك  هری به تدریج توانست آرامش خود را به دست بياورد.گهگاه 4دوست با هم از خانه خارج شده تا در حياط محصور در ميان ساختمان قدم بزنند. و اين طوري تعدادي از همسایگان متوجه آنها شدند ،‌و با نگاه هاي كنجكاو خود به اين غريبه هاي جوان خيره ميشدند ،‌به خصوص به نوجواني با چهره اي لاغر و موهايي سیاه و پریشان. تعدادی ازهمسایگان با خود میگفتند که باید آنها خودشان را به اين تازه واردان معرفی کرده و خوش آمد گويند ،‌ اما چیزی درآن پسر با موهای پر کلاغی پریشانش باعث میشد تا آنها فاصله شان را حفظ کنند . در موقعيت هايي كه تعداد زيادي از همسايگان به آنها زل ميزدند ،‌هرمیون يا رون با احتیاط طلسم مافلیاتو را اجرامیکردند.
گاهی هری فکر میکرد شاید میتوانست به همين طريق زندگي كند ،‌  ولدمورت  در وجود او اما تحت كنترل وي باشد ،‌ اما خودش بهتر از هر كس ديگري مي دانست كه اين امر ممكن نيست . او هنوز هم مي توانست اندیشه های ولدمورت را احساس كند . لردسیاه هنوز در انتظار فرا رسيدن موقعيت مناسب منتظر نشسته بود او تا ابد مي توانست منتظر بماند . چه اتفاقی این ماه ،‌يا  ماه بعد ویا حتي  سال بعد مي افتاد ،‌ دیر یا زود پسر اشتباهي ميكرد  و بعد لرد سياه  دوباره ظاهرمیشد. 
دابی برای 3ماه بود كه استراحت نداشت ،‌ و درواقع از زمان مواجهه در گودریک هالو به اين ور جن ها ی خانگی واقعا جانوران شگفت آوری هستند. آنها تحملي باورنکردنی ،‌صداقت و وفاداری غیرقابل تصوری دارند.با اين وجود خستگي ديگر به حد نهايي اش رسيده بود ،‌حتي دابي هم ديگر نميتوانست خستگي اش را منكر شود . هری ازدابی خواسته بود یکی دوروز استراحت کند وبرای خواب به گریموالد برود يا به ديدار دوستان و خوانوده اش برود. برای مدتی دابی این پیشنهاد را رد مي کرد اما با ترغيب هاي  رون ،‌هرمیون و جینی و اين حقيقت كه  موقعيت هری به تثبيت رسيده ،‌بالاخره اوراراضی به رفتن کرد.
بنابراین 4 دوست صبح فرداساعت نه و نیم بدون دابی ازخواب بیدار شدند و بعد ازصبحانه هری طلسمهایی که دامبلدور به او در همان اتاق ياد داده بود را ياد داد .وقتي رون و هرميون تلاش ميكردند تا دارت هايي را كه از انتهاي چوب دستي آنها ظاهر شده بود را به سمت هدفي كه با جادو به ديوار وصل شده بود بفرستند ، هر چهار نفر‌ آزادانه و سرخوش با هم ميخنديدند. 
آنها نميدانستند كه ديگر هيچ گاه باهم نخواهند خنديد. 
رون و هرمیون کنار هم درگوشه ای رو به هدف ایستاده بودند.درحالیکه هری و جینی پهلو به پهلوی هم نزدیک دیوار اتاق آنهارانگاه میکردند. جيني از روي عادت در حالي كه داشتند نگاه ميگردند ،‌دست راست خود را به دور بازوي چپ هري حلقه كرد. ناگهان بدون هیچ اخطاری درجلویی با نفرین ریداکتو درهم شكسته شد .دست راست هری با سرعت حر كت كرد و  چوب دستی اش را صدا زد .اما درآن لحظه 2مرگخوار قديمي از سوراخ داخل شدند و با طلسم به طرف رون و هرمیون حمله کردند.بااینکه آن دو چوبدستی هایشان دردستانشان بود اما نتوانستند هيچ عكس العملي نشان دهند . بدن آنها کف آشپزخانه افتاد.
بلافاصله از پشت سر آن دومرگخوار بلاتریکس لسترنج بيرون آمد و هری را يافت . بدون لحظه ای درنگ چوبدستیش را به سمت پسر گرفت و فریاد زد:آواداکـــداورا.
در آن لحظه چوب دستی هری نصف راهرو را خراب كرده بود اما هنوز به دست وي نرسيده بود.هری آنامتوجه شده بود كه مرگش فرا رسيده است ،‌اما تنها اين هري نبود كه متوجه اين امر شد. در اعماق هري موجی از ترس وجودهری را در برگرفت و ازراه نای و دهانش به بیرون رفت. 
كلمات به زحمت قابل فهم" بـــــــــلاتریکس نـــــــــــــــــه!نه نــــــــه" ازدهان هری خارج شده بود اما صدا متعلق به خودش نبود.
اما اين هشدارنامفهوم دیر به صدا درآمد چراکه وفادار ترين مرگ خوار ولدمورت طلسم خودرا رهانیده بود.چشمان او ازترس و انتظار باز شدند. انتقام اربابش گرفته ميشد  و او بالاتر ازهمه به عنوان بزرگترين مرگ خوار به ياد آورده خواهد شد.  
بااين وجود كس ديگري هم فرياد زد :نههههههههه!
جيني ويزلي حتي لحظه اي صبر نكرد تا موقعيت را بررسي كند ،‌تنها ميدانست كه هري در خطر مرگ قرار گرفته است . او اين اجازه را نميداد كه اين اتفاق رخ دهد. آنهم نه بعد ازتمام كارهايي كه پسری که او دوستش مي داشت براي جهان انجام داده بود.او ديگر نيازي به قرباني كردن خودش نداشت . 
ساحره  موقرمزخودش را از دست هري رها كرد و ودر حالي كه طلسم سبز رنگ نصف مسير را به سمت وي طي كرده بود خود را جلوی او انداخت.هری سعي كرد تا به تندي عكس العمل نشان دهد و او را به کناری هل دهد اما زمان اين اجازه را به او نداد.  و شانه ی راست جینی نور سبزرنگ را به خود کشید. 
هری عاجزانه به جینی که بی جان روی زمین افتاده بود نگاه کرد.لحظه ای بعد انگشتان هری مشتاقانه دور چوب دستی اش قفل شد. بلاتريكس و دو مرگ خوار همراهش ،‌با شگفتي و سر در گمي به اين فداكاري ساحره جوان خيره شده بودند ،‌ اتفاقي كه اصلا در برنامه آنها جايي نداشت . هری با چشمانی گشاد شده از خشم تكاني طولاني  به چوب دستی اش تکانی دادوچوب دستی سه متجاوز  دردست چپ هری قرار گرفت.قدرت طلسم چنان بود که سه مرگخواررا به دیوارکوباند و هوابا صدا ازدهانشان خارج شد. دست راستش  به سمت سینه ی بلاتریکس نشانه رفته بود و دهانش براي اداي نفرين مرگ باز شد.
برای لحظه اي صبركرد ،‌سعی کرد به یا بیاد آوردچه رخ داده است .تنها 5 ثانیه ی قبل او با دوستانش میخندیدوازبودن با آنها لذت میبرد. و حالا باز هم به خاطر او يكي ديگر از اشخاص نزديك به وي مرده بود.مادرش ،‌ پدرش ،‌ سیریوس ،‌ دامبلدور وحالا هم جینی .همه به خاطر او. با نگاهی خیره به حمله کنندگانش زل زد كه اكنون با ترس سر جايشان خشكشان زده بود ،‌و تصميمش را گرفت.
اول هری تکانی به چوبدستیش داد و دومرگخوار ناشیانه یکی روی کاناپه و دیگری روی زمین افتادند.بلاتریکس سرانجام متوجه مرگ قريب الوقوعش شده ،‌البته اگه به سرعت نمي جنبيد ،‌ چرخيد تا آپارات كند . اما متاسفانه خيلي سريع عمل نكرده بود ،‌چرا كه ورد بي كلام پتریفیکوس توتالوس هری زود تر به او برخورد كرد. بلاتریکس در ميانه چرخش خشک شد.
هري متوجه شد كه جینی بي حركت جلوی پایش بر زمين افتاده است ،‌وحشت حاصله از اين اتفاق هنوز خود را نمايان نساخته بود. می دانست که این اتفاق خيلي زود می افتد وباید زودتراقدام کند.رون و هرمیون فقط گیج شده بودند.او اول مي بايست ازسلامتی آنها اطمینان حاصل مي کرد. خيلي سريع به فكر فرو رفت و ظرف 5 ثانيه نقشه اي كشيد. 
_وینگاردیوم لویوسا هری این ورد را به روی دوستانش اجرا کرد ، آنها را با دقت تا توي اتاقش برد و روی تخت خواباند. به سمت در برگشت و بعد در را تقریبا بست . از لاي در  ورد:انرویت را اجرا كرد . دوستانش كم كم بيدار ميشدند و مي توانستند اگر لازم شد ازخودشان دفاع کنند. هرچند بلاتریکس هم میخواست آنها را به عنوان يك شاهد زنده باقي گذارد . در  را محكم بست .  بلافاصله به اتاق نشيمن برگشت و روبه روی بدن خشک شده ی بلاتریکس ایستاد.
هری خيلي ارام زمزمه کرد:فینیت
 ساحره ی شرور درحیرت و شگفتی در حالي كه دستانش را دراز كرده بود به شکارش خیره شد.همه چیز غلط ازآب درآمده بود. یقین داشت که به زودی خواهد مرد.
اما هری به جای کشتن او اول به دوستش نگاه کرد. اولین دوست دخترحقیقی اش.کسی که میتوانست با او ازدواج كند.کسی که هری بهترین لحظاتش را درکنار او گذرانده بود.سرش را به طرف بلاتریکس کج کرد و چوبدستیش را به او پس داد .
هري به آرامی دستور داد:كارو تموم كن.
شُک وارده به ساحره مانع از انجام هر عملي شده بود ،دهان او ازتعجب وآشفتگی بازمانده بود.
_تو رو به مرلین تمومش کن
جایی دردرون هری ولدمورت دوباره بیدار شده بود و درصدد بود به بلاتریکس هشدار دهد پسرک را نکشد چراکه با این عمل او اربابش هم ازبین میرود.اما هری با تمام قدرت حواسش را روی کنترل آن روح خبیث جمع کرده بود.هیچ صدایی ازدهان هری خارج نشد و این سکوت لحظه ای به بلاتریکس این فرصت را دادکه به آرامی چوب جادویش را به طرف هری پاتر نشانه برود.
_آواداکـــــــداورا 
هیچ چیز درآن لحظه نتوانست طلسم را متوقف كند و موجی از آسودگی و راحتی ازبدن هری عبور کرد.سرانجام همه چي به اتمام مي رسيد. ديگر رنجي در كار نبود. ديگر مبارزه اي در كار نبود.او کاری را كه مي بايست بر روي زمين انجام دهد ،‌انجام داده بود .
نور سبز رنگ به سینه ی هری اصابت کرد، اما او فورا روی زمین نیفتاد.درعوض صدای زوزه ای غیر طبیعی از لبهای او خارج شد و بدنش حداقل به مدت ده ثانيه به طرز عجيبي به لرزه افتاد. بعد صدا به همان ناگهاني اي که شروع شده بود خاموش شد و بدن هری درکنار بدن جینی روي زمين مچاله شد. 

برای مدت طولانی خانه در سکوت فرو رفت.بلاتریکس خاموش و ساکت به جسد بي جان دشمنش خیره شده بود.اوموفق شده بود اما هیچ احساسی از پیروزی نداشت. پسر با قسم دادن مرلين از او درخواست كرده بود اين كار را بكند .چه طور ميتوانست حس انتقامش را آرام كند در حالي كه درست همان كاري را كرده بود كه پاتر از او خواسته بود؟
سرانجام طلسمي كه دو مرگ خوار را به هم متصل كرده بود ،‌از بين رفت و آنها شروع به حركت كردند. رون و هرمیون به خود آمدند و بلاتريكس متوجه شد براي اينكه با دوستان هري در نيوفتد بايد بلافاصله آنجا را ترك كند. كساني كه بي هيچ شكي در پي انتقام خواهند بود.برای کمک به دومرگ خوارهمراهش ایستاد و درهمان لحظه آخرین كلمات زندگي در گوشش طنين انداز شد.
_آواداکـــــداورا
















فصل چهل و دوم:
تو هيچي به من بدهكار نيستي

از جاي خود در اتاق خواب هري، رون و هرميون صداي نفرين مرگي كه هري و بلاتريكس لسترنج را به زمين انداخت شنيدند. در زماني كوتاه اتفاقات زيادي افتاده بود كه آنها هيچ كاري نتوانستند بكنند جز اينكه لاي در را باز كردند و چوبدستیشان را به سمت جلو نشانه رفتند.
تو!
 يكي از مرگخواران از روي مبل چرمي در اتاق اين را بلند گفته بود، تو چكار كردي؟
پيتر پتيگرو از جايي كه قبلا در آن قرار داشت به آهستگي جواب داد: يك دِين رو ادا كردم.
 قبل از اينكه دو مرگخوار روي مبل بتوانند براي دوباره به دست گرفتن چوبدستیشان كه روي زمين كنار بدن هري افتاده بود حركتي بكنند، پيتر واكنش نشان داد.
_استوپفاي، استوپفاي، پيتر با دقت دو مرگخوار بدشانس را براي دومين بار در پنج دقيقه اخير مورد اصابت طلسم قرار داد.
دو جوان از در فاصله گرفتند، و انتظار داشتند پتيگرو با سرعت به آن سمت بيايد و به سمت آنان طلسم هاي بيهوش كننده يا بدتر از آن را بفرستد. با اين حال ثانيه‏ها گذشتند و اتفاقي نيفتاد. آيا او رفته بود؟ آنها دوباره لاي در را باز كردند.
آنها صداي بدني كه روي زمين كشيده ميشد را شنيدند. پيتر با لگدهاي خود بدن بلاتريكس را به سمت گوشه اتاق حركت داد و بعد به سمت مبل چرمي بازگشت. رون و هرميون تنها يك لحظه او را از پشت سر ديدند و در زاويه اي نبودند كه بتوانند طلسمي را به سمت او بفرستند. هنگامي كه پتيگرو هيچ نشاني از قصد آسيب رساندن به آنها نشان نداد ترس آنان اندكي فروكش كرد.
پيتر دوبار تكرار كرد: اينكارسروس
 تا اطمينان حاصل كند كه دو خدمتكار بلاتريكس دست و پايشان با طنابهايي بسته شده. او بي صدا در مقابل مبل ايستاده بود، و بعد از چوبدستیش براي انتقال دادن بدن ها به جايي راحتتر استفاده كرد. بعد از نگاهي به اطراف او متوجه شد كه درِ ورودي كه بر اثر انفجار ناشي از (ریداكتو) نابود شده بود نياز به تعمير دارد. بنابراين او با ضربه اي به چوبش زمزمه كرد ريپارو. بعد از آنكه لاشه هاي چوب و گچ‏هاي خرد شده دوباره به هم پيوستند، پيتر از روي رضايت سري تكان داد. پاتر مرده بود. لسترنج مرده بود و دين او ادا شده بود. همه چيز همانطور كه ميبايد بود.
او به آرامي به سمت صندلي مورد علاقه دامبلدور رفت و روي آن نشست. رون و هرميون او را ديدند كه چند ثانيه در ديد آنها قرار گرفت و باز خارج شد ولي هنگامي كه او نشست آنها توانستند يك طرف سر كچل او را ببينند. آنها از روي بهت و گيجي نگاهي به هم انداختند، علاوه بر آگاهي از تراژدي وحشتناكي كه در اتاق نشيمن منتظر آنها بود. جيني و هري هر دو مرده بودند.
پيتر پتيگرو با صداي بلند به آنها گفت: شما احتمالا بايد دستا و پاهاي منو ببنديد. بعدش هم با وزارتخونه تماس بگيريد. اينجا يه كار حسابي براي اونا درست شده. كي ميدونه چندتا مشنگ اين سرو صداها رو شنيدن.
آيا اين يك حقه بود؟ هرميون نگاهي به رون كرد و هردو در را كاملا باز كردند.
رون با وجود بغضي كه در گلويش بود و به سختي ميتوانست حرفي بزند دستور داد: چوبدستیت رو بنداز جايي كه ما بتونيم ببينيم.
پتيگرو جواب داد: البته. 
و يك لحظه بعد چوبدستی او روي كف زمين در ابتداي راهرو افتاد.
به محض اينكه چوبدستی در ديد آنها قرار گرفت، رون و هرميون خيلي آرام قدم به پيش گذاشتند، در حالي كه از صحنه‏اي كه منتظر آنان بود بيمناك بودند. همين كه به اتاق نشيمن وارد شدند، آنها پتيگرو را با لباسي مرتب، تميز و اتوشده يافتند كه به آرامي نشسته بود و به روبرويش خيره شده بود. دو مرگخوار بيهوش شده در حالتي لميده روي مبل بودند. بدن بلاتريكس لسترنج به صورتي نافرم به سمت ديوار كنار در هل داده شده بود و سرش كج شده بود. جيني ويزلي به پهلوي چپ روي زمين افتاده بود. موهاي زبر و قرمزش در جهات مختلفي پخش شده بود.
زانوهاي هري پاتر در هنگام سقوطش به بدن جيني خورده بود و او به سمت راست خود دراز كشيده بود،‌ دست چپ او روي جيني افتاده بود، سرش به عقب خم شده بود.
هرميون با صدايي گرفته تنها توانست يك كلمه بگويد: چرا؟
دوست سابق جيمز و ليلي پاتر جواب داد: من خوشحال ميشم كه توضيح بدم، ولي شما بايد احتياط كنيد و مطمئن بشيد كه من نميتونم فرار كنم. بعدش هم بايد با وزارتخونه تماس بگيريد. بعد از اينكه مطمئن شديد من هرچيزي كه بخوايد بهتون ميگم. من ديگه رازي براي پنهان كردن ندارم.
آنها ميدانستند كه اين نصيحت خوبيست ولي رون و هرميون به سختي ميتوانستند حركتي بكنند. هرميون متوجه شد كه به زودي درهم ميشكند، چرا كه امروز بدترين روز تمام عمرش بود و خواهد ماند. او بايد اندكي ديگر سرپا ميماند.
رون كنار خواهرش زانو زد، و يك دستش را در ميان موهاي قرمز پريشان و پخش شده‏ي خواهرش فروبرد. و در نهايت توجهش را به سمت مردي كه بيحركت روي صندلي نشسته بود معطوف كرد. هرميون خود را مجبور كرد تا چهار قدم بردارد تا درمقابل مرد قرار گيرد.
او با زمزمه‏اي پرسيد: كس ديگه‏اي هم داره مياد؟ كس ديگه‏اي هم ميدونه؟
_نه. فقط اين سه تا بودن اونا نميدونستن كه من تعقيبشون ميكردم.
 بعد در حالي كه دستانش را چسبيده به هم بالاي سرش نگه داشته بود گفت: تو واقعا بايد منو ببندي.
ساحره با سر تاييد كرد ولي براي لحظاتي نتوانست ورد را به خاطر آورد.
بعد از ديدن پريشاني در چشمان او پتي گرو براي كمك گفت: وردش هست (اينكارسيوس).
هرميون فكر كرد البته همينه و ظرف يك دقيقه او مچ دست و زانوي پاي مرد را بست. اصلا به فكر او نرسيد كه پتيگرو اگر بخواهد ميتواند به شكل حيواني خود دربيايد، ولي جادوگر ميانسال به نظر قصد داشت تا در حبس بماند.
رون در حالي كه خواهرش را در دستانش نگه داشته بود شروع به گريه كرد. بطور قطع او كاملا مرده بود. هنگامي كه رون او را بلند كرد سرش آويزان شده بود و رنگ پوستش پريده بود. هرميون به سمت هري آمد، و بالاي سرش زانو زد.
او زمزمه ميكرد: چرا هري؟ چرا؟ به سختي توانايي صحبت كردن داشت و اولين قطرات اشك در چشمانش شكل ميگرفتند. او فكر ميكرد كه به نظر ميرسد هري در آرامش است. حداقل بالاخره او ميتوانست در آرامش باشد. بااينحال چيزي درباره او نسبت به جيني متفاوت بنظر ميرسيد. رنگ پوست او تغيير نكرده بود. ولي البته رنگ هري بخاطر هفته ها زندگي در داخل خانه و نديدن آفتاب پريده بود. بااينحال چيزي متفاوت بنظر ميرسيد.
هرميون دستانش را در موهاي بهم ريخته هري فرو برد و روي گونه‏ها و چانه‏ي لاغرش كشيد. او بياد آورد كه امروز صبح هري صورتش را اصلاح كرده بود. پوستش هنوز گرماي خود را حفظ كرده بود، البته فقط زمان كوتاهي از برخورد طلسم با او گذشته بود. هرميون بااحتياط بدن هري را به حالتي معمولي‏تر برگرداند، و بعد او آن را ديد. آيا او درست ديده بود؟
آيا سينه هري تكان خورده بود؟ در ابتدا او فكر كرد اينطور بوده، ولي يك دقيقه بعد او تصميم گرفت كه اين را تخيل كرده است. در حالي كه بي حركت كنار بهترين دوستش زانو زده بود دوباره اتفاق افتاد!
با عجله مچ دست هري را گرفت و انگشت دستش را فشار داد تا نبضي از او بيابد. بعد از آنكه انگشتش را روي رگ گردن هري گذاشت، هرميون متقاعد شد.
او فرياد زد: رون، هري زنده‏ست. بايد ببريمش به سنت مانگو. 
رون با خشم گفت: آخه چطوري؟
نميدونم، بايد بريم.
ولي رون نميتوانست حركتي بكند. او همينطور بدن خواهرش را نگه داشته بود و به هرميون خيره شده بود.
در آن لحظه صداي پاقي از آشپزخانه شنيده شد. هرميون برگشت و دابي را ديد كه به سوي آنها ميدود.
جن با گريه ميگفت: يه اتفاقي براي هري پاتر افتاده، دابي اينو حس كرده.
آره دابي، ولي هري هنوز زنده‏ست. بايد همين الان عمل كنيم. من بايد برم سنت مانگو. تو اينجا بمون و هر كاري ميتوني براش بكن.
                  ****************************************
ساعاتي دردناك آمدند. چند دقيقه بعد از اطلاع دادن وضعیت نزدیک به مرگ هری به سنت مانگو هرميون با آپارات جانبي يك درمانگر را همراه خود به آپارتمان آورد. بعد بلافاصله به سنت مانگو برگشت تا يك درمانگر ديگر را بياورد و بعد از آنكه درمانگر دوم سريعا مرگ جيني را تاييد كرد آن دو با سرعت روي هري كار ميكردند.
يكبار ديگر هرميون به بيمارستان جادوگري بازگشت، جايي كه نماينده وزارتخانه كه از طريق بخش اداري بيمارستان آگاه شده بود منتظر او بود. ريموس لوپين در صدر هيئتي شش نفره ايستاده بود. بعد از ديدن استاد سابقش هرميون بالاخره كنترل خودش را از دست داد و با حالي غش گونه در دستان گرگينه افتاد و در آغوش او گريه ميكرد. ريموس دقايقي او را آرام كرد اما ميدانست كه بايد زودتر حركت كنند.
او به آرامي درخواست كرد: هرميون ... لطفا منو ببر اونجا. ما خيلي كارا داريم كه بايد انجام بديم.
ساحره‏ي جوان سرش را تكان داد، نفسي عميق كشيد و شانه‏ي ريموس را گرفت. ظرف چند دقيقه آپارتمان كوچك كاملا پر شده بود از درمانگرها و كارمندان وزارتخانه. مامورين اصلاح حافظه به صحنه رسيده بودند تا ترتيب همسايه‏ها و پليس مشنگها را بدهند. نه تنها بايد به بدن جيني و وضعيت ناپايدار هري رسيدگي ميشد بلكه رون نيز به حالت شُك افتاده بود.
كاراگاهان نيز رسيدند تا سه زنداني را تحويل بگيرند و پتي گرو آرام را بيهوش كردند تا از تغيير شكل او به موش جلوگيري كنند. ريموس با نگاهي نافذ به بهترين دوست سابقش چشم دوخته بود و پتي گرو نيز با نگاهي خالي از شرمندگي به او نگاه ميكرد. آن دو هيچ حرفي رد و بدل نكردند. كاراگاهان بدون هيچ خوشحالي بدن لسترنج را به داخل آشپزخانه كشيدند تا مسائل مهمتر حل شود. ريموس و ديگران با آرامي از هرميون سوالاتي ميكردند تا درباره كليت وقايع آنروز صبح اطلاعاتي بدست آورند.
دابي در گوشه اي از آشپزخانه نشسته بود، سرش در دستانش قرار داشت، آمد و رفت ها را نظاره ميكرد و خود را مسئول اين تراژدي ميدانست. اگر او مانده بود...
به محض اينكه اين خبر به گوش پيام امروز رسيد، تمام خبرنگاران در استخدام اين روزنامه وقايع را از زوايايي مختلف پوشش دادند: شرايط هري پاتر، مرگ دختر يكي از مقامات بلند پايه‏ي وزارتخانه، مرگ يكي از ترسناكترين مرگخواران، دستگيري سه تن از مرگخواران سابق، شرايط بهترين دوست هري پاتر، و اينكه چرا چهار نوجوان از ابتدا به يك آپارتمان مشنگي آمده بودند.

به محض انتشار اخبار آن وقايع غمي عمومي در جامعه جادوگري انتشار يافت، و پيام امروز هر روزي كه خبرنگارانش به دستاوردهاي جديدي ميرسيدند دو نسخه منتشر ميكرد.
                  ***********************************
هرميون با افسردگي در يك صندلي فلزي در كنار ديوار دفتر كوچك درمانگر ساموئل اسپنسر در سنت مانگو نشسته بود. همچنين در اين دفتر وزير سحر و جادو شكلبوت و ريموس لوپين حضور داشتند. ريموس اصرار كرده بود كه هرميون نيز در اين ملاقات فوق محرمانه شركت داشته باشد، هم بخاطر نگراني او درباره شرايط هري و هم به اين دليل كه او ميتوانست بهترين اطلاعات مستقيم را درباره حقايق تراژدي آنروز صبح به آنها بدهد.
شرايط جسمي آقاي پاتر بطور قابل توجهي بهبود پيدا كرده، و در واقع احتمالا ايشون اونقدر هم كه ما فكر ميكرديم اونموقعي كه به موقعيت رسيديم به مرگ نزديك نبودن. با كمي درمان‏هاي ساده علائم حياتي ايشون ارتقا پيدا كردن و شرايط ايشون پايدار شده. 
درمانگر اسپنسر در حالي كه يك پرونده باز را در دست چپ داشت دست راست خود را در موهايش فرو برده بود.
وزير سحر و جادو با اميد پرسيد: پس اين به اين معنيه كه ما ميتونيم انتظار بهبودي كامل رو داشته باشيم؟ 
يك چهارم سال بودن در اين سِمَت بر شكلبوت گذشته بود، و خطوط جديد چهره او نشان از فشار موجود در شغل او بود. بدون شك موهاي باقي مانده در سر نیمه كچل او به تازگي به رنگ خاكستري درآمده بودند.
هرميون نيز با اين حرفهاي درمانگر سرش را بالا گرفته بود ولي چيزي در رفتار درمانگر حس واقعي او را لو ميداد.
متاسفانه من نميتونم اين رو قول بدم. در نهايت اين سوال بايد بوسيله خود آقاي پاتر جواب داده بشه.
 نگاه‏هاي گيج حاضرين به چهره‏ي خسته ولي آرام اسپنسر دوخته شد.
آقاي پاتر در كما هستن چون ايشون خودشون اينطور ميخوان.
 درمانگر سالخورده تا آنجا كه ميتوانست بطور تخصصي توضيح داد: در طول 500  سال گذشته در تاريخ درمانگري موارد بسيار معدودي از كماي عمدي گزارش شده. تنها دوازده مورد قطعي تا بحال تشخيص داده شده. بعد از اينكه ما احتمالات مختلف ديگه رو درمورد شرايط آقاي پاتر منتفي دونستيم اين مطلب براي همه ما كاملا واضح شد. ما تا اواخر ديشب روي ايشون كار كرديم. اين مورد بيش از همه چيز يك مورد كماي عمدي به نظر مياد.
ريموس، هرميون و شكلبوت تاكنون فكر ميكردند از دنياي جادوگري آگاهي دارند، با اينحال هيچ يك از آنان چيزي درباره كماي عمدي نشنيده بودند. براي لحظاتي به نظر ميرسيد كه دو مرد علاقه‏اي براي گفتن حرفي ندارند، ولي هرميون بلافاصله جهل خود را تاييد كرد.
او به آهستگي پرسيد: كماي عمدي دقيقا چي هست؟
و در حالي كه ترجيح ميداد صحبت بيشتري نكند، ادامه داد:من فكر نميكنم تا حالا چيزي دربارش خونده باشم. چرا بايد هري بخواد كه توي كما باشه؟ و بعد نگاهش را به پايين برگرداند.
درمانگر اسپنسر پشت ميز كوچك و سفيدش نشست و قبل از آنكه بخواهد جوابي بدهد مكثي كرد.
دوشيزه گرنجر، از دوازده مورد ثبت شده، پنج مورد مردند و هفت تا زنده موندند. طبيعتا بررسي‏ها درباره هفت نفري كه زنده موندند خيلي چيزها رو معين كرد، ولي هفت مورد چندان صلاحيت كافي براي قطعي صحبت كردن درباره اين نوع موضوعات نداره. با اينحال، يك منظر از شرايط كاملا معلومه. اينكه بيمار نميخواد زنده بمونه و علاوه بر اون بيمار قصد داره كه بميره. خيلي ساده خانم گرنجر، آقاي پاتر تلاش ميكنن تا خودشون رو وادار به مرگ كنن.
ضربان قلب هرميون با حرفهاي درمانگر بالا ميرفت اگرچه صورتش آن را نشان نميداد. ريموس و شكلبوت با نگراني جابجا شدند.
البته اينكه كسي بخواد تا بميره چندان ساده هم نيست، مخصوصا اينكه بدن آقاي پاتر، جوان و با وجود سختي‏هاي چند ماه اخيرش نسبتا سلامت هست. از پنج بيماري كه فوت كردند چهار نفر اونها سني بالا داشتند.
اسپنسر پرونده را بست و آن را روي ميز گذاشت و به پشتي صندليش تكيه داد:با اينحال طبق اون چيزهايي كه ما از مصاحبه ها و بررسي هامون فهميديم، آقاي پاتر بطور واضح مردي هستن كه اراده‏ي خيلي قوي و مصممي دارن. متاسفانه بايد بگم كه ما نگران هستيم. خيلي نگران هستيم.
وزير سحر و جادو پرسيد: شما چه كاري ميتونيد براش بكنيد؟ هر كاري ميتونيد انجام بديد. وزارتخونه تمام هزينه‏ها رو تقبل ميكنه.
بيشتر ما ميتونيم بدن ايشون رو تا جايي كه امكان داره از طريق معجون‏ها و روشهاي تقويت كننده سلامت نگه داريم، تا بدن ايشون نتونه به اين راحتي از بين بره. در هرحال اين كار فقط كمي به ما وقت بيشتر ميده. درنهايت آقاي پاتر بايد دليلي براي زنده موندن پيدا كنن.
اسپنسر به ساحره‏ي زيباي جوان نگاه ميكرد كه روبروي او نشسته بود، چشمان دختر به كفپوش سفيد دوخته شده بود. درمانگر غير از گزارشي كه داده بود چند ايده نيز داشت.
دوشيزه گرنجر، من فهميدم كه شما نزديكترين دوست آقاي پاتر هستيد. چندين نفر توجه ويژه‏ي شما به اون رو براي من نقل كردن.
درمانگر به جلو خم شد، و سعي داشت تا نگاه ساحره جوان را به خود متوجه كند، ولي او نگاه خود را حركت نداد:به نظر ميرسه كه دوست شما درجاتي از هوشياري رو دارن، يا شايد بهتر باشه بگيم آگاهي. مواقعي كه اتاق ايشون پر از آدمه بدن ايشون بطور قابل ملاحظه‏اي منقبض ميشه، ولي هنگامي كه فقط يك يا دونفر توي اتاق باشن ايشون كمي راحتتر هستن. در اين زمان تنها دارويي كه من ميتونم تجويز كنم دُز بالايي از دوستي هستش. من مايلم كه شما تا جايي كه ممكنه پيش ايشون باشيد. با ايشون حرف بزنيد. دليلي براي زندگي به ايشون بديد.
هرميون با صدايي خسته و شكست خورده پرسيد: اصلا اون به من گوش ميكنه؟ تمام طول امسال هري ميخواست بميره، ولي ما نميذاشتيم اينكارو بكنه. شايد ديگه الان من بايد بهش اجازه بدم. شايد اون در مرگ شادتر باشه تا در زندگي.
قلب ريموس با حرفهاي ساحره جوان شكست. او اين دختر باهوش را از سال سوم هاگوارتز ميشناخت و معمولا او را بخاطر عزم محكمش ستايش ميكرد. اكنون در جلوي او يك زن جوان شكسته نشسته بود، كه يكي از بهترين دوستانش بيهوش و نزديك مرگ بود و ديگري بخاطر شوك به سختي واكنشي نشان ميداد.
گرگينه با مهرباني پرسيد: تو واقعا اينطوري فكر ميكني، هرميون؟
دختر پاسخ داد: من نميدونم چي فكر ميكنم. او چشمانش را از كف اتاق تكان نميداد:ذهنم كار نميكنه. همه چيز خيلي وحشتناكه. صدايش در حد زمزمه پايين آمده بود.
سه مرد چيزي به ذهنشان نميرسيد كه بگويند، بنابراين ساكت ماندند. به ناگاه هرميون به بالا نگاه كرد و آهسته ايستاد.ناگهان درخواست كرد: اگه ممكنه ميخوام الان هري رو ببينم. ممكنه اين كمكم كنه تصميم بگيرم كه چكار كنم.
                        ****************************************
هرميون يك ساعت تمام دست هري را در دست گرفته بود، ولي يك كلمه هم حرف نزد. هري ميتوانست او را حس كند، هرميون از روي حسش اين را ميدانست، و فعلا همين كافي بود. اكنون براي كلمات خيلي زود بود.
                        ****************************************
لحظه‏اي كه طلسم مرگ با سينه‏ي هري برخورد كرد موجي از آسايش در بدن هري جاري شد. او انتظار داشت كه خيلي سريع و بيصدا بميرد. ديگر هيچ شكنجه‏اي نبود، ديگر هيچ مريضي طولاني مدتي نبود. او بيش از اين چه ميخواست؟
با اينجال وقتي طلسم به او برخورد كرد، او همچنان به هوش باقي ماند. خود طلسم دردي براي او نداشت، ولي او جرياني از انرژي را در خود حس كرد كه دنبال هدفي ميگردد. ناگهان دهان او بي اختيار گشوده شد و زوزه‏ي ولدمورت از آن به بيرون گريخت. بدن هري در حالي كه بقاياي لرد سياه در عدم محو ميشد ميلرزيد.
هري با ترس متوجه شد كه طلسم ولدمورت را كشته و نه خود او را. با اينحال او قصد نداشت تا لحظه‏اي بيشتر زندگي كند. جيني مرده بود و اكنون ولدمورت مرده بود. براي چه او بايد ديگر زنده ميماند؟
پسري كه زنده مانده بود تصميم گرفت" من زنده نميمونم!"
 و او روي كفپوش بيهوش افتاد.
يك تاريكي خاكستري رنگ دنياي او را فراگرفت، خلاءي بدون حس زمان و مكان. او هنوز زنده بود، اين را ميدانست، اما او ديگر قرار نبود زنده بماند. اكنون او به وضوح ميفهميد. زندگي او يك هدف داشت: كشتن تام ريدل. با كشتن او دليل زندگي او ديگر وجود نداشت.
صداي دروني هري گفت: من حتي يك شخص واقعي نيستم، يك نفر من رو توي زمين قرار داده بوده فقط بخاطر پيشگويي. پيشگويي كامل شده، بنابراين زندگي منم تموم شده. هيچكدوم بدون وجود اون يكي نميتونه وجود داشته باشه.
دنياي او يك درجه تيره تر شد، تقريبا به رنگ قير. به زودي همه چيز تمام ميشد.
اما او گرمايي را در دستش حس كرد كه بطور غيرقابل مشاهده‏اي در تمام بدنش پخش شده بود. براي اولين بار او به ياد هرميون افتاد. مطمئنا وقتي ميمرد او رنج ميبرد.
هري به خودش گفت: اون باهاش كنار مياد و مكالمه‏اي داخلي را شروع كرد، زمان تمام زخم‏ها رو شفا ميده.
_ولي اون رنج ميبره. چرا ميخواي اون زجر بكشه؟ از كجا ميدوني كه اون باهاش كنار مياد؟
_هرميون قويه. از من قويتره. از رون قويتره. اون از اين مشكل رد ميشه.
_ واقعا اون اينقدر قوي هست؟ آيا ميتونه ترسي كه شاهدش بوده رو فراموش كنه؟ اون جيني رو كه مرده بوده روي زمين ديده. اون تو رو ديده. تو اينو ميخواستي، اون نميخواسته.
_من اينو نميخواستم! من نميخواستم بميرم! و به همين خاطر هم جيني الان مرده. اگه من قبلا همه چيز رو تموم ميكردم، اگه من اينقدر ضعيف نبودم،...
_پس تو ميخواي كه زنده بموني! اگه تو واقعا ميخواستي كه بميري، توي تلاش‏هات موفق ميشدي، تو ميخواي زندگي كني.
_نه! من ميخواستم كه زنده باشم. در گذشته. الان ميخوام كه بميرم! چرا بايد بخوام كه يك لحظه ديگه زنده باشم؟
_هرميون ميخواد كه تو زنده باشي.
تاريكي ذهن هري كمي روشنتر شد و به خاكستري عميق بدل گشت.
                   *********************************************
تشييع جنازه جيني ويزلي چند روز پس از مرگش ثابت شد كه تجربه‏اي سخت براي همه بود. مالي همچنان ناآرام بود و شُكي كه هنوز بر روي رون مانده بود بر روي برادران او نيز در درجه‏اي كمتر باقي بود. كوچكترين فرزند، تنها دختر، شاهزاده‏ي خانواده، فقدان او غيرقابل باور بود.
ده‏هانفر از کارمندان وزارت خانه در مراسم حضور داشتند، كه در ميان آنان خود وزير نيز بود، كه تنها به سختي شرايط براي خانواده ميافزود. آنها ترجيح ميدادند كه مراسمي ساكت و خانوادگي داشته باشند. مرگ جيني توسط پيام امروز و ديگر نشريات با احساساتي زياد مخابره شده بود، كه در نتيجه تعداد زيادي خبرنگار و دستيارانشان بدون دعوت حاضر شده بودند. و صد البته تعداد زيادي جادوگران و ساحره‏هاي ناآشنا نيز آمده بودند و كسي اين توان را نداشت تا آنان را دور كند. تشييع جنازه تبديل به يك سيرك غم‏انگيز شده بود.
هرميون در تشييع جنازه حضور داشت ولي به ندرت توجهي به اطراف داشت. به دلايلي نشستن در ميان سوگواران باعث شده بود تا براي اولين بار بعد از مرگ جيني او بتواند با ذهني باز فكر كند، و به محض اينكه مراسم به پايان رسيد، او بطور غير محسوس از ميان جمعيت ناپديد شد و به خانه گريمولد آپارات كرد. او پله‏ها را پشت سر گذاشت، از كنار اتاق‏ها عبور كرد و به اتاق هري رفت. دابي قبلا لوازم اربابش را به اتاق بازگردانده بود، و هرميون بدون هيچ هدفي وسايل شخصي هري را جابجا ميكرد و غرق در فكر بود. او چمدان هري را گشود و محتويات آن را به كناري زد. در ته چمدان پاكتي چشم او را گرفت. او چند كتاب را كنار زد و پاكت را برداشت.
آخرين وصيتنامه
ساحره‏ي جوان يك دقيقه‏ي كامل به كلمات خيره شد. ولي او با وسوسه‏ي باز كردن آن مبارزه كرد. او متوجه شد كه هري آماده شده بوده. او ميدانسته كه مرگش به زودي فرا ميرسد. چند بار هري اين را به او گفته بود؟ با اينحال او نميتوانسته اين را باور كند، و هميشه خود را متقاعد ميكرده كه به نحوي هري غالب ميشود. او ميخواسته كه هري زنده باشد.
_من خودخواه بودم؟
او به سوال خود پاسخ داد: بله، بودم. متاسفم هري، ولي نميتونم بذارم كه فعلا از اين استفاده كني.
هرميون با دقت وصيتنامه را به انتهاي چمدان برگرداند، درب آن را بست و با اراده به سرعت از اتاق بيرون رفت.
                      ****************************************
يك صندلي ساده‏ي فلزي را به كنار تخت هري كشيد، هرميون مصمم به دوست خود كه هفت سال از آشناييشان ميگذشت چشم دوخت. با وجود اينكه بيهوش بود و دراز كشيده بود، اصلا بنظر نميرسيد كه در حال استراحت كردن باشد. تَنِش فراواني كه در بدن او بود باعث شده بود بيشتر به نعشي شبيه شود ولي سينه‏اش بطور مرتب با هر نفس بالا و پايين ميرفت.
هرميون در حالي كه كنار تخت نشسته بود و او را نگاه ميكرد با خود انديشيد: اون فقط يه پسر بچه‏ست، الان خيلي بيشتر از چند روز پيش جوون به نظر مياد. اگر هري ميتوانست هرميون را ببيند دقيقا نظري برعكس ميداد. تلاش‏هاي چند روز اخير بطور قابل ملاحظه‏اي ساحره‏ي جوان را مسن تر كرده بود البته به نوعي اين شمايل به او ميامد. هرميون ردايش را درآورد و آن را روي يك صندلي ديگر انداخت و بالاخره نشست:لطفا منو ببخش هري، اگه تو دلت نميخواد من تو رو برگردونم ولي من بايد سعيم رو بكنم، او همانطور كه با خود زمزمه ميكرد اين حرفها را خطاب به هري نيز ميزد:همه‏ي اين اتفاقا خيلي زياد بوده! من نميتونم تو رو هم از دست بدم.
او به آرامي دستش را حركت داد و انگشتانش را لاي انگشتان هري فرو برد.
                 *****************************************
هري همان گرمايي را كه يكبار حس كرده بود دوباره حس كرد، بااينحال نميدانست منشاء آن از كجاست. بلافاصله افكار او به سمت هرميون متوجه شد و گرما در كل بدنش پخش شد.
افكاري بدون اختيار در ذهنش وارد شدند و براي دقيقه‏اي او متعجب بود كه چرا، ولي بعد او با تمركزي بالا روي افكار متمركز شد. بطور غريزي او ميدانست كه توجه به اين افكار در نهايت سرنوشت او را معين خواهند كرد.
                     ****************************************
_ميدونم كه تو ميخواي بميري، هري. بعد از اونهمه وقايعي كه برات پيش اومده نميتونم سرزنشت كنم. ولي لطفا اينكارو نكن، لااقل تا قبل از اينكه حرفاي منو بشنوي. بعد از اون تو خودت بايد تصميم بگيري.
 هرميون در راه سنت مانگو افكارش را منظم كرده بود، ولي اكنون كه زمان آن فرا رسيده بود، او تصميم گرفت هر آنچه به ذهنش ميرسد بگويد.
                  ****************************************
_جيني براي تو نمرد تا تو هم بتوني بميري. تو درك ميكني كه چه اتفاقي افتاد، مگه نه، هري؟ اون خودش رو فداي تو كرد و همون محافظتي رو روي تو گذاشت كه پدر و مادرت وقتي بچه بودي روي تو گذاشته بودن. به همين خاطر طلسم مرگ تو رو نكشت. ما شنيديم كه اون مرد، بنابراين ميدونم كه الان ديگه اون رفته. تو بالاخره آزاد شدي. ميدونم كه تو نميخواستي جيني جلوي طلسم رو بگيره، ولي الان ديگه خيلي ديره. لطفا فداكاري اون رو بي ارزش نكن.
هرميون دستان هري را كمي محكمتر فشرد و با دست ديگرش موهاي هري را از روي چشمانش كنار زد. او چشمانش را بست و مكث كرد، انگار كه به هري اجازه ميدهد تا بحث را بررسي كند.
                      ***************************************
_اون نبايد اين كارو ميكرد!
هري به مانند هزاران بار ديگر اين فكر را كرد. او خيلي خوب ميدانست كه چرا از (آواداكداورا) جان سالم دربرده؛ او فداكاري جيني را درك نميكرد: اين اشتباه بود. وقتي مادرم اينكارو كرد معقول بود. يه مادر هميشه خودش رو براي بچه‏ش فدا ميكنه. ولي جيني چرا؟ اون نبايد اينكارو ميكرد!
 بدن او كه از زماني كه هرميون دستش را گرفته بود آرام شده بود دوباره منقبض شد. او دوباره تكرار كرد: اون نبايد اينكارو ميكرد! 
به خودش پاسخ داد: ولي اون اينكارو انجام داد، تو نميتوني چيزي رو عوض كني. جيني خودش رو بخاطر تو فدا كرد. چه تو خوشت بياد چه خوشت نياد. اون نميخواست تو بميري. اينطوري فداكاري اون بيهوده ميشه.هري به شدت مخالفت كرد: اين تصميم منه! چرا من بايد بيش از اين زندگي كنم؟ ولدمورت مرده؛ من ديگه هدفي ندارم. اين در رابطه با زندگي منه نه جيني.
                       ***************************************
در مدتي كه هرميون با چشمان بسته فكر ميكرد، افكاري ناخواسته وارد ذهنش ميشدند.او با زمزمه به دوست بيهوشش گفت: اين فقط درباره تو نيست هري
 در حالي كه نميدانست چرا به گونه‏اي صحبت ميكند كه گويي در حال جواب دادن به سخنان اوست
_ تو براي خيلي از مردم مهم هستي. براي رون. براي من. براي كل جامعه‏ي جادوگري. تو الان يه قهرماني. بعد از كاري كه براي اونا كردي همه ميخوان تو زنده بموني.
                     *****************************************
هري به فكري كه در ذهنش پديد آمده بود پاسخ داد: جامعه‏ي جادوگري به درك! اونا به من اهميت نميدن. من فقط يه اسم هستم، يه جشن. بزار اونا اگه خواستن يه خيابون رو به نام من كنن. من به اونا اهميتي نميدم!
_ولي رون به تو اهميت ميده. اون خواهرش رو از دست داده؛ اون نميخواد تو رو هم از دست بده.
_از كجا معلوم؟ تقصير من بود كه اون مرد . لسترنج به طرف من طلسم رو فرستاد، نه اون. رون منو مقصر ميدونه؛ اون بايدم منو مقصر بدونه! رابطه‏ي ما ديگه مثل قبل نميشه.
هرميون به آرامي گفت: تو احتمالا از بابت رون نگراني، اون حالش خوب نيست. اون ميگه كه ما رو بخاطر جيني مقصر نميدونه، ولي ميدونم كه اون ما رو مقصر ميدونه. ته دلش ما رو مقصر ميدونه. من ميخواستم كه جيني به ما ملحق بشه؛ رون نميخواست. توي ذهن اون جيني نبايد اونجا ميبود.
 هرميون سرش را پايين آورد تا روي دستان هري قرار گرفت:البته اون حق داره.
                    ******************************************
هرميون سه بار رون را بعد از مرگ جيني ملاقات كرده بود، البته بجز تشييع جنازه. اين تراژدي آشفتگي روحي بر روي او باقي گذاشته بود، و هرميون نميدانست كه آيا ممکن است که او هرگز دوباره مثل اول بشود. با اينكه در ظاهر او ادعا ميكرد هري و هرميون را مقصر نميداند، هرميون ميتوانست خشم و رنجيدگي دروني او را حس كند. او در برابرش بسيار سرد برخورد ميكرد و هرمیون ميدانست كه دوستيشان ديگر مثل قبل نخواهد شد.
هرميون به آرامي به هري گفت:من اول جيني رو از دست دادم، و حالا هم رون رو، نميتونم تو رو هم از دست بدم. اين خيلي زياده.
                  *****************************************
_رون من رو مقصر ميدونه، و حق هم داره. اون اهميتي نميده كه من بميرم يا زنده بمونم. اون بدون وجود من راحتتره.
صداي ديگر هري گفت: اون هرميون رو هم مقصر ميدونه. هرميون مجبوره رنج وحشتناكي رو تحمل كنه. تو هم ميخواي با مردنت كارش رو يكسره كني؟
_من نميخوام باعث آزار هرميون بشم، ولي...
_ولي چي؟ خودت ميدوني كه اون آزار ميبينه. اون به غير از تو همه چيز رو از دست داده. اگه تو هم بري اون ميشكنه.
صداي اول هري با قاطعيت گفت: هرميون نميشكنه! بله، اون رنج ميبره. نه، اون مستحقش نيست، ولي اون از بحران عبور ميكنه. چيزي كه بايد بشه، بايد بشه. اون بدون من هم ميتونه شاد باشه، زمان مشكلش رو حل ميكنه.
                    ******************************************   
هرميون در حالي دست هري را نوازش ميكرد، اعتراف كرد: من حس ميكنم كه ديگه هرگز خوشحال نخواهم بود، هري.
 او متوجه شد كه هري بيش از آنكه او قبلا متوجه شده بود روي دستش مو دارد. فقط هفده سال. هنوز يك پسر بچه؛ ولي تقريبا يك مرد. او دست هري را رها كرد و از روي صندلي برخواست. بر روي بدن مريض خم شد و هر دو دستش را بر روي گونه‏ها تا چانه‏ي او كشيد. او ديد كه پرسنل بيمارستان صورت او را اصلاح كرده بودند. موهايش هنوز بلند و درهم بودند، ولي از پشت به سمت بالش، در كنار صورتش ريخته بودند. زخم روي پيشاني‏اش خودنمايي ميكرد.
او به صندلي خود بازگشت و مجددا انگشتان خود را در انگشتان هري فروبرد. مكالمه با هري او را خسته كرده بود و بي اختيار او صندلي را چند سانت به تخت نزديك كرد و سرش را براي استراحت روي شانه‏ي چپ هري گذاشت، فشار چند روز گذشته بر او غلبه كرده بود، و دقيقه‏اي بعد او به خواب رفته بود.
                   *********************************************
_ما اونو در اين حالت پيدا كرديم، درمانگر اسپنسر
يك كمك درمانگر جوان با موهايي كه محكم پشت سرش بسته شده بود اين را به آهستگي به او گفته بود: نميدونستيم كه بايد بيدارش بكنيم يا نه.
ساموئل اسپنسر با سكوت به سمت ديگر تخت رفت. سر بيمارش به طرف دوست زيبا و جوانش خم شده بود، و به بالاي سر او تكيه كرده بود. تنش دائمي موجود در بدنش به وضوح به يك آسودگي بدل شده بود، و در آن لحظه بيش از هر زمان ديگري از بدو ورودش به در آرامش نظر ميرسيد. لازم نبود اسپنسر نابغه باشد تا بداند كه چه دستوري بدهد. دستش را به سمت دستيارش تكان داد تا اتاق را ترك كند، و او نيز به دنبال او به سمت بيرون حركت كرد، در آخرين لحظات توقف كرد تا براي آخرين بار صحنه را بررسي كند.
در راهرو بعد از آنكه با دقت در را بست، به همه اكيدا دستور داد كه تحت هيچ شرايطي نبايد دوست جوان هري بيدار شود. براي اولين بار باريكه‏اي از اميد به قلبش وارد شده بود.
                   ******************************************
گرمايي كه هري كمي قبل حس كرده بود قوي تر شده بود. در حقيقت قبلا هرميون وارد ذهن او شده بود، اما اكنون به تمام بدن او رسوخ كرده بود. به نوعي اين او را به ياد چند ماه وحشتناكي ميانداخت كه ولدمورت در او بود، با اين فرق كه اين حس او را آزار نميداد. او ميخواست اين حس بيشتر هم بشود. براي اولين بار او متوجه شد كه هرميون در كنار او حضور دارد.
صداي ديگر او گفت: اون اينجاست. تو ميتوني حسش كني. ميتوني عشق اون رو حس كني. ميخواي اينها رو پشت سر خودت ول كني؟
_من نميدونم چي ميخوام، ولي از اين حس خوشم مياد اينو نميتونم انكار كنم.
_معلومه كه خوشت مياد. اين عشقه. هرميون عاشق توئه.
صداي دروني او با شك گفت: من ميدونم كه اون منو دوست داره، ولي نه اونطوري. نه مثل من و جيني.
_مگه حسش نميكني؟ آخرين باري كه همچين چيزي حس كردي سال قبل با جيني بود. ولي اين هم به همون قدرت و گرميه. هرميون عاشق توئه، انكار نكن.
_واقعا؟ اون واقعا من رو اونطور دوست داره؟
 هرميون چشمانش را گشود اما سرش را حركت نداد. يادش نمي‏آمد كه سرش را به شانه هري تكيه داده باشد، ولي از اين حال خوشش ميامد، مخصوصا كه سر هري را كه به سر خودش تكيه كرده بود حس ميكرد. او چند سانت به دوستش نزديكتر شد و ارتباط بيشتري با دوستش برقرار كرد، و دستانش را به موهاي هري رساند و آنها را به آرامي درميان موهاي مشكي درهم حركت داد.
سوالی در ذهن او شكل گرفت: تو هري رو دوست داري؟
او به خوبي مقصود سوال را درك ميكرد. همه ميدانستند كه او هري را دوست دارد، اينكه آنها با هم رابطه‏اي خاص دارند؛ يك دوستي نزديك غيرمعمول. ولي سوال به اين مطلب اشاره نميكرد.
_تو هري رو دوست داري؟
او جواب را ميدانست. مدت زيادي جواب اين سوال را ميدانست ولي هرگز آن را نزد كسي تاييد نكرده بود، مخصوصا خودش. هري جيني را دوست ميداشت، حتي شايد عاشق او بود. آنها براي هم ساخته شده بودند. هرميون اين را قبول داشت. او ميتوانست هميشه نزديكترين دوست هري باشد. كسي كه بيش از همه او را درك كند. ولي نميتوانست معشوق او باشد. جيني خيلي زيبا بود، خيلي سرزنده و پرانرژي، خيلي كامل براي هري.
با اين استثنا كه جيني كامل نبود. هرميون طي چند ماه گذشته به آرامي فهميده بود كه جيني براي هري كامل نبود. هيچ كس براي فرد ديگري كامل نيست. بعد از آنكه آن دو پس از تدفين دامبلدور از هم جدا شده بودند، هرميون از صميم قلب معتقد بود كه آنها به محض باز شدن مدرسه به پيش هم باز ميگردند، با اينحال آنها هرگز برنگشتند. نه، جيني فردي خارق العاده بود، ولي براي هري كامل نبود. هيچ كس نبود.
هرميون ميدانست كه چند ماه پيش هنگامي كه در خانه گريمولد در شانه هري گريسته بود، او مشكلي داشت چرا كه درست چند ساعت قبلش با رون رابطه‏شان را به هم زده بود. با وجود اينكه او بسيار تلاش كرده بود خاطره آن لحظه كه هري دستانش را دور او حلقه كرده بود و او را آرام ميكرد، او را رها نكرده بود. ولي او بايد آن را سركوب ميكرد. هري كارهاي زيادي داشت و نميشد او را با اين افكار پريشان كرد. و هنگامي كه در دهكده‏ي تپه كانري هري را ديد كه با بدن خيس از حمام بيرون آمده و حوله‏اي به دور كمرش بسته احساساتش بسيار قويتر و قويتر از آن شدند كه بتوان آن را سركوب كرد ولي بااينحال او آنها را سركوب كرده بود.
و هميشه جيني نيز وجود داشت. او ميدانست كه جيني چه حسي درباره هري دارد، به راحتي آن را در مقابل هرميون در صحبتهايشان در خوابگاه اعتراف ميكرد. جيني مشكوك شده بود كه شايد هرميون نيز همين حس را درباره هري داشته باشد ولي هميشه هرميون او را مطمئن ميكرد كه اينگونه نيست.
همه چيز اكنون تغيير كرده بود. او ديگر اين احساسات را سركوب نميكرد. هري بايد كه حقايق را ميدانست، و بعد تصميم ميگرفت كه زندگي كند يا بميرد.
هرميون به آرامي سرش را حركت داد و مطمئن شد كه سر هري را در جايي راحت قرار داده. دست هري را روي سينه‏اش برگرداند و دوباره انگشتانش را در انگشتان هري فرو برد و به چهره او خيره شد.
او مستقيما در گوش هري زمزمه كرد: من تو رو دوست دارم هري.
و بعد دوباره پيشاني او را بوسيد: لطفا منو ترك نكن.
                     *****************************************
درمانگر اسپنسر بعد از تمام كردن معاينات معروف‏ترين بيمارش لبخندي زد. ساحره‏ي زيباي جوان كنار ديوار نشسته بود و به وضوح نگران بود. اسپنسر نميتوانست خود را كنترل كند و در 15 دقيقه مدت معاينه دائما زيرچشمي نگاه‏هايي به هرميون ميانداخت و در ذهن خود فكر ميكرد كه آيا از او بپرسد يا نه؟ بالاخره او كارش را به پايان رساند و گلويش را صاف كرد. هرميون از افكارش بيرون آمد.
_حالش چطوره؟
_بطور قابل ملاحظه‏اي بهتر شده، دوشيزه گرنجر. بااينحال نميشه گفت خطر رو رد كرده. مطمئنا رنگش بهتر شده و براي اولين بار آروم گرفته. من به پرسنل دستور دادم كه زماني كه شما اينجا هستيد مزاحمتون نشن. هركاري كه داريد ميكنيد، بايد همون رو ادامه بديد.
ساحره‏ي جوان هيچ خوشحالي از اين خبرها نشان نداد، و باعث تعجب جادوگر مسن شد. در عوض او لب پايين خود را گزيد و چشمانش را به كاشي‏هاي خاكستري كف اتاق دوخت.
اسپنسر به سمت دري كه نيمه باز مانده بود رفت و آن را بست. يكي از صندلي‏هاي ساده فلزي را حركت داد و روبروي هرميون نشست و براي چند دقيقه به او نگاه كرد.
_شايد جاي من نباشه كه حرفي بزنم، دوشيزه گرنجر، ولي من چاره‏اي ندارم جز اينكه شما رو متوجه اين بهبود مثبت بكنم. براي اولين بار من كمي خوشبين هستم كه دوست شما ممكنه بخواد زنده بمونه. ميتونم بهتون اطمينان بدم که این تماما بخاطر شماست. درمانگر مكث كرد،‌ هرميون را از نزديك بررسي كرد:من از جزئيات دوستي شما با آقاي پاتر مطلع نيستم، ولي بطور قطع حضور شما جرقه اميدي رو در ايشون بوجود آورده. كاري هست كه من بتونم براي كمك به شما انجام بدم؟
هرميون تنها چند بار درمانگر را ملاقات كرده بود و مطمئنا رابطه‏اي با او برقرار نكرده بود، با اينجال توجه او را حس كرده بود و اينكه او فرد قابل اعتمادي بود. به نوعي دختر جوان ميتوانست راحت‏تر با او صحبت كند تا با كسي مثل ريموس يا كسي كه او را خوب ميشناسد.
_مطلب اينه آقاي اسپنسر كه من حس ميكنم خودخواه هستم. هري هميشه براي ديگران كارايي رو انجام ميده، و اون ميدونه كه من ميخوام اون زنده بمونه، من از اين مطمئنم. ولي من ميخوام اون زنده بمونه بخاطر اينكه خودش ميخواد كه زندگي كنه. من ميترسم كه اون تصميم بگيره زنده بمونه فقط بخاطر اينكه من زجر نكشم. من نميخوام اون برگرده فقط بخاطر اينكه باقي عمرش رو با سختي و بدبختي ادامه بده.
او در حالي كه اينها را ميگفت مستقيم نشسته بود دستانش را محكم گرفته بود.
ساموئل اسپنسر چندين دهه به خانواده‏هاي عزادار نصيحت‏هاي زيادي را كرده بود، ولي هرگز تاكنون با چنين موقعيتي روبرو نشده بود. با اينحال او منظور ساحره را درك ميكرد و نصيحتش سريع به ذهنش آمد.
_بهش بگو. تا يك دقيقه ديگه كه من رفتم، دقيقا همين چيزي كه به من گفتي رو به اون بگو. آقاي پاتر بايد تصميم رو بگيره. اگه برگشت اين به اين معناست كه ايشون خودشون خواستن كه برگردن، حتي اگر يه جورايي بخاطر شما اينكار رو كرده باشن.
او مكثي كرد و نگاهي به بدن بيهوش هري بر روي تخت انداخت. هرميون نيز نگاه او را دنبال كرد:من نميخوام كه زيادي رُك باشم، دوشيزه گرنجر، تا اونجايي كه من ميدونم هر تصميمي كه آقاي پاتر بگيرن باز هم شما شخص خيلي خاصي براي ايشون هستيد. در نهايت، بهرحال اون تصميم ميگيره كه آيا شما ارزشش رو داري؟اگه اون به خاطر شما برگشت به اين معني هست كه شما براي اون ارزشش رو داريد. اگر هم نه، اونوقت ثابت ميشه كه فجايع زندگي ايشون بيش از اون بوده كه بشه بهش غلبه كرد.
همانطور كه درمانگر اين صحبتها را ميگفت، نگاه هرميون به آرامي از چشمان مرد به سمت زمين پايين ميرفت. بعد از پايان صحبتهاي او هرميون ساكت باقي ماند و مرد حس كرد كه به اندازه كافي حرف زده است، با اين اميد كه زياد حرف نزده باشد. او ايستاد و لحظاتي دستش را روي شانه‏ي دختر گذاشت و بعد به آرامي اتاق را ترك كرد و در را پشت سرش بست.
نصيحت درمانگر عاقلانه بود، ولي هرميون دقايقي در مقابل آن مقاومت ميكرد. اگر هري او را رد ميكرد چه؟ اگر هري تصميم ميگرفت كه او ارزشش را ندارد چه؟ آيا هرميون ترجيح ميداد تا هري برگردد حتي اگر فقط بخاطر او باشد؟ حداقل اينطور او زنده ميبود. او عرض اتاق كوچك بيمارستان را طي كرد، و به نظر ميرسيد هري ناآرامي او را حس كرده است،‌ چرا كه عضلاتش منقبض شده بودند. در نهايت او در پايين پاي تخت ايستاد و مستقيما به بهترين دوستش خيره شد. اتفاقات زيادي براي اين پسر هفده ساله در زندگي غير معمولش پيش آمده بود.
او تصميم گرفت: اون سزاوارش هست، اون مستحقه كه خودش تصميم بگيره، تصميم بگيره كه چي ميخواد.
 در حالي كه ميلرزيد به صندلي كنار تخت برگشت و دوباره دستان هري را گرفت:من ميخوام تو زنده بموني هري. من تو رو دوست دارم. ولي ازت نميخوام بخاطر من برگردي. اگه اينكارو بكني من اينجا هستم، ولي تو بايد خودت تصميم بگيري. تو ميخواي چكار بكني؟ ميدونم كه تو ميخواي بميري، و اگه اين تصميم توئه، من قبولش ميكنم. من سعي ميكنم به زندگيم ادامه بدم.
 چشمانش پر از اشك شدند و جرياني روان از هر دو چشمش سرازير شدند. او دستان هري را محكتر فشرد، و لحظه‏اي فكر كرد حس كرده است هري هم دست او را فشرده است. با اين دلداري او كلمات سختش را ادامه داد، صدايش نرم ولي قوي بود:تو براي من خيلي كارا انجام دادي هري. تو بيش از يكبار جون من رو نجات دادي؛ تو تمام دنيا رو نجات دادي. تو چيزي به من بدهكار نيستي، ولي من خيلي به تو بدهكارم. ممنونم هري، براي همه‏ي كارايي كه براي من كردي، و براي همه‏ي كارايي كه باهم كرديم. هر تصميمي كه ميگيري يادت باشه كه من دوست دارم.




فصل چهل و سوم : 
برن به جهنم!‌ 
        
_خب قراره چي بشه ؟ ميدوني كه نميتوني براي هميشه همين جوري بموني 
_ ميدونم. 
_ خوبه !‌ ببينم زود كه تصميم خواهي گرفت نه ؟ 
_ به اين سادگي ها هم نيست . قبلا برام خيلي واضح بود و معلوم بود ،‌اما الان سر در گمم. هرميون از من ميخواد برگردم. اگه برنگردم رنج خواهد برد . نميدونم بايد چي كاركنم. 
 _بله ،‌اون رنج خواهد بود ،‌اما اون ميخواد تو برگردي براي اينكه تو ميخواي زنده بموني و زندگي كني ،‌نه براي اينكه تو براش احساس تاسف كني . ميخواي زنده بموني؟
_ نه !.... نميدونم !‌.... نميدونم ‌! 
_فكر ميكنم تو ميدوني. بيا با خودمون صادق باشيم . اگه واقعا بخواي بميري ،‌همين الان خواهي مرد . اما يه چيزي متوقفت كرده . درست كمي شبيه به مالفوي روي برج داري رفتار ميكني. اون شانس اينو داشت كه دامبلدور رو بكشه ،‌اما اين كارو نكرد. تو هم شانس اينو داري كه به همه چي خاتمه بدي ،‌اما نميتوني اين كارو بكني. تو ميخواي كه زنده بموني!‌ 

_معلومه كه ميخوام زنده بمونم ،‌اما الان همه چيز فرق كرده . الان همه چي غلطه. جيني مرده . اون هم به خاطر اشتباه  من ‌،تقصيره من بود. ولدمورت رفته . رون من رو سرزنش ميكنه . فقط هرميون مونده. 
 _جوري ميگي انگار اين خيلي موضوع بي اهميتيه. هرميون دوستت داره . مگه اين چيزي نيست كه تو تموم عمرت خواهانش بودي. هيچ كس تو پريوت درايو تو رو دوست نداشت و تو  آرزومندش بودي. و حالا كه ميتوني داشته باشيش ،‌ ميخواي بندازيش دور. 
_اما تو طوري رفتار ميكني انگار هيچ اتفاقي نيافتاده . جيني مرده !‌اونم به خاطر من !‌نميتونم با اين احساس گناه زندگي كنم. اون اصلا نمي بايست اونجا ميبود ،‌ بعد به جاي اينكه من مراقب اون باشم ،‌اون خودشو قرباني من كرد. بايد من جاش مي بودم !‌ 
 _جيني هم عاشق تو بود . اون اين حقو داشت كه خودشو فدا كنه . تو هم اين كارو براي اون مي كردي ،‌چه چيزي باعث ميشه تا تو اين حقو براي اون نديد بگيري؟ اين كاريه كه مردمي كه همديگرو دوست دارن براي هم انجام ميدن. جيني ميخواست تو زنده بموني !‌ نه فقط هرميون ،‌بلكه جيني هم اينو ميخواست .  
 _تو درست ميگي ،‌اينو ميدونم ،‌اما نميتونم قبولش كنم. اگه من برگردم ،‌خيلي سخت خواهد بود . تمام اين احساسات نمايان خواهند شد . نميدونم ميتونم از عهده اش بر بيام يا نه .روزنامه پيام امروز به دنبال من خواهد افتاد و من هرجا برم بين مردم گير خواهم كرد ،‌ جمعيت زيادي دوره ام خواهند كرد. آيا اين راهي براي زندگيه ؟ 
 _آيا اين دليلي براي مردنه؟ تو داري به من ميگي نميتوني با پيام امروز يا مردم كنار بياي؟ اين ديگه چه جور عذر و بهانه ايه؟ 
 _يه دونه خيلي بدش  
 درسته !‌ببين ،‌هرميون تو رو دوست داره . اگه تو بر نگردي ‌،مطمئنا اون ادامه خواهد داد . نهايتا اينه . اون قويه ،‌قوي تر از تو . دير يا زود مرد دیگه ای رو پیدا میکنه ،‌ازدواج ميكنه و خوشحال خواهد بود . اما تو ميتوني اون مرد باشي. پس هري پاتر ،‌سوال اينه ،‌ تو ميخواي اون مرد باشي يا نه ؟ 
                      **************************************
با وجود اينكه يه طريقه غير ومعمول در سنت مانگو بود ،‌اما براي هرميون در گوشه اتاق هري تختي قرار داده بودند. چيزي به او ميگفت دوستش را ترك نكند ‌، نه حداقل امشب ،‌و شفاگر اسپنسر قوانين را كنار نهاد . تصميم خيلي زود گرفته شد . او تصميم گرفته بود كه اگه هري هر نشانه اي از مرگ نشان داد ،‌به سراغ مقامات نرود،‌هرچند خيلي هم مطمئن نبود كه آيا ميتواند اين تصميم را عملي كند يا نه آنهم زماني كه همه چيز بهم بريزد . سرانجام حول و حوش نيمه شب ،‌ديگر نتوانست با خستگي اش بجنگد و در بين ملافه هاي آن تخت باريك به خواب فرو رفت. 
سه ساعت بعد ،‌هري پاتر كه ذهنش آشفته شده بود ،‌تكان خورد. او هيچ چيز از افكار دروني اش به ياد نداشت ،‌اما بي هيچ شكي ميدانست كه هرميون هم در اين اتاق حضور دارد ،‌هر جايي در اتاق اما با  او مي باشد. سرش را بلند كرد و براي اولين بار بعد از طلسم مرگ بلاتريكس لسترنج چشمانش را باز كرد. بلافاصله اتاق را به دنبال بهترين دوستش جستجو كرد. 
با اينكه خارج هوا تاريك بود ،‌اما سنت مانگو طوري طلسم شده بود كه در محيطي تار قرار داشته باشد ،‌ نور كم اما متناسبي كه به شفادهندگان يا كمك هاي آنها اين امكان را ميداد كه در حاليكه در حال سركشي هستند ،‌اطراف را ببينند. بدون عينك فضاي اتاق نامشخص و تار بود ،‌ اما او توانست توده اي را در گوشه اتاق تشخيص دهد . آن توده مي بايست هرميون باشد. 
سرش را دوباره روي بالشتش گذاشت ،‌و به سقف تار تيره بالاي سرش خيره ماند. خاطرات تيكه تيكه يادش مي آمد ‌،اما چند دقيقه اي طول كشيد تا توانست آنها را به هم ربط دهد . مي دانست كه ميخواست بميرد ،‌و دليل آن را به خوبي به ياد مي آورد . تصوير بدن بي جان جيني ،‌از جلوي چشمش دور نميشد . با اين وجود نميتوانست بفهمد كه چرا برگشته است.
بدنش به خاطر چند روزي كه بي حركت مانده بود ، عين چوب شده بود . سعي كرد تا پايش را از لبه تخت آويزون كند ،‌ اما به خاطر عدم هماهنگي ‌نتوانست اين ک كار ساده را هم انجام دهد. پاهايش بين ملافه گير كرد و براي اينكه نيافتد مجبور دستش را دراز كند ،‌ و همين باعث شد تا صداي خش خشي بلند شود. چشمان هرميون بلافاصله باز شدند. 
هرميون او را ميديد كه داشت كم كم هوش و حواسش سر جايش ميامد و لب تخت نشست.  طبيعتا اولين عكس العملش اين بود بلافاصله از تخت پايين پريده و او را در آغوش بگيرد ،‌با نيرويي دو برابر مالي ويزلي. اما درعوض ،‌او بي حركت باقي ماند ،‌به بررسي مرد جوان پرداخت و سعي كرد تا حالتش را بفهمد. اما احساسي كه قلبش را پر كرده بود ،‌قابل مهار كردن نبود. هري زندگي را انتخاب كرده بود! 
هرميون از روي تختش مي توانست ببيند كه هيكل هري پاتر همچنان بي حركت براي چند ثانيه اي باقي ماند ،‌نقش  موهاي شانه نشده اش روي ديوار مقابل افتاده بود . به تدريج هري سرش را خم كرد و خم تر كرد. سينه اش به طور واضح و مشخصي شروع به بالا و پايين رفتن كرد ،‌و بعد هرميون ميتوانست ببيند كه بدن او شروع به لرزيدن كرد. 
هري داشت گريه ميكرد . عظمت اين اتفاق و مسئول بودن وي تازه داشت برايش معلوم ميشد. اگر او به در گودريك هالو به قدرت عشق ايمان داشت آن وقت مي توانست همان جا كار ولدمورت را بسازد. وقتي او در اين امر شكست خورد ،‌مجبور شد خودش از بين مردم برود تا ولدمورت را يكبار و براي هميشه از بين ببرد ،‌ تا از مصيبتي كه باعث شد تا جيني را از او بگيرد ،‌جلوگيري كند. به جز اين ،‌او نبايد چندين ماه پيش وقتي جيني ازش ميخواست تا به آن ها ملحق شود از خود ضعف نشان ميداد . اگر او قوي ميماند،‌ ان وقت زماني كه لسترنج در اپارتمان ظاهر شد ،‌ديگر جيني در آنجا نبود. احساس گناه و غم هر دو به يك اندازه در سراسر وجودش در جريان بود. 
هرميون تند وچابك از ما بين ملافه ها به بيرون خزيد ،‌ و با پاهايي برهنه از روي سنگ فرش سرد اتاق به سمتش رفت. دلش ميخواست او را در آغوش مي گرفت ،‌اما ميدانست كه بايد مراقب باشد. هري چه چيزي از اين كماي خود خواسته خود به ياد مي آورد؟
او در حالي كه دستش را به شانه وي نزديك ميكرد گفت : هري ؟ ‌من اينجام .
 مرد جوان به آرامي سرش را بلند كرد و با وجود نور كمي كه وجود داشت ،‌هرميون عمق چشمان پر از اشك او را ديد. او بلافاصله موضوع را فهميد. هري پاتر حقيقتا مردي سرشار از مشكل بود.حتي در تاريكي ،‌درد و ترسي كه در چشمانش بود مستقيما به قلب و روح هرميون وارد شد. آنها به چشمان يكديگر خيره شدند ،‌و اين نگاه طولاني و طولاني شد تا اينكه سينه هري بالا و پايين رفت. 
هري با صدايي غير عادي گفت : چرا؟ چرا جيني اين كار رو كرد؟
و در حالي كه ديگر نميتوانست جلوي احساساتش را بگيرد به هق هق افتاد. هرميون به آرامي دستانش را گشود و به جلو حركت كرد. هري آغوشش را پذيرفت ،‌ او هم دستانش را دور هرميون حلقه كرد ،‌ و سرش را بين شانه وي پنهان كرد. به شدت ميگريست. هرميون هم به او پيوست و اشكهايش سرازير شد ،‌هر چند هريك دليلي متفاوت براي گريستن داشتند. 
 _اون دوستت داشت هري. نميتونم دليل ديگه اي برات بيارم. اون اين كارو كرد چون دوستت داشت.
اشك هاي هرميون شديد تر از قبل شد و او صورتش را يك وري روي سر هري گذاشت و حلقه دستانش به دور شانه ها و گردن هري تنگ تر شد. براي اولين بار او مي توانست احساسش را با كسي قسمت كند كه كه به خوبي ميدانست او چه احساسي دارد. 
سرانجام هري خسته از انبوه اشك هايش ،‌ نفس عميقي كشيد تا كمي خود را آرام كند. او سرش را بلند كرد و با پريشان فكري به گردن هرميون خيره شد و به فكر فرو رفت. هرميون دستانش را نا خود اگاه جا به جا كرد و انگشتانش را بين موهاي بلند و بهم ريخته وي فرو كرد. موهاي خودش هم بعد از سه ساعت خواب ،‌ بهم ريخته به نظر ميرسيد.
هرميون به سختي زمزمه كرد : خوشحالم كه برگشتي هري ،‌نميدونم چیکار ميكردم اگر .... در آن سكوت ،‌زمزمه اش كامل به گوش هري رسيد. 
جادوگر جوان رنجور آرام پاسخ داد : اون مي بايست من ميبودم. اون نميبايست اين كارو ميكرد .  چشمانش برقي زد و با خود زمزمه كرد: باید من میبودم.
  هرميون مي توانست لرزش او را احساس كند .
 _نه هري ،‌اصلا نبايد هيچ كسي مي بود.  
هري كه تازه  متوجه شده بود آن حضور ثابت و هميشگي در بدنش ديگر وجود ندارد گفت : ولدمورت رفته،‌ لسترنج اونو كشت ،‌نه من رو . 
_فداكاري جيني تو رو نجات داد . عشق اون از تو محافظت كرد ،‌درست مثل مادرت ،‌اما اون از ولدمورت محافظت نكرد . اون براي هميشه رفته .
هري سرش را به موافقت تكان داد ،‌ كاملا حوادث هفته گذشته را در ك ميكرد. 
 _پس ،‌اين عشق بود كه ولدمورت رو از بين برد . نه عشق من ،‌بلكه عشق جيني. 
 _نه هري ،‌عشق خودت هم بود. جيني خودش را براي هر كسي فدا نميكرد ،‌تنها براي كسي اين كارو ميكرد كه واقعا دوستش داشته باشد ،‌كسي كه اون هم  اونو دوست داشته باشه . 
هري خيلي آرام گفت: ارزو ميكنم كاش اين كارو نكرده بود .
و قطره اشكي از چشمانش سرازير شد: من براي مرگ حاضر بودم. اون چيزاي زيادي براي زندگي كردن داشت . من چي دارم؟ من هيچ كس رو ندارم. نبود من مسئله اي ايجاد نميكرد. اين اتفاق نبايد مي افتاد . اين سرنوشت من بود. 
 _هري ،هيچ چيزي به عنوان سرنوشت وجود نداره . ما خودمون سرنوشت خودمون رو ميسازيم.
مرد جوان سرش را بلند كرد و به چشمان زن جوان خيره شد. 
 _حالا من بايد چي كار كنم؟
او با صدايي لرزان و وحشتزده اين را پرسيد . هرميون سرش را بين دو دوستش گرفت و چشمانش را به چشمان هري دوخت: تو زندگي خواهي كرد ، ‌هري پاتر. تو بر اين غلبه خواهي كرد ،‌و تو به انسان شادي تبديل خواهي شد. من بهت كمك ميكنم،‌و تو هم به من كمك ميكني. ما الان بيشتر از هروقت ديگري به همديگه احتياج داريم. 
                     ************************************
دو هفته بعد ،‌هري و ريموس لوپين رو بروي هم پشت ميز آشپزخانه خانه ميدان گريموالد نشسته بودند . و هر دو از شيريني و چايي كه وينكي ،‌كه ديگر وظيفه خود ميدانست تا هر چه را هري نياز دارد تهيه كند ،آماده كرده بود لذت ميبردند. البته دابي هم كمك ميكرد ،‌اما احساس گناهي كه به خاطر اون فاجعه  داشت خيلي رويش اثر گذاشته بود ،‌و باعث شده بود تا وينكي زمام امور را بدست بگيرد و مديريت خانه با او باشد. هري خيلي زود متوجه شد كه چرا وینکی به عنوان يك جن خانگي لايق مشهور گشته است. او حتي ميدانست چطور  بايد موهاي اربابش را كوتاه كند ،‌ چندين اينچ از موهاي يال مانند و رام نشدني او را كوتاه ميكرد تا به وسط هاي گردنش مي رسيد. با خوردن منظم وعده هاي غذايي ،‌هري از لحاظ جسماني بر عكس وضعيت روحي اش به سرعت در حال بهبود بود. 
ريموس در زمان هوشياري مرد جوان در سنت مانگو خيلي كوتاه هري را ديده بود ،‌و در زماني كه  او به خانه ميدان گريمولد آمده بود ‌، تنها توانسته بود ملاقات هايي كوتاه مدت با هری داشته باشد،‌ اما فرصت يك گپ و گفتگوي درست و حسابي هنوز به دست نيامده بود. در اولين روز تعطيلي هفته ،‌ريموس با استفاده از پودر پرواز ،‌ به خانه ميدان گريموالد رفت تا ديداري با شاگرد سابقش داشته باشد. او ميدانست كه دو هفته گذشته مي بايست به مانند گردبادي براي پسر بينوا به نظر رسيده باشد.
درمانگر اسپنسر از هري خواست تا براي سه روز ديگر در بيمارستان سنت مانگو باقي بماند تا بتوانند مشهورترين بيمارشان را نظارت و از وي سوالاتي بكنند. ‌ و چون كماي خود خواسته امري كم و نادر بود ،‌هري تبديل به سوژه اي براي تحقيق و بررسي هاي بيشتر براي نسل هاي بعدي شد. متاسفانه ،‌ او ثابت كرد كه نه تنها همكاري نميكند ،‌بلكه به سوالات هم تا جايي كه ميشد خلاصه و بي فايده جواب ميداد.  سيلي از افراد ممتاز براي ديدن وي وارد اتاقش ميشدند ،‌از جمله خود وزير سحر و جادو .هري خيلي گستاخانه برخورد ميكرد ،‌اغلب اوقات نه به سوالاتشون جواب ميداد و نه به اظهار لطفشان توجهي نشان میداد . 
اگر هرميون مصمم و قاطع در كنارش نبود ،‌خدا ميداند چه اتفاقي مي افتاد . او تصميم گرفت اين ملاقات را مديريت كند ،‌ بيشترين تلاشش را كرد تا از هري پشتيباني كند ،‌اما وقتي اولين روز گذشت ،‌ او متوجه استرسي شد كه اين ملاقات ها بر روي دوستش باقي مي گذاشتند . ابتداي امر خيلي مودبانه درخواست كرد كه ديگر به هيچ كس اجازه ورود به اتاق هري را ندهند.  اما كارمند آنجا نميتوانست خود را متقاعد كند تا از ورود افراد رده بالا جلوگيري كند ،‌سرانجام هرميون ،‌كه اعصابش به شدت تحت فشار قرار گرفته بود ،‌ سفت و سخت در مقابلشان ايستاد . 
_اصلا برام مهم نيست حتي اگه خود مرلين هم بخواد هري رو ببينه . ديگه هيچ کسی رو راه نميديد !
در آن روز ،‌يا روز بعد  ،‌و تا زماني كه هري به خانه رفت ،‌ديگر ملاقات كننده اي به ديدنشان نيامد. 
دنياي جادوگري به خاطر شنيدن اين اخبار ،‌به جشن و پايكوبي پرداخت . عموم مردم مدت ها بود كه مرگ جيني ويزلي را فراموش كرده بودند ؛‌ تنها زنده ماندن هري پاتر بزرگ  اهميت داشت . ابر احساس گناه  از سر مردم  گذشته بود ،‌و اكنون ديگر جهان آنها به حالت عادي خودش در مي آمد ،‌ همان طوری كه هميشه بود . 
هرميون ميدانست كه هري تازه پا در جاده طولاني و سخت بهبود گذاشته ،‌اما باور داشت كه او در حقيقت بهتر خواهد شد . او خود را وقف اين كار كرده بود ،‌ چرا كه الان ديگر ميدانست هري را دوست ميدارد. تقريبا ميدانست كه هري هم او را دوست دارد ،‌ حتي با اين كه شايد او خود هنوز اين را نميدانست . اگر اين طور نبود ،‌او هرگز باز نميگشت. 
روزنامه پيام امروز و ديگر انتشاراتي ها التماس ميكردند كه با هري مصاحبه اي كنند و از او عكسي بگيرند. طبيعي بود كه هري اين درخواست را رد ميكرد ،‌ و اصلا به اين جور چيز ها ذره اي هم اهميت نميداد . شايعات زيادي منتشر شده بود كه مي گفتند شايد هري در واقع مرده باشد ،‌يا  در موقعيت خطرناكي باشد ،در نتيجه وزارت خانه تنها براي به ثبات رساندن موقعيت وزير جديد شكلبولت ،‌اين حرف را زده باشد. سرانجام ريموس توانست هري به واقع بي ميل را راضي كند تا عكاسي ؛‌كه يكساعت قبل از خروج هري از سنت مانگو به آنجا رسيد ،‌را بپذيرد. 
روزنامه پيام امروز بهترين عكاس خود ،‌بنجامين دوال ، را براي اين كار فرستاد. او موفق شد عكسي فرموش نشدني از هري بگيرد كه خطرناك  و بيمار به نظر ميرسيد اما چشماني تيزو شكافنده داشت.  اما عكاس تصويري هم از هري و هرميون كه موهاي سركشش را به طريقي دوست داشتني براي يك عكس رسمي بسته بود ،‌انداخته بود . تصوير ساده و بي غل و غش آنها هر گونه شكي را در جامعه جادوگري در خصوص جفت شدن آنها از بين برد ،‌خواه آن دو خود ميدانستند يا نميدانستند. 
ريموس چايش را نوشيد و در حالي كه جواب را ميدانست آگاهانه پرسيد : تو دو هفته تمام را در اختيار داشتي ،‌در حقيقت ميشه گفت يك سال تمام را. 
هري تنها توانست سرش را تكان دهد ،‌احساساتش همچنان درهم ريخته بود . اولين و آخرين ملاقاتش با رون هم تنها خاطره اي درد آور براي او به ارمغان آورده بود. تنها دوست و رفيقش براي ديدن او نه به بيمارستان آمده بود و نه به خانه گريمولد . هري از طريق هرميون باخبر شده بود كه رون هم مشكلات خاص خودش را دارد ،‌اما هري مجبور بود كه با او ديداري داشته باشد. 
مالي چند باري از زمان بازگشت هري به خانه گريمولد رفته بود . او به شيوه هميشگيش ،‌با در آغوش گرفتني گرم و مادرانه ،‌به هري خوش آمد گفت . هرچند آرتور و مالي هري را مطمئن ساخته بوند كه او را مسئول مرگ جيني نميدانند ، اما هري متوجه بود كه حضور در مقابل آن دو بسيار سخت است . وقتي هري به پناهگاه رسيده بود  ،‌متوجه شد كه رون حتي براي خوش آمد گويي هم از اتاقش بيرون نيامده است. پس هري از هرميون خواست تا براي چند دقيقه اي پايين پله ها منتظرش باقي بماند. 
سرانجام هري وارد اتاق رون شد ،‌ دو دوست با نگراني و اضطراب به هم خيره شدند . بدون هيچ مقدمه اي رون شروع به صحبت كرد. 
_من تو رو سرزنش نمي كنم هري. ميخوام اينو بدوني. همه چي بره به جهنم. به دلايلي به نظر ميرسه من ديگه نميتونم هيچ كمكي باشم .  
رون داغون  به نظر ميرسيد . خط هاي روي صورتش او  را به اندازه ده سال پير كرده بود ،‌ غمي هميشگي در چشمانش نفوذ كرده بود. وزن كم كرده بود و به نظر هري مريض ميرسيد. حتي موهايش هم بيشتر از هميشه آويخته و شل و ول به نظر مي آمد. 
_تو درست ميگي رون . برن به جهنم. چيزي كه خيلي سخته اينه كه ؛‌ اون شخص بايد من ميبودم.  
رون پاسخ داد :  اون حتي نبايد اون موقع اونجا مي بود. اگه من بخوام تو رو براي چيزي سرزنش بكنم ،‌تنها به اين دليل خواهد بود كه تو از اول بهش اجازه دادي اون به ما ملحق بشه.  ميدونم اون دلش ميخواست كمك كنه ،‌اما ما نبايد بهش اين اجازه رو ميداديم.  
 _باهات موافقم رون . من دقيقا همون وقتي كه اون حرف ها رو زدم از گفتنشون پشيمون شدم. لعنت به من. من ضعيف بودم.  
رون در مخالفت سرش را تكان داد : من اوني هستم كه ضعيفه. به من نگاه كن !‌ من از همه جدا افتادم ،‌و ديگه نميتونم خودمو از اين وضعيت نجات بدم.  
 _منم همين احساس رو دارم ،‌رفيق 
_نه هري . تو خوب خواهي بود. هرميون حق داشت . شايد تو بهترين دوست من باشي ،‌اما تو يك جادوگر بزرگ هم هستي. تو قبلا هم از پس اين جور چيزا براومدي . تو بهبود پيدا ميكني . اما من در مورد خودم اصلا اين اطمينان رو ندارم.  
 _اين موضوع تنها براي چند هفته است رفيق . به خودت فرصت بده . همه ما به زمان احتياج داريم.  
رون و هري هر يك در گوشه‏اي از اتاق خوابي كه در چند سال اخير زمان زيادي را در آن گذرانده بودند، مانده بودند. معمولا اوقات خوبي را آنجا داشتند. و آن زمانها ديگر برنمي‏گشتند، لااقل نه براي آن دونفر. آنها بطور غريزي ميدانستند كه ديگر بهترين دوستان هم نخواهند بود.
هري پرسيد: حالا ميخواي چكار كني، رون؟
_من بايد از اينجا دور بشم، هري. فكر كنم يه مدتي از اينجا برم. بايد سال هفتم رو تموم كنم، ولي دلم نميخواد به هاگوارتز برگردم. مك گونگال ترتيبش رو داده كه من به يه مدرسه ديگه برم. تو آمريكا. شايد اگه از اونجا خوشم اومد همونجا موندم. يه جايي تو كاليفرنياست. ميگن تمام طول سال هواي خوبي داره.
چشمان رون از هري اجتناب ميكرد و در عوض روي پوستري بر ديوار ثابت مانده بود.
اين خبرها مانند چماق يك غول غار نشين به هري ضربه زده بود. فك او از تعجب پايين افتاده بود. نه تنها آنها ديگر بهترين دوستان هم نبودند بلكه حتي يكديگر را نيز نميديدند. او نميتوانست حتي يك كلمه حرف بزند.
رون كه ناراحتي را در چهره هري ديد، ادامه داد: متاسفم هري. نميتونيم دوباره باهم اين مشكلات رو پشت سر بذاريم. هيچ طلسم (ريپارو)ای براي چيزي كه اتفاق افتاده وجود نداره. من بايد از اول شروع كنم. از هرچيزي كه اينجاست دور بشم.
هري به سرعت فهميد كه يكي از چيزهايي كه رون ميخواست از آنها فرار كند خود هري بود. پسر موقرمز تا زماني كه در كنار هري پاتر بود هرگز نميتوانست دوباره تمام انرژي خود را بدست بياورد. در نهايت او به معناي تاييد سرش را تكان داد.
_من درك ميكنم رون. تو هركاري رو كه لازمه انجام بده. اميدوارم به تو كمك كنه.
هري سرش را پايين آورد و به يك جفت از جورابهاي رون كه روي زمين افتاده بود خيره شد: من دلم برات تنگ ميشه.
رون بغضي را در گلويش حس ميكرد، ولي احساساتش را كنترل كرد:منم دلم برات تنگ ميشه، رفيق. ما دوران خيلي عالي‏اي رو داشتيم. ما دوباره راه ميفتيم. فقط ايندفعه فرق ميكنه.
هري در حالي كه دوباره يك قورت از چايش را ميخورد به ريموس گفت: من به شدت احساس گم بودن ميكنم. رون ميخواد بره. جيني مرده. ولدمورت رفته. ديگه پيشگويي وجود نداره. حس ميكنم نميتونم روي زمين پا بزارم. هر بار كه قدم برميدارم حس ميكنم كه ليز ميخورم.
ريموس گفت: يكم شبيه حس دريا زدگي، درست ميگم؟ اولش كه سوار يه كشتي ميشي تلو تلو ميخوري، ولي به محض اينكه با حركتش منطبق بشي، ميتوني درست راه بري. و اين نياز به زمان داره. تو حالا تمام زمان مورد نياز رو داري. يك عمر كامل.
هري ادامه داد: عمري كه هرگز فكر نميكردم داشته باشم، اصلا نميدونم بايد چكار كنم.
مك گونگال قبول كرده كه تو بتوني برگردي به هاگوارتز. به نظر مياد اين ايده خوبي باشه. نظرت چيه؟
نميدونم، شايد.
روش فكر كن هري، ولي يه چيزي يادت باشه. ميدونم تو خيلي چيزا رو از دست دادي، ولي تو هنوز هرميون رو داري. او زن جوان خارق العاده‏ايه. اگه بخاطر اون نبود تو الان اينجا نبودي. خودت اينو ميدوني، مگه نه؟ ريموس فنجانش را پايين گذاشت و مستقيما به مرد جوانِ ناراحت نگاه كرد.
هري تاييد كرد: خودم ميدونم، باشه. نميدونم حتي همين الان بدون اون بايد چكار ميكردم. من به سختي خودم رو كنترل ميكنم ولي يه جورايي وقتي اون دور و برم هست ميتونم معقول بودنم رو حفظ كنم.
ريموس با خنده گفت: اگه اصلا عقلي داشته باشي. هري نيز لبخندي زد.
                  *****************************************
در طول اولين هفته‏ي تابستان، هري حس ميكرد در بدن خودش غريبه است. نبردهايي كه او سالها با آن مواجه شده بود، مخصوصا بعد از آگاه شدن از پيشگويي، جزئي از جسم او شده بود، با اينكه جادوگر جوان هرگز متوجه اين مطلب نشده بود. اين حس به آرامي و ناخودآگاه طي سالها در او رشد يافته بود.
اكنون ناگهان آن حس ناپديد شده بود و او حس ميكرد نقصاني در بدنش پديد آمده. به گونه‏اي او دلش براي آن حس تنگ شده بود، حس داشتن مأموريتي كه او اكنون آن حس را نداشت. يعني او ديگر لازم نبود از اين پس كاري را انجام دهد. ارثي كه از والدينش و سيريوس به او رسيده بود براي راحتي او تا آخر عمر بس بود. هري به سمت تمايل براي يك زندگي معمولی كشيده ميشد.
علاوه بر اين ريموس قرار ملاقاتي با يك وكيل گذاشته بود و او به هري اطلاع داده بود كه عكسي از او كه توسط بنجامين دوال گرفته شده بود، بدون مجوز توسط شركت هايي به صورت پوستر چاپ شده است. طبق سخنان وكيل، اين شركت ها ده‏ها هزار گاليون به او بدهكار بودند، كه اين خود مبلغي زياد بود و بايد بصورت سالانه مبلغي را بصورت مستمري به او ميدادند. هري اصلا علاقه‏اي نداشت و نمي‏فهميد ولي به وكيل اجازه داد تا با آن شركت‏ها مذاکره كند. او بيشتر ترجيح ميداد تا ديگر اصلا پوستري از او چاپ نشود ولي طبق گفته‏ي وكيل اين آبي بود كه از جوي رفته بود و ديگر به آن باز نميگشت. هري براي هميشه مردي ثروتمند باقي ميماند.
او هرگز بيش از لباسهايش صاحب چيزي نبود و نميتوانست از يك مجلس عياشي پر خرج كه او را خوشحال كند تصوري داشته باشد. يا يك جاروي پرواز پر زرق و برق؟ او همين الان صاحب يك آذرخش عالي بود. يك خانه گران؟ او همين اكنون در عمارتي زندگي ميكرد كه بيش از حد تمايل او بزرگ بود. اطرافياني كله گنده و مغرور؟ واقعا مزخرف بود. سفر؟ شايد يك روز، ولي نه به اين زودي ها. فقط سود سرمايه گذاري‏هاي او ميتوانست خرج چند بار زندگي كردن او را تامين كند.
با اينحال هري بايد از زندگيش استفاده‏اي ميكرد. در گذشته او نسبت به كاراگاه شدن علاقه نشان ميداد، ولي بعد از حوادث سخت سالهاي گذشته، او اصلا علاقه‏اي براي مبارزه با جادوگران سياه نداشت. يا شغلي براي تعقيب و پيگيري نقل و انتقالات از طريق پورتكي‏هاي غيرمجاز يا كاري در اين مايه‏ها. در حقيقت، او اصلا به كاري كه با وزارتخانه در ارتباط باشد علاقه‏اي نداشت. با اينكه اكنون شكلبوت، ريموس و آرتور دولت جديد را هدايت ميكردند، اين براي هميشه ادامه نداشت و هري نميتوانست درگيري‏هاي سابق خود با وزارتخانه را فراموش كند. البته او براي آنها آرزوي موفقيت داشت، ولي تمايلي براي تبديل شدن به جزئي از آن نداشت.
آيا او بايد راه دامبلدور در آموزش دادن را ادامه ميداد؟ در اين زمان اين فكر بيشتر خنده ‏دار بنظر ميرسيد. با اينكه چند هفته از بازگشت او از مرگ گذشته بود، او به شدت نگران و عصبي بود. به سختي ميخوابيد و گاهي بدون هيچ كنترلي و بي هيچ علتي به لرزه مي‏افتاد، و نميتوانست قرار گرفتن در برابر جمعيتي بيش از 4 يا 5 نفر را تحمل كند. گاهي ظاهرا خوب به نظر ميرسيد،‌ باقي اوقات سينه‏اش از اضطراب و وحشتي پر ميشد كه نميتوانست آن را كنترل كند. حس گناه هميشه با او همراه بود و او ميدانست كه هرگز او را ترك نخواهد كرد.
همه به او گفته بودند كه او به مرور بهبود خواهد يافت. آنها او را نصيحت ميكردند كه صبور باشد. هري ديگر نميدانست چگونه بينديشد. اين فكر دائما در ذهنش جريان مي‏يافت من ممكنه تا آخر عمرم همينطور بمونم.
به همان سختي كه مرگ جيني ويزلي براي او بود، از دست دادن رون نيز او را تكان داده بود. از دست دادن ناگهاني و غيرمنتظره‏ي يك رفيق، بهترين دوستِ پسرش، شكافي عميق در او باقي گذاشته بود. رون هنوز پناهگاه را ترك نكرده بود و هري دائما در اين فكر بود كه وارد اجاق شود و از طريق پودر پرواز به آنجا برود. اين او را آزار ميداد كه به او گفته شود كه نبايد برود، و ممكن است رفتن او به صلاح رون نباشد. فعلا به صلاح نبود، شايد زماني ديگر.
*****************************************************************
يكبار عموي من چيزي به من گفت كه اون رو فراموش نكردم، هري. توي يك جنگ هيچ برنده‏اي وجود نداره. فقط بازنده و بازنده‏تر وجود داره. فكر كنم تو منظور اون رو درك كني. هري سرش را تكان داد. او خيلي خوب منظور سخنان آقاي گرنجر را ميفهميد.
هري بيشتر زمان خود را در آن تابستان با هرميون گذراند. معمولا صبح‏ها به خانه آنها آپارات ميكرد، چون او دوست داشت در يك منطقه مشنگ نشين خلوت باشد و بتواند بدون اينكه كسي به او توجه كند در خيابان‏ها قدم بزند. آنها معمولا با هم در رستوران‏هاي مشنگي نهار را ميخوردند، و براي شام به آقا و خانم گرنجر ملحق ميشدند و بعد از شام نيز هري مدتي براي صحبت با آنها ميماند.
هرميون تا آنجا كه توانسته بود والدينش را از شرايط سخت گذشته‏ي هري آگاه كرده بود، ولي آنها به سختي ميتوانستند باور كنند كه اين مرد جوان لاغر، عصبي و ساكت داراي قدرت جادويي باشد كه هرميون توصيف ميكند، يا اينكه او يكي از معروفترين افراد در دنياي جادويي باشد. با اين حال بعد از چند ملاقات، آنها به آن پسر علاقه‏مند شدند،‌ و صحبت‏هايشان باهم لذت بخش‏تر شده بود.
مخصوصا آقاي گرنجر با دوست پسر جديد دخترش خيلي گرم گرفته بود، اگر چه هرميون اصرار داشت كه پدرش فعلا درباره اينطور مسائل صحبتي نكند. پدر متوجه شده بود كه هرميون اين مطلب را رد نميكند و حتي يك مرد نيز متوجه رابطه‏ي قوي بين آن دو ميشد. اگر او اشتباه نميكرد، اين مرد جوان روزي داماد او ميشد.
البته هرميون هنگامي كه براي پدرش ماجراجويي‏هايي را كه با هري گذرانده بودند تعريف ميكرد، آن‏ها را سانسور ميكرد و اشاره‏اي به سگ سه سر، باسيليسك، اژدها، يا هيپوگريف‏ها نميكرد. آقاي گرنجر براي هري داستان‏هايي از عمويش كه در جنگ جهاني دوم در ارتش انگلستان خدمت كرده بود را تعريف ميكرد. هري متوجه شد كه او اولين كسي نبوده كه در جنگ دچار فقدان عزيزانش شده، و اين اندكي در بهبود حس او كمك ميكرد.
هنگامي كه تابستان گذشت، افكار هري به ناچار متمركز بر روي آينده‏ي نزديكش شد. مك گونگال پيشنهاد كرد كه او و هرميون براي سال هفتم به هاگوارتز برگردند، اگر چه او گفت كه اگر هرميون بخواهد ميتواند همين الان امتحانات پاياني را بدهد. چون به هرحال او بيشتر سال هفتم را گذرانده بود و هيچكس شكي در توانايي او در برآمدن از پس آزمون‏ها نداشت. از طرف ديگر هري فقط حدود دو ماه و نيم از ترم گذشته را گذرانده بود و در حقيقت به همان كلاسهايش نيز توجه چنداني نكرده بود.
در ابتدا هري در برابر اين ايده مقاومت ميكرد، ولي خيلي زود او فهميد كه هيچ برنامه‏ي ديگري ندارد. يك شغل؟ هرجايي در دنياي جادويي كه او ميرفت دسته‏اي از افراد او را دوره ميكردند، و شرايط روحي او هنوز ناپايدار بود. بنابراين او و هرميون گزينه‏هاي خود را بررسي كردند.
تو ميخواي برگردي به هاگوارتز، هرميون؟ تو عاشق مدرسه‏اي.
هرميون پاسخ داد: اين تصميم گيري سختيه، هري. و بعد كنار هري در اتاق نشيمن خانه والدينش نشست. ظاهر هرميون نيز در طول تابستان به مراتب بهتر شده بود، و شور و شوق و انرژي و زيبايي معمول خود را بدست آورده بود.
هري ادامه داد: من نميدونم ديگه چكار ميتونم بكنم. ظاهر او نيز در طول تابستان بهتر شده بود، ولي شور و شوق و انرژي او فرقي نكرده بود. دست چپش را دور شانه هرميون انداخته بود و هرميون نيز براحتي به او تكيه داده بود. هريك از آن دو در گرماي بدن ديگري راحت بودند. فقط من نميتونم زندگي دوباره توي خوابگاه رو تحمل كنم. اين تنها چيزيه كه مانع من ميشه. و فقط اگه تو بري منم ميرم. تو انتخابهاي زيادي داري كه من ندارم.
براستي هرميون ميتوانست براحتي امتحانات پاياني خود را پشت سر بگذارد، و با شهرت و استعدادش ميتوانست وارد هر دانشگاه جادوگري كه بخواهد بشود. يا ميتوانست شغلي را در وزارتخانه يا هرجاي ديگر بدست گيرد. ولي اصلا قصد نداشت هري را رها كند، نه بعد از رنجهايي كه آن دو باهم متحمل شده بودند.
او تاييد كرد: من انتخابهاي زيادي دارم، ولي فكر نميكنم هنوز آماده باشم. منم هنوز در عذاب هستم. ما راه درازي رو در پيش رو داريم. و حالا كه رون رفته تو و من بايد باهم بمونيم. ما به هم احتياج داريم. بيا برگرديم به هاگوارتز.
***********************************************
به اين ترتيب هري خود را در حالي يافت كه پنجم سپتامبر براي اولين بار روي مبل اتاق خودش در هاگوارتز مي‏نشست. تازه رداي سياه مدرسه‏اش را پوشيده بود. هرميون و او توافق كرده بودند كه براي سال هفتمشان به مدرسه بازگردند، ولي هري اصرار كرده بود كه فقط در صورتي ميپذيرد كه اتاقي مستقل داشته باشد. جمعيت او را آزار ميداد، و او نميتوانست با شلوغي سالن عمومي و خوابگاه مواجه شود. يا شايد هم با خاطرات آنجا.
هنگامي كه او به پروفسور مك گونگال شرايطش را گفت، پروفسور لبخندي در موافقت زد.
چيزي كه شما ميخوايد اكيداً با قوانين هاگوارتز در تعارض هست، هري، كه اين فقط نشون ميده كه استثنا براي هر قانوني وجود داره.
هري دلش نميخواست با قطار هاگوارتز به مدرسه برود، بنابراين او و هرميون زودتر به هاگزميد آپارات كردند، و دابي و وينكي چمدان‏هاي آنان را آوردند. حالا كه او رسيده بود، نميدانست كه آيا تصميم درستي گرفته است. به زودي او بايد وارد سرسراي اصلي ميشد و با جمعيت دانش آموزان قديمي و جديد مواجه ميشد. از فكر آنهمه چشم كه به او خيره خواهند شد بدنش لرزيد. شايد او فكر ميكرد كه ميتواند آن را ناديده بگيرد. در آن لحظه هرميون به در اتاق او ضربه زد.
بعد از آنكه او در را باز كرد هرميون پرسيد: آماده‏اي، هري؟ هنگامي كه متوجه ترس و اضطراب موجود در چشمان هري شد لبخندش محو گشت. چيزي نيست هري، منم باهات ميام، و سريع ميريم ميشينيم. دير يا زود بايد با همچين چيزي مواجه بشي. هري با كراهت سرش را تكان داد.
دو دوست دست در دست هم وارد سرسرا شدند. با اينكه آنها هرگز خود را با عنوان با هم اعلام نكرده بودند، ولي معمولا اينگونه رفتار ميكردند. هميشه يا دستان هم را نگاه داشته بودند و يا هرميون بازوي خود را در دست او حلقه ميكرد. هنگامي كه مينشستند معمولا بدن‏هايشان را به هم تكيه ميدادند، و دستان هري دور شانه هرميون ميپيچيدند. و البته نه چيزي بيش از اين. مرگ جيني و رفتن رون هنوز هردوي آنها را آزار ميداد. هنوز براي چيزي بيشتر خيلي زود بود.
آنها چند دقيقه بعد از ديگر دانش آموزان كه اكنون در جاي خود نشسته بودند، به سرسراي بزرگ رسيدند. هرميون قبل از رها كردن دست او آن را فشرد، و آن دو با ترديد از در وارد شدند. تعداد دانش آموزان هاگوارتز تقريبا به حد طبيعي بازگشته بود، اگرچه ميز اسليترين هنوز كم جمعيت بود، و صدها صورتي كه به سمت هري چرخيده بود، به نظر او مانند جمعيتي ميليوني بودند كه او را نظاره ميكردند. او مدتها بود كه با جمعيتي در اين حد مواجه نشده بود. بي اختيار دستانش شروع به لرزيدن كردند.
به محض اينكه ورود هري پاتر به گوش همه رسيد ظرف دو ثانيه سر و صداي داخل سرسرا ساكت شد. براي چند ثانيه حتي يك كلمه هم شنيده نميشد، و هري منجمد شد. بالاخره يك دانش آموز خوش برخورد سال پنجمي ريونكلاو روي صندليش ايستاد و با صدايي بلند فرياد زد.
ممنونيم، هري پاتر.
بعد از چند ثانيه كه افراد از شُك اين كلمات بيرون آمدند، تمام سرسرا از صداي هلهله و تشويق منفجر شد. چشمان هري به اندازه نعلبكي گشاد شدند و لرزش خفيف او به رعشه‏اي مشهود بدل شد. اضطراب بر او غالب شد. او بايد از آنجا خارج ميشد؛ نميتوانست اين را تحمل كند. بدون هيچ فكري او برگشت تا به سمت امنيت و آرامشش در اتاق فرار كند، همان زمان او دستي را حس كرد كه آرنج او را گرفت و دستي در دستش قرار گرفت.
هرميون به آرامي به او اطمينان داد: چيزي نيست هري. با وجود سر و صداي در سرسرا هري خيلي خوب صداي هرميون را شنيد، و چشمان وحشت زده‏اش او را پيدا كرد. بيا بريم بشينيم.
او آرنج هري را كشيد و چند متر او را به سمت انتهاي ميز گريفندور نزديك كرد، جايي كه چندين دانش آموز بلافاصله كنار رفتند و براي آنان جا باز كردند. هري پاتر هر جا كه ميخواست ميتوانست بنشيند. هرميون او را كمك كرد تا در جايش بنشيند و بعد كنار او نشست. او دستانش را پشت هري گذاشت و در گوش او كلماتي آرامش بخش گفت.
از آن منظره اميد هزاران ساحره‏ي جوان درهم شكسته شد. هري پاتر در دسترس نبود.
ضيافت افتتاحيه به وضوح تبديل شده بود به جشن مهيج پيروزي خوبي بر پليدي. با وجود اينكه پروفسور مك گونگال با دقت از اشاره به نام هري خودداري كرد، حضور او در سرسرا توسط همه احساس ميشد. هرميون هر بار كه دستان لرزان هري را ميگرفت، دلش پر از نگراني ميشد. او فكر ميكرد كه هري در طول تابستان بسيار بهبود يافته، البته نه در حد نرمال، ولي بهتر از شرايط نامساعدش. اكنون او ميفهميد كه هنوز بايد راه زيادي را طي كند.
هري نميتوانست ذره‏اي از غذاي لذيذي كه جنهاي خانگي آماده كرده بودند بخورد، و در نتيجه، هرميون هم نميتوانست. وقتي هرميون متوجه شد كه تا دقايقي ديگر جشن به پايان ميرسد، به طرف هري برگشت.
بيا قبل از بقيه بريم تا لازم نباشه از بين جمعيت رد بشي. هري با كمال تشكر پذيرفت، و آنها به سرعت ايستادند و به طرف در قدم برداشتند. مطمئنا تمام چشمها به پشت سر آنان خيره شد. هري به خودش فشار آورد تا پشت سر خود را نگاه نكند. ظرف يك دقيقه آنها از شكنجه‏ي جشن رها شدند و هري با سرعت به سمت اتاقش دويد. هرميون چند قدم از او عقب افتاد و با سرعت دويد تا به او برسد، ولي هري بطور غريزي سريعتر ميدويد تا از ذهن و افكار خود فرار كند.
هرميون فرياد زد: هري! آرومتر! بزار حرف بزنيم. بيا يكم قدم بزنيم. و بالاخره هري آنقدر بر خودش تسلط پيدا كرد تا بتواند آرام شود. در سمت راست يك راهرو از مسير اصلي منشعب ميشد، راهرويي كه هري ميدانست به سمت هيچ يك از سالن هاي عمومي نميرود. او سريعا وارد آن شد و هنگامي كه هرميون نهايتا توانست بازوي او را بگيرد، او ايستاد و خود را روي كفپوش سنگي انداخت، و به ديوار سرد تكيه داد. زانوهايش را خم كرد و سرش را ميان دستانش قرار داد، در حالي كه موهايش را ميكشيد. هرميون كنار او نشست، و نفسهاي عميقي ميكشيد.
من چه مرگمه هرميون؟ چم شده؟
تو هنوز در حال بهبودي هستي، هري. نذار اين چيزا تو رو عقب بكشه. هميشه لحظات سخت پيش مياد، ولي تو بايد بهتر بشي. تو بايد اينو باور كني.
من اصلا درك نميكنم! من قبلا هم عصبي بودم. قبلا هم توي جمع بودم. چرا الان اينقدر ضعيفم؟ مثلا قراره يه آدم قوي باشم.
خيلي خوب بذار ببينم چند تا دليل ميتونم بيارم، هري پاتر. خوب اين چند تا. هرميون يك انگشتش را بلند كرد. وقتي تو يه نوزاد بودي پدر و مادرت به قتل رسيدن، و همون موقع لرد سياه سعي كرده تو رو هم بكشه، و يه جورايي يه تيكه از روحش رو توي تو گذاشته. بعد تو ده سال تحت رفتار بد اون اقوام مفلوكت بودي كه ارزش حتي يك درصد نسبت خويشاوندي با تو رو هم ندارن. بعد هم فهميدي يه جادوگري در حالي همزمان فهميدي كه لرد سياه ميخواد تو رو بكشه. نه تنها اين بلكه يه پيشگويي هست كه ميگه فقط تو ميتوني اونو بكشي. انگشتان دست چپ هرميون تمام شد و شروع به شمردن با دست راست كرد. بعد معلوم شد كه اين لرد سياه فقط در صورتي كشته ميشه كه شيش تا جاودانه‏سازش اول نابود بشن. و تو هم پنج تا از اونا رو نابود كردي، يكبار توي كما رفتي و يكبار ديگه تقريبا مردي. بعدش هم لرد سياه رو كشتي در حالي كه بقاياي اون وارد بدن تو شد و اينكه نميتونستي از شرش خلاص شي. تو با وجود اون روح در وجودت بيشتر از سه ماه زجر كشيدي تا اينكه بالاخره بطور اتفاقي اون روح با فداكاري دوست دخترت كشته شد. نه تنها اون درست جلوي چشماي تو مرد، بلكه بعدش بهترين رفيقت نتونست با از دست دادن خواهرش كنار بياد و رفت به آمريكا. ميخواي بازم ادامه بدم؟ بازم هست. هرميون ديگر به شمردن با انگشتانش ادامه نداد.
اينطوري كه تو گفتي بنظر خيلي بد مياد.
خيلي هم بد بود! هيچكس نبايد اينطور زجر بكشه. همين كه تو الان بجاي يه تيمارستان اينجا نشستي نشون ميده كه تو چه شخص قوي‏اي هستي. هيچكس ديگه نميتونست در برابر چيزايي كه تو تحمل كردي دووم بياره.
پس تو ميگي كه من شكسته شدم؟ ميخواي اينو بگي؟ كه من بخاطر اين مشكلات ديگه عوض شدم؟
هرميون تا جايي كه ميتوانست خود را به هري چسباند، و يكي از دستان او را كشيد و انگشتان خودش را لاي انگشتان او فرو برد.
تو شكسته نشدي. تو خوب ميشي، ولي بايد صبور باشي. قدم به قدم. ما تمام سال رو فرصت داريم. عجله نكن.
هري دست ديگرش را از روي سرش انداخت و در حالي كه به وقايع گذشته فكر ميكرد به آرامي دستان هرميون را نوازش داد. او به موهاي ساحره خيره شد. هرميون با احساس كردن نگاه هري بر روي خود سرش را بلند كرد تا به او نگاه كند. لحظه‏اي كه ممكن بود هري براي اولين بار او را ببوسد.
جادوگر مي دانست كه ميتواند او را ببوسد ،‌كه او هم همين را ميخواهد ،‌كه خودش هم ميخواهد ،‌اما مغزش ديگر كار نميكرد. تصوير جيني مدام جلوي چشمش بود ،‌ و احساس گناه دوباره وجودش را در بر گرفت . سرانجام از هرميون رو گرداند ،‌به زمين زير پاهايش خيره شد. 
 من متاسفم هرميون ،‌نميتونم. نه الان. من فقط ..... من فقط امادگيشو ندارم. 
هرميون مجبور بود از تمام مهارت هاي نمايشي اش استفاده كند تا نااميدي اش را پنهان كند . او حاضر بود ،‌ در حقيقت از لحظه اي كه هري از آن كماي خود خواسته اش خارج شده بود ،‌ اماده اين لحظه بود . اما او مي فهميد و ميتوانست صبر كند.
 ياشه هري . هر وقت وقتش رسيد .






فصل چهل و چهارم:
 من فکر می کنم الان آماده ام

_چی باعث این افتخار شده که تو به این جا ، به دیدن من بیایی هری؟
پروفسور مک گوناگال این سوال را وقتی جادوگر جوان داشت وارد دفترش می شد با روی باز پرسید. با وجود اینکه از وقتی هری از  کمای غیر منتظره اش بیرون آمده بود ، با هم صحبت نکرده بودند ، هری متوجه شد که با نام کوچک مورد خطاب قرار گرفته است ، نه به مانند گذشته آقای پاتر  و همچنین لبخندی روی لبانش نقش بسته بود.
با اینکه دو هفته از شروع ترم گذشته بود ، اما هری با وجود اینکه رمز ورود را هم بلد بود و می توانست هر وقت که خواست ، به آنجا برود ،عمدا از رفتن به دفتر مدیر اجتناب ورزیده بود.با گذشت هر روز ، او نیرویی را حس میکرد که مانند یک آهن ربا او را به سمت آن دفتر ، به خصوص به سمت تصویری روی دیوار آن ، می کشید .اولین باری که هری عکس دامبلدور را دیده بود ، ترسید ، اما احساس کرده بود که نیاز دارد با او صحبت کند. وقتی که داخل دفتر شد از گوشه چشم نگاهی مختصر به عکسی که بالای سرش آویخته شده بود کرد و همین یک لحظه کافی بود که ببیند شخص داخل عکس از جایش بلند شد و ورود هری را تماشا کرد.
_ ممنونم پروفسور.
 هری این طور شروع به صحبت کرد ولی با ناراحتی مکثی کرد و در حالی که سعی می کرد به بهترین شیوه درخواستش را مطرح کندادامه داد: من می دونم که درخواستم شاید گستاخانه به نظر بیاد ، اما میشه دفترتون را برای مدت کوتاهی ترک کنید. من می خوام اگر امکانش باشه چند دقیقه ای با پروفسور دامبلدور به تنهایی صحبت کنم.
مک گونگال با تعجب و کمی رنجش ، البته هری اینطور احساس کرد ، لبخندی زد: البته ، اگه الان وقت مناسبی نباشه ، من می تونم بعدا بر گردم.
در حالی که لبهایش از اخم در هم کشیده شدند، نا خودآگاه به پرتره بزرگ روی دیوار سمت چپش نگاهی انداخت.هری نگاه او را دنبال نکرد و به جلویش خیره شده بود.اگر چه کاملا می توانست صدای عمیق و دوستانه و آشنایی را بشوند.
_ من مطمئنم که هری نمی خواست مزاحم تو بشه ، مینروا. اگر تو بتوني نيم ساعتي رو از برنامه شلوغت حذف كني ،‌من و هری بسیار ممنون می شیم. پروفسور مک گونگال مقداری نرم شد.
مک گونگال در حالی که مقدرای کاغذ از روی میزش برمی داشت گفت : البته هری ، من می فهمم.من باید برم به چند تا کار برسم.هر چقدر خواستی می تونی اینجا بمونی.
 و وقتی داشت کلاه سیاه جادوگریش را روی سرش می گذاشت ، دوباره لبخندی بر لبانش دیده می شد.
_ممنونم پروفسور، سپاسگذارم.
 در مدت زمانی که مک گونگال داشت وسایلش را جمع می کرد ، هری مضطربانه ایستاده بود و هنگامی که پروفسور به در رسید و برای چند لحظه توقف کرد و نگاهی به پشت جادوگر جوان و پرتره مدیر اسبق هاگوارتز انداخت.هری حتی وقتی صدای بسته شدن در را هم شنید ، از جایش تکان نخورد.
اون صدای عميق و آشنا شروع به صحبت کرد : در اين فكر بودم كه ايا تو به ديدن من مياي يا نه هري. بیا نزدیک تر تا بتونم بهتر ببینمت.
در وهله نخست این صدا هری را شگفت زده کرد.هری به صدای ضعیف و در حال مرگ پیرمرد در آپارتمان لندن خو گرفته بود. این صدای قوی ، محکم و قدرتمند به گذشته دامبلدور تعلق داشت.سرانجام هری برگشت و روبه روی پرتره ایستاد.وقتی به بالا نگاه کرد ، فهمید که برای دیدن بهتر پرتره بزرگی که از دیوار آویخته شده بود باید چند قدم به عقب برود.
بالای سرش تصویر پر ابهت دامبلدور آویخته شده بود. تصویر  ، مدیر کهنسال را نشان می داد ، اما چندین سال جوانتر از زمانی که هری در هاگوارتز با او گذارنده بود.موهای بلند و ریشش مثل همیشه سفید بود  ، اما اندامش جوانتر و مردانه تر بود. ردایی به رنگ آبی نیلی به تن داشت و عینکی نیمه روی برامدگی بینی اش دیده میشد. ترکیبی جذاب از روغن و رنگ ، خیرخواهانه بر جادوگر جوان و مشهور خیره شده بود.
_ من می خواستم زودتر از اینا بیام ، اما نیومدم.شما می دونید چه اتفاقهایی افتاده ، درسته؟
_ بله هری، مینرا بهم گفته و البته چند گفتگو رو هم مخفیانه گوش کردم.علاوه بر این ، پرتره من در چندین ساختمان مهم آویخته شده است و تقریبا اطلاعات خوبی از دنیای جادوگری در اختیار دارم.اما الان این مهم نیست. من می دونم که بعد از اتفاقات ناخوشایند بهار ، زمان سختی داشته ای.
_ شما می توانید این را بگید ، در واقع کاملا به نوعی کتمان حقیقت است.
 هری صحبت کردن با تصویری بزرگ که در بالای سرش آویخته شده را مشکل دید ، برای همین چند قدم بیشتر به عقب رفت و ادامه داد: من یک مقدار بهتر کارها را انجام دادم ، اما احساس می کنم که دارم لبه یک صخره راه می روم و یک لغزش کافی است که من به پایین پرتاب شوم.
 تصویر نقاشی شده ، نگاهی مشفقانه بر او انداخت:همه ما محدویت هایی داریم ، هری.اتفاقهای غم انگیز ماههای اخیر برای از پا انداختن قویترین مردها هم کافی بودند.اگرچه ظاهرت از چیزی که فکر می کردم ، خیلی بهتر است. به نظرم یک کم چاق شدی، درسته؟
_بله ، کمی.من به حد کافی غذا میخورم. از لحاظ جسمی نسبت به سال های گذشته ام احساس بهتری دارم ، به خصوص اینکه ولدمورت هم رفته است. زمان زیادی برد تا بفهمم بدون وجود قسمتی از او در من ، چه احساسی دارم. من هرگز هری پاتر واقعی را نشناختم.مشکل از درونم است. 
 هری این را گفت و به سینه اش اشاره کرد.
_ کاملا درسته هری ، کاملا.اما در تمام این سالها من فهمیده ام که ظاهر هر کس ، اغلب نشان دهنده سلامتی درون اواست.بهبود جسمیت سبب شد تا نسبت به بهبود روحیت هم نظر مثبتی داشته باشم.
از آنجا كه گردن هري به خاطر بالا گرفتن متمادي درد گرفته بود ،‌هری سرش را به پایین انداخت تا به آن استراحتی بدهد.
_من امیداورم حق با شما باشد قربان.همه چیز خیلی درهم و بر هم شده است.جینی مرده و به همین خاطر من همیشه احساس گناه خواهم کرد. رون به کالیفرنیا رفت  تا از من دور باشه و با مردن ولدمورت ، ناگهان حس کردم که دیگر دلیل و هدفی برای ادامه زندگی ندارم. اگر هرمیون نبود من نمی دونم چی کار می کردم. او تا حدی سبب نجات من در تابستان گذشته شد.
هری دوباره با بالا نگاه کرد. 
دامبلدور قبل از اینکه پاسخی بدهد ، کمی فکر کرد : وضعیت کلاسهات تا الان چگونه است؟
_در کل خوب هستند. من فکر می کنم پروفسور مک گونگال به سایر اساتید گفته با من کاری نداشته باشند ، چون میدونه از اینکه در جمع باشم احساس خوبی ندارم.در جشن بازگشایی ، من یک حمله عصبی داشتم ولی در کلاس تعداد دانش آموزان اونقدر زیاد نیست و من فقط باید بنشینم و چیزی نگم . این برای من خوبه اما نه برای هرمیون. او مدام به من غر می زند که در کلاس فعالتر باشم.
_و دلیل این قضیه چیه؟
هری کمی فکر کرد و با صدای حاکی از درد ، توضیح داد: هرمیون فکر می کنه که من کارهای زیادی می تونم انجام بدهم ، مثلا می توانم طلسمهای زیادی را انجام دهم.
 مایوسانه سرش را تکان داد و ادامه داد: من می دانم که جادوگر قوی ای هستم قربان.در هفته هایی که گذشت، وقتی سر کلاس می رفتم ، به این نتیجه رسیدم که من می توانم طلسمها را حتی بهتر از اساتید انجام دهم. در حقیقت ، پروفسور فلیت ویک چند روز پیش گفتند که جادوی گستره پذیر ( وایلد اسکیل)  نوعی از جادوست که تنها اندکی از جادوگران میتوانند آن را انجام دهند و خود او هم نمی تواند آن راانجام دهد.هرمیون به من اشاره کرد تا به آنها نشان دهم که من می توانم ، اما من نتوانستم حتی از جایم تکان بخورم.
 هری چشمانش را پایین انداخت: هرمیون گفت ، من نمی توانم تا آخر عمرم داخل یک سوراخ زندگی کنم.
تصوير نقاشي شده دامبلدور سرش را به علامت تأیید حرفهای ساحره با استعداد تکان داد: من فکر می کنم لازم نیست که بهت بگم دوشیزه گرنجر حق دارند.
 هری سرش را به علامت توافق کمی با حرف دامبلدور به تکان داد.
_ هری به یاد داشته باش، تو باید انتخاب کنی ، برای بهتر و بدترین و یکی از این انتخاب ها معمولی شدن ، یک جادوگر عادی بودن ، نیست. تو خاص هستی و همیشه خاص خواهی بود.کتابهای تاریخ  چه در باقی زندگیت موفق باشی ، چه شکست بخوری در مورد زندگی ات  جزئیات درد آوری خواهند نوشت .بنابراین انتخابهای تو باید این را نیز در نظر بگیرد که تو در تاریخ نقش داری و از استعداد و موقعیتت برای بهتر شدن دنیا باید استفاده کنی یا مخفی شوی ، همان طور که  دوشیزه گرنجر بسیار قشنگ گفتند ، باقی زندگی ات را داخل یک سوراخ پنهان شوی.
دامبلدور در طول بوم شروع به راه رفتن کرد ، اگرچه فضای بوم بسیار بزرگ بود ، اما سایز بزرگ نقاشی او اجازه جولان زیادی به دامبلدور نمی داد.بعد از یک لحظه ، ایستاد و و خم شد تا بیشتر به شاگردش نزدیک شود.
_تصمیم با توست ، ولی من به قدرت شخصیت تو اعتماد دارم ، هری پاتر.بله ، همان طور که همیشه می گوییم ، صبر  کردن فضیلت است ، اما بدون تلاش و وقت گذرانی ، صبر کردن ، هیچ فایده ای ندارد.جهان جادوگری جدیدی در حال شکل گیری است ، هری ، جهانی که یا می تواند به دنبال اشتباهات گذشته باشد و دنیای قدیم را دوباره بسازد و یا جامعه ای بهتر برای تمام موجودات جادویی ،  انسانها و غیر انسانها ، به وجود آورد. در هر صورت ،تو با عملت و یا سکوتت ، نقشی مهم در این فرآیند بازی خواهی کرد.
کمی بعد از آن ، پروفسور مک گونگال به دفترش برگشت و پیشنهاد داد که اگر گفتگوی جادوگر جوان و تصویر نقاشی شده هنوز تمام نشده است می تواند دوباره برود. هری به او اطمینان داد که صحبتشان تمام شده و شب بخیر گفت.اما وقتی داشت از در خارج میشد ، ناگهان فکری به ذهنش رسید.
_ پرفسور مك گوناگال ،‌می تونم ازتون يه خواهش دیگه داشته باشم؟
در همان بعد از ظهر ، هرمیون به خوابگاهش برگشت و برای خوابیدن آماده شد.از آنجایی که هری اجازه ورود به اتاقهای خصوصی را داشت ، پروفسور مک گونگال احساس کرد که هرمیون نیز استحقاق دریافت چنین امتیازی را دارد ، اما ساحره جوان امتناع کرد و ترجیج داده بود که با سایر گریفندوری ها هم اتاق باشد. اگرچه درخواست کرده بود که با لاوندر براون و پارواتی پاتیل ، که برای سال هفتمشان به هاگوارتز برگشته بودند ، هم اتاق نشود. آنها با وجودی که با هرمیون هم دوره بودند ، ولی با علایقش زیاد جور در نمی آمدند.
به همین دلیل ، هرمیون با 5 دختر سال هفتمی ، که همه آنها تا حدی با جینی دوست بودند ، هم اتاق بود.اوایل ، گریفندوری ها با  هم اتاقی مشهور و بزرگترشان ، زیاد راحت نبودند ، اما کم کم یخشان آب شد و حتی در حضور هرمیون هم راحتت تر حرف زده و میخندیدند.طبیعتا ، رابطه دختر ارشد سابق با پسری به نام هری پاتر ، پسری که زنده ماند ، پسری که انتخاب شده بود ، مشهورترین نوجوان در کل جهان جادوگری ، موضوع بیشتر صحبتهای آنان در هنگامی بود که هرمیون حضور نداشت.هر چند تا امروز بعد از ظهر  هیچ کدام جرات صحبت کردن در این مورد را با او نداشتند.
اما امشب ، یکی از گریفندوریهای سال هفتمی ، میشل رز ، دختر ریز نقش با موهایی سیاه و زیبا ، داشت یک ریزو یک بند در مورد توانایی های بوسیدن دوست پسرش ، که یک ریونکلاوی سال هفتمی به نام نیل (فامیلیش در ذهن به هم ریخته هرمیون نمانده بود)با علاقه و هیجان صحبت می کرد. با وجودی که هم اتاقی هایش ابتدای امر مشتاق و علاقه مند بودند ، اما کم کم از صحبت تک نفری میچل خسته شدند و برای عوض کردن موضوع یکی از دخترهای شجاع ، از هرمیون در مورد زندگی عشقیش پرسید
_خب هرمیون...به ما بگو هری در بوسیدن چه جوریه؟
هرمیون از درون از شنیدن این سوال شوکه شد.در ابتدا ، هرمیون با خود گفت که این موضوع به هیچ کدام از انها ربطی ندارد ، اما از طرف دیگر ، الان به خوبی میتوانست هیجان موجود بین سایر دختران خوابگاه را احساس کند. اگر الان این موضوع را حل نمی کرد ، هم اتاقیهایش تا اخر سال  در این مورد پاپیچش می شدند.
_دوست دارید بدونید؟
 هرمیون با خجالت به سوال ملیسا،که با موهای قرمزش کمی شباهت با جینی داشت، جواب داد: اگه من به شما بگم، شما ممکنه همین امشب یک جغد به پیام امروز بفرستید. و من همه چیز رو در مورد توانایی های بوسیدن هری در چاپ صبحگاه خواهم خواند.
پنج هم اتاقی او به شدت با گفته او مخالفت کردند که انها هرگز همچین کاری را انجام نمی دهند. هرچند انها میدانستند که هرمیون واقعا به انها در مورد آشکار کردن چنین رازی برای چنین شنوندگان زیادی، شک ندارد. در این صورت این راز تمام ارزشش را از دست میداد. خیلی زود انها به خنده های عصبی خود برگشتند، و حالا که ملیسا در را برای این موضوع باز کرده بود، ان پنج نفر با خوشحالی ساحره را برای پاسخ تحت فشار قرار دادند.
میشل نظرش را  بیان کرد: هری حالا خیلی جذاب شده، مخصوصا وقتی که چندروزي صورتش رو اصلاح نمیکنه.
 حتی هرمیون هم با این نظر موافق بود. 
در نهایت او پاسخ داد: باشه...باشه.بهتون میگم.
 او برای چند لحظه سکوت کرد، هم براي افزايش حس کنجکاوی دوستانش و هم به اين دليل كه  اوخود خجالت ميكشيد: من نمیدونم. 
پنج هم اتاقی او هر پاسخی را میتوانستند حدس بزنند، غیراز این یکی. انها با ناباوری به هرمیون چشم دوختند.
_ما هیچوقت همدیگر رو نبوسیدیم. خوب، این کاملا درست نیست. من یکبار هری رو بوسیدم...البته این یکی جداٌ حساب نمیشه.
هر سه دختر با هم پرسیدند: چرا اون یکی حساب نمیشه؟ 
هرمیون نمیدانست چرا اون لحظه رو داشت بيان ميكرد، اما او هیچ گاه فرصتی برای صحبت در مورد احساسش نسبت به هری با دیگران نداشت، اما با اینکه پنج هم اتاقی اش نمیتوانستند در رده دوستان صمیمی قرار بگیرن، اما انها میتوانستند هم صحبتی خوبی باشند.
_اون واقعا حساب نمیشه چون من هری رو شب سال نو، تنها چند ثانیه  قبل از اينكه براي دوئل با ولدمورت بره، بوسیدم. من حتي نمیدونستم که هری رو دوباره میبینم یا نه.
در اخرین کلمات، صدایش در حد یک زمزمه پایین آمده بود.
دخترها با شنیدن اسم لرد سیاه به ارامی لرزیدند، با اینکه او مرده بود این یک عکس العمل عادي در جامعه جادویی بود، اما با اين حال همه صداها در اتاق خاموش شد.
در آخر ملسیا به ارامی گفت: باید خیلی سخت بوده باشه.
هرمیون با آرامی سرش را تکان داد، چشمانش در حالی که به حوادث سال گذشته فکر میکرد خیره مانده بود.
_ خیلی سخت بود. این سخت ترین سال زندگی من بود. خیلی چیزها رو از دست دادم.هری، حتی بیشتر از من از دست داد.
قطره اشکی از هرکدام از چشمانش سرازيرشد. پنج دختر برای اولین بار در زنگیشان نمی توانستند چیزی بگویند.
بعد از یک سکوت طولاتی، هرمیون ادامه داد: شما هیچ تصوری ازمشکلاتی که هری گرفتارشون بود، ندارید. هیچ کس نداره. شما هیچ وقت با این احساس که تمام سنگینی دنیا برای هر دقیقه هر روز بر روی شانه های شماست زندگی نکردین ، مجبور نبودید بدونید که قویترین جادوگر سیاه تاریخ میخواهد شمارا بکشد، و تنها راه خلاصی شما از این ماجرا کشتن اون قبل از اینکه اون شما رو بکشه است.شما هیچ وقت افراد زیادی رو که براتون مهم بودند رو از دست ندادین.شما هیچوقت مجبور نبودین در حالیکه قسمتی از روح لرد سیاه برای ماه هادر بدنتون باشه زندگی کنین ، و مجبور باشین هر لحظه از انرژی زیادی استفاده کنین که تحت کنترل اون قرار نگیرین. شما هیچوقت احساس گناهی که ناشی از این باشه که در حالی زندگی میکنی که کسی که دوستش داری خودش را برای تو قربانی کرده ، را تجربه نکردین و بعد هم بهترین دوستش را از دست داد. همه اینها برای اون خیلی سخت هست. اون هنوز آماده نیست. او هنوز به حالت معمول برنگشته.
در مدت زمان این گفتگو، پنج دختر بدون اینکه متوجه باشند به هرمیون نزدیک تر شدند، دو نفرشان در پایین تخت هرمیون، سه تای دیگر هم روي تخت های نزدیک هرمیون لم داده بودند. گفتگو به چیزی که انها انتظارش را داشتند ختم نشد، اما انها با اشتياق مشغول گوش دادن بودند.
ملیسا پرسید: فکر میکنی او بهتر ميشه؟
_ مطمئن نيستم.  اون قویترین فردیه که من میشناسم، اما من از چیزی که اینجا اتفاق می افته  اصلا خوشم نمیاد. اون همش تو اتاقش ميمونه، از معلم ها خواسته شده از اون نخواهند هيچ کاری انجام بده، دانش آموزها میترسند باهاش حرف بزنند. این چیزی نیست که اون بهش احتیاج داشته باشه!  عصبانیت در صدای ارامش موج میزد.
 كمرو ترين دخترها ،‌ دختر چاقي كه اسمش سارا بود پرسید: تو چه کاری میتونی انجام بدی؟  او براي هرميون ياداور آملدا بارلو بود ،از تيپ ادم هايي كه خيلي به سختي مورد توجه واقع ميشوند ،‌اما به نسبت بقيه چيز هاي بيشتري بين فاصله دو گوششون داشتند:آ کاری هست که ما بتونیم انجام بدیم؟ 
هرمیون كه از این پیشنهاد شگفت زده شده بود سریعا سرش را چرخاند. ناگهان فکری به ذهنش رسیده بود. 
_ میدونین چیه؟ فکر میکنم بتونین! 
                   ***************************************
همه هم اتاقی های  هرمیون کلاس طلسم های پیشرفته را با هری و هرمیون داشتند. صبح روز بعد از گفتگوی تا دیروقت شبانه آنها، صبح یک روز جمعه، همه انها به سمت کلاس پروفسور فلیت ویک حرکت کردند. پروفسور کوچک اندام مثل همیشه سرش را برای خوش آمد گویی به هری تکان داد، اما بعد از این مثل اکثر کلاسهای چند وقت اخیر، او کاملا هری را نادیده گرفت. همه اساتید چنین رفتار مشابهی داشتند، و هری به زودی فهمید که پروفسور مک گونگال چنین دستوری به آنها داده است. او هیچ شکایتی نداشت، و فکر میکرد برای اینکه در کلاس آسوده کتار هرمیون نشسته است، باید از خانم مدیر ممنون باشد، از همه کلاس ها لذت میبرد بدون آنکه نگران صحبت کردن در برابر جمع کثیری باشد.
کلاس مثل همیشه شروع شد، پروفسور فلیت ویک داشت مطالب پیجیده داخل کتاب را توضیح میداد  که ناگهان دستي به هوا بلند شد.
_ بله دوشیزه رز. 
_معذرت میخوام پروفسور، اما شما جادوي وايلد اسكيل – جادو با مقیاس بالا- را در جلسه قبل خاطر نشان کردید و حتی کتاب هم به این موضوع اشاره داره. اما تنها چیزی که من فهمیدم اینه که این خیلي سخت است. چرا این اینجوریه؟ 
ملیسا اضافه کرد: بله. و چرا اون در هاگوارتز تدریس نمیشه؟ 
هری با بي قراري در جایش جابه جا شد.
مرد کوچک با خوشحالی جواب داد: خوب، این سوال خیلی خوبیه. در این زمینه باید بگم تعداد معدودی از دانش آموزان در سن شما داری قدرت جادویی کافی برای این امر هستند. در واقع تعداد کمی از بزرگسالان هم میتوانند جادوي وايلد اسكل را در سطوح پیشرفته انجام بدن. اعتراف مي كنم كه من هم دراین امر چندان موفق نیستم. اگه موافق باشيد ،‌شايد بتونم ساحره یا جادوگری را براتون پیدا کنم که بتونه..... 
هرمیون كه يادش رفته بود دستش را بلند كند ،‌ با صدای بلند مداخله کرد: هری میتونه این کار رو انجام بده.من دیدم. اون میتونه یک اتاق رو فقط با یک دست زدن از نو مرتب کنه. 
فلیت ویک كه نميدانست در مقابل اين تغيير موضوع چگونه عكس العمل نشان دهد ،‌در جایش ميخ شد. خانم مدیر دستورالعمل های واضحی در مورد هری به تمام اساتيد داده بود. 
_ بله،خب، ولي من فکر نمیکنم آقای پاتر میل داشته باشند ... 
میشل با تعجب پرسید: تو واقعا میتونی این کار رو  انجام بدی، هری؟
سارا با صدای آرام تری پرسید: میتونی به ما نشون بدی ؟
هری به هرمیون چشم دوخت، میدانست که دقیقا چه روي داده است. او از هری میخواست که در برابر کلاس بایستد و خودش را اثبات کند. هرمیون هم با لبخندی گناهکارانه به او چشم دوخت.
او زمزمه کرد: برو هری. تو میتونی انجامش بدی. این برای تو خيلي آسونه. و تمام کلاس از این کار تو خیلی خوششون خواهد آمد. 
هری به فلیت ویک نگاه کرد و سعی کرد مخالفت کند:من فکر نمیکنم پروفسور فلیت ویک برای این کار وقت کافی داشته باشند. شاید یه وقت دیگه.
 سرو صداي همه كلاس جوابي بود به اين اعتراض بي رمق او .
_ زود باش هری به ما نشون بده.
 –خواهش میکنم هری، من هیچوقت این رو از نزدیک ندیدم.
 –این چطوری انجام میشه هری؟
 فلیت ویک تنها به هری چشم دوخت و شانه هایش را بالا انداخت. 
دردی در شکم هری پیچید اما قبل از اینکه به سرش برسد متوقف شد.
او با خودش گفت:من میتونم این کار رو انجام بدم. این واقعا هیچي نیست.
در نهایت باصدایي بلند گفت: همه به قسمت جلویی کلاس بروند. 
هری چند دقیقه ای نشسته در کنار هرمیون باقی ماند در حالیکه بقیه دانش آموزان به قسمت باز جلوی کلاس میرفتند. چشمانشان لحظه ای با هم تلاقی پیدا کرد، و هرمیون میدانست که هری را با حیله کوچکش عصبانی کرده است، اما او امیدوار بود که این کار اثری را که او انتظارش را داشت بر جای بگذارد. او با نگرانی صندلی قدیمی دو نفره شان را ترک کرد، در حالیکه هری از طرف دیگر حرکت میکرد. هری به جلوی کلاس رفت در حالیکه پروفسور فلیت ویک و بقیه دانش آموزان پشت سرش بودند.
کلاس با نگاهی منتظرانه به او چشم دوختند، و هری توانست تعجب و تحسین و انتظار را در چشمان آنها ببیند. همه آنها در مورد قدرت و توانایی او شنیده بودند، اما هیچکدام از آنها از نزدیک چنین چیزی را ندیده بودند. جادو با مقیاس بالا! حتی والدینشان هم نمیتوانستند چنین جادویی را درست انجام دهند، بیشتر جادوگر ها و ساحره ها در این زمینه حتی تلاشی هم نمیکردند. فقط جادوگران بزرگی مثل آلبوس دامبلدور این توانایی رو داشتند و به درجات بالایی از این جادو رسیده بودند.
هری صحبتش را شروع کرد:این واقعا اونقدر سخت نیست، البته اگر قدرت لازم رو داشته باشید. من دقیقا نمیدونم شما چقدر قدرت نیاز دارید، اما شما فقط باید روی نتیجه نهایی که میخواهید تمرکز کنید، و جادویتان را به جای عبور دادن از چوبدستی ، از... از بین دست زدنتان عبور دهید. بعداز این جادو در مقیاس بالاتری نسبت به یک هدف باریک و کوچک اثر میکند.
 هر چه بیشتر توضیح میداد بیشتر احساس راحتی میکرد: این برای جابه جایی اجسام خیلی خوبه ، اما نه برای خیلی چیزای دیگه. بذارید ببینیم من چه کار میتونم بکنم. 
با این که هری این جادو را تنها در آپارتمان کوچک دامبلدور انجام داده بود، اما هیچ شکی نداشت که میتواند جادوی بزرگتری را در کلاس طلسم ها هم انجام دهد.او تصمیم گرفت کلاس را از جلو به عقب دوباره مرتب کند، نیمکت های جلویی را به عقب ببرد و بالعکس. در حالی که آن تصویر را در ذهنش شکل داده و نگه میداشت ، دستانش را باز کرد، مکث کرد، و ناگهان دو دستش را به هم زد.
جمعیت دانش آموزانی که پشت سرش بودند از هیجان دیدن بیش از بیست نیمکت بزرگ که بدون آنکه باهم برخورد داشته باشند یا حتی جعبه جوهری واژگون شود یا برگ کاغذی بیافتد در هوا به پرواز درامده اند ،  به نفس نفس افتادند. نیمکت های جلویی به سمت عقب رفتند، و از جادوگران و ساحران جوان دور میشدند.در آخر، میز پروفسور فلیت ویک بالاتر از بقیه بدنبال آنها به سمت عقب کلاس رفت، در هوا میچرخید و سرانجام در انتهای کلاس متوقف شد. چند لحظه جمعیت در جلوی کلاس قرار گرفته بودند ، و حالا همه انها در عقب کلاس بودند.
وقتی کار به پایان رسید همکلاسی های هری شروع به دست زدن کردند و سرشان را با ناباوری تکان میدادند. شاگردان سال هفتمی، به خوبی فرق بین جادوی ساده، متوسط و سخت را میدانستند.، وچیزی که آنها در این لحظه شاهدش بودند نمونه ای از جادوی بسیار سخت بود. با اینکه هری گفته بود –این کار چندان سخت نیست- انها به طور غریزی میدانستند که هیچ امیدی به انجام چنین کاری نخواهند داشت.درست مثل ادمی که به طور غریزی میداند می تواند از روی یه شکاف بپرد یا خیر. تو یا میتوانی یا نمیتوانی. 
پروفسور فلیت ویک به معنای واقعی کلمه از شادی بالا و پایین می پرید، . چند لحظه بعد با چوب دستی ای کشیده شده  فریاد میزد: بالشت ها، بالشت ها، بالشت ها.
 او با جادو بیست و چهار بالشت را که او ازآنها به دلایل مختلف استفاده میکرد ، را در سرتاسر اتاق بزرگ پراکنده کرد و گفت:  اگه اشکالی نداره هری، بذار ببینیم میتونی این بالشتها رو با استفاده از جادوی گستره پذیرت به جای اولشون برگردونی. 
هری هیچوقت در مورد بکار بردن تواناییش در این زمینه فکر نکرده بود. در واقع او بخاطر آورد که همراه با رون با استفاده از چوبدستی اش این کار را با تعداد کمتری بالشت انجام داده بود ، اما نه بیست و چهار تا. با این حال، نباید سخت تراز جابه جا کردن نیمکتهای چوبی میبود. او دوباره به اتاق نگاهی کرد و تصویر بالشت ها را که مرتب در گوشه ای روی هم قرار گرفته بودند را در ذهنش شبیه سازی کرد، و خیلی سریع دستانش را بهم زد. ناگهان بالشت ها در هوا حرکت کردند و از کنار چند دانش اموز گذشتند و مرتب به جاهای اولیه خود برگشتند.دوباره بینندگان از دیدن چنین چیزی به وجد آمدند.
هرمیون هم همراه با بقیه شروع به دست زدن کرد، قلبش بعداز ماه ها سریعتر میزد. برای اولین بار بعداز شب سال نو،او توانست هری پاتر واقعی راببیند.نه آن پوسته به یغما برده شده توسط ولدمورت در ماه های اولیه سال ، و نه مجموعه ای از گناه را که از زمان بیدار شدن در سنت مانگو به وجود امده بود.در اخر توانست بود ، شاهدی معتبر به دست بیاورد که هری پاتر واقعی هنوز وجود دارد،و او فقط به یک دست یاری کننده نیاز داشت. او نتوانست از ریختن قطره اشکی از چشم راستش جلوگیری کند هرچند به سرعت آن را زدود.
                                 ********************************
بعداز ظهر جمعه، هری و هرمیون مثل همیشه دست در دست یکدیگر به سمت اتاق هری قدم میزدند.
هرمیون در حالی که میخندید گفت : تو چرا به من نمیگی ؟
 بعداز کلاس طلسم ها در صبح، او یک روز فوق العاده را پشت سر گذاشته بود. هرچند هری دوباره به حالت عادی و سکوت خودش ، برگشته بود، اما این گوشه گیری عوض شده بود. هری چندبار در طول روز به او گفته بود که برایش یک سورپرایز دارد، اما بیش از این دیگر هیچ اطلاعات دقیقتری نداده بود.
هری جواب داد: تو بزودی میفهمی.
 و این حرفش درست بود . چند لحظه بعد او کلمه عبور را گفت، و هردو از در رد شدند. وقتی که هر دو داخل را نگاه کرد ، هر دو از تعجب نفسشان بند امد.
هری با دير باوري توضیح داد:من بهش گفتم یک کیک کوچولو برای مادو نفر درست کنه. فردا روز تولد توست و من دوست داشتم امشب یه جشن کوچولو بگیریم.
هرمیون كه خنده زير لبي اش كم كم تبديل به خنده اي بلند و گسترده ميشد ،‌گفت: انگاري  وینکی از اون طرف افتاده و كمي زياده روي كرده. 
در برابر انها یک کیک سه طبقه شكلاتي با ارتفاعي در حدود یک متر بود، در رديف وسط آن اين كلمات مي درخشيدند : تولدت مبارک دوشیزه هرمیون.
 استفاده از لفظ دوشیزه از طرف یک جن خانگی باعث شد که خنده  آنها حتي شديد تر هم بشود.
بعداز اینکه خنده هرمیون کمتر شد، گفت: ممنون كه به فكرم بودي هری.
 او با خوشحالي دوستش را بغل كرد و بعد پرسيد : اما تولد من كه فرداست. تو چرا امروز این رو به من دادی؟ 
_ بخاطر هدیه تو .
 جادوگر خوش قیافه، دست در جیبش کردو پاکتی را در اورد و به هرمیون داد. هرمیون پاکت را باز کرد و دو اجازه ویژه برای رفتن به هاگزمید براي روز شنبه ، در روز تولدش ، را دید.
او هيجان زده گفت : اوه،‌ هری این خیلی عالیه. من حتي تصور کادوی بهتر از این رو هم نمیکردم. 
_خب، در واقع من فکر میکردم که هدیه تو را در آنجا بخرم. این فقط قسمتی از هدیه تولد توست.
 آن دو بارديگر همدیگر را باخوشحالی در آغوش گرفتند. هرمیون درحالیکه سرش را روی سینه هری گذاشته بود به کیک نگاهی کرد .
و پرسيد: هری با این بايد چه کار کنیم؟ این برای ما دوتا خیلی بزرگه.
 هري گفت:ميببریمش به سالن عمومی. ظرف 5 دقيقه تمومش ميكنند. اما اول بزار یک تکه برای خودمون ببریم. 
پانزده دقیقه بعد هری کیک را در هوا نگه داشته و به سمت تالار عمومی گریفیندور میبرد، و در همان حال هرمیون رمز عبور را برای بازکردن تابلو میگفت. هری کاملا حواسش را جمع کرده بود که هنگام عبوراز تابلو اتفاقی برای کیک نیافتد.او بعد از مدت ها به تالار قدیمی وارد شد، بعداز نوامبر سال گذشته که ولدمورت به وزارتخانه حمله کرده بود و دانش آموزان قلعه هاگوارتز را ترک کردند، پایش را دیگر اینجا نگذاشته بود. موهای روی دستش سیخ شد، اما سعی کرد احساساتش را کنترل کند. می توانست به سادگی کیک را روی یک میز گذارد، به همه بگوید بیایند ویک تکه کیک بگیرند و بعد انجا را ترک کند. 
او بلافاصله صداهای زیادی شنید: این چیه! 
_  عجب کیک بزرگی!
_هی، هری پاتر اینجاست. ببینین با خودش چی آورده.
 ظرف چند لحظه همه ساکنین دور هرمیون و هری گرد امدند و راهی برای هری و کیکش باز میکردند.او با ملایمت کیک را روی نزدیک ترین میز نهاد ، و با اضطراب جلوی پنجاه نفر و یا شاید هم بیشتر از گریفندوری ها که او را دوره کرده بودند ایستاد.  
هری آرام توضیح داد:تولد هرمیونه. جن خانگی یکم از حدش خارج شد و یه همچین چیزی ساخت. ما فکر کردیم بزاریم همگی از این کیک لذت ببرند. پس از خودتون پذیرایی کنید. اصلا لازم نبود برای بار دوم تکرار کند، ظرف یک چشم بهم زدند بشقاب هایی کاغذی ظاهر شدند و دختر های بزرگتر مسئولیت تقسیم کردن کیک را با نظم بین همه بر عهده گرفتند. تالار پر شد از صدای تولدت مبارک که به هرمیون میگفتند. اما او متوجه شد که هری به سرعت برگشته که به سمت اتاق خودش برود. هرمیون سریع به دنبال او رفت وبازویش را گرفت واز او خواست بیشتر بماند. و او ناخواسته با درخواست وی موافقت کرد.
هیجان حاصل از اولين ورود هری پاتر به سالن عمومي و همچنين کیک تالار عمومی را پر کرد. خيلي زود بیشتر هم خانه ای هایش ، از او بخاطر کیک تشکر کردندو هري چندين و چند بار توضيح داد كه او كيك را درست نكرده است ،‌و اينكه انها بايداز وينكي تشكر كنند. همچنان كه هر لحظه تعداد بيشتري از او تشكر ميكردند ،‌او بيشتر به اين فكر ميكرد كه وينكي مستحق سپاسگذاري است.او هيچ كاري نكرده بود. 
 او باخود فکر کرد: آنها بایداز وینکی تشکر کنند.
 و زماني كه دانش اموز بعدي آمد كه از او براي كيك تشكر كند ،‌ناگهان افكارش از كنترل خارج شد.
هري به سال چهارمي كه انتظاري بيش از يك تكان سر از هري پاتر را نداشت ،‌دستور داد : يه دقيقه صبر کن. وینکی لطفا بیا اینجا.
چند ثانيه اي طول کشید تا جن خانگي ظاهر شود. شايد فکر میکرده مثل همیشه باید در اتاق هری ظاهر شود.شوك تنها كلمه اي است كه براي حالت وي انهم زماني كه متوجه شد در كجا حضور پيدا كرده است ،‌مناسب است. عكس العمل او تنها اينه اي بود در برابر تعداد زيادي گريفندوري هايي كه در درون اتاق بزرگ متعجب از حضور يك جن خانگي بودند. ظرف چند ثانيه صداي خنده و صحبت افراد حاضر در سالن رو به سكوت نهاد .و تمام چشم ها به هري و وينكي دوخته شد.  
هري با صداي بلند براي همه توضيح داد : این وینکیه.من ازش خواستم یک کیک کوچک برای تولد هرمیون درست کنه و خب ، اون این کیک شگفت انگیز رو درست کرد. شما باید از اون تشکر کنید، نه من. من هیچ کاری جز شناور ساختن اون تا اينجا انجام ندادم.
با حرف های هری سکوت تالار را فرا گرفت.همه چشمها به چپ و راست میگشت. چشمان تنگ شده وي خشمش را نشان ميداد . هرميون كه اين را احساس كرده بود ،‌سعي كرد تا اولين نفر باشد.
بنابراين تا جايي كه ميتوانست طبيعي جلوه كند گفت : از کیک زیبات ممنونم وینکی.
 سپس او زانو زد تا جن خانگي كوچك را در اغوش بگيرد. سپس ايستاد و به كناري رفت. هيچكس براي چند ثانيه نه حرفي زد و نه حركتي انجام داد . 
وینکی گفت: وينكي تو آشپز خونه خیلی کار داره،‌ هری پاتر. وينكي بايد برگرده اشپزخانه تا....
هري در حالي كه به جمعيت خيره مانده بود ،‌دستور داد: همينجا بمون وینکی
در آخر سارا،هم اتاقی  كم رو و ساده هرمیون، در حالي كه پيش دستي خالي خود را در دست داشت قدم به جلو گذاشت و گفت: ممنون وینکی. کیک خیلی خوش مزه ای بود.
خیلی زود بقیه هم اتاقی های هرمیون هم از جن کوچک تشکر کردند و ظرف چند دقیقه میشدزمزمه های ممنون وینکی  و کیک خوشمزه ای بود را  از همه جای تالار شنید ، بیشتر دانش اموزانی که در تالار عمومی بودند ، این جوری تشکر خودشون را بابت کیک ابراز کردند.هری میدانست بیشتر انها چنین کاری کرده اند چون او در همان نزدیکی درست به مانند یک هیپوگریف دلخور منتظر بود. هرچند بعضی از آنها هم تلاش میکردند تا بدون جلب توجه از جلوی چشم دور شوند. و با کمال تاسف برای آنها هری متوجهشان شد. 
 از یک سال پنجمی با صدای بلندی که به راحتی می شد شنید پرسید: آیا تو انقدر شخصیت مخصوصی داری که نتونی بگی ممنون وینکی ، اوون؟ و همین طور تو، ریچارسون؟
 تعدادی از گریفندوری ها که خشم غیر قابل کنترل هری را در چشمانش دیدند ، چند قدمی عقب رفتند . حالت بیان این کلمات ، بیش از خود کلمات معنی در بر داشت . 
هری میدانست که جفری اوون، متعلق به یکی از ثروتمندترین ها واصیلترین خانواده ها در بریتانیا بود. در واقع هری اسم او را دریکی از گفتگوهایش با دامبلدور به خاطر می آورد. بدون شک خانواده اش دارای تعداد کثیری از جن های خانگی بودند، و جفری اوون بدون شک از هیچ جنی در پانزده سالی که از عمرش میگذشت تشکر نکرده بود. اوون که به جز در شجره نامه اش هیچ تفاوتی با بقیه نداشت ،  چند اینچی از هری کوتاه تر بود ، و موهایی کم پشت و دراز طلایی رنگ که تا گردنش میرسید ، داشت. مثل یک مارماهی لاغر بود و به نظر می رسید برای یک روز در زندگیش ورزش نکرده است . هرچند خانواده اش هیچ گاه طرفدار ولدمورت و دیگر گروه های متنفر از مشنگ ها نبودند ، اما همان نخوت گروه اصیلی و ممتاز را دارا بودند. تشکر از یک جن خانگی برایش بی اندازه مسخره و چرند می امد ، و برای همین سعی داشت یواشکی فرار کند. و حالا محبور بود با هری رو در رو شود. 
او به دروغ گفت: من نتونستم خیلی نزدیک بیام.من فقط .... نمیخواستم برای جلو آمدن با بقیه درگیر شوم.
هري دستور داد : همه برید عقب. بزارید اوون و ریچاردسون بیان نزدیک.
 او چند دقيقه اي صبر كرد و زماني كه دو پسر نزديك شدند گفت : اين هم فرصت شما . 
ریچارسون، که یک سال چهارمی چاق و خپله با موهايي كوتاه و طلايي و چشماني قهوه اي بود، و احتمالا قبلا نميخواست به خودش زحمت جلو امدن را بدهد ،‌ خيلي سريع و بي روح زمزمه کرد: برای کیک ازت ممنونم وینکی. 
اوون میخواست تلاش کند که تشکر کند. 
اما ناگهان او گفت:  این فقط یک جن خانگی هری. اینطور نمیشه! 
همه كسايي كه در اتاق عمومي بودند ،‌ به یک چیز فکر میكردند: اون چطوری میتونه اینقدر احمق باشه.
 البته واضح بود كه گريفيندوري ها بيشتر براي شجاعتش مشهور ميشدند نه هوششان. اوون مکث کرد ، و همه به او خیره شدند ، و امیدوار بودند او تنها تشکرش را بیان کند و از ناراحتی و پریشانی بعدش اجتناب کند. با این وجود او هنوز دهانش را باز نکرده بود . این فکر که او خودش را تا این حد پایین بیاورد ، درست به مانند این بود که ازش درخواست کنند سوسکی زنده را بخورد. با این وجود به خاطر این همه فشاری که روی او بود ، لبانش به حرکت درامد ، روی هم قرار گرفتند و اماده شدند تا میم ممنونم را بیان کند . اما هیچ صدایی به گوش نرسید.  
خشم هری به جوش امد. دستش را به سمت عصایش برد تا چندتا طلسم پیشرفته را روی این احمق اجرا کند.هرمیون که میترسید هری کنترلش را از دست بدهد و سریعا به کنار او رفت و بازوی چپش را گرفت. هری به نوجوان استخوانی برای دقیقه ای خیره شد، سکوت محضی اتاق را فرا گرفته بود.
 دابی لطفا بیا اینجا.
هری به ارامی و با دقت سخن میگفت، به سختی سعی میکرد تا بر عصبانیتش مسلط شود.دابی لحظه ای بعد ظاهر شد، دهانش را باز کرد تا سخن بگوید اما وقتي ديد دوازده گريفيندوري به وي خيره شده اند ‌،‌ دهانش باز ماند و چیزی نگفت. 
هری به آرامی شروع کرد:بدون دابی من مرده بودم. و حالا لرد ولدمورت ارباب تو بود. دابی خیلی به من کمک کرده، من نمیتونم تعداد دفعاتش رو بشمارم. او خود به تنهایی سه مرگخوار را از پا درآورد درحالیکه من با ولدمورت دوئل میکردم. بدون دابی و وینکی مرگخوارهای باقی مانده حتما من و هرمیون رو  بعد از اینکه من ولدمورت رو نابود کردم میکشتند. اما آنها و تعدادی جن خانگی دیگر، که بیشتر انها از هاگوارتز بودند، به دره ی گودریک آمدند و همه آنها را گیج و بیهوش کردند. جادوگرها همچین کاری نمیکردند. درحالیکه جنهای خانگی این کار رو کردند! برای قرنها خانواده تو و خانواده های دیگر مثل خانواده تو،با جن های خانگی مثل یک چیز کثیف برخورد میکردند.
دو جن خانگی با ناراحتی در کنار هری و هرمیون ایستاده بودند، اما نه به ناراحتی جفری اوون، کسی که مورد هدف کلمات خشمگینانه هری و نگاه برنده سبز رنگش قرار گرفته بود. وقتی که او گفتخیلی از خانواده ها مثل مال تو  چشمان سبزش هدفش را ترک کرد وبه سایر گریفیندوری هاي ميخكوب شده چشم دوخت. این کلمات خیلی از آنان را كه خانواده هايشان داراي يك يا چند جن خانگي بود مورد حمله قرار داد. حتی کسانی که از خانواده های مشنگ بودند، هم به خاطر اينكه از جن هاي خانگي به اندازه كافي و شايسته تشكر نكرده اند ،‌احساس گناه میکردند . سرانجام اوون كه چشمان تمام گريفندوري ها را روي خود ميديد ،‌ عقب نشینی کرد .
او به ارامي ولي واضح خطاب به وينكي و دابي گفت: ممنونم.
 هري همچنان به او خيره ماند بنابراين پسرك  از روي اجبار اضافه كرد : کیک خوشمزه ای بود. 
وقتی که فشار خونش به حالت عادی برگشت،هری تازه فهمید چه صحنه ای را بوجود آورده.او هيچ وقت نميخواست اضطراب و اشوبي به وجود بياورد ،‌و حالا كه همه به او خيره شده بودند ،‌اون میخواست سریعا آنجا را ترک کند.
به آرامي گفت: از کیک لذت ببرید.
این را گفت و به سمت خروجی رفت. هرمیون همچنان دست او را گرفته بود، پس او هم با هری چرخيد، و ظرف يك دقيقه هردو باهم به ارامي به سمت اتاق هری مي رفتند. برای دقیقه ای هردو ساکت ماندند و به اتفاقاتي كه ظرف اين نيم ساعت اخير رخ داده بود فكر ميكردند تا اينكه هری صدای خنده اي زير لبي ازدوست مونثش شنید. هرميون باز هم به خاطر خنده اي دروني تكان خورد ،‌هری به او نگاهي كرد و لبخند بزرگي را بر روي صورت او ديد. 
هری رك پرسید: چه چیزی انقدر خنده داره؟من هیچ چیز خنده داری تو اين نمیبینم! 
هرمیون لبخند بزرگی زد و توضيح داد:در نوع خودش، خنده دار بود. تو باید صورت سال اولی ها و سال دومی ها میدیدی. انها طوري به تو نگاه میکردند که انگار تو خود مرلین هستی. اما این تنها دلیلي نیست که من میخندم. من خيلی خوشحالم.
هري با گيجي گفت:چه چيزي براي خوشحالي وجود داره.  من فقط خودم رو احمق نشون دادم . هم گروهی های من فکر میکنند که من کاملا دیوانه ام و بدتر از همه  اینه که آنها درست میگویند. 
هرمیون به ناگاه ايستاد و با بازويش باعث شد تا همراهش هم متوقف شود ،‌و به سمت او برگردد . ناگهان غير منتظره ‌،‌هرميون دستانش را به دور هري حلقه كرد و  او را تا جايی كه می توانست سخت در آغوش گرفت.
هری با خوشحالي جواب بغل کردن اورا داد اما پرسید:این برای چی بود؟داری سعی میکنی با اين فشردن ،‌ دیوانگی من رو از بين ببري؟ فکر نکنم این جوري عملي باشه. 
چشمان هرمیون با اشک شوق پر شده بودو گفت : نه هری.نفهمیدی امشب چه اتفاقی افتاد؟
 و از انجا كه قيافه هري معلوم ميكرد سر در نياورده ،‌خود توضيح داد:تو عصبانی شدی. تو به چیزی اونقدر اهمیت دادی كه عصبانی شدی. این همون هری پاتری هست که من میشناسم.نه این شخصی که در چند هفته اخیر در کنار من بوده، و مثل موش در کلاسها مینشست و از همه به جز من کناره میگرفت. نه! هری پاتری که من میشناسم اول عمل میکنه بعد فکر میکنه. و برای اولین بار بعداز شب سال نو ، من هری پاتر واقعی رو دیدم و خيلي خيلي خوشحالم.
هری پشت سرش در را بست و روی کاناپه اش نشست، به مدت بیست دقیقه به دیوار خیره شد. فردا او و هرمیون جشن تولد او را در هاگزميد جشن میگرفتند. در آخر، جادوگر جوان تصمیمش را گرفت.
- فردا!!!! 
*******************************
هری و هرمیون دست در دست هم از دروازه های هاگوارتز به سمت هاگزمید می رفتند. هری نمیتوانست آخرین باری را که به شهر آمده بود را بخاطر آورد. و خاطراتي گذرا از آخرين ديدارش از ذهنش عبور ميكرد؛ ديدارش با چو در مغازه مادام پاديفوت،دراکو مالفوی در خانه شيون اوارگان، با رون در زونكو. به نظر میرسید که هرمیون هم در افکارش غرق شده است و هردو در سکوتي دلنشین به سمت شهر در حركت بودند.
قبل از اینکه به ورودی شهر برسند هری به سمت راستش اشاره کرد و پیشنهاد داد: بیا یکم دور دریاچه قدم بزنیم. فروشگاه ها تازه باز شده اند.
 هرمیون مخالفتی نداشت، او به جز اینکه با هری باشد ، برای روز تولدش هیچ نقشه و برنامه ای نداشت .انها به محل پر صخره ای رسیدند که چمن های تنکی داشت ، بعد به راهی رسیدند که به زمینی ختم میشد که به وسیله هزاران جای پا که در طول سالها به وجود امده بود.خیلی زود راه به دریاچه رسید ، گسترده شد و تبدیل به ساحل پیش روی دریاچه شد. دو دوست که کل روز را پیش رو داشتند قدم هایشان را اهسته کردند. سرانجام انها صخره بزرگی یافتند ، تقریبا در نیم مایلی بالای جاده، و در حالی که به آن تکیه می دادند ، گستره آبی دریاچه پیش رویشان بود . چون هوای دلپذیری بود، شنلهایشان را درآوردند و هری وقتی هرمیون خود را در کنار وی جمع کرد ، کمی هیجان زده شد.
هرمیون با كمي نگراني پرسید:اتفاقی افتاده هری؟ امروز بدجوری ساکتی؟داري در مورد دیشب فکر میکنی؟
_ نه در اون مورد نیست.
 هری صادقانه جواب داده بود چرا كه او به هیچ وجه فکری در مورد اتفاق تالار عمومی نکرده بود. هرمیون به او خیره شد، و منتظر باقي ماند. هری به صورت او خيره شد اما از چشمانش پرهيز كرد.
_فقط .... من فقط در مورد کارهایي که تو برای من کردی از زماني كه .... اتفاق افتاده فکر میکردم. من هيچ وقت واقعا از تو تشکر نکردم.بدون تو، من نمیتونستم تابستان را بگذرونم.
هرمیون با اصرار گفت: تو هزاران بار از من تشكر كردي هري ،‌تو نبايد بگي .....
هري حرفش را قطع كرد و گفت: نه، نکردم. نه واقعا. حداقل نه به اندازه ای که الان میفهمم. من واقعا آشفته بودم. هنوز هم هستم، اما کمتر از گذشته.
 او لبخندي بر زد و ادامه داد: متوجه منظورم ميشي؟
دوستش لبخند بزرگي زد ،‌و دست راستش را دور دست چپ وي حلقه كرد ،‌و سرش را تکان داد.
_البته كه من میفهمم هری. ميدوني منم خيلي اشفته بودم.اوقات سختی برای همه ما بود.من تقريبا دوباره احساس عادی بودن میکنم.
هری سرش را تكان داد ،‌ موافقت کرد و گفت: میدونم تو هم اوقات سختی داشته ای و من متاسفم که نتونستم کمکت کنم، اون طوری که توبه من کمک کردی.من نمیتونستم. من خيلي ضعیف بودم.
هرمیون به تندي دست هری را رها کرد و در مقابلش ایستاد. نوعی عصبانیت در صورتش موج ميزد.
_من هيچ كدوم از اين چيزايي كه گفتي رو قبول ندارم هری پاتر. تو قویترین ادمی هستی که من میشناسم. نگذار من از اول دوباره  شروع کنم.
 قيافه اش كمي ملایم تر شد: و تو برای من آنجا بودی.واقعا.تو برگشتی.تو تصمیم گرفتی که زندگی کنی. این همه چیزی هست که من بهش نیاز دارم.
_من بخاطر تو برگشتم ، هرمیون. تو اینو میدونی،نه؟
 هری به آرامی اين را پرسید و یکی از دستانش را گشود . هرمیون به سمت او رفت و دست هري را به دور او حلقه شد.
او به ارامی گفت: میدونم. من ازت خواستم برگردی. خيلي خودخواه بودم اما نمیتونستم تو رو هم از دست بدم. اين خیلی....
 و صدایش قطع شد.
 هری به ارامي دستش را بر پشت او حركت داد و به نرمي موهایش را نوازش میکرد. هیچکدام برای یک دقیقه اي حرفی نزدند.
هري بدون اينكه دست از حركت هايش بردارد ،‌ در گوش او زمزمه کرد: فکر میکنم الان اماده باشم هرمیون.
ساحره جوان چیزی متوجه نشد.
_تو برای چی اماده هستی هری؟
 او اين را پرسيد اما وقتي به چشمان سبز رنگ وي نگريست ‌فهميد. این بار هری از نگاه او فرار نکرد بلکه مستقیما به چشمان او خیره شد. 
_ تو... مطمئني؟ 
هری جوابش را نداد.در عوض سرش را به آرامي به هرمیون نزدیک کرد، قلبش به شدت میتپید. این سومین ،‌اولين بوسه او بود.به سختی میتوانست مال چو را بخاطر بیاورد،كه حتي تا بعداز ان هم نفهمید واقعا چه اتفاقي افتاده. مال جینی شگفت انگیز و بي اختيار بود.
اما هری  برای دو هفته به فکر سومین بوسه آغازینش بود،  حتي درست بعد از زمانی که در شب افتتاحیه ان را رد کرده بود. او میخواست آن را انجام دهد، ميدانست که هرمیون هم همین را میخواهد. اما هرموقع که او در موردش فکر میکرد، تصویر جینی ر ذهنش شکل میگرفت. او خودش را برای هری فدا کرده بود، و حالا، بعداز گذشت تنها چند ماه، هری و هرمیون براي اولین بار همدیگر را میبوسیدند، اولیني كه سرآغاز تعداد بيشماري در اينده بود، آنهم درست مثل اينكه هیچ اتفاقی نیافتاده است. قسمتی از وجودش میگفت که برای بقیه عمرش نباید به زنی نزدیک شود، یک فرد تنها مثل البوس دامبلدور ،‌در نتيجه به خاطره و ياد و فداكاري جيني ويزلي خيانت نميكرد.
با یادآوری گفتگو هایی که با البوس دامبلدور داشت یادش امد که حتي او هم از زندگی تنهایی که برای خودش درست کرده بود، چقدر پشیمان بود من شك دارم که تو زندگی اي رو كه من انتخاب كردم رو انتخاب كني هری.
شب وقتی که در تنهایی در اتاقش نشسته بود از خود پرسید: ایا واقعا میخواهم برای بقیه زندگی ام تنها باشم؟  من در طول زندگی ام تنها بوده ام.ایا جینی خودش رو جلو من انداخت تا من سالها بصورت یک مرد غمگین و تنها زندگی کنم؟
با اینکه جواب سوالش از اول مشخص بود، هر روز که میگذشت، بیشتر و بيشتر باورش میکرد. تصویرهای درون ذهنش از ساحره مو قرمز كم كم عوض میشد، کمتر عبوس و بیشتر قابل قبول ميشد.
او آرزو میکرد که جینی نشانه ای به او بدهد، به خوابش بيايد و به او بفهماند که مخالفتي ندارد. اما هیچ تصویري از روح دوست دخترش پدیدار نشد، نه نوشته جادویی روی دیوار،و نه حتي هیچ نشانه دیگری. با این حال هری از جینی شناختی داشت، و از خودش می پرسید که اگر او خودش را برای جینی قربانی کرده بود، آیا او میخواست جيني بقیه عمرش را تنها بگذراند؟
_ البته که نه! من میخواستم که او زندگی کامل و شادي داشته باشد.خب چرا او باید چیز متفاوتی را برای من بخواهد؟ 
با وجود اين افكار،‌اين فكر كه هري جيمز پاتر بتواند يك زندگي شادي داشته باشد ،‌خود اورا متعجب و شايد حتي سرشار از ترس هم كرد.
او شب قبل بعد از حادثه كيك  به خودش گفته بود: بايد اين كار رو انجام بدم...همين .فردا! 
فردا امروز شد، و لب های هری همراه با لبهای هرمیون به جشن کوچکشان ادامه میدادند. قلب او مانند قلب هری به تندي کار میکرد.اين بوسه ميتوانست به يگانگي آن دو رسميت ببخشيد و آنچه را كه تا اين موقع پنهان بود بيان كند. وقتی لبانشان با هم تماس پیدا کرد، ديگر هیچ راه برگشتی نبود. هیچ زن دیگری نميتوانست درك كند هری از چیزی رنج میبرد، و هیچ مرد دیگری نمیتوانست بفهمد که اين زن چه چيزي را تجربه كرده است. این اولین بوسه نشانه یک موافقت بود که دیگر از همدیگر دور نباشند.
با تمام پریشانی، هرمیون هیچ تکانی نخورد. او کاملا اهمیت این لحظه را میفهمید. او موقعیتش را تتثبیت کرده بود، زمانیکه در سنت مانگو به هری گفته بود که عاشقش است. اگر هری مال او بود، او هم مال هری بود. برای همیشه.
سرانجام لبهای دو دوست با هم تماس پیدا کرد، با اینکه مختصر بود ، اما بالاخره این کار را انجام دادند. هرمیون دست چپش را بلند کرد و پشت سر هری گذاشت،کمی فشار را به سمت پایین بیشتر کرد. در همین زمان، هری دست چپش را بر پشت هرمیون گذاشت، . به ارامي او را به سمت بالا میکشد. در نتیجه، لبهایشان با فشار بیشتری بر هم فشرده ميشد و بوسه عمیق تر شد. هری دو دستش را دور دوست دختر جدیدش حلقه كرد، و در حالیکه هرمیون چشمانش را بسته بود، احساس نگرانی چند ماه اخیر از بین رفت. بوسه از نظر یک بیننده ممکن است مقداری غیر معمول به نظر برسد، اما این دو اهمیت نمیدادند. انها وقت زيادي داشتند تا بیشتر تمرین کنند.
بوسه قطع شد و ان دو برای چند لحظه به عمق چشمان یکدیگر خیره شدند. این بوسه یک بوسه خیلی احساسي یا شهوانی نبود. بیشتر یک چیز تشریفاتي بود. محدودیت های دوستی هفت ساله انها شکسته شده بود و اكنون انها به خود اجازه مي دادند که پا را از آن فراتر گذارند. صورتهایشان ارامش حاصل از عبور از این مرز را نشان میداد. مثل یک موج مغناطیسی، لبهایشان دوباره بهم پیوست، اين بار احساسی تر و شهوانی تر، و در همين حين  دو نوجوان خيلي زود تمام نگرانی های چند وقت گذشته را از یاد بردند.
















فصل چهل و پنجم:
تو هیچ وقت نمیتونی یه آدم عادی باشی

با وجود  اعتراض هاي هرميون كه امروز خود يكي از بهترين جشن تولدهايش بوده،‌ هري باز هم اصرار داشت براي تولد هرميون كادويي بگيرد. در حقيقت دوست پسرش كادويي مخصوص در ذهن داشت . 
هرميون همان طور  كه هري داشت با خوشحالي دوست دخترش را به سمت يك مغازه لباس شب فروشي ميكشيد پرسيد : چرا ما اومديم اينجا ؟ من كه لباس نميخوام .
هري جواب داد : البته كه ميخواي ،‌به خاطر .... يه لحظه صبر كن،‌اول بايد ازت بخوام ،‌نه؟ 
  چشمان هرميون سردرگمي اش را نشان ميداد . هري گلويش را صاف كرد : هرميون دوست داري با من به جشن شب هالويين بياي ؟ 
ساحره متعجب ،‌خنديد و گفت : البته هري 
_ عاليه ،‌خب اين به اين معناست كه تو يه لباس شب ميخواي . پس بريم 
مقاومت هرميون سرانجام در هم شكست ،‌ و او با هيجان و علاقه وارد مغازه شد ، يك ساعتي را صرف انتخاب و ديدن لباس ها كرد و سرانجام يك لباس شب آبي و قرمز را پسنديد. شايد رنگ هاي تيره بيشتر مناسب يك مهماني رسمي  مجلس رقص بود ،‌اما آن روز رنگ هاي شاد و روشن بيشتر با روحيه اش جور در مي آمدند. و بوسه هاي سريعي كه در بين رديف لباس ها رد و بدل ميشد به هيچ وجه از اشتياق وهيجان وي چيزي كم نمي كردند. 
گرسنگی شاید با  فعالیت های صبحگاهی به تاخیر انداخته شده بود ، اما حول و حوش ساعت دو بعد از ظهر ، اين زوج برای یک نهار دیر هنگام  به سمت رستوران سه دسته جارو به راه افتادند . در حال غذا خوردن ، هرمیون روزنامه پیام امروزش را روی میز پهن كرد . او زمان صرف صبحانه فرصتی برای مطالعه آن نداشت بنابراين آنرا در جیب ردایش گذاشته بود تا بعد فرصتي پيدا كرده و آن را بخواند. هری از بالا نگاهی اجمالی به سر تیتر انداخت ، و بعد روزنامه را به سمت خود چرخاند تا مطمئن شود آن درست خوانده است .
قانون جن هاي خانگی با شکست مواجه شد
آن دو صندلی هایشان را به سمت هم حرکت داده ، بیصدا مشغول خواندن مقاله شدند ، و انگشتانشان در زیر میز در هم پیچید . هرمیون می توانست بالا رفتن خشم درونی جادوگر جوان را احساس کند. در خواست بازبینی مجدد قوانين مربوط به جن هاي خانگي كه توسط  ریموس لوپین در ویزنگاموت پیشنهاد داده شده بود ،‌با مخالفت روبرو شده و حتي باعث شکستي شرمسارانه ای برای گرگینه گشته بود. بر طبق اظهارات روزنامه، اين قانون حمایت هایی را برای جن های خانگی در نظر گرفته بود ، كه شامل حق مطالبه آزادی تحت برخی شرایط و مجازاتي براي  بدرفتاری کردن با این مخلوقات بود. اعضای ویزنگاموت استدلال کرده بودند كه حالا که دنیای آنها به حالت عادی برگشته است ،‌دلیلی وجود ندارد که در قانون موجود تجدید نظر شود . در عوض كميته روابط عمومي  ميتواند عملیاتي را  براي تشويق رفتار انسان ها با جن های خانگی آغاز كند. هرمیون تقریبا می توانست ببيند كه هنگامي كه هري دندان هايش را محكم بهم فشار ميدهد ،‌دود از كله اش بلند ميشود.
بالاخره در حالیکه از بس دست هرميون را به سختي مي فشرد به طوري كه خون از آنها خارج شده بود غرولند كنان گفت: نمی تونم اینو باور کنم ! چطور می تونن این کارو بکنن ؟ سازمان روابط عمومی ! فکر می کنن دارن کیا رو گول می زنن ؟
هرميون توضيح داد: سر كسي رو گول نمي مالند هري . اين سياسته. اين اون روشي که ميتونند اين قانون رو طوري در نطفه خفه كنند که نسبت به جن های خونگی بی عاطفه هم به نظر نرسند. منظور اصلي اين که اونا نمی خوان وزارتخونه بتونه به خاطر هر رفتاری که با خدمتکاراشون دارن، کاری باهاشون داشته باشه.
تحقيري كه در صدايش موج ميزد ،‌دقيقا با خشم هري مطابقت ميكرد. 
هري مصمم گفت : بايد با ريموس حرف بزنيم . 
 صندليش را عقب كشيد و ميخواست تا در همان لحظه حركت كند. 
_ باشه هري ،‌اما ما كه نميتونيم الان بريم وزارت خونه . ما فقط اجازه داشتيم بيايم هاگزميد. 
هري كه اينك ايستاده بود ،‌خشمگين جواب داد : خب كه چي !‌ مك گوناگال ميخواد چي كار كنه مثلا ؟ اخراجم كنه ؟ بازداشتم كنه ؟ اهميتي برام نداره. نمي تونم همين جوري اينجا بشينم اونم وقتي كه .... نه بعد از اون همه كاري كه دابي براي من انجام داده . من بهش مديونم ،‌به اون ،‌به وينكي به لفتي و به همه جن هايي كه رو تپه گودريك هالو جنگيدند. بايد با ريموس حرف بزنيم !‌ 
_ بيا يک دقيقه در موردش فكر كنيم . بشين هري . 
 هري صبر كرد اما بي ميل موافقت كرد . 
_ اگه ما يهو و ناگهاني توي وزارت خونه ظاهر بشيم ،‌تنها باعث ميشيم تا جمعيت زيادي دورمون جمع بشن . كوچه دياگون ،‌سال پيش رو يادت هست ؟ حالا اون رو ضربدر ده كن . حتي فرصتشو پيدا نمي كنيم دنبال ريموس بگرديم . بيا يه جغد براش بفرستيم ،‌همين الان . ظرف يك الي دو ساعت به دستش ميرسه . بهش ميگيم بياد اينجا و ما رو ببينه ،‌ قبل از اينكه برگرديم به قلعه . 
اخم هري كم كم تبديل به لبخندي ملايم شد و وي گفت : متنفرم از مواقعي كه حق با توئه. هرميون هم در جواب لبخندي ظفر گويانه زد ،‌اما ثانيه اي بعد ان لبخند ناپديد شده بود . 
_تو حق داري كه ناراحت باشي هري . خيلي ظالمانه است . بيا بريم و اون جغد رو بفرستيم. 
آنها دو ساعت با عصبانیت و نگراني دست در دست هم به قدم زدن در حوالی خیابان های متروكه اما  نزدیک هاگزمید گذراندند با این امید که ریموس قادر باشد تقاضای آنها را برای ملاقات با ايشان در شیون آوارگان بپذیرد . احساسات  متزلزل هری با مواجهه با مقاله پيام امروز ضربه شدیدی خورده بود ، او به ندرت چنین احساسات درهمی را تجربه کرده بود . او هنوز هیجان و آرامش صبحگاهی بودن با هرمیون را حس ميكرد ، اما شکست قانون جن هاي خانگی ، او که هیچ چیزی را در مورد آن تا بدين روز نميدانست ، او را عمیقا عصبانی کرده بود . او خیلی با خودش فکر کرد ، مطمئن نبود که چرا این قضیه  این همه تحت تاثیرش قرار داده . سرانجام آنها بیصدا تا بیرون کلبه قدم زدند ، درحالیکه زیر یک درخت می ایستادند هری بازویش را دور دوست دخترش حلقه كرد . 
در موعد مقرر ، صدای ترقي را شنیدند که خبر از رسیدن ریموس لوپین  ميداد . هری و هرمیون از جا پریدند ، و دیدند که ریموس انتهای دیگر ساختمان ظاهر شد . 
هرمیون صدا زد : اینطرف 
 ، و ریموس دستش را تکان داد . از آنجا که ریموس ترجیح میداد در زمانی که باید در وزارتخانه می بود در هاگزمید دیده نشود ، آنها تصمیم گرفتند در میان درختان بالای تپه ای که کلبه قرار داشت گپ بزنند . از آنجا كه روزنامه پيام امروزخيلي با او رفتار دلپذیری نداشت ، او آموخته بود که پیش بینی های لازم را برای عدم دسترسی آنها به خودش را به عمل آورد . 
هری عذرخواهی کرد : متاسفم که ازت خواستم تو همچين زمان كوتاهي بياي اينجا. میدونم كه سرت بايد به طور وحشتناکی شلوغ باشه ، اما نمی تونستم چیزی که در مورد قانون جن خونگی خوندم باور کنم . واقعا داره رد میشه و شكست خورده؟ 
ریموس با مهربانی پاسخ داد :عذرخواهی نکن هری ، دیدن شما دو تا روز منو پرنور می کنه . اگه بخوام حقیقت رو بگم ،‌در حقيقت هفته ام رو نوراني ميكنه.
 هری متوجه شد که برخلاف فشار کاری ، ظاهر آخرین دوست زنده پدرش ، نسبت به روزهای قبل از مرگ ولدمورت ، بهتر شده است . او درامدی ثابت داشت و مشخصا تغذیه منظم باعث شده بود تا کمی وزن اضافه کند . بعضی از خطوط صورتش ناپدید شده بودند ، و ده سال جوانتر به نظر می رسید . به خاطر حضور در آب و هوایي دلپذیر او ردایش را ،‌ که هری متوجه شد اخیرا خریداری شده و شباهت کمی با لباس های مندرس قبلی ریموس داشت ،‌ دراورد.
هرميون توضيح داد : ما مقاله روزنامه پیام امروز رو ديديم ،‌ ريموس . باورمون نميشه كه اصلاحات تصويب نشدن ،‌اونم بعد از اون همه كاري كه جن هاي خونگي كردن تا ولدمورت رو شكست بدن. كسي نميدونه دابي و بقيه انها چه كاري انجام دادند؟ 
ريموس جواب داد : وايزنگاموت ميدونه . چون خود ما بهشون گفتيم . تو همه گزارش هامون بوده . اما پيام امروز و ديگر مجلات داستان رو دنبال نکردن ، احتمالا عمدا . محافظه كار پیر فقط میخواد تا بیصدا سرو صداي اين قضيه رو بخوابونه.  همه اونها با یه كميته  روابط عمومی  موافقت مي کنند ، که به یه جفت آگهی تبلیغاتی توی پيام امروز ختم میشه 
مرد گرگ نما سرش را تكان داد ،‌واضح بود كه احساس تنفر ميكند:من سعي ام رو كردم هري ،‌اما به خاطر انچه كه هستم ،‌خيلي وايزنگاموت رو در اختيار خودم ندارم . ما اين جنگو باختيم ،‌اما تسليم نميشيم. قصد داريم تو فصل آينده درخواست مشابهي رو دوباره ارائه بديم . 
هري خيلي كم درباره سياست مي دانست ،‌اما به طور غريزي بيهودگي نقشه ريموس را احساس ميكرد. 
_ ريموس ،‌اين نقشه كار نخواهد كرد . اگه الان اين قانون به تصويب نرسه ،‌امكان اينكه بعدا به تصويب برسه ،‌صفر درصده . و اين غلطه !‌من با ولدمورت نجنگيدم که همه چي به همون شكلي که  بوده برگرده . 
 ريموس با رضايت به مرد جوان خيره شد . او دوباره سلامت و قدرت خودش را به دست آورده بود ‌و الان به نظر مي رسيد توانسته دوباره جرات و جسارتش را هم به خود بازگرداند. 
_ به احتمال قوي حق با توئه هري. اما اين سيستم اين جوري كار ميكنه. خيلي آشفته و درهمه  و هميشه كاراي خوب درش انجام نميشه. اين دنياي واقعيه ، ‌نه يک دنياي خيالي . 
هري در حالي كه نميخواست تسليم بشود پرسيد : اگه من يه نامه به روزنامه پيام امروز بنويسم و از اين قانون حمايت كنم چي ؟ فايده اي داره؟ من مشهورم و اونها مجبورن به حرفام گوش بدن ،‌درسته؟ 
ريموس براي دقيقه اي اين پيشنهاد را سنجيد و بعد گفت : ممكنه پيام امروز اونو چاپ نكنه ،‌يا اگر هم كرد خواهد نوشت تو جواني و خيلي راحت ميتوني تحت تاثير قرار بگيري ،‌و اصلا اين جور چيز ها رو درك نميكني . يادت باشه هري كه روزنامه پيام امروز از همون اول با اين قانون مخالف بود . صاحبش يه محافظه كار خون اصيله ،يه طرف دار ولدمورت نيست ،‌ اما طرفدار اين تغيير هم نيست. 
 ريموس مكث كرد ،‌داشت با خود حساب ميكرد آيا نتيجه گيري اي هم اضافه كند يا خير ،‌ چرا كه در مورد شرايط روحي هري چندان اطمينان نداشت . سرانجام اضافه كرد : تنها چيزي كه ممكنه كمك كنه ،‌ اينه كه تو در مقابل وايزنگاموت شهادت بدي . اين جوري فشار عظيمي روي آنها به وجود مياد ،‌چرا كه تمام روزنامه ها نه فقط پيام امروز ،‌ در مورد تو ، سيماي تو مطلب چاپ ميكنند . تو هنوز هم يه چهره خيلي پر طرفداري هري . اما من نميخوام از تو چنين درخواستي كنم ،‌ نميدونم ايا تو براي اين آماده هستي يا نه .
هري از فكر كردن به اين موضوع به لرزه افتاد . بله ،‌در طول هفته هاي گذشته او خيلي بهتر شده بود ،‌اونقدر كه بتواند در كلاس افسون ها بایستد ،‌اما مطمئنا اونقدر كه بتواند در مقابل وايزنگاموت شهادت دهد آماده نبود. نامه نوشتن كار راحتي بود ،‌ هرميون هم بهش كمك ميكرد ‌و همش هم همين بود . ظاهر شدنش ممكن بود وضع او را تبديل به يك سيرك كند . از زماني كه از كما خارج شده بود ،‌نه در جامعه حضور پيدا كرده بود ،‌نه با روزنامه ها مصاحبه ،‌ در نتيجه اولين حضورش در وزارت خانه آنهم در مقابل وايزنگاموت ،‌باعث شور و هيجاني وافر ميشد . كه اين هم دقيقا همان چيزي بود كه براي تصويب قانون جن هاي خانگي بدان نياز داشتند . هري با نگراني و تشويش در حال قدم زدن بود و هرميون و ريموس گذاشته بودند كه وي خوب در اين مورد فكركند . 
به ديگران پشت كرد و از بالاي درياچه به قلعه هاگوارتز خيره شد . يه جن خانگي ،‌و هرسه برده خود او ،‌ همين الان در آنجا در حال كار كردن بودند . هرچند او از يكي از آنها به شدت متنفر بود ،‌ اما دوتاي ديگر را دوست داشت ،‌به خصوص دابي را . هري هيچ گاه نميتوانست وريتا سرم را بدست آورد ،‌ نميتوانست محل آملدا بارلو يا نارسيسا مالفوي را پيدا كند ،‌ هرگز نميتوانست ولدمورت را شكست دهد ،‌اگر كمك هاي دابي نمي بود. و حتي بيشتر ،‌دابي ظرف سه دقيقه ارتشي از جن هاي خانگي را براي نجات جان وي ،‌ويزلي ها و هرميون در دره گودريك بسيج كرده ،‌و هدايت كرده بود . 
با خود فكر كرد : فقط منم كه ميتونم يه كاري در اين باره انجام بدم . حتي اگه موفق نشم بايد تلاش خودمو بكنم. دابي و وينكي مستحق اين هستند. 
چرخيد و رو در روي هرميون و ريموس قرار گرفت. 
_ اين كارو انجام خواهم داد . مجبورم كه انجام بدم .  
لبخند بزرگي بر لبان هرميون نشست ،‌ بدون هيچ فكري دستانش را به دور هري حلقه كرد و با احساس او را بوسيد . هري هم با خوشحالي اين كارش را جبران كرد ،‌ اما چون حضور ريموس لوپين را به ياد آورد ،‌ خيلي زودتر از زماني كه دلش ميخواست به بوسه اش پايان داد . دو نوجوان كمي قرمز شدند ‌، اما ديگر برايشان مهم نبود كه الان ديگر ريموس مي داند . آنها هيچ چيز براي پنهان كردند نداشتند. ريموس تنها لبخندي مسامحه كارانه زد و ترجيح داد تا روي همان موضوع قبلي باقي بماند. 
_ تو مطمئني هري ؟ خودت ميدوني كه حضورت ممكنه باعث اغتشاش و هياهو بشه . در حقيقت من هركاري بتونم ميكنم تا اين هياهو به وجود بياد.اگر بخواهيم اين قانون به تصويب برسه ،‌هرچه اين هياهو بيشتر بشه ،‌بهتره . 
هري و هرميون كه دستانشان را به دور يكديگر حلقه كرده بودند ،‌با شنيدن حرفاي ريموس به چشمان يكديگر خيره شدند . 
هري با نگراني زير لب پرسيد : تو كه با من ميموني ،‌نه ؟ 
_معلومه كه ميمونم هري . هميشه كنارت ميمونم. 
بهم لبخندي زدند و بعد به سمت ریموس چرخيدند .
_ ما اين كارو انجام ميديم !
دير وقت در آن شب ،‌ بعد از گذراندن اوقاتي براي اين موضوع با هري ،‌ هرميون سبك بال و خوشحال وارد خوابگاهش شد .هم اتاقي هايش بلافاصله متوجه حالت شاد وي شدند و براي چند ثانيه اي او را نظاره كردند. 
مليسا پرسيد : خب؟؟؟ 
_ خب چي؟؟
 هرميون با نيشخندي كنايه دار اين را پرسيد ،‌خودش خوب ميدانست كه اين چي ،‌به چه معناست. 
ميشل مشتاقانه اصرار كرد : تو ميدوني چي ! ميتونيم از روي قيافه ات بهت بگيم . چه طوري بود؟ 
هرميون نتوانست لبخند بزرگي را كه روي لبهايش مي نشست فرو بخورد ،‌بنابراين سرانجام گفت : هري بوسنده خيلي خوبيه ،‌اما فكرميكنم هنوز به مقداري راهنمايي نياز داره . 
صداي جيغ ناشي از خوشحالي آنان تا اتاق نشيمن عمومي به گوش ميرسيد . 
                               *************************************
دو روز بعد از ملاقات با ريموس لوپين ،‌تيتري بر صفحه اول روزنامه پيام امروز صبح دوشنبه به چشم مي خورد : اداي شهادت هري پاتر در برابر وايزنگاموت. هري با دقت تمام به خوردن صبحانه اش مشغول بود ‌و در عين حال صداي زمزمه دانش آموزان را  كه در حال خواندن آن مقاله بودند را مي شنيد . ريموس قبلا به وسيله جغد زمان محاكمه را در ظرف چهل و هشت ساعت آينده اعلام كرده بود . قيافه بسياري از دانش آموزان حكايت از تعجب بسيار آن ها در برابر اين خبر داشت كه هري پاتر قرار است در برابر بزرگترين مقام عالی دولتی موجود به خاطر موضوع حقوق جن هاي خانگی حاضر شود. غیر از گریفیندوری هایی که شاهد عملكرد هری در اتاق عمومی بودند ، باقي  دانش آموزان لحظه ای هم به جن های خانگی فکر نکرده بودند .
زمانیکه  همه در حال به پایان رساندن املت تخم مرغ خود بودند ، پرفسور مک گونگال به آرامي ولی با تندي بین هری و هرمیون نجوا كنان گفت: لطفا بعد از صبحانه به دفتر من بیاین.
 دو گریفیندوری نگاه مختصری به یکدیگر انداختند و سرشان را به موافقت تکان دادند .
خانم مدیر گله کرد :  آقای پاتر ، فكر ميكنم شما باید به خاطر برنامه تون با من هم مشورت می كرديد . همچنانکه به مقاله پيام امروز اشاره می کرد اخم روی صورتش نارضایتی او را نشان می داد: مطمئنا شما به اجازه من براي خروج از محوطه هاگوارتز احتیاج دارید . همونطور که به خوبی آگاهيد ، توافق آخرین ترم ما ديگر كارايي ندارد .
هری و هرمیون هرگز به این موضوع فکر نکرده بودند . آنها بیصدا به یکدیگر نگریستند ، در حالیکه نمیدانستند چگونه بايد واکنش نشان دهند.حتی اگر مک گونگال از دادن اجازه به وی امتناع می کرد ، با وجود تمام پیامدها ، هری به هرحال می رفت . هرمیون این را می دانست  و مغزش به شدت در تلاش بود تا پاسخی مناسب پيدا كند. خوشبختانه کلمات بعدی خانم مدیر این لزوم را برطرف کرد .
_هرچند بايد دليلي براي غیبت شما ارائه بدهم ، اما معتقدم که اجازه من نبايد از شما دريغ شود. 
 او به شوخی کوچک خود لبخند زد و سیمایش افتخار و مباهاتش را نشان ميداد:چيزي كه تو به فكرشي ،‌خيلي قابل تحسينه هري . اما آيا آمادگي اش رو داري؟
 هر دو دانش آموز نفسي از سر آسودگي خيال كشيدند. 
_ فكر ميكنم پروفسور. حداقل اميدوارم. بهترين تلاشم رو ميكنم. 
_معلومه كه اين كارو ميكني هري. و من هم بهت كمك ميكنم. بشين ! هر دوتون بشينيد. بيايد با دقت بهش فكر كنيم. 
خانم مدیر به دو دانش آموز اطلاعات كافي و در مورد نحوه كار وايزنگاموت ارائه داد ، از طرف ديگر تابلوی پرفسور دامبلدور هم اطلاعات چرب و نرمی درباره حساسیت های اعضای گوناگون آن گروه  به ان ها ارائه داد. بعد از دو ساعت ، هری و هرمیون آن دفتر را ترک کردند و از اینکه از حمایت مدیریت هاگوارتز برخوردارند خوشحال بودند ،‌اكنون ديگر چشم انداز بهتری نسبت به آنچه در پیش رویشان بود داشتند .
************************************
ان روز بعد از ظهر بعد از آخرين كلاس ،‌هري و هرميون به آرامي به سمت اتاق نشيمن برج گريفندور حركت كردند ،‌و در آنجا تا زمان شام از هم جدا شده و هري به سمت اتاقش حركت كرد. اما در اين روز ، صدايي مانع از انجام كارهاي هميشگي هري شد.  
صداي بلند يك پسر بچه گفت : آقاي پاتر ،‌آقاي پاتر ميتونم باهاتون صحبت كنم. 
هري به سمت صدا برگشت اما در وهله اول هيچي نديد ،‌تا اينكه سرش را به پايين خم كرد و گريفندوري كوتاه قامت سال دومي اي را ديد كه در كنار پرتره اتاق نشيمن منتظر ايستاده بود . وقتي براي چند دقيقه به وي خيره شد ،‌توانست او را به ياد آورد . 
_ تو اسمت ديويده ،‌درسته؟
 پسرك لبخندي عصبي زد ،‌ازاينكه شخصي چون هري پاتر اسمش را مي دانست بي نهايت ذوق زده شده بود. 
_ بله آقاي پاتر ،‌ديويد سيمونز. اميدوار بودم بتونم براي چند دقيقه اي با شما صحبت كنم.... البته اگه سرتون خيلي شلوغ نباشه. 
__البته كه ميتونم ،‌اما قبل از هر چيز اسم من هريه . تو رو از سال قبل يادم هست . تو پرنده خوبي هستي. چندين بار تو رو ديديم ،‌واقعا خوب پرواز ميكني. حتي چند تايي از ما ها شرط بستيم كه تو يه روزي جستجو گر ما خواهي  بود . 
پسر مودبانه پاسخ داد : ممنونم هري. من عاشق پروازم ،‌و به همين دليله كه ميخوام با تو صحبت كنم. براي عضويت در تيم امتحان دادم و قبول شدم . من جستجوگر جديدم ،‌و شديدا از اين موضوع نگرانم. پارسال ديدم تو چه جوري پرواز ميكردي ،‌و نمي تونستم چيزي رو كه ميديدم باور كنم.  برای همين از خودم پرسيدم آيا تو ميدوني به من كمي كمك كني يا نه. ميدونم ميتونم پرواز كنم ،اما نمي دونم چه جوري ميتونم يه جستجو گر خوب باشم . 
گرچه پسر دوازده ساله بود ، اما به خاطر عدم رشد كافيش ميشد به سادگی بجای بچه اي ده ساله پذیرفته شود. او کمی هری را به یاد خودش می انداخت ، موهایي بهم ریخته ، هر چند قهوه ای نه سیاه ، داشت و به شدت لاغر بود. حتی صورتش شباهت كمي با وي داشت فقط اینکه او عینک نمیزد . هری نمیتوانست از احساس محبتش نسبت به ديويد سيمونز خود داري كند . او به هرمیون ، که مشتاقانه به اين گفتگو گوش میکرد ، نگاهی انداخت و دوست دخترش لبخندی زد و با چشمهایش به هری اشاره کرد که برود .
هري به سال دومي مشتاق گفت : ظرف 5 دقيقه بيا تو اتاق رختكن. ميرم جاروم رو بردارم . 
به مدت یک ساعت ، هری و دیوید سرتاسر آسمان را بی درد سر پرواز کردند ، هری حتی بیشتر از قبل تحت تأثیر پرواز دوست جدیدش قرار گرفت .در حقیقت دیوید به راحتی ظرف 10 دقیقه نخست از هری جلو زده بود ، معلوم بود که هری بعد از بسته شدن هاگوارتز در نوامبر گذاشته ، اصلا دست به جارو نزده بود. اما وقتی گرم شدند ، هری احساس کرد که گویی هیچ خستگی ای در بدن ندارد ، شیرجه زد ، صعود کرد ، چرخید  و غلطید و در تمام لحظات با پسر جوانتر در حال رقابت بود تا اسنیچ را بگیرد.اکثر مواقع هری از دیوید جلو میافتاد ، اما دیوید هم چند باری جلو افتاد و همچنان تلاش میکرد و ادامه میداد ، حتی با اینکه چوب جارویش قدیمی تر بود.دیوید بدون ترس پرواز میکرد.

دو گریفیندوری به رختکن برگشتند جایی که بعد از تمرینشان چند لیوان آب نوشیدند، در همین حال برای تمرین بیشتر در آینده با یکدیگر، موافقت می کردند .
هری جانشین خود را تشویق کرد: تو جستجوگر خوبی هستی ، دیوید ، تا جایی که به تکنیک مربوط باشه چیز زیادی که من یادت بدم وجود نداره . فکر کنم بتونی از یه جاروی بهتر استفاده کنی. چطوره اجازه بدم از آذرخشم (Firebolt ) برای تمرینها و بازی هات استفاده کنی ، به شرطی که قول بدی خوب ازش مراقبت کنی . 
پسرك كه در طول جلسه تمرين خيلي آرام شده بود ،‌نميتوانست خوشحالي خودش را از پيشنهاد هري پنهان كند ،‌در نتيجه خيلي سريع آن را پذيرفت . 
_ ديگه بايد روي چه چيزهايي تمرين كنم هري؟ 
_خیلی زیاد نیست. بیشتر از هر چی ، گرفتن اسنیچ نیاز به دقت و علاقه داره. وقتی اسنیچ رو دیدی ، باید گرفتن آن مهمترین کار در زندگیت بشه تا جایی که هیچ چیز دیگری برات مهم نباشد.بعد از آن ، میتونی به یاد بیاری که این تنها یک بازیه ، اما در جریان بازی ، تو باید هر چه که میتوانی انجام بدی را انجام بدی.
پسر جوانتر ، سرش را به علامت تأیید تکان داد و با اطمینان گفت : من با این مورد هیچ مشکلی ندارم .من جستجوگری به بزرگی و خوبی تو خواهم شد و گریفندور دوباره جام را خواهد برد.
هری به علاقه و شور و هیجان و یک فکری بودن دیوید لبخند زد.موجی از رضایت در درونش احساس کرد وقتی که فهمید غلبه بر ولدمورت سبب شده چنین اتفاقی رخ دهد. دیوید دیگر لازم نداشت نگران لردهای سیاه یا مرگ خواران باشد؛ او میتواند روی کوییدیچ تمرکز کند . چند سال بعد میتونه نگران جغد ها و تازه ها و دخترها باشد . او  می تواند ادمی معمولی باشد.قربانی شدن جینی بیهوده نبوده . دیوید و هزاران دختر و پسر مانند او دوباره میتوانند زندگی نرمال و معمولی داشته باشند.

هري جواب داد : تو بهتر از من خواهي بود . و من ميخوام اون جام رو تو اتاق نشيمن گروه ببينم . 
ديويد مودبانه گفت : متشكرم از اينكه با من پرواز كردي هري . فكرشم نميكردم كه اين كارو انجام بدي . 
 هري سرش را تكان داد: ميدونم كه مردم كمي از من ميترسند ،‌اما واقعا نبايد اين جوري باشه . اين اواخر خيلي در گير شده بودم . اگه راستش را بخواي ،‌من ادم خيلي معمولي هستم ،‌يه انسان خسته كننده ام. 
ديويد به شدت سرش را تكان داد و گفت : تو يه آدم معمولي نيستي هري. نه بعد از اون چه كه انجامش دادي. هيچ وقت نميتوني معمولي باشي ،‌حداقل نه براي ما پسربچه ها . تو قهرمان مايي ،‌اونم بعد از كشتن ولدمورت و باقي چيزها . 
چیزی در سخنان جستجوگر جوان ، هری را واقعا تکان داد.تو هیچ وقت نمیتونی یک ادم معمولی باشی.هری میدانست که این حرف درست است ، اما برای نخستین بار معنی آن را فهمید.مردم همیشه به او گوش خواهند کرد ، همیشه با احترام با او برخورد خواهند کرد و همیشه به او به عنوان رهبرشان نگاه خواهند کرد.هری دو انتخاب داشت.یا فرار میکرد یا این قضیه را قبول میکرد.
هری با خود فکر کرد:من فرار نمیکنم و ایستاد و برای شام به طرف سرسرا رفت.
آخرای عصر روز قبل از شهادت دادن هری در وزارتخانه  ، دابی مثل همیشه ، عصر هنگام  در اتاق نشیمن هری ظاهر شد. ظاهرا جن خانگی هر روز عصر برای تمیز کردن حال و براورده ساختن هر نیازی که هری داشته باشد ، ظاهر میشد.اما در حقیقت ، این روند اغاز شده بود که دو دوست بتوانند همدیگر رو ببینند و در مورد هرچه در ذهنشان هست با هم به تبادل نظر بپردازند.دابی به اسانی میتوانست اتاق کوچکی را که هری در طول روز کمی به هم ریخته بود را ظرف یک دقیقه تمیز کند.
در آن شب ، هری که روی کاناپه نشسته بود ، سرش را که به مانند نبض میزد ، بین دستانش گرفته بود.
دابی مثل همیشه با گفت : عصر بخیر هری پاتر ، ایا هری پاتر مریض است؟
هری گفت :نه دابی ، من خوبم.فقط خسته ام.
هری تمام بعد ازظهر رو با ریموس لوپین، پروفسور مک گونگال و هرمیون در دفتر مدیر مدرسه ، در حال بازنگری برنامه های شهادت دادن بود.هر سه اینها به مانند بازرسان ، هری را با تمام سوالات سختی که ممکن بود ازش بپرسند ، سوال پیچ کردند و هر گاه جواب هری ضعیف به نظر میرسید ، هر چهار تایی با هم جواب مناسب ان را تهیه میکردند.
_ فردا روز بزرگی است و من باید اماده باشم.
_هری پاتر لازم نیست امشب با دابی حرف بزنه.هری پاتر باید بخوابه.
دابی سریع به اتاق سرو سامان داد و خواست که زودتر بره.
_ نه دابی من باید امشب با تو حرف بزنم و همین طور با وینکی. وینکی ! 
با بردن اسم وینکی ، دومین جن خانگی هم ظاهر شد و با صدای جیغ جیغییش گفت: عصر بخیر هری پاتر.آیا چیزی هست که هری پاتر بخواهد؟
هر جواب داد : بله وینکی ، میخوام با هر دو شما حرف بزنم.
هری قصد داشت که از آنها بخواهد که بنشینند ، اما پذیرایی هیچ صندلی مناسبی برای جنها نداشت ، و فکر کرد که آنها احتمالا ترجیح میدهند که بایستند.
_ شما میدونید که من فردا باید در مقابل وینزنگاموت در خصوص اصلاحات قانون جن های خانگی شهادت بدم.
دابی با افتخار گفت: همه جنهای خانگی این مطلب رو میدونند ، هری پاتر.همه جنهای خانگی الان میدونند که هری پاتر جادوگر بزرگی است و تنها هری پاتر است که چنین کاری برای انها انجام خواهد داد.
هری ناگهان بسیار نگران شد و من من کنان گفت: ممنون دابی ، اما من باید چیزی به شما بگم که احتمالا دوست نخواهید داشت. 
 هری خیلی سعی کرد که لبخند بزنه ، اما تنها توانست شکلک ان را دربیاورد: من هیچ گاه نمیخواستم که برده ای داشته باشم و یه جورایی با سه تاشون کارم رو به پایان رساندم.برده داری چیزی است که من بهش به هر دلیلی معتقد نیستم.این روزهای گذشته ، من باید در باره تمام تفکرات در مورد جنهای خانگی و برده داری دوباره فکر میکردم و به یک تصمیم رسیدم.
وينكي بلافاصله متوجه منظور هري شد و شروع به گريه كردن كرد . 
_ لباس نه ، هری پاتر! لباس نه! وینکی نمیخواد ازاد باشه.وینکی دوست داره برده باشه.هری پاتر ارباب بزرگیه.خواهش میکنم ، لباس نه! 
هری اب دهانش را قورت داد و در تصمیمش دچار تردید شد اما سریعا به حالت قبلی برگشت.او باید این کار را انجام میداد.
_متأسفم وینکی ، اما من باید هر دوی شما رو آزاد کنم.من میخواستم کریچر رو هم آزاد کنم ، اما پروفسور مک گونگال و آقای لوپین من رو قانع کردن که با این کار اون میمیره.پس به جای این ، مالکیتشو به هاگوارتز انتقال دادم.اما من نمیخوام مالکیت هیچ کدام از شما دو تا رو به هاگوارتز یا جادوگر و ساحره دیگری انتقال بدم .من میخوام شما باز هم دوستان من باشید و به کارکردن برای من به مانند الان ادامه دهید.
 صدایش با التماس  از جنها درخواست میکرد که او را درک کنند: اما من میخوام برای من کار کنید ، چون شما هم این را میخواهید ، نه به این خاطر که شما برده های من هستید.
هر دو جن از نگرانی بدنشان در حال تاب خوردن بود .دابی به مقابله پرداخت: اگر دابی و وینکی همان کار را انجام خواهند داد ، خب چرا باید هری پاتر آنها را آزاد کند. دابی و وینکی از برده هری پاتر بودن خوشحال هستند.
_چون  من نمیتونم فردا به وایزنگاموت با دانستن این مطلب که دوتا برده دارم بروم.من نمی تونم با کل جهان جادوگری در مورد بی عدالتی دستگاه صحبت کنم ،اگر که من جزوی از آن هستم، حتی اگر من از شما هرگز سواستفاده نکرده باشم.برده ، برده است و این اشتباه است!
هری با فریاد این حرفها را به دو جن زد و آن دو چشمشان را به زمین دوختند و وینکی همچنان به آرامی گریه میکرد.
هر چند دابی پشتتش را صاف کرد و  با غرور پاسخ داد: دابی افتخار خواهد کرد که دوست هری پاتر به عنوان یک جن آزاد باشد.دابی به وینکی کمک خواهد کرد .وینکی به دابی از زمانی که خانم جینی مرده است،  کمک کرده است.هری پاتر میداند که دابی از زمانی که خانم جینی مرد و هری پاتر به حالت مرگ افتاد ،در رنج بود .وینکی به دابی کمک کرد که به کارش برگردد و خوشحال باشد حالا دابی به وینکی کمک میکند که به عنوان یک جن آزاد خوشحال باشد.
هری به دوستش لبخند زد و قاطعانه گفت: توقهرمان واقعی هستی ، دابی. تو نمیدانی من چقدر تو را تحسین میکنم . و تو وینکی ، به من و دابی وقتی واقعا نیاز به کمک داشتیم ، بهترین یاری را رساندی.من خیلی دوست دارم که تو با دابی و من به عنوان یک جن آزاد بمانی.اما اگر ترجیح میدی ، من مالکیتت را به خانم و آقای ویزلی انتقال خواهم داد.آنها اربابهای مهربانی هستند.
وینکی همچنان آب بینیش را بالا میکشید و در حال حاضر هم گیج بود و هم ناراحت. در حالی که نمیتوانست تصمیم بگیرد ، یک نگاه به هری و یک نگاه به دابی میکرد.
دابی با زبان جنها با او صحبت کرد و طولی نکشید که گفتگوی آنها برای هری گفتگویی عاشقانه قلمداد شد.با وجود نگرانی ، هری از کیفیت آرام آهنگ کلماتشان لذت برد و ساکت ماند.در نهایت دو جن به هم لبخند زدند.
_وینکی با هری پاتر و دابی خواهد ماند.وینکی سعی خواهد کرد که جن آزاد خوبی باشد. وینکی دوباره به دابی نگاه کرد و لبخند بزرگتری بر صورتش نقش بست و آهی از سر اسودگی کشید.
هری نیز به پهنای صورتش لبخند زد و بلند شد و از کمد اتاق خواب کوچکش یک جفت جوراب آورد، همچنان که جورابهای به هم پیچیده شده را باز میکرد ، رو در روی دو جن ایستاد.
_ باشد که شما همیشه دوستان من باقی بمونید.
 با بیان این آرزو ، هری به هر کدام از جنهای یک جوراب داد.
************************************
صبح روز بعد هری پاتر خود را نشسته بر پشت میز چوبی واکس خورده بزرگی میان مشاورانش ، مینروا مک گونگال و هرمیون گرنجر ، یافت.روبرویش ، ردیفی از اجتماع جادوگران و ساحره های مسن روبروی تالار بزرگی که به ندرت توسط ویزنگاموت برای اتفاقاتی که جمعیتی زیادی را جذب میکرد ، استفاده میشد ،  نشسته بودند.مطمئنا شهادت هری پاتر ، یکی از همین اتفاقات بود . 
هرمیون و هری قبلا از سد عکاسان ، آنان که برایشان بهترین آرزوها را کردند و آنهایی که تحسینشان میکردند در جلوی صحن تالار ویزنگاموت وزراتخانه ، فرار کرده بودند.آنها بی اختیار برای عکاسان و تماشاچی ها دست تکان دادند و راهنمایی های ریموس را دنبال میکردند.وزیر دولت شلوغ ترین صحنه ای را که میتوانست برای بالابردن فشار رسانه ها روی ویزنگاموت را به وجود آورده بود .در حالی که هری پشت میز در انتظار آغاز دادگاه نشسته بود ، دوباره از خودش پرسید که چگونه خودش را در چنین اوضاع در همی قرار داده است.
از لحظه ای که هری در هوای رقیق وزارتخانه ظاهر شده بود ، تمام ساختمان در هیجان و همهمه غرق شده بود.آخرین دو تصویری که جهان از هری پاتر دیده بودند، همانی هایی بود که بنجامین دووال از او گرفته بود ، تصویر شمایلی در جلوی بانک گرینگوتز ، و پرتره فراموش نشدنی که بعد از به هوش آمدن هری در سنت مانگو گرفته بود.هر دو تابلو ، مرد جوان لاغر ، مرموز و خطرناکی را به تصویر کشیده بودند.هری پاتری که آنها امروز دیده بودند ، در مقایسه با آن شبیه به قیافه یک دختر بود.موهایش که همچنان نامرتب بود حتی به زیر گردنش هم نمیرسید و چندین ماه تغذیه مناسب لاغری صورتش را از بین برده بود.مک گونگال برایش ردای سیلک مشکی رسمی به همراه قلاب دوزی قرمز تیره انتخاب کرده بود و او صورتش بدون هیچ ذره از مو بود. 
عاقبت ، وزیر جادو ، کینگزلی شکلبولت با ردای قرمز ، سبز و مشکی که نشان صلیبی شکل چوبهای جادوی وزارتخانه روی هر دو آستینش دوخته شد  ، از درب پشتی وارد اتاق بزرگ محاکمه شد .کینگزلی کم و بیش همان طور بود که بار آخر هری دیده بودتش ، اما میشد اقتدار حاصل از نه ماه ریاستش در دولت را حس کرد.با آنکه عضو رای دهنده وایزنگاموت نبود ، شاکلبولت به عنوان وزیر جادو ، حق ریاست بر جلسات دولتی را داشت.با انکه اغلب وزیر جادو در جلسات عادی شرکت نمیکرد ، اما شکلبولت حتی تصور از دست دادن رخداد امروز را نمی توانست بکند.
_ امروز ما افتخار داریم به هری پاتر ورودش را به این جلسه مخصوص وایزنگاموت خوشامد گوییم.
 با بلند شدن صدای وزیر ، زمزمه های تماشاچیان ناگهان خاموش شد: در حالت عادی من چکیده ای از  مهمانان مهم را برای این هیئت میخواندم ، اما در این مورد نیازی به این کار نیست. درعوض دوست دارم بااستفاده از امتیاز شخصیم از طرف جمعیت جادویی انگلستان کبیر به تشکر از هری پاتر به خاطر این کار فروتنانه اش در حق مان استفاده  کنم.من نمیخوام با این ادعا که آقای پاتر با غلبه بر لرد سیاه ولدمورت جهان ما را نجات داد ، اغراق کنم.من خواستار بیان تقدیر و تشکر تمامی افراد حاضر در این تالار از هری پاتر هستم.
به محض به اتمام رسیدن حرف وزیر ، جمعیت عظیم تالار شروع به دست زدن و سوت زدن برای تشکر از هری کردند.همه به جز هری ایستادند ، حتی 15 عضو وایزنگاموت.هرمیون و مک گونگال نیز همچنان که دست میزدند ، بلند شدند و هری تا به حال در عمرش این همه دست پاچه نشده بود.هیچ کس از این موضوع به او چیزی نگفته بود و او تمام تلاشش را کرد که خونسرد و آرام بماند.وحشتی که او در ابتدای این مهمانی احساس کرده بود ، در معده اش چنگ زد  احساس کرد دستانش شروع به لرزیدن کردند. فکر کرد که به سرعت از میان دری که تازه از آن وارد شده ، خارج شود اما در عوض سیخ و راست در صندلیش باقی ماند. 
هرمیون سریعا ترس هری را احساس کرد و دانست که باید هر چه سریعتر به این صحنه پایان دهد.ناخودآگاه ، فهمید که این صدای نابهنجار تا وقتی هری از آن قدردانی نکند فرو نمیشیند.هرمیون به نرمی دستش را بر شانه هری گذاشت و خم شد و در گوشش حرفی زد.صدا بسیار بلند بود و او مجبور شد تقریبا برای شنیده شدن صدایش فریاد بزند.
_پاشو هري و براشون دست تكون بده . اون وقت اونها دست برميدارن . 
هري همچنان مثل چسب بر صندليش چسبيده بود ،‌بنابراين هرميون دستش را به زير بازوي وي انداخت و به آرامي آن را بلند كرد . تنها فشار كمي باعث شد تا هري از روي صندلي بلند شود ،‌ به ارامي و به هدايت هرميون انقدر ادامه داد تا اينكه ديگر كاملا ايستاده بود . سرانجام ديگر خود حركت ميكرد . به سمت جمعيت و شهود و صد ها نفر با چهره هاي خوشحال و تحسين برانگيز برگشت . 
در سرش صداي ديويد سيمونز شنيده ميشد: تو معمولي نيستي هري . نه اونهم بعد از كاري كه انجام دادي . نمي توني هيچ وقت معمولي باشي ،‌نه حداقل براي ما پسر بچه ها . تو قهرمان مايي ،‌به خصوص بعد از كشتن ولدمورت و اون همه كاراي ديگه اي كه كردي. 
_قبولش کن! 
هری به خودش فرمان داد و یک لحظه بعد هری دستش را برای هوادارانش بلند کرد و چندین بار تکان داد ، فلشهای دوربینها هر ثانیه میزدند.در پاسخ ، خوشحالی جمعیت تشدید شد ، اما بعد از زمان کوتاهی هری هر دو دستش را بلند کرد به نشانه اینکه تماشاچیان به جای خود بنشینند تا جلسه آغاز شود.در چند ثانیه ، صدا کم شد و ظرف بیست ثانیه بعد ، هری روی صندلیش در تالار به واقع ساکت نشست.
وزیر شکلبولت حرفایش را مخلصانه زد ، اما می دانست که اثر استقبال عمومی از آن بر اعضای ویزنگاموت است.پاسخ و سوال آغاز شد ، اما هیچ یک از اعضای وایزنگاموت جرات مستقیما به چالش درآوردن موقعیت هری برای تجدید نظر حقوق جنهای خانگی را نداشت.در ابتدا ، هری به سوالات مختصرا و با نگرانی پاسخ میداد ، اما همچنانکه هر عضوی که از قانون حمایت میکرد نوبتش میشد، با زبردستی از هری سوالاتی میکردند که به هری اجازه میداد تا کمکهای جنهای خانگی را در اتفاقاتی که برایش رخ داده است ، بیان کند.بیشتر و بیشتر ، هری تأکید کرد که ولدمورت شکست خورد اما با کمک وفاداری جنهای خانگی.
تنها راندولف نلسون ، مخالف اولیه قانون ، تلاش کرد تا هری را در واپسین تلاش ها برای متوقف کردن ساختمان به خاطر عبور رهگذران ،متوقف کند و شکست دهد. نلسون سنتی گرا معروفیت به حقی به عنوان یک سیاست مدار ماهر به دست آورده بود و او بیش از هر کس دیگری بر ضد قانون اصلاح جنهای خانگی ریموس لوپین بود. نلسون که مردی باریک اندام بود ، محبوبیتش را به خاطر ضدیت بلند مدت و صدای مخالفش با ولدمورت به دست آورده بود و تنها او در میان وایزنگاموت فعالانه محفل ققنوس را حمایت کرده بود.علاوه بر این ، به عنوان دوست دوران کودکی و دوقلوی فلسفی مالک روزنامه پیام امروز ، او بیشتر از حقش از همراهی روزنامه با خودش برخوردار بود.
_ البته همه ما از تربیت مایه تاسف شما ما بین مشنگها آگاه هستیم ، آقای پاتر.مشخصا شما اطلاعی از وجود جنهای خانگی در دوران کودکیتان نداشتید.آیا موافق نیستید که ارتباط شما با جنهای خانگی در طول زندگیتان بسیار بسیار کم بوده است؟
هری یک لحظه قبل از پاسخ دادن تردید کرد : خوب ، شما میتونید این را بگید.همانطور که قبلا گفتم من در مورد جنهای خانگی در سالهای گذشته بسیار چیز یاد گرفته ام.اما من در مورد آنها تا وقتی که به هاگوارتز برم ، چیزی نمیدانستم.
نلسون نگذاشت که هری جوابش را ادامه بدهد و سریعا پرسید: بنابراین، این درست که شما هرگز ندید که واقعا با جنهای خانگی در یک خانه جادوگر معمولی چگونه رفتار میکنند، درسته آقای پاتر؟
هري باز هم قبل از پاسخ دادن كمي صبر كرد : اعتراف ميكنم خيلي نبوده . اما به قدر كفايت در مورد رفتار بد طينتانه اي كه با آنها ميشود ديده و شنيده ام . ميدانم كه .... 
نلسون دوباره سخن وي را قطع كرد و سوال جديدي را مطرح كرد : بنابراين ،‌شما نمي توانيد بهترين قاضي باشيد كه ..... 
وزیر شکبولت با استفاده از قدرتش به عنوان رئیس جلسه دخالت کرد و گفت: آقای نلسون ، اجازه دهید آقای پاتر جوابش را کامل کند.
دو مرد برای لحظه ای به هم خیره شدند و هری آن را احساس کرد که این کشمکش کوچکی در جنگ سیاسی بزرگتر بینشان است.نلسون چاره ای جز واگذار کردن زمین به جادوگر جوان نداشت.:لطفا جوابتان را کامل کنید ، آقای پاتر.
هری ناگهان گرمایی در درونش احساس کرد، همان گرمایی که وقتی روی قبر البوس دامبلدور بعد از به خاکسپاریش ، خوابیده بود احساس کرد.مرد جوان با لذت بردن از حضور مربیش حال چه واقعی یا خیالی، نفسی عمیق کشید .هرگز نفهمید که آیا او خود تصور کرده یا  به گونه ای مرد پیر کلمات را در فکرش قرار داده ، اما هری واضحا صدای دامبلدور را درون ذهنش می شنید.
_بذار بفهمه  ، هری.
کلمات در ذهن هری شکل گرفت و تقریبا به شکلی جادویی از دهانش خارج شد ، هری تنها می توانست باور کند که دامبلدور خودش از بالا به پایین آمده تا پاسخ هری را به او دیکته کند ، جوابی که قطعا راهش را در تمام روزنامه ها و مجلات و در نهایت در صفحات اطمینان بخش قانون باز خواهد کرد.
_آقای نلسون ، با وجود اینکه من زندگی ممتازی به عنوان یک کودک نداشتم ، با اینحال باور دارم که من حق دارم و وظیفه دارم تا وکیل مدافع جنهای خانگی باشم.من با چشمان خودم دیدم که لوسیوس مالفوی ، عضو مشهور جامعه برای سالهای بسیار ، جن خانگیش را در ملا عام تنبیه بدنی میکرد.من دیده ام که جنهای خانگی باید خود را به خاطر اشتباهات دیداری یا ادراکی ، تنبیه کنند ، گوشهایشان را اتو کنند یا سرشان را به دیوار بکوبند.همان طور که خودتان نیز خوب میدانید ، آقای نلسون ، قانون کنونی به جادوگر این اجازه را میدهد که جن خانگی اش را به هر شکلی که میخواهد تنبیه کند و آنها روزانه شلاق میخورند، کتک میخورند ، سوخته میشوند و لگد میخوردند.ما حتی با سگهایمان هم چنین رفتاری نمیکنیم. 
صدای بلند شده هری ، جمعیت را در سکوتی کامل فرو برد ، تنها صدای درون تالار  صدای کشیده شدن قلم پر جادویی روی کاغذ بود.از این لحظه ، نبض مبارزه در رگهای هری بالا رفت و احساسی مشابه زمانی داشت که در برابر نجینی چندین طبقه زیر جایی که الان نشسته بود ، حس کرده بود. 
_ با اینحال علی رغم قرنها رفتار نامناسبمان با جنهای خانگی ، انها بر علیه ما هیچ اقدامی نکرده اند.وقتی با آنها خوب رفتار شود ، انها هر کاری برای ساحره یا جادوگر انجام خواهند داد.من بهتر از هر کسی این را میدانم.دوست بزرگوار من ، دابی ، همان جنی که توسط لوسیوس مالفوی تنبیه میشد، به اندازه من در شکست دادن ولدمورت مسوول است ، همان طور که قبلا هم به آن اشاره کردم.بدون اون ، هری پاتر احتمالا میمرد ، لرد ولدمورت ، رهبر شما میشد و ما اکنون اینجا نبودیم و چنین بحثی هم نمیکردیم.
هری سکوت کرد تا حرفهایش اثر خود را بگذارد و به هرمیون که پوزخندی قابل ملاحظه میزد ، نگاهی انداخت.
_من هم بدون اشتباه نبودم. دوست عزيز من ،‌هرميون گرنجر كه كنار من نشسته است ،‌ چندين سال پيش براي اولين بار مسئله جن هاي خانگي را براي من عنوان كرد . متاسفم از اينكه بايد اقرار كنم كه با اينكه با با او مخالف نبودم اما او را خيلي هم جدي نميگرفتم. همه ما به خاطر اهمال خود خواسته مان در برابر این اصل نا برابر قانونی گناهکاریم. وقتی ما با جن های خانگی به پستی رفتار میکنیم ، با خودمون به پستی رفتار کردیم . این درخواست بازنگری و اصلاحات اولین قدم به سوی رستگاری ماست .  ما نباید اجازه بدیم این لحظه از دست برود. 
به محض اينكه قلم پر ها آخرين كلمات هري را نگاشتند ،‌اتاق را سكوتي محض در بر گرفت . راندلف نلسون ميدانست كه شكست خورده است ،‌ و هنگامي كه آن را احساس كرد ،‌ديگر سوالي نپرسيد . نيازي نبود كه حفره اي عميق تر براي خود حفر كند . 
سرانجام ،‌در اواسط عصر ،‌مذاكرات پايان يافت و هري و هرميون دوباره مجبور بودند از ميان خيل عظيم دوربين ها و گزارشگران عبور كنند . آنها آشكارا دست هاي يكديگر را گرفته بودند  ،‌ كه باعث شد مقدار متنابهي عكس از آن دو گرفته شود كه به طور حتم كم كم در روزنامه هاي جادوگري در بريتانيا و ديگر كشورها به چاپ ميرسيد. نيازي به مخفي كاري نبود. هرميون حقيقتا تبديل به آن تيتري كه ماه ها پيش چاپ شده بود ،‌گشته بود : فرد برگزيده ،‌فرد برگزيده را انتخاب كرد
                                  **********************************
_پروفسور ،‌ميشه من و هرميون چند ساعت بعد  برگرديم به هاگوارتز . اگه از نظر شما اشكالي نداشته باشه ‌،به مدتي زمان براي رسيدن به ارامش نياز دارم . 
_ البته هري 
 پروفسور مك گونگال با رضايت اين را گفت و چشمانش همچنان سر شار از غروري بود كه نسبت به پسري احساس مي كرد  كه سال ها قبل پشت در آن خانه وحشتناك مشنگي گذاشته بود . دامبلدور به وي حقيقت را گفته بود . هري پاتر تبديل به جادوگري بزرگ مي شد .  او تقريبا شده بود .
هرميون پرسيد : قراره كجا بريم هري ؟
 اما هري در قسمت آپارات وزارت خانه ،‌تنها دستش را روي شانه وي گذاشت . و بعد از آخرين دستي كه براي عكاسان تكان  دادند ،‌ناپديد شدند. چند ثانيه بعد ،‌آنها روي تپه اي بر فراز گودريك هالو ظاهر شدند ،‌چند متري جلوتر از قبر هاي جيمز و ليلي پاتر . ساعت تقريبا چهار بعد از ظهر بود ،‌خورشيد غروب خود را اغاز كرده بود ،‌ اما همچنان نور پر فروغ آن در آسمان غربي مي درخشيد. 
اون دونفر بلافاصله با شور و هيجان يكديگر را در اغوش گرفته و همديگر را بوسيدند ،‌و تمام هيجاناتي را كه در طول روز در خود محبوس كرده بودند را آزاد كردند . ناشي گري بوسيدن هاي ابتدايي مدت زماني بود كه از بين رفته بود ،‌و ان دو احساس ميكردند اين كار به اندازه خوردن و نوشيدن راحت و طبيعيه . سرانجام آن دو از هم جدا شده و به چشمان هم خيره شدند. 
هرميون اظهار داشت : هيچ وقت به اندازه امروز بهت افتخار نكردم هري . با اينكه اين كار خيلي سختي براي تو بود،‌اما تو در هر صورت انجامش دادي . حتي وقتي مجبور به انجامش نبودي . اين كار نه تنها تو رو تبديل به يه جادوگر بزرگ ميكنه ،‌كه تبديل به اتساني بزرگ ميكنه . 
هري از بالاي گوش هرميون به تپه اي در دور دست خيره شد . يك انسان بزرگ ؟ من هرچيزي هستم به جز يك انسان بزرگ . اسم جيني ويزلي اين را ثابت ميكرد. هميشه و هميشه باعث و باني مرگ او بوده و احساس مسئوليت ميكرد ،‌بيشتر از هر كس ديگه اي كه به خاطر وي مرده بود . ميتوانست خيلي راحت از مرگ وي جلوگيري كند ،‌فقط اگه به قدر كافي و كفايت قوي مي بود .هرميون مي توانست تغييري را در وجودش احساس كند ‌،يك تنش كه در عضله هايش مي دويد. 
با صدايي نگران پرسيد : چي شده هري ؟ آيا من چيز اشتباهي گفتم؟ 
 هري سرش را تكان داد 
_ پس داري به چي فكر ميكني؟ 
 مرد جوان دوبار دهانش را باز كرد ،‌اما هر دوبار نتوانست تصميم بگيرد كه چه چيزي بيان كند. 
سرانجام اعتراف كرد : داشتم به جيني فكر ميكردم. من انسان بزرگي نيستم هرميون. جيني فقط و فقط به خاطر ضعف من مرد . درست همين جا ،‌روي همين تپه . من مي بايست همين جا تمومش ميكردم . به جاي اعتماد به قدرت عشق ،‌ وحشت زده شده بودم . اگر من همچنان به تصرف ولدمورت ادامه ميدادم ،‌اگه بهش چاقو نميزدم .... 
 او فكرش را ادامه نداد ،‌اما هرميون متوجه منظورش شد . سعي كرد به چيزي بيانديشد تا بتواند او را دلداري دهد ،‌اما قبل از اينكه بتواند پاسخي بدهد هري دوباره سخن گفت .
_ به محض اينكه متوجه شكستم شدم ،‌مي بايست انجامش ميدادم . مي بايست خودم رو از بين مي بردم . هيچ راه ديگه اي وجود نداشت ،‌اما نمي تونستم خودم رو قانع كنم كه انجامش بدم . 
 اشك ها به ارامي در چشمانش حلقه ميزدند و خيلي ارام بر گونه هايش مي لغزيدند ، اما او اصلا متوجهشان نبود . و همچنان بي هدف به تپه ها خيره ماند:هميشه به خودم ميگفتم ، شايد يه راهي باشه ؛‌اما در عمق وجودم ميدونستم كه هيچي نيست . عشق مستلزم فداكاريه . هيچ وقت به ذهنم خطور نكرد . خيلي از ادم ها خودشون رو براي من قرباني كردند مادر و پدرم ،‌سيريوس ،‌دامبلدور ،‌جيني . حتي ممكن بود رون رو هم به اين ليست اضافه كنم . هيچ وقت نميتونم اينو قبول كنم . 
هرميون هري را به سمت خودش چرخاند و اشك ها را از روي صورتش پاك كرد . با دقت كلماتش را انتخاب كرد و گفت :خواستن براي زندگي كردن جرم نيست هري. تو دقيقا مثل يه ادم معمولي عمل كردي . ميدونم كه برات سخته به ياد بياري تو هم يه انسان معمولي هستي ‌،به خصوص اينكه به هزار طريق ممكن تو نيستي. اما تو بايد هر شب بخوابي،‌صبح صبحانه بخوري ،‌لباس بپوشي و دوش بگيري ،‌درست مثل هر كس ديگه اي . درست مثل همه ما ،‌تو ميخواي كه زندگي كني . تو اميد و ارزو داشتي . اين چيز بدي نيست ؛‌بلكه خيلي هم خوبه . فقط به اون شكلي كه ما ميخواستيم پيش نرفت . نه اون طوري كه جيني ميخواست 
هري سرش را تكان داد ،‌متوجه منظور هرميون شده بود ،‌و دستش را به دور وي حلقه كرد . هردو نفر انها به حومه شهر خيره شدند ،‌گل هاي قرمز و زرد سراسر تپه هاي دره را پوشانده بودند. 
هري در انتهاي تپه ،‌سمت چپش صداي خش خشي را در بين بوته ها شنيد ،‌و حضور مار هايي را احساس كرد . 
هري به زبان مار ها ،‌كه باعث شد تا هرميون بر خود بلرزد گفت : خودتو نشون بده ،‌من دوستم .
چهار مار از مخفي گاهشان ظاهر شدند ،‌و بين آنها مار لاغر و خاكستري رنگي بود كه در بزرگترين ماجراجويي هري شريك و سهيم بود .  هري ،‌هرميون بي ميل را به سمت مار كشيد . 
با هيجان گفت : ايزاميره ‌!اون هنوز اينجاست .
مار لاغر هيس هيس كنان د رحالي كه چند فوتي جلوتر از بقيه مي خزيد گفت : تو زنده موندي هري پاتر . ايمان داشتم كه تو زنده خواهي ماند و به سراغ قبور نياكانت باز خواهي گشت . 
_من رنج زيادي بردم ايزامير ،‌اما با اين وجود زنده موندم . اغلب به تو فكر ميكردم ،‌و اميدوار بودم كه تو اينجا يه زندگي جديد پيدا كرده باشي. ميدوني اغلب دلم براي مكالمه هامون تنگ ميشه.  
_درست مثل من هري پاتر . طايفه اي كه در اين تپه ها زندگي ميكنند من را قبول كردند . من جايگاهم رو در اين جهان پيدا كردم . نگران دوست ماري ات نباش. 
_تو هم نبايد نگران دوست انسانت باشي. فكر ميكنم من هم توانسته باشم جايگاهم رو در اين جهان پيدا كنم. كسي و كه دوستش دارم و پيدا كردم ،‌كه اين مسئله مهمي براي انسان هاست . فكر ميكنم زمان اون فرا رسيده كه من هم انسان خوشحال و شادي باشم . 
_ميتونم رضايتت را احساس كنم   هري پاتر . اين زن باعث ارامش خاطرت خواهد بود . ديگه بيشتر از اين مزاحمت نميشم ،‌مي تونم احساس كنم كه حرفاي زيادي داري كه ميخواي به او بزني . اين تپه ها خونه من هستند هري پاتر . هر وقت تونستي به ديدنم بيا . 
 و با گفتن اين جمله ،‌ هر چهار مار در ميان شاخ و برگ هاي بوته اي در آن نزديكي ناپديد شدند. 
من هشاشيس رو فراموش كرده بودم ،‌ هري ناگهان به ياد اورده بود كه اسم ان مار ناشناس را از ليست افرادي كه به خاطر وي مره بودند ،‌جا انداخته است . اما اگه به خاطر اون فداكاري اون مار نبود ،الان من مرده بودم . خيلي ها جون خودشون رو براي من قرباني كردن . من چه جوري مي تونم جبران كنم ؟ 
در حالي كه باد با موهايش بازي ميكرد ،‌هري به هرميون گفت : من بايد زندگي خوبي داشته باشم . اين تصميميه كه گرفتم . همه اين ادم ها براي من مردن . و البته يك مار . تنها راهي كه ميتونم اين را جبران كنم اينه كه انسان خوبي باشم . 
هرميون در حالي كه خود را بيشتر در اغوش وي فرو مي برد گفت : تو هميشه انسان خوبي بودي هري ،‌ و امروز اينو ثابت كردي. و در طول هفت سال گذشته بارها و بارها اينو به اثبات رسونده بودي. همه ما اشتباهاتي ميكنيم ،‌اما قلب تو هميشه راه درستو انتخاب ميكنه .  تو فداكاري هاي بزرگي كردي تا بتوني ولدمورت رو نابود كني . فنجان هافلپاف‌،آويز اسلايترين ،‌ گاز يك گرگينه ،‌نبردت اينجا با ولدمورت . فقط  اشتباهاتت را نبين . تو بيش از هر كس ديگه اي كار انجام دادي. 
در بالاي تپه ايستادند ،‌و هري در حالي كه درمورد اتفاقات ان روز فكر ميكرد ،‌به اين نتيجه رسيد كه كه دوباره به انساني معمولي تبديل شده است ،‌يا حداقل به حداكثر مقداري كه مي توانست برسد ،‌رسيده است . مواجه با ترس هايش آن هم هنگامي كه در مقابل واينزگاموت ايستاده و شهادت مي داد و سنجيده ميشد به يك نحوي اثرات باقي مانده از افكار گناه الودش را زدوده بود. او نميتوانست گذشته اش را تغيير دهد ،‌اما ميتوانست بيشترين تلاشش را براي ساخت اينده اي بهتر انجام دهد. آنها به نوك تپه رسيده بودند ،‌و به خرابه ها و ويرانه هاي اولين خانه عمرش مي نگريستند . 
بدون هيچ فكري گفت : اينجا جاييه كه من ميخوام زندگي كنم. ميخوام خونه اي رو در جاي خانه والدينم بسازم . ميخوام خونه گريموالد رو بفروشم . هم بزرگه و هم خيلي نا اميد كننده . اما من يه خونه مشنگي ميخوام ،‌با چراغ هاي الكتريكي ،‌يخچال و سيستم گرمايي . آشپز خانه اش رو به غرب خواهد بود ،‌در نتيجه مي تونم غروب خورشيد رو درست به مانند مادرم از انجا تماشا كنم .
هرميون كه از اين تغيير موضوع هري تعجب كرده بود ،اول ‌به خرابه هاي خانه و بعد به غروب خورشيد در مغرب تپه ها نگاه كرد. 
_ اين خيلي عاليه هري. 
در ابتدا هري نتوانست معني اين كلمات را در يابد ،‌اما بعد از چند ثانيه ، به سمت هرميون چرخيد و چشم در چشم او دوخت . 
_واقعا اين طوري فكر ميكني؟ منظورم اينه كه ،‌تو هم اينو دوست داري؟ 
هرميون به سوال دستپاچه هري لبخند بزرگي زد ،‌و اين لبخند باعث شد تا هري احساس اسودگي كند. او حتي قبل از اينكه وي پاسخ را بگويد ،‌جواب را مي دانست . 
_بله هري ،‌من واقعا منظورم همونيه كه گفتم. 
هري هم درمقابل به او لبخندي زد . براي اولين بار در زندگيش ،‌باور كرد كه آينده اي هم وجود دارد . بله ،‌او نميدانست چه شغلي خواهد داشت ،‌يا سرنوشت او را به چه سمتي خواهد فرستاد ،‌اما ميدانست كه زنده خواهد بود . و با او . او هرگز نميتوانست يك انسان معمولي باشد ،‌اما بعد از اتفاقات ان روز ،‌ ميدانست كه ميتواند با آن كنار بيايد . با داشتن زندگي اي غير عادي ،‌ اين جا محلي براي زندگي معمولي وي بود . اينجا او ميتوانست تنها هري پاتر باشد . 
هري و هرميون دوباره يكديگر را بوسيدند ،‌ارام و عاشقانه و اين جوري معني تمام حرفايي كه زدند مفهوم پيدا كرد به چشمان يكديگر خيره شدند ،‌و هرميون دستش را روي گونه با دقت اصلاح شده هري كشيد ،‌ از اينكه سرانجام هري پاتر واقعي برگشته بود بسيار هيجان زده شده بود.  او تنها مي توانست به يك چيز ديگر كه ارزويش را داشت بيانديشد . 
او در گوشش زمزمه كرد : هري ،‌ميتوني يه كاري براي من انجام بدي .
 هري با موافقت سرش را تكان داد . هرميون دوباره دستش را روي گونه وي لغزاند . 
_ چند روزي ريش هاتو نزن . 
پایان

















پایان نامه:
دوستان سلام.
چیزی حدود چهارده ماه پیش انجمن مترجمان جوان اولین فعالیت رسمی خود را با تیمی چهار نفره و با ترجمه ی فداکاری یک مار اغاز کرد.در این مدت حمایت و تشویق شما عزیزان  بزرگترین انگیزه برای ما بود تا کمبودها را تحمل کنیم و تمام تلاش خود را برای ارائه ی ترجمه ای بهتر به کار بگیریم و امیدواریم که از نتیجه ی تلاش ما راضی باشید.
در همین جا از زحمات تک تک مترجمین عزیز تیم ترجمه تشکر میکنم . 
از میلاد، سحر،سالازار بیگ هیرو، الیاس شبح، احسان ، دانته،مهرنوش،لاکهارت،شاه پاتر، نئو، هری اچ بی، مریم، بست ویزارد،امین ، سجاد، جیمز پاتر، پویا ، مهر 12 ، سارا و زرایر عزیز به خاطر ترجمه ها و تلاش خوبشون متشکرم.
انجمن مترجمان جوان افتخار دارد که همچنان با ترجمه ی کف دریاچه، شمشیر حقیقت، و به زودی جلد پنجم نایت ساید و کتابهای بعدی در خدمت شما عزیزان باشد.همچنان با ما باشید...
پروتی



www.dastan-nt.blogfa.com


