۱ :شماره صفحه www.harry potter2000.blogfa.com
نوشته هرمیون - از خانواده وبلاگ هری پاتر ۲۰۰۰
قابل توجه خوانندگان عزیز:
سلام دوستان، داستان دره فراموش شده سومین داستانی است که نگارش می کنم. این داستان همانند داستان نبرد عشق و خشم از
ایده های بدیعی سرشار است و همچنین نشری به روانی داستان ترینیتی را داراست. می شود گفت این داستان بهترین داستانی است که تا بحال نوشته ام. اکنون که شما فصل اول این داستان را می خوانید اینجانب تا فصل پانزدهم این داستان را به نگارش در آورده ام و همچنان پیش می رم. به گمانم این داستان چیزی حدود پنجاه فصل خواهد
داشت و از داستانهای قبلی من طولانی تر خواهد بود.
تصمیم دارم این داستان را تا پایان آذرماه به پایان ببرم.
لازم است تکرار کنم که این داستان ادامه ای بر داستانهای قبلی خودم نیست بلکه ادامه ای دیگر است بر داستان هری پاتر و شاهزاده نیمه اصیل. همچنین تکرار می کنم که هری پاتر متعلق به جی کی رولینگ دارد و اینجانب فقط ادامه این داستان را بر اساس تفکر و ایده های شخصی خودم و به اجازه نویسنده اصلی داستان یعنی رولینگ به فن فیکشن نویسی ها نوشته ام. نکته دیگر این است که نقدها و نظرهای شما در طول نوشتن داستان باعث افزایش کیفیت کار و تشوی من در نوشتن داستان
خواهد شد. از طرفی از آنجا که می خواهم این داستان کیفیت لازم را داشته باشد شاید نتوانم هفته ای بیش از دو فصل یا حد اکثر سه فصل به
شما ارائه کتم. این داستان خصوصیت دیگری نیز دارد و آن اینکه در ابتدای هر فصل تعداد حروف، کلمات، خطوط، پاراگراف ها و صفحات آن
فصل را نیز ذکر می کنم تا بعدها نگویند هرمیون و داداش خط ها را درشت می نویسند تا داستان بیشتر معلوم شود!!! امیدوارم از
خواندن این داستان لذت ببرید.
هرمیون گرنجر - از خانواده وبلاگ هری پاتر ۳۰۰۰
 
 
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: لا
فصل اول گربه خیس و برنامه های آینده صفحه ۳
فصل دوم اتهام شوم صفحه ۸
فصل سوم دلباختگی تمعافیتها ۱۴۴
فصل چهارم آخرین جاودانه ساز صفحه ۲۰
فصل پنجم تکنی 9 سعی برای مو تعریفحه ۳۶
فصل ششم بازگشت به دره صفحته ۳۱
فصل هفتم شوالیه مهربان تعریف ته ۳۷
فصل هشتم وعده خانم ویزلی صفحه ۴۴
فصل نهم اهداف عجیب صفحه ۴۹
فصل دهم تنهایی بهتر است صفحه ۵۵
فصل یازدهم آرزوی پدرخوانده صفحه ۶۰
فصل دوازدهم امتحان غیب شدن مسافتتاه ۶۶
فصل سیزدهم تغییر عقیده صفحه ۷۵
فصل چهاردهم دره ای دیگر مسافتتاه ۸۱
فصل پانزدهم در راه بازگشت صفحه ۸۸
فصل شانزدهم تغییر و تحول تعریف تا ۹۶
فصل هفدهم مورد اعتماد متاسفاته"۲ - ۱
فصل هجدهم چهرههای آشنا صفحه ها ۱
فصل نوزدهم التماس مالفوی صفحه ۱۱۷
فصل بیستم هفت یه صفحه ۱۳۳
بیست و ی کنار زدن عقلی میعافیته ۱۳۹
فصل بیست و دوم گم شدگان صفحه ۱۳۴
فصل بیست و سوم نفرین شده تمعافیتها ۱۴۳
فصل بیست و چهارم شمشیر گریفندور صفحه ۱۵۰
فصل بیست و پنجم بازگشت سوروس اسنیپ متاسفاته ۱۵
فصل بیست و ششم نسبتهای فامیلی میعافیته ۱۶۳
فصل بیست و هفتم پسری که زنده ماند صفحه ۱۶۹
فصل بیست و هشتم آهنگ مردگان تیسفحه ۱۷۶
بیست و نهم سوگ، بعد از نبرد صفحه ۸۰ ۱
فصل سی ام برزخ تردید متاسفاته ۸۷ ۱ فصل سی و یکم بازگشتت مبارک پاتر! تمعافیته"۱۹۲
فصل سی و دوم روزهای خوش قدیم صفحه ۱۹۹
خاتمه به یاد... متاسفاتها ۲
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: لالا
هوای پاتو و = وه قواموش شطه اثتکله آناله گاز به ثپتازه را باز لارتی نازی آلپتثن
مشخصات : ۱۲۴۴۷ حرف، ۲۷۴۱ کلمه، ۹۳ پاراگراف
نوشته هرمیون - از خانواده وبلاگ هری پاتر دهه ۲
هری پاتر با اینکه هنوز صدای زنگ ساعت کنار تختش به صدا در نیامده بود ناگهان چشمانش را باز کرد. بلافاصله روی تختش نشست و به اطراف نگاه کرد. اتاقش بسیار به هم ریخته بود و بوی ماندگی به مشام می رسید. چشمانش روی قفس پرنده افتاد که مدتها بود به آن توجهی نشده بود. بوی باغ وحش می داد. سپس نگاهش را گرداند. به لباسهای کثیفی که همه جای اتاق پخش شده بود، و بعد روی کتابهای طلسمی که پاره پاره شده بود توقف کرد. کتابها آنقدر خوانده شده بود که گوشه کاغذهایش از بین رفته
بود. در نهایت چشمش روی ساعت کنار تختش افتاد و متوجه چیزی شد.
در عرضی فقط ده دقیقه هری به سن قانونی می رسید. در پنج دقیقه هری می توانست به صورت قانونی ظاهر و غایب شود. (البته
زمانی که تست را قبول می شد. یعنی در عرضی فقط یک هفته.) بیرون از مدرسه جادو انجام دهد و خانه دو رسالی ها یعنی خانه
شماره چهارم کوچه پریوت درایو را برای همیشه ترک کند. این نکات قبلا به ذهنش رسیده بود ولی در طول تابستان اکثر وقتش را به خواندن کتابهای مدرسه و حفظ کردن تک تک کتابهای طلسمی که به دستش می رسید گذرانده بود تا زمانی که بالاخره به سن قانونی می رسد تا بدون اخراج شدن و محاکمه شدن جادو کند نگرانی ای در هنگام خطر نداشته باشد. خطر چیزی بود که هری خیلی در مورد آن می دانست. چیزی که در طول تابستان پشت هر فکری از او قرار داشت. با اینکه آن
سال فقط چیزی نزدیک به دو و نیم سانت قد کشیده بود، هری می دانست که چیز زیادی در او تغییر نکرده است. با اینکه بارها آرزو کرده بود روزی بیدار شود و متوجه شود آنچه در سال ششم مدرسه اش اتفاق افتاده فقط یک رویا باشد هر بار در خانه
عمویشی بیدار شده بود و با واقعیت تلخ روبرو می شد. ساعت به نشانه نیمه شب شروع به زنگ زدن کرد. هری ساعت را خاموش نمود و به اطراف نگریست. انگار که انتظار داشت حالا که می توانست بدون دردردسر افتادن مبارزه کند، لرد ولدمورت می خواهد از میان تاریکی ها به او حمله ببرد. آرام از تختش بیرون آمد و به سمت میزش رفت. به نامه های بسیاری که هدویگ در این ماه اخیر برای او آورده بود نگاه کرد. بیشتر آن نامه ها از طرف مدیر فعلی هاگوارتز، مینروا مک گانگول بود. او خصوصا به هری نوشته بود تا به او بگوید که هاگوارتز باز خواهد بود و نیمی از دانش آموزان بر نخواهند گشت. و به او اخطار کرده بود با محفل در تماس باشد. شاید که به او احتیاج داشته باشند. چرا او برای چیزی که برای آن بسیار جوان بود مورد احتیاج بود؟ هری نمی دانست. یک ماه پیش آنها نه فقط یکی از اعضای محفل ققنوسی را از دست داده بودند بلکه قوی ترین و بهترین جادوگرشان را گم کرده بودند. آلبوس دامبلدور، تنها فکر این نام هری را به هم می زد. نامه های پرفسور مک گانگول را کنار زد و نامه های ریموس لوپین که زیر آنها قرار داشت
را مشاهده کرد. به طور عجیبی لوپین علاقه ای وافری به ادامه تحصیل هری نشان داده بود. از او خواسته بود به هاگوارتز برگردد و گفته بود تحصیلاتی که پیش رو داشت برایش بسیار مهم است. نامه های لوپین فقط سه عدد بود. هری آن نامه ها را همانند شش نامه مگ گانگول کنار زد. این تصمیم را برای هری سخت تر می کرد. هری انتهای ترم پیش در مراسم تدفین دامبلدور برای رون و هرمیون روشن کرده بود که او به هاگوارتز بر نمی گردد حتی اگر مدرسه باز شود. دیگر برای هری چیزی نمانده بود که فرا بگیرد. با وجود همه دانش آموزان و اساتید چیزی نبود که به هری فایده
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: -کا
ای برساند. هری به این نتیجه رسیده بود که حتی اگر از مدرسه فارق التحصیل نشود باز هم او تجربه بیشتری از بعضی از اساتید
داشت. هیچکش چیزهایی که او در این شش سال دیده بود تجربه نکرده بود. هیچکس!
چیزی که برای هری سخت بود چیز دیگری بود. اینکه بگوید دیگر هیچگاه داخل قلعه را نخواهد دید. هیچگاه همراه با رون و هرمیون در کلبه هاگرید چای نمی خورد. یا اینکه با آنها کنار دریاچه نمی نشست و ماهی غول پیکر را نمی نگریست. ولی همه آنها برایش خاطراتی آنچنان دور بودند که به نظر غیرواقعی و رویا گونه می رسیدند. آخرین خاطراتی که در هاگوارتز داشت زمانی بود که نیمی از دنیای جادوگری در زمین هاگوارتز جمع شده بودند تا با بهترین جادوگر عصر وداع کنند. دوستانش را دیده بود که ذره ذره زیر بار این غم می شکستند. قلب خودش را احساس کرده بود که پاره پاره می شد. احساسی همانند قالبی از سنگ داشت. روحهایی بی احساس و سرد را اینجا و آنجا در هاگوارتز مشاهده می کرد. گرمایی باقی نمانده بود.
نامه ها را زمین گذاشت و برگشت و باران را که به شیشه های اتاق خوابش می خورد، نگاه کرد. او جوابی برای لوپین و مک گانگول ننوشته بود. امکانی وجود نداشت که هری ذره ای از نقشه هایش را برای آنها توضیح دهد. آنها اگر می فهمیدند دنیایی از گروههای
امنیتی را به سراغش می فرستادند. هری نمی دانست حالا که به سن قانونی رسیده بود می توانست محافظت های پنهانی ای که از او
می شد را از بین ببرد یا خیر. بیرون پنجره خیس خیابان زیر نور درخشش می کرد. خیابانهایی که آلبوس دامبلدور چند بار قدم به آنها گذاشته بود. هری احساس عجیبی که از نظر هری مدیرش برای اولین بار جلوی چشمان او به آن خیابان قدم نهاده بود را به یاد آورد. هرچند بعدا متوجه شده بود که چه بسیار اشتباه کرده است. حالا هری با ناراحتی به باغچه خالی خیره شده بود و دامبلدور را به یاد می آورد که با دورسلی ها حرف می زد و آنها را به نوشیدن شربت دعوت می کرد.
ولی باغچه خالی نبود. هری می توانست گربه استخوانی خیسی را مشاهده کند که داشت روی گلهای خاله پتونیا قدم می گذاشت. گربه از باغچه بیرون آمد. پایش را چند بار تکان داد و سرش را گرداند و مستقیما به پنجره اتاق خیره شد. هری نفسش را حبس
نمود.
امکان نداشت. نه. ممکن نبود. هری به سرعت از جلوی پنجره کنار رفت و به سمت در اتاق خوابشی دوید ولی بعد متوقف شد.اگر اشتباه کرده بود چه؟ اگر آنچه دیده بود یک گربه معمولی بود چه؟ ولی از طرفی اگر آن گربه... یاد گرفته بود که عجله نکند. آرام و با دقت اتاق خوابش را ترک کرد و از پله ها به سمت سالن تاریک پایین خزید. زمانی که از پله آخر پایین می آمد پایش پیچید و زیر لب فحشی داد. به در پشتی رسید و آن را باز کرد. در حالیکه پیژامه اش را به تن داشت به زیر باران رفت.
باغچه و حیات پشتی خالی بود. باران باعث شده بود چمن ها زیر نور خیابان درخششی کنند. به اطراف نگاهی کرد. جایی که یک دقیقه پیش گربه وجود داشت حالا کاملا خالی بود. آهی کشید. او واقعا خیلی نسبت به این چیزها حساس شده بود. در آشپزخانه را بست و قفل کرد. برگشت و چیزی نمانده بود از تعجب فریادی بکشد. عقب رفت و به در تکیه داد. پایی که پیچ خورده بود به شدت درد گرفت. گربه روی میز آشپزخانه نشسته بود. از موهای خیسش روی رومیزی خاله پتونیا آب می چکید. چشمان روشن گربه روی او خیره مانده بود. و هری پیش از این هیچ گربه طبیعی ای را ندیده بود که خیره شود. اطراف را نگاه کرد و دعا نمود دورسلی ها چیزی نشنیده باشند.اگر عمو ورنون پایین می آمد و گربه خیس را کنار هری که او نیز خیس بود می دید منظره بعدی زیاد جالب نمی شد.
هری مدتی خیره ماند. نمی دانست چه بگوید. اگر اشتباه کرده بود مسلما بعدا احساسی حماقت کامل می کرد. ولی اگر درست فکر کرده بود آیا استاد تغییر شکل او در آشپزخانه عمو و خاله اش تغییر شکل می داد؟
هری با دقت گفت:
- خیلی خوب. اگه اینطوریه من غیب می شم می رم وزارتخوانه.
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: نان
ادای برگشتن را در آورد و گربه ناگهان از روی میز بالا پرید و در وسط آشپزخانه به شکل پرفسور مک گانگول که او نیز کاملا
خیس و متحیر به نظر می رسید، پایین آمد. زیر لبش گفت:
- تو اجازه نداری!
بین چشمان پرفسور مک گانگول و چشمان گربه شباهت زیادی به نظر می رسید و لحنش مثل همیشه معلم گونه بود. ولی قبل از
اینکه پیش از این ادامه دهد متوجه شد هری نمی خواسته غیب شود و فقط تحریک کردن او را داشته است.
- من تصمیم به تغییر شکل نداشتم مگر اینکه مطمئن بشم تو تنهایی، این را گفت. خودش را با تماس انتهای عصایش خشک کرد و ادامه داد:
- فقط اینکه گفتی تو می خوای غیب باشی... مک گانگول حرفش را قطع کرد و به اطراف آشپزخانه مرتب نگاهی کرد. روی مایکروفر نگاهش متوقف کرد. مدتی بعد با یادآوری اینکه در خانه ای مشتگی قرار دارد سری تکان داد و منتظرانه نگاهش را روی هری برگرداند. انگار که انتظار داشت
هری او را به چای یا چیزی دعوت کند.
- چرا شما اومدین اینجا؟ هری بسیار ساده این را پرسید و زمانی که مک گانگول شروع به قدم زدن در آشپزخانه کرد نگاه خیره اش را از او برنداشت. مک گانگول زمانی که از کنار ماکروفر رد شد به هری نگاه کرد. ابرویی بالا انداخت و با کنجکاوی پرسید:
- خوب، چرا به جغدهای من جواب نمی دادی؟ جغدت مریضی هست؟
هری که حالا مطمئن بود دورسلی ها بیدار شده اند. گفت:
- نه.
بعد زمانی که صدای حرکت از بالا شنید گفت:
- پرفسور عمو و خاله من...
مک گانگول به در نگاهی کرد و گفت:
- من روی آشپزخونه طلسم سکوت گذاشتم. پس اونا صدای ما رو نمی شنون. داشتم می پرسید که آیا جغدت...
- نه مریضی نیست. هری در حالیکه آرزو می کرد او فقط تغییر شکل کند و آنجا را ترک نماید این را گفت. مک گانگول نگاهش را روی هری گرداند
و پرسید:
- پس چی شده؟
به دلایلی غیر معلومی هری به شدت نسبت به این استادش احساس سردی می کرد. این تقصیر مک گانگول نبود که دامبلدور
مرده بود ولی هری می دانست اینک او جای مدیر محبوبش را گرفته است. و اینک این مسئولیت مک گانگول است که مراقب دانش آموزان مدرسه باشد. بیش از پیش. اینکه کسی غیر از آلبوس دامبلدور را می دید که این کار را انجام می دهد به هری احساس بسیار بدی می داد. و به همین دلیل هری در صورت مک گانگول نگاه نکرد. به سمت در آشپزخانه قدم برداشت و گفت:
- من بر نمی گردم. خوب دیگه باید برم. اگه خاله و عموم بفهمن...
- اونا تو رو بیرون می اندازن. مک گانگول با آرامش تمام این را گفته بود. لحنش هری را به یاد دامبلدور می انداخت. زمانی که بر می گشت آرزو می کرد مدیر قدیمی اش را پیش رو ببیند. ولی چشمان گربه مانند جلوی چشمش بود.
- تو به سن قانونی رسیدی. تولدت مبارک باشه.
هری در حالیکه جایش را با ناراحتی عوض می کرد آهی کشید و گفت:
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: پا
متشکرم. مک گانگول پرسید:
تصمیم داری کجا بری؟ اگه بخوای گریمولد لند مال تو هست. هر وقت بخوای محفل اونجا رو ترک می کنه.
ولی ... هری می خواست سوال کند که آیا پرفسور مک گانگول مدیریت محفل را به ارث برده است ولی فهمید اگر اینگونه نباشد سوالش توهین آمیز به نظر خواهد رسید.
نه. می خوام که هنوز از اونجا استفاده کنن.
تصمیم داری کجا برای پسی؟
مک گانگول این را پرسید و بعد پشت میز نشست و به او خیره شد. سپس انگار که در کلاسی از او سوال می کند پرسید:
می دونم که نقشه هایی داری... هری دندانهایش را به هم سایید و گفت:
بس کنید!
چی رو بس کنم؟ مک گانگول که عینکش نور آبی رنگ بیرون را منعکس می کرد این را پرسید. هری با لحنی کودکانه گفت:
شما دارید با استفاده از ذهن روبی ذهن من رو می خونین، این عادلانه نیست. چون من نمی تونم جلوی شما رو بگیرم. پرفسور
دامبلدور هرگز این کار رو نمی کرد.
با گفتن این حرف هر دو ساکت شدند و هری متوجه شد پرفسور مک گانگول کمی ترسیده به دستهای پیرش نگاه می کند.
احساس همدردی کمی با او می کرد. ناگهان متوجه شد او بیش از عمر هری با دامبلدور زندگی کرده است. هری تنها برای شش
سال دامبلدور را می شناخت. ولی این ساحره ای که اکنون پیشی روی هری نشسته بود چیزی نزدیک به تمام عمرش را در کمک به دامبلدور برای دفاع از آنچه دامبلدور از آن دفاع می کرد گذرانده بود. مک گانگول بلند شد و به سمت در پشتی قدم زد. بعد برگشت و گفت:
گروه محافظ تو به دستور تو می تونن کنار برن. و اوه... به سمت هری برگشت و هری برای لحظه ای کوتاه احساس کرد مک گانگول تصمیم دارد او را در آغوش بگیرد. ولی هری
هرگز ندیده بود او چنین کاری با کسی بکند. در عوضی مک گانگول پاکت بزرگ و زرد رنگی را از جیب شنلش بیرون کشید. نامه
هاگوارتز او را به دستش داد و گفت:
این انتخاب تو هست. ولی ما به تو نیاز داریم.
به من نیاز دارین؟
هر یا این را گفت در حالیکه به شدت سعی می کرد خشم را از صدایش دور نگاه دارد. چه طور مک گانگول جرئت کرده بود زمانی که او مستقیما گفته بود تصمیم ندارد بر گردد اینچنان نامه را به دست او بدهد. خشم در درونش شعله می کشید.
چرا؟ برای چی؟
مک گانگول کنار در ایستاده بود. به سادگی جواب داد:
تو او نقدر سن کردی که بدونی چرا تو مدرسه بهت احتیاج داریم. من لازم نیست اینو بهت بگم.
هری غرید:
بله. این کار دامبلدور بود.
 
________________
۷ :شماره صفحه www.harry potter2000.blogfa.com
برای یک ثانیه هری انتظار داشت پرفسور مک گانگول از آن سمت آشپزخانه بجهد و به او سیلی بزند. شکس نداشت و اگر او چنین حرکتی می کرد او را متوقف نمی نمود. چیزی که گفته بود وحشتناک بود و آرزو می کرد که نگفته بود. مک گانگول با صدای آرامی در حالیکه سعی می کرد جلوی خود را بگیرد تا نلرزد گفت: - پرفسور دامبلدور این چند ماه آخر زندگی اش را گذراند تا مطمئن بشه تو خودت رو بشناسی.
هری داستان او را می دید که مشت شده بود. و ادامه حرف او را گوش کرد: - این کار من نیست که دوباره به تو بگم. ولی تو داری هم من و هم اون رو نا امید می کنی، اگه تحصیلاتت رو به پایان نرسونی،
هری با اینکه این بار لحنش تند نبود شروع کرد:
- من از همه کشور تو این قسمت تحصیلاتم بالاتره. کارایی هست که باید انجام بدم.
در این زمان مک گانگول چیزی گفت که هری متوجه شد او از ذهن روبی استفاده نکرده است.
- تو کل عمر تو داری که اون کارا رو انجام بدی. یک سال بیشتر تو رو متوقف نمی کنه.
هری بدون فکر کردن جواب داد:
- یک سال بگذره ولدمورت کنترل مدرسه شما رو بدستش می گیره.. یک سال بگذره ممکنه همه مرده باشن. - من می دونم چیزی که تو در مورد پیشگویی شنیدی ممکنه باعث شده باشه فکر کنی حالا که دامبلدور رفته این مسئولیت تو
هست. ولی اینطور نیست. اون داشت بهت اخطار می داد چون.. بله تو کم کم باید کمک کنی توی نابودی ولدمورت ولی نه به
تنهایی، تو تنها نیستی. هری.
این عجیب بود که هری اسم کوچکش را از زبان او می شنید، همیشه او هری را پاتر خطاب می کرد. حال کمی نزدیک تر شده بود. و هری می دانست او آنقدر در این مدت برای دامبلدور قصه خورده بود که داشت صبرش را برای هری از دست می داد. هری در حالیکه آرزو می کرد بتواند با لحن خشن تری بگوید با لحنی که بیشتر شبیه التماس بود به آرامی گفت:
- من تنها هستم.
- خیلی خوب.
لحن مک گانگول ناراحت بود. روی صورتش نا امیدی عمیقی دیده می شد. ولی لحن همیشگی اش را نگاه داشت.
پرفسور مک گانگول این را گفت و تغییر شکل داد و به صورت جادویی در را باز کرد. خود را به باران زد و هری را که اکنون به صورت قانونی یک جوان به حساب می آمد با باری از گناه تنها گذاشت. هری دوباره احساس می کرد یازده ساله شده است.
پایان فصل اول
 
________________
۸ :شماره صفحه www.harry potter2000.blogfa.com
هوای پانو و = وه قواموش ش=ه
ثان راه آثار شنواره
مشخصات: ۱۱۷۳۷ حرف، ۲۶۰۲ کلمه، ۱۱۶ پاراگراف
ج: x:: }: چ: گ: 5: ای : x::
هری سرانجام ساکش را بست، ایستاد و اطراف اتاقی هیچوقت فکر نمی کرد از آنجا آزاد شود را نگاه کرد. همه چیز در ساکش بسته بندی شده بود و هدویگ بیرون در حال شکار کردن چیزی بود. می دانست که اگر آنجا را ترک کند جغد سفید او را پیدا می کرد. بار دیگر اتاق را کاوید. نمی خواست مجبور شود باری دیگر به آن اتاق قدم بگذارد. عصا را جیبش گذاشت و به سمت در
رفت. هری به دورسلی ها نگفته بود که تصمیم دارد آنجا را ترک کند زیرا می دانست شادمانی آنها باعث می شد او را وادار کنند در
خارج شدن از خانه عجله کند و هری هیچ عجله ای نداشت. بیشتر به این دلیل که نمی دانست کجا می رفت. هنوز اجازه غیب شدن نداشت پس اگر سعی می کرد غیب شود و به گریمولد لند برود در دردسر می افتاد ولی چه درد سری؟ نمی دانست. حالا
که تصمیم برگشتن به هاگوارتز را نداشت چه دردسری ممکن بود برایش پیش بیاید. بدترین کاری که ممکن بود انجام دهند
اخراج او از مدرسه بود. ولی بعد به یاد آورد اینکه او نمی خواست به مدرسه برگردد دلیل نمی شد دردسری دیگر نخواهد داشت. وزارت سحر و جادو به خاطر اینکه هری حاضر نشده بود با آنها همکاری بیشتری داشته باشد از او دلخوار بود. اسکریم جور وزیر جدید سحر و جادو که بعد از اخراج کرنلیوس فاج روی کار آمده بود اصلا از هری راضی نبود زیرا هری در مراسم تدفین دامبلدور احترام لازم را نسبت
به او به جا نیاورده بود. با ناراحتی به این نتیجه رسید. لازم بود که از اتوبوس جادوگری استفاده کند. ابتدا به لندن می رفت و بعد از آنجا مسیر بعد خود
را انتخاب می کرد.
همه چیز مرتب بود. فکر کرد شاید بتواند بدون متوجه کردن دورسلی ها از خانه خارج شود. این راحت تر بود. ساکش را جادو کرد و پشت سرش به پرواز در آورد. آذرخش و قفس هدویگ را نیز برداشت در اتاق خوابش را باز کرد و به سمت پله ها رفت. در بالای پله ها هری ایستاد و لحظه ای را به یاد آورد که اولین بار با محفل ققنوس آشنا شده بود. ریموس لوپین با هری در سایه
حرف زده بود و چشم باباقوری واقعی از هری سوال کرده بود که ثابت کند واقعا هری است.
سعی کرد خاطره را از ذهنش بیرون کند. هری ساکش را از پله ها پایین فرستاد و زمانی که عمو ورنون بزرگ به ساک برخورد
کرد تمرکزش را از دست داد و ساک با صدای بلند روی زمین افتاد.
- چه غلطی داری می کنی؟
فریاد عمو ورنون بود. چشمانش از هری به عصا و از عصا به هری حرکت کرد.
- تو اون کارو کردی؟ تو رو از اون مدرسه اخراج می کنن.
- مدرسه ای وجود نداره.
صدای هری غمگین بود. حوصله نداشت حوادث غم انگیزی که در مدرسه اتفاق افتاده بود را توضیح دهد.
 
________________
q :شماره صفحه www.harry potter2000.blogfa.com
- من بر نمی گردم. عمو ورنون سینه اش را بیرون داد و با غرور گفت:
- بیرونت کردن؟ می دونستم! پتونیا! این پسره کاری کرده که مدرسه اخراجش کنن!
هری ساکش را کنار در قرار داد و رو به عمو و خاله اش کرد. غرید:
- شما اوندفعه که پرفسور دامبلدور اومده بود هیچ حرفی رو نشنیدین؟ خاله پانونیا با لیوانی شکسته از آشپزخانه بیرون آمد. به نظر می آمد سعی داشت با چسب آن را بچسباند.
- اون گفت وقتی هفده سالم بشم به سن قانونی می رسم.
خاله پتونیا که دیگر صدایش انزجار نبود پرسید:
- خوب نباید تا روز تولد تا صبر کنی؟ هری تعجب کرد. ابرویی بالا آورد. خاله پتونیا بیش از آنچه عصبانی باشد کنجکاو به نظر می رسید. هری آهی کشید و در مقابل
را باز کرد.
- تولدم دیروز بود.
- دارای چی کار می کنی؟ ورنون جلو پرید در را با شدت به هم کوبید و با انگشتی که از خشم می لرزید به عصایی که در دست هری بود اشاره کرد.
- نباید در حالیکه جلوی همسایه ها هسنی با اون اینور اونور بری. هری پایین را نگاه کرد و شانه ای بالا انداخت. ولی قبل از اینکه عصا را در جیبش بگذارد برگشت.
- ریپاریو!
لیوانی که در دست خاله پتونیا بود به صورت جادویی ترمیم شد. پتونیا لرزید و استکان را انداخت. باعث شد که دوباره باشکند. هری آهی کشید. حوصله نداشت دوباره آن را ترمیم کند. عصا را در جیبش گذاشت و قفس و ساکش را برداشت. هری قدم به روی پله های ورودی گذاشت و به سمت تنها فامیل زنده ای که برایش باقی مانده بود برگشت. عمو ورنون با
خوشحالی گفت:
- پس تو دیگه بر نمی گردی؟
نگاه عمو و رونون نگاهی سرشار از لذت بود. انگار که کریسمس زودتر از موعدش رسیده است. خاله پتونیا بیشتر نگاهی کنجکاو و متعجب داشت. و بعد دادلی پشت سر آنها ظاهر شد در حالیکه پشت سر پدرش قرار داشت نگاه ترسیده ای بر صورتش
داشت.
هری در حالیکه سعی می کرد لبخندش را نگاه دارد گفت: - نه. بر نمی گردم. ولی چیزی هست که می خوام قبل از اینکه برم بگم.
هری قفسی را روی ساکا قرار داد و مقابل خاله و عمویشی ایسناد. شروع کرد: - می خوام بگم که شما زندگی من رو خراب کردین، از وقتی منو در خانه شما گذاشتن بدون هیچ رحمی منو آزار دادین. مامان و بابام اصلا تصمیم نداشتن بمیرن چون مطمئنم دلشون نمی خواسته منو به شما واگذار کنن. باورم نمی شه شما فامیل من هستین، یا فامیل مادرم. چون هیچکد و متون جرئت و شجاعتی در وجود تون نیست. هیچ خبری هم از آینده
ندارین. به زودی به احتمال زیاد وقتی لرد ولدمورت در جستجوی من باشه به اینجا سر می زنه. امیدوارم او نقدر احمق باشین که بهش یکی از فحش های ماگلی تون رو بگین. خلاصه آمادگی داشته باشین.
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: ما
دهان عمو ورنون با شنیدن حرفهای هری باز مانده بود. دادلی لبخند رضایتمندی روی لبانش داشت گویا خوشحال شده بود که می شنید هری آنجا زندگی بدی داشته است. ولی خاله پتونیا فقط با نگاهی سخت به هری خیره مانده بود. بدون هیچ احساس و
هری قفسش را برداشت. گفت:
- اوه و تا یادم نرفته بگم که... امیدوارم بدونین که من توی اتاقم طلسم لجنی گذاشتم. تمیز کردن اونجا بهتون خوش
بگذره. هری روی پاشنه اش برگشت. از تنها فامیلهایش فاصله گرفت. زمانی که به سر کوچه رسید برگشت و از اینکه از آنجا راحت می شد نفسی کشید. از آنجایی که نزدیک به ظهر بود خورشید با تمام توان خود می تابید. هری انتظار نداشت اتوبوس جادوگری
توجه مشنک ها را جلب کند. جلو آمد. عصایش را بیرون کشید و حرکت داد.
اتفاقی نیافتاد.
این بار هری وارد خیابان شد و عصایش را جلو گرفت. با کنجکاوی به دو طرف خیابان نگاه کرد. خبری نبود. به ساک و قفسش نگاه کرد. تا بحال به تنهایی به ایستگاه کینگز کراس نرفته بود و علاوه بر این هیچ پول مشنگی نداشت که بتواند بلیط قطار تهیه کند. آهی کشید. چاره ای جز برگشتن نداشت. ولی درست زمانی که برگشت صدای کرکی شنید و تکه ای کاغذ در روی پیاده روی داغ ظاهر شد. هری خم شد و آن را برداشت
و خواند.
اتوبوس جادوگری به علت عدم امکان خدمت رسانی عذرخواهی می کند. ولی خدمات ما به علت اتهام شوم توسط
وزارت سحر و جادو مسدود شده است.
هری با عصبانیت کاغذ را دو نیم کرد و کنار انداخت. باید استن شانپایک را به خاطر می داشت. معرفی کننده اتوبوس جادوگری که به اتهام مرگ خوار بودن بازداشت شده بود. هری هیچگاه در طول عمرش چیزی مزخرف تر نشنیده بود. استن پسری که
سر و صورتش پر از کک و مک بود. بچه ای که چیزی به جز اتوبوسری احمقانه اشی نمی دانست با ارنی راننده پیر و تقریبا کور... هیچ چاره ای نداشت. تصمیم گرفته بود که پرواز کند ولی این کار در روز روشن توجه مشنگ ها را جلب نمی کرد؟ درست زمانی که خم شد تا ساکش را باز کند و شنل نامرئی کننده اش را بیرون بکشد صدای کراک بلندی به گوش رسید و هری
از حیرت به پشت روی دستش به عقب افتاد. روی پیاده روی پرایوت درایو موجودی موش مانند، با چشمانی به اندازه توپ تنیس و دماغی بزرگ ایستاده بود و لبخندی به لب داشت. موجود لباس کاموایی گرمی در میان تابستان به تن کرده بود و وسط آن حرف آر حک شده بود. جوراب هایی از دو شکل مختلف به پا داشت که یکی از آنها قبلا به هری تعلق داشت و هری در کریسمس به این جن خانگی هدیه داده بود.
دابی گفت:
- هری پاتر قربان! شما چی کار می کنین ؟
- دارم اینجا رو ترک می کنم. هری اصلا تصمیم نداشت برای این جن خانگی توضیح دهد چه نقشه ای دارد. و بگوید نمی داند می خواهد به کجا برود.
- تو اینجا چی کار می کنی؟ بیا اینجا. از جلوی چشم بیا کنار.۱۱ :شماره صفحه www.harry potter2000.blogfa.com
هری دابی را کناری کشید و خم شد. ساک و چوب جاروشی را در پیاده رو رها کرد. دابی با اشتیاق دستان استخوانی اش را تکان
داد.
- شما باید بر گرشت به هاگوارتز هری پاتر! مدیر می گه شما برنگشت. - من بر نمی گردم. هری زمزمه کرد. امیدوار بود که کسی از پنجره بیرون را نگاه نکند.
- ولی گوش کن. دابی تو باید بری. نمی تونی یهو اینجا ظاهر بشی،
- دابی خیلی متاسف بود.
دابی نالید و مدتی به تنه درخت خیره ماند. هری می دانست دابی به چه فکر می کند. هری احساسی دلرحمی کرد:
- تو حق نداری به خودت صدمه بزنی. حالا بر گرد به هاگوارتز.
یکسال قبل بود که هر ی از دابی درخواست کرده بود مالفوی را تعقیب کند و به او خبر دهد که او چه می کند. و تقریبا پنج سال پیش بود که هری دابی را در اتاق خوابش دیده بود و آنجا دابی به او اخطار کرده بود که به مدرسه برنگردد.
دابی گوشهایش خم شده بود. با ناراحتی گفت: - بله هری پاتر، دابی دلش برای هری پاتر تنگ شود.
- تو می تونی هر چند وقت یکبار به من سر بزنی. ولی نه وقتی که من مثل الان جلوی همه هستم... هری بلافاصله زمانی که نگاه دابی را دید متوقف شد. چشمان تنیسی او گشاد شده بود و گوشهایش ساف ایستاده بود. زمانی که به چشمان دابی خیره شد و در انعکاس آن تصویر فردی شنل پوشیده و کلاه کشیده را دید، لرز سردی روی تن هری نشست. صدای کراک بلندی شنیده شد و دابی ناپدید گشت. هری آرام روی پایش ایستاد و برگشت. زیر نفسش گفت:
- نانکسی؟!
قلبش هنوز به شدت می تپید.
ساحره ای مو صورتی با صورتی کرد و شنلی روشن و عصا به دست پشت سر هری ایستاده بود. او بسیار شاد به نظر می رسید. با
شادمانی گفت:
- چطوری هری؟ اینجا چی کار می کنی؟
هری گفت:
- دارم دورسلی ها رو ترک می کنم. دارم خونه عمو و خاله ام رو ترک می کنم.
تانکس وارد پیاده رو شد و ساک هری را گرفت و ایستاند.
- ولی چرا؟
هری کمی احساسی خشم کرد. توضیح داد: - من هفده سالم هست و پرفسور دامبلدور گفت لحظه ای که هفده سالم بشه محافظت از بین می ره. برای همین حاضر
نیسانم بیشتر از اونی که باید اونجا بمونم. خوشحال بود که تانکس آنجاست ولی احساس می کرد حضور او برنامه ای که در دست داشت را تاخیر می اندازد. ولی به نظر می
رسید تانکسی یا ذهن خوان خوبی است و یا به خوبی در حیطه نقشه کلی او با خبر است.
- خوب پس احتمال می خوای برای به بارو. برای عروسی ؟
تانکس این را پرسید و قفسی و ساک را پشت بوته ای کشید.
- فلور رنگ صورتی می پوشه. اگه از من بپرسی مسخره است ولی خوب این انتخاب اونه.
هری ناگهان احساس کرد از همه چیز بی خبر است.
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: لا۱
- زمانش کی هست؟ من دعوتنامه ای نگرفتم. - اوه. نمی توانستن دعوتنامه بفرستن، همه محفل تو یه محل هستن... نه. امکان نداره. اگه تبلیغ می شد که دیگه فاجعه بود. اونا سال پیش به همه گفتن و امیدوارن همه بیان. یه هفته اس مالی مجبوره های توی آشپزخونه وایسته تا به اونایی که از
طریق اجاق می پرسن زمان عروسی کی هست جواب بده.
هری خانم ویزلی را تصور کرد که از گوشه ای به گوشه دیگر می دوید تا لوازم عروسی را آماده کند. هری او را می شناخت و حدس می زد در حال حاضر کاملا نگران باشد. بعد هری اتفاقی که برای بیل افتاده بود را به یاد آورد. گرگینه ای به او حمله کرده بود و با اینکه انجام یافته بود زخمهای صورتش هیچگاه محو نمی شدند.
تانکسی گفت:
- خوب بریم؟ هری تازه متوجه شد ساک و قفس هدویگ نیست.
- تو قبلا غیب شدی. درسته؟
هری سری تکان داد و به تانکسی نزدیک شد. دست او را گرفت. بار قبل که این کار را کرده بود زمانی بود که همراه با دامبلدور
به غار، محل مخفیگاه جاودانه ساز رفته بودند. احساس بدی داشت. می دانست اینکه دامبلدور او را با خود می برد به این معنی بود که او می خواست برای بار آخر به هری بفهماند که هری برای آنچه پیش رو دارد آماده است.
احساسی پرواز شروع شد و طناب های محکم را دور سینه اش احساسی کرد. درست زمانی که فکر می کرد حالشی دارد بد می شود
احساسی بد از بین رفت و هری چشمانش را باز کرد.
بالا را نگاه کرد. بارو پیش چشمانش بود. نمی توانست جلوی فوران احساسات خود را بگیرد. هیچ کجا چنان به او محبت نمی شد که آنجا می شد. خانم ویزلی تقریبا برای او یک مادر بود و هری هیچگاه همانند حال متوجه میزان محبتش به او نشده بود.
- خوب من دیگه نمی ایستم. تانکس با اشتیاق این را گفت. کمی عصبی به نظر می رسید. دستانش را به هم گرفته بود.
- چرا؟
قبل از اینکه هری بتواند سوالش را تمام کند تانکسی غیب شده بود. در حالیکه کمی احساسی تعجب می کرد به سمت درهای ورودی برگشت. ولی قبل از اینکه به آن برسد صدا بلندی از سمت دیگر خانه شنید.
مطمئن نبود. از کنار در گذشت و به راه کوچکی که به پشت خانه منتهی می شد گذشت. خود را از میان بوته های تیز رد کرد و به
حیاط پشتی رسید که به زیبایی برای عروسی چیده شده بود. ردیف های زیادی از صندلی چیده شده بود. فرش های بلندی نیز مقابل آنها پهن بود. هری می خواست قدم جلو بگذارد که ناگهان پسری با موهای قرمز روی او پرید.
- هری!
روان تقریبا فریاد کشیده بود. می خواست هری را نیز در هیجانش شریک کند.
- خدا رو شکر که بالاخره اینجایی رفیق!
بیل نیز به دنبال رون آمد.
- اسلام هری. آخرین باری که هری صورت بیل را دیده بود. صورت او به وضع وحشتناکی دریده شده بود. زخمهایی که دیگر التیام نمی یافتند. و حالا انگار بیل صورتش را کاملا عوض کرده بود. با اینکه هنوز رد زخم ها سرخ رنگ بودند ولی حالا فقط ردی از زخمها روی صورتش بود. چشمانش همان چشم ها بودند ولی هری می توانست قسم بخورد کمی زرد رنگ شده است. ولی بیل همان بیل بود
و به گرمی به هری خوش آمد می گفت.
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: لالا۱
به اطراف نگاه کرد و گفت:
- اینا زیادی نیست؟ راستی کی رسیدی؟
هری گفت:
- تانکس منو آورد اینجا ولی خیلی زود رفت. تا این زمان باقی ویزلی ها متوجه رسیدن هری شده بودند. خانم ویزلی جلو آمد و در مورد لاغری او دعوا راه انداخت. هرمیون از
ناکجا ظاهر شد و جینی به گرمی هری را در آغوش فشرد. و بالاخره... هری احساس در خانه بودن کرد.
پایان فصل دوم
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: ع۱
هوای پانو و =وه قواموش شطه
#;&#: k :{ ::x ::x: چ: چ: چ: x:: چ{: چ{ }:
نکاله لاتزیره لا لیانگثگریه
مشخصات : ۱۲۹۵۳ حرف، ۲۹۰۳ کلمه، ۱۴۰ پاراگراف
ی: x:: }: چ: گ: 5: ای : x::
زمانی که هری وارد آشپزخانه شد خانم ویزلی پرسید:
- هیچی غذا خوردی؟
- نگ.
هری این را گفت و به سمت هرمیون برگشت.
- چند روزه تو اینجایی ؟
- دو روز،
هرمیون این را گفت در حالیکه کاملا نگران به نظر می رسید. رون روی صندلی کنار او نشست و هری متوجه شد آن دو حاضر
نیستند در چشمان او نگاه کنند. خانم ویزلی شروع به درست کردن ساندویچ کرد و کاسه روی اجاق به صورت جادویی شروع به قل
قلی کردان نمود.
صدایی از پشت سر هری گفت:
- تولدت مبارک !
برگشت. جینی را دید که در آستانه آشپزخانه ایستاده بود. قلبش پر از احساسات شد. برای لحظه ای فراموش کرد که پایان ترم
پیش از او جدا شده است. ولی ایستاد و جینی او را گرم در آغوش فشرد. انگار که اتفاقی بین آن دو نیافتاده است. بعد جینی گونه او
را بوسید که باعث شد هری سرخ شود. جینی سمت دیگر او نشست و با خوشحالی لبخندی زد.
- بعد از ناهار چهار تای شما رو بیرون لازم دارم. خیلی کار برای فردا داریم. خانم ویزلی این را گفت و از عصایش استفاده کرد تا ظرف ها رو روبروی آنها قرار دهد.
- هی! دید مت!
همه آنها برگشتند و فرد و جرج را دیدند که بی حرکت ایستاده بودند. کاملا خم شده بودند. مشخص بود سعی داشتند از آنجا بدون
صدا فرار کنند. هری متوجه داستان آنها شد که گزیده شده بود. فرد با خستگی گفت:
- اوهامامان. ما اون جنهای حیاط رو قطع کردیم. نمی شهیه عصر رو بهمون استراحت بدی و بی خیال عروسی لعنتی باشیم؟
خانم ویزلی اخم کرد.
- این یک مناسبت بزرگ هست.
بعد برگشت و لیست بزرگی را برداشت.
- می خوام صندلی های جلو رو اسم گذاری بکنین. اونا برای خانواده رزرو شدن.
رون تکه ای نان از سبد برداشت و پرسید:
- هری چطور؟
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: ل ۱
خانم ویزلی لبخندی به هری زد که باعث شد هر ی احساسی خاصی پیدا کند. - هری هم مطمئنا با ما هست. حالا شما دو تا برین ردیف های جلو رو اسم گذاری کنین. فرد و جرج با بیچارگی از آشپزخانه بیرون رفتند و چهار نفر دیگر در حالیکه غذا می خوردند در مورد عروسی مشغول به صحبت شدند. تا اینکه آقای ویزلی وارد آشپزخانه شد. آرتور ویزلی رو به فرزندان و همسرش گفت:
- سلم! سلام هرمیون... ام.. هری. و برای اولین بار هری متوجه خمی از ناراحتی در صدای او شد زمانی که چشمان آرتور روی هری و باقی فرزندانش افتاد. هری احساس کرد گویا کسی ضربه ای محکم به شکم او زده است. آقای ویزلی معمولا برای هری مثل یک پدر بود. چرا حالا اینقدر سرد
شده بود؟
ظاهر کسی دیگری متوجه این قضیه نشده بود و همه داشتند به سرعت غذایشان را می خوردند. خانم ویزلی به سمت اجاق برگشت
و هری تصور کرد شاید خیال کرده است. سرانجام زمانی که جینی بالاخره چنگالش را کنار گذاشت و آخرین نفر بود که این کار را می کرد خانم ویزلی گفت:
- خوب برگردین سر کار! همه به جز هری ناله کردند. هری خوشحال بود که از دورسلی ها دور شده است. در سرش می گفت هیچ کاری برایش مهم نیست تا زمانی که لازم نیست نزد دورسلی ها برگردد.
ولی زمانی که همراه خانم ویزلی به حیاط پشتی رفتند و مشغول شدند هر ی از این فکر پشیمان شد. بلافاصله قرار شد هری، روان، هرمیون و جینی صندلی ها را مرتب بچینند. چه آسون. این دو کلمه ای بود که هری فکر کرد. و شروع به کار کردند. اشتباه فکر کرده بود. به محض اینکه شروع به کار کردند فلور به جمع آنها اضافه شد و شروع به پارس کردن و دستور دادن کرد. می گفت که آنها دارند کار را اشتباه انجام می دهند و بالاخره زمانی که صندلی را از دست هری بیرون کشید از پشت فلور جینی با طلسمی یک صندلی را بلند کرد و مستقیما به سمت سر فلور که متوجه نبود پرتاب نمود. هرمیون در بین راه جلوی صندلی را گرفت و زمانی که
فلور برگشت تا دلیل سر وصدا را بفهمد تظاهر کرد دارد صندلی را جابجا می کند.
بعد از مدتی طولانی فلور به گریه افتاد. ناله کرد:
- شما اانیی تونین درست این کارو بکنین!
هری نمی توانست باور کند او دارد به خاطر صندلی ها گریه می کند. ولی شک داشت احتمالا دلیل این قضیه این باشد که شوهر او حالا یک نیمه گرگینه بود نه اینکه صندلی ها مرتب نیست. خانم ویزلی متوجه سر و صدا ها شد و بیرون آمد. فلور را داخل برد و به آنها گفت فعلا استراحت کنند تا آقای ویزلی وسیله جارویی که از یک فروشگاه زباله مشنگی خریده بود و روی آن کار کرده بود تا
به وسیله جادو کار کند را به خانه بیاورد و بعد خانه را تمیز کنند.
همگی روی صندلیهای سمت چپ که بسیار خاکی بود نشستند. جینی که روی صندلی ای کنار هرمیون و هری نشسته بود با نا امیدی
گفت:
- نمی توانم صبر کنم تا هفده سالم بشه و بتونم خارج مدرسه هم جادو کنم. این کارا رو خیلی راحت تر می کنه.
هری برای مطمئن کردن او گفت:
- ما هم همچین خیلی جادو نمی کنیم. - آره مامان اجازه نمی ده. رون زمانی این حرف را زد که از پشت شانه اش نگاه کرده بود تا مطمئن شود. خانم ویزلی هنوز همراه فلور در آشپزخانه بود. به
نظر می رسید فلور هنوز در حال گریه کردن است. ادامه داد:
- می خواد همه چیز بدون دخالت هیچ جادویی درست انجام بشه.
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: با ۱
- خوب بهتره که بی خیال این قضیه بشه. چون بیل دوست داره همه چیز خیلی سریع تموم بشه. می دونین که زیاد دوست نداره
جلوی مردم باشه.
رون که هنوز اطراف را نگاه می کرد آرام گفت:
- اون همش می گه زخمهام بهتر می شه. خوب می شه. ولی نه بهتر شده و نه بدتر. ترمیم شده ولی ردش هست. و اون هنوز مثل یه گرگ غذا می خوره. و غذا رو می مکه فلوریه بار که داشت بهش غذا می داد تقریبا نزدیک بود دستش رو از دست بده.
هری با انزجار گفت:
- بهش غذا بده؟
- از ژوئن به بعد او تا خیلی خودشون رو نزدیک تشون می دان ولی من فکر می کنم این ظاهرسازی هست.
جینی اخم کرد:
- رون! اونا دارن ازدواج می کنن!
- خوب بکنن. من بارها بحث کردنشون رو شنیدم. فلور از اون می خواد که ناخوناش رو کوتاه کنه که اون می کنه و در عرض یه شب دوباره ناخوناش در میان. اون می گه باید موهای بیل کوتاه بشه. بیل انجام می ده ولی خیلی سریع دوباره موهاش رشد می کنه. فلور می گه که توی خواب می شنوه که اون در مورد شکار کردن چیزهایی حرف می زنه. فلور به بیل می گه این منو می
ترسونه، می گه می ترسه یه روز بیدار بشه و ببینه بیل داره یه کفش رو می جوه.
هرمیون به رون خندید. جینی کمی آزرده به نظر می رسید. هری می دانست که او برای برادر بزرگترش احساس همدردی می کند.
ولی باز خوشحالی بود که او زنده مانده است. بعد از مدتی طولانی او هم لبخندی زد.
ولی زمانی که رون و جینی شروع به بحث کردن در مورد ساقدوش مرد کردند. (چیزی که بیل تا آن لحظه اعلام نکرده بود و
گفتنش از آنجا که بیل پنج برادر داشت بسیار سخت بود) هری متوجه شد هرمیون اصلا حرف نمی زند. او فقط به گفتگوها گوش
می کرد. گاهی اوقات به قسمتهای خنده دار می خندید. هرمیون متوجه هری شد که به او نگاه می کرد و با حالت خاصی به او
لبخندی زد. هری عجیب می داد که چرا هرمیون از او سوال نکرده است که چگونه به آنجا آمده است. یا اینکه دورسلی ها چه
برخوردی با او داشته اند.
جینی مزاحم افکار هری شد.
- خوب هری. وقتی داشتی می رفتی حال دورسلی ها رو گرفتی؟
رون محکم نشست و با هیجان گفت:
- اوه آره! تو دیگه لازم نیست بر گردی.
هری شانه ای بالا انداخت.
- من دقیقا بهشون گفتم که چه جور موجوداتی هستن. حتی اگه طلسمشون هم می کردم مهم نبود چون اصلا احساس گناهی نمی
کردن.
- کجا تصمیم داری زندگی کنی؟
این اولین باری بود که از زمان نشستن هرمیون حرفی زده بود. حالا داشت با کنجکاوی هری را می کاوید. گویا تمام تابستان را صبر
کرده است تا جواب این سوالشی را بشنود.
هری آرام گفت:
- من جایی نمی مونم چون یه سری کار باید انجام بدم. ولی فکر کنم برگردم به گریمولد لند.
 
________________
۱۷ :شماره صفحه www.harry potter2000.blogfa.com
- کجاها می خوای بری؟
هری ناگهان احساس کرد همه از او انتظار دارند تا پاسخی قهرمانانه بگوید. مثلا اینکه می خواهد پرواز کند و ولدمورت را پیدا کند،
و او را تا قبل از شام شکست دهد. هرمیون کنجکاو و نگران به نظر می رسید ولی جینی ناراحت بود. گویا از اینکه او می خواهد
آنقدر زود برود به خشم آمده است.
- من می خوام یه سری کارای مهم ام رو انجام بدم. خصوصا حالا که مدرسه دیگه برام مسئله ای نیست.
هری شروع کرد ولی هرمیون با صدایی نسبتا تیز حرف او را قطع نمود.
- مدرسه باز می شه! تو نامه ات رو نگرفتی؟ مگ گانگول مدرسه رو باز می کنه. تو بر می گردی. درسته؟
هری که کمی از اینکه دوستانش روز تدفین دامبلدور به حرفش گوش نداده بودند عصبانی بود، گفت:
- ترم پیش بهتون که گفتم که من بر نمی گردم. من نمی تونم برگردم. کارای زیادی دارم که انجام بدم.
رون با عصبانیت گفت:
- خوب اگه تو بر نگردی منم بر نمی گردم.
جینی نیز دستهایش را به سینه کرد و گفت:
- خوب اگه شماها نمی رین منم نمی رم.
روان با عصبانیت به خواهرش گفت:
- اوه و مامان هم خیلی از این بابت خوشحال می شه. اگه اینکار و بکنی مامان هم وادارت می کنه با هری به هم بزنی.
جینی و هری ناگهان به یکدیگر نگاه کردند. هری باور نمی کرد جینی چیزی در این مورد به کسی نگفته باشد.
- ما این کارو کردیم.
هری آرام این را گفت. با اینکه رویش به رون و هرمیون بود چشمانش روی جینی قرار داد.
- من... این کارو کردم. توی مراسم تدفین دامبلدور،
جینی عاقلانه گفت:
- نه. تو فقط برای این می خواستی باهام به هم بزنی چون فکر می کردی خیلی خطرناکه. حال اگه گفته بودی که من شبیه یه
اسکروت دم آتشین هستم یا همچین چیزی قضیه فرق می کرد.
هری نمی توانست به جینی لبخند نزند. اصل این دلیلی بود که هری اولین بار با جینی دوست شده بود. او خیلی سرکشی بود و اجازه
نمی داد کسی به دستور دهد که چه کار بکند و چه کار نکند. با این وجود هر ی احساسی خیلی بدی داشت که از این بعد جینی
مجبور بود هر چه که هری به آن دچار می شود را تحمل کند. و او را تقدیر می کرد که جواب نه را قبول نمی کرد.
آقای ویزلی از سمت دیگر خانه نزد آنها رسید و همه بلند شدند. و چیزی در مورد موضوعی که در آن مورد صحبت می کردند به
زبان نیاوردند.
- خوب باید اینجا رو تمیز کنیم.
آقای ویزلی این را گفت و عصایش را به سمت صندلی هایی که کمی قبل روی آن نشسته بودند حرکت داد. صندلی ها تمیز شدند و
به سمت دیگر خانه پرواز کردند و مرتب روی هم جمع شدند.
- اینجا معمولا لوازم قدیمی هست. چیزایی که دیگه استفاده ای نداره. لوازم مشنگی، اگه چیز جالبی دیدین بهام نشونش بدین.
من پیچ گوشتی ها رو خیلی دوست دارم.
همه مشغول کار شدند و آقای ویزلی به سمت دیگر حیاط رفت.
 
________________
۱۸ :شماره صفحه www.harry potter2000.blogfa.com
زمانی که به انبار نزدیک شدند هری متوجه چیزی شد. کنار انبار دقیقا همان کمدی که هری و دامبلدور در منزل هوراسی اسلاگهورن به آن پناه برده بودند قرار داشت. آنها نزدیک تر شدند و هری عنکبوتی که از کلاه دامبلدور بالا می رفت را به یاد آورد... دامبلدور با صدای آرامی گفت: - این خیلی ظالمانه بود که تو و سیریوس چنین فرصت کمی رو با هم داشتین. یه پایان غم انگیز به چیزی که می بایست یه رابطه
شاد و طولانی باشه.
هری خود را به واقعیت برگرداند. هنگامی که در کمد را باز می کرد به هرمیون نگاه کرد. چند موش بزرگ بیرون دویدند و جینی جیغی کشید و خود را پشت هری پنهان کرد. رون جلو آمد و عصایش را روشن کرد. کمد از آنچه هری به یاد داشت بزرگتر می نمود. احتمالا به این دلیل که لوازم بزرگی که درون آن قرار داشت اکنون موجود نبود. حالا انواع لوازم مشنگی آنجا قرار داشت. که اکثرا خراب و شکسته بودند. هرمیون جلو رفت و مشغول کار شد. در بین کار یک
چکشی را برداشت و زمانی که چکشی زنده شد و حرکت کرد متحیر شد. چکشی خود را بلند کرد و محکم بر دست او کوبید. فریاد
- این کمد لوازم مشنگی نیست!
رون جلو دوید و دست او را گرفت تا مطمئن شود حالش خوب است.
- تو خوبی؟
رد قرمز رنگی بر جایی که چکش خورده بود به چشم می رسید.
- نمی خوای به مامان بگم یه نگاهی بهش بندازه؟
- نه خوابه. مشکلی نداره.
هرمیون بود که با ملایمت گفته بود. بعد بالا را نگاه کرد و متوجه هری و جینی شد که نگاه می کردند. دستش را از دستان رون
بیرون کشید و عصایش را روشن کرد.
- خوب بهتره برگردیم سر کار. جینیا به هری سیخونکی زد. زمانی هری به او نگاه کرد با سرش به حرکات رون و هرمیون اشاره نمود. هر ی ابرویی بالا برد و جینی
سرش را به نشانه تایید تکان داد.
به نظر می رسید همه اشیای درون کمد به نحوی جادویی شده بودند چون هیچیک از وسیله ها بدون دردسر بیرون نیامد. چند تا از پیچ گوشتی ها زمانی که هرمیون بسته آنها را بیرون آورد زنده شدند و به نزدیک ترین شی حمله بردند. هری مجبور شد یکی از پیچ گوشتی هایی که نزدیک بود به دست جینی فرو رود را بگیرد و از پنجره بیرون بیاندازد. این باعث شد پنجره سوراخ شود و نور آفتاب روی ذرات خاک تلالو کند. هری به رون گفت:
روان شانه ای بالا انداخت.
- مهم نیست.
ولی به نظر می رسید حواسی روان پرات است. او داشت هرمیون را که مشغول به کابینت بود می پایید. زمانی که شیشه ها از کابینت
بیرون پریدند رون از جا پرید میزی که هری طرف دیگرش را گرفته بود رها کرد و به سمت هرمیون دوید.
 
________________
۱q :شماره صفحه www.harry potter2000.blogfa.com
هری به زحمت خود را از زیر میز بیرون کشید. بعد برای جمع کردن پیچ گوشتی ها بیرون رفت. جینی نیز به او پیوست. کنار او
ایستاد و گفت:
- خدای من اونا احتیاج به یه اتاق خالی دارن. رون اجازه نمی دوه اون کارشو خودش انجام بده.
هری با کنجکاوی پرسید:
- اونا واقعا با هم هستن؟ - خوب اونا خودشون قبول نمی کنن ولی هرمیون از زمانی که رون بهش گفته در مورد رابطه شون چیزی به تو نگه خیلی آروم
شده.
هری شانه ای بالا انداخت. در حالیکه خودش را مشغول جمع کردن پیچ گوشتی ها کرده بود گفت: - چرا؟ من که ناراحت نمی شم. مثل اینه که من و تو رابطه مون رویه راز نگه داشته باشیم. چه فایده داره؟
- خوب رابطه ما که راز نیست. هست؟ جینی مدافعانه گفته بود و هری می فهمید که بحث بعدی در مورد آن دو است. هری با نا امیدی گفت: - تو می دونی که اگه می توانستم از خدام بود رابطه مون رو ادامه بدم. چشمانش را از روی پیچ گوشتی که حالا آرام شده بود برداشت و به جینی نگاه کرد.
- من نمی تونم ریسک کنم کسی چیزی در مورد رابطه ما بفهمه و بخواد از تو مقابل من استفاده کنه. جینی دستانش را به سینه زد. با ناراحتی گفت: - بهت گفتم که برام مهم نیست. موهای قرمز جینی در تشعشع خورشید رنگ زیبایی پیدا کرده بود. هری سعی کرد تمرکز کند. جینی ادامه داد. - اگه اونا منو گرفتن خوب گرفتنم دیگه. من از تو انتظار ندارم کاری که می کردی رو تغییر بدی. من تو رو از چیزی عقب نمی
کشم. جلوتو نمی گیرم. هری آهی کشید و رویش را برگرداند. یکی از جن های حیاط را دید که با نفرت به او خیره شده بود. روزی که او، رون، فرد و جرج جن های حیاط را بیرون می کردند به یاد آورد. آن زمان با شادی تفریح کرده بود. ولی آن زمان پنج سال پیش بود. زمانی که
دامبلدور زنده بود. و هری چیزی در مورد سیریوس بلک و خطرها و تراژدی هایی که پیش رو داشت نمی دانست.
جینی سرانجام گفت: - چطوره من و تو بی طرف بمونیم؟ ولی بگم که حاضر نیستم از تو بگذارم. تو مثل بقیه نیستی، هری، تو سعی نمی کنی منو بی
خود تحت تاثیر قرار بدی. تو بدون هیچ تلاشی این کارو می کنی. هری به او نگاه کرد و احساس نمود گونه اش داغ شده است. بعد با هم به سمت انبار برگشتند. درها بسته شده بود. هری یک در را باز کرد و جینی در دیگر را کشید. ولی هر دو زمانی که رون و هرمیون را دیدند که روی خاکها در هم پیچیده بودند و همدیگر را می بوسیدند ناخودآگاه در را رها کردند. درها به شدت بسته شدند و آنها توانستند بالا را نگاه
کنند. هری و جینی فقط توانستند مات و متحیر به یکدیگر خیره شوند.
پایان فصل سوم
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: مل
هوای پانو و = وه قواموش ش=ه
#;&#: k :{ ::x ::x: چ: چ: چ: x:: چ{: چ{ }:
چنار راه آنگژاپن ربان لا لی لااز
مشخصات : ۱۰۷۵۶ حرفا، ۲۳۵۰ کلمه، ۱۴۲ پاراگراف
ی: x:: }: چ: گ: 5: ای : x::
(یادداشت نویسنده: قبل از اینکه با خواندن این فصل در مورد جاودانه ساز به من حمله کنید. این کار و نکنید. من در
مورد شی زیاد حرف شنیدم. بهتره قبول کنید و خواندن داستان را ادامه بدهید. متشکرم. از خواندن داستان لذت ببرید.)
زمانی که بالاخره رون در اتاق خوابش را بست و برگشت که رو به هری نماید اولین بار بود که هری احساس می کرد
رون می خواهد گریه کند. رون با بیچارگی جلو آمد کنار هری روی تخت نشست. با دستانش صورتش را پوشاند. هری
نیز همین احساسی را داشت.
بعد از اتفاق انبار جینی و هری بلافاصله خودشان را دور کرده بودند و به داخل خانه دویده بودند و تظاهر کرده بودند
لازم است به دلیل وجود فضله موشی دستشان را بشوراند. در عوضی در دستشویی تجمع کرده و در مورد اتفاقاتی که تازه
دیده بودند صحبت کردند.
جینی یک سمت وان نشست.
- من می دونستم که با هم هستن ولی فکر نمی کردم اینقدر رسمی باشن.
- من...
هری حتی نمی توانست حرف بزند. این مشکل او فقط به علت دیدن آن صحنه نبود. ولی اینکه به او نگفته بودند. برایش
مطمئنا رابطه رون و هرمیون ناراحت کننده نبود. ولی اگر آن دو دیگر با هری همراه نمی شدند چه؟ بعد از شش سال
دوستی آیا هری را تنها می گذاشتند و مشغول به وقت گذرانی و بوسیدن هم می کردند؟
جینی سرش را پایین انداخت و به دستانش نگاه کرد:
- یه جورایی منو می ترسونه. احساس می کنم این بیشتر از ما انتظار می رفت.
- فکر نکنم.
هری با دقت این جمله را گفت. می دانست که خیلی راحت جوابش می تواند توهین آمیز باشد.
- ما فقط چند ماه هست که با هم هستیم. رون و هرمیون هم رو برای شش سال هاست که می شناسن. هر چند این چیزا
توی جنگل ممنوع هم پیش نیامده بود
جینی با ناراحتی پرسید:
- تو بعد از عروسی می ری؟
- شاید. باید بفهمم می خوام چی کار کنم.
جینی ناراحت شد:www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: الا
- تو تموم تابستون وقت داشتی تصمیم بگیری. حالا تازه داری در موردش فکر می کنی؟
هری شانه ای بالا انداخت.
- راستشو بخوای آره. من یه فکرایی در مورد آماده کردن خودم و دیدن جایی که پدر و مادرم کشته شدن... در این
مورد افکارایی کردم. ولی من لیستی ننوشتم که چه کارایی می خوام بکنم. کارام جورایی تو سرم هست.
جینی موضوع را عوضی کرد.
- بابا نمی دونست که تو می خوای بیای.
هری نمی دانست که جینی این موضوع را پیش کشیده است بدان لحاظ که موضوع قبلی بد بوده یا اینکه دقت چنان
دقیقی دارد.
- اوان زیاد خوشحال نشده بود.
هری تعجب کرد که جینی نسبت به این بحث اینقدر خوشحال است. می دانست که جینی هنوز از دست او عصبانی است.
ولی نه اینقدر که بخواهد او به این زودی آنجا را ترک کند.
- مشخصی بود. اون چرا اینجوری برخورد کرد؟
- خوب فکر کنم اون تصور داره که تو ما ها رو اینجا توی خطر می اندازی. نصف شب رو بیداره و منتظره اسمشو نبر
بیاد تو آشپزخونه. همیشه عصبی و عجول شده.
هری متعجب گفت:
- ولی شما که خون اصیل هستین. چرا ولدمورت باید دنبال شما ها باشه؟
جینی با شنیدن اسم به خودش لرزید.
- نمی دونم.
شانه ای بالا انداخت.
- راستش رو بخوای اصلا نگران نیستم. هر چی بشه می شه. مبارزه کردن فایده ای نداره.
هری سعی می کرد تندی صدایش را کم کند:
- هیچ فایده ای در مبارزه نیست؟ منظورت چیه؟
- همه افراد از جمله محفل دارن اون بیرون با مرگ خوارها مبارزه می کنن. و مردم دارن می میرن. و همه اش بی فایده
است. اگه باهاش مبارزه نکنیم مزاحم ما نمی شه.
هری احساس کرد از جینی تو گوشی خورده است. آرام شروع کرد:
- اون پدر و مادر من رو کشت. اون دلیلش هست که دامبلدور و سیریوس کشته شدن! اون باعث شد صورت برادرات
به هم بر یزه.
فریاد کشید:
- و هیچ دلیلی برای مبارزه نیست؟!!!
جینی ایستاد. هری می دانست باید انتظار جوابی برای فریادی که کشیده بود را داشته باشد.
- من بیشتر دلم می خواد اون همه جا رو بگیره تا اینکه ببینم یکی یکی کسایی که عاشقشون هستم می میرن.
فریاد کشید. اشکها در چشمانش جمع شده بودند.
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: لال
- من بیشتر دلم می خواد اونو ببینم که جهان رو گرفته و حد اقل همه با امنیت به خونه می ران و زندگی می کنن. تو نمی دونی چقدر سخته هر صبح پدر و مادرم رو ببینم که از خونه بیرون می ران در حالیکه مطمئن نیستم بر می گردن یا
نه. بیل تقریبا کشته شد! همین طور تو!
- من یکی یکی افرادی رو که دوسشون داشتم از دست دادم.
هری صدایش لحن کسی را داشت که به او خیانت شده است. می خواست این را نشان دهد.
- هر کسی که بهم کمک کرد.
- تو طوری رفتار می کنی که اگه بمیری هیچکس توی این خونه براش مهم نیست.
جینی این را فریاد کرد. اشک ها از چشمانش پرواز می کردند. ولی آنها را با خشم خشک کرد.
- دیگه این کار دلفریبانه تو بذار کنار!
هری قدمی از جینی فاصله گرفت. جینی متوجه شد چه چیزی گفته است. متاسف به نظر می رسید ولی نه آنقدر متاسف که
حرفش را پس بگیرد. آرام ادامه داد:
- تو باید بفهمی که دیگه مال خودت نیستی. سالهاست داریم بهت می گیم. پدر و مادرت رفتن ولی تو ما رو داری.
هری نمی توانست به راحتی حرف بزند. چیز راه گلویش را گرفته بود.
- من اجازه نمی دم ناتوانی من باعث خراب شدن خانواده شما بشه. من این کارو خودم انجام می دم. اگه برگشتم. بر
گشته ام. و اگر بر نگشتم. خوب.. برنگشته ام.
زمانی که هری جینی را ترک نمود دقیقا مثل رون که روی تخت نشسته بود احساس بیچارگی می کرد.
هری به سختی گفت:
- تو خوبی؟
رون از زیر دستانشی زمزمه کرد:
- نه. نه نیستم.
- منم همینطور.
رون بالا را نگاه کرد. از حرفی که هری زده بود حیرت کرد. هری مطمئن نبود چطور جواب رون را بدهد. بلند شد و
شروع به قدم زدن کرد. رون آرام شروع نمود.
- هری... بابام نمی خواد تو اینجا باشی.
هری دیگر چیزی نمانده بود بخندد.
- بله متوجه شدم. جینی بهم گفت.
رون بدون اینکه به هری نگاه کند ادامه داد:
- فکر نکنم جینی هم بخواد تو اینجا باشی. چیزی بهم نگفته ولی یه جورایی بهم گفت که تو می خوای خودتو به کشتن
بدی و برات مهم نیست که این چطور روی بقیه تاثیر می ذاره.
هری خندید و هیچوقت تا بحال ندیده بود حالت رون اینقدر زود تغییر کند.
هری این را گفت. نمی توانست جلوی لبخندش را بگیرد.
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: لالال
- گوش کن!
- هری ممکنه تو همه این چیزا برات جالب باشه چون اصلا خانواده ای نداری که در گیر باشن ولی...
- رون!
هری فریاد کشید. هری روبروی او ایستاده بود. به یاد نداشت چطور آنجا رسیده است.
- من اینو نگفتم!
- ولی بعضی افراد همه خانواده شون رو دارن و برای اونا نگران هستن...
- رون من هم افرادی رو دارم که براشون نگران باشم. این اصلا خنده دار نیست.
شغری یا آهی کشید و نشست. ادامه داد:
- اگه شانزده سال پیش مرده بود شاید همه چیز راحت تر بود.
رون به هری نگاه کرد:
- اینو نگو، نه. اصلا اینو نگو.
- خوب راست می گم. ولدمورت دیگه قدرتمند نشده بود. شاید محفل می توانست اونو نابود کنه... ولی حالا همه قدرت
و نقشه های شومش رو داره. بعدش دیگه اینقدر راسخ نبود تا همه چیزها و کسهایی که از من مراقبت می کنن را
نابود کنه. چون چیزی نداره که از شی بترسه.
پنجره قدم زد و بیرون را نگاه کرد. گفت:
- مردم دارن میان.
هری کاملا تعجب کرد.
- چی؟ تو و هری کاملا مثل هم هستین. از روی یه موضوع به موضوعی دیگه می پرین.
روان غراید:
- نه. بعدا در موردش صحبت می کنیم. ولی مردم دارن میان. باید بریم پایین.
- رون تو چی داری...
ولی سوال هری زمانی جواب داده شد که در همین زمان در اتاق به شدت باز شد و فلور به تندی وارد اتاق شد. پشت سر او جرج و فرد آمدند که هر کدام بسته ای در دست داشتند. جینی نیز جعبه ای در دست داشت. هری حدس زد آنها لوازمی برای آماده سازی فلور باشد.
فلور دستش را پشتش گذاشت و به اطراف اتاق نگاه کرد و گفت:
- اینژا اندازشی خوابه.
چشمانش روی رون و هری افتاد:
- بیرون!
هری پرسید:
- صبر کن. عروسی امشبه؟
- آره. نگفتم باید شب باشه که توجه کمی رو به خودش جلب کنه؟
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: کالا
رون سریعا این را گفت و به سمت در رفت. هری نیز همین کار را انجام داد. هری در حالیکه رون را در پله ها دنبال می
کرد با تعجب گفت:
- ولی تو امروز صبح گفتی بیل تازه می خواد ساقدوش مرد رو انتخاب کنه.
رون گویا چیز بسیار تازه ای بیان می کند با طعنه گفت:
- بله صبح. امشب به ساعت سه و نیم که بر سه صبح هست. منظور اون صبح هست.
آنها به آشپزخانه رسیدند و تقریبا با بخاری که در آنجا بود کور شدند. خانم ویزلی که محو دیده می شد از سمتی به سمتی
می دوید تا کیک را آماده کند. ده لایه از کیک آماده شده بود و هنوز پنج لایه باقی مانده بود.
جینی از سمت دیگر پله ها پایین آمد و بدون هیچ حرفی برای کمک به مادرش از کنار رون و هری گذشت. جینی انگار
اصلا به وجود هری در اتاق توجهی نداشت یا نمی گذاشت. باعث شد هری حسی بدی پیدا کند. هری زمانی که جینی از او
عصبانی بود همیشه حس بدی داشت.
رون به سردی گفت:
- بیا بریم بیرون کمک کنیم.
هری می دانست رون مقداری برای مکالمه شان ناراحت است و قدری به خاطر جینی. امیدوار بود لازم نباشد در طول
عروسی نگران خشم روان نسبت به خودش باشد. هری هنوز متعجب بود که عروسی را شب برگزار می کنند.
- دوباره بگو چرا عروسی باید تو شب باشه؟
هری زمانی که وارد باغ کاملا تیره شدند این را پرسید. نورهای مختلفی به صورت جادویی روشن شده بود. صندلی ها
مرتب شده بودند و مهمان ها با نگرانی اطراف باغ ایستاده بودند.
رون پراند:
- فکر کردم خودت می فهمی. بیشتر محفل دعوت شدن. و اگه کسی همه محفل رویه جا ببینه فرصت خوبی می شه تا
اون عوضیا حمله کنن. تازه نمی خوایم همه بدونن بیل داره با یک ویلا ازدواج می کنه.
- این بده؟
رون به نظر می رسید به شدت بی حوصله شده است.
- بله! یک ویلا با یه ویزلی ازدواج کنه؟ هری یه خورده فکر کن!
روان در تاریکی به هری خیره شده بود.
- خانواده فلور هم زیاد در این مورد خوشحال نیستن. بقیه افراد هم از این بابت نگرانن. نتیجه اش ممکنه خوب نباشه.
هری با تعجب گفت:
- فلور که یه نیمه ویلاست. صبر کن... چه نتیجه ای؟
هری مطمئن بود که رون روی او طلسم سکوت اجرا می کند ولی در عوض او با ناراحتی به مردمی که جمع می شدند نگاه
کرد.
- اگه بچه دار بشن... گروهی پیش میاد که خیلی از مردم... نمی دونم... ارزشی براش قائل نیستن. یعنی همین الان هم
ماها زیاد به خوبی معروف نیستیم. و این هم وضع رو بدتر می کنه. در سنه؟
رون برگشت و به سمت پدرش رفت که داشت با ارگی که داشت آهنگ مسخره ای می زد درگیر شده بود.
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: نیل
هری برای رون احساس تاسف می کرد. خانواده راون عالی بودند. ولی بسیاری از مردم آنها را به علت علاقه نشان دادن به مشنگ ها مسخره می کردند. و همچنین کم پولی آنها. دراکو مالفوی همیشه از صحبت کردن در این مورد لذت می برد. ولی هری نمی فهمید چرا خانواده فلور از این قضیه خوشحال نیستند. فلور به آنها نگفته بود که برای دو سال است با او
نامزد شده است ؟
حرکت کوچکی از پشت هری به گوش رسید. هرمیون به سمت هاری دوید و کاملا ترسیده بود. زیر لب جیغ کشید.
- هری! با من بیا!
هرمیون دست او را گرفت و او را پشت خودش کشید. زمانی که به سمت دیگر خانه رسیدند او را رها کرد و روزنامه
عصر را از میان بوته ها بیرون کشید. روزنامه روی صفحه خاصی باز شده بود که عکس بزرگی از هری داشت و تیتری به
عنوان زیر نوشته بود:
- هری پاتر پیشگویی شده است که می تواند باعث سقوط اسمشو نبر بشود.
هری مقاله را از هرمیون چنگ زد. سعی کرد در نور تاریک حیاط بخواند ولی این کار سخت بود. هرمیون با نا امیدی
گفت:
- من اول فکر کردم باید مقاله مسخره ای باشه ولی این پاراگراف رو بخوان! این را گفت و به پاراگرافی چند سانتی متر بالاتر از پایین صفحه اشاره نمود. (پاتر تصمیم دارد سال آخر را در هاگوارتز شرکت نکند. هر چند هاگوارتز طی شرایطی دوباره باز خواهد شد. امسال سالی است که هری پاتر تصمیم دارد لرد سیاه را به چنگ بیاورد و شکار کند. و صلح و آرامش را برای دنیای جادوگری به ارمغان آورد. و صلح برای پدر و مادرش.)
- خوب که چی؟
هری متحیر بود. این برایش زیاد مهم نبود. چیز خاصی ننوشته بود. هرمیون زیر لب هیسی کرد:
- ادامه بده!
(زمانی که هری تنها هفده سال دارد شایعه ها بیان دارد که پاتر جاودانه ساز نهایی ای هست که اسمشونبر از آن استفاده
می کند تا خودش را زنده نگاه دارد. گفته می شود این جاودانه ساز شبی که پاتر مقابل طلسم مرگ زنده ماند ساخته شده
است.)
هرمیون حیرت کرده بود. با صدایی که می لرزید گفت: - اگه تو جاودانه ساز آخر باشی. تو باید.... بمیری تا بتونی اونو شکست بدی.
هری او را نمی دید. حرفش را نمی شنید. دوباره به کاغذ پیش رویش نگاه کرد. و بعد دوباره به صورت هرمیون
نگریست. برگشت و دوباره به سمت حیاط قدم برداشت.
پایان فصل چهارم
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: پل
هوای پانو و =وه قواموش شطه
پتی گازی (الترته پزلانژ
مشخصات: ۸۰۷۴ حرف، ۱۷۹۵ کلمه، ۱۰۲ پاراگراف
خیلی زود جادوگرها و ساحره ها داشتند پشت سر هم ظاهر می شدند. زمانی که ریموس لوپین روی سر سه نفر دختر با لباس های مراسم ظاهر شد چند نفر فریاد کشیدند. او عذرخواهی نمود و به سمتی که هری با رنگی پریده و چهره ای
هراسیدها ایستاده بود قدم زد.
لوپین با نگرانی برابر هری ایستاد و پرسید:
- تو خوبی هری؟ به نظر مریضی میای.
- من خوابم. هری سریعا این را گفت. نمی خواست کسی دیگری چیزی که تازه خوانده بود را بفهمد. هر چند زمانی که هر کس به خانه
بر می گشت این خبر را می فهمید.
- حالت چطوره؟
لوپین به سادگی گفت:
- اوه خوبم.
هری متوجه شنل لوپین شد. شنلهایی که معمولا مندرسی و کهنه بودند اکنون جای خود را به شنلی نو و بسیار با کیفیت
داده بودند. لباسهایش هنوز سیاه بودند و به او احساس بدتر و غمگین تری می داد. ولی جنسی لباسی بسیار عالی به نظر می رسید. حتی به نظر هری موی لوپین هم کمتر خاکستری به نظر می آمد. چشمانش نیز شادتر بودند. دومین کراک به گوش رسید و ساحره ای جوان با رنگ موی صورتی روی میز چای ظاهر شد. چند تا از لیوان ها و پیشدستی ها شکستند. تانکس پایین پرید و باعث شد آب داغ روی چمن بریزد و بخار کند. تانکس عذرخواهی کرد و به هم ریختگی خود را درست نمود و به سمت جایی که هری و لوپین ایستاده بودند عجله نمود.
لوپین با لبخند بزرگی پرسید:
- این دیگه چی بود؟
- خوب افراد زیادی بودن نمی دونستم کجا باید ظاهر شم. تانکس خندید دست لوپین را گرفت و بعد متوجه هری شد.
- هی هری چاطوری پسر؟
- عالی!
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: ۷ لا
هری دروغ گفت. چهره اش شادی بیش از حدی به خود گرفته بود که کاملا دروغین می نمود. لوپین که چشمانش
خوشحال می نمود با تردید زمزمه کرد:
- خوشحالی که مدرسه امسال دوباره باز شده؟
هری دوباره دروغ گفت:
- اوه آره. باورم نمی شه امسال سال آخر مه.
لوپین دوباره خندید.
- یعنی واقعا از وقتی هم رو دیدیم چهار سال گذشت؟ خوب مدت زیادیه...
- پرفسور...
هری می دانست دارد با سوال کردن این مسئله مقابل تانکس ریسک می کند ولی نتوانست جلوی خود را بگیرد.
- پدر و مادر من کجا زندگی می کردن؟
لوپین از این سوال تعجب کرد. مدتی به هری خیره ماند گویی جیمز جوان را می بیند. تانکس نگاهش را پایین انداخت.
لوپین سرش را جلو آورد و آرام گفت:
- اونا توی دره گودریک زندگی می کردن. از جایی که الان زندگی می کنی خیلی دور نیست.
هری صدایش را پایین آورد.
- پرفسور، می دونم چیز زیادیه که بپرسم. واقعا دوست داشتم جایی که پدر و مادرم زندگی کردن و جایی که دفن
شدن رو ببینم.
لوپین و تانکسی هر دو تعجب کردند و نگاهی رد و بدل نمودند. لوپین نگران شروع کرد:
- نمی توانم بگم که انتظار این رو نداشتم. حتی انتظار داشتم سالی که منو دیدی و فهمیدی دوست خوبی باهاشون بودم
اینو از من بخوای.
- من هنوز تست غیب شدن رو ندادم و تا دو هفته دیگه قرار نیست بدم. نمی دونم چه جوری می توانم برم اونجا.
هری این را گفت. نمی خواست زیاد فشار بیاورد. این فکری بود که از زمانی که لوپین را دیده بود این فکر در سرش
شکل داشت.
- خواب می دونی که الان حسابی مشغول کارای محفل هستم.
لوپین این را گفت و دنبال دلیل مناسبی گشت و پیدا نکرد.
- فکر کنم اشکالی نداشته باشه. ولی هر ی انتظار نداشته باشی خونه شان درست مثل وقتی که کشته شدن باشه. ۱۶ سال
هست که بسته شده چون وزارتخونه اجازه نداده کسی اونجا رو بفروشه. اونامی گن اونجا طلسم شده است.
هری لبخندی زد:
- باشه. متشکرم پرفسور!
لوپین مردد به نظر می آمد. گفت:
- خوب منم یه کارایی دارم که باید انجام بدم. ما امروز صبح زود می ریم. بعد از عروسی سعی کن چند ساعت بخوابی.
وقتی زمانش رسید یکی رو می فرستم بیدارتا کنه.
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: ۸ل
به محض اینکه هری فاصله گرفت تانکس آماده به نظر می رسید که لوپین را دعوا کند. هری به میان مجلس رفت. حسی جدید از اراده راسخ داشت. احساس می کرد سفرش از دره گودریگ شروع می شود. هری آنجا جایی را می دید که زمانی خوشحالترین لحظات عمرش را می گذرانده است. ممکن بود کسی آنجا او را بشناسد؟ نمی دانست بعد از آن شب
وحشتناک کسی آنجا مانده است یا خیر.
هرمیون در حالیکه در لباس مهمانی بسیار زیبا می نمود جلو آمد.
- سلام هری. چیه چرا اینقدر خوشحالی ؟ نزدیک بود هری دلیل اصلی را به او بگوید ولی ناگهان دهانش را بست. حرفی که رون و هرمیون پایان ترم قبل به او گفته بودند را به خاطر آورد. اگر به آنها می گفت آنها می خواستند همراهش بیایند. هرمیون منتظر بود و فقط به هری
نگاه کرد تا اینکه رون نیز در لباس مراسم نزدیک شد. رون نفسش حبس شده بود.
- بهتره برای لباس نو بپوشی. مامان سر هر چیزی داره دعوا می کنه. هری وارد آشپزخانه شد که کیک بسیار زیبایی روی میز قرار داشت و خانم ویزلی که بهترین لباسش را به تن کرده بود داشت آخرین تزئینات کیک را انجام می داد.هری از پله ها بالا رفت و در جایش بی حرکت ماند.
صدای غرش عجیبی از در کنار اتاق جینی به گوش می رسید. شبیه صدای سگی عصبانی بود که می خواست بیرون برود. صدای ترسیده ای با نگرانی حرف می زد. هری صدای فلور را شناخت: - لطفا آروم باش. این خوب نیس که این گدر اصبانی باشی.
- من عصبانی نیستم.
صدای غرش بیل بود. ولی تند و خشن به نظر می رسید.
- نمی دونم چه خبر داره می شه.
فلور فریاد کشید:
- صورتت!
هری در را به موقع باز کرد و بیل را دید که روی زانویش افتاد در حالیکه نفسی های عمیقی می کشید. نفسش حبس شده
بود. فلور کنار دیوار در لباس عروسیش بود که بسیار ترسیده بود.
هری صدای عتجبی شنید. سر بیل به سمت در چرخید. جایی که هری بی حرکت ماند. فلور بین هری و بیل نگاه های
انداخت. ولی صورت بیل دیگر صورت خودش نبود. زخم ها باقی مانده بود. و صورتش را کرایه می کرد. ولی چشمان همیشه آبی اش به رنگ زردی مانند گربه در آمده بود. دهانش کشیده شده بود و دو دندان تیز میان دندانهایش رشد کرده بود. آب از دهان او می چکید.
فلور فریاد کشید:
- اری! لطفا کمکش کن!
ولی هری تصمیم نداشت به سمت بیل برود. بیل به نظر خشمگین می رسید. هری لباس عروسیش را دید که دور شانه
هایش پاره شد. دستانش اندازه خود را حفظ کرده بودند ولی پر موتر شده بود. هری می دانست چه اتفاقی دارد می افتد.
بیل یک گرگینه کامل نبود. ولی این تغییر در شب نیمه ماه و در حضور ماه که اکنون از پنجره می تابید شکل می گرفت.
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: ۹ل
نمی دانست چقدر این تغییر شکل پیش می رفت ولی می دانست اینکه فلور آنجا ایستاده بود و سر بیل داد می کشید که
بس کند ایده خوبی نیست. فریاد کشید.
- فلور! بیا اینجا. بدون هیچ سوالی فلور از سمت دیگر اتاق جلو پرید و به سمت هری آمد. پشت هاری دوید و از پشت شانه های هری بیل
را نگاه کرد که از درد غرش می کرد. تا اینکه فریادهایش ناگهان ساکت شد.
بیل بی حرکت روی زمین ماند. سرش کمی بزرگتر شده بود و موهایش رشد زیادی کرده بود و به شانه هایش می رسید. آرام آرام بیل سرش را بلند کرد و به ناخنهای بلندش نگریست. فلور بازوی هری را چنگ زد. محکم فشرد. از شوهر
خود می ترسید. زمانی که بیل صحبت کرد با اینکه صدایش از آن خودش بود کمی آرام و خشن شده بود. غرشهایش البته از بین رفته
بود .
- به من نگاه کن!
ناله کرد. به گریه افتاد.
- منو ببین! آرام بلند شد بدنش را حرکت داد و به سمت هری و فلور برگشت. جایی که زمانی چهره ای جذاب قرار داشت اکنون صورتی ترسناک و خاکستری قرار گرفته بود. موهایش صورتش رشد زیادی کرده بود. دندانهایش بیرون زده بود و در
کل قیافه ای وحشتناک پیدا کرده بود.
- فلور،
بیل با درد زمزمه کرد. اشک ها در چشمان زرد رنگ گرگ مانندش جمع شده بود.
- منو ببخشی!
ولی فلور حرکت نمی کرد. پشت هری باقی ماند. گویا چنین چیزی هرگز پیش از این اتفاق نیافتاده است. حد اقل نه برابر فلور، بیل آرام روی پایش بلند شد. هری متوجه شد بیل لااقل یک پا بزرگ شده است. ولی این فقط تا زمانی بود که ماه
کامل از بین برود.
بیل تکرار کرد:
- فلور؟ آرام به سمت هری قدم برداشت. هری احساس کرد فلور او را عقب می کشد. فلور پشت هری سنگر گرفته بود. فلور
درخواست کرد:
- این قبلا اتفاق افتاده بود؟ راستش رو بگو! بیل آهی کشید و با ناراحتی به هری نگاه کرد که نمی ترسید. ولی آماده نبود او را در آغوش بگیرد.
- اولش ماه کامل که می شد فقط حسی بدی داشتم. ولی این تغییر شکل پیش نمی اومد.
بیل حرفشی را شروع کرد. کاملا مریضی می نمود. طوری که به نظر می رسید هر لحظه ممکن است بالا بیاورد. - من یه خورده مو در می آوردم و تند می شدم. همین. فکر نکنم اینقدرها بد بود ولی...
- تو دروغ گفتی!
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: ملل
فلور فریاد کشید. در حالیکه در لباس عروسیش زیبا به نظر می رسید از پشت هری بیرون آمد. چهره اش سرخ شده بود. - تو گفته بودی چیز مهمی نیست.
- من دروغ نگفتم. چیز مهمی نشده بود.
ولی این بار که بیل خشمگین شد صدایش شبیه غرشی شد و هری و فلور هر دو عقب پریدند. هری می دانست خیلی زود خانم ویزلی از پله ها بالا می آید تا به فلور بگوید وقتش رسیده است. نمی دانست وقتی پسرش را اینچنین ببیند چه می گوید. فلور با خشم فریاد کشید:
- این عروسی به هم می ریز ه. من نمی تونم این کار و بکنم.
بیل از ته قلب گفت:
- تو گفتی چیزی عوضی نشده. فلور را نگاه می کرد که کیفی را برداشت و شروع به انداختن وسایلش درون آن کرد. هری در سکوت کارهای او را از آستانه در نگاه می کرد.
- چطور ما ای توانیم خانواده داشته باشیم وقتی نصف وقتها تو ای داد می کشی؟
فلور فریاد کشیده بود. صدایش می لرزید و صورتش سرخ شده بود. شنل مسافرتی برداشت و روی شانه اش انداخت.
شانل روی لباس عروسی زیبا به نظر نمی رسید.
- من وقت لازم دارم که فکر کنم.
- در چه موارد؟
- در مورد ما!
و فلور با چرخشی برگشت و رفت و لباس عروسیش را به دنبال خود کشید.
پایان فصل پنجمwww.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: الل
هوای پانو و = وه قواموش ش=ه
#;&#: k :{ ::x ::x: چ: چ: چ: x:: چ{: چ{ }:
(ثکلم ششم: بازگشت بی لد زن
مشخصات : ۹۶۲۳ حرف، ۲۷۲۲ کلمه، ۱۱۴ پاراگراف
همه چیز برای هری خیلی زود اتفاق افتاد. از اتاق خواب بیرون داوید و بیل را در حالیکه دستانش را روی صورتش
گذاشته بود تنها گذاشت و از پله ها پایین دوید. توانست در پله آخر به فلور برسد. متوجه شد در حالیکه اشک ها روی
صورتش است ایستاده است.
متحیر به اطراف نگاه می کرد. به آشپزخانه نگاه می کرد. به در، به اتاقهای اطراف.
- امه منتظران. چطور می توانم دیده نشم و برم بیرون؟
نمی توانست در را باز کند و مقابل صدها ساحره و جادوگر مشتاق از خانه فرار کند. هری نمی توانست خشمش را کنترل
کند. به او اخم کرد.
- توی ژوئن تو گفتی که هر چی هم بشه با بیل ازدواج می کنی. تو گفتی اون هنوز هم عاشقت هست.
حاضر نبود کسی را تحمل کند که شوهرش را در این شرایط تنها بگذارد.
- اون هنوز هم عاشقامه!
فلور این را گفت و با دستانش موهای بلندش را کنار زد و تور صورتش را کنار زد. و آن را روی پله ها انداخت. هری
پراند:
- پس با اون ازدواج کن!
حاضر بود او شانه های او را بگیرد و تکان تکان دهد. هری هم قد با فلور بود.
- دلیل تو اینه که اون یک نیمه گرگینه هست؟ نمی تونی تحمل کنی ماهی یه بار یه تغییر شکل مختصر بده؟ و می
خوای برای همیشه ترکشی کنی؟
- بسه!
چشمانشی را خشک کرد.
- اری تو نمی فهمی!
هر ی فریاد کشید:
- من کاملا می فهمم ! تو خیلی می ترسی باهاش ازدواج کنی چون ممکنه یکی از افرادی که تو رو می شناسه اونو با تو ببینه و این ناراحتت می کنه. اگه نمی توانه این قسمت اونو مثل قسمتهای خوبش قبول کنی پس تو حقت نیست که یه
ویزلی باشی!
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: لالل
فلور چنان به هری خیره شد که گویی از او سیلی خورده است. مدتی دیگر به او خیره ماند و بعد کیفش را چنگ زد و
سریع به سمت در پشتی چرخید و بدون اینکه مهمان ها متوجه شوند از خانه بیرون رفت. هری برگشت خواست از پله ها بالا برود که کسی آستین او را کشید.
- چرا لباسی نپوشیدی؟
خانم ویزلی بود که فریاد کشید.
- و فلور کجا اداره می ره؟
هری نمی توانست. جرئت نداشت بگوید فلور شوهرش را رد کرده است. او را در حالتی شکست خورده و تنها در طبقه دوم رها کرده است. خانم ویزلی گویی چیزی در چشمان هری دید که یک پله بالا آمد و همسطح با او ایستاد. زمزمه
کرد:
- اون رفته. مگه نه؟ اون رفت.
خانم ویزلی هنوز آستین هری را رها نکرده بود. هری سری تکان داد. خانم ویزلی به طبقه بالا نگاه کرد. به سمت اتاق
خواب. جایی که بیل هنوز ایستاده بود.
- و بیل؟
هری آرام گفت:
- اون... یه مقداری بیشتر تغییر شکل داشت.
- اون خودشه ولی زمانی که فلور اونو دید. نتوانست تحمل کنه. خانم ویزلی دستی روی دهان خود گذاشت و از پله ها بالا دوید. لباس زیبایش پشت سر او باد می خورد. هری صبر کرد
تا صدای بسته شدن در را پشت سر او شنید. از پله ها پایین رفت.
حاضر نبود کسی باشد که به مهمان ها بگوید چه اتفاقی افتاده است. پس به سمت دیگر خانه برگشت و به اتاق نشیمن رفت. خود را روی مبلمان کهنه انداخت. اولین باری که بارو را دیده بود به یاد آورد. چقدار محیط صمیمی خانه او را جذب کرده بود. هری همیشه خانه ای اینچنین می خواست. و حالا نسبت به آنجا چنین احساسی داشت.
اگر دامبلدور زنده بود می توانست بیل را درمان کند؟ این فکر در سر هری می چرخید. دامبلدور حتما می توانست ولی او
رفته بود. دامبلدور قوی ترین جادوگر در جهان بود. مطمئنا می توانست لااقل برای زخم های صورت او درمانی پیدا کند. مطمئن بود اگر وضعیت بیل اینچنین نبود برایش این اتفاق نمی افتاد. فلور عروسی را ترک نمی کرد و خانم ویزلی حالا طبقه بالا مشغول آرام کردن پسرش از غصه عروسی از دست رفته اش نبود. هری مدتی آنجا نشست و صبر کرد. تقریبا احساس آرامش می کرد. حتی با آنچه اتفاق افتاده بود. نمی دانست چقدر
طول می کشد تا همه بفهمند بیل مقابل فلور تغییر شکل داده است. و عروسی تعطیل گشته است. نگاهش را از میز قهوه بالا آورد سایه هایی دید که از پنجره آشپزخانه رد می شدند. صدای بلند کراک هایی می شنید. این یعنی مردم داشتند می
رفتند.
- هری ؟ هری سریعا بلند شد. تقریبا نزدیک بود خانم ویزلی را بیاندازد. چهره خانم ویزلی غمگین و شکسته شده بود. در آن
شرایط که همه خانواده اش به قولی ساعت خاصی او در خطر جانی بودند. این اتفاق ...
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: لالالل
رون در آستانه در ایستاده بود.
- همه داران می ران.
- فکر کنم شنیدن؟
رون جلو آمد و کنار هری نشست. جواب داد:
- خوب اکثرا فلور رو دیدند که خونه رو ترک کرد. بعد هم مامان گریه کنان اومد پایین و از همه عذرخواهی کرد. همه
در مورد حمله گری بک به بیل خبر داشتند. پس سریعا فرار کردند. تو اونو دیدی. مگه نه؟
هری ساکت ماند. چطور می توانست به رون توضیح دهد چطور برادرش کم کم به گرگینه تبدیل شده است. چیزی که
هر نیمه ماه قرار بود تکرار شود. هر ماه مجبور است این تغییر شکل دردناک را تحمل کند و دیگر نمی تواند به خاطر این
موضوع ازدواج کند.
هری در حالیکه چشمان گشاد و زرد رنگ بیل را به یاد داشت به دروغ گفت:
- یه خورده تغییر شکل داشت. خیلی زود خوب می شه.
هری آهی کشید.
- همیشه می دونستم فلور نمی توانه همچین چیزی رو تحمل کنه. فقط نمی خواستم به احساسات بیل لطمه بزنم.
- ببخشین مزاحم می شم.
صدای از آستانه در بود. هر دو بالا را نگاه کرد و لوپین را دیدند که به آنها خیره شده است.
- هری از اونجایی که مراسم ازدواج به هم خورد امشب یه خورده وقت داریم. می خوای الان بریم؟
چشمان رون حالت تیزی گرفت و به هری خیره شد. با لحنی که گویی به او توهین شده است درخواست کرد:
- کجا داری می ری؟
هری سری تکان داد و لوپین نگاهی عذرخواهانه کرد. هری به سمت در رفت و گفت:
- می رم به جایی که پدر و مادرم کشته شدن. تا چند ساعت دیگه بر می گردم. این چیزی هست که لازمه ببینم و
پرفسور لوپین تنها کسی هست که می توانه منو به اونجا ببره و قبول کرده.
رون روی پایشی بلند شد و دستانش را مشت کرد. پراند:
- هی یه لحظه صبر کن! هری مگه قرار نشد هر جا می خوای برای من و هرمیون هم باهات بیایم؟ تا کمکت کنیم؟
هری سعی کرد او را ناراحت نکند:
- اونجا کمک لازم ندارم. می خوام به اون خونه قدیمی نگاه کنم و شاید قبرشون. این یه چیز... خصوصی هست.
کلمه خصوصی گویی سیلی ای بر صورت رون بود جلو آمد و با خشم از کنار او رد شد. و از پله ها بالا دوید.
خانم ویزلی داشت درون آشپزخانه همه چیز را مرتب کرد و با خود حرف می زد. آقای ویزلی نیز داشت از مهمان ها که
داشتند خانه را ترک می کردند عذرخواهی می کرد. لوپین برگشت و هری او را به سمت در پشتی دنبال کرد. لوپین کمی
عصبی به نظر می رسید.
- هری دستم رو بگیر،
- دوباره از شما متشکرم پرفسو...
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: - کانال
هری هیچگاه جمله اش را تمام نکرد. لوپین غیب شد و هری را همراه خود کشید. بعد از مدتی طولانی هری احساس کرد پایش به لایه ای تیز چوبی برخورد کرد. هری به کوچه خالی که اطرافش چند خانه بود خیره شد. هر خانه حیاط بزرگی
داشت و زمین ها تکه تکه تقسیم شده بودند.
لوپین اطراف را نگاه کرد بعد عصایش را بالا آورد و گفت:
- اینجا بیرون دره گودیک هست. مدت زیادی هست اینجا نیومدم برای همین نتونستم جای خوبی ظاهر بشم.
لوپین از جاده کناره گرفت و وارد جنگل در هم پیچیده و تاریک شد. زمانی که سیاهی آنها را در بر گرفت او شروع به
صحبت نمود.
- تو داستان رو مطمئنا می دونی هری. اونا توی خانه خودشون پنهان شده بودند. این خونه قبل از اینکه بمیرند متعلق به
پدر و مادر جیمز بود. پدر و مادر لیلی هم مریضی شدند و مردند. و فقط اونا همدیگه رو داشتند. البته من و سیریوس
هم همیشه با هاشون بودیم. چون خیلی وقتها جیمز برای ماموریت های مهمی از طرف محفل موجود نبود.
هری ناباورانه نفسی کشید.
- بابای من توی محفل بود؟
لوپین به هری نگاه کرد و به روشنی گفت:
- معلومه. اون مرد شماره یک دامبلدور بود. دست راستش بود. اون دو تا چند هفته قبل تر از کشته شدن جیمز خسارت
سنگینی به مرگ خوارها زده بودن. برای همین زمانی که لرد سیاه به سراغشون اومد فقط واسه پیشگویی نبود. بلکه
واسه نصف شدن تعداد طرفداراشی هم بود.
- چرا زمانی که ولدمورت اون همه ضعیف بود کسی اونو شکست نداد.
- فقط اینکه مرگ خوارهاش کم بودن دلیل نمی شد قدرت کمی داشته باشه. اون از اینفری ها برای ترسوندان همه استفاده می کرد. ولی زمانی که پیشگویی رو از طریق اسنیپا شنید اون فهمید که بچه شون به دنیا می یاد و اون مسلما
می دونست که به چه کسی باید حمله کنه و کی خطرناک تره.
- چطور در مورد من فهمید؟
هری به ندرت نفس می کشید و سعی می کرد به حرفهای لوپین گوش کند برای همین نفسش گرفت.
- خوب پدر و مادرت خیلی خوب پنهونش کرده بودند. لیلی از زمانی که تو قیافش معلوم شد دیگه کار نکرد. جیمز کار
عادی خودش را ادامه داد و خیلی شبا من و سیریوس مجبور می شدیم برین خونه شاون چون جیمز خونه نبود و ممکن بود لیلی به کمک احتیاج داشته باشه. اون هر شب رو به نگرانی می گذروند. نمی دانست تو کی پا به این دنیا می گذاری.
هری مادر حامله اش را تصور کرد که روی صندلی نشسته است و از پنجره منتظر پدر هری است تا باز گردد. نمی
توانست دردی که نگرانی اینکه آیا شوهرش زنده بر می گردد یا خیر را بفهمد.
- اونا خیلی خوشحال بودن که تو داشتی به دنیا می اومدی.
لوپین با صدایی این را گفت که هرگز هر ی از او نشنیده بود. صدایی بسیار شاعرانه و نرم.
- مادر تو ساعت ها در مورد اینکه اومدان تو چه بی نظیر و عالی هست حرف می زد. اون شخصیت بسیار مثبتی داشت.
حتی زمانی که می دید خیابونا پر از مرگخوارها هست هیچگاه نیمه خالی لیوان را بیان نمی کرد.
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: نام لال
هری تقریبا با نا امیدی گفت:
- چرا فرار نکردن؟ چرا به جای دوری سفر نکردن؟
- پدر و مادرت کسایی نبودن که فرار کنن. بله. مادرات گاهی اوقات حسی می کرد اینطوری تو امن تر خواهی بود ولی
جیمز هیچگاه حاضر نبود فرار کند. او حاضر بود مادرت را به جای دوری بفرستد و خودش تا جان داشت از قلعه
محافظت کند. او تا سه بار لرد سیاه رو شکست دادن.
سر درد هری به او می گفت که برای دو روز است چشم روی هم نگذاشته است. خاسته بود ولی پا به پای لوپین قدم بر می داشت. کمی جلوتر خانه های روی نوک تپه ها دیده شدند. بعضی خانه ها با رنگ صورتی می درخشیدند.
به سمت خانه ای در طرف دیگر دره حرکت کردند. چراغهای خانه خاموش بود. لوپین ادامه داد:
- وقتی به دنیا اومدی لیلی خیلی ترسیده بود. می ترسید که کسی دنبالت بیاد. می دونست که تو چقدر قدرتمندی. اونا
می دونستن ارزش تو چقدر هست. و با اینکه نیمی از دنیای جادوگری شنیدند که تو به دنیا اومدی اینجا همه چی
مخفی موند. مردم کادو و هدیه ای نفرستادانی چون می دونستن اونا مخفی شدن. در همون زمونا بود که سیریوس پیتر گرو رو به جای خودش رازدار کرد. وقتی سیریوس تو رو دید به پدر و مادرت گفت که تو فرزند خوانده اونی، و بعد این باعث شد که سیریوس انگار دوباره متولد شد. معنی تازه ای برای زندگی اش پیدا کرد. اولین وظیفه خودش را مراقبت از تو و پدر و مادرت می دونست. می خواست تو بزرگ شی و زندگی خوبی که اون هرگز نداشت داشته
باشی.
- ولی همونطور که می دونی سیریوس اشتباه کرد. مدت کمی از اینکه اون پیتر رو رازدار کرد نگذشته بود که
ولدمورت به سراغ خانه پدر و مادرت اومد. هری لرزید. زیپ ژاکتش را تا گردنش بالا کشید. هیچگاه این قسمت از زندگیش را نشنیده بود. کم کم داشت می ترسید که لوپین بعد چه می خواهد بگوید.
- سیریوس اولین نفری بود که به سرعت باد اینجا رسید. اسمی گفته نشده بود. فقط گفته بودن یک خانواده در دره
گودر یک کشته شدن. من فکر می کنم قبل از اینکه کسی چیزی بگه سیریوس خودش فهمیده بود. این یک ارتباطی بین اون و جیمز بود. و وقتی سیریوس سعی کرد جیمز رو از طریق آینه اش صدا کنه، جیمز جوابی نداد. پس
سیریوس سوار موتور سی کیلتش شد و وقتی که خونه به ریخته و دود و نشون بالای اونو دید. وقتی جسد پدرت رو
دید مثل این بود که چیزی دیگر بر او مسلط شد. من چند لحظه بعد رسیدم و سیریوس رو دیدم اونجا ایستاده و تو رو تو آغوشش می فشرد. این اولین باری بود که می دیدم داشت گریه می کرد. هری نیز از زمانی که سیریوس را دیده بود تا لحظه مرگش هرگز گریه سیریوس را ندیده بود. سیریوس از آنگونه افراد
نبود که اشک بریزد. با این وجود هری می دانست اگر هرمیون و رون را مرده ببیند این در تواناییش نیست که گریه
- دامبلدور به ما دستور داده بود که تو پیش خاله و عموت ببریم. در عوضی سیریوس تو رو به من داد و گفت داره می ره. بهم گفت که هاگرید خیلی زود میاد اونجا تا طبق دستور دامبلدور عمل کنه. زمانی که هاگرید رسید سیریوس به
اوان گفت که تو رو بگیره و موتورش رو به اون داد. سیریوس غیب شد. ظاهرا به خیابانی که پیتر گرو بود و سعی
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: بالل
کرد اونو بکشه. ولی بعد دستگیر شد و من تا زمانی که کنار بید کتک زن ملاقاتش کردم دیگه اونو ندیدم. هاگرید تو
رو پیش خاله و عموت برد. و این آخرش بود. بعد از یازده سال قرار شد تو به هاگوارتز بری و جادوگر بشی.
زمانی که رسیدند لوپین ایستاد و به دایره ای از چند خانه نگاه کرد. یکی روبرویشان بود و چراغهایش خاموش و تیره
بود. خانه های دیگر چراغشان روشن بود و دود از دودکش آنها بیرون می زد.
سمت راست آنها راهی بود که به میان جنگل می رفت. هری به آن اشاره کرد.
- این راه به کجا می ره؟
- به یه دره دیگه.
لوپین بدون توجه ایت را گفت ولی می توانست قسم بخورد چشمان لوپین از ببین جنگل تاریک به آن سمت چیزی را
جستجو می کند. هری نگاهش را روی خانه ها انداخت.
- کیا اونجا زندگی می کنن؟
لوپین آهی کشید.
- طلسمش از بین نرفته. هری کدوم یک از این خونه ها واقعی هست؟
هری به خانه ها نگاه کرد. می توانست درون خانه هایی که روشن بود حرکت مردم را ببیند. در خانه سیاه هیچ حرکتی
نبود.
لوپین جلو آمد و هری را میان خیابان سنگی رها کرد.
- اونا از طلسمی قدیمی استفاده کردن که باعث می شه نشون بده توی این دره کوچیک چند خونه وجود داره. کاملا
مشخصه کدومشون واقعیه.
لوپین این را گفت و با عصایش به سمت چند خانه طلسمی فرستاد و خانه ها تبدیل به بخار شدند و محو گشتند. فقط سه
خانه روی تپه باقی مانده بود.
از جاده بالا رفت و همین کار را با دو خانه دیگر انجام داد. و بعد از تپه پایین دوید و وارد جاده شد. هری چند قدم
نزدیک تر برداشت و آرام گفت:
- پس این همونه؟
- بله هری. اینجا همون جایی هست که پدر و مادرات کشته شدن.
خانه سه ورودی داشت و دو برابر کل خانه های خیابان پریوت درایو بود. همه پنجره ها تاریک بودند. از زیر گوشه گوشه
خانه چمن های زیادی سبز شده بود. در ورودی اصلی چیزی نبود مگر تکه بزرگی از چوب که میخ شده بود. و سر در
خانه نیز داشت فرو می افتاد. هری هیچگاه در عمرش اینقدر احساس نگرانی و سردرگمی نداشت.
- بریم؟
لوپین این را گفت و دروازه را برای هری باز کرد. هری قدمی برداشت و مسقیما وارد حیاط خانه شد.
پایان فصل ششم
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: ۷ الل
#;&#: k :{ ::x ::x: چ: چ: چ: x:: چ{: چ{ }:
شرو لیپی ارتشزبان
مشخصات : ۱۲۷۵۲ حرف، ۲۷۹۹ کلمه، ۱۱۹ پاراگراف
ی: x:: }: چ: گ: 5: ای : x::
زمانی که هری قدم به درون گذاشت. گلدان های شکسته شده و لوازمی که گوشه گوشه اتاق پراکنده شده را دید حقیقت
تلخ مانند کوهی به او اصابت کرد. لوپین جلوتر رفت و در ورودی خانه را باز کرد.
- اینجا قبلا شکسته شده.
این را گفت و هری را کمی هل داد. صدای بلندی باعث شد پرنده ها از بوته های اطراف بلند شوند. تکه ای چوب بود که
درون خانه روی زمین افتاده بود. کرد و خاک در همه جای خانه پراکنده شد. لوپین در حالیکه سرفه می کرد به سمت
هری برگشت. پرسید:
- مطمئنی که آماده ای؟ فکر می کنی بتونی تحمل کنی؟ هری سری تکان داد. نمی توانست سخن بگوید. لوپین مردد بود ولی تایید کرد و از آستانه در رد شد. آنها وارد سالن طولانی ای شدند که با فرشی گرانبها پوشیده شده بود. رد پاها در بین گرد و خاک مشخص بودند. ولی حتی آخرین ردپاها نیز در میان سالها با گرد و خاک پر شده بود. آنقدر تاریک بود که نمی شد تا چند قدم جلوتر را دید.
- لوموسی.
هری با این طلسم جلوی عصایش را روشن کرد. اطراف را نگاه کرد. مشخصی بود این خانه بارها مورد بازرسی قرار گرفته است. در این اتاق فقط چند میز شکسته و شیشه های خورد وجود داشت. روی سقف تارهای عنکبوت همه را گرفته بود. سمت راست آنها دری بود و سمت چپ راهروی بزرگتری قرار داشت. که به پله ها می رسید. لوپین مشتاقانه زمزمه
کرد:
- بریم سمت راست؟
و عصایش را روشن کرد و قدم جلو گذاشت. آنها وارد جایی شدند که هری حدس می زد اتاق نشیمن باشد. ولی هیچ چیزی وجود نداشت که بشود آنرا مناسب برای
این اتاق دانست. به جز یک مبلمان خراب که سوختگی ها و پارگی های زیادی داشت چیز دیگری باقی نمانده بود.
دیوارها پر از نشانهای سوختگی بود و یک دیوار سوراخی بزرگ داشت که اتاف کناری را نشان می داد. یکی از چیزهایی
که هری متوجهشان شد، پرده ها بودند که به رنگ سرخ با رده های طلایی شبیه بودند. حتی بعد از سالها جمع شدن گرد و خاک چنان روشن مانده بودند که گویی تازه خریداری شده اند.
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: بار الل
- بیشتر اساسیه دزدیده شده. بعد از هفده سال مشنگ ها تصور کردند که اینجا دیگر شکار شده نیست و به اینجا
آمدند. بعد وزارتخانه طلسمی روی خانه قرار داد که تصور می کردند درون خانه کسی است. حتی بعد از اون دزدهای
جادوگر ها اومدن و تنها چیزایی که مونده بود رو هم دزدیدن.
- چرا کسی از این خونه مراقبت نکرد؟
هری این را پرسید و از تکه شیشه ای که زیر پایش رفته بود آخی کشید. باد پرده ها را حرکت می داد. صدایی شبیه
سوت زدن از دره های اطراف ایجاد می شد.
- اگه سیریوس بود این کارو می کرد. ولی اونو انداختن آزکابان. تا وقتی که اومد بیرون اینجا سر نزد. یعنی یه بار اومد
که اینجا رو ببینه. ولی بهم گفت که این کار براش سخت ترین کاره و دیگه هرگز برنگشت.
هری لوپین را دنبال کرد. داستان هنوز در سرش زنگ می زد. وارد آشپزخانه شدند. که حالا فقط اتاق بزرگی به همراه
کابینت های زیاد و کمد بود. بعضی ها در هایشان باز بود. و بعضی بسته. خاک همه جا را گرفته بود. پنجره ها کاملا
شکسته بود. چند رد دست گربه روی میز آشپزخانه بود.
- پرفسور چرا وقتی سنم هفده سال شد این خونه به من ارث نرسید؟
هری از کنجکاوی این را پرسید. و اطراف را نگاه کرد. چیزی در سر جایش نبود. حتی یک پایه میز موجود نبود. لوپین با
ناراحتی آهی کشید و گفت:
- این خونه تعلق به هیچکس نداره. البته فعل. وزارتخوانه قانونی رو گذاشته که این خونه فروخته نباشه. قبلا این خونه
متعلق به پدر و مادرت بود و از اونجایی که او تا کشته شدن الن به صورت کلی باید مال تو باشه ولی فعال دست وزارتخوانه است. می دونی اونا می ترسیدن هر کسی که اینجا رو بخره به یه موزه تبدیلش کنه... آخه اینجا... اینجا
جایی هست که... که...
لوپین لازم نبود حرفش را تمام کند. فقط نگاه روی صورت او نشان می داد که آنها چه چیزی اینجا پیدا کرده اند. سوراخ
بزرگی روی دیوار پشتی قرار داشت. آنجا چیزی منفجر شده بود. و اکنون پر از خاک بود. مسلما نتیجه برخورد یک
طلسم بوده است. مسلما این طلسم به سمت کسی نشانه رفته بوده است. هیچ کسی ممکن نیست از چنین طلسمی سالم
بیرون برود.
لوپین کمی سرش را بلند کرد و مصمم گفت:
- جیمز اینجا تا آخرش مبارزه کرد. اون هیچوقت تسلیم نشد.
هری چشمانش روی دیوار بود. زمزمه کرد:
- مادرم فهمید که اون کشته شده؟ اون چیزی شنید؟
لوپین اعتراف کرد:
- من فکر می کنم اون لحظه ای که صدای دار زدن رو شنید فهمید که همه چیز تموم شده.
این را گفت و به میز خیره شد. گویا انتظار داشت دوستان قدیمی اش را دوباره ببیند که به او چای تعارف می کنند.
- می دونم که اون می دونست کی پشت دره.
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: به نالا
لوپین نگاهی غمگین روی هری انداخت و بعد سرش را برگرداند. آنها به سالنی که اول وارد شده بودند برگشتند و بعد
وارد اتاقی شدند که شبیه به دفتر رسمی می نمود. عصاهایشان را در اتاق تاریک روشن کردند. هری مدال ها و تابلوهای
تقدیر زیادی دید. زیر لب آنها را خواند.
- تقدیم به جیمز پاتر به پاس خدمت ویژه به مدرسه.
- اختراعی جدید در صنعت معجون سازی...
- اوه!
لوپین خندید. صدای هری را شنیده بود. گفت:
- بله. این داستان خوبی داره.
- و اون چیه؟
- جیمز علاقه زیادی به ور رفتن به معجون ها داشت. اون خیلی وقتها بعضی مواد رو با هم مخلوط می کرد و .. خواب...
روی سوروسی امتحان می کردشون. معمولا سوروس مریضی می شد و همچین چیزی. ولی یه بار به یه مجسمی سنگی
کامل تبدیل شد. به خاطر اون کار مجازات های زیادی کشیدیم ولی به خاطر اینکه خودش تنهایی معجون جدیدی
اختراع کرده بهش تقدیرنامه دادن.
هری پرسید:
- ولی این واقعا ایده خودش بود؟
- نه اون وقتی داشتیم مجازات می شدیم بهم گفت که اینو توی یکی از کتاب های معجون های سال هفتم دیده و فقط یه خورده تغییرش داده و بهش چیزایی اضافه کرده. تا اون به جای طلا سنگ بشه. اختراع بزرگی نبود ولی پدرت از
تقدیر نامه ها خوشش می اومد.
هری لبخند تلخی زد. پدرش از اینکه در مرکز توجه باشد خوشش می آمد در حالیکه هری از این توجهی که به او می شد
ماننفر بود.
- فکر کنم باید بریم طبقه بالا رو ببینیم و بعدش برگردیم.
لوپین این را گفت و دفتر کوچک را ترک کردند. و از پله ها بالا رفتند. ادامه داد:
- احساسی بدی در مورد اینجا بودن دارم.
زمانی که به طبقه بالا رسیدند هر دو سرشان را بالا آوردند و نگاه کردند. یک خرگوش داشت روی سقف حرکت می کرد.
بسیار قوی بنیه به نظر می رسید. هری اول وارد شد. در حالیکه سعی می کرد پایش را روی چوب های خورده شده
نگذارد قدم جلو گذاشت. زمانی که بالا رسیدند خرگوش نگاهی کرد و از سقف پایین پرید و فرار کرد.
لوپین آرام گفت:
- حالا هری چشمهای ما خیلی وقتها سر ما رو گول می زنن. این خونه طوری طراحی شده که چیزای عجیبی رو به
کسایی که وارد می شن نشون بده. اونا رو باور نکن.
هری سری تکان داد ولی کاملا مطمئن نبود منظور لوپین را متوجه شده باشد. وارد سالن شدند. انجا یک صندلی با پایه
های شکسته قرار داشت. بعد از سه در به یک حمام رسیدند. دو در آخر نیز در سمت دیگر و خارج از دسترس بود.
لوپین هری را مطمئن کرد:
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: مکا
هری باری دیگر به آخرین در نگاه کرد. دستگیره را گرفت و آن را باز کرد.
هری بلافاصله نفسش را حبس نمود و عقب پرید. به جای اتاقی تاریک و کثیف طبق معمول، اتاق خوابی روشن و کامل که
با سنگ فرش شده بود قرار داشت. اجاقی داشت که شعله هایش می درخشید. صندلی های راحتی در کنار تخت دونفره
زیبا و بی نظیری قرار داشت و کناری دیگر میزی کوچک موجود بود.
- تو کی هستی؟
این به گونه ای بود که گویی کسی ضربه ای به شکم هری زده است. احساس بسیار بدی به سراغ هری آمد البته زمانی
که برگشت و دختر جوانی با موهای قهوه ای رنگ پشت سرش دید. او دقیقا شبیه به...
ولی لوپین عصایش را تکان داد و تصویر ناپدید شد. آتش غیب شد و همه چیز به صندلی ها و میزهای شکسته برگشت. و
آتشدانی سرد.
- اون چی بود؟
هری که هنوز نمی توانست به راحتی نفس بکشد این را گفت. این صحنه آنقدر او را ترسیده بود که به سختی نفس می
- خوب اگه یه غریبه ای بیاد اینجا می بینه که واقعا کسی اینجا زندگی می کنه. می بینی. وقتی پدر و مادرت اینجا زندگی می کردن از نظر چشمهای عادی اینجا.. اینجوری به نظر می رسید. انگار شکسته و هیچکس اینجا زندگی نمی کنه.
البته برای چشمهای تمرین دیده اینجا خونه زیبا و عاشقانه ای بود. خوب... پس اگه مشنگ شجاعی اینجا می اومد و
می دید کسی اینجا زندگی می کنه اون فرار می کرد و به دوستاش می گفت اینجا کسی زندگی می کنه.
هری آرام گفت:
- ولی تو گفتی این از بیرون قرار بود پر به نظر بیاد.
- برای جادوگران هری. مشنگ ها و جادوگران چیزای کامل مختلفی می بینن. یک مشنگ دقیقا چیزی رو می بینه که
شبیه یه خونه ترسناک و مخوف هست و جادوگران اینجا رویه خونه شاد و پر از سکنه می بینن. بیشتر جادوگران
اطراف اینجا هم مخفی شده بودن. پس طبیعی بود که بتوانان هم رو ببینن.
- اوه...
ولی این هنوز برای هری تعجب برانگیز بود. این را از سرش بیرون کرد و رفت که در بعدی را باز کند. ولی لوپین
دستش را جلو آورد.
- اینجا اتاق تو بود هری.
لوپین این را آرام گفت و با نور عصایش به هری نگاه کرد. چهره او در نورر کم بسیار عجیب می نمود.
- اینجا جایی هست که مادرات کشته شد.
هری سرش را تکان داد و لوپین قدمی عقب برداشت و هری در را باز کرد.
طلسمی روی این اتاق قرار نداشت که آن را روشن کند. ولی مسلما اینجا یکی از اتاقهایی بود که دستبرد بسیار کمی به
آن خورده بود. اتاق بزرگ و بسیار خاک آلودی بود. گهواره ای کنار پنجره شکسته قرار داشت. اجاق از قد هری بلند ترwww.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: ۱-کا
بود و سر تا سر زمین اسباب بازی ها شکسته و خراب قرار داشت. بیشتر آنها دو نیم شده بودند. کمی دورتر روی زمین رد سوختگی بزرگی قرار داشت. هری جلوتر رفت. به فرش های خورده شده نگاه کرد. موشها کار خود را انجام داده بودند. کالسکه چوبی که نیمی از آن خورده شده بود روی زمین قرار داشت. کالسکه کاملا شکسته بود با این وجود هری دستی روی آن گذاشت و آن را سبدی تازه تصور کرد. که هری خوشحال و یکساله در آن دراز کشیده بود. انگار چیزی در سرش ضربه زد. او را به خاطره ای فرستاد که فکر نمی کرد از آن او باشد. می توانست بیرون کالکسه را ببیند. کالسکه سالم بود. کسی او را در آغوش کشیده بود. با او سخن می گفت. هوا گرم بود. صدای ملایم او را به خواب
می فرستاد. ناکهان خاطره تمام شد و او دوباره کمی عقب رفت. لوپین نزدیک به اجاق بود و متوجه هری نشد. آن چه چیزی بود؟
ممکن بود که چیزی از زندگی اش قبل از اینکه پسری که زنده ماند بشود به خاطر داشته باشد؟
لوپین به ساعت جیبی اش نگاه کرد:
- همه چیز مرتبه؟ باید بریم. هری هنوز سعی داشت خاطره را به یاد آورد. گفت:
- پرفسور... ممکنه که.. من خاطره های زمانی که اینجا بودم یادم بیاد؟
چشمان لوپین از حیرت باز شد. - بله. ملاقات کردن با مکان های آشنا خاطره ها رو تحریک می کنه. تو وقتی.. کالسکه رو دست زدی. چیزی به یاد
آوردی؟
هری زمین را نگاه کرد. احساس حماقت می نمود. - این هنر و قدرت فوق العاده ای هست که بتونی گذشته یا آینده تو ببینی، می دونم هیچوقت پیشگویی رو دوست
نداشتی ولی ممکنه از طرف مادرت رشته ای به پیشگوی بزرگی داشته باشی.
- ولی لمس کردن چطور می توانه چیزی به خاطرم بیاره؟ هری این را پرسید. می خواست بداند آنچه را دیده بود یک خاطره بود یا اینکه چیزی بود که از آن او نیست.
لوپین غمگین گفت: - پیشگوهای واقعی می تونن از طریق لمس کردن به گذشته یا آینده چیزی برن. اشیا از انسان ها خاطرات بیشتری رو
نگاه می دارن. هری. اگه دامبلدور اینجا بود خیلی خوشحال می شد بشنوه توی وجودت توانایی پیشگویی داری.
هری پاسخ داد: - ولدمورت یه پیشگو هست؟
لوپین سریعا گفت:
- نه... نه اگه فکر می کنی از اون گرفتی اشتباه می کنی، به ولدمورت هیچوقت توانایی پیشگویی هدیه داده نشد. مادرت یک پیشگوی کامل نبود ولی وقتی حادثه ای می خواست اتفاق بیافتد آن را حس می کرد. او گفته شدن
پیشگویی را حس کرده بود. جیمز بهم گفت اون تو خوابش در مورد چیزی از پیشگویی و دامبلدور صحبت می کرده.
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: لایکا
بعد تو به دنیا اومدی و اونا فراموششی کردن. اون همیشه حدس می زد که من یادم می مونه کتری رو خاموش کنم یا
نه.
این باعث شد هری نسبت به مادرش افتخار کند. اینکه در وجودش پیشگو بوده و اکنون آن را به هری رسانده. البته اگر
حقیقتا اینگونه بود.
- تو فکر می کنی... اگه دوباره به اون یا چیزای دیگه دست بزنم چیزی دیگه یادم می یاد؟
هری نمی خواست صدایش طوری باشد که به نظر بیاید خیلی می خواد به گذشته سفر کند. لوپین عذرخواهی کرد:
- بله ولی متاسفانه او نقدر وقت نداریم که راه بری و به همه استکان ها و همه چیز دست بزنی. پنج دقیقه دیگه پایین می
بینمت. بعدش باید بریم. لوپین اتاق را ترک کرد و هری در آستانه طلوع آفتاب در اتاق تنها ماند. زمین را نگاه کرد. می توانست نشان سوختگی
روی زمین را ببیند. روی زانویش خم شد و دستش را روی آن قرار داد. دستش جنس سخت آن را حس کرد. ولی چیزی نشد. اطراف را نگریست. نمی دانست. شاید آن خاطره را هم تصور کرده بود. آهی کشید. خواست بایست ولی عصایش از جیبش بیرون افتاد. دوباره خم شد تا آن را بردارد و دستش باری دیگر سوختگی را لمس کرد.
احساس یکسان دوباره به او برگشت. می توانست فریادهایی در سرش بشنود. اول فکر کرد لوپین از پایین فریاد می
کشد ولی خیلی زود متوجه شد این صدای فریاد زنی می باشد. فریادها بلند در گوشش صدا می کردند احساس کرد دستی دورش محکم شد. او را به خود فشرد به طوری که به سختی می توانست نفس بکشد ولی آنجا احساس امنی داشت. بعد او به پشتش قرار گرفت. فقط می توانست تشعشعاتی از نور را ببیند.
- هری رو نه! هری رو نه! لطفا! هری رو نه!
- کنار وایسا دختر احمق ا... همین حال وایسا کنار...
- هری رو نه. لطفا نه! منو بگیر، بجاش منو بکشی!
- برو کنار!
- نه. هری نه!... بخششی داشته باشی... لطف داشته باشی!
ولی چیزی که چهار سال بود که از اولین برخورد هری با دیوانه سازها و بعد در بازی کوئیدیچ در گوشش تکرار می شد به گوشش رسید. صدا قطع نمی شد. ادامه یافت و ادامه یافت. صداها واضح تر و رساتر و روشن تر می شدند. همه این
اتفاقات اطراف او می افتاد. یک زن پشت به او ایستاد. موهای قرمزش در نور آتش می درخشید. پشت سر او سایه ای شنل به سر با عصایی بلند کرده ایستاده بود و به قلب آن زن نشانه رفته بود.
- نه!
زن مو قرمز و مهربان فریاد می کشید.
- هری نه!!!
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: لالایکا
ولی سایه سیاه عصایش را بالا آورده بود و زن عقب پرتاب شد. دستانش باز ماند. دیگر نتوانست بایستد. هری تماشا می
کرد. چیزهایی می فهمید. - آواداکداورا! اتاق به رنگ سبز روشن درخشید و صدای حرکتی آمد. زن بی حرکت ماند. افتاد و صورتش با نگاهی سرد به تنها پسرش
خیره ماند. هری بالا را نگاه کرد. می توانست چهره استخوانی زیر شنل معلوم می شد. چشمانی سرخ داشت. سایه به سمت او آمد. هری سعی کرد گریه نکند. - آه.. چه خوب... سه تا توی یک روز!
در دی وحشتناکی سر هری را منفجر کرد و بعد فریادی بلند تر از صدای خودش به گوشش رسید. هری دستش را از روی سوختگی بلند کرد. و عقب افتاد. به زمان حال برگشته بود. بعد سریعا از جایی که مادرش آنجا افتاده بود بلند شد.
فاصله گرفت.
صدای لوپین از پایین پله ها بلند شد:
- هری؟ داری میای؟
بدون هیچ حرفی هری از اتاق بیرون رفت و در را پشت سرش بست
پایان فصل هفتم
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: حکاکا
هوای پانو و =وه قواموش شطه
#;&#: k :{ ::x ::x: چ: چ: چ: x:: چ{: چ{ }:
نیاکثن اثالد نبی زلزی
مشخصات:۱۲۹۵۳ حرف، ۲۹۰۳ کلمه، ۱۴۰ پاراگراف
هری و لوپین خانه را ترک کردند و از راه سنگی به سمت دروازه قدم زدند. از آنجا به خیابان رفتند. سر هری به شدت
دارد می کرد. اصل مایل به غیب شدن نبود.
- من تو رو برمی گردونم به بارو، ولی خودم باید برم.
صدای لوپین خشن بود. گویا چیزی او را عصبانی کرده بود:
- منو محکم بگیر. دست او را گرفت و حس آشنا و نامطلوب غیب شدن برایش شکل گرفت ولی اصلا برایش مهم نبود. تنها کاری که می خواست بکند این بود که به بارو برگردد. جایی که می توانست مدتی تنها باشد و در مورد چیزی که دیده بود فکر کند. هنوز آنچه دیده بود به صورت محو در ذهنش بود. مقداری از کلمات و تصاویر هنوز در ذهنش زنگ می زد. خودش را از
لوپین جدا کرد.
- امیدوارم حالت خوب باشه.
لوپین با دقت این را گفت. داشت با نگرانی به هری نگاه می کرد.
- تو داری می لرزی. و البته قابل فهمه. مطمئنا.
- بابت همه چیز متشکرم. هری این را گفت. آرزو داشت صدایش اینقدر گرفته نبود. ولی فکرش روی چیز دیگری بود.
- من واقعا ممنونم. ولی... پرفسور؟
لوپین برگشت.
- اونا کجا دفن شدن؟ در عوض اینکه بلافاصله جواب دهد. لوپین در مورد آنچه می خواست بگوید به سختی فکر کرد.
-اونا خیلی دورتر از خونه دفن نشدن. جایی هستن که بقیه فامیل پاتر دفن شدن. و بقیه نسلشون دفن خواهند شد.
هری اخمی کرد:
- منم همینطور؟
لوپین غمگین سری تکان داد و برگشت. غیب شد. زمانی که وارد آشپزخانه شد هری می دانست خانم ویزلی حالش مناسب است. او روی کاناپه نشسته بود و داشت یک
جوراب را می دوخت. ظرفی روی اجاق بود و تکه ای گوشت داشت درون آن می جوشید.
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: نام کا
- هری! عزیز م!
او کمی لرزید. بال پرید و جوراب را روی میز انداخت. و باعث شد چای همه جا بریزد.
- تو کجا رفته بودی؟
هری کوتاه پاسخ داد:
- پرفسور لوپین منو برده بود جایی.
اصلا تمایلی نداشت که به خانم ویزلی بگوید کجا رفته است. خانم ویزلی ناگهان صدایش جدی شد. انگار نه انگار که دقیقه
ای پیش به او می خندید.
- اصل هیچی خوابیدی؟ حالا برو بخواب. برو!
هری نمی خواست او را بیشتر عصبانی کند. از پله ها یکی دو تا بال دوید تا به اتاق خواب روان رسید.
در را باز کرد. مشخصی بود رون هنوز خواب است. او ملحفه را کاملا روی سرش کشیده بود تا جلوی نور را بگیرد. هری
سریعا لباسش را عوض کرد و روی تختش دراز کشید.
با این وجود نتوانست بخوابد. فکرش روی هر چیزی که اتفاق افتاده بود، رفت. چیزهایی که دیده بود. اینکه می توانست با دست زدن به اشیا خاطرات گذشته را ببیند او را می ترساند. هری آخرین لحظه های مادرش را دیده بود. آخرین ثانیه هایی که زنده بود و جانش را برای او داده بود. چشمهای بی جانی که با ناباوری به او خیره مانده بود. فریاد هایش در گوش او صدا می کرد. احساس می کرد چیزی در گلویش گیر کرده است.
از طرفی سه روز می گذشت که نخوابیده بود. نمی توانست بخوابد. با خواب مبارزه می کرد. می دانست اگر بخوابد چه کابوسی خواهد دید. هیچگاه بیشتر از حال آرزو نداشت که پدر و مادرش زنده باشند. اگر این چنین بود این همه چیز
اتفاق نمی افتاد. او اینچنین احساس غریبی و تنهایی نمی کرد. تا مجبور شود در خانواده ای که او را نمی خواهند بماند.
همه کسانی که برای هری اهمیت قائل بودند دیگر وجودی نداشتند. البته به استثنای ویزلی ها. همه کسانی که هری تصور می کرد می تواند روی آنها حساب کند به داستان ولدمورت کشته شده بود. همه چیز به او بر می گشت. این باعث شد
ضربان هری اوج بگیرد. تمام تنفر جهان در او جمع شده بود.
هری می دانست اگر سیریوس او را به دره گودریک برده بود حرفهای بیشتری در مورد پدر و مادر هری داشت تا به او
بزند. لوپین به او کمک کرده بود و هری متشکر بود ولی سیریوس به هری مثل یک برادر و یک پسر نگاه می کرد. او به
هری اطلاعاتی که نیاز داشت کاملا می گفت. ساعتها گذشت و افکار مختلفی به ذهن هری هجوم آورد. زمانی که صدای حرکت رون را شنید. نشست و خمیازه کشید. دستانش را کشید و این باعث شد احساس خستگی بیشتری نسبت به زمانی که خوابیده بود بکند.
- اوی
رون زیر لب گفت. به سمت هری که حالا روی تخت نشسته بود رو کرد و گفت:
- کی برگشتی؟
هری به زحمت می توانست چیزی ببیند.
- چند ساعت قبل.
رون در چشمانی که هنوز بسته بود خمیازه ای کشید و گفت:
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: پراک
- ببخشی که عصبانی شدم. می دونم این دیدن خونه پدر و مادرت خصوصی بودخ. می ترسیدم بر نگردی و مستقیما
برای دنبال اسمشو نبر، خوشحالم که می بینم بر گشتی، حق با هرمیون بود.
در همین لحظه هرمیون در را باز کرد و کاملا لباس پوشیده وارد اتاق شد. رون فریاد کشید:
- وقتی می خوای بیای تو بلد نیستی در بزنی؟
هرمیون راضی به نظر می رسید. تند گفت:
- می خواستم مطمئن بشم که هری برگشته. خوب پسرا امروز چی کار می خوایم بکنیم؟ می ریم کوچه دیاگون وسایل
مدرسه رو بخریم؟
رون نشست و چشمانش را مالید. جینی نیز وارد اتاق شد و کنار هری نشست. با پوزخندی رو به هری گفت:
- لبست کتابها خیلی کوچیک شده. بیشتر به این خاطر که خیلی از اساتید امسال بر نمی گردن و درسا بدون استاد
موند شد.
توجه هری جمع شد. پافشاری کرد.
- کدوم اساتید برنمی گردن؟
هرمیون خیلی رسمی اعلام کرد:
- سینیسترا حاضر نشده پیشگویی رو امسال جایی که دامبلدور کشته شده درسی بده. منم اونو مقصر نمی دونم.
رون نیز گفت:
- شک دارم اسلاگهورن هم بر گرده خصوصا بعد اون گندی که زده و محفل باهاش مشکل دارن.
هرمیون و جینی اخم کردند:
- رون!
هرمیون آهی کشید:
- ریاضی سنتی هم دیگه تدریس نمی شه. هر چند زیاد هم ناراحت نشدم.
- به نظرم فقط اساتیدی که از محفل بودن موندن تو مدرسه. نمی دونم چقدر از دانش آموزا بر می گردن؟
رون با هیجان فریاد کشید:
- چقدر شرط می بندی میز اسلایترین کاملا خالی باشه؟ به خاطر اینکه اونا رفتن برای اسمشو نبر کار کنن. هاگوارتز
بدون اسلایترین!
هرمیون اخطار کرد:
- فقط به این دلیل که اسلایتریانی هستند دلیل نمی شه شیطان باشند. رون!
- چطوره من از هافلپاف کسی رو نمی بینم که نشان مرگخوار ها رو داشته باشه؟
به نظر می رسید هرمیون آماده است تا به رون سیلی بزند ولی رویش را گرداند. هری از روی تخت بلند شد و پیشنهاد
داد:
- خوب منم با شماها میام که وسایلتون رو بخرین. ولی من چیزی نمی خرم.
صدایی از آستانه در گفت:
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: ۷-کا
- چرا که نه؟ همگی برگشتند و خانم ویزلی را دیدند که با نگرانی ایستاده بود و صورتش سفید شده بود. هری نمی دانست که او آیا
حرف رون را شنیده است یا خیر.
- تو چرا نمی خوای لوازم مدرسه رو بخاری هری؟ خانم ویزلی دوباره پرسید و وارد اتاق شد. هری دوباره روی تختش نشست. در حالیکه از عکس العمل او می ترسید آرام
- من به هاگوارتز بر نمی گردم. این رو ترم پیش در مراسم تدفین دامبلدور تصمیم گرفتم.
خانم ویزلی با دقت طوری که می ترسید نکند چیزی منفجر شود پرسید:
- به خاطر اینکه دامبلدور رفته؟
جینی، رون و هرمیون به سمت در عقب نشینی کردند. هری روی پایشی بلند شد. کاملا مصمم شده بود.
- می شه گفت. و مقداریش هم برای اینکه کاری برای انجام دادن دارم. این حرف باعث شد جینی، رون و هرمیون عقب نشینی بیشتری کنند. خانم ویزلی جلو آمد و انگشتش را به سمت هری گرفت. با خشم فریاد کشید: - تو به هاگوارتز بر می گردی هری پاتر! من اجازه نمی دم تحت نظارت من بمیری چون کله شق تر از اونی هستی که
به مدارسی بری. هری آنقدر عقب نشینی کرد تا اینکه پاهایش به میز برخورد کرد.
- من نمی رم بیرون که کشته باشم.
هری پافشاری کرد. صدایش شبیه فریاد نبود ولی دست کمی نداشت.
- من کاری دارم که باید انجام بدم. این مسئولیت امنه! جینی جلوی دهانش را گرفت و عقب رفت. خانم ویزلی فریاد کشید.
- تو هفده سالت هست! هیچ کاری به این کارا نباید داشته باشی. - ولی پیشگویی بر عکس این حرفتونو می گه. من نمی خوام باعث مرگ اطرافیانم باشم چون توی مدرسه مسخره
خانم ویزلی سرخ شد. گویا هری به او سیلی زده است. خانم ویزلی دیگر فریاد نمی کشید بلکه سعی می کرد حرفش را
ادامه دهد:
- آلبوس دامبلدور روشن کرده که هر چی بشه تو باید درستو تموم کنی. اون مرد برای اونچه می خواست سر تو بیاد نگران بود. هری بفهم که تو برای من مثل یک پسری. خدا منو بکشه اگه بهت اجازه بدم برای مثال پدر و مادرت
هری ناگهان جوشید. فراموش کرد با چه کسی سخن می گوید. فریاد کشید:
- پدر و مادر من با افتخار کشته شدند. من از خدام هست که مثل اونا بمیرم.
- به نظرم تو کار و محبتی که مردم انجام دادن تا تو رو زنده نگاه دارن رو فراموش کردی. خیلی زود می فهمی این کارا
فقط برای این نیست که تو رو زنده نگاه داریم. بلکه می خواستیم جلوی تو رو بگیریم که خودتو به کشتن ندی.
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: ۸ -ک
و بدون حرفی دیگر، خانم ویزلی از اتاق بیرون داوید و در طول پله ها صدای گریه او به گوش می رسید.
پایان فصل هشتم
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: به ع
هوای پاتو و = وه قواموش ش=ه
#;&#: k :{ ::x ::x: چ: چ: چ: x:: چ{: چ{ }:
لث تثلثات کچاپثچه
مشخصات: ۱۲۳۹۸ حرف، ۲۷۴۸ کلمه، ۱۱۷ پاراگراف
ج: x:: }: چ: گ: 5: ای : x::
هری به شدت از اینکه اینگونه با خانم ویزلی سخن گفته بود احساسی پشیمانی می کرد. ولی با همه چیزهای دیگری که در سرش پیش می رفت این آخرین چیز برای نگرانیش بود.
اولا حالا که عروسی تمام شده بود به نظر می رسید ویزلی ها تلاش دارند با تمام همتشان به زندگی عادی بر گردند. خانم ویزلی به پختن و شستن برگشت ولی آنقدر حواسش پرت شده بود که اجازه داد کیک کاملا بسوزد. او با هری متفاوت
رفتار نمی کرد ولی با این وجود زیاد نسبت به کم خوریش ابراز نگرانی نمی کرد. چیز دیگر این بود که رون و هرمیون کاملا از هم فاصله گرفته بودند. از زمانی که هری و جینی آنها را در انبار دیده بودند کاملا مصمم شده بودند در حضور هری حتی به هم نگاه هم نکنند. جینی از طرف دیگر شک دشت آنها به یکدیگر برگردند. زمانی که او اینگونه سوال ها را می پرسید هیچ کسی پاسخی نمی داد. او معمولا مجبور می شد با ناراحتی صندلی
را ترک کند و حتما کاری انجام دهد که پایه صندلی به مچ پای هری اثابت نماید. هری می دانست او هنوز عصبانی است و نیاز به نوعی توضیح دارد ولی او توضیحی برای او نداشت. چیزهای زیادی در سرش می چرخیدند. آنچنان که او به زحمت می توانست فکر کند چه برسد به این که برای کسی توضیحی دهد. بدترین آنها آقای ویزلی بود که شبها مقابل در اتاق رون و هری گوش می ایستاد تا بفهمد آنها چه می گویند. با اینکه آقای ویزلی اعتراف نکرده بود، هری می دانست وجودش در آن خانه از نظر او ایجاد مشکل می کرد و اضافی بود. بارها هری زمانی که شب از دستشویی بر می گشت صدای بگو مگوی آنها را شنیده بود. اسم هری معمولا شنیده می
شد و همیشه خانم ویزلی از او حمایت می کرد. احساس گناه گاهی اوقات هری را از درون می خورد. به خاطر او آقا و خانم ویزلی دعوا می کردند. جینی عصبانی بود.
روان و هرمیون به هم توجهی نمی کردند. و اینکه هری هنوز به یاد داشت که خودش آخرین جاودانه ساز است و چاره ای نداشت. از زمانی که هرمیون کاغذ را به او نشان داده بود این در ذهن هری روشن بود. هر کاری که می کرد فکرش از روی آن جدا نمی شد. چیزی ذهن او را از
ولدمورت و سرنوشت خودش دور نمی کرد. و حاللهری صبح و شب و شب و صبح روی طلسم های مختلف کار می کرد و هر آن نگران بود ولدمورت با حوله حمام از در اتاق خوابش وارد شود. همه اینها تا زمانی که خانم ویزلی قبول کرد آنها را به کوچه دیاگون ببرد خیلی زیاد شد. شب قبل هری اصلا نخوابیده بود. بیدار مانده بود و بحث خانم ویزلی و آقای ویزلی را شنیده بود که آقای ویزلی می گفت هری نباید در این خانه باشد.
- چرا تو لباسی نپوشیدی؟
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: ه ۵
صدای غمناک جینی بود که وارد اتاق رون و هری شده بود. رون کمی قبل به آشپزخانه رفته بود.
هری از روی بالشت زیر لب گفت:
- من خیلی خسته تر از اونی هستم که بیام. شما ها می توانین بدون من برین. جینی جلوتر آمد و به دقت به او نگاه کرد:
- تو مریضی؟ در حقیقت هری تمام ساعت های گذشته را بیدار بود و روی نقشه اش کار می کرد. ولی ادای خستگی را در آورد و رویش
را چرخاند و ملحفه را روی خودش کشید. ولی جینی با حرکتی سریع ملحفه را چنگ زد و بلند کرد. هری که برای این آماده نبود ملحفه را از دست داد و جینی
توانست ملحفه را کناری بزند. اخمی کرد. حیرت کرده بود.
- تو لباس پوشیدی. می خوای چی کار کنی؟
- هیچی!
هری فریاد کشید. بسیار خشمگین بود. نشست و عینکش را زد.
- فقط منو تنها بذار. باشه؟ جینی آزرده به نظر می رسید. هری رویش را برگرداند. فریاد کشیدن سر جینی دل خودش را بیشتر می آزرد ولی نمی بایست می گذاشت نقشه اش خراب شود. اگر جینی می فهمید او چه نقشه ای دارد دیگر اجازه نمی داد. برود. جینی به سمت در برگشت و آرام گفت: - اگه می خوای اینجا رو ترک کنی. فقط می خواستم بدونی که من دیگه از تو عصبانی نیستم. هری ناچار با لحنی خشمگین گفت:
- باشه!
جینیا قبل از اینکه در را پشت سرش ببندد زمزمه کرد:
- باشه.
هری ایستاد. از پنجره بیرون را نگاه کرد. ویزلیها و هرمیون داشتند وسایلشان را داخل ماشین وزارتخانه می گذاشتند. آقای ویزلی با نگرانی اطراف را نگاه می کرد. جینی به جمع آنها اضافه شد. نگاهی به پنجره انداخت و بعد داخل ماشین
نشست. زمانی که همه سوار شدند ماشین حرکت کرد. و خیلی زود در اولین پیچ ناپدید شدند. هری خم شد و ساکش را از زیر تخت برداشت. لباس هایش را از کمد گرفت و داخل ساک گذاشت. وسایل دیگرش را نیز جمع کرد. آذرخش و قفس هدویگ را که قبلا هرمیون کوچک کرده بود داخل ساک جای داد.
در را بست و بیرون رفت. این تنها راهی بود که بدون سوال شدن خانه را ترک کند. بسیار حس بدی داشت که نمی تواند
از ویزلی ها تشکر کند. هری ساکشی را روی پله ها کشید.
شروع به پایین رفتن کرد ولی نیمه راه متوقف شد.
- فلور؟
فلور پایین پله ها ایستاده بود. ترسیده به نظر می رسید. زمانی که هری را دید چشمانش گشاد شد. با تعجب گفت:
- اری!www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: انان
حالا کاملا ترسیده بود. شنل خاکستری رنگ تیره ای به تن داشت. و روی موی نقره رنگش را پوشانده بود.
- چرا تو نرفتیایی؟
هری دلیلی ندید که به او دروغ بگوید.
- خوب من دارم... از اینجا می رم. تو چرا اینجایی؟
او چند پله بالا آمد و کنار هری ایستاد. گفت:
- خوب من چند تا از وسیله امو بالا جا گذاشتم. او نقدر اجله کردم که اینجوری شد.
- اوه...
در حالیکه امیدوار به نظر می رسید با کنجکاوی پرسید:
- بیل خونه است؟
هری ناگهان سرشار از تنفر شد. پراند:
- نه. اون شب و روز کار می کنه چون نمی توانه چیزی که اتفاق افتاد رو تحمل کنه.
- پس اون برگشته مثل قبل؟
او خیلی معصوم به نظر می رسید. ولی هری می دانست این فقط یک صورت زیبا است که داخل جمجمه اش چیزی وجود
ندارد. هری واقعا برای هر کسی که به ویزلی ها بدی کند تنفر قدرتمندی در وجودش احساس می کرد. خصوصا یک ویلا
که درست لحظه عروسی فرار کند.
- فقط وسایلتو بردار و برو،
این را به تندی گفت و ساکش را برداشت و خودش را کنار کشید و پایین رفت. بعد برگشت.
- خیلی زود برو قبل از اینکه بقیه بر گردن. می ترسم وقتی ببیننت بلایی سرت بیاران. فلور به نظر درد کشیده رسید. سری تکان داد و از پله ها بالا رفت. هری او را نگاه کرد که وارد اتاق بیل شد. بعد سری
تکان داد و به سمت اجاق گاز رفت.
اطراف را نگاه کرد. چیزی که دنبالش بود را پیدا نکرد. خم شد و داخل اجاق را نگاه کرد. یک ظرف از پودر پرواز داخل
اجاق قرار داشت. مشتش را درون آن کرد و مکانی را گفت و پودر را روی زمین ریخت. شعله های سبز آتش هری را
ناپدید کرد.
در حالیکه ساکش را به دنبال می کشید از شعله ها قدم بیرون گذاشت. اطرافش صحبتهایی بود.
- هری؟
در گریمولد لند بود. جایی که تصمیم داشت برود. بالا را نگاه کرد. خودش را صورت به ثورت لوپین یافت. با اینکه از مزاحم شدنش کمی شرمنده بود با خوشحالی گفت:
- سلام.
لوپین لرزید:
- کجا... چی؟... صبر کن. از جا اومدی؟
هری به سادگی گفت:
- از خونه ویزلیها، ار... وقت بدی هست؟
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: لندن
از پشت شانه لوپین می توانست چند نفر که به کلی تعجب کرده بودند و میز را کاملا پر نموده بودند را مشاهده کنید.
پرفسور که پیش از این مگ گانگولا وسط نشسته بود. حالا با تعجب روی پایش ایستاده بود. پشت سر او چند نفر از
اساتید هاگوارتز از جمله پرفسور فلیت ویک و سینسترا که هرمیون گفته بود امسال بر نمی گردد قرار داشتند. کینگزلی
شکبولت نشسته بود و با خوشحالی برای هری دست تکان می داد. در سمت راست او ساحره ای که به نظر احمق می رید
و موهای بلندی داشت، نشسته بود به سمت هری نگاه یمی کرد و لبخندی روی لبش بود. هری پیش از این او را ندیده بود. چند جادوگر دیگر نیز روی میز بودند که هری آنها را ندیده بود و داشتند با شک اورا نگاه می کردند.
لوپین نگاهی روی میز انداخت و گفت:
- خوب ما اینجا جاسه داریم. ممکنه بالا منتظر باشی تا بیام در مورد کارت صحبت کنیم؟
هری پرسید:
- در مورد چی صحبت کنیم؟
- اینکه همین الان از پودر پرواز استفاده کردی و دیوارهای امن بارو رو ترک کردی و اومدی اینجا. حال برو!
لوپین خشمگین به نظر می رسید پس ساکش را برداشت و اتاق را ترک کرد. در سالن بعد قضیه متفاوت بود. جادوگرها زیادی به سرعت از کنارش می گذاشتند و یا به سمت در قصدشان بود یا از پله ها پایین و بالا می رفتند. اگر هری فکر می کرد اینجا آرامش دارد بسی اشتباه کرده بود. و خانم بلک داشتت از تابلو اش سر همه فریاد می کشید. این باعث شد هری احساس دردی کند. از اینکه دیگر سیریوس نیست تا پرده جلوی تابلو را بکشد. ولی فریاد ها و رفت و آمد و سر و صدای جادوگرهایی که وجود داشتند باعث شده بود جلوی صدای خانم بلک گرفته شود. تقریبا همه جا افرادی بودند که به نوشته یا نقشه ای نگاه می کردند و در مورد چیزی آرام صحبت می نمودند. هری تصمیم گرفت از پله ها بالا برود و آنها را تنها بگذارد. ساک سنگینش را به سختی کشید و بالا برد. جادوگرها و ساحره های زیادی به او برخورد می کردند و زیر لاب
عذرخواهی می نمودند و رد می شدند. هری بالا رسید و جلو رفت. تنها دری که باز نبود در آخر بود. به سرعت جلو رفت و در را باز کرد و ساکش را داخل اتاق انداخت. بعد وارد اتاق شد. در را پشت سرش بست و قبل از اینکه برگردد از سکوت و آرامشی که ایجاد شد لذت برد.
اتاق خواب خوبی به نظر می رسید، هرچند گرد و خاک گرفته بود. همه جا لباس پراکنده شده بود. تخت دو نفره قرمز
رنگ بزرگی وسط اتاق قرار داشت. در یک سمت یک کمد و در سمت دیگر صندوق بزرگی قرار داشت. هری متوجه
اینجا زمانی اتاق سیریوس بوده است و او و باک بیک اینجا زندگی می کرده اند. هری این را می دانست زیرا در گوشه ای پرهای زیادی ریخته شده بود. پرهایی آنقدر بزرگ که متعلق به یک عقاب باشند... یا یک هیپوگریف. می دانست خونی
که کنار پرها ریخته شده بود از کریچر بود. این را حالا می دانست که کریچر برای جلب کردن توجه سیریوس باک بیک
را زخمی کرده بود و به دروغ به هری گفته بود که سیریوس رفته است. در حالیکه احساس می کرد درون موزه قدم می زند به سمت تخت رفت. تخت کاملا مرتب بود. با اینکه گرد و خاک
زیادی روی آن جمع شده بود. به نظر می رسید از زمانی که سیریوس آنجا را ترک کرده است کسی قدم به آن اتاق
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: اللاندن
نگذاشته است. مگر اینکه برای بردن باک بیک باشد. عکس های روی دیوار همگی خالی بودند. احتمالا در خانه های
دیگر در تابلوهای دیگر زندگی می کردند. فقط یکی بالای تخت نصب شده بود که هنوز شخصی در آن وجود داشت. ساحره پیری که چهره مهربان ولی موهای کثیف و به هم ریخته ای داشت. شنل تیره ای به تن داشت و مقابل آتش روی مبل راحتی نشسته و به خواب رفته بود. و هر از گاهی به دروغ خمیازه ای می کشید. این باعث شد هری بفهمد که او
حقیقتا خواب نیست.
در حالیکه روی ملحفه دراز می کشید بالا را نگاه کرد. شکل روی سقف شبیه به گالیون بود. هری نمی دانست سیریوس
چند شب اینگونه به این شکل ها نگاه کرده است و از اینکه نمی تواند با دوستانش باشد غصه خورده است. خصوصا همراه
با دوستانی که از دست داده بود. این همان احساسی بود که هری همیشه در دورسلی ها داشت. حسی که باعث می شد آرزو کند هر کجا باشد غیر از مکانی که اکنون هست. و اینکه کسی برای نجاتش بیاید. صدای در زدن آرامی شنیده شد و در باز شد. برای لحظه ترسناک کوچکی هری تصور کرد که سیریوسی قدم به اتاق
گذاشته است ولی پرفسور لوپین بود. موهایش بلند شده بود و بدین جهت شبیه به سیریوس بود.
لوپین نگاه ترسیده ای به اطراف انداخت. - می بینم که اتاق قدیمی سیریوس رو پیدا کردی. من اگه بودم مراقب بودم. اون روی لوازم خاصش طلسمهای محافظ
بدی می داره.
هری نشست و پرسید:
- من توی دردسر افتادم پرفسور. نمی خواستم مزاحم بشم. لوپین که همه محبتی که گاهی در صدایش بود از بین رفته بود گفت:
- هیچ راهی نیست که بدون مزاحمت می فهمیدی چه خبر بود. ولی از اینکه اینجا هستی اصلا خوشحال نیستم.
هری توضیح داد: - من اونجا رو ترک کردم چون آقای ویزلی نمی خواست اونجا باشم. اون می ترسید که جون ویزلیها رو به خطر بندازم.
من نمی خواستم این کار و بکنم آقا.
لوپین غمگین به نظر می رسید. گفت: - آقای ویزلی همین الان یه جغد فرستاده ببینه تو کجا هستی. او و مالی خیلی نگران شدن. اونا فکرشم نمی کردن که
بری. هری نمی فهمی که همه محافظتی که از بارو می شد به خاطر وجود تو بود؟
هری خیلی تلاش می کرد فریاد نکشد. گفت: - اونا هم به محافظت احتیاج دارن! اگه گری بک بر گرده تا کار بیل رو بسازه چی؟ و آقای ویزلی هم خودش برای
وزارتخونه کار می کنه. ممکنه بود مورد حمله قرار گرفته بشه. اون فقط به خاطر من نبود.
لوپین متحیر فریاد کشید:
- اون فقط برای تو بود. هر ی همه این سالها فکر می کردم تو بهترینی ولی فقط دارای مثال یه احمق نشون می دی.
دامبلدور جونشو داد تا تو رو نجات بده و حال تو داری جوانتو...
لوپین با مشاهده حالت صورت هری جمله اش را قطع کرد. همه خشم او به حیرت تمام تبدیل شده بود. هری احساسی
کرد گلویش کامل بسته شده است. گویی هوایی دلی شش هایش موجود نیست.
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: تکنی
چشمانش گشاد شده بود. زمزمه کرد:
- اون... مرد.... تا... نه... اسنیپ اونو کشت!
- من منظورم این بود که... لوپین این را گفت ولی هری می دانست که دارد دروغ می گوید. او چیزی را گفته بود که بنا نبود هری بشنود.
- هری ما داریم در مورد محافظت... درون هری از آتش بود. غرید:
- محافظت؟ اون محافظت شما به چه دردی می خوره وقتی ولدمورت بیاد و بخواد کار منو بسازه؟ اون محافظتتون کجا
بود وقتی من درست توی دام ولدمورت افتادم؟
لوپین فریاد کشید:
- تو فقط همش زندگی تو ریسک می کنی، تنها کاری که همیشه کردی شکستن محافظت های ما بوده. متاسفم که می
گم همه ما دیگه از این خسته شدیم. اگه می خوای بری و خودتو به کشتن بدی برو. ولی فکر نکن توی مدرسه
دامبلدور می ذاریم این کار بشه. ما قسم خوردیم از تو حمایت کنیم.
هری دستش را مشت کرد. با تمام توانش فریاد کشید:
- من پامو به اونجا نمی ذارم! و تو می تونی اینو به همه اونایی که پایین هستن و فکر می کنن دارن از من محافظت می کنن بگی. دامبلدور رفته! اون همه محافظت هایی بود که برای من لازم بود. اون مرده. و تو بهتره به فکر اسنیپ باشی و نه اینکه مرگشو گردن من بندازی!
هری بلند شد شنل نامرئی اش را از داخل ساکش چنگ زد و روی دوشش انداخت و از پله ها پایین رفت.
لوپین با ترسی فریاد کشید:
- هری! بر گرد اینجا! هری!
ولی هری از پله ها پایین رفته بود و زمانی که لوپین بالای پله ها رسید هری با باز کردن چند قفل در را باز کرد و پشت
سرش بست. وارد سالن پشتی شد بک میز را انداخت. به چند نفر تنه زد به در بیرونی رسید. بدون توجه به خانه پر هیجان پشت سرش در را بست و مردم را داخل آن تنها گذاشت.
پایان فصل نهم
 
________________
۵۵ :شماره صفحه www.harry potter2000.blogfa.com
هوای پانو و =وه قواموش شطه
#;&#: k :{ ::x ::x: چ: چ: چ: x:: چ{: چ{ }: ثانی: آنتالپرت بنتزی لث
مشخصات : ۱۰۵۶۰ حرف، ۶ ۲۳۰ کلمه، ۹۲ پاراگراف
ی: x:: }: چ: گ: 5: ای : x::
تنها کاری که هری می توانست انجام دهد تا بتواند جلوی غیب شدن غیر قانونی خود را بگیرد این بود که از گریمولد لند قدم زنان دور شود. به صدای خانه ها گوش کند و اطراف را بنگرد. خشم هری حدی نداشت. گوشهایش نیز ضربان تندی
ع
داشتند.
لوپین مشخصا از زمان مرگ دامبلدور تغییر کرده بود. او دیگر مرد مهربانی که می شناخت نبود. مرگ مدیر او را
شکسته بود و هری می دانست لوپین چیزا را گفته است که هری نمی بایست می شنید. آیا دامبلدور واقعا جانش را برای هری داده بود؟ بر سرعت قدم زدنش افزود. پاهایش او را در خیابان های ناشناس حمل می کردند و فکرش می دوید. نه. چون دامبلدور ضعیف بود و حتی اگر هری دیده می شد او نمی توانست با مرگخوارها مبارزه کند. هیچکس نگفته بود که اگر هری پنهان نمی ماند دامبلدور کشته نمی شد. این وظیفه مالفوی بود و اسنیپ آن
را انجام داده بود. این هیچ ربطی به هری نداشت... درست است؟ حالا که هری در این مورد فکر می کرد... چرا دامبلدور ناگهان این همه اطلاعات به هری داد؟ بله. این مهم بود که هری بداند ولدمورت از کجا آمده است که چرا هری و اوایتیم شده اند. با این وجود هری احساس می کرد شاید دامبلدور می دانست چه چیزی در پیش است. همه سال زمانی که هری در دفتر او می آمد تا بیشتر مدیرش و همچنین ولدمورت را
بشناسد هری می دانست اینها همه اتفاقی نبود. شاید دامبلدور می دانست که او جاودانه ساز آخر است. و می خواست بدون اینکه مستقیما به او بگوید سرنخی بدستش دهد. شاید آخرین قسمتی که هرگز فرصت نشد دامبلدور آن را به هری نشان دهد مربوط به این قسمت می بود. در
مورد شبی که پدر و مادر هری مردند. ولی به هر صورت از طرفی دیگر این قطعی نبود که هری جاودانه ساز باشد. سرش را تکان داد و متوقف شد او وارد محیط نا آشنایی شده بود. ولی با نام و شماره خیابان ها می دانست چطور بر گردد. آرزو می کرد که سیریوس زنده بود. آرزو می کرد کسی مسن تر مانند یک پدر وجود داشت تا با او صحبت کند بدون
اینکه لازم باشد نگران فردی نظیر رون و هرمیون باشد که بروند برای اینکه هری را از مرگ نجات دهند اطلاعاتش را به
کسی بگویند. سیریوس اگر بود با لوپین برخورد می کرد. اصلا شاید برای این برخوردش با هری او را بیرون می کرد. هری فکر غمگینی در سرش رسید. دامبلدور رفته بود. او آخرین ماههای زندگانیش را برای مطلع کردن هری گذرانده بود و او را با این همه کار تنها گذاشته بود. حالا بقیه به جای نگران بودن برای جینی یا خانم یا آقای ویزلی بیخود نگران
او بودند. هری کاری برای انجام دادن داشت.
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: پاران
از زمانی که هری خانه را ترک کرده بود، چیزی کمتر از یک ساعت گذشته بود. حالا او مقابل خانه های شماره یازده و
سیزده ایستاده بود. فکرش را روی کاغذی که مودی به او نشان داده بود متمرکز کرد و خانه ای بین دو خانه مشنگی
ظاهر شد.
خانه شماره دوازده وارد خانه شد و با تعجب مشاهده کرد که همه جا خیلی آرام است. به اتاق نشیمن نگاه کرد. حدس می زد جلسه ای
برقرار شده باشد. ساعت روی دیوار را نگاه کرد. دیر وقت بود. شاید همه به خانه هایشان رفته باشند. در حالیکه از شدت خشمش کاسته شده بود آرام وارد آشپزخانه شد. زمانی که قدم به داخل اتاق گذاشت اولین فکرش این بود که شاید قدم به گذشته گذاشته است. بعد متوجه شد چنین
نیست. سوروس اسنیپا واقعا ابتدای میز نشسته بود و داشت با اعضای محفل ققنوسی با لحن سرد سوزانده همیشگی اش
صحبت می کرد.
صورتش سرخ شد.
- و همچنین در مورد امنیت باید بگم که نمی توانیم بیشتر در حال حاضر کاری بکنیم. اسنیپ داشت این را می گفت و چشمان سیاهش روی مردمی که به آنها خیانت کرده بود، می گشت.
- ولی به نظر من ممکنه پیشرفت هایی...
او متوجه وجود هری شده بود. او با مشاهده سایه هری عصایش را بیرون کشید. هری سریعتر از همه اعضای کند دور
میز عمل کرد. بدون سخت گفتن از همه قدرت ذهنش استفاده نمود. هری فکر کرد:
- اکسپلیار موسی! با صدای بلندی اسنیپ به عقب پرواز کرد و روی سنگ انتهای آشپزخانه زمین خورد. زمانی که زمین خورد حرکت
کوچکی کرد و بعد بی حرکت ماند.
ولی قبل از اینکه هری بتواند جلو برود و کار او را تمام کند عصایشی از دستش بیرون کشیده شد و دو دست قوی او را
عقب می کشیدند. بدون فکر کردن و یا احساس کردن چیزی هری سعی کرد با همه توانش به نقطه ای که اسنیپ
ایستاده بود نزدیک شود. ولی داستان قوی بازو و عصای او را نگاه داشته بودند. - هری! آروم باش وگرنه بیهوشت می کنیم.
کسی از پشت سرش داشت فریاد می کشید ولی همه چیزی که هری می توانست ببیند یا فکر کند ایجاد کردن چنان
دردی برای اسنیپ بود که او برای تمام دنیای جادوگری با کشتن دامبلدور باعث شده بود. ولی عصایی رو به صورت او قرار گرفت و هری زمانی که متوجه شد او کیست از دست و پا زدن کوتاه آمد.
- این اسنیپ نیست.
پرفسور مک گانگول بسیار تند این را گفت. پشت سر او چند جادوگر دیگر داشتند به او کمک می کردند که بایستد.
- این تانکسی هست.
هری سعی کرد از دستی که او را گرفته بود رها شود. نفسش را حبس کرد:
- چی؟
برگشت و پشت سرش را نگاه کرد. کینگزلی شکبولت و لوپین او را گرفته بودند.
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: ۱۴ (م
- صبر کن...
لوپین به اسنیپ که به کمک بقیه روی صندلی نشسته بود نگاه کرد و با کمی تندی گفت:
- تانکس توانایی تغییر شکلش رو در طول تابستون افزایش داده و حال کارش عالی شده می خواستیم از شی استفاده
کنیم تا بین مرگ خوارا درز کنه و اطلاعات بگیره.
هری به لوپین گفت:
- خیلی خوب. ولم کن.
آنها او را رها کردند. هری ایستاد و به تانکس خیره شد که صورتش تصویر استاد معجون های پیشین هری را به نمایش
گذاشته بود. حالا تانکس دستمالی روی پیشانیش گذاشته بود چون خونریزی داشت. هری جلو رفت و دو جادوگری که
تانکس را کمک می کردند عصایشان را بالا آوردند.
هری خیلی سریع آن را خلع سلاح کرد و گفت:
- نه. مشکلی نداره.
جلوتر آمد. دماغ خمیده، موی روغنی و حتی چشمان سرد و بی احساس شبیه سازی شده بود امکان نداشت کسی تانکس
را بشناسد. عذرخواهی کرد.
- من واقعا متاسفم. من چیزی نمی دونستم.
صدای سردی که هرچند از حد معمول آرامتر بود گفت:
- می دونم. مشکلی نداره. با توجه به جایی که دارم می رم باید به این چیزا عادت کنم.
لوپین جلو آمد و پشت صندلی او ایستاد و محکم گفت:
- تو تنها نمی ری،
- و تو حق نداری بیای!
کسی دستی به او زد. برگشت و دید پرفسور مک گانگول خیلی جدی به او نگاه می کند. به او اشاره کرد که او را دنبال
کند و همراهش به اتاق نشیمن رفت. روی صندلی نشست و از هری خواست بنشیند.
وجود هری از احساس گناه می سوخت. می دانست باید حرفهایی گوش کند. او از کجا می دانست آن شخص تانکس
است. و حتی اگر می دانست باز هم این حیرت آور بود. با این وجود هری از طرفی دیگر خوشنود بود که چطور طلسم
ساده خلع سلاحش تانکس را چند متر عقب پرتاب کرده بود. آن هم با چنان نیرویی.
- خیلی خوش شانسی که نیمفادورا تانکس آسیب جدی ندید.
مک گانگول خیلی جدی صحبت کرده بود. بسیار خشمگین به نظر می رسید. لبهایش از همیشه نازک تر شده بودند.
- ما لازمه که در مورد خشم سریع تو صحبت کنیم.
هری نکته ای گفت:
- من نمی دونستم! اگه شما اسنیپ رو جایی بینین همین کارو می کنین. درست نمی گم؟
به نظر رسید مک گانگول لحظه ای در این مورد فکر کرد. چشمانش به هری بله می گفتند. اگر او اسنیپ را می دید این
حداقل کاری بود که انجام می داد ولی با توجه به اینکه هری یک دانش آموز بود نمی توانست این را اعتراف کند.
 
________________
۵۸ :شماره صفحه www.harry potter2000.blogfa.com
- حالا مردم زیادی دنبال تو هستن، خیلیا به خاطر جایزه زیادی که اسمشو نبر برات گذاشته حاضران تو رو دو دستی تحویل اون بدن. و اگه تو هر وقت کسی که ازش خوشت نمی آد باهاش اینجوری رفتار کنیا متاسفانه باید بگم که مدت زیادی دوام نمی آری.
هری گفت:
- پرفسور من یه کنار نمی شینم منتظر باشم. من لازمه مبارزه رو یاد بگیرم.
نمی دانست که او می فهمد یا نه.
- یا یاد می گیرم یا اینکه همون چیزی که شما گفتین می شاه.
مک گانگول به او نگاه کرد. بیان داشت:
- تو یک دانش آموز هستی، آموختن مبارزه کار تو نیست. ولی می خوام بدونی که اگه به مدرسه بر نگردی اون رونالد
ویزلی و هرمیون گرنجر هم بر نمی گردن. تحصیلات اونا رو هم خراب می کنی.
هری شانه ای بالا انداخت.
- این تقصیر من نیست. من اونا رو قانع نکردم که منو تعقیب کنن. این کارو خودشون می کنن. البته می توانم از شون
بخوام که بر گردن.
- خوب وقتی که اونا شنیدنتو چقدار عصبانی شدی و رفتی اونا ایتو رو وضعیفه خودشون دیدن که با تو همراه باشن و بیان
اینجا. به هر حال اینجا خونه تو هست و می توانی هر کی رو که می خوای دعوت کنی. ما هم خیلی ممنو نیم که اجازه
دادی محفل از اینجا استفاده کنه هرچند شاید به زودی محل رو تغییر بدیم.
مک گانگول این ها را گفت و به هری نگاه کرد. طوری که هرگز نگاه نکرده بود. این باعث شد هنری احساس ناراحتی
بکند. این دقیقا همان نگاه خیره ای بود که دامبلدور همه شبها در دفترش به او می کرد. ولی این از مک گانگول عادی
نبود. هرچند هری باید قبول می کرد مک گانگول بعد از سالها آرام تر شده است.
- می دونم که دوست نداری چیز دیگه از محافظت های خودت بشنوی ولی از الان به بعد من مسئول مراقبت دقیق از
تو هستنم.
روی گوشه لبان مگ گانگول لبخند محوی دیده می شد. هری با اینکه کاملا جواب را می دانست با حماقت پرسید:
- مراقبت... صبر کنین مگه تا حالا دست کی بوده؟
- ممکنه متوجه نشده باشی ولی پرفسور دامبلدور همیشه روی تک تک تصمیماتت نظارت دقیق داشت. می خواست
بدونه تو کدوم یک از خصوصیات ولدمورت یا پدر و مادرت رو به ارث بردی.
- ولی اگه پرفسور دامبلدور همه کارهایی که می کردم رو می دونست چرا چرا جلوی تو دردسر افتادن منو نگرفت؟ یا
وقتی محل خطرناکی بودم کاری نکرد؟؟
به نظر می رسید پرفسور مک گانگول دوباره لبخندی می زند. ولی اینچنین نبود. او گفت:
- این هری برای تو هیچوقت روشن نمی شد.
صدایش آنقدر شبیه دامبلدور شده بود که هری را می ترساند.
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: نان
- ولی دامبلدور می دونست که تو واقعا چقدر قدرتمند هستی. حتی زمانی که در یازده سالگی وارد شدی. می تونستیم
وجود تو رو از یک مایلی بفهمیم. نه فقط به خاطر قد بلند یا زخمت. بلکه وقتی یکی قدرتمند هست این مشخص می
شه.
- اگه من توی اون موارد می مردم چی؟ این تقصیر اون نمی شد؟
مک گانگول نگاهی بسیار غمگین داشت.
- اون هیچوقت خیلی فاصله زیادی با تو نداشت. اون هیچوقت دلش نمی خواست تاو این چیزا رو بفهمی چون می
دونست چقدر ناراحت می شی اگه فکر کنی روت جاسوسی می شه. تو مسلما خوش نداری چشم مردم عام روت باشه. و دامبلدور چندین بار اینو تجربه کرده. ولی اگه اون از تو مراقبت نمی کرد. اگه با دست تواناش راهنمایی ات
نکرده بود تو ممکنه راه اشتباه رو انتخاب می کردی. ممکن بود توی گروهی میافتادی که با دراکو مالفوی دوست می
شدی و به مرگخوارها می پیوستی.
هری تقریبا غرید:
- من دوستام رو بدون راهنمایی اون انتخاب کردم. و من... هر گز مرگخوار نمی شدم. هرگز!
- تو اینو می گی. ولی وقتی رسیدی چیزی در مورد مرگخوارها نمی دونستی. یا جادوگرهای بد. حالا دراکو مالفوی داره همراه مادرش و خواهرش فرار می کنه چون اونا موفق نشدن به ولدمورت خدمت کافی رو بکتن. و اگه پیدا باشن کشته می شن. اگه تو با اونا روبرو بشی چی؟
هری تصور کرد که مسلما رفتاری همانند رفتاری که در آشپزخانه انجام داده، انجام خواهد داد. و حالا پرفسور مک
گانگول داشت به او می گفت که دامبلدور چطور مراقبت او بوده است. به صورتی این باعث می شد هر ی از در بیرون
بدود تا هر چه زودتر ولدمورت را نابود کند تا از این وضع خارج شود.
نگاه مراقب مک گانگول داشت راهش را در هری باز می کرد و هری احساس خستی شدیدی می نمود. دلش می خواست
به خواب برود. مک گانگول ایستاد و گفت:
- قبل از اینکه تصمیم خودتو بگیری در مورد دوستات فکر کن. اونا هر جا باشی از تو تبعیت می کنن و تو رو دنبال می
کنن. گزینه درست رو انتخاب کن. شب بخیر.
زمانی که هری در اتاق سیریوس را پشت سرش بست، به این فکر می کرد که آیا هیچکس در سن او دچار چنین
وضعیتی شده است؟ آیا هیچ پسر هفده ساله ای بوده که نداند که آیا قبل از تمام کردن مدرسه کشته می شود یا خیر؟
چرا این باید او می بود. چرا کسی دیگر نبود؟
ولی نویل مسلما همان بار اول کشته می شد. دقیقا برابر آینه آرزوها...
وارد تخت خوابش شد. خوشحال بود که از شلوغی دور شده است. فکرش از تانکس به حرفهای مک گانگول و چیزهای
دیگر می چرخید. چرا اینقدر او تغییر کرده بود؟ چرا چنین ابراز محبت می کرد؟ آیا مرگ دامبلدور باعث این تغییرات
در او شده بود؟
آرزو می کرد بتواند کلید خاموش شدن افکارش را بزند. به پشت دراز کشید و به گالیون های سقف خیره شد و به خواب
رفت.
پایان فصل دهم
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: ما با
به نام او
هوای پانو و = وه قواموش شطه
ج: :: پی: : چاپی اچ پی: : چ: s}: ::x}}:
از لانه را تیپت پثر ثالث به
مشخصات:۱۱۱۵۳ حرف، ۲۴۶۲ کلمه، ۸۸ پاراگراف
مج: مج: مجید مجید مجی های : x::
نوشته دل(۵میلیوالی - از خانواده وبلاک ۵ )5( پاتر ه ما مل
صبح روز بعد هری بیدار شد و مشاهده کرد که خانه باری دیگر شلوغ است و رون و هرمیون نرسیده اند. پرفسور مگ گانگول که ناگهان نسبت به هر کار هری جذبه نشان می داد به هری گفته بود که خانم ویزلی از رفتن هری بسیار عصبانی است و به رون و هرمیون اجازه نمی دهد به گریمول لند بیایند تا در خطر نیافتند.
این باعث شده بود درون هر ی از گناه بسوزد. خانم ویزلی همیشه برخورد خوبی با هری داشته بود. هر تعطیلات او را در
خانه قبول کرده بود و حاللهری بدون تشکر او را ترک کرده بود. ولی او باید می دانست چرا هری این کار را کرده است. آقای ویزلی باید توضیح داده باشد که او ممکن است گفتگوی شبانه آنها را شنیده باشد.
هر روز برای هری تکراری و خسته کننده تر می شد. درون خانه عظیم سیریوس مانده بود و کاری غیر از تماشا کردن رفت و آمد اعضای محفل نداشت. گاهی اوقات هم با خبر می شد که در آشپزخانه جلسه ای برقرار است و اجازه ندارد
هر شب در اتاق نشیمن تنها می نشست و گاهی اوقات هم توسط پرفسور مک گانگول همراهی می شد. که شروع به صحبت می کرد تا خسته می شد و برای آن شب او را رها می کرد.
هری تعجب کرده بود که چطور او ناگهان تغییر کرده است. پیش از این هرگز تصور هم نمی کرد که چیزی در زندگیش برای این ساحره مهم باشد و حالا او از همه چیزش سوال می کرد. ک که حالش چطور است. آیا برای مدرسه دلش تنگ
شده یا نه. اول هری حدس زد شاید او تلاش دارد جای دامبلدور را بگیرد. جایی که حفره بزرگی در زندگی هری از خود
به جای گذاشته بود. مک گانگول گاهی اوقات از حوادش روزمره برای او چیزهایی می گفت و یا از هری در مورد رابطه اش با سیریوس و اینکه آیا بهتر بود سیریوس به جای در خانه ماندن به نبرد می رفت سوال می کرد. این واقعا شخصیتی مخالف آن چیزی که می شناخت بود. هری مطمئن نبود که این شخصیت را دوست داشته باشد. پرفسور مک گانگولی که پیش از این می شناخت کسی محکم و سرد بود. کسی که با او همانند یک دانش آموز عادی رفتار می کرد. او هری را مجازات می کرد. و برایش جریمه تعیین می نمود. و شاید نسبت به او سخت گیر تر بود. و حالا
اینطور به نظر می رسید که خود او برای مک گانگول جالب شده است.
یک شب که هری روز خسته کننده ای را گذرانده بود مک گانگول گفت:
- فقط چند هفته تا مدرسه مونده. و کوچه دیاگون چند شهر اون طرف تره.www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: | پا
هری با ناراحتی برای بار هجدهم گفت:
- من نمی آم.
آن روز هری به سراغ وسایل سیریوس رفته بود که او وارد شد. و هری در آن زمان از این عصبانی بود که چرا نمی تواند
اکثر دستخط را بخواند. حالا دفترچه روی پایش بود و کاملا او را خاک آلود کرده بود.
مک گانگول با ناراحتی گفت:
- آرزوی سیریوس این بود که تو تحصیلاتت رو تموم کنی.
هری با لحنی که کمی تند بود گفت:
- از کجا می دونین؟
هر وقت موضوع روی مدرسه بود هری عصبانی می شد.
- اون خودش بهم گفت که آرزوش اینه که تحصیلاتت تموم بشه.
هری به او نگاه کرد. نمی خواست او را باور کند. ولی می دانست مک گانگول در این موارد دروغ نمی گوید. مک گانگول
خمیازهای کشید.
-- اگه بر نمی گردی پس می خوای چی کار کنی؟ می بینم که زیاد علاقه ای به این خونه نداری.
هری با ناراحتی گفت:
- خوب فردا می رم تست غیب شدن می دما وقتی قبول شدم می تونم هر جا که می خوام برم. می تونم کارهایی رو
انجام بدم.
- مثل چی؟
مک گانگول نگاه خیره ای روی او داشت. نگاهی آرام ولی مجذوب. ولی اصل قضاوت کننده نبود. چیزی شبیه دامبلدور،
انگار که دامبلدور درون او زندگی می کرد. هری زیر لب گفت:
- یه کارهایی...
بعد ادای خمیازه را در آورد و گفت:
- خوب دیگه من برم.
هری ایستاد. و به سمت در رفت. در این موقع معمولا مک گانگول آرام به وارد تاریکی شب می شد و به سمت خانه اش
می رفت. هری حتی تصوری از آنجا نداشت. نمی دانست او کجا زندگی می کند. امشب بر خلاف همیشه زمانی که هری از
مقابل او گذشت روی صندلی از مقابل آتش بلند نشد. دستش را بلند کرد و روی شانه او گذاشت و او را متوقف کرد.
در حالیکه آتش در شیشه عینکش می رقصید، گفت:
- فردا توی تست عصبی نباش. و چشماتو باز نگاه دار، این می توانه کمکت کنه.
هری متعجب گفت:
- متشکرم پرفسور، شب بخیر.
زمانی که به اتاق سیریوس برگشت، هری در را بست و روی تخت نشست. از این اخلاق استادش تعجب می کرد. ولی
چیزهای جالب تری برای فکر کردن داشت.
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: لامپ
در حالیکه در وسایل سیریوس می گشت کتابهایی پیدا کرد که بی شک مربوط به زمان سیریوس بود. چون درون کتابها
بین نوشته ها گهگاه اسم شاخدار به چشم می خورد. در حالیکه صفحه های کلفت را برگ می زد جایی در نوشته های سال هفتم سیریوس را دید که قادر به خواندن بود.
نوشته بود:
(قابل توجه خوانندگان عزیز خاطره های سیریوس در داستان من رو کاملا داداش نوشته اند. - توضیح نویسنده)
- هجدهم ژانویه. دم باریک دوباره غیبش زد. این کاری هست که امروز اهمیشه می کنه. شاخدار و مهتابی می گن اون حتما یه برنامه ای
داره. شاید دفعه بعد که خواست غیب بشه و باره بیرون تغییر شکل بدیم و دنبالش کنیم. تنها کاری که می کنه اینه که با
خودش حرف می زنه و دیروز شاخدار دیدش داره با یه دختر اسلایترینی حرف می زنه. دخترها قیافشی بد نبود ولی یه
اسلایترینی؟ واقعا که!
شاخدار و ایوانز اخیرا وقت بیشتری با هم می گذرونن. البته بیشتر از اینکه همو ببوسن بحث می کنن. و داره کم کم
عصبانی کننده می شه. وقتایی که می ران و یه کلاسی خالی گیر میاران من و مهتابی همش با هم تنها می مونیم. یکی از همین روزا یه حالی ازشون می گیرم. توی کلاس بمب حیوانی می اندازم. از اونجایی که دم باریک نیست که درخت بید کتک زن رو آروم کنه ما دیگه حتی جلسات ماهانه رو نداریم. و بعضی وقتها شاخدار او نقدر سرگرم ایوانز هست که هیچ کار دیگه ای انجام نمی ده. خیلی زود ما هاگوارتز رو ترک می کنیم و بعدش همه چی تموم می شه. انگار اصلا براشون مهم نیست.
خوب باید روی یه سری معجون کار کنم. می خوام یه حرفایی از زیر زبون اسانیولسی (اسم مسخره سوروسی) بکشم
بیبرون . هری متوجه شد که در آن شرایط سیریوس بالاخره متوجه شده است که آنها دارند بزرگ می شوند. هری حدس زد که
پدر و مادرش احتمالا کمی بعد ازدواج کرده اند و پیتر گرو بالاخره کاملا به سمت دیگر ملحق شده است.
این خیلی غمناک بود که پدر و مادرش دیگر وقتی برای دوستان خود نداشتند. هری امیدوار برای رون و هرمیون و او
چنین اتفاقی نیافتد.
چند برگ دیگر زد. زمان بین نوشته ها زیاد تر و زیادتر می شد. و متن نوشته ها کم و کمتر می شد. گاهی به دو یا سه جمله می رسید. و گاهی توضیح ایمی داد این بدین دلیل است که بار تکالیف مدرسه خیلی زیاد شده است. این باعث می شد هری حس بدی پیدا کند. می دانست که دیگر تکلیف مدرسه ای نداشت. او دیگر به مدرسه باز نمی گشت.
بالاخره هری به جایی رسید که نوشته اش بیشتر از دو جمله بود.
- اول آپریل
اگه فقط ایوانز یه بار دیگه گیر بده که کاری به اسنیولسی نداشته باشیم همچین طلسمش می کنم که موهای قرمزش دودی بشه. تنها چیزی که بلده بگه گیر دادن به ماست. و شاخدار هم چیزی بهش نمی گه. تازه مبصر بودن ایوانز باعث
شد منبع کل کود حیوانی ام رو از دست بدم. مهتابی و من و دم باریک فعلا کاری بهشون نداریم. می خوام بذارم این مدتی
که تا پایان مدرسه ها مونده رو خوش بگذارونن و بعدش دیگه ایوانز برای کارگاه شدن به یه مدرسه دیگه می ره.
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: لالاپا
تا حالا اینقدر تکلیف در طول عمرم انجام ندادم. بیشتر تکالیف معجون ها رو از اسنیولسی کشی می رم ولی ایوانز زیاد توی درسی افسون ها منو کمک نمی کنه. من و مهتابی مشکل زیادی توی تغییر شکل نداریم ولی اگه درسی نخوانیم با درجه
عالی قبول نمی شیم. هر سال می شد از زیر تکالیف در رفت ولی امسال ظاهرا اساتید زیادی جدی گرفتن. یه چیزای خنده داری توی روزنامه در مورد کشتن مشنگ ها بود که وقت نکردم همشو بخوانم باید تکالیف دفاع برابر
جادوی سیاه رو انجام می دادم.
از آنجا که معلوم بود هنوز سیریوس رابطه اش با ایوانز خوب نشده بود. و به نظر نمی رسید زیاد دوستش داشته باشد. و از طرف دیگر آنچه از زبان بقیه در مورد رابطه سیریوس با پدر و مادرش می شنید خلاف این بود. خصوصا اینکه او را
پدرخوانده هری کرده بودند. اگر لیلی کارگاه نمی شد شاید هرگز نمی مرد. هری می دانست که پدر و مادرش علیه ولدمورت می جنگیدند ولی آیا واقعا کارگاه شده بودند؟ این سوالی بود که تصمیم داشت از آخرین باقی مانده دوستان نزدیک پدرش سوال کند. کشته شدن مشنگ ها کمی مشکوک به نظر می رسید. شاید آن زمان تازه شروع کشت و کشتارهای ولدمورت بوده است. شاید مدرسه به راحتی پیش می رفته و دردسری وجود نداشته بود. آن دنیا با این دنیا بسیار تفاوت داشت. دفتر خاطرات سیریوس خیلی زود بعد از ماه می به پایان رسید. آخرین خاطره هم مربوط به طلسم کردن یک اسلایترینی
بود .
هری کتاب را کناری گذاشت و به یاد حرف لوپین افتاد که گفته بود سیریوس طلسم های محافظی روی وسایلش گذاشته است. به کمد نگاه کرد. آن تنها مکانی بود که به آن دست نزده بود. می ترسید همانند کمدی باشد که هر کس به آن
دست می زد میخ به او فرو می کرد. دستش را روی دسته کمد گذاشت و فشار داد. اتفاقی نیافتاد. دوباره امتحان کرد. و دستش را مدت بیشتری آنجا نگاه داشت. باز هم چیزی نشد. بالاخره در را کاملا باز کرد.
در کمد اول باز شده بود. گرد و خاک زیادی به هوا بلند شد. جلو تر رفت. فقط مقداری جوراب درون کمد بود. در را بست. به سراغ در بعدی رفت. این بار آرام تر در را باز کرد. گرد و خاک زیادی درون کمد بود و البته مقداری کاغذ سفید و قلم. در را بست. کمد سوم و آخر را باز کرد. درون کمد علاوه بر گرد و خاک مقداری دوربین جاسوسی، عصایی شکسته، مقداری شیرینی قدیمی و لوازمی از این قبیل بود ولی زیر همه وسایل آلبوم عکسی که روی جلد آن کمی شربت ریخته بود به چشم می خورد. گرد و خاک را کناری زد. آلبوم را برداشت و در را بست و به سمت تختش رفت. نمی دانست باید انتظار چه چیزی را داشته باشد. آن را باز کرد و عکسهای قدیمی از جادوگرانی را دید که او را نمی شناختند و لبخند می زدند. عده ای از آنها که مقابل هرم های مصر ایستاده بودند کمی نگران به نظر می رسیدند. چند صفحه زد و به عکسهایی رسید که در هاگوارتز گرفته شده بود. در یکی از عکسها سیریوس جوان با چاقویی که برای باز
کردن همه درها به هری داده بود ایستاده بود. ولی در باز نمی شد و سیریوسی داشت در رافحشی می داد. زمانی که هری صفحه ای زد تعجب کرد از اینکه صفحه کاملا خالی بود. ولی مشخص بود قبلا آنجا عکسی قرار داشته است. عکس ها تمام شده بود و بقیه برگ ها خابی بودند. زمانی که به صفحه آخر رسید ایستاد. عکس از سیریوس بود. عکسی که در آن سیریوس به آزکابان محکوم نشده بود. بسیار جوان بود. چشمانش برق می
زدند و سالم به نظر می رسید. پوستش می درخشید و بر البشی لبخند بود. در دستانش نوزادی با موهای مشکی و چشمان
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: کامپا
سبز قرار داشت. سیریوس در حالی که فرزند را در آغوش داشت لبخند می زد و لیلی و جیمز کمی عقب تر در حالیکه با
افتخار به سیریوس نگاه می کردند دست تکان می دادند. عکس را از آلبوم بیرون آورد و آلبوم را بست. قلبش احساس خاصی دست داده بود. آلبوم را کنار تخت قرار داد و فقط به آن عکس نگاه کرد. احساسی عجیب به او دست داده بود. احساسی که چند سال پیش دیدن سیریوس باعثش شده
بود. سیریوس در همه این مدت عاشق او بود. زمانی که هری او را نمی شناخت. این کمی هری را عصبانی می کرد. ولی صدای آرامی در سر هری می گفت که این تقصیر سیریوس نبود. او نمی توانست مستقیما به هاگوارتز بیاید و بگوید سلام! من پدر خوانده تو هستم. اوضاع خیلی پیچیده تر بود و سیریوس دوازده سال را در آزکابان گذرانده بود. و همه
فکر می کردند یک قاتل هست. عکس را در ساکش قرار داد. متوجه شد که اصلا خسته نیست. تصمیم گرفت به آشپزخانه برود تا چیزی برای خوردن پیدا کند. آرام از پله ها پایین رفت. هری پایین پله ها ایستاد. صداهایی از اتاق نشیمن به گوش می رسید. روی نوک پا جلو رفت و آرام از آستانه در داخل اتاق را نگاه کرد. پشت به او روی صندلی مردی با موهای به هم ریخته و بلند کنار پرفسور مک گانگول و لوپین نشسته بود. آنها
عصاهایشان را به سمت او گرفته بودند و هری صدای ناله مانند و لرزان مردی که پشتش به او بود را شناخت.
- من دیدمش!
صدا کاملا لرزان بود.
- من دیدمش!
لوپین جلو پرید. با خشم گفت:
- چی رو دیدی؟ تو چیا دیدی ماندانگاس!
مگ گانگول گفت:
- ریموس !
لوپین بلند درخواست کرد:
- تو چی رو دیدی؟ ماندانگاس چنان بود که گویی به او جریان الکتریسته متصل شده است. آرام از روی صندلی بلند شد و به سمت پنجره
رفت. صورتشی خالی و متحیر بود. از پنجره به سمت چیزی اشاره کرد.
لوپین و مک گانگول به سمت پنجره دویدند و هری می دانست چه چیزی را مشاهده خواهند کرد. مک گانگول با صدای ترسیده و آرامی گفت:
- برو هری رو بیدار کن. بهش بگو وقت رفتنه.
- ولی...
- برو! فقط بهش بگو می خوای برای تست غیب شدن یه خورده زودتر اونو ببری. چیزی نمی فهمه. نباید بفهمه.
هری تا جای ممکن بدون اینکه خانم بلک را بیدار کند از پله ها بال دوید و وارد اتاق سیریوسی شد. پرده را پاره کرد و از
پنجره بیرون را نگریست.
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: نان پا
دقیقا برای گریمولد لند جمجه ای به رنگ سبز می درخشید که از دهانش ماری بیرون زده بود. رنگ روی عینک هری
انعکاسی پیدا کرده بود.
نشانه شوم راه خود را به محفلی یافته بود.
پایان فصل یازدهم
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: را با
هوای پانو و =وه قواموش شطه لان از نام ارتکان شیپثپه اشکان
مشخصات: ۱۵۹۲۸ حرف، ۵۱۱ سنا کلمه، ۱۸۹ پاراگراف
ای: x:: }: ای : x:: }: چ : x::
هری بیش از چهار دقیقه فرمست فکر کردن نداشت که لوپین در را به شدت باز کرد و وارد شد. ولی دست هنری را روی
پرده دید و صورت حیرت زده و رنگپریده اش را مشاهده کرد.
- شار یامان ا...
- کی مرد؟
هری جلو دوید و برابر لوپین ایستاد. فریاد کشید:
- کی مرد؟
لوپین با لحن تندی سریعا گفت: - ما نمی دونیم! داریم فعلا خونه رو می گردیم ولی ما باید بریم. وسایلت رو جمع کن. سریع!
هری در حالیکه در طول اتاق حرکت می کرد وسایلش را جمع کرد و به مکان های مختلف فرستاد. و مقداری را در ساکش جمع کرد. زمانی که متوجه شد همه چیز تمام شد در ساک را قفل کرد. بعد یاد عکسی که کنار میز گذاشته بود افتاد. آن را برداشت و در جیب شلوارشی وارد کرد و رو به روی لوپین ایستاد. لوپین با عصایش را دیوار اشاره کرد و آتشی در یک گوشه خاک آلود روشن نمود. آتش به رنگ سبز بود. لوپین هری را
همراه خودش جلو کشید.
- من دارم کجا...
لوپین در آتش فریاد کشید:
- هاگزهد!
هری در حالیکه می چرخید ساکش را محکم نگاه داشت. اصلا فرصتی برای فکر کردن نداشت. سرعتش کم می شد. در
نهایت روی زانوش در محلی شلوغ پایین افتاد. با اینکه دیروقت بود ولی بار پر از شخصیت های مختلف بود. نگاهی به اطراف انداخت و گرد و خاک را از روی تن خود پاک کرد. میزهای زیاد و شلوغ تقریبا همگی پر بودند. در گوشه ای چند خون آشام نشسته بودند و چیزهایی شبیه به
مدالیون را می شمردند. روی یک میز کنار در چند عجوزه نشسته بودند و بلند بلند بحث می کردند. و معجون های خود
را روی صورت افراد مقابل تف می کردند. خدمتکار به هری نگاهی خریدارانه انداخت و بعد به پخش کردن معجون
هایش پرداخت.
لوپین کنار هری ظاهر شد و آستینش را گرفت و اطراف را نگریست. تند گفت:
- مستقیم برو داخل. امروز صبح امتحانهای غیب شدن توی وزارتخونه انجام می شاه.
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: ۷ پا
- پرفسور کی کشته شد؟
هری در حالیکه قدم بر می داشت این را پرسید. ادامه داد:
- یکی باید توانسته باشه...
- مشخصی نیست. ممکنه یه اخطار اشتباه باشه.
هری بدون فکر کردن گفت:
- آره مثل شبی که دامبلدور کشته شد. اونا فقط این کارو کردن که اونو بکشن اونجا.
چهره لوپین تغییر کرد. هری گفت:
- خوب شایدم...
لوپین گفت:
- خیلی خوب. وقتی برات یه اتاق گرفتیم من بر می گردم می رم ببینم چی شده. می دونم که نگران هستی.
هری پافشاری کرد:
- این شما رو هم نگران می گنه پرفسور؟
می دانست که سوالش عصبانی کننده است ولی ادامه داد:
- اگه تانکسی باشه یا... ولی لوپین دیگر سوالهای او را جواب نمی داد. بعد از این حرف آخر او نگاه تندی نثار هری کرد و بعد او را به اتاق کوچکی راهنمایی کرد. هری از آنجا می توانست درخشش برجهای هاگوارتز را ببیند. این کمی او را ناراحت می کرد. او
دیگر همراه با رون و هرمیون مغازه های هاگزمید را زیر پا نمی گذاشت.
روی یک میز ساحره بسیار پیری نشسته بود. هری را به یاد پرفسور تریلانی می انداخت. او لبخندی زد و دهان بدون دندانش را نمایش داد. لوپین با حاللتی عصب در حالیکه به پنجره خیره شده بود خیلی سریع گفت:
- یک اتاق.
بعد به هری اشاره کرد و ادامه داد:
- فقط یک تخت. من نمی مونم.
ساحره کلیدی از روی ردیف برداشت و به هری داد. سپس کتابی قدیمی را روبرویش باز کرد. با شیرینی گفت: - لطفا اینجا امضا کنین آقای پاتر.
هری اسمش را امضا کرد و زن به پله ها اشاره کرد. راهی که به جایی بسیار تاریک منتهی می شد.
- صبح می یام و برای تست غیب شدن می بر مت. شب بخیر. لوپین این را گفت و از در بیرون رفت. هری ساکش را از پله ها با سر و صدا بالا کشید و سعی کرد بفهمد یک مرگ خوار
چطور موفق شده است وارد محفل ققنوسی بشود و یا مکانش را بیابد. بعد متوجه شد که اسنیپا به احتمال زیاد به ولدمورت چیزهایی گزارش داده است. ولی چطور بود که باقی اعضای محفل این اخطار را دریافت نکرده بودند؟ آیا این
بهتر نبود که مقر جدیدی برگزینند؟
این اصلا قابل قبول نبود. و این هری را می ترساند که ممکن است لوپین با خبر مرگ نفری دیگر بر گردد. اگر
مرگخوارها فهمیده بود که تانکس واقعا چه کسی است و کار او را تمام کرده بود چه؟ هری احساسی بدی پیدا کرده بود.
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: ۸ با
به در اتاق رسیده بود. کلید را وارد کرد و در را باز نمود. اتاق کوچک و مرطوبی بود. در یک گوشه یک تخت و در کناری
دیگر یک میز کوچک قرار داشت. لباس زیر خود را به تن کرد و روی تخت رفت.
در حالیکه دراز کشیده بود از پنجره به بیرون خیره شد. می توانست برج پیشگویی را ببینید. گیج شده بود. همه چیز خیلی سریع اتفاق افتاده بود. چطور انتظار داشت فردا بدون اینکه نصف بدنش را جا بگذارد غیب شود. نگرانی داشت او را پاره می کرد. ناگهان آرزو کرد که کاش در بارو مانده بود و جایی که خانم و آقای ویزلی او را می بردند. جایی که رون و
هرمیون منتظرش می ماندند. خوب حداقل روان را می دید. زیرا او نیز تست غیب شدن داشت. لوپین آن شب برنگشت و هری بیشتر شب را به فکر کردن در مورد جاودانه سازها، ولدمورت و پیچیدگی زنده ماندن او گذراند. زمانی که طلوع صورتی رنگ خورشید شروع شد هری آرام آرام خواب رفت و مدتی بعد صدایی روی در او را
بیدار کرد.
هری از تختش بیرون پرید در را باز کرد. زیر لب گفت:
- اوه سلام پرفسور... منتازهداشتمبیدار میشدم.
لوپین که خوشحال تر از دیشب به نظر می رسید گفت:
- چی؟ می بینم که نتونستی زیاد بخوابی.
هری روی تختش نشست و چشمانش را مالید.
- نه. ساعت چند ه؟
- تقریبا نه. بهتره راه بیافتیم. چون ما توی دور اول امتحان ها هستیم. رون و هرمیون طبقه پایین منتظر ما هستن.
هری پیراهنی از ساکش بیرون کشید.
- چرا؟ هرمیون که قبول شده.
- اون می خواد برای شما اونجا باشه.
- کی مرد؟
لوپین به هری نگاه کرد.
- هیچکس. اخطار دروغین بود. فکر می کنیم یکی فقط می خواسته ما رو بترسونه. حال عجله کن. ما پایین منتظارت
لوپین رفت و هری حالا احساسی بهتری داشت. لباسش را پوشید. از خستگی برای مدتی متوجه نشده بود که سعی دارد
جینش را از پشت به پا کند. و زمانی که لباسش را به تن کرد تازه متوجه شد عینکش نیست. اطراف تخت را گشت. به
ندرت چیزی می دید. موفق به یافتن چیزی نشد.
- اکسیو عینک!
با خشم این را گفت. اتفاقی نیافتد. فریاد کشید:
- اکسیو عینک!
در را پشت سرش بست و قفل کرد. کورکورانه از پله ها پایین رفت و ساحره پیر را محو می دید که به او لبخند می زد. در
بن راه به چند نفر برخورد کرد. در را باز کرد و راهش را به سمت میزی ادامه داد. به چهره های محو نگاه کرد و گفت:
- ببخشید.
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: پا
صدایی از پشت سرش گفت:
- هری!
برگشت. کسی با موهای زیادی را دید که برایش دست تکان می داد. سرش را برگرداند متوجه شد با چند غریبه نشسته
است. عذرخواهی کرد و جلو رفت و کنار هرمیون نشست. در حالیکه سعی می کرد فحش ندهد با عصبانیت گفت:
- نتوانستم عینک لعنتیمو پیدا کنم. همیشه اونا کنار مه. نمی دونم کوشی...
هرمیون گیج به نظر می رسید. لوپین گفت:
- در رو دیشب پشت سرت قفل کردی؟
هری آرام گفت:
- یادم نیست. فکر کنم.
- خیلی چیز احمقانه ای برای دزدیدن هست.
صدای رون بود. هری متوجه حضور او نشده بود.
- امروز چه جوری بدون اونا می خوای کارتو بکنی؟
هری گفت:
- نمی توانم! لعنت!
- هری!
لوپین اخطار کرد و هری آهی کشید. او ادامه داد:
- نمی دونم چی بگم. اگه الان اینجا رو ترک نکنیم به دروه اول تست نمی رسیم. و دوره تست بعد امشب هاست و
خیلی شلوغ تره.
- خوب منم نمی تونم کورکورانه غیب باشم. معلوم نیست اونجوری از کجا سر در میارم.
- یه لحظه صبر کن...
هرمیون بلند شد و بسیار کنجکاو به نظر می رسید. آرام از میز دور شد و درون بار ناپدید شد. هری نمی توانست او را از
دور مشاهده کند. بالاخره کمی بعد کسی از کنارش رد شد و چیزی درون دستانش گذاشت.
هری عینکشی را به چشم زد و با هیجان از هرمیون پرسید:
- چطور پیداشون کردی؟
حالا دیدش واضح شد. ادامه داد:
- دست کی بود؟
- من یه صحبت هایی در مورد جن های خانگی شنیده بودم و اینجا هم چند نفری گفتن وسایلشون گم شده. همه این چیزا معمولا در یه جا پیدا می شه. پشت بار جاهایی که جن های خانگی می خوابن و وسایل او اونجا پنهون می کنن.
- وای متشکرم. خوب بریم؟ لوپین سری تکان داد و آنها را از در به بیرون راهنمایی کرد. گفت:
 
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: تا ۷
- رون دست هرمیون رو بگیر و با اون به ورودی وزارتخونه برو، هری تو هم دست منو بگیر، هری دست لوپین را گرفت و رون را نگاه کرد که با نگرانی دست هرمیون را می گرفت. هرمیون نیز خودش چندان
مطمئن نبود. بار دیگر احساس آشنا و نامطلوب غیب شدن به سراغش آمد. چرا می خواست امتحان غیب شدنی بدهد که همیشه همین
احساسی را بکند. هری نمی دانست. ولی این را می دانست حال که دوباره متوقف شده بودند دوباره می توانست نفسی
او روبروس مغازه ای با یک کیوسک تلفن ایستاده بود. صدای کراک بلندی به گوش رسید و رون و هرمیون ظاهر شدند.
هرمیون به نظر بدون مشکل می رسید. دامنشی را ساف کرد. ظاهرا در این تعطیلات خیلی تمرین کرده بود. رون از طرف دیگر خیلی عصبی و ترسیده بود. هرمیون را آنچنان رها کرد که گویی از آتش جدا می شود. به تندی نفس می کشید.
- خیلی خوب همه برین تو،
وارد کیوسک شدند. هری گوشی را برداشت و شماره را گرفت. صدای زنی زنگ زد. - به وزارت سحر و جادو خوش آمدید. خودتان را معرفی کنید و کارتان چیست؟ - هری پاتر، هرمیون گرنجر، رونالد ویزلی برای امتحان غیب شدن و ریموس لوپین برای اسکورت.
صدای مونث گفت:
- متشکرم. بازدید کننده های عزیز لطفا اتیکت شناسایی را بردارید و به جلوی شنل خود بزنید. هری دستش را جلو برد و اتیکتش که شبیه یک سکه بزرگ بود را برداشو نوشته بود:
هری پاتر: امتحان غیب شدن. و آن را به جلوی شنلش متصل کرد.
- بازدید کننده های وزارتخانه لازم می باشد جهت شناسایی عصای خود را به میز امنینی ارائه دهید. که انتهای سالن قرار دارد. وزارت سحر و جادو روز شادی را برای شما آرزو می کند. کیوسک لرزید و ناگهان پایین می رفتند. هرمیون با ناراحتی خود را تکانی داد. هری بار قبل که آنجا آمده بودند را به خاطر آورد. آن زمان برنامه نجات دادن سیریوس را داشتند و چقدر در مورد آینده کم می دانستند. اینکه سیریوس هیچگاه از وزارتخانه زنده بیرون نخواهد آمد. بعد مدتی طولانی متوقف شدند و دری روبروی آنها باز شد. نور باعث شد پلک بزنند. لوپین آنها را به سالن بزرگی راهنمایی کرد که زمینش تازه شسته شده بود. سقف آبی همراه با رنگهایی طلایی می درخشید. نامه های زیادی روی فضا در حال رفت و آمد بودند. در اطراف اجاق هایی قرار داشت که جادوگرها پشت سر هم از آنها وارد یا خارج می شدند. لوپین به سرعت قدم زدن خود افزود. از کنار مجسمه زیبای یک جن خانگی، یک ساحره زیبا و یک سانتور و گابلین گذاشتند. آن شب سانتور جلو پریده بود و جان هری را از طلسم مرگ ولدمورت نجات داده بود. آن زمان شب بود و منظره متفاوت بود. مجسمه ها که کاملا ترمیم شده بودند. دست های مجسمه ها به گونه ای بود که دارند از ساحره و خودشان محافظت می کنند. گوشه گوش جن شکسته بود. و سر سانتور مشخصا عوض شده بود. نوشته ای در یک کنار آن مشخص بود.
- همه پولهایی که درون حوضی ریخته شود به بیماران ندار در بیمارستان مانگو اهدا می شود.۷۱ :شماره صفحه www.harry potter2000.blogfa.com
در حالی که عبور می کردند هری به یاد روزی افتاد که همه کیف پولش را به خاطر رفع اتهام در حوضی ریخته بود. به سمت دروازههای طلایی رفتند. و به سمت چپ چرخیدند. جادوگری که ریشی های خود را بسیار نامرتب زده بود
پشت میزی با عنوان امنیت نشسته بود. یکی یکی جلو رفتند و عصاهایشان را نشان دادند. عصا ها تست می شدند و بعد به آنها برگشت شد. بالاخره لوپین عصایش را به دستش داد و آنها را سریعا به سمت آسانسور طلایی رنگ راهنمایی کرد. در حالیکه وارد آسانسور خالی می شدند چند نامه از بالای سرشان به بیرون پرواز کرد. در آسانسور محکم بسته شد و شروع به حرکت
کرد.
- طبقه هفتم. قسمت بازی های جادویی و ورزش ها، محل هماهنگی لیگ کوئیدیچ بریتانیا، لیگ های بین الممالی و
کلوب رسمی گابستون.
در باز شد و ساحره ای بسیار جوان و خشمگین وارد شد. پشت سر او نیز جن خانگی عجیبی قدم گذاشت. هری هرگز
چنین جن پیری ندیده بود. باور نمی کرد او هنوز سرپا باشد.
- نگرانی؟
هرمیون با این سوال توجه او را به خود جلب کرد. هری شانه ای بالا انداخت و زمزمه کرد:
- نه خیلی، دیگه چی می خواد خراب بشه؟ لوپین بهت درباره...
- بله.
هرمیون او را ساکت کرد. و به ساحره ای که با باز شدن در جن خانگی را چنگ زد خیره شد. درها باری دیگر بسته
شدند.
- ما نباید اینجا در مورد شی حرف بزنیم. هری که عصبانی شده بود که هرمیون نمی خواهد در این مورد حرف بزند زیر لبش گفت:
- ممکن بود کسی کشته می شد.
- رسیدیم.
صدای گرفته رون بود که صورتش تقریبا سبز شده بود. - طبقه ششم. قسمت حمل و نقل جادویی. اجازه شبکه پودر پرواز، کنترل رفت و آمد جارو ها، دفتر پورتکی و مرکز
آنها از آسانسور بیرون رفتند و از کنار دفترهای زیادی گذاشتند. در بالای هر در اتیکت متفاوتی متصل شده بود.
صداهای برخورد زیادی از درون دفتری که به نام پورتکی بود به گوش می رسید. از لای در هری هری جادوگرهایی را
می دید که چیزهایی نظیر توپ تنیس، کفش و ... را نابود می کردند. وسایلی که در قسمت پورتکی های غیر قانونی قرار
داشت. ساحره ای عصایش را به سمت مرد کچلی گرفته بود و فریاد می زد که چگونه این وسایل غیر قانونی است و باعث
می شود او به زندان برود.
لوپین به سمت دریا در سمت را پیچید.
- رسیدیم.
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: ل ۷
زمانی که وارد شدند خود را در اتاق بزرگی با زمین چوبی تیره رنگی یافتند که دیوارهای بلندی داشت. تقریبا اندازه سالن
اصلی هاگوارتز بود. ردیفی بلند از صندلی ها دور تا دور سالن چیده شده بود. در وسط میزی بود که ساحره ای میانسال پشت آن نشسته بود. موهایش را دم اسبی بسته بود و نگاه مشکی رنگ تیزی داشت. چهره رنگپریده اش با خشم رو به پسر جوانی در مقابلش بود که چشمانش را بسته و آماده گریه کردن بود.
جادوگر دیگر در میز کنار بسیار بهتر به نظر می رسید و با لبخندی به دختری که داشت غیب می شد نگاه می کرد. دختر
غیب شد و با یک گل در دستش برگشت. مرد او را تشویق کرد و فروی صورتی رنگ به او داد. دختراز اتاق بیرون رفت. صف انتظار زیاد بلند نبود. فقط یک دیوار را گرفته بود. هری و دوستانش به سراغ صندلی آخر رفتند و نشستند. زمانی که هری کنار یکی از دانش آموزان هافل پافی نشست ساحره از او سوال کرد.
- اسم؟
هری آرام بیان داشت:
- هری پاتر.
ساحره کمی تعجب کرد و در چشمانش برقی نشست. نوشت و پرسید:
- سن؟
- هفده.
ساحره بار دیگر چیزی نوشت و حالا به صورت عجیبی خوشحال به نظر می رسید. حتی چند بار به هری نگاه کرد. هری
متوجه شد این ساحره خیلی جوان است. ساحره با لحنی رویا گونه پرسید:
- تا به حال تست دادی؟
- نه.
ساحره به نظر کمی ناراحت شد. و سری تکان داد. و به سمت رون رفت. کم کم جلو می رفتند. کم و بیش افرادی که تست می دادند دست و پای خود را جا می گذاشتند و رد می شدند. کم اتفاق می افتاد کسی کاملا موفق با انجام دادن تست شود. افرادی که رد می شدند برگه سبز رنگی می گرفتند و از در خروجی خارج می شدند. بیشتر افراد به سن هری بودند. ولی یک زوج که مسن تر به نظر می رسیدند نیز در قسمت افراد بزرگسال برای تست
دادن در انتهای سفی بودند که هر لحظه طولانی تر می شد.
روان شروع به لرزیدن کرده بود. هرمیون گفت:
- فقط تمرکز کن. در مورد اونجایی که می خوای بری فکر کن.
رون با عصبانیت پراند:
- باشه. گرفتم.
- فقط می خواستم کمک کنم...
هرمیون آهی کشید و به هری نگاه کرد.
- فکر می کردم تو هم عصبی و نگران باشی. در حالی که جلو می رفتند هرمیون این را با کنجکاوی گفت. فقط یک جادوگر مانده بود تا نوبت به هری برسد. هری آهی کشید.
 
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: لل ۷
زمانی که لوپین شروع به صحبت کردن با جادوگر مسنی که با نوه دختری خود آماده بود، شد هرمیون زمزمه کرد:
- من در مورد جاودانه سازها تحقیق می کرد. متاسفانه اینکه ممکنه تو جاودانه ساز آخر باشی اصلا بعید نیست.
هری از بین دندانهایش گفت:
- الن نه!
هرمیون ناامید به نظر می رسید. ادامه داد:
- اگه اینطور باشه تو در خطر بیشتری از اونی هستی که فکرشو بکنی. اگه به مدرسه بر نگردی خطری که تو رو تهدید
می کنه وحشتناک تر می شه. بدون اون اساتید و دیوارها برای محافظتت هری... تو در خط حمله نشستی.
صدایش داشت بلند می شد و هری می دانست این صحبت برای مدت ها در دل هرمیون مانده است. هری نگاه محکمی
به او انداخت.
- بعدا در این مورد صحبت می کنیم. ساحره ای که موهای تیره و صورتی رنگ پریده داشت از هری درخواست کرد جلو بیاید. (چشمهایت را باز نگه دار) هری این حرف مک گانگول را به یاد آورد.
ساحره اشاره ای کرد و دستور داد:
- توی اون دایره بایست. حالا به من نگاه کن. عصات کنارت باشه.
هری حرکت کرد. وسط دایره ایستاد و عصایش را محکم در دست گرفت. ساحره خسته ولی محکم گفت: - یک اتاق در انتهای سالن وجود داره. تو باید غیب بشی توی اون اتاق ظاهر بشی یک گل از اونجا برداری و بر گردی
اینجا. فهمیدی؟ هری سری تکان داد. باورش نمی شد داشت آن کار را انجام می داد. نفس عمیقی کشید. کمی تمرکز کرد. حس کرد دارد زمان زیادی می گیرد. و چشمهای زیادی روی اوست. بالاخره حرکت کرد. تلاش می کرد چشمانش را نبندد. احساس بد غیب شدن به سراغش آمد. ولی این بار متفاوت بود. می توانست ببیند به
کجا می رود. خودش را به سمت اتاقی که می خواست کشید. احساس می کرد که سرعتش بیشتر شده است. بیشتر از آنچه با دیگران غیب می شد. با لرزشی هری ایستاد. اطراف را نگاه کرد. خود را در اتاق کوچک و سفیدی یافت که دسته گلی در وسط آن قرار داشت. یک گل رز را برداشت.
یک گل رز دیگر جای همان گل ظاهر شد. همان دایره طلایی در وسط اتاق موجود بود. اتاق هیچ در یا پنجره ای نداشت. به سمت دایره رفت و تمرکز کرد. چشمهایش را باز نگاه داشت.
در عرضی یک ثانیه حتی بدون فکر کردن هری مقابل ساحره بود.
- قبول.
ساحره این را گفت و هری احساس کرد روی لب او لبخندی دیده است. ساحره برگ صورتی رنگی به او داد.
- این رو برای گرفتن برگ اجازه غیب شدنت بده به منشی.
هری که کمی نسبت به خودش احساس غرور می کرد گل را در جایگاه مخصوصی قرار داد و کنار در رون، هرمیون و
لوپین را مشاهده کرد که منتظرش هستند.
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: -کا ۷
- قبول شدم! با خوشحالی این را گفت و به آنها نگاه کرد. مشخص بود که چه بلایی سر رون آمده است. صورتش بسیار قرمز بود و هرمیون سعی داشت او را آرام کند. لوپین با ناراحتی به آنها نگاه می کرد. رون نزدیک بود گریه اش بگیرد.
- من یک پام را جام گذاشتم. اصلا هیچوقت موفق نمی شما قبول شم.
در حالیکه به سمت میز کنار در می رفتند لوپین تشویق گونه گفت:
- می توانی ماه بعد دوباره تست بدی. هری برگه را به ساحره داد و قبل از اینکه کارت کوچکی که عکسش به همراه اطلاعات رسمی گروه غیب شدن روی آن
بود را تحویل بگیرد برگه سفیدی را امضا کرد.
- تو خیلی خوش شانسی.
رون این را گفت و هری خیلی سریع کارت را درون جیبش گذاشت. خیلی احساسی خوبی داشت.
هری می دانست این هیچ ربطی به شانسی ندارد. در حالیکه بر می گشتند هری نمی توانست متوجه جادوگرهای زیادی که
به او لبخند می زدند یا دست تکان می دادند نشود.
و برای اولین بار هری در مقابل لبخند زد.
پایان فصل دوازدهم
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: لان ۷
هوای پانو و =وه قواموش شطه
لتیتز لانه آثپاییز تاثیپثان
مشخصات : ۲۷ سا۸ حرفی، ۲۴ ن۲۳ کلمه، ۱۴۸ پاراگرافی
ی: x:: }: ای : x:: }: چ : x::
با اینکه رون از رد شدن در تست غیب شدن به شدت نا امید و ناراحت بود ولی زمانی که هری در آسانسور آنها را دعوت
کرد که بقیه تابستان در گریمولد لند بمانند همه خوشحال تر شدند.
- از اونجایی که کسی نمرده ما می توانیم برگردیم اونجا. درسته؟ هری این را گفت و در آسانسور باز شد و وارد جمعیت شدند. لوپین آهی کشید با نگرانی اطراف را نگاه کرد و گفت:
- بله. ترجیح می دم اینجا بحث نکنیم. هری سری تکان داد و راهشان را ادامه دادند. رون و هرمیون خیلی سریع شروع کردند به بحث کردن ه چگونه خانم ویزلی را راضی کنند اجازه دهد باقی تابستان را با هری بمانند. لوپین با حالت خاثی در صورتش فقط گوش می داد. هری
در مورد همه چیز احساس بهتری داشت. کسی نمرده بود. رون و هرمیون ممکن بود با او بمانند. و با اینکه بر نمی گشت لااقل تا زمانی که آنها به مدرسه بر می گشتند سه هفته وقت داشت. زمانی که دوباره به کیوسک تلفن برگشتند و وارد خیابان اصلی شدند لوپین به سمت آنها برگشت.
- اونا فقط به یه شرط می تونن برگردن به گریمولد لند. مکثی کرد و به آنها نگاهی انداخت.
- که هر سه تای شما به مدرسه برگردین، هری ساکت ماند ولی رون و هرمیون با حرکت سر موافقت کردند. هر دو آرام به سمت هری برگشتند. هری جدی بود و
لوپین کمی خوشحال شده بود.
- این خونه منه. هری خمشگین بود. چه کسی به لوپین اجازه داده بود آمدن افراد را به خانه اش منع کنند.
- اونامی تونن بمونن.
- اونجا مرکز محفل ققنوس هم هست. و تنها کاری که من باید بکنم اینه که به مالی بگم اونجا برای موندن اون دو تا
با اینکه رون و هرمیون گیج شده بودند لوپین حق به حان به نظر می رسید. باید از حقه ای استفاده می کرد تا هری را به مدرسه بازگرداند. یا سه هفته هری با دوستانش را انتخاب می کردند یا سه هفته خستگی و تنهایی.
هرمیون به شیرینی گفت:
- مشکلی نداره هری. می دونیم که برای خودت برنامه داری. ما به تو نمی چسبیم ولی هر جایی خواستی برای بگو ما
هم میایم.
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: با ۷
رون با خشم گفت:
- البته با چوب جارو.
هری می دانست که رون هنوز از رد شدنش ناراحت است. نمی خواست توهین آمیز باشد ولی گفت:
- من نمی خوام شما دو تا با من بیاین.. شماها باید بر گرداین مدرسه.
هرمیون نزدیک به هری شد. پراند:
- قبلا در این مورد بحث کردیم. اگه تو برنگردی. ما هم برنمی گردیم.
لوپین به آنها نگاه کرد. چشمانش خسته بود. پیشنهاد داد:
- بیاین بریم هاگزهد اونجا وسایلتو بر می داریم و می ریم خونه. اونجا می توانین تصمیمتون رو بگیرین.
لوپین برگشت و با صدای کراک بلندی غیب شد. هرمیون به رون نگاه کرد. روان بازوی هری را گرفت و عزادارانه گفت:
- من با هری میام.
هرمیون کمی آزرده شد. بعد برگشت و غیب گشت. هری تمرکز کرد. و او نیز همراه رون غیب شد. زمانی که به
هاگزمید رسیدند لوپین را مشاهده نکردند. وارد هاگزهد شدند. رون در حالیکه هری در را باز می کرد پرسید:
- فکر می کنی لوپین جدی می گه؟
- نامی دونم.
- اگه اینکار و کنه خیلی عصبانی می شم.
هری چند وسیله را از اتاقش وارد ساکش کرد و گفت:
- ولی اگه در موردش فکر نی می بینی که چی به لوپین می رسه؟ اونجا فقط مجبوره همش مراقب من باشه. فکر می
کردم دوست سیریوسی هست. نباید براشی مهم باشه؟ چرا این کارو می کنه؟
- فکر می کنم خیلی احمقانه هست که تو به مدرسه بر نمی گردی.
رون خیلی رک این را گفت. بعد به میز تکیه زد. دستانش را روی سینه جمع کرد.
- رون ممکنه من یه جاودانه ساز باشم. دو تای دیگه هم بیرون هستکه نابود نشده. ولدمورت ممکنه برای همیشه
جاودانه بشه. اوه بسی کن!
رون از شنیدن نام ولدمورت به خود لرزید. هری با عصبانیت ساکش را کشید و شنل مسافرتش را به تن کرد.
- من کاری دارم که باید انجام بدم. حالا که دامبلدور رفته هیچکس نمی تونه از من یا از هر کس دیگه ای محافظت کنه.
محفل دیگه او نقدر قدرتمند نیست و من ...
ولی رون نگاهی غیر مطمئن داشت. نگاه استهزاء بود. ناباورانه با چشمانی گشاد گفت:
- تو واقعا فکر می کنی اینقدر قدرتمند هستی؟ یعنی همچین حرف می زنی که همسطح اسمشو نبری.
- نه نیستم.
هری آرام این را گفت. متوجه شد چه حرفی زده است. ادامه داد:
- نه منظورمو می دونی تو. تو می دونی که پیشگویی چی گفت.
- دامبلدور نگفت که ممکن پیشگویی ها درست نباشه؟ که بعضی هاشون اصلا اهمیت نداره.
هری ناراحت شده بود که رون اینگونه رفتار می کرد. رون را کناری زد. ساکش را برداشت و به سمت در رفت. برگشت.
 
________________
۷۷ :شماره صفحه www.harry potter2000.blogfa.com
- دامبلدور مطمئن بود که من تنها فردی هستم که می توانم این کار و بکنم. و من روی اون رو زمین نمی اندازم. ناه
دوباره...
رون ساکت ماند. تا اینکه به گریمولد لند برگشتند. ریموس و هرمیون آنجا منتظرشان بودند. هری کمی راحت تر شده
بود که حالا رون متوجه منظور او بود. هری چاره ای در این مورد نداشت. اگر قبول می کرد باید به هاگوارتز بر می گشت
و درسش را تمام می کرد ولی کاری برای انجام دادن داشت.
لوپین به سمت هر سه آنها برگشت و گفت:
- مالی خیلی زود می یاد که شما رو ببینه. می تونم بهش بگم که شما اینجا امن هستین یا اینکه خطر خیلی بالاست. به
خودتون ربط داره.
هری با خشم دستانش را در موهایش فرو برد و گفت:
- این عادلانه نیست. اونا ربطی به تصمیمات من ندارن.
لوپین شنل را تکاند و گفت:
- تو گوش نمی دی؟ اگه تو برنگردی اونا هم به مدرسه برنمی گردن. همه چی به تصمیم تو ربط داره. حالا من باید برم.
او از اتاق بیرون رفت و هری مدتی به در خیره ماند. هرمیون انتهای ساک هری را گرفت و التماس کرد:
- هری خواهش می کنم. چرا نمی یای برگردیم؟
هری فریاد کشید:
- انگار جفتتون هیچی نمی فهمین.
خیلی زود نظرش عوض شد.
- نیمه خون های بی ارزش! خون لجنی ها!
- خفه شو!
هری عصایش را به سمت پرده حرکت داد و این را فریاد کشید. به صورت معجزه گونه ای پرده ها بسته شدند. آنها وارد
اتاق سیریوس شدند و خیلی زود فهمیدند اتاق قبلا متعلق به چه کسی بوده است. هرمیون به سمت کتابها نگاه می کرد و
رون نگاهش روی دیوار بود. هری متوجه شد که ناراحتشان کرده است. روی صندلی نشست و به آنها رو کرد.
- گوش بدین.
آهی کشید.
- من می گم که بر می گردم ولی این کارو نمی کنم. برای اینکه بتونین بمونین،
هرمیون خشمگین پراند:
- لازم نکرده به خاطر ما دروغ بگی. چون این قضیه الان در مورد همه ما هست.
- معلومه که نیست.
- نه! چون همشی در مورد خودت هست.
هرمیون از فریاد خودش تعجب کرد. کمی آرام شد و ادامه داد:
- همیشه فقط خودت بودی.
- تو چی داری...
 
________________
۷۸ :شماره صفحه www.harry potter2000.blogfa.com
- من یک کار دارم باید انجام بدم! من به دامبلدور بدهکارم! من! من!
لحن هرمیون بسیار سرد. بود. ادامه داد:
- پس ما چی؟ هان؟ ما دوستای تو هستیم. برامون مهمه چی سر تو میاد. می خوایم کمکت کنیم ولی تو همیشه ما رو از
خود تا دور می کنی!
خشم در هری به جوش آمده بود. سعی می کرد آن را کنترل کند:
- من شما رو از خودم دور نمی کنم. نمی خوام آسیبی به شما برسه.
رون از گوشه اتاق گفت:
- ولی چه فایده داره؟ یعنی به تو صدمه می رسه. چرا نمی خوای بذاری کمکت کنیم تا اینکار نشه؟
همه چیزی که هری تابحال فکر کرده بود این بود که رون و هرمیون در یک حادثه همراه با او کشته شوند. این تقصیر او
می شد. آن وقت هری مجبور می شد تا پایان عمر با احساس گناه زندگی می کرد که چرا آنها را به مدرسه نفرستاده
است.
ولی باید می دانست دور کردن آنها چندان ساده نیست. سرش را بالا آورد و آرام گفت:
- من نمی توانم زندگی کنم اگه یکی از شما دو تا به خاطر ماموریت من جوانتون رو از دست بدین. من نمی خوام مجبور
به این کار بشم.
هرمیون دلسوزانه گفت:
- اینجور نمی شه. چون اگه ما سه تا با هم باشیم هیچوقت کسی نمی توانه بهمون صدمه بزنه. ما کارو انجام می دیم.
روان گفت:
- اگه تو برگردی مدرسه به این معنی نیست که بی خیال مسئولیت هات شدی. سال هفتمی ها اجازه دارن برای انجام تحقیقات مدرسه رو ترک کنند. ما می توانیم برای مبارزه با شیطان این کارو بکنیم و برای شما به موقع برگردیم. - کار من طوری نیست که بخوام برم جنگل و زیر سنگها رو بگردم. اصلا نمی دونم از کجا می خوام شروع کنم... البته... هری حفرش را قطع کرد. چیزی یادش آمد. موضوع ر.ا.با هنوز باقی مانده بود. کسی که یکی از جاودانه سازها به دستش بود. گردنبند. می توانست تحقیقاتش را از او شروع کند. در حالیکه به رون و هرمیون موضوع را توضیح می داد از اینکه تنها نیست احساس خوبی داشت. هرمیون آرام گفت:
- ر.ا.ب ؟
ولی قبل از اینکه بتواند حرفش را تمام کند صدای در زدن شنیده شد. هری فریاد کشید که وارد شوند. مگ گانگول قدم
به درون اتاق گذاشت. به روان گفت: - مادرت توی آشپزخونه منتظارت هست رون. فکر کنم می خواد هر سه شما رو ببینه. مک گانگول برگشت و سه نفر به یکدیگر نگاه کردند و آرام قدم هایشان را برداشتند. نزدیک در آشپزخانه هری به سمت آنها برگشت.
- به شرتی بر می گردم که اجازه داشته باشم هر جور تحقیقی بیرون مدرسه انجام بدم. رون و هرمیون سری تکان دادند و وارد آشپزخانه شدند. خانم ویزلی خیلی نگران به نظر می رسید و زمانی که وارد شدند
به سرعت بلند شد. تقریبا باعث شد لیوان چای بریزد.
 
________________
۷ q :شماره صفحه www.harry potter2000.blogfa.com
- خوب تست غیب شدن چطوری بود؟
زمانی که همه نشستند او نیز نشست. ولی نگاهش روی رون افتاد و هری فهمید که او از نتایج مطلع است. هرمیون و هری
که احساس گناه می کردند، گفتند:
- خوب بود.
رون ساکت ماند و خانم ویزلی دستش را روی شانه او قرار داد:
- هر کسی فرق می کنه. شاید یک ماه و یا بعدش قبول شی. فقط صبر کن.
چنان لحن او مهربان بود هری به شدت احساسی حسودی کرد. این احساسی عجیبی بود که پیش از این نداشت. سعی کرد
آن را کنار بزند. لوپین که روی صندلی کنار نشسته بود جلو آمد. نشست و گفت:
- خوب نمی خواین چیزی به من بگین؟
هری با لحنی که سعی می کرد نا امیدیش را نشان ندهد گفت:
- من در صورتی که اجازه بیرون رفتن را داشته باشم بر می گردم. اونا قانعام کردن.
خانم ویزلی لبخندی زد:
- این عالیه. خیلی خوشحالم که اینو می شنوم.
روان امیدوارانه گفت:
- مامان هری دعوت کرده ما برای تابستون اینجا بمونیم.
خانم ویزلی به هر سه نفر آنها نگاه کرد و بعد به لوپین نگریست که چشمانش روی هری بود. هری سرش را پایین
انداخت. احساس عجیبی داشت. خانم ویزلی نگاهش را روی پسرش، هرمیون و هری نگاه داشت و گفت:
- اینجا مرکز جادوگرهای بسیار قدرتمندی هست. مهد کودک نیست.
- مامان ما هفده سالمون هست.
رون این را گفت ولی هرمیون و هری روی پای او را لگد کردند و او در نتیجه خفه شد.
- من می دونم اینجا خونه هری هست و حق داره شما رو دعوت کنه. ولی می خوام بدون وضعیت اینجا چه جوریه. که
بذارم اینجا بخوابین و زندگی کنین.
خانم ویزلی این را محکم گفت و به سمت ریموس برگشت.
- ریموس ؟
لوپین لبخند محکمی زد و گفت:
- هیچ خطری نیست. هر چیزی که توی جلسه شنیدی اینجا اداره اتفاق می افته.
- اوه.
خانم ویزلی ناامید به نظر می رسید.
- خوب فکر کنم که...
- ممکنه مامان؟
رون باری دیگر پایش لگد شده بود. این بار محکم تر، صدایش را برید و آخی کشید. خانم ویزلی به هرمیون گفت:
- نمی توانم برای تو حرفی بزنم ولی فکر کنم شا سه تا اینجا با این اساتید توی دردسر نیافتین.
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: ه ۸
- بله!
رون با خوشحالی این را گفت و این بار پای هرمیون موفق نشد به پای او بخورد و پایش به میز خورد. از درد چشمهایش
مرطوب شد. و به زور لبخندی زد.
- متشکرم.
هری این را با خوشحالی به خانم ویزلی گفت. هرمیون به همراه رون از در بیرون رفت. خانم ویزلی زمانی که هری بلند
شد که میز را ترک کند گفت:
- هری ممکنه یه لحظه بایستی. حرفی باهات دارم.
رون و هرمیون برگشتند.
- نه. شما دو تا برین.
رون نگاهی خشمگین به هرمیون کرد و زمزمه کنان از در بیرون رفتند.
خانم ویزلی دستی روی شانه هری گذاشت و محکم گفت:
- می خواستم بدونی که آرتور هیچ وقت نمی خواست تو از خونه بری. ممکنه به خاطر استرس عروسی این طور به نظر رسیده باشه ولی تو مثل خانواده ما هستی. اگه تو رو بیرون می انداختیم مثل این بود که رون یا جینی رو بیرون
بندازیم.
- من فکر کردم از اونجایی که افراد زیادی دنبال من هستن...
هری شروع کرد ولی خانم ویزلی دستی تکان داد.
- آرتور فقط برای سلامتی و امنیت تو نگران بود. باور نداشت که بارو برای تو جای امنی باشه. کاشکی پیش ما می
موندی ولی به نظرم اینجا راحت تری. اینجا الان دیگه خونه تو هست.
لبخندی مهربان زد و ادامه داد:
- مراقب باشی. من برای رفتن به مدرسه میام و اونجا خداحافظی می کنم.
خانم ویزلی این را گفت. گونه هری را بوسید. از لوپین تشکر کرد و از در آشپزخانه بیرون رفت.
- نگفتم هری!
صدای لوپین خیلی خسته بود و چشمانش داشت روی هم می افتاد. هری سری تکان داد و در حالیکه تقریبا انتظار مدرسه
را می کشید، آشپزخانه را ترک کرد.
پایان فصل سیزدهم۸۱ :شماره صفحه www.harry potter2000.blogfa.com
هوای پانو و =وه قواموش شطه
چنار لانته دره ژیه دیگری
مشخصات : ۱۱۳۲۳ حرف، ۸۹عنا کلمه، ۱۴۳ پاراگرافی
ای: x:: }: ای : x:: }: چ : x::
هری تعجب می کرد که چه ساده در مورد جاودانه سازها فراموش کرده است و به تفریح با رون و هرمیون می پردازد. فقط سه روز تا بازگشت به مدرسه باقی مانده بود. و آنها تمام این روزها را فقط به گشتن در اتاق های خاک آلود و
جستجو در حیاط گذرانده بودند. حیاطی که تقریبا شبیه به یک جنگل بزرگ شده بود. هرمیون و رون در حضور هری با یکدیگر دوستان خوبی به نظر می آمدند هرچند هری گاهی اوقات آنها را در حالیکه
خیلی به هم نزدیک شده بودند یافته بود. رون خیلی نسبت به هرمیون احساس مسئولیت می کرد. یک بار که یک جان
خانگی به دست او حمله کرده بود، رون جن خانگی را به چند صد متر دورتر پرتاب کرد.
با اینکه به هری خوش می گذاشت و تفریح می کرد ولی می دانست شاید همه اینها فقط حواس او را از منظور اصلی اش پرت می کند. روزهای آرام تر زمانی که همه در خانه گردش می کردند هری افکارش به سراغ جاودانه سازها پر می کشید و اینکه آیا ولدمورت هنوز از آنها استفاده کرده است یا خیر، و در این اوقات آنچنان غرق افکارش می شد که
سرانجام رون یا هرمیون او را بیرون می کشیدند. یک روز بارانی هر سه نفر آنها بی حوصله شده بودند. تقریبا همه جای قصاضر بزرگ را در این مدت گشته بودند و
همزمان با اینکه محفل کارهای مهم خود را انجام می داد خود را بی فایده می دیدند. تقریبا نزدیک زمان شام بود و منتظر
بودند تانکسی به خانه بیاید تا برایشان شام درست کند. که هری صدای مکالماتی را از اتاق نشیمن شنید. آنها مشغول بازی کردن با توپ جستجوگری بودند که در کابینت سیریوس پیدا کرده بودند. روی بالهای گوی ذرین جای پنجه های گربه هرمیون دیده می شد. گاهی رون گوی را پایین می آورد تا گربه را تحریک کند. و گوی بالا می
رفت تا از پنجاه های او فرار کند.
هری بی حرکت ماند. سعی کرد به صدای خنده رون و هرمیون در مورد گوی ذرین که اینک داشت دور سر او می
چرخید، توجهی نکند.
- و اگه هری می دونست...
هری روی پایش ایستاد. رون و هرمیون خنده خود را متوقف کردند و نگران به هری نگاه کردند. هری چند قدم جلو رفت و سخت گوش داد. صدای لوپین بود که سعی می کرد آهسته حرف بزند. کمی تند بود.
- دامبلدور دستورشو داده. می خوای بر خلاف خواسته های اون عمل کنی؟
مک گانگول به نظر عصبانی می رسید. گفت: - اگه برای هری باشه، بله! من از این خسته شدم که همه می گان اینو آلبوس می گفت اونو آلبوس می خواست. چطوره
که همه می دونن آلبوس چی می خواست؟
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: لار
- ما نمی توانیم خودمون رو مسئول مراقبت اون بدونیم. اون بزرگ شده. یک بزرگساله. اون زندگی اش دست خودشه.
رون به تعجب به هری نگاه کرد و هری دستش را روی دهان او قرار داد و اشاره کرد که ساکت باشد. گربه هرمیون روی
پله نشسته بود و گوی ذرین را نگاه می کرد. مک گانگولا با صدای غمگینی گفت:
- ولی اگه هری اونو می شناخت. اگه می توانست با اون زن ملاقات کنه. شاید غیر از اینجا جای دیگه ای می موند. این
مکان خیلی بده و من احساس می کنم اون اداره به سیریوسی تبدیل می شاه.
لوپین کوتاه پرسید:
- و کجای این نگرانی داره؟
- من همیشه برام مهم بود که چه اتفاقی برای این پسر می افته. حالا سرنوشتش تاریک تر شده و آلبوس هرگز منو
نمی بخشه اگه براش چیزی پیش بیاد که می توانستم جلوشو بگیرم.
لوپین آهی کشید.
- ولی اگه با اون زندگی کنه چه تفاوتی داره؟ این نمی تونه بیشتر از اینجا تحت مراقبت باشه.
- لرد سیاه چیزی در مورد اون زن نمی دونه. ما هم تا همین اواخر نمی دونستیم. درسته؟ اگه نقشه رو ندیده بودیم...
اگه توی کابینت رو نمی دیدیم...
- اون در مورد هری می دونه. اصلا عجیب به نظر نمی آد.
مک گانگول گفت:
- اون اینجوری نیست که به محض اینکه در مورد سیریوس شنید بپره جلو، خصوصا اینکه داره توی دره زندگی می
کنه.
لوپین متفکرانه ادامه داد:
- بله اون خیلی نزدیک بود. ولی اون شب اونجا نبود. خونه اش چند خیابون اون طرف تر بود. یه دره کاملا متفاوت.
مک گانگول عصبانی شد. لرزید:
- مگه فرقی هم داره؟ بسه دیگه ریموس. اگه سرنوشتش تیره هست لااقل حق داره که در مورد اون زن بدونه.
- اگه این حقش هست پرا چرا آلبوس بهش نگفت؟
مک گانگول جوابی نداشت و هری می توانست نگاه خیره او بر ریموس را تصور کند. سکوت بلندی برقرار شد که فقط به
صدای بالهای گوی ذرین شکسته می شد. و صدای سوختن آتش.
مک گانگول تقریبا آزرده ولی آرام و ملایم گفت:
- آلبوس قبل از اینکه بتونه به هری خیلی چیزا رو بگه کشته شد. چیزهای خیلی زیادی بود که باید می دونست و نمی
دو نه .
لوپین خیلی ساده گفت:
- اون اون بهش نگفته منم فکر نمی کنم ما باید بگیم. شاید هیچوقت نمی خواست بگه.
- ابعد از اینکه سیریوس مرد آلبوس تصمیم داشت اینکار و بکنه. ولی اول باید هری رو آماده می کرد. داشت به هری
خاطرات زیادی رو در مورد لرد سیاه و افکارش نشون می داد. و خاطرات بعدی رو در مورد اون زن برای بعد
گذاشته بود.
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: للی را
کشید. هری هرمیون داشت بازوی هری را می کشید. هری برگشت.او به سمت آشپزخانه اشاره کرد که چند صدای
کراک شنیده شد. این بدین معنی بود که تانکس و محفلیها برای شام رسیده اند. هری می دانست دیگر فرصت زیادی
برای شنیدن ندارد.
- اگه تو بهش نگی، من می گم.
مک گانگول این را گفت و هری صدای بلند شدن او را از روی صندلی شنید. رون و هرمیون کمی به سمت پله ها عقب
نشینی کردند. بدون اینکه صدایی ایجاد کنند. لوپین گفت:
- باشه ولی صبر کن هری بر گرده به مدرسه. بعد. اگه اینو زود بهاش بگی هری تصمیم می گیره اونو پیدا کنه و اگه تو
مدرسه باشه یه دفعه به سرش نمی زنه که غیاب شاه و فکری می کنه و وقت مناسبی براش پیدا می کنه.
مک گانگول با خستگی گفت:
- متشکرم ریموسی.
گویا نبردی طولانی را برده است.
- حق با تو هست مینروا... این حق هری هست که آخرین خانواده باقی مانده اش رو بشناسه... البته شخصی غیر از
دورسلی ها...
هری کمی عقب رفت و اجازه داد رون و هرمیون یقه اش را بکشند و با بیشترین سکوت ممکن او را از پله ها بالا ببرند.
همگی به سرعت وارد اتاق سیریوس شدند و هرمیون در را آرام بست. البته آرامش تا زمانی باقی ماند که کلیک بسته
شدن در شنیده شد.
هری به سمت تخت رفته بود و روی تخت نشسته بود. دو نفر دیگر برگشتند و به او رو کردند. هری کمی احساسی
مریضی می کرد.
هرمیون نیز احساسی جالبی داشت. نفس کشید:
-ت... تو یه خانواده داری... هری تو...
هری به زانوهایش نگاه می کرد. پراند:
- من خودم شنیدم.
با اینکه هرمیون آزرده به نظر می رسید هری حتی یک لحظه محلی نداد. چیزی که می شنید را باور نمی کرد. چیزهایی
که در حال اتفاق بود برایش قابل باور نبود. لوپین و مک گانگول هر دو می دانستند. هر دو پیش از این از این زن خبر
داشتند و به هری نگفته بودند؟ برای لحظه کوتاهی خونش به جوش آمد ولی خیلی زود قلبش آرام شد.
زمزمه کرد:
- من یک خانواده دارم. دورسلی ها تنها کسایی نیستن که برام موندن.
رون به سمت هری جلو آمد و گفت:
- یه دقیقه صبر کن. ما هیچی نمی دونیم. ممکنه اونا داشتن در مورد یه چیز کاملا متفاوت صحبت می کردن.
هرمیون زیر لبش گفت:
- نشنیدی لوپین چی گفت؟ هری واقعا یه خانواده دیگه داره.
شادی در وجود هری داشت با سرعت سرطان گونه ای رشد می کرد. غرید:
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: کار
- چطور؟ مادرم تنها یک خواهر داشته البته تا جایی که می دونم. اگه چیزی بود من می فهمیدم. اگر اینطور نبود اونا منو
پیش دو رسالی ها نمی فرستادند.
هرمیون هم همینقدر خوشحال شده بود. شانه ای بالا انداخت.
- شاید فامیل درجه یک نباشه. او ه هری تصور کن! تو یکی رو داری.
هری از صمیم قلب گفت:
- من همین الان هم کسی رو دارم. شما هارو.
هرمیون جلوتر آمد. گفت:
- نه هری. تو یک خانواده داری.
هری با اینکه نمی خواست زیاد امیدش را بالا ببرد تمام آن روز را سرگرم صحبت کردن در مورد فامیل مرموز هری
کردند. و اینکه آن فرد کیست. آیا فامیلی شبیه مادر هری است؟ مهربان و شیرین؟ یا کسی دیگر شبیه خاله پتونیا که
هری را نمی خواسته و به سراغ دورسلی ها فرستاده است؟ گزینه های مختلفی پیش آمد. اینکه آن فرد یک کارگاه مخفی
درجه یک بوده باشد که زندگی اش مخفی است. یا زنی بی خانمان که خجالتی است. رون و هری هر دو مدتی طولانی
خندیدند.
زمانی که آنها را برای شام صدا کردند نمی توانستند جلوی خود را بگیرند و در این مورد حرفی نزنند. ولی لحظه ای که
وارد آشپزخانه شدند همه چیز تغییر کرد.
به جای تفریح و بوی خوبی که معمولا از آشپزخانه می آمد زمانی که تانکس آشپز بود، اکنون آنجا پر از دود و دم شده
بود. تانکس آنجا نبود و در عوض کینگزلی شکبولت کنار اجاق داشت سعی می کرد تکه ای گوشت را بپزد. و روغن ها
آتش گرفته بود. آتش به پشت شنل شکبولت رسید. هری عصایش را به سمت او گرفت و گفت:
- آگومنتی!
آب آتش را خاموش کرد. او با خوشحالی از هری تشکر کرد و قسمتهای سوخته را با عصایش از بین برد. هرمیون کنار
لوپین که مانند همیشه خسته به نظر می رسید، نشست و پرسید:
--------------------- تانکسی کجاست؟
- اون زخمی شده.
روان، هری و هرمیون با هم فریاد کشیدند:
- چی؟
لوپین به خود لرزید. با صدایی که بیچارگی در آن نمایان بود و از زمزمه هم آرام تر شنیده می شد، گفت: - در حالیکه داشت به مقر مرگخوارها می رفت بهش حمله شد. الان توی بیمارستان مانگو هست. باید باهاش می رفتم.
- نه! چند بار باید ...
- اوه خفه شو!
پین فریاد کشید و همه از این شدت خشم او از جا یریدند. پین اثر بلن حسشم
 
________________
۸۵ :شماره صفحه www.harry potter2000.blogfa.com
- تو اونجا نبودی.
- تو هم نبودی!
لوپین ساکت ماند. هرمیون بلند شد تا درون ظرف سوپ که می جوشید کمی آب بریزد. شکبولت از او تشکر کرد و
روبروی لوپین نشست و با ترحم به او نگاه کرد.
- ما ریسک هاشو می دونستیم. اون هم می دونست. حالشم خوب می شه. اون فقط یه...
رون میان حرف او پرید:
- فقط یه چی؟ چه اتفاقی افتاده؟
کینگزلی با ناراحتی به سمت آنها برگشت.
- یه طلسمی هست که تاحالا در مورد نشنیده بودیم. ولی باعث شد حسابی خونریزی کنه. چیزی شبیه ساکنوم..
سعی متون ...
هری آرام گفت:
- سکتوم سمپرا.
همه به او نگاه کردند. سریعا اضافه کرد:
- توی یک کتاب خوندم.
لوپین طوری که انگار هری تانکس را طلسم کرده است پراند:
- خوب اون تقریبا تانکس رو کشت. چطور می توانی در مورد همچین چیزی توی کتاب بخونی؟
- اوان کتاب قدیمی اسنیپا بود. نوشته بود این کتاب مالا شاهزاده نیمه اصیل هست. اون انواع طلسم های شوم و حقه
های سیاه رو توی اوان کتاب نوشته بود. و البته درسهایی در مورد معجون ها. من بدون اینکه چیزی بدونم سال پیش از این کتاب استفاده کردم. بعدش به صورت اتفاقی روی مالفوی به کار گرفتم. ولی نمی دونستم چی کار می کنه.
باعث شد بقیه سال رو با اسنیپ مجازات داشته باشم.
هری شروع کرد ولی لوپین و شکبولت با حیرت و ناباوری به او نگاه می کردند. کینگزلی آرام گفت:
- اگه این مالفوی بود که این کارو کرد. این یعنی...
لوپین نگاهش را روی هری، رون و هرمیون انداخت.
- شکبولت. بسه! می تونم چیزی بهت بگم.
آنها به سرعت آشپزخانه را ترک کردند. هری سرش را به سمت دو نفر دیگر گرداند. خشم درونش را می کاوید. غرید:
- اونا هنوز فکر می کنن اسنیپ بی گناهه. می دونستم! اونا دیدن مالفوی این کارو کرده و فهمیدن که فقط ممکنه
اسنیپ بهش یاد داده باشه.
هرمیون ناباورانه گفت:
- احتمالا فقط یه کار محفل بوده. فکر کنم اونا داران روی اسنیپ تحقیق می کنن.
هری خشمگین بود که دوستانش به او باور ندارند.
- دیدین وقتی گفتم طلسم مالی اسنیپ بوده چقدر حیرت کردن؟ دامبلدور به اسنیپ اعتماد داشته و اونا هم هنوز دارن.
رون با ناراحتی محکم گفت:
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: با را
- تو اینو نمی دونی، داری از هوا می گی!
- اگه بخوای فکر کنی می فهمی که همچین هم حرفای من از هوا... ولی زمانی که آقای ویزلی با صدای کراک بلند ظاهر شد هری حرفش را قطع کرد. آقای ویزلی بدون هیچ سلامی از
پسرش پرسید:
- لوپین کجاست؟
روان به در اشاره کرد:
- اونجا. بابا همه چه روبر... آقای ویزلی از در بیرون رفته بود. صدای پچ پچ او با لوپین شنیده شد بعد همگی به آشپزخانه برگشتند. شکبولت قبل از اینکه همراه بقیه غیب شود تعظیمی کرد و گفت:
آقای ویزلی به رون دستور داد:
- یه جغد به مادرت بفرست و بگو شب دیر میام. و هیچکد و متون اینجا رو ترک نکنین.
لوپین نگاهش را روی هری انداخت:
- فهمیدین؟ هر سه سری تکان دادند ولی هری علاقه بسیاری داشت آنها را دنبال کند. ولی آنها غیب شده بودند حتی قبل از اینکه او
بلند شود.
- نگفتم!
هری بعد از اینکه دوباره روی میز نشست این را گفت.
- یه خبرایی هست.
هرمیون مقداری سوپ کشید و گفت:
- خوب ما توی محفل نیستیم پس این مورد به ما ربطی نداره. هری تو لازم نیست نگران کارای محفل باشی خودت
ذهنت به اندازه کافی مشغول هست.
هری آهی کشید و پراند:
- محفلی داره دقیقا کاری رو می کنه که وظیفه من هست. اونا دارن با ولدمورت مبارزه می کنن... اوه روان!
رون با شنیدن نام ولدمورت شربت کره ای را روی لباس او ریخته بود. هرمیون با ناراحتی به هر دوی آنها نگاه کرد.
- در موردش نگران نباش. باشه؟
هرمیون در حالیکه حرف می زد قاشقش را تکان تکان می داد و به اطراف سوپ می ریخت. ادامه داد:
- می شه بذاری از بقیه تابستونمون لذت ببریم؟
رون سوپ را از روی شنلش پاک کرد.
- در مورد زمانی فکر کن که مک گانگول در مورد خانواده ات بهت خبر می ده.
هرمیون به روشنی گفت:
- آره!
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: ۱۴ را
هری سری تکان داد و در سکوت غذایش را خورد. در این مدت رون و هرمیون بحث بی پایانی را در مورد فروشگاه شوخی ویزلی ها سر گرفته بودند. و اینکه بهتر است قبل از شروع مدرسه به آنجا سری بزنند. هری در عوض به بشقاب ها خیره شد و فکرش روی آنچه بود که لوپین، آقای ویزلی و شکبولت در حال انجام آن بودند. و اینکه آیا می تواند در
تاریکی به آنها برسد یا خیر،
پایان فصل چهاردهم
 
________________
۸۸ :شماره صفحه www.harry potter2000.blogfa.com
هوای پانو و =وه قواموش شطه
پالزیل لان: در ران بازگشتث
مشخصات: ۴۳ ۱۴۰ حرف، به ان۳ کلمه، ۱۶۷ پاراگرافی
ای: x:: }: ای : x:: }: چ : x::
خانم ویزلی علاقه زیادی نشان می داد که تا رسیدن زمان بازگشتشان به هاگولرتز آنها را در خانه زندانی کند. و همه
لوازم مدرسه آنها را به گریمولد لند فرستاده بود. درست یک هفته قبل از شروع کلاسها. هری از این قضیه راضی بود و
رون عصبانی.
در حالیکه تپه ای از کتاب روی تختش ساخته بود گفت:
- حالا نمی توانیم تا مدت ها به فروشگاه سر بزنیم.
هرمیون با نرمی گفت:
- خوب مامانت هنوزم حسابی از فرد و جرج عصبانی هست.
هنری یرسیبد :
- چرا؟
هرمیون نگاهی به رون کرد و ادامه داد:
- واسه اینکه شنیده که چطور مالفوی و مرگ خوارها از محصولات اونا استفاده کردن تا از هاگوارتز فرار کنن، و
عصبانی بود که چیزی از فورشگاه اونا به مرگ خوارا کمک کرده. ولی اگه خانم ویزلی دقت می کرد متوجه می شد
اکثر کسایی که به اونجا سر می زنان دنبال چیزای مضر و شوم نیستند.
رون در حالیکه کتاب طلسمهای استاندارد سال هفتم را برگ می زد گفت:
- این تقصیر اونا نبود. پس مامان باید از اولیوند را هم ناراحت باشه که به اسمشو نبر چوب جادو فروخته. وقتی مالفوی
اوان محصولو خرید اونا اصلا تو مغازه هم نبودن.
مدتی سکوت برقرار شد و هری می دانست آنها می ترسند که حتی نزدیک به موضوع مرگ دامبلدور شوند. هرمیون یک
کتاب را باز کرد و شروع به خواندن نمود و رون به نوازش کروک شانکسی پرداخت.
- امیدوارم تانکسی حالشی خوب باشه.
هری بعد از اینکه گوبه هرمیون ناخنهایش را با خشم بر دستان رون کشید این را گفت. رون گربه را پایین انداخت و
دستش را مالید. بعد گفت:
- باید همین طور باشه. بیمارستان مانگو کارشو درست می کنه.
هرمیون از پشت کتابش گفت:
- لوپین بیچاره. خیلی به هم ریخته بود.
- وقتی توی لباسی اسنیپا باشه خوب نتیجه اش همین هم می شاه.
 
________________
۸۹ :شماره صفحه www.harry potter2000.blogfa.com
رون و هرمیون هر دو با حیرت به هری نگاه کردند. این حرف بدون فکر از دهانش بیرون پریده بود و حالا احساس گناه
می کرد.
هرمیون خشمگین به نظر می رسید. پراند:
- این کارو کرد که روشون جاسوسی کنه. زندگی شو برای محفل در خطر انداخت.
هری ناگهان خشمگین شد. گفت:
- همه مرگخوار ها رو دست کم می گیرن. همه فکر می کنن می شه خیلی ساده به اونا حقه زد. اونا احمق نیستن!
دامبلدور همیشه می دونست ولدمورت قدرتمند هست و همیشه به این نکته توجه داشت. حال که اون رفته همه داران
مثل احمقا رفتار می کنن.
رون بلند شد و خشمگین گفت:
- کی داره احمقانه رفتار می کنه؟
- محفل! حالا لوپین و مک گانگول دارن در مورد من جوری حرف می زنان انگار که من یه بیمار روانی هستم. تانکسی
می ره تو دام ولدمورت. و هیچکسی هیچی نامی دونه چی کار بکنه.
هرمیون آرام تر شده بود. با ناراحتی زمزمه کرد:
- از دست دادن دامبلدور وحشتناک بود. ولی هری. محفل نمی توانه تسلیم بشه.
- بهتره این کارو بکنه. چون اونا بدون دامبلدور به هیچ جا نمی رسن. تا زمانی که برای شام آنها را صدا کردند کسی دیگر حرفی نزد. هری نمی دانست این خشم ناگهانی از کجا سررشته گرفته است. انگار این که شنیده بود فامیلی جدید دارد باعث شده بود بیشتر و بیشتر آرزو کند که کاش دامبلدور زنده
بود. هری می دانست دامبلدور اگر زنده بود به زودی همه چیز را در مورد این شخصی به او می گفت. حالا هری هفده
ساله شده بود. او به این خاطر که مدیر کشته شده بود کسی به هری توجهی نمی کرد. بعد از شام هری رون و هرمیون را در آشپزخانه ترک کرد و از در پشتی وارد حیاط ژولیده و پر درخت پشت خانه شد.
شاخه ها رشد زیادی کرده بود و راه رفتن در راه کوچک میانش را سخت می کرد. نور کمی از لامپ خیابان زمین را
روشن کرده بود.
هری در راه قدم زد. و دقت داشت پایش را روی زمین قرار دهد تا زمین نخورد. به فضا و زمانی احتیاج داشت تا فکر
کند. دور از رون و هرمیون.
تا مدرسه فقط یک هفته مانده بود و این داشت هری را از درون می خورد. اگر بر می گشت شانسی نداشت تا سه جاودانه
ساز دیگر را پیدا کند. هیچ وقت به او اجازه نمی دادند برای ماموریتی مدرسه را ترک کند. و ولدمورت به کشتن و نابود
کردن افراد خوب ادامه می داد. احساس می کرد هیولایی درون سینه اش را می خورد. شبیه به حسی دلهره ای که زمان
اولین بوسه اش با جینی داشت. خنده تلخی کرد و بعد به این فکر کرد که با برگشتنش اجازه می داد اتفاقی که برای پدر
و مادرش افتاد برای افراد دیگر نیر بیافتد. با این وجود احساس می کرد هر راهی را که انتخاب کند بازگشت به مدرسه یا
ماندن در گریمولد لند در هیچ صورت پیروز نمی شد. اینجا بدون کمک رون و هرمیون تنها بود و در مدرسه هم زندانی
بود.
 
________________
Glo :شماره صفحه www.harry potter2000.blogfa.com
اگر هری در خانه می ماند و اول به جستجوی فامیلش می رفت چه؟ می توانست گریمولد لند را ترک کند و با فامیل
مرموزشی زندگی کند. شاید او زن پیر و شیرینی بود که او را دوست می داشت. هری بازگشتش را از روز بلند و خسته
کننده ای که منجر به نابودی جاودانه سازی شده بود را تصور کرد. و بعد با غذایی گرم از او پذیرایی می شد و در مورد آن روزش از او سوال می شد... ولی اگر قضیه اینچنین پیش نمی رفت چه؟ اگر آن زن اصلا هری را نمی خواست؟ مسلما آن زن تابحال با او تماس نگرفته بود که باعث نشود هری از دورسلی ها نزد او فرار کند. هری به حفاظ آن خانه نیاز داشت تا سالم بماند. ولی حالا
همه چیز تمام شده بود. چرا این وضعیت تغییر نمی کرد. باز همه اینها به دامبلدور بر می گشت. اگر او زنده بود شاید به تمام سوال های هری پاسخ داده می شد. هری بهتر در مورد نابود کردن ولدمورت با خبر می شد. و لازم نبود انتخاب کند که به هاگوارتز بر گردد یا نه.
محکم لگدی به یک بوته زاد. پاهایشی با شاخه ها و تیغ های زیاد زخم شده بود. فحشی داد و آهی کشید. اینکه دامبلدور رفته بود او را به خشم می آورد. اینکه هری به هاگوارتز بر می گشت و کاملا از دور کنار گذاشته می شد. بی خبر از همه
جا. بالا را نگاه کرد و آرزو نمود کاش می توانست فقط سوار چوب جارویش شود و فرار کند. شاید می رفت در جنگل یا جایی پنهان می شد. هری و جینی می توانستند درون کلبه ای زندگی کنند و با آرامش عمرشان را سپری نمایند. ولدمورت هیچگاه آنها را پیدا نمی کرد و او هیچ وقت نمی فهمید...
- هری؟
هرمیون در آستانه در ظاهر شد و راهش را به سمت او از میان بوته ها باز کرد. و بدون کوچکترین زخمی روبروی او
ایستاد. با کنجکاوی به صورت او نگاه کرد و پرسید:
- حالت خوبه ؟
هری سری تکان داد. نمی خواست حرف بزند. فقط حیرت زده و ناراحت بود. و بسیار احساسی بیماری می کرد. هرمیون
سعی کرد او را امیدوار کند. گفت:
- شاید توی مدرسه چیزها بهتر بشه. می دونم همه چیز الان خیلی بده ولی ...
۵نفر یا آرام گفت:
- اون دامبلدور رو بر نمی گردونه. یا سیریوس... یا پدر و مادرم و یا سدریک دیگوری رو...
- چی بر نمی گردونه؟
- کشتن ولدمورت.
هرمیون حرفی نزد و فقط با غمگین ترین نگاهش به هری خیره ماند. بسیار حس همدردی او را گرفته بود و نزدیک بود
اشک بریزد. زمزمه کرد:
- ولی جلوی درد کشیدن مردمو می گیره. این باعث می شه نذاره باقی مردم دردی رو که تو کشیدی رو بکشن،
- وقای وئلدمورت بمیره. همه چیز یه دفه خوب نمی شه. همه فکر می کنن کشتن اون همه چیز و عوض می کنه ولی
جادوگرای بد زیادی اون بیرون هستند.۹۱ :شماره صفحه www.harry potter2000.blogfa.com
- ولدمورت جادوگری بدی نیست هری. اون بدتر از بده. اون شیطان مطلقه. و تو دقیقا بر عکس اونی. تو به همه
چیزایی که اون باور نداره باور داری و برای همین باید این کارو تو بکنی.
بعد دستش را روی بازوی هری قرار داد. برای لحظه ای هری می خواست تا او را بگیرد و با خشونت تکان تکان دهد و
فریاد کشید که هیچ چیز تغییر نخواهد کرد. که زندگی اش تا ابد سرشار از درد و رنج خواهد بود. نمی توانست در
چشمانش نگاه کند و بگوید شاید که او یا رون و یا شاید جینی نفرات بعدی باشند که در بازی کشتن دوستان هری پاتر
قربانی شوند.
در عوض سری تکان داد و بعد همراه او به خانه برگشت.
رون تنها روی تخت سیریوس نشسته بود و آلبوم عکسی را برگ می زد. زمانی که آنها وارد شدند با ترسی سریع از آلبوم
نگاه برداشت.
آنها کنار او نشستند. رون پایین را نگاه کرد و گفت:
- من واقعا دلم برای اینجا تنگ می شه.
آلبوم عکس بزرگی از هر سه آنها بود. هرمیون آنرا طراحی کرده بود که از کودکی آنها برگ می خورد تا به امروز، آهی
- باورم نمی شه داریم می ریم تو سال هفتم. انگار همین امروز بود که به سراغ سنگ جادو می رفتیم.
- اگه نرفته بودم چی می شد؟
هری بار دیگر سخنی گفته بود. رون و هرمیون همراه با هم به او نگاه کردند. روان گفت:
- چی؟
- اگه عموم جلوی رفتن من رو می گرفت؟ هنوز ولدمورت دنبال من بود؟
رون تقریبا با شنیدن اسم کتاب از دستش افتاد و هرمیون نگاهی به او کرد که سرش را پایین انداخت. سپس هرمیون با
حالتی دردناک پرسید:
- فقط دوست داری در همین موردا حرف بزنیم؟ هری فقط یه هفته تا مدرسه مونده و بعد می تونی هر چقدر خواسانی
نگران باشی. نمی شه توی این مدت فقط لذت ببری؟
هری پراند:
- لذت بردن و تفریح کردن خیلی سخته اونم وقتی که هر لحظه می دونم ممکنه اون یکی رویه گوشه ای بکشه.
رون فریاد کشید:
- ممکنه اینقدر سر ما رو نخوری. من دیگه خسته شدم.
هرمیون هوفی کشید.
- رون حق داره. هری شاد باشی یا اینکه برویه جای دیگه. می دونم همه چیز به هم ریخته. ولی برای دو ثانیه سعی کن
خوشحال باشی.
هری سری تکان داد و برای لحظه ای آنها فکر کردند او آرام شده است و می ماند ولی در عوض هری بلند شد و اتاق را
ترک کرد و در را چنان محکم بست که فریاد خانم بلک بلند شد.
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: ناq
آخرین روزها بسیار بد گذشت. رون و هرمیون تلاش داشتند به هری درسی بیاموزند. چیزی که هری زیاد از آن خوشش نمی آمد. هری احساس می کرد باید خشمگین باشد. خصوصا اطراف آنهایی که می دانستند او در چه شرایطی است.
از طرف دیگر تنها بودن در اکثر ساعات روز به نفعش شده بود. موفق شده بود هنر گوش ایستادنش را رشد دهد و در
تاریک ترین گوشه ها مخفی می شد و یا از طریق شنل نامرئی خود را پنهان می کرد و به زمزمه های اعضای محفل گوش
می کرد.
هیچ یک از اخبار هیجان انگیز نبود. بیشتر در این مورد بود که کدامیک از افراد کجا فرستاده شده اند و چه زمانی بر می گردند. چند گزارش هم شنید. از مشنگ هایی که کشته یا ناپدید گشته بودند. چندین جادوگر نیز هر روز جان خود را از
دست می دادند. این باعث شد هری متوجه شود سرعت حرکت ولدمورت از قبل بسیار سریعتر شده است. روزها یکی
پس از دیگری می گذشت و ...
و حالا هری هری داشت ساکش را در راهروی قطار می کشید و با حرکت کردن قطار تپش قلبشی شدت یافت. مثل همیشه صورتها به سمت او بر می گشت تا چشمانش را از پشت عینک ببینند. ولی آنها دیگر فقط کنجکاو نبودند همه
با امید به او نگاه می کردند. به او روحیه می دادند. بسیاری به او لبخند میزدند. با دیدن موهای قرمزی که جلوتر از او می
داخل کوپه ای شد هری جلو دوید. چند نفر عقب تر فریاد کشید:
- جینی!
- هری!
جینی راهش را از میان سال اولیهای نگران باز کرد و دستانش را دور گردن هری انداخت. برای لحظه ای هری می
خواست او را ببوسد ولی احساس می کرد این کار روبروی سال اولیها کمی عجیب باشد. ساکش را وارد کوپه کرد و
پرسید:
- رون و هرمیون کجا هستن؟
- هرمیون رو خواستن تو کوپه اسلاگهورن رون هم رفته جلسه ارشدها.
جینی داشت صورت هری را از نزدیک می کاوید که در کوپه باز شد.
- سلام لونا.
- سلام جینی. هری. دختری با موهای بلوند و چشمانی درشت جلو آمد و مقابل هری و جینی نشست. به نظر می رسید مدتی دنبال جامی
- تابستونت چطور بود؟
جینی در حالیکه سعی می کرد جلوی لبخندش را بگیرد. هنگام صحبت کردن با لونا کمتر کسی می توانست جلوی خنده اش را بگیرد. لونا بی حوصله آهی کشید.
- اوها خوب بود. پدر کارش رو توی کوئیبر ترک کرد.
هری پرسید .
- چرا؟
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: لنq
چون همه علیه اون جمع شده بودند و تازه یک نامه تهدید آمیز جدی مستقیما از ولدمورت دریافت کرد. که اگه کارشو
تموم نکنه همه خانواده رو می کشه. پس چاره ای دیگه نداشت.
هری شکی نداشت که پدر لونا ممکن بود تهدید شود ولی از کی تا بحال ولدمورت نامه می نوشت.
کوئیبر مجله بسیار مورد اعتمادی نبود ولی مردم زیادی آن را می خریدند. و فقط نام بردن مرگ خوار ها و مصاحبه هری
مسلما ولدمورت را ناراحت کرده بود. از طرف دیگر هری متعجب شده بود که لونا نام او را بدون ترس گفته بود.
هری به راستی گفت:
- متاسفم که اینو می شنوم.
هری لونا را به خاطر وفاداری و راستی اش دوست داشت.
- تو وضعت خوبه؟
- بد نیست.
لونا لحنش شادمان شده بود. بدون مجله ای که همیشه روبروی چشمش می گرفت کمی عجیب شده بود.
- به جز اینکه دوست ندارم برگردم.
هری آهی کشید.
- منم دوست ندارم.
- هاگوارتز بدون دامبلدور دیگه مثل قبل نیست. مرگ اون برای هیچکس قابل تحمل نیست و حالا ما اینجاییم داریم
بر می گردیم. یه جورایی اشتباهه.
بر خلاف معمول حق با لونا بود. همه در قطار تقریبا چنین حسی داشتند. کسی هنوز شنل مدرسه را به تن نکرده بود. لونا
غرق افکار خودش شد. هری از جینی پرسید:
- پس گفتی اسلاگهورن برگشته؟
جینی که بسیار غمگین به نظر می رسید گفت:
- آره ولی نه برای معجون ها. بلکه به عنوان دفاع برابر جادوی سیاه. البته اون قراره جای استادایی که بر نمی گردن رو هم به کمک بقیه پر کنه. حالا که نصف اساتید بر نمی گردن پرفسور مک گانگول حسابی سرش شلوغه. البته نصف دانش آموزا هم مسلما بر نمی گردن. هاگوارتز دیگه مثل قبل نیست.
رون یکساعت بعد وارد کوپه شد و چندین بسته شکلات در دست داشت.
- سلام لونا.
- سلام.
لونا چنان جواب داد انگار که رون از روی آسمان داخل کوپه افتاده است.
- نویل کجاست؟
سوال خوبی بود. به ندرت نویل بدون لونا دیده می شد.
- کارای زیادی داره. خصوصا حالا که سرپرست دانش آموزان پسر شده.
رون و هری که داشتند شکلات می خوردند تکه های شکلات را ناخودآگاه به همه جا ریختند. رون شروع به سرفه کرد.
- چی؟
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: عاq
صدای هری بود که نفسش را حبس می کرد. اخساسی می کرد یک غورباقه را قورت داده است.
جینی از ته قلبش گفت:
- زیاد تعجب نکنین. اون خیلی تلاش کرده.
روان اعتراف کرد:
- با این حال خیلی عجیبه.
رون نگاهش را روی پنجره انداخت تا چشمانش به هری نیافتد.
- خوابه...
- سرپرست دختراکیه؟
سوال هاری با ورود هرمیون که چهره اش سرخ شده بود و نشان سرپرست را به سینه زده بود جواب داده شد.
- مبارکه!
جینی با شادمانی این را گفت و هرمیون کنار لونا نشست.
- می دونستم به تو می رسه.
هرمیون هنوز به رنگ سرخ روشن بود.
- اونا توی نامه نفرستاده بودن چون من جای هری بودم. برای همین نمی دونستم...
روان شروع کرد ولی هری جلوی او را گرفت:
- می دونی که سرپرست پسرا کیه؟
بله می دونم و ترجیح می دم که بهش تیکه ناندازی. تابسنون امسال خیلی دردسر کشیده.
هرمیون ناگهان غمگین شد. بعد همه جلو خم شدند. هرمیون روی در طلسم سکوت قرار داد و گفت:
- مادرش یه جاسوسی برای محفل بود توی هاگزمید، یک شاب تو مرگ خوار اونو دنبال می کنن و وقتی اون سعی می
کنه جلوشونو بگیره او نا... اونو می کشن.
جینی نفسش را حبس کرد و دستش را روبروی دهانش قرار داد. هری احساس کرد کسی مشت محکمی به او زده است.
در چشمان هر سه دختر اشک جمع شده بود.
هری خواست بپرسد دلیل انتخاب شدن نویل همین است یا خبر که کسی پشت در ظاهر شد و در کوپه باز شد. هری
خوشحال شد که سوالش را شروع نکرده است. همگی با هم گفتند:
- سلام نویل! نویل کاملا تغییر کرده بود. لاغر تر شده بود و صورتش سایه ای گرفته بود. موهایش نامرتب به نظر می رسید. هرچند
شنلشی کاملا نو بود ولی کفشهایشی کامل کثیف بودند. نشانه سرپرستی روی شنلش می درخشید. نویل کنار لونا و هرمیون نشست و آهیکشید.
- سلام به همگی. تابستون خوبی داشتین ؟ همگی سری تکان دادند و هری کاملا ناراحت به نظر می رسید. وقتی سیریوس مرده بود حس حال نویل را داشت. آیا
افراد اطراف هری چنین حسی داشتند؟ روان دستی روی شانه نویل قرار داد و گفت:
 
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: لانG
نویل خودش را عقب کشید و همه خیره ماندند.
- نمی دونم چطور به من رسید. اصلا عاقلانه نیست. شاید یه اشتباهی...
حتی صدای نویل هم تغییر کرده بود. با ناراحتی به اطرافیانش نگاه کرد. نویل با صدای آزرده و آرامی گفت:
- لازم نیست دروغ بگین. می دونم وقتی اومدم تو داشتین در مورد من حرف می زدین. همه دارن همین کارو می کنن.
ولی مادر بزرگم با احترام کشته شد. من اصلا خجل نیستم.
- نبایدم باشی!
صدای محکم هرمیون بود که سعی داشت همه جانبه از نویل حمایت کند.
رون به سمت در رفت و برگشت:
- خوب من باید برم گشت حفاظتی، هرمیون تو نمی آی؟
هرمیون با ملایمت گفت:
- ام.. چرا منم میام. بعدا می بینمتون.
آنها همگی رفتند و هری، لونا و نویل را تنها گذاشتند. هری احساس می کرد با افرادی از سیاره ای دیگر در یک کوپه
نشسته است. نویل از پنجره به تاریکی خیره شد و گفت:
- فکر کنم شباهت هایی با هم داشته باشیم.
هری گفت:
- هان؟
- خوب هر دو پدر و مادرمون رو از دست دادیم. و همه فامیلامون رو... یه جورایی مثل همیم. در سنه؟ تقریبا یه تولید
شبیه به هم. یه تراژدی یکسان...
نویل نمی دانست چقدر حق با اوست...
پایان فصل پانزدهم
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: پاq
هوای پانو و =وه قواموش شطه
آثالزدانته آشپیران قزل
مشخصات : ۱۱۶۹۳ حرف، ۲۵۲۰ کلمه، ۱۱۴ پاراگراف
ای: x:: }: ای : x:: }: چ : x::
زمانی که برجها و دروازه هاگوارتز به چشم رسید هری احساس بدی کرد. گویی چیزی راه گلویش را گرفته
است. هرمیون و رون به کوپه بازگشته بودند و نویل رفته بود. چیزهایی در مورد صحبت کردن خصوصی با فردی
را زمزمه می کرد.
- هری شنل هات اون بالا هستن!
هرمیون این را گفت و هری بلند شد و شنلش را روی سرش کشید و آنقدر گیج بود که نفهمید چرا نمی تواند
به درستی شنل را تنشی کند.
- تو حالت خوبه؟
- بله.
هری این را زمزمه کرد در حالیکه خودش را درست می کرد.
در حالیکه وارد نور روشن ایستگاه می شدند رون آرام پرسید:
- نمی دونم دقیقا چقدر از دانش آموزا امسال بر می گردن. اگر چند کلاس کاملا خالی باشن چی؟
هرمیون توضیح داد:
- خوب مشکل همینه. از اونجایی که نصف مدرسه نمی خوان بر گردن. و همچنین نصفا اساتید هم نیستن.
ممکنه بعضی کلاسها حتی کمتر از دو سه نفر دانش آموز داشته باشه.
رون با انزجار گفت:
- تصور کن تنها با مک گانگول توی یک کلاس باشی!
هری اصلا در این مورد فکر نمی کرد. همه چیزی که هری به آن فکر می کرد این بود که به یک کلاس که
چیزی حدود پنج نفر دانش اموز دارد حمله شود. اگر نصف دانش آموزان حاضر نبودند دیگر چه نوع محافظی
موثر بود؟
هرمیون که او را دیده بود که دوباره غرق در افکارش شده است فریاد کشید:
- هری! عجله کن!
قطار ایستاده بود و دانش آموزان سعی داشتند به سرعت از راهرو ها بیرون بروند. هری خم شد و ساکش را
برداشت و همراه با هم از قطار پیاده شدند.
 
________________
۹۷ :شماره صفحه www.harry potter2000.blogfa.com
- سلام هری! ارنی مک میلان دانش آموز هافل پافی هاگوارتز بود. او معمولا روی اعصاب هری قدم بر می داشت.
- تابستون خوبی داشتی؟
هری سری تکان داد و نگاهش را روی موهای پر جنب و جوش جینی نگاه داشت. می ترسید از او فاصله بگیرد.
ایستگاه هاگزمید خیلی خیلی شلوغ بود. سمت راست هری چندین سال اولی داشتند با هم پیچ پچ می کردند. موضوع بحث هم خود هری بود. احتمالا نمی دانستند هری می تواند تمام حرفهای آنها را بشنود. یک سال اولی استخوانی که موهای سیاه و وزوزی داشت گفت:
- و می گن اون خودش دامبلدور رو کشته. تنهایی! آنچنان در این مورد صحبت می کردند که انگار این کار قابل تحسین است. بدون اینکه توجهی برای پسر ک نشان دهد به سرعت ساکش را به سمت رون، هرمیون و جینی کشید و با آنها همراه شد.
باران سنگینی شروع به باریدن کرده بود و هوا به شدت مرطوب بود. هری می توانست دروازه های اصلی هاگوارتز را ببیند که خم شده بودند و شکسته بودند. به نظر می رسید چیزی بسیار قوی سعی کرده بود به آنجا
وارد شود. و موفق نشده بود. در حالیکه با حیرت به این منظره نگاه می کرد در دور دست زیر بارش باران به
دروازههای محکم و فلزی قوی نیز به چشم می خورد.
بیشتر چشمها به سمت گاری هایی بود که نزدیک می شدند. هرچند هری می توانست اسبهای سیاه رنگی که
یالها و بالهای بلندی داشتند را ببیند چون او شاهد مرگ افرادی بود. سال اولیها زمانی که با صدای رعد و برق
یکی از تسترال ها نعره ای کشید از ترس عقب پریدند.
- بیا!
زمانی که یک ارابه مقابل آنها متوقف شد و در آن باز گشت جینی رو به هری با ملایمت این را گفت.
وارد که شدند رون به سمت هری برگشت. - رفیق، اگه من ارشد نبودم و هرمیون هم سرپرست دانش آموزان نبود سر اون سال اولی رو می کندم.
رون عصبانی بود. به جینی تکیه داده بود و شنلش روی او افتاده بود.
- بعدا به حسابشون می رسم. بهتره امیدوار باشن که اهل گریفندور نباشن.
هری به حرف او گوش نمی کرد ولی سری تکان داد که رون فکر کند هری به حرفهای او گوش داده است. با
نزدیک تر شدن به هاگوارتز حس سرما بیشتر در وجود هری نفوذ می کرد. از پنجره می توانست جایی که دامبلدور آنجا کشته شده بود را ببیند. در حالیکه خون از دهانش بیرون می آمد و تازه اندی قبل جاودانه ساز
تقلبی را یافته بود.
هرمیون متوجه حالت هری شد و دستش را روی بازوی او قرار داد. هری به او توجهی نکرد و سرش را چرخاند
تا بتواند از پنجره سمت دیگر مستقیما به دریاچه نگاه کند. در ساحل دریاچه مقبره سفید رنگی چون کوهی
 
________________
(۸ :شماره صفحه www.harry potter2000.blogfa.com
برافراشته بود و مردی بزرگ را در خود حمل می کرد. با وجود شدت زیاد باران به نظر می رسید حتی قطره ای
روی مقبره سفید نمی ریزد.
چطور ممکن بود که دامبلدور اینجا نباشد؟ هری به سختی می توانست چنین چیزی را باور کند. نمی توانست به خود به قبولاند در مراسم شروع آخرین سال تحصیلی هری دامبلدور روبروی آنها نمی ایستد و حرفی نمی زند. او دیگر قانون را برای سال اولیها بیان نمی کرد او دیگر چیزی نظیر شروع کوئیدیچ را نمی گفت. همه چیز تغییر
کرده بود... و حالا هری داشت قدم به درون هاگوارتز می گذاشت. جایی که زمانی سوروس اسنیپ را از آنجا تعقیب کرده بود. آنها میز گریفندور را پیدا کردند. فضا چنان تغییر کرده بود که هری تقریبا نزدیک بود باور کند اشتباها به جای دیگری رفته اند. میزهای ریونکلا و اسلیترین نیمه خالی بود. و هافلپاف هم کمتر از نیم. هرچند میز
گریفندور کمی از باقی میزها پر تر به نظر می رسید.
جای تعجبی نداشت که از گریفندور همه به جز پاراوتی پاتیل و لاوندر براون بازگشته اند. این چیزی بود که
هرمیون اعلام کرد. ممکن بود چند دانش اموز دیگر نیز نباشند ولی با این وجود هری احساسی افتخار می کرد که
همگروهیانش شجاعت داشته اند تا به هاگوارتز باز گردند. چشمانش به سمت سالن بزرگ برگشت. که طبق معمول با شمع ها آزین شده بود. به سرعت موفق شد بگوید
کدام یک از اساتید حاضر نیستند. صندلی بزرگ دامبلدور خالی بود. و البته روی صندلی سمت راست او نیز که جای همیشگی مک گانگول بود نیز کسی وجود نداشت. او اصلا دیده نمی شد. پرفسور اسپروت کمی دورتر
مشغول سحبت با پرفسور فلیت و یک کوچک بود. سر او به زحمت به میز می رسید. صندلی های خالی سمت
اساتید بیشتر از صندلی های پر بودند. هاگرید در جای همیشگی خود بود. هرچند خوشحال به نظر نمی رسید. او
برای هری دستی تکان داد و دوباره با نا امیدی سرش را پایین انداخت.
روان شروع کرد:
- پس کجاست اون...
در همین لحظه در باز شد و سال اولیها همراه با مگ گانگول وارد سالن شدند. رون حرفش را قطع کرد. تعداد
سال اولیها زیاد نبود. ولی هری پدر و مادر ها را درک می کرد. همگی پشت مگ گانگول مخفی شده بودند هیچیک نمی خواستند نوبت او اول باشد. او همچنین آخر، مک گانگول روبروی آنها ایستاد و اشاره کرد همانجا
بمانند. خودش جلو رفت و کالاهای بسیار قدیمی را برداشت.
همه ساف تر ایستادند. انتظار داشتند کلاه دسته بندی سرودی جدید را شروع کند ولی در عوضی کلاه دهانش را باز کرد و بدون هیچ صدایی بست. پرفسور مگ گاگول نگاه ناراحتی به کلاه کرد و با عصایش به سمت کلاه اشاره کرد. کلاه تکانی به خود داد. و بعد با صدای غمگینی شروع کرد. شعر کلاه جدید بود. او از آینده گفت که شجاعترین ها با دانش خود پیروز خواهند شد.
 
________________
qq :شماره صفحه www.harry potter2000.blogfa.com
گفت که هافل پاف و ریونکلا آنقدر پیشرفته اند که بتوانند تنها این را بگویند که آسمان آبی است.
ولی زمانی که نوبت به گریفندور می رسد. شجاعتر از همه و در میان ما سردمدار و شاه هستند. کلاه شعرش را ادامه می داد. با این وجود با آمدن و گذشتن روزها رفته ها باز نمی گردند. و درسهای زیادی
پیش روی شماست. کلاه یادآوری کرد که قرار نیست این قلعه برای شما زندانی باشد. قرار است چیزی یاد بگیریم ولی موفق
و کلاه ناله خود را شروع کرد. با این همه تلاشی باز هم قدرت ما در هم شکست. جادوگری قدرتمند تر از همه از
میانمان پر کشید. و حالا ما در نبردی ایستاده ایم و منتظر شانسمان هستیم. ولی برای هاگوارتز دیگر کسی وجود ندارد که آواز
بخوانم و برقصید. کلاه نصیحت می کرد: پس حالا باید همه ما با هم یکدسته شویم. نگذاریم تیره ترین قدرتهای در جهان زمین ما
را بگیرند.
هافلپاف کارش را خوب انجام خواهد داد. شاید بهتر از بقیه. بیچاره اسلایترینی ها. متاسفانه سعی نخواند کرد
که کار خوبی انجام دهند. ریونکلا بد نیست ولی این گریفندوره که درد و رنج خواهد کشید تا همیشه وفادار، راست و شجاع بماند. همه چیز ادامه داره. شادی دوباره می رسه. تا آخرین حمله چیزی نمانده است.
و آخرین جمله او این بود:
- نمانده اندی تا بر زمین ما برسد ... حمله ای شوم از شیطان ما، ولدمورت! صدای نفسهایی که با شنیدن این نام حبس می شدند در تالار به گوش می رسید. همه به جز هری برگشته بودند و به ترسی به کلاه پیر نگاه می کردند. و کلاه همانطور که هری حدس می زد با تمسخر لبخندی تلخ به لب داشت. هری حدس می زد که ممکن است خود دامبلدور این شعر را به کلاه آموخته است. هری نترسیده بود. فقط
کنجکاو بود.
- به صورت الفبایی اسمتون خوانده می شه.
صدای فریاد مک گانگول بود. سال اولیها همه با هم خفه شدند ولی باقی افراد به حرفهای خود ادامه دادند.
گروهبندی ادامه یافت و زمزمه ها بلند تر شدند. هری تنها کسی بود که متعجب بود از اینکه چرا مک گانگول آنها را ساکت نمی کند. یا حتی نگاه خشمگینی نمی اندازد. او نگاهش روی سال اولیها بود که روی صندلی می
نشستند. کلاه را می گذاشتند و کلاه که هنوز از مگ گانگول نگاههای منزجرانه ای دریافت می کرد یک گروه را
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: سه ما
انتخاب می کرد. سرانجام سال اولیها تمام شدند و مک گانگول برای ساکت کردن دانش آموزان دستش را بالا
برد .
با صدای گرفته ولی بلندی گفت:
- همگی خوش آمدید. به سال جدیدی در هاگوارتز خوش آمدید. خوشحالم که می بینم این تعداد از شما
بازگشته اند.
او مکثی کرد و نگاهی به میز ریونکلا انداخت که حالا با وجود سال اولیها کمی بیشتر شده بودند.
- همونطوری که می توانین ببینید مدیر ما به صورتی تراژدیک در حوادث اخیر از دست رفت. اگر چه مدرسه
هنوز ادامه دارد. از شما انتظار می رها که به موقع در کلاسها حاضر بشوید. و در غیر این صورت هیچ عذری پذیرفته نیست. کلاسهای معجون ها و دفاع برابر جادوی سیاه فعلا به صورت جایگزین تشکیل می شاه تا
استاد مناسبی برای این مقامها پیدا کنیم. سال اولیها لطفا توجه کنند...
مک گانگولا گفتن قوانین را شروع کرد و هرمیون به هری برگشت:
- اگر هر روز می خوایمیه استاد جدید داشته باشیم چطور ازمون انتظار می رها یاد بگیریم؟
هری شانه ای بالا انداخت. او در این مورد فکر نمی کرد. فکرش روی این بود که آیا حالا که دانش آموزان
زیادی در مدرسه نیستند قوانین سخت تر شکسته می شوند؟ آیا بیرون رفتن از مدرسه سخت تر شده است؟
دامبلدور طلسم های معین کننده و محافظ زیادی روی زمین ها گذاشته بود. ولی آیا همه این طلسم ها با رفتن او
از بین رفته است؟ اگر کسی سعی می کرد به مدرسه وارد شود آیا مشخص می شد؟
- شروع کنید به خوردن!
غذا برابر آنها پدیدار شد و هری خودش را از افکارش بیرون کشید. همه داشتند در مورد حرفهای مک گانگول
با یکدیگر پچ پچ می کردند و هری صدای آمبریج را جایی میان صحبت ها شنید.
یک بچه کوچک سال اولی که تقریبا نصف رون قاد داشت گفت:
- دیلی پرافیت گفته بعضی از کلاسا رو دو نفر درس می دان و تازه برای محافظت از تسترال ها می خوان
استفاده کنن.
هری با آرامش کاملا پرسید:
- و اگه کسی نمی توانه تسترال ها رو ببینه چطور می خوان تسترال بیارن؟
- نمیدونم!
دخترک این را فریاد کرد ولی بعد چشمانش روی هری افتاد:
- اوه من متاسفم.
دخترک با صدای بلند به گریه افتاد و صورتش را در دستانش پنهان کرد. هری به خوردن سالاد سیب زمینی اش
ادامه داد. و هرمیون با ناراحتی به هری خیره شد. هوفی کرد و گفت:
- خوب شاید خیلی خوب و منظم نباشه. یه جورایی هاگوارتز داره به هم می ریزه.www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: | تا ۱
- همین طور ه.
صدای هری بود. با اینجا از گرسنگی معده اش درد می کرد نمی توانست درست چیزی بخورد. فکرش خیلی
سریع در حال تکاپو بود.
- دامبلدور تنها فردی بود که می توانست هاگوارتز رو نگه داره.
دین توماس دوست پسر قبلی جینی در حالیکه جدی به نظر می رسید از سمت دیگر هرمیون گفت:
- مدیرای دیگه ای هم قبل از دامبلدور بودن. پرفسور دیپت یادته؟
هری بیان داشت:
- آره و یک دختر توسط یه مار غولپیکر توی حمام کشته شد. درست در زمان مدیریت اون.
او به هیچ کسی اجازه نمی داد برابر او به دامبلدور توهین کند.
- دامبلدور کسی بود که اینجا رو امن نگه داشت.
سیموس از کنار ارنی بلند گفت:
- اوه آره. او نقدر امن که سیریوس بلک تونست بیاد تو و یه عکس دروازه رو از بین ببره و سعی کرد رون رو
بکشه.
دین گفت:
- تازه سدریک دیگوری رو فراموش نکن!
قبل از اینکه هرمیون بتواند به هری بگوید آرامش خود را حفظ کند هری عصایش دستش بود و طلسمی به سمت
آن دو فرستاد ولی خیلی زود طلسمی به او برخورد کرد و عصایش از دست او خارج شد. توسط کسی که کتار او
ایستاده بود.
- ممکنه باهات حرفی بزنم؟
صدای مک گانگول بود. عصای هری را نیز در دست داشت. همه سالن داشتند به آنها نگاه می کردند. هری
احساس کرد صورتش می سوزد. و مک گانگول را تا کنار پله های چرخان دنبال کرد. شروع کرد:
- من می تونم توضیح بدم...
مک گانگول با آرامش گفت:
- نه پاتر... من کاملا شنیدم. افراد مختلف زمانی که در مورد مرگ دامبلدور شنیدن عقیده های مختلفی در
مورد اون پیدا کردن... عده زیادی می گن زمان مرگ به قدر همیشه کارش عالی نبوده..
هری غرید:
- ولی اون ضعیف و مصدوم بود!
مک گانگول پراند:
- من نگفتم حرف اونا رو باور دارم. ولی حالا تو باید یاد بگیری خشمتو بتونی کنترل کنی. می دونم چنین توهینهایی خصوصا برای تو خیلی عذاب آوره. چون رابطه ات با مدیر خیلی نزدیک بوده. ولی حالا من مدیرم.
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: لام ۱
و اگه ببینم تو چنین کارهایی شبیه طلسم کردن فردی توی سالن بزرگ انجام بدی بدون تردید مجازاتت می
کنم.
هری بدون فکر کردن گفت:
- مگه قبلا تردیدی می کردین؟
- پاتر...
مک گانگول حرفش را شروع کرد و هری تصور کرد به زودی از او می شنود که فامیل نا معلومش کیست. چطور به او نزدیک است و چطور زنده مانده است. مک گانگول تردیدی کرد ولی بعد سری تکان داد.
- فقط درست رفتار کن. پرفسور دامبلدور خیلی به تو افتخار می کرد و نمی خواست تمام سال هفتمیت رو با
بودن در مجازات ها خرابشی کنی.
و بدون حرف دیگری برگشت و قدم در پله ها گذاشت و کمی بعد از چشم هری پنهان شد.
پایان فصل شانزدهم
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: لالات ۱
هوای پانو و =وه قواموش شطه
(ژنرال لاکتال
مشخصات : دل ۱۲۹۵ حرف، سه ۲۹ کلمه ، ۱۴۰ پاراگراف
ای: x:: }: ای : x:: }: چ : x::
هفته بعد آنچنان که تصور می کرد، بد نگذشته بود. هرمیون و رون شروع کرده بودند تا در مورد خانواده گم
شده هری تحقیق کنند. هرمیون آلبوم عکسهای هری را گرفته بود و تصمیم داشت به وزارتخانه برود و بگوید در مورد گزارشی برای درسی تاریخ جادوگری می خواهد در مورد هری تحقیق کند و تصمیم داشت تمام نام های زنده و مرده مرتبط با
ایوانز و پاتر را چک کند. البته در این مدت کوتاه رون بارها به هری گفته بود که رفت و آمدهای هرمیون به وزارتخانه مشکوک است و
هری چیزهای دیگری برای فکر کردن داشت.
روابط رون و هرمیون زیاد آینده خوبی نشان نمی داد.
تغییر دیگر این بود که اسلاگهورن دیگر در کلاسهایش توجه ویژه ای به هری نمی کرد. چنان به هری نگاه می
کرد گویی او نیز جزو دیوار است. و همچنین اعلام کرد که نمی تواند این درس را تا پایان سال تدریس کند. زمانی که این را گفت انتظار داشت همه ناراحت شوند و وقتی چنین عکس العملی ندید تعجب کرد. او گفت
کارهای زیادی در وزارتخانه دارد.
بعد از یک دعوای دیگر رون و هرمیون هری از خوابگاه بیرون زد تا مدتی تنها باشد. چند دقیقه بعد خود را روبروی ورودی دفتر قبلی دامبلدور یافت. نمی توانست بفهمد چطور آنجا رسیده است. پایش ناخودآگاه او را آنجا کشیده بود. در سالهای گذشته اینجا برایش همیشه مکان اطلاعات بود.
دستش را دراز کرد تا یالهای شیر را نوازش کند ولی تا دستش او را لمس کرد شیر بلند شد و راه را برایش باز
کرد. پله هایی پشت او ظاهر شد.
هری متعجب گفت:
- ام... فکر نکنم تو ... ولی شیر کنار ایستاده بود و حرکت نکرد. هری جلو آمد و پا روی پله ها گذاشت. زمانی که بالا رسید پشت در دفتر قرار گرفت. شانه ای بالا انداخت و در زد. اگر پرفسور مک گانگول آنجا می بود او می گفت که در باز بوده
و می خواسته به او خبر دهد.
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: که \
ولی جوابی نرسید. صبر کرد. دوباره در زد. جوابی نبود. به پله های متحرک پایین نگاه کرد تا مطمئن شود کسی
مراقب او نیست. دستش را جلو برد و در را باز کرد.
احساسی عجیب داشت. انگار که کسی دارد او را نگاه می کند. قدمی برداشت و وارد حیطه دفتر شد. چیزی تغییر نکرده بود. هرچند هری انتظار داشت آنجا را گونه ای کاملا تغییر یافته بیابد. اینکه مثلا تابلو ها
نباشند و یا دیوارها به نشانه زمانه تیره تری که داشتند تیره تر باشند. برخلاف انتظار هری تقریبا هیچ چیز به جز میز بزرگ و ابتدای اتاق تغییر نکرده بود. کاغذها و لوازم عجیبی روی میز بودند. تابلوهای درون قاب ها همگی خروپف می کردند. و آنهایی که خواب نبودند خود را به خواب می زدند و از بین چشمانشان هری را دید می
زدند.
هری جلو رفت. شاید پرفسور مک گانگول اتاق بالا باشد و کاری انجام می دهد. صدا کرد. ولی جوابی نبود. کمی
احساس گناه می کرد. به سمت میز جلوتر رفت.
چیز دیگری که چشمش را گرفته بود، جای خالی فاو کسی ققنوسی زیبای دامبلدور بود. فاو کسی همیشه برای هری در همه اوقات آرامش می آورد. حالا جایگاه او خالی بود و به نظر می رسید ماه هاست ققنوس به آنجا سر نزده
است.
هری فکر کرد شاید لازم بود آنجا را ترک کند. پرفسور مک کاگنگول مسلما زیاد خوشحال نمی شد که او به
اتاقش سر بزند. ولی هری اینجا را نمی توانست دفتر کسی به جز دامبلدور تصور کند. خورشید صبح زود باعث
ایجاد سایه های بلندی از صندلی ها کرده بود. این باعث می شد دفتر بیشتر شبیه موزه های سنتی به نظر برسد. اطراف کتابخانه گرد آلود بود و اینطور به نظر می رسید که مدتهاست کسی برای نظافت آنجا به خود وقتی نداده
است.
هری به میز جلویی نزدیک شد و به آن نگاه کرد. بسیاری کاغذها و امتحان ها و تکالیف روی میز مرتب شده
بود. نیمی نمره داده شده بود و نیمی هنوز بررسی نگشته بود.
- پاتر!
هری تقریبا یک پا روی هوا پرید. برگشت ولی دید در هنوز بسته است. اتاق را بررسی کرد. شاید کسی زیر
شنل نامرئی بوده است.
- این بالا خنگه!
بالا را نگاه کرد. احساسی حماقت کرد. روبروی او تابلوی فینیگاس نیگلاس قرار داشت. جادوگری پیر که روی
در حالیکه خم شده بود پرسید:
- تو می خوای چی کار کنی؟ به چه حقی اومدی توی دفتر جناب مدیر؟ فکر می کنی شخصیت خاصی هستی؟
خا؟
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: نام ۱
صدای هری بسیار بلند بود.
- شیر وقتی بهش دست زدم خودش رفت کنار.
- پس سعی دارای دزدی کنی؟
هری تقریبا فریاد کشید:
- نه!
هری برگشت تا با عصبانیت رویش را بچرخاند و چشمانش روی کابینت کناری که نوری سبز از آنجا بیرون می
زد افتاد. در شکافی میان دو در. قلبش سرعتی زیاد گرفت بلافاصله به آن سمت دوید. دقیقا می دانست آنجا چه چیزی خواهد دید. جامی که درون آن مایعی شناور بود. چیزی که در اصل نه مایع بود و نه گاز، انگار توسط دستی نامرئی درون ظرف نگاه
داشته شده است. احساس کرد به زودی غش خواهد کرد. جام خاطرات دامبلدور بود. این کلمه ها مانند آتش بازی در ذهن هری شروع به تلالو کرد. به جام نگاه کرد. شاید تمام چیزهایی که دامبلدور به خاطر مرگش موفق نشده بود به او نمایش دهد آنجا بود. چرا قبلا فکرش را نکرده بود. حالا سرانجام می توانست تمام چیزهایی که دامبلدور به او نگفته بود را بفهمد.
کورکورانه بدون فکر کردن سرش را روی جام خم کرد.
زمانی که پایش را روی زمین جامد احساس کرد چشمانش را باز نمود و اطراف را نگاه کرد. بعد نفسش را حبسی
نمود.
او میان دایره ای از سه خانه ایستاده بود. هری در دره گودریک قرار داشت. ولی آنجا شبیه به زمانی که هری با
لویین رفته بود نبود. بلکه کاملا متفاوت به نظر می رسید. حیاط جلویی از رشد اضافی درختان پر نشده بود و خانه خرابتر به نظر می رسید. شعله های آتش از پنجره های طبقه بالا بیرون می زد. در ورودی کاملا از بین رفته بود.
اطراف در هنوز در شعله می سوخت. چند نفر از همسایه ها بیرون ایستاده بودند و نگران به نظر می رسیدند. حتی به نظر ترسیده می آمدند.
ولی اگر این خاطره دامبلدور بود خود او کجا بود؟
هری قدمی برداشت و وقتی که کسی را داد که درست از درون او رد بالا پرید. پرفسور مک گانگول بود. به سمت در ورودی داوید و قدم به درون خانه گذاشت. هری سریعا او را دنبال کرد و به سمت پله های درون خانه
رفت.
مک گانگول فریاد کشید:
- جیمز! لیلی!
- مینروا!
مک گانگول برگشت و هری تعجب کرد که خودش را کنار دامبلدور می دید.
دامبلدور گفت:
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: پ) تا ۱
- اونا کشته شدن.
و آرام به سمت پرفسور مک گانگول قدم برداشت. دستور او را گرفت و جلو رفت.
- هر دوی آنها.
- اون پسر!
صدای مک گانگول می لرزید. چیزی نمانده بود که غش کند.
- اونم...
- بیا.
دامبلدور از در سوخته گذشت. هری کاملا انتظار داشت جسد پدرش را درون خانه ببیند ولی آنجا نبود. آنها وارد
شدند و هری آنها را دنبال کرد. دنبال آنها دوید. فرصتی نداشت اطراف را نگاه کند. دامبلدور آنها را به سمت
بالا راهنمایی کرد. وارد سالنی شدند که هری زمانی آنجا رفته بود.
خانه دیگر کثیف و قدیمی نبود. در عوضی محلی کامل برای زندگی به نظر می رسید. جایی گرم و دوست
داشتنی. فرشهای قرمز رنگ کف خانه را پوشانده بود. روی دیوارها تابلویی از اعضای مختلف خانه بود. بعضی
از تابلوها شامل پسر کوچکی با چشمان سبز هم بود.
ولی بعضی دیوار ها شکسته و سوخته بود. عکسها کناری افتاده بودند و پاره شده بودند. در انتهای سالن
دامبلدور وارد اتاق خواب شد. مشخصا آنجا اتاق بچه بود. دیوارها به رنگ آبی آسمانی بودند و اسباب بازی ها فراوانی اطراف وجود داشت. تلفن از جای خود آویزان شده بود. ولی پرفسور مک گانگول مستقیما به سمت دیگر اتاق دوید.
جایی که هر ی انتظار داشت مادار کشته شده خود را ببیند حالا فقط نشانه سوختنه ای می دید. چه کسی بدن ها را
برده بود؟
مک گانگول ملحفه را دور بچه کوچک پیچید و گفت:
- اون پیش نزدیک ترین فامیلش می ره. درسته؟ اوه آلبوس نگاه کن!
دامبلدور در حالیکه با چشمان آبی اش که سرشار از غم بود به هری نگاه می کرد آرام گفت:
- این زخم رو هری همیشه با خودش خواهد داشت. این زخم اونو از بچه های دیگه دور می کنه.
- اون میاد هاگوارتز، درسته؟ مگه نه؟ این که باعث نمی شه نتونه دیگه زندگی عادی داشته باشه. مگه نه؟
- مینروا این بچه سرنوشتش هرگز این نبوده که زندگی عادی داشته باشه. سرنوشت اون در کنترل ما نیست.
مینروا با چشمان نمناکش به بچه نگاه کرد. آلبوس ادامه داد:
- و اون پیش خواهر مادرش زندگی می کنه.
چیزی نمانده بود که پرفسور مک گانگول دامبلدور را طلسم کند. چشمانش گشاد شدند.
- نه! اونا مردم وحشتناکین! من در مورد شون از لیلی شنیدم. نه! هرگز !
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: ۷ تا ۱
- اون نمی توانه توی دنیای جادوگری زندگی کنه. نمی تونه به عنوان یه پسر معروف زندگی کنه. که لوسی شده
و بی عرضه هست. این بچه پیش اونا زندگی می کنه چون اونا براش آخرین محافظت خونی رو دارن.
- ولی اونا هیچوقت ازش طوری مراقبت نمی کنن که...
- نه مینروا. اون می ره. دامبلدور بچه را در آغوشش گرفت و از اتاق بیرون شد. هری کمی احساس مریضی می کرد. خودش را نگاه می
کرد که از تنها خانه خود برای همیشه بیرون می شد. این باعث شد بخواهد گریه کند که دیگر در این خانه
زندگی نخواهد کرد. وقتی آنها به پایین پله ها رسیدند دامبلدور به سمت پرفسور مک گانگول برگشت. - تو به شکل تغییر یافته ات برو اونجا. اگه مشکلی بود از طریق فاو کسی باهام تماس بگیر.
پرفسور مک گانگول سری تکان داد و غیب شد. هری به دامبلدور خیره شد و منتظر ماند تا او را دنبال کند. ولی
زمانی که غیب شد و خود را ناگهان در کوچه پریوت درایو دید حیرت کرد.
چه اتفاقی افتاده است. هری اطراف را نگاه کرد و پرفسور مک گانگول را دید. به شکل یک گربه بود. و در پیاده
رو قدم می زد. چطور ممکن بود که او مک گانگول را دنبال کند اگر این خاطره دامبلدور باشد؟ در این لحظه حقیقت با تمام تلخی اش به او هجوم آورد. این خاطره دامبلدور نبود. خاطره پرفسور مک گانگول
بود. چطور می توانست اینقدر احمق باشد. بله، وقتی کسی می میرد تمام خاطرات او هم از بین می روند. حالا چطور می توانست بدون اینکه پرفغسور مک گانگول سر او را درون جام ببیند بیرون رود. اطراف را نگاه
کرد تا شاید راهی برای بیرون رفتن پیدا کند. متوقف شد. پرفسور مک گانگول از خیابان رد شد و دوباره تغییر شکل داد. داشت با صدای آرامی با ساحره ای که صورت
خود را پوشانده بود سخن می گفت. داشت در حالیکه اطراف را نگاه می کرد گفت: - اون آدمای وحشتناکی هستن. این بچه شایسته بهتر از ایناست. اگه تو بهم اجازه می دادی که... نفر دیگر که صدایش شبیه زن جوانی بود گفت: - آلبوس به زودی می رسه اینجا. من باید برم.
- می تونی صحبت کنی...
- ناه.
- اون حقشه با کسی زندگی که دوسش داره...
- نه مینروا!
نفر دیگر غیب شد و پرفسور مک گانگول به شکل گربه برگشت. ولی به محض اینکه از خیابان گذشت احساس کرد از خاطره بیرون کشیده می شود. روی زمین دفتر فرود آمد و اطراف را نگاه کرد. چطور بیرون آمده بود. آیا کسی او را از جام بیرون کشیده بود؟ پشت میز را نگاه کرد تا شاید کسی آنجا مخفی
شده باشد. ممکن بود که خاطره کامل نباشد.
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: ۸ ه ۱
ولی او چیز فهمیده بود. پرفسور مک گانگول خیلی سعی داشت هری را به فامیلش برساند. دامبلدور او را قانع کرده بود که برای حفاظت خونی باید آنجا بماند. این مشخص بود که پرفسور مک گانگول دوستی خیلی خوب
برای پدر و مادرش بوده است. و این هیچوقت به هری گفته نشده بود.
مک گانگول کلیدی برای پیدا کردن این فامیل بود. اول هری تصور می کرد که می تواند از لوپین بپرسد یا اینکه
شاید هرمیون چیزی متوجه شود ولی مک گانگول تنها شانسی او بود.
در کابینت را بست و به سمت در خروجی رفت. متوجه شد که برای رسیدن به کلاسی طلسم ها چند دقیقه تاخیر
دارد. کیفش را از روی زمین برداشت در دفتر را بست و در حالیکه ذهنش به سرعت فعالیت می کرد روی پله ها
قرار گرفت.
پایین که رسید شیرها حرکت کردند و باعت شدند هر ی از ترسی بی حرکت بماند.
- پاتر؟
پرفسور مک گانگول بود که کنجکاو به نظر می رسید.
- چطور تونستی... صبر کن چرا رفته بودی بالا؟
- من اومدم بهتون بگم که...امم...
ولی هری متوجه شد هیچ حرفی ندارد که بزند. فراموش کرده بود چه داستانی ساخته است. قبل از اینکه حرفی
بزند مک گانگول سری تکان داد. ابرویی بالا انداخت و پرسید:
- در برای تو باز شد. درسته؟
هری سری تکان داد. مک گانگول ادامه داد:
- تصور داشتم چنین چیزی اتفاق بیافته. باهاش حرف زدی یا بهش دست زدی؟ در سنه؟ هری نمی دانست در دردسر افتاده است یا نه. گفت:
- من لمسشی کردم و اون حرکت کرد.
مک گانگول گفت:
- کلاست دیر نشده؟
- بله خانم.
- پسری بهنرهبری. هری تعجب کرده بود که اینقدر سریع می تواند فرار کند. آرام دور شد و هنوز چند قدم برداشته بود که مک گانگول جلو آمد و کنار او ایستاد. آرام گفت:
- دفعات بعد که خواستی بیای لااقل یه جوری نشون بده که پسورد رو بلدی.
هری هزاران سوال داشت ولی پرسید:
- چرا برای من باز شد؟
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: گ تا ۱
- مشخص نیست هری؟ تو تنها دانش آموزی هستیکه دامبلدور با جونش بهات اعتماد داشت. اون هیچوقت
تردیدی نداشت که تو هیچوقت برای زیان رسوندان به کسی یا سوء استفاده وارد این دفتر نمی شی. و در
ضمن فکر کنم چیزایی دیگه هست که اون می خواد قبل از اینکه مدرسه رو ترک کنی یاد بگیری. ولی
مطمئن نیستم کسی باشم که باید این چیزا را با تو در میون بذاره. حال عجله کن. خیلی دیرت شده.
هری سری تکان داد و به سمت کلاسی دوید.
پایان فصل هفدهم
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: تا ۱۱
هوای پانو و =وه قواموش شطه
لاتیث اتح: چون لیاژی آشنا
مشخصات : ۸۸۹ ۱۰ حرف، ۲۳۸۱ کلمه، ۱۵۵ پاراگراف
ای: x:: }: ای : x:: }: چ : x::
نوشته هرمیون: سلام دوستان. توجه داشته باشید که من جی کی رولینگ نیستم و تنها ۱۹ سالم هست. مسلما اشتباه هایی در نوشته ام خواهم داشت. که اکثرا نباید اشتباهات بزرگی باشند. از همه نظرات شما تا بحال سپاسگذارم. انتظار دارم در داستان مرا بیشتر همراهی کنید. بعد از گذر چند فصل هیجان این
داستان بالا خواهد رفت. بابت غلطهای املایی هم عذرخواهی می کنم. می دانید زیاد دوست ندارم پرفسور اسنیپ برای
اینکه غیب شدن را با قاف نوشتم به من نمره ضعیف دهد!
بابت خواندن داستان متشکرم. لذت ببرید:
فصل هجدهم
پیگیری های هرمیون سرانجام باعث شد هری باری دیگر به سراغ جام خاطرات پرفسور مک گانگول برود. هرمیون خودش نگهبانی می داد و توسط سکه ای که به هری داده بود از طریق آن به هری هشدارهای لازم را می داد. و حالا هری سرش را روی جام خم کرده بود. این بار هری در هاگوارتز قدم گذاشت. ولی این هاگوارتز مربوط به مدت ها قبل بود. زمانی که کلبه هاگریدی وجود نداشت. چندین محل نیز در حال ساخت بودند. خود قلعه تازه تر به نظر می
لری نسبیل -
هری نگاهش روی پرفسور مک گانگول افتاد. هری به سرعت او را دنبال کرد و از پله های قلعه بالا رفت. حسی می کرد
شاید جای مهمی می روند. هری او را دنبال می کرد و سعی داشت همه حرفهای پرفسور مک گانگول را به دقت بشنود.
ولی پرفسور مک گانگول زمانی که به سمت دفتر مدیر رفت هری ناامید شد. او را دنبال کرد. قلبش داشت غرق می شد. به خودش اجازه داد همراه بات پرفسور به اتاق مدیر مدرسه قدم بگذارد. یعنی دفتر آلبوس دامبلدور، زمانی که دو نفری که کنار میز دامبلدور نشسته بودند به سمت آنها برگشتند بغضی گلوی هری را گرفت. پدر و مادرش آنجا بودند. زنده و به نظر عصبانی، هر دو جلوی پرفسور مک گانگول ایستادند. او نیز دستشان را تکان داد
و آنها را به گرمی در آغوش فشرد. آنها نشستند. هری صندلی ها را دور زد و به چهره های آنها خیره شد.
جیمز بسیار شبیه هری می نمود. به جز چشمانشی. موهای سیاه و پراکنده او ساف ایستاده بود و شنل خوبی به تن داشت.
ولی به نظر می رسید بسیار می لرزد. لیلی از طرف دیگر می درخشید و مشخصا حامله بود. موهای زیبا و سرخ او می درخشید و چشمان زیبایش که سرشار از نگرانی بود به سمت دامبلدور خیره شده بود. پرفسور مک گانگول کنار جیمز
نشست و جیمز دست دیگر لیلی را گرفت.۱۱۱ :شماره صفحه www.harry potter2000.blogfa.com
دامبلدور با مهربانی گفت:
- متشکرم که به این سرعت در این زمان دیروقت اینجا حاضر شدین. ولی بسیار لازمه که با شما حرف بزنم.
هری آرزو داشت زمان دقیق را بداند و می خواست بفهمد چه زمانی بعد از آن به دنیا آمده است. ولی این افکار با وجود
پدر و مادرش که زنده برابر او بودند کنار رفت.
- در مورد ولدمورت هست.
لیلی بود که با شجاعت این را گفت. صورتش را جمع نکرد و به راحتی اسم او را گفت. هر چند جیمز نگاه غمگینی به او
انداخت.
- ما می دونیم اون چه برنامه ای داره.
دامبلدور گفت:
- متاسفم که باید بگم اون اصلا خوشحال نیست. هر دوی شما سیبل تریلانی رو می شناسید و می دونین که اجدادش
غیب گو بوده اند. خوب دیشب اون حقیقتشو ثابت کرد.
جیمز با تعجب رک و راست گفت:
- یعنی اون دروغین نبود؟ وای این همه سال...
- جیمز!
لیلی اخطار کرد. نگاهش به جیمز می گفت بهتر است مودب باشد.
دامبلدور لبخندی زد که به چشمهایش نرسید. گفت:
- اشکالی نداره. من و مینروا داشتیم در مورد جایی که شما دو تا می خواستین بار این بحث می کردیم. یا بهنره از این به
- معلومه که خونه خود مون!
صدای لیلی بود. چشمان سبزش می درخشید.
- من حاضر نیستم به خاطر اون شیطان خونه خودمو عوض کنم.
جیمز زمزمه کرد:
- آروم باش لیلی.
دامبلدور ادامه داد:
- پیشگویی سیبل می گه که اون افرادی که سه بار با لرد سیاه مبارزه کرده اند.
چشمان دامبلدور در ا= حالیکه حرفش را ادامه می داد پر از درد بود.
- و می گه که بچه اونها در انتهای جولای به دنیا می یاد.
رنگ از چهره لیلی پرید و دستش را روی شکمش قرار داد. جیمز گیج شده بود. رنگ در چهره اش افزوده می شد.
- می دونم شما به سرعت نتیجه گیری می کنین که البته باید هم همینطور باشیم. ولی لرد سیاه دنبال بچه ای می گرده که به عنوان برابر با خودش علاوت گذاری کنه. کسی که هم اندازه او قدرتمند بشه. می دونم بچه شما تا آگوست به دنیا نخواهد آمد. که البته ما یک جفت دیگه هم با مشخصات شما می شناسیم. که در همین زمانها فرزندی رو انتظار
می کشن. پس احتمال زیادی وجود داره که بچه شما انتخاب نشه.
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: ل ۱۱
جیمز به نظر می رسید به حرفهای دامبلدور گوش نمی دهد. چشمانش روی زمین بود و هری می توانست تشخیص دهد
فکر او به شدت مشغول می باشد.
لیلی چشمانش از حیرت درشت شده بود. زمزمه کرد:
- ما سه بار با اون مبارزه کردیم و شکستش دادیم. جیمز این بچه ما هست.
پرفسور مک گانگول تاکید کرد:
- لانگ باتم ها. اونا آخرین بار همراه شما بودن، دوبار هم قبل از اون با لرد سیاه مبارزه کردن. و فرزندشون هم حوالی
زمان افرزند شما به دنیا خواهد آمد.
لیلی نفسش را حبس کرد. اشک در چشمانش جمع شده بود.
- این ما هستیم.
جیمز زمزمه کرد:
- لیلی.
خم شد و کنار همسرش زانو زد.
- خواهش میکنم. همه چی درست می شه.
لیلی ناگهان سخن گفت:
- کی باید برایم مخفی بشیم؟ معمول من از مبارزه مخفی نمی شم. ولی حاضر نیستم به خاطر حماقت جون بچه مو به
خطر بندازم.
- اگه بخواین می توانین توی دره گودر یک بمونین.
صدای دامبلدور طوری بود که مشخصا با کراهت این را می گفت.
- ما برنامه ای می ریزیم که خونه خراب شده به نظر بیاد و البته شما یه رازدار احتیاج خواهید داشت.
- سیبری بوسری.
جیمز بلافاصله این را گفت. دستش را روی شانه لیلی گذاشت و بلند شد و ادامه داد:
- اون این کارو می کنه.
پرفسور مک گانگول با ملایمت گفت:
- انتخاب خوییه.
دامبلدور گفت:
- تا وقتی بچه به دنیا نیومده به هیچ وجه از مخفیگاه بیرون نمی آین. اون به خاطر وجود جاسوسی پیشگویی رو شنیده.
پس فکر می کنه فرزند هر کسی که باشه باید اونو بکشه. ولی اگه مراقب باشین چیزی پیش نمی آد.
لیلی و جیمز هیچکدام قانه نشده بودند. در حالیکه جیمز کت خود را می پوشید پرفسور مک گانگول پرسید:
- اوضاعتون با مالفوی چطوره؟
- اونو باید خیلی زود بفرستیم به زندون. دوباره رفته بودیم سراغ زیر زمین قلعه مالفوی. چیزی نمونده بود بابت اون
تیکه جونامون رو از دست بدیم.
- فنجان نقره ای رنگی که زمانی مالی هافل پاف بود.
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: لل ۱۱
جیمز این را گفت و دست راستش را نشان داد که زخمی شده بود.
- اون یه خورده باز شد و لیلی طلسمش رو از بین برد.
- ولی وقتی طلسم از بین رفت فنجان سر جاش برگشت و در نمی اومد. ما اونجا رهاش کردیم. ولی چیزای دیگه ای رو
برداشتیم.
لیلی این را گفت ولی مشخصا اصلا توجهی به حرفهایش نداشت. دامبلدور جلوتر آمد تا خداحافظی کند:
- خواب صبح می یاد و طلسم ها رو برقرار می کنم. فعلا با استفاده از مراقبت های شخصی داخلی بمونین و بیرون نرین.
در حالیکه جیمز در را برای لیلی باز می کرد لیلی با ناراحتی گفت:
- داریم وارد چه دنیایی می شیم؟ بچه ما چه زندگی ای خواهد داشت؟ چطور می توانیم این همه وقت اونو از همه چیز
مخفی کنیم؟
پرفسور مک گانگول سعی کرد آنها را آرام کند. لیلی را در آغوش گرفت و گفت:
- این فقط برای مدت کوتاهی هست. خوب دیگه ... خیلی زود بهتون سر می زنم.
لیلی و جیمز گفتند:
هری واقعا می خواست پدر و مادرش را دنبال کند ولی خاطره داشت محو می شد و هری روی دفتر دامبلدور فرود آمد.
جیبش می سوخت.
سکه طلایی را سریعا بیرون آورد. سکه به رنگ سرخ در آمده بود. بسیار داغ شده بود. خیلی ریز روی آن نوشته شده
بود:
- کلاس مک گانگول تمام شد. داره از سمت طبقه چهارم می یاد.
قلب هری به تپش افتاد. سریعا شنل را روی سرش کشید. دقت کرد کاملا مخفی شده باشد. به سمت در دوید. از پله های
چرخان پایین دوید و بر خلاف جهت ورودی طبقه چهارم به سمت دیگر دوید. می دانست که داشت بدون خوردن شما
مستقیما به سمت سالن عمومی می رفت.
در نیمه راه همه چیزهایی که دیده بود به ذهن هری برگشت. و در همین حین مستقیما به رون برخورد کرد.
- اوای!
صدای روان بود که روی زمین افتاده بود.
- هری؟
- رون!
هرمیون زیر لبش گفت. داشت از سالن وارد می شد.
هری شنلش را بیرون کشید و هرمیون نفسش را حبس کرد. در حالیکه با هم به سمت سالن عمومی می رفتند هری گفت:
- حرفهای زیادی دارم که بهتون بگم.
هرمیون پافشاری کرد:
- فامیلتو پیدا کردی؟
جلوی تابلوی بانوی چاق رسیده بودند. هری به او نگاه کرد:
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: تک ۱۱
- نه. ولی فکر کنم فهمیدم یکی از جاودانه سازها کجاست.
:{::::::د::::{::{:::د:::::د:::::::{:::د:::::::{::{::{::::
- یافتم. یافتم!!!!!!!!!!!
صدای هرمیون بود که فریاد می کشید و وارد خوابگاه پسرها شد.
هری با هیجان تمام بلند شد. در را بست و پرسید:
- می دونی چطور باید یه جاودانه ساز رو نابود کرد؟
- بله و نه.
هری آهی کشید. هرمیون همیشه تقریبا راه را پیدا می کرد. در این دو هفته اخیر هرمیون در جستجوی یافتن راهی برای
نابود کردن جاودانه سازها بود. ولی این بار به نظر مطمئن تر می رسید.
- من مقاله ای در مورد پدر و مادرت دیدم.
هرمیون این را گفت و نسخه ای قدیمی از دیلی پرافیت پیدا کرد که عکاسی از لیلی و جیمز دست دور کمر یکدیگر
ایستاده بود و دست تکان می دادند. بالای آن نوشته بود.
- اونا خونه مالفوی رو بازرسی کردن.
هری بی صبرانه آهی کشید:
- هرمیون اینو خودم هم می دونم.
هرمیون پراند:
- گوش کن! اونا توانستن بعضی چیزای سخت و غیر قابل برداشتن رو با چند طلسم ساده ضد طلسم از بین ببرن.
هری ناباورانه گفت:
- طلسم های ضد طلسم؟ بیشتر شبیه کاری می آد که باید روی لاکهارت انجام داد.
- اونا لوازم جادویی رو دوباره عادی می کنن. برای مثال اگه این طلسم روی بر یک جاروی جادویی اجرا کنی اون جارو دیگه چیزی نیست جز وسیله ای برای جارو کردن و بردن گرد و خاک و به درد مشنگها می خوره. باورم نمی شهرون
به فکرش نرسید.
هفری هنوز مردد بود.
- این وسیله جادویی قسمتی از روح ولدمورت رو با خودش داره. شک دارم از بین بردنشی ساده باشه.
هری ادامه داد:
- خصوصا با طلسم هایی که اونو به یک وسیله مشنگی تبدیل کنه. تازه وقتی این کارو کردم بعدش چی؟ یه مشروب
بنوشم؟
هرمیون گفت:
- خوب وقتی اون کارو کردیم بعدش در موردش فکر می کنیم. وقتی فنجان توی دستت بود. شاید بتوانیم از پرفسور
مورد کار ما بفهمه جلوی ما رو می گیره.
- نامی دونم...
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: رن ۱۱
- ارزش امتحان کرد نو داره. اکثر کارایی که ما کردیم با ارزشی ترین کار به نظر می آد. منظورم اینه که پدر و مادر تو
جادوگرهای نابی بودن. اونا واقعا کارشون خوب بوده و اگه از این طریق کارشون رو توانستن انجام بدن خصوصا توی
قلعه مالفوی پس تو هم می توانی. هری احساس کرد صورتش سرخ شده است. هرمیون داشت از پدر و مادر کشته او سخن می گفت و افرادی که هری حتی به یاد نداشت. احساس می کرد سرخ شده است. هرمیون متوجه شد و لبخندی زد. آرام گفت:
- تو خیلی شبیه اونا هستی.
- متشکرم هرمیون. هری محکم او را در آغوش کشید و این را گفت. در همین لحظه در باز شد و رون همراه با دین و سیموس وارد اتاق شد. زمانی که او هری و هرمیون را دید صورتش به رنگ موهایش در آمد و چشمهایش به بزرگی یک گالیون شدند.
هری خیلی سریع گفت:
- هرمیون راه برداشتن اون چیزی که می دونی از اونجایی که می دونی رو پیدا کرده.
نمی خواست از قلعه مالفوی و جاودانه ساز روبروی دین و سیموس حرفی بزند.
- اون متوجه شد.
- جشن می گیری؟ رون این را پرسید و به سمت آنها آمد و به مقاله ای که دست هری بود نگاه کرد:
- او ه پدر و مادر ت.
لحن رون به طرز وحشتناکی بی احساسی بود. این لحن باعث شد هری سوال گونه به رون نگاه کند. آرام گفت: - منظورت چیه می گی پدر و مادرم؟
روان سریعا گفت:
- هیچی، فقط برام توضیح بده.
رون سعی داشت چشمانش را از هر یا بدزدد. آنها رون را به قسمتی در سالن عمومی بردند که کسی نتواند صدای آنها را بشنود. زمانی که همه چیز را برای رون توضیح دادند چهره رون کمی روشن شد ولی هنوز به هری نگاه نمی کرد. پرسید:
- پس ما می ریم.
هری محکم بیان داشت: - نه. من می رم. نمی خوام شما دو تا به خاطر من برای بیرون رفتن از مدرسه از هاگوارتز اخراج بشین. هرمیون گویی حرف هری را نشنیده بود.
- ما فردا شب می ریم. - آره همینطوره. هری نمی خواست دوستانش را درگیر کند. نمی خواست آنها را به خطر بیاندازد. نمی توانست تصور کند بهترین دوستانش را از دست بدهد. مجبور بود دروغ بگوید:
- در این ماموریت به کمک شما نیازی ندارم.
هرمیون عصبانی شده بود. غرید:
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: پا ۱۱
- که اینطور پس از این به بعد به هیچ وجه از ما انتظار کمک نداشته باشی. اگه فکر می کنی خودت تنهایی می تونی همه کار
بکنی، مشکلی نداره. راحت باش. هرمیون روی پایش برگشت و به سمت خوابگاه دخترها دوید و در انتهای راهرو گم شد. رون نگاه تندی به هنری کرد و از سالن عمومی خارج شد. هری رفتن آنها را تماشا کرد و درونش از خشم می سوخت.
فریاد کشید:
- خیلی خوب. اگه اینطوریه بذارین باشه!
همه در سالن عمومی به هری نگاه کردند. چرخید و از پله های خوابگاه پسران بالا رفت.
پایان فصل هجدهم
 
________________
۱۱۷ :شماره صفحه www.harry potter2000.blogfa.com
هوای پانو و =وه قواموش شطه
لنزل لاتین: لاتالیزه (الثر ژیه
مشخصات :سالن ۱۱۱ حرف، نلاستکانا کلمه، ۱۳۳۲ پاراگرافی
ای: x:: }: ای : x:: }: چ : x::
هری در طول روز خشمگین، خسته و بی حواس بود. در کلاس معجون ها با کمال بیچارگی حتی موفق نشد در مقابل
اسلاگهورن معجون ساده ضد عشق را درست کند. اسلاگهورن با نا امیدی هری را نگاه می کرد.
رون و هرمیون زمانی که هری از کنارشان رد شد تا برای ناهار برود حتی یک نگاه هم به او نیانداختند. کاملا مصمم به
نظر می رسیدند که حتی سرشان را هم به سمت او تکنند. حتی زمانی که پیوسی صندلی چوبی ای را به سمت او انداخت و هری به زمین خورد و سرش درد گرفت سعی کردند از این که هری از این بی توجهی آنها درد می کشد لذت ببرند. خشم در وجود هری شعله می کشید و برای آخرین کلاسش به سمت سالن عمومی رفت. گرسنه نبود. از همه چیز خسته
شده بود. حتی زمانی که یک سال اولی کمی جوهر روی او ریخت تقریبا منفجر شد. و دختر سال اولی در حالیکه اشک در چشمانش جمع شده بود به سمت خوابگاه دوید. هری متوجه شد این همان دختری است که زمانی که هری در جشن ابتدای سال با او مخالفت کرده بود گریه می کرد. سالن عمومی خوشبختانه خالی بود و هری روی صندلی مورد علاقه اش مقابل آتش نشست و به اعماق آن خیره شد. چرا برگشته بود؟ نمی دانست. مسلما می خواست کاری کند که رون و هرمیون هم برگردند. ولی این شیوه ای بود که انتظارش را می کشید. سعی کرد خودش را تصور کند که از جنگ بیرون می پرید تا به شکار ولدمورت برود. خطرناک بود ولی لااقل آن کار او را راضی می کرد. حالا هری در مدرسه نشسته بود و چیزی به مهمی نجات دادن دنیای جادوگری
را از دست می داد. بلند شد. به سمت قسمت تمرین کوئیدیچ رفت. تمرین تیم گرینفدور روز بعد بود. آیا تیم اصلا حاضر می شد با بازنده ای شبیه به او بازی کند؟ آهی کشید. شاید باید زودتر به رخت خواب می رفت.
صدای در شنیده شد. گویی کسی می خواست بدون اینکه بقیه را متوجه کند در را باز نماید. در قسمت تاریک مخفی شد.
نمی خواست کسی او را ببیند. حوصله کسی را نداشت.
هرمیون وارد سالن عمومی خالی شد و اطراف را نگاه کرد. ولی حتی چشمش هم به سمتی که هری مخفی شده بود نگشت. نگران به نظر می رسید. هری نمی دانست چرا او اینقدر زود از شام برگشته است. او به سرعت از پله های خوابگاهش بالا رفت.
مطمئن نبود. هری به سرعت از پله های سمت پسرها بال دوید و شانل نامرئی اش را برداشت. روی سرش انداخت و
سریعا به سالن عمومی برگشت. به موقع رسیده بود. هرمیون در حالیکه سبد بزرگی در دست داشت وسط سالن عمومی
ایستاده بود.
 
________________
۱۱۸ :شماره صفحه www.harry potter2000.blogfa.com
چرا هرمیون داشت آنجا را ترک می کرد؟ آیا این یکی از ماموریت هایی او در وزارت خانه بود که رون به آنها اشاره
کرده بود؟ با اینکه کمی احساس گناه می کرد که جاسوسی بهترین دوستش را می کند، ولی کنجکاو بود که دوستش چه
برنامه ای دارد. زمانی که او خروجی سالن را باز کرد هری نیز او را دنبال نمود. هرمیون آنقدر تند قدم می زد که وجود صدای قدم های هری را متوجه نشد. از دو راهرو گذشت و بعد سمت راست را انتخاب کرد. از آنجا به پله هایی رفت که یک طبقه بالا می رفت. اینجا مکانی در طبقه هفتم بود. اتاق های زیادی بود. هرمیون میان همه اتاقها دنبال اتاقی گشت. اطراف را نگاه کرد تا مطمئن شود کسی آنها را تعقیب
نمی کند. از سومین در که گذشتند به دریا چوبی و بزرگ رسیدند. هری آرام خودش را نزدیک کرد و هرمیون در را باز نمود. آنها روبروی یک اتاقی که به خوبی چیده شده بود قرار
داشتند. تخت سفیدی میان اتاق بود و انواع لوازم پزشکی جادویی روی میزی کنار تخت قرار داشت. در یک کنار کابینتی
با یک قفل وجود داشت که از پشت شیشه معجون های مختلف را نمایش می داد.
- تو برگشتی.
با شنیدن این صداهاری بر خودش لرزید. احساسی کرد ضربان قلبشی چندین برابر سرعت یافته است.
هرمیون به سمت صندلی کنار تخت رفت و با ملایمت گفت:
- چرا نبایست بر می گشتم؟
روی صندلی نشست و روبروی او پسری با موهای بلوند و صورتی رنگپریده نشسته بود.
- نمی دونم.
صدای ضعیف مالفوی بود.
هری فکر کرد. جای تعجب نداره که ضعیفه. احتمالا حسابی خون مالیش کرده اند. دست راست مالفوی از گردنش آویزان بود و باند پیچی شده بود. صورتش زخمی شده بود. در سمت راستش زخم بسیار عمیقی وجود داشت که خونریزی کمی داشت. یکی از پاهایش به نظر شکسته می رسید. لباسهایش به تنش گریه می کرد.
- بذار کمر تو ببینم.
هرمیون خم شد و روی زخم را نگاه کرد و آرام آن را لمس نمود. مالفوی از جایش پرید:
- اوه آروم باش.
- به من دست نزن.
صدا از مالفوی بود. وجود هری می سوخت.
- من به کمک تو احتیاجی ندارم. هرمیون برگشت و از در بیرون رفت. هری می توانست صورت مالفوی را ببیند که آرام شد.
- صبر کن.
مالفوی این را گفت و با اینکه صدایش آرام بود به نظر می رسید می خواسته است فریاد بکشد.
- نه. نرو! هرمیون ایستاد و آرام برگشت. هری می توانست روی صورت هرمیون ببیند که از کمک کردن به او متنفر است. پس
چرا داشت این کار را می کرد؟
 
________________
۱۱ :شماره صفحه www.harry potter2000.blogfa.com
- به پاتر که چیزی نگفتی. مگه نه؟
دراکو زمانی که هرمیون بانداژ ها را عوض می کرد آهی کشید.
- معلومه که نه. هیچکی به جز من چیزی نمی دونه.
هرمیون این را گفت و خم شد و چسبی از سبد بیرون آورد.
- ولی من به خوبی مادام پامفری توی ترمیم کردن نیستم.
مالفوی در حالیکه هرمیون بانداژ زخم را عوض می کرد او را نگریست. هری هنوز از حیرت بی حرکت مانده بود. به
دراکو مالفوی خیره شده بود که از یک مشنگ زاده درخواست کمک می کرد.
هرمیون کنار تخت دست به سینه ایستاد و گفت:
- خوب حال بهم می گی دقیقا چی شد؟ می دونم به محض اینکه بهتر بشی اینجا رو ترک می کنی برای همین می خوام
بهم بگی.
مالفوی در زمان واحد هم احساسی خشم می کرد و هم دارد. پافشاری کرد:
- بهت که گفتم. من و مادرم در حال فرار بودیم. توی خونه خاله بالا مخفی شده بودیم. خاله ام نمی خواست من اونجا باشم. ترسیده بود. می گفت من به خطرش می اندازم. سعی کرد منو بکشه. قبل از اینکه این کارو بکته من از اونجا
فرار کردم.
هرمیون تاکید کرد:
- ولی چرا؟ منظورم اینه که تو یک مرگ خواری. باید شما ها یک طرف باشیان،
- دیگه نه.
مالفوی آهی کشید. گویا از این قضیه پشیمان نیست ولی چشمانش هنوز سرد ماده بودند.
- من نتوانستم اون شب دامبلدور رو بکشم. برای همین لرد سیاه دنبال منه. خوب حقم داره.. ولی با این وجود من برای
اوان مثل یه خون لجنی هستم.
هرمیون خشمگین گفت:
- تو هیچوقت فرق نمی کنی. من بهت کمک کردم. می توانستن اونجا ولت کنم تا بمیری...
مالفوی فریاد کشید:
- من نمی مردم. حالم خوب می شاه.
هرمیون تقریبا جیغ کشید:
- اوه درسته. تو پاهات شکسته بود و حتما دستت هم خودش خوب می شد؟
- پس چرا گرنجر؟ چرا منو آوردی اینجا؟
- چون... هنوز فکر می کنم او نقدرها هم بد نشدی.
مالفوی ساکت ماند ولی تحمل هری دیگر تمام شده بود. هرمیون گفت:
- تو منو توی این ششی که منو دیدای سال شکنجه دادی و سعی کردی عذاب بدی. من از همون لحظه اول که چشمشی
به تو افتاد ازت متنفر شدم. ولی تو دامبلدور رو نکشتی. تو اونو نکشتی. اگه اینکارو کرده بودی همونجا ولت می کردم
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: سال ۱
تا بمیری. ولی تو یه قاتل نیستی، پس از نظر من هنوز تو یه آدمیزادی. این به اون معنا نیست که من تو رو دوست
دارم یا اینکه حتی می خوام کمکت کنم. ولی نمی توانم بذارم بمیری.
مالفوی در حالیکه سعی داشت حالتش را تغییر کند از درد آخی کشید و گفت:
- حال فرقی هم نداره. به زودی لرد سیاه منو پیدا می کنه.
هرمیون ایستاد. بی صبرانه گفت:
- نه اینطور نیست. همه فکر می کنن وقتی میام اینجا برای کارهایی می رم وزارتخوانه. فکر می کنن درسای اضافه می
خوانم. کسی شک نمی کنه.
- اگه پاتر بفهمه همه چی تمومه.
مالفوی این را گفت و برای لحظه ای هری ترسی را در چشمان او دید.
- هری نمی فهمه. حالا برو بخواب. صبح بر می گردم. کریچر برات غذا می یاره؟
هرمیون این را گفت و لوازمش را در سبدش قرار داد.
مالفوی خشمگین گفت:
- آره. ولی غذاهاش زیادم خوب نیست.
هرمیون فریاد کشید:
- خوشحال باش که حاضره اصلا برات غذا بیاره. حالا خفه شو و بگیر بخواب.
هری عقب رفت و کنار دیوار نزدیک در ایستاد. هرمیون معجونی را برداشت و جامی را از آن پر کرد. آن را کنار تخت
قرار داد. مالفوی او را با چشمان بی احساسی و سردش نگاه کرد و بالاخره هرمیون به سمت در رفت.
هری پشت سر او از اتاق بیرون رفت. در را نگاه کرد که با خارج شدن هرمیون به سنگ تبدیل شد. و بعد شنلش را
برداشت.
- آIIIllIIIllIIIIIll|اه!!
هرمیون چنان بلند فریاد کشید که در طول راهرو صدای آن چند بار تکرار شد.
- اوه خدای من! هری!!
هری سر او فریاد کشید:
- درسهای اضافی؟ درسهای اضافی!! خیانت کار!!!
هرمیون فریاد کشید:
- تو منو تعقیب کردی؟ به چه جرئتی؟
- من به چه جرئتی؟ تو چه رویی داری! تو داری به یه مرگخوار کمک می کنی. خاله اون سیریوس رو کشت.
- دقیقا هری خاله اشی. نه خودش . نه دراکو!
هرمیون صدایش را پایین آورد فهمیده بود که دارند فریاد می کشند.
- هیچ فرقی نداره. اون این همه سال زندگی ما رو خراب کرد. سعی کرد من و دامبلدور رو بکشه. پدرش یکی از
نزدیکترین خدمتکارای ولدمورت هست. فکر می کنی مالفوی فرق کرده و طرف ما هست؟
هرمیون حال از ته دل حرف می زد:www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: ال۱
- شاید! باید سعی کنم. چه فایده داره بذاریم اونایی که ازشون متنفر هستیم بمیرن؟ خوب این فقط مرگ بیشتر هاست.
نابودی بیشتر.
- نه!
صدای فریاد هری بود. که باعث شد هرمیون از ترس قدمی به عقب بردارد.
- من می رم به مک گانگول می گم.
- هری!!
هرمیون به التماس افتاده بود. بازوی او را چنگ زد ولی هری خود را بیرون کشید.
- هری تو نمی تونی این کارو بکنی. خواهشی می کنم.
- اون حالش خوب می شه و نمی میره. بعدش هم می فرستنش آزکابان کنار باباش.
حال هری از خشم چهره اش کبود شده بود.
- منوول کن!!!!
هرمیون سریع هری را رها کرد. گویی هری از آتش است. هری به سمت انتهای سالن حرکت کرد. هرمیون او را دنبال
نمود.
- هری من بهش نگفتم. ولی مادرش کشته شده. بلاتریکس لسترنج مادر اونو کشته و سعی کرده خودشتم بکشه. مالفوی نمی دونه مادرش مرده. و اگه بره یکی اینو بهش خبر می ده و مالفوی سعی می کنه بر گرده پیش ولدمورت تا انتقام بگیره و بعدش مسلما زنده بر نمی گرده. مالفوی اینجوری بیشتر به درد ما می خوره.
- اون اصلا تغییر نکرده هرمیون. نمی فهمی؟ اون اداره از تو استفاده می کنه که خوبش کنی. احتمالا نقشه ولدمورت
هست که به ما نزدیک بشه. و... تو یه مشنگ زاده ای هرمیون.
- که چی؟
حالا چهره هرمیون سرخ شده بود. آنها داشتند میان یک سالن خالی فریاد می کشیدند. صداهای آنها به دیوارها حمله می
کرد.
- خوب یه مشنگ زاده نمی تونه کاری کنه؟
- یعنی منظورمو نمی فهمی؟ مالفویها از مشنگ زادهها متنفرن. نباید به خاطر اینکه خوش تیپه جذبش بشی.
هرمیون فریاد کشید:
- خفه شو! هری قسم می خورم اگه به کسی بگی دیگه تا ابد باهات حرف نمی زنم. می شنوی. هرگز!
هری حرفهای او را باور نمی کرد. هرمیون به او چنین حرفی بزند. دیگر صبرش تمام شد.
- به درک ! مگه حالا خیلی حرف می زنی؟ برو با همون مالفوی ات باش. متاسفم که می بینم چنین فردی مثل تو بهترین
دوستم هست که منو به یه اسلایترینی می فروشه.
هرمیون دیگر تحمل نیاورد. شکست و روی زمین افتاد. اشکهایش جاری شده بود.
- هری... تو می دونی که من برادر ندارم و تو جای برادرمی. تو و رون برای من عزیزترین ها هستین. چطور جرئت می
کنی اینو به من بگی. ولی هری...
هرمیون بین هق هق هایش سعی کرد حرفش را بزند.
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: لالا۱
- هری ای که من می شناسم این کارو نمی کنه. و من نمی تونم اگه این کارو کنی دیگه تو رو دوست خودم بدونم
شیر یا ...
برای یک لحظه هری متوقف شد. حالا دیگر کاملا حرف او را باور می کرد. نتوانست بفهمد دیگر چرا قدم زدنش را ادامه
نداد. هرمیون برای شش سال بهترین دوستش بود. مثل یک خواهر برایش عزیز بود. و حال داشت برای اولین بار از او
چنین چیزی را درخواست می کرد.
هری باری دیگر آرام گفت:
- ولی هرمیون.. اون دراکو مالفوی هست.
هرمیون به چشمهای هری خیره شد. انتظار داشت بفهمد که آیا هری سر حرفش می ماند یا خیر. چطور می توانست این
کار را بکند و ریسک از دست دادن بهترین دوستش را قبول کند. حالا می فهمید که هری چقدر او را دوست دارد. آنقدر
که حاضر شده بود روی تنفری چنان سخت را به خاطر او بپوشاند. به خاطر رفتارشی با هری در این روزهای اخیر احساسی
گناه می کرد. هری حاضر شده بود با اینکه می دانست کسی که سعی کرد دامبلدور را بکشد و مقدمات آن را فراهم آورد
در اتاق نیازمندیها نشسته است، صبر نماید و کاری نکند.
هری آهی کشید.
- باشه. نمی گم.
هری رویش را با تنفر از هرمیون برگرداند و مسیرش را ادامه داد. هرمیون لحظه ای تردید کرد. بعد جلو دوید و
داستانش را دور هری انداخت.
- متشکرم. او ه هری متشکرم. و... متاسفم. منو ببخشی هری.
هری لبخندی زد. ولی بعد لبخندش محو شد. در حالیکه به سمت برج گریفندور می رفتند، پرسید:
- خوب چه درسهایی توی وزارتخوانه می خونی؟
هرمیون منعجب جواب داد:
- اوه... ام.. یه سری درسایی که کارم رو براه بشه.
آنها از دروازه ورودی برج گریفندور گذشتند و و قدم به سالن عمومی که حالا کاملا شلوغ بود گذاشتند. هری متعجب بود
که کسی صدای فریاد آنها را نشنیده است.
- ولی برای چی؟
هرمیون سری تکان داد و به هری شب بخیر گفت و بعد از پله های خوابگاه دختران بالا دوید. در بالای پله ها برگشت و
با دهانش بی صدا گفت:
- هری بازم متشکرم!
هری به خودش لبخندی زد که خیلی زود محو شد. رفتن او را نگاه کرد و باری دیگر احساس کرد تنها شده است.
پایان فصل نوزدهم
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: لالالا۱
به نام او
هوای پاتو و کوه قواموش شطه
(CE لاتیننتات : لث تثلیه
مشخصات : ۸۵۹۳ حرف، ۱۸۸۹ کلمه، ۱۳۴ پاراگراف
مج: مج: مجید مجید مجی های : x::
هری رابطه اش با رون و هرمیون همانطور که حدس می زد بهتر شد. ولی حالا چیزهای دیگری در ذهن هری بود و اخیرا
ترجیح می داد تنها باشد. بعد از یک شب تمام فکر کردن بدون هیچ خواب معمول کسی صبح روز بعد از یاد سرحال نیست. برای صبحانه پایین رفت. فراموش کرده بود تکلیف پرفسور گروبلی پلانک را بنویسد. می دانست در کلاس زمانی
که صفر بگیرد از این کارش پشیمان خواهد شد. خود را روی صندلی انداخت. مدتی گذشت تا فهمید خودش را کنار
فردی انداخته است که این روزها خیلی فکرش به او مشغول می شد.
- سلام.
جینی خیلی سرد این را گفت. و برای خودش کمی شربت پرتقال ریخت.
- حالت چطوره؟
- خیلی خوب.
هری این را گفت و خمیازه بلندی کشید. هرمیون نگاه منزجرانه ای به او کرد. هری پرسید:
- و تو؟
جینی آهی کشید:
- مشغولم. خیلی وقته حرف نزدیم.
- ته.
مکالمه آنها سرد و کوتاه بود. هری آرزو می کرد می توانست عذرخواهی کند و به او بگوید که چقدر دلش برایش تنگ
شده است و درست زمانی که داشت تلاشش را می کرد که چنین حرفی را بزند جینی بلند شد و به سمت دوستانش در
انتهای سالن رفت.
- مکالمه شیرینی نبود.
هرمیون از پشت روزنامه دیلی پرافیت این را گفت. هری زیر لب گفت:
- گیرنده هرمیون. هری هنوز از هرمیون بابت کاری که کرده بود عصبانی بود. برای بقیه روز به او بی توجهی کرد. رون بین آن دو رفت و آمد می کرد و التماس می کرد به هم بگویند چه خبر است. درست بعد از ناهار بود که هری جلوی ورودی برج گریفندور
کتابی از دستش افتاد. خم شد بردارد که هرمیون را دوباره جلوی خود دید. او التماس کرد:
- لطفا بیا. مهمه.
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: کالا۱
هری آهی کشید و اجازه داد دستش را بگیرد و به سمت اتاق نیازمندیها بکشد.
- من حاضر نیستم کمک کنم تکونش بدی.
هری این را زمزمه کرد و در همین حال چند استاد پچ پچج کنان از کنارشان گذاشتند. حالا آن دو داشتند شانه به شانه
قدم بر می داشتند.
- جریان این نیست. من قبل از کلاس تاریخ جادوگری رفتم یه سر بهشی بزنم و در نهایت کلاسمو هم از دست دادم.
- تو به خاطر اون توی کلاسی غیبت کردی؟
- خفه شو و گوش بده هری. مالفوی چیزایی می دونه. اون وقتی ولدمورت داشته با مرگخوارا در مورد جاودانه سازها
حرف می زده چیزهایی شنیده.
هری راه رفتن را متوقف کرد ولی هرمیون متوجه نشد چند قدم رفت بعد ایستاد و برگشت. هری با خشم پراند:
- من حاضر نیستم از اون کمکی قبول کنم! بهش گوش نمی دم!
هرمیون التماس کرد:
- هری تو باید این کارو بکنی. اون شیطان نیست.
هری فریاد کشید:
- چیه؟ کم کم دارای دوستش می شی؟
- هیس!
هرمیون بازوی هری را چنگ زد و او را پشت راهروی مخفی کشاند. و بعد از پله ها بالا رفتند و به سمت اتاق نیازمندیها
حرکت نمودند. هرمیون با ملایمت گفت:
- اون فرق کرده هری. تازه فهمیده مادرش توسط بلاتریکس کشته شده. و اینکه وضع پدرش توی آزکابان خوب
نیست. اون خیلی تنهاست.
- اون تمام سال اول منو عذاب می داد. هر چی هم تو بگی منو برای اون متاسف نمی کنه.
- تو مناسف خواهی شد...
هرمیون چند قدم از او دور شد و روبروی دیوار ایستاد. چشمانش را بست و سخت فکر کرد. دری پدیدار شد و از آن
وارد شد. هری نیز او را دنبال کرد.
مالفوی با عصبانیت گفت:
- پاتر!
مالفوی ایستاده بود. به کتابهای زیادی که در یک محفظه قرار داشت نگاه می کرد. خیلی رنگپریده به نظر می رسید.
دایره های سیاهی دور چشمانش بود. دستش هنوز از گردنش آویزان بود. زخم ها کنار بدنش بسیار بهتر می نمود. هری
می توانست ببیند او به شدت به پشت صندلی تکیه زده است تا بتواند بایستد.
هرمیون صندلی را جلو کشید و مالفوی را وادار کرد که بنشیند. درخواست کرد:
- چیزی که به من گفتی به هری هم بگو.
- چرا این کارو بکنم؟
مالفوی این را گفت و با چشمان سردسی نگاهش را از هرمیون برداشت و به هر ی انداخت.
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: نام ل۱
- چون اگه هری رویه ذره از اینی که هست عصبانی تر کنی می ره به پرفسور مک گانگول می گه که تو اینجا بودی و
مجبوری برای کنار پدرت توی آزکابان.
هرمیون این را پراند بعد ادامه داد:
- حالا بهش بگو.
مالفوی فریاد کرد:
- پرا خودت نمی گی؟
هرمیون داد کشید:
- همین حالل!
مالفوی کمی خوذ را عقب کشید. نقشی که مدتها دست مالفوی بود حال تغییر کرده بود. هرمیون کنترل روی مالفوی را به
دست گرفته بود. جانش را بدهکار او بود.
مالفوی خسته به نظر می رسید شروع کرد:
- لرد سیاه خیلی چیزا نقشه کشیده. همه اش در مورد تو حرف می زنه. البته خیلی حالامو به هم می زنه. اون در مورد تو
و پدر مادرت طوری حرف می زنه انگار که اونا هم زنده ان. افرادی رو به خونه قبلی ات می فرسته که ببینه کسی
اونجا رفته یا اینکه خراب تر از اونیکه بوده شده یا نه. اون چیزی رو توی اون خونه احتیاج داره.
هرمیون ضربه ای آرام به او زد و گفت:
- در مورد جاودانه سازها بهش بگو،
مالفوی ابرویی بالا انداخت ولی ادامه داد:
- یکی از جاودانه سازها فنجان هافلپاف هست. ولی گرنجر می گه تو اینو می دونی. اون توی خونه منه. از وقتی یادماه اونجا بوده. به همه می گفتن کسی نباس بهش دست بزنه. یه عده هم اومدن چکش کردن و گفتن اگه کسی لمسش
کنه در جا می میره.
- احمقا! همنون شیطانید.
صدای خشمگین هری بود. مالفوی پراند:
- خفه کار کن. خود تم همچین معصوم نیستی نزدیک بود منو پارسال بکشی.
خشم هری اوج می گرفت. گفت:
- تو سعی کردی طلسم نابخشودنی روی من امتحان کنی.
- داشتی به حرفام گوش می دادی. حقت بود.
- اوه به گریه هات با اون ارواح؟
مالفوی برای اولین بار ساکت ماند. هر چند این هیچ حس همدردی در هری بر نیانگیخت ولی احساس کرد در این لحظه
دیگر نباید آنجا باشد. هرمیون رفت در را باز کند ولی زمانی که دستش را روی دستگیره در قرار داد در خودش باز شد.
آرام گفت:
- شار یا .
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: بالا۱
هری برگشت و رون را دید که آرام وارد اتاق شد. در را پشت سرش بست. مالفوی در انتظار یک جنگ بزرگ به سه نفر
آنها با ترس نگاه می کرد.
- شماها... دارین به... مالفوی کمک می کنین؟
صورت رون از خشم می لرزید. به رنگ صورتی در آمده بود. و و پشتش به مالفوی بود.
- همه این مدت داشتین کمکش می کردین ؟
- اون تقریبا کشته شده بود.
هرمیون داشت التماس می کرد. آرام عقب نشینی می کرد. هرمیون ادامه داد:
- من فقط نجاتش دادم. گفت که به ما کمک می کنه.
- کمک می کنه؟
صدای روان به فریاد تبدیل شده بود. هری دعا کرد کسی در سالن نباشد.
- اونیه قاتله.
هرمیون التماس کرد:
- نه اینطور نیست.
رون با دیوانگی فریاد کشید:
- ما باید به یکی خبر بدیم. کمک. کمک!
رون به سمت در رفت.
- پترافیکوسی توتالوسی!
دست و پاهای رون بلافاصله قفل شد و روی زمین سنگی افتاد. هری نفسش را حبس کرد.
- هرمیون! چی کار کردی؟
هرمیون التماسی کرد:
- نمی توانه همینطوری بره توی سالن داده بکشه که. هری اخراج مون می کنن.
هری فریاد کشید:
- تو روان رو طلسم کردی. درستش کن!
- نه! ما باید بذاریم آروم بشه. اونو به خوابگاه بر گردونیم و اونجا بهش توضیح بدیم. و گرنه دوباره شروع به داد
کشیدن می کنه.
هری به هرمیون خیره شد. و بعد به رون روی زمین. سپس به مالفوی روی صندلی. با چهره ای بدون احساسی. هرگز
تصور نمی کرد چنین صحنه ای را به چشمش ببیند.
هرمیون نفس نفس زنان به رون نگاهی کرد و گفت:
- برو شنل نامرئی تو بیار تا زیر اون ببریمش، عجله کن!
هری به رون نگاه کرد و گفت:
- خودت برو. اینجوری کمتر کسی مشکوک می شه. می تونی بگی کتابی چیزی رو فراموش کردی.
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: ۷ ل۱
هرمیون سری تکان داد و از هری به مالفوی مردد نگاه کرد، انتظار داشت به محض اینکه در را پشت سرش ببندد آنها
یکدیگر را طلسم کنند. به رون نگاه عذرخواهانه ای انداخت و از در بیرون رفت. هری کنار رون زانو زد. چشمان رون وحشیانه اطراف را نگاه می کرد. هری عذرخواهی کرد:
- اگه بلد بودم طلسم رو باز کنم حتما این کارو می کردم رفیق.
بعد فکری به ذهنش رسید.
- هی مالفوی.
مالفوی بالا را نگاه کرد. پیش از این او نشسته بود و سرش را روی دستانش قرار داده بود.
هر یا سرد پرسید:
- می دونی چطور طلسم رو باز کنی؟
- نه.
مالفوی این را آرام گفت و دیگر هیچ نشانی از سرمای همیشگی در صدایش نبود. هری دوباره به رون نگاه کرد و ایستاد.
نمی دانست باید چه کند. نمی دانست برای مالفوی احساسی تاسف کند یا نه. به هر حال باعث این مشکلات مالفوی بود. مدتی بعد هرمیون آرام در را باز کرد و وارد شد. شنل هری را از جیبش بیرون کشید. هری پرسید:
- نمی شه همین جا بازشی کنیم؟ راحت تره.
- من روان رو می شناسم. زیاد خوشحال نمی شه. اینجوری بدون جلب توجه می توانیم ببریمش، اوه صبر کن. هرمیون این را گفت و به سمت کابینت رفت. معجونی را برداشت و در جامی ریخت. به مالفوی دراکو داد. و به سمت
هری دوید، شنل را روی رون کشید بطوریکه رون کاملا زیر شنل ناپدید شد.
- خوب.. یک.. دو...
::::}:::::}::}:::::::::::::}::::::::::}::}
رون را روی تختش قرار دادند. هری جلو رفت شنل را بیرون کشید و بالای سر او ایستاد.
هرمیون به سخنی نفس می کشید.
- خیلی خوب رون. گوش کن. من زمانی که هری هم فهمید اینو بهش گفتم. مالفوی داشت توی زمین قلعه می مرد برای همین اونو آوردم به اتاق نیازمندیها. برای اینکه نذارم بمیره. بعد از اینیکه خوب شد می ذاریم بره و دیگه کاری
به کارش ندارم.
هری می دانست زمانی که طلسم برداشته شود اتفاقاتی خواهد افتاد. - هری خودش فهمید. منو دنبال کرده بود. حالا اگه به کسی در مورد مالفوی چیزی بگی به همه در مورد ناتوانی تو در
ساخت معجون تغییر شکل می گم و همچنین اینکه چطور من دو بار در روز موتو کوتاه کردم چون خیلی شبیه رومیلدا
وین شده بودی.
هری نگاه متعجبی به هرمیون انداخت ولی او فقط لبخند زد.
- خوب ؟ حالا می خوام طلسم رو بردارم. هرمیون عصایش را پایین آورد و چیزی را زمزمه کرد. رون بلافاصله رها شد. سعی کرد نفسی بکشد. و دستانش را
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: بار ال۱
هری انتظار داشت رون بلند شود. هری را کناری بزند و سر هرمیون فریاد بکشد. در عوضی رون از تخت خواب بیرون آمد. خودش را تکاند. سرش را که چند بار به زمین خورد بود با دستش مالید.
هری با تردید پرسید:
- تو خوبی؟
- آره.
روان در صدایش هیچ احساسی نداشت.
- سرشام می بینمت. رون از خوابگاهش بیرون رفت و آندو او را نگاه کردند. ولی در آستانه در رون ایستاد. برگشت و به سمت هرمیون رفت.
- این مالی خودت باشه. و بعد رون پین(چیزی که مانند یک نشان ارشد یا چیزی شبیه آن به سینه می زنند.) طلایی رنگی را در دستان هرمیون
قرار داد و خوابگاه را ترک کرد.
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: به نا۱
به نام او
هوای پانو و = وه قواموش شطه
ج: :: پی: : چاپی اچ پی: : چ: s}: ::x}}:
پشت نی بیگاه التز درگت
مشخصات : ۸۹۵۹ حرف، ۱۹۷۲ کلمه ، ۸۶ پاراگراف
مج: مج: مجید مجید مجی های : x::
- هرمیون؟
- اون همش گیر می ده در حالیکه من فقط داشتم...
- هرمیون؟
- به خاطر خدا. ببین می توانست یه کلمه بگه ازش خوشش نیومده.
- هرمیون!!!!
هرمیون ناله اش را بس کرد و به هری نگاه نمود که لبخند ترحم آمیزی زد.
هری به برگه مقابل هرمیون اشاره کرد:
در این مدت که هرمیون داشت غار می زد با عصبانیت قلمش را به کاغذ تکلیفش می زد و حالا برگه پر از جوهر مشکی رنگ شده بود. با عصبانیت آهی کشید و عصایش را حرکتی داد تا آن را مرتب کند. ولی زمانی که به اشتباه آن را آتش
داد از جا پرید.
هری در حالیکه در خاموش کردن آتش به او کمک می نمود پرسید:
- می خوای بهم بگی که بین تو و رون چی هست؟ هرمیون اصولا تا آنجا که هری می دانست، شخصیتی احساسی نداشت. همیشه به گونه ای صحبت می کرد که گویی چیزی جز درس برایش مهم نیست. و نمی گذاشت چیزی عذابش دهد مگر آنکه آن چیز نمره اش باشد. ولی حالا او کنار آتش در سالن عمومی خالی نزدیک هری نشسته بود و چیزی نمانده بود اشک بریزد. هری به پین سینه ی طلایی رنگی که در داستان هرمیون بود و نزدیک به سه ساعت پیش رون آن را به هرمیون داده بود
اشاره کرد و با کنجا وی پرسید:
- این چی بود که رون بهت پس داد؟
- این پین رو من توی تابستون بهش دادم. به عنوان اینکه براش شانسی می یاره.
- برای چی؟
هرمیون به هری نگاه کرد و خندید.
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: به لال۱
- روز قبل از اینکه تو به بارو برگردی ما واقعا انتظار داشتیم تو فرار کنی و به سراغ شکار ولدمورت بری. منم انتظار
داشتم رون هم فرار کنه تا مثلا تو رو نجات بده یا همچین چیزی. همه ما چه می خواستیم چه ناه در خطر بودیم. و
فکر کنم می خواستم شانسی همراهش باشه.
این برای هری زیاد مفهومی نداشت. می دانست قضیه احتمالا از این خصوصی تر است. هری هیچگاه دختر درون هرمیون
را ناشناخته بود. تا بحال بیش از شش سال با او بود و تقریبا همه عادت های او را می شناخت. و معمولا همیشه در مورد
هرمیون درست حدس می زد . ولی زمانی که به دختر درون هرمیون می رسید. هری کاملا بی سرنخ بود. هرمیون گویی هری سوال کرده است شروع به توضیح دادن کرد: - اگه من طلسمش نکرده بودم ما رو توی درد سر می انداخت و احتمالا حالا هر سه ما اخراج شده بودیم.
هری پافشاری کرد:
- می دونم. ولی چیزی که نمی فهمم اینه که چرا به من و رون نگفتی؟ می دونم که این عکس العمل روان بود و می
فهمم چرا نمی خواستی توضیح بدی. ولی ما بهترین دوستای تو هستیم. چرا بهمون نگفتی؟
- تو واقعا فکر می کنی من دوست داشتم شما دو تا بدوانین دارم به دشمن قسم خورد مون کمک می کنم؟
هرمیون جز و لابه می کرد. لبهایش می لرزید. - ما همیشه دشمن مالفوی بودیم و خصوصا با اتفاق آخر ترم پیش می دونستم اولین کاری که می کنی خشمگین شدنه
و این کارو کردی.
هری به او اطمینان داد:
- رون بر می گرده. فقط باید صبر کنی. - مشکل همینه. اگه او نقدر صبر کنم که اتفاقی بیافته چی؟ حالاها احساس می کنم توی هر لحظه، جنگ ممکنه اینجا
برسه. سیریوسی، دامبلدور، سدریک و همه اونایی که کشته شدن خیلی نزدیک به خونه شون بودن. ما تقریبا چندین
بار تو رو هم از دست دادیم. دیگه وقت صبر کردن برای همچین چیزایی نیست.
- صبر کردن برای چه چیزایی؟ هرمیون ساکت ماند و به درون آتش نگریست. با صداقت گفت:
- تو احمق نیستی هری. می دونی منظورم چیه. ولی فکر می کنم شانسمو از بین بردم. - فکر نکنم. به نظرم اون بر می گرده. هرمیون سری تکان داد. مشخصا اظهارات نیمه صادقانه هری را قبول کرده بود. ولی هری نمی خواست به هرمیون بگوید که اگر خودش جای رون بود احتمالا تا آخرین لحظه زندگی اش هرگز حتی به او نگاه هم نمی انداخت. از نظر هری کسی حق نداشت روی دوستانش طلسمی بیاندازد مگر اینکه به آنها کمک می کند. این مسئله بزرگی بود. ولی هری نمی
خواست این را به او بگوید. ولی مسئله بین رون و هرمیون تنها مشکلی نبود که هری را آزار می داد. روزنامه دیلی پرافیت روز به روز مخوف تر می
شد. اصلا یک تیتر مخصوصی و یک ستون خاصی مخصوصی عکسی کشته شدگان روز قبل اختصاص داده بود. با گذشت روزها کریسمس نزدیک می شد و حتی آواز زره ها و دکوراسیون زیبا در میان این همه مرگ در دنیای جادوگری و
مشنگها جلوه ای نداشت.www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: الل۱
روزها می گذشت و بالاخره زمان تعطیلات فرا رسید. رون و هرمیون همچنان با هم حرف نمی زدند و این واقعا اعصاب هری را به هم ریخته بود. هری تصمیم گرفت از این تعطیلات استفاده کند و میان آن دو را آشتی برقرار کند. هری خودش تصمیم داشت تعطیلات را در گریمولد لند بگذراند. جایی که زمانی مقر شلوغ و پر رفت و آمد محفل ققنوس بود اینک خلوت شده بود و دیگر کسی حاضر نبود بدون داشتن رهبری نظیر دامبلدور مانند قبل خطر کنند و اکثرا ترجیح داده بودند در منزل خود و همراه با خانواده خود باشند. هری آنها را مقصر نمی دانست.
هرمیون و روان حاضر نبودند کریسمس را جایی سپری کنند که دیگری وجود دارد. به قولی هری نمی توانست هر دوی آنها را با هم داشته باشد. لذا برنامه ای چید. به هر دوی آنها گفت که دیگری در منزل گریمولد لند حضور ندارند و بدین وسیله هر دوی آنها با کمال میل موافقت کردند که با هری همراه شوند. هری هر یک از آنها را جداگانه فرستاد. راه اجاق گریمولد لند به خاطر مسائل امنیتی بسته شده بود. بنابر این شد که هری خودش بعدا به آنها ملحق شود. زمانی که مطمئن شد آنها این کار را می کنند. خود مقابل خانه منتظر ماند. ابتدا هرمیون که روشهای مشنگی را بلد بود و مدتی بعد
روان وارد خانه شدند. هری بلافاصله زیر شانل مرئی پشت سر روان وارد شد و روی در طلسم قفل کننده ای که
ضد طلسمش را فقط او می دانست که از پرفسور لوپین یاد گرفته بود قرار داد. سپس از پله ها بالا رفت. نمی خواست شاهد دعوای رون و هرمیون باشد. و زمان ناهار که پایین برگشت با منظره بسیار عجیب روبرو شد. رون و هرمیون داشتند با هم سخن می گفتند و می خندیدند. روز دیگری گذشت و کریسمس فرا رسید. هری از همه ویزلی ها دعوت کرد تا کریسمس را با آنها باشند و خانم ویزلی قبول کرد به شرطی که آشپزی به عهده او باشد. هری نیز ناچار قبول کرد.
هرمیون و رون اکثر عصر آن روز را به صحبت کردن با فرد و جرج گذراندند. و هر از گاهی نگاههای نگرانی به هری می انداختند. هری قبل از اینکه وارد بارو شوند به آنها گفته بود ممکن است به هاگوارتز برنگردد. خانم ویزلی پافشاری می کرد که برای هری چای بریزد و اینکه هری بسیار رنگپریده است. جینی سمت دیگر اتاق نشسته بود و به هری نگاه نمی کرد. داشت با برد جدیدش بازی می کرد. هری آرزو داشت که او لااقل نگاهی سمتش می انداخت. دلش برای لبخند
جینی تنگ شده بود. بعد از شام کامل و مناسبی که دابی نیز در آن به خانم ویزلی کمک کرده بود، ویزلی ها شروع به جمع کردن و آماده
شدن برای رفتن کردند. خانم ویزلی به عصایشی حرکتی داد. دکاراسیون کریسمسی محو شد. درخت باقی ماند که به
زیبایی می درخشید. زمانی که همه جلوی در جمع شدند و شنل های سفر را می پوشیدند هری جلو دوید و دست جینی را گرفت. وقتی که فرد و جرج را دید که داشتند با ابرویی بالا انداخته به او نگاه می کردند، زمزمه کرد:
- ممکنه سریع باهات حرفی بزنم؟ لطفا؟ جینی سری تکان داد و هری را تا آشپزخانه دنبال کرد. طلسمی روی در قرار داشت که ویزلی ها تا چند دقیقه دیگر باید
منتظر می ماندند تا بتوانند از در خارج شوند.
هری توضیح داد:
- من خیلی پیشت نبودم.
جینی بدون احساس خاصی به او نگاه کرد. نه خوشحال و نه عصبانی به نظر می رسید.
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: لالل۱
- واقعا دلم می خواد بیشتر با هم حرف بزنیم.
جینی آرام گفت:
- آره وقتی تلاش می کنی از هاگوارتز فرار کنی و مشغولی این کار سختیه. مگه نه. اصلا تصمیم داری بر گردی؟
هری جوابی نداد. برای بازگشتن به قلعه مردد بود. جینی در مقابل سکوت هری، خیلی ساده و رک جواب داد:
- نمی دونم چطور ممکنه ما حرف بزنیم اگه حتی تصمیم نداری به مدرسه برگردی؟ اصلا فکر کردی که وقتی بخوای
منو بکشی اینجا چی بهم بگی؟
- من دلم برای تو تنگ شده.
هری آهی کشید و سرش را پایین انداخت.
- خوب منم دلم برات تنگ شده.
جینی شروع کرد و هر ی انتظار داشت او لبخندی بزند ولی این اتفاق نیافتاد.
- ولی تو جز برای خودت هیچکس برات مهم نیست.
- اتفاقا هست!
هر ی اول فریاد کشید ولی بلافاصله خودش را کنترل کرد. ادامه داد:
- من همیشه نگران تو هستم.
- پس چرا نمی خوای برگردی مدرسه؟ چطور می تونی از دوستانت مراقبت کنی وقتی تنهایی اینجا هستی؟
جینی راست می گفت. و هری نمی خواست آن را قبول کند. چنان به او نگاه کرد که گویی باورش نمیشد با او به هم زده
است. آنقدر جینی را دوست داشت که برایش دردناک بود که دیگر دوست پسرش نباشد.
خانم ویزلی جینی را صدا کرد. جینی گفت:
- می بینمت هری. خداحافظ.
جینی بر گشت که برود ولی هری دست او را رها نکرد. جینی سریعا به سمت او برگشت و هری او را بوسید. برای یک
لحظه جینی حیرت کرد حتی یک آن جواب داد ولی بعد قدم عقب گذاشت. به سمت در آشپزخانه دوید.
هری در حالیکه احساس می کرد یک احمق واقعی است به سمت اتاقش برگشت و روی تختش نشست. بعد از مدتی فکر
کردن سرانجام بلند شد و از پله ها پایین رفت. رون و هرمیون را مشاهده کرد که دوباره داشتند آرام آرام با هم صحبت
می کردند. زمانی که نزدیک شدن را دیدند لبخند زدند.
- حالت خوابه؟
رون این را پرسید و به سمت هری آمد.
- می خوای شطرنج جادوگری بازی کنیم؟
هری این را پرسید زیرا می خواست چیزی پیدا کند که بتواند جینی را از سرش بیرون براند.
رون با حرکت سرش موافقت کرد هرچند هری متوجه شد رون نگاه عذرخواهانه ای هم به هرمیون انداخت. برای هری
مهم نبود که آیا رون می خواهد با هرمیون آن شب کاری داشته باشد یا خیر. آنها دوستانش بودند. و هری احساس می
کرد وظیفه اش هست به آنها کمک کند شادی خود را داشته باشند. خصوصا الان.
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: لالالل۱
هرمیون بازی رون و هری را تماشا کرد. زمانی که ساعت به نشانه نیمه شب زنگ زد آنها به هرمیون نگاه کردند و متوجه
شدند او روی صندلی به خواب رفته است. موافقت کردند که ادامه بازی را برای صبح فردا بگذرانند. رون به سمت
هرمیون رفت و با ملایمت او را بیدار کرد. به نظر می رسید ملایمت بیشتر از حدی به خرج داده است چون چند دقیقه
طول کشید تا توانست هرمیون را بیدار کند. و با هم به طبقه بالا رفتند.
هرمیون چیزی شبیه این زیر لب گفت و خودش را داخل اتاقش کشید و در را بست.
- صبح می بینمت .
روان این را گفت و دستی برای هری تکان داد و ناپدید شد.
هری احساس خستگی می کرد. از تختش بالا رفت و به پولهایی که روی سقف ترسیم شده بود نگاه کرد. می دانست که
چند لحظه بعد در خواب خواهد بود. بسیار راضی بود که برای یک شب تمام فکرشی خالی خواهد بود.
پایان فصل بیست و یکم
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: علل ۱
به نام او
هوای پانو و = وه قواموش شطه
ج: :: پی: : چاپی اچ پی: : چ: s}: ::x}}:
تپثت ( لا ( ( : نگتن شتگان
مشخصات : ۱۴۵۳۴ حرف، ۳۱۷۶ کلمه، ۱۶۴ پاراگراف
مج: مج: مجید مجید مجی های : x::
یادداشت هرمیون: دوستان عزیزم، خودم مطلع هستم که اخیرا کمی کیفیت فصل ها افت پیدا کرده است. به زودی این افت از بین خواهد رفت. از فصل بیست و پنج به بعد امیدوارم مشکلام حل شود. اکنون مشکلاتی با اقامت و دیگر چیزها دارم که امیدوارم به زودی حل شود. باز هم از شما عذرخواهی می کنم و ممنونم که داستان را می خوانید و مشکلات آن را
تحمل می نمایید.
و اینک فصل بیست و دوم:
چیزی که شما در قلعه به دنبال آن بودید توسط لرد سیاه برده شد. د. م.
هری این نوشته را باری دیگر مطالعه کرد. زیر لب فحشی داد. اگر زودتر اقدام کرده بودند... دراکو بعد از اینکه کمی
سلامتی خود را بازیافته بود هاگوارتز را برای مدتی ترک کرد. قرار بود مدتی بعد باز گردد و اینک این نامه از طرف او
رسیده بود. بعد از اینکه نوشته را سوزاند ناچار بلند شد و از پله های سالن عمومی پایین رفت و خود را به سالن بزرگ رسانید. کنار رون و هرمیون که مشغول صرف ناهار بودند نشست. بعد از اینکه ناهار را خوردند هرمیون آنها را ترک کرد تا برای یاد گرفتن درسی به وزارتخانه برود. و آنها مشغول صحبت در مورد کوئیدیچ شدند.
با اینکه هری معمولا از کوئیدیچ لذت می برد این تمرینات اخیر بسیار خسته کننده و ناراحت کننده شده بود. بعضی اوقات زمانی که پرواز می کردند باد آنها را از جایگاهشان دور می کرد. و چند بار هم بازیگرهای کوچکتر روی زمین تماشگران افتادند. معمولا هری تمرین را قطع می کرد تا دستان چند بازیگر را گرم کند و آنها را برای تمرین آماده کند. به ندرت کار خاصی انجام می دادند. و جینی همه این کارها را سخت تر می کرد. اصلا حاضر نمی شد در چشم هری نگاه
کند.
بعد از سه جلسه تمرین هری به تیم گفت منتظر اعلان تمرین بعدی باشند. معمولا هری در هر هفته چند تمرین برگزار می کرد ولی می دانست این بار اگر چند تمرین دیگر اینگونه داشته باشد چوب جارویش را برای همیشه در دریاچه
خواهد انداخت. او دیگر صبر چندانی نداشت و بارها می شنید اعضای تیم پشت سرش می پرسیدند که چرا او چنین
اخلاق بدی پیدا کرده است.
- چون که همینم! اخلاقم بده!
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: لان لال۱
هری این را سر دملزا رابینز که از جینی دلیل عصبانیت هری را پرسیده بود فریاد کشید. البته بعد از اینکه جینی پاسخ داده بود که نمی داند و دملزا می خواست از سایر اعضای تیم بپرسد. که خون هری به جوش آمده بود. - گرفتی؟
دملزا چیزی نمانده بود اشکش بریزد. و زمین را ترک کرد. جینی نیز نگاه مرگباری به هری انداخت. و همراه او زمین را
ترک کرد. رون دستش را روی شانه هری قرار داد ولی جرئن نکرد حرفی بزند. در حالیکه در سالن بزرگ نشسته بودند هری خاطره تمرین را به یاد آورده بود. تمرینی که باعث شده بود هری تقریبا
باعث شود دملزا به گریه بیافتد. در همین هنگام رون چیزی گفت که باعث شد هری سرش را به سمت او بگرداند.
- ... و در مورد جایگزین کردن جینی...
هری برگشت و باقی جمله را نشنید.
- چی؟
حرفشی بلند بود ولی نمی خواست بی ادبانه باشد.
رون از خشم هری تعجب کرده بود. تکرار کرد: - فکر کنم باید جینی را با کسی دیگهع جایگزین کتی. و احتمالا د ملزا. جینیا اصلا دیگه بازی نمی کنه. فقط تو فکره. و
دملزا هم ازت ترسیده که اصلا فکر نکنم بتونه حتی نزدیک تو بازی کنه. فکر کنم تو بازی هم هماش اگه تو اینور
زمین باشی اون می ره اون طرف زمین.
هری به ظرفش نگاه کرد و فقط گفت:
- تو دیوونه ای. نمی تونم اینقدر نزدیک به بازی اونا رو عوض کنم.
رون پافشاری کرد:
- تو یه هفانه وقت داری. می تونی تغییر ایجاد کنی. - توجه توجه! دانش آموزان هاگوارتز،
هری و روان اطراف را نگاه کردند. صدای مک گانگول بود در حالیکه خودش در سالن حضور نداشت. - توجه توجه! دانش آموزان هاگوارتز! همگی به سالن های عمومی خود برگردند. پرفسور اسلاگهورن به قتل رسیده
است.
هیچ تعجبی نبود که صبح روز بعد زمانی که برای صبحانه می رفتند بسیاری از پدر و مادرها در سالن اولیا ایستاده بودند و داستان را به سینه زده و در مقابلشان اساتید التماس می کردند تجدید نظر کنند. بسیاری از دانش آموزان حیرت کرده بودند که خانواده هایشان را که برای بردنشان آمده بودند در سالن بزرگ منتظر می دیدند. بسیاری از دانش آموزان
خیلی زود در مقابل پدر و مادرشان تسلیم شدند و حاضر شدند برگردند و بعضی نیز بر تصمیم ماندنشان راسخ بودند. در همین هنگام هرمیون از پشت نزدیک شد و آرام گفت:
- دراکو رسیده. باید بعد از غذا بریم. باید اطلاعاتی در مورد کشته شدن اسلاگهورن داشته باشه.
هری ناراحت بود. پافشاری کرد:
- امکان نداره به ما اطلاعاتی بده. اون که راز دار شون نیست.
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: تپه لل۱
جینی مقداری شربت برای خود ریخت و با تیزهوشی گفت:
- نه ولی راههای دیگه ای برای بیرون کشیدن اطلاعات وجود داره. اونم بدون سوال کردن. بعد از اینکه غذا خوردند از کنار پدر و مادرهای منتظز گذشتند از پله ها بالا رفتند و چند بار در سالن ها مسیر عوض کردند تا سرانجام به راهرویی رسیدند که در آن اتاق نیازمندیها وجود داشت. بعد از سه بار عبور کردن و سخت تمرکز کردن هری چشمانش را باز کرد و دری آنجا دید. به سمت در رفت تا آن را باز
کند ولی روان دستش را روی دهانه دار قرار داد:
- عصاتو در بیار.
روان این را گفت و هری و هرمیون به او خیره شدند.
- ممکنه بهمون اعتماد نداشته باشه. هری سری تکان داد و عصایش را بیرون کشید. هرمیون به نظر می رسید می خواست اعتراض کند ولی در نهایت آهی کشید و او نیز سری تکان داد و عصای خود را آماده نگه داشت. هری در را باز کرد و آنها وارد اتاق شدند. اتاق درست همانگونه به نظر می رسید که آخرین بار آنجا را ترک کرده بودند. ملحفه ها کشیده شده بودند. کابینت ها بسته بود. هرمیون به سمت درهای شیشه ای رفت. بطری بزرگ یک معجون را بیرون کشید. آهی کشید. خیالش راحت
شده بود. رون رفت تا پشت پرده ها را بررسی کند. و درست زمانی که هری برگشت تا در را ببندد عصایی پشتش
احساسی کرد.
- تکون نخوار پاتر!
صدای مالفوی بود که با سنگینی پشت سر هری نفس می کشید.
- مارین... من ...
ولی قبل از اینکه بتواند حرفش را تمام کند چند بار نفسش را حبس کرد و روی زمین غشی کرد. از بازوی مجروحش خون
روی زمین می ریخت.
هرمیون به سمت مالفوی دوید و داد کشید:
- کمکم کنین بذاریمش روی تخت. خیلی بد خونریزی داره.
رون یک پای مالفوی را گرفت و گفت:
- گاو احمق باید توی همین اتاق می موند.
هر سه نفر مالفوی را بلند کردند و او را روی تخت قرار دادند. هرمیون خیلی تند و خشن شروع به بانداز کردن او نمود و
به هری و رون دستورات معجون های مختلفی را می داد تا از کابینت برایش بیاورند. بعد از چند دقیقه با نظر رسید
راضی شده است و قدمی عقب گذاشت.
- اینورتو!
هری این را گفت در حالیکه عصایش را به سمت صورت مالفوی گرفته بود. هرمیون شروع کرد:
- نه! اون الان خیلی دارد داره.
ولی چشمان مالفوی باز شد و با تعجب اطراف را نگاه کرد. نفسهای سنگینی می کشید. بعد ظاهرا دارد به او برخورد کرد و
شکمش را فشرد. ناله ای آرام از گلویش بیرون خزید. هری هیچ احساس همدردی نمی کرد.
 
________________
۷ الل۱
شماره صفحه:
www.harry potter2000.blogfa.com
- اینو بگیر.
هرمیون دستور داد و جامی به دست مالفوی داد. مالفوی آن را چنان نوشید که گویی هفته هاست ننوشیده است. دراز
کشید و منتظر ماند تا درد از بین رفت ولی در همان حالت باقی ماند.
رون به سمت دیگر تخت آمد.
- ما جواب می خوایم. کی اسلاگهورن رو کشت؟
مالفوی از بین دندانهایش گفت:
- بهتون که گفتم نمی تونم مستقیم بهتون بگم.
و سعی کرد بنشیند.
- من که اون رازدار...
هری سعی کرد یک دستی بزند.:
- نیستی. باله ما می دونیم. ولی تو اونجا بودی. چرا رفتی اونجا؟
- من پنهان شده بودم.
هری می دانست او دروغ می گوید. مالفوی ادامه داد: - مک گانگول یه چیزایی از من دیده بود.
هرمیون از پشت روان گفت:
- دلیلش این نبود. تو می دونستی، مالفوی از درد آهی کشید و بالاخره نشست و به دیوار تکیه زد.
- من می دونسانم. خون هری به جوش آمده بود. با خشم فریاد کشید:
- چیو می دونستی؟
- نمی توانم!
رون داد کشید:
- بله. تو می توانی!
با فریاد رون بر مالفوی هری متوجه شد رون بیشتر از آن عصبانی است که هرمیون به مالفوی توجه می کند نه اینکه او
نقشه را می داند. هرمیون دستهایش را به سینه زد و بیان داشت:
- ولدمورت برنامه تسخیر اینجا رو داره. حتما سعی می کنه که افرادی رو از سر راهش برداره. خواب مسئله بعدی
مالفوی در موارد نامه تو هست. اون جاودانه ساز.
- اونو بردن و بیشتر نمی تونم چیزی بگم. ولی اطلاعاتی در مورد جاودانه سازها پیدا کردم.
هری توجهشی جلب شد.
- و اون چیه؟
مالفوی در حالیکه در چشمانش درد شعله می کشید جواب داد:
- هر کسی جاودانه ساز و لمس کنه می میره. فقط لرد سیاه می توانه اونو از جایگاهش برداره.
 
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: ۸لل ۱
هری در خواست کرد:
- خونشی؟ خون اون می توانه جاودانه ساز رو از بین ببره؟ مالفوی آرام گفت:
- بله. ولی نمی توانی برای پیشش و انگشتش رو زخم کنی و خون برداری.
رون پراند:
- نه احمق!
- دا...
هر سه نفر به مالفوی نگاه کردند. که ناگهان مشکوک به نظر می رسید.
- یک تکه دیگه از روح اون هم می توانه جاودانه سازش رو برداره. می توانه لمسش کنه و طلسم اونو از بین ببره.
هرمیون پرسید:
- منظورت یه جاودانه ساز دیگه هست؟
- بله.
مالفوی این را گفت و دوباره روی تخت افتاد. به نظر می رسید دیگر نمی تواند حرفی بزند.
رون و هرمیون سخت مشغول گفتگو بودند و داشتند همراه با هری مدرسه را دور می زدند و به پله های ورودی رسیدند.
فقط زمانی که پایشان را روی پله پایین قرار دادند هری متوجه شد پرفسور مک گانگول در پله بالای بالا ایستاده است. و
به او نگاه می کند.
او نگاه هری را گرفت و با اشاره ای خواست جلو بیاید. هری خیلی سریع به دوستانش گفت:
- بر می گردم.
که متوجه حرفش نشدند. هری از پله ها بالا دوید و و هم پله با مک گانگول ایستاد. پرفسور با کنجکاوی به هری نگاه
کرد و گفت:
- عصر بخیر پاتر از آب و هوا لذت می بری؟
هری نامطمئن آرام گفت:
- بله. شما چیزی می خواستین پرفسور؟
- می خوای با هم راه بریم؟
مک گانگول این را گفت و به قلعه اشاره نمود. بعد زمانی که هری نگاهی کرد که نشان می داد حرف او را باور نکرده
- می خوام چیزی بهت بگم.
هری سری تکان داد. از هیجان در خود نمی گنجید. شاید او می خواست همه چیز را برایش روشن نماید. هری می
دانست از راز فامیلش حل شود دیگر مشکلات خیلی سریعتر حل می شود.
مک گانگول وارد سالن ورودی شد و هری او را تعقیب نمود. مدیر نمی دانست که فکر هری از زمان شنیدن حرف او با
لوپین مدتهاست درگیر این قضیه بوده است.
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: علل ۱
در حالیکه شروع به راه رفتن درون قلعه می کردند مک گانگول پرسید:
- هری. می دونی که من با پدر و مادرت دوست خیلی صمیمی بودم؟ درسته؟
هری بیان داشت:
- بله. شما اونا رو مدت زیادی می شناختید.
- اونا مردم بی نظیری بودن. واقعا می دونم بارها بهت گفته شده که تو خیلی شبیه پدرت هستی. خصوصا در موهات.
ولی مادرات... اون توی چشمای تو هست.
بارها این حرف به هری گفته شده بود و هر بار هری در مقابل این حرف کمی سرخ می شد.
- قبل از اینکه تو به دنیا بیای اونا ترسیده بودن. زمان تیره ای بود هری. مردم خیلی ساده در حالیکه در پیاده روها به سمت خانه می رفتند کشته می شدند. بعد از یک حمله به دره گودریک همه همسایه ها آنجا را ترک کردند. ولی آنها حاضر نبودند. آنها مصمم بودند که در آن خانه بمانند.
هری و پرفسور به راهروی دیگری چرخیدند که پیوسی داشت سعی می کرد با یک شمع ملحفه ای را بسوزاند. پرفسور مک گانگول توجهی به او نکرد. - اونا نقشه های زیادی برات داشتن که اگه یه موقع کشته شدن برای تو انجام بشه. انگار می دونستن او نقدر زنده نمی مونن که بزرگ شدن تو را تماشا کنن. اونا هیچ وقت حرفشو نزدن ولی مشخصی بود. خونه به جای اینکه برای رسیدن
بچه شاد باشه به محلی برای عزاداری تبدیل شده بود.
در حالیکه پله ای که رویش ایستاده بودند شروع به چرخیدن کرد هری با کنجکاوی پرسید:
- شما زیاد بهشون سر می زدین پرفسور؟
مدیر لبخندی زد:
- اوه بله. خیلی زیاد. من یه جورایی پیامبر پرفسور دامبلدور بودم. اونا افراد بسیار مهم ارتشی بودن. و من لازم بود پیامهای زیادی رو بهشون بدم چون نمی شد از طریق پست و راههای دیگه پیامهایی اینچنین بهاشون برسه. و تو
مخفیگاه بودند و نمی شد اونجا رو ترک کنن.
هری داشت می مرد تا مک گانگول از این حرفهای بی خود بگذرد و به اصل مطلب بپردازد. احساس بدی داشت چون می
دانست او دوست خوب پدر و مادرش بوده است. ولی هر ی از تابستان تا بحال صبر کرده بود.
وارد یک طبقه جدید شدند که هری پیش از این ندیده بود، خورشید نزدیک به غروبشی بود و به رنگ طلایی خونین می
درخشید.
- حقیقت اینه که چیزهایی هست که می دونم قرار بود وقتی بزگتر شدی سیریوس بهت بگه.
هری انتظار نداشت نام سیریوسی برده شود. به همین دلیل از حیرت یک قدم عقب ماند ولی خودش را رساند. - وقتی سیریوس کشته شد دامبلدور وظیفه گفتن به تو رو به عهده گرفت می خواست این کار را بکند ولی او نیز قبل از
هری خود را برای شنیدن خبر آماده کرد. مک گانگول می خواست به او بگوید.
- تو به غیر از اون خانواده مشنگی ات کسی دیگه رو نداری که اینو بهت بگن.
پرفسور کمی لرزید.
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: ه تک ۱
- من هیچوقت نمی خواستم مسئول این حرف باشم. پرفسور لوپین هم نمی خواست بگاه. احساس می کرد درست
نیست چون تو رو مثل سیریوسی می شناخت.
مدتی مکت کرد و بعد ادامه داد:
- از وقتی که پرفسور دامبلدور کشته شد همه چیز تغییر کرد. اگه متوجه باشی هر کسی یه نقشی رو به عهده گرفته. با
مرگ پرفسور اسلاگهورن همه چیز از هم جدا می شه و به هم می ریزه. اصلا دیگه نمی دونیم حرکت بعدی چای ممکنه باشه. پس وظیفه خودم می دونم چیزی که ممکن بود شیوه زندگی ات رو به کل عوض کنه بهت بگم.
هری گوش می داد. به صورت ذهنی از او التماس کرد همه چیز را مستقیم بگوید. وسط یک راهرو تاریک تر ایستادند.
خورشید تقریبا غروب کرده بود و عمه جا خیلی تاریک می شد. هری به چشمان منتظر او نگاه کرد. او شروع نمود:
- پدرت و سیریوس با هم رابطه خانوادگی داشتند. نمی دونم متوجه شدی یا نه. ولی فامیل خیلی خیلی دور بودن.
متاسفانه همه فامیل های دیگه طرف مادرت به مرگ مشنگی فوت کردن. البته به جز خاله ات. طرف پدر تو خیلی
وسیع تر بود. و به خیلی خانواده ها می رسه. اون یک اصیل زاده بود. که یعنی به خیلی از اصیل زاده های دیگه که
زیاد هم نیستن رابطه خانوادگی داره.
قبل هری شروع به ضربان کرده بود. می توانست صدای آن را به خوبی بشنود.
- ولی بر خلاف طرف مادرات خانواده طرف پدرت همشون نمرده بودن. خاله پنجم پدرت فرزندان زیادی داشت. فکر
می کردیم همه اونا رو خوب دنبال کردیم. باور کن. خیلی ها از فرزاندان را تا از بین رفتن کامل خانواده بررسی
کردیم. در یک مرحله حتی از من هم درخواست شد برای مدتی تو را بپذیرم.
هری دهانش باز مانده بود. به پرفسور مک گانگول خیره شد. که شانه ای بالا انداخت.
- من پسر خودم رو داشتم. که اونم در خطر بود. نمی توانستنم تو رو برای مدتی داشته باشم. نه با پسر جیمز و لیلی. نمی خواستم باعث مرگ تو من باشم. برای همین خانواده مشنگی تو رو پیدا کردیم. ولی یکی دیگه هم بود... که در نظرش گرفتیم و بهش گفتیم...
هری احساس می کرد نور شمعها سوسو می زند. به سختی پلک زد. چشمهایش را در تاریکی دقت داد.
- اون توی دره آسفودل زندگی می کرد. که فاصله زیادی از خونه پدر و مادرت نداشت. اون رازدارشون نبود. ولی می دونست پدر و مادرت کجا مخفی شدن چون همیشه مراقب بود. او مدت ها بود فراموش شده بود و مکانی که آنجا زندگی می کرد نیز نابود شده بود. بعدها به آنجا دره فراموش شده می گفتند. مکانی که فقط فقیرها آنجا می رفتند. بعد آنجا نابود شد و جایش قلعه ای ساخته شد. ولی آن زن هرگز آن دره را ترک نکرد.
- بعد از مدتها ما اون زن رو پیدا کردیم. تو اون زمان پیشی خاله و عموت بودی. ولی من خیلی سعی داشتم تو رو بیرون
بکشم. ولی اون تو رو قبول نکرد. چون می ترسید تو رو با اون ببینن. می دونست تو به خاطر زنده مونیدنت چقدر قدرتمند و مشهور هستی. می دونست یه روز یه قهرمان می شی، و همش می گفت که تو حقته زندگیه بهتری داشته
باشی. اون خیلی فقیر بود. خیلی فقیرتر از خیلیها، و برای همین تو پیشی خاله و عموت موندی.
- اوان کیه؟
هری این را پرسید. کلمه ها قبل از اینکه بتواند بیان کند از دهانش بیرون پرید.
- پرفسور مک گانگول!!!!!!www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: ۱-کا۱
صدای فریادی از انتهای سالن بانگ زد و فلیچ لنگان لنگان به در راهرو به سمتشان می دوید. خانم نوریسی نیز همراهش
بود. به سختی نفس می کشید. ایستاد. چند بار نفس نفس زد. بوی نفسش باعث شد هری قدمی عقب بردارد. با عصبانیت
غرید:
- گم شدن ! دانش آموزا گم شدن ! تقریبا ده تاشون. هیچ جا نیستن. جناب مدیره من گشتم. همه گوشه ها رو گشتم و
بعد دنبال شما اومدم.
- چه زمانی ؟
پرفسور مک گانگول ترسیده نگاهش را از هری برداشت و ادامه داد:
- کی غیب شدن؟
- نیم ساعت پیشی.
فلیچ این را گفت و سینه اش را فشرد.
- قبل از اومدن همه جارو گشتم. می دونستم سوال می کنین!
- می خوام همه دانش آموزا بیان توی سالن بزرگ. همین حالا.
پرفسور مک گانگول این را بعد از اینکه با عصایش به گلویش زد، گفت و صدایش سالن ها را می لرزاند و بلند اکو می
نتین .
فلیچ برگشت. هری ایستاد. برای مدتی از حیرت بی حرکت مانده بود. به فلیچ فحش می داد که چرا این خبر را ده ثانیه بعد نداده است. حالا دیگر مک گانگول مشغول تر از آن بود که به او جواب دهد.
زمانی که به ورودی سالن رسیدند فلیچ برگشت و به هری نگاهی کرد.
- دوست مو قرمز تو هم یکی از اوناست!
پایان فصل بیست و دوم
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: لاع۱
به نام او
هوای پانو و = وه قواموش شطه
ج: :: پی: : چاپی اچ پی: : چ: s}: ::x}}:
پشت نی لاتین: لگزین شدن
مشخصات: ۱۳۱۳۸ حرف، ۲۹۱۲ کلمه، ۱۶۶ پاراگراف
مج: مج: مجید مجید مجی های : x::
هری احساسی کرد فلیچ ضربه ای به شکمش کوبیده است. سعی کرد خود را از بین جمعیت شلوغ روی پله ها رد کند. کورکورانه خود را از میان جمعیت عبور می داد. رون کجا بود؟ و چرا باید کسی او را می گرفت؟ چطور ممکن بود این همه دانش آموز با هم ناپدید شوند؟
- هری!
برگشت. هرمیون را دید که داشت از میان جمعیت به سمت او می دوید. له رسید و دید چشمانش قرمز و پوف هست.
وقتی هرمیون دستش را گرفت داستان او می لرزید. سعی می کرد نفس بکشد. گفت:
- رون!
به شدت گریه می کرد.
- اون هیچ جا نیستشی!
هری به او اطمینان داد هر چند خودش مطمئن نبود.
- پیداشی می کنن. هری هرمیون را بر خلاف حرکت دانش آموزان راهنمایی کرد. به راهرویی که به سالن عمومی گریفندور که رسیدند آنجا
کاملا خالی بود. هری رمز را گفت و وارد سالن عمومی شدند. با منظره ای مواجه شدند که مدتی بی حرکت در جای خود
ماندند.
رون برابر آتش روی یک صندلی نشسته بود و کاملا بی حرکت به نظر می رسید. چشمانش رو به آسمان باز بود. هرمیون
جلو دوید و او را تکان داد:
- رون؟ خواهشی می کنم. رون؟
هری نیز جلو دوید. دستش را روی سینه روان گذاشت. قلبش نبض داشت.
- اینورتو!
این را با عصایش رو به روان گفت.
رون آرام پلکی زد و لبخندی بزرگ زد:
- هری! هرمیون!
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: لالایکا ۱
به شدت بی حال بود. هری و هرمیون زیر بغل او را گرفتند و با عجله به سمت درمانگاه مادام پامفری رفتند. در میان راه
از سالن بزرگ گذشتند و به مک گانگول که صحبتش را قطع می کرد و دانش آموزان که به آن سه خیره شده بودند
توجهی نکرد. رون را روی یک تخت قرار داد.
مدتی بعد که مادام پامفری درمان های اولیه را انجام داد هری و هرمیون جلو رفتند. هری عصایش را به سمت دفتر مادام
پامفری و بیمارهای دیگری که آنها نیز مقابل آتشهای گروه خود یافت شده بودند گرفت و دیواره ضد صدایی ایجاد کرد.
به سمت رون برگشت. هرمیون هنوز ناراحت به نظر می رسید. التماس کرد:
- چه اتفاقی افتاد؟
روان شانه ای بالا انداخت.
- واقعا نمی دونم. فقط اونجا نشسته بودم و داشتم روبروی آتش کتابی می خواندم. همین دیگه چیزی یادم نیست.
هری درخواست کرد:
- چیزی توی این دو ساعت که نبودی به خاطر نمی آری؟ چیز بعدی که یادته چی هست؟
رون به سختی فکر کرد و توضیح داد:
- یه صحنه کوتاه. ما نزدیک دخمه معجون ها بودیم و کنار ما چند تا اسلایترینی بودن. توی یک کلاسی قدیمی بودیم
که دیگه کسی ازش استفاده نمی کنه. یادم می آدیکی داشت حرف می زد. خیلی سریع و انگلیسی هم نبود.
قلب هری سرعت برداشت. زمزمه کرد:
- به زبان مارها بود؟
رون عذرخواهی کرد:
- نمی تونم چیزی بهت بگم رفیق، من صداش یادمه کلمه ها یادم نیست. می گم شاید ما... خوب...
در این لحظه رون خیلی ساکت شد. و هری و هرمیون با تعجب به او نگاه کردند.
- ممکنه که ما تخت طلسم امپریوس بوده باشیم و بعدشی خاطره مون دست کاری شده باشه.
روان این را زمزمه کرد. ترسیده بود.
- نمی دونم وقتی اونجا بودیم چه اتفاقی افتاد ولی صورتم می سوزه.
دستی روی گونه اش قرار داد که رد بنفش کم رنگی دیده می شد. به نظر می رسید ضربه یک مشت است.
- تو حالت خوابه؟
هرمیون مشخص بود دلش می خواهد محکم رون را در آغوش بگیرد.
- خیلی نگرانت شدیم.
روان کم کم هرمیون را مطمئن کرد که حالشی خوب هست و هری می دانست بعد به چه چیزی می رسند. برای همین بلند
شد و شنلش را برداشت زیر لب خداحافظی کرد و از اتاق بیرون رفت.
در همین لحظه جغد سیاه و زشتی روی شانه هری نشست و شروع به نوک زدن گردن هری کرد. هری جغد را گرفت و
نامه آن را باز کرد. جغد به سرعت پرواز کرد و رفت:
- برسد به گرنجر یا پاتر
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: علاع۱
طی آخرین اخباری که متوجه شدم یکی از جاودانه سازها که گرنجر در آن مورد با من صحبت کرده بود یک گردنبند است و زمانی دست فردی به نام مخفف ر.ا.ب بوده است. امروز متوجه شدم این فرد کسی نیست جز ریگولاس بلک. برادر سیریوس بلک. گردنبند نیز جزو اجناسی بوده است که ماندانگاسی از خانه سیریوس دزدیده است. اکنون این
جاودانه ساز در دست لرد سیاه می باشد.
د.م
هری باری دیگر نامه را خواند. گویی وضعیت هر لحظه بدتر می شد. باید هر چه زودتر فکری می کرد. برای این کار به کمک رون و هرمیون هم نیاز داشت. ولی اکنون زمان مناسبی نبود. به سمت سالن عمومی رفت تا آنجا کمی فکر کند.
روز بعد از ظهر تا شب هری و هرمیون هیچکدام رون را ندیده بودند. هرمیون نیز گفت که از ظهر که در کلاس طلسم هارون را دیده و برای رفتن به کتابخانه از او خداحافظی کرده است وی را ندیده است. آنها به جای اینکه برای شام به سالن اصلی بروند، به برج گریفندور برگشتند و مستقیما به خوابگاه پسران وارد شدند. آنجا نیز خالی بود.
هرمیون اطراف را با دقت نگاه کرد.
- کجا می توانه باشه؟ بعد از طلسم ها هم توی کلاسی نبود.
هری پیشنهاد داد:
شاید زودتر رفته شام بخوره. هنوز کمی نگران بودند به سالن اصلی برگشتند ولی آنجا نیز نشانه ای از رون نبود. هرمیون خواهش کرد: - بیا بریم دنبالش بگردیم. نگاههای نگرانی به یکدیگر انداختند و به سمت پله های طبقه بالا رفتند. از طبقه ای که به سمت اتاق نیازمندیها می رفت صداهایی به گوش می رسید. به آن سمت دویدند. رون بیرون اتاق نیازمندیها داشت قدم می زد. هرمیون آهی کشید و فریاد کرد:
- رون! کجا بودی؟
- ها؟ من؟
رون گیج بود. هری پراند:
- اوه ببخشید با رونا پشت سرت هستم. تو معلوم هست چته؟
- هیچی! هری آرام گفت:
- تو داری چی کار می کنی؟
رون گویی که کار مهمی نیست بیان داشت:
- دارم سعی می کنم برم مالفوی رو ببینم. می خواستم از شی چیزی بپرسم.
هرمیون شروع به قدم زدن برابر در اتاق کرد:
- و اون چیه؟
 
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: ۵-کا
هرمیون دور سوم را قدم زد و در ظاهر شد. رون به سمت در دوید ولی هرمیون خودش را مستقیما برابر او قرار داد.
کنجکاو به نظر می رسید.
- تو چی می خوای؟
محکم این را گفت و دستش را روی دستگیره در قرار داد.
رون زمزمه کرد:
- این خصوصیه.
هرمیون مدتی به او نگاه رد و بعد از جلوی در رد شد. رون در را به شدت باز کرد. او متوجه شد اتاق خالی است. هری زیر
لب گفت:
- احمق دوباره زده به سرش. اه!
- بر می گرده.
هرمیون این را گفت و با ناراحتی به رون نگاه کرد. بدون هیچ حرفی رون از اتاق بیرون رفت. در را محکم بست. هرمیون
و هری به یکدیگر نگاه کردند و بعد به سرعت دنبال او دویدند. زمانی که به سالن رسیدند رون جایی دیده نمی شد. اطراف را نگاه کردند. هر دو آهی کشیدند. هرمیون با عصبانیت در حالیکه به سمت سالن گریفندور بازمی گشت، پرسید:
- اون چشی شده؟
هری با صدای آرامی گفت:
- اتفاقی افتاده. و در حقیقت اتفاقی برای رون افتاده بود. او آن شب به برج گریفندور باز نگشت. هری تا نیمه شب منتظر ماند و هنوز او نرسیده بود. هرمیون ناامید و ناراحت به خوابگاه دختران رفت در حالیکه امیدوار بود بلند شود و رون همان رون قبلی
باشد.
شاید به خاطر دردسرهای اخیر رون بود. ممکن بود دلیل این رفتار استرسی هایی بود که روی دوشی روان قرار داشت. فشار نزدیک ترین دوست هری بودن برایش خیلی زیاد بود. رون می دانست که همراه با هری به آخرین نبرد خواهد
رفت. و خطرهایی که هری را تهدید می کرد او را نیز تهدید می کرد. شاید همه چیز داشت خیلی زود برایش اتفاق می
افتاد.
با این وجود هنوز چیزی بود که هری خواب رفته بود که صدای فریاد بلندی او را از خواب پراند. تخت های اطراف را
نگاه کرد. هیچ کس دیگری بیدار نشده بود. در تخت رون نیز کسی وجود نداشت. نشست. قلبش در سینه می تپید. سخت گوش داد. صدایی شبیه یک جیغ خفه و حرکتی تند به گوش رسید.
از تختش پایین پرید و صدایی شنید که متعلق به هرمیون بود که طلسمهایی را در سالن عمومی فریاد می کرد. به او حمله شده بود. عصایش را بیرون کشید و به سرعت از پله های سنگی پایین پرید. چیزی نمانده بود که از پله های آخر بیافتد
ولی خودش را نگاه داشت و وارد سالن عمومی شد. مقابل آتش هرمیون و رون روی صندلی نشسته بودند. هرچند هرمیون در لباس خوابش بود. رون کاملا لباس پوشیده بود
ولی خسته به نظر می رسید. ولی هر دو طوری به هری نگاه می کردند که گویی او لباس فلامینگو ها را پوشیده است.
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: پاتکا ۱
قلب هری هنوز به شدت می تپید. نفسش را نگاه داشت.
- هرمیون ؟ تو حالت خوابه؟
- معلومه.
و بعد خنده ای کرد که اصلا شبیه هرمیون نبود.
- چرا نباید خوب باشم؟
هری نگاهش را بین رون و هرمیون رد و بدل کرد.
- صدا تو شنیدم که داد می کشیدی. چی شد؟
رون و هرمیون با هم گفتند:
- هیچی. هری به آنها خیره شد. آنها همان رون و هرمیون بودند ولی چیزی تغییر کرده بود. پس چرا هرمیون طوری به هری نگاه می کرد که مشخصا تنفر محض به نظر می رسید. رون صورت کاملا بی احساسی داشت. هیچ احساس واقعی در آن دیده
نمی شد. چه خبر بود.
هرمیون خیلی ساده بیان کرد:
- خوب من می رم. هرمیون در پله ها غیب شد و هری به سمت رون برگشت که حالا ایستاده بود و به سمت هری قدم می زد. برای یک نیم ثانیه هری فکر کرد رون می خواهد از درون او عبور کند ولی رون در لحظه آخر چرخید و از پله ها بالا رفت و وارد
خوابگاه شد.
- رون؟
هری وارد خوابگاه آرام شد و این را پرسید.
- چی شد رفیق ؟
رون متعجب شد. مکثی کرد:
- هیچی.... رفیق!
- تو تغییر کردی. همه چی درسته؟
- ممکنه بسی کنی و مثل یه پیرزن بهم نق نزنی؟
رون این را آرام پراند تا دیگران را بیدار نکند.
- برو تو تختت پاتر!
- پاتر؟
هری پراند:
- از کی تاحالا تو منو پاتر صدا می کنی؟
- از کی تا حال تو مادر من شدی.
رون این را گفت و دراز کشید و رویش را گرداند.
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: ۷-کا۱
صبح روز بعد وقتی هری بیدار شد رون رفته بود. در حالیکه تازه کمی از طلوع خورشید گذشته بود. بلند شد. بقیه هم
اتاقیها هنوز در خواب بودند. سریعا لباسهایش را پوشید. به سمت سالان عمومی پایین دوید. مصمم بود که هرمیون را پیدا
کند و از او بپرسد شب قبلی چه اتفاقی افتاده است.
درست زمانی که به پایین پله ها رسید دروازه ورودی سالن عمومی باز شد و دو چهره آشنا از آن گذاشتند. سرعتش را
بالا برد. دنبال آنها دوید تا به آنها رسید.
- هی!
داد زده بود ولی نه رون و نه هرمیون هیچکدام برنگشتند.
- هی!
این بار هرمیون با نگاهی سرشار از تنفر برگشت و آنها سرعت قدم زدنشان را بالا بردند. و دست در دست یکدیگر
داشتند. هری جلو دوید و روبروی آنها ایستاد.
- برو کنار پاتر!
روان بود که لحنش به تندی شب قبلی بود. هر ی درخواست کرد:
- اینجا چه خبره؟ من می خوام بدونم.
هرمیون با صدای سرد آواز گونه ای گفت:
- چیه؟ غضه دار شدی که ساقدوشات دیگه حاضر نیستن برات بمیرن؟ هان؟ دیگه کسی به چرت و پرت هات گوش
نمی ده؟
چشمان هری به درشتی گوی ذرین شده بود. به چشمهای هرمیون که با اینکه رو به او بود به او نگاه نمی کرد خیره شد.
نگاه هرمیون به او می گفت که از نظرش به اندازه پهن هیپوگریف هم ارزشی ندارد. و رون فقط ناراحت به نظر می رسید.
- ما دیگه نمی خوایم از تو حمایت کنیم پاتر.
روان این را بیان کرد و یک دستش را روی کمرش گذاشت. کاری که رون هرگز نمی کرد.
- خوب ما داستانو می دونیم. حال حاضر نیستیم تو رو دنبال کنیم تا اون بیرون کشته باشیم.
هری باورش نمی شد. فریاد کرد:
- کجا؟ شما دارین چی...
- کنار!
رون غریذ و هری را چنان محکم کنار زد که هری نزدیک بود روی زمین بیافتد. هری پشت سر آنها فریاد کشید:
- شماها دیوونه شدین.
مشکلی وجود داشت. چیزی خیلی اشتباه بود. هری راه دیگری را به سمت سالن بزرگ برگزید ولی فایده ای نداشت.
رون و هرمیون آنجا نبودند. با بیچارگی نشست و غذا خورد. در مورد نامه هایی یا شاید همان وصیت هایی که برای آنها
نوشته بود، فکر کرد. فکر کرد آنها را بسوزاند ولی آنجایی که آنها را قرار داده بود ساعتها طول می کشید تا در حال
حاضر بتواند آن ها را بردارد.
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: ۸ -ک ۱
چیزی خیلی اشتباه به نظر می رسید. با این وجود هری کاملا آن ها را درک می کرد. مشنگ ها و جادوگران هر روز به
دست ولدمورت کشته می شدند. و اینکه آنها بهترین دوستهایش باشند یعنی در قلب جنگ قرار دارند. ولی چرا این را
اینقدر تند به او گفتند.
هری فکر کرد. هفته های بدی را در هاگوارتز گذرانده بود ولی هیچ هفته ای قابل مقایسه با هفته اخیر نبود. تمام وقتش را تنها می گذراند. هرمیون و رون فقط در کلاسها شرکت می کردند و هیچ جای دیگر دیده نمی شدند. نه حتی سر غذا ها، همیشه دست در دست یکدیگر وارد می شدند با هم راه می رفتند. دست در دست. شاید با هم نزدیک تر شده بودند و نمی خواستند هری بفهمد. ولی این رون و هرمیونی نبود که هری می شناخت. آنها هرگز از او روی بر نمی گرداندند
چون به هم نزدیک تر شده اند. همه جا چو افتاده بود که هری به خاطر به دست آوردن هرمیون با رون دعوا کرده است. و رون برده است. اسلایترنی
های بسیاری او را مسخره می کردند. می گفتند حتی یک دختر خونلجنی را نیز نمی تواند به دست بیاورد. هری زیاد
برایش مهم نبود. چون فقط می خواست بداند چرا همه این چیزها داشت اتفاق می افتاد. ابر طوفانی تیره ای به نظر او را
همه جا تعقیب می کرد. یک شب دیگر که باز رون و هرمیون به سالن عمومی برنگشته بودند. هری تصمیم گرفت دنبال آنها بگردد. شاید آن دو داشتند کاری می کردند که هری را شگفت زده کنند. ناگهان هیجان زاده شد. در راهرو ها دوید و از پله ها پایین آمد. و
به سمت راهرویی که به دخمه معجون منتهی می شد چرخید.
حسی خیلی بدی داشت. با دیدن حرکتی در انتهای راهرو به سمت یک گوشه حرکت کرد. از دری که زمانی اتاق پرفسور
اسلاگهورن بود گذاشت. این حالت نیز به وضعیتش کمکی نکرد. حرکتش را ادامه داد و متوجه شد کسی به سمت او می آید. قبل از این خود را وارد تاریکی کند متوجه موهای قرمز آن فرد شد. متعجب گفت:
- جینی؟ این پایین چی کار می کنی؟
جینی نیز با کنجکاوی پرسید:
- منم می خوام همین سوال رو از تو بپرسم.
چشمان روشن جینی در نور عصایش می درخشید. هری پشت سر او را نگاه کرد و گفت:
- داشتم دنبال رون و هرمیون می گشتم. تو اونا رو ندیدی؟
جینی توضیح داد: - من دیدم که چطور خودشون رو از تو دور می کنن. اونا رو دنبال کردم و یه جایی همین جاها گمشون کردم. داشتن
وارد عمق مدرسه می شدند. من تاحالا اینجا زیاد نیومدم. نمی خواستم گم بشم. هری احساس خیلی عجیبی می کرد که دارد با او حرف می زند. بوسه که در کریسمس به او داده بود را به خاطر آورد. نگاه غمگینی به او انداخت. جینی نیز به نظر ابتدا همین نگاه را برگرداند ولی بعد سر عقل آمد. عصایش را به انتهای
راهرو اشاره داد. سریعا گفت:
- ما به هر حال پیداشون نمی کنیم. بیا بریم. آنها کنار یکدیگر قدم زدند تا به نور سالن ورودی رسیدند. جینی عصایش را خاموش کرد و در جیبشی قرار داد. سپس
راهی بر خلاف حرکت هری انتخاب کرد. چند قدم برداشت و بعد برگشت.
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: | تع۱
آرام گفت:
- خداحافظ هر ی.
- خداحافظ...
هری رفتن او را تماشا کرد و بعد احساس گناه به او حمله برد. تصمیم گرفت به برج گریفندور برگردد. یک هفته آخر زندگی اش را این چنین سپری کرد و شب آخر را نیز اینچنین گذراند. روبروی آتش نشست. تکالیفش را
تمام کرد. و فکر کرد که چطور بدون دوستانش احساسی بیچارگی می کند. خیلی خسته بود. به رختخوابش رفت و خیلی
راحت به خواب رفت.
چیزی نگذشته بود که ناگهان در خوابگاه به شدت باز شد. از خواب پرید. خواب آلود گفت:
- رون؟
رون وارد خوابگاه شد. هری به ندرت او را اینقدر زود در خوابگاه می دید. حالا متوجه شد که صورت و دستهای رون
- تو داشتی چی کار می کردی؟
- به تو ربطی نداره پاتر.
رون پراند و صورتش را در دستشویی کنار پنجره شست.
- چیز دیگه ای نیست که بهش گیر بدی؟
با شنیدن این کلمات هری ساکت ماند. خودش را روی تخت انداخت. همه چیز به هم ریخته بود. با اینکه بسیار خسته بود
مدت زیادی طول کشید تا توانست به خواب رود.
پایان فصل بیست و سوم
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: ام ال ۱
به نام او
هوای پانو و = وه قواموش شطه
ج: :: پی: : چاپی اچ پی: : چ: s}: ::x}}:
نکاله بت پتنتن رپتثنار راه شش گاز بیشتن را
مشخصات: ۷۴۱۱ حرف، ۲۰۵۵ کلمه، ا۱۳ پاراگراف
مج: مج: مجید مجید مجی های : x::
صبح روز بعد بازی کوئیدیچ بود. هوا همراه با مه و خیلی سرد بود. هری در حالی بیدار شد که احساس بیچارگی بیشتر می کرد. آیا رون برای بازی حاضر می شد یا علاوه بر دوستی شان نقش دروازه بانی را نیز کنار گذاشته بود. خود را به سالن بزرگ کشاند. دملزا اول از همه به سراغش آمد. ترسیده بود. منفجر شد:
- هری! نمی توانیم روان رو پیدا کنیم!
هری آهی کشید:
- فکر نکنم بتونین. باید از کورمیک...
- اون هم نیست.
هری از جایش پشت میز گریفندور بالا پرید:
- چی؟ کورمیک هم نیست؟
- جیمی و ریچی هم نیستن. هری نصف تیممون...
هری از سالن بزرگ بیرون زد. ولی قبل از آن زیر لب گفت:
- فقط از شانسی من.
هری هرمیون را پایین پله متحرک دید. هرمیون وقتی هری کنارش ایستاد از کنارش رد شد. هری به سمت او دوید. از
خشم می سوخت. با عصبانیت تقریبا فریاد کشید:
- رون کجاست.
هرمیون پراند:
- شرت رو کم کن!
- اوان کجاست؟ بدون اینکه بخواهد بازوی او را گرفته بود و در یک پله به هم زدن با طلسمی خیلی قوی به عقب پرتاب شد. روی آخرین پله افتاد و سرش محکم به زمین سنگی برخورد کرد. دانش آموزانی که نگاه می کردند با حیرت به آن دو چشم دوختند.
هرمیون عصایش را در جیبشی قرار داد و دور شد.
هری روی پایش پرید. بالاخره همه دیوار هایشی از هم پاشید. احساس شکست کرد. تیم کوئیدیچش رفته بودند.
همچنین بهترین دوستانش. اگر می توانست گوشه ای می نشست و می مرد. چرا همه چیز داشت به هم می ریخت؟www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: ال ۱
داشت خودش را روی زمین راه می برد که جینی خودش را از پشت سر به او رساند. نگران به نظر می رسید. هری بازوی
او را گرفت. کمی تند پرسید:
- چی شده؟
جینی چشمانش را از اشک پاک کرد. دوباره گریه کرد:
- رون. اون فرق کرده. من رفتم دنبالش. اونو توی دخمه پیدا کردم... اون هیچوقت ندیده بودم... اون هرگز اینجوری
باهام حرف نزاده بود. جینی خیلی غمگین بود و هری دوست داشت او را در آغوش بکشد. شاید او را دوباره ببوسد. جینی به نظر آخرین فردی
می رسید که هنوز از او متنفر نبود. نمی خواست در زمین بازی حاضر شود.
وارد حیاط مقابل هاگوارتز شده بودند. باران سبکی می بارید. زمزمه کرد:
- هرمیون هم همینطور، یه جریانی هست...
جینی برگشت و به سمتی رفت. هری چند قدم دیگر راه رفت. به خورشید که از پشت ابری بیرون آمده بود، نگاه کرد. آرزو می کرد کاش فاصله اش از آجا به دوری آنها از زمین بود. نگاهش را روی زمین انداخت.
هری هرگز مثل زمان حال نمی خواست هاگوارتز را ترک کند. بیشتر وقتش را روی درسهایش می گذراند. و باقی
فرصتش را نیز نقشه می کشید چطور از هاگوارتز فرار کند. و همیشه ایرادهای بزرگی در نقشه هایش یافت می کرد. اینکه آنقدر باهوش نبود که حتی بتواند از هاگوارتز فرار کند بر حس بیچارگی اش می افزود. بعد از مدتی که از نظرش بی نهایت بود فقط چند هفته گذشت. آپریل نزدیک می شد. و هوای گرم نیز روی هاگوارتز سایه می انداخت. بعد از کلاسها دانش آموزان اطراف دریاچه تفریح می کردند. و گاهی در غروب در صحن هاگوارتز قدم می زدند. و در همین زمان هری تنها گوشه ای از سالن عمومی می نشست و همه اینها را از پنجره تماشا می کرد. و به
این فکر می کرد که امروز چه افرادی به دست ولدمورت کشته خواهند شد.
هری شکسته بود. می دانست روی هر کسی که به او باور داشته است را زمین زده است. چطور می توانست یک گوشه
بنشیند و اجازه دهد ناامیدی او را بگیرد چون بهترین دوستانش از او متنفرند. تنها زمانی که رون و هرمیون را می دید در کلاسها بود و بعضی وقتها هیچکدامشان در کلاسها شرکت نمی کرد. در عوض نگرانی فقط کنجکاو بود. گاهی اوقات آرزو
می کرد یکی یا هر دوشان در کلاس حاضر نشوند تا هری لازم نباشد احساسی که درونش را می خورد را تحمل نماید. احساسی که می خواست برود و از آنها التماس کند چرا اینگونه شده اند. بپرسد که آیا حرفی زده است که باعث شده
نظرشان در موردش عوض شود یا چیزی دیگر است... آوریل با گرمای زیاد و روزهای خروشیدیش فرا رسید. باری دیگر صبح شد و هری خودش را از کلاس معجونهایی که بدون حضور رون و هرمیون گذراند بود بیرون کشید. یک هفته تمام بود که آنها در تمام کلاسها شرکت می کردند و حالا در صندلی هایشان نبودند. هری همیشه آخرین نفری بود که به کلاس وارد می شد. و زمانی که در کلاس را پشت سرش
می بست و می نشست دیگر هیچ چیزی برایش مهم نبود.
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: لال یا
ولی زمانی که در هیچیک از کلاسها رون و هرمیون حاضر نشدند کمی نگران شد. معمولا آنها در یکی یا دو تا از کلاسها
حاضر می شدند ولی در باقی کلاسها نمی آمدند. در ضمن هری آنها را در سالن عمومی، سالن بزرگ و راهرو ها ندیده
بود. و حالا که فکر می کرد شب قبل هم روان به رختخواب نیامده بود. در حالیکه باری دیگر تنها برای شام می رفت احساس عجیبی داشت. نشست و تنها غذا خورد. کاری که مدت ها بود انجام می داد. آه عمیقی کشید. نمی توانست احساسی بدی که داشت را نادید بگیرد.
- هری ؟
جینی بود. روی صندلی کنار هری نشست. اولین باری بود که جینی بعد از مدتها با او سخن می گفت. حضورش قلب هری را به درد می آورد. بر خلاف میلش گفت:
- می دونم کاری داری که اومدی پیشم. بگو جینی. جینی ساکت ماند. هری به او نگاه کرد. اشک در چشمان جینی جمع شده بود. آزرده شده بود. ولی زمانی که نگاه شکسته
هری را دید اشکانش را کنار زد. هری می توانست در چشمان جینی احساس گناه را بخواند. جینی سرش را نزدیک سر او آورد و گفت:
- من هرمیون و رون رو دیدم که می رفتن توی جنگل ممنوعه.
هری می توانست بوی موی او را بشنود.
- اونا چیز خیلی بزرگی رو حمل می کردن.
هری رویش را به او کرد و پرسید:
- چه زمانی ؟
جینی زمزمه کرد:
- درست وقتی که توی سالن عمومی بودم. هری به چیزی هست. فکر کنم زیر طلسم فرمان هستن. با شنیدن این حرفها صدها زنگ و صدها چراغ در ذهن هری روشن شدند. حتما همین طور بود. آنها درست رفتار نمی کردند. آنها کسی دیگر بودند. هری بالا پرید و بلند گفت:
- باید برم به مک گانگول بگم.
- منم باهات میام. هری همراه با جینی با بیشترین سرعتش به سمت دفتر مک گانگول دوید. از پله ها بالا دوید و زمانی که به دفتر او رسید
بالا رفت و مقابل در توقفی کرد. دستور داد:
- اینجا و ایستا. من می رم باهاش حرف می زنم. جینی سری تکان داد. رنگش پریده بود. هری دستی به شیرها زد. پله ها حرکت کرد. و هری خودش را روبروی در دید.
سعی کرد سرعت قلبش را پایین بیاورد. چند نفس عمیق کشید بعد در زد.
- بیا تو.
هری صبر نکرد کلمه مدیر تمام شود. در را باز کرد و سریعا مقابل میز مک گانگول دوید. جایی که او نشسته بود.
ولی می خواست حرف بزند که چیزی روی میز دید. روی میز شمشیر گریفندور قرار داشت و در نور شمع ها می
درخشید. هری پراند:
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: لالالان ۱
- من...
تعجب کرده بود که مک گانگول فقط به شمشیر نگاه می کند.
- من می خواستم... که... با شما حرف بزنم. مک گانگول در حالیکه هنوز نگاهش روی شمشیر بود با طلسمی آن را بلند کرد تا هری بتواند درست آن را ببینید.
پرسید:
- تو می دونی این چیه؟
- بله پرفسور. ولی رون و هرمیون اونا...
- این هری. آخرین تکه باقی مونده از روح لرد سیاه هست... فک هری زمین افتاد. او چه می گفت. آیا جاودانه سازها را فهمیده بود؟
- پرفسور...
ولی این این پرفسور مک گانگول نبود که پشت میز نشسته بود. چشمانش محکم و سرد بود. سرد و تاریک. و بدون هیچ احساسی به هری خیره شده بود. لبانش را جمع کرده بود که نشان می داد اصلا تمایل ندارد حرف هری را گوش دهد.
- بیا اینجا هری. این را گفت. ایستاد و شمشیر را در دستش گرفت. میز را دور زد. و شمشیر رو روبرویش گرفت. هری آرام آرام عقب
رفت. او پرسید:
- چی شده؟ استاد خودتو نمی شناسی؟ و با کلمه آخر موجی با چنان قدرتی به شمشیر داد که هری هرگز تصور نمی کرد داشته باشد. شمشیر به بازوی هری
برخورد و او را زخم عمیقی کرد. هری عقب تر رفت. احساسی می کرد خون از بازویشی پایین می ریزد. این به اصطلاح
پیروزی ظاهرا او را کور کرده بود. هری عصایش را بیرون کشید و فریاد کشید:
- اکسپلیار موسی!
طلسم به او برخورد کرد. و عصایش به همراه شمشیر از دستش پرواز کرد. او با حیرت نگاه کرد. و به هوا بلند شد.
چرخید و روی زمین چوبی دفتر افتاد. کمی بلند شد و لرزید.
هری دوباره از حیرت او استفاده کرد و جلو دوید. شمشیر را برداشت. دز چوب بیرون کشید و جلوی خود گرفت.
- تو مدیره خود تو نمی کشی!
چشمان او وحشی بود. چشمانی که متعلق به پرفسور مک گانگول نبود.
- استیوپی فای!
بدون اینکه برگردد تا ببیند به او اصابت کرده است یا نه هری از پله ها پایین دوید. شمشیر را محکم در دستش فشرد. از
دستشی خون جاری بود.
جینی فریاد کشید:
- هری! تو خونریزی داری!
هری فریاد کشید:
- جینی ! بدو!
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: تک۱۵
بدون اینکه دلیلش را بپرسد جینی هری را که می دوید دنبال کرد. درد به هری هجوم آورد. در دستش آن را به شدت احساس کرد. شمشیر را محکم تر گرفت. چیزی را که دیده بود و شنیده بود باور نمی کرد. چطور ممکن بود کسی پرفسور مک گانگول را تحت طلسم امپریوس قرار دهد؟ و به چه دلیل شمشیر گریفندور یک جاودانه ساز بود؟ هیچیک
از اینها مفهومی نداشت. ولی هری در این لحظه می دانست باید چه کند. کجا برود.
- لطفا بهم بگو چه خبره.
در حالیکه از پله ها پایین می دویدند جینی این را التماس کرد. هری نفس نفس زد:
- هاگزمید. باید برایم اونجا. از اونجا هم به قلعه مالفوی.
جینی فریاد کشید:
- چی؟ دیوونه شدی؟
- اونجا هرمیون و روان هستند. اونجا جاو...
- هری!
کسی داشت از تیرگی به سمت او پرواز می کرد. تعجب کرد که نویل را دید و لونا داشت او را دنبال می کرد. هری سریعا حرکت کرد و نویل روی زمین افتاد. لونا باصدایی که از آن خودش نبود گفت:
- اونو بگیرین!
- همه طلسم شدن. جینی فریاد زد و هری را با خود کشید. نویل و لونا کمی آنها را تعقیب کردند و بعد عقب نشینی نمودند.
- اوه خدای من.
هری نفس کشید. داشت اتفاق می افتاد. تسخیر هاگوارتز شروع شده بود.
- چطور برایم بیرون...
هری زمانی که روبروی دروازه های هاگوارتز ایستادند، بلند فحشی داد.
هری بلند فریاد کشید:
- الان نه! ما باید رد باشیم.
نفس سنگینی کشید. به جینی نگاه می کرد که بیش از هر زمانی ترسیده بود. نفس نفس می زد. چشمانش مرطوب از
اشک بودند. به زمین های تیره نگاه می کرد. و بعد به دروازه ها. هری به سمت مقبره دامبلدور برگشت. می توانست انعکاس نور ماه را ببیند. آرام التماس کرد:
- خواهش می کنم. من باید رد بشم. چشمانش را بست با تمام وجود در خواست کرد. آرزو کرد حتی اگر دامبلدور رفته است این یک بار را باز گردد.
- باید بریم.
جینی زمانی که صدای نزدیک شدن پاهایی را شنیدند زمزمه کرد
ولی صدای باز شدن قفل های فلزی دروازه شنیده می شد. ناگهان قفل بزرگ دروازه باز شد و روی زمین افتاد. قفل ها بی
حرکت شدند و در لرزید و شروع به باز شدن کرد. کاملا باز شد.
- اوه خدای من... ولی مگه لوپین نگفت که فقط دامبلدور می توانه...
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: نالد ۱
هری زمزمه کرد:
- بله... بیا.
دست جینی را چنگ زد. و جلو دوید. شمشیر در دست مجروحش سنگین شده بود. زمانی که بالاخره چراغهای هاگزمید
را مشاهده کرد به جینی گفت:
- بازوی من رو بگیر،
و به اطراف خیابان خالی نگاه کرد.
- ولی تو نمی دونی کجا...
و بدون هیچ حرف دیگری هری تند و تیز برگشت و از دید پنهان شد.
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: بالای ۱
به نام او
هوای پانو و = وه قواموش شطه
ج: :: پی: : چاپی اچ پی: : چ: s}: ::x}}:
r ست. خانه ایج اae نائل ثگاه لیپشتان پتچاه بازگشت از رنال از انتشتیشچ مشخصات: ۱۰۱۶۷ حرف، ۲۲۴۰ کلمه، ۱۳۵۹ پاراگراف
مج: مج: مجید مجید مجی های : x::
جینی دست مجروح هری را چنان محکم گرفته بود که هری زمانی که روی زمین قرار گرفتند، از درد فریادی کشید. جینی سریعا او را رها کرد و نگاه عذرخواهانه ای کرد.
ولی هیچیک حرفی نزدند و اطراف را نگاه کردند. اینجا مکانی نبود که بشود انتظار داشت یک مالفوی زندگی می کند. قلعه بزرگی بود ولی مدت ها بود به آن رسیده نشده بود. اطراف کثیف بود و باغچه اطراف خانه تقریبا به یک جنگل
تبدیل شده بود.
جینی زمزمه کرد:
- این چیه؟ ما کجا هستیم؟
------------------- دره آسفودل.
هری این را از روی نشانه شکسته روی کپه ای از آشغال خواند. - اینجا جایی هست که آخرین فامیل من زندگی می کرد. ولی خراب شده.
جینی غرید:
- شرط می بندم مالفوی اینجا رو خراب کرده تا قصرشو بتونه اینجا بسازه. هر دو ساکت شدند. خوشبختانه آنها داخلی دروازه بودند. برای همین لازم نبود برای رد شدن دردسر ایجاد کنند. در سمت دیگر راهی وجود داشت که به درون درختها می رفت. نوری از سمت دیگر جنگل دیده نمی شد.
- بیا.
هری دست او را گرفت و شمشیر را به دست دیگرش داد.
جینی دست او را فشرد و زمزمه کرد:
- نمی توانیم همین طور بگردیم.
- خوب قرار نیست ما هم اینجا بگردیم.
- پس می خوایم چی...
- می خوایم بریم اون تو. جینی در حالیکه از میان جنگل رد می شدند مشخصا می لرزید. هری به شدت آرزو می کرد که ای کاش شنل نامرئی را با
خود آورده بود. ولش شک داشت حال به او کمکی می کرد. فکرش پر از افکاری از روان و هرمیون مرده بود. ولدمورت
 
________________
۱۵۷ :شماره صفحه www.harry potter2000.blogfa.com
که نقشه داشت او را داخل آنجا بکشد. و مرگخوار ها را به هاگوارتز که دیگر صاحبی نداشت وارد کند. بدون هیچ نبرد
خاصی. شاید او نقشه های بیشتری داشت.
- شیر یا .
در حالیکه به در ورودی نزدیکتر می شدند جینی این را زمزمه کرد.
- چیه؟
جینی با صدای پر خطری زمزمه کرد:
- خیلی ساده به نظر میادو یعنی اونا احیانا نگهبان ندارن؟
- اونا نیازی به نگهبان ندارن. ولدمورت اینجاست. اون نیازی به محافظت نداره...
جینی کمی سرد گفت:
- می خوای چی کارشی کنی؟ با شمشیرت بکشیشی؟ این مثل دفعات قبل نیست هری. ولدمورت خودش اینجاست. این
دیگه یه ماموریت نجات دهندگی نیست که با شانسی ازش بیرون بیای.
- برای همین هم می خوام بهم گوش بدی.
هری راه رفتن را متوقف کرد و به سمت او برگشت. می دانست کسی به آنها نگاه نمی کند. به چشمان او نگاه کرد:
- تو تنها فردی هستی که به من احساس کامل شدن می داد. و من فقط سعی داشتم توی این مدت ازت مراقبت کنم.
جینی پایین را نگاه کرد:
- می دونم.
- امشب ممکنه آخرین شبی باشه که ما با هم هستیم. و تو باید بدونی که من هرگز نمی خواستم تو رو بیازارم. همه
بحت هایی که با هم توی بارو داشتیم بی فایده بود. من دوست دارم با تو باشم جینی... برای...
هری مکثی طولانی کرد:
- برای همیشه.
چشمان جینی بالا آمد و چشمانش را ملاقات کرد. جینی برای مدتی طولانی او را بوسید و بعد قدم عقاب گذاشت.
چشمانشی اشک می باریدند.
- و برای همین هم نمی تونم بذارم با من بیای.
- نه! هری تو باید باهم اجازه بدی...
- اگه توی هیچ چیز به من اعتماد نداری توی این مورد بهم اعتماد کن. همینجا بمون و مراقبت کن. اگه چیزی شد بهم
خبر بده...
هری جینی رو دوباره بوسید و برگشت.
- صبر کن!
جینی بود که زمزمه کرده بود. دو گالیون را از جیبش بیرون آورد.
- اینا سکه های ارتش دامبلدور هستند. من و هرمیون با اینا توی کلسا با هم حرف می زدیم.
- هرمیون سر کلاسی حرف می زد؟
- من وقتی دیدم کسی میاد کاری می کنم گرم بشه.
 
 
________________
۱۵۸ :شماره صفحه www.harry potter2000.blogfa.com
جینی این را گفت و یکی را درون دست هری قرار داد و دستش را بست. دستش را روی دست هری قرار داد. نمی توانست دل کند. هری نفس لرزان بلندی کشید و آن را درون جیب شنلش قرار داد.
جینی زمزمه کرد:
- مراقب باشی.
- تو هم.
هری این را گفت و دستش را روی دستگیره قرار داد و در را باز کرد.
مسلما اینجا مکانی بود که مالفوی زندگی می کرد. همه دیوارهای راهروی ورودی به رنگ سبز اسلایترینی بودند. گرد و خاک روی همه طبقه ها قرار داشت به جز یک طبقه که به نظر می رسید تازه چندین بار از آنجا افرادی مختلفی گذشته اند. سمت چپ هری اتاق نشیمنی با لوازم گران قیمت خاکستری رنگ به نظر می رسید. و کنار آن راهرویی بود که بیشتر
به اعماق خانه فرو می رفت.
عصایش را بیرون کشید. جرئت نداشت نوری روشن کند.
قدم برداشت. به جینی فکر کرد و اینکه چقدر خوشحال بود که مجبور نبود او را به هاگوارتز برگرداند. با مخالفت جینی روبرو شود. امیدوار بود خیلی زود دوباره او را ببیند. چون واقعا تمام حرفهایی که به او زده بود را از ته دل گفته بود. او بهترین چیز در زندگی هری بود بهترین چیزی که برایش اتفاق افتاده بود و هری واقعا امیدوار بود که زنده بماند و بتواند
مدتی با او زندگی کند.
راهرو طولانی و تیره بود. هیچ نوری از پشت درهای بسته به چشم نمی رسید. راهرو به درون خانه می رفت. فرش سبز رنگ چندین جا کشیده شده بود. مشخص بود آنجا کشمکشی بوده است.
فریادی از بالا به گوش رسید. متوجه شد باید بالا می رفته است. صدا بیان می کرد گویی کسی به سختی درد می کشید. برگشت. سالنی که آماده بود را به دو برگشت. سعی می کرد هر صدایی که می آید را بشنود. در حالیکه می دوید سخت
گوش داد:
- نه! کمکی!
هری نفس کشید:
- رون...
پله ها را یکی دو تا بالا رفت. زمانی که به طبقه بالا رسید صدا بلند تر شده بود. بالاتر رفت. طبقه سوم را نیز گذراند. شمشیر در دستش سنگینی می کرد. نمی دانست آن شمشیر فایده ای هم خواهد داشت یا نه. زمانی که سرانجام به طبقه
چهارم رسید متوقف شد. فقط یک اتاق در این طبقه وجود داشت که درش کمی باز بود. اتاق نشیمن بزرگی با صندلی های بسیار بود. نوری از آتشدان اتاق به چشم می خورد. صدا مسلما از آنجا می آمد:
- ای احمق لجن...
- آIIIIllIII|اخ
! بیشت ! بیشت -
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: Cلان ۱
آرام داخل شد. دقت کرد که قدم هایش صدا نداشته باشد. زمانی که به در رسید قلبش چنان صدا می کرد که شکی نداشت صدای قلبش او را لو خواهد داد. از فاصله بین در نگاهی انداخت. از آنجا می توانست قفسه های کتاب را که در سمت دیگر اتاق بود ببیند. کسی روی صندلی پشت به در نشسته بود. سایه آن فرد نشان می داد که عصایی را به سمتی نشانه گرفته بود. وقتی سایه پایین آمد ناله ها ساکت شد.
سریعا فکر کرد. رون داشت شکنجه می شد. علاقه داشت هر چه سریعتر جلو بدود و هر کسی که داشت این کار را می
کرد بکشد. نفس عمیقی کشید. در را باز کرد.
- هرمیون ؟!!
ولی طلسمی به سمتش فرستاده شد. جاخالی داد. شمشیر را در دستش نگاه داشت و روی زمین سنگی افتاد. بالا را نگاه
کرد. هرمیون همان جایی که قبلا دیده بود ایستاده بود. چشمانش هیچ چیز را بیان نمی کردند. فقط جنایت دیده می شد. به شیرینی گفت:
- پاتر. ما انتظار تو می کشیدیم.
هری از زیر صندلی گفت:
- هری... لطفا...
- کرواسیو!
باری دیگر رون از درد به خود پیچید. می توانست شدت درد را در چشمان او ببیند. سعی کرد روی پایش بلند شود.
شمشیر حال برایش هزار کیلو شده بود.
بدون هیچ فکری به سمت هرمیون دوید و از حیرت او استفاده نود و او را روی زمین زد. سر هرمیون به زمین سنگی برخورد کرد و صدای بلندی داد. هری انتظار داشت او بیهوش شود. ولی در عوضی هرمیون نفسش را حبس کرد بعد گویا چیزی از دهانش بیرون کشیده شد. گیج به نظر می رسید:
- ما کجاییم؟
این صدا واقعا متعلق به خود هرمیون بود.
- اونا طلسم رو برداشتن ؟
حالا هری گیج شده بود. بلند شد و به هرمیون کمک کرد بایستد.
- من نمی فهمم...
رون فریاد کشید:
- یک تله! هری این یک تله...
- متشکرم از اطلاعاتتون آقای ویزلی. صدایی بود که ماهها هری نشنیده بود. صدایی که صاحب آن صدا آخرین حرفها را از آلبوس دامبلدور شنیده بود. و حالا داشت با فاصله کمی از او صحبت می کرد. آرام برگشت. به سوروس اسنیپ خیره شد.
او متفاوت به نظر می رسید. لاغر تر و مسلما خاکستری تر. چهره کرایهشی خسته به نظر می رسید. دلش می خواست
شمشیر تا مستقیم در قلب اسنیپ فرو کند.
- هی بچه... نباید با اسباب بازی های خطرناک بازی کنی.
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: تا با ۱
قبل از اینکه موفق شود کاری کند شمشیر از دستش بیرون کشیده شد و و سمت دیگر اتاق روی زمین افتاد. تنها سلاح
فیزیکی اش را از دست داده بود. با این وجود با اینکه اسنیپ مقابلش بود فکر هری روی بیرون بردن رون و هرمیون از آنجا بود.
- چه نقشه عالی ای کشیدم. می دونستم میای تا دوستاتو از مرگ نجات بدی...
- خفه شو!
هری غرید و عصایش را به سمت اسنیپا گرفت. این بار کلامی گفته نشد و طلسم بدی به کار برده نشد. هری در طول
تابستان ساعت های بسیاری را مطالعه و تمرین کرده بود و می دانست اشتباهاتی که قبلا انجام می داد تکرار نمی شدند.
اسنیپ غرید: - تو همون احمقی. یکی مثل پدرت. دنبال کردن تو آشغالترین...
هری پرسید:
- تو منو تعقیب می کردی؟
اسنیپ به سادگی گفت:
- معلومه. به من دستور داده شده بود تو رو دنبال کنم. و همین طور مرتب کردن دوستات هم یه جورایی زیر نظر من
بود.
هرمیون به خود لرزید. کنار رون که هنوز به زمین بسته شده بود ایستاد.
- عوضی! تو کثافت احمق...
- خوب باید تشکر کنم دوشیزه گرنجر، که کمک کردین جاسوسی ویژه ما سلامتی خودشو بازیابه. آقای مالفوی رو می
گم. مطمئنا از کمک شما خیلی خوشحاله.
قلب هری سرد شد. رون و هری ماهها بود به هرمیون اخطار می کردند که کاری که می کند اشتباه هست و حال او کاملا
متوجه شده بود. به نظر می رسید کسی له او سیلی زده است.
چشمان سرد اسنیپا روی هری برگشت. که عصایش را مستقیما به سمتش گرفته بود. تنفر چنان در وجود هری جریان
داشت و قوی بود که هر ی شکی نداشت اگر از طلسم مرگ استفاده کند از اسنیپ چیزی نخواهد ماند. این چیزی بود که
از ژوئن به آن فکر می کرد. اسنیپ با لحن تندش پراند:
- باید بگم که مدیر اخیرتون هم کمک زیادی بهمون کرد. ما تقریبا همه اساتید و دانش آموزان رو تحت طلسم فرمان
داریم.
هری آماده طلسم کردن بود.
- آاه ورم تیل. چه به موقع. ما ملاقات کننده داریم.
از پشت در مردی کوتاه و کچل که به موشی می نمود وارد شد. یک سینی با چند استکان درونش در دست داشت. دست
نقره ای اش در نور آتش می درخشید.
ورمتیل تعظیمی کرد و گفت:
- ارباب می خوان که استاد رو بفرستیم تو،www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: ۱ با ۱
- نه. هنوز نه. به اربابمون بگو باید به مرگ خوارها فرصت بیشتری بده تا عمه کسایی که اصیل زاده هستن رو بکشن.
- بله قربان.
ورم تیل این را گفت و سالن را ترک کرد.
- پس اینجوریه. درسته؟
هری غرید و سعی کرد جلوی لرزش موجود در صدایش را بگیرد. عصایش را به سمت قلب اسنیپ نشانه رفته بود.
پرسید:
- می خواین اصیل زاده ها رو بکشین؟ خوب بعدش چی؟ دیگه جامعه جادوگری ای به جا نمی مونه. کرک بلندی به گوش رسید و پر بزرگ و قرمزی از سقف به پایین آمد. هری متوجه آن شد و آن را گرفت. گرمای پر به
گونه ای هری را گرم کرد و لرزش او از بین رفت. نگاه کرد و دید اسنیپ ترسیده است.
- هنوز از این روش استفاده می کنین؟
خندید. دماغش را بالا آورد و موهای گریسی اش را حرکتی داد.
- محفل با مرگخوارهایی که فرستادیم خوش می گذارونه.
هری اخمی کرد و اسنیپ متوجه آن شد و پوزخندی زد. - ترتیب دوست دخترت هم داده شده است. بذار بگم که بدون مبارزه تسلیم نشد.
قلب هری شروع به لرزیدن کرد. سر رون افتاده بود ولی هری می دانست او هم شنیده است. درون هری می سوخت. قلبش درون سینه او نمی گنجید. به شدت می تپید. چطور می توانست آنقدر احمق باشد که او را آنجا بیاورد؟ اسنیپ آرام گفت:
- خوب بذار ببینم حال من باید...
- اکسپلیار موسی!
هرمیون اسنیپ را با چنان قدرتی طلسم کرده بود که او عقب پرتاب شد و روی زمین افتاد. در همین زمان هری به سمت روان شیرجه رفت و شروع به باز کردن طناب ها نمود. انگشتهایش بریدند و شروع به خونریزی کردند ولی توجهی نکرد.
بالاخره موفق شد طناب های دستش را باز کند. هرمیون که متوجه دست هری شده بود به سراغ طناب های پای رون
رفت. موفق شد.
هری پارس کرد:
- هرمیون... زودتر!
- چه لطفی کردی دراکو که با ما ملحق شدی! هری با درد آرام بلند شد. نگاه کرد و دید هرمیون ایستاده است و عصایی روی گلویش قرار دارد. دراکو مالفوی صاحب
عصا بود. پشت او ایستاده بود و دستش را روی شانه او گذاشت. دست دیگر روی گردن هرمیون جای گرفت.
گفت:
- به خونه من خوش اومدی. امیدوارم از اقامتت در اینجا لذت ببری.
پایان فصل بیست و پنجم
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: لایپا ۱
به نام او
هوای پاتو و کوه قواموش شطه
ج: :: پی: : چاپی اچ پی: : چ: s}: ::x}}:
نکاله بت پتن ششته لاتیت بازی ناپلت
مشخصات: ۱۱۴۹۳ حرف، ۲۵۳۷ کلمه، ۱۵۹ پاراگراف
هری غرید:
- مالفوی. ولش کن.
- هی هی پاتر...
مالفوی لبخند شیطانی ای زد. نیمی از صورتش پشت موی هرمیون پنهان شده بود.
- نمی خواد خیلی تند بری. قراره امروز غروب خوبی داشته باشیم.
هری زمزمه کرد:
- می دونستی که میام.
اسنیپ دوبار کف زد و خشمگین گفت:
- عالیه. هیچ وقت باهوش نبودی. نه پاتر؟
- اینجوری تموم نمی شه.
هری پراند. بیشتر با رون و هرمیون بود تا مالفوی و اسنیپ.
- این بین من و ولد...
اسنیپ خشمگین فریاد زد:
- جرئت نکن که اسم اربابو ببری.
هری داد زد:
- این بین من و ولدمورت هست. اون کجا مخفی شده؟
مالفوی با خشم زمزمه کرد:
- لرد سیاه هرگز مخفی نمی شه. از پشت هرمیون کنار رفت نگاهش روی هری بود. هری ادامع داد:
- پس کجاست؟ بیا بیرون و مثل یک مرد مبارزه کن!
اسنیپا با لحنی گزنده گفت:
- هنوز کار داره تا بیاد. به موقعشی می رسه.
- به ارباب عوضیت بگو که می خوام ببینمش...
- کسی با من کار داره؟
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: لال با ۱
صورتی که کابوس های هری را هفت سال بود که پر می کرد و صدایی که هنگامی که داشت در حفره اسرار می میرد
فریاد می کشید را دوباره دید و شنید. گویی همه شیطنت موجود در دنیا در یک مرد جمع شده بود که دیگران او را اژدها
می خواندند. صورت رنگپریده سبز با چشمانی به قرمزی خون، و گربه مانند از پشت سر استخوانی اش بیرون زده بود.
دهان باریک و مارگونه ای داشت. او دلیل مرگ همه کسانی که هری دوست می داشت بود.
- می بینم صبری که قبلا داشتی رو دیگه نداری.
ولدمورت این را گفت و از آستانه در عبور کرد و قدم به داخل اتاق گذاشت. شنلش مرتب و ساف پشتش حرکت می
کرد. دستانش شبیه عنکبوتی بزرگ بود.
- بابت تاسفه.
قلب هری از تنفر می سوخت. غرید:
- باید برای این تاسف بخوری که امشب توسط من کشته می شی. من کاری می کنم که برای همه...
ولدمورت خنده ای کرد که مو بر هر ی سباخ کرد. هرمیون به وضوح لرزید و هری می توانست صدای روان را که پشت
سرش نفس نفسی می زد بشنود. هنوز مچ پایش بسته بود. ولدمورت خندید:
- بله هری. می خوای منو مجازات کنی؟ درست حدس زدم؟ تو این هفت سال منو مجازات کردی و نتونستی نابودم
کنی. و با این وجود من مدیر مورد علاقه تو کشتم.
- امشب فقط یک مرگ نخواهد بود.
صورت جینی در ذهنش تصویر شد. همینطور سیریوس و دامبلدور.
- و اون من نیستم.
- این مال تو هست؟
دستان عنکبوت مانندش شمشیر گریفندور را گرفته بود که در نور آتش می درخشید. اسنیپ بدون حرکت در اتاق ماند
و به ولدمورت در سکوت نگاه کرد.
هری سخت فکر کرد: من به اون شمشیر احتیاج دارم. اگه ولدمورت اونو داشته باشه می توانه جاودانه ساز درونش رو به
دست بیاره. مثل بقیه جاودانه سازها.
ولدمورت با صدایی آرام گویی برای شام دعوت می کند پرسید:
- شاید مطمئن نیستی امشب برای چی اومدی اینجا. شاید بهتر باشه بشینی و قبل از اینکه کار تو و دوستات رو تموم
کنم بهت همه چیز و توضیح بدم؟
- د لرستانه
این بار نوبت هری بود که بخندد.
ولی نیرویی به هری هجوم آورد و ناخودآگاه به سمت صندلی قدم برداشت. صورت ولدمورت به چیزی شبیه لبخند تغییر
شکل داد. هری ناچار بدون اختیار روی صندلی چوبی مقابل آتش نشست. ولدمورت آرام قدم برداشت. تقریبا شناور بود.
روی صندلی کنار هری نشست و آتش در چشمان خونرنگش درخشید.
- هیچ وقت از خودت نپرسیدی چرا پدر و مادرت رو کشتم هری؟
روان از روی صندلی اش با خشم فریاد کشید:
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: کاپا ۱
- چون تو یه قاتل عوضی هستی.
- سکوت.
دهان رون بلافاصله بسته شد. صورتش به رنگ بنفش در آمد و با دستانش گلویش را چنگ زد.
هری فریاد کشید:
- بسی کن!
دهان روان باز شد. نفس های تندی زد و رنگ کم کم به چهره اش بازگشت. هری احساس کرد از درون می سوزد.
- از وقتی خدمتکار وفادارم در مورد پیشگویی برام اطلاعاتی آورد می دونستم که یه نفر توی زمین زنده می مونه و
ممکنه قدرت برابر و حتی بیشتر از من داشته باشه.
ولدمورت طوری زمزمه می کرد که گویی از این داستان متنفر است.
- مطمئن بودم هر اتفاقی بیافته تو زنده می مونی. این از طریقی که پدر و مادرت ازت حفاظت کردن آشکار شد. اونا
نمی خواستن کسی در مورد شی چیزی بدونه.
- برام مهم نیست.
هری فریاد کرد. خواست بلند شود ولی دستی نامرئی او را روی صندلی نگاه داشت. چشمان ولدمورت درشت شد:
- شاید همانطوری که پرفسور دامبلدور عزیز بهت گفته بود باشه. تا اونوقت من تقریبا به رویای جاودانه شد نام رسیده بودم. من چند جاودانه ساز خیلی قوی ساختم و جاهایی مخفی کردم که سایر جادوگرها نزدیکش هم نتوانند بشوند. می دونستم هر اتفاقی بیافته زنده می مونم. ولی فقط شش تا ساخته بودم. هری من یکی دیگه لازم داشتم تا به قدرت
جادویی عدد هفت برسم.
- چرا دارای اینو به من می گی؟
هری در حالیکه عصایش در دستش می لرزید این را گفت. به صندلی چسبیده شده بود و نمی توانست حرکت کند.
- خون تو برای من ارزشمند بود وقتی دوباره به دنیا برگشتم. ولی چرا؟ تو پسر باهوشی هستی. توی همون مدرسه ای
رفتی که من رفتم. چرا هری؟
هری پراند:
- به خاطر اینکه حفاظ مادرم رو داشت. مادرم عاشق من بود. او برای من مرد.
کلمه ها ولدمورت را لحظه ای حیرت زده کرد. هری می دانست اینگونه می شود. دامبلدور همیشه گفته بود که اینکه
ولدمورت عشق را نمی داند چیز مهمی است. هر ی کمی احساسی قوی تری پیدا کرد.
ولدمورت به سادگی گفت:
- نه. به خاطر اینکه خون تو. خون من هست.
- اصل معنی نداره.
هرمیون بود که از پشت هری حرف زده بود. عصای مالفوی کمی رها شده بود. به نظر داشت او نیز گوش می داد.
- اتفاقا کاملا معنی می ده! من هفتمین جاودانه سازم رو داشتم. دیگه می توانستم راحت باشم.
هری به تندی گفت:
- من جاودانه ساز نیستم. جاودانه ساز باید یه شیع باشه.
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: (یا با ۱
- جاودانه ساز می توانه یه فرد یا یک حیوان باشه. هر انسان و یا حیوان دیگری اگر جای تو بود در عرض چند روز به
خاطر وجود روح قدرتمند من می مرد. ولی تو... تو دنیا اومده بودی تا قوی باشی. شاید اگر به من ملحق می شدی می
تونستی به جای هدر دادن قدر نت از شی استفاده کنی.
- من با هیچ فرد دیگر متفاوت نیستم...
- تو خیلی احمقی که این حرفو می زنی . تو هری.. تو تنها فردی بودی که از یه طلسم مرگ زنده موندی...
- تو گفتی که...
- من گفتم برای اون اونجا نرفته بودم. رفتم که بکشم. ولی نه تو رو، من می خواستم تو رو خودم بزرگ کنم. که دست راستم بشی. باید مطمئن می شدم که از طلسم مرگ زنده بیرون میای. برای همین سعی کرد و طلسم اثر نکرد. و با
همه قدرتی که برام موانده بود روحم رو در تو قرار دادم و موفق شدم. و بلافاصله بعدش قدرتی که مادرات در خون تو
قرار داده بود خودش را نشان داد و منو نابود کرد.
- من همونطوری که شاهد بودی برگشتم. قدرتمند تر از همیشه. ولی هنوز جاودانه نبودم. من به جاودانه سازهایم
احتیاج داشتم. تا بتوانم روحم رو کامل کنم.
هری زمزمه کرد:
- تو روحی نداری. تو هیچی نیستی.
- تو آخرین قسمت روح من هستی. و مهم ترین قسمتش، البته این شمشیر هم بود که توانستم چیزی که می خوام رو
ازش بیرون بکشم. دیگه ارزش جادویی ای نداره.
ولدمورت این را گفت و دستی به سمت شمشیری که روی زمین بود اشاره کرد.
- من خون لازم دارم. خون تو تمومش می کنه.
این بار هری موفق شد بایستند. زمزمه کرد:
- چرا همه اینا رو به من گفتی؟ چه فایده ای داشت؟
- می خواستم اگه امشب مردی دلیلش رو بدونی.
هری نفس عمیقی کشید. عصایش را بالا آورد.
- می خوایم دوئل کنیم هر ی؟
ولدمورت خندید. اسنیپا نیز خنده تیزی کرد.
- اگه اینطور می خوای باشه.
هرمیون فریاد کشید:
- اگه اون مرده باشه نمی تونی ازش استفاده کنی. در موردش خوندم. باید زنده باشه تا کار کنه.
- من تصمیم ندارم بکشمش.
ولدمورت نگاه منزجری به هرمیون کرد و به سمت هری برگشت.
- ولی می خوام تفریح کنم.
و طلسمی مانند یه قطار پر سرعت به او برخورد کرد. هر ی از روی زمین بلند شد. و به سرعت به عقب پرتاب شد. به
کتابخانه برخورد کرد. درد شدیدی را در پشتش احساسی کرد. کتابها رویش افتادند.
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: پاپ ۱
سرش داشت از درد منفجر می شد. آرام بلند شد. سرش را گرداند و هرمیون را دید که از مالفوی دور شد. طلسم
درخشنده ای به چشم رسید. هری پای مالفوی را دید که زمین را ترک کرد ولی برای هری سخت بود که ببینید دو بدن
در هوا پرواز کردن و در دهانه دار به زمین خوردند. و بعد در راهرو گم شدند. چیزی شبیه شکستن لیوان به گوش رسید
و بعد سکوت.
- هرمیون!
هری فریاد کرد. ایستاد:
- هرمیون!
ولدمورت پوزخندی زد:
- تو یکی از دوستات رو امشب از دست دادی. و همینطور احتمالا یکی دیگه رو از دست می دی. او هرمیون را کشته بود. با نا امیدی فکر می کرد. عصایش را بالا آورد و چیزی که هرمیون در مورد طلسم های بدون صدا گفته بود را به یاد آورد. تمام قدرتش را جمع کرد. ذهنش را بست و با تمام وجود تمرکز کگرد. طلسمش قوی بود ولی نه آنقدر قوی. ولدمورت روی زمین افتاد و کمی عقب تر افتاد. بلند شد. داستان عنکبوتی اش را
دراز کرد.
- باشه پاتر. بازی تموم شد. ذهنش را بست. همان طور که باید می بست. به طلسم دیگر فکر کرد و کتابهای همه طبقات بالا را روی اژدهای رنگپریده انداخت. ولدمورت از تپه کتابها بلند شد و به سمت هری آمد. ولی صدای زیبایی در همین لحسظه اتاق نشیمن بزرگ را پر کرد. فاوکس ققنوس زیبای دامبلدور مقابل هری فرود آمد. پنجه هایش را بر زمین سابید. آهنگ زیبایی که می نواخت آهنگی از زندگی و امید بود. قلب هری پر از گرما و قدرت
شد.
- پرنده دامبلدور،
ولدمورت خندید و عصایش را به سمت پرنده گرفت.
صدای بلندی شنیده شد و پرنده پرواز کرد. ولی هری توانست ولدمورت را ببیند که طلسمش به هدف خورد. ققنوس در میان هوا به زمین افتاد و بی حرکت ماند. بعد ناگهان به کپه ای از آتش تبدیل شد و سپس خاکستر شد. هری می دانست دیگر کمکی از ققنوس بر نمی آمد. ولی این آخرین کمک نبود. ناگهان اتاق پر از طلسمهای گوناگون شد. هری توانست چهار یا پنج نفر را ببیند که از
درهای مختلف وارد اتاق شدند. ولدمورت و اسنیپ پشت عصا هایشان ناپدید شدند. هری خودش را روی رون انداخت. او را گرداند. طناب ها را پاره کرد و او را آزاد نمود. رون بی حرکت روی زمین باقی ماند. هری مطمئن بود که صدای
رون را شنیده است که هرمیون را صدا می کرد.
- هری؟
بالا را نگاه کرد. پرفسور مک گانگول را دید که بالای سر او ایستاده بود و بسیار رنگپریده به نظر می رسید. دستش را
دراز کرد و هری ایستاد. وقتی که کاملا ایستاد نتوانست ولدمورت را جایی ببیند. ولی کیگزلی شکبولت و یک جادوگر
دیگر بی حرکت روی زمین افتاده بودند.
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: ۷ با ۱
هری زمزمه کرد:
لوپین کنار هری آمد و گفت:
- اون شجاعانه مبارزه کرد.
هری اطراف را نگریست:
- ولدمورت کجا رفت؟
لوپین زمزمه کرد:
- غیب شد. بیا هری. باید از اینجا بریم بیرون. تانکس پشت سر آنها ایستاده بود و خیلی نگران به نظر می رسید. سلامی به رون و هری نکرد. آنها به سمت در قدم زدند. جوجه فاو کسی غیب شده بود. به سمت در نگاه کرد:
- مراقب باشین!
رون فریاد کرده بود. ولی لوپین به موقع برنگشت. کسی از سمت در او را روی زمین انداخت. و مانند حیوانی وحشی به او
ضربه زد .
- بشینیان! مگ گانگول دستور داد. زیرا چند نفر دیگر شنل سیاه پوشیده به همراه ماسک در آستانه در ظاهر شده بودند.
هری در حالیکه بین طلسم ها جاخالی می داد به رون فریاد کرد:
- باید برایم هرمیون رو پیدا کنیم.
- اوه!
طلسم بیهوش کننده ای به رون برخورد کرده بود. و بی حرکت روی زمین افتاد. هری برگشت و کسی را دید که به سرعت به او نزدیک می شد. عصایش را بلند کرد و دید آن فرد به سمت دیوار به عقب پرتاب شد، ولی دوباره بلند شد و به سمت او نزدیک آمد.
به فکر طلسمهای دیگر افتاد و عصایش را اشاره کرد. سعی کرد او را به زمین بزند و موفق شد.
- پاتر!
صدای فریاد بلاتریکس لسترنج بود. روی سرش به زمین افتاد.
- نمی ذارم دوباره فرار کنی! این برای بار اول بود که هری با تمام وجودش مطمئن بود. عصایش را بالا آورد و مستقیما به سمت قلب او گرفت. - آواداکداورا!
درست همانطور که صورت سیریوسی رنگ باخته بود درست همانطور که پدر و مادر هری کنارش افتاده بودند، صورت
کریه بالاتریکسی شکل گرفت و بدون هیچ احساسی دیگر و یا کلمه ای روی زمین افتاد. او مرده بود.
هیچ کسی متوجه نشده بود. همه مشغول دوئل خودشان بودند. و این پرفسور لوپین بود که کمی نمانده بود شکست بخورد. گری بک به جای حمله با عصا با پنجه اش به گلوی لوپین حمله کرده بود. او با اینکه لوپین هر از گاهی مرد
وحشی را عقب می انداخت دوباره خودش بود که روی زمین می افتاد.
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: ۸ با \
تانکس که طرف خود را بیهوش کرده بود داشت به پرفسور مک گانگول کمک می کرد. هر از گاهی به پشت سرش و
لوپین نگاهی می انداخت ولی نمی توانست پرفسور مک گانگول را رها کند. چون داشتند با بیش از سه نفر مبارزه می
کردند.
- اون باید زنده بمونه.
یک مرگخوار فریاد کشید و سعی کرد از پرفسور مک گانگول عبور کند و او را بیهوش نماید ولی موفق نشد. صدای
سردی از پشت سرش گفت:
- حیف. مگه نه؟ هیچوقت معنی زندگی کردن با تنها فامیل زنده ات رو نمی فهمی. هری ساکت ماند. نمی خواست برگردد و آن چهره کریه را ببیند.
- هفت ساله که اونو می شناختی. حیفا که دامبلدور بهت نگفت.
هری متوجه منظور او شد. به پرفسور مک گانگول نگاه کرد که داشت مبارزه می نمود. در همین لحظه متوجه شد که چرا
پرفسور مک گانگول او را سال اول جستجوگر نمود. چرا هر وقت هری مصدوم می شد اینقدر نگران می نمود. حرکاتت عجیبش در تابستان وقتی می خواست مثلا او را بهتر بشناسد. می دانست مک گانگول دیگر فامیل زنده ای نداشته است و
همین طور خودش. چرا پس زودتر به او نگفته بود.
- آماده ای که بمیری هری؟
- ناه .
و به سرعت برق هری روی زمین لیز شیرجه رفت و در حالیکه خودش را از طلسم های در حال پرواز مصون نگاه می داشت به چیزی که می خواست رسید. شمشیر را به دست گرفت و ایستاد.
- من امشب نمی میرم.
محکم این را گفت و از پشت ستون بیرون آمد.
این کلمات را که گفت به جلو قدم برداشت.
پایان فصل بیست و ششم
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: q با ۱
به نام او
هوای پانو و = وه قواموش شطه
نکاله بت پتنت نی لثت پتزازی گاه زلثان والات
مشخصات :۸ سا۱۲۴ حرفا، ساسا۲۷ کلمه ، ۱۳۲ پاراگراف
مج: مج: مجید مجید مجی های : x::
هری به هرمیون فکر کرد که در راهرو افتاده بود. نمی دانست او زنده است یا نه. به روان فکر نمود که بی حرکت نزدیک
در ورودی اتاف نشیمن روی زمین قرار داشت. می توانست صدای فریاد طلسمهای اطرافش را بشنود. لوپین داشت با گری بک دست و پنجه نرم می کرد و می باخت. پرفسور مک گانگول آماده عقب نشینی شده بود. ولدمورت در آستانه در ایستاده بود و قدم به درون گذاشت. کسی متوجه این شخص شوم که به همه نگاه می کرد نشد.
هری می دانست که کسی او را به این اتاق دنبال نخواهد کرد. این نبرد خودش بود. هفت سال صبر کرده بود تا این را
تمام کرد. ولدمورت باید مجازات می شد. فکرش در مورد چیزی که ولدمورت گفته بود گشت. جاودانه ساز درون شمشیر رفته بود. ولی هری می دانست که آن هنوز شیع قدرتمندی بود. می دانست فاکس جایی درون قلعه است و امید داشت پرنده نزد او بیاید و برایش امید آور باشد. حالا دیگر مطمئن نبود که از این نبرد زنده بیرون خواهد آمد.
ولدمورت عصایش را حرکتی داد و به او اطمینان بخشید:
- بهت قول می دم که اصلا دردی نداره. لازمه که این خون رو امشب از تو به دست بیارم.
- چرا؟
شمشیر را محکم در دستش می فشرد و این را پرسید. عصایشی در دست دیگرش بود. زخم دستش هر گاه که حرکت
می کرد سر باز می نمود و خون تازه می تراوید. هرچند دیگر دردش را احساس نمی کرد. به شدت روی تنفرش متمرکز شده بود. ولدمورت در اتاق با شادمانی راه می رفت و آرام گفت:
- همیشه چیزی بود که دامبلدور عزیزات در مورد من بهت می گفت که می ترسیدم ازش با خبر بشی،
عشق. این کلمه در ذهن هری جرقه زد. دامبلدور بارها این را گفته بود. و حالا هری می دانست چرا. روح ولدمورت جایی
درون هری نشسته بود و احتمال داشت نتواند از پس چیزی که دامبلدور بزرگترین قدرت او نامیده بود زنده بیرون بیاید.
توانایی عشق ورزیدن هری.
حال که در مورد شی فکر می کرد می دانست که عشق در وجودش قرار داشت. او عاشق جینی شده بود. به رون و هرمیون نزدیکتر شده بود. آنها کسانی بودند که برای هری مهم بود. خانواده ویزلی چنان به هری محبت می کردند که گویی از
خودشان است. چطور می توانست این خانه را بدون نابود کردن تهدیدی که برای کسانی که عاشقشان بود وجود داشت
ترک کند.
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: تا ۱۷
فکری کرد. پس به همین دلیل بود که ولدمورت گذاشته بود هری تا سن هفده سالگی زنده بماند. چیزی که امشب تمام
می شد. زمانی که هری بزرگتر شده بود و عشق را کشف می کرد.
صدای سرد ادامه داد:
- حالا تو مدت هاست که به اون چیز نزدیک شدی. و برای همین دیگه نمی شه ادامه داشته باشه. خصوصا طبق برنامه
های من.
هری می خواست ولدمورت به حرف زدن ادامه دهد. پارسی کرد:
- و دقیقا چه برنامه هایی؟
- اوه هری جوان. چه دیوانه.
ولدمورت این را گفت در حالیکه قدم می زد. می دونی از وقتی که مدیرت از قلعه بیرون شده اونجا مثل یه آشغال شده.
مثل خودش.
هری فریاد کشید:
- تو هیچوقت نمی تونی مثل دامبلدور باشی.
چنان بلند فریاد کرده بود که احساس کرد حنجره اش پاره می شود.
- دامبلدور بزرگترین جادوگری بود که قدم روی زمین گذاشت.
دردی چنان شدید به هری هجوم برد که عصایش روی زمین افتاد. ولی دستش را روی شمشیر محکم نگاه داشت. به نظر
می رسید شمشیر به دست هری متصل مانده است. درد به سرش هجوم برد و باعث شد بلند تر از قبل فریادی بکشد.
درد متوقف شد و حالا هری داشت می لرزید. روی پایش راست ایستاد نمی خواست احساسی ضعف نشان دهد. ولدمورت
دوباره لبخند می زد.
- اگه نخوای کار رو برای من راحت کنی. خون منم برای تو و دوستات کارو راحت نمی کنم اوه.... متاسفانه باید بگم
دوستت .
لرد سیاه این را گفت و چشمان خونرگش را به دری که دراکو و هرمیون از آن بیرون داویده بودند دوخت. آنجا هری
یک پا را می دید که بی حرکت افتاده بود. بقیه بدن در تاریکی سالن پنهان شده بود. هری نفسش را حبس کرد:
- شاید لازمه دوستتو شکنجه بدم تا وقتی که موافقت کنی.
- نd .
هری غرید و چشمانش رو به ولدمورت بود.
- خیلی وقته برای این صبر کردم. شاید بشه گفت همه زندگیم. حتی وقتی پسر جوانی بودم می دونستم که قراره فرد
بزرگی بشم. مادرم اگه زنده میموند هیچوقت نمی فهمید...
هری چشمانش از پشت عینک درخشید و پراند:
- مادرت مرد چون نمی خواست کنار کسی مثل تو زندگی کنه. از قصد خودش رو کشت تا از شر تو راحت بشه.
هری احساس کرد باری دیگر در هوا پرتاب شد و روی قفسه کتابهای افتاد. این بار نیمی از کتابها فرو ریخت. احساس
کرد زبانش را گاز گرفته است. خون در دهانش جمع شده بود ولی باز ایستاد. شمشیر را در دستش فشرده بود و عصا در
دست دیگر،۱۷۱ :شماره صفحه www.harry potter2000.blogfa.com
دهانش را پاک کرد و گفت:
- تو هیچی نیستی، تو پستی و بی ارزشی.
ولدمورت صدایش را بالا برد و گفت:
- و خودت چی؟ یه نیمه اصیلی که عمر تو با مشنگها گذروندی. یه یتیم احمق؟ از کی تا حالا کشته شدن بابا مامانت تو
رو قهرمان کرده؟ مادرت نمرد که تو رو نجات بده. فقط پشت تو ایستاده بود و مرد. اون هرگز نمی خواست برای تو
بمیرد.
- دروغگو!
هری به خوبی تصویری که اول سال همراه با لوپین در خانه واقع در دره گوردیک دیده بود را به یاد داشت. - تو دروغگوی پست فطرت کثیف انقدر عرضه نداشتی که خودت دامبلدور رو بکشی و به یه دانش آموز سپردی به او
خیانت کنه.
- برام مهم نبود مالفوی بمیره یا زنده بمونه. من تو رو می خواستم. - توی هاگوارتز بهت کار ندادن چون دامبلدور می دونست تو واقعا کی هستی. تو هیچی جز یه آدم احمق نیستی که
داری با چند تا اطرافیانت مغرورو می شی و فکر کردی همه چی امشب تموم می شه. هری احساس کرد عصایش لرزید. به دلیلی که نمی دانست ناخودآگاه عصا را بالا آورد و به سمت سینه ولدمورت طلسمی
به رنگ قرمز و زرد فرستاد. جایی که قرار بود قلب قرار داشته باشد. احساس کرد دستش می لرزد. نوری از دود در هوا تشکیل شد و ولدمورت متعجب به آن نگاه کرد. ناگهان نور متوقف شد و عصای هری افتاد. احساسی عجیبی داشت. گویا چشمان آبی و درخشنده دامبلدور او را نگاه می
کرد.
ولدمورت کمی لرزید و به صندلی تکیه زد. به نظر ضعیف تر می رسید. هری از این فرصت استفاده کرد شمشیر را با تکیه به تمام بدنش جلو برد و آن را از نیمه مردی که مقابلش وجود داشت فرو کرد. نتیجه آنچنان که انتظار داشت نبود. خونی وجود نداشت. هیچ فریادی از درد شنیده نشد. ولدمورت فقط به هری نگاه کرد که با خشونت شمشیر را بیرون کشید. هیچ رنگی روی شمشیر شکل نگرفته بود. اصلا نشان نمی داد تازه وارد بدن
کسی شده است.
- پسر احمق.
ولدمورت این را گفت و بلند شد.
- سلاحهای فانی... ها!
این سومین باری بود که هری در طول روز پرتاب می شد. به عقب خورد. روی زمین افتاد و چند بار چرخید. شمشیر ولی
هنوز در دستش بود. اطرافش همه بی حرکت به نظر می رسیدند.
دستشی در رفته بود و پاره شده بود. به شدت خونریزی داشت. از سرش نیز خون می ریخت. پلک زد تا خون را کنار
بزند. زانوهایشی به نظر شکسته می رسیدند. مچ پایشی در رفته بود. اولین چیزی که نزدیک دستش بود را چنگ زد. یک
ستون. و خودش را بالا کشید و ایستاد.
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: ل ۱۷
مرگ خوارها و اعضای محفل هر دو بی حرکت باقی ماندند. هری منتظر ماند تا ولدمورت از در شکسته وارد شود. ولی این اتفاق نیافتاد. آرام و با درد خودش را جلو کشید و دید اتاق خالی است.
انگار دستور رسیده بود. مرگ خوارها عقب نشینی کردند. با حیرت نگاه می کرد در حالیکه همگی ترسیده فرار می
کردند. و در راهرو ها غیب می شدند. رون هنوز بی حرکت روی زمین بود و تانکس فریاد درد کشیده ای کرد و هری به
سمت او نگاه کرد.
درست روی پله بالا بدنی پوشیده در خون قرار داشت. بدن پرفسور لوپین. ناله ای کرد. قلبش به شدت می کوبید.
گلویش می سوخت.
همه جای بدن لوپین زخم خورده بود. تانکس روی او خم شده بود و دست خونین او را گرفته بود و با او حرف می زد. هری جلوتر آمد و روی زانوهای زخمیش کنار پرفسور پیرش افتاد. او را برگرداند.
با وجود وضعیت بدنش صورتش سالم بود. گلویش در چند جا زخمهای عمیقی داشت. خون تازه از قسمت قسمت بدنش
بیرون می زد. سعی می کرد نفس بکشد و چشمانش همچنان باز بود. و به تانکس نگاه کرد. بعد به هری نگریست.
- امشب کارشو تموم می کنی.
لوپین این را گفت. صدایش طوری بود که انگار خون خودش را می جود.
- تو هری... بزرگ خواهی شد.
- پرفسور، هری سعی کرد بگوید متاسف است که این اتفاق افتاد. که همه اینها تقصیر اوست. آنها او را دنبال کرده بودند تا به اینجا.
باری دیگر همه را از دست داده بود و لوپین داشت اینجا می مرد.
- غارتگران دوباره با هم خواهند بود.
لوپین این را گفت و حرکتی به صورتش داد که شبیه به لبخند بود.
تانکس شروع کرد به بلند بلند گریه کردن. و پرفسور مک گانگول بی حرکت چند پا دورتر باقی ماند. پرفسور فقط یک
کار توانست بکند. با حرکت سرش تعظیمی کرد. هری احساس کرد بغضی در گلویش رشد می کند.
- فقط یک حرکت از عشق خالصی می توانه روحشو نابود کنه. این صدای لوپین نبود. هرچند از بدن او می آمد. این صدایی بود که آخرین بار هری در ماه جوئن شنیده بود. صدایی که هری می دانست صاحب آن مرده است. حتی در چشمان لوپین برای لحظه ای رنگ آبی با درخشش خاص چشمان آلبوس دامبلدور دیده می شد. بعد درخشش مرد و لوپین شروع به مبارزه ای آرام کرد. تانکس بالای سر او گریه می کرد. حالا غرق خون شده بود. داشت گریه می کرد و گریه او درون هری را می آزارد.
و بعد پرفسور لوپین چشم بست و بی حرکت شد.
هری ایستاد. به سختی به سمت جایی که شمشیر افتاده بود رفت. قلبش به شدت می تپید. سراشی از درد داشت منفجر می
شد ولی تمام چیزی که در سراشی وجود داشت نابودی ولدمورت بود. مبارزه با او تا حد توانشی.
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: لنا ۱۷
هرمیون و جینی کشته شده بودند. ولدمورت این گونه گفته بود. و حالا می بایست هری کارش را برای همیشه یکسره
کند. برای دامبلدور برای سیریوس و برای پرفسور لوپین.
- تو کجا هستی؟
هری چنان بلند فریاد کرد که گردنش سوخت. صدا در اتاق بزرگ تکرار شد. و برای چند ثانیه ناله های تانکسی را
خاموش کرد.
- بیا بیرون عوضی و مبارزه کن.
- فری یا ...
پرفسور مک گانگول نزدیکتر شده بود. و هری عصایش را به سمت او گرفت. دستور داد:
- تانکس رو ببرید بیرون. همین حالا! پرفسور سوالی نکرد. در چشمان او هری می دانست که آخرین فامیلش اوست. البته بعد از دورسلی ها. هری در صورت
پرفسور مک گانگول می دید که او خواهد گذاشت هری این کار را تنها انجام دهد. بدنهای مرده باقی اعضای محفل
ققنوسی روی زمین افتاده بودند و پرفسور به سمت تانکسی رفت. که بلند نمی شد.
- بیا عزیزم... بیا.
تانکس را از پله ها پایین برد و از بدن لوپین دور کرد. و لوپین حال در دریایی از خون قرار داشت. هری با بسته شدن در
نگاهش را برگرداند.
هری به جلو قدم برداشت و داد کشید:
- بیا بیرون و مبارزه کن! بیا ای بی ارزشی پست!
رون کمی دورتر روی زمین افتاده بود. نمی دانست چطور می تواند رون را به جای امنی ببرد. مرگ خوارها کجا بودند؟
چرا ولدمورت خودش را نشان نمی داد.
- فقط یک حرکت از عشق ناب می تواند روح او را نابود کند.
این جمله در ذهنشی تکرار شد. این همان کاری بود که می خواست بکند. با نشان دادن عشقی جاودان. ولی چطور می
توانست این را نشان دهد.
همه این مرگها به خاطر زنده بودن ولدمورت اتفاق افتاده بود. همه. هر کسی برای هری ارزش داشت اینک از دست داده
بود. همه موجودیش به خاطر وجود این شیطان نابود شده بود. دامبلدور این ماموریت را به او داده بود و باید این
ماموریت انجام می شد. اگر دامبلدور آنجا بود این اتفاقات نمی افتاد. وحشیانه فکر می کرد و راه می رفت. اگر دامبلدور زنده بود تا به حال
ولدمورت کشته شده بود.
- مادرت یه نیمه خون عوضی بود که پدرت رو وادار کرد باهاش ازدواج کنه. تو رو هیچکی نمی خواد. تو بی ارزشی!
این توهین ها بهترین چیز برای بیرون کشیدن او بود.
- تو هیچوقت قدرتمند نبودی. فقط خیالشو می کردی!
- من یک بار تو رو نابود کردم و دوباره هم می کنم.
- جدی؟
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: حک ۱۷
هری برگشت و در انتهای سالن ولدمورت را دید که با خیال راحت ایستاده بود و آرام شروع به قدم زدن کرد. هفتار یا نفسش را نگاه داشت.
- دلتا برای مادرت تنگ شده هری؟
فریاد درد کشیده ای فضا رو پر کرد. تصویر مادرش از ذهنش گذشت. عقب پرید.
- یا شاید برای پدر بی فایده ات دلت تنگ شده؟
بدن مرده پدر هری باری دیگر جلوی چشمانش نقش بست. فریادهای لیلی از پشت در بسته به گوش می رسید.
- تو باعث مرگ همه اونا شدی.
انگار یک دیوانه ساز در اتاق وارد شده بود. هری ایستاده بود و افکار با قدرت سریعی وارد ذهنش می شد. مانند یک
فیلم عبور می کرد. می توانسی پدر و مادرش را ببیند که شادمان لبخند می زدند. و بعد مرگشان اتفاق می افتاد. تصویر ها
بعد از مدتی محو شد و او دوباره تنها بود. در اتاق تاریک خانه پریوت درایو گریه می کرد. یه بچه جوان وارد تصویر شد
و بر سر او فریاد کشید. بعد تصویر جینی شکل گرفت. صدای فریاد او را می شنید از او می خواست نجاتش دهد. فریاد
هرمیون شنیده شد. و بعد رون، صدای سیریوس و افرادی که هرگز نمی شناخت. اینها همه بدنش را پر می کردند. و از درون او را می شکستند. گناه، احساس گناهی عظیم او را می فشرد. سرش از درد و تاسف به درد آمده بود. و بعد در یک لحظه سریعا دامبلدور را دید که در هوا شناور شده بود. نگاهی از حیرت خالصی در چشمانش بود و بلافاصله
مرد. و پشت نرده ها ناپدید شد.
هر روی زانویش افتاده بود. اشکهایی که از چشمانش می باریدند را احساس نمی کرد. ولدمورت می خواست کاری کند حس گناه هری به شدت افزایش یابد. آنها افکار هری بودند که از طریق ذهن روبی در ذهنش تکرار می شدند.
- این ناراحانت کرد هری؟
بالا را نگاه کرد. شانه ای بالا انداخت. سعی کرد روی پایش بلند شود و موفق نشد. افتاد. دوباره تلاش کرد. روی یک
- می تونی همه چی رو بهم نشون بدی ولی این باعث نمی شه نظرمو عوض کنم. تو تکه ای از روحات رو به من دادی. و
من هر کاری بخوام باهاش می کنم.
هری این را پراند. سعی کرد محکم بایستد و به درد شدیدی که در همه جای بدنش احساس می کرد توجهی نکند. ولدمورت با خوشحالی گفت:
- متاسفانه هری دست تو نیست. اون روح خودم هست و دوست دارم به دست بیار مش. ناگهان احساس درد شدیدی در بدنش حسی نمود. عصایش از دستش افتاد ولی شمشیر هنوز در دستش فرار داد. او به
هوا بلند شد. به ولدمورت نزدیکتر قرار گرفت و دوباره روی زمین سنگی افتاد. درد داشت وجودش را به هم می ریخت. می دانست روح دارد از او جدا می شود. ذهنش با دیدن خاطره هایی که از آن او نبود فریاد می کشید. مرگهایی که مرتکب نشده بود. قدرتی که هرگز نباید می داشت. شمشیر تنها چیزی بود که در
دستش بود و خودش را به ولدمورت نزدیک تر کرد.
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: لان ۱۷
دوباره خود را در قطار هاگوارتز می دید. او یک سال اولی بود. نشسته بود و با رون صحبت می کرد. بعد هرمیون وارد کوپه شد. به آن دو لبخند شیرینی زد.
بعد به صورت شیطانی لرد ولدمورت نگاه کرد.
شمشیر را با تمام قدرتشی بالا برد.
بعد مستقیم در قلب خودش فرو کرد و.. افتاد.
پایان فصل بیست و هفتم
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: با ۱۷
به نام او
هوای پانو و = وه قواموش شطه
پشت نی داشته آهنینگ (زن گازی،
مشخصات: ۸۲۱۱ حرف، ۱۷۵۴ کلمه، ۷۰ پاراگراف
مج: مج: مجید مجید مجی های : x::
(یادداشت نویسنده: امیدوارم از من متنفر نباشید. من علاقه زیادی به این کار دارم. می پرسید چه کاری؟ متوجه خواهید
شد. این (فصل قبل ) احساسی ترین فصلی بود که می توانستنم بنویسم. ولی حالا... خوب همیشه باید بدونیم چطور هماه چیز روی مردم تاثیر می گذارد. پس با ذهنی باز این فصل را بخوانید و لذت ببرید. اوه و برای نظرات شما واقعا متشکرم.
و توجه کنید این فصل آخر نیست.)
فصل بیست و هشتم: خورشید طلوع کردنش را آغاز کرده بود و رنگ سرخی در تیرگی جنگل پر درخت پدید می آمد. درختان آنقدر بی
حرکت بودند که نظر عکسی بدون حرکت به نظر می رسیدند. هیچ بادی وجود نداشت تا درختان را حرکت دهد. هیچ پرنده ای آواز نمی خواند. و دریاچه آرام رنگین کمان کوچی را در آسمان انعکاس می داد. کمی دورتر قلعه ای قرار داشت. قلعه ای با برج و باروهای بسیار، همگی در نور خورشید صبح روشن شده بودند. پنجره ها نشان از باران شب قبل می داند. درهای بزرگ مدرسه ای که نسل های زیادی از آن فارغ التحصیل شده بودند، نیمه باز
بود. در یک زمانی در سالن بزرگ جشن هایی برگزار می شد که تا مدتها در یاد می ماند. مرگها، نابودیها و شادی همه
اینها قسمتی از تاریخ این قلعه بودند.
با این وجود درهای قلعه هنوز باز بود ولی هیچ جشنی امشب در قلعه برگزار نمی شد. هیچ تفریح و شادی ای در تعطیلات آخر هفته برگزار نمی شد. درها باز بودند ولی در حال سوختن. تکه هایی از آنها شکسته بود. خورشید به آستانه در رسید و روی زره کنار پله ها افتاد. زره در روشنایی خورشید چون طلا به زیبایی می درخشید. ولی روی آن به خوبی رگه هایی خشک شده از خون به چشم می رسید.
کمی دورتر از راهروها و کلاسها دیوارها بعضی ریخته بودند و تابلوها می سوختند. درها از پاشنه در آمده و اکثرا شکسته
بودند.
کنار این قلعه شکسنه، درهای سوخته و دیوارهای فرو ریختنه بدنهای افرادی افتاده بود که هیچ گاه نفهمیدند شب قبل چه اتفاقی افتاده است. فریادهایی از درون قلعه شنیده می شد. شاهد آن بود که چیزی سر جای خود قرار ندارد. اساتید از دفترهای خود بیرون می آمدند تا ببینند چه کسانی رسیده اند. دانش آموزان هرچند مدتها بود از سالن عمومی خود خارج
شده بودند.
 
________________
۱۷۷ :شماره صفحه www.harry potter2000.blogfa.com
بدنهای مرده بی حرکت جای جای روی زمین افتاده بودند و نمی دانستند چه می خواهد بشود. دورتر در انتهای سالن شیر
محافظ دفتر مدیر که اکنون زشت به نظر می رسید در مقابل در باز ایستاده بود. پشت ساحره ای که سعی می کرد سر پا
بایستد. در انتهای راهرو دری شکسته نگاهش را جلب کرد.
باری دیگر دفتر بزرگ خراب شده بود. و همه اشیاء اتاق به هم ریخته بود. تابلوها تقریبا همگی سوخته بودند و صندلی
ها، بدون پایه روی زمین افتاده بودند. فرشی که زمانی زیبا و تمیز بود پر از خون و سوختگی، چشم را می آزارد. تکه های شکسته زیادی روی زمین قرار داشتند. خورشید حالا سعی می کرد به همه قلعه تاریک و ساکت نور ببخشد و با بیچارگی موفق نمی شد. گویی طلوع خورشید زنگ دانش آموزان بود. مردمان جوان در لباسهای خوابشان بیرون دویدند. صداهای حرکتی به گوش می رسید. دروازه ها باز شدند و دانش آموزان بیشتری نمایان گشتند. هرچند دخمه معجون ها هنوز ساکت بود. دانش آموزان کم کم حاضر شدند از امنیت خود بگذرند و قدم به بیرون گذاشتند.
جنگ از قلعه گذشته بود و مدرسه را در خرابی و ویرانی هایش تنها گذاشته بود. همه مبارزه ها تمام شده بود و دشمنان
فراری شده بودند. همگی مدتها پیش در حالیکه به نشانه های سوزان روی بازوی خود نگاه می کردند که کاملا محو می
شد از ترس بی حرکت ماندند. با دیدن این عصا ها را انداخته بودند و صداهای پای سریعی شنیده می شد. افراد در تاریکی جنگل غیب می شدند و آنهایی که از خوبها مانده بودند نفس راحتی کشیدند. با این وجود مدرسه با سر و صدای دانش آموزان باری دیگر زنده شد. شیر مقابل دفتر نشسته بود. صداها از بالای دفتر به
گوش می رسید.
پسر جوانی که تازه هفده ساله به نظر می رسید. با موهای مشکی و چشمانی به رنگ سبز روشن و زخمی چون رعد بر
پیشانی اش پشت میز ایستاده بود. کسی او را نمی دید. کنارش جادوگر پیری با موهای سفید و ریشهای نقره ای بلند به
همراه چشمانی آبی درخشنده ایستاده بود.
- کارت خوب بود.
مرد مو سفید این را گفت. در حالیکه با افتخار و غرور و عشق به پسر نگاه می کرد.
- انتظار هیچ کاری که ذره ای بهتر از این باشه رو نداشتم.
پسر چشمان سبزش را روی دفتر انداخت. زمزمه کرد: - دانش آموزان و اساتید کشته شدن. من نمردم؟ - تو همانقدر مردی که من مردم. ما توی یک جایی شبیه برزخی بین زندگی و مرگ قرار داریم. ولی ته به سمتی که من
می رم نمی آی.
- من کجا می رم؟ مرد پیر جوای نداد. فقط به اطراف دفتر نگاه کرد. دفتر به هم ریخته بود ولی در چشمان آنها سالم به نظر می رسید. - عشق، هرگز عشق را فراموش نکن. و همه افراد هرگز فراموش نمی کنن تو کی هستی. این مهمه. تو باید خاطره این
جنگ را همیشه در ذهنت تازه داشته باشی. تو بهش پایان دادی. و دنیای جادوگری بهت تبریک خواهند گفت.
- چرا اسنیپ شما رو کشت؟
چشمان مرد پیر ظاهرا از اشک مملو شد.
 
________________
۱۷۸ :شماره صفحه www.harry potter2000.blogfa.com
- سوروس لطف بزرگی به من کرد. من مدت زیادی زنده نمی موندم. اگه منو زنده می ذاشت یکی دیگه از طرفداران ولدمورت خیلی راحت منو می کشت. باید می مردم و می ذاشتم تو راه رو ادامه بدی. چون اگه این کار نمی شد
شانسی که باید هیچوقت به تو داده نمی شد. هیچوقت کاری که امشب کردی و شر یک شیطان رو از جهان کندی
انجام نمی دادی.
- شما لازم نبود بمیرید.
پسر ترسیده این را زمزمه کرد. به مرد با عشقی پدرانه نگاه کرد.
- نه. ولی متاسفانه می خواستم. بله در نگاه جوان تو تعجب آوره ولی من مثل یه ساعت قدیمی شده بودم که حرکت عقربه هاش آروم تر و آروم تر می شد. خیلی دردناکتره که بذاری ساعت خودش کم کم خاموش بشه تا اینکه
واداراشی کنی از حرکت بیافته.
اشکها در چشمان سبز پسرک جمع شد.
- یه روزی می فهمی. در این همه سال که تو رو می شناختم تو حتی یکبار هم منو نا امید نکردی.
پسرک التماس کرد:
- اونامی تونن شما رو بر گردونن. من نمی خوام تنها برگردم.
- چرا که نه؟ تو هفده سالت هست و یک زندگی پیش روت داری.
- من به چندها برابر جادوگران هم سن خودم عمر کردم. نمی خوام برگردم. اونجا چیزی برای من نمونده. من اینجا
می مونم.
- خواب.
مرد محکم این را گفت. چشمانش را از پنجره به فضای بیرون انداخت. ادامه داد:
- من بیشتر ترجیح می دم این طلوع زیبا رو نگاه کنم. نمی خوای به من ملحق بشی؟
کمی تعجب کرده بود ولی پسر به مرد پیر کنار پنجره ملحق شد و آنها ساکت ماندند. خورشید داشت خودش را از حمام
دریاچه بیرون می کشید. مرد پیر دست آرامی روی شانه پسر گذاشت. پسر بی حرکت ماند و تنها به نمای بیرون از
پنجره نگاه کرد. بیشتر از هر چیزی آرزو می کرد بتواند باقی زندگیش را همینطور بماند.
همه چیز روشن تر و روشن تر شد تا اینکه دیگر چشمان سبز پسر نتوانست چیزی را ببیند.
- عشق را فراموش نکن...
بدنهایی که افتاده بودند در سالن بزرگ جمع شدند. تعیین هویت شد و اطلاعیه های لازم برای فامیلهایشان فرستاده شد.
اساتید به سرعت شروع به سازماندهی دانش آموزان و بازسازی مدرسه کردند. یک قطار قرار شد تا چند ساعت دیگر از
هاگزمید حرکت کند و دانش آموزان را برگرداند.
دانش آموزان داشتند وسایلشان را جمع می کردند. اساتید و افرادی که نبرد را دیده بودند ولی جرئت نکرده بودند تا
رسیدن صبح به مدرسه وارد شوند خود را رساندند و اعضای مرده وزارتخانه را بررسی می کردند.
صدای پا همه جا به گوش می رسید. پرفسور مک گانگول جوانها را راهنمایی می کرد و از پله های قلعه بالا می رفت.
چشمانش بدون احساسی مانده بود. شیر جلوی دفتر کنار رفت و مدیر از پله های شکسته گذشت.
 
________________
۱۷ q :شماره صفحه www.harry potter2000.blogfa.com
در این لحظه بود که احساسات نشان داد. به دیوار دفترشی تکیه زد و شکست. خودش را به سمت نزدیک ترین صندلی سالم کشانید. روی آن افتاد. گریه نکرد. اشکی در چشمانش نمانده بود. ولی صورتش نشان از دردی عظیم در وجودش
می داد.
با صدای لرزانی گفت:
- آلبوس تو قول دادی اون مشکلی براش پیش نمی آد... قول دادی زنده می مونه.
سوالش بدون جواب ماند. اطراف اتاق را نگاه کرد. صبح تازه دمیده بود. برای یک ثانیه تصویر محوی از یک پسر جوان و جادوگری پیر کنار پنجره دید. ولی وقتی پلک زد چیزی وجود نداشت. طبقه ای پایین تر کسانی از فامیل های دانش آموزان باقی مانده آمده بودند. دختری با موهای قهوه ای خودش را در آغوش دو مشنگ انداخت و سخت گریه کرد. دو مو قرمز کمی دورتر کنار پدر و مادرشان بودند. همه دانش آموزان
گریه می کردند ولی کمی دورتر پسری با موهای بلوند تنها ایستاده بود. نمی دانست کجا برود.
- چی شد؟
یکی از پدر و مادرهایی که فرزندش کشته شده بود غمگین پرسید:
- چای اتفاقی افتاد؟ هری پاتر کجاست؟
هر سه دانش آموز به سمت ساحره برگشتند.
جوان ترینشان دختری مو قرمز که صورتی کثیف از اشک و چشمانی به سرخی خون داشت گفت:
- هری پار مرده. اون لرد ولدمورت رو شکست داد.
جادوگر بسیار پیری کلاهش را برداشت ادای احترام کرد و پرسید:
- بدنش کجاست؟
پسر موقرمز جواب داد:
- بدنی وجود ندارد. نتونستیم پیداش کنیم. مدتی بعد همه در سالن بزرگ جمع شده بودند. سکوت قلعه شکسته را در بر گرفته بود. صدای بالهایی شنیده شد و بعد یک آواز همه بالا را در سکوت قلعه شکسته نگاه کردند. قلبهایشان با شنیدن آوازی چنان غمگین گرم شد. آواز چنان زیبا بود که در چشمان همه اشک جمع شد. یک ققنوس زیبا در سالن های هاگوارتز پرواز می کرد آوازی برای مردگان می خواند. برای زنده ها و برای کسانی که هنوز امید داشتند جامعه جادوگری می تواند در صلح بدون ترس از درد و
مرگ باشد.
و جایی در اعماق قلعه دور از همه مردم پسری صدای آواز را شنید.
پایان فصل بیست و هشتم
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: م۱۸
به نام او
هوای پانو و = وه قواموش شطه
نکاله بت پتنتن لاتثنه دژاگه بتت از لیزاد
مشخصات : ۱۳۲۴۸ حرف، ۲۹۱۳ کلمه، ۱۳۹ پاراگراف
مج: مج: مجید مجید مجی های : x::
مک گانگول سعی کرد خودش را از آن خاطره وحشتناک بیرون بکشد. باری دیگر به اطراف دفتر نگاه کرد. درست زمانی که تصمیم گرفت پایین برود و تعداد دانش آموزان کشته شده را در بیاورد تصمیم گرفت ابتدا نامه ای برای وزارت
سحر و جادو بنویسد و کشته شدن ولدمورت را تایید کند.
روی میزش نشست و تکه ای کاغذ بیرون کشید. در حالیکه سعی می کرد نامه ای که می نویسد در صورتی که برای دیلی
پرافیت می رود مناسب باشد ولی هیچ چیز را به جز حالت چهره هری زمانی که روی زمین می افتاد چیزی به یاد نمی آورد. چهره اش تقریبا شاد به نظر می رسید. راضی از اینکه بالاخره پایان همه چیز را می بیند. به محض اینکه هری در حالیکه در هوا شناور بود، شمشیر را بالا آورد او می دانست می خواهد چه کند. می دانست فریاد
کردن و مخالفت کردن با او فایده ای ندارد. تنها کاری که می توانست انجام دهد این بود که هری را نگاه کنید که به
ولدمورت نزدیک تر و نزدیک تر می شد. از درد به خود می پیچید و می لرزید. با این وجود شمشیر در داستان فولادینش
باقی ماند. مک گانگولا دید که چطور هری شمشیر را در بدنش فرو کرد و چگونه شمشیر از طرف دیگر بدن بیرون زد.
صورت قرمز و کریه ولدمورت از لبخندی هیجان انگیز به حیرت و بعد ترسی تبدیل شد.
به نظر می رسید برای یک دقیقه کاملا بی حرکت ماندند. ولدمورت کم کم خم شد و به خود پیچید. بدنش که هرگز قرار نبود مانند آدمی باشد به شکل های مختلف در آمد. سپس فریادهای قربانی های او به گوش رسید. همه بدنش تغییر کرد
و با صدایی روی زمین سنگی افتاد و بی حرکت ماند.
برای پرفسور مک گانگول که به سمت هری می دوید گویی بی نهایت طول کشید تا هری مرد. صورتش را نگاه کرد که حالت پیروزی و رضایت گرفته بود. و بعد چشمانش را بست. و همزمان قلبش را. چشمانش را بست و آرامش و صلح و سکوت به سراغش آمد. درست همان حالتی که دامبلدور آن گونه مرده بود. و بدون هیچ صدایی هری افتاد و درست قبل از اینکه به زمین بخورد ناپدید شد. فقط شمشیر بود که آرام روی زمین افتاد و چند بار صدا کرد. شمشیری که خون آن را آذین کرده بود. مک گانگول قلم را برداشت و نامه را دوباره خواند و تصمیم گرفت متن را عوض کند. آن را مچاله کرد و از پشت شانه
اش روی زمین انداخت. تکه ای کاغذ تمیز برداشت و نامه کوتاه و رسمی نوشت:
به روفوس اسکریم جور.
وزیر جادو
از طرف مینروا مک گانگول۱۸۱ :شماره صفحه www.harry potter2000.blogfa.com
مدیر هاگوارتز ...
این خیلی سرد به نظر می رسید. بدون احساسی. این روزی بود که همه جشن می گرفتند. از شادی بالا می پریدند که
بدترین شرارت رفته بود. ولی با این وجود هری نیز مرده بود و دنیا عزادار بود.
- پرفسور؟
هرمیون گرنجر بود که سرش را وارد دفتر کرده بود. موهایش آشفته تر از همیشه به نظر می رسید. و چشمانش به شدت
خونرنگ بود.
- پرفسور فلیت ویک ازم خواستن که به شما بگم قطار حرکت کرده و بیشتر دانش آموزان رفتند. کارمندای وزارت
خونه هنوز توی مدرسه هستن.
آرام این را گفت و در آستانه در ایستاد. بینی اش را بالا کشید. پرفسور مک گانگول گفت:
- متشکرم دوشیزه گرنجر.
هرمیون سری تکان داد و برگشت که برود ولی پرفسور مک گانگول او را صدا زد.
- می تونم چیزی رو سوال کنم؟
هرمیون سری تکان داد و به میز نزدیک تر شد.
- ارتباط آقای مالفوی کلا به این مسئله چی بود؟
هرمیون به شدت سرخ شد و نفس عمیقی کشید و به زمین خیره ماند.
- اونو مجروح توی مدرسه پیدا کردم و بهش رسیدیم و سالم شد. من و رون تحت طلسم فرمان قرار گرفته بودیم و
مالفوی از این قضیه خبر داشت. برای همین تظاهر کرد که برای ولدمورت کار می کنه و ما رو برد به قلعه شون برد. بعد از اینکه از شر طلسم راحت شدیم بهم گفت که تظاهر می کنه که منو گرفته و از من استفاده می کنه تا هری رو
وادار کنه که ولدمورت رو به خاطر من بکشه. ولدمورت هم به سمت ما طلسمی فرستاد که به ما نخورد. و به مالفوی صدمه رسید ولی خوب می شه... اون... یه جورایی زندگی منو نجات داد.
مک گانگول احساس کنجکاوی می کرد. پرسید:
- پاسی اون.. طرف ما بود؟ بهت کمک کرد؟
- اون بهم گفت تنها راه بیرون رفتن اینه که ولدمورت قانع بشه هری برای ما ارزشی قائل نیست... ولی این ممکن
نبود.
هرمیون شروع به گریه کردن کرد و پرفسور مک گانگول غمگین به او نگاه کرد که چشمانش را با آستینش پاک می
کرد. هنوز کثیف بود و چند زخم روی دست و صورتش بود.
پرفسور با مهربانی گفت:
- برو خونه و ناله کن. تو به زمان احتیاج داری. همه ما لازمه به یاد بیاریم.
- به مراسم تدفین...
- اجرا می شاه.
سری تکان داد و آنجا را ترک کرد.
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: ل ۱۸
مک گانگول منتظر همه ماند تا ناپدید شوند. وارد سالن بزرگ شد. میزها دوباره مرتب شده بودند. و هر یک در جای خود قرار داشت. منتظر دانش آموزانی بودند که هرگز برنمی گشتند. همه جا خیلی خالی و غمگین به نظر می رسید. با این وجود می توانست مرده ها را آنجا احساس کند. آنها همه جا بودند و او دقیقا می دانست آنها کیستند. احساسی بود
که با تمام وجود دارک می کرد.
به سمت میز گریفندور رفت. روی یک صندلی اول میز نشست. همه چیز تمام شده بود. جنگ در یک شب کابوس وار به
پایان رسیده بود. زندگی هایی از دست رفته بود و تنها فامیلش مرده بود. پسری که باید می داشت رفته بود. و او هیچگاه
نتوانسته بود چیزی را که هفده سال گم کرده بود جبران کند.
سرش را در دستانش روی میز قرار داد. کاری که کرد که از زمانی که سر قبر پسرش ایستاده بود انجام نداده بود. گریه هایش در سالن بزرگ تکرار شد و هیچکس آنها را نشنید...
مگر یک نفر.
هرمیون کابوسش را باز به یاد آورد. دراکو کنارش ایستاده بود. می خواستند خارج از دید بایستند تا هیچیک از مرگ خوار ها آنها را نبینند. با این حال می خواست با تمام وجودش جلو بدود و وقتی پشت ولدمورت به او بود طلسمی مرگی به سمتش بفرستد ولی نمی دانست کارگر می شود یا نه. چیز زیادی نمی دید ولی چیزی کاملا واضح بود. هری آرام به هوا بلند شد. صورتش پیچ و تاب می خورد. می توانست
دست ها و پاهای او را ببیند که به هم می پیچیدند. با این وجود شمشیر در دستانش باقی ماند.
هرمیون قبل از اینکه حتی هری به ولدمورت نزدیک شود می دانست چه اتفاقی می خواهد بیافتد. چشمانش روی شمشیر
بود زمانی که در بدن هری فرو می رفت. و بعد هری و شمشیر هر دو افتادند. پرفسور مک گانگول دویدنش را متوقف کرد و بی حرکت در آستانه در ایستاد. کمی دورتر از جایی که پرفسور لوپین در خون افتاده بود. قلب هرمیون به درد آمد می دانست او نیز مرده است. بعد توجهش برگشت و با تمام سرعتی که می
توانست دوید. پایش پیچید درد شدیدی را در مچ پای راستش احساس کرد و روی زمین غلتید.
- هری!
ولی بدنش آنجا نبود. پرفسور مک گانکول خیلی زود آنها را بیرون کرد. بدن ولدمورت کنار جایی که بدن هری می خواست بیافتد بی حرکت
مانده بود. با این وجود همه چیز خیلی سریع تغییر کرد. بدن ولدمورت کم کم شروع به نابودی کرد. کم کم پوستش تیره شد و به خاکستر تبدیل گشت و نابود گشت. همه بدنش و لباسهایش در بادی که وجود نداشت محو شد. حال چشمانش روی آتش سالن عمومی بود. ذهنش به جایی پرواز کرد که آنها بودند و هری نبود. هری دیگر هرگز نزد آنها نبود. هیچگاه مقابل او نمی نشست و با آن چشمان سبزش به او خیره نمی شد.
- دلم براش تنگ شده.
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: لال ۱۸
جینی آنقدر ناگهانی این حرف را زده بود که همه چشمها قبل از اینکه حتی مفهوم حرفش را بفهمند به سمت او بلند
شدند. رون به خواهرش با چشمان غمگین نگاه کرد. آرام گفت:
- اون دنیای جادوگری رو نجات داد.
- شاید راه دیگه ای هم وجود داشت...
- نه امکان نداره!
رون تقریبا سر جینی فریاد کشید. خودش را آرام کرد و ادامه داد. صدایش می لرزید:
- هیچ راه دیگه ای نبود. اون از این دسته افراد نبود که بشینه یه کنار او در مورد راههای دیگه فکر کنه. این کارو کرد
چون می دونست می توانه همه چی رو تموم کنه.
هرمیون زمزمه کرد:
- و این مرده بودن او رو عوضی نمی کنه.
سکوت همانند ارتباطی بینشان برقرار شد. هرمیون و جینی از زمانی که بر گشته بودند آرام گریه می کردند. ولی از زمانی
که وارد برج گریفندور شده بودند جلوی خود را گرفتند. در همین هنگام ناگهان ناله گریه ای از رون بلند شد.
دو دختر به او نگاه کردند و دیدند سرش را پایین انداخته است و اشک از چشمانش می بارد. هرمیون بالا پرید و کنار
رون نشست. جینی نمی توانست تحمل کند. بلند شد چیزی زیر لب گفت و سالن عمومی را ترک کرد.
رون نفسش را حبس کرد.
- او اینکار و برای ما کرد. و ما حتی کمکش هم که نکردیم هیچ، شرایط رو براش سخت تر کردیم.
- نمی دونستم همچین احساسی دارای ولی من یه جورایی از مدتها پیش می دونستم آخرش به همچین چیزی ختم می
رون چشمانش را بالا آورد و به او خیره شد. صورتش را سریعا پاک کرد.
- اون همیشه می گفت که نمی خواد به ما صدمه ای برسه. و هر کاری می کرد تا ما رو نجات بده. یه جورایی طبیعی بود
که خودش را برای بقیه فدا کنه. اون فلور و خواهرش رو توی جام سه جادوگر با هم نجات داد. مجبور نبود ولی
حسش این بود. این مدرسه رو نجات داد او برای دنیای جادوگری کاری رو کرد که وزارتخونه توی صدها سال
نکرده. یه جورایی انتظار داشتم اینطوری بشه... ولی نه اینقدر زود...
رون با ناراحتی و ناامیدی گفت:
- چطور می تونستی انتظار داشته باشی؟
سعی می کرد اشک از چشمانش نریزد. ادامه داد:
- چطور می تونی اینو بگی. هری مرده!
- می دونم.
حال اشک از چشمان هرمیون می بارید.
- مدرن... من می دو نم.
چشمانشان برای یک لحظه با هم ملاقات کرد. احساسی بود که ماهها پیدا نکرده بودند. از بارو تا به حال. چشمان رون
برقی زد و لبان هرمیون لرزید. هر دو خم شدند و یکدیگر را بوسیدند.
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: ک۱۸
جینی داشت آرام آرام در طبقه پنجم قدم می زد. برایش مهم نبود که کجا می رود. ولی مدتها بود قدم می زد. می دانست خیلی از رون و هرمیون دور شده است. او می دانست رون و هرمیون برایشان مهم هست و غاصه دارند ولی هرگز با
احساسی او قابل مقایسه نبود.
هر چیزی که هری گفته بود در سرش تکرار می شد. او خواسته بود برای همیشه با او بماند. او می خواست به او
احساسش را بیان کند. ناگهان احساس کرد دیگر نمی تواند قدم بزند. در وسط راهرو روی زمین افتاد. صورتش را در دستانش گرفت. گریه کرد. کلمه هایی از او بیرون می آمدند که انتظارشان را نداشت.
- تو نباید می رفتی....
در بین اشکهایش زمزمه می کرد.
- تو نباید منو ترک می کردی... روزهایی که سال قبل با او داشت به خاطر آورد. وقتی آنها واقعا خوشحال بودند. گویی برایش میلیونها سال قبل به نظر میر سید . که در آستانه در قلعه مالفوی ایستاده بودند و هری همه چیز را به او گفته بود. درونش می خواست پاره شود و
در دستهایش گریه کرد.
- برگرد...
در راهرو تاریک التماس کرد.
- لطفا برگرد.
هرمیون به سمت جینی که گریه می کرد برگشت. جینی او را صدا کرده بود.
- یکی اینا رو برامون اینجا گذاشته. جینی نفسش را حبس کرد و به هرمیون نامه ای که اسمش پشت آن بود داد.
- اینا... اینا از طرف.... از طرف...
- شیر یا .
روان این را از صندلی کنار گفت. هرمیون آن را پاره کرد و نامه اش را سریع خواند. ولی جینی زودتر شروع کرد نامه اش را بلند خواند. - اگر تو این نامه را می خونی من دیگر رفته ام. صدایش در گریه شکست. ولی ادامه داد:
- باید به تو می گفتم. از زمانی که سال قبل بوسیدمت می خواستم برای باقی عمرم با تو بمانم. من قبل از تو کامل نبودم. ولی حالا هستم. حالا فهمیده ام عاشق تو هستم و همیشه خواهم بود. لطفا برای من گریه نکن. خواهش می کنم. ترجیح می دم به جای غصه خوردن برای من نابودی ولدمورت را جشن بگیری. رون از تو مراقبت خواهد کرد. و
همین طور هرمیون...
هنوز نامه را تمام نکرده بود که رون شروع به خواندن نامه اش کرد:
 
________________
۱۸۵ :شماره صفحه www.harry potter2000.blogfa.com
- مدت هاست که می دونم تو سرانجام با هرمیون خواهی بود. باید همین طور می شد. حرف بقیه رو باور نکن. تو
قهرمان واقعی هستی، کاری کن که تو و هرمیون امن بمانید. شما همیشه بهترین دوستان من بودید و از این بابت
متشکرم....
هرمیون به وضوح گریه می کرد و نامه اش را بلند خواند:
- از اونجایی که تو ارباب ساحره جادو هستی حتما چیزی رو به یاد من اسم بذار. تو باهوش ترین ساحره ای هستی که شناخته ام. و همین طور خواهی بود. از طرف من از رون مراقبت کن. نگذار کسی تو رو بر خلاف چیزی که هستی
هر سه نشسته بودند و اشکها از چشمانشان می بارید. در گوشه ای دراکو بی حرکت نشسته بود حرفی نمی زد. فقط به
آنها نگاه می کرد. چشمانش را روی زمین انداخت.
جینی صورتش را با عصبانیت پاک کرد و گفت:
- باید بریم. قطار کمتر از یک ساعت دیگه راه می افته.
هر چهار نفر در دفتر مدیر که اکنون تعمیر شده بود نشسته بودند. نمی دانستند چرا به آنجا خوانده شده اند. سوالهای
زیادی بود که برایش جواب می خواستند ولی مکان و زمان را مناسب نمی دیدند. هری تنها یک روز پیش مرده بود و
هنوز جالب نبود که سوال کنند.
پرفسور مک گانگول وارد اتاق شد و پرسید:
- حدس می زنم همه شما فکر می کنین که چرا از توان خواستم بیاین اینجا.
همگی سری تکان دادند و با کنجکاوی به او نگاه کردند.
- می شه بپرسم فکر می کنین چرا هری دیشب مرد؟
هر چهار نفر به یکدیگر نگاه کردند. حتی مالفوی هم گیج شده بود. مک گانگول لبخند کمرنگی زد و اضافه کرد:
- اون مرد تا شما ها رو نجات بده. تنها راه نابودی ولدمورت حرکتی از عشق ناب بود. اون مرد تا شما رو نجات بده
چون می دونست اگه ولدمورت رو نابود نکنه همه از دست می ران. حتی شما سه تا. اون مرد چون عاشق دوستانش
بود و ولدمورت نمی توانست عشق را بفهمد. و این نقطه ضعفش شده بود.
رون چشمش را نازک کرد و گفت:
- می توانست ولدمورت رو بکشه. لازم نبود خودش رو بکشه.
مک گانگول توضیح داد:
- می بینید. اگه ولدمورت هفت جاودانه سازشو به دست می آورد با رهای که پیدا کرده بود جاودانه می شد. راهی که
زیاد چیزی از شی نمی دونیم. و اگه روح از بدن هری جدا می شد تا حد مرگ ضعیف می شد. دیگه هرگز نمی توانست
ولدمورت رو بکشه. پس وقتی که قوی ترین قسمت روح ولدمورت رو نابود کرد و همزمان او هم داشت برای
دوستانش می مرد. این دو با هم جمع شدند و ولدمورت نابود شد.
جینیا پرسید:
- چرا اینا رو دیشب به ما نگفتین ؟
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: با ۱۸
- من تازه به این اطلاعات دست پیدا کردم.
جینی، هرمیون و رون به یکدیگر نگاه کردند. تعجب کرده بودند. دراکو داشت با چشمانی متحیر به پرفسور مک گانگول
نگاه مییا کرد. مک گانگول ادامه داد:
- پرفسور دامبلدور برای هری مرد. برای این بود که کاملا کشته نشد.
هرمیون داد زد:
- دامبلدور نمرد؟
- اون...
مک گانگول انگشتش را بالا آورد و ادامه داد:
- مرد. ولی نه کامل. او یک روح بود که در برزخ معلق شده بود. برزخی میان مرگ و زندگی. این وقتی اتفاق می افته که
قبل از زمان مرگ بمیری.
- چطور کسی می فهمه که زمان مرگش رسیده یا نه؟
- نمی فهمی، ولی هر کس زمان مرگ خاصی داره. می توانه اون زمان پیری باشه یا جوونی، و وقتی اشتباه بشه. خوب اونا
توی اون برزخ می مونن تا آمده ادامه دادن راهشون بشن.
چشمان هرمیون در اشک بود. زمزمه کرد:
- هری قرار بود بمیره؟ مگه نه؟
- بله متاسفانه همین طور بود. ولی اون... با کمال تعجب توانست قبل از رد شدن از راهش پرفسور دامبلدور رو ببینه. و
ادامه دادن راهشی متوقف بشه.
- صبر کنین. شما گفتین هری قرار بود بمیره.
مالفوی بود که برای بار اول حرفی می زد. ادامه داد:
- پس چرا رفت توی اون برزخ ؟
- برزخ دنیایی هست که تو می خوای درک و احساسی کنی. این طبیعی هست. و جالبه که چطور دنیای خودت رو تصور
می کنی. دنیای رویاهای هری همان دنیایی بود که پرفسور دامبلدور توش زندگی می کرد. دنیایی که در اون پرفسور
دامبلدور زنده بود. پس هری به اونجا رفت.
- بعدش اون با دامبلدور به راهشون ادامه دادن و رفتن؟
چشمان پرفسور دامبلدور بالا رفت. از بالا سر هر چهار نفر به در نگاه کرد که خود به خود باز شد. هر چهار نفر برگشتند.
و جینی نفسش را حبس کرد.
پایان فصل بیست و نهم
 
________________
۱۸۷ :شماره صفحه www.harry potter2000.blogfa.com
به نام او
هوای پانو و = وه قواموش شطه
لانتری لانه با زن آزادیث
مشخصات : ۱۱۷۴۷ حرف، ۲۵۹۷ کلمه، ۱۲۵ پاراگراف
مج: مج: مجید مجید مجی های : x::
برای یک لحظه در نظر آنها دنیا برگشته بود. چشمان جینی کسی را که در آستانه در بود تشخیص نداد. می توانست قسم بخورد دامبلدور با چشمان آبی درخشان و شنل بنفش رنگش به او نگاه می کند. سرش را با نرمش حرکتی داد و کمی
کنجکاو به نظر می رسید. ولی تصویری که چشمانش می دید محو شد و ریش های سفید مرد رنگ باخت. در عوض حالا آنجا پسری بسیار بسیار خسته ایستاده بود که به نظر می رسد فقط برای آن قدرت دارد که خود را تکیه زنان به آستانه در سرپا نگاه دارد. آرام آرام گویی وزنه زیادی روی شانه اش افتاده است از صندلی اش بلند شد. بدون اینکه متوجه شود هرمیون را که بی
حرکت به در خیره مانده بود، کناری زد.
در دفتر به سمت در قدم می زد. قدم هایش ساکت بود. چند سانتا مقابل مردی که به شدت مجروح بود و سالها پیرتر از
سن واقعی اش می نمود ایستاد. فقط چند اینچ کوتاه تر از او بود. به چشمانی سبزی که فکر می کرد می شناسد خیره شد. و متوجه شد آن چشمها رفته اند. پیر شده اند. درخشش خود را از دست داده اند. و زیبایی همیشگی خود را به خستگی
داده بودند. داستان کوچکش را بالا برد و دلمه خون روی پیشانی او را پاک کرد. زخم کمرنگ روی پیشانی به نمایش در آمد. دستانش را روی آن کشید. به نظر می رسید زخم در زمان محو خواهد شد. دستش را پایین تر روی صورت او آورد. که از زخم ها و بریدگی های بسیار خشن شده بود. صورتش خونین بود. بعد دستش را پایین تر آورد. روی سینه اش و بعد
روی ضربان قلب او مکت کرد. بدون اینکه متوجه باشد. هری کم خم شد و سخت او را بوسید. او را محکم در آغوش فشرد گویی اگر او را رها کند در
تاریکی ذهنشی فرو خواهد رفت. بعد از مدتی طولانی جینی عقب رفت و فقط به او خیره شد. اشکها دوباره از چشمانش
جاری شد.
- تو ... مرد یا .
صدای هرمیون آرام بود. دورتر از ته چاه.
- چطور...
- هری همه رو توضیح خواهد داد. ولی الان شک زده شده است. در شرایطی قرار گرفته که فعلا نمی توانه حرف بزنه.
اون هنوز حتی یک کلمه هم با هان حرف نزده. همه چیز رو از طریق جام خاطرات به من توضیح داد. بدون حرف زدن بهم نشون داد چی شده. ولی اگه آماده باشه... شاید..
 
________________
۱۸۸ :شماره صفحه www.harry potter2000.blogfa.com
هری حرکتی نکرد. ولی سرش را بالا نگه داشت و آرام به سمت صندلی ای کنار گروه قدم زد. همه صندلی هایشان را چرخاندند تا روبروی او قرار گرفتند. او فقط بدون حسی به آنها نگاه کرد. هیچ حرفی نزد.
- اگه آماده حرف زدن نباشه.. مجبور نیست...
ولی هرمیون به پرفسور مک گانگول توجهی نکرد و خود را روی هر ی انداخت. دستانش را دور گردن هری قفل کرد و
سخت روی شانه اش گریست. ناله کرد. همگی به این لحظه نگاه کردند. صورت رون بی رنگ تر از سفید شده بود.
احساس شادی ای بیشتر از هر زمانی در زندگی اش می کرد. موی سرش ایستاده بود. حیرت زده نگاه می کرد.
هری کمی بعد داستانش را از دور هرمیون باز کرد. هرمیون عقب رفت و کنار صندلی هری زانو زد. هنری او را با کمی
تعجب نگاه کرد. چشمان خسته اش به گریه های او خیره شده بود گویی چیز عجیبی نمی دید.
- نامه هات به ما رسید.
باز هم گریه کرد. به زحمت می توانست نفس بکشد. دستانش در دستهای هری بودند. و سرش را روی پای هری
گذاشت.
- ما دیدیم که مردی.
هری چیزی نگفت. ولی حالتش از تعجب به فهمیدن تغییر کرد. هرمیون ایستاد و عقب رفت. از این که هری هنوز حرفی
نزده بود آزرده به نظر می رسید. رون هنوز در تعجب بود. دهانش را بی صدا باز و بسته می کرد و به بهترین دوستش که
روز قبل مرده بود نگاه می کرد. جینی چنان گریه پر قدرتی می کرد که پرفسور مک گانگول به نظرش رسید او مریش
خواهد شد.
آرام گفت:
- هری در شرایطی بوده که نمی توانین تصورشو بکنین. اون توی مرحه مرگ قرار گرفته و بعد تصمیم گرفته بر گرده.
هرمیون بین گریه هایش پرسید:
- بدنش کجا رفته بود؟ به کجا برگشت؟
- این چیزیه که فقط هری می دونه.
هر چهار نفر به هری نگاه کردند که در آرامش و سکوت اطراف را نگاه می کرد. انگار برایش مهم نبود در دفتر با پنج
نفر نشسته که فکر می کنند او مرده است. و بعد بدون حرف دیگری، هری ایستاد.
همه با هم بلند شدند و سوال گونه به هری نگاه کردند و منتظر ماندند حرفی بزند. هری این کار را نکرد. سری برایشان
تکان داد و دفتر را ترک کرد.
جینی شروع کرد:
- نباید ما...
پرفسور مک گانگول آرام خواهش کرد:
- لطفا به من گوش بدین. هری احتمالا حتی نمی دونه الان واقعا کجاست. از حالتی که دارها حدس می زنیم این شاید
انتخاب اون نبوده که بر گرده. به زمان احتیاج داره. با قطار برین خونه..
- ما اونو ترک نمی کنیم!
صدای فریاد رون بود. برای اولین بار از زمان حضور هری حرف می زد. پرفسور مک گانگول با جدیت ادامه داد:
 
________________
۱۸۹ :شماره صفحه www.harry potter2000.blogfa.com
- همتون می رید به گریمولد لند و منتظر رسیدنش می شین. ولی باید بگم که بهش فشار نیارین. سعی نکنین سوال
کنین. تا وقتی که خودش حرف بزنه. هر سه نفر سری تکان دادند. دراکو به نظر می رسید در دنیای خود سیر می کند. او آنها را فرستاد و به سمت دفترش برگشت. دراکو از عقب جلوتر آمد.
- من... نمی دونم چی بگم.
دیگر گریه نمی کرد ولی هر از گاهی صدایی از خود بیرون می داد.
- اون... برگشته.
- فکر می کنیا کجا رفنه؟ رون آرام این را پرسید و همه با هم به سمن سالن ورودی می رفتند. جینی پرسید:
- بعد از اینکه مرد؟
- بله. پرفسور مگ گانگول می گه اون دامبلدور رو دیده. پس باید اونجا باشه و بعد چی؟ بدنش توی قلعه یا همچین
جایی ظاهر شد؟ رون به دور دست نگاه می کرد و این را گفت. همگی در حالیکه حرف می زدند از قلعه خارج شدند. جینی بیشتر ساکت
بود. سخت به زمین خیره شده بود. او اولین نفری بود که او را دیده بود. اولین فردی که هری او را لمس کرده بود. بوسیده بود. آن هری بود ولی از طرفی نبود. هری بر گشته بود ولی چرا دیگر همان فرد قدیمی نبود؟ راهشان را به سمت هاگزمید در سکوت طی کردند. حتی دراکو خودش را به آنها نزدیک تر کرده بود و کسی اعتراضی
نکرد. به نظر مسخره می رسید در چنین وقتی کسی از تنفر سخن بگوید. در قلعه هری قدم می زد. نمی دانست کجا می رود. فکرش بسته شده بود و هیچ چیزی نمی توانست بگوید. قلبش از دیدن دوباره دوستانش به درد آمده بود. دیدن آنها باری دیگر در دفتر باعث شده بود باری دیگر بدنش را بی فایده
بداند. گویی برگشتن باعث شده بود تمام کارهایی که کرده بود و برایشان علاقه می داشت بی ارزش شوند. می دانست مک گانگول او را دنبال می کند و او را سرزنش نمی کرد. همه فکر می کردند حتی ممکن است هری از برج پیشگویی بالا برود و خود را پایین بیاندازد. ولی این چیزی نبود که هری به خاطر آن ساکت بود. او سکات بود چون چیزهایی دیده بود. افرادی دیده بود که هرگز پیش از این با آنها ملاقات نکرده بود. باید آماده می شد قبول کند که کجاست و خود را برای شروع دوباره آماده کند. پرفسور مک گانگول دور زد و مقابل او ایستاد. به او نگاه کرد و آرام گفت: - اگه بخوای می تونم ببرمت خونه. هری فقط به او نگاه کرد. نمی توانست درست فکر کند چه احساسی دارد. نمی دانست باید او را در آغوش بگیرد چون او
تنها فامیلی اش است؟ یا اینکه او هنوز همان استاد محکم و سختشی می باشد؟ مک گانگول قدمی نزدیک تر آمد و زمزمه کرد:
- می دونو تو چای دیدی. می دونم احتمالا پدر و مادرت، سیریوس و پرفسور دامبلدور رو دیدی. چشمان هری بالا آمد. به او نگاه کرد و اخمی نمود.
ولی باز نتوانست از کلمات استفاده کند.
 
________________
۱Cl o :شماره صفحه www.harry potter2000.blogfa.com
نمی توانست صحبت کند چون در همین لحظه خاطره ای به ذهنش برگشته بود. عقب پرواز کرد. باری دیگر با پرفسور
دامبلدور بود. بعد کمی دورتر روی یک صندلی راحت و آشنا نشسته بود و نور زیبایی می تابید. ساعت قدیمی و زیبایی
روی دیوار تیک تاک می کرد. زمان را در هر منطقه ای می گفت.
- سلام هری.
برگشت. قلبش به تپش در آمد. در آستانه در زن زیبایی با موهای قرمز بلند و چشمان سبز روشن، چشمان هری ایستاده
بود. جوان و خوشحال به نظر می رسید. به او لبخند می زد ولی غمی در چشمانش بود.
- مامان ؟
هری زمزمه کرد و زن به او نزدیکتر شد.
زن جلوتر آمد و هری را در آغوش گرفت. هری انتظار داشت از بدن روح شکل او بگذرد ولی زن او را محکم در آغوش
فشرد. می توانست نرمی شنل او را احساسی کند. قدرت دستانشی را دورشی حسی نماید. احساسات چنان هجومی بر او
آورد که هری احساس کرد هر آن سینه اش منفجر می شود. چشمانش را بست و منتظر ماند این احساسات بگذرد ولی
چنین نشد. درون او باقی ماند.
زن به صندلی اشاره کرده بود. هری نشست. چیزی نمی دانست جز اینکه مادرش زده و سالم کنارش نشسته است. می
دانست این هم نوعی برزخ رویای اوست. بین مرگ و زندگی و این فقط یک رویاست. ولی نمی خواست این را باور کند.
فقط برایش مهم بود که مادرش زنده می باشد و کنار او نشسته است.
- تو با دامبلدور حرف زدی؟
آرام این را پرسید، صدایش بسیار مهربان و ملایم بود. هری را نوازش می داد.
هری چشم از چشمانش بر نداشت.
- آره.
مادرش سوال گونه به او نگاه کرد و محکم گفت:
- پس می دونی این تا همیشه ادامه نداره. این یه برزخه. مکانی که دوست دارای دنیا اونطوری باشه. پدرت و من
اینجاییم. و همین طور دامبلدور. این مثل ادامه دادن زندگی ات هست با این استثنا که اونطوری که می خوای ادامه
پیدا می کنه.
هری بدون فکر کردن گفت:
- برام مهم نیست. هیچوقت هیچ چیز او نطوری که من می خواستم نبوده. از وقتی که شما دو تا مردین...
- می دونم عزیزم.
مادرش این را گفت و دستی روی صورتش گذاشت و بعد برداشت.
- من متاسفم.
هری التماس کرد:
- من نمی خوام برگردم. به دامبلدور هم همینو گفتم. من به سن چندین جادوگر زندگی کردم. ترجیح می دم عمرم
اینجا تموم بشه.۱۹۱ :شماره صفحه www.harry potter2000.blogfa.com
تنها چشمان مادرش کافی بود که بخواهد تا ابد در همین نقطه بماند.
- دوستای تو هری... تو افراد زیادی داری که دوست دارن...
- پرفسور لوپین، هرمیون ورون همه مردان.
هری پایین را نگاه کرد و گفت:
- هرمیون و مالفوی کشته شدن. رون هم احتمالا تا حالا مرده. و من پرفسور لوپین رو دیدم که مرد.
- نه عزیزم.
مادرش زمزمه کرد. کمی خم شد.
- هرمیون، رون و دراکو همه سالم و زنده هستن. تو فکر کردی که در اکو و هرمیون مردان ولی اونا زنده ان. و متاسفانه
بله. پرفسور لوپین مرد ولی نمی توانم بگم انتظارشو نداشت. گری بک مدتها بود اونو دنبال می کرد.
هری حیرت زده نفسش را حبس کرد:
- شما اینارو از کجا می دونین؟
مادرش لبخندی شیرین زد.
- من همیشه با تو هستم هری. هیچوقت ترکت نمی کنم.
- منم همینطور.
صدایی از پشت سرش هری را از جا پراند. برگشت. مردی با موهای مشکی و عینک دید که روی صندلی کمی کنار تر
نشسته بود. شبیه به هری بود فقط کمی بزرگتر، لبخندی به حالت متعجب هری زد.
جیمز آرام گفت:
- نمی تونی تسلیم بشی هری. می دونم که فکر می کنی همه چی تموم شده ولی باور کن هنوز چیز ای زیادی هست. منبع اصلی شیطنت به لطف تو هری نابود شده. ریموس هم جونشو توی این کار از دست داد. همین طور اسلاگهورن و خیلیای مشنگا و بیگناههای دیگه. ولی زندگی ادامه داره و با زندگی کردنه که تو صلح رو میاری.
هری خیلی احساسی شده بود. به سختی آب دهانش را فرو داد. اتاق به زیبایی می درخشید. بیان کرد:
- من چیزی رو نمی فهمم. اگه انتخاب دارم که برگردم چرا شما یا سیریوس و دامبلدور این انتخاب رو نداریم.
لیلی محکم گفت:
- چون تو قرار نبود امشب بمیری. تو قرار نبود در جریان مبارزه بمیری. این نقشه دامبلدور نبود.
- اونیه نقشه داشت؟
لیلی و جیمز نگاههایی رد و بدل کردند.
- از وقتی تو به دنیا اومدی دامبلدور همیشه برای تو برنامه هایی داشت. تو قرار شد در دست خانواده پتونیا بزرگ بشی و بعد در هاگوارتز شرکت کنی، و وقتی آماده شدی به مبارزه ولدمورت بری و نابودش کنی. همه اینا به دقت پیش
رفت. حتی مرگ دامبلدور در دستان سوروس اسنیپ.
هری نفسش را حبس کرد:
- پس از اسنیپا خواسته شده بود که دامبلدور رو بکشه؟ پس چرا اینو بهم نگفت؟
- اگه بهت می گفتن اجازه می دادی اسنیپ دامبلدور رو بکشه؟
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: نا۱q
جیمز این را گفت و به هری نگاه کرد. هری آهی کشید.
- نه ولی بازم شاید اگه می دونستم اینقدر سخت نمی بود... لیلی دستش را دوباره روی دست هری قرار داد. گرمایی بود که هری هرگز نمی خواست از بین برود. لیلی گفت:
- غصه خورن چیزیه که همه ما باید یاد بگیریم. دامبلدور می خواست عمق کارهایی که ولدمورت انجام می ده رو
بفهمی. که بتونی درست عمل کنی.
- من خیلی صبر کردم. اگه می دونستم شمشیر یه جاودانه سازه یا اینکه چطور می تونم نابودش کنم...
- نه. امکان نداشت بتونی خودت اون کارو بکنی. دامبلدور و اسنیپ یک سال مراقب بودن که تو این کار و نکنی. وقتی
که بالاخره به قلعه رسیدی و جهنم اتفاق افتاد سوروس سعی کرد کاملا نقش یک مرگ خوار وفادار رو بازی کنه و
خواست که ولدمورت دیر تر بیاد تا کارشو انجام بده ولی ... موفق نشد.
هری اخمی کرد. گفت:
- استیپ کشته شد؟
جیمز و لیلی سر تکان دادند. لیلی نگاه ملایمی به هری انداخت. پرسید: - حالا متوجه شدی چرا بهت انتخاب داده شده؟ تو قرار بوده کارای بزرگتری رو هم توی زندگی ات انجام بدی. اگه
الان کنار بکشی کی می دونه که سر دنیای جادوگری چی میاد؟
هری به پایین نگاه کرد. چشمانش را بست و سعی کرد تصور کند. همه تصور می کنند که او مرده است. چطور ممکن بود همانند یک مرد زنده در هاگوارتز قدم بزند. احتمالا همه غش می کنند و فرار می کنند.
- من عاشق تو هستم. لیلی این را زمزمه کرد و او را دوباره در آغوش کشید.
هری چشمانش را بسته نگاه داشت. سعی کرد تک تک لحظات را در خود جذب کند. مادرش را سخت نگاه داشت. نمی خواست او را رها کند ولی گرمای اتاق کم کم محو شد و چهره مادر و پرادش آرام در تاریکی ای رفتند که اکنون او را
احاطه کرده بود. به اطراف آشپزخانه نگاه کرد. می دانست که کجاست. گرمای آغوش مادرش باعث شده بود سرما و خالی بودن خانه را
احساسی کند.
هنوز در برزخ بود. و بازنگشته بود چون هیچ دردی احساس نمی کرد. همه چیز کمی می درخشید. تمیز و مناسب بود. ولی کسی در اتاق نبود. آرام به سمت در رفت. قدم بیرون گذاشت و وارد سالن خالی شد. صدایی از هیچیک از طبقات نمی آمد. در آستانه در اتاق نشیمن ایستاد. قلبش دوباره به تپش افتاد. نفسش گرفت. چون مردی را که در کاناپه بزرگ
نشسته بود را دید.
- سلام هری.
پایان فصل سی ام
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: لالا۱q
به نام او
هوای پانو و = وه قواموش شطه
ج: :: پی: : چاپی اچ پی: : چ: s}: ::x}}:
لنتزک نی لیگاه بازگشت و پاراگ پایا
مشخصات : ۱۲۹۵۳ حرف، ۲۹۰۳ کلمه، ۱۴۰ پاراگراف
مج: مج: مجید مجید مجی های : x::
روی صندلی راحتی کنار آتشدان خاموش سیریوس نشسته بود و پاهایش را روی هم انداخته بود. با خوشحالی به هری
نگاه می کرد.
- سیبری بوسری...
هری چند بار پلک زد و زمزمه کرد.
- من...
- مدت زیادی برای همه ما گذشته که همو ندیدیم.
سیریوس خندید. هری روی صندلی روبروی او نشست.
- پدر و مادرت رو دیدی. مگه نه؟
- آره.
هری زیر لب این را گفت. هنوز با تعجب به سیریوس خیره شده بود. دقیقا همانطور بود که زمان مرگ بود. همان موهای
بلند روی صورتش افتاده بود. ولی خستگی آزکابان صورتش را ترک کرده بود. و بسیار بسیار جوان تر می نمود.
سیریوس حالا جدی می نمود. صورت هری را جستجو کرد و گفت:
- هیچکدوم از ما نمی تونه برای تو تصمیم بگیره. فقط به خودت مربوطه.
- این عادلانه نیست که تو انتخاب برگشتن نداشته باشی و من داشته باشم. بدن من کجاست؟
هری این را پرسید. سوالهای زیادی داشت ولی از حضور سیریوس هنوز گیج بود. حتی بیشتر از حضور پدر و مادرش.
حال سیریوس به نظر می رسید می خواهد حرف بزند.
- بدن تو تا وقتی که تصمیماتو نگرفتی نه مرده و نه زنده ظاهر نخواهد شد. اون هم توی برزخ معلقه. و همین طور در مورد اینکه چرا باید تو انتخاب داشته باشی. فکر کردم مشخصه. تو ولدمورت رو با از جان گذشتگی خودت نابود کردی. ولی هیچوقت در مقابلش از طلسم مرگ استفاده نکردی.
هری چشمانش را روی زمین انداخت. کشتن بلاتریکسی را به یاد داشت. ولی هنوز احساس گناهی نمی کرد. فقط فکر می
کرد ممکن است سیریوس از آن اطلاعی نداشته باشد.
به نظر می رسید سیریوس ذهن هری را خواند.
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: عا۱q
- مهم نیست اگه طلسم رو روی کسی دیگه به کار برده باشی. تو برای اون شب به دنیا اومده بودی. می دونی، هر کاری که توی زندگی کردی تو رو برای اون لحظه آماده می کرد. اینکه انتخاب کنی که اجازه بدی ولدمورت جاودانه ساز
رو ازت جدا کنه و نیمه جان بمونی یا خودت کار و تموم کنی.
هری پرسید:
- تو هم مردی برای اینکه منو نجات بدی. چرا تو حق انتخاب نداشتی؟
سیریوس غمگین به اطراف اتاق نگاه کرد.
- فکر نمی کردم توضیح دادنش راحت باشه... خوب من همیشه اینجا زندگی خواهم کرد. هیچوقت سنم زیاد نمی شه و هرگز چیزی جز اونچه که می خوام نمی بینم. این یه طرح مردان هست. ولی تو رد پای مادرات رو ادامه دادی. برای
عشق مردی. این به تو قدرت بیشتری بین مردها می ده. به تو و دوستات محافظت می ده و تو روزی که مادرت برای
تو مرد اونو از اون به ارث بردی.
هری سریعا مشتاقانه گفت:
- اگه از اونا محافظت می شه پس لازم نیست من برگردم. من فقط می خواستم برگردم تا مطمئن باشم اونا سالم می
مونان. مادرم اینو بهم گفت. ممکنه نبود من بهشون صدمه بزنه ولی اگه محافظت شده ان...
سیریوس به نظر عصبانی می رسید. پراند:
- دیگه بحث در مورد دوستات نیست. تو باید تصمیم بگیری که می خوای زندگی تو ادامه بدی و از دنیای جادوگری مراقبت کنی یا می خوای زندگی تو تموم کنی و به این امید بمونی که شاید دیگه شیطانی به قدرت ولدمورت به پا نمی
شه.
هری به چشمان سیریوس نگاه کرد. در این لحظه از او متنفر بود. هری فقط می خواست اینجا بماند. جایی که پدر و
مادرش زنده باشند. نمی خواست دیگر نگران جادوگران شیطان صفت و جاودانه سازها و چیزهای پلید باشد. هیچکس
نمی فهمید در این هفت سال هاگوارتز چقدر به او سخت گذشته است؟
- به تو خیلی چیزا گذشته ولی این هنوز اولشه. زندگی خیلی از افراد در آینده به تو بستگی داره. تو همیشه قرار بود
بزرگ باشی. و ولدمورت اینو در تو دید. اگه در دنیا زمانی برای تسلیم نشدن باشه اون زمان النه.
سیریوس بلند شد. به سمت آتشدان رفت. آتشی روشن کرد و مدتی به آن خیره ماند. پشتش به هری بود. هری نمی
توانست درست فکر کند. هنوز پنهان شدن سیریوسی پشت پرده را به یاد داشت.
سیریوس هنوز پشتش به او بود. آرام پرسید:
- پشت پرده چی بود:
زمانی که سیریوس برگشت چشمانش مرطوب شده بود. چیزی که هرگز هری پیش از این ندیده بود. انتظار نداشت.
سیریوس به زور لبخندی زد:
- اینجا، اینجا پشت پرده بود.
حالا همه چیز معنی می داد. هری آرزو کرد که همه چیز تمام شود و در درمانگاه به هوش بیاید. و ببیند هیچکدام از اینها
اتفاق نیافتاده است. ناگهان دچار آن شد. سینه اش سنگین شد. می دانست باید چه کند. حق با سیریوس بود. باید بر می
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: لانه ۱
- هری تو کارای بهتری خواهی کرد. من میدونم که اینجا مثل بهشت هست ولی این زندگی نیست. تو باید زندگی کنی. هری بلند شد به سمت در رفت و وقتی برگشت کنار سیریوس لوپین ایستاده بود. سالم به نظر می رسید. لبخندی به هری
زد و گفت:
- گزینه درست رو انتخاب کن.
اتاق محو شد و درخشش از بین رفت.
- سلام. جینی بود. کنار در آشپزخانه ایستاده بود. ولی گرفته شدن دست هری او را تا لب مرگ ترسانده بود. و سخت نفس می
- حالت خوابه؟
هری جوابی نداد. فقط به او خیره شد. ناگهان متوجه شد چقدر چشمانش زیباست. و چه صورت زیبایی دارد. می خواست
او را در آغوشش بگیرد و هرگز رهایش نکند ولی جلو خودش را گرفت.
جینی دستش را روی صورت او حرکت داد:
- لازم نیست هنوز حرف بزنی. ولی هر وقت خواستی من هستم.
هری دستی که صورتش را لمس می کرد گرفت و بوسید. بعد در دستش فشرد و لبخندی به او زد. جینی نیز لبخندی زد.
اشک در چشمانش جمع شده بود. پرسید:
- خاسسانه ای؟
هری سری تکان داد و از روی صندلی بلند شد. جینی لبخندی دیگر زد و گفت:
- خیلی عجیب بود. همه شروع کرده بودن برای نبودنت گریه می کردن بعدش تو یه دفه برگشتی. و این تو نیستی.
چون هنوز حرفی نزدی.
هری به او نگاه کرد. اخمی نمود. جینی سری تکان داد. زمزمه کرد:
- نه منظورم این نیست که از برگشتنت خوشحال نیستیم هری. ولی هنوز انگار تو نیستی. تو اینجا نیستی. من... من
هنوز دلم برات تنگ شده. برای هری خودم.
هری وارد اتاق خوابش شد و جینی او را دنبال کرد. در آستانه اتاق ایستاد. هری به سمت ساکش رفت و فاوکس را دید
که بالای آن ایستاده است.
- این الن مال تو هست.
جینی این را گفت و کنار ساک زانو زد.
- زخمی شده.
هری در حالیکه هنوز پرنده را نوازش می کرد سری تکان داد. جایی خوانده بود ققنوس اگر مجروح گردد سالها و شاید
تا ابد طول می کشید تا درمان شود. جینی آنجا نشست و پرنده را نوازش کرد. و هری به سمت تخت رفت و روی آن
نشست. جینی سری تکان داد و به او نگریست. بعد جلو آمد و کنار او ایستاد.
- تو دنیا رو نجات دادی هری پاتر.
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: پا۱q
گونه او را برای شب بخیر بوسید و ادامه داد:
- حال باید خود تو نجات بدی.
یک بار دیگر در اعماق چشمان هری نگاه کرد. کمی از درخشش چشمهایش باز گشته بود. برگشت و بیرون رفت و در را
فاوکس آهنگ ملایمی آواز کرد و هری برای مدتی طولانی به در بسته خیره ماند.
- صبح بخیر. جینی این را گفت و گونه او را بوسید.
- خوب خوابیدی؟
هری بدون حرفی بلند شد. روی میز کنار رون و هرمیون نشست که داشتند به مقاله ای در روزنامه دیلی پرافیت نگاه می
کردند.
پرفسور مک گانگول از پشت روان گفت:
- تازه لیست اونایی که کشته شدن به دست ما رسیده.
هری به صورت ذهنی از او التماس کرد کاشی اسلایتریانی ها باشند. می دانست که آنها از افرادی شروع می کنند که بهتر از همه می شناسند. رون شروع کرد: - نویل حالش خوبه. زخمی شده ولی خوبه. توی بیمارستان مانگو هست. لونا...
جینی سرش را خم کرد. قلب هری یخ بست. هرمیون با اشک در چشمانش گفت:
- یه مرگخوار اونو از پشت گرفت. تا عصر اون روز پیداش نکردیم. ولی خیلی دور شده بود.
جینی ادامه داد: - ارنی مک میلان، کراب، گویل و یه سری ریونکلایی سال اولی وقتی آتیش توی سالن عمومی ها روشن شد، کشته
شدن. بلیز، زبینی، آلیشیا...
با هر کلمه هری بر خود می لرزید. باور نمی کرد این همه نفر کشته شده اند. به میز خیره شد. نمی خواست باور کند.
- مایکل کرنر در حالیکه داشت از ورودی دفتر دامبلدور ...
رون بعد از دیدن نگاه پرفسور مک گانگول حرفش را تصحیح کرد:
- منظورم دفتر مدیر هست. اونجا کشته شد. نات و میلشنت بولز استراد هم کشته شدن. مک گانگول در حالیکه روزنامه را در دستش نگاه می کرد ادامه داد: - افراد زیادی در آتش مرگ خوارها مجروح شدن. ولی خیلیها... - بیش از یکصد دانش آموز و استاد کشته شدن.
هرمیون نالید و بعد از اینکه حرفش را زد شروع به گریه کرد.
 
________________
۱۹۷ :شماره صفحه www.harry potter2000.blogfa.com
به نظر می رسید همه منتظرند هری از این تراژدی حرفی بزند ولی چطور می توانست؟ درونش از احساس گناه و تاسف می سوخت. برای کسانی که آن شب مرده بودند. شاید اگر در مدرسه بود می توانست کمکی بکند. شاید این تعداد از افراد
نمی مردند.
سختی اینکه نمی توانست احساساتش را بیان کند او را مریضی تر می کرد.
- تو حالت خوابه؟
جینی که هنوز چشمانش اشک آلود بود این را زمزمه کرد:
- رنگت خیلی پریده.
هری سری تکاند داد. بلند شد.
ب:: :x :}:: :::::::}:: ::k:::::::::: :::
پرفسور مک گانگول او را دار اتاقشی پیدا کرد. دلر آستانه داری ایستاد و گفت:
-- پرفسور دامبلدور از مران خواست وقتی زمانش لی نسبید اینو به تو بدم. حال وقتشه.
این را گفت. جلو آمد و نامه ای به دست هری داد و بعد نگاهی به نامه کرد و به زور لبخندی زد.
- و دیگه لازم نیست منو پرفسور صدا کنی. هری صدای دور شدن قدم ها را شنید. در جایش ماند. هنوز می خواست با پدر و مادرش باشد. می خواست برگردد. صورت درخشان آنها در ذهنشی بود.
نامه را پاره کرد. و نوشته دامبلدور را که خیلی قدیمی به نظر می رسید بیرون آورد:
- هبیای عترینیتی،
اگر این نامه به دست تو می رسه یعنی که ولدمورت حتما کشته شده و همین طور من. من فقط می خواستم که اگه رفته بودم محتوای این نامه رو بخونی و البته در صورتیکه ماموریتی که باری تو گذاشتم رو با موفقیت سپری کرده باشی. تو بسیار قوی شده ای. من این برنامه را ریختم. برای توس نخ های لازم را قرار دادم و تو کافی بود آنها را دنبال کنی. تو کاری را انجام دادی که سالهاست جادگرها سعی می کردند انجام دهند و موفق نمی شدند. هیچکس نمی توانست منبع شیطنت را نابود کند و حالا توتونستی، افتخاری که به تو می کنم در کلمات گنجیده نمی شه. نمی تونم توی این نامه بگم چقدر بزرگ شدی هم در شخصیت و هم در قدرت جادوگریت. تو قدرت زیادی از ولدمورت بدست آوردی، تو یکی از قوی ترین جادوگرانی هستی که قدم به عرصه زمین گذاشته است. و باید از آن به باهوشی استفاده کنی، اگه قدرتت درست استفاده نکنی مسلما تو رو به زمین می زنه. مرگ هایی خواهد بود. مطمئنم. شاید دوستان نزدیک تو و حتی بی گناهانی در دنیای جادوگری، متاسفم ولی تو باید همه اینها را ببینی و تحمل کنی، غم را تجربه کنی، ولی این به آن معنی نیست که خورشید دیگری طلوع نخواهد کرد. روزهای جدید خواهد آمد روزهایی که جادوگران یا مشنگ ها در مقابل پلیدی خواهند ایستاد و همه اینها به خاطب، پسر کوچکی است که آن شب در مدت
ها قبل تسلیم نشد و نمید. پسری که زنده ماند.
 
 
________________
۱۹۸ :شماره صفحه www.harry potter2000.blogfa.com
جایی در خط زندگی ما دوباره هم را ملاقات خواهیم کرد. ویا شاید کرده باشیم. متاسفم. من چنان مدت زیادی را با پدر و مادرت سپری کرده ام و چه مدت کمی را با تو... ولی همه چین آنطور که باید اتفاق می افتد. شاید در آینده بیشتر این را بفهمی، آینده خیلی روشن تر از آن است که اگر ماموریتت را تمام نمی کردی، می بود. می دانم که حالا در مورد رازی که من و پرفسور مک گانگول حفظ کردیم با خبی شدی، باید بفهمی که به خاطب خودت این راز را نگاه داشتیم. اگر تو می فهمیدی به سرعت از محافظتی که خون مادرت برایت داشت فرار می کردی، مسلما باعث می گت می شد. می دانم که خیلی بد متوجه خبری خواهی شد. وبله. خیلی اوقات گوش ایستادن بهترین راه برای یافتن حقیقت است. زندگی تو دوباره امروز شروع می شود. هری پاتر امیدوار خوبی توهمه روز زیادته شود.
خداحافظ دوست عثرین
آلبوس پس سیوال ولفینیک برایان دامبلدور
پیوست : فاوکس جدیدا به تو خیلی علاقه مند شده است. و او همیشه بایت شانس خواهد آورد. گویی فاوکس متن را خوانده است. دور اتاق چرخید. و روی دسته صندلی نشست. هنوز زخمی بود. پرنده آوازی غم انگین سرود و هری او را نوازش کرد و آب دهانش را به سختی فرو داد.
تا بحال گریه نکرده بود و حالا متوجه نشد که دارد گریه می کند. سعی کرد جلوی خودش را بگیرد ولی متوجه شد اشکها سخت تر می بارند. از در بر گشت. زانوهایش را در سینه جمع کرد. سرش را روی پایش گذاشت. مدت زیادی گریه کرد
و کم کم به خواب فرو رفت.
- خوب نفهمیدین کی لسترنج رو کشت؟ یکی از محفل بود؟ هرمیون بود که در جمع این سوال را کرد. رون با عصبانیت گفت: - آره. خیلی می خوام اینو بدونم. امیدوارم یکی از طرف ما باشه و به اشتباه کشته نشده باشه.
بیلی شانه ای بالا انداخت.
- نمی دونیم. فقط اونو کشته شده پیدا کردیم.
- باید از اطرافیا بپرسیم. مطمئنم یکی اینکارو کرده. - آره. خوب می شه بفهمیم کی شر اونو کم کرده.
سکوتی برقرار شد و همه مدتی فکر کردند. بعد صدای نرم تغییر مکان صندلی شنیده شد. و سپس هری بلند شد و از
اتاق بیرون رفت. آنها در سکوت به رفتن او خیره شدند.
پایان فصل سی و یکم
 
________________
۱qq :شماره صفحه www.harry potter2000.blogfa.com
به نام او
هوای پانو و = وه قواموش شطه
ج: :: پی: : چاپی اچ پی: : چ: s}: ::x}}:
لانترت نی لنین را نیز نازیه نگژ شژه ثثبت
مشخصات : ۵۷۴۰ حرف، ۱۳۸۰ کلمه، ۶۴ پاراگراف
مج: مج: مجید مجید مجی های : x::
دنیای جادوگری دوباره به حالت عادی برگشت. همانطور که همیشه آلبوس دامبلدور پیشبینی کرده بود همه چیز مرتب
شد. با اینکه هیچ چیز نمی توانست جایگزین جانهایی که از دست رفته بود بشود و یا پدر و مادر یا خانواده کشته شدگان
را التیام بخشد، تشعشع های کوچکی از امید در میان طوفان ابرها می درخشید. همه می دانستند هری پاتر زنده مانده
است و این مشخصی بود که او جلوی جادوگرهای بسیاری که می خواستند دنیای جادوگری را ترک کنند و جایی میان
مشنگ ها زندگی کنند را گرفته بود. همه چیز به شکل عادی بر می گشت ولی یک نفر بود که زندگی را ادامه نداد. یکی از دانش آموزان هاگوارتز خاطره ها
را در سرش نگاه داشته بود.
شش ماه بعد از نابودی ولدمورت هری در گریمولد لند ماند. پیشنهاد های کار زیادی شروع شد و همه به جواب ماند. جینی به مدرسه بازگشته بود و هری را اکثرا و ناچار تنها می گذاشت. هرمیون و روان فعلا با او زندگی می کردند. رون کاملا از
بارو رخت بست و هرمیون اکثرا در گریمولد لند بود و هر از گاهی به خانواده اش سری می زد. با اینکه خیلی نشان نمی
دادند هرمیون و رون زندگی تازه خود را با هم نشان می دادند. ولی مانند ارواح در سالن ها، کوچه ها و خیابان ها قدم می زد. مک گانگول هر از گاهی به او سر می زد و برای شام یا چای می ماند. جینی در نامه هایش به هری اطمینان داده بود که بعد از تحصیل می آید و با او زندگی می کند. وقتی جینی
اطراف نبود هری برای او دلتنگی می کرد. ولی می دانست اگر هم او کنارش بود باز هری تنهایی را انتخاب می کرد.
زندگی برای هری و اطرافیانش سخت شده بود. حال کم کم متوجه می شد تنها فردی که از اینکه کنارشی باشد لذت می برد جینی است. شاید آن را هم خیال می کرد. رون و هرمیون هرگاه هری کنارشان بود باعث ناراحت شد نشان می شد. هیچوقت نمی خواستند هری مدت زیادی با آنها باشد.
لندن در این ساعت ساکت و آرام بود. ماشینی از پل پشت ساختمان گریمولد لند رد نمی شد. رودخانه طولانی با صدای آرام و زیبایی جاری بود و در نور ماه می درخشید. پاهای هری در سکوت سرد بلندترین صدا بود. با اینکه کوچه دیاگون و هاگزمید را بسیار دوست داشت گاهی هوای خیابان های مشنگ ها را می کرد. اینجا که کسی او را نمی شناخت گاهی
اوقات بهترین مکان بود.
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: تا سال
صدای فریادی از تاریکی انتهای یک کوچه شنیده شد. زنی دوان دوان از کوچه بیرون داوید. کیفش را محکم به سینه اش چسبانیده بود. و می دوید. مشخصا یک مشنگ بود. یک پاشنه اش کنده شده بود. دویدن را ادامه داد تا روی یخ پیاده رو
لیز خورد و سرش محکم به زمین کوبیده شد. از تاریکی یک مرد دیگر بیرون آمد. تی شرتی به تن داشت. صورتش پوشیده بود. به سمت زن دوید که بی حرکت روی
زمین افتاده بود. او هری را مشاهده نکرد. خم شد و کیف زن را چنگ زد.
- هی!
هری فریاد کرد و به سمت مرد دوید.
برای لحظه ای مرد مکث کرد. جین های کثیفش در روشنایی معلوم شده بودند. و بعد نور نقره ای درخشید و مرد شمشیری از جیبش بیرون کشید. و به سمت هری آمد.
هری بدون اینکه فکری کند هصایش را بیرون کشید و بدون اینکه چیزی بگوید به سمت مرد گرفت. نوری درخشید و
مرد چندین متر به عقب پرتاب شد. روی لبه پل افتاد. به هری نگاه کرد.
- مالفوی؟
صورت مرد مشخص شده بود. موهای کثیف و بلوندش روغنی بود. چهره اش رنگپریده و متعجب می نمود. هری سعی کرد آخرین باری که مالفوی را دیده بود به یاد آورد. شش ماه پیش، وقتی که برای کار می گفت می خواهد گریمولد لند
را ترک کند.
- پاتر؟ تو فکر می کردی من مشنگم و از عصات استفاده کردی؟
هری سری تکان داد. گفت:
- نه... من... صبر کن ! تو داری چی کار می کنی... چرا؟
در اکو پراند:
- من مثل تو بهم میرات زیادی نرسید. همشو توقیف کردن پاتر!
هری هنوز متعجب بود. آرام گفت:
- من که بهت گفتم پیش ما بمون. لازم نبود جای مارو ترک کنی. من...
در اکو زمزمه کرد:
- اون چیزو بذار کنار ممکنه کسی ببینه. من حاضر نبودم زیر دست تو با فلاکت زندگی کنم.
- اون فلاکت نبود...
- ولم کن. بذار اونجور که می خوام زندگی کنم! دراکو فریاد کشید و صدایش در امتداد پل تکرار شد. و بعد سکوت یخی دوباره همه جا را گرفت.
- تو جهان رو برای همه نجات ندادی پاتر. شاید این برات جدید باشه.
کیف زن را بعد از برداشتن چند پول انداخت و کلاهش را دوباره روی سرش کشید. و شروع به قدم زدن کرد. هری می
خواست او را صدا کند ولی متوحه شد فایده ای ندارد.
به سمت زن رفت. زمزمه کرد:
- اینورتو!www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: ۱ سال
بعد عصا را قبل از اینکه چشان زن باز شود در جیبش گذاشت. زن اطراف را با خطر نگاه کرد. متوجه شد روی زمین افتاده
است. و پشت سرش درد می کند. هری کمک کرد زن بلند شود. گفت:
- روی یخ لیزا خوردید. زن، گیج گفت:
- اوه... من.. متشکرم.
به نظر می رسید از هری ترسیده است. سریعا دور شد. تقریبا به سمت خانه ای می دوید. هری رفتن او را نگاه کرد. و
برگشت. تکیه زد و رود نگاه کرد.
دراکو نباید اینگونه زندگی می کرد. به افتخار و غرور نامش این کار را برگزیده بود. ولی از طرفی این چشم هری را باز کرد. مردم زندگی شان را از دست داده بودند و هری نداده بود. حالا که مالفوی را دیده بود که این زندگی را انتخاب
کرده بود باعث بیداریشی شد. هری هم شانس خود را داشت. باید امتحان می کرد.
- هری!
قدم هایی پشت سرش شنید. اینجا محدود مورد علاقه پیاده روی او بود. می دانست مدت زیادی تنها نمی ماند. برگشت و
جینی را مشاهده کرد که کتی پوشیده بود و به سمتش می دوید. - چرا برانگشتی؟ هاگرید می خواد صبح بره هان... جینی از هاگرید سخن می گفت. کسی که آمده بود تا تعطیلات آخر هفته را با آنها باشد. هری آرام گفت: - جینی... هیچوقت شده که آرزو کنی کاش همه چیز طوری دیگه می شد؟
جینی به نظر تعجب کرده بود. گفت: - آره ولی نمی شه گذشته رو تغییر داد. هیچ فایده ای نداره آدم این فکر و بکنه. - حق با تو هستو ولی اگه همه فراموش کنن چی؟
- کسی نمی توانه فراموش کنه. جینی سعی کرد او را آرام کند. دستش را در دست او گره زد. و سرش را روی شانه او قرار داد. - مرده ها در خاطره زنده مانده ها زندگی می کنند. هیچ کس هر چه هم بشود فراموش نمی کند. هری سری تکان داد. به طریقی دیدن مالفوی در آن شب و کمک کردن به آن زن او را تغییر داده بود. شاید به این خاطر
بود که می ترسید چیزی بشود که مالفوی شده بود. و یا شاید می خواست ترس ها را پشت سر بگذارد. دستش را دور جینی قرار داد. آرام با او قدم زد. وقتی به پایین رسیدند خم شد و در گوش او زمزمه کرد: - فکر کنم که آماده ام که گذشته رو فراموش کنم.
- خا؟
جینی این را پرسید و به او نگاه کرد. - من آماده ام!
جینی به او لبخندی زد. سری تکان داد و قبل از اینکه وارد خانه بشوند او را بوسید.
پایان فصل سی و دوم
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: لام ال
به نام او
هوای پاتو و کوه قواموش شطه
ج: :: پی: : چاپی اچ پی: : چ: s}: ::x}}:
نگالتی : بی بیان
مشخصات : ۱۶۱۸۳ حرف، لابلا۵ دلا کلمه، ۱۷۹ پاراگرافی
مج: مج: مجید مجید مجی های : x::
- تو می خوای بگی که از نظر تو من برای قدرتم در دیوان عالی ارزش بیشتری قائلم برای دانش آموزان این مدرسه؟
صدای فریاد بلند مدیر بود. دستهایش را محکم مشت کرده بود و پشت میزشی خودش را چون برجی کرده بود. - اگه اینطور ه با کمال احترام می خوام که اینجا رو ترک کنی. - همه چیزی که می خوام بگم اینه که گاهی اوقات سلامتی و خوبی دانش آموزان تحت تاثیر روابط شما با وزارتخوانه
قطع کرد. نگاه خشمگین مرد به او می گفت که به نفعش هست ساکت بماند. - من اجازه نمی دم عشق و علاقه ام به این مدرسه دست کم گرفته بشه. مدیر فریاد کرد و از پشت میز بیرون آمد. جلو رفت در را باز کرد و صورت به صورت دختری جوان قرار گرفت. دختر
که از این نگاه مدیر کمی تعجب کرده بود سریعا برگشت و دوان دوان دور شد. مدیر به سمت مرد موقرمز برگشت.
- هیچ وقت فکر نمی کردم بحث به اینجا بکشه هری. مرد موقرمز این را گفت. شنلش را بالا کشید و کلاهش را روی سر کم مویش قرار داد. هنوز مرد جوانی بود. ولی به علت
استرسی کارشی خیلی سریع پیر شده بود.
- تو پیش از این همیشه عاقلانه رفتار می کردی.
- اگه تو سعی نکنی منو از شغلی که دارم دور کنی منم عاقلانه رفتار می کنم. مدیر این را گفت و در را باز نگه داشت. با چشمان سبزش به مرد نگاه کرد و گفت:
- لطفا دیگه بر نگرد مگر اینکه بیای تا بهم بگی که در انتخابات دیوان عالی و هیئت مدیره که سر پستشون هستم از
کار برکنار شدم.
مرد موقرمز زمانی بلند قد لاغر بود و چشمان دقیق و بینی تیزی داشت حال بیشتر شبیه مرد پیری می نمود. به سمت در
عجله کرد و و قدم بیرون گذاشت. ولی سریعا رویش را بر گردند. ولی مدیر سریعتر سخن گفت:
- عصر بخیر پرسی.
هری در را بهم هم کوبید به سمت میزش برگشت و محکم نشست. دستش را روی پیشانی اش گذاشت. دستانش چروک های کمی پیدا کرده بودند. روزهایی را به یاد آورد که این دست گوی ذرین را در مسابقات جهانی می گرفت. حالا این
دستها تنبل شده بودند. به جای بردن بازیهای کوئیدیچ بیشتر اشاره می کردند و دستور می دادند.
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: لالم ال
ضربه ای روی در نواخته شد. هر فکر کرد دختری است که او را فرستاده بود. ولی مردی با موهای بلند و بلوند که
کاغذهایی در دست داشت وارد شد.
- متاسفم. می دونم دارین می رین...
هری لبخندی زد، ایستاد و از پشت میز کنار آمد.
- نه دراکو مهم نیست.... پس اینه؟
در اکو گفت:
- بله. از قدیم چیزی پیدا نکردم ولی بقیه اش اینجاست. کلاس چهارم من خیلی روش کمک کردن به نظر می یاد در
موردش تحقیق کرده باشن.
- خیلی خوبه.
هری این را گفت. کاغذها را برگ زد.
- می یای تعطیلات رو با ما جشن بگیری؟
دراکو سری تکان داد:
- نه. می خوام بایستم. کارایی هست که باید تموم کند. نمره دادن برگه ها و غیره... ولی به هم بگو سلام رسوندم.
دراکو به نظر می رسید راحت نیست. هری سری تکان داد. دستی روی شانه دراکو گذاشت.
- کریسمسی مبارک دراکو.
- کریسمس مبارک هری.
دراکو این را گفت و از اتاق بیرون رفت.
هری به سمت میز برگشت. می توانست به خوبی روزی که را که رفته بود تا دراکو را پیدا کند به یاد آورد. او در قفسی
شبیه به اتاق در کوچه ناکترن زندگی می کرد. ماههای زیادی در هاگزمید دنبال کار گشته بود تا پولی به دست بیاورد.
دیدن دراکو در بیشتر از بیست سال قبل زندگی هری را عوض کرده بود و هری این را مدیون دراکو بود.
آوردن مرد به هاگوارتز و غذا و لباس دادن به او قسمت سخت کار بود. حتی با این بد شانسی اش دراکو غرورش را نگاه
داشته بود. بالاخره بعد از اینکه متوجه شد دیگر چیزی برای از دست دادن ندارد اجازه داد هری به او کمک کند تا
خودش را دوباره بسازد. و هری کار استاد معجون ها که از اسلاگهورن به بعد استاد آن هر سال به صورت نامعلومی یا
ناپدید می شد را به او واگذار کرد.
ولی دراکو کارش را به خوبی نگاه داشت. و تا بحال بیش از پنج سال گذشته بود. هری از این قضیه کاملا راضی بود و
خوشحال بود که اجازه نداده بود مالفوی راهی را که مدتها پیشی انتخاب کرده بود ادامه دهد.
ضربه ای روی در خورد و تقریبا هری را از جا پراند. متوجه شد دختر جوان را فراموش کرده است.
- بیا تو.
دختری که بیش از شانزده سال نداشت وارد دفتر شد. موهایی به رنگ قرمز شعله ای و چشمانی قهوهای روشن رنگ
داشت. شنل سفر را روی شانه اشرای انداخته بود.
آرام گفت:
- متاسفم. نمی دونستم اون اینجاست.
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: تکامل
هری به در مقابل لبخند دختر لبخندی زد و آهی کشید.
- اشکالی نداره. همه رفتن ؟
دختر به میز نزدیک تر شد و روی صندلی مقابل میز نشست.
- بله قطار همین حال رفت. شما کیا می رین؟
هری به ساعتش نگاهی انداخت.
- خیلی زود. فکر کنم بهتره عجله کنم.
- به همه سلام منو می رسونین؟
دختر به هری که ایستاده بود این را گفت. ققنوسی قرمز و طلایی رنگی که کاملا سالم به نظر می رسید در کنار هری ظاهر
شد و نوشته ای به هری داد که باعث شد مکثی کند و قبل از اینکه به سمت دختر برگردد لبخند گرمی بزند. به سمت
دختر رفت و خواهش کرد:
- لطفا بیا. دیگه مثل قبل نیست.
- من واقعا ترجیح می دم اینجا بمونم. خواهش می کنم قبول کنین.
دختر آرام این را خواهش کرد. با چشمانش چنان به هری نگاه کرد که نتوانست مخالفت کند.
هری پیشانی او را بوسید.
- باشه. فردا می بینمت.
- خوش بگذره. کریسمس مبارک بابا!
دختر لبخندی زد و از آتشدان دور شد. هری به سمت آتشدان رفت. هری وارد آتشدان شد. برگه های کاغذ را در دست
گرفته بود و پوشه ها زیر بازویش بود.
حرکتی ناگهانی باعث شد تصور دخترش را از دست بدهد. هنوز از این حالت پودر پرواز خوشش نمی آمد. ولی هوا سرد
تر از آن بود که تا هاگزمید پیاده برود. و از آنجا غیب شود. آتشدان نیز فقط برای مدت سی دقیقه فعال بود. و فردا صبح
غیب می شد و به هاگوارتز بر می گشت.
حرکت متوقف شد. و از آتشدان بیرون آمد. بالا را نگاه کرد خود را در آشپزخانه ای که با سنگهای سفید سنگ شده بود
دید. میز بزرگی وسط آن بود و شام داشت خود به خود روی گاز پخته می شد.
- هری پاتر قربان! کریسمس مبارک!
دابی مقدار زیادی آب روی زمین ریخت. هری خوشحال بود که به خانه برگشته است. پاسخ داد:
- به تو هم همینطور دابی. بقیه کجان؟
- توی اتاق نشیمن قربان. اونا منتظر شما هست.
هری از جن خانگی برای دست پخت خوبش تشکری کرد و شنلش را در آورد. روی صندلی گذاشت. پوشه ها و فایلها را
کنار آن قرار داد. و به سمت راهرو رفت. راهروهای تاریک را شمع هایی روشن کرده بود. پله های بزرگ با طلا و ریبون
های قرمز و نقره ای تزئین گشته بود.
- هری!!
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: این سال
کسی در را محکم به هم کوبید. و بوسه های محکمی روی لبش قرار داد. پایین را نگاه کرد. جینی را دید که دستانش را
دور او انداخته بود. زمانی که قدمی عقب رفت هری متوجه شد که او زیبا تر از همیشه شده است. جینی لبخندی به او زد:
- کریسمسی مبارک.
- کریسمسی مبارک. کیا اینجان؟
- هری!
کمی بعد همه شروع به بغل کردن و بوسیدن او کردند. اولین نفر هرمیون بود که بوسه بزرگی روی گونه هایش گذاشت
و بعد سعی کرد موهای او را مرتب کند. رون یک آغوش برادرانه یک دستی به او داد و لبخند بزرگی زد. هر دو بسیار عالی به نظر می رسیدند. موهای هرمیون
حالا کوتاه بودند و ساف. رون نیز موهایی که زمانی بلند بودند را مرتب کرده بود.
بعد تانکسی رسید که می درخشید. موهایش به رنگ بنفش روشن و نارنجی بود و صورت صورتی رنگش می درخشید. مک گانگول نیز سریعا از پشت او جلو آمد ولی بر خلاف دیگران روی هری نپرید. آرام جلو آمد و به هری لبخندی زد.
هر بار که هری او را می دید می توانست قسم بخورد که او پیرتر شده است. موهایش تقریبا کاملا خاکستری رنگ بودند
و صورتش کشیده تر از هر زمانی به نظر می رسید. با این وجود راه می رفت و با جوانها و نوجوانها حرف می زد. او را محکم در آغوش کشید. در چشمانش نگاه کرد گویا می خواست ببیند او مشکلی دارد یا نه. آقا و خانم ویزلی بعد از او جلو آمدند. لبخندهایی روی صورت داشتنند. هر دو او را در آغوش گرفتند و به سرعت رفتند
تا کنار بیل و چارلی که هر دو به هری لبخندی می زدند، بنشینند. فرد و جرج نیز دستی برای هری تکان دادند. کمی دور تر سرگرم بحثی شده بودند. شنل هایشان از بهترین کیفیت بود. شغل آن دو خانواده را بسیار پولدار کرده بود. هرچند خانم ویزلی هنوز زیاد از شغل آن دو راضی به نظر نمی رسید. زمانی که همه به او خوشامد گفتند و روی مبلمان ها نشستند هری نیز روی یک صندلی چوبی کنار آتش نشست و اطراف
را نگاه کرد. خوشحال بود که موفق شده است این کریسمس به خانه بیاید.
جینی برای هری شربت ریخت و پرسید:
- دخترمون نیومد؟
هری کمی از شربتش مزمزه کرد و تایید نمود.
- نه. فکر کنم اونجا راحت تر ه. اینجا حوصله اش سر می رفت. و به همه سلام رسوند.
هرمیون سریعا گفت:
- اوان کارش عالیه. همه استاداش همشی از شی تعریف می کنن.
مک گانگول پرسید:
- لیلی سال ششمه؟
هری آهی کشید:
- آره باورم نمی شه.
جینی به هری لبخندی زد و گفت:
- اون به تو رفته. تو همیشه کارت تو مدرسه خواب بود.
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: پا به ل
- آره اونم بین مبارزه کردن با ولدمورت و تلاش برای اینکه زنده بمونم. شوخی زیاد خوب نگرفت. همه به طریقی نگاهش را عوض کردند و یا پایین انداختند. هری توانسته بود گذشته اش را سپری کند و حالا شوخی کردن درباره آن راحت تر شده بود. ولی می دانست بقیه در مورد دامبلدور فکر می کنند که در سال ششمش کشته شده بود. آهی کشید و عذرخواهی کرد.
مک گانگول با درد از روی صندلی بلند شد. لبخندی زد:
- نیازی نیست. کسی شربت نمی خواد؟
همه لیوانشان را پر کردند و چشمان هری چشمان جینی را ملاقات کرد. جینی لبخند کوچکی به او زد که نشان می داد
زمانی که همه به سمت میز آشپزخانه رفتند هری اضافه کرد:
- دراکو هم به همه سلام رسوند.
بوی شام در آشپزخانه پیچیده بود. دابی سریعا شروع کرد به همه چای تعارف کردن.
-- اون پسره حسابی عوض شده. درسته؟
خانم ویزلی این را گفت و خواست به جنهای خانگی کمک کند که به او اجازه ندادند.
- اوان دیگه یه پسر نیستا.
رون خندید هرچند چشمانش سرد شدند. رون هیچوقت نتوانسته بود با مالفوی گرم بگیرد. خانم ویزلی روی چای اش
خامه ریخت و پافشاری کرد:
- خیلی خوبه که می بینیم بعضی ها تغییر می کنن. مدرسه خیلی خوب این کارو با افراد می کنه.
- و البانه با تشکر از هر ی!
هرمیون این را گفت و کمی سرخ شد.
هری احساس کرد چهره اش سرخ شده است. گویی دوباره هفده ساله است. همه به حالت او خندیدند و هری سعی کرد
با تعارف کردن نان به بقیه طبیعی کند. جان های خانگی سریعتر عمل کردند و همه چیز را مرتب نمودند. صدای بلندی
روی در شنیده شد و جینی پراید که در را باز کند. هری اطراف را نگاه کرد و پرسید:
- خوب. کی رو کم داریم؟
- هاگرید! از آستانه در هاگرید وارد شد. کمی دهانه در را حرکت داد. برای همه دستی تکان داد تقریبا باعث شد جینی عقب بیافتد.
عذرخواهی کرد و به سمت صندلی بزرگ کنار میز رفت که یک سمت کوچک میز را کاملا می گرفت. نشست و به همه
لبخندی زد. از هری پرسید:
- تو چطوری مرد؟
- من خوبم هاگرید. تو چطور؟
- این چیه؟
هرمیون بسته و پوشه ای که دراکو به هری داده بود را پیدا کرده بود.
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: ۱۲ سال
- اوه یادم رفت. اونا عکس ها و کاغذهایی هستن که از دوران ما توی هاگوارتز وجود داشته. و روی اونا هم گزارشهای
نوشته فلینچ هستش. حتی اون ماجرای غولمون رو هم داره. زیرش هم عکسهایی هست که اکثرا کالین کریوی
گرفته.
برای مدتی طولانی همه به عکسها نگاه کردند. با یاد آوردند و خندیدند. یکی عکس هری در زمانی که گیلدروی لاکهارت
استخوان های هری را از بین برده بود را به دست آورد. جینی با دیدن عکس های رون و لباسش در جشن یول از خنده
غش رفت. رون خیلی قرمز شده بود و عکسی را از دست او گرفت. و جینی به خنده ادامه داد. - هرمیون آخرین دانش آموزی بود که بهش زمان گردان دادم... خنده دار بود... مک گانگول با دیدن عکسی ماجرا را به یاد آورده بود.
تانکسی عکسی را نگاه می کرد و گفت:
- اینجا یه سری عکسی از اژدهاهای جام سه جادوگر هست.
- بذار ببینمشون!
هاگرید جلو خم شد و عکسها را از تانکس گرفت. هری دید چشمان او خیس شد. بعد چشمانش را خشک کرد و زمزمه
کرد:
- نوربرت... دلم براش تنگ شده... رون، هرمیون و هری همگی لبخندی رد و بدل کردند و باقی عکسها نیز دست به دست شد. در طول صرف غذا صحبت بین افراد شاد و بدون غم بود. جان های خانگی شام را پذیرایی کردند که بسیار خوشمزه بود. همگی از دابی و دوستانش تشکر کردند. دابی خیلی خجالت کشید و به شدت سرخ شد. در طول غذا هری با کسانی که دوستشان داشت سخن گفت.
- راستی هری... رون زمانی این را گفت که جن های خانگی داشتند میز را تمیز می کردند. و دسر را آماده می نمودند. همه راحت روی صندلی خود نشسته بودند و رضایت خواب آلودی داشتند.
- می خواستم از تا چیزیو بپرسم که مدتهاست می خواستم بدونم.
برای لحظه ای هری فکر کرد رون می خواهد چیزی عادی بپرسد شاید در مورد هاگوارتز و یا چنین چیزی.
- اون شب که ولدمورت نابود شد و تو... خوب... مردی. چیا دیدی؟
هیچکس تا بحال این را از او نپرسیده بود. جینی و هری زندگی خود را می کردند و هیچگاه در این مورد با خود یا دخترشان حرفی نمی زدند. حالا بحث پیش آمده بود و ناگهان همه چشمها به سمت هری برگشت. حالا دیگر احساس
یک مدیر مدرسه یا مردی بزرگسال را نداشت. احساس می کرد معلمی درست زمانی که در کلاس خوابیده بوده، او را
خطاب کرده است.
- من دامبلدور رو دیدم. و لوپین، سیریوس و پدر و مادرم. هری آرام این را گفت و نگاهش را روی افراد دور میز چرخاند.
- همشون رو دیدم.
هرمیون چشمهایش را تنگ کرد و زمزمه نمود:
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: ۸ هل
- باهاشون حرف هم زدی؟
هری نگاهش را پایین انداخت. گفت:
- بله. دامبلدور، سیریوس و لوپین بهم گفتن که قرار نبوده اون شب بمیرم. اونا گفتن فرصت من تموم نشده بوده برای
همین حق انتخاب دارم. هرچند پدر و مادرم از طرف دیگه گفتن که به نوعی قرار اینطوری بوده.
سکوتی که حاکم شد، دردناک بود. صندلی های زیر بار سکوت صداهای خطرناکی می کردند. جینی چیزی نمانده بود از
پشت میز جلو بدود و هری را از اتاق بیرون برد. بقیه فقط کنجکاو به نظر می رسیدند. مک گانگول آرام پرسید:
- حالشون خوب بود؟ اونا خوشحالی بودن؟
هری به او نگاه کرد. او را به عنوان خاله دوست داشتنی اش دید. لبخند ضعیفی زد.
- بله خوشحال بودن.
وضعیت حاکم کمی عوض شد و موقعیت نفس کشیدن راحت پیش آمد. دسر توسط جنهای خانگی پذیرایی شد و تقریبا
برای مدتی طولانی کسی حرفی نزد. هرمیون بلند شد و سریعا گفت:
- من برم به مالی سر بزنم. بر می گردم.
او بیرون رفت ولی سکوت باقی ماند. هری آرزو می کرد کسی سخنی شوخی ای بکند. بالاخره رون نگاهی کرد. به گرمی
گفت:
- خوشحالم که این رسم اینجا جمع شدن رو نگه داشتیم. یه جورایی ما رو با هم نگه می داره حتی اگه برای یک بار در
سال باشه.
مگا گانگول دخالت کرد:
- باید بیشترش کنیم. من دیگه کار نمی کنم. پس وقت خالی زیادی دارم.
هری خندید. خوشحالی بود که جو عوض شده است.
- شما همیشه که دارایان کار می کنین. اصل خونه نمی مونین که.
- هیسی هیس! من که اصل کمکی نمی کنم.
رون خندید.
- البته اگه اسم بررسی کردن اساتید رو کمک نذاریم. شما پشت همه کلاسای ما هستین.
- این که بد نیست. باید کسی مراقبتون باشه.
همه غرق خنده شدند و هرمیون لبخند زنان وارد اتاق شد. چیزی در گوش رون زمزمه کرد و خندید. سپس وارد بحث
هری اطراف اتاق را نگاه کرد. احساس کرد بغضی گلویش را بسته است. این همان چیزی بود که هری به خاطرش
بازگشته بود. روزهایی که در سالهای گذشته بود که بارها آرزو کرده بود کاش بازنمی گشت. ولی باز اگر مرده بود هرگز
اینها را تجربه نمی نمود.
سیریوس، لوپین یا دامبلدور هرگز به جمع آنها اضافه نمی شدند ولی همه آنجا بودند. هری تقریبا می توانست حضور آنها
را کنارش حس کند. که آنها را می دیدند و به او گوش می کردند.
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: به لا
درست به موقع آوازی از آستانه در بلند شد. فاوکس بود. آواز او باعث شد همه از شدت احساس و زیبایی موزیک ساکت شوند. ققنوس مدتی روی سر آنها پرواز کرد و بلند آواز خواند. صدایش در دیوارها طنین انداخت. در نهایت پشت صندلی هری فرود آمد و ساکت شد. تانکس که در طول شام تقریبا ساکت مانده بود ناگهان بلند شد و لیوانش را بلند کرد. آن را به فاوکس اشاره کرد. اشک در چشمانش جمع شدند. آرام گفت: - برای دوستانی که امشب با ما نیستند. و آنهایی که اینجا هستند تا جادو زنده بماند.
لیوان ها بلند شد و اتاق پر از محبتی شد که در دل همگی روشنی ساخت. همه به یاد مرده ها نوشیدند و بعد شروع به
خوردن دسر کردند. ولی هری احساس می کرد کاری است که باید انجام دهد. چیزی در ذهنش بود. باید آن را خالی می کرد. فردی که حقش بود به یاد بماند و لازم بود یاد آوری شود. زندگی هری در حالیکه نشسته بود در چشمانش دوره شد. خود را آماده می کرد تا لیوانش را بلند کند. کارهای مختلفی
در وزارتخانه انجام داده بود تا سرانجام مدیر شده بود. ازدواج با لیلی و تماشای لیلی که بزرگ می شد و حالا به زن
زیبایی تبدیل می شد. دوستانش در همه این زمانها با او بودند. هرگز به پریوت درایو بازنگشته بود جایی که همه چیز شروع می شد. اتاق زیر پله ها برای همیشه بسته شده بود. چون پسر بچه کوچکی که زمانی آنجا زندگی می کرد حالا در دنیای جادوگری به عنوان یک قهرمان کامل شناخته می شد. و هری فقط می توانست از یک مرد که او را به آنجا رسیده
بود تشکر کند.
هری بلند شد. لیوانش را بلند کرد.
- برای دامبلدور
شروع کرد:
- بزرگترین جادوگری که دنیا به خود دیده است.
لیوان ها بلند شد و چشمها به سمت مردی که پشت میز نشسته بود برگشت. کسی که چشمهایش پشت عینکهای او مرطوب به نظر می رسید. آوای زیبای دیگری از ققنوس به گوش رسید. و پرنده شروع به پرواز کرد.
زخمی که روی سر مرد بود دیگر نشان چیزی نبود. نشانی از سرنوشت نبود. کوله پشتی وحشتناکی برایش به نظر نمی
رسید. چیزی نبود جز یک زخم.
به خوانندههای وفادارم:
چطور می تونم از شما برای خواندن داستانم تشکر کنم؟ فکر نکنم موفق به این کار بشوم. زمانی که من شروع به نوشتن
تمام کنم. ولی یک داستان بعد از دیگری طرح ریزی کردم و شروع به نوشتن نمودم.
 
________________
www.harry potter2000.blogfa.com شماره صفحه: سال
مانند همه داستانهایم برای این داستان نیز یک خاتمه نوشتم. نوشتن خاتمه همیشه برای خیلی سخت بوده است. من وابستگی خاصی در خودم نسبت به سری های هری پاتر احساس می کنم. و فکر می کنم در داستانهایم گاهی اوقات همان
چیزی را می نوشتم که هری احساسی می کرد.
موفق شدم غم و اندوه خودم را از کشته شدن دامبلدور نشان دهم. و امیدوارم توانسته باشم نشان دهم دامبلدور همیشه
شخصیت مهمی برای هری بوده است.
نظرهای شما همیشه من را وادار به نوشتن کرده است. به همین سادگی. اگر این نظرات را نداشتم هرگز نمی نوشتم.
نوشته ای که خواننده ندارد چرا نوشته شود؟ ولی حال دوستان زیادی دارم. جا دارد باز هم از شما تشکر کنم. میلیون ها بار از شما برای خواندن دره فراموش شده و سایر داستانهایم تشکر می کنم. اگر از داستانهایم خوشتان می آید
لطفا به دوستان هری پاتریستی که هنوز داستانهایم را نخوانده اند داستان مرا پیشنهاد کنید. می خواهم داستانهایم را
زنده ببینم.
از هر گونه نظر یا نقدی بسیار خشنود خواهم شد. این آخرین دست نوشته یا به قولی داستان است که من خواهم نوشت. لذا انتظار داستانی دیگر به قلم من را نکشید.
باز هم متشکرم.
دوست دار شما. هفرمیون
مشخصات داستان تا کنون:
۳۷۳۵۹۸ حرف، ۸۲۱۶۷ کلمه، ۶۷۳۹ خط، ۴۲۳۸ پاراگراف و ۲۱۰ صفحه