مرنی نامرئی نویسنده: Emerald eyes مترجم: مهرنوش سراج Serai.mehrnOOSh(CDgmail.COm
سلام به همه دوستان. آنچه میخوانید ترجمه فن فیکشنی از داستانهای هری پاتر میباشد. این داستان 44 فصل دارد که تمام آن ترجمه شده. بتدریج بر ایتان ارسال میکنم. برای هر کسی که خواستید فورواردشی کنید. خوشحال میشم نظراتتون را برایم بفرستید. میتوانید ترجمه یازده فصل انرا به قلم خانم هستی قاسمی در ادرسی http://ZirabiOUS.Or پیدا کنید. همینجا از ایشان پوزشی میطلبم. خیلی منتظر ماندم تا ترجمه فصلهای بعدی را ببینم اما خبری نشد، پس خودم دست به کار شدم. در ضمن تمام آنچه میخوانید ترجمه خودم است، نه فقط از فصل یازده به بعد.
فصل اول : تقلا
جینی در حالیکه برای دستیار شخصی اش دست تکان میداد، سعی میکرد یک دسته پرونده، کیف دستی اش، چوبشی و یک کوه کتاب را با عجله به دفترشی ببرد. وقتی سعی میکرد در را باز کند قسمتی از آنچه در دست داشت بر زمین ریخت و جینی آهی کشید. دستیارشی کلاریس از پشت میز بلند شد و در حالیکه پرونده های ریخته را جمع میکرد گفت : «جینی فقط کافیه از من کمک بخوای عزیزم؛ من برای همین اینجا هستم.» بعد در را باز کرد و به جینی کمک کرد تا وسایلش را به داخل دفتر برده
• • • .و پشت میزشی بنشیند «متشکرم کلاریس.»جینی اهی کشید و سعی کرد چند لحظه استراحت کند، اما ناگهان از جا پرید. «در اون مورد نگران نباشی جینی؛ من یک جغد برای وزیر فرستادم، فردا صبح وقتی از راه میرسه باید گزارشت روی میزش باشه. اطلاعیه برای روزنامه هم همین الان با یک جغد برای پیام روز فرستاده شد. و من قرار ملاقاتهای تورو تا دو روز تنظیم کردم. یک کپی از برنامه روی میزته و یکی هم به آپارتمانت فرستاده شده. تنها چیزی که باید نگرانشی باشی، امشبه.» «منظورت قرار شام با نماینده سفارت فرانسه است!» با نگاه به ساعت متوجه شد فقط چند دقیقه برای دیر نرسیدن فرصت دارد. به طرف گنجه ای که در گوشه دفتر قرار داشت و در اون چند دست لباسی اضافی برای مواقع ضروری مثل حالا داشت، دوید. به عنوان دیپلمات وزارت جادوی انگلستان، مهمانیهای رسمی که باید در آنها شرکت میکرد بی پایان بودند. و به خاطر برنامه پر حجمش اغلب فراموش
________________
میکرد در هر لحظه باید کجا باشد. اگر به خاطر کلاریس نبود بیشتر وقتش را از دست میداد. کلاریس صدا زد: «جینی!» جینی یک کت مناسب را از رخت آویز برداشته بود و روی بلوزشی میپوشید. چون دامن آن را قبلا پوشیده بود فکر کرد لباسی مناسبی است. و در حالیکه سعی میکرد یک جفت کفش پاشنه بلند را بپوشد، تلو تلو خوران به سمت در رفت. و کلاریس دایما سعی میکرد توجه او را به خود جلب کند. جینی آشفته پرسید : «چیه ؟)). اگه میتوانست کفشهای لعنتی رو بپوشه...... «ما این قرار رو سه هفته پیشی لغو کردیم. تو تا چند ساعت دیگه باید برای جشن نامزدی در هوگزمید باشی. یادت نمیاد؟» جینی تلاش سراسیمه اش را در آماده شدن برای یک مهمانی رسمی متوقف کرد، برگشت و با آشفتگی به کلاریس نگاه کرد. جینی با تعجب پرسید: «جشن نامزدی؟ کی داره ازدواج میکنه؟» زندگیش آنقدر گیج کننده بود که او دائما با برنامه طاقت فرسایش در ستیز بود، اما جینی میدانست آنقدر سرش شلوغ نیست که یک ازدواج را فراموش کند. گرچه حالا این اتفاق افتاده بود. کلاریس طلبکارانه گفت: «هری پاتر، وقتی دعوت نامه به دستت رسید در این مورد صحبت کردیم و تو در یک چشم برهم زدن پذیرفتی. چطور فراموشی کردی؟» با شنیدن این جمله جینی احساسی کرد با یک تن اجرا برخورد کرده. به در که کاملا بسته نشده بود تکیه داد و با از دست دادن تعادلش به زمین افتاد. «آه» تمام چیزی بود که توانست به زبان بیاورد. کلاریس در حالیکه با نگرانی به رئیسش نگاه میکرد گفت: «اوه جینی، اگه نمیخوای بری مهم نیست؛ من عذرخواهی تو رو میفرستم. کمی استراحت کن. روزهای سختی به خاطر جلسه مناظره در مورد اون سند همکاری در پیش داری. برات خوبه که یک شلب استراحت کنی.» جینی ضمن اینکه سعی میکرد خودش را قانع کند به نرمی گفت: «نه، من میخوام برم. من فقط...فقط نمیتونم باور کنم که فراموشش کردم. فقط همین. البته که باید برم، همه خانواده من انجا هستند و من مدتهاست که انها را ندیده ام. نه البته من میرم. باید برم. میخوام برم.» کلاریس در حالیکه به رئیسش کمک میکرد بلند شود گفت: «اگر مطمئنی که میخوای، برو. من قبلا رفتم و یک دست لباس مناسب روی تخت آماده کردم. تو هنوز چند ساعتی وقت داری، برو خونه، دوش بگیر و یک ظاهر بسیار خوب برای خودت درست کن. این کمکت میکنه احساسی بهتری داشته باشی.» جینی زیر لب زمزمه کرد: « چیزی وجود نداره که بخوام به خاطرش احساسی بدی داشته باشم.» به اطراف دفتر نگاه کرد؛ چوبش را برداشت و در حال برداشتن چند پوشه بود که کلاریس او را به بیرون دفتر هل داد و با اخطار گفت: «برو جینی. سعی کن دیر نکنی. یادت نره که خیلی مشهور هستی.»
________________
جینی قبل از رفتن گفت: « ببینم چیکار میتونم بکنم.»
| || || || || || رون ویزلی به جمعیت نگاه کرد، درون مردم به دنبال یک مو قرمز خاص میگشت.
هرمیون زیرکانه پرسید: « رون، واقعا فکر میکنی امشب بیاد؟ به هر حال این جشن نامزدیه هریه و هری برای اون فقط یک دوست در هاگوارتز نبوده. اگه امشب پیداشی بشه یه کم اوضاع به هم میریزه. اینطور فکر نمیکنی؟» « هرمیون، هری هنوز عضوی از خانواده است و اون باید اینجا باشه. میدونی اون قبلا خانواده اش را در اولویت قرار میداد. یعنی قبل از اینکه اون شغل لعنتی رو بگیره. صحبت از مهمانهای نیومده شد. دوست پسر تو هم که هنوز نیومده؟» جمله اخر را با پوزخند ادا کرد. «رونالد ویزلی، کافیه. اگر باز هم بخوای راجع به مایکل اینطوری صحبت کنی من دیگه باهات حرف نمیزنم.» هرمیون به سرعت حالت دفاعی گرفت. خیلی خوب میدونست اگر به رون اجازه بده صحبت رو به کجا میکشونه. رون به تندی گفت: « هرمیون آروم باش. من فقط تعجب کردم. فقط همین.» نمیخواست اورا عصبانی کند؛ چون این شب هری بود. قبل از اینکه بتوانند حرف دیگه ای بزنند فرد و جرج ویزلی به آنها ملحق شدند.
«رون، جینی رو ندیدی؟»
« نه، فکر نمیکنم بیاد.»
داره. من فکر نمیکردم اینو از دست بیده. فقط همین.»
صدای سببردی از پشت گروه گفت: «کی، جی لرژر از دست بده؟» هر سته برادر با دیدن خواهر کوچولوشون بعد از ماهها لبخند زدند. جینی یک لباس ابریشم زیبا به رنگ زرد مایل به قهوه ای پوشیده بود. موهایش به زیبایی گیس فرانسوی شده بود و لبخند شادی به لب داشت.
« خدب فرد، این کی میتوانه باشه؟» « نظری ندارم جرج، قبلا هرگز این دختر را در زندگیم ندیدم.» « کمی شبیه خواهریه که ما قبلا داشتیم. یک بچه کوچولو با موهای قرمز.» « که برای خانوادش وقت داشت و به دیدن برادر هاشی میرفت.» « این نمیتونه اون باشه. میتونه؟ جینی ما الان زیر یک خروار گزارش یک جایی تو وزارت جادوگریه. وقت نداره به دیدن ما بیاد.» جینی گفت: « بس کنید پسرها.» و بعد برادرهایش را بغل کرد. « شما میدونید که اگر میتوانستم بیشتر میومدم. اما با این فعالیتهای جدید به ندرت میتونم از دفترم بیرون بیام.»
________________
رون گفت: «جین، خوشحالیم که میبینیم هنوز زنده ای. خیلی وقته ندیدیمت.» خواهرش را ورانداز کرد، خیلی بزرگ شده بود. بیشتر از انچه بتواند تصورشی را بکند. هنوز میتوانست خواهر کوچولوی خجالتی و کک مکی اش را که در ذهنش بود به خاطر بیاورد. وقتی پسرها شروع به بحث راجع به مسابقه بعدی کوئیدیچ کردند، هرمیون در گوشی جینی زمزمه کرد: « هنوز هری رو ندیدی؟» جینی در حالیکه سعی میکرد از اصل موضوع دوری کنه زمزمه کرد: « من همین الان رسیدم هرمیون، فکر کردم اول باید با برادرهام صحبت کنم.» «رون ! هرمیون ! ندیدم کی اومدید! بیایید اینجا و با گابریل آشنا بشید. نمیتونم منتظر بمونم تا شما خودتون ببینیدش.» جینی با شنیدن این صدای آشنا به اطراف نگاه کرد و با دیدن یک جفت چشم سبز آشنا سرش را پایین انداخت. احساسی دستپاچگی میکرد. مطمئن نبود وقتی هری او را ببیند چه میگوید یا چه عکس العملی نشان میدهد. در حالیکه با بند کیفش بازی میکرد از گوشه چشم نگاهی کرد و دید که رون و هرمیون به سمت هری رفتند. یک زن زیبا با موهای بلوند بازوی هری را گرفته بود و به بهترین دوستانش لبخند میزد. جینی آهی کشید. هری او را ندیده بود، اگر هم دیده بود حضورش را نادیده گرفته بود. در هر حال برای او فرقی نداشت.
________________
فصل دوم: وظیفه فرا میخواند، وظیفه انجام میشود.
با نگاه کردن به اطراف، جینی یک جفت در شیشه ای را دید که به بالکن باز میشدند. دوست داشت از جمعیت که بیشترشان دوستان مدرسه و یا جادوگران مشهوری در اجتماع بودند دور شود. علاقه ای نداشت با هیچکدام از انها صحبت کند. پس به طرف بالکن رفت. از باد خنکی که به صورتشی میخورد لذت میبرد. به دوردست نگاه کرد. میتوانست خط مرزی جنگل ممنوع را ببیند. برایشی عجیب بود که با هاگوارتز، جایی که در دوران کودکیش برای او خیلی مهم بود تنها چند دقیقه فاصله دارد. این باعث شد تا خاطراتی، که فکر میکرد، بهتره به خاک سپرده شوند را بخاطر بیاورد. به خود اجازه داد تا چند دقیقه ای روزهای گذشته را مرور کند. با یادآوری خاطره خاصی که او را آزار میداد آهی کشید. جینی، بازی اگر اینطور میشد، اگر نمیشد فایده ای نداره. آنچه شده، شده. آنقدر در افکارش غرق بود که متوجه نشد دیگر در بالکن تنها نیست. تا کسیکه نگاهش میکرد شروع به صحبت کرد. -ست. عجیبی «جینی، خوشحالم که تونستی بیایی. خیلی وقته ندیدمت.» به ارامی اینرا گفت؛ در حالیکه کم کم به طرف جینی میرفت. جینی به صورتش نگاه کرد و لبخند کم رنگی زد. « هری، من این شبو از دست نمیدادم. مبارک باشه. میتونم بگم که باهاشی خوشبختی.» سعی میکرد آنچه میگوید واقعی به نظر برسد. «میترسیدم که نتونی بیای. حالا که اومدی خیالم راحت شد. میدونی، این جشن بدون خواهر کوچیکم لطفی نداشت.» اینرا گفت و چشمکی زد. جینی با خود اندیشید، خواهر کوچیک، هری، چه زود نقش من توی زندگیت عوض شد. «تو واقعا نباید در این مورد نگران میشدی، هری. تو داری ازدواج میکنی، این موضوع مهمیه. البته که من میومدم. من میخوام یکی از اولین کسانی باشم که بهت تبریک میکه و با نامزدت ملاقات میکنه.» «تو هنوز ندیدایش ؟ یک لحظه صبر کن؛ من به سرعت میرم و میار مش.» لبخندی زد و به سرعت به هال رفت. چند دقیقه بعد به همراه عروس آینده اش برگشت. «گبی، میخوام با جینی آشنا بشی. او خواهر کوچک رونه و جوانترین دیپلمات وزارتخوانه.» زن جوان با لبخند گفت: «از دیدنت خوشحالم جینی» و جینی هم در مقابل لبخند زد. یک نفر از داخل هری را صدا میزد. هری قبل از رفتن به گابریل گفت:« من خیلی زود برمیگردم، عزیزم»
جینی با کنجکاوی پرسید: «تو و هری چطور با هم آشنا شدید؟» گابریل از دانش آموزان هاگوارتز نبود و جینی قبلا او را نه دیده بود و نه در موردش چیزی شنیده بود. گابریل با لبخند صمیمانه ای گفت: «در واقع خیلی عجیب. به وسیله پسر عموم. این دو تا احمق یک شب داشتند وسط سه تا دسته جارو دوئل میکردند. بعد از اینکه هر دو شونو گیج کردم - قبل از اینکه همه چیرو خراب کنند - چشمم به هری افتاد. حدسی میزنم بقیشی معلوم باشه. شانسی عجیبی بود. اگر او نشلب با پسر عموم قرار ملاقات نداشتم، احتمالا هیچوقت هری رو نمیدیدم.»
جینی گفت: «خیلی عالیه.» «جینی، واقعا نمیدونم چطوری بگم. اما من میفهمم که هری برای تو چه معنایی داره. میخوام بدونی که من عاشقشم و هر کاری که بتونم برای شاد کردنش انجام میدم.» گابریل با چشمان تنگ شده به آرامی اینرا گفت. جینی یخ کرد.
نمیکرد. هری برای من فقط یک برادر خوانده است. کسی که باهاش بزرگ شدم.» گابریل گفت: «فقط... مطمئن شو، که همینطور میمونه. لطفا.» صدایش کمی سخت شده بود و چشمانش که گرم و دوستانه بود سرد شده بودند. جینی که غافلگیر شده بود فقط سرش را تکان داد. در این لحظه هری برگشت و دستش را دور گابریل
انداخت. «ما رو ببخشی جینی، اما همسر آینده من باید درون هال باشه.» هری فقط به گابریل نگاه میکرد.
جینی سرش را تکان داد: «البته» پس از تماشای رفتن زوج خوشحال به خود لرزید. به آرامی به اتاق رقصی رفت. چند دقیقه بعد هری شروع به سخنرانی کرد و از همه به خاطر امدنشان تشکر کرد. وقتی حواسی همه به انها بود، جینی به پشت جمعیت خزید و به آرامی از اتاق خارج شد.
| | با یادآوری پیشنهاد کلاریس برای استراحت جینی به سرعت از ساختمان خارج شد. فکر کرد اگر زود به آپارتمانش برگردد میتواند خود را از آنچه آن شب رخ داده بود خلاص کند و همه چیز را فراموش نماید. و فردا یک خروار گزارش دارد که خود را در انها غرق کند تا به او کمک کند جلوی پیشروی همه انچه را که مدتها سعی میکرد به خاک بسپارد، بگیرد. هرمیون صدا زد: « جینی صبر کن. کجا داری میری؟» جینی بدون اینکه بایستد گفت: « باید به دفترم برگردم.» حس کرد دستی دستش را گرفت. بیکسل ایستاد برگشت. «جینی، حالا نرو. همه از دیدنت خوشحال بودند. اگر به این زودی بری همه ناامید میشوند.»
________________
جینی فریاد زد: «هرمیون، من نمیتونم اینجا بمونم. من فقط... من باید برم. من اومدم، این کافی نیست؟ یا باید بمونم و باز هم به این زوج خوشبخت خیره بشم. او نقدر موندم که حقیقت رو درک کنم. کافی نیست؟» کنترلش را از دست داده بود. « مهمه که بمونی. اگر میخوای بخش مهمی از زندگی هری باشی. تو اینو نمیخوایی؟» «بخشی از زندگیش؟ تو فکر میکنی من بخشی از زندگیش هستم؟ این اسمیه که حالا روش گذاشتند؟ من فقط یک دختر کوچولو هستم که عادت داشتم مثل یک توله سگ هر جا میرفت، دنبالشی بر م. دختر کوچولویی که میترسید باهاشی حرف بزنه چون مبهوتش بود. من فقط همون دختر کوچولو هستم و هر چیز دیگه ای بشم برای او نامرئیه!» جینی فریاد میزد. ناامیدیشی باعث شده بود به نقطه شکست برسه. هرمیون به آرامی گفت: «جینی...» «فقط برگرد و منو تنها بگذار. تو نمیتونی بفهمی. تو هم مثل اونی.» اینو گفت و به هرمیون خیره شد، تا هرمیون با اکراه دست برداشت و به مهمانی برگشت. «خوب، خوب، خوب ویزلی. من حتی فکر نمیکردم تو بدونی چطوری میشه صداتو بالا ببری، چه بر سه به اینکه تنهایی سر گرنجر فریاد بزنی.» صدای سردی از درون سایه های ایجاد شده توسط نور ماه اینو گفت. جینی آن چشمها و موهای رنگ پریده را تشخیص داد و طلبکارانه گفت: «مالفوی، تو اینجا چیکار میکنی؟» وقتی فکر میکرد این احمق کوچولو تمام بحثشو با هرمیون شنیده به شدت احساسی خشم همراه با خجالت میکرد. مالفوی شانه هایش را بالا انداخت و گفت: «فقط داشتم یک نمایشی مجانی رو تماشا میکردم. فقط شمبر . )) جینی داد زد: «خفه شو مالفوی و این اراجیف رو برای خودت نگه دار.» قبل از رفتن با یک فکر دیگه سر راهش ایستاد و گفت: «تو اینجا چیکار میکنی؟ هری ازات متنفر ه.» مالفوی با نیشخند گفت: «ویزلی، آیا تا به حال کسی بهت گفته که چقدر باهوشی؟» جینی جسورانه ایستاد: «اگر اینجایی تا کاری علیه هری انجام بدی و شبشو خراب کنی، میتوانی فراموششی کنی. من اجازه نمیدم برای تو.» «تو ویزلی گریفیندوری، واقعا منو گیج میکنی. تو نمیخوای این شب خراب بشه تا به خاطر ازدواج با یک دختر دیگه حقشو بزاری کف دستش؟ با اینحال تو این بیرون هستی و مرا تهدید میکنی. در حالیکه هری اون داخله و حتی متوجه نشده که تو دیگه اونجا نیستی.»
«فقط از اینجا گمشو، مالفوی.»
«ویزلی، این چندان دیپلماتیک نیسلت. من دعوت شده ام، بیسر لطفا بگزار رد بشم.» اینو به سردی گفت و از سایه بیرون اومد. قدش بلندتر از جینی بود. چشمان سردش
________________
به جینی که در راهش ایستاده بود خیره شد. پس از یک لحظه سنگین آرام شد و پوزخند همیشگیش به چهره اش برگشت.
به ارامی گفت: «مطمئنا یک نفر حق داره بدون اینکه توسط مقامات رسمی وزارتخوانه بازخواست بشه در جشن نامزدی دختر عموشی شرکت کنه.» در حالیکه به آرامی حرکت میکرد یک پاکت را بیرون آورد. جینی با کنایه گفت: «مالفوی، تو به همان پستی هستی که همیشه بودی. خیلی بده که خصلتهای زشت مثل لباس برای مردم تنگ نمیشه تا بشه از شرشون خلاصی شد.» و به سرعت رفت.
________________
فصل سوم: چالشهای کاری
به محضی اینکه به آپارتمانش رسید لباسش را درآورد، راحت ترین لباس خوابشی را پوشید و روی تخت دراز کشید. موزیک ملایمی گذاشته بود و سعی میکرد حواسش را به گزارشی که روبرویش بود، خلاصه ای برای ملاقات فردا صبحش، متمرکز کند. حواسشی پرت میشد، متوجه شد که به بیرون پنجره خیره شده. داشت خسته میشد که صدای تقی بلندی شنید و دید روان جلویشی ایستاده. رون در حالیکه به صحنه روبرویش نگاه میکرد با عصبانیت گفت: «کار مهم، جینی؟» «رون، آنچه تو از کار من میدونی به طور شگفت انگیزی کمه. و اگر اینجا اومدی تا برام سخنرانی کنی، همین الان از هرمیون شنیدم و حوصله ندارم از تو هم بشنوم.» جینی تقریبا عصبانی شده بود. پوشه را بست و انرا با عصبانیت به گوشه ای پرلت کرد. رون گفت: «من فقط سعی دارم بفهمم چه اتفاقی برای خواهر کوچولوی من افتاده. و تو به هرمیون چی گفتی؟ مدتها بود که تا این حد مکدر ندیده بودمش. چرا رفتی؟ به نظر میرسید اوقات خوشی رو میگذر ونی.» لحن خشمگینش به نگرانی تبدیل شده بود. وقتی روی میز چای روبرویش نشست، جینی در چشمانش دید که چقدر نگران است. «من واقعا خوبم، رون. این فقط.... بخاطر هری. میدونی؟ این فقط.... سخته که ببینم. فقط همین.»جینی امیدوار بود برای یکبار هم که شده برادرش درک کنه. رون با لبخند کوچکی گفت: « خوب من حدس میزنم. ما هرگز فکر نمیکردیم تو خودتو نشون بدی. خیلی جرات به خرج دادی. میدونی؟» «من چیزی در مورد جرات نمیدونم. اما باید میرفتم. باید با هم میدیدمشون. و وقتی دیدم، دیگه دلیلی برای موندن نداشتم.» یک لحظه سکوت بین خواهر و برادر سپری شد. «رون، کی میخوای به هرمیون بگی چرا از همه دوست پسرهاش متنفری؟» لبخند شطنت آمیزی بر چهره غمگین جینی نشسته بود. رون با لکنت گفت: «نمیدونم راجع به چی حرف میزنی. جینی.» صورتش سرخ شده بود. جینی خندید: «احمق نباش رون، فقط بهش بگو. شاید شما دو تا بتونید دعوای همیشگیتونو کنار بگزارید. همه خوشحال میشن.»
«تمومش کن جین.»
________________
جینی در حالیکه با سر به دسته پرونده ها اشاره میکرد، گفت: «بسیار خوب، ببین من فردا یک قرار ملاقات مهم با وزیر در مورد سند همکاری جدیدی که داریم روش کار میکنیم، دارم و هنوز حاضر نیستم.» «بله؛ من باید به مهمانی برگردم. فقط وقتی مالفوی گفت تو رفتی، فکر کردم باید ببینم حالت چطوره.» جینی با یادآوری رویاروییش با مالفوی چشمانش را تنگ کرد و پرسید: «مالفوی؟ این موضوع که پسرعموی گابریله چیه ؟» «فقط همین، پسر عموشه. خیلی عجیبه. من کاملا مطمئنم که هری از این موضوع چندان راضی نیست اما ترجیح میده آنرا نادیده بگیره. او به خودخواهی همیشه است و یک چیزهایی راجع به ویزلیهای جیغ جیغو گفت. آشغال احمق.» جینی در حالیکه سرش را تکان میداد گفت: «تو فکر میکردی سقوط پدرش اونو به زمین برمیگردونه. اما به نظر میرسه این نوع خودخواهی هرگز کمرنگ نمیشه.» پس از آن رون به سرعت خواهرش را بغل کرد و با یک تق ناپدید شد و جینی را در اپارتمان خالیشی تنها گذاشت.
| |
در حالیکه جینی دوان دوان به سمت دفترش میرفت، کلاریس از پشت میزش با لبخند به پرواز او نگاه میکرد. جینی لباس رسمیش، یعنی یک دامن مشکی و یک بلوز سفید را پوشیده بود. از نظر کلاریسی او تنها زنی بود که در هنر دویدن استاد بود، چون همیشه دیرش میشد. داشت یک جفت کفش پاشنه بلند میپوشید تا با تاخیر به قرار ملاقاتش برسد. کلاریس در حالیکه روی میزشی خم شده بود و دویدن جینی را در دفترشی برای جمع آوری آنچه برای ملاقاتش لازم داشت، نگاه میکرد صدا زد: ((جینی، عجله نکن. بیست دقیقه فرصت داری. من همین الان یک یادداشت از وزیر داشتم که نوشته بود تاخیر داره.» جینی نفس، نفس زنان گفت: «میدونم، من هم یکی دریافت کردم.» «پس چرا عجله میکنی؟» پس از آن جینی تلو تلو خوران در حالیکه یک کت پشمی را برای تکمیل لباسش میپوشید از دفترش خارج شد. سعی داشت با دستانش موهایش را پشت سرش گره بزند و یک سنجاقی اضافی از دهانش بیرون زده بود. پاسخشی یک سری اصوات نامفهوم بود چون سعی میکرد بدون انداختن سنجاق سر، صحبت کند. در نهایت موفق شد موهایش راببندد و برای صحبت ازاد شد. جینی ضمن اینکه دکمه های کتش را میبست گفت: «من یک جغد از طرف دیوید جوزف از سفارت آلمان داشتم. من یک دیدار با کنسولش برای برنامه ریزی یک قرار ملاقات دیگه دارم. متوجه نیستی کلاریس؟ آلمان یکی از کشورهاییه که از امضای پیمان خودداری کرده. مطمئنم که اگر ببینمشی، میتونم متقاعدش کنم که این
کار چقدر ضروریه.» ظاهرش را در آیینه پشت میز کلاریس و رانداز کرد و قبل از بیرون دویدن یک پوشه را برداشت. در حالیکه جینی به سمت در میدوید، کلاریس فریاد زد: «اما تو باید بیست دقیقه دیگه با وزیر خودمون ملاقات کنی.»
«به همین دلیل باید عجله کنم!» کلاریس به پشت میزش برگشت و مشغول کوه نامه هایی شد که منتظر خوانده شدن بودند. خیلی زود در کارشی غرق شد، طوریکه نیم ساعت بعد وقتی جینی به سرعت از جلویشی رد شد، به زحمت متوجه او شد. بدون اینکه سرش را از کارش بلند کند صدا زد: «موفقیت آمیز بود؟» جینی در حالیکه به دنبال فهرست اسامی حمایت کنندگان پیمان همکاری میگشت گفت: «کلاریس لطفا یادداشت کن، پنجشنبه آینده ساعت ده صبح قرار ملاقات با
وزیر نشده؟ باید اخبار خوبو بهشی بدم.»
کلاریس در حالیکه به مرد سالخورده نگاه میکرد و او هم در مقابل لبخند میزد گفت: «آه، جینی ایشون الان ده دقیقه است که در دفترت منتظر هستند.» از جاییکه وزیر نشسته بود میتوانست رفت و آمد او را در اتاق کوچک ببیند. جینی ناگهان ایستاد و سپس برگشت تا او را ببیند.
«متاسفم، آقای فاج. در روزهای اخیر اوضاع خیلی گیج کننده بود. )) به سر تعلت آرامششی را بازیافت و پشت میزش نشست. کلاریس، خدا خیرات بده. پرونده مربوط به ملاقات را درست وسط میز گذاشته بود. وزیر با لبخند آرامی گفت: «خب، ویرجینیا. من همه چیز را شنیدم. خیلی خوشحالم که میبینم تو داری با موفقیت مخالفان پیمان همکاری پیشنهادی ما را پشت سر میگذاری. ما الان در چه وضعی هستیم؟» پس از سقوط لرد سیاه و تقریبا شش سال ارامش در جامعه جادوگری، حالا کرنلیوس فاج به یک شخصیت کاملا محلولها تبدیل شده بود.
«تا حالا هشت تا رو داریم، قربان. هشدت از پانزده. و من مطمئنم که موافقت آلمان را نیز خواهیم داشت. من روز پنجشنبه با وزیرشان قرار ملاقاتی دارم. کنسول کاملا خوشبین بود که وزیر از ما حمایت خواهد کرد.» جینی موفقیتش را به ارامی بازگو میکرد، در حالیکه درونشی همچنان از شادی موج میزد. به سختی توانسته بود نظر کنسول را برای ملاقات جلب کند و بدتر حدود بیست دقیقه طول کشیده بود
وزیر با تعجب فریاد زد: «این واقعا عالیه ویرجینیا، تو استعدادهای خودت را در کار ما برای به تصویب رسیدن این پیمان توسط تمام کشورها به خوبی نشان دادی. پس از تجربه ما در مورد لرد سیاه، خیلی مهمه که تمام کشورها برای از بین بردن بازماندگان جادوی سیاه متحد شوند. هشت از پانزده. هفته پیش فقط پنج تا بود.»
________________
« هفته پر مشغله ای بود.» « همینطور ه. خوب ویرجینیا به سادگی میتوان دید که تو پیشرفت خوبی داشتی. ازت میخوام یک لطفی بکنی. در حالیکه تو داری حمایتهای بین المللی را برای این پیمان جمع میکنی، متاسفانه تعداد زیادی از حامیانمان را در داخل کشور داریم از دست میلادیم. )) جینی ابروهایش را در هم کشید و پرسید: «آیا شما اسمی از کسانیکه بر علیه شما کار میکنند دارید؟» «البته عزیزم. و این همان چیزی است که من از تو میخوام. من به تو احتیاج دارم و به نیروی جوانیات. تا بیرون بری و یک مرد را قانع کنی که امضای این قرارداد چقدر مهمه. هیچکس تا بحال موفق نبوده، اما حسی میکنم تو مناسبترین فرد هستی.» چشمان جینی با بدگمانی تنگ شد. فاج هرگز از کسی تعریف نمیکرد، مگر آنکه به دنبال چیزی باشد. غرورش اجازه چنین کاری را نمیداد. آنچه انتظار داشت باید خیلی بزرگ باشد. جینی پرسید: «فقط یک نفر میتوانه نظر تمام مردم رو عوض کنه ؟ » «خوب ، او واقعا شخصی با نفوذیه. جینی. میخوام صد در صد روی این موضوع تمرکز کنی و هرچه میتونی برای جلب حمایتش انجام بدی.»
«این شخصی کیه؟»
«در اکو مالفوی»
________________
فصل چهارم: نقاب شکسته
«در اکو مالفوی؟ این غیر ممکنه.»
«ویرجینیا، لطفا گوش بده، تا قانع بشی.» «متاسفم، جناب وزیر با تمام احترامی که برای شما قائلم. چرا شما باید به دنبال موافقت یک شیطان کثیف کوچولو باشید؟ فراموشی کردید پدرش کی بود؟ لوسیوسی مالفوی، یکی از مردان انکه میشناسید! به چه دلیل شما به موافقتش احتیاج دارید؟ او در دنیای جادوگری هیچ ارزشی نداره. اگر هم قدرتی داشته با مرگ پدرش از بین رفته.» «ویرجینیا، آروم باش. بله پدرش یکی از حامیان برجسته جادوی سیاه بود. هرچند در اکو مالفوی از پدرش پیروی نکرد و یک ملاک موفق است. ویرجینیا، او اکنون مالک زمینی است که مدرسه دارمسترانگ در آن قرار دارد. وزیر بلغارستان شدیدا هرگونه همکاری را رد کرده، اگر ما بتوانیم مالفوی را برای حمایت از خودمان همراه کنیم، بلغارستان هم تحت نفوذ او قبول میکنه.» «ما قبلا در این مورد صحبت کردیم. بلغارستان یک مورد از دست رفته است. انها هرگز نمیپذیرند، این یک خودکشی سیاسی برای وزیرشان خواهد بود. تعداد زیادی از پیروان جادوی سیاه در آن کشور هستند. ما باید روی کشورهای نزدیکتر تمرکز کنیم و آنها را با خود همراه کنیم و اینطوری آنها را تحت فشار بگزاریم. یک نفر نمیتونه تغییری ایجاد کنه، مخصوصا یک جادوگر سیاه خودپسند و شیاد مثل در اکو مالفوی.»
«ویرجینیا» «نه، آقای وزیر. او یک جادوگر سیاه است! اگر شما با او معامله کنید تمام آنچه را که این پیمان دنبال میکند، زیر سؤال میبرید و من حاضر نیستم نقشی در آن داشته باشم. این توهین امیزه. میدونید؟ فکر کردن به این موضوع که شما نیاز دارید شخصی مثل او از پیمان حمایت کنه. ما بدون امثال او هم میتوانیم انجامشی بدیم.» چهره اش از خشم سرخ شده بود، در اتاق کوچکشی راه میرفت و دستانش را در هوا تکان میداد. وقتی جینی ویزلی شروع به حرف زدن میکرد، به سختی میشد او را متوقف کرد. حتی به ذهنش نرسید که در حال داد زدن بر سر وزیر جادوگری است و ممکنست به خاطر این رفتار گستاخانه اخراج شود. «و این حقیقت وجود داره که تو ازش متنفری، چون نه تنها در هاگوارتز در شبانه روزی رقیب بوده، بلکه میتوانه اون ماسک دیپلماتیک کوچولو و دوست داشتنی رو که برای خودت درست کردی بشکنه، چون بی اندازه عصبانیت میکنه، وقتی اطرافت باشه کنترلتو از دست میدی و تو از بودنش در اطرافت همو نقدر متنفری که از خودش.» این حرف را با صدای سرد شخصی گفت که در آستانه در ایستاده
________________
بود. کرنلیوسی فاج بلند شده بود و به طرف مردی میرفت که با تنبلی به چهارچوب در تکیه داده بود. جینی خشک شد، چشمانش گشاد شده بود، حس میکرد صورتش در حال سوختن است. جینی به آرامی چرخید و سعی کرد آرامششی را بازیابد و تجربه اش در سه سال نماینده وزیر بودن موفق شد. با زرنگی گفت: «آقای مالفوی، از دیدارتان خوشوقتم. چرا نمیاید تو و نمیشینید.» قادر نبود به صورتش نگاه کند، جول میدانست پوزخند وحشتناکش انجاست.
________________
فصل پنجم: ملکه یخی
جینی او را سرگرم میکرد. خیلی زیاد. پنج دقیقه تمام به سخنرانیش راجع به اینکه او پست ترین آشغال روی زمین است و نباید بهش اعتماد کرد گوش داده بود. او واقعا سرگرمش میکرد. برای دومین بار طی بیست و چهار ساعت گذشته توانسته بود آتش خشم او را ببیند. خشمی که میتوانست بگوید همین الان هم در درون او در جوش و خروشی است. گیر و حالا که پی به حضورش برده بود، با اگاهی از نقش مهمی که در اهداف جدیدش داشت، تمام آن خشم خروشان به سرعت تبدیل به یخ شده بود. جینی آرام، سرد، متین و مخصوصا نسبت به او سرد بود. در یک لحظه تبدیل به یک شخصی آرام و خبره شد و این همان چیزی بود که سبب شهرت او به عنوان مؤثرترین مذاکره کننده ای که تا به حال وزارت جادو به خود دیده بود، شد. او واقعا در اکو را متحیر میکرد. پس از اینکه از او خواست بنشیند از طرف خود و آقای فاج عذرخواهی کرد، آنگاه عملا پیرمرد را به دنبال خود کشید ولی به فکرش نرسید در را ببندد. پس در اکو به خود اجازه داد تا چند لحظه ای او را که در حال بحث و جدل با بالاترین مقام دنیای جادوگری بود، تماشا کند. همچنانکه او را و رانداز میکرد به سختی میتوانست او را با دختری که از هاگوارتز به خاطر داشت مقایسه کند. او واقعا بزرگ شده و یک زن کامل شده بود. البته از نظر جسمی هنوز هم کوچک بود، حتی به شانه های او هم نمیرسید. و ظاهرش نشان میداد که چقدر نحیف است. حساسی و شکننده به نظر میرسید، مخصوصا با این لباس کار و موهایی که به پشت جمع شده بود. اما بدینگونه که برای وزیر سخنرانی میکرد، هرگونه احتمال چنین تعریفی را از بین میبرد. موهایش که معمولا ماهرانه پشت سرش جمع میکرد، شل شده بود و دسته های مو اطراف صورت و گردنش آویزان بودند و جینی بدون فکر آنها را کنار میزد. روی هم رفته جوانترین ویزلی تبدیل به یک زن زیبا شده بود. کسیکه به گفته مخبرینش فردی به سردی یخ بود، و حال، اینجا با خشمی سخن میگفت که نه تنها نقابش را ذوب کرده بود بلکه انرا سوزانده و به کناری زده بود. چند دقیقه بعد از بحث آرامشان جینی به دفترش بازگشت و بلافاصله تبدیل به ملکه
به آرامی نشست و گفت: «آقای مالفوی، جناب وزیر به من اطلاع دادند که شما علاقمندید در مورد پیمانی که ما در تلاشیم بین وزارتخانه های جادوگری برقرار کنیم اطلاعات بیشتری کسب کنید، قبل از آنکه تصمیم بگیرید آنرا رد یا تایید کنید. خوشحال میشم اگر در این مورد با شما بعدا، یک روز در این هفته بیشتر صحبت
کنم.» طوری رفتار میکرد که انگار هرگز وسط بحثش با فاج وارد نشده و توهینهایش را نشنیده. عدم اظهار پشیمانی او در این مورد کمی در اکو را ناراحت کرد. مشخص بود که جینی نمیخواهد اعتراف کند او چه مرد قدرتمندی است و یا احترامی را که سزاوارشی بود تصدیق کند. دراکو با پوزخند گفت: «من هم خوشحال میشم، دوشیزه ویزلی . ساعت ده صبح پنج شنبه برای شما مناسبه ؟» «متاسفم، اما من در آنروز یک قرار ملاقات دارم.» جینی اینرا گفت و بعد سکوت
• • • • • .برقرار شد
«متاسفم، اما این تنها زمانیست که در اینده نزدیک ازاد هستم. اوه، صدابرو کنید؛ دوازدهم ژانویه چطور ، برای شما مناسبه ؟» چشمهای نقره ای سردشی بطرز خطرناکی میدرخشیدند. خیلی خوب میدانست که این وقت خیلی دیر است. «اقای مالفوی، در ان زمان مذاکره ما هیچ فایده ای نخواهد داشت. ایا ساعت ده و نیم قابل قبوله؟» جینی خیلی سعی کرد تا دستش را در از نکند تا با یک کشیده آن نگاه را پاک کند. «فکر میکنم قابل قبول باشه، دوشیزه ویزلی.» و با رضایت دفتر را ترک کرد. طضاشمل اینکه دور میشد میتوانست بلند شدن دوباره صداها را بشنود. صدای فریادی او را در راهرو تعقیب میکرد. در اکو زیر لب خندید. میدانست که فاج چقدر به آن احتیاج دارد و میدانست پذیرش این همکاری از جانب او چه معنایی دارد. و اینکه چقدر آینده کاری فاج به این موضوع وابسته است. و اینکه فاج بهترین فرد را انتخاب کرده، چون میداند رویارویی با در اکو چقدر مشکل است. و او با تمام وجود نمیخواست فاج را ناامید کند. مبارزه چیزی بود که آنها میخواستند و یقینا دریافت میکردند.
با با لا ل بل با بعد از ظهر آن روز وقتی جینی دفترش را ترک میکرد، گفت: «کلاریس، میخوام هر کار دیگه ای رو که انجام میدی کنار بگذاری و یک شرح حال از در اکو مالفوی برای من درست کنی.» کلاریس متوجه شده بود که بعد از ترک دفتر توسط دراکو و وزیر، جینی در را به هم کوبیده و تا دو ساعت بعد خودش را نشان نداد. این اولین بار در ان بعد از ظهر بود که بیرون میامد. کلاریس پرسید: «فکر کنم بتونم انجامش بدم. برای چه زمانی لازمش دارید؟» جینی در حالیکه جلوی میز کلاریس قدم میزد، گفت: «هرچه زودتر بهتر، من باهاشی یک قرار ملاقات در روز پنج شنبه، ساعت ده و نیم دارم. درست بعد از ملاقات با وزیر المان. خیلی کوتاه میشه، اما اقای مالفوی اصرار داشتند که این تنها زمانیه که میتوانند.» او واقعا ناراحت بود. چیزی که کلاریس به ندرت میدید. تنها زمانی که این زن جوان کاملا خونسرد نبود، هنگامی بود که دیرش میشد و یا
________________
و حالا، روز قبل از ملاقات، جینی پشت میزشی نشسته و به پوشه ای که کلاریسی برایش آماده کرده بود خیره نگاه میکرد و به دنبال برگ برنده ای میگشت که به کمک آن بتواند در اکو را با خودشان همراه کند. شب از نیمه گذشته بود. حواسش پرت میشد و او خسته بود. سه شب گذشته را نیز به همین ترتیب گذرانده بود. در سکوت دفتر، که جز او کسی در ان نبود. به یاد اخرین رویارویی اش با در اکو افتاد.
در اکو گفته بود: و این حقیقت وجود داره که تو ازش متنفری، چون نه تنها در هاگوارتز در شبانه روزی رقیب بوده، بلکه میتونه اون ماسک دیپلماتیک کوچولو و دوست داشتنی رو که برای خودت درست کردی بشکنه، چون بی اندازه عصبانیت میکنه، وقتی اطرافت باشه کنترلتو از دست میدی و تو از بودنش در اطرافت همو نقدر متنفری که از خودش. فکر کردن به این لغات خونش را به جوش میاورد. کمی به این خاطر که لحن صدایش محرک بود اما بیشتر به این خاطر که او حقیقت را میگفت. دفعات کمی در زندگیش وجود داشت که او واقعا کنترلش را از دست داده بود و بیشتر آنها نتیجه مستقیم مسایلی مربوط به در اکو مالفوی بود. شب جشن نامزدی هری، پس از کشمکششی با هرمیون، برای از دست دادن ارامششی مستعدتر شده بود.
آهی کشید و سعی کرد خاطره آن شب را از ذهنش بیرون کند. گزارشی را که کلاریس اماده کرده بود ورق زد. متوجه شد که خیلی کامل است، اما نقصهایی هم داشت که دلش میخواست برطرف شود. یک تکه کوچک پوست و قلم پرش را برداشت و اطلاعاتی را که لازم داشت یادداشت کرد، مثل اینکه پس از ترک هاگوارتز چه اتفاقی برایش افتاد، چه نقشی در جنگ علیه آنکه میشناسید داشت، کدام طرف بود، پس از آن چه اتفاقی برایش افتاد و تا حالا مشغول چه کاری بوده. کلاریس فهرستی از دارایی های او تهیه کرده بود و از روی ان مشخصی بود که چرا از نظر فاج موافقت بلغارستان تا این حد مهم است. این مرد تقریبا تمام آن کشور لعنتی را صاحب بود. ضربه ارامی به در، او را از جا پراند، تقریبا از صندلیشی بالا پرید. پس از چند نفس عمیق برای بدست آوردن آرامش، به آن شخصی گفت که وارد شود. وقتی مرد قد بلند با موهای تیره وارد اتاق شد، با تعجب پرسید: «هری؟ تو اینجا چیکار میکنی؟» هری در حالیکه به ارامی لبخند میزد و روی یک صندلی روبروی جینی مینشست، گفت: «هی جینی، جند ساعتی هست که دنبالت میگردم. به آپارتمانت رفتم، به خانه والدینمون... از رون و هرمیون پرسیدم که ایا خبری از تو دارند. و در نهایت به یاد کلاریس افتادم. پیشنهاد کرد اینجا رو امتحان کنم، ممکنه هنوز مشغول کار باشی.» جینی به سادگی پاسخ داد: «فردا روز پر مشغله ایست.» با احتیاط از چشمان او دوری میکرد. کمرویی که سعی کرده بود از خود دور کند، بر او غلبه کرده بود.
________________
«من هم شنیدم. تازه از سند همکاری که تو و فاج روشی کار میکنید با خبر شدم. خیلی با ارزشه جینی. واقعا میگم.» جینی با لبخند گفت: «خوب، ما همه در موردش هیجانزده هستیم. فکرشو بکن، پانزده تا از با نفوذترین وزارتخانه های دنیای جادوگری ، برای از بین بردن آخرین بازماندگان جادوی سیاه با هم متحد میشوند. میدونی، هنوز چند تایی از آنها موافقت نکردند.» هری پیش خود خندید. «البته که من میدونم، جینی. این شغل منه که بدونم.» جینی به شوخی گفت: «خوب، معذرت میخوام قربان. من یک اوروروی بزرگ هستم. ما جادوگرهای معمولی هر کاری که بتونیم انجام میدیم تا به اوضاع مسلط باشیم.» هری خندید و چند لحظه سکوت برقرار شد. هری ناگهان با شکستن سکوت گفت: «جینی من میدونم که تو و فاج به دنبال جلب رضایت بلغارستان هستید.»
جینی با تعجب پرسید: «تو چطور فهمیدی؟» هری با جدیت گفت: «این شغل منه که این جور چیزهار و بدونم. ببین جینی، من نمیتونم چیز زیادی بگم. اما لطفا....فقط مراقب باشی. آنچه لازم است انجام بده. اما اگر در مورد کسی که باهاش حرف میزنی و یا کاری که انجام میدی، احساس بدی داشتی، به احساست گوش بده و ازشی فاصله بگیر.» «هری، من نمیتونم به خاطر یک حسی کارمورها کنم. این موضوع خیلی مهمه. تو اینطور فکر نمیکنی؟» «من میفهمم جینی، فقط... خیلی مراقب باش. مخصوصا در مورد مالفوی.» «هری، نگران من نباش. من دیگه بزرگ شدم و نیازی ندارم که تو یا هر کدوم از دیگر برادرهام، مواظبم باشید. این فقط سیاسته، هری. خطرناک نیست.» جینی از اخطار او ناراحت شده بود. انگار خودش نمیدانست که مالفوی ها چه کارهایی میتوانند انجام بدهند. «بسیار خوب من فقط میخواستم مطمئن بشم که تو از حدت عبور نمیکنی.» جینی با لبخند زیرکانه ای گفت: « از نگرانی شما متشکرم. اما آقای پاتر باید اقرار کنم کمی گیج شدم. آیا خود شما در شرف ازدواج با دختر عموی آقای مالفوی معروف نیستید؟» هری با لحن دفاعی گفت: «این فرق میکنه جینی، تو هیچ چیزی در این مورد و یا در مورد گابریل نمیدونی!» جینی با خودش اندیشید، اووه، این یک موضوع احساسیه. «حق با توئه، من نمیدونم. من تازه باهاشی آشنا شدم. تصورشو بکن که من چقدر متعجب شدم وقتی شنیدم شما نامزد شدید. هری! چون آخرین چیزی که از تو شنیده بودم این بود که تو انقدر سرت شلوغه که نمیتونی خودتو مشغول دوستیها و زنها بکنی و اولین اولویت تو نابود کردن بازماندگان انکه میشناسید است! همون وقتی
________________
که گفتی دیگه نمیخوای منو ببینی.» جینی فریاد میزد. عصبانیتش بر او مستولی شده بود. جینی متوجه شد که حالت چهره هری تغییر کرد و نگاهش سرد شد. «من تنها کسی نبودم که اولویتهای متفاوتی داشت، جینی. من سعی کردم همه چیز و درست کنم، اما تو همیشه با این شغل احمقانه، به شدت مشغول بودی. پس من از انتظار کشیدن دست برداشتم. جینی، تو نمیتونی از این موضوع بر علیه من استفاده کنی.»
جینی فریاد زد: «تو؟ تو منتظر بودی؟ تو کور بودی هری!» «بسیار خوب، من فقط میخواستم مطمئن بشم که تو میدونی رابطه برقرار کردن با هر کسی از بلغارستان چقدر خطرناکه. و میخواستم مراقب باشی. اما متاسفم که او مدم.» شری اینو گفت و ایستاد. «از توجهتون متشکرم، آقای پاتر. اما اگر لطف کنید و منو ببخشید، کارهای زیادی دارم که باید انجام بدم.» جینی به سردی گفت و توجه خود را به پوشه جلب کرد. فورا تبدیل به یخ شد. هری دم در مکث کرد و جینی حس میکرد که به او نگاه میکند. پس از چند لحظه اهی کشید و دفترشی را ترک کرد. در را به آرامی پشت سرشی بست. به محض اینکه جینی مطمئن شد هری رفته، صورتش را با دستانشی پوشاند و نالید. به نظر میرسید فردا روز طولانی خواهد بود.
________________
فصل ششم: وقتی دیپلماسی شکست میخورد
جینی به سختی راهش را در میخانه دیگ سوراخ باز میکرد که مثل همیشه پر از جمعیت بود. برای یک دوست، پشت بار دست تکان داد و به سرعت به سمت در پشتی به سمت دیوار سنگی پیش رفت. چوبش را بیرون آورد و آماده شد که وارد کوچه دیاگون شود. همین حالا هم دیر کرده بود و این اولین قرار ملاقات او در این روز بود. سرش پایین بود و سعی میکرد آدرسی را که قرار بود در آن کنسول آلمان را ملاقات کند، بخواند. توجهی به اطرافش نداشت که ناگهان با یک نفر برخورد کرد. جینی زانو زد تا ورقهایش را که بر اثر برخورد به زمین ریخته بود جمع کند و در همین حین با آشفتگی گفت: «معذرت میخوام، نمیدیدم کجا میرم. واقعا متاسفم.» پس از یک لحظه متوجه نم چمن شد و فهمید که بقیه روز را باید با لکه گل روی زانو انش سپری کند. با خود اندیشید، اوه، خوب، فعلا وقت ندارم که نگرانش باشم. اندیشه در این مورد را کنار گذاشت. میتوانست در یک فرصت مناسب چوبش را بیرون بیاورد و مشکل را برطرف نماید. «عجله داری، جینی؟» صدای سرد زنانه و آشنایی اینرا پرسید. برای اولین بار سرش را بلند کرد و به کسی که با او صحبت میکرد، نگاه کرد. وقتی گابریل، نامزد هری را شناخت، در درون نالید. جینی برخاست و با چوبش آماده میشد آجرها را کنار بزند و گفت: «متاسفم، همین حالا هم دبیرم شده.» گابریل روبروی جینی ایستاد و راه او را به سمت کوچه دیاگون بست: «جینی، من شنیدم که دیشلب، دیر وقت، هری به دفتر تو اومده بود.» «چی؟ آه، بله. چند هشدار درباره بدشگونی بلغارستان بهم داد.» با بی صبری چوبشی را روی پایشی میکوبید. «ببین جینی، من از رابطه عجیب بین تو و هری خبر دارم و میخوام بدونی من باهاش مشکلی ندارمری در واقع اصلا در مورد تو نگران نیستم. چون در نهایت حلقه نامزدی هری توی انکشت منه.» جینی با اوقات تلخی گفت: «گابریل، من خوشحالم که تو با گذشته مشکلی نداری. حالا که مشکلی از سر راه کنار رفته، منو ببخشی اما من واقعا باید برم.» جینی حرکت کرد تا گابریل را دور بزند، اما او دوباره سر راهش ایستاد. جینی متوجه شد که این مزاحمت نمیخواد تموم بشه. سرش را بلند کرد و به صورت آن زن نگاه کرد و برقی سختی را در چشمانشی دید. «و من میدونم که تو برای هری مثل یک خواهر کوچک هستی، و چقدر برای هری مهمه که ما با هم دوست باشیم. جینی، فقط مطمئن شو که دیگه از این ملاقاتهای شبانه، با هری توی دفترت نخواهی داشت. اونوقت ما میتوانیم دوستان
خوبی باشیم.» صدایش تهدید آمیز شده بود. جینی با خود اندیشید، هر چی باشه قوم و خویش مالفویه، اشغال بودن هم حتما ارثیه. جینی خیلی واضح گفت: «پس میتونی ما رو بهترین دوستان محسوب کنی. چون من مطمئنم هری، دیگه هرگز پاشو تو دفتر من نمیگزاره.» البته از میان دندانهای به هم ساییده. گابریل با وحشت به واکنش جینی نگاه میکرد. جینی از فرصت استفاده کرد و با دور زدن او وارد کوچه دیاگون شد. جینی با عجله حرکت میکرد. توی میدون نگاهی به ساعت انداخت و متوجه شد ده دقیقه تاخیر دارد. لعنتی، فقط بیست دقیقه برای ملاقات با کنسول قبل از ملاقات با مالفوی فرصت دارد. کمخوابی و استرسی ناشی از تاخیر، اثرش را در خلق و خویشی نشان میداد. و جینی نمیدانست که در پایان جلسه چه حالی خواهد داشت. با با با او با با
در اکو مالفوی با دلخوری متوجه شد که دوشیزه ویرجینیا ویزلی درست هفده دقیقه برای ملاقاتشان تاخیر دارد. او شخصا آنقدر مغرور بود که منتظر کسی نمیماند. از خودش متعجب بود که هنوز میلی به رفتن ندارد و اینکه اجازه دهد آن دختر خودش از پس مشکلش با بلغارستان بربیاید. صدایی از درونش گفت: یک چیزی در مورد این دختر بسیار دلرباست. شاید بخاطر آتشی بود که او زیر لایه های یخ پنهان میکند. فکر کرد روزی که او این آتشی را روی دنیا خالی کند، نمایش جالبی خواهد بود. با خنده ضعیفی این فکر را از ذهنش دور کرد. دوباره به ساعت نگاه کرد و متوجه شد که یک دقیقه دیگر هم گذشت. با نگاهی به در ویزلی را دید که با عجله به کافی شاپ شیکی که در آن با هم قرار داشتند وارد شد. دراکو با احتیاط او را میپایید و دید که با عجله وارد شد و به سرعت اتاق را از نظر گذراند. با نگاه از گوشه چشمش دید که جینی جای او را پیدا کرد و خیلی سریع تمام عجله اش از بین رفت و ارام و راحت شروع به قدم زدن کرد. انگار برایشی اهمیتی ندارد که او را منتظر گذاشته. در اکو اندیشید، اه، چه خودب نقش بازی میکنه. با نگاهش او را برانداز کرد، لباس رسمیش را پوشیده بود. میدانست کوچکترین اطلاعاتی که بدست بیاورد برایش مفید خواهد بود. هنر زیبای سیاست درست مثل رقص باله بود، با منتظر گذاشتن او (منتظر ماندنش به میل خودش) باعث شده بود جینی بر او برتری پیدا کند. او لکه تیره ای روی زانو انش داشت، انگار در گل زانو زده. متوجه شد لباسش باز هم سیاه است. اما دامنشی که تا بالای زانویشی بود به اندام کوچک او اشاره داشت و ضمنا به او جاذبه خاصی بخشیده بود که در اکو از دیدن ان در یک ویزلی متعجب شد. اما حلقه سیاه اطراف چشمش به صورت چینی مانند او آسیب رسانده بود. رشته های مو که از گره محکم پشت سرش بیرون آمده بودند، حاکی از چگونگی صبحی
________________
بود که او سپری کرده بود. او عصبانی، خسته و تحت فشار بود. در اکو متوجه شد که این موضوع برایشی یک امتیاز مثبت است.
«سلام آقای مالفوی، متاسفم که منتظرتون گذاشتم.» جینی به آرامی در حالیکه مینشست اینرا گفت.
«در هر حالی این اتفاقات میفته، دوشیزه ویزلی.» «بسیار خوب، پس میتوانیم شروع کنیم. من اینجا یک نسخه از توافقنامه دارم که شما میتوانید نگاهی بهش بیندازید و اگر سوال خاصی دارید فکر میکنم، بهترین جا برای شروع باشه.» لحنش رسمی و کمی اجمالی بود. در اکو اندیشید، او زن کوچک و مصممی است. هر کسی بود، کمی از وقت را به گپ زدنهای بیهوده تلف میکرد و سعی میکرد فضا کمی دوستانه تر شود. او اوضاع را به دست گرفته بود و اگر در اکو عجله نمیکرد به مهارت جینی میباخت. در اینصورت مبارزه چه معنایی داشت؟ «دوشیزه ویزلی باید اعتراف کنم، خیلی کنجکاو هستم. چطور دختری مثل شما وارد دنیای سیاست شده؟» در اکو ناگهان پرسید و واکنش دلخواهش را دریافت کرد. جینی اخم کرد، از سوالی غیر منتظره اش دلخور شده بود. «اگر شما هم در خانه ای که من در آن بزرگ شدم ، بزرگ میشدید، جزیی از خونتان میشد. حالا لطفا توجه شما را به امتیاز شماره هشت جلب میکنم . این مورد مستقیما بلغارستان را تحت تاثیر قرار میده....» «...بله من میفهمم که شما به خونوادتون رفتید. اما شخصا چطور به این راه کشیده شدید؟ خیلی نادره که کسی کنسولی به جوانی شما پیدا کنه.» او با پافشاریشی صحبت جینی را قطع کرد. وقتی چهره جینی از خشم گلگون شد، دراکو سعی کرد لبخند نزند. «من کارم را به عنوان منشی آقای وزیر، فاج در تابستانی که هاگوارتز را ترک کردم، شروع کردم. کار من در اصلی ایجاد ارتباط با اعضای مهم جامعه در مورد احکام و دعوتنامه های خاصی وزیر بود. ظاهرا من نشون دادم که خیلی خوب میتونم افراد را قانع کنم. سپس قبل از اینکه متوجه بشم، ترفیع گرفتم. آیا این توضیح کنجکاوی شما را برطرف میکنه آقای مالفوی؟» جینی سعی میکرد لبخند بزنه.
«بله برطرف میکنه.»
«عالیه، و حالا در مورد امتیاز شماره هشت...» «میدونید، شرم آوره که شما به اون زودی مهمانی هری و گابریل رو ترک کردید. سخنرانی قهرمان لغزشی ناپذیر را از دست دادید.» جینی اشکارا ناراحت شد و چشمانش کمی تنگ شد. در اکو اندیشید، آه بله، این واقعا یک برگ برنده است. باید آنرا برای مواجهه های بعدی به خاطر میسپرد.
________________
«بله شرم آوره. اما من یک سری کاغذ بازی اداری داشتم که باید انجامشون میدادم.»
«آه، کاغذ بازی. خیلی بده که اغلب با کارهایی که دوست داریم انجام بدیم تداخلی پیدا میکنند. صحبت از کار شد، اما با وجودیکه خیلی دوست دارم به این گفتگو ادامه بدم، یک سری کارهای اداری وجود دارند که منتظر من هستند. و قرار ملاقاتی که باید به آن برسم.» عذر خواهانه اینرا گفت و برخاست. جینی فقط با وحشت به او خیره شد. در حال ترک میز بود که جینی جلویشی ایستاد. جینی با پرخاش گفت: «مالفوی، بهتره فکر نکنی میتونی بدون اینکه حتی به توافقنامه نگاه کنی از اینجا بری.» تمام تظاهرات سیاستمدارانه فراموش شده بود. در اکو خودبینانه گفت: «اگر تو سر وقت میو مدی، این مشکل پیش نمیومد.» «و اگر تو وقت را با سوالهای بیهوده تلف نمیکردی و روی موضوع تمرکز میکردی، ما حداقل کمی پیش میرفتیم.» «واقعا متاسفم. لطفا بهم بگید این کار کوچک چطور پیش میره؟ برام جالبه بدونم آیا واقعا انجام پذیره.» «آه، نه، مالفوی. برات جالب نیست. بسیار خوب. یک کار دیگه میکنیم. چرا ما توافقنامه را کنار نمیگذاریم و در این مورد توافق نمیکنیم، که برای ما غیر ممکنه بتونیم اینکار و از طریق دیپلماسی انجام بدیم. چرا اعتراف نمیکنیم که تحمل همدیگه رو نداریم و ترجیح میدیم هرجای دیگه ای تو دنیا باشیم، اما نه اینجا، در این لحظه، در کنار هم و مشغول بحث در مورد موضوعي که تو تا این حد باهاش مخالفی. مگر اینکه برای تو سودی در ان نهفته باشه. دلیلی وجود داره که تو اینجا هستی. تو نوعی انگیزه داری. پس چرا بازی کردن با منو کنار نمیگذاری و مثل یک انسان متمدن با من بحث نمیکنی. به جای اینکه به بازی اسلیترینی موذیانه ات ادامه بدی.» جینی کنایه میزد، ضمن اینکه به طور حیرت انگیزی صدایش را پایین نگه میداشت تا کسانی را که در اطرافشان بودند را آزار ندهد. «ویزلی، اگر فاج تو را در این حال میدید، بدون شک از خودش میپرسید، چرا تو رو انتخاب کرده.» به سردی و با قدرت گفت: «خفه شو مالفوی، و بشین. چون ما هنوز کارمون اینجا تموم نشده.» «تا جایی که به من مربوطه کارمون تموم شده. چون همانطور که معلومه، این قرارداد هرگز، تحت هیچ شرایطی توسط بلغارستان امضا نخواهد شد. این همون چیزیه که من از همان روز اول سعی کردم به شما بفهمونم. شما فراموش کردید که آنچه واقعا مانع است، فرهنگ بلغارستان در جامعه جادوگریه، نه سیاستمداران شیطان صفتی مثل من از نظر شما. اگر میخوای بدونی چرا، به خودت اجازه بده با من تماس بگیری، آنگاه میتوانیم در یک فرصت دیگه در این مورد بحث کنیم. اما فعلا قرار ملاقاتی دارم که باید بهش برسم. روز خوشی.» اینرا گفت و رفت.
________________
او جینی ویزلی را شگفت زده پشت میز تنها گذاشت.
________________
فصل هفتم: تمهید شرافتمندانه
در اکو به اتاق مطالعه اش وارد شد. خیلی دوست داشت آن روز طولانی را تمام شده بداند و چند لحظه ای استراحت کند. وقتی دید دختر عمویش با چهره گریان در انتظار اوست ناله ای سر داد. کمی ترسیده بود، ولی دوست نداشت آنرا نشان دهد. «گابریل، جی شده؟)) صدایش کمی خسته بود. گابریل ناله کنان و اشک ریزان گفت: «در اکو، من دیگه نمیتونم ادامه بدم. اینکار اشتباهه و اگر هری بفهمه، فکر میکنه من یک آدم دیوانه حسود و وحشتناک هستم. من تحملشو ندارم که اون در مورد من اینطور فکر کنه !» در اکو وقتی فهمید باز هم باید با تردید دختر عمویشی کنار بیاید، اهی کشید. ورود سرزده او را در زمان استراحتش نادیده گرفت و تصمیم گرفت نقش یک پسر عموی دلسوز را بازی کند. «گابریل تو باید در این مورد به من اعتماد کنی.» کنارشی نشست و یک دستش را روی شانه های گابریل گذاشت. «موفق میشیم. تو کارتو عالی انجام دادی. من میدونم که اینکار چقدر برای تو سخته. اما وقتی من موافقت کردم به تو کمک کنم، گفتی ارزششو داره.» گابریل فن فن کنان گفت: «داره ! هری ارزششو داره ! اما باید راه دیگه ای هم وجود داشته باشه. جینی هیچ ربطی به این موضوع نداره. منصفانه نیست که او را وارد ماجرا کنیم.» «او زیادی خوبه، گابریل. اگر من او را بیست دقیقه با وزیر بلغارستان تنها بگذارم، وزیر قلمش را از عجله برای امضای قرارداد، میشکند. ما نمیتوانیم اجازه بدیم چنین اتفاقی بیفته. نه در شرایط فعلی.»
«نه، ما نمیتوانیم.» «ایا دوست داری خانواده ات به عنوان جنایتکار مشهور بشوند؟ ایا دوست داری همسر آینده ات مجبور باشه بین وظایفش به عنوان یک اورورو و دشمنی شخصیش با جادوی سیاه و خانواده همسرش یکی را انتخاب کنه ؟» گابریل هق هق کنان در حالیکه صورتش را بین دستانش پنهان میکرد گفت: «البته که نمیخوام این اتفاق بیفته. گاهی وقتها فکر میکنم شاید بهتر باشه همه چیز و بهش بگم. تو میدونی، او دوستم داره. شاید همین کافی باشه. او همیشه راجع به عشق بی حدش صحبت میکنه و اینکه هیچ چیزی نمیتوانه احساسشو نسبت به من عوض کنه. و من اینجام و دارم کاری میکنم که بهش دروغ بگم!» «تو بهش دروغ نمیگی، گابریل. بارها گفتم. من هرکاری که بتونم انجام میدم تا قرارداد به ان صورتی که حالا نوشته شده، امضا نشه. اینکار به بهترین صورت انجام میشه.»
«شاید من باید همه چیز و تموم کنم. او وقتی بفهمه خانواده من چیکار کردند، هرگز نمیتواند مرا ببخشد. ما هرگز با هم نخواهیم بود. همشی یک اشتباه بزرگه.» و باز گریه کرد. خیلی سریع در اکو دستش را روی شانه های او گذاشت و وادارش کرد که به صورت او نگاه کند. با چشمان خاکستری جدیش به او خیره شد. اشکهای گابریل ناگهان قطع شد. «گابریل تو مثل خانوادت نیستی. تو اینو به من یاد دادی. خودت فراموشش نکن. بگزار من درستش کنم. قول میدم به بهترین صورت انجام بشه. من میخوام ببینم که تو، روز عروسیت لبخند میزنی. حتی اگر با اون زاهد کوچولوی آشغال ازدواج کنی.» گابریل لبخند کوچکی زد. «تو قول دادی باهاشی خوب باشی. من نمیفهمم که چرا شما دوتا اینقدر از هم متنفرید.» سعی میکرد نگاهش سرزنش آمیز باشه. در اکو غر غر کرد که: «اگر تو هم باهاش هم مدرسه ای بودی ازش متنفر میشدی.»
«دراکو!)» در اکو با لبخند : «باشه، خوب خواهم بود. حالا چرا نمیری صورتت را بشوری و اون نامزدت رو با یک شام غافلگیر کنی و اجازه بدی من به جزئیات برسم؟» خیلی کار داشت که باید انجام میداد. گابریل با لبخند ضعیفی گفت: «این بهترین پیشنهادیه که تو این هفته ارایه دادی.» با با لا ل بل با پس از آنکه گابریل به خانه رفت و او را با افکارش تنها گذاشت، دیگر اتاق مطالعه اش برای او جذاب نبود. ردایش را پوشید و به سرعت از خانه اش خارج شد. نیاز داشت در حال قدم زدن در املاکش به فکر فرو رود. جنگل اطراف و تپه هایی که این مکان دور افتاده را محصور کرده بودند، از نظر او بهترین مکان برای اندیشیدن بودند. اگر در دنیا یک چیز وجود داشت که در اکو آنرا بیشتر از نقشه
• • • .کشیدن دوست داشت، همین در فکر فرو رفتن بود از شیوه ای که نقشه اش پیش میرفت خیلی راضی بود. اما از عوارضی ان بر گابریل نگران بود. گابریل قادر به حیله گری نبود. فرقی نمیکرد که هدف چقدر کوچک و یا شرافتمندانه باشد. به همین دلیل بود که وقتی از قرارداد همکاری بین المللی ویرجینیا در مورد از بین بردن تمام بازماندگان جادوی سیاه باخبر شد، با عجله پیش در اکو آمد. در اکو اندیشید، غیر منصفانه است که همچین دختری در چنان خانواده ای به دنیا بیاد. گابریل معصدوم و دوسلت داشتنی در خانواده ای از جادوی سیاه گیر افتاده بود. خوشبختانه والدینش خیلی زود متوجه صداقت و عدم تمایل او برای تجربه آنچه که
________________
از نطر آنها مست کننده و دوست داشتنی بود، شدند. او یک مطرود بود. طور دیگری به او نگاه میکردند. اما زندگی در اکو را نجات داده بود. اگر بلغارستان توافقنامه را امضا میکرد، خانواده گابریل جنایتکار شناخته میشدند، و گابریل از هم میپاشید. هری پاتر لغزشی ناپذیر، هرچقدر از نظر دراکو وحشتناک بود، عشق زندگی گابریل بود. هری در راسی افرادی بود که خانواده گابریل را محکوم میکردند. گابریل مجبور بود بین هری و خانواده اش، یکی را انتخاب کند. خانواده گابریل شیطان صفت نبودند، نه مثل بیشتر جادوگران سیاهی که در انگلستان وجود داشتند. اما اگر توافقنامه تصویب میشد، به آنها نیز به همان چشم نگاه میکردند. پس گابریل از در اکو کمک خواسته بود. تنها کسی که فکر میکرد، میتونه بهش کمک کنه. و او با یک نقشه از راه رسیده بود. راهی برای جلوگیری از فرو پاشی دنیایش. چون گابریل معصوم و دوست داشتنی بود. چون زندگی دراکو را نجات داده بود. در اکو باید مانع از گفتگوی مستقیم دخترک ویزلی با اسکرومپت، وزیر جادوگری بلغارستان میشد. جینی میتوانست ان ادم احساساتی احمق را در چند دقیقه برای امضای قرارداد متقاعد نماید. تا زمانیکه فاج فکر میکرد بلغارستان یک معضل است، ترجیح میداد حمایت در اکو را با تمام نفوذش در بلغارستان داشته باشد. و چه کسی، بهتر از ویرجینیا ویزلی را میتوانست برای متقاعد کردنشی بفرستد؟ در اکو نیاز داشت تا حد ممکن حواس او را پرت کند. به این ترتیب وقتی در اکو پیشنهاداتش را برای محافظت از خانواده گابریل ارایه میداد، او مخالفت نمیکرد. این روش کار میکرد، اما برای چه مدت؟ خیلی زود نمایش حسادت گابریل به گوشی پاتر میرسید. ضمنا گابریل تحت فشار بود. در اکو نمیخواست گابریل زیر فشار بشکند. به یک نقشه کاملا جدید نیاز داشت. روشی که گابریل را کاملا دور نگه دارد. با نگاه کردن به تپه هایی که بیشتر مردم به خاطر برفهایی که تمام سال نوکشان را میپوشاند، به اشتباه آنها را کوه مینامیدند، ناگهان نقشه تازه ای به ذهنش رسید. پس از چند لحظه او یک تکه پوست و یک قلم پر پیدا کرد و با دقت یادداشتش را نوشت. آنرا به پای جغدش بست و با تماشای دور شدن آن لبخندی زد. همه چیز داشت به مسیر اصلی بازمیگشت.
: و :
جینی داشت با عصبانیت از دفترش خارج میشد و به سرزنشهای فاج به خاطر برخورد پیش آمده بین او و مالفوی فکر میکرد، که ناگهان یک جغد جلوی پایش بر زمین نشست. چشمان درشتش با انتظار به جینی خیره شده بودند. جینی با احساسی گیجی نامه ای را که آورده بود گرفت. جغد فورا پرواز نکرد. مشخصا منتظر جوابشی بود. جینی با اخم نامه را باز کرد.
________________
جینی چند لحظه با دقت اندیشید. سرزنشهای فاج در ذهنش میدرخشیدند. او یک پر بلند از روی میز کلاریسی برداشت و جوابشی را نوشت.
بسیار خوب، میگیر مش. برای قرار ملاقات جدید با منشی من تماس بگیرید.
ژول = ژ =
جواب خوبی بود. مسولیت قرار ملاقات جدید را به عهده مالفوی گذاشته بود، به این ترتیب جلو میفتاد. خدا میداند که بعد از اتفاقات امروز صبح به آن احتیاج داشت. نامه را به پای جغد بست و پرواز او را تماشا کرد. با خود می اندیشید چه جور جوابی دریافت خواهد کرد.
| |
جینی در حالیکه حس میکرد از فشار کاری آنروز نزدیک به خورد شدن است، خسته به آپارتمانش رسید. پاهایش به خاطر کفشهای پاشنه بلندی که او اصرار به پوشیدنشان داشت، سفت شده بود. (او و کلاریسی تنها زنان آن اداره بودند، فقط پنج فوت - تقریبا صد و پنجاه و پنج سانتیمتر - قد داشتند و با مردانی کار میکردند که خیلی بلندتر بودند و این او را میترساند.) در لباسی کارش احساسی ناخوشایندی داشت و دلش میخواست آنها را بسوزاند تا دیگر مجبور به پوشیدنشان نباشد. پس از آنکه با بیدقتی پرونده هایش را کناری انداخت، مستقیم به طرف حمام رفت و بین راه لباسهایش را در اورد. زیر دوش ایستاد و اجازه داد آب گرم فشار آنروز را از بین ببرد. با دقت موهایش را شست. ارزو کرد ایکاش میتوانست با صابون خوشبویشی، خاطرات تمام آنروز را پاک کند. پس از بیرون امدن از حمام پر از بخار، موهایش را با حوله خشک کرد و لباسی خواب ابریشمی کرم رنگش را پوشید. وقتی فکر کرد مادرش چه واکنشی با دیدن او خواهد داشت، زیر لب خندید. لباس خوابش تا بالای زانو انشی بود و تنها دو بند نازک آنرا نگه میداشت. باز بودن پشت لباس به او اجازه میداد افتادن موها را روی کمرش حس کند. چیزی که شیوه آرایش موهایش معمولا به او چنین اجازه ای نمیداد.
پس از آنکه به کمک یک طلسم کوچولو و چوبش، موهایش را خشک و شانه کرد، با بیمیلی نگاهی به پرونده هایی که روی میز انتظارش را میکشیدند انداخت. تصمیم
________________
گرفت، یکی را بردارد و روی تختخواب راحتش نگاهی به آن بیندازد. بنابراین به
• • .طرف میزشی رفت با چهره ای درهم متوجه پرونده ای شد که قبلا هرگز ندیده بود. روی آن با حروف بزرگ نوشته شده بود، بلغارستان. با بدگمانی خواست آنرا بردارد. با خود اندیشید،
پایشی لغزید و صحنه اپارتمان راحتش، جلوی چشمانش به رقصی درامد. پس از ان تنها چیزی که میتوانست ببیند سیاهی بود.
________________
فصل هشتم: نمایش
جینی چند بار چشمانش را باز و بسته کرد و به سرعت اطراف را از نظر گذراند. جینی ناگهان احساس سرما کرد. باد سردی که از میان موهایش میوزید، آنها را آشفته میکرد. همه آنچه که در تاریکی میتوانست تشخیص دهد، این بود، که تو یک جور جنگل قرار دارد. به سرعت متوجه شد، پرونده روی میزش در حقیقت کلید یک دروازه بود و او را به نزد کسی آورده است، که آنرا روی میزش گذاشته بود. با ناسزاگویی ، متوجه شد چوبش را نیز به همراه نیاورده است. بی هیچ کمکی گیر افتاده بود. صدایی پشت سرش شنید و وقتی حس کرد، دستی شانه اش را لمس کرد، جیغ کشید. با حرکت دستهایش، به آنچه پشت سرش بود مشت کوبید. آنرا عقب راند و آماده دویدن شد. دست پایین آمد و مچ دست او را گرفت و او را عقب کشید. میخواست دوباره فریاد بزند که دست مهاجم تقریبا دهانش را پوشاند. صدای سردی کنار گوشش زمزمه کرد: «فریاد نزن، ویزلی. اینطوری همه مردم بلغارستان میفهمند تو اینجا هستی.» چشمان جینی از تعجب گشاد شده بود. دست مرد را کنار زد، برگشت و صورت صاحب صدا را دید. مالفوی. «چه اتفاقی داره میفته، مالفوی؟» چشمانش از عصبانیت آتش گرفته بود. «خودت گفتی میخوای طعمه را بگیری. حالا اینجا هستی. تو و فاج چطور میخواهید بفهمید که در مورد بلغارستان اشتباه میکنید. مگر اینکه با چشمهای خودت بلغارها رو ببینی.» چشمانش بطور خطرناکی میدرخشید. برای یک لحظه جینی با حالت شوک به او خیره شد. اما این چندان طول نکشید. جلو آمد و دراکو را با قدرتی بیش از آنچه از زنی در قد و قواره او انتظار میرفت به عقب هل داد. قبل از اینکه بتواند تعادلش را بدست آورد مجددا هلش داد و فریاد زد: «تو آشغال متکبرا! چطور جرات کردی منو به اینجا بیاری، بدون اینکه باهام مشورت کنی و ازم اجازه بگیری!» در اکو به زمین افتاد، بیش از هر چیزی شوکه شده بود. جینی از او فاصله گرفت و شروع به راه رفتن کرد. کاملا عصبانی بود. دراکو اندیشید، او واقعا سحرآمیز است. در حالیکه او را مینگریست که با عصبانیتش کنار میاید. ابرهایی که ماه را پوشانده بودند، کنار رفتند و محوطه با نور کمرنگی روشن شد. موهایش که برای اولین بار باز بودند، در باد تکان میخوردند و عصبانیتش را بیشتر نشان میدادند. لباس خواب کمرنگی که پوشیده بود، به پوستش جلوه زیبایی میبخشید، بیشتر از حد معمول. دراکو چند بار پلک زد. سعی کرد بفهمد، چرا ناگهان، جینی تا این حد به نظرش زیبا شده است. سعی کرد سرش را برگرداند تا او را نبیند. اما ممکن نبود. با چشمان باز به او خیره شده بود. «بسیار خوب مالفوی. نقشه ات چیه ؟ بیا کاری رو که تو به خاطرش منو به اینجا آوردی انجام بدیم. اونوقت من میتونم به لندن برگردم. چون چوبم را نیاوردم، تو
مسوول برگردوندن من هستی.» کاملا بر خشمش مسلط شده بود. شگفت انگیز بود که به این سرعت میتوانست از خشم خروشان به همان مذاکره کننده سردی که همه میشناختند، تبدیل شود. در اکو بلند شد و در حالیکه کثیفیها را از روی ردایش پاک میکرد، گفت: «چیزهای مهمی در مورد بلغارستان وجود دارند که تو باید قبل از پیش بردن توافقنامه ات آنها را بفهمی. تو اینجا هستی، پس من میتوانم، آنچه را باید بفهمی به تو نشان دهم.» جینی خود را از سرما مچاله کرد و گفت: «تو نمیتوانستی یک وقت مناسب تر پیدا کنی؟ احمق بی ملاحظه. من حتی لباس مناسب هم تنم نیست» در اکو به او نگاه کرد، انگار با یک فکر کلنجار میرفت. سپس ردای سیاهش را باز کرد و به سمت او پرلت کرد.
«بیا، اینو بپوش.» اینرا گفت و راه افتاد. جینی تعجب کرده بود. جینی با کنایه گفت: «تو که نمیخوای مجبور بشی بسوزونیش، چون یک ویزلی بهشی دست زده؟» ردا را پوشید. هنوز از بدن در اکو گرم بود و بطور خنده داری برایش بلند بود. با احتیاط به دنبال دراکو راه افتاد. خوشحالی بود که دنباله های ردا روی زمین کشیده میشدند. -ست. «یا این، یا لرزیدن تو همه را از اینجا بودنت با خبر میکنه. انها از دیدن غریبه ها در این مکانها چندان خوشحال نمیشوند. مخصوصا غریبه هایی از وزارتخوانه.» معلوم بود راه را میشناسد. جینی به دنبالشی حرکت میکرد و در جاده ناهموار سکندری میخورد. در تاریکی عقلب میموند. ضمن اینکه پاهایش برهنه بودند. وقتی یک سنگ دیگه به زیر پایش رفت، جینی غرولند کنان گفت: «عالیه، مالفوی. فکر نمیکردم تو میخوای منو بکشی.» «تو با این موضوع موافقت کردی. و من شوکه شدم، برای اون دیپلمات سرد کوچولو که چند روز پیش توی دفترشی ملاقاتش کردم، چه اتفاقی افتاده؟ کسیکه انقدر سیاستمدار بود که میخواست با کسی که ازش کاملا متنفره، خوب برخورد کنه . )) «افرادیکه منو از آپارتمانم میدزدند، ارزش دیپلماسی را ندارند....» پاسخ کوتاه او با فریادی از درد قطع شد. چون با یک ریشه درخت برخورد کرد و محکم به زمین خورد. با ناله مختصری بلند شد و محل زخم را بازدید کرد. زانویشی بد جوری زخم شده بود و خون میامد. در اکو وقتی متوجه شد جینی درست پشت سرش نیست، گفت: «اگر بخوای معطلمون کنی، به موقع نمیرسیم؛ اونوقت مجبوریم فردا شب دوباره بیایم.» جینی با عصبانیت زمزمه کرد: «ساکت شو مالفوی. یک اخطار در مورد اینکه ممکنه نیاز به کفش داشته باشم، میتوانست مفید باشه. اونوقت مشکلی برای دیر رسیدن نداشتیم.» در اکو چند قدم به عقب برگشت. به جینی نگاه کرد. او واقعا زن
________________
کوچک اندامی بود. و بلندی ردای دراکو او را کوچکتر نشان میداد. رد نازک خون روی زانویشی میدرخشید و در اکو تازه متوجه شد که جینی سعی میکرد با پاهای برهنه توی این راه ناهموار، راه رود. منظره رقت انگیزی بود. در اکو تمایل وصف ناپذیری برای حمایت از او داشت. چون او خیلی ظریف و شکننده بود و به حمایت او احتیاج داشت. جینی از نحوه نگاه کردن او با آن نگاه عجیبش ترسیده بود. در اکو یک قدم به طرف او برداشت که باعث شد جینی آرام به عقب بپرد. به سرعت، قبل از آنکه بتواند اعتراضی کند، او را بلند کرد و جینی متوجه شد که از شانه های در اکو اویزان است و به سمت پایین راه حمل میشود. جینی فریاد زد: «همین حالا منو بگذار پایین ا» سعی کرد خودش را آزاد کند. نمیتوانست باور کند که این مرد چقدر گستاخ است. «دست از بیقراری بردار. وگرنه پرتت میکنم زمین. ما باید عجله کنیم.» بازوهایش خیلی محکم کمر او را گرفته بود و جینی دانست، هیچ راهی وجود ندارد که او بتواند خود را از دستش آزاد کند. یک لحظه پس از آنکه دست از تقلا برداشت، دراکو او را روی زمین گذاشت. با یک حرکت سر جینی دوباره او را هل داد. در اکو کمی به یک طرف تلو تلو خورد. با نهایت قدرت ممکن زمزمه کرد: «دیگه هیچ وقت به من دست نزن!» و در اکو به او خندید. «مالفوی، تو آشغال بو گندو....» «ساکت باش و نگاه کن.» با دستانش شانه های جینی را گرفت و او را به جهت روبرو چرخاند. آنها در گوشه یک محوطه باز بودند و جینی میتوانست چند نفر را ببیند که آنجا اطراف یک آتش ایستاده اند و یک دیگ هم روی آن قرار دارد. جینی دید آنها یک دایره تشکیل دادند و شروع به خواندن سرود به زبانی غیر قابل فهم برای جینی کردند. ناگهان یک رگه نور روشن قرمز از آتش بیرون آمد و افرادی را که در محوطه بودند، با یک نور و هم اور قرمز شستشو داد. جینی نفس نفسی میزد. یک قدم به جلو برداشت. در اکو او را به عقب کشید. دستش را دور کمر جینی حلقه کرد تا مانع حرکت او شود. کنار گوشش زمزمه کرد: «حرکت نکن ویزلی.» اینکار پشت جینی را لرزاند. خودش را از دستش آزاد کرد و توجهش را به صحنه روبرو جلب کرد. به ارامی پرسید: «چیکار میکنن؟ جادوگرند؟» انتها در دستهایشان چوب نداشتند و این شبیه هیچکدام از طلسمهایی که میشناخت نبود. با شیفتگی نگاه میکرد. جینی دید که نور ناپدید شد و یک نفر به سمت آتش پیش رفت. دیگ را برداشت و محتویات آنرا به درون شپشه کوچکی که به همراه داشت خالی کرد. پس از آن آتشی خاموشی شد، نور از بین رفت و پس از چند دقیقه، گروه محوطه را ترک کردند. جینی از میان درختها بیرون آمد و به سمت مرکز محوطه، جایی که آتش قرار داشت، پیش رفت. به اطراف نگاه کرد. گیج بود، نمیتوانست بفهمد چه اتفاقی افتاده.
________________
این یک طلسم نبود و آنها مشغول ساختن معجون نبودند. حداقل معجونی نبود که جینی بشناسد و چنین نوری تولید نماید. دایره چمنهای اطراف آتش نشان میداد که این مکان بارها مورد استفاده قرار گرفته است. دولا شد و یک دستش را روی مکانی که آتش قرار داشت گذاشت. هیچ گرمایی نبود. پرسید: «این چی بود؟» هیچ شباهتی به جادویی که میشناخت نداشت. جینی حسی میکرد شاهد نوعی مراسم مذهبی مربوط به جادوی سیاه بوده. در اکو توضیح داد: «این یک مراسم مذهبی بود. آنها یک معجون شفابخشی درست کردند و از مجموع نیروهایشان برای افزایش اثر بخشی آن استفاده کردند.» جینی ساکت شده بود.
«اما این .... این غیرممکنه!)» «نه برای بلغارها. آنها از جادو به شیوه های متفاوتی نسبت به ما استفاده میکنند. آنچه ما تصور میکنیم جادوی سیاه است، اینجا چنین معنایی ندارد. به همین دلیله که توافقنامه تو اینجا کاربردی نداره. تصورات تو در مورد آنچه قابل قبول و آنچه غیر قابل قبول است کاملا با تصورات آنها متفاوت است.» «این غیر ممکنه. جادویی سیاه، جادوی سیاهه! کاری که اونها الان انجام دادند... سیاه بود. اجازه چنین کاری هرگز در بریتانیا داده نخواهد شد.» صدای در اکو بلند شد: «این فقط میتونه زندگی یک نفر را نجات بده.» «برام مهم نیست، هنوزم اشتباهه!»
«چی به تو این حق را میده که بگی اشتباهه؟» جینی با خشم گفت: «این فقط... روشیه که همه چیز هست. تو نمیتونی قوانین را برای یک کشور تغییر بدی! به آنکه میشناسید نگاه کن ! او در بریتانیا به همه مردم در دنیای جادوگری حمله کرد! بلغارستان هم به همان اندازه در خطر بود که ما بودیم! و حالا تو میخوای ما چشمامونو به روی انچه اینجا اتفاقی میفته ببندیم؟» دراکو فریاد زد: «تو نمیفهمی که این برای اونها چه معنایی داره. از نظر آنها این جادوی سیاه نیست. و هرگز در اینجا یک لرد سیاه برنخواهد خواست. چون آنها میدانند، چطور قدرت خود را کنترل کنند.» «اما چه اتفاقی میفته اگر یک نفر تصمیم بگیره بیشتر از آنچه دیگران دارند، داشته باشه؟ چه اتفاقی میفته اگر یک نفر تصمیم بگیره آنچه را، از مردمش آموخته برای آزار دیگران بکار ببرد؟»
«چنین اتفاقی اینجا رخ نخواهد داد!» «و تو چطور این موضوع را میدانی؟ آیا راهی وجود داره که بتونی به من ثابتش
کنی؟» دراکو با لحن کشداری گفت: «به وقتش ویزلی، به وقتش.» به آرامی برگشت و به راه افتاد.
جینی به سرعت به دنبالش رفت و گفت: «منظورت چیه که میگی به وقتش ؟»
________________
«به عنوان یک گریفیندوری لعنتی، که میتونه دوست موگلها، گرگ نماها و هر چیز دیگه ای که فکرشو بکنی باشه، تو در این مورد کاملا چشم و گوش بسته ای، ویزلی. ازت انتظار نداشتم.» جینی پشت سر در اکو فریاد زد: «تو در مورد من هیچ چیز نمیدونی، مالفوی!» دراکو برگشت و رودر روی او قرار گرفت: «من خیلی بیشتر از آنچه تو فکر میکنی میدونم.» جینی دست به سینه ایستاد و مثل بچه ها گفت: «برای خودت نگهش دار، مالفوی. من میخوام برگردم خونه.» «اول باید موافقت کنی که دوباره برگردی، اینطوری بیشتر میتونی روش کارشونو بفهمی. در غیر اینصورت، من هرگز توافقنامه تو را تصدیق نمیکنم. و آن هرگز تصویب نمیشود. در واقع من جنگ خودم را برای متوقف کردن آن آغاز میکنم. من به تمام کشورهایی که موافقت کرده اند سفر میکنم و وادارشان میکنم که از امضا خودداری کنند.» در اکو بدجوری تهدید میکرد. جینی فریاد زد: «این برای تو چه سودی داره، مالفوی؟» میخواست کلمات بیشتری اضافه کنه، که ناگهان مالفوی به او نزدیک شد، دستانش را دور کمر جینی حلقه کرد، اورا به طرف خود کشید. وقبل از آنکه جینی بتواند هیچ واکنشی نشان دهد، روی او خم شد. چشمانش به طرز خطرناکی میدرخشیدند. خم شد و جینی را بوسید. کم کم، جینی متوجه شد چه رخ داده. سعی کرد او را کنار بزند. اما ناگهان بدنش حرکت کرد، بر خلاف میلی جینی واکنش نشان میداد. بازوهای در اکو او را محکمتر در آغوش گرفت و دستش در امتداد پشت جینی حرکت میکرد. به نظر میرسید ابر تیره ای ذهن جینی را پوشانده، که باعت میشد از این لمسی شدن توسط در اکو ناراحت نباشد. به محض اینکه این حسی شروع شد، در اکو خود را عقب کشید. جینی به عقب تلو تلو خورد، آنقدر گیج بود که حتی نتوانست سرش داد بزند. «من دستورات را برای دستیارات میفرستم. فردا آماده باش.» و یک کتاب با جلد قرمز را به طرفش پرت کرد. وقتی در نهایت جینی توانست حواسش را جمع کند تا جواب دندان شکنی به دراکو بدهد، ناگهان زمین، زیر پایشی لغزید. فضای باز ناپدید شد و او خود را دوباره در آپارتمانش دید. جینی با غصب اندیشید، لعنتی! باز هم اینکار و کرد! کم کم اتفاقات آن بعد از ظهر را فراموش میکرد. سوگند خورد برنده شود، حتی اگر این آخرین کاری باشد که انجام میدهد. به کتابی که در دستش بود نگاه کرد. به تدریج کنجکاوی بر خشم غلبه کرد. با حروف طلایی روی جلد نوشته شده بود، جادوگران بلغاری و جادوهایشان. کاملا مشخصی بود که یک نسخه قدیمی است. تکه پوستی را که به جلد چسبیده بود بیرون آورد.
________________
یادداشت روی نامه را خواند، آنرا مچاله کرد و کتاب را به وسط اتاق پرت کرد. یادداشت را در اکو نوشته بود، با این مضمون: قبل از اینکه در مورد چیزی قضاوت کنی، در موردش تحقیق کن. آیا این همان چیزی نیست که شما گریفیندوریها همیشه توصیه میکنید؟ ردای در اکو را درآورد و آنرا با تحقیر به کناری انداخت. وقتی می اندیشید که در اکو چطور او را بوسیده، صورتش شعله ور میشد. از او عصبانی بود. گستاخ، چطور جرات کرده بود حتی به او دست بزند؟ صدایی از درونش اعتراضی کنان گفت: تو از خودت هم عصبانی هستی. چون از این کارشی لذت بردی. صدا را نادیده گرفت و به سرزنش کردن در اکو ادامه داد. شروع به قدم زدن در اطراف اتاق کرد و سعی کرد احساسی لبهای در اکو را که هنوز درونشی بود، از بین ببرد. تقریبا به کتابی که پرت کرده بود، برخورد کرد. یک لحظه به آن خیره شد. آنرا برداشت، بازشی کرد، روی نیمکت نشست و شروع
به خواندن کرد.
فصل نهم: یک چیز متفاوت
کلاریس داشت از پشت میزش با قفسه پرونده های بایگانی ور میرفت، که ناگهان با ورود جینی از جا پرید.
جینی که مستقیما به طرف دفترش میرفت، زمزمه کنان گفت: «متاسفم، نمیخواستم بترسو نمدت.» کلاریسی ابروهایش را در هم کشید، یک چیزی درست نیست. جینی ویزلی هرگز قدم زنان وارد یک اتاقی نمیشود، مخصوصا صبحها. همیشه با عجله وارد میشه، همیشه دیرش میشه و همیشه به خاطر قرار ملاقاتهایی که در طی روز خواهد داشت عصبانی و یا هیجان زده است. از آن آدمهایی نبود که دزدکی وارد جایی شود. مخصوصا در دفتر کارشی که حتی نقاب سیاسیشی را نیز نزد کلاریسی کنار میزد. کلاریس در این فکر بود که به جینی سر بزند، که او خودش سلانه سلانه بیرون آمد و مستقیما به طرف قهوه رفت. یک چیز عجیب دیگه، جینی قهوه نمیخورد. کلاریسی چهره در هم کشید و یک لحظه به او خیره شد. چشمانش افسرده بود و هاله تیره ای اطرافش را پوشانده بود. صورتشی نشان میداد که به نوعی تحت فشار است. حتی راه رفتنشی عجیب بود. آن قدمهای بلند و بی پروایش ناپدید شده بودند. کلاریس بیش از این تحمل نداشت: «جینی، چه اتفاقی برات افتاده؟» جینی خیلی مختصر گفت: «شب بلندی داشتم.» کلاریس میخواست برای اطلاعات
شکست. «ویرجینیا ویزلی. تو اینجایی. تو چقدر باهوشی دختر ! جواب اینقدر ساده بود، نمیتونم باور کنم که به فکر خودم نرسیده!» فاج فریاد میزد و جینی با نگاهی پوج به او خیره شده بود. به آرامی گفت: «خوب، شما به همین دلیل مرا استخدام کردید، قربان» امیدوار بود فاج بگوید چه چیزی باعث شده که تا این حد او را باهوش بداند. «فقط نمیدونم چطور اینکار و کردی. قرنهاست که هیچ سفر دیپلماتیکی به بلغارستان انجام نشده!)) فاج هیجانزده بود. جینی که شروع به خوردن قهوه اش کرده بود، ناگهان قهوه به گلویش پرید و به شدت سرفه کرد. پس از کمی سرفه صورتش کاملا سرخ شده بود. به طرف فاج برگشت.
با صدای بریده گفت: «چی؟» «من جغد تو را دیشب دریافت کردم، ویرجینیا. تو گفتی که یک را ه برای مالفوی و بلغارستان پیدا کردی و دعوت شدی تا مدتی را در این کشور بگذرانی. با مقامات رسمی آنها ملاقات کنی، تا هرگونه اصلاح لازم از نظر آنها را برای به تصویب رسیدن توافقنامه بررسی کنی.» فاج با دقت توضیح میداد و چشمانش با بد گمانی تنگ شده بود.
________________
«آقای فاج، به شما اطمینان میدم که من....» « ...وقتی این پیشنهاد را ارایه داد، چاره ای جز موافقت نداشتم.» صدای در اکو مالفوی در اتاق طنین انداز شد. جینی احساس کرد، خونش به جوش آمده. اگر کمی عصبانیتر میشد، حتما از بینیشی آتشی بیرون میامد. جینی در حالیکه با تنفر به در اکو چشم غره میرفت، به نرمی گفت: «آقای مالفوی، من هرگز نقش شما را در این مورد فراموش نمیکنم.» در اکو پوزخند زنان گفت: «البته ویرجینیا، اما لطفا مرا در اکو صدا بزن. پس از ملاقاتمان در شب گذشته، فکر کردم موافقت کردیم که مثل یک تیم روی این موضوع کار کنیم. اعضای یک تیم هیچوقت تا این حد رسمی با هم برخورد نمیکنند.» جینی به چشمان خاکستریشی نگاه کرد. میتوانست موذیگری را در انها ببیند و این باعث خشمش میشد.
«بسیار خوب در اکو. حالا، اگر ممکنه برنامه سفر را برای آقای فاج توضیح بدید. مطمئنم که ایشون میل دارند بدانند، نماینده شون طی اقامت در بلغارستان چه کارهایی انجام خواهد داد.» جینی از بین دندانهای به هم فشرده لبخند میزد. کلاریس متحیر به این تغییر نگاه میکرد. فاج آنقدر به کشمکش بین آندو بیتوجه بود، که کلاریس داشت تمام داستانهایی را که راجع بیه دیوانه بودل او شنیده بود ، باور
دراکو به آرامی پاسخ داد: «قربان، بلغارها در مورد مهمانان رسمی خیلی محتاط هستند، به همین دلیل من اقوامم را قانع کردم که میزبان ویرجینیا باشند. به کمک نفوذ انها من میتوانم ملاقاتهایی را با وزارتخونه ترتیب بدم، ضمن اینکه برخی از جنبه های فرهنگ آنها را به ویرجینیا نشان میدهم. به این ترتیب ویرجینیا میبیند که زندگی در بلغارستان چگونه است.» فاج با لبخند گفت: «بسیار خوب، ویرجینیا. من، تو و آقای مالفوی را برای برنامه ریزی سفرتان تنها میگذارم. اما انتظار دارم که هر روز به من گزارشی بدی.» جینی فقط با لبخند ضعیفی سر تکان داد. و نگاه کرد که او با دقت از دفتر خارج
محضی اینکه وزیر از صدارسی خارج شود، جینی طوفان به پا میکند.
(لاخولب ویرجینیا، امیدوارم امشب حل و ساعدت هفت برای حرکت اماده باشی.» جینی به نرمی پرسید: «و من باید برای چه مدت اقامت در بلغارستان آماده شوم، دراکو؟» در اکو وحشت زده شده بود. توقع داشت حداقل نشانی از آتش خروشان خشم ببیند، یا نه یک انفجار کامل. با دقت گفت: «ماموریتهای دیپلماتیک، معمولا دو هفته طول میکشند، ویرجینیا. و
مناسب به اندازه کافی همراه بیاری.»
________________
«البته. خوب، اگر منو ببخشید چند تا کار دارم که باید قبل از مسافرت چند هفته ای انجام بدم. امشب میبینمت. به کلاریس بگو که ترجیح میدی کجا همدیگر را ملاقات کنیم.» لحن سرد و رسمی، یکبار دیگر در صدایش نمایان شده بود. در اکو شوکه شده بود، دهانش از تعجب باز مانده بود. جینی یکبار دیگر لبخند زد و به دفترش رفت. دراکو ایستاد و به در بسته خیره شد. حس کرد گلوله ای باورنکردنی از خشم درونش شکل گرفته. جینی تازه پشت میزش نشته بود و سرش را بین دستانش گرفته بود، که در اکو مالفوی که کاملا خشمگین بود ناگهان وارد اتاق شد. در اکو عملا فریاد زد: «پس به همین راحتی میخوای بیای؟»
«بله»
«بله؟ فقط همین ؟ نه دعوایی، نه فریادی، هیچ چیز ؟» «چه فایده ای دارد؟ تو به جای من تصمیم گرفتی و اگر من بخواهم به نقشه دقیق تو اعتراض کنم، فاج مرا اخراج خواهد کرد. و این شغل برای من مهمتر از او نه که بخوام اجازه چنین اتفاقی را بدهم.» سعی میکرد به چشمانش نگاه نکند. یک پرونده را برداشت و وانمود کرد آنرا نگاه میکند اما در واقع خود را از نگاه خیره و سرد او دور میکرد. - بسته نگاه در اکو او را و رانداز کرد. جینی بیش از حد آرام بود و این برای او خوب نبود. با توجه به چیزهایی که در چند روز گذشته راجع به او فهمیده بود، الان جینی میبایست از خشم کبود میشد. یک چیزی درست نبود و در اکو میخواست بداند او چه نقشه ای دارد. به تندی پرسید: «اگر قبل از آنکه به فاج اطلاع بدم، ازت میخواستم به بلغارستان بیایی، قبول میکردی؟»
(Xنه)) دراکو سر در گم پرسید: «پس من تو را به اینکار وادار کردم. از دستم عصبانی نیستی؟» «خیلی زیاد، آقای مالفوی. اما برخلاف بعضی آدمهای حاضر در این اتاق من خیلی خوب میتونم در موقعیتهای خاص خشمم را کنترل کنم. حالا اگر لطف کنید و اجازه بدید، کارهای زیادی برای انجام دادن دارم.» جینی حتی به بالا نگاه نکرد. در اکو با ناامیدی اهی کشید و به سرعت از اتاقی خارج شد و در را پشت سرش به هم کوبید.
: و :
«جینی ویزلی، تو که واقعا نمیخوای با اون ...اون مالفوی به بلغارستان بری؟» صدای برادرش در اتاق نشیمن آپارتمانش پیچید. جینی که نیم ساعت گذشته را صرف بستن چمدانش کرده بود، چشمش را به طرف ورود غیر منتظره برادرش جر خاند.
________________
«رون، این شغل منه. من واقعا نمیتونم انتخاب کنم. و در ضمن تو از کجا فهمیدی؟» صورت رون سرخ شده بود و چشمانش غیر عادی بود. جینی تصور کرد که همین الان از سفرش با خبر شده. رون با گیجی گفت: «جین، من یک اورورو هستم. این شغل منه که بدونم.» به جینی که با عجله در اتاق این سو و آن سو میرفت و وسایلش را درون کیف کوچکی میریخت نگاه میکرد. «اما این توضیح نمیده که چرا داری میری!» جینی با مهربانی گفت: «ببین، رون. در دنیای واقعی بزرگترها چیزهایی هستند به نام مسولیت و وظیفه . به من مسولیت جلب حمایت بلغارستان داده شده و من وظیفه دارم با مردی که میتوانه در این مورد به من کمک کنه همکاری کنم.» رون به درشتی غرغر کرد: «ساکت شو جینی. تو هم داری مثل هرمیون حرف میزنی.»
«پس برو او را آزار بده و اجازه بده من حاضر بشم.» «تو از دست من به این راحتی خلاصی نمیشی؛ ویرجینیا ویزلی. من نمیخوام تو به اونجا بری. تو میدونی اونجا چه خبره. و اون برای تو خودب نیست.» روان با احتیاط حرف میزد. «من میدونم، رون. اما تو فراموش کردی. من همان کسی هستم که توسط تام ریدل تسخیر شده بود. و به همین دلیل کاملا از اثر جادوی سیاه باخبر م. ایا متوجه نیستی این موضوع چقدر برای من مفید است؟» آرامششی به خاطر کم خوابی، استرسی مربوط به ملاقات قریب الوقوعش و همه آزارهای دیگر زندگیش از بین رفته بود. رون ناگهان گفت: «این تو را بیمار و ضعیف و گیج میکنه. آخرین چیزی که تو در کنار مالفوی بهش احتیاج داری ضعفه، جینی.» عصبانیت معروف ویزلی در هر دوی انها داشت از بند رها میشد. جینی بانگ زد: «اما، چون زیادی حساسم میتونم بگم، چه زمانی یک نفر در اطرافم داره ازشی استفاده میکنه، یا چه زمانی در نزدیکی مر قرار داره. اگر آنرا حس کنم، بدون یک لحظه تردید آنجا را ترک میکنم، رون. قول میدم. تو باید بفهمی که چرا من به اینکار احتیاج دارم.» جینی لباسها را درون کیف پرتاب میکرد و عصبانیتش را سر لباسهای بیچاره خالی میکرد. با حرفهای جینی، رون آه عمیقی کشید که ناراحتیش را نشان میداد. رون به آرامی گفت: «بله جینی. من میفهمم چرا. و من میدونم که او (he ) نمیخواهد تو خود را در موقعیت خطرناکی قرار دهی، نه به خاطر او. تو که نمیخوای فداکاری او به خاطر این دشمنی تو با تمام جادوهای سیاه هدر بره.» جینی بیحرکت ایستاده بود. طوری نگاه میکرد که انگار حرفهای رون ضربه بدی به او زده است. لب پایینش به آرامی میلرزید. رون عقب رفت، فهمید که حرف اشتباهی زده.
________________
جینی دستانش را با عصبانیت تکان داد و غرید: «چطور جرات میکنی اینو به من بگی. چطور جرات میکنی ! تو هیچ چیز در مورد اتفاقی که افتاد نمیدونی ! باید به یادت بیارم؟ تو آنجا نبودی. تو سعی داشتی زندگی زنی را نجات بدی که هرگز متوجه روشی که تو دوستش داری نیست!» رون که از حرف جینی جاخورده بود، فریاد زد: «جینی!» «رون فقط از اینجا برو. من نمیتونم با تو در این مورد بحث کنم، نه امشب. کارهای زیاد دیگه ای دارم که باید انجام بدم.» از رون دور شد و به جمع آوری وسایلش ادامه داد. رون آه کشید. میدانست که امشب دیگر نمیتواند راهی بیابد. جینی برای یک لحظه آسیب پذیر شد، اما بلافاصله تبدیل به یخ شد. این روش را در مقابل هر کسی که بیش از حد نزدیک میشد به کار میبرد. تنها اندیشه خوبی که هنگام خروج آهسته اش از آپارتمان جینی در آن شب در ذهن داشت، این بود که در این لحظه از بودن به جای در اکو مالفوی متنفر است.
فصل دهم : تدارکات سفر
در اکو مالفوی شب گذشته را خوب نخوابیده بود. پس از بازگشت به اتاقش، ذهنش آنقدر مشغول بود که اجازه استراحت نمیداد. نقشه جدیدش به خوبی پیش میرفت و میدانست که تا چند روز دیگه ویرجینیا ویزلی را در همانجایی که میخواست، میتوانست داشته باشد. او ضمنا از خودش عصبانی بود و نمیتوانست کارشی را درک کند. چرا او را بوسیدم؟ تمام شب با عصبانیت از خود پرسیده بود. این مطمئنا قسمتی از نقشه نبود. البته به نفعش تمام میشد و حواسی جینی را بیشتر پرت میکرد. اما به همان ترتیب اثری انکار ناپذیر هم بر در اکو داشت. نمیتوانست خاطره آن لحظه را از ذهنش بیرون کند. سعی کرده بود انرا یک ضعف موقت بنامد. نمیشد در برابر او مقاومت کرد، موهای بلندش در باد تکان میخورد، پوستش در نور ماه میدرخشید، چشمانشی طوری میدرخشید که انگار میخواهد بند از بندش جدا کند. کاملا اثر گذار بود و در اکو سعی میکرد خود را دلداری دهد که هرکس دیگری هم جای او بود، دقیقا همین کار را میکرد. اما از خودش میپرسید، چه کسی را گول میزنم؟ با نگاه به ساعت متوجه شد که فقط بیست دقیقه برای رسیدن به محل قرارش با ویزلی وقت دارد، و با ناامیدی اه کشید. کارهایی را که نباید عقب میفتادند انجام داده بود. دستور داده بود تمام نامه هایش به بلغارستان فرستاده شود. در ضمن وسایلشی را جمع کرده و حتی چند استراتژی هم برای ملاقات قریب الوقوعش طرح ریزی کرده بود. و هیچ کاری نمانده بود که انجام دهد، جز اینکه به بطالت منتظر بماند و راجع به دیشب فکر کند. سرش را تکان داد، طوری که انگار میتوان اثر آن لحظه زود گذر را با تکان بیرون انداخت. او صدای پوپ مربوط به ظاهر شدن یک جادوگر، پشت سرش را شنید. در یک لحظه چوبش را درآورد و برگشت. از دیدن قهرمان قرن، هری پاتر، در اتاق مطالعه اش کمی تعجب کرد. هری دست به سینه با نگاهی تهدید آمیز در برابرش ایستاده بود.
«مالفوی.» در اکو با پوزخند گفت: «پاتر. از دیدارت محظوظ شدم. هرچند غیرمنتظره بود. اینطور نیست؟» هری فقط با غضب به چشمانش نگاه کرد. «مالفوی، من میدونم که ما باید به خاطر گابریل بهترین دوستان باشیم. اما فکر نمیکنم، هرگز چنین اتفاقی بیفته و باید این واقعیت را قبول کنیم.» «من پذیرفتم، پاتر. باید اشاره کنم تو کسی هستی که در خانه من ایستادی، پس اگر لطف کنی و بگی چیکار داری، ما هر دو میتوانیم به کار هامون برسیم.» دست به سینه ایستاد و به دشمنش خیره شد.
________________
«من میخوام جینی تا پایان ماه از بلغارستان خارج بشه.» چشمان در اکو تنگ شد. چطور پاتر به خودش جرات میده به او دستور بده! «مطمئنم که تو در این مورد با من موافقی، پاتر؛ که هیچکس، هیچ کنترلی روی ویرجینیا ویزلی نداره و من کمتر از همه.» هری با تهدید قدمی به پیش نهاد و گفت: «من اهمیت نمیدم، مالفوی. اما اگر زمان گرفتگی ماه ویرجینیا هنوز در آن کشور باشد، تو باید به من جواب پس بدی.» در اکو با ناباوری پرسید: «تو فکر میکنی من اجازه چنین اتفاقی را میدهم؟ تو فکر کردی من تا این حد احمقم؟» «اگر هر اتفاقی برای او بیفته. مالفوی حتی شهرت خوبی که کسب کردی نمیتونه تو را از دست من و برادرهای ویزلی نجات بده.» در صورت هری نشان کمرنگی از لبخند وجود داشت. «تا زمانیکه آنجا هستیم، او تحت حمایت من است. هیچ کسی با اسم مالفوی در نمیافته. پس نگران نباشی، پاتر.»
هری با نگاه کنایه دار گفت: «فقط میخواستم مطمئن بشم، با هم تفاهم داریم.)) یک لحظه سکوت سنگینی، هر دو را در بر گرفت، تا اینکه هری چوبش را درآورد و ناپدید شد. در اکو رفتن هری را تماشا کرد و نفس عمیقی کشید. اگر با احتیاط عمل نمیکرد اوضاع خیلی پیچیده تر میشد.
| |
جینی به سرعت کیفش را برداشت، کفشش را پوشید. در آپارتمانش را باز کرد و آماده دویدن میشد، باز هم دیرش شده بود. معمولا وقتی با یک نفر آنطرف در روبرو میشد، جیغ میزد. اما اینبار کلیدهایش را با دهانش نگه میداشت، چون دستانش پیر بودند. نفس نفس زنان گفت: « هرمیون ! نزدیک بود سکته کنم!» یک کیف را زمین گذاشت، از آپارتمان خارج شد و در را قفل کرد. «جینی، میدونم سرت شلوغه. اما باید باهات حرف بزنم.» هرمیون عصبانی بود. جینی با کنجکاوی چهره در هم کشید و به او نگاه کرد. به نظر ناراحت میامد. جینی سردرگم شد، اما دیرش شده بود. «خوب اگر دوست داشته باشی، میتوانیم با هم به کوچه دیاگون بریم. توی راه میتوانیم صحبت کنیم. اما من دیرم شده و باید عجله کنیم.» کلیدها را در کیفش گذاشت. ساکهایش را برداشت و یکی را روی دوشش انداخت. دامنشی را صاف کرد و مطمئن شد که چوبش را برداشته است. سپس همراه هرمیون در هال به راه افتاد. وقتی وارد آسانسور شدند، هرمیون توضیح داد: «من همین الان با برادرت صحبت کردم. آنچه تو بهش گفتی، واقعا ناراحتش کرده.» «به همین دلیل آنها را گفتم. لازم بود راحتم بگذاره تا بتونم به کارهام برسم. او میاد اینجا و طوری رفتار میکنه انگار میدونه چه چیزی برای من بهترینه.»
________________
«او فقط نگرانته. همه ما هستیم، به خاطر اون اتفاقی. هری از وقتی فهمیده تو میخوای با مالفوی به این سفر بری خیلی عصبانیه . فقط میخواد از خواهر کوچکترش محافظت منه.» «فکر میکنم تابحال چند بار ثابت کردم، نیازی ندارم کسی مراقبم باشه. به علاوه، شما سه تا چی؟ شما به هر کار خطرناکی دست زدید تا اورورو شوید و کوچکترین صدای اعتراضی از من نشنیدید. اما وقتی خواهر کوچولو میخواد کاری انجام بده که احتمال بسیار کمی از وجود خطر در آن هست، علیرغم اهمیت کارشی باید آنرا رها کند! اگر صادق باشید، نمیتوانید از من چنین انتظاری داشته باشید. میتوانید؟» هرمیون با تعجب نگاهش میکرد. «جینی این اواخر چه اتفاقی برات افتاده؟ اول اون دعوا در مهمانی. بعد فریاد سر برادرات و حالا این. خیلی وقت بود که چنین رفتاری از تو ندیده بودم.» جینی میدید که چرخدنده های ذهن هرمیون به حرکت درآمده تا دلیلی برای این رفتار غیر عادی او بسازد. «من فقط خسته ام، دیرم شده و کارهای زیادی دارم که باید در هفته های آینده انجام بدم و نیازی ندارم که شما سه نفر مرا تحت فشار بگزارید.» از آسانسور خارج شدند و ساختمان را به قصد خیابان شلوغ لندن ترک کردند. هرمیون با حسرت گفت: «فکر میکنم بفهمم چی میگی. من هم وقتی خیلی سرم شلوغه و هیچ وقتی برای خودم ندارم که بتونم با مایکل بگذرونم چنین حالتی دارم. خیلی عجیبه که وقتی من در ماموریت هستم، مایکل خیلی حسادت میکنه و بنظر نمیرسیه، درک کنه که وقتی من بارون و هری هستم، مشغول کار هستیم و برای خوشگذرونی نمیریم.» جینی از گوشه چشم به او نگاه کرد، امیدوار بود این موضوع را عوض کند. چون هر وقت هرمیون راجع به دوست پسر هاش با او حرف میزد، جینی احساسی بدی پیدا میکرد. هر چی باشه او خواهر روان بود. «شاید او فقط نمیتوانه ارتباط شما سه تا را درک کنه. او تقریبا یک غریبه است و داستان شما سه تا رو نمیدونه.» پس از یک لحظه سکوت هرمیون ایستاد و گفت: «آه... جینی، میخواستم یک چیزی ازت بپرسم.» با اینکه مردم با عجله به او تنه میزدند، همچنان ایستاده بود. جینی به ساعت نگاه کرد: «بسیار خوب هرمیون؛ اما بهتره عجله کنی. من واقعا باید برم.» تقریبا ده دقیقه تا حالا تاخیر داشت. از این فکر که مالفوی از انتظار دوباره چقدر عصبانی خواهد بود لبخند ضعیفی به لبشی نشست. «آنچه که آنشلب گفتی، در مهمانی. ... اینکه من هم درست مثل او هستم. منظورت از این حرف چی بود؟» هرمیون عصبی بود. حرفشی باعث شد تا جینی بایستد. به خودش گفت، حالا نه. حالا وقتش نیست. خیلی خوب به خاطر داشت که چرا آن حرف را زده است. عصبانی و آسیب پذیر بود. باید کاری میکرد که هرمیون او را
________________
تنها میگذاشت. فکر نمیکرد حرفش اثری روی این دختر داشته باشد. اما چهره هرمیون نشان میداد که کاملا اثرگذار بوده است. جینی با سیاست سعی کرد از موضوع طفره بره و پرسید: «تو فکر میکنی من چه منظوری داشتم؟»
«خواهش میکنم با من بازی نکن. منظورت چی بود؟» «فقط همین.... تو کوری. آخرین باری که به افراد دور و برت توجه کردی کی بود. چقدر تغییر کردند. هر لحظه در ذهنشان چه میگذرد؟ این اواخر چیکار میکردند، چرا اینکارها رو میکردند. چه چیزی بوده که امیدوار بودند با انجام مداومشی اتفاقی بیفته؟» جینی سعی میکرد توضیح بده. هرمیون با نگرانی پرسید: «منظورت کیه ؟ من به چه کسی توجه نکردم؟» جینی حسی کرد هرمیون میداند که او راجع به چی حرف میزنه، اما نمیخواهد به ان اعتراف کند. جینی نمیخواست او را وادار به دیدن نماید. او باید خودش اینکار و میکرد. «این چیزیه که تو خودت باید بفهمی. چون من واقعا باید برم، هرمیون. ما میتوانیم بعد از برگشتن من بیشتر در این مورد صحبت کنیم. نگاه کن انجا میخانه دیگف سوراخ است و من باید ازت جدا بشم. خداحافظ هرمیون!» اینرا گفت و به سرعت وارد جمعیت شد. بدون توجه به اینکه در اکو مالفوی عصبانی در انتظار اوست.
| | آرام و با نشاط وارد رستوران شد، انگار از پیاده روی عصرش لذت میبرد. در اکو جلوی خارج شدن یک خرناسی از دهانش را گرفت. جینی یکی دیگه از اون کت و دامنهای شیکش را پوشیده بود. اینبار خاکستری روشن. کاملا با آنروز صبح فرق داشت. موهایش پشت گردنش جمع شده بود، اما نه در یک گره. بلکه بلندای آن به طور فریبنده ای پشتش آویزان بود. دامنشی تا زیر زانویشی بود و نگاهش همچنان که به دراکونزدیک میشد به طور رنجش اوری نافذ بود. لبخند کوچکی به لب داشت و قدمهایش راحت و آرام بود. در اکو که او را برانداز میکرد، اندیشید وقتشه بفهمم چه نقشه ای داره. نسبت به انروز صبح یک چیزی کاملا عوض شده بود. جینی به محض ورود جای دراکو را پیدا کرد و حس میکرد که نگاه دراکو هم او را یافته است. عجیب بود، اما مواجه اش با رون و بحثش با هرمیون با علت شده بود احساس سبکی بنماید. انگار از شر چیزی که مدتها آزارش میداد راحت شده بود. به صورت دراکو نگاه کرد و سعی کرد از قد و نگاه سردش نترسد. او کاری داشت که باید انجام میداد. هیچ چیز نمیتوانست سد راهش شود. نه حتی این آشغال متکبر. نه حتی این آشغال متکبر خوش تیب و دلفریب. جینی در حالیکه به در اکو نزدیک میشد، این حرفها را با خود تکرار میکرد. هر چه نزدیکتر میشد، نگاه در اکو هم نافذ تر میشد.
«در اکو، متاسفم که منتظرت گذاشتم.» سعی میکرد زیر آن نگاه سرد لبخندی بزند.
________________
در اکو به طور رسمی جواب داد: «تو منو منتظر نگذاشتی. من هم همین الان رسیدم. حدسی میزدم دیر میایی.» جینی غرولند ناامیدی را از خود دور کرد. چرا او همیشه یک قدم پیش بود؟ چرا؟؟ نفس عمیق و آرامی کشید و پیمانش را برای حفظ آرامششی در کنار او مرور کرد و لبخند زد. «بسیار خودب، پس تو حاضری که بریم؟» «بله، اگر دنبالم بیای؟» اما ناگهان با این حس که دست جینی بازوی او را گرفته ایستاد. برگشت و به جینی نگاه کرد. هیچ گرمایی در چشمان قهوه ای او نبود و کاملا جدی به نظر میرسید. «در اکو مالفوی، قبل از اینکه با تو به هرجایی بیام. یک چیزی هست که میخوام بدونم.» جینی مخفیانه به اطرافش نگاه میکرد. اینجا یک مکان عمومی بود و او نمیخواست توجه کسی را جلب کند، اما باید میفهمید. چشمان خاکستری و سرد دراکو به او خیره شده بود، انگار درونش را میکاوید. بدون برداشتن چشم از چشم در اکو، جنینی دستش را در امتداد بازوی او پایین برد تا اینکه به لبه استینشی رسید. ضمن اینکه به او خیره شده بود آستین پلوور مشکی شیکش را به آرامی بالا زد. دراکو وقتی فهمید او به دنبال چه چیزی میگردد چشمش برق زد. خم شد، صورتش خیلی به صورت جینی نزدیک بود و جینی میتوانست گرمای نفس او را پشت گردنش حس کند. این پشتش را لرزاند و همینطور دلش را که از قبل به خاطر نزدیکی زیادش به لرزه افتاده بود را دوباره لرزاند. در اکو قبل از آنکه خود را عقب بکشد، گفت: «اونجا هیچ چیزی نیست.» جینی میتوانست ببیند که راست میگوید. هیچ نشان سیاهی زیبایی پوست کمرنگش را لکه دار نکرده بود. پس از آنکه در اکو آستینش را پایین آورد، لبخندی کمرنگ و تقریبا نادیدنی زد و برگشت و از اتاق خارج شد. جینی نفس عمیقی از آسودگی کشید و او را به سمت خیابان دنبال کرد. وظیفه یا غیر وظیفه . نمیخواست خود را به دست یک مرگ خوار بسپارد. در اکو چوبش را در آورد. با نگاه به همراهش پوزخند پیروزمندانه ای زد، چون دید از آنچه رویداده کمی میلرزد. صدای بلندی شنیده شد و اتوبوس شوالیه در برابرشان ظاهر شد، که جادوگرهایی که اطرافشان ایستاده بودند را کمی شوکه کرد. وقتی جینی اتوبوس را آزمایش میکرد، در اکو پرسید: «آیا مطمئنی که برای اینکار حاضری، ویرجینیا؟» جینی با اطمینان موهایش را کنار زد و گفت: «فکر میکنم، سوال درست اینه که آیا بلغارستان برای من حاضر است؟» در اکو پیشی خود خندید. «حق با تونه، ویزلی. حق با توانه.»
فصل یازدهم: ترفند
باد سردی اطراف جینی میوزید که تا مغز استخوانش نفوذ میکرد. هوای سرد و پاک به حواسش هجوم میبرد و آنها را بیدار میکرد. انگار پوستش ناگهان از زندگی شهری رها شده است، چیزی که از دوران هاگوارتز به بعد به خاطر نداشت. به اطرافش خیره شد، غرق در تماشای ملک خانوادگی مالفوی که حدود سیصد یارد با آن فاصله داشتند، شده بود. غیر از قصر هاگوارتز، این باشکوه ترین ساختمانی بود که تا بحال دیده بود. محدوده بی انتهایی از درختان غرق در برف اطرافش را پوشانده بود. سنگهای تیره ساختمان تمایز زیبایی نسبت به زمین پوشیده از برف ایجاد کرده بودند. درختان همیشه سبز و پرچینهای درون برف، رنگ سفید زمینه را خالدار کرده بودند، ضمن اینکه یک محل زندگی دورافتاده را نشان میدادند. سقف برجهای باشکوه عمارت نیز با برف پوشیده شده بودند. فکر میکرد با مکانی متروک و غمزده روبرو خواهد شد، اما آنجا چنان زیبا بود که جینی نمیتوانست نامی برای آن بیابد. این محیط به انسان احساس آرامشی و امنیت میداد. نور کمرنگ شمعها که از پنجره بیرون میزد و بوی مختصر چوب سوخته گواهی بر آرامش و امنیت بود. جینی نمیتوانست، جلوی نگاه خیره اش را بگیرد. اثر خاصی داشت و او را به سمت خود فرامیخواند. قسمتی از وجودش را که سالها کنار زده بود بیدار میکرد. دوران کودکی و سالهای زندگیش در هاگوارتز را بیادش میاورد.
در اکو که متوجه حیرت او شده بود، با غرور گفت: «شگفت انگیزه، مگه نه؟» جینی با صدای ضعیفی گفت: «بله، البته» چنان با عشقی به برجها خیره شده بود که نمیتوانست سخنی به زبان آورد. در اکو تعریف ناگفته او را با لبخند نادری پاسخ داد. همچنانکه در راه به حرکتشان ادامه میدادند، جینی بیش از ان حیرت زده بود که بتواند حرفی بزند. اتوبوس آنها را بیرون دروازه اصلی پیاده کرده بود، بنابراین مجبور بودند تا در ورودی را پیاده طی کنند. جینی در این فکر بود که هفته های آینده را در چه جور جایی خواهد گذراند، که ناگهان متوجه شد به پشت در رسیده اند.
صدایی از درون منزل گفت: «آقای مالفوی از دیدارتان خوشحالم، قربان. اقوامتان منتظر شما هستند.» یک مرد کوتاه و خپل در را باز کرد و با لبخندی به اندو خوشی آمد گفت و وقتی جینی دید در اکو هم در مقابل لبخند زد، بسیار متعجب شد.
« متشکرم، گرگوری. فکر میکنم در اتاق مطالعه باشند، درسته؟» در اکو کیفهایش را روی زمین گذاشت و گره ردایش را باز کرد. چند پیشخدمت دیگه از ناکجا پیداشون شد و کیف و ردای جینی را از او گرفتند و شیفته آنچه میدید تنهایش گذاشتند.
________________
از بیرون، این ملک خیلی شبیه هاگوارتز بود. مثل یک قصر. اما در درون هیچ چیزی شبیه قصر نبود، به جای سنگهای سرد دیوارها و سنگهای مرمر سخت کف، انجا پر بود از اثاثه ای زیبا و خوشتراشی که سالن اصلی را شبیه یک منزل خانوادگی میکرد. کف زمین با چوبهای عسلی رنگ زیبا پوشیده شده بود. اثاثه تا آنجایی که جینی میتوانست ببیند اشرافی اما گرم و جذاب بودند. فرشهای کرم رنگ و زیبا که پشت سر هم روی زمین پهن شده بودند ، بسیار نرم و خوشایند بودند و روی دیوارهای خاکستری نقاشیهای زیبایی از مناظر دیدنی وجود داشت. جینی شوکه شده بود. او مطمئن بود که باید این دو هفته را در یک قصر سرد و متروک که از خاندان مالفوی پر شده است بگذراند. اما در مقابل، یک خانه اشرافی خانوادگی با طراحی عالی را پیدا کرده بود، که گرما و آرامشی از آن ساطع میشد و در همان ابتدای امر به او خوشامد گفته بود. در اکو رشته افکارش را پاره کرد و پرسید: «ویرجینیا، دوست داری با خانواده من آشنا بشی؟» باز هم پوزخندی به لب داشت. میتوانست بگوید که جینی چقدر متعجب است و این موضوع خوشایند او بود.
«بله، البته.» «بسیار خوب. بیا بریم. متشکر می گرگوری، ما خودمون میریم.» مودبانه به پیشخدمت اشاره کرد و در حالیکه یک دستش را پشت کمر جینی نگه داشته بود، او را در هال راهنمایی میکرد. جینی کم کم از شوک بیرون آمد و میتوانست درست صحبت کند. «چه مدت است که این ملک به خانواده تو تعلق دارد؟» در اکو به آهستگی گفت: «فکر میکنم، هفده نسل. شاید کمی بیشتر یا کمتر. مدتی است که کسی چنین سوالی نپرسیده.» «این باورنکردنیه، مالفوی . من نمیتونم بفهمم که تو چطور میتونی در پایان سفرت اینجا رو ترک کنی.» یکبار دیگه سرش را چرخاند تا بتواند همه چیز را ببیند. «من میتوانم. چون هروقت که برنامه ام بهم اجازه بده به اینجا میام. و دانستن این موضوع که باز هم برمیگردم به من کمک میکنه تا راحت تر ترکشی کنم.» در اکو اهسته صحبت میکرد. به انتهای راهرو نزدیک میشدند. جینی میدید که از اتاقی انتهایی نور خارج میشود و او میتوانست اصواتی مبهم و صدای خنده را بشنود. جینی از خود پرسید، خنده، از یک مالفوی؟ فکر میکنم به یک دنیای وارونه قدم گذاشته ام. درست در لحظه ای که جینی انتظار داشت وارد اتاق شوند، در اکو ناگهان ایستاد، جینی را نیز با گرفتن بازویش نگه داشت. چند لحظه قبل، صورتش شاد بود و تقریبا بشاشترین چهره ای بود که جینی تا بحال در یک مالفوی دیده بود. اما حالا کاملا رسمی بود.
________________
«گوشی کن، ویزلی. چند مورد هست که تو باید درباره این سفر بخاطر بسپاری. اولا، هیچ چیزی همانطوری نیست که به نظر میاد. اگر در مورد چیزی سوال داشتی، قبل از اینکه به کسی بگی، از من بپرسی. دوما، تا حد ممکن از گفتگو درباره موقعیتت در اداره فاج خودداری کن.» جینی با غصب پرسید: «چرا نباید اینکار و بکنم ؟ ایا به همین دلیل به اینجا نیومدم؟» «ویزلی، تو در قلمرو من هستی. فراموش نکن که بیشتر اعضای خانواده من در مدرسه عضو چه گروهی بودند. ما باید در این مورد تودار باشیم. اگر نمیخوای طبق قوانین من رفتار کنی، میتونی به لندن برگردی.» در اکو دست به سینه به دیوار تکیه داد و با نگاه نافذش به جینی خیره شد. «تو یک چیزی را به من نمیگی، مالفوی. و فکر میکنم اگر انتظار داری که من ، اینجا به بازی کوچولوی تو ادامه بدام باید به من توضیح بدی.» چشمان جینی با بدگمانی تنگ شده بود. «ببین، اینجا مردم متفاوت هستند. در خانه ات یکی از چاپلوسان فاج بودن، چیز بدی نیست. حتی بعضی افراد به آن افتخار میکنند. اما اینجا اینطور نیست. او و وزارت بریتانیا به خاطر توافقنامه، چندان مورد لطف نیستند. و به نفع تونه که اینطور بازی کنی.» «پس بهشون بگم به چه دلیلی به اینجا اومدم؟» از اینکه در اکو برای گفتن این موضوع تا حالا صبر کرده، عصبانی بود. در اکو با پوزخند گفت: «تو فقط باید طبق نقشه من عمل کنی. » قبل از اینکه راست بایستد، دست جینی را گرفت و او را به اتاق هدایت کرد. به محضس اینکه وارد اتاق شدند، صدای بشاش زنانه ای گفت: «دراکو! تو رسیدی! ما منتظرت بودیم !» جینی مطمئن بود که موهای او روزی درست مثل بقیه مالفوی ها بلوند بود، اما حالا رگه های خاکستری در ان دیده میشد. «سلام، زن عمو الیزابت. متاسفم که منتظرتون گذاشتم.» در اکو به نرمی جواب داد و ضمنا جینی را جلو کشید تا در کنار او بایستد. هنوز دست جینی را رها نکرده بود. جینی سعی کرد دستش را بیرون بیاورد، اما در اکو آنرا محکمتر نگه داشت. جینی به اطراف اتاق نگاه کرد و مرد مسنی را دید که کنار زن عمو ایستاده بود و میبایست عموی در اکو باشد. و دو زن جوان دیگر که هر دو موهایی کاملا بلوند داشتند. با اندیشیدن به موهای درخشان خودش فهمید که هرگز در این خانواده جایی ندارد. فرقی نمیکرد، دراکو چه نقشه ای طرحریزی کرده. زن در حالیکه او را در آغوش میکشید، گفت: «و این باید ویرجینیای تو باشد. خوش آمدی عزیزم. از دیدنت خوشحالم !» جینی گیج شده بود و فقط در جواب لبخند زد.
________________
جینی با نگاه به اتاق مطالعه گفت: «شما واقعا منزل دوست داشتنی دارید.» یک اتاق دیگر پر از گرما و آرامش. آتش فراوان و با نشاط، صندلیها و پشتیهای مخمل که او را به یاد اتاق عمومی گریفیندور مینداخت. «از اینکه اینجا هستی خیلی خوشحالیم. تو اولین دوست دختری هستی که در اکو برای ملاقات با ما به اینجا آورده. ما خیلی مشتاق بودیم که باهات آشنا بشیم.» جینی با شتابزدگی، به در اکو نگاه کرد. در اکو سعی میکرد ضمن حفظ چهره ای خوشایند از گوشه چشم به او چشم غره برود.
جینی با خفکی کفت: «دوست دختر؟»
________________
فصل دوازدهم: آن برمیگردد
این یک معجزه بود که جینی در همان لحظه در اکو را نکشت. اما ویرجینیا ویزلی بی هیچ شبهه ای یکی از بهترینها بود. او با تقریبا شش سال تجربه کار برای فاج به خوبی یاد گرفته بود احساساتش را پنهان کند؛ و تحت هر شرایطی نقاب مناسبی بزند. در اکو متوجه شد که او خیلی خوب از عهده اینکار برمیاید. گرچه نگاهش نشان میداد تا چه حد دوست دارد او را خفه کند. در اکو وقتی واکنشی جینی را نسبت به اعضای خانواده اش دید در درون لبخند زد. و میدانست به محض اینکه دو تایی تنها شوند، جینی قلب او را خواهد شکافت و از اینکار لذت میبرد.
صحنه روبرو را زیر نظر بگیرد. اینجا یکی از مکانهای مورد علاقه او بود، در اتاق مطالعه، در میان اقوام پدریشی. دراکو مطمئن بود که جینی از پذیرایی گرمی که دریافت کرده بود، شگفت زده است. و از اینکه توسط زن عمو الیزابت، عمو وینسنت و دخترانشان سارا و دانیکا احاطه شده و آنها میخواهند هر چه بیشتر راجع به او بدانند، لذت میبرد. زن عمو الیزابت با پریدن وسط سوال سارا در مورد انواع فروشگاه های ردا فروشی در خیابان دیاگون، از جینی پرسید: «خوب، عزیزم. شغل تو چیه ؟ » سارا عملا یک نوجوان بود و به تازگی مد را کشف کرده بود، که این به خاطر دورافتاده بودن منزلشان از یک فروشگاه واقعی بود و سارا دانما این موضوع را متذکر
جینی با دقت گفت: «من در یک جور اداره بین امللی کار میکنم. یک چیزی مثل یک دیپلمات. میشه گفت نماینده شرکت برای مذاکره با کشورهای دیگه هستم.» در اکو متوجه شد که او کمی فاصله گرفته، جینی به هیچ وجه دروغگوی خوبی نبود.
وینسنت با کنجکاوی پرسید: «آیا به این ترتیب باید زیاد سفر کنی؟» «بله، تقریبا. در واقع تازه دو هفته بود که به بریتانیا برگشته بودم که مال... آه در اکو از من خواست با او به این سفر بیام.» «ویرجینیا، تو تا بحال چه جاهایی را دیدی؟» از جاییکه در اکو ایستاده بود میتوانست، برق چشمان عمویش را ببیند و میدانست که این سوال به کجا ختم میشود. کمی بعد دراکو با هوشیاریش جنگید و فکر کرد بهتره ویزلی را هنگام عمل نظاره گر باشد. «آه، خیلی جاها در اروپا. سوئیسی، فرانسه، ایتالیا، آلمان... همچنین به یونان رفته ام و چند کشور در مدیترانه و چند کشور در امریکای جنوبی.» جینی داشت فکر میکرد تا لیستش را کامل نماید.
«آه، آمریکای جنوبی؟ آیا در گواتمالا هم بوده ای؟» در اکو خندید. خیلی خودب میدانست که جواب جینی چیست. جینی مؤدبانه گفت: «آه، بله . فقط یک یا دو روز. تقریبا چند سال پیش. آیا شما شخصا به آنجا سفر کردید، آقا؟» در اکو اندیشید، آه سیاستمدار با ادب. اما نمیدانی که این ادلب تو به قیمت سه ساعت سخنرانی وینسنت درباره ماجراجوییهایش در گواتمالا تمام میشود. «بله. من پنج سال را آنجا سپری کردم. بین مردم زندگی کردم و در مورد تاریخشان تحقیق کردم. گروه جالبی از جادوگران باستان، هزاران سال قبل آنجا یک مستعمره تشکیل داده بودند. من صنایع دستی زیادی را از این سفر جمع آوری کرده ام. ایا دوست داری انها را ببینی؟» چشمانش با هیجان میدرخشیدند. تحت تاثیر او، جینی با رغبت پذیرفت و وینسنت بلافاصله او را از اتاقی بیرون برد. انها مستقیم به طرف جایی رفتند که عموی دراکو گنج پر غرورش را نگهداری میکرد. دانیکا با نگاه به دراکو که در سایه بود، گفت: «دراکو، او واقعا دوست داشتنی است. دختر بیچاره باید ساعتها به داستان جادوگران لعنتی گواتمالایی باستان گوش بده. تو باید بهشی تذکر میدادی که در این مورد حرفی نزنه.» سارا هم با سر حرف او را تایید کرد. «او حالش خوب خواهد بود. وینسنت بیچاره ندرتا شانسی برای بازبینی روزهای افتخارشی دارد. ویرجینیا از شاد کردن یک پیرمرد بیشتر خوشحال میشه.» سارا اعلام کرد: «موهایش چه رنگ قرمز قشنگی دارند. من تا بحال دختری با این رنگ مو ندیده بودم. همه دخترهای مدرسه ما یا مثل خودمون بلوند هستند و یا موهای مشکی دارند. او در ان میان کاملا به چشم میباد.» در اکو پاسخ داد: « مطمئنم او کارش را به پیش میبرد. او میداند چطور خوبیها را مخلوط نماید. این قسمتی از شغل اوست.» زن عمویش گفت: «خوب عزیزم، خوشحالم که تونستی بیایی. تا چند روز دیگه گابریل هم به خونه میاد. و وقتی دارین از راه بر سه تمام خانواده با هم خواهند بود. این اواخر با گابریل صحبت کردی؟ چطور تنهایی در بریتانیا زندگی میکنه ؟ و این هری پاتر کیه که دایما راجع بهشی صحبت میکنه ؟» در اکو پاسخ داد: «او حالش خوب است. پاتر در بریتانیا یک جور قهرمان است. بسیار مشهور و مورد احترام. گابریل عاشق اوست و اگر شما او را با یک حلقه در انگشتش دیدید، نباید تعجب کنید.» سارا و دانیکا با هیجان فریاد زدند. و مادرشان فقط با گیجی سکوت کرد. «فکر نمیکردم موضوعشان تا این حد جدی باشه.» چشمان الیزابت کمی غمزده بود. برایش سخت بود که بزرگترین دخترش آنها را ترک کند و در خارج زندگی نماید. آنها خیلی به هم نزدیک بودند. اما حالا انگار اصلا دخترش را نمیشناخت.
________________
در اکو با دیدن غم در چشمان زن عمویش، گفت: «نگران نباشی، زن عمو الیزابت. من مطمئنم به محض اینکه برگرده، همه چیز را برای شما تعریف میکنه. این اواخر خیلی درگیر کار بوده.» الیزابت فورا لبخند زد. الیزابت با نگاهی اشاره گر و اخطاری پنهان گفت: «دراکو، چرا نمیری مهمانت را نجات بدی؟ مطمئنم که هر دوتای شما خیلی خسته اید و بهتره هرچه زودتر استراحت کنید. دیگه داره دیر میشه.» در اکو با حرکت دادن سرش بلند شد و بیرون رفت.
با با با او با با
برای دومین بار در آن روز، جینی سکوت کرده بود. محبت این خانواده توانایی صحبت او را از بین برده بود. او انتظار یک خانواده سرد و غیر صمیمی، پر از نخوت و غرور را داشت. اما حالا خانواده ای گرم و جالب میدید. و به نظر میرسید انها هم همان اندازه خصوصیات متغیر دارند که خود او داشت. عموی در اکو، وینست، با اشتیاقی مجموعه ماسکهای قبیله ای و صنایع دستیشی را به او نشان میداد که جینی را به یاد پدرش و علاقه اش به اشیای مو گلیش مینداخت. «و این، ویرجینیا. ما فکر میکنیم یک جور چوب جادو باشه. سعی کردم بفهمم از مغزی چطور استفاده میکردند. اما به این نتیجه رسیدم که هیچ استفاده ای از آن نمیکردند. شاید فقط یک تکه چوب است.» جینی با یادآوری گفتگویش سالها قبل، با کنسول ارشد وزیر گوتمالا گفت: «حقیقتا. من عقیده دارم که فقط، رهبر یک چوب جادو داشت. مردم عادی از آنها استفاده نمیکردند. آنها بیشتر به یک جادوی گروهی علاقه داشتند. برایشان سخت بود که به تنهایی جادو کنند. آنها در هر چیزی، حتی قدرت، شریک بودند.» وینست با شادی گفت: «مطمئنم، اینو یک جایی خوندم. فکر میکنم حق با تو باشه.» «حالا عمو وینسنت، متاسفم که باید ویرجینیا را از شما بدزدم. الیزابت خیلی نگرانه که شما او را از استراحتی که بعد از سفرمان به ان احتیاج دارد محروم کنید.» صدای سرد در اکو ناگهان فضای اتاق را پر کرد. جینی برگشت تا به او نگاه کند. باز هم در سایه ایستاده بود، اما به نظر میرسید نور کمرنگ اتاق به چشمانش میرسد و باعث میشود، آنها برق بزنند. منظره چشمان براق در اکو جینی را شوکه کرده بود. چشمان سرد و فولادی که معمولا نا پیدا بودند، حالا تقریبا نقره ای به نظر میرسیدند و گرمتر بودند. عموی دراکو گفت: «البته، متاسفم عزیزم. بهتره بعدا در این مورد صحبت کنیم. من زمان را فراموش کرده بودم. در اکو، ازت میخوام، مهمانت را به اتاقش راهنمایی کنی.» «البته، شب به خیر وینسنت.» در اکو خروج مرد مسن را از اتاق تماشا کرد و قدمی به بیش نهاد. حرکت او باعث شد خلسه ای که چشمانش در جینی ایجاد کرده بود، از بین برود و او میتوانست دوباره حرف بزند.
________________
جینی پرسید: «تو یک حرومزاده خونخوار هستی. میدونستی؟» در واقع فاقد خشم خروشانی بود که در اکو انتظار داشت. «بهت گفته بودم که یک ترفند بکار بردم. به چه دلیل دیگه ای میتوانستم توضیح بدم که میخوام یک زن جوان را دعوت کنم تا با خانواده ام زندگی کند؟ آیا میخواستی بهشون بگم که تو همکارم هستی؟ مالفویها از همکارانشان پذیرایی نمیکنند. یا بگم که یک کارمند وزارتخوانه هستی؟» «مطمئنم که هرگز فکر نکردی مرا طور دیگری معرفی کنی. مگه نه؟» «آیا تو در این مورد فکر کردی؟»
«البته که نه!» در اکو توضیح داد: «دقیقا. تو بیشتر از آن گریفیندوری هستی که به کسی دروغ بگی. تور مستقیما وارد اون اتاق میشدی و شروع میکردی به فهرست کردن دلایلی که چرا انها در مورد این توافقنامه احمقانه اشتباه فکر میکنند و اینکه چرا باید روش زندگیشان را برای برآوردن اهداف تو تغییر بدهند.» «من به همین دلیل اینجا هستم. این موضوع را فراموش نکن!» «همچین قصدی ندارم. حالا ویرجینیا، اگر دنبالم بیای اتاقات را نشانت میدم.» در اکو پس از گفتن این جمله چرخید و به سرعت از اتاق خارج شد. ویرجینیا به دنبالش رفت. تقریبا مجبور بود بدود تا بتواند به قدمهای بلند او برسد. جینی با جوش و خروش گفت: «مالفوی خانواده ات آن چیزی نیست که من انتظار داشتم.» باقیمانده خشمش هنوز ارام نشده بود. «فقط به این خاطر که پدرم یک حرومزاده خونخوار بود، دلیل نمیشه که بقیه خانواده ام هم اینچنین باشند. اما آنچه را به تو گفتم به خاطر داشته باش، ویزلی. هیچ چیز اینجا همانطوری نیست که به نظر میاد.» ناگهان ایستاد و به طرف جینی چرخید. جینی که آماده نبود به سینه او برخورد کرد و اگر دست در اکو کمر او را نمیگرفت، از پشت به زمین میفتاد. جینی خود را از دست او بیرون کشید و با غصب گفت: «ممکنه از مرموز بودن دست بردای، و آنچه را باید بدانم به من بگی.» در اکو خیلی به او نزدیک بود. خاطره شب قبل از ذهنش گذشت و حس کرد با یادآوری گرمای لبهای او روی لبهایش پشتش لرزید.
«ببین این اتاقی توانه. و تو تا صبح در آن خواهی ماند.» با ضربه آهسته مچش در را باز کرد و دوباره در هال به راه افتاد. جینی آه کشید: «لعنتی.» چرا او همیشه حسش را طوری میسازد که انگار تو سر اوست. درون اتاق خواب با اثاثه راحت، جینی ویزلی دوباره توانست آرام شود. نزدیک در اکو بودن باعث میشد بدنش عصبی و هیجانزده شود. خانواده در اکو با تمام
________________
• • .مرموز دراکوست جینی در اتاق چرخی زد و متوجه شد، کیفش بالا اورده شده و باز شده است. او درهای اتاق را بررسی کرد و دید که پشت یکی از درها کمد است و لباسها و بلوزهایش در آن آویزان شده اند. پشت دیگری یک حمام دوست داشتنی قرار داشت. به درون حمام قدم گذاشت و متوجه شد که لیفش کنار وان قرار داده شده و یک ردیف از حوله های نرم و رنگی به او اشاره میکردند. نمیتوانست و نمیخواست مقاومت کند. لباسهایش را در آورد و به زیر دوش آب گرم رفت و تمام فشارها و احساسات سنگینی را که سفر به همراه دارد از خود پاک کرد. پس از دوش گرفتن، لباس خوابش را پوشید و موهایش را خشک کرد. از رشته های مو که پشتش او بیزان بود، لذت میبرد. شب تنها زمانی بود که موهایش را باز میکرد. در طول روز، موقع کار همیشه جمعشان میکرد و اغلب در گره ای محکم آنها را میبست. این به او یادآوری میکرد که بزرگ شده و مشغول کار است. به درون رختخواب بسیار نرم فرو رفت. بدنش پس از کمخوابیهای مداوم و خستگیهای زیاد، بسیار مشتاق استراحت بود و میخواست از شانس یک شب استراحت کامل لذت ببرد. هوشیاریشی بر او نهیب زد که باید پرونده ای را که کلاریس در مورد این گروه از خانواده مالفوی جمع آوری کرده بخواند و باید نقشه اش را برای حمله در روزهای اتی، طرحریزی نماید. در ضمن سوالهای زیادی در ذهن داشت. چرا این خانواده دقیقا خلاف آن چیزی هستند که او انتظار داشت؟ چرا در اکو در مورد جزئیات اینقدر مرموز بود؟ و چرا به او گفته بود در طول شب باید در اتاقشی بماند؟ در حالیکه به این سوالها می اندیشید، نیاز شدیدش به خواب بر او غلبه کرد. پس از چند لحظه در گرمای رختخواب، کاملا به خواب رفته بود. * * به به * به
صدای جیغ صفیر مانندی در شب پیچید و جینی را از خواب عمیقشی بیدار کرد. او نفس نفس زنان از جا پرید. قلبش به شدت در سینه میتپید. او به سمت پنجره بزرگ دوید، به اطراف نگاه کرد تا ببیند، چه چیزی این جیغ را سبب شده. از سرمای شب که به درون آمد به خود لرزید. هیچ چیز نمیتوانست ببیند، مگر محدوده وسیعی به
به محض اینکه ضربانهای قلبش کمی ارامتر شد، جینی خود را وادار کرد نفسهای عمیق بکشد، تا آرام شود. با تمام حواسش گوش سپرد، سعی کرد صدایی بشنود. سکوت قصر گویی به سرش ضربه میزد. ترسی چند لحظه ای او را در بر گرفت و خواب کم کم از او دور شد. به شدت میلرزید. خود را وادار کرد که روی تخت
نفسهای عمیقش، کم عمق و حتی غیر ممکن شده بودند. درد شدیدی در قفسه سینه اش پیچید. با یادآوری یک حمله وحشتناک، به پتوی گرم چنگ زد، آنقدر محکم که
________________
بند انگشتانش سفید شدند. سرش را میان زانو انش فرو کرد و سعی کرد عمیق نفس
دم، بازدم. جینی به هیچ چیز فکر نکن، فقط سعی کن نفس بکشی. به درون، بیرون، او به خود کاری را که قبلا بسیار طبیعی بود، آموزشی میداد. حدودا یکسال
لرزشش تمام نمیشود و او هرگز هوای کافی برای تنفس نخواهد داشت. درون، برون؛ درون، برون، با خود تکرار میکرد. با مداومت تمرین، سرانجام موفق شد و جینی حسی کرد درد درون سینه اشی، ارام شد. تنفسش به حالت عادی برگشت. با قدر شناسی روی بالشها به پشت افتاد. خود را زیر آرامش و راحتی رختخواب پنهان کرد. به نظر میرسید، که خستگی، یکبار دیگر به سراغش آمده، اما او نمیتوانست بخوابد.
او با سوالها اشباع شده بود. چرا حالا ؟ بعد از این همه مدت؟ فکر میکردم، بالاخره خلاص شده ام. بقیه شب را نمیتوانست استراحت کند، انگار در چنگال ترسی شدید که مدتها احساسش نکرده بود، اسیر است. این ترسی برایشی بسیار آشنا بود. شبیه بازگشت یک دوست قدیمی بود.
فصل سیزدهم: در لابیرنت
در اکو با میل خود برای روی درهم کشیدن، با دیدن جینی جنگید. چون میدانست جینی دوست دارد، در اکو همانگونه که حسی میکند رفتار نماید. سعی کرد تا حد ممکن چهره اش بی تفاوت باشد. از گوشه چشم کاملا ظاهر جینی را وارسی کرد. ظاهر سرد و معمولیش و نقاب بی عیب او که وقتی در کنار دیگران بود برای حفظش بسیار تلاش میکرد، ترک برداشته بود. مطمئن بود او تنها کسی است که میتواند این حالت را ببیند. جینی، خسته بنظر میرسید. باز هم لباس مشکی پوشیده بود. رنگ مشکی سبب میشد پوستش به رنگ خاکستری غیر طبیعی درآید. و هاله های زیر چشمش نشان میداد که او واقعا چقدر خسته است. اینبار موهایش را گیس کرده بود و پشتش آویزان بود. دستانش زمانی که فکر میکرد، کسی نمیبیند، کمی میلرزید. در اکو در گوشه ای دور از گروه به نظاره جینی ادامه میداد. یک ابرویش را بالا برد. فکر کرد جینی از چیزی ترسیده است. ویرجینیا ویزلی شبیه ادمی بود که یک چیز وحشتناک را دیده یا شنیده، اما سعی دارد تا حد امکان با رفتارهای عادی انرا فراموش کند. این تغییر، این ترک، دراکو را خشمگین میکرد. با یک لحظه تلاقی نگاهش با نگاه جینی، و دیدن ترسی در آنها، دراکو آنچه را از نظر همه پنهان بود، دید. یک دختر کوچولوی ترسیده. جینی اتاق را از نظر میگذراند، ضمن اینکه سعی میکرد وانمود
این موضوع در اکو را آشفته میکرد. دراکو میتوانست با خشم و ناسزاگویی جینی به خودش کنار بیاید. عصبانیت جینی و لحن کنایه دارش هنگام دعوا با او، گرچه یک چالش بود، اما چالشی بود که در اکو خیلی خوب برایش آمادگی داشت. اما این .... این حسابها را به حم میریخت و ضعفی به همراه داشت. در اکو چیزی نمیخواست، جز اینکه دستهای جینی را بگیرد و هرچه میتواند برای آرام کردن او انجام دهد. در اکو از اینکه چنین فکری به ذهنش رسیده، سرش را با عصبانیت تکان داد. به جلو حرکت کرد، رودرروی زن عمویش، دخترعموها و ویرجینیا ایستاد. صحبتشان را قطع کرد و گفت: «متاسفم، الیزابت، اما من به ویرجینیا قول دادم که امروز او را به گردش ببرم. به همین دلیل میخواهم، برای مدتی او را از شما بدزدم. » در اکو به ارامی به زن عمویش لبخند زد. زن عمویش با چشمک شیطنت آمیزی گفت: «البته، عزیزم. فقط دختر خانوم را با دانسته هایت در مورد تاریخ خانواده خسته نکن.» با یک حرکت سریع سر، در اکو بازوی مو قرمز را گرفت و او را از اتاق خانوادگی بیرون برد.
________________
به محصضل اینکه به اندازه کافی در راهرو دور شدند، جینی گفت: «دراکو، موضوع چیه ؟ ما درست وسط یک گفتگو بودیم. تو نمیتونی یک دفعه وسط بپری و مرا بیرون بکشی. تو هرگز در مورد یک گردش به من چیزی نگفتی.»
«من به اطلاعات احتیاج دارم.» خیلی ساده گفت. راه رفتن تندش را متوقف کرد و برگشت تا به جینی نگاه کند. جینی با دیدن چشمان سرد او که به درون چشمانش نفوذ میکرد، کمی مچاله شد. بازوی در اکو روی شانه اش بود و او را در جایش نگه میداشت. به گونه ای که انگار جینی میخواهد بگریزد، اما او چنین اجازه ای را نمیدهد. «و من چجور اطلاعاتی میتونم به شما بدم، آقای مالفوی؟ تصور میکردم شما در این اطراف تنها کسی هستید که همه چیز را میداند، اما نمیخواهد، اطلاعاتش را با من شریک شود.»
«نظر ت؟» «اگر از من چیزی میخوای، باید در مقابل هم چیزی به من بدی. اوه، اینو دوست دارم. از این به بعد به همین ترتیب عمل میکنیم. نه فقط برای اطلاعات. تو میخوای در این بازی شرکت کنم که ما یک زوج هستیم و تو باید برای من کاری انجام بدی. بله فکر میکنم، این روشی، خیلی خوب کار کنه.» جینی به محض اینکه خود را از دستان در اکو بیرون کشید و متکبرانه و با رضایت دست به سینه ایستاد، لبخند زد. دراکو با تمسخر گفت: «فکر میکنم این حقیقت، که در تمام طول این سفر من به تو کمک کردم، از ذهنت خارج شده، ویزیل.» جینی در مقابل لبخندی زد. میدانست اگر به شیوه دوران کودکیش به او توهین کند، او را بسیار خواهد آزرد. «ببین، آقای مالفوی. این عیب کشنده توست. این تکبر شماها که همیشه خیلی از نقشه خودتان فاصله میگیرید و به همین دلیل من همیشه یک قدم از تو جلوترم.» جینی خندید. در چشمانش برق شرارت میدرخشید. و با دیدن برق خشم در چشمان دراکو به طور شگفت آوری احساسی رضایت کرد. در اکو با صدای سرد و چاپلوسانه ای پرسید: «خوب، حالا که از من جلوتری، ویرجینیا، نقشه من چیه ؟» «من میدونم چرا اینجا هستم. چه چیزی باید نصیبم شود. اما آنچه نمیدانم، اینه که اینکار برای شما چه سودی داره آقای مالفوی. تو چه نفعی میبری؟ چون نمیتونم باور کنم که تو فقط بخاطر قلب مهربانت چنین کاری انجام میدی.»
(لاور نظر شما چیه، دوشیزه ویزلی؟» لحن نافذشی اعصالب جینی را که همچنان از کمخوابی در فشار بود، ازار میداد. «اینکه تو یک چیزی میخوای. یک سودی برای تو داره. پس میتونی رفتار مثل یک خیرخواه ، یک سامری خوب که برای رستگاری تمام جادوگران کار مینکه، را کنار بگزاری و به من بگی دنبال چی هستی!» با هر کلمه صدایش بیشتر بلند
میدانند.
________________
«هیس!» در اکو سرش را بگونه ای چرخاند که انگار صدای پایی را شنیده. به این معنی که نمیخواهد اعضای خانواده اش این بحث را بشنوند. اما جینی درست متوجه منظور او نشد و خشمش منفجر شد. «به من نگو هیسی، تو نقاشی قلابی متکبر. فقط به این خاطر که غرورت نمیتونه بپذیره که جینی ویزلی، یک گریفیندوری، نه پست تر بازیهای اسلیترینی تو را به نفع خودش تغییر داده، با علت نمیشه به خودت حقی بدی. . . . .» همچنان که جینی صحبت میکرد، در اکو ناگهان به طرف او حرکت کرد و او را عقب راند تا به دیوار رسید. با یک حرکت سریع و غیر منتظره، بازوهایش را دور کمر جینی حلقه زد و او را به سمت خود کشید. جینی میخواست فریاد بزند اما با دیدن برقی در چشمان دراکو دوباره تامل کرد و با استفاده از این فرصت در اکو لبهایش را روی لبهای جینی گذاشت و با بوسه خشکی او را ساکت کرد. جینی سعی کرد او را عقب بزند، اما بدنش به او خیانت کرد و برخلاف میلی جینی دستانش دور گردن در اکو حلقه شدند و بدنش بیشتر به در اکو نزدیک شد. از میان مهی که حواسش را در برگرفته بود و آتش وصف ناشدنی که لبهای دراکو ایجاد میکرد، جینی شنید یک نفر میخندد و صدای قدمهایش را شنید که عقب نشینی
صدای بسته شدن یک در، در هال طنین انداخت و جادوی در اکو بر او از بین رفت. با غضصلب او را عقب زد. با میل خود برای سیلی زدن به دراکو بخاطر جسارتش برای دومین بار جنگید. «فکر میکنی چیکار میکنی؟» جینی متوجه شد عصبانیتش مانع از درست حرف زدنش میشود و این بر خشمشی افزود. در اکو به سردی گفت: «یا این، یا اینکه دختر عموهای من میشنیدند که تو میگی چقدر از من متنفری. آره یا نه، این موضوع یک نفعی برای من داره. ویرجینیا ویزلی، این روشی به نفع تونه. من پیشنهاد میکنم انرا بپذیری و از ان برای رسیدن به هدفت استفاده کنی. در غیر اینصورت میتونیم فرض کنیم قرارداد به پایان رسیده و من میتونم ترتیب بازگشتت به لندن را بدهم.» با دیدن اینکه صورت جینی از خشم سرخ شد، چشمانش آتش گرفته و بدن کوچکش حرکتی کرد، گویی میخواهد با او بجنگد، سعی کرد نخندد. رشته های مو از گیسش بیرون آمده و او کاملا گیج و عصبانی بود. یک بار دیگه سرگرم کننده شد. وقتی جینی سرش را بلند کرد و طوری به در اکو خیره شد که انگار نگاهش میخواهد او را سوراخ کند، هیچ اثری از ترس، آسیب پذیری و غم در آنها نبود. بله او خیلی خوب میتوانست خود را کنترل نماید. «دیگه به خودت جرات نمیدی، به من دست بزنی.» جینی تهدید میکرد و صدایش به سردی یخ بود. دراکو با لبخندی زیر لب اندیشید، آه ملکه یخی من برگشته ! در شگفت بودم که کی دوباره خودش را نشان میده.
________________
«نه، مگر اینکه لازم باشه.» نگاه شیطنت آمیزی از گوشه چشم به جینی انداخت و راه افتاد. با گرفتن بازوی جینی او را از دیوار جدا کرد و بدنبال خود کشید. «حالا، وقت گردشته.» جینی خودش را از دست او رها کرد و در سکوت بدنبالشی راه افتاد. داشت از عصبانیت منفجر میشد، چون در اکو دوباره بازویش را گرفت.
| |
هوای سردی که اطرافش میوزید، موهایش را از گیسی بیرون میاورد، گونه هایش را سرخ میکرد و باعث میشد چشمانش با هیجان باز و درخشان شود. با شادی دوران کودکیشی به پیش میرفت. در حالیکه جینی به اطراف میچرخید تا مطمئن شود همه چیز را میبیند، ردایش پشت سرش در باد موج بر میداشت. درختان غول پیکر باستانی پوشیده از برف بودند و شاخه هایشان از سنگینی برف به طرف زمین خم شده بودند. در نور خورشید، برف میدرخشید. و با وجود باد سردی که از میان شاخه درختان میوزید، جینی احساس سرما نمیکرد. او از میان یک سرزمین رویاها در زمستان راهپیمایی میکرد! یک احساسی جادویی وصف ناشدنی در مورد این جنگل وجود داشت، یک چیز خاصی در مورد آنها وجود داشت و باعث میشد جینی حسی پیدا کند که قادر به توصیفش نبود. جینی با شگفتی گفت: «این حیرت آوره.» پس از بازدید عمارت، در اکو او را به طرف فضای باز حرکت داد. در راه باز شده بین توده های برف قدم میزدند. در اکو او را به سمت جنگل پشت خانه برد. از مارپیچ زیبایی بین درختان پوشیده از برف عبور میکردند. آرامش این جنگل و راه باز آن در لابیرنت، علیرغم برف سبکی که میبارید، برای او بسیار ارامش بخشی بود و برای اولین بار پس از سالها احساسی کودکی، در صبح کریسمس را داشت. «اینجا اوایل قرن هجدهم توسط لنکستر مالفوی یکی از جادوگران بزرگ آن دوران ساخته شده. تمام جنگل یک لابیرنت (راه مارپیچ - ماز) است. و جاده های آن در تمام فصول سال با جادو تمیز باقی میمانند. » در اکو در حالیکه سعی میکرد صدایش کمی خسته بنظر برسد، اینرا گفت. نمیخواست جینی بفهمد که تماشای او که برای اولین بار اینجا را میدید، روی او اثری گذاشته. در ضمن نمیخواست جینی بداند این جنگل چقدر برای او مهم است. چشمان جینی با شیطنت برق زد و پرسید: «در مرکز آن چه چیزی وجود دارد؟» «محدوده ای مخصوصی اعضای خانواده مالفوی است. بازدید کننده ها اجازه ورود ندارند.» صدایش ناگهان سخت شده بود. جینی با لبخند و شوخی گفت: «حالا مالفوی، چون ما یک زوج هستیم. پس من هم عملا عضوی از خانواده محسوب میشوم.» با بالا بردن یک ابرو، دراکو به دختری که روبرویش بود نگاه کرد. تغییرات او سرگرم کننده بود. امروز صبح او یک زن اشفته و ترسیده بود. پس از مجادله شان در راهرو، او نمادی از خشم خروشان بود
________________
و حالا... حالا یک دختر کوچولوی خندان بود. چشمانش برق میزد و میخندید، گویی هیچ غمی در دنیا ندارد. یک چیزی در این مکان وجود داشت که باعت میشد در اکو مشکلاتش را فراموشی کند و ظاهرا بر جینی هم همان اثر را داشت. «ویرجینیا، به نظر میرسه تو ناگهان بازی کوچکمان را پذیرفتی.» «در اکو، تو نمیتونی حس کنی! در این مکان جادو جریان دارد.» دستانش را باز کرد و شروع به چرخیدن کرد. از هیجان پایش لغزید و روی توده برف کنار جاده که تا زانو بیشی بود افتاد. نگاه در چهره اش با ارزشی بود، چیزی بین لذت کودکی و خشم. جیبی در اکو خندید. نمیتوانست جلوی خودش را بگیرد. دیدن این دختر که جدیتش را کنار گذاشته و مثل بچه ها رفتار میکند بسیار سرگرم کننده و با ارزش بود. به طرف جاییکه جینی افتاده بود حرکت کرد. دستش را دراز کرد و پیشنهاد کرد جینی به کمک او بلند شود. جینی به سرعت بلند شد و دست او را کنار زد، ردایش را تکان داد و به در اکو خیره شد. «مالفوی، فکر میکنی سرگرم کننده است؟» در اکو در جواب فقط زیر لب خندید. ناگهان بدون اخطار جینی او را هل داد تا اینکه روی توده برفهای طرف مقابل زمین خورد. اما جینی نمیخواست خشمش به همینجا تمام شود، پس یک مشت برف برداشت و آنرا به طرف صورت مالفوی پرتاب کرد. در حالیکه در اکو گیج شده بود، جینی میخندید. جینی عقلب ایستاد و دراکو با خشم از جا پرید. روبروی جینی ایستاد، برفهای درون چشمش را پاک کرد و بطرز خطرناکی به او خیره شد. جینی هم دست به سینه ایستاد و با مخالفت به او خیره شد. دراکو با دهن کجی گفت: «تو یک کوچولوی شرور و حساس هستی، اینطور نیست، ویرجینیا؟» در اکو شروع به خندیدن کرد و جینی برقی عجیبی را در چشمانش دید و متوجه شد که او یک گلوله بزرگ برف در دست دارد. با چشمان گشاد حدس زد چه نقشه ای دارد و با فریادی از تعجب شروع به دویدن کرد تا از او دور شود و در راه میخندید.
در اکو فورا او را تعقیب کرد و آنها بازی کوچکشان را حدود ده دقیقه ادامه دادند. در اکو او را با یک پرتاب مناسلب میزد و جینی هم تلافی میکرد. این جینی را بیاد برف بازیهایش با دیگر هم خوابگاهی هایش در گریفیندور مینداخت. دوباره بچه شدن احساسی خوبی داشت. جینی به طرف یک خم در جاده دوید و پشت درختها، از نظر دراکو دور شد، از توده برفها بالا رفت و پشت درختها قایم شد. و به صدای پای در اکو در برف گوش اسدارد. وقتی در اکو خم را رد کرد و جینی را ندید با شوخی فریاد زد: «ویرجینیا ویزلی، باید بدونی که نمیتونی از دست یک اسلیترین قایم بشی. پیدا کردن اون موهای قرمز ات، کار سختی نیست.»
جینی با یک فریاد گریفیندوری از جایی که قایم شده بود، بیرون پرید و ایستادن مغرورانه او را با یک گلوله برف بر هم زد. دراکو در حالیکه به پشت میفتاد بازوی جینی را گرفت و او را نیز با خود به زمین انداخت. هر دو با فریاد بلندی به زمین افتادند. هر دو بلند میخندیدند. جینی خود را بالا کشید تا به صورت در اکو نگاه کند و اصلا توجه نمیکرد که روی یک مالفوی خوابیده است. انگار هر دو همزمان متوجه شدند و ناگهان خنده قطع شد.
«در اکو!» یک صدای عصبانی بلند فریاد زد. نگاه غمگینی بر چهره در اکو نشست و او فورا جینی را کنار زد تا خودش بلند شود. جینی با خشم به در اکو خیره شده بود. اما وقتی در اکو خم شد تا به جینی در بلند شدن کمک کند، خشمشی از بین رفت. لبخند کمرنگی زد و با دستانش برفهای روی در اکو را پاک کرد و وقتی فهمید، دستهای دراکو همینکار را برای او انجام میدهد، تقریبا نفسش بند امد. دراکو خم شد و به آرامی زمزمه کرد: «مراقب باشی، ویزلی کوچولو. این آزمایشی برای بازی کوچکمان است. گرمای نفسش در گوشی جینی، پشت او را لرزاند. در اکو دست جینی را در دستش گرفت و با حمایت او را نزدیک خود نگه داشت و برگشت تا ببیند، چه کسی فریاد زده. یک مرد بلند با موهای تیره به سرعت به سمتشان میامد. آشکارا خشمگین بود. به محض اینکه رسید، جینی متوجه شباهت او به دیگر اعضای خانواده مالفوی شد. پوست درخشان، چشمان خاکستری و نگاه متکبر که به ارث برده بود، بجز موهای تیره اش. آن مرد به سردی گفت: «دراکو! من فکر میکردم تو از قوانین اینجا باخبری.» «و این تصور درسته، دارین.» او با اتهام به جینی اشاره کرد و پرسید: «پس او اینجا چه میکند؟» جینی به آرامی نفس نفس میزد. یک قدم به در اکو نزدیک شد، انگار که میخواست خود را پشت بازوی او پنهان کند. «او مهمان من است، دارین. فکر میکردم تو از ورود او اطلاع داری. او قسمتی از تعطیلات را با ما خواهد گذراند. ویرجینیا، این پسر عموی من دارین است. تو باید او را ببخشی. او معمولا نسبت به مهمانانمان وحشیانه گستاخی نمیکند.» لحن صدایش حالت تکبر پیدا کرده بود. همان حالتی که هر وقت میخواست چیزی برخلاف میلش را از بین ببرد از آن استفاده میکرد. این یکی از دلایلی بود که سبب موفقیت او به عنوان یک تاجر شده بود. تکبر او که به معاملات بیباکانه ای دست میزد و مقاومت کمی میدید. «چرا او را به اینجا آوردی؟ تو میدانی که هیچ مهمانی حق نداره از مرز خارجی جنگل عبور کنه.» دارین آشکارا به جینی نگاه کرد و این لرزه بر اندام جینی انداخت. خورشید زیر ابر پنهان شده بود و بنظر میرسید هاله شگفت انگیز و جادویی جنگل با رسیدن دارین، حذف شده است.
________________
«من فقط داشتم مهمانم را کمی میگرداندم. نمیدونستم که مهمان نوازی اینقدر زشت شده. بیا بریم ویرجینیا. مطمئنم که خیلی سردته و دوست داری به داخل خانه برگردی.» در اکو نگاهی به ویرجینیا انداخت و بدون کلامی بیشتر، پسر عموی خشمگینش را پشت سر گذاشت و جینی را نیز بدنبال خود کشید. هنوز دست او را در دست داشت.
| |
جینی در اتاقشی تنها بود و برای استراحت آماده میشد. با یادآوری دیدارش با دارین، تنش میلرزید. دارین نسبت به او خیلی ناراحت کننده بود، هیچ شباهتی به دیگر اعضای خانواده نداشت. همه آنها، گرم و دوستانه -- آرامشی دهنده، خیلی شبیه خانواده خودش - بودند. اما دارین سرد بود. در مورد او چیزی وجود داشت که جینی را آشفته میکرد. جینی متوجه شده بود که دارین دایما در طول روز به او خیره میشد. مخصوصا موقع شام. میر تیر جینی سعی میکرد با بحت بیشتر راجع به فرهنگ گواتمالا با وینسنت حواسش را از نگاه ترسی آور او دور کند. چندان موفقیت آمیز نبود و از اینکه عصر به پایان رسیده بود، خوشحال بود. در اکو باز هم او را تا اتاقشی همراهی کرد و باز هم از او خواست که تا صبح در اتاقش بماند. دوست نداشت اجازه دهد رفتارهای عجیب دوستانه و سرد در اکو باعث پریشانیش شود. پس وقتی روی تخت نرمش نشست نفس عمیقی به اسودگی کشید. او به یک استراحت شبانه خوب احتیاج داشت. گرچه مالفویها بسیار مهربان بودند و جینی حسی میکرد که داره به انها علاقمند میشه، اما این دو مرد جوان، در اکو و حالا دارین، سلامت روانی او را به چالش میکشیدند. جینی هنوز خسته بود و تصور میکرد این بخاطر رفتار عجیب امروز بعد از ظهرش در برف است. چشمانش را بست و آرامش جنگل را در اولین لحظه ای که پا بدرون آن نهاد به خاطر آورد. خیلی زود به خواب رفت.
| |
فریادی در نیمه شب او را از خواب عمیقش بیدار کرد. از جا پرید و به طرف پنجره دوید. بدنبال منشا فریاد میگشت. از سرما و ترسی میلرزید. برفک روی شیشه را پاک کرد و سعی کرد بیرون را ببیند. تنها چیزی که در تاریکی میتوانست ببیند، منظره برف بود. جینی از پنجره فاصله گرفت و سعی کرد برای فریادی که او را بیدار کرده، دلیلی بیابد. کم کم داشت آنرا به عنوان یک رویا فراموش میکرد که لرزش شدیدی را زیر پایش حس کرد که نزدیک بود او را به زمین بزند. تخت را نگه داشت تا نیفتد. بطرف پنجره چرخید. موج قرمز رنگی از نور اتاق را پر کرد و او را به زمین بیرد تا کرد.
________________
نفس نفس زنان، آنچه را که در شبی که در اکو با دروازه ای او را به بلغارستان آورده بود، شاهد بود، بخاطر آورد. اثری شبیه آن داشت و از خانه عبور کرده بود. به طرف پنجره دوید و چند سیاهی را دید که بطرف راه ورودی جنگل میدویدند. بدون یک لحظه تاملی، یک جفت کفشی و ردایش را برداشت و به طرف در رفت. مشتاق بود بداند جه اتفاقی افتاده است. چوبش را در راه برداشت، موهایش را از صورتش کنار زد، و آنها را با چوبش بست. اینطوری بهتر به آن دسترسی داشت. در ضمن لباسی خوابشی جیب نداشت. با نهایت سرعتی که میتوانست در خانه دوید و خود را به در رساند. با باز کردن در هوای سردی به درون هجوم آورد. با احتیاط و دقت بیرون را تماشا کرد و متوجه شد کولاک شدیدی راه افتاده. او در را پشت سرش بست و سعی کرد به آهستگی در برف پیش رود و راهش را به سمت جنگل بیابد. باد به شدت زوزه میکشید و برف به صورتش میخورد که حرکت را مشکل میکرد. او قدم به قدم پیشی میرفت تا اینکه به محدوده درختها و جاده پاک لایبرنت رسید. چوبش را بیرون کشید و زمزمه کرد: «لو موسی.» موهایش پایین افتادند و او بخاطر عجله اش برای بستن آنها کاری نکرد. به کمک نور کمرنگ چوبش به جاده نگاه کرد و رد پاهایی را در برف تازه دید. با سرعت راه افتاد و سر پیچها خم میشد تا ببیند ایا کسی در جاده هست. در حالیکه از سرما میلرزید در لاییرنت پیش میرفت، دایما می ایستاد و گوش میداد تا صدایی از مردم و یا فریادی را که شنیده بود، بشنود. با جلوتر رفتن، متوجه نوری شد که از مرکز ماز سرچشمه میگرفت. از جاده خارج شد و از وسط درختان به طرف منبع نور حرکت کرد. بیصدا در برف میخزید، کم کم صداهایی را که باد با خود میاورد، میشنید. پشت یک درخت پنهان شد و وقتی فهمید میتواند افراد آنطرف محدوده درختان را ببیند، نفسش به شماره افتاد. با دیدن آنچه روبرویشی بود، نفسش بند آمد. مجبور بود کنار درخت بماند. با خشم اندیشید، این غیر ممکنه. میخواست جلوتر برود و پشت درخت دیگری پنهان شود تا بتواند بهتر ببیند و مطمئن شود، آنچه میبیند، توهم و خیال نیست. که ناگهان حسی کرد، بازوی محکمی کمرش را گرفت و قبل از انکه بتواند جیغ بزند، دستی محکم دهانش را پوشاند.
________________
فصل چهاردهم: بهت زده
جینی سعی کرد، جیغ بزند. سعی کرد با دست و پا زدن خود را از بازوهای پرقدرتی که او را نگه میداشت، رها کند. اما درد ناگهانی فشار در شکمش او را از
«خوب بهترین مذاکره کننده فاج اینجا چیکار میکنه ؟ آیا به عنوان ساحره وزارتخوانه، نباید از تو انتظار داشت که از قوانین اطاعت کنی؟» صدایی سرد و سخت در کنار گوشش زمزمه میکرد. بدن جینی بشدت حرکت کرد تا خود را از بازوهایی که او را مهار کرده بود، ازاد کند. پاهایش را بلند کرده بود و سعی میکرد خود را رها کند. جینی حس کرد چنگ مرد، کمی شل شد و دستش را از روی دهانش برداشت، اما او را رها نکرد. جینی آرام و بیصدا تهدید کرد: «رهایم کن، وگرنه جیغ میزنم.» صدای سرد دوباره گفت: «برو، دیگه مطمئن نیستم که میخوام بهت کمک کنم.» جینی با تمام قدرت به او لگد زد و به محض اینکه حس کرد به خاطر تعجب و درد دستان مهاجمشی باز شده، شروع به دویدن کرد. چند قدم دور شد، چوبش را بیرون اورد و میخواست از محدوده درختها به فضای باز برود که او پشتش رسید، شانه هایش را گرفت، او را بلند کرد، چرخاند و محکم به درخت بزرگی در همان نزدیکی کوبید. بدن جینی از درد به لرزه افتاد و نفسش بند امد. سرانجام با مهاجمشی رودررو شد. با دیدن یک جفت چشم خاکستری تیره که به او خیره شده بود و خیلی عصبانی بود، نفسش به شماره افتاد.
صدای سخت دارین دستور داد: «ساحره وزارتخوانه، دیگه اینکار و نکن، وگرنه پشیمون میشی.» صورتش کمی با او فاصله داشت. چشمان جینی از ترس گشاد شد، و جینی حسی کرد وزن دارین او را بیشتر به درخت فشار میدهد که جینی را مجبور میکرد برای نفس کشیدن، تقلا کند. جینی نفس نفس زنان گفت: «تو میدونی، من کی هستم؟» جینی سعی میکرد، دستی را که چوب را نگه داشته آزاد کند. فقط کافی بود آنرا به طرف دارین حرکت دهد، آنگاه میتوانست وردی را بر او بخواند. آنگاه میتوانست، چند قدم آخر را به سمت محوطه باز بردارد، جاییکه افراد بیشتری حضور داشتند و او امیدوار بود بتواند دوستی بین انها بیابد، که البته ترجیح میداد، در اکو را بیابد. دارین او را محکمتر گرفت، دستش را در امتداد بازوی جینی حرکت داد و مچهای جینی را محکم فشار داد، که این، حرکت جینی را کمتر کرد. جینی از تلاشی برای رهایی دست برداشت. دارین خیلی قوی بود و قد بلند او باعث میشد، جینی هرگز نتواند، حریف او شود.
________________
«تو یکی از موشهای ویزلی هستی. چطور ممکنه کسی تو را با چیز دیگه ای اشتباه بگیره؟» صورت و بدنش خیلی نزدیک بود، دستهایش مچ او را خیلی محکم گرفته بود و او را محکم به درخت دوخته بود. «حالا، ساحره وزارتخوانه، بگو بدونم، اینجا چیکار میکنی؟» «بنظر میرسه، مهمان نوازی مالفوی در سالهای اخیر واقعا کاهش پیدا کرده.» صدایی نرم و سرد بطور کشدار این جمله را ادا کرد. با تمام آرامششی از میان صدای نفسهای جینی به گوش میرسید و قدرت و دستور را منعکس میکرد، که سبب شد سر دارین ناگهان حرکت کند و دستش اطراف مچ جینی شل شود. جینی با دیدن روشنایی موهای در اکو در نور ماه حس کرد، زانو انش با آسودگی شل شدند. دارین با غضب گفت: «من از یک جاسوسی وزارتخوانه، مهمان نوازی نمیکنم، در اکو.» و برگشت تا در اکو را ببیند. صورت در اکو آرام بود و او دست به سینه به یک درخت تکیه داده بود و تنها وقتی جینی چشمان او را دید متوجه شد که واقعا چقدر خشمگین است. جینی دستور داد: «رهایم کن، همین حالا.» و دوباره برای آزادی از چنگ مرد بلند شروع به دست و پا زدن کرد. دارین توجهش را به سمت جینی بازگرداند و با یک دست او را به درخت فشار داد و با دست دیگر چوبش را با تهدید به سمت جینی گرفت. سر جینی به درخت برخورد کرد و با ضعف فریاد زد. دارین غرید: «بهت گفتم اینکار و نکن! خوب پسرعمو، چرا به من نمیگی که چرا این موشی ویزلی را به خانه ما آوردی؟» به خاطر این حرفش جینی با تمام توان به نقطه حساسی او لگد زد. و وقتی او از درد دو لا شد سعی کرد، خود را از میان بدن او و درخت ازاد نماید. هنوز یک قدم کامل از دارین دور نشده بود، که دارین بطرز دردناکی بازوی او را گرفت و او را با شدت به طرف خود کشید. «پسر عمو، اگر رهایش نکنی، من تو را خواهم کشت. » صدای در اکو تقریبا خوشایند بود. جینی از اینکه میزبانش هیچ کاری برای دفاع از او انجام نمیدهد، با عصبانیت به در اکو خیره شد و برق خطرناکی را در چشمان او دید. شاید صدایش خوشایند بود، اما بیش از حد جدی بود. بنظر میرسید، دارین نیز این موضوع را فهمید و جینی را رها کرد. جینی بازویش را از دست او رها کرد و بسرعت از دسترسی او دور شد. بدون یک لحظه تامل برای تخفیف خشمشی، جینی چوبش را به سمت دارین نشانه رفت. جینی فریاد زد: «استیوایفی!» و با رضایت ترسناکی دید که طلسمش به سینه دارین برخورد کرده و او را به زمین پرت کرد. دارین گیج شده بود.
ب: * : || || |
دخترک به شیوه ای که او قبلا هرگز آنرا تجربه نکرده بود، او را تحت تاثیر قرار میداد. به محضی اینکه جینی وارد مارپیچ شد، در اکو حضور او را حسی کرده بود.
در اکو در جا حضور او را از پناهگاهش حس کرد. به محض اینکه از حضورش
نظر او شده است.
نه، او عصبانی بود، چون جینی احمق نمیدانست، اگر دیگران او را پیدا کنند، چه اتفاقی برایش خواهد افتاد. آیا به او اخطار نکرده بود؟ به محض اینکه از جمع درون محوطه جدا شد شروع به گشتن دنبال مو قرمز کوچولو کرد، میخواست او را بخاطر نادیده گرفتن اخطارش خفه کند و او را بدرون خانه، جاییکه در امنیت بود، بازگرداند. او سعی نمیکرد بپذیرد که از شدت نگرانی، عقلش را از دست داده و از این روش نتیجه ای حاصل نمیشود. او با خود عهد کرده بود که در لحظه ای مناسبتر به این موضوع رسیدگی کند. وقتی بطور اتفاقی به بدرفتاری دارین با جینی، برخورد کرد، تلاش زیادی به خرج داد تا عصبانیتش را از دیدن رفتار وحشیانه این مرد بلند با زنی که نصف قد او بود، کنترل کند. در اکو میدانست به جای خشم گرفتن بر پسر عمویشی، بهترین روشی حفظ آرامش است. و حالا به زنی که، مردی دو برابر خود را گیج کرده بود، خیره شده بود. چشمان جینی از خشم آتش گرفته بود و موهایش وحشیانه در اطرافش تاب میخورد. او حس کرد میخواهد بخندد. به جای توده زخمی و ناتوانی که انتظار داشت، در مقابلشی خشم نیمسوزی قرار داشت که آماده بود با هرکسی که او را به مبارزه بطلبد، بجنگد. خنده اش با دیدن مچ دست جینی که کبود و ورم کرده بود در گلو خفه شد. در اکو حس کرد خشمش بازگشته، چون این کبودی و ورم نشان میداد که او تا چه حد در خطر بوده و همه اینها به این خاطر بود که به اخطارهای دراکو توجه نکرده بود. در اکو به سمت پسر عمویش قدم برداشت و چوبش را در اورد. در حالیکه او هنوز تحت تاثیر افسون جینی بود، در اکو یک افسون ساده حافظه را بکار برد و امیدوار بود که خاطره این رویداد از ذهن پسر عمویش پاک شود. اما اگر دارین بخاطر میاورد... در اکو نگرانی از این فکر را کنار زد و دوباره بطرف جینی رفت و به چشمان قهوه ایشی نگاه کرد. نگاه لطیف درون آنها او را بیاد یک بچه مجروح مینداخت و میل شدیدی برای محافظت از جینی او را دوباره در برگرفت. بدون هیچ کلامی با احتیاط دست جینی را گرفت، نمیخواست بیشتر درد بکشد. او را بدرون جنگل برد و از ان محل دور کرد.
: و : بالاخره در اکو گفت: «خوب، ویزلی کوچولو، بنظر میرسه حرف گوش دادن، جزو استعدادهای تو نیست.» و به ارامی بازوی جینی را رها کرد. در اکو عملا او را در جنگل بدنبال خود کشیده بود، که پاهای کوچکتر جینی برای همراهی با قدمهای تند او بسیار تحت فشار بود. دراکو میدانست که شناخت او نسبت به محیط سبب چابکیشی است، اما جینی در تمام راه سکندری میخورد و درد و تاریکی هم بیشتر
________________
آزارش میداد. در اکو تا زمانیکه به یک فضای کوچک باز بین درختان نرسیدند، نایستاد. شبیه یک آلاچیق بود. فقط به اندازه ای فضا بود که با زحمت وارد شوند. جینی روی زمین ولو شد. از روزها کمخوابی خسته بود و درد و ترس از لحظه ای که ان صدا او را از خواب بیدار کرد، رهایشی نکرده بود و حالا هم این سفر سریع در جنگل . زمین گرم و نرم بود. برف نمیتوانست از درختان بالایی بدرون نفوذ کند، در ضمن جلوی باد هم گرفته شده بود. وقتی به ماهیچه هایش استراحت داد، حسی کرد، بدن یخ کرده اشی شل شد و شروع به نفس کشیدن کرد. در اکو با نگرانی پنهان در چشمانش به جینی نگاه میکرد. بدون شک جینی از حرکت تندشان در جنگل خسته و لرزان بود. اما این شتاب لازم بود. در اکو میدانست که دارین، جادوگر قابلی است و خیلی زود افسون جینی را باطل میکند. پسی لازم بود قبل از آن، جینی را تا حد ممکن از آن محل دور کند. جینی با ترشرویی جواب داد: «شاید اگر تو ضرورت آگاهی دادن به من در مورد خطرهایی که ممکن است در صورت خروج از اتاقم با آنها مواجه شوم، را میپذیرفتی. من با دقت بیشتری گوش میدادم.» در اکو منفجر شد: «تو ممکنه تمام این سفر را نابود کرده باشی. اینو میفهمی؟ وقتی حال دارین جا بیاد، اگر بخاطر بیاره که تو را دیده.... معامله ما تمام شده. و اگر تو بتوانی به لندن برگردی، خوش شانس هستی!» اشاره جینی دوباره خشم او را شعله ور کرده بود. «از فریاد زدن سر من دست بردار و گوش بده. تا وقتی آنچه را دیدم برایم توضیح ندهی، من هیچ جا نمیرم.» چشمان جینی با دیدن حرکت به عقلب ان مرد و تغییر ناگهانی او و خیره شدنش، با بدگمانی تنگ شد. سپس دراکو با تاسف آهی کشید و روی زمین ولو شد. در اکو با تاسف، به آرامی گفت: «چرا بهم نمیگی چی دیدی و اونوقت من میبینم چه
• • • ».چیزی برای گفتن دارم «فقط آنرا برای من توضیح بده، مالفوی ! اگر وزارت بریتانیا در مورد آنچه اینجا (( . . . . .. رخ میدهد، آگاه شود دراکو فریاد زد: «تو به اینجا آمدی تا در مورد جادوگران آگاهی پیدا کنی، تا آنها را بشناسی. نه اینکه با نصفه دانشی که بدست آوردی، آنها را تهدید کنی!!» جینی با غضب گفت: «فقط به من بگو اینجا چه اتفاقی داره میفته!» هر گونه نشانه ای از آرامش از بین رفته بود. «بسیار خوب، ویزلی. آنچه را به تو گفتم به خاطر بیاور. اینجا، هیچ چیز همانطوری نیست که بنظر میرسه. فکر میکنم، وقتشه، بفهمی چرا.»
________________
فصل پانزدهم: نور چشمک زن
چند ساعتی گذشته بود و فضای باز در مرکز جنگل خالی شده و حالا ساکت بود. دراکو او را از مخفیگاهشان بیرون آورد، بر سکوت مطلق اصرار داشت. نگاهی به چشمان دراکو کاملا سنگینی این لحظه را نشان میداد. جینی اولین فرد، غیر خانواده بود که بدرون دایره این محیط قدم میگذاشت و در اکو به او فهمانده بود که که این موضوع را نمیتوان ساده انگاشت. با مکثی در کناره، جینی تعجب کرد که چرا تابحال جادوی این مکان را حسی نکرده در حالیکه، اینقدر به آن نزدیک بود. گرمای قدرتش او را پر کرده بود و او را به خود فرامیخواند. آنجا باستانی و بطرز عجیبی پاک بود. نور و گرمایی که از پشت درختها میدید، نشانگر آن بود که رازی پشت مرزهای محافظت شده وجود دارد. در اکو دست جینی را گرفت و او را از میان درختان عبور داد، و او را بدرون محوطه، به دنیایی دیگر هدایت کرد.
آنجا محوطه ای سبز و شاداب بود، انگار آنجا بهار بود. سبزه همه جا پر بود، بوته های لرزان گل کرده بودند و گلهای وحشی محوطه، زندگی و جنبش این مکان جادویی را زمزمه میکردند. کمی جلوتر یک درخت بلوط باستانی روی تالابی پر از گلهای زنبق سفید سایه انداخته بود، که خود مدرکی بر فراوانی زندگی بود. اگر جینی قبلا چنین جایی را میدید آنرا سرزمین پریان مینامید. و گروهی که در وسط جمع بودند، ناگهان از حضورشان با خبر شدند. مخلوقات نقره ای برگشتند و با احتیاط به آنها خیره شدند. جینی از زیبایی آنها توان حرکت نداشت و با چشمان باز به پوششهای براق و چشمک زن آنها در نور ماه خیره شده بود. با شکوه آنها به پیش خوانده میشد، جینی چند قدم با تردید به طرف گله برداشت، در حالیکه چشمانش مثل یک بچه از تعجب برق میزد. جینی آشفته، در حالیکه محو تماشای منظره روبرویش بود، اندیشید، شکی نیست که این جنگل پر از جادوست. یکی از آنها از گروه جدا شد و چند قدم محتاطانه به طرف مو قرمز غریبه برداشت. بطور غیر ارادی دست جینی به طرف آن مخلوق در از شد و از او خواست که نزدیکتر بیاید. چشمان باستانی و قدرتمند آن مخلوق به چشمان جینی خیره شد. جینی حس کرد که او روحش را میخواند. پس از چند لحظه سر باشکوهش را به ارامی پایین اورد و با پوزه اش به ارامی به کف دست جینی ضربه زد. جینی دستان لرزانش را دراز کرد و یالهای نقره ای او را لمس کرد. آشکارا میتوانست، طوفان احساسات در درون خود را حسی کند. به محض اینکه انگشتانش یالهای ابریشمی را لمس کردند، تمام وجودش را احساس آرامش فراگرفت. چطور
________________
ممکنه، هر چیزی اشتباه باشه وقتی او در چنین فضای باشکوهی ایستاده و یالهای موجودی را لمسی میکنه که تصور میشد مدتها پیشی نسلش منقرض شده؟ در اکو از کنار درختها به او نگاه میکرد و نمیخواست این منظره را بهم بزند. ترکیب نور نقره ای ماه، پوست براق موجودات افسانه ای در مخفیگاه مقدس و باشکوهشان و منظره موهای درخشان و سوزان جینی در نور کاملا او را فراگرفته بود. ارتباط دراکو با این مکان بسیار قوی بود و به همین دلیل میتوانست هیجانات جینی، تعجب و شیدایی را حسی کند. و آرزو داشت خلوص این لحظه را برای
جینی با نگاهی پر از خشم، اهانت و سرما به طرف در اکو برگشت. به آرامی پرسید: «چطور چنین چیزی ممکنه ؟ همه آنها توسط پیروان ولدمورت نابود شدند.» صدایش میلرزید.
«آنطور که دنیا تصور میکند، بله، همه آنها توسط پیروان ولدمورت کشته شدند تا قدرت او را افزایش دهند و دوباره او را به قدرت کامل بازگردانند. هیچ کس از اینجا خبر نداره و این گله آخرین گروه از تکشاخها در دنیا هستند.» «اما چطور؟ چطور چنین چیزی ممکنه ؟ آیا این یکجور قفسه و شما آنها را برای خوشایند خودتان، در قدرتتان اسیر کرده اید؟» صدای جینی با افزایش خشمش بالا میرفت. «اینجا یک پناهگاهه، ویرجینیا؛ نه یک قفس. آنها خودشان انتخاب کردند که اینجا بمانند و هرگاه که بخواهند، میتوانند آنرا ترک کنند. جادوی آنها این جنگل را ساخته. مدتها قبل از مالفویها، آنها اینجا بودند و حالا قسمتی از ما هستند.»
«پناهگاه از چی ؟ دیگه تهدیدی علیه آنها وجود نداره!» «او تنها تهدید علیه آنها نبود و تو اینو میدونی ! لعنتی، ویزلی، تو میدونی قدرتی که انها دارند، خلوص جادویشان و قدرت ان. حتی در غیبت لرد سیاه هم کسانی هستند که میخواهند از ان به نفع خود استفاده کنند. ما نمیتوانیم اجازه چنین اتفاقی را بدهیم. حتی بعضی جادوگر ها از قدرت آنها به بدی استفاده نمیکنند، اما برای خوشایند خود آنها را به قفسی میندازند.... مسولیت حفظ امنیت آنها بر عهده خانواده مالفوی است و ما این موضوع را سبک نمیشماریم.» «من نمیفهمم، لطفا از اول شروع کن.» صدای جینی دارای چنان قدرتی بود که در اکو را وادار به اطاعت کرد. دراکو مو قرانه گفت:«این جنگل با جادوی آنها ساخته شده و هر چیزی که تو در این جنگل حس کنی، دست پرورده آنهاست. مارپیچ، درختها و حتی آب و هوا توسط آنها ساخته و حفظ میشود. بیشتر از یکهزار سال قبل یک مالفوی غیر مظنون به این جنگل وارد شد. او در حال بازگشت به خانه اش بود. با گذشت زمان دلیلش فراموش شده، اما میدانیم که به او حمله شده بود و او در حال مرگ بود. این اتفاق وسط زمستان افتاده بود و او هیچ چیزی برای گرم نگاه داشتن خود نداشت. او
________________
خونریزان و نزدیک به مرگ به داخل این جنگل خزید و احتمالا از روی شانس تصمیم گرفت مارپیچ را دنبال کند تا به مرکز برسد. جاییکه تکشاخها زندگی میکردند. در آن سالها تعداد بسیار بیشتری از آنها وجود داشتند و نیاز نداشتند که نسبت به غریبه ها تا این حد محتاط باشند. آنها او را شفا دادند و با جادویشان از سرمای زمستان نجات دادند. او در مقابل نجات زندگیش سوگند خورد، خود و تمام بازماندگانش این پناهگاه را در برابر بقیه جادوگران دنیا از هر خطر یا تهدید ممکن محفوظ بدارند. در تمام این مدت طولانی ما زمین را با آنها شریک شدیم، در راز آنها شریک شدیم و از جادویشان سود بردیم. در سالهای قدرت ولدمورت، وقتی او شروع کرد بقیه را شکار کنه تا قدرتش را تغذیه کنه، ما هر تعدادی را که میتوانستیم به اینجا اوردیم، تا در امان باشند. اما حال، یک چیزی اون بیرونه....داره به نیروهای محافظ فشار میاره. یک چیزی دنبال آنهاست، و این وظیفه ماست که از آنها محافظت کنیم.» جینی به سنگینی پرسید: «و چطور اینکار رو انجام میدید، مالفوی؟» خیلی خوب میدانست، پاسخ چیست. در اکو اهی کشید. به سادگی پاسخ داد: «با جایگزین کردن قدرت آنها با قدرت خودمان.» نگاه جینی وجود در اکو را سوراخ میکرد، بدنبال حقیقت میگشت. بدنبال جوابی که فکر میکرد باید بشنود.
با خشم تکرار کرد: «چطور؟» «با هر روشی که لازم باشه. با استفاده از رسومات مذهبی، مشابه انچه تو چند شب قبل شاهدش بودی.»
جینی منفجر شد: «جادوی سیاه!» صدایش پر از اتهام بود. در اکو در مقابل فریاد زد: «از نظر تو! آیا این اشتباهه که ما از آن برای محافظت مخلوقات جادویی استفاده کنیم، که بخاطر دنیای جادوگری لعنتی، به قدرت ما متکی هستند. چون بیش از حد ازشون سو استفاده کردیم؟ تو و قوانینت و دید تنگت، نمیتوانند جلوی ما را بگیرند، چون ما وظیفه ای داریم که باید انجام بدیم.» «دید تنگ من نسبت به دنیا؟ آیا روش دیگری در نظر داری؟ باید راه دیگری برای محافظت از آنها وجود داشته باشه، بدون اینکه آنها را با... با روشهای سیاهتان آلوده کنید!» جینی از او فاصله گرفت، نمیتوانست به چشمان در اکو نگاه کند. در اکو به آرامی توضیح داد: «خانواده مالفوی با هم کار میکنند، نیرو و قدرتمان را با هم شریک میشویم تا نیرویی مقاوم اطراف این جنگل درست کنیم، تا از آنچه روزی از ما محافظت کرد، حمایت کنیم. هیچ چیز شیطانی و سیاهی در آن وجود ندارد.»
«این قانون را نقض میکند و تو اینرا میدانی!»
«و چه کسی قانون را برقرار کرده؟ ویرجینیا. تو سالهاست که عضوی از دنیای سیاست بوده ای و خیلی خوب میدانی پشت هر قانون و قاعده ای یک کینه شخصی و یا سود برای کسی که آنرا وضع میکند، وجود دارد. آیا هرگز از خودت چنین سوالی نپرسیدی؟» «شما یک چیز خوب و پاک را حفظ کردید، اما همه شما آنرا با نوع جادویتان آلودید.» در صدایش غم وجود داشت. به قهرمان مخلوقات نقره ای نگاه کرد، و این مخلوقات با علاقه به مشاجره آنها گوش میدادند. «تو ترجیح میدی، چه اتفاقی بیفته؟ آنچه را انجام میدهیم متوقف کنیم و اجازه دهیم آنها را بگیرند و هر چیز جادویی را که آن بیرون بدنبالشان میگردد، تغذیه نمایند؟ اگر قرارداد با ارزش تو به تصویب برسه، این نوع از جادو، تنها نوعی که از آنها حمایت میکنه، غیر قانونی میشه. آنگاه آنها اسیر میشوند و بزرگترین شیطانی که تصورش را میکنی بر خواهد خواست. این تنها راهه.» جینی که از خشم میلرزید، چرخید و فریاد زد: «من نمیتوانم آنرا بپذیر م!» در اکو بطور رسمی گفت: «پس خوب و دقیق بهشون نگاه کن، چون ممکنه دیگه هیچوقت نتونی چنین موجوداتی را ببینی.» سپس برگشت و از محوطه خارج شد، ردایش به ارامی در باد حرکت میکرد.
با با با او با با جینی مثل آدمیکه در گوشه ای گیر افتاده، ناامیدانه به اطرافش نگاه کرد. تنها چیزی که در تمام زندگیش درست میپنداشت و تمام زندگیش را بر اساس آن ساخته بود، این بود که هر نوعی از جادوی سیاه مضر است. و حالا در اکو ، اینجا، انروی سکه را به او نشان داده بود. اگر برای یک هدف خوب و شریف بکار رود، آیا باز هم اشتباه است؟ با این فکر به خود لرزید. از اثر انهمه افکاری که با انها مواجه بود، دلش به هم میخورد. برای گرفتن هوا نفس کشید، و به نرمی روی زمین افتاد، دنیا دور سرش میچرخید. صدای او (he ) فریاد زد: «جینی، نگاه کن ! پشت سرت! پشت سرت!» سعی میکرد توجه او را به پشتش برگرداند. با اشاره ای دیوانه وار بطرف جینی دوید، اما جینی قادر به حرکت نبود. فشار ناشی از قدرت جاری در اتاقی و وزن تاریکی که بر او سنگینی میکرد، مانع از حرکت او میشد. او (he ) فریاد زد: «جینیا» نوری سبز رنگ اتاق را روشن کرد و او(he ) به زمین افتاد. جینی با وحشت نگاه میکرد و او (he ) روی زمین فرو ریخت. صدای خنده بلند و دیوانه واری همراه با بوی تعفن زننده ای که فقط جادوی سیاه میتوانست آنرا ایجاد کند، فضای اتاق را پر کرد. بو به ریه های جینی فشار میاورد و به او حس خفگی میداد. برایش سخت بود نفس بکشد، بیندیشد و .... سقلمه آرامی به گوشش او را از این خاطره بیرون آورد. جینی نفس نفس میزد و هوای پاک را که یکبار دیگر در واقعیت او را در بر گرفته بود، با ولع فرو
________________
میکشید. تکشاخی که قبلا دیده بود در کنارشی بود و با نگرانی پوزه اش را به گردن جینی میمالید. از روی خوشحالی و قدردانی با انگشتان لرزان به سر تکشاخ ضربه ای زد. این خاطره همیشه همراهشی بود، بیادش میاورد که جادوی سیاه از چه چیزی ساخته شده، چیزی که جینی زندگیش را بر اساس آن ساخته بود. لازم بود جینی آنرا متوقف کند، تا هر اندازه ای که میتوانست. برای تلافی فداکاریشی، جینی باید هر کاری میتوانست انجام دهد تا مطمئن شود، دیگه هرگز کسی به سرنوشت او (he) در چنگال جادوی سیاه گرفتار نخواهد شد. پوزه گرم یکبار دیگر به او سقلمه زد و جینی سرش را بلند کرد، تا دوباره به این مکان جادویی نگاه کند. رایحه خوشی هوا، پاک و تمیز بود؛ منظره شاداب و پر از زندگی بود. هیچ اثری از غم و مرگی که جادوی سیاه میتوانست ایجاد کند، نبود. هیچ نیروی خفه کننده ای که به او نشان دهد این مخلوقات تحت فشار هستند و برای آزادی به او التماس میکنند... شاید حقی با در اکو باشه. روی پاهای لرزانش ایستاد و پوست نقره ای تکشاخ کنارشی را نوازش کرد. با آهی عمیق و پر از غم دوباره به این مخفیگاه زیبا نگاه کرد و به طرف خط مرزی درختها جایی که میدانست، در اکو در انتظار اوست،
جینی باید به خیلی چیزها میندیشید.
________________
فصل شانزدهم: یک معامله
وقتی صبح روز بعد جینی بدرون اتاق قدم گذاشت، الیزابت با چهره ای بشاش گفت: «اوه ویرجینیا، عزیزم. ما همه نگران بودیم که تو کی بلند شدی و بیرون رفتی. تو واقعا خسته بنظر میرسی، خوب استراحت نکردی؟»
جینی به چهره روشن زن مهربان نگاه کرد، او واقعا برای مهمانش نگران بود. و جینی سعی میکرد جلوی سیل اشک قدرشناسی خود را بگیرد. آیا باید از آنها فاصله میگرفت و یا با آنها همراه میشد و به روشهای آنها عمل میکرد. جینی با لبخند پاسخ داد: «فکر کنم فقط به رختخواب خودم در خانه عادت دارم.» جینی پشت میز نشست و چایی را که به او تعارف شد با لبخند پذیرفت. و بعد زنی قد بلند، با موهای بلوند طلایی توجه او را به خود جلب کرد. گابریل در حالیکه روبروی جینی مینشست، گفت: «سلام، جینی. از اینکه دوباره میبینمت، خوشحالم.» جینی بلافاصله تواناییهای دیپلماتیک و نقابش را بکار گرفت. به گرمی به گابریل لبخند زد و سرش را تکان داد. الیزابت با تعجب گفت: «گابریل همین الان داشت میگفت که خانواده تو چقدر به نامزد او، هری نزدیک هستند. من نمیدونستم که تو چنین خانواده پرجمعیتی داری، ویرجینیا!» «آه، شش برادر بزرگتر. البته اگر هری را هم حساب کنید، هفت تا. و من تنها دختر گروه هستم! به شما اطمینان میدم بزرگ شدن در همچون فضایی یک تجربه خاصه!» سارا توضیح داد: «میتونم تصور کنم، زندگی برای دارین بین سه تا خواهر به عنوان تنها پسر چطوری بوده.» دانیکا اضافه کرد: «به هر حالی ما خوش شانسی بودیم. در اکو هیچ خواهر یا برادری نداشت و احتمالا خیلی تنها بود.» گابریل به آرامی گفت: «یادم میاد تو تعطیلات وقتی ما چهارتایی بازیهای کودکانه مون را میکردیم، چطوری به ما خیره میشد. پدرش همیشه میگفت باید، یک مالفوی شایسته باشه.» تغییر نگاه غمگین سه زن جوان در این لحظه، جینی را از جا پراند. او مجبور شد تصور کنه که دراکو جنجور دوران بچگی داشته. اما نمیتوانست، این تصور را هضم کنه، و سرش را تکان داد. الیزابت در حالیکه دست جینی را در دست میگرفت، گفت: «عزیزم، وقتی میبینم در اکو بالاخره کسی را برای خودش پیدا کرده، دلگرم میشم. پس از زندگی که او داشت..... من نباید در مورد برادر شوهرم، چیزی بگم، اما او برای در اکو پدری نکرد. و خوشحالم که میبینم دراکو با کسیه که او را شاد میکنه. من همیشه میگفتم، در اکو یک روح پیره؛ او سالهای زیادی باری را تحمل کرده. خوبه که یک نفر
________________
هست تا برای حمل این بار بهشی کمک کنه.» جینی قادر به صحبت نبود، نمیخواست به این زن دوست داشتنی که او را بیاد مادر خودش که هری را زیر بالی و پرش گرفته بود، مینداخت دروغ بگوید. جینی رویش را برگرداند و حس کرد، گونه هایش سرخ شدند. دانیکا با خنده گفت: «نمیدونم متوجه طریقه نگاه کردنشی به خودت وقتی فکر میکنه تو نمیبینیش شدی؟ .... فکر نمیکردم هیچوقت، این نگاه را در او ببینم.» سارا اضافه کرد: «هی، تو نبودی که اونها رو موقع بوسیدن همدیگه دیروز تو راهرو دیده!» وقتی جینی سعی کرد از نگاه آنها دوری کند، هر سه خواهر زدند، زیر خنده و جینی بیشتر سرخ شد. وی الیزابت با شوخی و نصیحت کنان گفت: « خیلی خودب، حالا دختر خانوم را تنها بگذارید، ما که نمیخواهیم او را بترسو نیم و فراری بدیم. آه، نمیدونم، در اکو بهت گفته یا نه. اما امروز بعد از ظهر ما از چند مقام رسمی در منزلمان پذیرایی میکنیم و البته خیلی دوست داریم که تو هم در مهمانی شرکت کنی.» « چجور مهمانی؟» جینی به سرعت خجالتش را کنار گذاشت و حس کرد این یک فرصت است. «در واقع فقط یکجور با هم بودن در تعطیلات. بعضی از دوستان وینسنت و شرکای تجاریش و سیاستمداران و افرادی مثل آنها در مهمانی خواهند بود. امیدواریم برای تو چندان خسته کننده نباشه، ویرجینیا. دوست داریم تا وقتی اینجا هستی، اوقات خوشی را سپری کنی.» الیزابت لبخند زد. جینی احساسی رضایت کرد، شاید این سفر آنقدر ها هم که دیشب فکر میکرد، وقت تلف کردن نباشه. اگر تعدادی از سیاستمداران با نفوذ با او در آن اتاق باشند.... جینی زیر لب خندید، وقتی با خود اندیشید فقط چند دقیقه صحبت با هر کدام از آنها، کافیست تا یکسری از ملاقاتها و نشستها را برنامه ریزی نماید، تا آنچه را که بخاطرش به اینجا آمده انجام ۵ شه گابریل با ریشخند گفت: «مادر، جینی یک سیاستمداره. آیا در اکو به این موضوع اشاره نکرده؟» جینی با یادآوری اخطارهای متناوب در اکو در مورد پنهان نگه داشتن موقعیتش، گفت: «گابریل، من واقعا یک سیاستمدار نیستم. من فقط یک پیک برای سیاستمدارها هستم.»
«مطمئنم که خیلی دوست داشتنیه.» «مخصوصا برای یک ویزلی و یکی از محبوبترین، کنسولهای جناب وزیر، فاج، تقریبا عشقبازیه.» صدایی که بطرز خطرناکی سرد بود، با گفتن این حرف، فضای گرم و شاد آشپزخانه را برهم زد. جینی تمام نظم خود را بکار برد تا از شوک به هوا نپرد. چرا توجه نکرده بود که او در سایه کمین کرده است؟ بنظر میرسید، هوا
________________
سنگین شده. با وزنی که روی ششهایش سنگینی میکرد، جینی حس کرد، نفس کشیدن برایشی مشکل شده. سارا غرولند کرد: «دارین، تو واقعا باید از کمین کردن دست برداری؛ نزدیک بود منو از پوستم، بیرون بپرونی!» جینی با دیدن چشمان سرد و خاکستری او که عین چشمان دراکو بود اما کاملا وارونه، نمیتوانست، جلوی لرزیدنش را بگیرد. نگاهش لبریز از دشمنی بود که جینی را پس میزد. «خانمها اگر منو ببخشید، من باید در اکو را پیدا کنم. جزییاتی وجود داره که باید راجع بهشون با او صحبت کنم.» جینی از جا برخاست، بسیار مشتاق بود تا از نگاه سرد و موشکاف دارین فرار کند. «جینی، من نشونت میدم، دراکو کجاست.» گابریل داوطلبانه همراه جینی راه افتاد و موقع خروج به دارین چشم غره ای رفت.
| | گابریل ناگهان با شکستن سکوت گفت: «ببین جینی، حالا ما تنها هستیم. من واقعا دوست دارم با تو حرف بزنم.» «گابریل، من فکر میکنم همه آنچه را که لازم بود، قبلا به هم گفتیم.» جینی به سردی پاسخ داد و از ایستادن امتناع کرد. «در اکو به من گفت که تو درباره لابیرنت میدونی.» گابریل با احتیاط عنوان کرد.
• .جینی ایستاد تا رودرروی زن بلوند قرار بگیرد «که بدان معناست که من میدونم تو و خانواده ات اینجا چه میکنید. ایا این موضوع تو را نمیترساند، گابریل؟ اگر هری از این موضوع مطلع شود....» گابریل با مخالفت گفت: «این همه ماجرا نیست!» جینی کمی عقب رفت. او نمیخواست باور کند شخصیت گابریل پیچیده تر از آنی است که تصور میکرد. جینی پرسید: «اگر، قرارداد علیه آنجا تصویب شود، تو چه میکنی؟» «وظفه ام به عنوان یک مالفوی. گرچه کمک زیادی از عهده ام برنمیاد. اما به عنوان یکی از اعضای این خانواده هنوز مسوولم. فقط امیدوارم، هری بتونه بفهمه.... و مرا ببخشه.» «منظورت چیه که میگی کمک زیادی از دستت برنمیاد؟»، جینی فکر کرد این یک اشتباه لفظی بوده. گابریل با شرمندگی از نگاه پرسشگر او روبرگرداند. «من نمیتونم کمک کنم. من آن نوع توانایی را که برای انجام اینکار لازم است، ندارم.» با وجودیکه جینی تقریبا پنج اینچ (حدود سیزده سانتیمتر) از زن دیگر کوتاه تر بود، به او نزدیک شد و او را زیر چتر حمایت پولادین خود قرار داد. ناگهان یک چیزی را فهمید. « همه اینها بخاطر تونه.» رنجش آشکار جینی در صدایش طنین انداخته بود. جینی بخاطر این زن به این کار شاق گمارده شده بود.
«این مربوط به قبل از شروع حمله به مارپیچ بود. در اکو قول داد بهم کمک میکنه. تو داشتی به جلب حمایت بلغارستان نزدیک میشدی.... اگر قانون جدید تو علیه جادوی سیاه به تصویب میرسید، برای خانواده من خیلی بد میشد. هری به عنوان یک اورورو و کسی که از جادوی سیاه و هر آنچه با آن است متنفر است، مجبور بود علیه خانواده من فعالیت کنه. در اکو قولی داد که برای تغییر قانون تلاشی کنه، آنگاه خانواده من در امان بودند. و به این ترتیب هری مجبور نبود، بین عقاید و نامزدش، یکی را انتخاب کند.»
«و حالا؟» «من دیگه مهم نیستم. اگر قانون تو تصویب بشه و ما مجبور بشیم آنچه را که برای حفظ پناهگاه ضروریه انجام ندیم، اتفاق خیلی بدی رخ میدهد.» گابریل جلو آمد و بازوی جینی را گرفت. «تو آنها را دیدی، تو میدونی که اجازه رسیدن هر گونه آزاری به آنها چقدر بیرحمیست. تو جادوی آنها را حس کردی، آن تو را لمسی کرده.... من میتونم ببینمش.» «گابریل، باید راه دیگری هم وجود داشته باشد.» جینی سعی در دفاع داشت. در موقعیت بدی گیر افتاده بود. دیوانه وار بدنبال راه فراری از این گوشه ای که آنها او را در آن گیر انداخته بودند، میگشت. خانواده ای که به آنها علاقمند شده بود، موجودات افسانه ای و باستانی که قلب او را به خود میکشیدند و او را با همان شگفتی دوران کودکی و عقیده به داستانهای پریان پر میکردند و یک وظیفه که هویت او را میساخت، پشت هر عملش قرار داشت و حالا برای به انجام رسیدن، غوغا بپا کرده بود. «اگر تو راهی پیدا کردی، لطفا به من هم بگو. میدونم حق ندارم از تو درخواستی بکنم، نه بعد از ان رفتار وحشتناکم با تو ... امیدوارم درک کنی که همه انها بخشی از نقشه بود. من واقعا نمیخواستم، آن حرفها را به تو بزنم. اما، خواهش میکنم، به ما کمک کن. نه بخاطر من، یا هر کسی دیگری. فقط بخاطر مخلوقات بیگناهی که در جنگل ما زندگی میکنند و روزهای خوش قدیم، قبل از چیزهای وحشتناکی که دنیای جادوگری را تغییر دهند، را یادآوری میکنند.» جینی اندیشید، خوب او واقعا یک مالفوی است. چون دقیقا میداند چه نقاطی را تحت فشار بگزارد. با آهی گابریل را کنار زد و از او دور شد. بدنبال در اکو میگشت، نیاز داشت خشم سرکششی را رها کند، تا آرام شود و در اکو بهترین هدف بود.
: و : بیشتر صبح را در زمینهای اطراف قصر سرگردان بود. بدون توجه به برفی که زمین را پوشانده بود و سرمای سوزانی که در هوا بود، در اکو از خانه و جنگل بیرون رفته بود. میخواست از آنچه او را بستوه میاورد، تا حد ممکن فاصله بگیرد. متوجه شد به تنه یک درخت بلوط بزرگ، بالای یک تپه تکیه داده و به جنگل پوشیده از برف خیره شده.
________________
جینی او را در حالی پیدا کرد که دست به سینه، با تنبلی به درخت پشتش تکیه داده و به دور دستها خیره شده بود. هر گونه میل او برای خالی کردن خشمش بر سر در اکو با دیدن یک چیز نادر در نگاهش از بین رفت، آسیب پذیری. سکوت فیلسوفانه اش در حال نگریستن به سرزمین اجدادش، ردای سیاهش که تنها تمایز با سفیدی برف بود. روشنی پوستش و نقره ای موهایش در برابر منظره. در در اکو نیاز داشت مدتی از خانواده شاد عمو وزن عمویش فاصله بگیرد. آنها او را زیر بال و پرشان گرفته و نزدیکترین چیز به یک خانواده واقعی را به او ارایه داده بودند. حسادت در اکو به نزدیکی آنها، رابطه شان را خراب میکرد. در اکو به آنها عشق میورزید و در عین حال از آنها متنفر بود؛ چون آنها همه چیزهایی را که در اکو میخواست، داشتند. او به خلوت و زمانی که طبیعت وحشی بلغارستان به او ارامش را ارایه میداد، نیاز داشت. هیچ نشانی از زندگی در اطرافش نبود و این تنهایی ذاتی او را منعکس میکرد. او اینکار را میکرد، انگاه میتوانست موقع برگشتن در خوشی آن جمع شرکت کند و حسادتش را سرکوب کند، وگرنه روابطش با خانواده بهم میریخت. صدای آرام فشرده شدن برفها توجه او را جلب کرد، و متوجه شد که جینی به سمت او میاید. موهایش که در باد شل شده بود، در برابر سفیدی ویران برف، با سر زندگی در ارتعاش بود و نمایی قرمز ان عملا تابان بود. چشمهای قهوه ای فراخش در سرما، گرما را پیشکش میکرد. و گونه های سرخ او در مجموع به سیاهی ردایش رنگ میداد. او نشانه ای از زندگی در برابر پهنای سخت برف بود. و احساسات خروشانی که او زیر لایه های یخ پنهان میکرد، و عده ای از گرمای زندگی بود، که دراکو بدنبالش میگشت.
در اکو اجازه داد تا جینی به او نزدیک شود. و جینی نزدیک شد. به قله رسید و در سکوت کنار در اکو ایستاد. هر دو چند لحظه ای را به تماشای منظره زیر پایشان سپری کردند. هر دو جنگل و آنچه را درونشی بود حسی میکردند. این وزن مسولیتی بود که هردو حس میکردند و این پر معنی بود. جینی به آرامی گفت: «دراکو، من باید همه چیز و بدونم.» هنوز در صدایش کمی حالت رسمی وجود داشت که در اکو از شنیدن آنها در صدای جینی متنفر بود. جینی
• • • .بیش از آن سرزنده بود که بخواهد رسمی باشد «ویرجینیا، چیزهایی وجود داره که بهتره تو ندونی. نه بخاطر ارامش ذهنت، بلکه به خاطر امنیت خودت. یک چیزی داره میاد و میتوانه همه چیز و تغییر بده.» «من مدتهاست درگیر شدم. و همه شما از این موضوع اطمینان کسب کردید.» «نه از روی عمد.»
(لا در شر حال این اتفاق افتاد. ولدمورت در این میان جه نقشی داره؟)) با صدایی سخت نام کسی را برد که معمولا نامش با ترسی همراه بود.
________________
«ویزلی کوچولوی شجاع. این اسمی نیست که معمولا توسط اعضای خانواده تو براحتی بیان بشه.» در اکو کشدار حرف میزد و لحنش چاپلوسانه بود. از گوشه چشم نگاهی به جینی کرد. جینی با چشمان بسته گفت: «اگر تو هم تجربیات مرا داشتی، یاد میگرفتی با چیزهایی که ازشون میترسی، روبرو بشی. فرار کردن فقط باعث افزایش قدرت انها میشه.» در اکو با طعنه گفت: «خوب، برای جواب به سوالت... همون نقشی که همیشه داشته، حدسی میزنم. فکر نکن اشتباه میکنم، او خیلی خودب شکست داده شده و به این خاطر میتوانیم از پاتر تشکر کنیم. اما هنوز دسته هایی وجود دارند که به آرمانهای او ایمان دارند و آنها اهداف او را دنبال میکنند. و اینها کسانی هستند که باید ازشون ترسید. آنها رهبری ندارند، زیاد هستند و بشدت به قدرت احتیاج دارند تا هر کاری انجام بدهند. بسیار بیشتر از تمام مرگ خوارانی که تا بحال وجود داشته اند. » تحقیر در صدایش اشکار بود. جینی برگشت تا مردی را که روبرویش بود نظاره کند، دودل بود سوالی را که در ذهن دارد بپرسد، یا نه. «چرا تو هیچوقت به آنها نپیوستی؟» صدایش آرام بود، واکنش در اکو، پوزخندش او را متعجب کرد.
«تکبر ساده، ویرجینیا. متاسفم، اما مر آنقدرها پیجیده نیستم. مر حاضر نبودم در برابر شخص تحریف شده ای که آشکارا چوب جادو بدست میگرفت و پیش از آن یکبار از یک نوزاد شکست خورده بود، تعظیم کنم. من پست شدن پدرم را در برابر این شکل ابتدایی جادو که ادعای قدرتی عظیم داشت را دیده و از آن متنفر شده بودم. مالفویها تعظیم نمیکنند.» در اکو کلماتش را با بیزاری ادا میکرد. او مکث کرد و اندیشید، ایا ادامه دهد یا نه. «و او بیشتر مخلوقاتی را که من به عنوان یک مالفوی مسوول حمایتشان بودم، نابود کرد. من حاضر نبودم، اجازه دهم، یک جادوگر پست و بدنما به آنچه اجداد من ساخته بودند، تجاوز نماید. اهمیتی نداشت پدرم چقدر دوست داشت من اینکار و انجام بدم. باز هم نوعی غرور. نیرویی بسیار بیشتر از نیروی او لازم بود، تا بتواند به جایگاه مقدس ما رخنه کند.» «اما پدرت میخواست، آنها را عبور دهد.» این جمله بیان یک حقیقت بود، نه یک سوال. جینی با نگاه به صورت در اکو میتوانست، جواب را بخواند. «بله، بنابراین من متوقفش کردم.» لغات در اکو در هوا معلق میشد. سنگینی فضا در لحن نرم و زمزمه آرامشان طنین انداز میشد. این کلماتی نبود که از طریق باد به گوش دیگران برسد. جینی عظمت اقرار در گوشی او را که با دشواری و پذیرش کامل ادا میشد، درک میکرد.
________________
«اما نه قبل از آنکه او مادرم را بکشد و این راز را برای نیروهای سیاه فاشی کند.» صدایش به سردی یخ بود. جینی بطور غیر ارادی دستش را دراز کرد و دست او را گرفت، با انگشتانش به انگشتان او چنگ زد. جینی آشکارا سنگینی این لحظه را حسی میکرد، قدرتی را که یک تماسی ساده بین آنها ایجاد میکرد. «در اکو، در آن روزها همه ما کسانی را از دست دادیم.» «به طریقی. امیدوارم، موثر بوده باشه.» به آرامی لبخند زد. هیچ نشانی از شوخی روی لبهایش نبود. انگشتهایش را روی انگشتهای جینی فشار داد و این نشانه کوچکی از ارامش در کسی بود که جینی میخواست، ارامشی کند. «تو از من چی میخوای؟ میخوای من تو این بازی چه نقشی داشته باشم؟» جینی به آرامی زمزمه میکرد، نا امید به دنبال راهی برای دوری از این خیانت، فراموشی کردن همه آنچه که او زندگیش را بر مبنای آن تعریف کرده بود، میگشت. طنین صدای در اکو افسوسی را طنین انداز شد، افسوس از اینکه نمیتواند این راه فرار را در اختیار جینی قرار دهد. «کمکم کن تا برای محافظت از آنچه به من تعلق دارد، هر کاری که لازمه انجام بدم. »
________________
فصل هفدهم: دیدن او
مثل جادو بود. تماشای روشی که او در اتاق بکار میبرد، به آرامی از یک نفر به سراغ نفر بعدی میرفت، با همه صحبت میکرد، با فریبندگی لبخند میزد و با مهارت کوچکترین نکات سیاسی را روی یک انگشتش میچرخاند. درست مثل تماشای اجرای افسونگری در برابر چشمانش بود. بی عیب بود، روششی، توانایی او در خنداندن آنها، انگار فقط یک مهمان ساده است، اما انها را و ادار به همکاری کار کردن با نهایت اشتیاقی میکرد. این اولین باری بود که در اکو، جینی را موقع عمل میدید. در حالیکه روشهای دیپلماتیکش را روی یک نفر دیگه بکار میبره. و دلربا بود. او بسیار سرزنده بود. ملکه یخی سختی که او عادت به دیدنش داشت، در این اتاقی حضور نداشت. ویرجینیا ویزلی، آرام، مطمئن، دوست داشتنی و بذله گو بود. او نگاه تحسین آمیز برخی از مهمترین جادوگران آن کشور را جذب کرده بود. آنها او را دختری جوان، فریبنده، زیبا و با تربیت میدیدند و همه انها مشتاقی گفتگو با او بودند. در اکو نمیتوانست چشم از او بردارد. او را جذب میکرد، انگار بزرگترین وزیر همکاریهای بین المللی جادو بود. پیرمرد بیچاره وقتی جینی با او صحبت میکرد و میخندید، چشمانشی برقی میزد. همسرش کنارشی ایستاده بود و دانسته لبخند میزد، چون هیچ تهدیدی از جانب دختر جوانی که با شوهرش میخندید، حسی نمیکرد. او یک نور قرمز در دریایی از مهمانان با موهای روشن و چند موی تیره بود. دختر عمویش سارا، توانسته بود جینی را متقاعد کند که لباس کار معمولی او برای این موقعیت مناسب نیست و وادارش کرده بود که یک پیراهن ابریشمی به رنگ یاقوت کبود بپوشد. رنگ لباس به رنگ پوستش میامد، در ضمن مثل لباس کار مشکیشی او را لاغر نشان نمیداد. برش ماهرانه لباسی خیلی خوب روی اندامش قرار گرفته بود و قسمت بالایی پوست روشنش هم عریان بود. موهای روشنش، بنرمی به پشت سر شانه شده بود و پشتش اویزان بود، یک چیز غیر عادی، چون او معمولا موهایش را با یکی از آن گره های وحشتناک مورد علاقه اش مییست. همه اینها روی هم تصویری زیبا از فریبندگي و افسونگری میساخت ودراکو وقتی از کوشه ای که ایستاده بولد به او نگاه میکرد، حسی میکرد، گلویشی میگیرد. سیدعلی میکرد از نگاه به او خودداری کند، اما نمیتوانست. «پسر عمو، او مطمئنا آن دختری نیست که من همیشه انتظار داشتم تو به خانه بیاوری.» دارین در حالیکه به طرف جایی که در اکو ایستاده بود خم میشد، این حرف را زد. دراکو با بالا بردن یک ابرویش با دقت به او نگریست، ناخشنود از اینکه دارین افکارش را بهم ریخته. تا آنجا که در اکو میدانست، افسون حافظه کارگر
شده بود. اما او میتوانست میلی درنده دارین را نسبت به جینی حسی کند و این موضوع، دراکو را نگران میکرد. «و انتظار داشتی مرا با چجور زنی ببینی، دارین؟» «همسری که نشان پیروزی باشد، البته، زیبا، فرمانبردار و بی احساسی؛ و با هوشی کافی که جایگاهش را بشناسد و دخالت نکند. این ویزلی برای تو یک دردسر است، در اکو. من میتوانم آنرا حس کنم. نگاش کن، فقط یکساعت گذشته و او تقریبا بیش از نصف اتاقی را با خود همراه کرده. اون دختر پارکینسون که میدیدیشی، بیشتر به روش زندگی تو میامد. برای او چه اتفاقی افتاد؟» دارین با پوزخند جینی را گرم صحبت با وینست مالفوی تماشا میکرد.
«او کودن بود.» «حداقل پر زرق و برق بود. من گمان میکنم بتونم اطمینان حاصل کنم که این نظر تو به خاطر ویزلیه. کاشی حداقل زیبا بود. ویزلی بیش از حد بد قیافه است. او خیلی ریزه و رنگ پریده است...و اون موهای قرمز وحشتناک. او حتی خوش نما هم نیست. نمیدونم تو در او چی دیدی؟» دراکو به آرامی گفت: «به این دلیله که تو اصلا او را ندیدی.» دارین با اخم از جینی به پسر عمویش نگاه کرد و دوباره برگشت. در نور کمرنگ سالن رقص، نور شمعها روی پیراهنشی میرقصیدند، وقتی به انچه وینسلت تعریف میکرد، میخندید، برقی در چشمانش بود و دارین ساکت شد. ناگهان بطور وصف ناشدنی توانایی صحبتش را از دست داد.
با با لا ل بل با جینی در حالیکه در اتاق حرکت میکرد میتوانست نگاه سرد او را روی خودش حسی کند. از جمع جدا شد و با عصبانیت لباسی ابریشمش را صاف کرد. به مردیکه تفاوتهای سیستم دادگستری جادوگری خودشان را توضیح میداد، لبخند زد. با تمام توان سعی کرد، تمرکز کند، اما آن نگاه فولادی بر او، حواسش را پرت میکرد. جینی دوست داشت فرار کند و از دست او پنهان شود. او مثل درنده ای که به شکارش نگاه میکند، به جینی خیره شده بود و جینی مجبور بود متناوبا تلاش کند، تا نلرزد. در حالیکه، قاضی پیر به توضیحاتش ادامه میداد، جینی جرعه ای از گیلاسش نوشید، سعی میکرد، آنچه را واقعا انجام میداد، پنهان کند. چشمانش در اتاق چرخید، بدنبال در اکو میگشت. اما هیچ جا او را پیدا نکرد. زیر لب به چهره تاریک و بلندی که با چشمهای سردش به او خیره شده بود، ناسزا گفت، اما به سرعت به خاطر آورد، در چه مکانی قرار دارد. «خوب، دوشیزه ویزلی؛ متوجه هستید که تفاوتهای فرهنگی ما سبب شده سیستم دادگستریمان بسیار متفاوت باشد. شما به تصویب قوانین و محدود کردن استفاده از جادو به شیوه ای که خودتان آنرا طبقه بندی میکنید، علاقمندید. در حالیکه ما در اینجا نیازی به این کار نداریم.»
________________
جینی حواسش را روی قاضی متمرکز کرد و گفت: «اما نگران نیستید که روزی یک لرد سیاه برخیزد و تمام کشور شما را تهدید کند؟» «عزیزم، این اتفاق هرگز اینجا رخ نخواهد داد. من میدونم که همه شما ملت وزارت بریتانیا، بخاطر مشکلی که با لرد سیاه خودتان داشتید به قوانینتان چسبیده اید. اما روشی که ما جادو را بکار میبریم، کاملا متفاوت است.» جینی اعتراض کرد: «اما اگر یک نفر بخواهد از جادو برای آزار، شکنجه و کشتن شهروندانتان استفاده نماید، شما چه میکنید؟ شما هیچ نوع قانونی برای این موارد ندارید.»
«اینجا، هرگز چنین اتفاقی نمیفتد.» جینی با شوک و تعجب اظهار کرد: «نمیتونه اینقدر ساده باشها» مرد مسن با اغماضی فقط لبخند زد. «متاسفم، اما اینطوره، دوشیزه ویزلی. فرهنگهای ما تاریخهای بسیار متفاوتی دارند. شاید تفاوت از همینجا ناشی میشه.» «حالا ، قاضی استرام؛ اینجا یک جنایت وحشتناک رخ داده، که حسی میکنم باید به شما اطلاع بدم.» صدای سردی از پشت جینی این حرف را زد. جینی بی اختیار پرید. سپس قبل از آنکه برگردد و به دارین نگاه کند، نفس عمیقی کشید، تا خود را آرام نموده و احساسات واقعیش را نسبت به او پنهان نماید. در اکو به جینی گفته بود، تا حد ممکن با دارین راه بیاد - بنظر نمیرسید، دارین چیزی از حوادث شب گذشته بخاطر آورد، اما تحقیر آشکار او نسبت به جینی دلیل واضحی برای نگرانی بود. نمیشد رفتار او را حدس زد و جینی به غریزه از او میترسید. «قربان، ایا در بلغارستان این جنایت نیست که یک زن جوان و زیبا، در چنین شب بزمی کنار بایستد و در مورد سیاست صحبت کنه، در حالیکه باید، مشغول رقصی باشه.» دارین کشیده و با ظرافت حرف میزد و پوزخندی به لب داشت که خون جینی را متوقف میکرد. «مطمئنا هست، آقای مالفوی. اما من به شهروندان خوش هیکل و خوبی مثل شما برای اصلاح این وضعیت، اعتماد میکنم.» سپس چشمکی به جینی زد. جینی چاره ای نداشت، جز اینکه لبخندی زورکی بزند، گیلاسش را روی میز بگزارد و اجازه دهد، دارین او را به طرف محوطه رقص که به تازگی با تعدادی از زوجهای مشغول رقصی اشغال شده بود، هدایت نماید. موزیک توسط ارکستر کوچکی به کمک تجهیزات جادویی نواخته میشد. قبل از آنکه دارین او را کاملا وارد محوطه رقصی نماید، یک دستش را گرفت و دست دیگر خود را روی کمر جینی گذاشت؛ و جینی تمام توانایی خود را بکار برد تا از وحشت و لرزش نسبت به این حالت خودداری نماید. جینی یکبار دیگر اتاق را از نظر گذراند و وقتی یک جفت چشم آشنا که در نور کمرنگ اتاق مثل نقره
________________
میدرخشید و او را نگاه میکرد را دید، نفسی به آسودگی کشید. تا زمانیکه او اینجا بود، جینی در کنار دارین در امان بود. جینی به سردی گفت: «دارین، همانطور که تو امروز صبح اشاره کردی من یک کنسول در وزارت جادوی خودمان هستم و بحثهای سیاسی چیزی است که من از آنها بسیار لذت میبرم.» از اینکه گفتگویش با قاضی استرام قطع شده بود، ناراحت بود . «معذرت میخوام، ویرجینیا. اما بنظر میرسید، شرم آوره که زیبایی مثل تو در چنان گفتگوی ملالت باری، تلف بشه.» چشمان سرد و خاکستریش، جینی را میسوزاند. جینی با ناراحتی به جهت دیگری نگاه کرد. جینی آهسته گفت: «فکر نمیکنم، تو به این دلیل مرا به رقص دعوت کرده باشی.» تمام چشمها به سمت این زوج جوان جلب شده بود. همه در مورد این زن جوان که بیشتر مجردان بلغارستان را به خود جذب کرده بود، کنجکاو بودند. جینی نمیخواست توجهی بیش از آنچه حالا وجود داشت را به خودشان جلب نماید. «خوب پس چه منظوری داشتم، دوشیزه ویزلی؟» دستش دور کمر جینی را محکمتر گرفت و وادارش کرد، بدنش را بیشتر به او نزدیک کند. «چون من تمام آنچه را تو بهش اعتقاد داری تهدید میکنم.» دارین گستاخانه گفت: « هیچ راهی وجود نداره که یک مالفوی توسط امثال تو تهدید بشه.» «این فکر که یک زن با سیاست سرگرم باشه، و باید اضافه کنم، موفق هم باشه، انچه را تو در مورد نقش زنان در جامعه به ان عقیده داری به چالش میکشد. تو فکر میکنی، من باید یک نشان افتخار باشم، کنار بایستم و وقتی ازم تعریف میکنند لبخند بزنم و به محضی اینکه صحبت در مورد مسایل جدی شروع شد، ناپدید بشم.» «ساحره کوچولوی باهوش، مگه نه؟» چشمان دارین تنگ شد و جینی را محکمتر به خود فشرد. جینی آرام نفس نفس میزد، جون چنگ دارین تقریبا دردناک شده بود. سعی کرد بدون جلب توجه کسانیکه او را نگاه میکردند، او را عقب بزند، اما ممکن نبود؛ دارین خیلی قوی بود. جینی سعی کرد، در اکو را در جمع پیدا کند، به این امید که او بیاید و نجاتش دهد. روی پنجه هایش بلند شد تا آنطرف شانه های دارین را ببیند و دستش از روی شانه او به میانه بازویشی لغزید. به محضی اینکه دستش به بالای بازوی دارین رسید مثل کسی که سوخته عقب پرید. با تعجب از واکنش جینی، دارین دستش را از دور او آزاد کرد. جینی محکم دست خودش را گرفته بود و با نگاهی پر از ترسی به او نگاه میکرد. واکنش ناگهانی جینی، توجه همه را جلب کرده بود، همه ایستادند تا ببینند چه رخ داده. دنیا پیش چشمان جینی میچرخید و حس کرد، وحشتی که در گلویش در حال شکل گیری بود، تمام وجودش را در بر میگیرد.
________________
در حالیکه تمام اتاق با تعجب نگاه میکردند، او برگشت و از اتاق فرار کرد. | || || || || ||
جینی با نهایت سرعتی که پیراهن و کفشهای پاشنه بلندش به او اجازه میدادند، شروع به دویدن کرد. جینی سعی میکرد، قبل از آنکه حمله وحشت کاملا او را فرابگیرد، تا حد ممکن، بین خود و دارین فاصله بیندازد. اما راهروها جلوی چشمانشی تار میشدند. سعی میکرد به طرف اتاقش برود، اما ایستاد، چون نمیدانست کجا قرار دارد. او به دیوار تکیه داد و به دستهای لرزانشی نگاه کرد. هنوز میتوانست، گرمای بازوی او را حس کند. انگار نشان جادویی زیر آستین دارین روی گوشت جینی اتش روشن کرده بود. ذهنشی دایما تکرار میکرد، ان یک نشان سیاه بود و جینی سعی میکرد نفس بکشد تا وحشتی را که نیروی او را تحلیل میبرد، فرونشاند. صدای پای رعداسایی در راهرو طنین انداخت، بطرف او میامد. جینی تمام نیرویشی را جمع کرد و دید که دارین به سرعت به سمت او میاید و خیلی زود، شانه های جینی را گرفت و او را به دیوار هل داد. روی جینی خم شد، چشمانش از خشم، تیره شده بود. جینی تقلا کرد و با تمام قدرت جنگید. فقط تماس او کافی بود تا واکنش شدید او به آن نشان دوباره شروع شود، و این تمام نیرویش را تحلیل میبرد. جینی به سختی گفت: «ایا خونوادت میدونند، تو کی هستی؟» برای نفس کشیدن، تقلا میکرد. دارین فقط به او خیره شد و سعی میکرد از تقلاهای او برای آزاد شدن جلوگیری کند. «آیا آنها میدانند، تو کی هستی، چی روی بازوت داری؟» دارین به جلو خم شد و لبهایش را با نیروی کوبنده ای که جینی را شوکه کرد، روی لبهای جینی گذاشت. بدون یک لحظه تامل با پاهایش به دارین لگد زد و سعی کرد با بازوهایش هر آنچه میتواند برای رهایی از دست او انجام دهد. انگار ترسی و ناامیدیش سرانجام تخفیف پیدا کردند و جینی حسی کرد موج بلندی از نیرو بدنش را در بر گرفت، نیرویی که جینی نمیخواست مانعش شود. دستانش را روی سینه دارین گذاشت، جرقه ای از نور قرمز رنگ فضای تاریک راهرو را روشن کرد و دارین را به دیوار مقابل کوبید و بر زمین انداخت. دارین فورا برخاست و کمر جینی را که سعی در دویدن داشت، گرفت. او را وادار کرد که برگردد و به او نگاه کند. جینی با مبارزه طلبی به او خیره شد، تنها نشانه ای که از آن میترسید، لرزش لب پایینش بود. «مرگ خوار، به من دست نزن!» جینی سعی میکرد خود را آزاد کند. دارین فریاد زد: «دختر احمق! هیچ راهی وجود نداره که تو اینو بدونی. چطور فهمیدی؟» وقتی جینی با آرنجش به شکم او ضربه زد از درد فریاد زد. بازوی دارین بالا رفت تا به جینی سیلی بزند. جینی چشمانش را بست و منتظر ماند، اما هیچ اتفاقی نیفتاد. پس از چند لحظه چشمانش را باز کرد و وقتی دید، دست در اکو بازوی دارین را گرفته و بطرز وحشتناکی به او خیره شده، احساس آرامش کرد.
________________
«هرگز در حضور من دستت را روی یک زن بلند نکن.» صدایش کشنده بود. «مخصوصا کسی که تحت حمایت من است.» دارین جینی را رها کرد و چند قدمی عقب رفت؛ در اکو بین او و جینی ایستاد. در اکو ادامه داد: «حالا، پسر عمو، به مهمانی والدینت برمیگردی و اعلام میکنی هیچ اتفاقی نیفتاده و تا پایان عصر همانجا میمانی. اگر فقط یکبار دیگه ببینم به ویرجینیا دست زدی، این اخرین کار تو خواهد بود. ایا کاملا واضحه؟» صدایش ارام 9 ملایم، اما پر از تهدید بود. دارین قبل از رفتن، با پوزخند گفت: «کاملا.» به محض اینکه او به اندازه کافی دور شد، جینی آه وحشتناکی کشید، حسی کرد بالاخره میتواند، درست نفس بکشد. در اکو به طرف جینی برگشت. چشمانش در راهروی تاریک میدرخشید و حسی میکرد که جینی چقدر شکننده است و تقلایشی در برابر دارین چقدر او را ضعیف کرده. یک دستش را با پشتیبانی دور کمر جینی گذاشت. در اکو چاپلوسانه گفت: «خوب، ویرجینیا، آنجا یک نمایش واقعی از قدرت وجود داشت.» چشمانش را به چشمان جینی دوخت. «چرا بهم نمیگی جریان چی بود؟»
فصل هجدهم: سوالهای بی جواب
«مالفوی، چرا ساکت نمیشی؟» جینی خود را از او جدا کرد و کورکورانه، به طرف پایین راهرو براه افتاد. «من، احمق بودم که فکر میکردم، میشه به یک دسته از مالفویها، اعتماد کرد.» در اکو پرسید: «راجع به چی حرف میزنی، ویرجینیا؟» و جینی را دنبال کرد. جینی با عصبانیت گفت: «تو منو احمق کردی. و ادارم کردی به خانوادت علاقمند بشم، رازهای خانوادگیت را بیرون ریختی و با نظراتت درباره وظیفه و این حس بزرگ فداکاری که همه شما خواهانشی هستید مرا افسون کردی و در تمام این مدت یکی از آنها اینجا کنارم بود!» در اکو دستش را دراز کرد و بازوی جینی را گرفت و جینی برگشت تا به او نگاه کند، اما از نگاه کردن به چشمان او پرهیز میکرد. «چطوری در مورد دارین فهمیدی؟» در اکو دستپاچه بود. «و چقدر وحشتناکه! من موافقت کردم به تو کمک کنم! من کاملا به تو اعتماد کردم! من کاملا در دست تو بودم!» بازویش را از دست در اکو رها کرد. در اکو به آرامی دستور داد: «خفه شو، ویرجینیا و به سوال من جواب بده.» جینی بالاخره به چشمان در اکو نگاه کرد و با دیدن آن چشمان نقره ای درخشان کم کم خشمش فرو نشست. «این از اثرات بعدی اولین سال من.....» جینی آهسته حرف زد و از در اکو رو گرداند.
«اولین سال تو؟» «بله اولین سال من! همینو گفتم، مگه نه؟ و باید به این خاطر از پدر خونخوارت متشکر باشم، خودت میدونی. تو باید به من میگفتی ! اگر میدانستم که او یکی از آنهاست، هرگز برای کمک موافقت نمیکردم!» «به همین دلیل انگیزه ای برای گفتنش نداشتم.» در اکو پوزخند زد، اما این پوزخند نه اثری از پیروزی به همراه داشت و نه تکبر. بیشتر با غم همراه بود. جینی به او خیره شد و زمزمه کرد: «حق با رون بود. او گفت که من نمیتوانم به تو اعتماد کنم و اینکه، امدنم به اینجا یک اشتباهه، و هنوز من اینجا هستم!» در اکو با سادگی گفت: «چون نمیتونی به دارین اعتماد کنی، دلیل نمیشه نتونی به من هم اعتماد کنی.» «از نظر من همه شما خونخوارها مثل هم هستید. همه شما مالفوی هستید و من باید بهتر میدانستم و درگیر این کثافتکاری نمیشدم! شما و او مرا در این کار خودتان گیر انداختید!» جینی فریاد میزد. دراکو ناگهان دستانش را دراز کرد و شانه های او را گرفت، او را وادار کرد که به چشمان تار و خطرناکش نگاه کند. «من مثل خانوادم نیستم، ویرجینیا. همانطور که تو نیستی.»
________________
جینی فریاد زد: «البته که من مثل خانوادم هستم، مالفوی ! یادت رفته که هر روز در هاگوارتز این موضوع را به من یادآوری میکردی! تو هرگز نخواستی پشت موهای قرمز و کتابهای دست دوم و خلق و خو را ببینی ! این تغییر ناگهانی قلبی در مورد کوچکترین ویزلی برای چیه. همانکه همیشه با علاقه مرا بدان مینامیدی؟» «اگر تو دوست داشته باشی ما میتوانیم روی این موضوع، ساعتها بحث کنیم، و تو هر چقدر که بخوای میتونی در مورد پسر عموم یاوه سرایی کنی و جار و جنجال راه بندازی، اما هنوز فراموشی نکردم که تو چند لحظه پیشی چیکار کردی. تازمانیکه آنرا برای من توضیح ندی، از سوال کردن دست برنمیدارم.» صدای در اکو کمی خسته بنظر میرسید، که جینی را بیشتر عصبانی میکرد. اما بازگشت او به موضوعی که جینی عمدا سعی میکرد از ان پرهیز کند، او را از جا پراند؛ و آتش خشمش را ناگهان سرد کرد. جینی چند قدم عقب نشینی کرد. جینی با لکنت گفت: «اون فقط.... جادوی تصادفی بود. تو نمونه هاشو دیدی. چیزهایی که وقتی جادوگران اختیار کنترلشان را به دست احساسات میدهند، اتفاق میفتند. هری یکبار عمه اش را باد کرد. بیشتر جادوگرها، کارهای تصادفی را بدون استفاده از چوب جادو انجام میدهند. و در این مورد فقط برای دور کردن پسر عمو از خودم بود.» جینی سعی میکرد با یادآوری هر مثال ممکن پاسخش را کامل کند. «اون انفجاری از جادوی خالصی بود، ویزلی. جادوی بسیار قوی.» «فقط به این خاطر که من کنترلم را از دست دادم. هیچ چیز دیگری در این مورد وجود نداره، مالفوی. پس فراموشش کن.» از چشمان جوینده در اکو رو گرداند، ناامید از رهایی از موشکافی او. به طرف پایین راهرو راه افتاد، عملا میدوید و بدنبال راه نجات میگشت. «آن از دست دادن کنترل نبود، ویرجینیا. من دیدم تو چیکار کردی. آن یک دفاع حساب شده، با استفاده از جادو بود. تو میخواستی ان کار را انجام بدی و ان دقیقا همانطوری انجام شد که تو میخواستی.» جینی با عصبانیت بدون ایستادن گفت: «تو نمیدونی داری راجع به چی حرف میزنی.» «تو ازش میترسی. از استفاده از آن وحشت داری، چون در دیدگاه تنگ تو نسبت به دنیا، نیرویی که تو امشب ازش استفاده کردی، نوعی از جادویی بود که تو آرزو داری از تمام دنیای جادوگری حذف بشه.» با این حرف در اکو، جینی ایستاد. در اکو انتظار داشت به خاطر این اتهام، جینی به شدت عصبانی شود. اما احساساتی که در چشمان تیره او وقتی به طرف در اکو چرخید، منعکس شده بود، سبب شد در اکو دوباره با خود بیندیشد. واقعا نمیدانست، شاهد چه جور نیرویی بوده. جینی با صدایی سرد و سخت پرسید: «تو میگی من تنگ نظر هستم؟ آیا این در مورد در اکو مالفوی صادق نبود که تمام وقتش را صرف آزار موگل زاده ها و گریفیندوریها میکرد، فقط به این دلیل که با او تفاوت داشتند؟»
________________
دراکو به آرامی پرسید: «تو از چی فرار میکنی؟ چی بود که باعث شد تو همه آنچه را که میتوانستی باشی کنار بگذاری و اغلب با ناامیدی ماسکی از یخ به چهره بزنی؟» «چیزهایی مثل آنچه در راهرو اتفاق افتاد، مالفوی. این ... نوع از جادو به مردم اسیب میرسونه، خانواده ها را از هم میپاشو نه و اینده ها را خراب میکنه. و من هر کاری در توانم باشه انجام میدم تا مطمئن بشم، جلوش گرفته میشه.» صدایش حاکی از نیروی درونی بود که در اکو بارها قبلا با ان روبرو شده بود و میدانست او به هیچ طریقی شکسته نمیشود. او بیش از حد قوی بود. قدرتی که بنظر میرسید او را بسیار سرزنده میکند، ظاهرا یکی از همان نیروهایی بود که در اکو را به سمت او جذب میکرد. و حالا که هیچ چیز طبق نقشه پیشی نمیرفت، لازم بود شکسته شود. در اکو پرسید: «و اگر به مردم کمک کنه، چی؟ اگر این نوع از جادو که تو اینقدر ازش متنفری، عملا نه تنها خوب باشه، بلکه جلوی رخ دادن آسیبهای بسیار بزرگی را بگیره، آیا بازهم طبق اصول تو اشتباهه، ویرجینیا؟» این سوالی از زمانیکه او فهمیده بود چه رازی در لابیرنت وجود دارد، بارها ذهن او را مشغول کرده بود. همه آنچه فهمیده بود، جنگ بسیار بدی با غرایز او راه انداخته بودند و او نمیدانست، چطور باید از شرشون خلاصی بشه. وقتی جینی سوال او را هضم میکرد، به چشمانش خیره شده بود. جنگ درونی او از ظاهرش پیدا بود، و نقابشی با کشمکشی اخلاقیات و اعتقاداتش و همچنین به لرزه درآمدن پایه هایی که مبنای زندگیش بود، در حال شکستن بود. در اکو قبلا فکر میکرد، دیدن لرزش جینی غیر ممکن است، اما هرچه پیشتر رفتند و هرچه بیشتر جینی در نقشه گیر افتاد، این حالت عادی شد. این حالت دراکو را اشفته میکرد، درست مثل همان صبحی که جینی را با چهره ای شبح زده دیده بود؛ میخواست برای جلوگیری از آن کاری انجام دهد.
جینی میخواست حرفی بزنه، تا به سوالی در اکو پاسخ بده، اما نمیدانست، باید چه جوابی بدهد و حتی مطمئن نبود که آیا برای پاسخ دادن آمادگی دارد. در اکو تنها کاری را که بلد بود انجام داد. به جینی نزدیک شد، او را در اغوش کشید و لبانش را بوسید. به محض برقراری تماس، جینی خود را سفت کرد و سعی کرد، تماس را بشکند، اما با عمیق شدن بوسه در اکو، موج احساسات جینی را فرا گرفت و با تنهایی که سالها با آن در ستیز بود، ترکیب شد. یکی از دستانش حرکت کرد و دور گردن در اکو قرار گرفت. جینی شکست خورد. جینی برای یک لحظه، سرد و سخت بود، اما در اکو ناگهان تغییری را حس کرد. جینی در حالی ذوب شدن بود. این تغییر از مقاومت به تسلیم ارام، اتشی را که بینشان بود، بیشتر شعله ور میکرد. دستیکه دور کمر جینی بود. او را محکمتر در اغوش گرفت، نیاز داشت تا حد ممکن به هم نزدیک شوند. وقتی در اکو پاسخ با
________________
حرارت جینی را دید، یعنی هر دو دستش بالا رفت و دور گردن او حلقه شد، در اکو حسی کرد بزودی عقلش را از دست خواهد داد. جینی یکبار دیگر حسش را بدست آورد. شروع به مقاومت کرد و در اکو را به آرامی کنار زد و وقتی در اکو ناگهان او را رها کرد، کمی تلو تلو خورد. جینی فریاد زد: «دست از اینکار بردار.» با اتهام به در اکو خیره شد. در اکو هم متقابلا به او خیره شد.
«این تنها راهیه که من برای ساکت کردن تو بلدم.» جینی اعتراض کرد: «من که حرف نمیزدم!» «اما میخواستی اینکار و بکنی، ویزلی!» جینی شوکه شده بود و از خشم قادر به تکلم نبود. در اکو به او خیره شده بود و چشمهایشی که معمولا سرد بودند، حالا فروزان بودند. وقتی جینی بعدها به این موضوع میندیشید، خود را متقاعد میکرد که در واقع نگاه خودش سبب واکنش بعدی او شده است. جینی سینه سپر کرد، اما دیدن لبهای دراکو که در او آتش میفرخت، خشمش را فرو مینشاند. سبب میشد حسی کند باز هم به آن احتیاج دارد. اشتیاقی بوجود میاورد که هر دو را از نفس مینداخت. جینی از مقاومت دست برداشت، به ردای در اکو چنگ زد و سرش را روی سینه او گذاشت. در حالیکه جینی سعی میکرد دوباره نفسش را باز یابد، در اکو دستانش را دور کمر او حلقه کرد و احساسی امنیت و آرامشی، که مدتها پیش برای جینی غریبه شده بود را به او ارزانی داشت. در اکو به آرامی صورتش را روی گردن جینی میکشید و او را میبوسید. جینی چشمانشی را بست و اجازه داد این حسی او را در خود غرق کند و آه آرامی کشید. «جینی...» در اکو فقط یکبار زمزمه کرد، میدانست که نام ویرجینیا فقط ابزاری برای تکمیل نقاب اوست، نه آنچه واقعا بود. سادگی صدای او که نامش را به ان شیوه زمزمه میکرد، نشان میداد که دراکو چقدر راجع به جینی میداند و تا چه حد عمیق او را میبیند. و عمق این نگاه جینی را میترساند. کمی عقب رفت تا به صورت در اکو نگاه کند. نمیدانست، چرا و چگونه همه چیز تغییر کرده و نمیدانست پس از آن چه باید انجام دهد. «در اکو» جینی شروع به صحبت کرد، اما در اکو دوباره سرش را خم کرد و با بوسه ای او را ساکت کرد. «وقتی دیدم دارین روت دست بلند کرده، میخواستم بکشمش.» در اکو در حالیکه با یک دست موهای روی صورت جینی را کنار میزد، این حرف را زمزمه کرد و جینی با دیدن چشمان نقره ایشی به حقیقت ان ایمان اورد. و این واقعیت جینی را از جا پراند. در ضمن نام دارین حوادث آن شب را دوباره بخاطرش آورد. از دراکو فاصله گرفت، در حالیکه بدنش با اعتراضی فریاد میزد.
________________
«توافق امروز بعد از ظهر ما، در مورد محافظت از مخفیگاه، شامل حمایت از یک مرگ خوار نمیشود.» جینی با لرزه گفت و بدقت به چشمان دراکو نگاه میکرد، چون نمیتوانست نگاه نکند. «هیچ چیز همانطوری نیست که بنظر میرسه، ویرجینیا.» چشمان دراکو ناگهان تغییر کرد و غیر قابل خواندن شد. سنگینی آن شب و کار شاقی که انجام داده بود، جینی را در برمیگرفت و تمام قدرت و کنترل او را نابود میکرد. جینی یک قدم لرزان به عقب برداشت و با میل خود برای نزدیک شدن به در اکو جنگید.
برگشت و با نهایت سرعتی که میتوانست دور شد.
فصل نوزدهم: بحثهای راهرو
دراکو به ناپدید شدن جینی در راهرو خیره شد و با ناامیدی دستش را میان موهایشی فرو برد. جینی کاملا او را بهم ریخته بود؛ دوست داشت او را در آغوش بگیرد و در عین حال میخواست او را خفه کند. جینی خشمگین، اسرارآمیز، نا امید، زیبا و ظاهرا دور از دسترسی بود. نباید زندگی شخصیش، با قمار سیاسی که در آن مشغول بود، ترکیب میشد. تو او را هم به این راه کشاندی، صدایی گناهکار در درون ذهنش زنگ میزد. او این فکر را کنار زد و مشتاقانه به مسیر جینی نگاه کرد، امیدوار بود او را تعقیب نماید. صدای سرد زنانه ای از پشتش زمزمه کرد: «دراکو مالفوی، بنظر میرسه که این جزو نقشه نبود.» وقتی او از سایه ها بیرون آمد تا در اکو را ببیند، دراکو غرولند کنان گفت: «گابریل، تنهام بزار.»
«چه اتفاقی داره بین شما میفته، دراکو؟» «به محض اینکه بفهمم، مطمئن باش تو اولین نفری هستی که بهش میگم، گابریل.» کاملا اعصابش بهم ریخته بود. گابریل پافشاری کرد. «اگر اتفاقی براش بیفته، همه چیز خراب میشه. تو اینو میفهمی، مگه نه؟» «حالا، مسایل مهمتری نسبت به زندگی عاشقانه تو، برای دلواپسی وجود داره. پاتر بیچاره و واکنشش، وقتی بفهمه، رازهای خانوادگی ما کوچکترین نگرانی ماست.» دراکو گستاخانه نگرانی او را نادیده گرفت. «در اکو، تو میدونی که فقط موضوع زمان مطرحه، وقتی که آنها بتوانند، افسونهای ما را بر لابیرنت از بین ببرند، وقتی ماه کامل شود. من دارم میگم، فقط چند شب دیگه فرصت داریم. هر چیزی که اون بیرونه....شاید جینی راهی برای جلوگیری از ورودش باشه.» چشمانش برق عجیبی زدند. در اکو ناگهان متوجه منظور دختر عمویش شد. چیزی در آن نهفته بود که در اکو را نگران میکرد. با احتیاط پرسید: «راجع به چی حرف میزنی؟» «وقتی دارین به دنبال جینی رفت، دانیکا او را تعقیب کرد. او همه چیز را دیده است.» صدای گابریل سخت بود. در اکو زیر لب ناسزا گفت، هم به این خاطر که متوجه دختر عموی جوانشی در همان راهرو نشده بود و هم اینکه ممکنه تا بحال به کسی گفته باشه.
«و این موضوع، چطور نقش او را در همه چیز تغییر میده؟» «نیروی او همه چیز را تغییر میدهد! هیچکس تا بحال قادر نبوده با تماسی بازوی دارین بگه که او یک نشان سیاه دارد و آنچه او برای دور کردن دارین انجام داد! جینی میتوانه خیلی مفید باشه...»
________________
(لانه. X) گابریل با خشم گفت: «منظورت چیه، نه ؟ ما وظیفه ای داریم، تنها میراث شریفی که تو و این خانواده دارید. همه باید هر کاری میتوانند برای حفظ آن انجام دهند.» «دلیلی که او را به اینجا کشاندیم، این بود که توافقنامه را قبل از امضا توسط بلغارستان تغییر بدیم. به این ترتیب ما مجبور نیستیم طبق قانون فعالیتهایمان را برای محافظت از مخفیگاه متوقف کنیم وتو میتونی در آرامش با پاتر خودت ازدواج کنی. نه بیشتر، گابریل» چشمان در اکو تیره و خطرناک بودند.
«اما، در اکو !»
«این وظیفه مالفویهاست. و او الزامی در آن ندارد. تمام شد.» در اکو در حال حرکت بود که گابریل فریاد زد: «پدرت به خانواده ما خیانت کرد. همانکاری که پسرش انجام میده. تو مسوولی درست کردن اوضاع هستی. فکر میکردم، میخوای اینکار و بکنی!» لغات او مالفوی را نگه داشت. برگشت و به گابریل نگاه کرد. حالت چهره اش مثل سنگ بود.
(لاور پیشنهاد میکنی، چطور اوضاع را در سد تا کنم، گابریل؟ با استفاده از روش اجدادی مالفوی، بکار گیری هر کسی که شد، برای اجرای اهدافمان و لعنت به نتیجه اش بر آنها ؟ تو دو چیز مهم را فراموش کردی: اولا دلیل ساخته شدن این مکان. لوسیوس از تکشاخها برای رسیدن به اهداف خودش استفاده کرد و اهمیتی به نتایج آن نداد. اما مهمتر از آن، درسته که او پدر من است، اما این دلیل نمیشه که من هم مثل او باشم. من قویتر خواهم بود. من راه دیگری پیدا میکنم. و من همه چیز را درست میکنم.» صدای در اکو به سختی سنگ بود. او تمام قد مثل مجسمه در برابر گابریل ایستاد و به او خیره شد. گابریل رو برگرداند و عقلب نشینی کرد. در اکو این راند را برده بود.
با با لا ل بل با در ذهن جینی غوغایی بپا بود. تقریبا پس از بیست دقیقه سرگردانی در عمارت بالاخره راه اتاقش را پیدا کرد. روی تخت افتاد و سعی کرد، آرامش خود را بازیابد. با نا امیدی میندیشید، در اکو او را جینی صدا زده بود. دوست نداشت در اینحالت پریشانی احساسی به این موضوع بیندیشد. جینی خود را مجبور کرد که برخیزد و برای خواب اماده شود. جینی خسته بود اما در ان زمان نمیتوانست، بیشتر از چند ساعت بخوابد. که او را ضعیفتر و برای همراهی با جادوی سیاه جاری در این خانه، مستعدتر میکرد. انچه جینی احتیاج داشت یک شب استراحت کامل، بدون افکار مشوش و مهمتر از آن بدون کابوسهایی بود که فکر میکرد بیشتر از یکسال پیش از شرشان خلاص شده است، اما ناگهان برگشته بودند. جینی لباس خوابش را پوشپد و با خود فکر کرد، حداقل حالا میدونی چرا برگشته اند. تماسی دارین با تمام چیزهای ولدمورت و جادوی سیاه کافی بود تا آنها را برای انتقام برگرداند.
________________
قبل از آنکه به رختخواب برود، یک لحظه ایستاد و فکر کرد. سپس به حمام رفت و شیشه کوچکی را از کیف لوازم آرایشش بیرون آورد. به شیشه داروی خواب آور خیره شد و اهمیت یک خواب کامل را به خود یاداور شد. او باید از خودش در این مکان محافظت میکرد، و حالا بیش از پیش به آن آگاه بود. این دارو برای او هشت ساعت خواب کامل فراهم میکرد. قبلا امتحانشی کرده بود و هیچ چیزی نمیتوانست او را قبل از هشت ساعت از خواب بیدار نماید. با لرزشی صحنه های کابوسش را بخاطر آورد. آهی کشید، تمام محتویات شیشه را نوشید و به رختخواب رفت.
| | در اکو با خستگی به سمت اتاقش پیش میرفت، سعی میکرد تا حد ممکن بیصدا باشد. پس از گذراندن زمان کافی در لابیرنت، بقیه مالفویها به عمارت و رختخواب خودشان برگشته بودند. در اکو میدانست که بخاطر افکاری که در ذهنش میچرخد، قادر به استراحت نخواهد بود، بنابراین مدت بیشتری را کنار تکشاخها باقی ماند. به آنها خیره شد، انگار آنها میتوانند جوابی را که بدنبالش بود، به او بدهند. این یک ارتباط همزیستی بود. او از جادوی خودش برای محافظت از آنها استفاده میکرد و در مقابل، فقط با بودن در جمعشان، آنها از دراکو محافظت میکردند. جادوی ذاتی این موجودات برای او مثل یک سپر عمل میکرد. تمام نگرانیها، تردیدها و ارواح شیطانی گذشته اش را از او دور میکرد و تنها نمای زیبای مخفیگاه و مخلوقات نقره ایشی از آن عبور نموده و در ذهن در اکو خانه میکردند. تمایز آشکاری بین زیبایی و پرتو مهتاب مرغزار که تمام طول سال به سرسبزی تابستان بود، در میان زمینهای پوشیده از برف لابیرنت که در روستایی در بلغارستان واقع شده بود، در مقایسه با بقیه دنیایشی وجود داشت. ملک اربابی مالفوی، جاییکه او دوران جوانیش را سپری کرده بود، جایی سرد و ترسناک بود، پر از راههای تاریک و پنجره های نا هموار. از نظر او هاگوارتز هم قصر زیبایی نبود، آنجنان که بیشتر دانش آموزان تصور میکردند. به نظر او آنهم فقط یک ساختمان دیگر بود که در اکو احساس تعلقی به آن نداشت. هفت سالی که در آن مدرسه سپری کرد، سرد و تاریک بود. وقتی بچه بود، هرگاه بدیدن خانواده عمویش میرفتند، دزدکی به جنگل میرفت و راه مرکز ماز را در پیش میگرفت و صبح روز بعد در حالیکه در میان گله خوابیده بود، او را پیدا میکردند. این گریز او از میراث واقعی مالفوی بود، دنیایی پر از خدعه، نقشه کشی دائمی و تمسخر هر آنچه متفاوت بود. خانه عمو و زن عمویش پناهی بیرون از این دنیا بود و مرکز ماز به او امنیت میداد. پناهگاهی برای بیگناهی کودکی که میتوانست با چشمانی گشاد شده از شگفتی به گروه تکشاخها خیره شود.
________________
اما این دوران وقتی پدرش با اشتیاق پایان ناپذیر خود برای افزایشی دلیل وجودی اربابش ، راز مخفیگاه را که پیش از آن هرگز کسی خارج از خانواده مالفوی در مورد آن چیزی نشنیده بود، فاش کرد، بپایان رسید. و پیمان اولین مالفوی را در خطر قرار داد. یکی از درسهایی که دراکو فراگرفته بود، این بود که غرور خانوادگی از هر چیزی در دنیا مهمتر است - وظیفه خانوادگی مقدم بر هر چیز است. سرمشق در اکو در زندگی، کسیکه همه فکر میکردند، در اکو راه او را در پیش میگیرد، به این درسی کهن خندیده بود. در اکو ضعیف شده بود. وقتی دراکو دید یکنفر به در اتاقشی نزدیک میشود، به سرعت افکارشی از هم گسیخت. آهی از خستگی کشید و دست به سینه به فرد خاطی خیره شد. «دارین، انتظار نداشتم در این لحظه با تو روبرو بشم. احتمالا این موضوع میتونه برای فردا صبح بمونه؟» دارین با عصبانیت زمزمه کرد: «البته که نمیشه تا صبح صبر کرد، ما حرفهای زیادی برای گفتن داریم، در اکو. اولش مربوط به ساحره کوچولوی تونه. آخه چطوری راجع به نشان فهمید؟» در اکو غرق در اندیشه جواب داد: «ظاهرا او استعدادهای بیشتری از یک دیپلمات صرف دارد. ما او را دست کم گرفتیم.» «این همه چیز را عوض میکنه ! چه فکری توی سرت بود که اجازه دادی او به مرکز لابیرنت برود؟ برای اینکه حقیقت آنچه ما اینجا انجام میدهیم را به او بگویی؟ در این مورد او یک دشمن است. و حالا همه چیز را میداند!» دارین سرکوفت میزد. «تو چقدر گیجی، پسر عمو! ویرجینیا یک زن سخت و لجوج است، اما به سختی میتواند یک دشمن باشد. دشمنها انهایی هستند که سعی میکنند به قدرت تکشاخهای تحت حمایت ما به نفع خودشان دسترسی پیدا کنند. او به اینجا آورده شده تا مطمئن شویم، تلاشی قانونی انها -- سند همکاری - برای ممانعت از تلاشی ما در متوقف کردن آنها به نتیجه نمیرسد. و او قول داده که اینکار را خواهد کرد. دارین، همه چیز طبق نقشه پیش میرود.» یی دارین به دیوار تکیه داد و با افسوس گفت: «دانیکا دید که در راهرو چه اتفاقی افتاد و او با من چه کرد. من متقاعدش کردم که در این مورد سکوت کنه. اما فقط موضوع زمان مطرحه، قبل از آنکه به شخصی نامناسبی بگه. او یک ساحره وزارتخوانه است، با اینحال دلم نمیخواد نیروی او در دستان نادرستی قرار بگیره.» دراکو با پوزخند گفت: «آه، مو قرمز، تو را هم به شدت تحت تاثیر قرار داده، متوجه ام.» «او مرا دیوانه میکند، پسر عمو. یک نفر چطور میتونه در مدتی کوتاه اینهمه احساسات را به صف کنه ؟ او از یک دیپلمات کوچولوی فریبنده به یک دختر کوچولوی ترسو و به یک خشم جهنمی در مدتی کوتاه تبدیل میشه . آیا این تو را دیوانه نمیکند؟»
________________
«او واقعا یک راز عجیب است، اینطور نیست؟ اما دیوانه یا غیر دیوانه. اخطار من هنوز پابرجاست. کافیه کمترین تماسی با او داشته باشی تا آخرین کار زندگیت باشه. دارین، او برای تو نیست.» صدای در اکو پایین و خطرناک بود. دارین سرش را پایین انداخت و گفت: «نگران نباشی دراکو... من کاملا اگاهم که او به تو تعلق دارد. گرچه تو حرفی ازش نزدی. او فقط .... امشب کنترل مرا از بین برد. زیاد اتفاق نمیفته که یک جادوگر وزارتخونه آنچه را من روی بازو دارم، حس کند. و این موضوع... مرا وحشت زده کرد.» -- - -ت. «تو را ترساند. فکر میکردی، گذشته فراموش شده. اما آنچه آن بیرون است و سعی میکنه افسونهای حمایتی ما را نابود کنه، نمیخواد این اتفاق بیفته. اتفاقاتی در حال رخداد نه. من متاسفم . » دارین با لبخند کوچکی روی صورتش پرسید: «و اگر ویزلی تو از تمام نقشه آگاه بشه، چی میگه؟» «لعنتی. همین حالا هم از بحثی که داشتم، سردرد دارم.» دارین متعجب شده بود. صدای جیغ ترسناکی در راهرو طنین انداخت و آنها را از جا پراند. «پسر عمو، فکر میکنم، جهنمی کوچولوی تو باز هم کابوس دیده. پاشو و مواظبش باش. قبل از انکه تمام اهل خانه را بیدار کنه و تو مجبور بشی به سوالات ازار دهنده بیشتری جواب بدی.» دارین به آرامی گفت و در اکو عملا به طرف منشا جیغ و اتاقی جینی، در راهرو شروع به دویدن کرد.
فصل بیستم: باری برداشته شد
سنگینی ترسی بر جینی فشار میاورد و او را غرق میکرد. او برای گرفتن هوا نفس نفس میزد. سعی میکرد برخیزد، حرکت کند تا پوششی ترسی را که کابوس بر او ایجاد کرده بود، کنار بزند. به اطراف چرخید، بدنبال چراغ خواب کنار تختش بود. میخواست از خواب بیدار شود تا از کابوسش خلاص شود. حرکت نامناسبش سبب شد که چراع به زمین بیفتد و دوباره اتاقی در تاریکی فرو رود. با تمام نیروی اراده اش بلند شد و سعی کرد بر داروی خواب آورش غلبه کند. خود را از رختخواب بیرون کشید.
«جینی ! پشت سرت!» کورکورانه در تاریکی سکندری میخورد. شیشه شکسته لامب را زیر پا فشرد. به اطراف میچرخید، بدنبال صدا و خطری که او را از آن برحذر میکرد، میگشت. «پشت سرت! پشت سرت!» «هیچ چیز آنجا نیست!» با ضعف اعتراضی کرد. چشمانش نیمه باز بود و با اثر داروی خواب اور مبارزه میکرد. وزن تاریکی بر او فشار میاورد و تنفسی او را مشکل میکرد، حتی قدرت حرکت را از او میگرفت. باید از آن خانه خارج میشد. باید از نیرویی که این کابوسها را ایجاد میکرد، فاصله میگرفت. افکار هوشیارانه اش با خاطرات ناخود اگاهش در ستیز بود. هر کدام بدنبال کنترل اوضاع بودند. او باید بیرون میرفت. برق روشنی از نور سبز رنگ، تاریکی اتاق را روشن کرد و او با صدای خفه ای به زمین افتاد. «نه !» جینی در تاریکی فریاد زد و به طرف تنها چیزی که میتوانست ببیند، دوید. امیدوار بود، بتواند، حوادثی را که مدتها قبلی رخ داده بود، تغییر دهد. او حرکت کرد و نزدیک بود به زمین بیفتد. پایشی با درد زیادی میسوخت. جینی صدای باز شدن در و صدایی که در اتاق طنین انداخت را شنید. اما انگار خیلی دور بود. با صدای خنده در هم آمیخته بود. صدای خنده سرد و دیوانه واری که او را به اسارت درآورده بود. این خنده به مغز استخوانش نفوذ میکرد و جلوی هر صدای دیگری را میگرفت. تنفسی برایش مشکلتر میشد. او نفس نفس میزد و برای هوا هق هقی میکرد تا از ترسی که او را تحت کنترل داشت، فرار نماید. با فریادی از درد خود را وادار کرد
برقی چشمانی نقره ای را دید.
________________
جینی آرزو کرد، چشمانش ببیند، بدنش حرکت نماید و گوشهایش بشنود. «ویرجینیا، همه چیز روبراهه؟» صدای او همهمه کابوس را در هم شکافت و دستهایش جلو آمد تا او را در حال سکندری خوردن، محافظت نماید. «در اکو، کمکم کن از اینجا بیرون برم.» قبل از آنکه دنیا پیش چشمشی سیاه شود و بر زمین بیفتد، نفس نفس زنان اینرا گفت.
| | یک نفر پرده های اتاق جینی را کنار زده بود و نور صبگاهی خورشید از چشمان بسته اش عبور میکرد. جینی با تنبلی بدنش را کشی داد. در گرما و نور آهی کشید و با احتیاط چشمانش را باز کرد. با شگفتی از نمای روشن روبرویش، خود را عقب کشید و سرشی را زیر پتو پنهان کرد. پس از چند لحظه حسی کرد نوک چمنها در گردنش فرو میروند. متوجه شد نمیداند کجاست و چطور به آنجا رفته. بطور آزمایشی پتوی روی صورتش را از چشمانش کنار زد. وقتی فهمید کجاست، بلند شد. او زیر درخت کهنسال بلوط در کنار برکه واقع در مرکز بیشه مخفی در میان لابیرنت خوابیده بود. وقتی بلند شد، متوجه شد انچه که فکر میکرد، بتواست، در واقع یک ردای سیاه بلند بود. آنرا چین داد و از خود دور کرد. در محوطه چشم گرداند، بدنبال صاحب ردا میگشت. همچنانکه به محوطه نگاه میکرد ناگهان متوجه شد، انگار بار سنگینی از دوشهایش برداشته شده و او میتواند براحتی نفس بکشد. براحتی او را پیدا کرد که میان دشت، مقابل گله ایستاده بود. یکی از همان لباسهای همیشگی مشکیش را پوشیده بود و تمایز آشکاری با مخلوقات نقره ای که با سر آنها را نوازش میکرد، داشت. با ترسی آمیخته به احترام نگاه میکرد و دید که او به طرف گردن تکشاخ خم شد و همچون انسانی که حیوان مورد علاقه اش را نوازش میکند، او را نوازش کرد. از شفقتی که میدید، شوکه شده بود. از آسودگی و پیوندی که بین یک انسان و آن مخلوقات جادویی وجود داشت. همچنانکه به او خیره شده بود، با خود اندیشید، اگر خیلی زود همان رفتار یک حرامزاده خونخوار توی هاگوارتز را در پیش نگیرد، نمیدونم چطور باید باهاش برخورد کنم. همچنانکه فکر میکرد، میخکوب شده بود. یکبار دیگه اندیشید، بهترین استراتژی برای رویارویی با او چیست؟ جینی به اطرافش نگریست و اجازه داد چشمانش زیبایی و امنیت اطراف را بچشد. جادوی باستانی مرغزار به پوستش نفوذ کرده، روحش را تازه کرده و ترسی را که با افزایشی اقامتش در ان خانه هر چه بیشتر رشد میکرد، کنار میزد. دراکو او را به اینجا آورده بود. زمانیکه جینی بیش از هر زمانی آسیب پذیر بود، به او کمک کرد. سالها بود که هیچ کسی او را در میان کابوسهایش ندیده بود. در اکو اولین کسی بود که جینی را وقتی در چنگال کابوس اسیر بود، دید. سرش را تکان داد، تا به لیست کردن خصوصیات گرانبهای در اکو، که ضمیر ناخودآگاهش به آن مشغول شده بود، پایان دهد. جینی بلند شد و اجازه داد، ردا به زمین بلغزد.
________________
وقتی پوست گرمش با باد سرد، برخورد کرد، کمی لرزید و متوجه شد که فقط پوششی نازکی را که برای خواب پوشیده بود، به تن دارد. وقتی ردای کنار گذاشته را برداشت و پوشید، صورتش کمی رنگین شد. بطرف جاییکه در اکو ایستاده بود، براه افتاد.
| || || || || || در اکو برگشت و از گوشه چشمش به این حرکت نظری انداخت. دید که جینی بطرف او میاید و نفسشی در سینه حبس شد. او کوچک و شکننده بنظر میرسید و در ردای بزرگ و تیره او که بطور مضحکی برایشی بزرگ بود، غرق شده بود. دستانش را جلویش گرفته بود و باز هم موهایش که یکبار دیگه باز بودند، در باد تکان میخورد. در اکو به چشمان جینی نگریست و روح وحشی و اتشی مزاجی را که او اغلب پنهان میکرد و زیر لایه هایی از یخ قرار میداد، در انها دید. او یک تناقضی پیچیده بود که در اکو را بی انتها مجذوب میکرد. او برای خودش بدنبال بهانه میگشت. اولین باری که جینی را بوسید، آنرا به عنوان نقشه، برای پرت کردن حواس جینی و آشفته کردن او در نظر گرفت. وقتی در راهرو او را بوسید میخواست ساکتشی کند تا دختر عمویش حرفهای انها را نشنود. اما شب قبل.... هیچ دلیلی وجود نداشت، مگر میل خودش برای بوسیدن او. شراکتشان براساسی موافقت جینی برای کمک به او داشت برای هردوی انها خطرناک میشد. جینی نمیخواست یا نمیتوانست به کسی اجازه دهد که زیاد به او نزدیک شود. اما در اکو برای انجام کارش بیش از حد نزدیک شده بود. و در اکو در مقطعی از زندگیش بود که هیچ زنی، مخصوصا یک ویزلی و یک جادوگر وزارتخانه در ان جایی نداشت! در اکو به خود یاداوری کرد که او یک ویزلی است. تو و برادرش از هم متن فرید و پاتر دشمن مهلک توست. پدر تو و پدر او از هم متنفر بودند. شما در گروههای مخالف بودید. ما کاملا با هم مخالفیم. او یک ویزلی لعنتی است! در حالیکه جینی به او نزدیک میشد، این صداهای درون ذهنش بر سر او فریاد میزدند. خیلی سخت بود کسی را که آموخته بود از شی متنفر باشد، با خود برابر بداند و پدرش درسش را خوب داده بود. کلماتی که برای دفاع از جینی شب قبل به گابریل گفته بود را بخاطر آورد: و پیشنهاد میکنی، چطور اوضاع را درست کنم، گابریل؟ با استفاده از روش اجدادی مالفوی، بکار گیری هر کسی که شد، برای اجرای اهدافمان و لعنت به نتیجه اش بر انها ؟ مشکل اینجا بود که در اکو نمیدانست، چه چیزی آن بیرون وجود دارد. چه چیزی از جادو علیه مالفویها استفاده میکند. از قدرت یا قصدش آگاه نبود. فقط اینکه سوگند مالفوی ها برای حفاظت از مخفیگاه در خطر بود، همانطور که خود مخلوقات جادویی در خطر بودند. وظیفه او به عنوان یک مالفوی و نیاز شخصی او برای درست کردن آنچه پدرش خراب کرده بود، در اولویت قرار داشت.
________________
احساساتش نباید دخالت داده مشد. هیچ چیزی نباید مزاحم میشد، حتی مو قرمز کوچولویی که بطرفشی میامد.
| |
«تکشاخها در برابر انسانها خیلی خجالتی هستند، مالفوی. اما بنظر میرسه کاملا به تو اعتماد دارند.» وقتی جینی به وسط گله رسید و دید بیشتر آنها از او فاصله گرفتند، این حرف را زد.
در اکو با صدایی سرد و سخت توضیح داد: «من بین آنها بزرگ شده ام. دلیلی نداره از من بترسند. من یک مالفوی هستم. یکی از کسانیکه برای حمایت از انها تلاشی میکنه.» « متوجه ام.» جینی دستش را در از کرد تا پهلوی تکشاخی را که کنار در اکو بود نوازشی کند. به محض تماسی حسی از امنیت و ارامشی وجود جینی را فراگرفت و او اهی کشید. در اکو با شکستن سکوت، ناگهان گفت: «ویزلی، من میفهمم که شما از نظر ژنتیکی
چیره بشی.» سر جینی ناگهان بلند شد. تمام افکارش در مورد تغییر او از آشغالی که قبلا میشناخت و یا خصوصیات گرانبهای او، به محض اینکه به خانواده اش توهین کرد، ناپدید شدند. جینی حسی کرد خونش بطور خطرناکی داره بجوشی میاد. با خروشی گفت: « مسابقه حماقت؟»
«آیا من در مورد خطراتی که اینجا هست به تو هشدار ندادم؟ نمیتونم واضح تر از این بگم که تو همیشه باید مراقب خودت باشی. استفاده از داروی خواب آوری که باعث میشه نتونی بیدار بشی، یکی از احمقانه ترین کارهایی بود که میتوانستی انجام بلدی . )) جینی در جواب فریاد زد: «اگر تو منو در یک خونه با یک مرگ خوار خونخوار گیر نمینداختی، مجبور نبودم ازش استفاده کنم.» گله ای که آنها را احاطه کرده بود با شنیدن صداهای افزاینده آنها، آشفته و بیقرار شد.
«اون، چه کمکی به اوضاع میکرد؟» جینی مکت کرد. در شگفت بود که تا چه حد میتواند به او اعتماد کند. جینی با چشمان تنگ شده، فریاد زد: «ببین من کارم تموم شده. من سند همکاری را بگونه ای بازنویسی میکنم که به بلغارستان توجه بشه. طی چند روز آنرا به فاج میرسانم و به محض اینکه موافقت او را گرفتم، تنها کاری که تو باید انجام بدی، ترتیب دادن یک ملاقات با وزیر بلغارستانه. و به این ترتیب خطر برطرف میشه. اونوقت کار من با تو و تمام سوداگری مالفوی گونه ات تمام میشه. پس بزار همه چیز به همینجا ختم بشه.» در اکو نگاهی جستجوگر به او انداخت. میدانست او موضوع را از انچه نمیخواست راجع بهشی حرف بزنه منحرف کرده.
________________
در اکو با صدایی سرد و سخت گفت: «عالیه. بهتره قبل از آنکه همه بیدار بشوند و شاهد بازگشت ما باشند، به خونه برگردیم.» در اکو راه افتاد و حتی به پشتش نگاه هم نینداخت، تا مطمئن بشه، جینی به دنبالش مییاد.
و با با او با با جینی دوش گرفت، لباسش را پوشید و تمام آثار باقیمانده از شب بیرون ماندنش را پاک کرد. به محض اینکه وارد آشپزخانه شد، الیزابت گفت: «صبح بخیر ، ویرجینیا.» جینی با لبخند پرسید: «امروز صبح حالتون چطوره؟» به او یک فنجان چای دادند و به سمت میز، کنار سارا و دانیکا هدایت کردند. سارا جواب داد: «وحشتناک!» جینی به صورت آن دختر نگاه کرد و متوجه شد چهره اش واقعا درهم رفته است. جینی با خود خندید، دقیقا روشی مالفویی دارد. الیزابت توضیح داد: «سارا برای یک خرید از خیابان دیاگون شما آماده شده بود. او باید بسته ای را از فلوریش و بلاتز تحویل میگرفت. اما وقتی به آنجا رسید، دید همه جا بسته است و آن مکان کاملا خالیست.» سارا زیر لب گفت: «بنظر میرسید یک تعطیلی مهم برای تمام شما جادوگران بریتانیایی باشه.» جینی با شنیدن این حرف، حس کرد، خونش منجمد شد. به آرامی پرسید: «معذرت میخوام، امروز چه روزیه؟» به فنجان چای داغش چنگ زد تا از لرزش دستش جلوگیری نماید. دانیکا پاسخ داد: « هفدهم دسامبر.» جینی از جایش پرید و زنان اطراف میز را مشوش کرد. جیبی با لرزشی گفت: «از همه معذرت میخوام. اما من باید به بریتانیا برگردم. قرار ملاقات مهمی را که نمیتوانم از دست بدهم، فراموش کرده بودم.» و با عجله برگشت که از اتاق خارج شود. «لطفا به در اکو بگید من امشب دیر وقت برمیگردم.» الیزابت او را تا گوشه اتاق تعقیب کرد و پرسید: «البته، عزیزم. آیا حالت خوبه؟» صورت جینی کاملا سفید شده بود، انگار تمام خون آنرا بیرون کشیده بودند و جینی میلرزید. «من خوابم. فقط... عجله دارم. این یک ملاقات همیشگیه و من نباید فراموشش میکردم. همش همینه.» مستقیما به سمت اتاق مطالعه رفت، جاییکه آتشی روشن بود و یک ظرف از پودر عبور در انتظارشی بود.
فصل بیست و یکم: گروه جستجو
پیدا کردن راه از میان ادارات مختلف وزارت جادو برای یک جادوگر معمولی کار مشکلی بود. اما در اکو مالفوی یک جادوگر معمولی نبود. هر چی باشه او یک مالفوی بود. نفوذش در بلغارستان به هیچ وجه تحت تاثیر نزدیکیشی به فاج خراب نشده بود. و نقشی که ذهن او با اصلی و نسبش بازی میکرد، میتوانست نشان دهد که هنوز نام او به تنهایی تا چه حد مورد احترام قرار میگیرد. کارمندان رده پایین وزارتخانه، که انقدر مهم نبودند تا در جشنها و مراسم سنتی روز شرکت کنند، با جرات به او که راهش را در ساختمان ادامه میداد، خیره میشدند. در اکو به دفتری رسید که میدانست حتی در اینروز خالی نیست، رسید و بدون در زدن وارد شد. «مالفوی، آیا نباید الان در بلغارستان باشی؟» صدای هری پاتر محکم و استوار بود. بنظر میرسید از ورود سرزده او ناراحت شده. در اکو یک ابرویش را بالا برد و جواب داد: «آیا تو نباید بیرون، مشغول شکار جادوگران شیطان صفت باشی؟» هری با افسوس گفت: «در هفدهم دسامبر؟ غیرممکنه، امروز به عنوان روز سالگرد مرگ ولدمورت، شناخته شده.» اگر در چنین روزی هری پاتر ۵در انظار عمومی ظاهر میشد، فورا غوغا بپا میشد. تمام جامعه جادوگری میدانستند که هری به این دلیل هیچگاه در فستیوالها و جشنهای روز شرکت نمیکنه. «کاملا درسته، پاتر.» «خوب، من چکاری میتونم برات انجام بدم، مالفوی. مطمئنا برای همراهی با من به اینجا نیامدی. پس چی میخوایی؟» «تا ببینم ایا به همان اندازه که مردم تصور میکنند در مبارزه با جادوی سیاه زبردست هستی. آیا اطلاعاتی برای من داری؟»
{لامل فقط میتوانم همانچه را که گمان میکردی، به تو اطلاع بدم. یک چیزی داره اتفاق میافته. گزارشهایی مبنی بر دزدیده شدن یک کتاب افسون ، از اجزای یک گونه ویژه، دارم که خیلیها بدنبالشی بودند. و یک گروه از جادوگرانی که بنظر نمیرسه، کسی بتونه آنها را نام ببره. یک نفر داره نقشه ای طرح میکنه و همه اش به املاک خانوادگی تو در بلغارستان مربوط میشه.»
«مربوط میشه؟ چطوری؟» «مالفوی، من میدانم، چه چیزی در زمین شما زندگی میکنه. من یک اورورو هستم، این شغل منه که بدونم. کتاب طلسمی که دزدیده شده در دنیا تکه و دارای یک طلسم خاصه.»
________________
«بگزار حدس بزنم. جز اصلی آن هم خون تکشاخه.» صدای دراکو خسته بود و از تایید هری میترسید. «بله. ما مطمئن نیستیم، افسون چکاری انجام میده، چون اولا در مورد خصوصیات خون تکشاخها اطلاعات کمی وجود داره، علاوه بر آن میتونه زندگی را در موجودی که معلوم نیست، زنده است یا مرده تقویت کنه. پروفسور کوئیرلی را بخاطر میاری؟ وقتی ولدمورت او را تسخیر کرد، او در جنگل ممنوعه از خون تکشاخها میخورد، تا ولدمورت را تقویت کنه، همان زمانیکه بدنبال سنگ فیلسوف بودند. » «در آن زمان بیشتر آنها از دنیای شناخته شده جادوگری به مخفیگاه ما عقب نشینی کردند. تنها تعداد کمی نیامدند، چون نمیتوانستند. چون تعدادی از جادوگران آنها را مثل حیوانات دست آموز نگه میداشتند.» بیزاری دراکو از این ایده در صدایش آشکار بود . «درسته. پس هر کسی که به افسونهای محافظ شما حمله میکنه، به تکشاخها بخاطر خونشان احتیاج داره. و من تصور میکنم مربوط به نامیرایی یا چیزی مثل آن باشه. ایا در محدوده خودت نشنیدی کسی در مورد برخاستن یک لرد سیاه جدید، یا زنده شدن یکی از آنها صحبت کنه ؟ » چشمان هری تیره و جدی بودند. «در محدوده من؟ خوب، فکر میکنم مالفوی بودن باعث میشه من یک حرومزاده شیطان صفت باشم و به این ترتیب، طبیعتا در پایینترین رده اجتماعی قرار میگیرم. اما بجز حرومزاده شیطان صفت بودن، من مزیتهایی هم دارم. اگر در محدوده خودم خبری شنیده بودم، به اطلاعات تو نیازی نداشتم و خودم بهش رسیدگی میکردم.» در اکو برای رفتن آماده میشد. «فقط بخاطر داشته باشی، مالفوی. ماه کامل و چیزی بهش نمونده. اوروروهای من به آنجا میایند و تو نمیتوانی بیش از این مانع شوی.» «اطمینان میدم که شما نخواهید آمد. و حالا، تو جینی ویزلی را ندیدی؟ او برای یک ملاقات مهم رفته، اما با توجه به تعطیلی ، نمیتونم حدس بزنم به ملاقات چه کسی رفته. )) «شاید برای ملاقات خانواده اش رفته. آنها همه اینروز را با هم جشن میگیرند.» بی تردید اندکی تلخی در صدای هری وجود داشت. در اکو در حالیکه با سرعت از دفتر خارج میشد، با صدای بلند گفت: «شاد باش، پاتر. مطمئنا گابریل ظرف چند ساعت برمیگرده. در چند روز گذشته بشدت برای تو نالیده. آنقدر که برای بیمار کردن یک مرد کافی بود.» هری پاتر در ساختمان تقریبا خالی نشست و با اندیشیدن به اینکه گابریل میاد و تنهایی تحمیلی او را کمتر غم افزا و کمی روشن میکند، لبخند کمرنگی زد.
| |
________________
مولی ویزلی در آشپزخانه، سرش خیلی شلوغ بود. با آشفتگی و سرآسیمگی، خوشحال بود که بزودی تمام اعضای خانواده اش در کنار او خواهند بود. فرزندانش و همسرانشان و فرزندان آنها.... این یک مهمانی پر هرج و مرج خواهد بود. چون بیشتر پسرانشی در وزارت جادو کار میکردند، ندرتا میتوانستند، همه دور هم جمع شوند. معمولا این اتفاق فقط در هفدهم، روز جشن شکست آنکه میشناسید و کنار رفتن ابر ترسی که مدتها او را فراگرفته بود - ترسی برای اعضای خانواده اش - رخ میداد. این روز خانواده بود. تا دور هم جمع شوند و با شادی بخاطر اورند که همه سالم هستند. به همین دلیل وقتی صدای در را شنید خیلی تعجب کرد. نمیتوانست بخاطر آورد که کس دیگری هم در این جشن بدیدارشان بیاید. همه فرزندانش همین حالا آنجا بودند. دستانش را با پیش بندش پاک کرد و بعد در را باز کرد. و وقتی با مرد بلند و بلوندی که میتوانست، لوسیوس مالفوی در بیست سال پیش باشد، روبرو شد، نزدیک بود، غش کند. در اکو مالفوی ضمن اینکه به زن کوچک اندامی که جلویشی ایستاده بود و بنظر مبیر سببیند ، خشکش زده نگاه میکرد، به آرامی گفت: «خانم ویزلی. متشکر میشم اگر بتونم چند کلمه با ویرجینیا صحبت کنم. ما کار خیلی مهمی داریم که باید به انجامشی برسو نیم . » «مالفوی؟ تو اینجا چیکار میکنی؟» صدای خشمناکی از پشت سر خانم ویزلی فریاد زد. رون ویزلی، بیرون آمد. صورتشی از خشم سرخ شده بود. در اکو آهی کشید. امیدوار بود، رون از هرگونه مواجهه ای با او خودداری کند. «فقط یک چیزی هست که باید در موردش با ویرجینیا، کارمند وزارتخوانه صحبت کنم. ویزلی، فکر میکنی کسی بتونه صداش کنه ؟» رون به مادرش نگاه کرد و گفت: «مامان، جینی کی آمد؟ من متوجه آمدنش نشدم.» مادرش بیمعنی به او خیره شده بود. وقتی متوجه شد، چشمانش گشاد شدند. مولی ویزلی گفت: «رون، فکر نکنم، تا بحال آمده باشه.» رون بدرون خانه فریاد زد: «جینا جینی ! یک آشغال گنده پشت در منتظر تونه !» یک لحظه سکوت برقرار شد، اما کمی بعد دوباره سرو صداها بلند شدند. «متاسفم مالفوی، بنظر میرسه چندان خوشی شانسی نیستی. اگر اینجا نیست، معنیشی اینه که او احتمالا قرار ملاقاتی مهمتر از دیدار با تو داشته.» مولی در حالیکه با ناخشنودی به بی ادبی پسرش نگاه میکرد، گفت: «شما میتوانید به دفترش بروید. اگر کار مهمی برای انجام دادن داشته باشه، آنجا خواهد بود.» «نه، مامان. آیا او معمولا این روز را به کارهای اداری میگذر و نه؟ تو میدونی، تمام مراسمهای اداری و همه اینجور چیز ا؟ پارسال این موقع کجا بود؟» صورت عصبانی رون به چهره ای از حیرت تبدیل شده بود.
________________
خانم ویزلی گفت: «خوب، اگر کسی بدونه، منشیش کلاریسه. من نمیتونم بخاطر بیارم که ایا پارسال با ما بود یا نه.» «متشکرم، همانجا دنبالش میگردم.» سپس بطرف لندن برگشت. در اکو متعجب شده بود، خانواده مشهور ویزلی که بنظر دمبر سردبیل نمادی از یک خانواده کاملی است - والدین علاقمند، نزدیکی خانوادگی زیاد که همه آنها با هم دوست بودند..... اما حتی یک نفر از انها متوجه نشد که جینی میانشان نیست.
| | کلاریس در دفتر جینی بشدت مشغول کار بود. سیستم بایگانی جینی را مرتب میکرد. وظیفه ای که دیپلمات پر کار از زمانیکه به آن دفتر نقل مکان کرده بود، انجام نداده بود. چند سال هدایت ملاقاتها و معاملات پنهانی با یک ردیف از بانفوذترین افراد دنیای سیاست جادوگری برای آن زن یک شاهکار بود. کلاریس در این روز دچار یک گیجی خاص میشد و ترجیح میداد خود را به مرتب کردن پرونده ها مشغول نماید. وقتی متوجه در اکو که در تاریکی، تکیه داده به چارچوب در ایستاده بود و او را مینگریست شد، کاملا وحشت کرد. کلاریس با لکنت گفت: «اوه، خدای من. شما را آنجا ندیدم. بیشتر وزارتخونه تعطیل است و در این اطراف کسی جز من نیست! کاری هست که بتونم براتون انجام بدم؟» بتدریج از شوک بیرون آمده بود. واقعا تمام وزارتخوانه تعطیل بود. چند نگهبان اینجا و آنجا، اما همه جا تاریک بود. در اکو با چشمانی در حالت رسمی گفت: «دنبال دوشیزه ویزلی میگردم. بهم گفتند احتمالا شما میتونید بهم بگید کجا پیداش میکنم.» کلاریس به آرامی شانه تکان داد. در جواب دادن مرداد بود. با احتیاط پاسخ داد: «دوشیزه ویزلی در این روز یک کار سالانه دارند. به گفته خودشان یک ملاقات همیشگی و این موضوع به خودشان مربوطه.» در اکو یک قدم به جلو برداشت و گفت: «ببین، کلاریس. درسته، من همه جا دنبالش گشتم. و بنظر میرسه، هیچ کس نمیدونه او کجاست و یا در اینروز چه میکنه. مگر تو. خواهش میکنم، فقط بهم بگو کجا میتونم پیداشی کنم. مهمه.» زن کوچک اندام به پسر قد بلند و قدرتمند لوسیوس مالفوی خیره شد. از یادآوری یک خاطره کمی لرزید. خود را مجبور کرد که سبک، سنگین کند و بفهمد که جینی انتظار دارد او چه کند. در حالیکه با خود کلنجار میرفت، چشمش به چشم دراکو افتاد، یک چیزی در آن چشمها پنهان بود که تردید او را برطرف کرد. با یک آه، از روی اکره به او گفت که کجا میتواند رئیسش را پیدا کند.
________________
فصل بیست و دوم: در میدان پیروزی
آنجا، یک مکان تاریک، نمناک و متروک بود. همچنان که از محیط میشد فهمید، آنجا عاری از هر گونه شادی بود. همیشه مستور در مه که جلوی کوچکترین شعاع نور خورشید را میگرفت و سرمای غم افزایی را به هوا میبخشید. آنجا یک مکان تاریک و تا ابد متروک بود. او تنها فرد حاضر در آن مکان نبود. او میتوانست صدای جدی و آهسته دیگران را بشنود، که در آن فضای پهناور طنین انداز میشد. اما قادر نبود، کسی را ببیند. مهی دلتنگ کننده امکان هرگونه دیدنی را سلب میکرد. در گوشه ای دور افتاده از محوطه، جایی که او ایستاده بود، یک درخت بلوط کهنسال قرار داشت که باعث میشد این گوشه از بقیه محوطه، از بقیه بناهای یادبود متمایز باشد. جینی در مقابل سنگ قبر خم شد و انگشتانش را روی حروف حکاکی شده در سنگ سرد حرکت داد. به سمت دیگری نگاه کرد، نمیتوانست با گناه سالها قبل روبرو شود. گناهی که با فراموش کردن شب زنده داری سالانه اش بر قبر او، سنگینتر شده بود. جینی حواسش پرت شد. غرق در افکار وقایع مربوط به در اکو و آنچه بینشان در حال رخ دادن بود، شد. او تا مدتها نمیتوانست فراموشی نماید. کابوسها، حملات درد و ترسی مداوم، تماما بطور مداوم این شب را بخاطرش میاوردند. شش سال پیش که باعث شده بود احساس گناه مثل خوره به جانشی بیفتد. تا مدتها خود را وادار به کار سخت کرده بود تا بتواند قالبی را که حتی با وجود موفقیتهایشی او را بستوه میاورد، بشکند. و او موفق شده بود. تا زمانیکه کار تمام زندگی او بود، تا وقتی هر آنچه داشت در خدمدت رسیدن به اهدافشی بود ، گناه و کابوس فراموشی شدند، از زندگی عادیش حذف شدند. تا زمانیکه از همه فاصله میگرفت، مجبور نبود آنرا حس نماید. اما حالا ....نه تنها به یک نفر اجازه داده بود نزدیک شود، بلکه فراموش کرده بود. ایام تنهایی که به شب زنده داری و نشان دادن احترامش به قبر او - به یاد او و ان مفهومی که برای او داشت - تنها روشی که او را به یاد انچه رخ داده بود، مینداخت. همه را فراموش کرده بود. با انگشتانی لرزان، یکبار دیگر نام حک شده روی سنگ را لمس کرد و سعی کرد تصاویر کابوسهایش را از ذهنش بیرون براند. سعی میکرد احساساتی را که بطور تهدید آمیزی او را در بر میگرفت، حذف نماید.
| |
در حال عبور از راههای گورستان با میل خود به لرزیدن مبارزه میکرد. در اکو مالفوی محوطه پوشیده از مه را بدنبال روشنی موهای قرمز جینی از نظر گذراند. کلاریس مطمئن نبود که جینی هر سال به دیدن قبر چه کسی میرود، اما چند ایده در مورد چگونگی پیدا کردن او، در آن محوطه پهناور داده بود. در اکو قبلا در مورد این قبرستان ویژه شنیده بود. هیچکس نبود که در دومین دوران وحشت ولدمورت زیسته باشد و دستکم یک نفر را آنجا نشناسد. اما
در اکو هرگز به آنجا نرفته بود. قادر نبود خود را به تماشای این قصابی در دنیای جادوگری ببرد. هرگز فکر نمیکرد، آنجا تا این حد بزرگ بوده و اینهمه سنگ قبر در قبرستان میدان پیروزی وجود داشته باشد. همچنانکه از میان ردیفها عبور میکرد، نامهای حک شده در سنگ برای ابد را میخواند، هر بار که به نام آشنایی میرسید، دردی در دلش حسی میکرد. مارکوس فلینت، دین توماس، میلیسنت بولسترود، لی جانسون، وینسنت کریب، سریوس اسنیل پ. همه آنها در آن روزهای آشفته مردند. فرقی نداشت کدام طرفی بودند، همه آنها در این مکان نگه داشته شدند. وقتی از برابر سنگ قبر استاد سابق معجون خود عبور کرد، برای اولین بار از تنبلی خود شرمنده شد. او هیچ طرفی را برنگزید. به بلغارستان گریخت و وظیفه خانوادگی را بهانه تنبلی خود قرار داد. پدرش از اینکه پسرش راه او را ادامه نمیدهد، نا امید شد؛ اما دلایل او را پذیرفت. این شایعه را پخش کرد که در اکو بطرز مرموزی کشته شده. تا اگر روزی در اکو بخاطر او به کمک نیاز داشت، شگفتی حاصل از زنده بودن به کمکش بیاید. او با خجالت از سنگها روی گرداند. او عهد کرده بود هرگز در برابر مخلوقات تغییر شکل یافته ای که خود را جادوی سیاه مینامیدند، تعظیم نکند. اما هرگز هم برای ممانعت از به قدرت رسیدن او کاری نکرد. تا روزی که پدرش - مرشد و مربی او - بر خلاف پیمان خانوادگی خود، با تاریکی همراه شد و با بدترین حالت به خانواده خود خیانت کرد. در آن روز در اکو مجبور شد، کاری انجام دهد. همانروزی که لوسیوسی مالفوی مرد. با تکان دادن سرش، خود را از چنگال این خاطره رها کرد. بسرعت چرخید و به جستجوی خود بدنبال جینی ادامه داد. زن عمویش خروج ناگهانی جینی در آن صبح را به او اطلاع داده و توضیح داده بود، که چهره اش تا چه حد غمگین بود و او تلاشی میکرد، دردی را پنهان نماید. به محض شنیدن این خبر، در اکو حسی کرد، باید جینی را پیدا کند. هنوز کابوسهای جینی را بخوبی بخاطر داشت. اینکه جینی چقدر ناتوان بود و مثل یک قربانی، در چنگال کابوس اسیر میشد، سبب حسی میشد که در اکو را وادار میکرد، از او محافظت نماید، تا خاطره هر آنچه را تا این حد جینی را ترسانده بود، پاک کند، تا او را به هر طریق که میتوانست، نجات دهد. در اکو متوجه شد که به همین دلیل جینی را به مرکز لابیرنت برد. چون آنجا تنها جایی بود که گذشته خودش، او را آزار نمیداد. جادوی تکشاخها - که دائما در حال ضعیفتر شدن بود - از رسیدن هر گونه آسیبی به جینی ممانعت میکرد. ندرتا با ورود غریبه ها به لابیرنت موافقت میشد، اما ظاهرا آنها به نیاز جینی به آن مکان پی برده بودند، همانطور که تکشاخها به نیاز اولین مالفوی پی بردند. آنها میخواستند، کمک کنند، تا او نجات پیدا نماید. اما از چه؟ صدایی نفرت انگیز در ذهنش این سوال را مطرح کرد. از همان روزیکه پا به دفتر جینی گذاشته بود، با این سوال درگیر بود. او از دلیل ساخته
________________
شدن لایه های یخ در شگفت بود، از جنگ او برای پایان دادن به تمام جادوهای سیاه، از دلیل خودداری جینی از تصدیق نیروی درونیش و از بکارگیری آن. در ابتدا راز درونی جینی سبب جذب در اکو شده بود، اما حالا، این دلیل از میان رفته بود. در اکو نیاز داشت پاسخ سوالش را بیابد، باید جینی را درک میکرد. در گوشه ای دور از محوطه ، نزدیک درخت بلوط، در اکو اندام کوچکی را دید که در برف زانو زده. روشنایی آن موها را مثل شوکی در تاریکی قبرستان حسی کرد. جلو رفت. در سکوت پشتش ایستاد و به او خیره شد. جینی مستقیما به روبرو به سنگ نوشته خیره شده بود. روی سنگ نوشته شده بود، نویل لانگ باتم.
k | k | k }
جینی صدای قدمهای در اکو را در برف شنید، اما رویشی را بر نگرداند. میتوانست نگاه خیره او را پشت گردنش حس کند. خیلی خوب میدانست، چه کسی پشتش ایستاده، نیازی نداشت که برگردد و او را ببیند. تنها کسی که در این روز به کنار قبر نویل میامد، همان کسی بود که جینی دلش نمیخواست در آن لحظه با او روبرو شود. در اکو سکوت کرده بود و سکوت او بیش از حضورش برای جینی سنگین بود. پس تصمیم گرفت سکوت را بشکند. «هری، هرمیون و رون هر سال همراه من میامدند. اما سرانجام فراموشی کردند. همه فراموشی کردند.» وقتی باد سرد و زید و دسته ای از موهایش را روی صورتش انداخت، کمی لرزید. در اکو یک قدم به جلو برداشت، کنار او ایستاد و توضیح داد: «اما، تو نمیتوانی.» «من نمیکنم. اینکار و کرده بودم. امروز صبح، تو میدونی. وقتی با احساسی گرما و امنیت از خواب بیدار شدم و به آنچه ممکن بود در طول روز رخ دهد، اندیشیدم، احساسی خیلی خوبی داشتم. اما وقتی متوجه شدم او را فراموش کردم، احساسم وحشتناک بود. چون نباید فراموشی میکردم، نباید او را فراموشی میکردم، مخصوصا امروز.» «فراموش کردن، نه. اما شاید وقتشه بهش اجازه رفتن بدی؟» جینی برگشت و به در اکو نگاه کرد و زمانیکه در اکو خواست، دستش را روی شانه جینی بگذارد، او بشدت خود را عقب کشید. «شش سال پیش در چنین روزی، او زندگی مرا نجات داد. او مرد، تا من بتوانم زندگی کنم. این چیزی نیست که بتونی بزاری بره. تو راجع به آن چه میدانی؟» چشمان جینی، وحشی و مشتعل بود. در اکو در پاسخ هیچ نگفت، فقط با چشمان خاکستری پنهانش به او خیره شد. انگار چشمانش، جینی را وارسی میکرد، بدنبال جوابی میگشت. جینی بسرعت برگشت و قبل از آنکه دوباره روی زمین زانو بزند، اهی کشید.
________________
«بیشتر مردم آنرا جنگ مینامند. اما یک جنگ نبود. آنها آن را یک پایان باشکوه میدانند، چیزی برای توجیه تلفات همراه ان. اما اینجا هیچ افتخاری وجود ندارد. چون هیچ چیز نمیتواند، تلفات را توجیه نماید. واقعا احمقانه بود. حتی نمیتونم بخاطر بیارم که چرا ما اونجا بودیم. فکر میکنم، براساس فرمان سیمرغ، هری حس میکرد حمله ای صورت میگیرد. من و نویل بدنبالشان راه افتادیم، جول نمیخواستیم کنار گذاشته شویم. ما میخواستیم کمک کنیم، پس تعقیبشان کردیم. من عملا مجبور بودم رون را جادو کنم، تا اجازه بده همراهشان باشم. اما ما تصمیم گرفتیم او را قانع کنیم. وقتی به خانه سریوس، ستاد فرماندهی، رسیدیم همه جا ساکت و خاموشی بود. و هم آور بود. ما مطمئن بودیم که دیر رسیدیم و از بدترین اتفاقی که ممکن بود رخ داده باشه بشدت در هراسی بودیم. اما بعد صدای خنده ای شنیدیم. صدای خنده او کاملا متمایز است. یک بار که بشنوی، حسی میکنی قطعات سرد یخ بدرون شکمت فرو میرود، و هرگز آنرا فراموش نخواهی کرد. شاید تام ریدلی وقتی تبدیل به لرد ولدمورت شد، تغییر کرد. اما خنده اش هیچ تغییری نکرد. نمیدانم ما پنج بچه چه فکری کردیم که خود را وارد جنگ بزرگ جادوگران کردیم. اما این دقیقا همان کاری است که انجام دادیم. یک لحظه ما در راهروی اصلی بودیم. پس از آن تنها چیزی که بخاطر میارم، اینه که پشت یک صندلی زانو زده بودم و سعی میکردم از افسونهایی که به طرفم میامدند، اجتناب کنم. هری، رون و هرمیون، همه جلو رفتند و ما را پشت سرشان جا گذاشتند. بلاتریکس لسترانگ درست روبروی من بود. هنوز از وجود من با خبر نشده بود. من کاری را که او با پدر خوانده هری کرد به خاطر آوردم. تمام کارهای وحشتناکی را که با دیگر مردم انجام داده بود و شانس، درست در برابرم بود. میخواستم او را گیج کنم، که ناگهان نویل فریاد زد برگردم، چون یکنفر پشتم بود . قبل از آنکه بتوانم کاری انجام دهم، دیدم به طرف من دوید و دیدم که بلاتریکس برگشت. چوب نویل چیزی پشت سر مرا نشانه رفته بود. من دیدم افسونی از آن خارج شد و کسی که پشت سرم بود بر زمین افتاد، روی زانو انم بلند شدم. من حرکت کردم و همزمان چوبم را از دست دادم. بلاتریکس وقتی صدای او را شنید، برگشت و جای مرا پیدا کرد و افسونی به سمت من فرستاد. نویل او را دید و خودش را به میان ما پرت کرد. افسون خودش را به طرف بلاتریکس فرستاد و مرا محافظت کرد. هر دو همزمان به زمین افتادند ومن ایستاده بودم و به آنها خیره شده بودم. با چوبی شکسته در دستم. حرکتی نکردم. نمیتوانستم، حرکت کنم. فقط رخ دادن انرا تماشا کردم.»
________________
«فکر نمیکنم، کاری از دستت بر میامد.» دست در اکو بشدت جینی را نوازش میکرد. سعی داشت جینی را آرام کند. جینی شق ایستاد و به آرامی خود را کنار
«تو هم به خوبی من میدونی که من میتوانستم، کاری انجام بدهم. من میتوانستم از جادوی خودم استفاده کنم، با وجودیکه چوبم شکسته بود.» سکوت سنگینی در فضا حکمفرما شد که فقط صدای نفسهایشان آنرا میشکست.
جینی دوست نداشت در سکوت باقی بماند، پس شروع به صحبت کرد: «پس از ان شب هری سعی کرد، همه چیز را بین ما درست کنه. اما انچه بین ما بود، برای همیشه شکسته شده بود. او نمیتوانست کاری برای درست کردنشی انجام
بلکه ))
«چرا؟ هری چه باید میکرد؟» «نمیفهمی؟ نویل نامرئی بود. برای هری، برای هرمیون، برای رون، برای همه مردم دنیا. هیچکس نمیتوانست، درون او را ببیند. هیچکس نمیدانست، او کیست و یا چه میتواند انجام دهد؟ او یک پیرو ناچیز بود. تنها دلیلی که او، از رفتنشان با خبر شد این بود که حرفهایشان را شنید. او انها را دید، چون انقدر مهم نبود که دنیا او را ببیند. هزاران انسان نامرئی در دنیا وجود دارند، کسانیکه تو هرگز به آنها توجه نمیکنی. چون آنجا هستند، آنها را میبینی، اما در واقع آنها را
• .نمیبینی. در انشادب فهمیدم که من هم نامرئی هستم و با خود عهد بستم هر کاری که لازمه برای دیده شدن انجام بدهم. من انشب، در آن مبارزه تنها گذاشته شدم، چون، هری، رون و هرمیون مرا ندیدند. نویل مرد چون من نامرئی بودم و به خاطر او، بخاطر هر دیمان من باید تبدیل به چیزی میشدم که ارزشی دیدن را داشت.» «و به همین دلیل کارت، تمام زندگی تو شد. به همین دلیل تبدیل به یک دیپلمات مشهور در جهاد علیه جادوی سیاه شدی.» در اکو بیش خود ادامه داد: و به این دلیل همه را از زندگی خود دور میکنی، به این دلیل آن شخصیت ملکه یخی را برگزیدی و هر کس را بیش از حد نزدیک شود، منجمد میکنی. تو نمیخواهی هیچکس یا هیچ چیز به تو نزدیک شود، چون ممکن است تو را از اهدافت
«من مرداد بودم. همیشه فکر میکردم، جادوی سیاه، جادوی سیاه است. اهمیتی ندارد که چه هدفی را دنبال میکند. به همین دلیل نمیتوانست آزاد شود، حتی برای نجات زندگی او. من کنار ایستادم، در حالیکه او برای نجات من کشته شد. من آنروز انتخاب کردم. هر نوع جادویی در وجود من باشه، من فقط از جادویی استفاده میکنم که از چوبم بیرون بیاید. چون من ان روز تردید کردم، چون آنروز کنار ایستادم و مرگ او را برای نجات زندگی خود تماشا کردم.» «ویرجینیا.» در اکو با صدایی آرام کنار گوش جینی شروع به زمزمه کرد. «تو انقدر سرگرم دیده شدن بودی که فراموشی کردی زندگی کنی. او مرد، پس تو میتوانی زندگی کنی. فکر نمیکنی، وقتشه اینکار و انجام بدی؟»
________________
جینی شدیدا او را کنار زد. جینی با چشمان آتشین به در اکو خیره شده بود، بدن جینی اندکی میلرزید و با میل به زدن در اکو میجنگید. اما وقتی چشمش به چشمان خاکستری و آرام در اکو افتاد، که نور کمرنگ اطرافشان سبب میشد، نقره ای بنظر برسند، خشمش نابود شد. در اکو به جینی نگاه کرد و دید که چشمان گشادش او را وارسی میکنند و در اکو را به یاد دختر کوچولوی گمشده ای مینداخت که نزدیک بود گرفتار دردی شود و هرگز راهش را نیابد. در اکو دستش را دراز کرد و دستان سرد جینی را در دستش گرفت. تماس او احساسی از گرما را به دستان جینی منتقل کرد. جینی با چشمانی شیشه ای به او نگاه کرد و دستش را محکم گرفت. در اکو ناشیانه پرسید: «تو که نمیخوای گریه کنی، میخوای؟» نمیتوانست نیشخند مختصر روی صورتش را حذف کند. گریه زنها باعث میشد او احساسی ناخوشایندی داشته باشد. جینی به سختی گفت: «من گریه نمیکنم.» حالا که دستش گرم شده بود، تازه ---- .فهمید، چقدر سردش است و شروع به لرزیدن کرد «تو دارای یخ میزنی.» با یک حرکت ارام، در اکو ردایش را تکان داد، انرا دور جینی انداخت و او را بطرف خود کشید. وقتی جینی گرمای بدن در اکو را حسی کرد، اهی کشید و آنچه را فراموشی کرده بود، بخاطر آورد. «وقتشه بریم خونه، ویرجینیا. بگذار گذشته کمی استراحت کنه. قبل از آنکه از سرما بمیری.» در حالیکه دست در اکو روی شانه جینی بود و سرش مثل محافظی روی جینی خم شده بود، جینی در تسلیمی نادر اجازه داد در اکو او را از این قبرستان سرد بیرور ببرند.
فصل بیست و سوم: وحشت زده در تاریکی
او در امنیت و آرامش از خواب بیدار شد، گرمای رختخواب و تاریکی اتاق او را فراگرفته بود. دستهایی را روی شانه اش حس میکرد که او را تکان میداد، تا بیدار شود. به محضی اینکه از آرامش خواب رویایی خود بیدار شد، صاف نشست و سعی کرد، بفهمد، کجاست. آخرین چیزی که بخاطر میاورد، این بود که توسط در اکو به اتاق خوابش آورده شده بود و از سرما میلرزید. و حالا، او صدایی زنانه را میشنید، زمزمه ای آرام در تاریکی، اما نمیتوانست چیزی ببیند. اتاق خیلی تاریک بود. نور مهتاب که معمولا از پنجره به داخل میامد، غایب بود. به اطراف اتاق نگریست، بدنبال چهره مربوط به آن صدا میگشت. یک جفت چشم روشن را دید که به او خیره شده اند، نفس راحتی کشید. آن صدای سمج دوباره زمزمه کرد: «ویرجینیا، بیدار شو!» جینی با صدایی مست از خستگی پرسید: «من بیدارم. کی اونجاست؟» جینی به خواب عمیقی فرو رفته بود. از روز پراحساسشی و شبهای کم خوابی بسیار خسته بود. «دانیکا هستم! لطفا بیدار شو. ما به کمک تو احتیاج داریم!» دانیکا فریاد زد و بازوی جینی را کشید تا او را در حالیکه در ملافه ها پیچیده شده بود، از رختخواب بیرون بیاورد. «چه اتفاقی داره میافته؟» جینی سعی میکرد بفهمد، جریان چیه. «وقت توضیح دادن نیست، باید با من بیای!» دانیکا سعی میکرد به سرعت جینی را از اتاقی خارج نماید. جینی دستش را دراز کرد و چوبش را که روی میزی کنار در بود برداشت. سعی میکرد در مقابل کشیده شدن توسط آن دختر مقاومت نماید، طی راه اعتراضی میکرد و میخواست او توضیح دهد. سرانجام از جواب ندادن دانیکا خسته شد. بشدت بازویش را از دست او بیرون کشید و وسط راه ایستاد. «اگر تو لعنتی، درست نگی جریان چیه، من به رختخواب برمیگردم.» دختر جوان رویش را برگرداند و به مو قرمز خیره شد. «مربوط به مخفیگاهه. افسونها دارند، ضعیف میشوند و ما به کمک تو احتیاج داریم.» صدای او سرد و جدی بود، که با خلق و خوی گرم و دوستانه همیشگیش بسیار متفاوت بود. جینی با گیجي پرسید: «اما من چیکار میتونم بکنم؟» «فقط بیا، خواهش میکنم!» دوباره بازوی جینی را گرفت و او را بهمراه خود کشید. جینی نمیتوانست برای اعتراضی، هیچ کلامی به لب آورد. جینی متوجه شد که سعی میکند، همراه آن دختر گام بردارد. دانیکا او را به ورودی اصلی
________________
راهرو برد، در بزرگ را باز کرد که موجب شد تندبادی سرد و مقدار زیادی برف به داخل بیاید. «تو باید آنها را بپوشی.» دانیکا به یک جفت چکمه که با بیدقتی در راهرو قرار داده شده بود، اشاره میکرد. حسی برازنده بودن جینی، پوشیدن ان چکمه های بزرگ را به تمسخر میگرفت. میدانست پاهای کوچک او در آن چکمه های بزرگ خیلی مسخره خواهد بود. اما وقتی سرما انگشتان پای او را لمس کرد، نزاکت را کنار گذاشت و بسرعت آن چکمه ها را پوشید. دانیکا با قدمهای آهسته او را به طرف جنگل، جایی که لابیرنت قرار داشت، هدایت کرد. باد دور آنها میچرخید و جینی نمیتوانست، جلوی لرزیدنش را بگیرد. او فقط همان چکمه های بزرگ و لباس خواب نازکشی را به تن داشت. جینی آرزومندانه به مرکز مازا که همیشه، گرم و سرسبز بود اندیشید و این اندیشه سبب میشد که در برابر سرما تسلیم نشود. جینی تلو تلو میخورد و توسط دانیکا در سراشیبیهای پر از برف به جلو رانده میشد. سرانجام زمانیکه به جایی رسیدند که میبایست مرکز لابیرنت باشد، جینی شوکه شده در جایش ایستاد. آن محیط سرسبز و شاداب، حالا پوشیده در برف بود. تمام درختان اطراف برگ خود را از دست داده بودند و شاخه های عریان، از برف و یخ پوشیده شده بودند. همه جا را سایه های تاریک فرا گرفته بود. وقتی چشمش به گله جمع شده در مرکز، افتاد که سعی میکردند در برابر
مایی که بهشتشان را نابود کرده بود، مقاومت کنند، حس کرد نمیتواند نفس
از میان دندانهای لرزان زمزمه کرد: «اینجا چه اتفاقی افتاده؟» با وحشت به اطراف نگریست. در اکو را دید که با خانواده اش کمی جلوتر ایستاده بود. وقتی در اکو به طرفش برگشت، جینی یک قدم عقب رفت. چشمان او سرد بود و به او چشم غره میرفت. به آرامی از نگاه سخت او کنار رفت، تا بالاخره متوجه شد چشم غره در اکو به او نیست، بلکه به پشت سر او، به دانیکا است. بقیه خانواده مالفوی با تعجب به جینی خیره شده بودند، شاید در شگفت بودند که او اینجا چه میکند و به چه دلیل دانیکا راز خانوادگیشان را برای او فاش کرده است. آنها نمیدانستند، که در اکو قبلا آنرا برای او توضیح داده است. عمو وزن عموی در اکو کنار هم ایستاده بودند و مطمئن نبودند که چه واکنشی باید نشان دهند. نگاه الیزابت چیزی بین عدم اطمینان و امید بود، اما نگاه وینسنت... او را دلسرد میکرد. جینی آرزو کرد، ایکاشی با دانیکا نیامده بود. جینی یکبار دیگر به در اکو نگاه کرد، از او میخواست جلو بیاید و برای دیگران توضیح دهد که جینی چطور از موضوع با خبر شده. در اکو همچنان در سکوت خیره نگاه میکرد. «دارین، تو یادت میاد دیروز در راهرو چه اتفاقی افتاد! او همان نیرویی را که برای دوباره ساختن افسون نیاز داریم، دار است! او میتواند به ما کمک نماید!» دانیکا توضیح داد و جینی را به جلو، کنار نیمدایره مالفویها هل داد.
________________
جینی با نومیدی اعتراض کرد: «من ... کاری از دست من برنمیاد.» دارین به آرامی غرید و جینی خود را عقب کشید، میدانست آنچه که در راهرو انجام داده به طرف خودش برمیگردد. «حالا، حالا، ویرجینیا، فکر میکنم، بهتر از بقیه افراد حاضر در اینجا بدونم که تو خیلی خوب میتونی به ما کمک کنی.» صدای دارین، آهسته و خطرناک بود، که احساسی حمایتی را که معمولا ایستادن در آن مکان ایجاد میکرد، به لرزه مینداخت. دارین حرکت کرد، به او نزدیک شد و ناگهان دست دراز کرد و شانه های او را گرفت، او را به طرف مخلوقات لرزانی که در مرکز محوطه جمع شده بودند چرخاند. تکشاخها که معمولا پر از شادابی بودند و با چشمانی از شعف به او نگاه میکردند، حالا چشمانی پوچ و خالی داشتند، انگار آماده بودند تا سرنوشتشان را بپذیرند. • تیر «اگر تو به ما کمک نکنی، نمیدانم چه اتفاقی برای آنها خواهد افتاد. هرگونه دشمنی که بین تو و مالفویها وجود دارد، ربطی به آنها ندارد. آنها در این مورد بیگناه هستند. به آنها کمک کن. مساله مهم آنها هستند.» صدای دارین بدرشتی در گوش جینی زمزمه میکرد. جینی سرش را بلند کرد و به چشمان خاکستری و رسمی او نگاه کرد. و برای اولین بار به حرفهای او ایمان آورد. چشمانش را بست و به ارامی خود را عقب کشید. سرش را تکان داد. جینی نفس نفس زنان گفت: «چطوری میتونم کمک کنم؟»
تا او با با با او
به نظر میرسید، آرامش در خانواده بوجود آمد و آنها در برف دور هم جمع شدند. «ویرجینیا، عزیزم. تو داری یخ میزنی. عزیزم، در اکو ردایت را به جینی بده، قبل از آنکه منجمد شود.» صدای الیزابت سرشار از نگرانی بود. در حالیکه بقیه خانواده جمع شدند تا نقشه شان را پی ریزی نمایند، در اکو به طرف او آمد. ردایش را باز کرد و به آرامی آنرا دور جینی انداخت. جینی با نگاهی عصبی به در اکو نگریست و روبرگرداند. در اکو حالتی ترسناک در چهره داشت. در اکو مطمئن نبود، که دوست دارد، گلوی چه کسی را بیشتر فشار دهد. دختر عمویشی، به خاطر آوردن جینی به آنجا و یا جینی، به خاطر پذیرش بی پرو ایش برای کمک. این قسمتی از نقشه نبود و مطئنا این اوضاع را برای آنها بدتر میکرد. با نگاه به اطراف متوجه شد که خانواده اش احساس آرامش میکنند، ضمن اینکه حسی عجیبی از کنجکاوی نسبت به آنها دارند. او آرام زیر لب ناسزا میگفت. فقط یک خصوصیت در مالفویها بود که در نسلها هیچ تغییری نکرده بود. گرچه عمویش، کاملا با پدر او فرق داشت، اما شیدایی مالفوی نسبت به قدرت کاملا آشکار بود. در اکو به طرف عمویشی چرخید و کاملا میتوانست برق غارتگری را در چشمان او وقتی به جینی که با حالتی عصبی با چوبش بازی میکرد و در ردای در اکو بسیار کوچک بنظر میرسید، نگاه میکرد، ببیند. احتمالا
________________
وینسنت داشت فکر میکرد از آنچه این ساحره کوچولو میتواند، انجام تشل ، به نفع خود استفاده نماید. دوباره به جینی نگاه کرد و از این فکر کمی لرزید. این آخرین چیزی بود که او میخواست. که آنها توانایی جینی را ببینند، ببینند، بدانند و نقشه بکشند چطور میتواند به آنها کمک نماید. مالفویها، اسلیترین زاده میشدند و ارزشی قائل شدن برای نیرو در هر چیزی یک خصوصیت ذاتی آنها بود .
سارا با پاره کردن رشته افکار در اکو گفت: «افسون بسیار ساده است، اما نیاز به نیروی فوق العاده ای برای کار کردن دارد. تا بتواند در مقابل هر انچه سعی در گسیختن آن دارد، مقاومت نماید. همه آنچه از تو میخواهیم، قدرت است. جادو را به ما واگذار کن.» جینی سر تکان داد و به آرامی اخم کرد. چوبش را آماده کرد، به اطراف نگاه کرد تا ببیند روی چه چیزی باید تمرکز نماید. «تو به آن نیاز نخواهی داشت.» در اکو اینرا گفت و خم شد و آنرا به آرامی از دست جینی بیرون اورد. جینی وحشت زده بود و در اکو میتوانست جنگی را که پشت آن چشمان قهوه ای در گرفته بود، ببیند. اما نیم نگاهی به مرکز محوطه، به گله لرزان و مچاله شده از سرما، به مخلوقاتی که روزی بسیار سرزنده و مغرور بودند، کافی بود تا تمام ترازوها را کنار بگذارد و جینی سرش را تکان داد. به نرمی پرسید: «من چطوری... این چطوری کار میکنه ؟» چشمانش به چشمان در اکو خیره شده بود. قدرتی که در ان چشمان بود مانع از ان میشد که جینی رو گرداند، اما غرور سر کششی با او مخالفت میکرد. در اکو باز هم دست او را گرفته بود. تماسی ساده که بسیار آرام کننده و قوت دهنده بود.
در اکو پاسخ داد: «فقط چشمهایت را ببند.»
________________
مرنی نامرئی مترجم: مهرنوش سراج
فصل بیست و چهارم: برخورد حقایق
«فقط چشمهاتو ببند.» صدای زمزمه او در گوشش طنین مینداخت. هنوز میتوانست انگشتان او را پیچیده در انگشتان خودش حس کند. وقتی چشمانش را بست و نسبت به آنچه در محوطه رخ میداد نابینا شد، با ناامیدی به دست او چنگ زد و با تمام توان آنرا فشرد. ترسها و تردیدهای زیادی در سرش بود که حواس او را پرت میکرد. تنها چیزی که برای چنگ زدن به ان در اختیار داشت، دست در اکو بود. جینی با خود عهد بسته بود، چون آن شب در استفاده از نیرو تردید کرد، دیگر هرگز از آن استفاده ننماید. در همان لحظه ای که نویل مرد، در حالیکه او میتوانست مانعشی شود، این تصمیم را گرفت. در آن لحظه نسبت به استفاده از هر جادویی بی میل بود، چون میترسید، به عنوان جادوگر سیاه شناخته شود - جینی مطمئن نبود - اما به این دلیل بسیار از آن میترسید. و حالا اینجا بود و میخواست هر جادویی که آنها میگویند، انجام دهد. در حالیکه مطمئن بود طبق قوانین وزارتخانه این یک جادوی سیاه است. جادوی سیاه به هر شکلی فقط آسیب میرساند. والدینش این موضوع را به عنوان یک حقیقت جهانی به او آموخته بودند. و حالا او میخواست برخلاف آنچه به او اموخته بودند، رفتار نماید. اما هدف وسیله را توجیه میکند، قلبش به شدت اعتراض میکرد. آیا این واقعا شریرانه است، حتی اگر بتواند به یک دسته از مخلوقات جادویی و زیبا که توسط نیرویی شکار میشوند تا از آنها برای اعمال شیطانی استفاده کنند، کمک نماید؟ حقیقتی که جینی با اعتقاد به آن بزرگ شده بود، با حقیقتی که در برابر چشمانش بود، با هم در جنگ بودند. بنظر میرسید زمینی که روی آن ایستاده بود در حال نوسان است. چنگ در اکو دور دست جینی به آرامی محکمتر شد که او را آرام کرد. جینی با نفسی عمیق حواسش را جمع کرد. در ذهنش میتوانست، مرغزار را به همان صورتی که دفعه اول دیده بود، تجسم نماید. سبز، روینده و پر از زندگی. پر زیبایی و هیجان، آنقدر که دلت میخواهد دست در از کنی و آنرا لمس نمایی، تا مطمئن شوی واقعیت دارد، تا مطمئن شوی یک مکان واقعی را میبینی. همچنانکه این تصاویر را در ذهنش میساخت، متوجه بقیه حواس پنجگانه اش شد. قبلا میتوانست صدای قدمهای دیگر مالفویها را در برف بشنود، حرکت باد در اطراف خود را حسی میکرد و نفوذ سرما را به بدنش، اما حالا تمام اینها
تنها چیزی که حسی میکرد، رشد نیرو در درونشی بود، که با هر ضربان قلبشی بزرگتر میشد. به علاوه دستی که با تمام قوا نگه میداشت. نفسهایش را با
ضربانهای قلبش هماهنگ کرد و حس کرد نیروی عظیمی که درونش جمع شده بود با هر نفس او بیرون رفته و سبکتر میشود. میتوانست، انرژییش را در هوایی اطراف حس کند، انگار نیروی درونش بالاخره آزاد شده است ، تمام اطراف او را فراگرفته و با هر نفسی قویتر میشود. جادوی ذاتی مخفیگاه که چون زمان، باستانی و ساکن بود، با نیرویی که او از خود ساطع میکرد، ترکیب میشد، آنرا نقاشی میکرد و همچنانکه آنرا فرو میداد به آن قدرت میبخشید. با یک رخنه که حواس جینی را پرت کرد و متوجه دیوار بزرگ مقاومی روی خودش شد. عصبانیتش تحریک شد و جینی انرا رها کرد. حس کرد تمام وجودش را در برگرفته و نیرویش را تغذیه میکند. گذاشت در درونش انباشته شود، تا اینکه در یک انفجار نادیدنی رها شد. او میتوانست خرد شدن نیروی مقاوم را حس نماید. حواس او دم بدم پرت میشد، انگار پیروزی بزرگی بدست آورده است. سپس وزن همه انها روی سرش ریخت. جینی نیرویش را متمرکز کرد، تا انرا عقب براند. همچنانکه با آن میجنگید، نفسش به شماره افتاد، اما انگار نیرویی که سعی در شکستنشی داشت را قویتر میکرد. پاهایش در برابر وزن نیروی او ضعیفتر میشدند. چیزی نمانده بود سکندری بخورد که ناگهان گرمایی را از دستهایی که دستانش را نگه داشته بودند، حس کرد. و نیرویی که بر او فشار میاورد انقدر سبک شد که او بتواند حواسش را جمع نماید. با تنفس عمیق، نیروی درونیش را متمرکز کرد و یکبار دیگه از ضربان قلبش به عنوان راهنما استفاده کرد. میتوانست تپشی آنرا در هوای اطرافش حسی نماید و جینی از آهنگ آن برای جمع کردن نیرویشی استفاده کرد. همچنانکه نیروی مقاوم عقب میرفت، جینی میتوانست تپشهای قلب دیگری را همزمان با قلب خودش بشنود. حس میکرد نیروی دیگری در اطراف او میچرخد و او را در برگرفته. او را از نیروی مقاوم محافظت کرده و آنرا کنار میزند تا به او امکان دهد فقط روی جمع کردن نیرویشی تمرکز نماید. چشمانش را باز کرد و یک جفت چشم خاکستری - نقره ای را دید. این تنها چیزی بود که میتوانست ببیند. و متوجه شد که قلبشی همنوا با ضربان قلب او میتپد. میتوانست ضربانهای هر دو را در چشمان او ببیند. دیواری که جلوی او را میکرفت، ناگهان خرد شد، نیروی درونیش منفجر شد و سرمایی که مخفیکاه را در بر گرفته بود را نابود کرد. انگار یک تسمه الاستیک محکم، ناگهان پاره شد و نیروی آن میخواهد جینی را پرتاب کند. اما ضربانهای قلب دیگری او را نگه داشته اند. چشمان خاکستری به چشمان قهوه ای قفل شده اند و دستان گرم او که دستان جینی را نگه داشته اند، او را در جایشی استوار نگه میدارند.
| | جینی به آرامی چشمانش را باز کرد، و در نور ملایم ماه که محوطه میانی لابیرنت را در بر گرفته بود، چند بار آنها را باز و بسته کرد. فقط یک لحظه طول کشید تا متوجه شود، کجاست. او دستانش را از دست در اکو بیرون کشید
________________
اما تماس چشمها را قطع نکرد تا اینکه به اطراف نگریست و دید که بار دیگر در فضایی سرسبز ایستاده است. از سرما و برف خبری نبود. حسی از خوشی او را فرا گرفت و او فریادی از شعف سرداد. چکمه های بزرک را کنار انداخت، با پاهای عریان به آرامی روی چمنهای تازه دوید تا به مرکز رسید. به ستارگان درخشان و ماه بالای سرش نگاه کرد و دیوانه وار شروع به چرخیدن کرد. نیاز داشت شادیش را تخلیه نماد. موهایش به آرامی اطرافشی حرکت میکردند. بدنش پر از انرژی بود و حس میکرد جریانی از الکتریسیته از درونش عبور میکند. قبل از آنکه سرش گیج رود و بیفتد با خنده ای ایستاد. یکبار دیگر چشمش به آن چشمان خاکستری افتاد و نفسش بند آمد. در آن لحظات چشمانش به چشمان او دوخته شدند. همه آنچه را که در لحظات سرگردانی در جادو رخ داده بود را بخاطر آورد و حس کرد تنفسی برایش مشکلتر میشود. هنوز هم میتوانست ضربانهای قلب او را حسی کند. به ارامی پرسید: «بقیه کجا رفتند؟» تازه متوجه شده بود که اند و در ان مکان
«وقتی معلوم شد به وجودشان نیازی نیست، ما را تنها گذاشتند. جادو وجود داشت و تو میتوانستی آنرا حفظ کنی.» صدای در اکو نرم و آرام بود. چشمانش بسیار متمرکز، باز هم به چشمان او خیره شده بودند. نیروی درون جینی دوباره رشد کرد، در حالیکه به قطع شدن تماس بینشان اعتراضی میکرد. به زحمت میتوانست، زیر وزن آن نگاه نفس بکشد. خود را به طرف او حرکت داد. نیروی درونش میخواست دوباره دستهای او را لمسی نماید. قبل از آنکه بتواند بیندیشد، در آغوشی در اکو بود. به تماس با او نیاز داشت. وقتی لبهای در اکو با لبهای او تماسی پیدا کرد، حس کرد نیرو دوباره درونشی دهان گشود. دستش را دور گردن او حلقه کرد و در اکو هم کمر او را گرفت و او را به طرف خود کشید، نیاز داشت بدن جینی را کنار بدن خود حسی کند. جینی گیج بود و تنفس برایش مشکل. ناگهان خود را کنار کشید، قبل از آنکه هیچکدام ارضا شوند، و این نیاز را شدیدتر کرد. جینی برای هوا نفس نفس زد. یک دستش را روی سینه در اکو گذاشت، نمیخواست، تماسشان کاملا قطع شود. دستش را روی سینه در اکو حرکت داد تا به جایی رسید که قلبش قرار داشت. میتوانست ضربانها را روی کف دستش حس کند که در سرش طنین انداز میشد. یکبار دیگر به چشمان در اکو نگاه کرد و در نیروی او که جینی را به سمت خود فرا میخواند، گم شد. نمیتوانست و نمیخواست مقاومت نماید، لبهایش به لبهای در اکو پیوست و جرقه های نیروی افزاینده حاصل از تماسی بینشان، هردو را در برگرفت.
________________
فصل بیست و پنجم: دنیایی که وارونه شد
بدنش را با تنبلی کش داد و سپس در گرمایی که او را احاطه کرده بود، فرو رفت. از روی رضایت آهی کشید. در شگفت بود، چون آخرین باری که چنین حسی امنیت و گرمایی را تجربه کرده بود، در اغوشی در اکو بود. به آرامی چشمانش را بازکرد و با وحشت به اطراف نگریست. صحنه های شب گذشته در برابر نگاهش میرقصیدند و او سعی میکرد با احساساتی که او را دربر میگرفت مقابله نماید. کم کم با اندوه متوجه شد در حالیکه سرش روی شانه در اکو بوده و بازوهای او کمرش را محکم گرفته اند و ردای او روی هردویشان افتاده، خوابیده است. برای اینکه او را بیدار نکند، با احتیاط از آغوش او بیرون آمد و کمی عقبتر نشست تا بتواند موقعیت را بهتر درک نماید. آنها زیر درخت بلوط، کنار دریاچه در گوشه ای از مرکز ماز نشسته بودند. گله در مرکز جمع شده بود. مخلوقات نقره ای روی زمین نشسته بودند و بیشترشان هنوز خواب بودند. دوباره توجهش را به سمت مردی که کنار او تکیه داده به درخت خوابیده بود، بازگرداند. از اینکه میدید او در خواب چقدر متفاوت بنظر میرسد، شگفت زده شده بود. نگاهی آرمیده داشت و هیچ اثری از رفتار خشک و سختش که معمولا داشت، نبود. شعاعهای نور خورشید از میان شاخه های درخت عبور میکرد، به اطراف او میرسید و به او جلوه ای از بیگناهی - مثل یک فرشته -- میبخشید. جینی اندکی لرزید، دیدن در اکو به عنوان یک انسان بیگناه و یا یک فرشته، واقعا دنیای او چقدر تغییر کرده بود. جینی خندید، چیزی نمانده بود از حمله خنده منفجر شود و میدانست تمام نمیشود. روی پاشنه هایش نشست، بندهای لباسی خواب ابریشمش را که در طول شب کج شده بودند، صاف کرد، دسته های مو را از جلوی چشمانشی کنار زد و آهی عمیقی کشید، نمیدانست چه باید بکند. همچنانکه میندیشید، به خود اجازه داد به در اکو خیره شود و از تماشای ظاهر کاملا آسیب پذیر او لذت ببرد. چشمانش به چشمان بسته در اکو، به خط تند ابروانشی که معمولا با اهانت بالا یا پایین میرفتند دوخته شده بود، اما حالا آرام بودند و خنده کوچکی که روی لبهایش بود، او را
وقتی نگاهشی به خنده روی لبهای در اکو افتاد، آهی کشید. نوک انگشتانش را روی لبهای خودش حرکت داد و حسی را که وقتی لبهای در اکو با لبهایش تماس پیدا میکرد، حسی میکرد، بخاطر آورد. دنیایشی در چند ساعت بسیار تغییر کرده بود، طوری که دیگر آنرا نمیشناخت، حتی خودش را هم نمیشناخت. او از جادویشی به شیوه ای که مدتها از ان دوری کرده بود، چون متقاعد شده بود اشتباه است، استفاده کرده بود. در ثانی نیرویی را نوک انگشتانش، و به همراه آن آزادیی غیر قابل باور حس میکرد. او میدانست که آنها اشتباه میکردند و او در استفاده از ان کاملا حق داشت. مخصوصا زمانیکه حس میکرد وزن ذاتی
________________
جادو بر همه آنها سنگینی میکند، این عقیده باطل میشد. رودر رویی با آن کار ساده ای نبود. اما نتایج بعدی آن ... انرژی باقیمانده در بدنش او را به سمت دیگر منبع انرژی، قطب مخالفش، مردی که در کنارشی با آرامشی خوابیده بود، میکشید. نیرویی که درونش را میشکافت، بطور غیر قابل پیشگیری هردو را کنترل میکرد و همزمان آزاد میشد. اما، حالا در نور صبحگاهی، آنچه زیر تاریکی آسمان شب اجتناب ناپذیر و غیر قابل کنترل بود، منبعی برای پریشانی کامل بود. او یک مالفوی بود، کسی که به چیزهایی اعتقاد داشت که تمام خانواده جینی برای شکست دادن آنها زندگیشان را به خطر انداخته بودند. او متکبر و مسامحه کار بود، و جینی هیچگاه نمیتوانست مطمئن باشد، چه انگیزه ای پشت کارهایش قرار دارد. دلایل زیادی برای دور شدن از او وجود داشت...در ضمن او چنان چشمان نافذی داشت که گویی درون جینی را از روی آن ماسک یخیش میبیند، یکی از معدود کسانی بود که خشم جینی را تحریک و آزاد میکرد. کسی که در شبی که بیش از هر وقتی اسیب پذیر بود، کنارشی بود. کسی که میتوانست او را از کابوسهایش نجات دهد و او را به تنها مکان دنیا که در آن احساسی آرامشی و امنیت میکرد، اورد. آه کوتاهی کشید، نمیدانست چه باید انجام دهد. درست در همان لحظه ای که میخواست بلند شود، چشمان در اکو باز شدند و دستانش به طرف او در از شدند. با چشمانی نیمه باز دستانش به جینی رسید و قبل از آنکه او بتواند نیرویش را برای دوری از او جمع کند، او را به آغوشی خود کشید و بازوهایش دور او حلقه شد. به نرمی گردن او را بوسید، موهایش را کنار زد و به ارامی گردنشی را نوازشی میکرد. خواب آلود زمزمه کرد: «تو مرا ترک نخواهی کرد.» گرمای نفسش روی گوشی جینی بود. وقتی شقیقه اش را بوسید و انگشتانش دور انگشتان او حلقه شد، تمام پریشانی جینی از میان رفت. جینی دستش را بالا اورد و کف دستش را صاف روی دست او گذاشت و موج انرژی و صدای جرقه های انرا شنید. جینی دستش را کنار کشید و با تعجب پرسید: «چه چیزی آنرا سبب میشود؟» «من واقعا نمیدونم. ما دو نوع مخالف انرژی را دارا هدستیم، اما از آنها در کنار هم استفاده کردیم. کاملا مطمئن نیستم که قبلا هم از آن استفاده شده باشد، و واقعا نمیدانم تا چه مدت...» با لبخندی انگشتش را روی کف دست جینی کشید که نفس جینی از دیدن جرقه ها به شماره افتاد. «... ادامه پیدا میکند.» «این باور نکردنیه.» با تعجب به حرکت انگشتان او روی دستش نگاه میکرد و حسی میکرد هرچه مدت تماسشان طولانیتر میشود، نیروی درونیش قویتر میشود. به چشمان در اکو نگاه کرد، به جلو خم شد و پیشانیش را به پیشانی در اکو چسباند. «من دیشلب تو را حسی میکردم. میدونی. میتوانستم نیروی تو را حسی کنم، ضربانهای قلبت را.»
________________
«من هم میتوانستم تو را حس کنم. قبلا هرگز چنین اتفاقی برای من نیفتاده بود. هرگز اجازه نداده بودم چنین اتفاقی بیفتد.» صدایش آرام بود و چشمانش به چشمان جینی نفوذ میکرد. از دلالت آنچه در اکو میگفت اندکی لرزید. جینی سرش را حرکت داد، بیش از آن نمیتوانست در برابر نیروی جاذبه ای که او را به خود میکشید، مقاومت نماید. سرش را روی سینه در اکو گذاشت و یک دستش را روی قلب او قرار داد. گوش داد و ضربانهای آرام و یکنواخت قلب او را حسی کرد.
جینی با خنده ای آرام گفت: «این خیلی مرموزه.»
«مرموز، من؟» «تو نه. این. هرگز میتوانستی ما را اینطوری تصور کنی، در کنار هم؟» و دستان به هم پیچیده شان را به عنوان مدرکی بالا اورد. «نه حتی در یک میلیون سال.» لحن صدایش کاملا بی پرده بود. «هرچی باشه تو یک ویزلی هستی و یک عاشق با خون پست تر!» جینی به طرف او برگشت، چشمانش از خشم برق میزد. بطرز خطرناکی پرسید: «چه چیزی در یک ویزلی بودن اینقدر بده؟» «و یک ساحره وزارتخانه. اوه و یک گریفیندوری و یکی از آن هواداران پاتر منزجرکننده. اوه، و آیا اشاره کردم، یک ویزلی؟» پوزخند بزرگی به چهره داشت. با صدایی خشمگین جینی برخاست و آماده شد خشمش را چون طوفان بر سر او بریزد. درست در لحظه ای که میخواست سخنرانیش را در پاسخ به کنایه های او آغاز نماید، او به جلو خیز برداشت و کمر او را گرفت. وقتی هردو به زمین افتادند، جینی بسیار متعجب بود. چند لحظه با او کشتی گرفت تا اینکه جثه بزرگتر و نیروی بیشتر در اکو بر او غلبه کرد. در اکو او را در اختیار گرفته بود و با لبخندی سرگرم کننده به او مینگریست. در اکو زمزمه کرد: «اما در ضمن تو یک تناقض گردشی هم هستی.» و اعتراضی جینی را با بوسه ای روی لبهایش خاموشی کرد.
پل پا با پل پل پل در اکو ناگهان با شکستن سکوتی که در آن بودند و هر دو از آن لذت میبردند، در حالیکه به حرکات آرام تکشاخها مینگریستند، گفت: «من باید یک چیزی را بدانم.» لحنش بسیار مصر بود. جینی به آرامی به طرف او رفت، به چشمان بسیار جدیش نگاه کرد و به آرامی پرسید: «اون چیه ؟ » «تو و پاتر...آیا شما... منظورم اینه که...» او ناشیانه من من میکرد. جینی یک ابرویش را بالا برد و همچنانکه به او مینگریست با دیدن افزایش دست پاچگی او لبخندی روی صورتش نقش بست. «لعنتی. جینی، من باید بدونم. آیا تو هرگز با پاتر رابطه داشتی؟»
«احمق نباشی در اکو. البته که داشتم.» میتوانست ناراحتی او را وقتی این حرف را زد، حسی نماید. خنده خود را وقتی اندیشید، از دست دادن ارامش او جذاب است، فرو خورد.
«آه.» تمام چیزی بود که در اکو بزبان راند. «البته، خیلی از مردم یک بوسه کوچولو روی گونه را به عنوان رابطه تلقی نمیکنند. اما برای هری یک پیمان بود.» وقتی آه در اکو را از روی آرامشی شنید، لبخند زد. دست در اکو را گرفت، از تحرک نیرویی که با تماس بینشان هنوز پابرجا بود، شاد بود. «البته این درست شب قبل از شکست ولدمورت توسط او بود. پس از آن کاملا سرخ و دست پاچه شد و به من گفت مهمترین چیز در زندگیش گرفتن جلوی ولدمورت است و به همین دلیل حالا نمیتواند، رابطه ای داشته باشد.» در اکو چانه اش را روی شانه جینی گذاشت و به نرمی پرسید: «و پس از آنکه پیروز شد؟» نفس گرمش به گردن جینی میرسید. « همه چیز تغییر کرده بود. من متفاوت بودم. و او نمیتوانست بفهمد چرا. او سعی کرد همه چیز را بین ما درست نماید، اما من نمیتوانستم با کسی که واقعا مرا نمیبیند، همراه شوم.» در اکو در حالیکه با صورتش گردن جینی را نوازش میکرد، زمزمه کرد: «من تو را میبینم.» جینی هم در جواب زمزمه کرد: «میدانم.» بازوی در اکو دور جینی محکمتر
| |
«چقدر خوبه که شما دوستان، توانستید، برای تعطیلات به ما ملحق شوید.» مادر گابریل، الیزابت، در حالیکه با لبخندی به لب، فنجان چای هری را دوباره پر میکرد، این حرف را زد. گابریل با لبخندی عصبی سرش را گرداند و نگاهی به چشمان هری انداخت و بسرعت رویش را بطرف پنجره گرداند. به محض ورود غیر منتظره نامزدش و دو دوست بسیار نزدیک او به کنار پنجره رفته و به جاده منتهی به جنگل چشم دوخته بود و ناامیدانه منتظر بود تا نشانی از بازگشت در اکو و جینی ببیند. میخواست در اکو استاد تمام تمهیدات نزدیکش باشد. «متاسفم که بدون آگاهی ظاهر شدیم، خانم مالفوی. اما هری نمیخواست کریسمس را بدون گابریل بگذراند.» هرمیون توضیح داد و ضربه ای هم به رون زد تا توضیحی مشابه از او دریافت نماید. الیزابت گفت: «مشکلی نیست. - هرچه بیشتر، شادتر!» رون ناگهان پرسید: «گفتید خواهر من و مال ... ادراکو، کجا رفته اند.» «آنها باید دیشب به کاری در منزل قاضی استرام رسیدگی میکردند. ما هم منتظریم که امروز صبح برگردند.» الیزابت بی عیب پاسخ داد و وقتی دخترش گابریل با حالتی عصبی برگشت، به او چشم غره رفت. گابریل از هر نوع دروغی که در لحظات اولیه حضور نامزدش در منزل آنها بر زبان جاری
________________
میشد، احساس ناراحتی میکرد. به همه آنها گفته شده بود که باید راز خانوادگی را حفظ کنند، پس قابل بخششی بود، اما همچنان احساسی و حشتناکی داشت. او نیاز داشت در اکو با توانایی بی عیبش در تغییر حقایق و اطمینان کاملش به درست بودن این امر، آنجا باشد و در این مورد به او کمک نماید. دانیکا که از روی شانه های گابریل به پنجره نگاه میکرد، گفت: «اوه، نگاه کنید. آنها آنجا هستند!» دو نفر از میان جنگل مشخص میشدند، یک مرد با موهای روشن و زنی کوچک با موهای قرمز روشن، که در نور خورشید میدرخشید و ردایی بزرگتر از خود به تن داشت. گابریل با نگاه به آنها حیران بود؛ از دیدن خرامشی تفریحانه آنها علیرغم سرما و برف سبکی که در حال باریدن بود متحیر شد رفتارشان بنظر دوستانه و سرزنده بود. وقتی دید آنها ایستادند و جینی در اکو را روی توده ای برف هل داد و جلوتر از او شروع به دویدن کرد، چشمانش از وحشت گشاد شد. پسر عمویش به سرعت از روی برفها بلند شد و جینی را دنبال کرد، به او رسید، از کمر بلندش کرد و هردو روی برفها افتادند. «کجا؟» رون اینرا گفت و از روی کاناپه ای که رویش نشسته بود، به هوا پرید. و عملا خود را به پنجره رساند. گابریل برگشت تا نگاه بدی به خواهرش به خاطر حرفی که زده بود، بیندازد. و وقتی دوباره به آن جفت، بیرون در برفها نکاه کرد، از وحشت منقبض شد. بنظر میرسید از زمین بلند شده اند و وسط راه برف بازی میکنند، که کاملا از پنجره قابل رویت بود و هنوز نمیدانستند که ملاقاتی دارند. او صدایی بلند و عجیب از جایی شنید، و براحتی میتوانست مرجع آنرا تشخیصی دهد. چون کسیکه کنارشی ایستاده بود، رون ویزلی، با صورتی کاملا سرخ و دهانی باز، با نگاهی مرکب از شوک و عصبانیت بود.
________________
فصل بیست و ششم: پایان حکومت
صبح او چه تغییر خارقی العاده ای پیدا کرده بود. حسی میکرد، خشم به آرامی درونش رشد میکند. با گامهایی سبک گام برمیداشت و امیدوار بود، بتواند حجم زیادی از خشم را دفع نماید و از دست یک ویزلی خشمگین رهایی یابد. «... و پس از تمام اخطارهایی که به تو دادم، تو را اینجا در حال ولی گشتن در برفها، به حالت نیمه عریان، همراه او میبینم! به چی فکر میکنی، جینی؟ آیا فراموش کردی که او یک مالفوی است؟» عصبانیت رون ویزلی، امکان درست حرف زدنش را از بین برده بود و بنظر میرسید به حالت لفاظی متناوب رسیده است. جینی به همراه چشم غره ای خشمگین به برادرش اندیشید، یاوه سرایی بهتر از جنگ بین آندو است.
((روبر ، عزیزم. برادر عزیزم، اشتباه نکن، اما ساکت شو.» جینی قبلی از آنکه به رفتن با شتابشی در راهرو ادامه دهد، این را فریاد زد. روبرو شدن غیر منتظره با برادرش و دو دوست صمیمی او جلوی در او را دستپاچه کرده بود، اما شیوه ای که برادرش با او برخورد کرد، مثل بدبختی بود. «ویرجینیا، هنوز کارم با تو تمام نشده! اگر فکر میکنی به این راحتی خلاصی میشی ..... من به اینجا رسیدم و دیدم، خواهر کوچولوی من، با مالفوی حرومزاده برف بازی میکنه. و انتظار داری در جواب ساکت شوم؟» رون پشت سر جینی فریاد زد و دنبالش دوید تا ادامه دهد. جینی با نگاه کردن به راهرو متوجه شد که در مسیر نادرست پیش رفته، و به سرعت برگشت و در راه به آرامی بازوی برادرش را گرفت. «ایا لازمه به تو یاداوری کنم که تو در این خانه مهمان هستی؟ بنابراین اهمیتی نداره نسبت به او چه احساسی داری، بلکه باید سعی کنی کمی با ادبتر باشی، به جای اینکه فریاد بزنی تمام مالفوی ها حرامزاده هستند.» جینی از میان دندانهای -- .به هم فشرده زمزمه میکرد. رون بازویش را بیرون کشید «چه اتفاقی برات افتاده، جینی؟ ایا فراموش کردی او چه جور ادمی است؟ ایا فراموشی کردی که پدرش در اولین سال با تو چه کرد؟» عصبانیت رون کمتر شده بود و به جای آن حیرت ایجاد شده بود.
«رون، آیا باید به یادت بیارم که من کاری برای انجام دادن دارم؟ که من برای هدف خیلی مهمی اینجا هستم؟ مالفوی کلید امضا شدن آن قرارداد لعنتی است، و اگر حمایت او را در این مورد، نداشته باشم، دو سال از عمر من کاملا تلف میشود! خانواده او در مورد هر کسی از وزارتخانه بسیار محتاط هستند پپسی من به عنوان دوست دختر او به اینجا آمدم. این فقط کاره.» جینی زمزمه کرد و
دست برادرش را از روی شانه خود کنار زد. «چه بازی سیاسی کوچولویی راه انداختی، جینی. اما حداقل به مامان فکر کن و لباسی بپوشی.» روان فریاد زد که در مقابل جینی هم بسیار عصبانی شد، اما خشم
________________
خود را کنترل کرد و همراه برادرش به راه خود ادامه داد. بالاخره جینی متوجه شد در راهرویی هستند، که اتاق خوابش در آن قرار دارد. جینی در را باز کرد. با نگاهی سرد به برادرش نگریست، سعی میکرد با نگاهش او را منجمد نماید و گفت: «رون، من در شغل تو دخالت نمیکنم. تو هم همانطور به من احترام بگذار و قبل از آنکه همه چیز را نابود کنی، کنار برو!» یک لحظه پس از آنکه رون متوجه نگاه جینی شد، او هم به خشکی به جینی خیره شد. اما پس از آن شکلکی درآورد و رویش را برگرداند. با نگاهی معنی دار جینی چرخید و پیروزمندانه در اتاق را محکم بست. رون یک لحظه به در بسته خیره شد.
«یک لباس لعنتی بپوش!» میخواست حرف آخر را او زده باشد.
با او با با با او
«پاتر، تو اینجا چیکار میکنی؟» صدای در اکو پر از اهانت، حاصل از سالها دشمنی میانشان بود. بعضی چیزها هرگز با گذشت زمان اصلاح نمیشوند. فشار موجود در اتاق باعت شده بود ، بیشتر اعضای خانواده اشی بیرول رفته و او، هری و گابریل را در کتابخانه تنها بگذارند. هرمیون به سرعت دنبال رون دویده بود که از لحظه ای که برای روبرویی با خواهرش رفته بود، دیگر مشاهده نشده
بود .
«ماه کامل، مالفوی. بهلت اخطار کرده بودم که اگر تا این زمان همه جیز را تحت کنترل نگیری، من به اینجا خواهم آمد.» تندی اندکی که در پاسخ هری وجود داشت، باعث شد، گابریل از پنجره رو گردانده و به نامزدش خیره شود. با دیدن آن برق جدیت در چشمان هری، گابریل حس کرد، قلبش ایستاد. «چه اتفاقی داره میفته؟ شما دوتا چی میدونید که من نمیدونم؟» گابریل صدایش را کاملا کنترل میکرد، تا چیزی را فاش ننماید، چون خیلی خوب میدانست، در اکو چه میداند. در اکو بدون توجه به دختر عمویشی پاسخ داد: «ظاهرا طبق مد مرسوم بین اوروروها تو در به روز شدن، کمی تاخیر داری. مشکل دیشب حل شد.» هری اخم کرد، نمیخواست، آنچه را میگوید، باور نماید. هری کنایه دار پرسید: «اما؟» در اکو رسما جواب داد: «ما یک مشکل جدید داریم.» «ما؟ شما راجع به چی حرف میزنید، در اکو؟ هری؟ میشه یک نفر به من بگه چه اتفاقی داره میافته؟» «ناگهان فکری به ذهن هری رسید: «آنها دیگر تکشاخها را نمیخواهند، هدف دیگری پیدا کرده اند؟» در اکو با آهی گفت: «نه یک چیز دیگه . یک چیز بیشتر. مطمئن نیستم، اما حمله شب گذشته ناگهان قطع شد...فکر میکنم دارند، شکل دیگری از حمله را برنامه ریزی میکنند.»
________________
«در اکو، تو داری فراموشکار میشی! حمله شب گذشته قطع شد، چون جین....» سخن گابریل با چشم غره سردی که در اکو به او رفت، ناگهان قطع شد. «جریان جینی چیه ؟» هری میخواست به در اکو نگاه کند که ناگهان فکری توجهش را جلب کرد. «گابریل، تو از همه چیز خبر داری؟» «در اکو به صورت دختر عمویش که کاملا پرچین شده بود، نگاه کرد. انگار گابریل در جایشی خشک شده بود و دادخواهانه به در اکو نگاه میکرد، تا راهی برای پنهان کردن حقیقت بیابد. در اکو بطور موثری گفت: «گابریل، او همین حالا هم میداند، فقط بهش بگو.» برای اولین بار در زندگیش تمام دروغها و بازیهایی را که انگار خانواده اش را احاطه کرده اند، کنار گذاشت. حتی دروغهایی که مربوط به او نبود ، بخش بزرگی از زندگیش را اشغال کرده بودند و چیزی بیشتر از خلاصی از شرشان نمیخواست. گابریل اشک ریزان گفت: «هری...من ... آه، من نمیتونم اینکار و بکنم!» و به سرعت از اتاق خارج شد. هری با تعجب به واکنش گابریل نگاه کرد و میخواست به دنبال او برود. انگار تمام فکرها و نظرها در یک لحظه پاک شدند، و تمام سوالها در مورد جینی فراموش شدند. اما هیکل دوستش رون وقتی با عجله وارد شد، راه او را سد کرد. «مالفوی، تو حرومزاده، فکر میکنی داری با خواهر من چیکار میکنی؟» صورت او از خشمی که هنوز کاملا آشکار نشده بود، به وضوح سرخ شده بود. این را یک فرصت میدید و برخلاف بلوغش و سالهای زیادی که از زمان هاگوارتز گذشته بود، قادر نبود، خود را کنترل نماید. لبهای در اکو با پوزخند کوچکی پیچ خورد و یک ابرویشی بالا رفت. «من واقعا نمیدونم، ویزل. تو دیدی، چرا به من نمیگی؟» در اکو نمیتوانست آن لحن نفرت انگیز را از صدایش حذف نماید. در اکو مطمئن بود که اگر پاتر آنجا نبود تا جلوی برادر عصبانی را بگیرد، آنها در کتابخانه دعوای سختی میداشتند. «من تو را تکه تکه میکنم، مالفوی!» رون سعی میکرد خود را از چنگ هری رها کند. «ولم کن، هری!» در اکو به تلاش فیزیکی رون برای کنار زدن هری نگاه میکرد و به تفاوت نمایشی خشم رون و جینی میندیشید. با وجودیکه خواهر و برادر بودند و از نظر ژنتیکی هردو دارای موهای قرمز و کک و مک بودند، اما اینها تنها شباهتهای آنها بود. رون همیشه آستانه تحریک پایینی داشت و خشمش درست زیر پوستش میجوشید و در هر لحظه ای آماده انفجار بود. جینی لایه های بسیار بیشتری داشت. بیشتر اوقات او خشمش را حفظ کرده و زیر لایه ضخیمی از یخ پنهان میکرد. آن یک خشم سرد بود و جز در حالتیکه او واقعا خشمگین بود، نمیجوشید. در این حالت تمام یخها کنار میرفتند و او یک گلوله آتشین از خشم بود. در اکو متوجه شده بود که خیلی طول میکشد تا او کنترلش را از دست بدهد. گرچه بنظر میرسید، این اواخر کنترلش بیشتر و بیشتر از دست میرود. شاید
دوران حکمرانی ملکه یخی به پایان خود نزدیک میشود. این اندیشه تفریح او را خراب کرد. و این اندیشه که شاید جینی بفهمد، او عمدا برادرش را تحریک کرده، او را وادار کرد که تلاشی نماید اوضاع را آرام کند. «ببین، ویزل. عقلتو بکار بنداز. مالفویها دقیقا عاشق کارمندان وزارتخانه نمیشوند، مخصوصا انهایی که مستقیما برای فاج کار میکنند. این روشی برای حفظ امنیت اوست. چون اگر همه فکر کنند او با من است، کسی جرات نمیکند، به او آزاری برساند.» در اکو باعث شد صورت رون بیش از پیش سرخ شود، که در اکو فکر نمیکرد، امکانپذیر باشد. رون فریاد زد: «من تو را خواهم کشت!» «رون، نشنیدی چی گفت؟ همه اش دروغه.» هری سعی میکرد دوستش را آرام نماید. «ما از وقتی به اینجا آمدیم به این بازی مشغول شدیم. تنها چیزی که بین خواهر تو و من وجود داره، توافقی برای حفظ این بازی تا زمانیست که او شرایط بلغارستان را در قرارداد تغییر دهد و من آنرا تایید کنم. هیچ چیز جز سیاست نیست، ویزل.» وقتی رون این اطلاعات را هضم کرد از تلاشی برای حمله و خفه کردن او دست برداشت. سرخی صورتشی به ارامی کنار رفت و او دوباره به انسانی معقول تبدیل شد.
رون با بدگمانی پرسید: «واقعا هیچ چیزی نیست؟» «هیچ چیز جز سیاست. ما فقط داریم از همدیگر برای رسیدن به اهدافمان استفاده میکنیم.» در اکو بی عیب دروغ میگفت، در ذهنش خیلی خوب میدانست که بین او و جینی چیزهای خیلی بیشتری وجود دارد که او نمیخواست، رون از انها چیزی بداند.
| | پس از یک دوش آب گرم و پوشیدن لباسهای مناسب، جینی دوباره شور جوانیش را بدست آورد. بنظر میرسید اتار کم خوابی که تمام هفته او را از ار داده بود، ناپدید شده اند. جینی موهایش را شانه کرد و متوجه شد مدتی است که اینکار را انجام نمیداده. جینی لبخند زد و با خود اندیشید، چه کار احمقانه ای. بدنبال گیره موهایش رفت تا موهایش را در گره ای که معمولا میبست، ببندد. یک لحظه صبر کرد و حسی قشنگ حرکت دستهای در اکو را بین موهای بازشی بخاطر آورد. تصمیم گرفت، گره را فراموش نموده و اجازه دهد، موهایش پشتش آویزان باشد. یک قطعه کاغذ پوستی را از چمدانش بیرون آورد، یک کپی از قراردادی که امضای بلغارستان در آن بسیار مهم بود. اوراق آنرا از نظر گذراند و شرطی را که بیش از همه بلغارستان را تحت تاثیر قرار میداد پیدا کرده و دورش خط کشید. روی یک قطعه پوست دیگر تغییرات لازم را نوشت، همراه با یادداشت کوتاهی برای فاج که تغییرات را توضیح میداد و درخواست میکرد، یک نسخه از قرارداد تغییر یافته را که به امضای او رسیده برایش بفرستد، تا او بتواند
________________
بدون تاخیر امضای وزیر بلغارستان را بگیرد. جینی آه آرامی کشید و برای اولین بار متوجه شد، تا این حد نفوذ روی وزیر، فاج، تا چه حد برای او ساده است. فاج احتمالا هرگز متوجه تغییرات مهمی که او داده نمیشود، و بدون تامل سند را امضا میکند، چون اطمینان دارد جوانترین دیپلمات او خیلی خوب آنچه را درست میداند، انجام میدهد. جینی یک لحظه اندیشید که در چنان مدت کوتاهی تا چه حد تغییر کرده است. تقریبا دو هفته پیش او هرگونه پیشنهادی برای آسانگیرتر کردن قرارداد در مورد جادوی سیاه در بلغارستان را به تمسخر میگرفت. اما حالا، او تفاوتهای بین آنچه جادوی سیاه است و جادوی سیاه واقعی را فهمیده بود. و بسیاری از پیشداوریها در مورد هر چیز متفاوت با آنچه آموخته بود، دیگر اهمیتی نداشتند. سرش را تکان داد، تا این افکار سنگین را پاک نماید. او پاکت مهر شده را برداشت و حرکت کرد تا یکی از جغدهای مالفوی را پیدا کند. پس از آنکه توسط پنج پرتره متفاوت به پنج جهت متفاوت هدایت شد، بالاخره یک جغد پیدا کرد و آنرا با نامه بیرون فرستاد. یک حالت هیجان و گیجی او را فراگرفت و متوجه شد چقدر به پایان کاری که دو سال از زندگیش را صرف آن کرده بود، نزدیک است. پذیرش موفقیت آمیز سند همکاری بین المللی برای حذف همه جادوهای سیاه نزدیک به وقوع بود. با خود اندیشید، شاید در اکو هنوز هم توسط رون یا هری در حال استنطاق شدن باشد، پس با قدمهایی تند، حاصل از هیجان و آرامش درونیش برای دوباره دیدن در اکو به طرف کتابخانه حرکت کرد. فکر آخری را از ذهنش دور کرد، چون هنوز کاملا مطمئن نبود که آندو برای هم چه معنایی دارند. وقتی به راهرو رسید و فکر کرد میتواند صدای او را از در نیمه باز بشنود، نتوانست، جلوی لبخند خود را بگیرد. «من تو را تکه تکه میکنم، مالفوی ! ولم کن، هری!» جینی با شنیدن فریاد برادرش قبل از ورود به اتاق کمی مکث کرد. «ببین، ویزل. عقلتو بکار بنداز. مالفویها دقیقا عاشق کارمندان وزارتخانه نمیشوند، مخصوصا آنهایی که مستقیما برای فاج کار میکنند. این روشی برای حفظ امنیت اوست. چون اگر همه فکر کند او با من است، کسی جرات نمیکند، به او آزاری برساند.» صدای سرد در اکو این حرف را زد. جینی حس کرد، وقتی لغات او را هضم کرد، لبخندش محو شد. رون فریاد زد: «من تو را خواهم کشت!» «رون، نشنیدی چی گفت؟ همه اش دروغه.» هری این حرف را زد، همیشه سعی میکرد، خشم ویزلی معروف را کنترل نماید. «ما از وقتی به اینجا آمدیم به این بازی مشغول شدیم. تنها چیزی که بین خواهر تو و من وجود داره، توافقی برای حفظ این بازی تا زمانیست که او شرایط بلغارستان را در قرارداد تغییر دهد و من انرا تایید کنم. هیچ چیز جز سیاست نیست، ویزل.» جینی حسی کرد مشتی به شکمش خورده است.
________________
«واقعا هیچ چیزی نیست؟» جینی پرسش رون را که بدگمانی در آن واضح بود،
نسل 1
«هیچ چیز جز سیاست. ما فقط داریم از همدیگر برای رسیدن به اهدافمان استفاده میکنیم.» این سخن آخر سبب شد جینی به خود بپیچد، انگار ضربه خورده است. حس کرد هوا حالت ماندگی پیدا کرده و چیزی نمانده او خفه شود. به سرعت از در فاصله گرفت و در راهرو شروع به دویدن کرد. میخواست هر
اندازه که ممکن است بین خود و در اکو مالفوی فاصله ایجاد نماید.
________________
فصل بیست و هفتم: حقیقت نصفه، بهترین دروغ است
«جینی، صبر کن!» صدای برادرش از پایین راهرو او را صدا میزد. برگشت، نگاه بدی به برادرش انداخت و به دویدن خود ادامه داد. در حال حرکت فریاد زد: «چرا، که بتونی بازهم سرم داد بزنی؟» جینی صدای قدمهای بلندی را شنید که ناشیانه به او رسید و شانه هایش را گرفت. رون نفس نفس زنان گفت: «بسیار خوب جینی، مالفوی همه چیز را برای من توضیح داد، و من از بازی کوچکتان خبر دارم.» جینی پرسید: «او اینکار را کرد؟» سعی میکرد لحنش کاملا خنثی باشد. تمام توانایی سیاسی خود را بکار گرفت تا صدایش چیزی از خشمش را آشکار ننماید. «بله، او تمام دروغهایی را که شما بکار میبرید تا خانواده اش رفتار مناسبی با تو داشته باشند به ما گفت. و خوش شانسی او بود که اینکار را کرد، چون من فقط با این فکر که او میتواند، تو را لمسی کند، میخواستم، سرش را بپرانم.» عصبانیت رون برگشته بود. «رون، تو یک نئاندرتال احمق هستی. ازت ممنون میشم، اگر به خاطر بسپاری که من میتوانم مراقب خودم باشم. من یک زن بالغ هستم پس به خوبی میتوانم از خودم محافظت کنم.» خشم جینی نزدیک به انفجار بود. رون با پوزخند بزرگی جواب داد: «جین، تو خواهر کوچولوی من هستی. تو میتونی نود ساله باشی، اما من باز هم مراقب تو خواهم بود.» روان یک دستش را روی شانه جینی گذاشت و با هم شروع به حرکت کردند. جینی مجبور شد فشار خنده را در درونش نگاه دارد، چون بسیاری از اوقاتی را بخاطر میاورد، که رون بیش از حد سرگرم زندگی خودش بود و هیچ توجهی به جینی نکرده بود ، او را به حال خود رها کرده بود، تا تنهایی با مشکلاتش دست و پنجه نرم کند. «اینجا یک خانه واقعیه، جینی ! تو چطوری اینجا گم نمیشی؟» «خوشی شانسی محضی. فکر میکنم. ساعتها طول میکشه تا ورودی اصلی را پیدا کنم.» آنها به حالت عادی خود برگشته بودند. حالتی که بیشتر در آن احساسی راحتی میکردند. دیگر بحث اهمیت نداشت و خشمی طغیان نمیکرد. «رونالد ویزلی، من همه جا دنبالت گشتم. تو کجا بودی؟» صدایی زیر از درون اتاقی که آنها از برابرشی میگذشتند، این حرف را زد. خواهر و برادر هر دو به خود پیچیدند، خیلی خوب میدانستند، فقط یکنفر مثل مادرشان عصبانی میشود و او هرمیون گرنجر است. و او آنجا بود، دست به کمر با حالتی از خشم بینهایت. رون با لبخندی شاد گفت: «سلام، میون ! دنبال چی میگردی؟» لبخندرون بیش از پیش هرمیون را عصبانی میکرد. «دنبال تو! و ... جینی ! شما دو تا نباید ... شما دو تا...؟» هرمیون وقتی رفتار دوستانه آندو را بعد از آن دعوای بلند دید، به لکنت افتاد. او تصور میکرد، قبل
________________
از آنکه آنها با هم در یک اتاق باشند و یک دعوای دیگر راه بیندازند، باید جلویشان را بگیرد. «همه چیز روبراهه، هرمیون. مالفوی توضیح داد که آنها فقط نقش یک زوج را بازی میکنند، تا جینی در نظر مالفویها خوب جلوه نماید. فقط همین.» هرمیون با بدگمانی به جینی نگریست و متوجه شد که او سعی میکند، از نگاهش رو برگرداند. هرمیون با تعجب گفت: «این بزرگترین دلیل پوشالی است که من تا بحال شنیده ام. من نمیتونم باور کنم تو آنرا پذیرفتی، رون!» جینی سرش را بلند کرد، به چشمان هرمیون نگاه کرد و به آرامی گفت: «این حقیقت داره.» هرمیون با یک حرکت دست، آرامششی را از دست داد و گفت: «نه نداره ! تو هم در دروغگویی به بدی برادرت هستی!»
رون با خشم گفت: «اما... من.... اما» هرمیون به سادگی گفت: «بنظر نمیرسید آنها بدانند، کسی از داخل منزل در حال نگریستن آنهاست.» رون با حالتی شوکه برگشت و به خواهرش نگاه کرد. جینی وقتی برگشت و حالت شوک را روی صورت برادرش دید، با حالتی عصبی شروع به گاز گرفتن، لب پایینش کرد. قبل از آنکه رون کاملا اوضاع را درک کند و صورتشی بکلی سرخ شود، جینی به سرعت گفت: «اگر مرا ببخشید، من مقداری کار اداری دارم که باید انجام بدهم.» و بسرعت به طرف پایین راهرو حرکت کرد. امیدوار بود قبل از آنکه برادرش به اندازه کافی حواسش را جمع کند که یک دعوای دیگه راه بیندازد، از او دور شود. چینی در انتهای راهرو پیچید و خود را در اتاقی که وینسنت هنرهای دستی گواتمالاییش را نکه میداشت، دید. جینی وقتی طنین دعوای رون و هرمیون را در راهرو شنید، پیش خود خندید. باهوش ترین ساحره ورودی آن سال در هاگوارتز، همه چیز را به هرمیون سپرده بود، تا اوضاع را که به او ربطی نداشت، مرتکب نماید! خشم جینی وقتی لحظات دردناک پس از شنیدن بحث در اکو و رون را بخاطر آورد، تشدید شد. چون خشم ویزلی باعث شده بود قضاوت او درباره دروع آرامی که در اکو میکفت، تیره شود. با لبخندی مشتاق آنچه را فاج در مورد طبیعت فریبنده سیاست به او آموخته بود را بخاطر آورد: بهترین دروغ بر پایه حقیقت ساخته میشود و حقیقت نیمه قابل باور ترین دروغ است. در اکو در واقع دروغ نگفته بود. آنها قرار گذاشته بودند که در برابر خانواده او نقش یک زوج را بازی کنند. اما این همه حقیقت نبود. چون حالا بین آنها رابطه دیگری هم وجود داشت که فعلا هیچکدام نمیخواستند برای آن نامی بگذارند و یا با صدای بلند به آن اعتراف نمایند. جینی با ناراحتی اندیشید، اما چنین چیزی وجود دارد. ظرف چند لحظه اتفاقات زیادی رخ داده بود. جینی حس کرد در دنیای عجیبی که گویی هیچ چیز قابل
حس کردن نیست، گم شده. سعی کرد خود را از انبوه سوالات بیجواب درون ذهنش رها نماید. اطراف اتاق چرخید، به اشیای جادویی زمخت آنجا نگاه کرد و چند روزی را که برای امضای یک قرارداد در گواتمالا گذرانده بود را بخاطر آورد. سعی میکرد، ذهنش را متمرکز نماید، چوب جادوی اولیه ای را که وینسنت در شلب اول ورودش به او نشان داده بود، برداشت. برای یک بیننده معمولی، یک تکه چوب سنگ زده بود، که گوشه اش کنده شده است. وقتی نگاه وینسنت را زمانیکه دانسته های خود را در مورد گروههای جادوگران قدیمی آنجا به زبان آورده بود، بیاد آورد، شادمان لبخند زد. او انگشتش را روی آن کشید و آنرا در دستش چرخاند. در شگفت بود که آنها چگونه از آن استفاده میکردند. بنظر میرسید، فقط یک قطعه چوب است، بدون مغز جادویی که جادوگران فعلی از آن استفاده میکردند. چوب خود جینی با استفاده از موی دم تکشاخ درست شده بود. جینی چوب را بالا اورد تا زیرشی را از نزدیک ببیند. چشمانش متوجه نشان کوچکی روی چوب شد. با بازرسی دقیقتر یک قسمت نامریی را زیر آن پیدا کرد. با انگشتش آن طرح کوچک را فشار داد. وقتی موج ترسی از بدنش عبور کرد، تقریبا چوب را انداخت. نفس نفسی زنان چشمش را برگرداند و سعی کرد بخش کنده کاری شده را درک نماید. بطور آزمایشی لایه های زشتی را که بر اثر گذر زمان روی چوب ایجاد شده بود، خراشید. و به محض تماس یافتن با آن موج بزرگی از نیرو وارد بدنش شد، که نفسش را بند اورد. سعی کرد، یک قسمت انرا بکند، اما اینکار ممکن نبود. دوباره آنرا خراشید. تقریبا بخش بزرگی از آنرا کنده بود و انگشتش مدت طولانیتری روی کنده کاری درنگ کرد، که سبب شد موج بزرگی از نیرو وارد بدنش شود، که او فریاد زد و روی زانو انشی افتاد و چوب را روی زمین انداخت. از اثرات نیرویی که در بدنش میپیچید، به ارامی میلرزید. حمله درد به ارامی تخفیف پیدا کرد. به چوبی که کنارشی روی زمین افتاده بود، خیره شد. قسمتی که زیر آن بود، ناگهان برایش بسیار واضح شد. لرزان بلند شد، با احتیاط چوب را برداشت و آنرا سر جایش گذاشت، قطعات آن به سرعت سر جایشان قرار گرفتند. اتاق را از نظر گذراند. چشمش به قفسه کتابهای گوشه اتاق افتاد و عملا به طرف آن دوید و عنوان کتابهای آنرا از نظر گذراند. سعی میکرد آرام باشد. تمام عنوانها را بررسی کرد، تا سرانجام کتابی را که دنبالش بود، پیدا کرد. نمیتوانست، باور کند، انقدر خوشی شانسی است که انرا در مجموعه وینسنت پیدا کرده. کتاب را برداشت و به سرعت از اتاق خارج شد. بیصدا به طرف اتاقش رفت. میخواست بداند، ایا انچه فکر میکرده حقیقت دارد.
________________
مرنی نامرانی
نویسنده: Emerald Eyes مترجم: مهرنوش سراج
فصل بیست و هشتم: گرایش خانوادگی
همچنان که صفحات کتاب قدیمی را ورق میزد، تشویشی و اضطراب، درونش رشد میکرد. تشویش تمرکزش را برهم میزد و او حس میکرد، اگر نتواند خود را آرام نماید، نفسش حبس میشود. در اتاقش روی تخت نشست و با نگاهی کاملا هراسان به کتاب باز خیره شد. ضربه ای محکم به در جینی را از جا پراند. ترسیده بود. جینی به سرعت کتاب و یادداشتهایی را که راجع به کشفیات تازه اش تهیه کرده بود، زیر روتختی پنهان کرد. چند نفس عمیق و آرام کشپد و به سرعت به طرف در رفت. نمیدانست آنطرف در با چه کسی روبرو میشود. به همین دلیل خود را وادار کرد چهره ای سرد همچون سنگ داشته باشد تا آن شخصی نتواند احساسات او را از چهره اش بخواند. و این همان چیزی بود که در تمام فعالیتهای سیاسیش سبب موفقیت او شده بود. کمی در را باز کرد، سپس نفس راحتی کشید و کاملا انرا باز کرد. در اکو به ارامی وارد شد. حالتی از اتهام بر چهره داشت. در اکو در حالیکه با لبخند کوچکی به لب در اتاق راه میرفت، با کنایه گفت: «تو تمام بعد از ظهر را اینجا بودی. خیلی خوب خودت را از آن اذیتها دور کردی و مرا تنها گذاشتی که تنهایی از عهده اش بر آیم!» «مطمئنم که یک کابوس بود. و تو حتی یک لحظه هم از بازگرداندن آن آزارها به برادرم، تا حد امکان لذت نبردی!» وقتی در اکو پیش آمد و جینی را بطرف خود کشید، جینی نمیتوانست، لبخند او را جواب ندهد. وقتی بدنش در برابر بدن او آرام گرفت، آهی کشید. لبهای در اکو نقطهای حساسی را روی گردن جینی، زیر گوشش پیدا کردند و نفس جینی بند آمد. نفس گرم در اکو روی گردن جینی و خنده پنهانی او از اینکه ارتعاش شادی را در پشت جینی ایجاد کرده، سبب شد که ناگهان تمام نگرانی و اضطراب جینی محو شود. جینی بازوهایش را دور در اکو حلقه کرد و سرش را روی سینه در اکو ، جاییکه میتوانست صدای ضربانهای قلبش را بشنود، قرار داد.
________________
در اکو زمزمه کرد: «به این ترتیب، اگر قول بدی که دیگه تنهام نگذاری، تو را میبخشم.» جینی خود را کنار کشید و با نگاهی از خشم ساختگی، که در نظر در اکو واقعی جلوه کرد، به در اکو نگریست. جینی فریاد زد: «خوشحالم که تو مرا بخشیدی. اما من چندان مطمئن نیستم که میتوانم تو را ببخشم ! من شنیدم که به برادرم چی گفتی، تو آشغال گنده! اینکه هیچ چیز جز سیاست وجود ندارد!» جینی به در اکو نگاه میکرد. این مرد معمولا خیلی محتاط بود و خوب احساساتش را پنهان میکرد، اما در آن لحظه حالتی از وحشت، همراه با برقی از علاقه در چشم بر صورتش نشسته بود. در اکو با نگرانی گفت: «من اینرا گفتم تا او، از تهدید خودش برای پراندن سر من دست بردارد.» شانه های جینی را گرفت و خم شد تا در چشمان او نگاه کند. اشتیاق او کمترین نشانه های تردید را برطرف کرد. جینی سعی کرد لبخند خود را از دیدن در اکوی آسیب پذیر برای چند لحظه، پنهان نماید. «در ضمن، این موضوع تا حدودی حقیقت داشت. ما در برابر خانواده ام وانمود میکردیم که یک زوج هستیم.»
جینی با شک پرسید: «وانمود میکردیم؟»
«ببین، ویرجینیا. برخلاف هر انچه که هست، » با خشم به فاصله مابین خودشان اشاره میکرد. «و هر چقدر که مرموز باشه - در نظر دیگران ما دشمنان خونی هستیم، یادته؟ - فکر میکنم ما میتوانیم در یک مورد توافق کنیم، و آن اینکه این، همه حقیقت نیست. حداقل از طرف من.» جینی با پوزخند، زمزمه کرد: «همینطور هم من.» در اکو نااگاهانه آهی از سر آسودگی کشید که لبخند را به جینی بازگرداند. سپس به آرامی چانه جینی را بالا آورد تا لبهایش به لبهای او برسد. به محض اینکه لبهای در اکو ، لبهای جینی را لمس کردند، جینی حس کرد نیروی الکتریکی بزرگی درونش شکل گرفته که تمام اعصاب او را تحریک میکند. تحت تاثیر این حجم بزرگ نیرو، خود را در بوسه رها کرد، تا با حرارت تر و طاقت فرسا تر شود. پاسخ پر حرارت جینی به بوسه نرم در اکو، او را نیز مشتعل کرد. جینی را بیشتر به خود فشرد تا بیشتر با او تماسی داشته باشد. همچنانکه در این حس غرق بودند و نمیتوانستند از یکدیگر دست بردارند، شروع به حرکت به عقب کردند، تا اینکه پاهای در اکو به لبه تخت رسید و به پشت روی تخت افتاد و جینی هم روی او. جینی خود را کنار کشید، تا نفسی تازه نماید و به پشت روی بالشها تکیه داد. با تنبلی به در اکو لبخند زد. «خوشی به حال برادرم که نمیتواند اینها را ببیند.» جینی با ناتوانی تقلا میکرد، او میتوانست از خود بیخود شدن موروشن را حسی نماید. در اکو پاسخش را با پوزخندی داد و خم شد تا دوباره او را ببوسد. وقتی احساسش جینی را در برگرفت
________________
ناله خفیفی کرد، دستش را دور در اکو حلقه کرد و او را به طرف خود کشید. در اکو آرنجش را روی تخت گذاشت، تا تعادلش را حفظ نماید. صدای خفیفی از مچاله شدن کاغذ به گوش رسید. در اکو با نفس بریده گفت: «این دیگه چیه ؟ » یک ابرویش را بالا برده بود. جینی از جا پرید و در اکو را از روی خود کنار زد، دست او را از جاییکه قرار داده بود، کنار کشید. از جاییکه کتاب کتابخانه وینسنت و یادداشتهایش را پنهان کرده بود. به سرعت پاسخ داد: «فقط چند تا ورق که داشتم نگاهشان میکردم.» در اکو با بدگمانی از گوشه چشم به او نگاه کرد و سپس پتو را کنار زد تا ببیند چه چیزی زیر ان پنهان شده است. «و یک کتاب؟» و کتاب قدیمی را برداشت و به جلد آن نگاه کرد. جینی سعی کرد، قبل از آنکه در اکو بتواند، عنوان آنرا بخواند، کتاب را از دستش بگیرد. «تو اینرا از کجا آوردی؟» «من ... آه. من آنرا از کتابخانه عمویت برداشتم. در واقع او به من گفت، میتوانم هر چه را که دوست داشتم بردارم.» جینی به سرعت پاسخ داد و سعی میکرد، نگاه سنگین در اکو را تحمل نماید. «و از کی تا حالا، یک گریفیندوری خوب کوچولو مثل تو به سرگذشت شناخته شده سالازار اسلیترین، علاقمند شده؟» صدایش صاف بود، اما به سردی یخ. وقتی اینطوری نگاه میکرد، جینی قادر نبود به چشمان او نگاه کند و سرش را پایین انداخت. «فکر میکنم، همین الان ثابت کردیم که من یک گریفیندوری کوچولوی خوب نیستم. اما اگر تو باید بدونی، از همان سال اول من، در واقع، » جینی به آرامی زمزمه میکرد و زانو انشی را به طرف سینه اش جمع کرد. در اکو حیران پرسید: «در اولین سال چه اتفاقی برات افتاد که باعث شد تو اینقدر به بنیانگذار اسلیترین علاقمند بشی؟» در اکو دستش را بلند کرد تا شانه جینی را لمس کند، اما جینی خود را کنار کشید. هنوز هم از نگاه او پرهیز میکرد. «این داستان طولانیه، در اکو. و من دوست ندارم حالا شروعش کنم.» سکوتی طولانی برقرار شد و بعد در اکو آهی بلند و سخت کشید. «بسیار خودب.» صدای در اکو با حالتی مشمئز کننده در هوا پیچید. از جایش بلند شد و به طرف در رفت. شادی که درست چند لحظه پیش در اتاق موج میزد، کاملا فراموش شده و جایش را به سکوتی سرد و سنگین داده بود. وقتی دست در اکو به طرف در دراز شد، جینی گفت: «در اکو، صبر کن.» در اکو برگشت تا به جینی نگاه کند و جینی از دیدن برق امید در چشمان خاکستری او شگفت زده شد. جینی مردد بود. نمیدانست چطوری باید این موضوع را به او بگوید. با خود اندیشید. باشه، لعنت بر او. از خودش خشمگین بود. کمتر از دو هفته
________________
کنارش بود و هنوز هم باعث میشد حسب عدم اطمینان و آسیب پذیری پیدا کند. حسی که برای حذف ان از زندگیش بسیار تلاش کرده بود. «بله؟» جینی نفسی عمیقی کشید و چشمانش را بست. سعی کرد خود را قبل از شیرجه ای که میدانست همه چیز را تغییر میدهد، جمع و جور نماید. «تو در مورد سالهایی که عمویت، وینسنت در گواتمالا گذرانده، چه میدانی؟» سخنانش را بسیار تند و در هم بیان میکرد. «آیا میدونی آنجا چه میکرد؟ با چه جور مردمی زندگی میکرد؟» «فقط اینکه با جامعه جادوگری آنها زندگی میکرد و سعی میکرد تا حد ممکن با تاریخ آنها آشنا شود. چرا میپرسی؟» یک قدم به طرف جینی برداشت، اخم واضحی روی صورتشی بود. جینی توضیح داد: «فقط یک احساسی عجیب. و ....من در این کتاب خواندم، بلافاصله پس از آنکه سالازار اسلیترین، هاگوارتز را ترک کرد به گواتمالا رفت تا یک انجمن جادوگری تشکیل دهد و در آن دانش آموزان منتخب خود را برخلاف هاگوارتز آموزش دهد.» جینی کتاب را بلند کرد، انگار که گواهی بر حرفش است. در اکو با دقت پرسید: «این موضوع چه ربطی به عموی من داره؟» «یکی از مصنوعات گواتمالایی که در کتابخانه او قرار دارد، توسط سالازار ساخته شده. و من فکر میکنم که با آنچه تکشاخها را تهدید میکند، بی ارتباط نیست.» جینی بالاخره با بی میلی حرفش را زد. به صورت در اکو نگاه کرد و وقتی دید شگفتی او به ماسکی از یخ تبدیل شده، در درون مچاله شد. در اکو با سردی پرسید: «و تو چطور فهمیدی که این مصنوع، واقعا چیزی از اسلیترین است؟» «بهت گفتم، این فقط یک حسی عجیبه.» جینی به طرف دیگری نگاه کرد. «پس تو میخوای من به حسی عجیب تو علیه عموی خودم اعتماد کنم؟ میدونم که درک این موضوع برای تو سخته و تو این حرفها را از اون جمجمه ویزلی خودت در آوردی. یک مالفوی واقعی هرگز وظیفه ما، در برابر تکشاخها را به خطر نمیندازد، به خاطر هیچ چیزی. و اگر هم یکنفر اینکار را انجام دهد، دیگر اعضای خانواده به هر قیمتی جلوی او را میگیرند. وینسنت این موضوع را به من ثابت کرد، وقتی با هم علیه پدرم میجنگیدیم. و حالا تو از من میخوای باور کنم ممکنه
چرا باید بهت اعتماد کنم؟» در اکو با خشمی آشکار سخن میگفت. «چرا که نه؟ من هرگز دلیلی برای عدم اعتماد در اختیارت قرار ندادم!» «با این حال تو آنقدر به من اعتماد نمیکنی که موضوع ساده ای مثل اینکه چه چیزی در اولین سال رخ داد که سبب شد تو تا این حد به سرگذشت اسلیترین علاقمند شوی، را به من بگویی!»
جینی فریاد زد: «آیا بخاطر میاری در آن سال چه اتفاقی افتاد؟ حمله به مو گلها... به خاطر وارث اسلیترین؟» در اکو با خشم پاسخ داد: «البته، چه کسی میتواند آنرا فراموشی نماید؟» «آن شخص من بودم.» در اکو همچنان که حرفهای جینی را هضم میکرد مثل برق زده ها به او نکاه میکرد. جینی نمیخواست به او فرصت دهد که نیرویش را جمع کند و دوباره عصبانی شود. پس ادامه داد: «به همین دلیله که من میدونم آن چوب جادوی درون کتابخانه عموی تو فقط یک کاردستی از دنیای جادوگری کهن گواتمالا نیست، بلکه چوب جادوی خود سالازار اسلیترین است. من وقتی نشانه مخفی زیر چوب را لمس کردم، میتوانستم آنرا حس کنم.» در اکو با تحیر پرسید: «این غیر ممکنه ! تو میخوای من باور کنم که یک ویزلی و ارث اسلیترین است؟» جینی فریاد زد: «تو باید به این خاطر از پدر حرومزاده ات متشکر باشی! ببین من نمیخوام در مورد امکانپذیری یا عدم امکانپذیری آن بحث کنم. چون من آنجا بودم و تو نبودی. اما این، ربطی به موضوع اصلی نداره. موضوع عموی تونه، در اکو. من فکر میکنم او بیش از آنچه تو تصور میکنی در حمله به مخفیگاه نقش داره.» «البته، وقتی یک اتفاقی بدی در حالی رخ دادنه، غریزه ویزلی یک مالفوی را مقصر میداند. تو به خاطر آنچه در اولین سال رخ داد پدر مرا مقصر میدانی و حالا هم عمویم را. آیا متوجه نیستی که دلایلت چقدر تنگ نظرانه هستند؟» در اکو با صدایی سرد سوالش را پرسید. «خوب، مالفوی. پدر تو یک مرگخوار بود که یکبار تقریبا مرا کشت. همینطور هم پسر عموت. بنظر میرسه این یک گرایش خانوادگیه!» «تو در مورد خانواده من هیچ نمیدونی، ویزل. و ازت متشکر میشم دفعه بعد که خواستی چنین تهمتهای وحشیانه ای به آنها بزنی، این موضوع را به خاطر داشته باشی!» در اکو فریاد میزد. خشمش ناگهان منفجر شده بود. جینی چشمان در اکو را دید و تقریبا مدتی طولانی به خشم او نگاه کرد، تا اینکه در اکو برگشت و با خشم در را باز کرد. قبل از رفتن برگشت و چشم غره کشنده ای به جینی رفت. بیرون رفت و در را محکم پشت سرش بست.
________________
فصل بیست و نهم: تاریکی افزاینده
«لعنتی، فکر میکنی کجا داری میری؟» صدا با حالتی اتهام آمیز در راهرو طنین انداخت. او آهی کشید و ایستاد. صدای گامهای تند و خشمگین رونالد ویزلی در راهروی ساکت میپیچید. او ساکهایش را زمین گذاشت و برگشت. چشمانش پر از خشم بود. میدانست که یک بحث مفصل خواهد داشت. «رون، آیا هری به تو نگفت؟» ناشکیبایی در صدایش آشکار بود. او فقط میخواست از این خانه خلاص شود. تقریبا داشت رویشی اثر میگذاشت. «اینکه تو نیمه شب، بدون آنکه به کسی حرفی بزنی میری. میون، چه اتفاقی داره میافته؟» رون به هرمیون رسیده بود و نگاهی معنادار به ساکهای او انداخت. هرمیون پاسخ داد: «من یک جغد از مایکل دریافت کردم. او از من خواسته که تعطیلات برم پیشش.» رون اعتراضی کنان گفت: «تو بخاطر دوست پسرت داری اینجا را ترک میکنی؟ میون، ما به تو احتیاج داریم.» «میدونم، اما این اولین باریه که ازم خواسته برم پیشش... و، اوه، رون تو متوجه نیستی. تو دوستی نداری. این واقعا مهمه که من برم، فقط همین.» رون به او خیره شده بود. چشمانش سخت بودند و هرمیون مطمئن بود که بزودی بحث شروع میشود، اما رون او را متعجب کرد. «حق با تونه، میون. من دوستی ندارم، پس چطور میتوانم بفهمم تو در چه موقعیتی قرار داری؟ خیلی سخته ادم کسی را دوست داشته باشه که وقتی برای دیدن تو نداره. حتما خیلی ضروریه که ازت خواسته تمام کارهای مهم را کنار بگذاری و بری پیششی . فکر میکنم، باید بری. اما میشه قبل از رفتنت، لطفی به من بکنی؟» لحن رون از طعنه های همیشگیش، وقتی از دوست پسر هرمیون صحبت میکرد، خالی بود. «بله، مطمئنا.» هرمیون در حالیکه واکنشی غیر عادی رون را بررسی میکرد، اخم کرد. او انتظار خشم و یک کشمکش حسادتی را داشت که هر گاه هرمیون نام مایک را میبرد، واکنش طبیعی رون بود. «میشه بری و با جین خداحافظی کنی؟ او ساعتهاست که خود را در اتاقش پنهان کرده و بیرون نمیاد. من نگرانش هستم. یک چیزی در مورد او تغییر کرده. رابطه داشتن با مالفوی، یک چیزی را از من پنهان میکند.... این رفتار از جینی خیلی عجیبه. میشه تو فقط، میدونی، مطمئن شو که او....... تو یک دختر هستی، شاید با تو حرف بزنه . ))
«بله، البته.» رون به سادگی گفت: «متشکرم، تعطیلات خوشی داشته باشی.» برگشت و هرمیون
________________
| || || || || ||
در تمام طول روزش در حال رشد بود. از لحظه ای که انگشتانش نشان مرموز اسلیترین را زیر چوب جادو لمس کرده بود، حسی میکرد وزنی افزاینده او را از پا میندازد. بحثش با در اکو یک حواسپرتی موقتی بود. انگار ترس او از آنچه میخواند و راجع به ارتباط گواتمالا و سالازار اسلیترین کشف کرده بود، با جادوی سیاه منتشر شده در بدنش ترکیب میشد و او را از پا در میاورد. خاطرات زیادی را به یادش آورد.....در واقع خاطراتی نصفه. احساساتی که او را میبلعیدند، قبل از آنکه ساعتها بعد بیدار شود و نداند که در این مدت چه میکرده. زمزمه ای آرام در ذهنش میگفت که با نیرو نجنگد. تا در آن وارد شود و در نقشه شرافتمندانه ای که میخواهد دنیای جادوگری را پرقدرت تر نماید شرکت بجوید. او هرگز نمیتوانست این زمزمه را فراموش نماید. و هرگز نمیتوانست آنرا نادیده بگیرد. آن همیشه بیش از حد قوی بود، بزودی جینی فرو میریخت و یک چیز دیگه او را فرامیگرفت و معلوم نبود چه رخ خواهد داد. در تمام بعد از ظهرش رشد کرده بود. جینی روی تختش دراز کشیده بود، در تاریکی به سقف خیره شده و به انچه میتوانست انجام دهد، میندیشید. به هر روشی که برای مبارزه با آن در اختیار داشت. مثل گیره محکمی بود که به قفسه سینه اش فشار میاورد، و هر چه زمان بیشتر میگذشت، فشارش بیشتر میشد. تا زمانیکه جینی تسلیم میشد و یا در برابرشی خرد میشد. ساعتها بود که جینی توان حرکت نداشت. سنگینی جادویی که با آن مقابله میکرد، او را فلج کرده بود. اما او دیگر یک دختر کوچولوی ترسو نبود. او قویتر و باهوشتر بود و نمیخواست، قبل از یک جنگ واقعی تسلیم شود. همچنان که در برابر نیرویی که میخواست او را از حرکت بیندازد تقلا میکرد، نفس نفس میزد. خود را وادار کرد که بایستد. با نفسی لرزان با درد جنگید. با تقلا و به آرامی حرکت میکرد، اندامش را به حرکت و امیداشت. او به چوبش احتیاج داشت و باید هری را پیدا میکرد، یا هرمیون، یا حتی رون را. او به کمک احتیاج داشت. اگر فقط میتوانست به چوبشی برسد، میتوانست یک افسون محافظتی بکار برد، آنگاه قبل از آنکه نیرو کاملا کنترل او را بدست گیرد، کمی فرصت بدست میاورد. جینی از استفاده از هر نوع جادوی دیگری در هراس بود. هر آنچه که آن بیرون بود به طرف نیرو جذب میشد و میتوانست همه چیز را خیلی بدتر نماید. وقتی پایش را روی زمین گذاشت و سعی کرد بایستد، فریادی از درد سرداد. پلکهایش سنگین شده بودند و پاهایش به شدت میلرزیدند. پاهایش سعی داشتند وزن بدن او را همراه با وزن تاریکی که در درونشی رشد میکرد، نگه دارند. زمزمه آرام، بلندتر و قویتر شد. او یک پایش را جلو گذاشت، نفسی تازه کرد و قدم بعدی را برداشت. چوبش روی میز ارایش قرار داشت، نه یک قدم جلوتر. باید سه قدم دیگر برمیداشت و آنگاه به آن میرسید.
________________
او دستان لرزانش را با تمام قوا درازی کرد. آرزو کرد چوب خودش به طرف او بیاید. با هر قدم، وزن نیروی مقاوم سنگینتر میشد. صدا به حدی بلند فریاد میزد که لرزشی درد را در تمام بدنش منتشر میکرد. به سختی هوا را فرو میبرد و وقتی فرو میرفت همانجا حبس میشد. یک قدم دیگر و آنگاه میتوانست انجامش دهد. فقط یک قدم دیگه. او پاهایش را به زحمت به جلو راند و وقتی سر انگشتانش چوب را لمس کرد، آه آسودگی کشید و چشمانش پر از اشک شوق شدند. به جلو رفت، دستش آماده بود چوب را بردارد؛ که ناگهان موجی در تمام بدنش پیچید و سبب شد از درد نفسش بند بیاید. یک لحظه عقب رفت، هنوز میجنگید. تا اینکه ضعیف شد و به پشت روی زمین افتاد.
تا : :
به ساعت جیبیش نگاه کرد، سلیقه مو گلیش از مایوس شدن بیزار بود. ساعت از نیمه شب گذشته بود. شک داشت که جینی هنوز بیدار باشد. به راهروی کاملا تاریک نگاه کرد و کمی لرزید. چیزی در هوا جریان داشت که او را تحت تاثیر قرار میداد. اما بعد از ظهر چنین چیزی وجود نداشت. در واقع هرمیون بیشتر متعجب بود که این خانه چقدر او را به یاد خانه پدری خودش مینداخت، فقط خیلی، خیلی بزرگتر و زیباتر بود. در آن آسایشی وجود داشت که خودمانی بنظر میرسید. اما حالا در تاریکی، کاملا وحشت انگیز بود. تا حدودی شبیه راهروهای تاریک و خالی هاگوارتز . وقتی میخواست در اتاق جینی را بزند، حرکتی در انتهای دیگر راهرو توجهش را جلب کرد. نوری لرزان در راهرو سایه ای ایجاد میکرد. هرمیون بشدت روی در هم کشید. چوبش را بیرون آورد و به آرامی در راهرو بدنبال نور سو سو زننده به راه افتاد. میتوانست صدای گامهایی ارام و ضعیف را بشنود. و سپس صدای باز شدن یک در و بسته شدن آن. پس از چند لحظه سکوت در راهرو دوید و بدنبال نور خارج شده از زیر در گشت. به دقت گوشی سپرد. متعجب بود که او چه کسی میتواند باشد و در این ساعت از شب مشغول انجام چکاری است. او صدای قدمهایی را پشت سرش شنید و بسرعت پشت یکی از قسمتهای پیش آمده دیوار پنهان شد. فکر کرد بهتر است قبل از انکه خود را نشان دهد، بفهمد چه کسی میاید. در نور بسیار کمرنگ راهرو کله مو روشن و کوچکی را دید که از برابرش رد شد. نفس راحتی کشید، از مخفیگاهش خارج شد و بازوی او را گرفت. «آروم باش گابریل!» وقتی گابریل از زیر دست هرمیون که دهانش را پوشانده بود، جیغ خفه ای کشید، هرمیون اینرا گفت. «منم، هرمیون.» وقتی هرمیون، گابریل را رها کرد، گابریل به آرامی زمزمه کرد: «تو داری چیکار میکنی، منو میترسو نی؟»
________________
«من دیدم یک نفر آمد اینجا و وارد آن اتاق شد.» هرمیون زمزمه کرد و با چوبشی به در اتاق اشاره کرد. گابریل نگاه کرد و با نگاهی کنجکاو به طرف هرمیون
برگشت. «اینجا اتاق مطالعه پدرم است. او در آن تمام یادگارهای سفرهایش را نگه میدارد.» هرمیون به حالتی عجیب اخم کرده بود. به پشت گابریل به در خیره شده بود. «چی
شده؟» «نور قرمز عجیبی از آنجا خارج میشود. چند لحظه قبل آنجا نبود. گابریل، چه کسی ممکنست در این ساعت بلند بشه و راه بیفته؟» هرمیون او را از جلوی در کنار زد.
«خوب، معمولا هیچکس. اما اینجا خیلی چیزها رخ داده. من از وقتی آمدم، متوجه شدم. ببین، هرمیون، شاید او فقط پدرم باشد. ما باید او را تنها بگذاریم. اگر این موقع شلب داره کاری انجام میده، دوسلت نداره کسی مزاحمش بشه. حتما خیلی مهمه.» چشمان او هم به نور قرمز و هم اوری که از اتاق مطالعه ناشی میشد، خیره شده بود. که در حین صحبت آنها روشنتر میشد. صدای شکستن شیشه توجه آنها را به اتاق، مغشوش کرد. به یکدیگر نگاه کردند، صورت هردوی آنها پر از ناراحتی
• • .بود «گابریل، پشت سر من و ایسا.» هرمیون جلو رفت و چوبش را اماده کرد. «هرمیون، اینکار و نکن!» صدای او پر از ترسی بود، چون دست هرمیون در از شده بود که دستگیره را بگیرد. بی توجه به اخطار او، هرمیون دستگیره را چرخاند و به آرامی در را باز کرد. اتاق از نور سرخ پر شده و سایه هایی را ایجاد میکرد که باعث میشد، ماسکهای مذهبی روی دیوارها زنده و رعب آور بنظر برسند. وسط اتاق، درست روبروی انها، کسی با ردای سیاهرنگ، پشت به آنها ایستاده بود. صدایی ارام چیزی را بزبانی نااشنا برای هرمیون، با لحنی رعلب اور زمزمه میکرد. وقتی نور لرزان روشنتر شد، هرمیون توانست کسی را که در برابرشی ایستاده بود تشخیص دهد. حس کرد خونش منجمد شده و ترسی خالص به شکمش چنگ انداخت. هرمیون به آرامی پرسید: «جینی، چیکار داری میکنی؟» نجوا قطع شد. جینی به طرف آنها برگشت. یک چیزی در دست داشت. هرمیون نفس نفس میزد. جینی بی توجه به آنها در برابرشان ایستاده بود. صورتشی خالی از هرگونه حسی بود و بنظر میرسید، چشمانش نور سرخی را که در اتاقی براکنده شده منعکس مینمایند. انچه را در دست داشت بالا آورد، شبیه چوب جادو بود. آنرا بالا، جلوی خودش نگاه داشت، درست زیر چانه اش و نجوای آرام دوباره شروع شد. «جینیا بگو چه اتفاقی داره میفته !» هرمیون سعی میکرد صدایش قوی و تحکم آمیز بنظر برسد. چشمان پوج جینی به طرف او چرخید. اصلا حرفهای او را متوجه نشده بود. و در این لحظه هرمیون متوجه شد که او در واقع جینی نیست.
همچنانکه نجوای آرام ادامه پیدا میکرد، جرقه هایی از نور سفید از نوک چوب بیرون میامدند. یک طیف از نور از نوک میله بیرون میامد و آنرا روشن میکرد، تا اینکه یک انفجار نور از نوک ان فوران کرد، صورت خالی جینی را روشن کرد و گابریل و هرمیون را تقریبا کور کرد. گابریل با صدایی لرزان از درد جیغ زد: «جینی، داری چیکار میکنی؟» دختری که روبرویشان بود پاسخی نداد. صدایی دور، از پشت جینی پاسخ داد: «او دقیقا همان کاری را انجام میدهد که به او دستور داده شده.»
________________
مرنی نامرانی
نویسنده: Emerald Eyes مترجم: مهرنوش سراج
فصل سی ام: غرق در اندیشه
از پذیرفتنش متنفر بود، اما در افکارشی غرق شده بود. خود را در اتاقش حبس کرده و ساعتها به بیرون پنجره خیره شده بود. آخرین گفتگویش با جینی دوباره و دوباره در ذهنش تکرار میشد. انگار شیی سخت اطراف سرش را پوشانده است. کوچکترین ویزلی وارث اسلیترین باشد؟ هیچ حسی بوجود نمیاورد. و این نکته که پدرش در این مورد مقصر است؟ به خودش ناسزا گفت. میدانست که باید آرامش خود را حفظ میکرد و به توضیحات او گوش میداد. اما آنچه او گفته بود، سرش را به دوران انداخته بود. عمویش را مقصر بداند؟ شاید او فکر میکند که تمام مالفویها همانگونه اند که لوسیوس بوده. در اکو فکر میکرد جرقه های بینشان برای فراموش کردن احساسات قدیمی، مابین مالفوی و ویزلی کافیست. اما حالا اینکه برای هر اتفاقی طبیعتا یک مالفوی را
هوشیاریشی به او نهیب میزد، البته او هرگز مستقیما نگفته بود که او وینسنت است. این حسی را کنار زد. دوست نداشت احساس گناه نماید. به اندازه کافی ناامیدی داشت - نیازی به حس گناه نبود - معمای ویرجینیا ویزلی، درست زمانیکه فکر میکرد تمام قطعات پازل را کنار هم گذاشته، یک قطعه دیگر را به طرفش پرت کرد و همه چیز را بیش از پیش پیچیده کرد. درست زمانیکه فکر میکرد، جینی شروع به خراب کردن آن دیوار مسخره یخی اطراف خود کرده، یکبار دیگه او را منجمد کرد. ناله ای کرد و با نگاه به ساعت متوجه شد زمان سرکشی او به ماز فرا رسیده. با اکراه افکارش را کنار پنجره جا گذاشت و از اتاقش خارج شد. «مالفوی!» صدایی خشمگین در راهرو طنین انداخت. در اکو برگشت تا هری پاتر بینهایت خشمگین را که بسرعت به طرف او میامد ببیند. تلاش میکرد ناله خروشان خود را از دیدن الهه انتقام موذی خود، در این لحظه فرودهد.
________________
«چیکار میتونم برات بکنم، پاتر؟» در اکو بسر تعلت همان حالت بیتفاوت و تمسخر آمیز مالفوی را به خود گرفته بود. «گابریل کجاست؟» صدای هری سرشار از خشم و تهدید بود. «پاتر، نامزدتو گم کردی؟ فکر میکردم مدت بیشتری بتونی نگهش داری.» در اکو دست به سینه به دیوار تکیه داد. کمی خشنود بود، چون میدانست ارامش او بیش از حد آن مرد را عصبانی مینماید. «من همه جا دنبالش گشتم. از امروز بعد از ظهر ندیدمش. تو میدونی کجاست؟» در اکو از شدت آتش او غافلگیر شده بود. «نه، من ندیدمش. به اتاقش سر زدی؟» رفتارش با هری مناسبتر بود چون ذهنش بدنبال علت این گم شدن مرموز بود. گابریل دختری نبود که ناپدید بشه، یا بدون اینکه به کسی چیزی بگه جایی بره. او بسیار با ملاحظه بود و در چنین مواردی همیشه رفتار مناسبی داشت. «هری، تو رفتن هرمیون را دیدی؟» صدای خشمگین دیگری در هال پیچید. و صدای قدمهایی پرشتاب به سمت آنها میامد. «رون، مگر او ساعتها قبل نرفته؟» هری از صدای مضطرب بهترین دوستش یکه خورده بود.
روان با تعجب فریاد زد: « او داشت میرفت که با جینی خداحافظی کنه، اما این مربوط به ساعتها قبله ! ساکهایش هنوز در راهرو، جایی که گذاشته بود، هستند. و حالا من نمیتوانم او را هیچ جا پیدا کنم.» صورتش سرخ و چشمانش از نگرانی گشاد شده بودند. هر دو دوست ناگهان فکری به ذهنشان رسید و هر دو به در اکو خیره شدند.
رون فریاد زد: «مالفوی، آنها کجا هستند؟» در اکو با لحنی خصمانه پاسخ داد: «من هم مثل شما نمیدانم آنها کجا هستند.» از اینکه آنها او را برای ناپدید شدن دختر عموی خودش مقصر میدانستند، رنجیده خاطر شده بود. «تو گفتی که گرنجر رفته از ویرجینیا خداحافظی کنه. آیا به فکرت رسید که از او بپرسی؟» «البته. جینی در اتاقشی نبود، همینطور هرمیون.» رون به خاطر لحن طعنه آمیز در اکو برای مقابله آماده شده بود. در اکو میخواست با خشم به آندو نفر نگاه کند که ناگهان خشکش زد. رون و هری وقتی دیدند رنگ در اکو کاملا پرید و مثل انسانی فلج شده به پشت سر آنها خیره شد، با نگرانی به هم نگاه کردند. در اکو با دشنامی زیر لب هری و رون را پشت سر گذاشت و در راهرو به راه افتاد. گامهایش بسیار تند بودند و کاملا نگرانیش را آشکار میکردند. هری در حالیکه میدوید تا به او برسد، پشت سرش فریاد زد: «مالفوی، تو میدونی گابریل و هرمیون کجا هستند؟»
________________
رون تهدید کنان گفت: «مالفوی، تو بیشتر از آنچه گفتی میدانی. اگر اتفاقی برای آن دو بیفته، تو باید به خاطرش حساب پس بدی.» در اکو در راهش درنگ کرد و
در اکو ناگهان با خشم فریاد زد: «شما هر دوتون احمق هستید! هرمیون و گابریل کسانی نیستند که گم شدند. و آنها نیستند که شما باید نگرانش باشید.» رون گفت: «تو داری راجع به چی حرف میزنی، مالفوی؟» هر پاسخی که ممکن بود در اکو به این سوال بدهد، ناگهان با صدای انفجاری مهیب که ساختمان را لرزاند و آن سه را به زمین پرتاب کرد، به کنار زده شد.
________________
فصل سی و یکم: دیوار نوشته ها
با صدایی بلند ناله کرد. وقتی سعی میکرد روی پاهایش بایستد، ماهیچه هایش به شدت اعتراضسی کردند. در اکو سرش را تکان داد تا دید بهتری داشته باشد، چشمانش کاملا تار شده بودند. با تندی چشمانش را باز و بسته میکرد. چند لحظه طول کشید تا متوجه شود، این چشمان او نیست که تار شده بلکه راهروی تاریک پر از گرد و غبار شده است. وقتی مقداری از آن را با دم فرو داد کمی سرفه کرد. با خیره شدن به تاریکی، متوجه نور مرموزی در انتهای راهرو شد. ایر به دیوار تکیه داد تا بتواند، دوباره نیرویشی را بدست آورد. به اطرافش نگاه کرد و دید ویزلی و پاتر مثل توده ای روی زمین افتاده اند. به آنکه نزدیکتر بود، با پایشی سقلمه ای زد و در پاسخ صدای ناله ای بلند شنید و توده شروع به جنبیدن کرد. آن دو مرد بدون کلام، اما با ناله های بسیار بلند شدند و موقعیت را وارسی کردند. ویزلی نفس نفس زنان گفت: «لعنتی، این دیگه چی بود؟» پاتر خس خس کنان، قبل از آنکه سرفه توان گفتارش را از بین ببرد گفت: «از کجا امد؟» ویزلی در حالیکه به انتهای راهرو اشاره میکرد، گفت: «هرچی بود، از آنجا آمد.» هر سه مرد با احتیاط به طرف آنجا راه افتادند. با دقت و احتیاط از میان آوارهایی که حالا تمام راهرو را پوشانده بود، عبور میکردند. «اون چه اتاقیه ؟ » صدای پاتر آرام بود. ردایش را کنار زد و چوبش را آماده بیرون اورد. «اتاق مطالعه عمویم. حداقل قبلا بود.» وقتی به آستانه در رسید، خونش منجمد شد. بر اثر انفجار در، از جا کنده شده بود. قفسه های بیشماری که تمام دیوارها را پوشانده بودند، حالا ویران شده روی زمین ریخته بودند. اتاقی از بقایای سوخته مجموعه کتابهای عمویش بر شده بود. شیشه های خرد شده، باقیمانده از قفسه کارهای دستی گواتمالایی وینسنت نور غریبی را منعکس میکردند. ماسکهای مذهبی باستانی در اتاقی پخش شده بودند و بیشترشان بصورت غیر قابل تعمیری خراب شده بودند. چشمان در اکو با شتاب در اتاق میگشت. بدنبال یک چیز خاصی میگشت. میدانست گشتن بیفایده است چون بدون شک حالا دیگه رفته. منظره سرد اتاقی باعث درخششی سرد و عجیب میشد. روی دیوار جایی که قبلا یکی از با ارزشترین غنایم وینسنت قرار داشت ماری سبز و روشن، نماد سالاز اسلیترین، حک شده بود. رون گفت: «لعنتی، این چیه ؟» چشمانش به نشان جادویی خیره شده بودند. «ویزل، تو اصلا درس تاریخت رو مطالعه نکردی؟ این نماد بنیانگزار گروه اسلیترین است. فکر میکردم، حداقل از هاگوارتز آنرا بخاطر بیاری.» صدای
در اکو سرد و دور بود. صدایی در ذهنش زمزمه میکرد، او راست میگفت، او سعی داشت به تو بگه. هری گفت: «ما باید هرمیون و گابریل را پیدا کنیم.» صدایش ناگهان مقتدر شده بود. قبل از آنکه کسی بتواند پاسخی دهد، صدای قدمهای سرآسیمه ای شنیده شد و یکی دیگر از اعضای خانواده مالفوی وارد اتاق شد. چشمانش از شوک گشاد شده بودند. وقتی خرابیها را دید، تمام اندامش به لرزه افتادند.
وقتی منظره کتابخانه وینسند تا را دید گفت: «آه، خدای من.» رون با شتاب پرسید: «دارین، تو هرمیون را ندیدی؟ یا گابریل را؟» دارین بدون توجه به این سوال وارد اتاق شد، با احتیاط از میان خرابیها عبور کرد و مستقیما به طرف نشان درخشان روی دیوار رفت. «میترسیدم اگر آنها در مورد او بفهمند، همچین اتفاقی بیفته.» صدایش کند و صاف بود .
هری گفت: «راجع به کی بفهمند؟» رون فریاد زد: «ببین، ایا تو دختر ها را دیدی؟ مدتیست که ناپدید شده اند و حالا که این اتفاق افتاده ما باید مطمئن بشیم حالشون خوبه. اگر میدونی، بگو هرمیون و گابریل کجا هستند!» در اکو با صدایی آرام، در حالیکه نگاهش به دیوار متمرکز شده بود، گفت: «او یک چیزهایی راجع به احتمال رخ دادن این اتفاقی میدونست. سعی کرد به من هشدار بلد ۵ ... ))
هری فریاد زد: «راجع به چی حرف میزنی؟» دچار ناامیدی شده بود. «هدفشون چیه ؟ چرا حالا؟ چرا او ؟» دارین در حالیکه سعی میکرد آنرا درک کند، روی در هم کشید. رون فریاد زد: «به خاطر خدا. اگر یکی از شما مالفویهای لعنتی شروع نکنه توضیح بده، چه اتفاقی افتاده، هیچکس نمیتونه جلودارم باشه.» در اکو به طرف او برگشت و با عصبانیت به او خیره شد. در اکو فریاد زد: «آنچه رخ داده، اینه که تو و پاتر احمقهای واقعی هستید. تمام مدتی را که صرف نگرانی برای هرمیون و گابریل عزیزتان کردید، در اشتباه بودید. چون من به شما اطمینان دادم آنها نیستند که در خطرند. اگر شما اینقدر کور نبودید، شاید میفهمیدید که فقط آندو تا نیستند که در این لحظه ناپدید شده اند.» رون به او خیره شد، تا اینکه متوجه منظور او شد.
رون زمزمه کرد: «جینی.»
________________
فصل سی و دوم: نگاهی به زیر کلاه
هرمیون بر اثر نور شدید چند بار چشمانش را باز و بسته کرد. از تغییر ناگهانی ایجاد شده شگفت زده بود. یک لحظه آنها وحشت زده در اتاق ایستاده بودند و حالا میان سرزمینی ناشناخته، که با درختان احاطه شده بود. در مقابل سرگیجه ای که تعادلش را به هم میزد مقاومت کرد و ناگهان آنچه را رخ داده بود، بخاطر آورد. خود را استوار کرد و به اطراف در جستجوی گابریل نگاه کرد. او را کنار درخت بلوطی بزرگ چمباتمه زده روی زمین پیدا کرد. هرمیون با خود اندیشید، خوب حداقل حالش خوبه. او باید با حسی تنفر خود نسبت به پاسخ احساسی آن دختر در این شرایط مبارزه میکرد. حالا که فهمیده بود گابریل زنده و سالم است، با دقت بیشتری اطرافش را بررسی کرد. هرجایی که بودند، ظاهرا بهار بود. محوطه ای که در آن قرار داشتند سبز بود و هوایی گرم داشت. آنجا خیلی بزرگ بود و کنار درخت بلوطی که گابریل با سوگواری زیرش نشسته بود، دریاچه بزرگی وجود داشت. او میتوانست اشکالی را در فاصله دور ببیند، اما آنقدر نزدیک نبود که بتواند آنها را تشخیص دهد. نوعی نور نقره ای مانع دید مناسب او میشد. او چرخی در اطراف زد و بدنبال ردا و چوبش گشت و وقتی نتوانست آنرا بیابد، بشدت زیر لب ناسزا گفت. چند قدمی به طرف آن زن شوریده حال برداشت و پرسید: «گابریل؟ حالت خوبه؟» گابریل با چشمانی پر اشک به او نگاه کرد. حالتی از بدبختی کامل بر چهره داشت
بگذارد. «تو میدونی چه اتفاقی افتاده ؟ ما کجا هستیم؟» گابریل گریان و بیتوجه به سوال هرمیون گفت: «نباید هیچوقت از در اکو درخواست کمک میکردم. هیچکدام از این حوادث اتفاق نمیفتاد.» هرمیون آهی از ناامیدی کشید. تا زمانیکه او در این وضعیت بود، هرگز پاسخ درستی از او شنیده نمیشد. هرمیون با خشم گفت: «گابریل، تو یک احمق کوچولوی ترسو هستی. اگه میدونی کجا هستیم بهتره حرف بزنی، وگرنه من بلایی بدتر از انچه تصورش را بکنی بر سرت میاورم!» چشمان گابریل بالا امد تا به صورت او نگاه کند. حالتی از ترسی و شوک بر چهره داشت. اما کارگر افتاده بود. گابریل گیجی را کنار زده و انگار برای اولین بار متوجه حضور هرمیون شده بود. «اوه، هرمیون ! ما....ما در پناهگاه مقدس در مرکز مازا هستیم.» همچنانکه پاسخ میداد، از جا برخاست و به اطراف نگریست. گابریل به تلخی پرسید: «مگه تو یک اورورو نیستی؟ نباید از اینجور چیزها خبر داشته باشی؟» با نگاه تاریک هرمیون، نرم شد. «جنگلی که دیدیم، در اکو و جینی از آن آمدند، در واقع یک ماز است. و اینجا وسط آن است. آن وسیله ای برای
________________
محافظت مخلوقات جادویی خاصی در برابر آنچه آنها را تهدید میکند، میباشد. تعداد کمی از غیر مالفویها پا به درون آن نهاده اند.» «چرا آنها ما را به اینجا آوردند؟» هرمیون به آن اشکال دور که هنوز هم نمیتوانست تشخیصشان دهد، خیره شده بود. «نمیدونم. انها برای هیچ کاری به ما احتیاج ندارند. هیچ کدام از ما بدون چوبمان به هیچ دردی نمیخوریم.» «جینی چطور؟» گابریل از او رو گرداند و به زمین خیره شد. گابریل به آرامی پاسخ داد: «او دلیل حضور آنها در اینجاست.»
لا ل لا لا ل با رون با تندی گفت: «یعنی تو میخوای به من بگی که خواهر کوچولوی من یک جور ساحره پرقدرته، اما از نوع جادویی که جادوی سیاه نامیده میشه ؟ » صورتش سایه ای از رنگ ارغوانی به خود گرفته بود. دارین نگاهی گذرا به در اکو که همچنان ساکت بود، انداخت و با احتیاط توضیح داد: «وزارت شما مدتها قبل تصمیم گرفت، هر نوع جادویی که قابل رویت نیست - هر چیزی که بدون چوب جادو انجام شود - خطرناک است و باید تا حد ممکن آنرا کنترل نمود. در واقع یک تعداد احمق پیر . و بله، ویرجینیا در این نوع جادو بسیار با استعداد است. و بسیار پر قدرت، بیشتر به این خاطر که تا بحال از آن استفاده نکرده. یک جور ذخیره است و زمانیکه ویرجینیا انرا آزاد نماید،.... خوب، قدرتی برابر با پنج یا شش جادوگر پر قدرت دارد.» در واقع در اکو باید توضیح میداد. او در مورد مو قرمز خیلی بیشتر از دارین اطلاعات داشت. رون اعتراض کنان گفت: «و شما دیدید که او از آن استفاده نماید؟ اما او چنین کاری انجام نمیدهد! او از هر نوع جادوی سیاه متنفر است، همیشه بوده!» هری در حالیکه به مالفوی خیره شده بود، ناگهان گفت: «به همین دلیل بود که افسونهای شما در مورد ماز هنوز نابود نشده ! او به شما کمک کرد تا در برابر آنچه آنها را تهدید میکرد، بجنگید!» «بله» تمام جوابی بود که مالفوی مو بور بر زبان راند. هری با چشمانی سرد و سخت به طرف در اکو برگشت. هری با لحنی اتهام آمیز فریاد زد: «تو به من گفتی که او در امان خواهد بود! و در کارهای شما آلوده نخواهد شد!» «پسرم، وقتی او این قول را داد از نیروی او اطلاع نداشت.» صدای دیگری این حرف را زد و گفتگو را خاموش کرد. همه برگشتند تا صاحب صدا را ببینند. وینسنت با شنیدن صدای انفجار پیدایش شده بود و به سرعت به طرف اتاق مطالعه اش میدوید. با ترسی همه جا را از نظر میگذراند و با اندوه به خاطر خراب شدن مجموعه اش که سالها برای جمع آوریشان وقت صرف کرده بود، سرش را تکان مدداد
________________
«و تو چطور؟» دارین رو به پدرش کرد و با حالتی کاملا خصمانه این سوال را رسید. «نه تا دیشب که تو او را به ماز آوردی. من فکر میکردم که او فقط یک ساحره مغرور کوچولو از وزارتخوانه است. که اومده به مالفویها سرکشی کنه تا مطمئن بشه کارهای ما قانونیه. پس از بیعتهایی که بعضی از اعضا...» برگشت و چشم غره ای به پسرش رفت. «...در گذشته انجام دادند، اینکار قابل پیش بینی بوده و شسست . )) «دیشب من او را به ماز نیاوردم! من هرگز نمیخواستم هیچکدام از شماها از توانایی او با خبر شوید. دانیکا بود که او را از خواب بیدار کرد. اما این موضوع در حاشیه است. تو در این مورد چی میدونی؟» در اکو در حالیکه به نشان درخشان روی دیوار اشاره میکرد، این سوال را پرسید. عمویشی چند قدم جلو رفت و نشان را ازمود. «من قبلا ساخته شدن آنرا دیده ام. فقط یکبار. حدود شش سال پیشی، طی آخرین روزهایی که در گواتمالا بودم... .بعضی از جادوگران مشغول تمرین با اشیایی بودند که پیدا کرده بودند، بخصوصی یک چوب جادو . کاملا تصادفی اتفاق افتاد، متوجه هستید.. اشیای باستانی سالازار اسلیترین به هیچکس جز از اولاد خود او پاسخ نمیدهند، مگر آنکه آن شخص نیروی بسیار زیادی داشته باشد. آن گروه روی هم رفته آنقدر نیرو داشتند که بتوانند آن نشان را تولید نمایند. من آن چوب را ضبط کردم، نمیخواستم چنان نیرویی در اختیار کسانی باشد که از تواناییهای آن اطلاعی ندارند.» دارین گفت: «خوب، هیچکس اینجا از نوادگان اسلیترین نیست. آخرین فرد، تام ریدل بود و حالا مرد ۵. بسال چه کسی میتواند اینکار را انجام داده باشد؟» سکوتی سنگین برقرار شد. هری و رون به چشمهای یکدیگر نگریستند و هر کدام میدانستند دیگری به چه میندیشد. «کسی که هم ساحره ای بسیار قدرتمند است و هم توسط آخرین بازمانده اسلیترین تسخیر شده است.» وینسنت به سختی سخن میگفت. «فکر کردن به این موضوع قلب مرا به درد میاورد. من میدانم چه رخ داده، چون برادرم لوسیوس وقتی نقشه اش برای به دام انداختن دخترک نقش بر اب شد، تقریبا دیوانه شد. من نمیدانستم که او تا این حد قدرتمند است. اگر میدانستم...» در اکو پرسید: «وینسنت، راجع به چی حرف میزنی؟ پدر من چیکار کرد؟» او به عمویش و دو دشمن دوران بچگیش نگاه میکرد. «ما میتوانیم در این مورد بعدا بحت کنیم. اما حالا ما موضوعات مهمتری برای نگرانی داریم. مثل اینکه خواهر کوچولوی من الان کجاست. و چه اتفاقی داره براش میافته. پس اینکه چقدر قدرتمنده یا ارتباطی با سالازار اسلیترین داره، چه فایده ای برای کسی داره؟»
________________
«برای هر کسی که سعی میکرد افسونهای پناهگاه را نابود کنه و تکشاخها را به چنگ بیاره. او دقیقا برای او مفید است.» رون با چشمانی از حدقه در آمده بر اثر ترس پرسید: «هری، تو به من گفتی که کتاب دزدیده شده دارای افسونی با استفاده از خون تکشاخ است... و هدف آن تناسخ میباشد. در اینصورت انها به جینی چه احتیاجی دارند؟» دارین با صدایی پر از شک پرسید: «آنها میخواهند چه کسی را دوباره زنده کنند؟» وینسنت با تنفر گفت: «ولدمورت.» هری نگاهش وحشت زده بود و پس از چند لحظه تفکر سرش را تکان داد. «نه، فکر نمیکنم او باشد. او در دنیای جادوگری هیچ پیروی ندارد. زمان زیادی گذشته و بعیده این همه مدت ساکت مونده باشند. ما حتی یک سرنخ هم از کسیکه پشت این جریانه پیدا نکردیم! نه، اگر ولدمورت بود، همه ما تا حالا از آن باخبر میشدیم.» وقتی این فکر را درک کردند، بیشتر گروه، مخصوصا رون نفس راحتی کشیدند. همه جز در اکو مالفوی که به ارامی در حال ترک اتاقی بود. دارین پرسید: «در اکو ، کجا داری میری؟» «در حالیکه شما اینجا نشستید و در مورد انگیزه ها و مضنونین احتمالی بحث میکنید، من میرم تا ویرجینیا را پیدا کنم. قبل از آنکه نقشه های شیطانی آنها فرصتی برای اجرا شدن پیدا کنند.»
تا : :
گابریل زمزمه کرد: « هرمیون، نه ! از آنها فاصله بگیر!» و در حالیکه به آنهاییکه در دوردست ایستاده بودند، نزدیک میشدند، دو لا شد. هرمیون با غضدب زمزمه کرد: «ببین، میخوای از اینجا خلاصی بشی یا نه؟ به محضی اینکه بفهمم آنها کی هستند، دوباره بلند میشیم. میتوانیم بریم پسرها را پیدا کنیم و من برای خودم یک چوب جادو پیدا میکنم. اما تصمیم ندارم قبل از فهمیدن اینکه چه کسی پشت این ماجراها قرار دارد از اینجا بر م!» گابریل نالید: «حالا هیچ کاری از دست ما برنمیاد! آنها جینی را تحت تاثیر نوعی افسون در اختیار دارند که هر کاری را انها بخواهند، انجام میدهد. نمیبینی که برای هر دوی ما حتی تلاش برای متوقف کردن آنها غیر ممکن است؟ او بیش از حد قدرتمند است.» هرمیون به روی او اخم کرد و نکاهی غیر عادی به او انداخت. هرمیون با بدگمانی پرسید: «ما داریم راجع به جینی ویزلی کوچولو صحبت میکنیم، مکه نه؟» «بله، خواهش میکنم، هرمیون. بیا قبل از آنکه متوجه ما بشوند، از اینجا برویم.» «نه قبل از آنکه بفهمم او کیست.» هرمیون به هیکلی بلند که خود را در ردایی سیاه پیچانده بود و صورتش را با کلاه آن پوشانده بود، اشاره میکرد. هرمیون به طرف اجتماع سه نفره خزید. کوچکترینشان که کاملا بیحرکت ایستاده بود و به هوا خیره شده بود، بدون شک جینی بود. هرمیون در شگفت بود که او تحت تاثیر چجور
افسونی قرار دارد. در ایام گذشته او در کنار زدن هر نوع جادویی بسیار ماهر بود و هرمیون تصور نمیکرد، هیچکس، هر چقدر هم که قدرتمند باشد بتواند او را تحت نفوذ خود در اورد. اما جینی انجا بود و مثل یک ربات بیحرکت آماده دریافت دستور
• • .بود. این منظره برای هرمیون بسیار اضطراب آور بود یک نفر دیگر هم کنار جینی ایستاده بود. کمی بلندتر بود و صورت همه آنها پوشیده بود و امکان دیدنش با نور های نقره ای پراکنده شده از بین میرفت. هرمیون اخم کرد. امیدوار بود آن نور ناشی از یک افسون نباشد. چون او چوبش را به همراه نداشت و در برابر هر آنچه آنها بخواهند انجام دهند کاملا بی دفاع بود. علیرغم قد بلندش هرمیون حدس زد یک زن است، اما نمیتوانست حدس بزند، او چه کسی میتواند باشد. و آن هیکل بلند و سیاه که پشت آنها قرار داشت نیز برای هرمیون یک راز بود. اما کاملا آشکار بود که او رئیس است، چون آن زن هر چند وقت یکبار به طرف او برمیگشت و نگاهش میکرد، انگار منتظر دستور است. با دقت بیشتری به محوطه نگاه کرد و متوجه درخت بزرگ دیگری شد که به گروه نزدیکتر است و ظاهرا آنقدر بزرگ بود که هرمیون بتواند پشت آن پنهان شود. با زمزمه ای تحکم آمیز به گابریل لرزان دستور داد همانجا بماند و خود به طرف درخت خزید. پشت ان خم شد. از این جا میتوانست بهتر ببیند. کم کم متوجه شد نور نقره ای رنگی که در محوطه پخش شده در واقع نور نیست، بلکه از مخلوقات جادویی که در محوطه با ترسی دور هم جمع شده اند، ساطع میشود. هرمیون از منظره ای که در برابرش میدید، خشکش زده بود. این منظره او را به یاد دوران هاگوارتز، به یاد کلاس مراقبت از مخلوقات جادویی مینداخت... درست قبل از آنکه مساله ولدمورت خیلی جدی شود. آهی که از دیدن منظره کشید، باعث شد آنها متوجهشی شوند و قبل از آنکه بتواند واکنشی نشان دهد دستی سرد و مرطوب را پشت گردنش حس کرد. فورا از جایش پرید، دور خود چرخید تا بتواند خود را از ان چنگال سرد نجات دهد. همچنان که برمیگشت تا به کسیکه او را گرفته بود چشم غره ای برود، با تعجب فریاد زد: «بزار برم!» او همان فرد قد بلند و تاریک بود. چنگش همچنان بسیار محکم گردن او را گرفته بود. هرمیون به صورت او زیر کلاه خیره شد. آن فرد به ارامی حرکت کرد و اجازه داد شعاعی از نور صورتش را روشن نماید. هرمیون از شدت ترسی نفسش بند امده بود. زانو انشی سست شدند و به زمین افتاد. هرمیون فریاد زد: «این غیر ممکنه ! تو ... تو مردی!»
________________
مرنی نامرئی
نویسنده: Emerald Eyes مترجم: مهرنوش سراج
«در اکو، تو نمیتونی برای اونجا و انتظار داشته باشی که اوضاع را کنترل کنی!» دارین در حالیکه سعی میکرد به پسر عموی بزرگش برسد این حرف را زد. «اگر انها او را تحت کنترل داشته باشند، هیچ کاری از دست تو برنمیاید. قدرت او خیلی بیشتر از توست !» در اکوی خشمگین منفجر شد. برگشت تا به پسر عمویش و بقیه که او را دنبال میکردند، نگاه کند. «لعنت به تو دارین. میخوای من چیکار کنم؟ او الان آن بیرون است و ما نمیدانیم چه کسی او را گرفته و قصد دارد با او چه کند! آیا انتظار داری که اینجا بایستم و در مورد اینکه اوضاع چقدر بده تاسف بخورم؟» سکوت تمام ----- .گروه را فرا گرفت هری پرسید: «ایا تو اصلا میدانی که انها کجا ممکنه باشند؟» در اکو با تمسخر گفت: «پاتر، برخلاف تمام تعلیمات افسانه ای اوروروییت، تو همان احمق همیشگی هستی. فقط یک جا وجود داره که احتمال داره آنها آنجا باشند.»
رون پرسید: «و آنجا کجاست؟» دارین به نرمی پاسخ داد: «ماز » چشمانش نشان میداد که منظور در اکو را درک کرده. در اکو موقرانه سرش را تکان داد و دوباره شروع به دویدن کرد. هری فریاد زد: «مالفوی، هرچقدر که ما نگران دخترها باشیم، هنوز مساله مهمتری وجود داره که باید بهش فکر کنیم. اگر دست آنها به تکشاخها برسه، هیچ بیش بینی در مورد نوع افسونی که میتوانند انجام دهند وجود ندار ه!» دارین پوزخند زنان گفت: «پس هرچه کمتر حرف بزنید، فرصت بیشتری برای جلوگیری از رخ دادنش داریم.» و به سرعت بدنبال در اکو حرکت کرد. رون با ناراحتی گفت: «این روش واقعی اسلیترین برای مواجهه با وقایع نیست، هست؟ انتظار داشتم قبل از مواجهه با آن تمهید و نقشه ای طراحی کنند.»
________________
«چرا فکر میکنی در تمام این مدت مشغول طرحریزی نبوده؟» وینسنت با ابرویی بالا داده به روش مالفویها و نگاهی معنی دار این سوال را پرسید.
| | چنگال محکم او، هرمیون را سست کرده بود. او لبخند زد. لبخندی کج و شیطانی، سرشار از شرارت و اهانت. هرمیون هنوز هم بر اثر شوک ایجاد شده خشکشی زده بود. به او خیره شده بود و دهانش باز مانده بود، بدنبال لغت مناسب میگشت. ذهنش تمام امکانات را بررسی میکرد، بدنبال دلیلی برای حضور او در برابرش میگشت. با تمام محاسبات او میبایست مرده و به خاک سپرده شده باشد. دوباره زمزمه کرد: «تو مردی.» صدایش پر از سوال بود، در ضمن کمی هم امیدوار بود. اما خنده سرد و شیطانی او قبل از آنکه بتواند هر فکر دیگری بکند، او را تقریبا کشت. «شما فکر کردید من مردم. اینطور فرض کردید. اگر بخودتون زحمت میدادید، نگاهی بندازید، حقیقت را میفهمیدید.» صدایش خیلی عوض شده بود، حالا عمیق و منجمد کننده بود. هرمیون بی اختیار میلرزید. او چنگش را باز کرد و هرمیون به عقلب سکندری خورد. پاهایش به شدت میلرزیدند. هرمیون ناگهان گفت: «تمام این مدت کجا بودی؟ چرا برنگشتی؟ چرا نگذاشتی بفهمیم هنوز زنده هستی؟» و به دنبال او که به طرف جینی میرفت، راه افتاد. او برگشت و از زیر کلاه نگاه سردی به هرمیون انداخت و دوباره به طرف جینی که همچنان بیحرکت ایستاده بود رفت. او با دقت آن چوب جادوی خشن را از دستان جینی بیرون اورد و انرا به زنی که کنارشی ایستاده بود داد. یک لحظه هرمیون متوجه شد، آن زن را قبلا کجا دیده. او دختر عموی در اکو، دانیکا بود. به شدت خشمگین شد، مالفویها یکبار دیگر آنها را به دام انداخته اند. احمق شده بود و داشت باور میکرد که این مالفویها فرق دارند، در حالیکه همه شان مثل هم بودند. آن مرد به آرامی به جینی گفت: «حالا نوبت تو نه.» جینی به آرامی سرش را بلند کرد و با نگاهی پوچ به او خیره شد و به آرامی سرش را تکان داد. هرمیون یک قدم به جلو برداشت، دستش را به طرف جینی در از کرد و فریاد زد: «چیکار داری میکنی؟» دانیکا او را گرفت و از بقیه دور کرد. آنها به طرف گله تکشاخها که با ترسی و لرز دور هم جمع شده بودند، میرفتند. «جینی، ما باید از آنها محافظت کنیم. یادت میاد چطور اینکار و کردی؟ همه آنها میخواهند، آنها را شکار کنند. تو که نمیخوای این اتفاق بیفته، میخوای؟ مطمئن شو که هیچ کسی نمیتونه از مرز رد بشه.» صدایشی بطور فریبنده ای نرم و آرامشی بخشی بود. چوبش را بلند کرد و یک دایره نورانی اطراف جایی که ایستاده بودند رسم کرد. جینی دوباره سر تکان داد، چشمانش همچنان تهی بودند.
________________
وقتی نور قرمز و درخشان محوطه را روشن کرد، دانیکا، هرمیون را به پشت دایره هل داد. از درخشندگی ناگهانی ایجاد شده نفسش بند آمده بود. هرمیون حس کرد نیرویی عظیم اطرافش چرخید و او را به پشت به زمین انداخت. پاهایش را از زیر بدنش بیرون اورد و با ترسی از میان نور درخشان و کور کننده به جینی خیره شد. او در وسط دایره ایستاده بود. دستانشی را باز کرده و چشمانش را بسته بود. کاملا بر برقراری افسون تمرکز کرده بود. با ناله ای روی پاهایش ایستاد و درد شدید و ناگهانی ایجاد شده در مچش را نادیده گرفت. دستانش را در از کرد و چند قدم آزمایشی به جلو برداشت. با دقت خود را به دیواره مرزی دایره رساند. وقتی دستش با دیواره نامرئی برخورد کرد، از درد جیغ زد و به شدت دستش را به عقب کشید. دیواره بر اثر تماس او جرقه زد. وقتی آن مرد برگشت و به او نگاه کرد، برقی شیطانی را در آنها دید. از اینکه هرمیون نمیتوانست عبور کند، خوشحال بود. نقشه اش عملی شده بود. ذهن فعال هرمیون راه های ممکن دیگر را بررسی میکردند. انکار قصد واقعی او چیزی بیش از دور نکه داشتن افراد از تکشاخها بود. هرمیون نگاه میکرد و ذهنش به سرعت موقعیت را تجزیه و تحلیل میکرد. همچنان که او به مخلوقات نقره ای جمع شده در انتهای دیگر دایره نزدیک میشد، هرمیون برقی نقره ای رنگ را در دستان او دید. وقتی او قدمی نامیمون به طرف تکشاخها برداشت، هرمیون جیغ زد: «نه ! جینی بشکنش! او میخواهد به تکشاخها آسیب برساند! تو باید جلوشو بگیری!» چشمان جینی باز شدند. اما همچنان بیحرکت ایستاده بود. افسون را حفظ کرده بود و چشمان تهیشی به روبرویشی خیره شده بودند.
گل: | هری و رون پشت سر مالفویها، به آهستگی در برف حرکت میکردند. به اعماق جنگل کنار ملک اربابی میرفتند، اما نمیدانستند دقیقا به کجا میروند. درست زمانیکه رون خشمگین میخواست بپرسه کجا داریم میریم، لرزش شدیدی زمین را لرزاند و تعادلش را به هم زد و اسمان با نور قرمز عجیبی روشن شد. رون برای اینکه نیفتد به درختی تکیه داد و همان لحظه فریادی از درد و چند ناسزای زیر لب را از روبرویشی، کمی جلوتر شنید. با نگاهی کوتاه به هری هر دو همزمان شروع به دویدن کردند. تا اینکه به سه مرد دیگر رسیدند. در اکو به یک درخت چنگ زده بود. صورتشی کاملا رنگ پریده بود و لبهایش از درد به هم فشرده میشدند. چند لحظه نفسش بند آمده بود و حسی میکرد موج شدیدی از درد درونش را میشکافد. اما سعی میکرد تا حد ممکن آنرا کنار بزند و آرامشی
خود را بازیابد. در برابر حالت سخت دو مالفوی دیگر، رون پرسید: «چه مشکلی براش پیش اومده؟»
وینسنت توضیح داد: «افسونها و طلسمهای محافظتی مخفیگاه از بین رفته اند.»
________________
هری به در اکو که همچنان از درد به خود میپیچید اشاره کرد و پرسید: «این موضوع، چرا او را تحت تاثیر قرار میدهد؟» در اکو نفس نفس زنان و با درد پاسخ داد: «چون اینجا زمین من است، این مسولیت من و افسون من است.» رون پرسید: «زمین تو؟ من فکر میکردم اینجا به عمویت تعلق دارد؟» وینسنت سرش را تکان داد. «املاک، همینطور بار مسولیت به بزرگترین فرد مذکر میرسد. لوسیوس بزرگترین برادر من بود و زمانیکه او مرد، همه چیز به در اکو رسید. ما سالهای زیادی اینجا زندگی کرده بودیم، حتی زمانیکه لوسیوس تصمیم گرفت در بریتانیا ساکن شود. پس وقتی در اکو مسول همه چیز شد، تصمیم گرفتیم به او کمک کنیم. ولی در نهایت همه چیز به خود او مربوط است.» وینسنت همچنان که به برادرزاده اشی کمک میکرد، روی پاهایش بایستد، این توضیحات را داد. در اکو ایستاد و به شرکایش نگاه
کرد. «خوب، ما برای چی اینجا ایستادیم؟» در اکو ناگهان این حرف را زد. «الان باید انجا باشیم.»
قبل از آنکه کسی بتواند به حرفهای او و یا به حماقت روبرو شدن با شرایطی که هیچ اطلاعی از آن ندارند اعتراضی نماید، او دوباره شروع به حرکت کرده بود. به طرف مرکز ماز جایی که نور قرمز از آن ساطع میشد، میرفت. هیچکس به حرکت تلو تلو خوران او ناشی از درد اشاره ای نکرد و در سکوت به دنبالش راه افتادند.
| || || || || ||
به محض اینکه سه مالفوی از درختها بیرون آمده و وارد محوطه شدند، از ترسی نفسشان بند امد. سرزمین زیبا و سرسبز، یخ زده و پوشیده از برف بود. جادوی حفاظتی که باعث میشد آنجا همیشه تابستان باشد، نابود شده بود. تنها مرکز زندگی که در اکو میشناخت، نابود شده بود. چشمانش محوطه را از نظر میگذراند و طوفانی سرد درونش شکل میگرفت. صدایی گریان فریاد زد: «هری!» همراه با نوری به رنگ بلوند، هری گابریل را دید که از پشت درخت بزرگ بلوط کنار برکه یخ زده به طرف آنها میدود. در اکو با دیدن دختر عمویش کمی راحت شد، اما در ضمن متوجه شد که او تنها است. بقیه کجا بودند؟ در اکو سعی کرد با دیدن حرکت رو به جلوی هری و در اغوش کشیدن نامزدش و پریدن گابریل به اغوش او، رو بر نگرداند. این «کبی. خوبه، همه چیز درست میشه . » زانوان هری از اسودگی سست شده بودند. اگر اتفاقی برای گابریل میفتاد، بعد از آخرین گفتگویشان... هرگز خود را نمیبخشید. گابریل ناگهان خود را کنار کشید، چشمانش سرخ بودند و صورتش از اشک خیس شده بود. به طرف پدر و پسر عمویش برگشت.
با اضطراب گفت: «دانیکا... دانیکا داره بهشون کمک میکنه.» او به واکنشی آنها نگاه کرد. پدرش و دارین با شنیدن خبر به عقب رفتند، اما چهره در اکو همچنان سرد و بی احساسی بود.
هری به ارامی پرسید: «هرمیون و جینی کجا هستند؟»
«آنها جینی را تحت نوعی افسون در اختیار دارند. کاملا مطمئنم که او اینکار را انجام داده. و هرمیون آن جلوست. به دنبال راهی میگردد که بتواند وارد شده و جلوی آنها را بگیرد.» در اکو میخواست به جلو برود که وینسنت مانع او شد. «صبر کن در اکو. اگر جینی کسیست که به افسون نیرو میدهد، هیچ کاری از دست تو ساخته نیست. تو باید آنطرف باشی تا بتوانی آنرا بشکنی.» وینسنت به چشمان تیره و خطرناک برادرزاده اش نگاه میکرد. در اکو به عمویش خیره شد و آنگاه دست او را کنار زد و شروع به پیشروی کرد.
| r , , , , هرمیون درمانده ایستاده بود و به نزدیک شدن او به تکشاخها نگاه میکرد. چاقوی
• .بلند در دستش نور قرمز را منعکس میکرد «میون!» صدای آشنایی را شنید که او را صدا زد. برگشت و با نفسی از آسودگی دید که رون، هری، در اکو، پسر عمو و عموی در اکو به طرفش میدوند. قبل از انکه بتواند حرفی بزند رون خیلی سریع و خشن او را در اغوشی کشید و فورا هم کنار رفت. رون با عصبانیت گفت: «فکر کردی چیکار میکنی! بدون یک کلمه صحبت با کسی ناپدید میشی؟»
هرمیون در حالیکه به مانع اشاره میکرد، پاسخ داد: «رون، لطفا تمرکز کن!» در اکو به جلو رفت و دیواره مانع را آزمود. هرمیون جلو رفت و دست او را کنار
رند. هرمیون اخطار کرد: «به من اعتماد کن. چیزی نیست که دوست داشته باشی امتحانش کنی.»
«من باید از آن رد شوم.» در اکو به اطراف نگاه میکرد و بدنبال شکافی میگشت که بتواند از آن عبور نماید. برای اولین بار نگاهش به جینی افتاد. و هنگامیکه جینی را خشکیده، بیحرکت و با نگاهی تهی دید، حس کرد دلش از درد به هم میپیچد. انگار اصلا جینی آنجا نیست. رون از هرمیون پرسید: «چه اتفاقی برای جینی افتاده؟» «نمیدونم. فکر میکنم تحت تاثیر نوعی افسون قرار دارد. اما نمیتواند افسون ایمپریوسی باشد. همه ما سالها قبل روشی از بین بردن آنرا آموختیم. باید خیلی قویتر از آن باشد. نظر تو چیه، هری؟» «آیا آنچه را که پس از انفجار روی دیوار کتابخانه ایجاد شد دیدی؟» چشمان سبز او از یادآوری آن گرفته شدند.
________________
«نه، ما به بیرون منتقل شدیم. من هیچ انفجاری را ندیدم.» روان پرسید: «داری راجع به نشان اسلیترین حرف میزنی. تو فکر میکنی این به جینی مربوط میشه، چون او وارث اسلیترین است؟» وینسنت مو قرانه گفت: «من هم چنین عقیده ای دارم. او کاملا تحت کنترل کسیست. و نمیدونم چطور میتوانیم خودمان را به او برسانیم. جینی کاملا به او تعلق دارد.» در اکو هیچ توجهی به گفتگو نداشت. او به شدت به نگاه خیره و پوچ جینی به خودش، خیره شده بود. در اکو به خوبی میتوانست نیروی او را در ساختن مانع بینشان حسی نماید. و در ضمن میتوانست جوششی نیروی خودش را پس از بازشناختن او حس نماید. در اکو با به هم زدن گفتگو پیرامون تئوریها و توضیحات ممکن گفت: «من باید به طرف دیگه برم.» هرمیون اعتراض کرد: «ایا تو دیوانه شدی، مالفوی. تو نمیتوانی افسون را بشکنی. دست کم نه از این طرف. همه ما با هم هم نمیتوانیم !» در اکو با لبخندی ضعیف از همراهانش رو گرداند و دستش را به طرف مانع دراز کرد. تمام گروه وقتی دیدند انگشتان او در مانع رخنه ایجاد کرد، نفسشان بند آمد. در اطراف او جرقه های قرمز رنگی ایجاد شدند، انگار دیوار میخواهد مانع پیشروی او شود. در اکو قبل از آنکه قدمی دیگر به طرف دیوار بردارد، گفت: «همه شما یک چیز را فراموشی کردید. این سرزمین به من تعلق دارد. این مسؤولیت من است. و همینطور جینی.»
| || || || || ||
افسون به شدت مقاومت میکرد و سعی میکرد در اکو را از دایره بیرون بیندازد که بدنش را بدرد میاورد. در اکو خود را به جلو میراند و به زحمت، با قدمهایی آهسته و دردناک به طرف جینی میرفت. هرچه نزدیکتر میشد، نیرو هم بیشتر مقاومت میکرد. در اکو هر چه بیشتر نزدیک میشد، نیرویشی بیشتر تحلیل میرفت، اما همچنان به حرکتش ادامه میداد. تا اینکه بسیار ضعیف شد و نفسش بند آمد، اما به اندازه کافی به او نزدیک شده بود. دست او را در دست گرفت و بلافاصله جرقه های انرژی
فشار به سرعت کاهش یافت و در اکو حس کرد نیرویش بازگشته. انگشتان جینی در دست او سست بودند، اما نیرو انجا بود. با قدرت تجدید شده خود، دست جینی را محکمتر در دست گرفت و ضربانهای خفیفی را در ذهنش حس کرد. وقتی آن
جرقه های نیروی بینشان بیشتر میشد، در اکو بر ان ضربانهای خفیف که در درونشی میشنید، تمرکز کرد. دست جینی را بالا برد و روی سینه خود، روی قلبشی قرار
________________
داد. جینی به او تعلق داشت. واکنشی جادویشان این موضوع را ثابت میکرد. تا زمانیکه جینی به او تعلق داشت، هیچکس نمیتوانست او را کنترل نماید. چشمان قهوه ای جینی به او خیره شده بودند، گرچه هنوز شیشه ای و تهی بودند. در اکو دستش را روی گونه جینی قرار داد، به او خیره شد و به قویتر شدن ضربانها تمرکز کرد. در اکو حسی کرد نیرویشی پیش میرود. از مقاومت مانع خلاصی
• • .شده بود. در اکو نیرویش را رها کرد در اکو حسی کرد که ضربانها به صورت در داوری به دستش ضربه میزنند، اما او دست برنداشت. به نظر میرسید که چشمان قهوه ای روشن شده اند و دستان جینی روی سینه در اکو ارامش پیدا کرده اند. حالتی از پریشانی بر چهره جینی پدیدار شد. در اکو لبخند زد. در اکو زمزمه کرد: «خوش آمدی» و به سرعت و با حالتی مالکانه جینی را به آغوش کشید. دستهایش را با حالت حمایت اطراف او حلقه کرد. و هنگامیکه آن حالت ربات گونه و سخت از بین رفت، بیشتر احساسی آرامش نمود. جینی با ضعف روی سینه در اکو زمزمه کرد: «چه اتفاقی افتاده؟» جینی ضعیف بود و میلرزید و از اینکه در اکو آنجاست و قدرتش، او را سر پا نگه میدارد، بسیار خوشحالی بود. در اکو با لبخندی طعنه آمیز گفت: «داستانش مفصله.» به چشمان قهوه ای و لرزان جینی نگاه کرد و دسته ای مو را از صورت او کنار زد. از گوشه چشم نگاهی به اطراف انداخت و آن هیکل قد بلند را که روبرویش ایستاده بود و با چوب جادویشی آماده حمله بود، دید. در اکو جینی را عقب راند و جلوی او ایستاد. جینی با آرنج در اکو را کنار زد و کنارش ایستاد. صدایی سرد دستور داد: «هیچ حرکتی نکن.» او حس کرد که دست جینی سست شده و صدایی حاصل از شوک ناگهانی شنیده شد.
«نویلی؟»
________________
مرنی نامرانی
نویسنده: Emerald Eyes مترجم: مهرنوش سراج
فصل سی و چهارم: پیمان خانوادگی
«جینی. دیوار را بشکن.» رون همچنانکه با ترسی نزدیک شدن آن سیاه پوشی را به جینی و در اکو در حالیکه چوبش را با تهدید به طرف آنها نشانه رفته بود، نگاه میکرد این جمله را فریاد زد. دیواره جادویی و تکشاخها همچنان پر صدا بودند و به آنها اخطار میکردند که فاصله خود را حفظ نمایند. هرمیون گفت: «به نظر میرسه که در اکو افسون موثر بر جینی را از بین برده.» با ناامیدی به دستان سرخ و متورم خود که بر اثر تماس با مانع چنین شده بود نگاه کرد. رون یک دستش را روی شانه او گذاشت. «هرمیون، آسیب دیدی؟» رون متوجه نگاه هرمیون به دستانش شده بود. «من خوبم، رون. اما ما اینجا به کمک نیاز خواهیم داشت. میترسم قبل از آنکه بتوانیم جلویشان را بگیریم تکشاخها را بدست آورده و فرار کنند. ما نمیتوانیم اجازه دهیم چنین اتفاقی بیفتد.» رون سرش را تکان داد. «بله، حقی با تو نه. با من بیا. میریم تا چند تا اورورو جمع کنیم.» هرمیون سرش را تکان داد. هرمیون با قاطعیت گفت: «چوب من شکسته. تو باید بری، کمک بیاری و یک چوب جایگزین برای من پیدا کنی... و گابریل را هم با خودت ببر . او آنقدر احساساتیه که ...کمکی از دستش برنمیاد. من مطمئنم اگه هری از امنیت او خیالش راحت باشه کمتر حواسشی پرت میشه.» روان برای مدتی طولانی به او خیره شد و در نهایت آهی کشید و سپس سرش را تکان داد. رون با لبخند ضعیفی گفت: «فقط مواظب باشی، میون. دوست ندارم تو را بدون چوب اینجا تنها بگذارم.» سپس به طرف جایی که هری و گابریل ایستاده بودند حرکت کرد تا نقشه جدید را به اطلاعشان برساند. طی راه یکبار دیگه برگشت و نگاهی به هرمیون انداخت که به درون مانع به در اکو و جینی نگاه میکرد.
________________
هرمیون گفت: «رون، نگران جینی نباش. تا وقتی تو اینجا نیستی در اکو اجازه نمیده اتفاقی بر اش بیفته.»
| |
«دانیکا ! دانیکا این کار و نکن!» دانیکا داشت به طرف جایی میرفت که اربابش آنرا ترک کرده بود. به گله تکشاخها نزدیک میشد و خنجر نقره ای درخشانی را به حالت تهدید در دست گرفته بود. گروه مخلوقات نقره ای با این فریاد پراکنده شدند و دانیکا برگشت تا به برادرش چشم غره رود. موهای بلوند دانیکا از پشت مانع سرخ به نظر میرسید. دانیکا غرید: «خفه شو، دارین! این موضوع هیچ ربطی به تو نداره! قصد ندارم مثل دفعه قبل به خاطر دخالت تو در زندگیم، از کارم دست بردارم!» و دستانش را با عصبانیت در از کرد. دارین فریاد زد: «اما، چرا؟ من نمیفهمم چرا تو این کارو میکنی؟ آیا به آنها اهمیت نمیدی؟ آیا به مسولیتمان، به پیمانمان برای محافظت از آنها اهمیت نمیدی؟ آیا خانواده مان برای تو ارزشی نداره؟» دارین سعی داشت دلیل رفتار او را درک نماید. «آیا نمیفهمی، به همین دلیله که دارم اینکار و انجام میدم، دارین ! ما از نفرین مراقبت از آنها نجات پیدا میکنیم. دیگه ما هدف حمله کسانیکه آنها را میخواهند قرار نمیگیریم. و این کمک میکنه تا دنیای بهتری برای زندگی داشته باشیم. همان دنیایی که لرد سیاه میخواست. همان دنیایی که عمو لوسیوس همیشه از آن حرف میزد.» «دانیکا، آیا یادت نمیاد آخرین باری که سعی کردی به این طریق کمک کنی چه اتفاقی افتاد؟ وقتی آنها فهمیدند که تو بهشان خیانت کردی چه رخ داد؟ اینبار من نمیتونم تو را نجات دهم!» با تمام قوا سعی میکرد احساسات خواهرش را بیدار نماید.
«من حالا هیچ احتیاجی به تو ندارم، آن زمان هم نداشتم ! حالا قبل از آنکه یکی از شما اسیب ببیند از اینجا بروید» در صدایش نشانه هایی از تهدید وجود داشت. سپس به دارین پشت کرد و با احتیاط شروع به حرکت کرد. چشمانشی در محوطه به دنبال شکار خود میگشتند.
مل : |
«آه، جینی. به نظر میرسه که تو بالاخره مرا شناختی. این همه مدت و تو هنوز نام مرا میدانی!» صدای سرد خندید. در اکو حس کرد دست جینی به دستش چنگ زد و لرزشی او را با شنیدن صدا حسی کرد. «اما تو افتادی! من دیدم که افسون او به تو خورد و تو افتادی.» جینی زمزمه کرد و بعد بی توجه به اشاره تهدید آمیز نویل با چوبش قدمی به پیش برداشت. جینی حس میکرد تمام دنیا دور سرش میچرخد و تنها فکری که مانع از سقوط او میشد،
این بود که دستی قدرتمند او را نگه داشته است. او میتوانست صدای افراد پشت مانع را که او را صدا میزدند بشنود، اما قادر به اندیشیدن نبود. حتی جز کسیکه روبرویشی ایستاده بود، کسی را نمیدید. «و آیا به خودت زحمت دادی ببینی آیا زنده هستم؟ در جشنتان برای نابود شدن لرد سیاه بدست قهرمان بزرگ، حتی یک لحظه فکر کردید که شاید نویل لانگ باتم بیچاره تونسته باشه آن حمله مستقیم را با افسونی ناچیز دفع کرده باشه؟» نویل آشفته شده بود و چوبش را مستقیما به طرف صورت جینی گرفته بود. جینی عقب رفت اما هنوز نمیتوانست از او چشم بردارد. زنده، او زنده بود. تمام این مدت، تمام مدتی که او با حس گناه و پشیمانی سپری کرده بود، او زنده بود. جینی به مردی که روبرویش بود نگاه کرد و به آرامی گفت: «تو زندگی مرا نجات دادی و من هرگز فرصت انرا نیافتم که به خاطر شی از تو تشکر کنم.» نویل لانگ باتم مهربان، بیگناه و دست و پاچلفتی - تصور اینکه آن پسرکی که میشناخت به چنین ستمکار سرد و ناجوری تبدیل شده خیلی سخت بود. آن صورت بیرنگ و بی عاطفه در مقابل لغات او هیچ واکنشی نشان نداد. «آیا هیچ وقت فکر نکردی چه بلایی سر بدن من آمد؟ چرا پس از جنگ آنجا نبود؟ حتی یک لحظه بین شادیهایت به یاد مرگ من افتادی؟» وقتی این حرفها را میزد صورتش حالتی ترس اور پیدا کرده بود. «نویل، ما وقت نداشتیم ! پس از آنکه ولدمورت کشته شد، مرگ خوارها پراکنده شدند و اگر میماندیم ممکن بود همه ما کشته شویم. ما بعدا برگشتیم و سعی کردیم بدن تو را بیابیم. اگر میدانستم که حتی شانس کوچکی برای زنده ماندن تو وجود داره، حتما تو را پیدا میکردم. همینطور هری، هرمیون و رون.» جینی از اینکه میدید دست در اکو در دست اوست و به او قوت قلب میدهد و سبب میشود در واقعیت بماند، خوشحال بود. «تو کجا بودی؟ چرا نگذاشتی بفهمیم که هنوز زنده هستی؟» «او افسونی را که من بر علیه بلاتریکس لسترانگ بکار بردم دید و تحت تاثیر قرار گرفت. پس از آنکه همه شما فرار کردید تا زندگی خودتان را نجات دهید، او مرا با خودش برد. به جاییکه انها میتوانستند به تواناییهای من شکل دهند و کمکم کنند قدرتمند شوم. نقشه جدیدی طراحی شده بود. چون لرد سیاه سقوط کرده بود باید شخص دیگری برمیخاست و جای او را میگرفت. یکی از بنیانگذاران؛ و او روشی برای اطمینان از رخ دادن آن بلد بود. آنها به تمام کمکهایی که میتوانستند جمع کنند نیاز داشتند. و چون طرف به اصطلاح خوب ظاهرا به زنده یا مرده بودن من اهمیتی نمیداد، من باید همراه افرادی میشدم که قدر تواناییهای مرا میدانستند.» در اکو سرانجام با شکستن سکوتشی گفت: «گواتمالا. تو به گواتمالا رفتی، به گروه جادوگرانی که اسلیترین پس از ترک هاگوارتز تشکیل داده بود پیوستی. شایع شده
________________
بود که بسیاری از مرگ خواران سابق پس از کشته شدن لرد سیاه به آنجا گریخته اند.» نویل با غرور گفت: «بله. جای بسیار جالبی بود. آنجا میشد چیزهای جالبی یاد گرفت. آنها خیلی بیشتر از آنچه من میتوانستم در هاگوارتز بیاموزم به من آموختند. من بالاخره فهمیدم، میفهمی، دلیل اینکه چرا آنها میخواستند از شر موگلها و خون پسالت ها در دنیا خلاص شوند!)» جینی با ترسی پرسید: «نویل، چطور میتونی به این موضوع اعتقاد داشته باشی؟ آیا فراموش کردی که آنها با والدینت چه کردند؟» نویل سوال جینی را نادیده گرفت و توجهش را به در اکو معطوف کرد. در اکو به چشم غره سرد او بدون وحشت نگاه کرد. «آیا میدونی او به من چه گفت؟ خوبی و بدی احساسات هستند و در افراد مختاف معنای متفاوتی دارند. پس در واقع چندان مهم نیست. تنها موضوع مهمی که تغییر نمیکنه...»
«... قدرته. او همیشه در دوران بچگی من این حرف را میزد.» در اکو با قطع کردن صحبت نویل این حرف را زد. جینی با این توضیح متوجه شد که منظور از "او " در صحبت نویل چه کسی بود و حس کرد دلشی از ترسی به هم پیچید. «خوشبختانه وقتی خیلی جوان بودم فهمیدم که او تا چه حد مزخرف است. لرد سیاه مورد پرستش او قدرتش را به خاطر یک نوزاد از دست داد. البته که قدرت هم تغییر میکنه. تو هرگز نمیتوانی رویشی حساب کنی.» نویل فریاد زد: «تو اشتباه میکنی، در اکو مالفوی. من نمیدونم آنها چطور ترا در مقابل پدر خودت قرار دادند، اما وقتی او به من گفت که حاضر بود چه فداکاری انجام بده تا قدرتمند ترین جادوگر تاریخ جادو را برگرداند، تازه فهمیدم که چه مرد بزرگی بود.» نویل به آرامی حرکت کرد تا چوبش درست زیر گلوی در اکو قرار گرفت. «بله او واقعا دوست داشتنی بود. او همسر خودش را کشت، چون میترسید او تمام رازهای کوچکشی را به اوروروها بگوید. او زنان و کودکان بیگناهی را که نمیتوانستند از خود دفاع کنند کشت. او به خانواده و وظیفه اش خیانت کرد، برای چی ؟ تا در مقابل یک جادوگر شکست خورده دیگه تعظیم کنه. یک لرد سیاه قدرتمند دیگه که قبلا یکبار منهدم شده بود؟ او یک بزدل بود و در خانواده مالفوی یک ننگ محسوب میشد. و آن، تنها کار خوبی بود که من در تمام طول زندگیم انجام دادم. او را از اسیب رساندن به تکشاخهایم بازداشتم!» صدای در اکو که در ابتدا ارام بود با هر لغتی که بر زبان میاورد بلندتر میشد. تا اینکه سرانجام کنترلش را از دست داد و شروع به فریاد زدن در صورت مردی کرد که مثل کودکی او را آزار میداد.
________________
جینی با ترسی میدید که صورت نویل سرخ شد و بنظر میرسید میخواهد خشمی را در درونش شکل میگیرد کنترل نماید. سپس به در اکو که هنوز دستش را گرفته بود نگریست و خشمی مشابه را در او دید. نویل فریاد زد: «او مردی است که همه آنچه اکنون میدانم را به من آموخت. او برای من مثل یک پدر بود.» «او فقط یک حرومزاده خونخوار بود که با زندگی تو بازی کرد، چون میدانست تو مفیدی و براحتی بازیچه میشی.» نویل یک قدم عقب رفت، انگار سیلی خورده باشد. او خیره شده بود، دستانش را تکان میداد و به دنبال حرفی برای پاسخ دادن میگشت. صورتش کاملا سرخ شده بود و چشمانش از خشم میدرخشید. او دستی را که چوب جادو را نگه میداشت بلند کرد و هدف گیری نمود. به محضی اینکه لغات افسون از دهانش خارج شد و جرقه های نور روی نوک چوبش دیده شد، جینی کنترل خود را بر قدرتش از دست داد. انفجاری از نور قرمز محوطه را فراگرفت. موج ضربه ای به نویل برخورد کرد و او را بر زمین انداخت. آنگاه جینی دست در اکو را محکمتر گرفت و شروع به دویدن کرد.
________________
فصل سی و پنجم: فرار
وقتی موج نور قرمز در هوا پخش شد، هری تعادلشی را از دست داد و به عقب پرت شد، که دیوار مانع پشت سرش را خرد کرد. وقتی طاق باز روی زمین افتاد توانست صدای ضرباتی را بر زمین بشنود و متوجه شد جادوگران به او نزدیک میشوند. به سرعت بلند شد و رون را همراه شش اوروروی دیگر دید که همه چوب جادو بدست، آماده واکنش مناسب علیه هر تهدید ممکن بودند. صدایی رعد آسا حواسش را پرت کرد و او فقط فرصت یافت از سر راه مخلوقات نقره ای که به سرعت محدوده را ترک میکردند کنار رود و خود را از خطر نجات دهد. به محض اینکه خود را از خطر نجات داد با ترسی به پراکنده شدن مخلوقات نقره ای در محوطه سبز نگاه کرد. پوستشان در نور ماه میدرخشید. همه آنها به سرعت فرار کردند و به انتهای بر که رسیدند. «نه !» او فریاد دانیکا را شنید که پشت آنها میدوید و خنجر را با حالت تهدید آمیز در دست نگه داشته بود. او دید که دارین بدنبالشی دوید، پس اندیشید که مخلوقات نقره ای در امان خواهند بود. توجهش را به سمتی که در اکو و جینی و آن مرد دیگر ایستاده بودند معطوف کرد. با فرو ریختن دیوار آنها فرار کرده بودند و هری توانست دنباله ردای سیاه آن مرد را که دنبالشان میکرد در آخرین لحظه قبل از ناپدید شدن بین درختان ببیند. با نگاهی به رون و هرمیون به دنبالشان دوید، فکر کرد شاید جینی و در اکو به کمک احتیاج داشته باشند. او میدانست که هرمیون و مخصوصا رون خیلی دورتر از او نخواهند بود. «صبر کنید. من به کمک احتیاج دارم!» وینسنت مالفوی قبل از آنکه هری خیلی دور شود فریاد زد. هر سه نفر به سرعت ایستادند و برگشتند تا مالفوی مسن را که حالا در وسط محلول ۵ ایستاده بود ببینند. ((ما باید افسونهای مخفیگاه را بازسازی کنیم، وگرنه برای ممانعت از ورود پیروانش هیچ شانسی نداریم.»
| || || || || ||
به محضی اینکه حس کرد در انفجار جینی ویزلی، مانع قربانی شده، موج را کنار زد و به سرعت وارد دایره شد. او میدوید، میخواست خواهرش را بگیرد. دانیکا با یک دست یال پیرترین عضو نر گله را گرفته بود، خنجر را زیر گلویش قرار داده و برای کشتنش حاضر بود. زمانی که موج ضربه به دانیکا رسید هنوز ایستاده بود و سعی میکرد تعادلش را حفظ نماید. حسی میکرد سقوط مانع همه را عقلب رانده. سر برگرداند تا به برادرش که به طرف او میدوید نگاه کند. نا امیدانه چشمانش را بست و ناپدید شدن تکشاخها را درک کرد. دارین وقتی دید خواهر کوچکشی تکشاخ را زخمی کرده در جایش میخکوب شد.
________________
«دانیکا، دست نگه دار!» دارین فریاد زد و چوبش را به سمت دانیکا نشانه رفت. دانیکا لبخندی شریرانه زد و به طرف او برگشت. «تو میدونی که من اینکار و نمیکنم.» آنگاه خنجر را بالا آورد، که حالا از خون سرخ تکشاخ میدرخشید و به دارین طعنه میزد. دارین در جایش ایستاد و سعی کرد تمرکز نماید. آنگاه با چوبش نشانه گیری کرد و افسونی را بر زبان راند، امیدوار بود موثر باشد. صدای شکستنی بلند در هوا پیچید و نوری درخشان چشمان دارین را برای لحظه ای نابینا کرد. اما پس از آن صدای فرار سراسیمه گله در گوششی پیچید. وقتی آنها از پشتش رد شدند، ترسیده از صدا برگشت و امیدوار بود تا حد ممکن از آنجا دور شوند. از اینکه آنها از خطر نجات یافته بودند شاد بود. «نه !» دانیکا فریاد زد و بدنبالشان دوید، نمیتوانست باور کند چه موقعیتی را از دست داده است. پدرش به همراه پاتر، ویزلی و گرنجر و چند جادوگر دیگر در دایره ای ایستاده بودند و راهشی را بطرف آنها بسته بودند. دارین متوجه شد که آنها میخواهند افسونی را اجرا کنند و هدفشان بازسازی حفاظ مخفیگاه است.
دانیکا همچنان در جایش ایستاده بود و حالتی از شوک بر چهره داشت. اما پس از چند لحظه هوشیاریش را بازیافت. افسون بر آن مکان اثر میکرد و هر دشمنی را که قصد آسیب رساندن به آن مخلوقات را داشت، با جادو دور میکرد. و او هرگز نمیتوانست برگردد. دستان دانیکا میلرزید و هنگامیکه پدرش میان ورد برگشت و با نفرتی عمیق به او نگریست، صدای هق هق آرامی از میان لبهایش شنیده شد. دارین در حالیکه با دقت به او نگاه میکرد گفت: «دانیکا، به محض اینکه اوروروها از کمک به او فارغ شوند تو را توقیف میکنند. همه چیز تمام شد.» دانیکا به ردیف درختها نگریست. کاملا مشخصی بود که در فکر فرار است. پس از چند لحظه سکوت سنگین، او از برادرش به جنگل و دوباره به برادرش نگاه کرد. چشمانش ملتمسانه از دارین میخواست که به او اجازه گریختن بدهد. دارین با دندان قروچه گفت: «آیا تمام کارهایی را که برای نجات تو دفعه قبل انجام دادم فراموش کردی، دانیکا؟ آنچه را که به خاطر تو بر بازو دارم، تا مطمئن بشم، تو در حصار آنها در امان خواهی بود؟ اون دفعه تو به من قول دادی که دوباره تکرار نخواهد شد. و با اینحال من تو را اینجا پیدا کردم. مشغول انجام کاری که ما برای مقابله با آن سوگند خورده ایم.» دانیکا فقط سرش را تکان داد. نمیتوانست به چشمان دارین نگاه کند. دارین آه کشید. آهی بلند و سوزناک. دانیکا از روی مخالفت سرش را بلند کرد و گفت: «من نمیگم متاسفم . چون نیستم.» « اگر اجازه دهم آنها تو را بگیرند، تمام کارهایی که برای تو انجام دادم بی معنا خواهد بود. اگر بری برای همیشه خواهد بود. هرگز نمیخوام دوباره تو را ببینم.» و او دانیکا را پشت سر گذاشت. دارین به سمت جمع پدرش و اوروروها رفت و تا وقتی به آنها برسد رو بر نگرداند.
| || || || || ||
جینی به سرعت به طرف جنگل میدوید و سوزش حاصل از برخورد شاخه ها را به صورتش نادیده میگرفت. او میتوانست پیچیدن صدای خشمگین نویل را در جنگل بشنود. یک لحظه ایستاد تا نفسی تازه کند. به پشتش نگریست و توانست نزدیک شدن نویل را ببیند. به روبرویشی نگریست و دو راه را در برابرشی دید. قبل از آنکه یک شعاع نور به درخت پشت سرشان برخورد کند، پرسید: «کدام راه؟» کنده درخت منفجر شد و همراه با دود به قطعات کوچکی تبدیل شد که برای یک لحظه مانع از دید شد. در اکو، جینی را به طرف زمین پشت چند بوته هل داد تا جایشان برای نویل معلوم نباشد. در اکو چوبش را بیرون آورد و برای تلافی افسونی را به طرف نویل فرستاد. اما وقتی افسون به هدف نخورد به آرامی فحشی داد. در اکو غرغر کنان گفت: «پاتر و دار و دسته اش کدوم جهنمی هستند؟ کمکشان در این لحظه واقعا میتوانست مفید باشه.» او جینی را بیشتر به طرف خود کشید تا او را از انفجار دیگری که روبریشان رخ داد محافظت نماید. در اکو از جا پرید. خم شد و جینی را هم با خود بلند کرد و دوباره شروع به دویدن کردند. به افسونهایی که به سمتشان فرستاده میشد جاخالی میدادند. پاهای بلند در اکو باعث میشد که بتواند سریتر بدود و تقریبا جینی را بدنبال خود میکشید. درست لحظه ای که جینی حس کرد همین الان تعادلش را از دست میدهد، در اکو درباره ایستاد. پشت درختی بسیار بزرگ. چشمانش در محوطه میچرخید، انگار
جینی نفس نفس زنان کفت: «ما باید از هم جدا بشیم . » در اکو میخواست اعتراض کنه که انفجاری دیگر مانع او شد. جینی به چشمان نقره ای و سنگین در اکو خیره شد. چشمان خودش هم پر از برهان و قدرت بودند. و همین باعث شد در اکو موافقت نماید. این نشانه ای از لجاجت محض بود که در اکو در اولین دیدارش هنگام مواجه جینی با فاج متوجه ان شده بود.
در اکو به سمت راست جایی که ایستاده بودند اشاره کرد و گفت: «آن راه را در آن پایین ادامه بده. تو را به همان جایی میرساند که وقتی تو موضوع مخفیگاه را فهمیدی، تو را به انجا بردم. وقتی به اندازه کافی دور شدی من به تو میرسم. تو کسی هستی که او بدنبالشه. از جاده خارج نشو. آنجا منتظر باشی تا من برسم.» جینی سرش را تکان داد و وقتی میخواست از او جدا شود، در اکو او را به طرف خود کشید و بوسه ای داغ و کوتاه بر لبش زد، آنگاه او را به طرف راه هل داد. در اکو گفت: «انجا تو را میبینم.» و به دویدن او بین درختها نگاه کرد. با کمی شانسی، لانگ باتم در اکو را فراموشی کرده و به تعقیب جینی میرفت. به این ترتیب در اکو میتوانست از پشت به او رسیده و جلویش را بگیرد.
________________
مرنی نامرانی
نویسنده: Emerald Eyes مترجم: مهرنوش سراج
فصل سی و ششم: کاتالیزور
جینی به کمک نور کمرنگ مهتاب به راهش در جنگل ادامه میداد. یک میلیون فکر مختلف در ذهنش میچرخیدند. هنوز شوکه بود -- چطور ممکن بود نویل دشمن باشد؟ علاوه بر این حقیقت که زنده بود، مسوول حمله به تکشاخها نیز بود. و بدتر از همه او از آگاهی خودش در مورد تجربه جینی در تالار اسرار برای استثمار او سوع استفاده کرده بود. والدین جینی از اینکه میدیدند تسخیر شدن او توسط تام ریدل هیچگونه اثرات بعدی بر او نداشته بسیار شگفت زده بودند. جینی مدتی نسبتا کوتاه را بخاطر حمله به دوستانش و تبدیل شدن به یک هیولا در مدرسه، با حس گناه و اضطراب سپری کرد. اما آنچه بیش از همه به روح او آسیب رسانده بود، احساسی حماقت محض
خطرناکی سوق داده بود، و خیلی از مردم فهمیدند که او تا چه حد احمق است.
نویل این موضوع را فهمیده بود. ان پسرک فراموشکار و بی دست و پا که اغلب خرابکاری میکرد و امتیازات گروهشی را پایین میاورد، وقتی جینی راجع به
سه جادوگر افتاده بود. او ناشیانه و زیر لب به خاطر حماقتش و اینکه تمام شب پاهای او را لگد کرد عذرخواهی نمود. حالت چهره اش باعث شد جینی با او حس نزدیکی نماید. آنها در موارد بسیاری شبیه یکدیگر بودند. هردو از اعمالی که کنترلی بر آنها نداشتند رنج میبردند، هردو بیرون از گروه سگانه رون، هرمیون و هری بودند و مهمتر از همه هر دو در گروه گریفیندور مرئی نامرئی بودند. جینی فکر کرد او یک روح خویشاوند است. کسی که میتواند با او جزییات به یاد مانده از دوران وارث اسلیترین بودن را مرور نماید، بدون اینکه از واکنش او نسبت به حماقتش واهمه داشته باشد. او میتوانست با جینی همدردی نموده و هرگز در مورد او قضاوت ننماید. جینی به او اعتماد کرد و تمام رازهایشی را در مورد آن
________________
حادثه ناگوار با او در میان گذاشت. و حالا او اینجا بود، زنده و در حال سو استفاده
کرده احساسی حماقت و شرمساری نماید.
همچنان که کورکورانه در جنگل میدوید، این افکار به سرعت از ذهنش میگذشتند. قبل از آنکه متوجه شود، حالت شوک از بین رفت و تنها احساسی خشم باقی ماند. هر چه بیشتر به این موقعیت میندیشید، بیشتر خشمگین میشد، تا جاییکه حس کرد صورتش از خشم در حال سوختن است. نیرویش را به پاهایش منتقل کرد، گامهایش را بلندتر و سرعتش را بیشتر کرد. ترجیح میداد بمیره تا اینکه بدست او بیفته. خیلی دوست داشت چوبش را بدست میگرفت ، اما بخاطر آورد که آن روی میز کنار تختش قرار دارد. اگر لازم میشد میتوانست بدون چوب جادو از نیرویشی استفاده کند، اما کنترل مناسبی بر آن نداشت. چون توسط نیروی دیگری کنترل شده بود و نیروی بسیار زیادی را برای ساختن مانع بکار برده بود و برای خلاصی از شر نویل انرا منفجر کرده بود. در اعماق ذهنش این ترسی که شاید نتواند قدرت و
• .جهت نیرویش را کنترل نماید، او را آزار میداد میتوانست نقطه ای را که در آن با در اکو قرار داشت ببیند، حدود صد یارد با آن فاصله داشت. با نگاهی گذرا به پشت سرش، جنگل تاریک را از نظر گذراند. امیدوار بود بتواند درخشش آن موهای بور را در مهتاب ببیند. در حالیکه حواسش به این موضوع بود، ناگهان ریشه درختی جلوی پایش قرار گرفت و سرعت زیاد دویدنشی باعث شد بشدت زمین بخورد. با سرعت و پریشانی که داشت نمیتوانست با دستهایش خود را نگه دارد و با ترسی میدید که جاده کثیف بیشتر و بیشتر به صورتش نزدیک میشود. قبل از برخورد سرشی به زمین فریاد کوتاهی کشید. انفجار درد او را به نفس نفس زدن انداخت و این نفس نفس زدن سبب شد کثیفی زمین وارد دهانش شده و او را به سرفه بیندازد. او مزه ای آشنا را در دهانش حس میکرد، مزه خون ناشی از لب پاره شده. وقتی روی زانو انش بلند شد از درد فریاد زد و دچار سرگیجه شد. جینی سعی کرد به اندازه کافی نیرو جمع کند تا بایستد و به دویدن ادامه دهد. خیلی نزدیک شده بود. لبش را لمس کرد و از درد حاصل از ان صورتشی را جمع کرد. نفسی عمیق کشید و با تمام توان سعی کرد بلند شود. جیغ بلندی کشید، چون حسی کرد موهایش کشیده شده و سر او را به عقب میکشد. کسی با زانو ضربه دردناکی به کمرشی زد و او را از حرکت انداخت، بعد با چنگ زدن به موهای بازش او را تحت کنترل گرفت. او با عصبانیت گفت: «تو حتما باید در این موضوع درگیر میشدی، مگه نه، جینی؟ همه چیز داشت خوب پیش میرفت - گزارشات دانیکا نشان میداد که افسونهای ما ظرف چند روز حفاظ تکشاخها را نابود خواهد کرد، فقط چند روز، جینی!» سپس به سختی بازوی جینی را گرفت و او را روی پاهایش بلند کرد. بر اثر درد ناگهانی حاصل از این تکان شدید، چشمان جینی سیاه شد و به عقب سکندری خورد.
________________
جینی با لکنت و بیتوجه به درد سوزان ایجاد شده هنگام صحبت، گفت: «من سوگند خوردم برای متوقف کردن جادوی سیاه هر چه در توان دارم انجام دهم، نویل. نمیتوانم به تو یا هر کس دیگری اجازه دهم تکشاخها را نابود کنند.» وقتی عصبانیت نویل را در برگرفت، چنگ او دور بازوی جینی به حالت دردناکی محکمتر شد. جینی را به عقلب هل داد و به یک درخت کوبید. نویل با تمسخر گفت: «تو همیشه یک گریفیندوری پرهیزکار کوچولو بودی، مگه نه ؟» وقتی تقلای دردناک جینی را زیر چنگال خود دید پوزخند زد. «وقتی دیدم جادوی سیاه چه میتواند انجام دهد، وقتی مرگ تو را دیدم، این سوگند را خوردم.» نویل محکمتر او را به درخت فشار داد و جینی به نفس نفس زدن افتاد. او تقلا میکرد تا بازوهایش را رها نماید. اگر میتوانست آنها را در موقعیت مناسب قرار دهد، میتوانست از نیروی خود برای پرتاب او به عقلب استفاده نماید، به همان روشی که علیه دارین چند شب قبل در راهرو بکار برده بود. اما به نظر میرسید که نویل از آنچه او میخواهد انجام دهد، آگاه است و دستش را حرکت داد تا مچ جینی را بالای سرش نگه دارد و او را ناتوان سازد. نویل با تعجب فریاد زد: «چطور فکر میکنی که این موضوع برای من تا این حد وحشتناک است، جینی؟ آیا تو همان کسی نیستی که در همان سال اول مخلوقات ترسناکی را به جان هم گروهیهایش انداخت و آنها را گیج کرد؟ آیا تو وارث لعنتی اسلیترین نیستی؟ تو میبایست اینو میخواستی! برگرداندن بزرگترین جادوگر تاریخ !» جینی فریاد زد: «اگر او تا این حد بزرگ است، پس چرا در همان جای اولش مرده باقی مانده؟» جینی نمیتوانست تنفر خود را در ادای این کلمات در مورد سالازار اسلیترین پنهان نماید. جینی دید که صورت نویل به آرامی سرخ و خشمگین شد و وقتی جینی را زد، او فریاد کشید.
تال : | آنجا جنگلی بود که او تابستانهایش را در آن سپری میکرد؛ جاییکه میتوانست از فشارها و تنشهایی که خانواده اش را احاطه کرده بود، خلاص شود. بیشتر تابستانها او را پیش خانواده عمویش میفرستادند. و آن روزها، روزهایی بود که او واقعا میتوانست مثل یک بچه زندگی کند. نه خبری از درسهای بی پایان تاریخ بود، نه نیازی به یادگیری اهداف شریف پنهانی مربوط به جادوی سیاه و نه نیازی به کامل بودلی. همچنانکه در اکو بزرگ میشد، پدرش نیز چند هفته ای را در بلغارستان سپری میکرد، و نیاز در اکو را به آموزش و یادگیری در مورد آن سرزمین و تاریخش متذکر میشد، تا وقتیکه بزرگ شد و آن سرزمین به او رسید برای پذیرش مسولیتش آمادگی داشته باشد. خراب شدن روزهای طلایی جوانیش او را بسیار منزجر میکرد. شناخت او از جنگل باعث میشد، بتواند از میان درختها میانبر زده و کوتاه ترین راه را به طرف جاییکه قرار بود جینی را ببیند پیدا نماید. او میتوانست صدای پاهای
________________
جینی و صدای پاهایی سنگین که او را تعقیب میکرد، بشنود. او تصمیم گرفت در سکوت عقبتر بره تا به پشت نویل برسه. او میتوانست صدای آنها را که باد به گوشش میرساند بشنود. در اکو دولا شد و پشت بوته ای پنهان شد. از میان شاخه ها میتوانست ببیند. نویل جینی را از زمین بلند کرد و به درختی کوبید. وقتی در اکو دید که لب جینی زخمی شده و از آن خون جاریست، در ضمن خراشی بدی روی پیشانی دارد، حسی کرد ماهیچه هایش کشیده شدند و خشمی سرد در بدنش پخش شد. او چوبش را بیرون آورد، با دقت نگریست و سعی کرد نقشه ای طرح کند. او به جاده نگاه کرد و لبخندی از آسودگی زد، جولی ذهن اسلیترینیش شروع به نقشه کشی کرده بود. اما وقتی صدای جیغ جینی را شنید و دید که نویل او را زده تمام نقشه هایش دور انداخته شدند. با عجله از پشت بوته ها بیرون آمد، حتی استفاده از چوب را هم فراموش کرد. او نویل را گرفت و از جاییکه جینی را جلوی درخت به دام انداخته بود دور کرد. در اکو اشکارا میدید که نویل بسیار عصبانی است. در اکو او را به زمین انداخت و کور کورانه حمله کرد. به هر جایی که میتوانست ضربه میزد و با هر ضربه خشمش را خالی میکرد. او میتوانست فریادهای جینی را پشت سرش بشنود، اما همه حواسش به زخمی کردن حریف بود. ضربه های تهوع آور در اکو به صورت نویل در گوشش میپیچیدند. با این حال حتی زمانیکه دستش به خون او اغشته شد هم دست بر نداشت. جینی فریاد زد: «در اکو ، بسی کن. تو داری میکشیشی!» و در اکو را عقب کشید. نویل به آرامی روی زمین ناله میکرد و با دست صورتش را پوشانده بود. در اکو گفت: «این کار حماقته!» عصبانیت در اکو هنوز کاملا خالی نشده بود. اما چشمانش به صورت جینی که از خون و کثیفی سیاه شده بود و از سقوط و ضربه نویل کمی ورم کرده بود، خیره شد. جینی مشتاقانه به در اکو نگاه میکرد و چشمانش شفاعت خواه بودند. جینی زمزمه کرد: «خواهش میکنم، در اکو. من یکبار میتوانستم جلوی مرگ او را بگیرم و اینکار و نکردم. نمیتونم ببینم که یکبار دیگه هم این اتفاق بیفته.» و به ارامی از او رو گرداند. در اکو چشمانش را بست و آهی کشید. حس کرد نگرانی برای جینی جایگزین خشمش شده است. به نرمی گفت: «ما باید او را به محوطه بازگردانیم و اجازه دهیم پاتر و دیگر اوروروها مراقبش باشند.» یک دستش را در از کرد و روی صورت جینی قرار داد، با شستش قسمتی از کثیفیهای روی صورتش را پاک کرد. برای قوت قلب دادن به او لبخندی زد. در چشمان جینی نگاهی بود که او را اشفته میکرد. بدون شک واقعیت تمام آنچه رخ داده بود، او را در برمیگرفت. ناله ای بلند از پشت سرش به یادش آورد که یک جادوگر سیاه پشتش روی زمین افتاده. حتی اگر زخمی باشد، باز هم تهدیدی محسوب میشود.
در اکو فورا افسونهایی نگهدارنده علیه نویل بکار برد و خم شد تا او را از زمین بلند کند. نویل به شدت تقلا میکرد. و وقتی در اکو چنگش را دور او محکمتر کرد، متوجه نگاه نگران جینی شد.
در اکو اخطار کرد: «اگر دست از تقلا بر نداری، تو را گیج میکنم.» «چرا منتظری؟ تو میدونی که من هرگز دست برنمیدارم. تا زمانیکه من زنده ام و تا زمانیکه پیروانم از وجودشان باخبرند، آنها در امنیت نخواهند بود.» او منظره ای ترسناک داشت. صورتشی از نفرت تغییر شکل داده بود و با خون پوشیده شده بود. جینی مجبور شد رو گرداند. نمیتوانست این آدم کثیف و فاسد روبروی خود را با آن پسرک بیگناهی که با او دوست بود، یکی بداند. «چون اگر دست برندارم، درست مثل تو میشم و پدرم در آرامش خواهد بود.» در اکو این حرف را زد. «در واقع من ترجیح میدهم به مرگی فجیع بمیرم، تا اینکه روزی در آینه نگاه کنم و ببینم شبیه یکی از شماها شده ام.» صدای پاهایی در هوا پیچید و بزودی آنها توسط افرادی احاطه شدند. هری، رون و هرمیون و اوروروهای دیگری که جینی از وزارتخانه میشناخت آنها را احاطه کردند و چوبهایشان را به طرف در اکو و نویل در مرکز نشانه گرفتند. در اکو به خاطر این ورود ناگهانی دست از مقابله برداشت و نویل را رها کرد. البته دستان او همچنان با افسون محافظ بسته بودند. این حواس پرتی لحظه ای همه آن چیزی بود که نویل نیاز داشت، به جلو خم شد و چوب در اکو را از دستش بیرون کشید.
________________
سلام به همه دوستان خوابم. میدونم خیلی منتظرتون گذاشتم، اما همیشه تقصیر من نبوده. گاهی هم مدیران سایت تاخیر داشتند. به هر حال چون سرم خیلی شلوغه و ممکنه باز هم تاخیر داشته باشم، تصمیم گرفتم باقیمانده را یک جا بفرستم تا شما هم از انتظار کشیدن خلاص شوید. امیدوارم باز هم آنقدر وقت آزاد پیدا کنم که بتونم
داستان دیگری را ترجمه کنم. موفق باشید
مرنی نامرانی
نویسنده: Emerald Eyes مترجم: مهرنوش سراج
فصل سی و هفتم: فداکاری
جینی جلو رفت، ذهنش از هجوم آدرنالین که تمام حواسش را در برگرفته بود ، انباشته شده بود. نه میتوانست ببیند و نه بشنود. تنها چیزی که در ذهنش میچرخید این بود که یک چوب جادو به طرف در اکو نشانه گیری شده و حالا، صدای بیان لغات افسون. او به جلو دوید، از دست اوروروها گریخت و صدای برادرش که نام او را صدا میزد را نادیده گرفت. دستانش را باز کرد و خود را به جلو انداخت و در اکو را به گوشه ای پرت کرد. ضربه حاصله سبب شد هردو روی زمین پهن
شوند. جینی به سختی زمین خورده بود، با صدای بلند ناله میکرد و از ضربه خورده به پشتش به خود میپیچید. بدنش بشدت درد میکرد. این ضربه با سختی ناشی از ضربه قبلی ترکیب شده و آزار دهنده تر شده و مانع از حرکت میشد. دنیا جلوی چشمشی
________________
میچرخید و ناگهان موجی از درد را در سرش حس کرد که سبب شد فریاد بزند. نالید و به سرش چنگ زد، چسبندگی ناشی از خون خشک شده را زیر دستش حسی کرد و به خاطر آورد که دفعه قبل که زمین خورد، پیشانیش خراش برداشت. چند نفسی عمیقی کشید تا حواسش را جمع نموده و درد را فراموش نماید. وقتی سیاهی چشمانش برطرف شد، یک جفت چشم خاکستری را دید که به او خیره شده اند. لبخند کمرنگی زد، اما بعدش به خاطر درد ایجاد شده در لبش به خاطر این حرکت خود را عقلب کشید. جینی حس کرد دستی به ارامی موهایش را از صورتش کنار میزند و گونه هایش را نوازشی میکند. با وجودیکه درد به سرش فشار اورده و اسیبهای وارده را به یادش میاورد، حس کرد حرکت نوازشگر دستهای او درد را تخفیف میدهد. وقتی بیشتر تمرکز کرد، از نگاه خشمگین چشمهای در اکو جاخورد. جینی میتوانست نجواهایی را پشت سرش بشنود، اما آنها در هم ترکیب شده و درک کردنشان غیر ممکن بود. تنها چیزی که میتوانست بر آنها تمرکز کند، یک جفت چشم نقره ای بود که به او خیره شده بودند. در اکو پرسید: «فکر کردی چیکار میکنی؟» صدایش خشن و اجمالی بود. جینی از شکفتی چشمانش را باز و بسته کرد. جینی با اخم پاسخ داد: «چوب او مستقیما به طرف سر تو نشانه رفته بود. میخواست تو را طلسم کنه !» پاسخ واضحی بود، مگه نه؟ قبل از آنکه جینی بتواند درک کند چرا از دستش عصبانی است، در اکو او را بلند کرد، نشاند و محکم در آغوش گرفت. جینی حسی کرد که بر اثر این نزدیکی دوباره نیرویشی به جنبش در آمده و دوباره میتوانست ضربانهای یکنواخت قلب او را بشنود. میتوانست گرمای نفسهای او را پشت گردنش حس کند. در اکو با خشم زمزمه کرد: «دیکه هیچوقت همچین کاری نکن. نه برای من، هرگز برای من همچین کاری نکن.» و دستهایش را دور جینی محکمتر کرد، انکار میخواست به خود اطمینان دهد او سالم است.
if ir : r if ir
« او ناپدید شده! او رفته!» هری در حالیکه در جمع اورور و ها غوغا میکرد، با فریاد این کلمات را بر زبان راند. همه اوروروها فریاد میزدند. هرمیون با صدایی بلندتر از بقیه فریاد زد: «فکر میکنید کجا رفته؟» روان برسید: «ایا میتوانیم افسون مکان باب را در موردش بکار بریم؟» هرمیون و هری را از جمع بیرون کشید تا دور از سر و صدا بهتر بتواند و ضعیت را بررسی
________________
هرمیون در حالیکه سرش را تکان میداد، گفت: «کارگر نیست. بر اساس گزارشات وزارتخانه او در هفدهم دسامبر ششی سال پیشی مرده. ما نمیتوانیم پیدایش کنیم.» هری غرقی در اندیشه بود و وقتی ذهنش مشغول بود، چشمانش میدرخشیدند. هری گفت: «افسون جدیدی برای محافظت از تکشاخها وجود داره. پس او به مرکز ماز بازنمیگردد. نقشه هایش نقش بر آب شده اند. پس هیچ کاری نمیتونه انجام بده. دانیکا رفته و او کنترلش را بر جینی از دست داده.» رون در حالیکه چشمانشی از نگرانی گشاد شده بود پرسید: «کجا میتوانه بره؟ فکر میکنید چیکار کنه ؟)) آنها متناوبا به طرف جینی و در اکو نگاه میکردند. مشخصی بود که رون از نقشی که خواهرش در حوادث آن شب داشته نگران است. «فکر میکنید، دوباره به دنبال جینی بیاند؟» هرمیون با آگاهی گفت: «اگر جینی نه، برای در اکو حتما. او بشدت از در اکو متنفر ه.» رون گفت: «من نمیتونم باوری کنم که فقط همینها مربوط به سالازار اسلیترین باشه. ما باید افرادی را برای رسیدگی به وزارت گواتمالا بفرستیم. تا ببینیم آیا جادوگران سیاه دیگری هم وجود دارند که ما باید نگرانشون باشیم.» هری قاطعانه گفت: «بله، ما باید پس از یافتن نویل اینکار و بکنیم. اما قبل از هرچیز باید جینی را به انگلستان بفرستیم تا از تکشاخها دور بشه و دیگه از او علیهشان استفاده نکنند.»
| r , , , , «خوبی، ویرجینیا. دوست ندارم آن برآمدگی را روی سرت ببینم.» وینسنت مالفوی در حالیکه به جینی کمک میکرد بایستد، پس از آنکه در اکو بالاخره او را رها کرد اینرا گفت. جینی چند لحظه در جایش ایستاد، منتظر بود دنیا از چرخیدن دور سرش دست بردارد. جینی فقط میخواست دوش بگیره، به رختخواب بخزه و برای یک هفته تمام بخوابه. او خسته بود. سراشی کاملا ورم کرده بود و لب شکافته شده اش
در ضمن میتوانست با خیال راحت بگرید. کاری که از وقتی فکر کرده بود نویل لانگ باتم برای نجات او مرده انجام نداده بود. این افکار را کنار زد. به روبرویش نگاه کرد و متوجه شد اوروروها چقدر پریشان هستند. آنها در حال جستجو در محوطه بدنبال جادوگر سیاه گمشده بودند. او دید که هری، رون و هرمیون دور هم جمع شده اند و بدون شک به دنبال راهی برای به دام انداختن نویل و ممانعت از اجرای نقشه های شیطانی او بودند. جینی حس کرد بازوهایی قوی دور کمرش حلقه شدند و لبهایی گرم پشت گردنش را لمس کردند. از اینکه بقیه اعمال قهرمانانه را به برادر بزرگتر و دوستان او بسپارد بسیار شاد بود.
________________
تا اینکه ناله ای بلند در گوشش پیچید و بازوهای دور کمرش پایین افتادند. جینی برگشت و وقتی دید در اکو به زمین افتاده و از درد به خود میپیچد نفسش بند آمد. جینی دولا شد، دست در اکو را گرفت و بدنبال منشا درد میگشت. در اکو نفس نفس زنان گفت: «مخ..... مخفیگاه..... او داره.... تکشاخها....داره آنها را میکشه!)»
فصل سی و هشتم: ردیف کشیده
رون در حالیکه نقطه ای را که در اکو و خواهر کوچکشی چند لحظه قبل آنجا ناپدید شده بودند، نشان میداد، گفت: «چطور این موضوع در اکو را تحت تاثیر قرار داده ؟ » روان اخم کرده بود. از اینکه خواهرش با بیدقتی امنیت را کنار گذاشته بود، آزرده بود. هری و هرمیون خیلی زود آنها را دنبال کردند. و بقیه هم یک دقیقه بعد به دنبالشان راه افتادند. جینی از جاییکه کنار در اکو که حالا رنگش مثل گچ سفید شده بود و نفس کشیدن برایش غیر ممکن میشد زانو زده بود، برگشت. «چون اینجا سرزمین اوست. او در برابر تکشاخها مسول است. این پیمان بزرگی است که قرنها پیش توسط اجداد ما بسته شد. آنها از او محافظت کردند و او هم باید در مقابل از آنها محافظت نماید. حتی اگر محافظت آنها از بین رفته باشد.» در اکو ناله کنان از روی زمین گفت: «حالا وقت درس لعنتی تاریخ نیست، وینسنت.» در اکو سعی کرد بلند شود. دست جینی را که برای کمک به او در از شده بود کنار زد. او به جلو لغزید و محوطه را بررسی کرد. آنها حدود صد یارد از مرکز ماز فاصله داشتند. او از درد میلرزید. میتوانست درد و حشتناکی را که در بدن تکشاخها بود حس نماید. چشمانش را بست و بر خشمش تمرکز کرد. اگر میتوانست درد را فراموش کرده و فقط بر خشم تمرکز نماید(آن لعنتی چطور جرات کرده حتی سعی کنه به انچه مالی اوست اسیب برساند؟)، ممکن بود بتونه جلوشو
او یک قدم به پیش برداشت و وقتی حس کرد مانعی جادویی سر راهشی وجود دارد، به او فشار میاورد و مانع پیشرویشی میشود، مثل شمع لرزید. با چشمان گشاد به اطراف نگاه کرد. صدای گفتگوهای اطراف در ذهنش تیره بود. در این لحظه تنها یک چیز مهم وجود داشت و ان نیاز به رفتن به مرکز ماز و کشتن ان خونخوار به
• .هر قیمتی بود هرمیون با تعجب گفت: «او چطور توانست از افسونها عبور کنه ؟ فکر میکردم آنها را بازسازی کردیم.» او یک سری از تئوریهای ممکن را در ذهنش بررسی میکرد. «یک چیزی باید آنرا از بین برده باشه و یا به طریقی ضعیف کرده باشه. یک انفجار بزرگ جادویی هر جایی توی جنگل میتوانه چنین کاری انجام بده. فکر میکنم.» این تئوری را وینسنت ارایه داد. جینی با شنیدن ان حس کرد خونش منجمد شد. چون به خاطر آورد که در لحظه ای که نویل چوبش را به طرف در اکو نشانه گرفت، درست وقتی میخواست او را طلسم نماید جینی نیرویش را منفجر کرد. جینی بدون اندیشیدن اینکار را کرد، این تنها یک واکنش بود. واکنشی برای نجات در اکو. اما حالا به نظر میرسید که همان واکنش سبب مرگ در اکو میشود.
________________
جینی سعی کرد به در اکو که لرزان ایستاده بود و به میان درختها خیره شده بود نگاه کند. در اکو طوری مینگریست انگار دست کم آن نگاه پر از دشمنی برای جلوگیری از نویل کافیست. در اکو سرش را بلند کرد و به چشمان جینی نگاه کرد، اما جینی با دیدن صورت رنگ پریده و فشرده در اکو رو گرداند. خط نازکی از خون از بینی دراکو روان بود. گی هری با نگاه به گروه کفت: «ما باید مانعی را که ما را دور نکه میدارد نابود کنیم. شما گفتید که یک انفجار انرژی میتواند مفید باشد؟» هرمیون و رون سر تکان دادند. مشتاق بودند که نقشه و هدفی داشته باشند. در اکو با صدایی آرام افکار شتابان آنها را برهم زد و گفت: «کارگر نیست. دست کم کاری نیست که از عهده شما سه نفر بر بیاند. قدرت تکشاخها، حالا که تعدادشان به شدت کاهش یافته، بسیار ضعیفتر شده. و او خیلی قویتر است. چون او داره از خون آنها برای همین استفاده میکنه. حداقل صد تا مثل شما لازمه تا بتونید اثری داشته باشید.» «مگر اینکه در طرف دیگر مانع باشید.» با این حرف وینست همه سرها به طرف او چرخیدند و به چشمان خاکستری او خیره شدند. میدانستند که چرخدنده های مغز او بکار افتاده اند. «اگر شما هم همان طرف مانع باشید که او هست به همان مقدار انرژی نیاز ندارید.» روان پرسید: «مالفوی، تو قبلا از مانع رد شدی. میتونی دوباره اینکار و بکنی؟» در اکو فقط از گوشه چشم نگاهی به او انداخت و قبل از آنکه موج دیگری از درد او را در بربگیرد نالید. وینست توضیح داد: «دفعه قبل فرقی میکرد، چون ویرجینیا مانع را ساخته بود.» جینی گفت: «او به من احتیاج داشت تا وقتی کارش را انجام میدهد، شما را دور نگه دارد. خوب، همان کاری را که الان انجام میدهد.» و از این فکر به خود لرزید. رون پرسید: «اما چرا به تو احتیاج داشت، جینی؟» جینی یک لحظه مکث کرد و سپس استفاده از چوب جادو را وقتی تحت تاثیر افسون بود، به خاطر آورد. و ناگهان همه چیز برایش روشن شد. «به خاطر اسلیترین. او متعهد شده که به سالازار اسلیترین خدمت کنه. او برای سالازار یک خدمتکار است. او متعهد شده که وفادار باشه و تغیره. اما با وجود این نویل همچنان یک گریفیندوری است. به همین دلیل چوب جادو در دست او کار نمیکنه. اما چون من با اسلیترین ارتباط دارم - چون من طبق اصول آخرین وارث اسلیترین هستم - او به من آنجا احتیاج داشت. تا به امور رسیدگی کنم. حدس میزنم، چون او اسلیترین نیست، آنها نمیتوانند کاملا به او اعتماد کنند. حتی اگر نسبت به آنها متعهد باشد. من برای اجرای دستورات بهتر م. فکر کنم بشه گفت من برترم.» این افکار کاملا جینی را منزجر میکرد.
________________
رون گفت: «همه اش خوب و درسته، جین. اما ما نیاز به کسی داریم که به طرف دیگر مانع بره و آنرا از بین ببره.» صدای رون فشرده و آگاهانه بود. همانطور که هروقت کسی حوادلات تالار اسرار را یاداوری میکرد، میشد. هری گفت: «نویل اجازه نمیده کسی وارد بشه و افسونهای او را از بین ببره. ما به کسی احتیاج داریم که تا حدودی بر او کنترل داشته باشه.» چشمان هری لحظه به لحظه به جینی نهیب میزدند. جینی هم که متوجه منظورش شده بود مو قرانه سرش را تکان داد. هری متوجه شده بود که جینی چه کاری باید انجام دهد. در اکو ناگهان با انرژی بیش از آنچه انتظار میرفت خروشید: «مطلقا نه!» از وقتی تحت تاثیر حمله به تکشاخها بود چنین انرژی از او انتظار نمیرفت و این موضوع همه را از جا پراند. همه دیدند که او به جینی خیره شده و هر کس دیگری را نادیده گرفته. «این تنها راهه، در اکو. هیچ کس دیگری نمیتونه ازش رد بشه !» جینی به آرامی صحبت میکرد و ناامیدانه سعی میکرد انقدر نیرو جمع کند که بتواند به ان چشمان نقره ای که بدرونش رسوخ میکرد نگاه نکند. در اکو رو برنمیگرداند و به او هم اجازه چنین کاری را نمیداد.
«نه، ما یک راه دیگه پیدا میکنیم. جینی، تو امشب به اندازه کافی از آن جادو استفاده کردی. من نمیدونم چقدر دیگه از آن داری! چون تو سالهای زیادی ازش استفاده نکردی، تا این حد قدرتمند بوده. و اگر تمام بشه، تو هم تمام میشی. میفهمی، جینی؟» در اکو با عصبانیت صحبت میکرد. جینی با قاطعیت گفت: «آیا میخوای کنار و ایسم؟ در حالیکه مثل احمقها اینجا ایستادیم و سعی میکنیم مشکل را برطرف کنیم؟ این تنها راهه.» رون ناگهان متوجه شد که انها راجع به چی بحت میکنند. روان فریاد زد: «حقی با مالفویه، جین. هیچ راهی وجود نداره که ما اجازه بدیم تو به آنجا بری!» جینی با غضب آهی کشید. و از آنها رو گرداند که بحث را قطع کرد. به جلو حرکت کرد و به طور غیر ارادی با جادوی خودش به دنبال کناره میگشت. او میتوانست محل شروع آنرا حس کند و حس میکرد که او را عقب میراند. اما او خود را پیشی راند. چنگی سخت و محکم دستش را گرفت. جینی با خشم برگشت و بشدت از گوشه دیواره کنار رفت. او به چشمان سخت در اکو خیره شد. در اکو با صدایی سرد و سخت گفت: «من اجازه نمیدم تو اینکار و بکنی. ما یک راه دیگه پیدا میکنیم.» جینی آهی کشید.
با تاسف گفت: «متاسفم، در اکو. این تنها راهه.» جینی لبخند آرامی زد و آنگاه انفجاری از نیرو درست کرد که در اکو را به عقب پرت کرد. قبل از آنکه کسی بتواند جلویش را بگیرد، جینی برگشت و مستقیم به طرف مانع شروع به دویدن کرد.
________________
فصل سی و نهم: آنسوی مانع
نیرویی که جینی با آن خود را به جلو میراند در برابر نیروی حاصل از مانع مقاومت میکرد و به بدنش فشار میاورد. هنگامیکه دو نیرو با هم میجنگیدند بدنش درد میگرفت. درد را کنار زد و به پاهایش فرمان حرکت داد. به آرامی و قدم به قدم. با هر قدمی که برمیداشت حسی میکرد لایه های باقیمانده مانع کاهش مییابند. ضعیفتر میشوند و به او اجازه پیشروی بیشتر میدهند. به محض اینکه فشار مانع به اندازه کافی کاهش یافت او حواسش را بر نیرویی که اطرافشی بود متمرکز کرد - جادوی مانع، قدرت تکشاخها -- و به خصوصی نیروی سیاهی که به ارامی به بیرون میتراوید و هر چیزی را در اطرافش الوده میکرد. جینی چشمانش را بست تا جمع شدن نیرو را حس کند. حواسش را جمع کرد تا بالاخره تشکیل جادویی نیرو را حسی کرد. وقتی انرا درک کرد لبخندی زد و با جنبشی کوچک از نیرویشی حسی کرد که مانع کنار میرود، خود را بازسازی میکند تا بدون مزاحمت به او اجازه عبور دهد. پس از آنکه آن فشار سنگین از بین رفت، چشمانش را باز کرد و به اطراف نگریست و از آنچه دید شوکه شد. او در سرزمینی پوشیده از برف ایستاده بود. همه جا کاملا تاریک بود و تنها نور قابل رویت حاصل از درخشش دسته ای از مخلوقات جادویی بود که با ترس و لرز در انتهای محدوده دور هم جمع شده بودند. مخفیگاه - ان سرزمین سرسبز و دلپذیر که همه چیز را در دنیا زیبا و سرزنده میکرد - از بین رفته بود و جایش را سرزمینی لم یزرع و پوشیده از برف گرفته بود. تمام درختها سیاه و یخ زده بودند و هوا به شدت سرد بود. وقتی نفسش در هوا مه میساخت جینی با وحشتی بیحس کننده به آن نگاه میکرد. چشمان جینی به مردی که در مرکز محوطه یخ زده ایستاده بود خیره شد. بدن بیجان یک تکشاخ کنارشی افتاده بود. جینی میتوانست نگاه او را بر خود حسی کند. نگاه نافذ و کینه جوی او به درونش نفوذ میکرد. جینی در درون میلرزید. اما خود را وادار کرد که چانه اش را بالا بگیرد، با نگاه به او به طرفش برود. تمام شجاعت گریفیندوری را که میتوانست جمع کرده بود. «جینی ویزلی، گریفیندوری کوچولوی شجاع، عضو پر غرور خاندان ویزلی، جوانترین و بهترین دیپلماتی که تا کنون وزارت جادو داشته. همه اینها خیلی کامل به نظر میرسه، اما هیچکس از حقیقت پشت آنها خبر نداره. اینکه تو اجازه دادی مرا بمیرم . )) «اما با اینهمه تو نمردی، مکه نه؟ همه اش یک دروغ بزرگ بود!» خشم جینی از اینکه مدتی مدید خود را به خاطر یک دروغ عذاب داده بود، وقتی نویل سعی کرد از آن علیه او استفاده کند دوباره نمایان شد. این حربه کارگر نبود.
________________
نویل با خشم پاسخ داد: «جینی ویزلی کوچولو، تو میخوای راجع به دروغها با من صحبت کنی؟ این قدرت شماها چطوره؟ تو خیلی خوب میدونی، تو قهرمان محدود کردن جادوی سیاه هستی. چیزی که وزارت جادو ان نوع از جادو را غیرقانونی اعلام کرده و آنرا نیروی سیاه نامیده. با اینحال تو اینجا هستی. صاحب منصب وزارتخوانه، به آزادی از چیزی استفاده میکنی که میتونه تو را به آزکابان بیندازه!» «من یک چیزهایی در بلغارستان یاد گرفتم، نویل - شاید حتی بیشتر از آنچه که تو از لوسیوس مالفوی در گواتمالا آموختی . تو کسی هستی که دروغ میگه، نویل! تو دوست ما بودی - تو تمام کارهایی را که انها سعی کردند علیه دنیای ما انجام دهند دیدی! علیه هری، رون و هرمیون ! علیه و الدین خودت! و حالا اینجایی، یکی از انها!» جینی فریاد میزد و در صدایش جرقه های نفرت اشکار بود. «تو باعث شدی من اینکار و بکنم! همه شماها! شما اجازه دادید من بمیرم، و بعدش همه شما مرا آنجا رها کردید!» نویل جیغ میزد. « هیچکدام از شماها حتی مرا ندیدید. چیزی جز نویل بی دست و پایی که سعی میکنه خودشو به قهرمانها بچسبونه ! هیچکدام از شما انچه من بودم را ندیدید!» «چون تو نمیخواستی ما ببینیم!» جینی ناگهان متوجه شده بود و ادامه داد، «چون....تو میترسیدی اگر ما واقعیت تو را ببینیم، تو را دوست نداشته باشیم و یا تو را نپذیریم. پس تو درونت را پنهان کردی، امیدوار بودی اگر کنار انسانهای خوب بمونی شاید مثل آنها خوب بشی. تو اجازه دادی انها تمام کارهای خطیر را انجام بدهند. از کنار نگاه کردی و امیدوار بودی وقتی همه چیز تمام شد تو هم در اعتبار ان نقشی داشته باشی!» «خفه شو!» نویل فریاد زد، وقتی جینی صحبت میکرد سرش را تکان میداد. «و تو از آنها به این خاطر متنفر بودی ! هری، رون و هرمیون ! کسانی که تو را مثل دوست میدیدند. کسانی که بدنبالت گشتند، چون تصور میکردند تو دوستی. و تو به این خاطر تمام مدت از انها متنفر بودی. همیشه منتظر فرصتی بودی که هرگز بدست نمیومد، چون تو بیشی از آن ترسو و بزدلی بودی که بتوانی خودت کاری را انجام دهی!» «خفه شو!» جینی حس کرد هوا قرمز شده و گرمتر میشود. دیگر نمیتوانست مه
«تنها کاری که خودت انجام دادی، تنها باری که ریسک کردی، وقتی بود که زندگی مرا نجات دادی. اما تو همه اش را خراب کردی، مگه نه نویل؟ چون تو بعد از آن اتفاق ناپدید شدی. هیچ کس نمیتوانست ببیند که تو چقدر شجاع بودی چون تو در مقابل نفرین شدی.» نویل فریاد زد: «و تو چنان زن پست و قدر ناشناسی بودی که هرگز راجع به آن صحبت نکردی! من زندگی لعنتی تو را نجات دادم و تو مرا آنجا رها کردی تا سر خودت را نجات دهی، سپس تمام این سالها آنرا مثل رازی حفظ کردی! همه تصور
میکردند که نویل بی دست و پای بیچاره به دام افتاد و گرفتار یک افسون شد! تو انرا از من دزدیدی!» «اما نویل، تو تمام این سالها اشتباه میکردی. تو فکر میکردی که همه فقط تو را به عنوان نویل لانگ باتم بی دست و پا میدیدند. - اما ما هرگز چنین نکردیم. تو برای ما فقط نویل بودی - این تمام حقیقت است. این تنها چیزی بود که ما میخواستیم باشه!» جینی حس میکرد دمای هوا تا حد غیر قابل تحملی در حال افزایشی است و این موضوع او را مضطرب میکرد. برفی که زمین را پوشانده بود در حال بخار شدن و ناپدید شدن بود. وقتی هوا گرمتر و نور قرمز شدیدتر شد جینی چکیدن قطرات عرقی را روی پیشانیش حس کرد. جینی از گوشه چشم میتوانست چشمان درخشان و گشاد تکشاخها را ببیند که به نور قرمز خیره شده بودند. او میتوانست در درون آنها ترس و نگرانی را حس کند. جینی باید همچنان حواس نویل را پرت میکرد، تا آنها بتوانند در امان باشند. «تو چی میدونی؟ تو فقط جینی ویزلی کوچولو هستی، خواهر دنباله رو که فقط وقت کشی میکنه ! داداش بزرگت و بهترین دوستانش کجا هستند که اینبار هم سرتو نجات بدهند، جینی؟ به اندازه کافی مهم نیستی؟ آنها نمیدانند که تو بهشان احتیاج داری؟ که تو همیشه بهشون احتیاج داشتی اما هیچوقت حاضر نبودند؟» نویل به طرف جینی حرکت کرد. چشمانش همان نور سرخی را که محوطه را در برگرفته بود منعکس میکرد. «نویل، تو به اندازه کافی مرا شکار کردی. بیش از این بهت اجازه نمیدم.» حجم بزرگی از احساسات که از آغاز آنروز به او هجوم آورده بود، در بدنش در حال توده شدن بود و توپ بزرگی از انرژی میساخت. انرژی به جادویش قدرت میداد و مرز احساسات را از بین میبرد. حس ترسی، سردرگمی، چند لحظه امنیت و شادی که با در اکو شریک بود، ناراحتی، درد و غمگینی از اینکه زندگی یک انسان چقدر میتواند تغییر نماید، همه احساسات با هم جمع میشدند و پر انرژی تر میشدند. فشار این تجمع آنقدر زیاد شد که دستان جینی در تلاشی برای کنترل این طوفان به لرزه افتادند. «و فکر میکنی برای متوقف کردن من چکاری میتونی انجام بدی؟ من شاگرد اسلیترین هستم. فرد منتخب او برای انجام خطیرترین وظیفه ای که تاکنون به یک جادوگر محول شده - ساختن معجونی که او را به قدرت بازمیگرداند. جینی ویزلی کوچک و نامرئی چیه -- دخترکی انقدر ترسو که حتی برای نجات زندگی خودش هم حاضر نیست از جادویشی استفاده کنه - چه بر سه به اینکه جلوی مرا بگیره؟» نویل چوبشی را به صورت جینی فشار میداد. جینی چشمانش را بست و گفت: «فقط صبر کن و ببین.» سپس حس کرد کنترلش نابود شد و تمام جادویی که در درون داشت ازاد شد.
لا ل لا لا ل با
________________
«ممکنه از بیقراری دست برداری، لعنتی؟ به من ربطی نداره که تو دوباره به آن مانع لعنتی نزدیک بشی و دستانت را با آن سرخ کنی، مالفوی.» هرمیون در حالیکه با چوبشی به کف دست تاول زده و سرخ در اکو میزد این حرف را زد. در اکو به او توجه نمیکرد و به پشت سر او به اعماق جنگل خیره شده بود. نور قرمزی که از مرکز محوطه ساطع میشد، درخشش وهمناکی به خود گرفته بود. وقتی موجی دیگر از درد را حس کرد در درون به خود پیچید، اما وقتی فهمید متعادل شده آرام شد، دیگر فشارش افزایش نمیافت. در اکو امیدوار بود این بدان معنا باشد که نویل از زخمی کردن تکشاخها دست برداشته است. اگر میشد زمزمه مهارت رنجش آور هرمیون و غرغر نگرانی برادر بزرگتر جینی را خفه نماید، آنگاه میتوانست جینی را از پشت مانع حس نماید. جنگل، جنگل او به محض اینکه جینی پا بدرونش نهاد واکنش نشان داد. برخی از سمومی که لانگ باتم پراکنده کرده بود، به سرعت ناپدید شدند و زندگی در جنگل دوباره و به آرامی جان گرفت. هوا سرد بود و در اکو میتوانست درخشش برف را در مخفیگاه ببیند. انگار در چنگال قدرتی بزرگ اسیر شده و حیات تمام موجودات آنرا تهدید میکند. در اکو چشمانش را بست و بر ضربانهای قلبش تمرکز کرد و تعداد ضربانها را در یک دقیقه شمرد. سعی داشت به چیزی غیر از درد و حسی ترسی که در وجودش بود
چند لحظه در سکوت گذشت و ناگهان توانست انفجاری بزرگ از گرما را حس نماید. نور سرخ قویتر میشد و درخششهای برف که در اکو قبلا میدید شروع به ناپدید شدن کردند. در یک لحظه با افکار پریشان، در اکو اولین احساسش نسبت به جینی را به خاطر آورد، ملکه یخی که خشم خروشانشی زیر لایه هایی از یخ به دقت پنهان شده بود. همیشه در شگفت بود که اگر روزی جینی همه خشمش را با تمام زوایای آن و تمام قدرتی که تا به حال از او دیده بود - گرچه در اکو تصور میکرد هنوز همه قدرت او را ندیده -- بر دنیا خالی کند چه رخ خواهد داد؟ هر چقدر هم که در روزهای اخیر ذوب شده بود جینی همچنان چیزی را کنار گذاشته بود، با آن لایه یخی پوشانده بود. همچنانکه گرمای ساطع شده از پشت مانع بیشتر و قویتر میشد، در اکو ایستاد و به جلو رفت و سوالهای هرمیون را نادیده گرفت. همهمه ای در گوشش به پا بود و هر چه به مانع نزدیکتر میشد، قویتر میشد. او برگشت تا به گروهی که با بیچارگی خیره شده بودند، نگاه کند. چشمش به چشمان ویزلی افتاد و از اینکه دید چقدر خطرناک و نگران است متعجب شد. پاتر در حالیکه به نقطه ای اشاره میکرد، فریاد زد: «نگاه کنید!» آسمان تیره با زبانه ای از نور سرخ که از میان درختان عبور میکرد شکافته شد. نور از شدت درخشش کور کننده شده بود. اما چشمان آنها همچنان با شگفتی به آن خیره شده بود.
________________
هرمیون امیدوارانه پرسید: «فکر میکنید این نشانه ای از طرف جینی باشه؟» او با دقت به طرف مانع پیش رفت و بطور آزمایشی انگشتانش را در از کرد. دستانش از تماسی قبلی او با مانع همچنان متورم بودند و دلش نمیخواست دوباره آنرا لمسی نماید. یک چیزی درباره آن درست نبود.
برق ناگهانی از گرما تنها اخطار او بود. «جینی، نه !» او خیلی دیر فریاد زد. غرشی عظیمی از دور دست شنیده شد و درخشش نور به موج بزرگی از نیرو تبدیل شد از منبعش در جنگل منفجر شد. نور به صورت موج قرمز رنگی از نیرو پیش رفت و همه چیز را در اطرافش منفجر کرد، سپس زمان برای یک لحظه متوقف شد، انگار دنیا کاملا از حرکت ایستاد.
________________
فصل چهلم: پس از شوک
پس از آن، همه چیز خیلی سریع رخ داد و رون همیشه متعجب بود که چطور میتواند همه آنرا به خاطر آورد. موج قرمز رنگی که به سمتشان میامد، همه را از جا کند و در هوا معلق کرد. به زمین خوردن دردناک و هجوم آدرنالین. او بدون توجه به فریاد ماهیچه هایش به سرعت از جا پرید و به هرمیون کمک کرد تا بلند شود. دستش را گرفت و شروع به دویدن کرد. هرمیون را نیز به دنبال خود میکشید. به داخل محوطه دوید و بدنبال خواهر کوچولویش گشت. او باید بدنبال جینی میکشت، اما نمیتوانست هرمیون را نیز پشت سرش بکز ارد. وقتی بدنی را افتاده روی زمین میان برف پیدا کردند، هرمیون دست او را فشار داد. وقتی به هم نگریستند و سپس به آن بدن بیحرکت، نفسشان حبس شد. اطرافشان پر از همهمه و صدای پا بود، از کسانیکه میخواستند بدانند بقیه کجا هستند و چه اتفاقی افتاده. فرو ریخت و برف را روی زانو انشی حسی کرد، هنوز هم دست هرمیون را در دست داشت. ان بازوی بیجان را حرکت داد تا صورتش را ببیند، تا بفهمد ایا واقعا این خواهر کوچولوی اوست که بیجان در برف افتاده. وقتی آن صورت رنگ پریده و آن موهای بلوند را دید که ثابت میکرد، این کسی غیر از خواهر اوست نفس راحتی کشید و سیل باور نکردنی از احساسات او را در بر گرفت. هق هق اسودگی هرمیون و چسباندن صورتش را به شانه او به خوبی حس کرد. نرمی موهای هرمیون وقتی دستش را دور او حلقه کرد را حس میکرد. صورتش را روی موهای او گذاشت و نفسی به اسودگی کشید. صدای هری از دور دست شنیده شد، که فریاد میزد جینی را پیدا کرده اند و او زنده است. سرمای باد و چرخش برف در اطرافشان را حس میکرد، در حالیکه به یکدیگر تکیه داده بودند و سعی میکردند احساساتشان را کنترل نمایند. رون متعجب بود که چطور میتواند همه آنها را به خاطر آورد و هرگز نخواهد توانست انها را فراموشی نماید.
لا ل لا لا ل با در اکو میتوانست جینی را حسی نماید، میتوانست جای او را بگوید. همه آنچه حسی میکرد، گردابی از انرژی بود که اطرافش را فراگرفته بود و باعث میشد بینایی و حس جهت یابیش را از دست دهد. مثل انسانی نابینا بدرون جنگل میدوید، سکندری میخورد و دستانش را باز کرده بود تا به شاخه ها نخورد. نمیدانست کجا میرود. او میتوانست صدای پاهایی را پشت سرش بشنود و همچنین صدای فریادهایی را در دوردست. همه آشفته و سردرگم بودند و میخواستند بدانند چه رخ داده. یک چیزی جذبشی میکرد. او را به طرف خود میکشید. در اکو قادر به توقف نبود.
________________
پاتر صدا زد: «مالفوی، کجا داری میری؟ ما باید سعی کنیم نویل را پیدا کنیم و اگر توانستیم او را بگیریم!» در اکو ایستاد و برگشت تا به دشمن سابقش نگاه کند. در اکو فریاد زد: «پاتر، تو لعنتی برو و هر کاری را که برایت مهمه انجام بده. پسر بدت را دستگیر کن، مثل همیشه دنیا را نجات بده، اگر این موضوع برات مهمه. دشمن همیشه وجود داره، اما شاید جینی دیگه نباشه» آنگاه برگشت و به جستجوی خود به دنبال آنچه او را میکشید ادامه داد. درست مثل نیروی مغناطیس بود. توپ بزرگ انرژی ناگهان بیش از حد بزرگ شد و انفجار آن خلایی را ایجاد کرد که بزرگترین منابع انرژی و اشیا را به سمت خود جذب میکرد - یک سیاه چاله. با احساساتی فرونشسته میتوانست باقیمانده انرژی را در اطراف خود حسی نماید. با تمایزی تهوع آور دانست که آن سیاه چاله در واقع جینی است که او را به طرف خود میکشد. ناگهان، قبل از آنکه متوجه شود، در محوطه باز بود. جینی در برابرش بود، طاقباز روی برفها افتاده بود. صورتشی رنگ پریده تر از همیشه بود و با ردای سیاهی که تمام شب در بر داشت پیچیده شده بود. موهای سرخش روی برف پخش بودند، تنها نشانه زندگی که در آن اطراف مشاهده میشد. در اکو به جلو دوید، در برف زانو زد، بدن جینی را به اغوش کشید و سرش را بلند کرد. به دستش چنگ زد، امیدوار بود جرقه های انرژی را که میانشان بود، هر گاه دست یکدیگر را میگرفتند، حسی نماید. جز پوستی سرد و مرطوب هیچ چیزی حسی نکرد. به پاتر نگاه کرد، چشمان خاکستریش پر از ترس بود. پاتر ماتم زده گفت: «اوه، نه، جینی.» و به پیش رفت. در اکو یک انگشتش را روی صورت جینی کشید و به آرامی گفت: «بیدار شو، ویرجینیا.» پلکهای در اکو از غم میلرزیدند، آنگاه بیحرکت شدند. «جینی، بیدار شو! زود باشی، ویزلی لجباز کوچولو، چشماتو باز کن!» پاتر مزاحم شد و فریاد زد: «مالفوی، راحتش بگذارا» احساس حمایت او نسبت به جینی با لحن صدای در اکو بیدار شده بود. تکبر و مدارایی که همیشه وقتی بچه بودند، در صدایش بود، ناگهان برگشته بود. «تو ساحره وزارتخوانه، توافق کوچولو مونو فراموش نکن» در اکو در گوشی جینی زمزمه میکرد و بدن سرد او را بیشتر به خود میچسباند. «من ازت خواستم در محافظت از آنچه به من تعلق دارد کمکم کنی. همین باعث شد ما گرفتار بشیم. تو باهاش موافقت کردی، ویرجینیا. تو گفتی در این کار کمکم میکنی!» پاتر فریاد زد: «مالفوی، فقط تنهاش بگذارا! حالا دیگه رفته!» «فقط چون تو به من تعلق داری، دلیل نمیشه توافق تغییر کرده باشه. اجازه نمیدم لانگ باتم تو را از من بگیره. اجازه نمیدم، چون تو به من تعلق داری. تو با من وابسته هستی.» در اکو صحبت میکرد انکشتان لرزانش چانه جینی را لمسی
میکرد. یکبار دیگه کف دستش را روی کف دست جینی گذاشت و بر نیرویش تمرکز کرد، امیدوار بود در پاسخ جرقه بزند. تمام تمرکز و حواسش به دستان جینی معطوف شده بود، سعی میکرد نیرویشی را بدرون او بفرستد، امیدوار بود چیزی از او را بازگرداند. صدای قدمهایی در برف از فاصله دور پشت سرش شنیده میشد، اما در اکو آنرا نادیده گرفت. نمیتوانست این دختری را که در برف خوابیده بود از خود جدا نماید. او گرمای نفس بخار مانندی را پشت گردنش حس کرد، که تمرکزش را بر هم زد. لرزید، سرش را بلند کرد و از نور درخشان و نقره ای که برابرشی بود، تقریبا نابینا شد. متوجه شد چه رخ داده، با توافق سرش را تکان داد و جینی را روی زمین رها کرد، امیدوار بود این بهترین کار باشد. تکشاخ بالای جینی ایستاده بود، انگار انسانی را که در برابرشی بود و ارسی میکرد. در اکو با کوششی در قلبش متوجه شد این پیرترین ماده تکشاخ گله است. پیرترین نر چند قدم آنطرف تر در برف افتاده بود، اولین و تنها قربانی تلاشی لانگ باتم برای کشتار. درسهایی که در اکو در دوران رشدش در مورد تکشاخها اموخته بود، به او میگفت که آنها برای تمام عمر تنها یک جفت انتخاب میکنند و به جفت منتخب خود بسیار علاقمند هستند، به حدی که زندگی بدون دیگری برایشان بی ارزش است. او برگشت و به در اکو نگاه کرد. نگاهش غم و دردی را که در اکو داشت نشان میداد. سرش را پایین آورد و به آرامی با پوزه اش گردن جینی را لمس کرد. با خرناسی ظریفی او را تکان داد و نوک شاخ نقره ایشی را روی سر جینی قرار داد. موجی از نور محوطه را فراگرفت که چشمان در اکو از نور آن قادر به دیدن نبودند و او را به عقب هل میدادند. در پس زمینه ذهنشی میتوانست فریاد پاتر را بشنود که میگفت: «لعنتی، دوباره نه !» پاتر فکر میکرد این انفجار دیگری از نیرو ست. اما احساسی حاصل از این کاملا متفاوت بود. نیرویی در پشت آن وجود داشت، از اینکه او را به زمین هل داد مشخصی بود. او چشمانش را باز کرد و از درد شدیدی که در مغزشی بر اثر نور شدید اطرافشان ایجاد شده بود تقریبا واغ و اغ کرد. اما گرما و ارامش وجود داشت، هیچ جایزی در اطرافشان نابود نشده بود. انها در نور شستشو میشدند و قدرتی احیا کننده در آن وجود داشت. حسی میکرد پوستش از آن به خارشی افتاده. و گرچه قادر به دیدن نبود، اما در اعماق وجودش میدانست که وقتی همه چیز تمام شود و چشمانش را باز کند جینی را سرپا در برابرشی خواهد دید. او کنار رفتن آن نور متلاطم را حس کرد و وقتی با احتیاط چشمش را گشود، متوجه شد درست فکر کرده. جینی در برابرشی ایستاده بود. در صورتش حالتی از سردرگمی و خستگی بیش از حد وجود داشت. در اکو از زمین بلند شد و متوجه شد که دیگر زمین پوشیده از برف نیست. بلکه دوباره پر از چمنهای سرسبزی شده که همیشه پشت مرزهای مخفیگاه وجود داشت. میتوانست فریاد پاتر را بشنود که میگفت او سالم است. اما در آن لحظه تنها به یک چیز توجه داشت.
________________
در اکو به طرف او رفت، دستش را در از کرد و دست او را گرفت. وقتی دستهایشان با هم تماسی پیدا کرد صدایی ارام از ان شنیده شد و موجی از ارامشی بدن در اکو را در برگرفت. چشمان قهوه ای او به در اکو خیره شده بودند، آنها ابری بودند و حالتی از غم و بیچارگی در آنها نمایان بود. در اکو با نگاه به آن زن کوچک اندام اندیشید هرگز نگاه او را تا این حد شکسته و شبیه کودکی گمشده ندیده است. «نویل؟» جینی با صدایی آرام و خشن پرسید. «رفته. نمیدونیم به کجا، اما دیگه اینجا نیست.» جینی به آرامی سرش را تکان داد و به اطرافش نگریست، چشمان لرزانش سر زندگی محوطه را دید.
«تکشاخها؟» «در امنیت و تحت محافظت. دیگه هیچ چیزی به آنها نزدیک نمیشود.» در اکو اینرا گفت و جینی را به طرف خود کشید. حالا میتوانست او را در آغوش بگیرد و آهنگ نفسش را حس نماید. جینی زمزمه کرد: «آیا ارزششو داشت؟» با خستگی دستش را روی سینه در اکو گذاشت و به او برای ایستادن تکیه کرد. در اکو زمزمه کرد: «تو داشتی.» و محکمتر او را در آغوش گرفت. مطمئن نبود که ایا هرگز میتواند از او جدا شود. «آیا همه سالمند؟» جینی سرش را روی سینه در اکو گذاشته بود و صدایش به
در اکو به آرامی پاسخ داد: «تا آنجا که من میدانم.» «جینی، حالت خوبه؟ چی فکر کردی که آنطوری به آنجا دو یدی! فقط صبر کن که راجع به این موضوع به مامان بگم!» رون به محض اینکه به صحنه رسید شروع به فریاد زدن کرد، او هرمیون را به دنبالشی میکشید. هرمیون گفت: «رون، قبل از آنکه لفاظی و یاوه سراییت را شروع کنی، چند لحظه بهشی مهلت بده. تو احمقی. او حالشی خوبه و در این لحظه این بیش از هر چیزی اهمیت داره.» رون به سرعت از هری پرسید: «نویل کجاست؟ فرار کرد؟ چطوری فرار کرد؟» «ما مطمئن نیستیم کجاست. وقتی ما آمدیم هیچ اثری از او نبود.» «آیا همه هستند؟» هری از آنها پرسید. یک لحظه مکث کردند و نگاهی اندوهگین بین دو دوست قدیمیشی رد و بدل شد. رون در حالیکه رو برمیگرداند گفت: «هری، ما یک نفر را از دست دادیم.» سر در اکو بالا امد و او حسی میکرد که بدن جینی با شنیدن این لغات خشک شد. هری شوکه شده بود، مشخصی بود که انتظار چنین پاسخی را نداشت. «گابریل کجاست؟» حالتی از ناامیدی در صدایش بود. «داره همراه دارین به اینجا میاد.» هرمیون اینرا گفت و به جاده ای که آنها از آن میامدند نگاه کرد. سکوتی و همناک گروه را در برگرفت. آنها دیدند که دارین در
________________
حالیکه بدنی بیجان را روی دستانش حمل میکند به طرفشان میاید و گابریل هم بدنبالش راه میرود. در اکو با ناباوری گفت: «دانیکا.» جینی از او جدا شد تا به آن جسم بیجان که از بازوی دارین آویزان بود، نگاه کند. چشمش به چشمان سرد و خاکستری دارین افتاد و به خود پیچید. «او مرده. بر اثر انفجار نیرو کشته شده.» لحن صدایش آرام بود. به نظر میرسید که تمام گروه به نفس نفس زدن افتاده اند. هری با نگاه به جینی پرسید: « آه جینی، تو چیکار کردی؟» جینی به تمام کسانیکه به او خیره شده بودند نگاه کرد، چشمانش گشاد و مضطرب بودند. ظاهرا هیچکس متوجه نبود که او تا چه حد لرزان است و یا چقدر رنگش پریده. دارین به او نزدیک شد. مالفوی قد بلندی که از وقتی او را دیده بود برایشی دشمن بود و بدن بیجان زن جوانی را که احتمالا او با نیرویش کشته بود، حمل میکرد. هیچکس متوجه نبود که جینی تلاشی میکند روی پاهایش بایستد. «جینی تو نمیتوانستی بدونی... این موضوع هیچ ربطی به تو نداره. هیچکس تو را مسول آن نمیداند.» هرمیون به آرامی سخن میگفت. علیرغم حرفهای هرمیون، زانوهای جینی توان خود را از دست دادند و تنها در اکو بود که جلو رفت تا قبل از سقوطش او را بگیرد.
________________
فصل چهل و یکم: تاوانش را پرداختن
پس از تمام اغتشاشات، ساعتها طول کشید تا افکارشان را جمع کنند و به بررسی حوادث آن بعدازظهر بپردازند. شفا دهندگان فراخوانده شدند. کارمندان وزارتخانه برای دستورات و اوروروها برای محافظت از اعضای وزارتخانه. همه به دنبال جادوگری میگشتند که مدتها تصور میشد مرده. وقتی تمام کارها انجام شد و آنها فرصتی برای استراحت پیدا کردند، اولین فکری که به ذهنش رسید پیدا کردن او بود. پیدا کردن او کمی سخت بود، اما بالاخره او را در کنار خرابه های اتاقی مطالعه پدرش یافت. او با چشمانی گشاد در تاریکی به اطرافش نگاه میکرد، شبیه کودکی بود که در میان اثاثه ای سوخته و شکسته گمشده. با شنیدن صدای پای او برگشت تا ببیندش. چشمانشی از اشک خیس بودند و چهره اش حالتی از نومیدی و اندوه داشت. «هری، بعد از تمام چیزهایی که در بیست و چهار ساعت گذشته از دست دادم، حالا نمیتونم اینکار و بکنم. من واقعا نمیتوانم تو را هم از دست بدهم.» صدایش کاملا میلرزید، اما آنگونه که بیمش میرفت، نشکسته بود. او بشدت سعی میکرد که فرو نریزد. او در آن اتاق ویران شده ایستاده بود، هیچگاه از شنیدن سخنرانی پدرش در مورد گواتمالا لذت نمیبرد. اما با تمام این احوال آنجا مکانی برای آرامشی بود و حالا داغان شده بود. درست مثل خانواده اشی. این افکار او را آزار میداد. در تاریکی ایستاده بود و خود را کاملا تنها حس میکرد. هری با خستگی پرسید: «گابریل، راجع به چی حرف میزنی؟» جلو رفت، نامزدش را در آغوش کشید و با آهی از خستگی سرش را روی شانه او گذاشت. گابریل با لکنت گفت: «حالا تو میدانی خانواده من چگونه اند. در این خانه چه رخ میدهد. اینکه من.... من در مورد همه چیز به تو دروغ گفتم.» نمیتوانست باور کند، هری به جای تمسخری که انتظار داشت او را در آغوش کشیده. هری زمزمه کرد: «گابریل ....» «من نمیخواستم به تو دروغ بگم ! فکر نمیکردم تو مرا بپذیری، وقتی بفهمی خانواده من گروهی از جادوی سیاه هستند و چون تو یک اورورو هستی، با قانون جدیدی که وزارتخانه میخواهد علیه جادوی سیاه تصویب نماید، خانواده من در نظر تو تبدیل به جنایتکار خواهند شد. من نمیدانستم چه باید بکنم! تنها چیزی که میخواستیم این بود که جینی قرارداد را متوقف نماید!» گابریل با تمام سرعت ممکن فریاد میزد. هری عقب کشید و به او خیره شد. به آن صورت سرخ و خیسی از اشکا. «گابریل» هری دوباره سعی کرد صحبتش را قطع نماید. گابریل ناله کنان گفت: «من نمیدانستم که چنین اتفاقاتی رخ میدهد و یا اینکه او چه توانایی دارد! وقتی حمله به تکشاخها شروع شد، دیگه اهمیت نداشت که قرارداد به
________________
نفع خانواده من به تصویب نرسد. تنها چیزی که اهمیت داشت این بود که بتوانیم از افسونهای مناسب برای محافظت از آنها استفاده کنیم ! تا اینکه شبی رسید که همه فهمیدیم دیگر قادر به ممانعت از آنها نیستیم و نمیدانستیم چه باید بکنیم ! آنها به محض اینکه جینی از قدرتش برای قویتر کردن افسون استفاده کرد، متوقف شدند! به نظر میرسید همه چیز تمام شده! نه دروغی، نه نقشه ای و نه رفتار مثل یک مالفوی بارز برای دور نگه داشتن تو از آنچه واقعا خانواده من انجام میدهند!» «گبی، خانواده من گروهی از مو گلهای وحشتناک هستند که از جادو متنفرند و اگر من هرگز به دنیا نمیامدم بسیار خوشحالتر بودند. این مهم نیست. هیچوقت نبوده. من همیشه میدانستم که تو یک مالفوی هستی. و وزارتخانه همیشه در مورد آنها اگاه بود. اما نمیتوانست بیشترش را ثابت نماید. میفهمی. این مهم نیست.» هری به نرمی
«تو میدونستی؟ این همه مدت، تو میدونستی؟» «همین باعث شد ما یکدیگر را ببینیم، گابریل. شبی که در هوگزمید ملاقات کردیم، وقتی من و مالفوی داشتیم... خوب، میجنگیدیم. به این دلیل بود که او نمیخواست تمام حقیقت را به من بگوید. ما تبادل اطلاعات میکردیم. او داشت جایگاه تکشاخها را به من میگفت. ( درهرحال، ما باید از امنیت آنها مطمئن میشدیم.) و من به او اطلاع دادم که جینی چقدر پیشرفت کرده و چه کشورهایی را با خود همراه کرده. من از تمام آنچه در حال رخ دادن بود با خبر بودم. و این موضوع هیچوقت اهمیت نداشت.» گابریل شوکه به او خیره شده بود. گابریل با صدایی بسیار ضعیف پرسید: «هیچوقت اهمیت نداشت؟» ناگهان صورتش بالا آمد و او با درک موضوع چشمانش را باز و بسته کرد. «تمام این مدت من خودم را در مورد اینکه چطور باید به تو بگم، اگر او آن قرارداد احمقانه را به تصویب برساند، بیمار کردم! به این خاطر که از در اکو خواستم سعی کنه او را منحرف کنه و نگذاره این قرارداد به تصویب وزارت بلغارستان برسها و تو میدونستی! چرا به من نگفتی؟» «تو چرا به من نگفتی؟ من فکر کردم اگر تو نخوای باهاش روبرو بشی....دخترها کمی در مورد این مسایل حساسی هستند. من واقعا نمیتوانستم چنان صحنه ای را ببینم، تو میدونی.» از خشم ناگهانی گابریل کمی ترسیده بود. «هری پاتر، ما باید مطمئن بشیم که بعد از این هیچ راز احمقانه ای را از هم پنهان نمیکنیم.»
«گبی، این برای من مثل یک قرارداده.»
| } به آرامی بیدار میشد و تاریکی را کنار میزد. در نور کمرنگ پلک زد و سعی کرد حرکت کند. سعی میکرد ببیند کجاست و چه اتفاقی افتاده. سعی کرد صحبت کند،
ولی متوجه شد صدایش گرفته و ادای کلمات مشکل است. احساسی سنگینی میکرد و
• • • .چشمانش برای خواب بیشتر میسوختند «جینی، تو بیدار شدی!» صدای هرمیون که تشکر امیز زمزمه میکرد در اتاقی پیچید. جینی سرش را چرخاند و از دیدن خود در رختخوابش در خانه مالفوی متعجب شد. او میتوانست رون و هرمیون را ببیند که کنار تخت نشسته و انگار مدت زیادی شب زنده داری کرده بودند. با خستگی جنگید و نشست. ((جند وقته خوابیدم؟» جینی در حالیکه این حرف را میزد، اتاق را از نظر گذراند. به دنبال یک جفت چشم خاکستری میگشت که معمولا در چنین نوری نقره ای به نظر میرسیدند. هرمیون در حالیکه روی تخت کنار او مینشست جواب داد: «چهار روز، جینی. دیگه داشتیم نگران میشدیم. اما جادوگران درمانگر به ما اطمینان دادند که تو فقط به خاطر استفاده بیش از حد از نیرویت احتیاج به استراحت داری. خوشحالم که
بیدار شدی!» «چهار روز.» جینی نالید و سراشی از تلاشی که صرف نشستن میکرد به دوران افتاد.
«ما داشتیم از انتظار برای بیدار شدن تو دیوانه میشدیم. تنها کاری که هری میتوانست انجام دهد این بود که در تمام این مدت کارمندان وزارتخانه را از تو دور نگه دارد. آنها دارند برای سوال از تو در مورد اینکه آن شب چه اتفاقی افتاد میمیرند. تمام بعد از ظهر، هر بار که آنها به این راهرو نزدیک میشدند، مالفوی بر سرشان فریاد میزد. که فکر میکنم به تنهایی برای بیدار کردن تو کافی بود، اشغال بی ملاحظه لعنتی.» رون توضیح داد و کلمات اخر را بیشتر برای خود گفت تا دیگران. «چرا آنها باید با من صحبت کنند؟» جینی چشمانش را ریز کرد و سعی کرد توضیح را از چهره برادرش و دوست او در ان نور کم بخواند. «آنها فقط از ناپدید شدن نویل در شگفتند...در مورد انفجار جادویی و همه چیز، آنها نمیتوانند بفهمند که او چطور میتوانسته به این صورت ناپدید بشه. آنها فقط امیدوارند تو بتوانی چیزی را به خاطر بیاری که به آنها در پیدا کردنشی کمک کنه» هرمیون با صدایی آرام و محتاط توضیح داد. مشخص بود که چیزی را از جینی پنهان میکند. جینی لحظه ای سکوت کرد و پرسشگرانه به آن شب اندیشید. «نه... او در برابر م ایستاده بود، و من... انفجار را تولید کردم.....و بعد همه چیز سیاه شد، تا اینکه در پایان در اکو مرا بیدار کرد. من رفتن او را ندیدم. » صدای جینی لرزان و گرفته بود. او نگاهی مستور را در صورت رون و هرمیون دید. «اون چیه که شما دو تا به من نمیگید؟» روان غربید: «جینی ! ما هیچ چیزی را از تو پنهان نمیکنیم !» روان در حالیکه سعی میکرد لحنش برخورنده باشد با صدای بلند این حرف را زد. جینی چشمانش را
________________
باریک کرد و به برادرش خیره شد. با نگاه سرد خود کاملا بر او اثر میکرد. رون با ناراحتی یا شروع به وول خوردن کرد. هرمیون به دوستش زیر نگاه خیره خواهرش نگاه میکرد و دانست که او به زودی میشکند. «اوه به خاطر خدا، رون، جینی. آنها میخواهند بدانند که آیا نویل هنوز زنده است. و آنها فکر میکنند که تو تنها کسی هستی که این موضوع را میدانی. اگر تو به آنها بگویی قبل از آنکه همه چیز تمام شود، نویل هنوز زنده بود، آنگاه آنها به جستجویش میروند. اما اگر تو فکر میکنی... که او نرفته... آنها میتوانند جستجو را متوقف کنند.» هرمیون در انتها به لکنت افتاده بود. جینی حس کرد خونش منجمد شد، چون لحظات رعب آور قبل از غش کردنش در ---- .آن شب را به خاطر آورد
همانطور که دانیکا را کشتم.» هرمیون در حالیکه سعی میکرد او را آرام کند گفت: «اوه، جینی. هیچ راهی نبود که تو بدانی او هنوز آنجاست و یا حتی اینکه جادویت تا آن حد قدرتمند است» جینی با صدایی سرد گفت: «من کنترلم را از دست دادم و به عواقب آن نیندیشیدم. هرمیون، سعی نکن، یک مرگ را توجیه کنی.»
رول سعی کرد مداخله کند: «او سعی نداره...» « ممکنه شما دو تا مرا ببخشید؟ الان ترجیح میدم تنها باشم. فکر میکنم به استراحت بیشتری احتیاج دارم. واقعا هنوز خسته ام.» جینی با صورتی سرد و سخت صحبت او را قطع کرد. آنها با تعجب به او خیره شدند، آنگاه بدون هیچ کلامی برخاستند و اتاق را ترک کردند. جینی تا قبل از شنیدن بسته شدن در، حالتی بیتفاوت به خود گرفت. اما به محضی اینکه فهمید تنها شده، به پشت روی بالشها افتاد. و مثل یک توپ کوچک خود را مچاله کرد. چشمانش را به هم فشرد و به شدت سعی کرد صحنه ای را که دارین خواهر جوانش را روی دست به طرف او میاورد از ذهن بیرون نماید.
if ir : r if ir دفعه بعدی که از خواب بیدار شد، اتاق کاملا تاریک و ساکت بود. خستگی مفرط دفعه قبلی که هر حرکتی را غیر ممکن میکرد، بسیار کمتر شده بود. او هنوز ضعیف بود، اما از دفعه قبل هوشیارتر بود. در رختخواب نشست. دهانش بدجوری خشک بود. به آب احتیاج داشت. در تاریکی دستش را در از کرد، امیدوار بود چوبش را بیابد، آنگاه میتوانست چراغی روشن کند. پس از آنکه روی میز کنار تخت را گشت، دست از جستجو برداشت. چشمانش را بست، چون احساس گناه وجودش را فراگرفته بود. بر جادویش تمرکز کرد و چراغ کنار تخت به آرامی روشن شد و نور کمرنکی در اتاقی ایجاد کرد.
________________
صدای خش خش آرامی او را ترساند و از جا پر اند. چند لحظه طول کشید تا چشمانش به نور عادت کند. او نور کمرنگی را که از عینک هری بازتابیده میشد، دبید . جینی با کج خلقی گفت: «هری، حالا نوبت تونه که بنشینی و مواظب من باشی؟ تا مطمئن بشی من کار احمقانه ای انجام نمیدم؟» هری به سادگی گفت: «فقط فکر کردم دلت میخواد وقتی بیدار میشی یک دوست کنارت باشه. من میدونم، هر بار که در بخش بیمارستان هاگوارتز بیدار میشدم، به خصوصی بعد از مسابقات سه جادوگر، روبرویی با دنیا ساده تر بود، اگر یک دوست نزدیکم حضور داشت.» جینی مدتی طولانی به او خیره شد، نمیتوانست از نگاه خیره و متقابل هری رو برگرداند. هری داشت تجربیات خود را با او مقایسه میکرد. آیا روش بهتری سراغ نداشت؟ هری هیچگاه کسی را نکشته بود - جز یک استثنای مهم، و آن هم چون او هیچ شانس دیگری نداشت. هر چی باشه او ولدمورت بود و همه از این موضوع خوشحال شدند. اما جینی کنترل خود را از دست داد و دختر عموی در اکو حالا مرده. جینی در حالیکه از هری رو برمیگرداند گفت: «هری، اوضاع برای من کمی فرق میکنه. البته تو دوستانت را در کنارت داشتی. پس از پیروزی وقتی بیدار میشدی، یک قهرمان بودی. پس از کاری که من انجام دادم... به سختی میشه با هم مقایسه شون کرد.» «آن کار تو نبود، جینی.» هری برای صاف کردن صدایش رنج میکشید. وقتی جینی به او خیره شد، چشمان سبزشی در نور کم اتاقی درخشیدند. سعی میکرد منظورش را بفهماند.
جینی به آرامی پرسید: «پس چرا همه شما مرا مقصر دانستید؟» هری آهی کشید. «جین... آنچه من گفتم... آن...دلیل اینکه آنرا گفتم...» «بسیار خوب هری، تو فقط آنچه را دیگران میندیشیدند به زبان آوردی. "تو چیکار کردی؟" فکر میکنم من هم باید از موضوع مشابهی تعجب کنم، با این تفاوت که نقش ما هرگز برنمیگرده، هری. تو اینجا قهرمان هستی. من فقط زندگی انسانها را میگیرم.» جینی به تلخی نالید و رو گرداند. «من هرگز چنین احساسی نداشتم - به جز بعد از تالار اسرار، و من با رون در موردش شریک بودم. ان اولین بار بود - و تنها بار بود - که حسی کردم کسی را نجات داده ام. به نظر میرسید من تمام سالهای تحصیل را در بخش بیمارستان به پایان رساندم. سال چهارم از همه بدتر بود. همه میخواستند بدانند چه اتفاقی افتاده. و همه به گونه ای به من خیره میشدند که انگار بزودی دیوانه شده و تمام مدرسه را قتل عام خواهم کرد. خیلی تنها بودم.» با وجودیکه جینی از نگاه هری رو گردانده بود، باز هم حسی میکرد چشمان روشن او بدرونش نفوذ میکند.
________________
جینی زمزمه کرد: «فکر کنم بدونم منظورت چیه.» مدتی طولانی سکوت برقرار شد، آنگاه جینی حس کرد نیاز دارد حرف بزند. «تمام این سالها چطور اینکار و انجام دادی، هری؟»
«چه کاری را؟» «پرداخت تاوانش. تو کارهای بزرگی انجام دادی. تو چند بار دنیای ما را نجات دادی. اولین بار نوزاد بودی و تاوانش والدینت بودند. تو مرا نجات دادی و تمام مدرسه را از نابود شدن نجات دادی، اما باسیلیسکف تقریبا تو را کشت. تو بار اخر آنکه میشناسید را شکست دادی و نویل کسی بود که کشته شد...همه این کارهای بزرگ، اما همیشه در کنار خوبیها یک قربانی وجود داشت. چطور آنرا توجیه کردی؟ قهرمان باشی، در حالیکه تاوانشی از درون تو را میخورد؟» صدای جینی در انتها قطع شد. چشمانش میسوختند و او باید از هری رو میگرداند. «تو نمیتوانی آنرا توجیه نمایی. تحملش هیچگاه ساده تر نمیشود.» صدای هری سرشار از احساسات بود. جینی به او نگاه کرد. حالتی غیر قابل درک بر چهره اش بود. «متاسفم که دیگه همراه تو برای بازدید از آرامگاه نویل نیامدم، جینی. خیلی برایم مشکلی شده بود . ))
«من فکر کردم تو فراموشی کردی.» گیر «هیچوقت فراموش نمیکنی و همانطور که گفتی، از درون تو را میخورد.» «میدونم، به همین دلیل من مجبور بودم هر سال برم.» «میفهمم الان چه احساسی باید داشته باشی. اگر به خاطر اشتباهات من نبود، سدریک - گاد، سریوس - امروز زنده بودند. به همین دلیل آنرا گفتم.... چون میدانم از این پس برای تو چگونه خواهد بود. احساسی که باید بقیه زندگیت را با آن
باشد.» صدای هری سنگین و خسته بود. جینی با چشمانی گشاد به او خیره شد، به گونه ای که به نظر پیر و پوچ میامد. هری از دیدن این حالت آهی کشید. از اینکه کسی با آن سرزندگی باید با چنین چیزی روبرو شود کاملا غمگین بود. لبخند کوچکی زد، انگا بلند شد و از اتاق بیرون رفت. قبل از بیرون رفتن، وقتی در را باز کرد، مکثی کرد و برگشت، به جینی نگاه کرد. «ما باید آن شب در کنار تو میبودیم. نباید تو را آن پشت تنها میگذاشتیم.» «من باید آن پشت میماندم. مجبور بودم سهم خودم را انجام دهم. همانطوریکه نویل مجبور بود.» جینی به ارامی کفت و دوباره رو گرداند. هری در سکوت اتاقی را ترک کرد.
| }
در اکو چشمانش را بست و به بدنش استراحت داد. بادی آرام از میان درختان میوزید و صدای ملایم و آرامش بخشی تکشاخها - تکشاخهای او - با صدای جنگل در هم میامیخت. نور رنگارنگ جنگل با نور نقره ای مخلوقات که بالاخره به
________________
امنیت رسیده بودند، پر رنگ تر میشد. صلح برگشته بود، زیبایی برقرار شده بود و آنجا دوباره تبدیل به مکانی مقدس شده بود.
در اکو میخواست زیر درخت بلوط، کنار برکه، جاییکه میتوانست گله را در حال استراحت زیر نور نقره ای مهتاب تماشا کند، بنشیند. فضایی غم آلود بر آنها حاکم بود، چون دو نفر از اعضا برای همیشه انها را ترک کرده بودند. اما این غمی نبود که همیشه همراهشان باشد. اندوهی ساده که به تدریج کنار گذاشته میشد. تکشاخها نمیتوانند غم را برای مدتی طولانی به خاطر بیاورند. آنها مخلوقاتی از نور بودند و این بهشان کمک میکرد که خود را بازسازی نمایند. به محض اینکه او پا بدرون محوطه میان درختها گذاشت، در اکو حضورش را حس کرد. حالا دیگه جنگل او را میشناخت و با یادآوری اینکه چگونه سمی را که لانگ باتم پراکنده کرده بود، از بین برده، به شادی به او خوشی آمد میگفت. وقتی نزدیک شد، تکشاخها حرکت کردند، اما پس از شناختن او به سادگی به خواب آرامشان برگشتند. در اکو برگشت تا به او نگاه کند. از اینکه میدید بیدار شده، شگفت زده
بود. «ویرجینیا، تو باید در حال استراحت باشی.» در حالیکه جینی کور کورانه پیش میامد، در اکو این حرف را زد. در اکو پیش رفت، تا جلوی او را بگیرد. نگرانش بود. جینی حرف او را نادیده گرفت، ایستاد و به او خیره شد. صورت روشن جینی از کوفتگیهای ناشی از مبارزه با نویل آسیب دیده بود. اما این چیزی نبود که توجه در اکو را جلب کرد. چشمان قهوه ای جینی به او خیره شده بودند و حالت چهره اش نشانگر اندوه و پریشانی بود. چشمانش میدرخشیدند و از اشکهایی که سالها نریخته بود، پر بودند. در اکو به جلو قدم گذاشت تا درست روبروی او قرار گرفت. دست دراز کرد، به آرامی صورت جینی را نوازش کرد و بالا آورد تا به او نگاه کند. در اکو زمزمه کرد: «جینی، حالا همه چیز روبراهه.» لب پایین جینی میلرزید و چشمان قهوه ای خیسشی شفاعت خواهی میکردند. «خوابه.» وقتی اشک جاری شد جینی خود را کنار کشید. به در اکو پشت کرد، تا اینکه توانش تمام شد. چهره اش در هم ریخت و اولین هق هق از دهانش خارج شد. جینی به طرف در اکو چرخید و انگشتانش را لمس کرد. در اکو نمیدانست چه باید انجام دهد. پیش از این هرگز فرو ریختن او را ندیده بود. حتی آن شب در گورستان گفته بود که نمیگرید، و با چشمان خشک مانده در حالیکه داستان شب آزار دهنده اش را تعریف میکرد، این موضوع را ثابت کرد. به محض اینکه اولین هق هق بیرون آمد، بقیه هم به دنبالش آمدند، انگار سدی شکسته شده بود. جینی دو لا شد و کور کورانه با دستانشی در هوا به دنبال چیزی
تی
میگشت، و روی زمین افتاد. در اکو به طور غیر ارادی کنارشی زانو زد و جینی را
به آغوشی خود کشید. بازوهایش را دور او حلقه کرد و در حالیکه جینی اشکهای شش ساله را میرخت، موهایش را نوازش میکرد.
________________
فصل چهل و دوم: تحریک اژدهای خفته
در اکو صبح روز بعد برای دیدن چشمان قهوه ای او از خواب بیدار شد. چشمان ورم کرده و سرخ او نشانه ای از فرو ریختن شب قبل بودند و با حالتی جدی به او خیره شده بودند. در اکو اهی کشید و در مقابل سوالی که میدانست به زودی پرسیده میشود، مقاومت کرد. تا زمانیکه او نیاز به دانستنشی داشته باشد، تنها مساله زمان مطرح بود. «من باید چیزی از تو بپرسم، و میدونم که شاید نخوای جواب بدی، اما من باید بدونم.» صدایش آرام و ملایم بود. در اکو به او که در نور آفتاب در برابرشی نشسته بود نگاه کرد. باد در موهای بازشی میوزید و با خود اندیشید که در مدتی کوتاه چقدر تغییر کرده. در ابتدا فقط در مورد او کنجکاو بود - نقابی که بکار میبرد، روح آتشینی که زیر یخ پنهان میکرد و استعداد او به عنوان یک سیاستمدار . چقدر دلش میخواست ترک خوردن آن ماسک را ببیند؛ و حالا کاملا ویران شده بود. او در مقابلش نشسته بود، قابل اعتماد و آسیب پذیر، اما در اکو مطمئن نبود که آمادگیشی را داشته باشد. در اکو پرسید: «اون چیه ؟ » میخواست پرسشی را که میدانست برسیده میشود و ارتباط شکننده ای را که مابینشان ایجاد شده تهدید میکند مهار نماید. «چرا دارین نشان سیاه دارد؟» چند لحظه ای اندیشید و مثل فردی که شگفت زده است ادامه داد، «به محض رسیدن میدانستم یک چیزی در مورد او درست نیست، و در شب مهمانی عمویت موضوع را فهمیدم. اما پس از آن شب با نویل، متوجه شدم دانیکا به انها کمک میکند....»
«ویزلی کوچولو، شمایه خانواده مر شیطان نیستند. اعتقاد به آن ساده نر است، مخصوصا برای یک ساحره وزارتخوانه مثل تو ، اما شیطان صفتها فقط چند سیب خراب هستند.» در اکو با پوزخند کوچکی که نشانه ای از آرامششی بود حرف میزد، چون این سوالی، سوالی نبود که انتظارش را داشت. «دانیکا، وقتی خیلی جوان بود، به طریقی به یک گروه از مرگ خوارها برخورد. هیچکس با اطمینان نمیداند، که آنها او را پیدا کردند و یا او خودش به جستجوی آنها رفت. اما به محض اینکه دارین از کاری که او در پیش داشت باخبر شد، تصمیم گرفت هرچه زودتر او را از انها دور نماید. برای نجات دانیکا ان کار را کرد.» جینی با ترسی پرسید: «آنها میخواستند او را بکشند؟ بدون توجه به اینکه او چقدر جوان است؟» «او در مورد نامش دروغ گفته بود. او از نام خانوادگی دیگری استفاده کرد تا این حقیقت را که یک مالفوی است پنهان نماید، چون در انصورت انها از پدر من در موردش پرس و جو میکردند و آنگاه وینسنت در موردش مطلع میشد. وقتی فهمیدند
________________
دانیکا به آنها دروغ گفته، فکر کردند او یک جاسوسی است... آنها از تمام مالفویها عصبانی بودند -- پدرم استثنا بود - وینسنت در هیچکدام از نقشه های انها شرکت نکرده بود و همینطور من.... خوب، من تصمیم گرفتم چند سالی خارج تحصیل کنم، به جای اینکه به آنها ملحق شوم.» «چطور پیوستن دارین زندگی او را نجات میداد؟» «یکی از دوستان دارین از دارمسترانگ متوجه شد که خواهر کوچولوی او بزودی به عنوان یک خیانتکار معرفی خواهد شد. دارین مستقیما به سراغ رهبرشان رفت و به آنها پیوست. پیوستن یک وارث مالفوی علیرغم خواست پدرش قابل چشم پوشی نبود، و او خیلی زود به رده های بالا رسید. بنابر این او میتوانست دانیکا را دور کند و مطمئن شود که او در هیچکدام از نقشه های آنها شرکت نمیکند و مانع از ان شد که دانیکا نشان سیاه داشته باشد. او اینکار را کرد و در ان ایام چیزهای وحشتناکی را به چشم دید. اما این تنها راه نجات دانیکا بود.» «دانیکا نمیخواست نجات پیدا کنه، میخواست؟ او میخواست جز انها باشد.» «بله. پدر من تاثیر زیادی روی او گذاشته بود. او همیشه پدرم را به گونه ای میدید که وقتی من جوان بودم میدیدم - جادوگری بلند بالا و قدرتمند که همیشه با جادوگران پست تر میجنگید و میخواست دنیای ما را بهتر بسازد، بدون وجود موگلها. او همیشه خیلی قدرتمند به نظر میرسید. برای خود من با وجودیکه پسرش بودم خیلی طول کشید تا درونشی را ببینم. من هر روز او را میدیدم، و دانیکا به ندرت و فکر میکنم وقتی او را با پدر خودش مقایسه میکرد - یک عضو فرهنگستان، لوسیوسی برنده شد.» «اما دارین نمیخواست همراه مرگ خوارها و ....آنکه میشناسید کاری انجام بده؟ او فقط میخواست دانیکا را به حاشیه برونه؟» «وجود او مزایای دیگری هم داشت. به همین طریق بود که من از خیانت پدرم مطلع شدم، اینکه او به پیروان ولدمورت در مورد مخفیگاه گفته و میخواهد به آنها اجازه ویران کردنش را بدهد. چون او برادر بزرگتر وینسنت بود و سرزمین در واقع به او تعلق داشت، بدون حمایت او محافظت ما نابود میشد. او اطلاعلات لازم را برای اطمینان از عدم وقوع آن در اختیارم گذاشته بود، همراه چیزهای دیگه ... اینکه هنرپیشگان اصلی چه کسانی هستند و حرکت آنها چگونه خواهد بود. اما او بدون علاقه به تهی کردن دنیا از مو گلها و یا دستیابی به قدرت اینکار را نکرد.» در اکو وقتی به رابطه پدرش اشاره میکرد، سعی میکرد از نگاه جینی پرهیز نماید. جینی در حالیکه این اطلاعات جدید را هضم میکرد، آهی کشید. جینی با لرزه ای زمزمه کرد: «سالها از مرگش گذشته و او هنوز زندگی ما را میگیرد.»
«خوب، از زمان گریندلوالد، او قدرتمندترین جادوگر دنیای ما بوده.» «من راجع به پدرت حرف میزدم.»
________________
«آه، بله.» «من به نویل میندیشیدم و در شگفت بودم که آیا او همیشه اینقدر ... فاسد و شیطانی بوده. اما وقتی به گذشته میندیشم، تنها چیزی که به خاطر میاورم بچه ای خجالتی و
آنرا از دست ندادم. او شیطان صفت نبود. او توسط کسی مثل پدر تو به چنان چیزی تبدیل شد....کسی که ضعف او را دید و از آن بهره برداری کرد. وعده قدرت و بزرگی برای او مقاومت ناپذیر بود. این چیزی بود که او همیشه میخواست و بدون جادوی سیاه نمیتوانست به آن برسد. سایه های خاکستری، یا نه، مالفوی، مردم را از ار میدهد.» جینی به تلخی صحبت کرد.
((شاهماه اش به هدف بستگی داره. اگر بخواهی آسیب برسانی، آنگاه به مردم آسیب خواهی رساند. اما اگر برای نجات کسی باشه و یا برای بهتر کردن اوضاع، انگاه کار درستی است. تو داری به دانیکا میندیشی.» در اکو به طور یکنواخت گفت و به چشمان آشفته جینی خیره شد. جینی سرش را تکان داد. «نمیتوانم او را از ذهنم خارج کنم... آنگونه که دارین او را روی دست به طرف ما آورد....» صحبت جینی بر اثر لرزیدنش قطع شد. در اکو مو قرانه گفت: «دارین آن شب قبل از آنکه او یکی از تکشاخها را بکشد جلویش را گرفت. چون او خواهرش بود با این قول که دیگه هیچوقت به آنها نزدیک نشود به او اجازه داد بره. به محض اینکه حواس دارین به چیز دیگری پرت شد او به جنگل برگشت تا کاری را که شروع کرده بود به اتمام برساند. او میخواست به آنها آسیب برساند و اگر فرصت پیدا میکرد به تو هم آسیب میرساند. او کسیست که در مورد نیروهای تو به نویل اطلاع داد، بهش گفت که تو آنجا هستی. به محضی اینکه از آنچه تو قادر به انجامش بودی مطلع شد به او کمک کرد تا برای اهدافشان تو را طلسم کنند. دارین به او شانس رهایی داد، اما او ازش استفاده نکرد. او آنچه را که به سمتش میامد گرفت.» نفس جینی از ترس بند آمده بود . «چطور میتونی در مورد خانواده ات اینقدر سرد و آرام باشی؟» جینی با بیزاری گفت. «هر کاری که انجام داده باشه، مرگش را توجیه نمیکنه !»
((چه جنایتی بزرگتر از خیانت بیه خانواده خودلتا وجود داره؟» لحن صدای در اکو سرد بود. جینی دستانش را که از وقتی بیدار شده بود در دستان در اکو قرار داشت تکان داد، از دستان او بیرون کشید که انگار در حال سوختن بود و روی پاهایش ایستاد. جینی نیمی شوکه و نیمی ترسان پرسید: «تو پدر خودت را کشتی، مگه نه؟» او اشاره کرده بود که قبل از انکه او بتواند به تکشاخها اسیب برساند جلویش را گرفت. اما جینی هرگز باور نکرده بود که او توانایی انجام چنین کاری را داشته.
________________
در اکو جواب نداد و فقط با چشمانی در حجاب به او خیره شد که هیچ چیزی را نشان نمیداد. «تو فهمیدی او میخواهد چه کند و او را کشتی!» «من وظیفه ای والاتر از وظیفه فرزندی داشتم. آیا بهتر بود به او اجازه میدادم که آنها را نابود کند؟» جینی از او رو گرداند. نمیتوانست آنچه را که میگفت و آن حد از آرامش را درک نماید. در اکو چند لحظه تامل کرد و سرانجام نتوانست در برابر شیوه ای که جینی به او مینگریست تاب آورد. «نه، من او را نکشتم، اما اگر فرصستش را میافتم، اینکار را میکردم!» «اما با استفاده از ارتباطات با مرگ خوارها مطمئن شدی که یک نفر دیگه فرصت انجام اینکار را برای تو دارد.» جینی سرانجام متوجه روشی که ذهن اسلیترینیش کار میکرد شد. در اکو به آرامی سر تکان داد و از او رو گرداند. جینی سرش را تکان داد، سعی میکرد آنچه را که در مورد او فهمیده هضم نماید. سایه های خاکستری... هیچ چیزی برای او سیاه و سفید نبود، نه بعد از این . او بیش از حد دیده بود، بیش از حد فهمیده بود. اما برای زندگی در دنیای خاکستری همیشگیش، جایی که هیچ چیز مطلق نبود، هیچ چیز کاملا تعریف نشده بود....شیوه ای که او دنیا را میدید، بدون مرزهای ورود ممنوع بود. او از پیوستن به اهداف ولدمورت سرباز زده بود، با اینجالی در استفاده از پیروانش برای اهداف خود تردید نکرده بود. او شیطان صفت نبود اما از اعمال شیطانی شرمسار نبود. فکری به ذهن جینی هجوم آورد و او را منجمد کرد. جینی برگشت تا به در اکو نگاه کند و دید که حالا ایستاده است.
«تو فهمیدی او میخواهد چه کند...دارین اطلاعات الفبدل می را در مورد آنچه میخواستند انجام دهند در اختیار داشت و اینکه افراد اصلی چه کسانی هستند. آیا او این نوع اطلاعات را بعد از شکست ولدمورت هم داشت؟» چشمان جینی با بدگمانی تنگ شده پیوند . در اکو با احتیاط پاسخ داد: «بله، نقشه آنها برای کشتن تکشاخها قبل از کشته شدن رهبرشان طراحی نشده بود. آنها میخواستند او و یا یک جادوگر قدرتمند مشابه دیگر را به دنیای ما بازگردانند.» «تو میدونستی او میخواهد چه کند...تو میدانستی افراد اصلی چه کسانی هستند... آیا میدانستی که نویل هنوز زنده است؟» صورت جینی درد بسیاری را نشان میداد، به حدی که در اکو متوجه شد نگاه کردن به او مشکل است. جینی ناامیدانه به صورت او نگاه میکرد و به دنبال تکذیب میگشت، بدنبال خشم از اینکه جینی جرات کرده چنین چیزی را مطرح کند، بدنبال هر چیزی که بدگمانیش را برطرف نماید. اما هیچ ندید، جز حالتی از سردی و پوچی. جینی این حالت را میشناخت. حالتی در سیاستمدارانی که سعی داشتند یکی از تهمتهای مربوط به خود را تکذیب نمایند. نگاهی که فرد نمیخواهد چیزی را به خطر اندازد در حالیکه میداند به دام افتاده.
در اکو از او رو گرداند و جینی آنچنان میلرزید که ناچار شد روی زمین بنشیند. همه چیزش را از دست داده بود. هر مبارزه ای، انرژی و یا حتی خشمش همه رفته بودند و او خالی و سرد باقی مانده بود. جینی به طور گرفته زمزمه کرد: «تو میدانستی که مرگ او برای من چه معنایی دارد و به من نگفتی که میدانی او زنده است؟» چشمانش بطرز دردناکی میسوختند و او با خشم سعی میکرد مانع از ریختن اشکهایشی شود. «وقتی مطمئن نیستی به چه کسی میتوانی اعتماد کنی، به هیچ کس اعتماد نکن.» وقتی در اکو این حرف را زد، جینی به خود پیچید انگار سیلی خورده باشد. جینی نفس نفس زنان گفت: «آیا ذات تو جز یک اسلیترین نقشه کشی بوگندوست؟» «من باید مسایل زیادی را در نظر بگیرم. من نمیدانستم که آیا میتوانم به تو اعنماد کنم. تمام هدف تو وقتی به اینجا امدی این بود که مرا متقاعد کنی در تصویب قانونی که همه چیز را ویران میکرد کمکت کنم! تو یک دشمن بودی، جینی. چیزهای خاصی وجود داشت که من نمیتوانستم به تو بگویم!» در اکو سعی داشت او را متقاعد نماید. نگاهی هیستریک در چشمان جینی وجود داشت که او را نگران میکرد. جینی برخاست و دوباره از در اکو فاصله گرفت، در حالیکه نگاهش همراه با ترس و سردرگمی بود. جینی به سردی پرسید: «مطمئنا تو هر آنچه را که میخواستی بدست آوردی، مگه نه ؟)) «جینی، خواهش میکنم بفهم، » او سعی کرد حرف بزند، اما جینی حرفش را قطع کرد. جینی در حالیکه اشکهایش میریخت، فریاد زد: «من تمام این مدت لعنتی در اشتباه بودم... من کسی هستم که نمیتونه ببینه. من نسبت به واقعیت وجودی تو کور بودم.» صدای نافذ او در هوا طنین انداخت و وقتی برگشت و شروع به دویدن کرد، در اکو به خود بیجیند.
* ب : « »
| }
رون وقتی خواهر موقرمزش را دید که در راهرو میدود، فریاد زد: «جینی، کجا بودی؟ من واقعا نگرانت شده بودم. نصفه شب ناپدید میشی! آنها هنوز نویل را پیدا نکرده اند، تو میدونی!» رون وقتی دقت کرد و متوجه جزئیاتی شد دو برابر خشمگین شد. جینی به همان صورتیکه رون معمولا او را میدید لباس پوشیده بود، یک دست از همان لباسی کارهای مشکی مورد علاقه اش. دور چشمانش سرخ بود و رگه ای از اشک در آنها مشاهده میشد، حالتی که تقریبا در یک دهه گذشته در خواهرش ندیده بود. «من دارم میرم، رون. من کارهای مهمی دارم و باید به وزارتخانه برگردم.» جینی یک نگاه گذرا در حین گذشتن به رون انداخت و به راهش ادامه داد.
________________
«اوه، لعنتی، اون برگشته.» رون با خشم زیر لب زمزمه میکرد. «اوی، جینی، یک لحظه صبر کن!» جینی با ناشکیبایی گفت: «من واقعا وقت ندارم. من باید به لندن برگردم. یک کوه نامه دارم که بهشون رسیدگی کنم و چند قرار ملاقات که قبلا برنامه ریزی شده. تو میدونی، ضرب العجل قرارداد همکاری بین المللی برای حذف تمام جادوی سیاه به سرعت نزدیک میشود و من هنوز چند کشور را در پیش رو دارم.» رون متحیرانه پرسید: «تو فقط میخوای بری؟ اینطوری؟» «چه کار دیگه ای اینجا دارم؟ مخفیگاه حالا کاملا در امنیته، دشمنان دیگه حمله نمیکنند. من فکر میکردم اورورویی مثل تو میتونه بفهمه که دیگه اینجا کاری نداره.» زبان جینی به گونه ای حرکت میکرد که او معمولا برای اخطار مودبانه به دشمنان سیاسیشی بکار میبرد. «اما.... خوب، مالفوی چی؟ آیا او را هم ترک میکنی؟ و همه آن تغییراتی که میخواستی در قرارداد به خاطر بلغارستان بدهی چی میشه؟» رون در حالیکه در راهرو جینی را تعقیب میکرد این سوال را پرسید. «مالفوی چی؟ تو ، بیش از هر کسی باید از اینکه من او را پشت سرم ترک میکنم خوشحال باشی. رون، من کارهای مهمی دارم که باید به سراغشان بروم. به آنچه اینجا رخ داده نگاه کن ! جامعه بین المللی جادوگران باید با هم متحد شوند تا چنین اتفاقاتی دوباره رخ ندهد!» جینی با تند خویی حرف میزد و صدایش کمی شکسته بود. رون از او فاصله گرفت، انگار میترسید از آتش لغات جینی بسوزد. جینی به او چشم غره ای رفت و آنگاه به حرکتش در راهرو ادامه داد. پاشنه های کفشش مقتدرانه به زمین پولیش شده ضربه میزدند. «جینیا لعنتی، مالفوی تو چی بهشی گفتی!» رون با دیدن مالفوی بلوند در سرسرا این حرف را زد. انگار آمده بود تا خروج مهمانش را ببیند. نگاه سردش برای خاموشی کردن یک آتشی کافی بود، اما برای متوقف کردن جوانترین ویزلی وقتی ماموریت داشت کافی نبود. «ببخش، مالفوی. اما من دوست دارم همین الان برم.» جینی آشکارا به چشمان در اکو خیره شده بود و صدایش همان لحن خنثی قدیمیش را به خود گرفته بود. در اکو آرام و خطرناک گفت: «جینی، اینجوری نرو.» رون میتوانست بگوید، چهره اش تاریک و پر از خشم بود. او به خواهرش رسید و پشت او ایستاد. دست به سینه زد و امیدوار بود محافظتی به نظر برسد. وقتی جینی او را با آن جادوگر شیطانی باشکوه میزد، بین آن دو خصومتی بسیار بیشتر از آنچه در هاگوارتز بود تار فضبا موج میزد. جینی با پوزخند گفت: «من بسیار مشتاقم که از اینجا بروم، مالفوی. لندن منتظر من است. اگر بخواهم قرارداد همکاری جدید را سر وقت برای قانون جادوگری حاضر کنم، کارهای زیادی دارم که باید انجام دهم.»
________________
«امیدوارم این سفر به تو کمک کرده باشه مورد خاصی را که در بلغارستان وجود داره در نظر بگیری.» صدای سرد و همچنان مودبانه در اکو در فضا طنین انداخت. «مطمئنا، کاملا برعکس. من حالا بیش از هر زمانی به لزوم بستن این پیمان بین تمام جوامع معتقدم. جادوی سیاه چیزی است که باید متوقف شود. کاملا و بدون استثنا. ان اسیب میرساند، قصد مهم نیست.» لغاتش با خشمی پنهان پیچیده بود. «این واقعا مایه تاسف است. البته، من هر کاری که بتوانم برای اطمینان از شکست آن انجام میدهم. مگر آنکه آن توجهات خاصی در مورد بلغارستان برقرار شود.» جینی اشاره گر گفت: «متاسفم، چنین چیزی ممکن نیست. تو تقریبا مرا داشتی، اما حالا چشمانم باز شده اند.» روان با شیدایی عجیبی به خواهرش و دشمن سابقش مینگریست. آنها که تا دیروز بسیار با هم خودمانی بودند، ناگهان به همان تشریفاتی که رون معمولا جینی را در حال استفاده در برابر یک سیاستمدار رقیب میدید برگشته بودند. «امیدوارم فهمیده باشی که من هر کاری که در توان داشته باشم انجام میدهم، تا مطمئن بشم به آن طریقی که نوشته شده، تصویب نمیشه. من با هرآنچه دارم به مقابله با تو میایم.» صدای در اکو سرشار از تهدید و کمی خشم بود. «من بهش خوش آمد میگم، مالفوی. دنیا علت را میبیند. جادوی سیاه خطرناک است. به مردم آسیب میرساند و باید متوقف شود.» جینی گفت و آنگاه از در خارج شد. «کثافت، مالفوی! چگونه او را اینطوری کردی؟ فکر کردم بالاخره از کار لعنتی وزارتخانه اش دست برداشته، و ناگهان به آن برگشته! چه اتفاقی افتاده؟» مالفوی در حالیکه سرش را به دری که جینی از آن خارج شده بود تکیه میداد ناله ای کرد. در اکو نالان گفت: «من یک اژدهای بزرگ، ترسناک و خفته را تحریک کردم. این کاریه که من انجام دادم.»
________________
فصل چهل و سوم: یکبار گزیده شده...
جینی در حالیکه به تندی در راهروی ساختمان وزارتخانه حرکت میکرد، با صدایی تیز گفت: «منظورت چیه که کنسل شده؟» کلاریس به دنبالش میرفت. کتابچه برنامه های جینی را همراه داشت و در تلاش بود خود را به سیاستمدار عصبانی برساند. کلاریس توضیح داد: «ما امروز صبح سه جغد دریافت کردیم. تمام ملاقاتهای تو برای امروز صیح لغو شده اند.» زن جوان ناگهان ایستاد و چرخید تا به دستیارش نگاه کند. کلاریس از این توقف ناگهانی جا خورد و یک لحظه طول کشید تا متوجه تغییر غیر عادی رئیسشی شود. او شش روز پیش پیدایش شد و با غضلاب به سر کار خود رفت. یادداشتی را که از بلغارستان برای فاج فرستاده بود، با خود اورد و تکه تکه اش کرد و با تمام هشت کنسولی که حمایت از قرارداد را پذیرفته بودند تماس گرفت تا از امضایشان اطمینان حاصل نماید. به محضی انجام این کار به سراغ هفت کشور باقیمانده رفت تا رضایتشان را جلب نماید. و حالا، تنها بیست و چهار ساعت قبل از ضرب العجل فقط سه تا باقیمانده بودند، بلغارستان، فرانسه و روسیه. در تمام این مدت کلاریس متوجه شده بود که این جینی با آن جینی که سالها باهاشی کار میکرد متفاوت است. به جای اینکه عجله کنه، دبیر برسدسه و آماده نباشه؛ سر وقت میرسید و خیلی خوب لباسی میپوشید و برای روزشی آماده بود. همه کارها، همه سیاستها، همیشه. حالا به شنیدن این خبر که شاید تمام کارهایش بیهوده بوده باشد، کلاریس میتوانست نومیدی را در چشمانش ببیند که او را نگران میکرد. یک سیاستمدار وقتی با یک ضرب العجل سخت روبرو میشه هرگز نباید احساساتش را نشان دهد. جینی با چشمانی گشاد از خشم پرسید: «اما کنسولهای فرانسه و روسیه میخواستند، با من ملاقات کنند! این اخرین شانس من برای جلب رضایتشان است! ایا انها قرار ملاقات جدیدی گذاشته اند؟» کلاریس بیان کرد: «فرانسه تاسف خود را فرستاده و اعلام کرده که تا پس از سال نو نمیتواند قرار ملاقات جدیدی داشته باشد. روسیه هم مشابها رفتار کرده و نمیخواهد در شب عید سال نو هیج کاری انجام بدهد.» «آن مهمتر از یک تعطیلات نیست!» جینی فریاد زد و دوباره به حرکتش ادامه داد. کلاریس زمزمه کرد: «تو ممکنه این حرف را بزنی، با توجه به اینکه تو هیچوقت در کریسمسی خانواده ات را ندیدی.» کلاریس نیمی امیدوار بود که جینی حرف او را نشنود.
________________
«چرا آنها خود بخود از ملاقات با من سرباز زدند؟ باید دلیلی وجود داشته باشه. من آنها را داشتم، میدونم که داشتم ! تنها چیزی که باقیمانده بود امضایشان بود!» جینی فریاد میزد، خشمگین و نگران بود. او باید اینکار را امروز انجام میداد. جینی به طرف پایین راهرو رفت، با سرعتی که پاشنه های کفش مشکیشی به او اجازه میداد. ناگهان ایستاد، برگشت و به دستیارش نگاه کرد، حالتی از خشم سرد در چشمانش بود .
با حالتی یخ وار گفت: «مالفوی....»
| | در اکو با رضایت شومی مهمانانش را از نظر گذراند. هر رضایتی که حس میکرد - به خاطر عقیم گذاشتن ملاقاتهای جینی و برقراری ملاقاتهای خودش - با دانستن اینکه جینی بزودی به انجا میاید به کناری میرفت. جینی سریعتر از ان بود که نفهمد چرا ملاقاتهایشی لغو شده است. و در ضمن آنقدر ارتباطات داشت که بفهمد ملاقاتها کجا رخ میدهد. تنها موضوع زمان مطرح بود، تا زمانیکه او ظاهر شود. بسیار خشمگین و در ضمن بی علاقه به ابراز ان. «اما من با قاضی استرام، که این خانم جوان را در منزل شما ملاقات کرده بود، صحبت کردم، آقای مالفوی. به نظر میرسید ایشان عقیده داشت که او فرد مناسبی برای گفتگوست.» جین بلک، کنسول فرانسه در حالیکه غرق در اندیشه بود این حرف را زد. در اکو برای لحظه ای به پسرعموی دورش نگاه کرد و حس کرد که ان مرد با ملاقات با ویرجینیا ویزلی در تصمیم خود مردد خواهد شد و میدانست که باید به سرعت واکنش نشان دهد. «دلیلی که او این حرف را زد این بود که آن ماده روباه کوچولو آن مرد بیچاره را روی انگشتانشی میچرخاند. اگر ویرجینیا از او میخواست، او مثل یک جن خانگی به دورش میچرخید. او شیطان کوچک فریبنده ایست.» برق خاصی در چشمان در اکو بود که سبب شد دو مرد دیگر با صدای بلندی بخندند. کنسول روسیه گفت: «شیطان یا نه، او هنوز ساحره مسوول برقراری قرارداد است و من عقیده دارم که خودش مؤلف آن است. برای کسی به جوانی او بسیار جاه طلبانه است.» در اکو تمرکز کرده بود تا متوجه لهجه غلیظ آن مرد شود.
«خیلی جاه طلبانه. آقایان، مری همبیل الان جایگاه بلغارستان را اعلام کردم • اگر این قانون نوشته شود، مورد توجه کشور من نخواهد بود. وزیر انگلستان وقتی سند همکاریش را مینوشت توجه لازم را به تفاوتهای فرهنگی ما مبذول نداشت. من فکر میکنم که اگر شما به اندازه کافی دقت کنید، در مورد کشور شما هم وضعیت مشابهی بوجود میاید. جین، من میدانم که جامعه جادوگری فرانسه از فروشی معجونهای آرایشی خاص، سدود زیادی مییره - مخصوصا آنهایی که دارای افسون افزایشی دلربایی هستند. با این قرارداد، ان افسون جزیی از جادوی سیاه خواهد بود. و ادامه فروش آن تخلف محسوب خواهد شد.»
«بله، این موضوع را روشن میکند، آقای مالفوی. به هر حال با وجود این وزارت ما چندان علاقمند نیست که همکاری با یقیه جامعه جادوگری را رد نماید. اگر ما همسایگانمان را با عدم همکاری ناراحت کنیم، آیا ضرر نمیکنیم؟» بلک با اشاره به
«اگر بقیه جامعه جادوگری همراه دوشیزه ویزلی باشند، چنین اتفاقی رخ خواهد داد.»
کنسول روسیه گفت: «سیزده تا از پانزده تا موافقت کردند که امضا کنند.» «آنها برای امضا موافقت کردند، اما تا زمانیکه امضا نکرده اند فرصت داریم آنها
و این قابل قبول نیست. برای بسیاری از کشورها باید توجهات خاصی در نظر گرفته شود چون آنها با هم متفاوتند و توافقنامه فعلی چنین امکانی را نمیدهد. من به شما اطمینان میدهم که اگر اجازه دهید کشورتان وارد توافقنامه ای شود که به آن علاقه ندارد، به زیانش خواهد بود.» در اکو صادقانه حرف میزد. بلک تقریبا با در اکو موافق شده بود، اما میترسید که با کنسول روسیه زیاد اختلاف داشته باشد. وقتی از پشت میز به در اکو نگاه میکرد برقی از بی اعتمادی در چشمانش بود. «عصر بخیر، آقایان. من شنیدم که شما امروز بعد از ظهر اینجا قرار ملاقات دارید. با توجه به اینکه نمیتوانستید سر قرار ملاقات امروز صبحمان حاضر شوید، امیدوارم ورود غیرمنتظره مرا ببخشید.» مو قرمز خونسرد در حالیکه با لبخندی فریبنده وارد اتاق میشد، این حرف را زد. با تکیه به صندلیش، در اکو چشمان سرد و جستجو گرشی را به او دوخت. ماسک سر جایش قرار گرفته بود و با لایه های متفاوتی از یخ پوشانده شده بود. چهره اش قابل خواندن نبود و برای بقیه که او را نمیشناختند، فقط سیاستمداری بود که برای گفتگو با همکارانش ایستاده بود. در اکو بلند شد و در حالیکه به یک صندلی خالی در برابرش اشاره میکرد، گفت: «به هیچ وجه، ویرجینیا. لطفا بشین.» جینی لبخند سردی زد. نشست و دسته پوشه هایش را روی میز گذارد. «ما داشتیم در مورد سند همکاری شما با جزئیات بیشتر
• • بحث میکردیم.» سه «از شنیدنش خوشحالم اقای مالفوی. متوجه هستید که اخرین تاریخ رسمی ورود به
دریافت کردم و بسیار خوشحال شدم وقتی متوجه شدم ایشان صمیمانه با امضای توافقنامه در کنفرانسی مطبوعاتی فردا موافقت کردند. من نمیدانم، چه جور هدیه تشکری برای یک سیاستمدار عالیرتبه در فرانسه مناسب است؟» جینی با لبخند این حرف را زد و پر بلندی را در آورد، انگار میخواست نظر بلک را در این مورد یادداشت نماید. جین بلک خشکشی زده بود و حالتی از ترسی بر چهره داشت. او قبل از آن این خبر را نشنیده بود.
________________
جین بلک در حالیکه زیر چشمی به چهره خندان و صبور جینی نگاه میکرد، به زبان فرانسه زیر گوش در اکو زمزمه کرد: «اگر وزیر فرانسه موافقت خود را اعلام کرده، مالفوی، برای هر بحثی دیر شده.»
در اکو به همان زبان پاسخ داد: «او بلوف میزند، بلک. او هیچ جغدی نفرستاده.» جینی گفت: «آقای مالفوی به شما اطمینان میدهم که ایشان چنین کردند.» صدای او اتاق را ساکت کرد. در اکو به او خیره شده بود، از اینکه میدید او آنچه را گفته شده فهمیده، کمی شگفت زده بود. پس از کمی مکبث جینی اینبار به زبان فرانسه و رو به جین بلک ادامه داد: «آقای بلک شما خودتان میتوانید نامه را ببینید. اگر به صداقت من شک دارید.» «نه، نه مادموازل. لزومی نداره.» گونه های بلک کمی سرخ شدند و او دستپاچه شده بود. در اکو به چشمان جینی که پیروزمندانه میدرخشیدند نگاه کرد. نگاهش آشکارا میگفت : ویزلی، یک؛ مالفوی، صفر . «خوب همانطور که متوجه هستید، با اعلام موافقت فرانسه فقط بلغارستان و روسیه باقی مانده اند که هنوز موضع خود را در این سند مشخص نکرده اند.» جینی شروع به صحبت کرده بود اما بال و پر زدنهای تندی حرف او را قطع کرد. جغد بزرگی وارد اتاق شد و قبل از خروج پاکتی را روی میز جلوی جینی انداخت. جینی نامه را برداشت و حس کرد ناگهان قلبشی از حرکت ایستاده. ادرس فرستنده ، وزارت جادوی آلمان بود. کنسول روسیه ناگهان گفت: «روسیه در این مورد با جامعه بین المللی جادوگری همکاری مینماید.» جینی حس کرد موجی از آرامشی وجودش را فراگرفت. چهارده نا از پانزده تا. او برنده شده بود. «نگران ما نباشی، ویرجینیا. با تمام این احوال پیغامت را نگاه کن. ممکنه مهم باشه.» صدای در اکو شادیش را قطع کرد و او را به واقعیت باز گرداند. با اخمی کوچک جینی سر پاکت را پاره کرد و تکه ای پوست را بیرون آورد. او وقتی نامه را میخواند، وحشتناک بود و در اکو به خوبی میدانست نامه محتوی چیست. شراره های شادی که از چشمان او شعله میکشید با خواندن سطور نامه خاموشی میشد و رنگی سرخ بر گونه های کمرنگش نشست. دستانش به آرامی میلرزیدند. جینی به سرعت نامه را درون یکی از پوشه هایش گذاشت. سعی میکرد آرام به نظر برسد، نه مثل یک خرگوش ترسیده. نور روبرو به صورتش خورد و ناامیدانه به دنبال پوششی بود. «معذرت میخوام. خوب حالا که روسیه موافقت کرده، تنها چیری که باید در موردش بحبت کنیم مراسم امضای عملی است، که فردا صبح در کنفرانسی مطبوعاتی انجام میشود. او ه خدای من، یکی دیگه؟» جینی این حرف را زد و سعی کرد بلافاصله به کارش بازگردد، تا اینکه جغد دیگری حواسش را پرت کرد. نامه دیگری روی میز در برابرش افتاد و به محض اینکه آن جغد از اتاق خارج شد یکی
________________
دیگه وارد شد و نامه دیگری به توده اضافه شد. در اکو نگاه میکرد که چشمان جینی تابناک و چهره اش رنگ پریده میشدند. در حالیکه دو نامه جدید را باز میکرد، شش تای دیگر هم از راه رسیدند. همجنان که جینی در ابتدا ارام و سپس با خشم بیشتری نامه ها را باز میکرد، دو کنسول سرگشته نگاه میکردند. وقتی آخرین نامه باز شد، جینی به در اکو مالفوی نگاه کرد. نگاهش پر از شوک و تحقیر بودند. «دوشیزه ویزلی. من معتقدم که وزیر روسیه فقط رضایت دادند با بقیه جامعه جادوگری همکاری کنند. با اطمینان از اینکه بیشتر کشورها به این پیمان پیوستند و امضای آنرا پذیرفتند، پس روسیه هم خواهد پذیرفت. به این ترتیب آیا مطمئن هستید که اکثر کشورها هنوز با قرارداد تحمیلی شما موافق هستند؟» در اکو به نرمی پرسید. یک ابرویشی را بالا برده بود و خیلی خوب میدانست چه اتفاقی میفتد. جینی به آرامی گفت: «نه.» چشمانش غمگین بودند. دو کنسول شگفت زده شدند. در اکو پرسید: «منظور تان چیه ؟ آیا بعضی از کشورها از توافقنامه سرباز زدند؟» جینی به او نگاه کرد، خشمی خروشان پشت نگاهش بود. «بله، در حقیقت. نه کشور، ناگهان تصمیم گرفتند قبل از آنکه قرارداد را امضا کنند باید ملاحظات خاصی بر ایشان در توافقنامه در نظر گرفته شود. ایتالیا، اسپانیا، پرتغالی، هندوستان، ایالات متحده، آلمان، گواتمالا، برزیل و چیر . )) در حالیکه جینی سعی میکرد احساساتش را کنترل نماید، صدایش میلرزید. «بسیار مایه تاسفه، دوشیزه ویزلی. بدون حامیان اصلیتان میتوانم ببینم که بیشتر دیگر کشورها نیز از همراهی سرباز میزنند. میبینید که این موضوع به حال خود رها شده. باید مرا ببخشید، آقایان، دوشیزه ویزلی، من کارهای دیگری دارم که باید بهشون رسیدگی کنم.» در اکو مؤدبانه برای مردها سر تکان داد و به طرف در رفت و بین راه نگاهی مردد به جینی انداخت. جینی در صندلی نشسته بود و در حالیکه به توده نامه ها خیره شده بود بسیار کوچک و گمشده به نظر میرسید. با آهی در درون در اکو اتاق را ترک کرد و در را پشت سرش بست.
if ir : r if ir
جینی به صدای پاشنه هایشی که در راهرو طنین مینداخت و حضورشی را به در اکو اعلام میکرد لعنت فرستاد. صدای بسته شدن در پشت سرش جینی را از مه بیرون آورد و او به سرعت از اتاق خارج شد، احتمالا برای تکمیل شدن تعجب دو سیاستمداری که هنوز در اتاقی بودند. در اکو وقتی صدای پای جینی را شنید ایستاد اما به عقب برنگشت. جینی فرض کرد او دارد نقشه میکشد، چه بگوید. «مالفوی، تو چطوری اینکار را کردی؟» جینی با صدایی سرد در حالیکه هنوز چند قدمی با در اکو فاصله داشت پرسید. «چه کاری را ویزلی؟» لحنش خنثی بود. جینی میتوانست به او لگد بزند. چطور میتوانست اینقدر عصبانیش کند و هنوز هم وقتی نزدیکش میشد، قلبش به طپش
________________
بیفتد، با اینکه هنوز هم آن حالت بیروح و خنثی را بر چهره داشت؟ پس از آنکه ملک اربابی را در بلغارستان ترک کرده بود، برای اولین بار به محض اینکه به آستانه در رسید، جرقه های انرژی را در اتاق حس کرد. او شش روز دردناک را بدون او گذرانده بود و دیدن و حس کردن دوباره اش چقدر آرامش بخش بود. اما در مقابل هیچ حسی را از او دریافت نکرده بود! او کاملا خنثی بود، همراه با ادبی گذرا، بدون حتی حرکتی نشان دهنده در چهره. او نمیتوانست بگوید آیا در اکو جرقه های انرژی را در فضا، موج بلند انرژی را در لحظه ورود او به اتاق حسی کرده. جینی وقتی فهمید انرژی هنوز وجود دارد و او میتواند حسش نماید، نزدیک بود از خوشی زمین بخورد، اما او پوچ و خنثی بود! به «چطور نه تا از کشورهای مرا متقاعد کردی که در آخرین لحظه عقب نشینی کنند؟ برخی از این کشورها ارتباط بسیار وفادارانه ای با بریتانیا دارند. آنها از حرف خود برنمیگردند، مگر آنکه دلیل بزرگی وجود داشته باشه. چیکار کردی تا آنها فکرشان را عوض کنند؟ چه جور رشوه ای استفاده کردی؟ با چه مقدار خریداری شدند؟» جینی به زبانش اجازه داده بود خشمش را پیش برد. «من مجبور نبودم به هیچکدام رشوه دهم، ویزلی. اینکار لازم نبود.» در اکو به سردی گفت و برگشت تا به او نگاه کند. «پس چطور این کار را کردی؟ تبریک میگم مالفوی. تو بهترین ضربه را زدی. حالا بگو چطور این کار را کردی؟» چشمان جینی پر شرر بودند. «اصلاحاتی که میخواستی انجام بدی و قبلا برای فاج فرستاده بودی... قبل از حمله لانگ باتم. تو چند ورق را جا گذاشتی و من فقط آنها را به دیگر کشورهایی که در قرارداد بودند نشان دادم. انها حق داشتند بدانند تو چه توجهات خاصی به یک کشور کردی، اما برای دیگران چنین نکردی.» در اکو به سنگینی جواب داد و جینی در جایش از شوک منجمد شد. به در اکو خیره شده بود. جینی فریاد زد: «تو از ورقهای خودم علیه من استفاده کردی؟ تو لعنتی خوب میدانستی که من آن تغییرات را دور انداختم، پس تو اطلاعات غلط بر ایشان فرستادی!»
«تو آنها را جاگذاشتی. من چه فکری باید میکردم؟» «تو حرومزاده فضول و مسامحه کار و نقشه کشی. نمیتونم باور کنم نوشته هایم را دزدیدی و علیه خودم بکار بردی، حقیقت را تحریف کردی فقط برای اینکه برنده بشی!» جینی با خشمی همراه با شوک فریاد میزد. «اسلیترین !» در اکو در حالیکه به خود اشاره میکرد و شانه اش را بالا برده بود این حرف را زد، انگار این همه چیز را توضیح داده و معذور میداشت. «آن همانقدر دروغ است که به نظر میرسد، ویزلی. و حقیقت نیمه بهترین دروغ است. آنها به خط خودت بودند و درست به همان زبانی که تو برای نوشتن بقیه قرارداد بکار برده بودی.» در اکو در حالیکه از نگاه جینی پرهیز میکرد این حرف
________________
را زد. جینی قدمی به جلو برداشت انگار میخواست به او کشیده بزند، اما دوباره عقب رفت. جینی به آرامی گفت: «خوب، حدس میزنم برنده شدی. بلغارستان با استفاده از جادوی سیاه در همان امنیتی است که همیشه بوده، چون قرارداد فردا شکست خواهد خورد. و تو به تنهایی اعتبار مرا نابود کردی. پس هیچ تهدیدی از اینکه شاید من انقدر حمایت جمع کنم که بتوانم دوباره اینکار را شروع کنم وجود ندارد. امیدوارم هر انچه را که میخواستی بدست اورده باشی.» «تو نمیتوانی همیشه آنچه را که میخواهی بدست آوری. فکر میکردم این چیزی است که مدتها قبل وقتی با پاتر بودی و آن خواهر کوچولوی نامرئی دنباله رویی که بودی فهمیدی.» جینی چیزی را در درونش حس کرد و آنگاه انفجاری از انرژی. مالفوی پریشان روی زمین پهن شده بود و گیج نگاه میکرد. جینی با شگفتی به او نگاه میکرد. از وقتی از بلغارستان خارج شده بود نتوانسته بود هیچ نوع جادویی را بدون چوبش انجام دهد. شگفتی جینی وقتی در اکو روی پایش ایستاد و با کج خلقی ظاهرش را مرتب کرد از بین رفت. «همیشه ریاکار. از چیزی استفاده میکنی که میخواهی غیر قانونی بودن آنرا ببینی، ویرجینیا.» جینی به او خیره شد و شکستش که از لحظه آغاز آن نامه ها حسی میکرد تبدیل به آتشی خشم شد. «اینکار تمام نشده، مالفوای! اهمیت نمیدم چیکار باید بکنم، تو برنده نمیشی!» جینی فریاد زد، آنگاه روی پاشنه اش چرخید و به سرعت دور شد.
| || || || || || به دفتر کار تاریک قدم گذاشت و وقتی دید از اتاق او نور کمرنگی بیرون میاید لبخند اندوهناکی زد. از طریق شایعات وزارتخانه شنیده بود که آن بعد از ظهر چه اتفاقی افتاده است. پس از آنکه نتوانست او را در آپارتمانش بیابد، فکر کرد اینجا آخرین مکان منطقی است که میتواند او را بیابد. خواهر کوچکش را میشناخت، او هیچوقت تسلیم نمیشد. او تا آخرین لحظه میجنگید تا امضاهایی را که لازم داشت بدست اورد. او در زد و بدرون نگاه کرد. جینی را نشسته پشت میزشی پیدا کرد در حالیکه سرش را در دستانش گرفته و افسرده به چیزی که به نظر توده ای از نامه های قدیمی بود خیره شده بود. جینی بالا را نگاه کرد، از: صدای در جاخورده بود، اما دوباره سرش را پایین انداخت. «هی جین. همه ما متعجب بودیم که تو کجا ممکنه باشی. ما به آپارتمانت رفتیم، اما کاملا خالی بود. بنابر این من حدس زدم ممکنه اینجا باشی.» به آرامی حرف میزد و سعی میکرد مؤدب باشد. هرمیون به او اموزش داده بود، پس از انکه اپارتمانش را خالی یافتند. به او گفته بود که وقتی جینی را یافت باید چگونه رفتار کند و چه بگوید. اشتباه نکن رون. من میدونم که قلب تو درست کار میکنه اما حساسیت
احساسی تو مثل یک چماقه و اگر مراقب نباشی فقط بیشتر ناراحتش میکنی. اینها اخطارهای هرمیون بودند. او خیلی خوب گوش داده و هر تکه از نصیحت را بکار بسته بود، نمیخواست از هیچکدام از زنان زندگیش (جینی و هرمیون) کم بیاورد. «من کمی کاغذ بازی داشتم که باید تمامشان میکردم.» صدای جینی صاف و تهی بود. رون جلو رفت و روی یک صندلی روبروی میز جینی نشست. بدون پلک زدن به او که میان ورقهایش بیقرار بود خیره شد. انکار میخواست نشان دهد که مشغول حل یک معماست و واقعا کار میکند نه اینکه به حال خود تاسف بخورد. «من شنیدم امروز بعد از ظهر چه رخ داد.» رون گفت و جینی دست از کار کشید. «خوب، فکر میکنم بهتره حالا بفهمید، به جای ان احساس حقارتی که فردا در کنفرانس خبری ایجاد خواهد شد. واقعا خیلی بده. واقعا داشتم از این اداره لذت میبرد م . ))
«فاج جرات نمیکنه تو را اخراج کنه، جینی ! تو برای او بهتر از آن هستی که بخواهد از دستت بدهد!» روان در حالیکه از خشم به پا خاسته بود اعتراض کرد. «رون، او مرا اخراج نخواهد کرد. او هوش یک کدو تنبل را دارد. اما آنقدر زبردست هست که کسانیکه او را شناور نگه میدارند در اطرافش نگه دارد و من فقط یکی از آنها هستم. اما نه، من استعفا میدهم. همه چیز تمام شده.» «تمام شده؟ جین، راجع به چی حرف میزنی؟»
«آیا تو تمام داستان را نشنیدی، رون؟ او کاغذهای مرا برداشت، اصلاحاتی را که میخواستم در قرارداد ایجاد کنم و انها را به تمام وزرا نشان داد. همه فکر میکنند من به آنها دروغ گفتم و مخفیانه تغییراتی را به نفع بلغارستان ایجاد کردم. هر نه وزیر از دیدار من امروز بعد از ظهر سرباز زدند. تک تکشان. معمولا آنها کسانی بودند که سعی میکردند مرا ببینند و حالا حتی پنج دقیقه هم به من فرصت نمیدهند! او اعتبار مرا نابود کرد، رون. کار من تمام شده. او به من ضربه زد.» جینی گفت و با ناله ای به جلو خم شد و صدای بلندی ناشی از برخورد سر او به میز به گوش را سببیند. «او حرومزاده ای کثیف است! او از این مورد خلاصی نمیشود ! ما میتوانیم همه چیز را توضیح دهیم. جین، او برنده نمیشود! به محض اینکه انها حقیقت را بفهمند تو میتوانی برگردی و کارت را انجام دهی.» رون آماده بود که برای او بجنگد. جینی سر بلند کرد. لکه سرخ رنگ و رقت انگیزی ناشی از ضربه روی پیشانیش ایجاد شده بود. سرش را تکان داد و دوباره آنرا روی میز گذاشت. جینی با صدایی پیچیده گفت: «میدونی، من فکر کردم تو از این موضوع خوشحال میشی، رون.»
«چرا اینطور فکر کردی؟» «چون حالا دیگه هیچ شانسی وجود نداره که حتی من با او خوب صحبت کنم، چه بر سه به اینکه لمسش کنم. آنروز صبح که ما را با هم دیدی خیلی عصبانی بودی.
________________
فکر کردم اتفاقات اخیر که احتمال رخ دادن آنرا هر چه بیشتر کم میکند، خشم تو را نسبت به من کاهش خواهد داد.» رون آهی کشید و روی صندلی نشست. روان نالید: «اوه، جینی. من چقدر احمق هستم.» جینی بلند شد و بهت زده به او خیره شد. «تو فکر کردی من از دستت عصبانی هستم؟ نه، من از تو دیوانه نبودم. مالفوی - من میخواستم صورتش را بدرم، چون او یک آشغال لجنی است که فکر میکرد میتواند دستان کثیفش را روی بدن خواهر کوچولوی من بکشد.» «رون!» جینی میخواست اعتراضی کند که رون مانعش شد. «نه، جینی. من از تو به خاطر بوسیدن دشمن خونیم عصبانی نبودم. از فکر کردن به ان کمی ناراحت میشدم، اما دیوانه، نه. من واقعا عصبانی بودم، چون ... خودلب ، چون پس از مدتهای زیادی تو را واقعا شاد میدیدم. من حتی تمام مدت نمیدانستم که تو شاد نبودی. تا اینکه تو را با او دیدم. حتی با نگاه از پشت پنجره میتوانستم ببینم که چقدر شاد هستید. نمیتوانم آخرین باری را که تو آنگونه بودی به خاطر آورم. عصبانی بودم، چون آشغالی مثل مالفوی باعث شده بود آنچه را مدتها به دنبالشی بودم ببینم.» صدای رون آرام بود، حتی وقتی نام مالفوی را میبرد که این معمولا سبب صدایی پرخاشگرانه میشد. «او ه رون...» جینی نمیتوانست لغاتی را بیابد که نشان دهد چقدر عمیق تحت تاثیر قرار گرفته. رون ناشیانه گفت: «متاسفم، جین» جینی سرش را تکان داد، لبش را گزید و رو گرداند. سکوتی طولانی بینشان برقرار شد تا اینکه جینی تصمیم گرفت آنرا
«او کاغذهای مرا دزدید. نمیتوانم باور کنم، حتی حالا. او گفته بود با هر آنچه که دارد به مقابله با من میاید، اما من باور نکردم. فکر نمیکردم، بتواند با من چنین کاری بکند. اما یکبار دیگه او در مورد یکی از چیزهای خیلی مهم دروغ گفت، پس چرا باید تعجب کنم؟» جینی با تلخی سوال کرد. «او یک احمق است و دیر یا زود متوجه میشود.» «من احمقم. من هفته پیش خودم را کشتم تا این قرارداد را به امضا برسانم. در حالیکه دیگر به آن اعتقاد ندارم. چشمان من باز شده بود، رون. من میدانم تغییراتی که میخواستم بدهم درست بودند. اما او مرا عصبانی کرد، بیش از حد عصبانی. آنقدر که میخواستم یک جوری با او برخورد کنم.» جینی آرام حرف میزد و برای اولین بار متوجه اوضاع شده بود. «من حس میکردم که تو اینبار به آن ایمان نداری. قبلا وقتی راجع به پروژه حرف میزدی، چشمانت برق میزدند. اما وقتی برگشتی بیشتر شبیه یک مسوولیت بسیار سنگین بود.»
________________
جینی در حالیکه به آرامی میخندید، گفت: «خوب، دیگه بار مسولیت نیست، رون. چون در آتش میسوزد، همراه شغل من !» او باید میخندید، وگرنه شروع به گریستن میکرد. «من چیکار میخوام بکنم، رون؟» رون امیدوارانه پرسید: «آبمیوه اش را مسموم کنی؟» جینی به او چشم غره رفت. «بسیار خوب. پس تو میتونی بیرون بری و فردا شکست و اصلاحات را بپذیری، یا چشم یک نفر دیگر را همانطوری که چشمان خودت باز شد، باز کنی.» جینی سرآسیمه از جا برخاست: «رونالد ویزلی، از کی تا حالا چنین بینشی را بدست اورده ای؟)) رون کمی سرخ شد و گفت: «تاثیر هرمیونه.» جینی از جا پرید و به سرعت مشغول جمع کردن پرونده هایش شد و آنگاه به سرعت به طرف در دوید. «تو بهترین برادری هستی که یک سیاستمدار میتواند داشته باشد!» جینی فریاد زد. دوید و بهترین برادرش را در دفترش تنها گذاشت.
________________
فصل چهل و چهارم: سکوت پیروزی و شکست
«تو یک حرومزاده احمق واقعی هستی، اینو میدونستی در اکو؟» این صدای دختر عمویش بود که به محض ورود به کتابخانه ملک اربابی مالفوی به او خوشامد گفت. از حضور او و همچنین خوشامدگویی عجیبش کمی جا خورد. ردایش را در آورد، به کناری انداخت و بدون حرفی از کنارشی رد شد. گابریل با برقی از خشم در چشمشی پشت او کمی خم شد، اما ترجیح داد در اکو را که به سرعت خارج میشد، دنبال کند. «من شنیدم که امروز بعد از ظهر چه اتفاقی افتاد. و من فکر میکنم تو یک آدم احمق نقشه کش بو گندو هستی. از صمیم قلب امیدوارم در این بازی، جینی تو را شکست دهد.» «حالا دیگه غیر ممکنه. من با موفقیت، شغلش را نابود کردم.» صدای در اکو سرد و پوچ بود. گابریل با شنیدن آن سر جایش ایستاد. این در اکو مالفوی پیروز نبود که پس از تلاش بسیار موفقیت را مزه مزه میکرد. حتی آن سرزنشگر مغرور و خودنمایی که پس از بردن یک بازی کوئیدیچ به همراه دوستانشی وقتی جوانتر بود، دیده میشد هم نبود. او بیشتر محتاط و ظاهرا خسته بود. اما مهمتر از همه از پیروزیش غمگین بود. گابریل با طعنه افزود: «و همراه آن شغل، شانس اینکه شاید تو را به خاطر دروغی که به او گفتی ببخشه، و دوباره به تو اعتماد کنه و تو را به خوشبخت ترین مرد تبدیل کنه را نابود کردی.» در اکو ایستاد. برگشت و با سردی به او خیره شد. «آیا این همان کاری نیست که وقتی زانو میزنی برای پاتر انجام میدی و در واقع باهاشی ازدواج میکنی؟» در اکو یک ابرویش را بالا برده بود و شکلک درمیاورد. رقابت قدیمی به سختی جان میداد. گابریل با خشم گفت: «دست از حماقت بردار، در اکو. تو چی بهش گفتی؟"همیشه نمیتوانی آنچه را میخواهی بدست آوری" مطمئنم همینطور ه. این نظر خوبی از جانب تونه، در اکو. تو همان کسی هستی که همیشه به من میگفتی هر کاری لازمه انجام بده تا مطمئن بشی به آنچه میخواهی میرسی. اما به نظر میرسه خودت داری ازش رو برمیگردانی.» هری که اتفاقات بین آن دو را از رون شنیده بود، همه چیز را برای او تعریف کرده بود. این اطلاعات با دقت در راهروهای وزارتخانه پیچیده بود. این گزارشات راه خود را به دفترهای وزارتخانه باز میکردند. ویزلی مشهور که هیچگاه کنترلش را از دست نمیداد، حالا کنترل خود را در یک مکان عمومی در برابر در اکو مالفوی جوان و قدرتمند از دست داده بود و موجب سرگرمی او شده بود. هیچ کسی نمیخواست انرا از دست بدهد. «تو هیچوقت آنچه را میخواهی بدست نمیاوری، گابریل. من مجبور بودم انتخاب کنم. من میتوانستم اجازه دهم عصبانیت او از من سبب شود کاری را انجام دهد، که
________________
وقتی آرامتر شد و درست اندیشید، پشیمان شود. و یا بگذارم کینه خانوادگیش و قوانین تحمیلی را دنبال کند، که به خانواده ما، بلغارستان و دسته ای از دیگر کشورها آزار میرساند، اما ریسک آنکه بیشتر از من عصبانی شود را بپذیرم. این راهی بود که من میدیدم. هیچ راهی نبود که من از آن پیروز بیرون بیایم، حتی اگر میبردم. پس من باید انتخاب میکردم.» «چه انتخاب وحشتناکی ! تو اعتبار او را در جامعه جادوگری نابود کردی! شاید آنقدر که باید مطلع نیستی، در اکو. اما نام او به عنوان جانشین بالقوه فاج وقتی آن پیر خرف بالاخره کنار رود، در دنیا برده میشد. جوانترین و اولین وزیر زن در تاریخ جادوگری! تو امروز خیلی چیزها را از او ربودی، در اکو .» گابریل فریاد میزد. چشمان در اکو به گونه ای برق میزد که سبب میشد قلب گابریل به طرز دردناکی در سینه اش به طپش بیفتد. گابریل از فریاد زدن دست برداشت. به نظر میرسید در اکو به اندازه کافی زجر میکشد. «من مجبور بودم، گابریل. اگر هیچ چیزی را درک نکنی، این یکی را باید بفهمی. او وقتی با من در بلغارستان بود چشمانش باز شد. او به اندازه کافی در زندگیش پشیمانی داشت، نمیتوانستم اجازه دهم این یکی را هم به لیستشی بیفزاید.» در اکو آرام حرف میزد. «بخصوصی با شیوه ای که او برای زجر دادن خود در مواجهه با گذشته دارد.» گابریل با شک پرسید: «یعنی تو میخوای بگی که فقط به خاطر او یک موشی کوچولوی نقشه کش بو گندو شدی؟ چون نمیخواستی قرارداد همکاری را به تصویب برساند و بعد از اشتباهش پشیمان شود؟»
«بله.» «پسر عمو، تو دوره عشق همیشگی را در بعد کاملا جدیدی بدست آوردی.» در اکو لبخندی که کمی تلخی به همراه داشت به لب آورد. آنگاه به کتابخانه برگشت و در یکی از صندلیها فرو رفت و سرش را در دستانش گرفت. در اکو با خستگی زمزمه کرد: «نگاهی که در چشمانش بود، وقتی بهشی گفتم چیکار کردم.... اینکه یک نسخه از قراداد اصلاحی او را برای دیگر وزرا فرستادم... درست مثل همان نگاهی بود که وقتی لانگ باتم کلاهش را برداشت و جینی فهمید او هنوز زنده و در ضمن شیطانی است در چشمانش بود. گناه مربوط به مرگ او ... چیزی که شش سال تمام او را شکنجه داده بود.... او همانگونه به من نگاه کرد. هیچ نفرتی در ان نبود، اما درد بسیاری وجود داشت.» گابریل پرسید: «در این مورد چیکار میخوای بکنی؟» «هیچ کاری برای انجام دادن نیست. من بهش دروغ گفتم، کاغذهایش را دزدیدم و شغلش را ویران کردم. تو فکر میکنی من باید بی مقدمه وارد بشم و از او برای شام دعوت کنم. و بهشی پیشنهاد کمک برای خواسته های بیشتر بدم؟» در اکو با تمسخر حرف میزد.
«گرد گیری لعنتیت را کنار بگذار و بیشتر شبیه یک مالفوی فکر کن.» در اکو با تعجب سر بلند کرد. «مالفویها آنچه را بخواهند بدست میاورند. ما مشکلات را امتحان کردیم. بهترین راه حل را برای حل مشکل برنامه ریزی میکنیم و آن تمهید را کامل میکنیم، بدون توجه به اینکه چه چیزی سر راهمان می ایستد.» در اکو نالید: «گابریل، خواهش میکنم. تنهام بگذار.» گابریل به شانه های در اکو چنگ زد، محکمتر از آنچه معمولا از کسی به ملایمت او انتظار میرفت و در اکو را وادار کرد به او نگاه کند. «من میدونم که تو او را میخواهی. برای بدست آوردنشی چه میخواهی بکنی؟» در اکو از ظهور ناگهانی اندیشه مالفوی وار در دختر عموی جوانش شگفت زده
بود. «هیچکاری برای انجام دادن نیست، گابریل. مگر آنکه من ناگهان حمایت غیر عادی بلغارستان را از قرارداد اعلام کنم و سعی کنم دیگر کشورها را نیز به انجام آن و ادار کنم. در حالیکه دلیلی برای انجامش ندارم. به خصوصی که بر خلاف مصلحت کشور است.»
«شاید اگر توضیح بدی، عذر خواهی کنی و پست بشی؟» «مالفویها پست نمیشوند. در ضمن من چیزی برای عذر خواهی ندارم.» در اکو خطرناک غرید و قبل از آنکه گابریل بتواند به بحث ادامه دهد صدای ورود کسی حرفش را قطع کرد. گابریل با دیدن برادرش شگفت زده گفت: «دارین، انتظار نداشتم تو را اینجا ببینم.» گابریل به برادرش نگاه کرد و متوجه حالتی شوم در او شد که با غم سنگینی که از زمان مرگ دانیکا خانواده اش را در برگرفته بود قابل توضیح نبود. «مشکل چیه ؟» دارین به تاریکی گفت: «جینی ویزلی دانیکا را نکشته. و بلغارستان با برخاستن یک جادوگر سیاه روبروست.»
| }
در اکو نمیتوانست هیچ کدام از اعضایش را تکان دهد. شوک او را بیحرکت کرده بود. ناامیدانه نگاه کرد که گابریل مسولیت را بر عهده گرفت، از جایش پرید و برادرش را به یک صندلی هدایت کرد. آنگاه یک لیوان کنیاک را به دستش داد، امیدوار بود اینطوری نلرزد. سپس سعی کرد اطلاعات بیشتری از او بدست آورد. دارین با جملات بریده به سوالات او پاسخ میداد، ارتباط بسیار کمی بین لغاتش وجود داشت. دارین اشکارا خرخر میکرد. شوک دوره خاصی دارد.
گابریل اعتراضی کنان گفت: «امکان نداره که جادوی سیاه در بلغارستان قد علم کنه، دارین ! ما فقط آن نوع جادو را تمرین نمیکنیم !» «به نظر میرسه که پیروان او موافق نیستند. روش او بیشتر مبتکرانه است. او تصمیم گرفته تعداد زیادی از جادوگرانی را که وزارت بلغارستان بنا بر خواست
________________
وزارت بریتانیا زندانی کرده را متقاعد نماید و به جز اینکه آنها علیه او کار میکنند، نوع جادویشان را به تمام کشور تحمیل میکنند. ما توسط فاج و پیروانش کنار زده میشویم. او طی سالها به گروه های زیادی در کشور نفوذ کرده و حالا این نوع نارضایتی شروع میشه، تا زمانیکه او انها را متقاعد نماید که افسون او تنها افسون کارساز است. انها... نقشه هایی دارند، برای مقابله با وزارتخانه و اقوامی که با انها مقابله کنند.» دارین با اشاره احتیاط آمیز به در اکو نگاه کرد. در اکو متوجه شد، خانواده هایی که با آنها مقابله کنند... خانواده ما. افکارش باه هزار راه مختلف بخشی شده بود.
گابریل به آرامی پرسید: «جادوگر کیست؟» دارین به تلخی خندید. «البته، لانگ باتم. او آن شب که ساحره کوچولوی وزارتخانه تو آنگونه که ما انتظار داشتیم به او توجه نکرد، در مخفیگاه ظاهر شد. و حالا ما باید تاوان عواقب آنرا بدهیم . » در اکو در حالیکه بالاخره توانسته بود صدایش را بازیابد، پرسید: «اگر ویزلی دانیکا را نکشته، پس او چگونه کشته شد؟»
دارین توضیح داد: «باز هم لانگ باتم، پسر تعمور. آنگونه که ما تصور میکردیم، انفجار باعث مرگ او نشد. او بعدا کشته شد، توسط او . قبل از فرارش.» «چطور؟ شما چطور فهمیدید؟» در اکو ناگهان انفجاری از خشم را حس کرد که نمیتوانست آنرا توضیح دهد. از صندلیش به هوا پرید و جلوی پسر عموی موتیره اش خم شد. «با استفاده از آزمایشی اکسسوسی و نفیکوسی روی چوبش. من و پدرم داشتیم در مورد روشهایی که لانگ باتم میتوانست از دست جینی در آن شب بگریزد بحث میکردیم. او گفته بود که وقتی انفجار جادویی رخ داد درست در برابرشی بود. دانیکا چند صد فوت آن طرفتر بود و ... و نمیتوانست فرار کند. اگر لانگ باتم را نکشت، جاییکه تمرکز بیش از هرجایی بود، چطور میتوانست به دانیکا که بسیار دورتر بود آسیب برساند؟ تنها اثری که بر ما داشت این بود که ما را از جایمان بلند کرد. پس ...ما چوب او را آزمودیم و دیدیم همان باقیمانده جادویی را که چوبهای ما از انفجار داشت ندارد. اما چیزی مربوط به افسون آیاداکداورا و نویل لانگ باتم را دارا بود.» زمانیکه به خواهرش اشاره میکرد کمی صدایش میلرزید. گابریل پرسید: «چی ؟ اکسسوسی و نف.... چیه ؟» «اکسسوس و نفیکوس... آزمایشی برای چوبهای جادویی است که در معرض جادوی عظیمی قرار گرفته باشند. مثل انفجار ویزلی در جنگل. هر جادویی اثری برجا میگذارد و اگر به اندازه کافی قدرتمند باشد، چوبت اثر آنرا جذب میکند و به تو کمک میکند که منشا آنرا بیابی.» در اکو در حالیکه در جایش خشکش زده بود پرسید: «او لانگ باتم بود نه جینی؟» دارین مو قرانه سرش را تکان داد.
________________
«آیا کسی به او گفته؟» در اکو پرسید و سوالش احساسات زیادی را منعکس میکرد. گابریل حس کرد گلویش گرفته و چشمهایش از اشکی که پشتشان جمع شده میسوزد. دارین با نگاه به چشمان دارکو گفت: «فکر کردم تو بهترین فردی هستی که میتوانی به او بگویی.» گابریل مشتاقانه گفت: «در مورد لانگ باتم چی؟ برای متوقف کردن او چه میکنیم؟ ما باید هری را به کمک بگیریم. او میخواهد راجع به آن بداند.» در اکو گفت: «پاتر همین حالا هم میداند. هر چی باشه این شغل اونه که بدونه . فقط یک کار وجود داره که میتوانیم برای متوقف کردن لانگ باتم انجام بدیم.» چشمانش جرقه هایی را نشان میداد که شش روز تمام ناپدید شده بودند.
«و آن چیست؟»
«مطمئن بشیم قرارداد ویرجینیا ویزلی به تصویب میرسه.» «در اکو، صبر کن ! و ایسا!» گابریل گفت و بدنبال در اکو که از اتاق بیرون میرفت دوید. مردی که به دنبال ماموریتش بود، پس از آنکه خبر ناگهانی را دریافت کرد. در اکو همچنان که شروع به دویدن از پله ها میکرد، گفت: «وقت نیست!» گابریل فریاد زد: «به من بگو چرا نیاز داری دقیقا همان کاری را انجام دهی که دیوانه وار با آن مقابله میکردی!» در اکو برگشت تا به او نگاه کند. «این تنها راه جلوگیری از لانگ باتم است. جواب دقیقا همان چیزی است که من سعی داشتم جینی متوجهشی شود. این فرهنگه که همه چیز را تعیین میکند، نه قوانین.»
گابریل با چهره ای گیج گفت: «من متوجه نمیشوم.» «گابریل، جمعیت جادوگران بلغارستان قوانین بسیار کمی دارند. چرا اینگونه است؟» «ما بهشان احتیاجی نداریم. تنها چیزهایی که ما بر ایشان قانون داریم، چیزهای خیلی مهم و ضروری هستند؛ افسونهای غیر قابل بخششی، چیزهایی که آزادی شخصی را آلوده میکند. مثل معجون عشقی. این چه ربطی داره؟» «ما همیشه میگفتیم که در بلغارستان جادوگر سیاهی برنخواهد خاست چون فرهنگ مربوط به آن وجود ندارد، ما همیشه بر اساسی بهترین مصالح کل کشور عمل میکنیم. اما قوانین کمی که داریم با تقدس رعایت میشوند و هر کسی که انها را بشکند، به سرعت خجالت زده و رانده میشود.» گابریل به آرامی گفت: «بله، اما تو مرا کمی گیج کردی.» «اگر ما آن قرارداد را امضا کنیم، تبدیل به قانون میشود. و چه لانگ باتم و هزاران پیروش بخواهند، چه نخواهند، قوانین برای ما مقدسی هستند. ما به هیچکس اجازه نمیدهیم قوانین و یا آیینهای فرهنگی ما را زیر پا بگزارد. به عنوان مثال از هسایه اش قویتر شود.»
________________
گابریل اعتراضی کرد: «اما دلیلی که آنها به او میپیوندند اینست که قانون در جایگاه نخست قرار دارد!» در اکو با لبخندی واقعی بر چهره فریاد زد: «اهمیتی نداره! آنها از قوانین اطاعت میکنند، ضمن اینکه سیاستمداران را به مقابله و تغییر آن تشویق میکنند. اما طی مدتی که آنها از قانون اطاعت میکنند، لانگ باتم تمام قدرت خود را از دست میدهد. این بهترین راه متوقف کردن اوست!» گابریل با چشمانی تنگ شده، چند لحظه ای او را از نظر گذراند. «من وقت زیادی ندارم. کنفرانس مطبوعاتی فردا صبح زود برگزار میشه !» «بله، این همه چیز را حل میکنه.» در حالیکه در اکو دوباره شروع به حرکت کرده بود، گابریل آگاهانه این حرف را زد و آشکارا به معنای پوشیده لغاتش توجه میکرد. به نظر میرسید در اکو بدون آنکه بداند برای بدست آوردن آنچه میخواست از جا پریده بود. گابریل تصور میکرد این بر هر چیزی مقدم است، همان دلیلی که سبب شده بود در اکو برای اولین بار طی این هفته لبخند بزند.
| || || || || ||
صبح روز بعد... خبرنگاران در اطرافشان همهمه میکردند، هر کدام به دنبال جایی نزدیکتر به تریبون بودند. که این اعصاب رون ویزلی را خط خطی میکرد. وقتی یکی دیگه از خبرنگاران به او تنه زد تا بیشتر به جلو برود، خود را وادار کرد تا دندانهایش را به هم بفشارد و سر آن آشغال لعنتی فریاد نزند. «من نمیفهمم که تو، داداشی بزرگ و بقیه چطور میتوانید در این مورد اینقدر خونسرد باشید.» هرمیون در حالیکه راهش را به طرف رون باز میکرد این حرف را زد. رون لبخند زد و قبل از آنکه بتواند جلوی خودش را بگیرد، چشمانش اطراف اتاق گشت. بدنبال فرد خاصی میگشت. «تماشای دریدن او، توسط مطبوعات به خاطر ارایه ندادن قرارداد خیلی وحشتناک خواهد بود.» رون با لبخند گفت: «او یک جور نقشه داشت و نسبت به آن بسیار خوشبین بود. تو ما ویزلیها را خوب میشناسی، ما همیشه چیزی در آستین داریم.» هرمیون پاسخ داد: «واقعا .» رون نتوانست جلوی خودش را بگیرد و پرسید: «مایکل امروز کجاست؟» هرمیون چند روز گذشته را زیر فشار بود. برای ساعتهایی طولانی در اداره هیچ کاری برای انجام دادن نداشت جز اینکه نگران جینی باشد. این فشاری بود که رون از سالها قبل، از دوستی قدیمیشان میشناخت. سالهای طولانی که بهترین دوستان بودند، به رون اجازه میداد بگوید چه زمانی هرمیون مزاحمت پسرانه را تحمل میکند، با وجودیکه هرمیون همیشه در مقابل او استادانه رفتار میکرد. غرور همیشگیش به شدت افزایش میافت و تحمل او برای منازعات همیشگیشان به شدت کاهش میافت.
________________
گرچه اینبار به نظر میرسید که جوی از نا آرامی در او وجود دارد که با فشار همراه شده، بسیار بیشتر از اینکه مشکلی با آن آشغال، مایکل داشته باشد. «او نمیاید.» هرمیون این حرف را زد و از نگاه کنجکاو رون رو گرداند. «من فکر کردم میری دنبالش که بیاریشی. به این ترتیب ما میتوانیم تا جایی که میتوانیم افراد وفادار به جینی را در اتاق جمع کنیم. چون وقتی تعداد زیادی از طرفدار نشی اینجا باشند آنها نمیتوانند او را بدرند.» در حالیکه رون به مقابلش خیره شده بود و از نگاه به هرمیون پرهیز میکرد، میکوشید صدایش طبیعی باشد.
«من از او خواستم نیاید. فکر کردم درست نیست. در ضمن ما به تازگی جدا شدیم.» روان دست دراز کرد و شانه هرمیون را به گونه ای که تصور میکرد ارامش بخش است گرفت . به او نگریست و گفت: «از شنیدنش متاسفم، میون. چه اتفاقی افتاد؟» هرمیون کمی شانه اش را بالا برد و گفت: «خوب، اساسا....آنچه در بلغارستان رخ داد، دید جدیدی در مورد همه چیز ایجاد کرد. من تحقیقات زیادی در مورد روانشناسی تجربیات نزدیک به مرگ انجام دادم و اینها میتوانند دید تو را به کلی تغییر دهند. سبب شوند تصور کنی تا به حالی نابینا بودی. فکر میکنم این اتفاقی بود که رخ داد.» رون با بدگمانی چشمانش را تنگ کرد. «هرمیون، ما تجربیات نزدیک به مرگ زیادی داشتیم. حالا دیگه این خبر قدیمی شده، مگه نه؟» «اما دقیقا همینه. ما تجربیات نزدیک به مرگ زیادی داشتیم. مایکل کسیست که من هرگز نمیتوانم با او چنین تجربیاتی داشته باشم، نمیخواهم که داشته باشم.» رون با ناباوری پرسید: «آیا داری میگی به خاطر اتفاقی که در بلغارستان افتاد تمام ارتباطاتت را بر این اساسی که میخواهی با آنها تجربه نزدیک به مرگ داشته باشی یا نه، بازنگری میکنی؟» هرمیون لبخند زد.
(yدقیقا همینطور ه. خوشحالم که میفهمی. اما در مورد یک چیز اشتباه میکنی. من
فهمیدم، فقط یک نفر وجود داره که دلم میخواد در کنارشی با مرگ روبرو بشم.»
تا حالت رون را ببیند. رون حالا کاملا دستپاچه شده بود. شرمبول آه سنگینی کشید و به پایین نگاه کرد. آنگاه با کمرویی دست کوچکش را در دست بزرگ رون گذاشت و با نگاهی پرسشگر همراه با فروتنی به او نگریست. چشمان رون پیش از آنکه آگاهی بر چهره اش طلوع کند، از شگفتی گشاد شدند. آنگاه صورتش از خجالت سرخ شد. رون به هرمیون و آنگاه به دستانش که مشتاق دستان او بود نگاه کرد و دوباره سر بلند کرد. هرمیون با حالت عصبی لب پایینش را میگزید و منتظر بود رون اطلاعات جدید را درک نماید.
هرمیون با لرزشی ناامیدانه به آرامی گفت: «متاسفم که تقریبا در هیجدهمین باری که با مرگ روبرو شدیم چشمانم باز شد و دیدم تو آنجا هستی.» حس کرد قلبش از گلویش بیرون میاید و میفتد. خواست دور شود، اما حسی کرد دستان رون همچنان دستان او را گرفته. «تو احمق واقعی هستی، تو واقعیت انرا میدانی، هرمیون؟» رون لبخندی بر چهره داشت. هرمیون چشمانش را برای چشم غره ای تنگ کرد، میخواست به خاطر خام دستی رون در چنان لحظات مهم و مهیجی اعتراضی کند، اما قبل از آن رون او را به طرف خود کشید و بازوهایش را دور او حلقه کرد. رون کنار گوش هرمیون زمزمه کرد: «به تو واگذارش میکنم، درخشانترین ساحره دوران، تا چنین گفتگوهایی را میان اتاق کنفرانسی شلوع اغاز کنی، جاییکه تا حد امکان از خبرنگاران پر شده و کنفرانس مطبوعاتی جینی هر لحظه شروع میشود.» «به نظر میرسه در این لحظه نظر خوبی باشه.» هرمیون مغرورانه گفت و آنگاه خندید. «لعنتی، به نظر میرسه داره شروع میشه.» رون نالید. «ما باید اینرا امروز، بعدا تمام کنیم... نو یک جای خصوصیتر . اما برای ثبت کردن، هرمیون، تو هم تنها کسی هستی که من میخواهم در کنارشی با مرگ روبرو شوم. خوب، تو و هری. فقط به این دلیل که او هری است و در نهایت ماده اولیه آنکه میشناسید...اوه کنارشی بگذار، تو میدونی منظورم چیه!» «برای اولین بار فکر میکنم، واقعا بدانم.» هرمیون در حالیکه رون روی یکی از صندلیهایی که در ردیف جلو برای انها رزرو شده بود مینشست این حرف را زد. «حالا ساکت باشی، رونالد ویزلی. داره شروع میشه.»
مل : |
«ویرجینیا، آیا مطمئنی که میخواهی اینکار را انجام دهی؟ من فکر میکنم این تصمیم زیرکانه ای است و تو کاملا از حمایت من برخورداری. البته به نظر میرسه با آنچه در ابتدا پیشنهاد دادی بسیار متفاوت باشه.» کرنلیوسی فاج با نگرانی این حرف را زد. در حالیکه جینی به سرعت از کنارشی رد شد و سعی میکرد یک لنگه کفشش را بپوشد، در همان حالی کتش را هم بپوشد و در ضمن پوشه مربوط به سخنرانی تجدید نظر شده اش را نیز با خود میبرد. «من کاملا خوشی بین هستم که اینکاریست که باید انجام شود.» جینی در حالیکه پوشه را زمین انداخته بود با گیجی این حرف را زد. کمی لغزید، تا اینکه کفش سر جایش قرار گرفت. کتش را پوشیده بود و دکمه هایش بسته شده بودند. با آهی پوشه
اولین باری بود که کاملا درست حس میکرد. تمام شغلش در وزارتخانه پیرامون رستکاری بود - او فکر میکرد باید چیزی را برای خودش بسازد، تا انسان موفقی باشد، تا نویل قربانی را به رستگاری برساند. قربانی که میخواست ثابت کند زندگی
________________
جینی به قیمت زندگی او ارزشی نجات یافتن داشت. این چیزی بود که او را به مکانی که اکنون بود کشانده بود. اما پشت تمام این جاه طلبیها روح گناهی قرار داشت که او را زنده زنده میخورد. اما حالا هدف برای خودش بود و انگیزه اش روحی از گذشته نبود، بلکه آرزوی انجام آنچه درست است بود. کاملا درست به نظر میرسید، چنانکه گویی این نقشی کاملا برای او ساخته شده است. او طبیعی بود و همه چنین فکر میکردند.
جینی با نگاهی به ساعت گفت: «فکر میکنم وقتشه.» او همهمه بلند مطبوعات را که سعی میکردند جایشان را بیابند، وقتی ورودش را به اتاق دیدند شنید. جینی از سکو بالا رفت. از روی عادت جمعیت را از نظر گذراند و برادرش و هرمیون را دید که کنار هم نشسته بودند و کنارشان نیز هری و گابریل قرار داشتند. او از دیدن گابریل آنجا متعجب شد. تصور میکرد که او طبیعتا طرف در اکو را خواهد گرفت. پس از نگریستن اتاق و زمانیکه تمام چشمها در سکوت به او خیره شدند، او با شکفتی غریبی متوجه شد یک جفت چشم خاکستری مایل به نقره ای خاص آنجا حضور ندارند. او حواسش را به وظیفه اش متمرکز کرد و خود را قانع کرد که اینطوری بهتر است. جینی بدون توجه به فلاش دوربینها پشت تربیون رفت، سخنرانیش را روی میز گذاشت و نفس عمیقی کشید. آغاز کرد.
((صبح بیخبر ، خانمها، آقایان، وزرا، اعضای مطبوعات. از همه شما بیه خاطر حضور در اینجا تشکر میکنم. همچنانکه میدانید، امروز ضرب العجلی است که
باورنکردنی را در مقررات مربوط به جادوی سیاه، در سراسر جامعه بین المللی جادوگری بین تمام کسانیکه از آن حمایت میکنند، ایجاد خواهد کرد. من به همراه وزرای دیگری از سرتاسر جهان ماههای زیادی را صرف ایجاد توافقنامه ای برای حذف موفقیت آمیز تمام جادوی سیاه از جامعه بین المللی کردم. ما، در بریتانیا، پس از تجربه ای که با لرد سیاه داشتیم، قبل از همه خطر و بدبختی را که جادوی سیاه میتواند ایجاد کند میشناسیم. من بیش از هر کسی میخواهم تمام موارد جادوی سیاه غیر قانونی شود، تا کسانی منلی لرد سیاه نتوانند دوباره قدرت بگیرند. این قرارداد بر اساس تعاریف و قوانین وزارت جادویی بریتانیا نوشته شد. نقشه ما این بود که قوانین سخت خود را داشته باشیم و بقیه کشورها را برای حمایت و اجرای آن متقاعد نماییم. من، دوست داشتم، همه ما فرضی میکردیم این بهترین راه برای جلوگیری از انتشار و رشد هر نوع جادوی سیاهی است. به این طریق که قوانین و استانداردهای خود را به خارج صادر کنیم. با اینحال، طی چند هفته گذشته من متوجه شدم که این نقشه ترکی اساسی دارد و دنبال کردن این راه بسیار اشتباه
بهب است.
________________
همان ترک اساسی سبب شکست این ابتکار شد. به گونه ایکه کشورهای اصلی که قرارداد را پذیرفته بودند آنرا رد کردند.» وقتی همه این خبر را شنیدند، زمزمه بلندی در جمع ایجاد شد. بسیاری از کارمندان وزارتخانه که آمده بودند تا آخرین اخبار مربوط به پیشرفتهای این ستاره جوان وزارتخانه را در بزرگترین پروژه تاریخ بشنوند، هیجانزده با خودشان صحبت میکردند. جینی به اطراف مینگریست، سعی میکرد واکنشها را هضم نماید. او نفس دیگری کشید و خود را وادار کرد که بر قسمتهای باقیمانده سخنرانیش تمرکز نماید، که دستی را روی شانه اش حس کرد. «ویرجینیا، من باید یک لحظه صحبتت را قطع کنم. ما مهمانی با خبر بسیار مهمی داریم.» فاج در گوشش زمزمه کرد. جینی اخم کرد، اما سر تکان داد و اجازه داد تا فاج او را کنار برده و مهمان را راهنمایی نماید. وقتی قدم بدرون اتاق نهاد، جینی حس کرد قلبش از حرکت ایستاده. چون حتی قبل از انکه او را ببیند، با حس واقعی جادویی جاری در هوا فهمید او کیست. چشمانش گشاد شده بود. همچنانکه او به تریبون نزدیک میشد، جینی تمام آرامش خود را بکار بست تا سرپا مانده و حالتشی طبیعی به نظر برسد. «اگر این وقفه کوتاه را ببخشید، آقای در اکو مالفوی به نمایندگی از وزارت جادوی بلغارستان، میخواهند خبر مهمی را در رابطه با این موضوع اعلام نمایند. آقای مالفوی.» فاج با اشاره به در اکو حرفشی را زد و کنار رفت تا او بتواند جلو بیاید. «صبح بخیر . بلغارستان در حال حاضر با تهدیدی جدی روبروست. جادوگری که اشتباها تصور میشد در جنگ کشته شده، اخیرا دوباره ظاهر شده. این جادوگر به نام نویل لانگ باتم شناخته میشود. این جادوگر مسول حمله به خانه و خانواده من و مرگ دختر عمویم دانیکا مالفوی میباشد. پس از فرار، لانگ باتم در حال جمع آوری پیروانی برای خود میباشد تا در بلغارستان قدرت بگیرد و به عنوان یک جادوگر سیاه پدیدار شود.» صدای نفس نفس زدنهایی در اتاق طنین انداخت. جینی حسی میکرد یک نفر هوا را از ششهایش بیرون کشیده. در اکو داشت دروغ میگفت. او برای دانیکا مسول بود! چرا او در موردش دروغ میگفت؟ در حالیکه خبرنگاران سوالاتشان را فریاد میزدند، در اکو سکوت کرده بود و سر برگرداند تا به چشمان جینی نگاه کند. جینی لرزش شدیدی را حس میکرد و این فکر که او برای محافظت از او دروغ گفته از ذهنشی گذشت، اما تصاویر مربوط به دیگر حوادث هنوز در ذهنش برق میزد و جینی آن فکر را نادیده گرفت. در اکو پیش از این مطمئن شده بود که جینی شخصا به او اهمیت نمیدهد.
« همچنانکه در این لحظه است، ما در بلغارستان هیچ قانونی نداریم که مانع او شویم یا استفاده از جادوی سیاه را تعدیل کنیم.» ایسل از آنکه زمزمه دوباره قطع شد ادامه داد. «ما بر اساسی این عقیده که چنین قوانینی لازم نیست با پیشنهاد دوشیزه ویزلی مخالفت کردیم. اما به خاطر این تهدید پدیدار شده، به من اختیار داده شده تا
________________
سرسپردگی جامعه جادوگری بلغارستان را به قرارداد همکاری بین المللی برای حذف تمام جادوی سیاه اعلام کنم. ما انرا به همان صورتی که نوشته شده، در اولین
کار را انجام دهند. چون این اتفاقی به خاطر خطر جادوی سیاه برای ما افتاده و این تراژدی میتواند بر اثر خودداری از مداخله به خاطر تجارتهای کوچک و ملاحظات اقتصادی تکرار شود. متشکرم.» لغات او زنگ را به صدا در میاورد و در اتاق طنین مینداخت. در حالیکه سوالات خبرنگاران به طرفش پرتاب میشد، او به آرامی برای خروج به طرف در پشتی رفت. جینی دوباره به پشت تریبون رفت. ذهنش میچرخید و سعی میکرد لغات مناسب را برای گفتن بیابد. به محض اینکه پشت تریبون قرار گرفت دوباره جمعیت را از نظر گذراند و متوجه یک جفت چشم خاکستری شد که قبل از خروج از اتاق به او نگاه کردند. «براساسی درخواست ناگهانی آقای مالفوی، ما مطمئنا توافقنامه اضطراری را بین این دو کشور منعقد خواهیم کرد، به این ترتیب ما میتوانیم در هر زمینه لازم برای حذف این تهدید جدید در بلغارستان به آنها کمک نماییم.» جینی گفت و یک گروه از حضار دست زدند. جینی صبر کرد تا مجددا سکوت برقرار شود. آنگاه ادامه داد. «پیش بینیها، در هر حال موقتی خواهند بود. سرسپردگی همیشگی به قرارداد همکاری بین المللی برای حذف تمام انواع جادوی سیاه مطابق مصالح بلغارستان نمیباشد. و وزارتخانه ما از موقعیت اضطراری آنها در اجبار برای شرکت در قرارداد سو استفاده نخواهد کرد. طی کارم با وزارتخانه های مختلف برای پیشبرد توافقنامه یاد گرفتم که تفاوتهای زیادی بین فرهنگها وجود دارد که عملکرد ما را به مخاطره میندازد. این حقیقت کوچک وجود دارد که بیشتر کشورها مثل ما نیستند و تفاوتهای زیادی در مفهوم جادوی سیاه از نظر آنها در مقایسه با ما وجود دارد. این بي عدالتیست که انتظار داشته باشیم مقررات خودمان را به دیگر کشورها تحمیل کنیم. که در واقع خود سبب ایجاد عدم تعادل قدرت در کشور میشود و وضعیتی را بوجود میاورد که ما میخواهیم از ان پرهیز کنیم. به این دلیل من همکاری بین المللی تحمیلی را کنار میگذارم. آن دوباره نوشته شده و به مذاکره گذارده میشود. با شرایطی جداگانه برای کشورهای امضا کننده تا نیازهای خاص آنان در نظر گرفته شود. و به محض اینکه مساله بلغارستان حل شود، توافق موقتی در مورد آنها دوباره به مذاکره گذارده خواهد شد. هدف ما اینست که دنیای جادوگری مکان امنی باشد. به این منظور باید تکرار جادوی سیاه را متوقف کنیم. اما باید مطمئن شویم که ما مسول و مطلع هستیم. بنابرین به درستی میتوانیم جادوی سیاه را متوقف کنیم بدون آنکه اشتباهات گذشته را تکرار کنیم و یا رابطه مان را با بقیه جامعه جادوگری قربانی نماییم.» جینی
________________
صحبتش را به پایان برد. حضار به او در سکوت خیره شده بودند. اما ناگهان اتاق از آشوب منفجر شد. سوالات خبرگزاریها به طرفش هجوم آورده بودند و کارمندان وزارتخانه از جا پریدند تا بهترین کار ممکن را برای کمک به وضعیت پیش امده در بلغارستان انجام دهند. انگار جینی چشمانش را بست و وقتی باز کرد، ناگهان با مردمی احاطه شد که برای جلب توجه او غوغا میکردند. آنگونه که او میتوانست بگوید هیجان ملموسی در فضا جاری بود، هیجانی که به او نیرو میداد و سبب ترشح آدرنالین در بدنش میشد. جینی مردم را کنار میزد و سعی میکرد راهشی را به طرف در باز کند. یک نفر دستش را گرفت. جینی برگشت و هری، رون و هرمیون را دید که از میان جمعیت خود را به او رسانده بودند. «جینی ! این عالیه ! تو موقعیت بسیار خوبی بدست آوردی و آنها به این خاطر تو را دوست دارند.» هرمیون در حالیکه به هیجان درون اتاق نگاه میکرد این حرف را زد. جینی با تندخویی گفت: «او دروغ گفت. چرا در مورد دانیکا دروغ گفت؟» چشمان جینی کمی میسوخت. نگاهی بین هری و هرمیون رد و بدل شد. «او چنین نکرد، جینی. انچه او گفت حقیقت دارد. انها دیشب اخر شب متوجه این موضوع شدند. تو مسول مرگ او نیستی.» هری در حالیکه سعی میکرد در هجوم خبرنگاران آرام باشد، این حرف را زد. جینی شوکه شده به او خیره شد. جینی در حالیکه لب پایینش میلرزید پرسید: «آیا مطمئنی؟» هری موقرانه سرش را تکان داد. جینی به سرعت برگشت و دوباره شروع به باز کردن راهشی از میان جمعیت نمود. رون گفت: «جینی، کجا میری؟» جینی برگشت و لبخند ضعیفی به آنها زد. «آیا نباید گروه اورورو هایتان را جمع کنید؟ شما جادوگر سیاه جدیدی برای مبارزه دارید و همینطور اجازه کامل از طرف بلغارستان برای بیرون کشیدن او !» جینی همچنان که به راهشی ادامه میداد، قبل از آنکه اندام کوچکشی در جمعیت ناپدید شود، این حرف را زد. «ویرجینیا! ویرجینیا ! کجا میری؟ خبرنگاران دارند میمیرند که با تو حرف بزنند، همینطور تمام وزرا!» این صدای فاج بود که در راهرویی که جینی برای فرار انتخاب کرده بود طنین انداخت و جینی را متوقف کرد. جینی برگشت و شانه اش را بالا انداخت. «متاسفم، آقای فاج. اما یک چیزی وجود داره که باید بهش رسیدگی کنم. کلاریس یک کپی از توافقنامه را میاورد. شما فقط باید آنرا امضا کنید و از بقیه وزرا هم بخواهید که چنان کنند. و به این ترتیب کار انجام شده.» جینی با اشتیاق حرف میزد. به نظر میرسید مرد بیچاره کاملا از حرفهای او جاخورده است.
«ویرجینیا ! تو باید به آنجا بر گردی! این لحظه متعلق به تو ئه تا آنچه را مردم درباره ات میگویند به اثبات برسانی. اگر تصمیم داری یک روزی وزیر جادو شوی باید به آنجا برگردی!» او در حالیکه از نبودن وضعیت سیاسی در شاگردش شوکه شده بود، این حرف را زد. کاملا از حرفهایش حیران شده بود. «من آرزویی برای وزیر جادو شدن ندارم، آقای فاج. شما متوجه هستید که من مشکلی برای انجام بازیهای سیاسی در این لحظه ندارم، مخصوصا وقتی جای مهمتر دیگری برای حضور یافتن دارم.» جینی این حرف را زد و مودبانه برای مرد گیج بیچاره سر تکان داد و آنجا را ترک کرد. به محض اینکه از وزارت جادو خارج شد و قدم به خیابان مو گلها نهاد برای اولین بار، پس از شش سال متوجه شد باری که روی شانه هایش سنگینی میکرد کاملا برداشته شده است. به جز یک مساله کوچک که میخواست قبل از پایان روز آنرا حل نماید. همه آگاه باشند، هر انکس که تبدیل راه ویزلی مصدسامح و اهدافش ایستاده است.
| || || || || ||
او شناور بود. در حالیکه قدم به دفتر ساکت و تاریکشی نهاد، رضایتمندی همچنان در وجودش موج میزد. پاشنه های بلند کفشش با صدا به زمین ضربه میزدند. جینی بدون توجه به آداب، آنها را به تندی درآورد، گره موهایش را باز کرد و آنها را رها کرد. شروع به رقصی شادمانی نمود. سرخوشی بود و انرژیش را تخلیه میکرد. سرفه کوتاهی از درون سایه ها او را از جا پراند. چشمانش گشاد شدند و سعی کرد تا حد ممکن باوقار باشد. تا اینکه آن فرد از سایه بیرون آمد و میتوانست بفهمد او
در اکو در برابرشی ایستاد. اگر به خاطر برق درون چشمانشی نبود که بیشتر مردم قابل به درک ان نبودند، میشد گفت چهره اش حالتی خنثی دارد. جینی به چشمان او نگاه کرد. سعی کرد افکارش را بخواند، سعی کرد بفهمد چرا به اینجا آمده. همچنانکه سکوت ادامه میافت، سنگینی حاکم در فضا به صورت نمایی افزایش میافت. غریزه سیاسی قوی جینی به او میگفت خشک شده بماند و هیچکدام از افکارش را لو ندهد. از ارزوی درست کردن اوضاع و بازگرداندن ان به وضعیت اولیه پرهیز میکرد. جینی به سختی نفس میکشید، میخواست حرف بزند، اما
سکوت را میشکند. در اکو قدمی به جلو نهاد، به نظر میرسید میخواهد چیزی بگوید و آن برق درون چشمانش تمام مقاومت جینی را برای حفظ سکوت ذوب کرد. «من به خاطر تو یا بلغارستان قرارداد را نابود نکردم، یا برای حفظ ظاهر یا شغلم.» جینی در حالیکه قادر نبود چشم از او بردارد به آرامی این حرف را زد. در اکو نزدیکتر آمد، آنقدر نزدیک که میتوانست جینی را لمس کند.
________________
در اکو هم با صدایی به آرامی صدای جینی گفت: «من هم چون تو قرارداد را نابود کردی به اینجا نیامدم.» «پس چرا اینجا هستی؟» جینی پرسید و میخواست به خاطر لرزش موجود در صدایش خود را نفرین نماید. «نمیتوانستم بیش از این دور بمانم.» آنگاه دست دراز کرد و یک دسته از مو را از روی صورت جینی کنار زد. هر دوی آنها از جرقه های انرژی و نیروی مابینشان که بر اثر تماسی بوجود آمده بود جا خوردند. از اینکه میدیدند هنوز وجود دارد شوکه بودند. جینی با شگفتی به دست در اکو نگاه کرد، سپس دستش را گرفت، کف دستش را روی آن گذارد و از نیرویی که بینشان بود احساس شادی کرد. «جینی، ما به یکدیگر تعلق داریم.» جینی در حالیکه با چشمانش دست در اکو را دنبال میکرد پرسید: «هنوز هم ؟ بعد از تمام اتفاقاتی که افتاده؟» «ما همیشه به هم تعلق داشتیم. فقط نمیتوانستیم آنرا ببینیم.» در اکو دست دیگرش را بالا آورد، چانه جینی را حرکت داد تا به او نگاه کند. «من میخواهم که ما به هم تعلق داشته باشیم.» «تو هیچوقت به آنچه میخواهی نمیرسی.» گزش در صدایش بیش از آن چیزی بود که انتظار داشت. در اکو یک ابرویش را بالا برد، انگار جینی چالشی را متذکر شده بود. با حرکتی سریع که جینی را از نفسی انداخت، بدن کوچک او را به آغوشی خود کشید و لب بر لبش نهاد. جینی سعی کرد مقاومت نموده و خود را رها نماید، اما در یک لحظه بدنش و جادوی بینشان شکست خورد و تمام نیرویشی را صرف بوسه کرد. جینی نفس نفس زنان خود را کنار کشید. بدنش از درد ناشی از قطع تماسی فریاد میزد. بازوهای در اکو همچنان او را محکم در اغوش داشتند. در اکو پیشانیش را به پیشانی جینی چسباند و در چشمانش خیره شد. در اکو با پوزخند کوچکی گفت: «اگر آنچه را میخواهی بدست نیاوری، بیرحمانه بدنبالش میروی تا زمانیکه بدستش آوری. این روش مالفوی است.» صدای پاها و غوغای صحبتهایی در راهرو پیچید. جینی سر برگرداند تا ببیند آیا آنها به طرف دفتر او میایند. آنگاه حس کرد لازم است برای در اکو توضیح داده و او را متوجه نماید. جینی زمزمه کرد: «خیلی چیزها هست که باید راجع به آنها صحبت کنیم.» اما قبل از انکه بتواند ادامه دهد، در اکو سرش را تکان داد و با بوسیدن لبهایش او را ساکت کرد. بازوهایش را دور کمری جینی محکمتر کردن صورتش را روی گردن جینی قرار داد و به گونه ای او را گرفت که انکار هرگز اجازه نمیدهد، برود. همچنانکه سرو صدا در راهرو نزدیکتر میشد، محکمتر او را در آغوش میفشرد و ناگهان همه جا
________________
ساکت شد. جینی آهی کشید و روی سینه در اکو آرام گرفت. از راستی که در آن لحظه بینشان وجود داشت شاد بود. هنوز خیلی چیزها وجود داشت که باید بینشان روشن میشد، خیلی چیزها باید گفته میشد. اما در آن لحظه، در آغوش او، با جرقه های باورنکردنی انرژی که بر اثر تماسی او، روی پوستشان میرقصید، لغات ضروری نبودند. آنها به یکدیگر تعلق داشتند. جادوی بینشان این موضوع را ثابت میکرد. این چیزی بود که جینی قادر به دیدنش نبود، اما آنجا حضور داشت و جینی آنرا با تمام وجود حسی میکرد. و در آن لحظه هیچ چیز دیگری در دنیا اهمیت نداشت.
