بینایی و یادگیری ارتباط نزدیکی با هم دارند. در واقع کارشناسان میگویند تقریباً ۸۰ درصد از آنچه کودک در مدرسه میآموزد اطلاعاتی است که بهصورت دیداری ارائه میشود؛ بنابراین بینایی خوب برای دانشآموزان در هر سنی ضروری است تا به پتانسیل کامل تحصیلی خود برسند. در این شماره از نشریه خودآگاهیجنسی، میآموزیم که مشکلات بینایی چه اختلالاتی در یادگیری یک فرد نابینا ایجاد میکند و چگونه میتوان این اختلالات را به حداقل رساند. مشخصات نشریه: نام مقاله: Are Learning-Related Vision Issues Holding Your Child Back? آیا مشکلات بینایی مرتبط با یادگیری، مانع پیشرفت فرزندتان میشود؟ مترجم: میثم امینی. منبع: https://www.allaboutvision.com/eye-care/parents-kids/learning-related-vision-issues/ وقتی کودکان در مدرسه مشکل دارند،
Tag: تعاملات اجتماعی
توانمندسازی کودکان نابینا و کمبینا برای موفقیت در تعاملات اجتماعی، نه تنها نیازمند آموزش مهارتهای خاص است، بلکه به نوعی تغییر در نگرشها و رویکردهای اجتماعی نیز وابسته است. به دلیل عدم توانایی در مشاهدهی رفتارهای اجتماعی، این کودکان نمیتوانند مانند همتایان بینایشان از طریق تقلید اجتماعی، رشد کنند. بنابراین، آموزش مستقیم و ساختارمند در این زمینه، فرصتی است که میتواند به آنها کمک کند تا بهطور مؤثر در جامعه مشارکت کنند، روابط دوستانه برقرار کنند و احساس تعلق پیدا کنند. در این مقاله از تنآوا، به بررسی روشهای عملی برای تقویت مهارتهای اجتماعی در کودکان نابینا و کمبینا پرداختهایم تا گامهایی مؤثر در راستای اجتماعیشدن و توسعه ارتباطات
در دنیای امروز، مهارتهای اجتماعی برای موفقیت در زندگی به همان اندازه که به دانش علمی نیاز داریم، ضروری است. اما برای دانشآموزانی که با چالشهای خاصی مانند نابینایی دستوپنجه نرم میکنند، این مهارتها میتواند جنبهای متفاوت و پیچیدهتری داشته باشد. این افراد نمیتوانند بهطور طبیعی و بهوسیله مشاهده تعاملات اجتماعی اطرافیانشان، همانطور که برای افراد بینا پیش میآید، مهارتهای اجتماعی را یاد بگیرند. به همین دلیل، باید بهطور هدفمند و برنامهریزیشده این مهارتها را به آنان آموخت. در این شماره از تنآوا، به چگونگی گنجاندن این مهارتها در آموزشهای ویژه و چالشهایی که دانشآموزان نابینا در مسیر اجتماعیشدن با آن مواجه هستند، میپردازیم. این آموزشها به دانشآموزان نابینا
بخش دوم این مقاله به شیوهای جامع به بررسی اهمیت، چالشها و راهکارهای آموزش مهارتهای اجتماعی به کودکان نابینا و کمبینا میپردازد و با بهرهگیری از مطالعات معتبر و تجربههای عملی، دیدگاههای ارزشمندی را درباره نیازهای منحصربهفرد این کودکان و نقش مهم معلمان، والدین و محیط آموزشی در حمایت از آنها ارائه میدهد. یادگیری مهارتهای اجتماعی نه تنها بر رشد هیجانی و تحصیلی تأثیرگذار است، بلکه زیربنای ارتباطهای معنادار و احساس تعلق در کودکان با آسیببینایی را شکل میدهد و درنهایت به آنها کمک میکند که با اعتمادبهنفس بیشتر و به عنوان اعضای مؤثر جامعه، وارد دنیای بزرگسالی شوند. از شما دعوت میکنیم این شماره از نشریه تنآوا را
ورود به دنیای تعاملات اجتماعی برای کودکان، با چالشها و فرصتهای بیشماری همراه است. این تجربه برای کودکان با آسیبهای بینایی میتواند پیچیدگیهای بیشتری نیز داشته باشد، زیرا بسیاری از مهارتهای اجتماعی از راه مشاهده و مدلسازی به دست میآید، امری که برای این کودکان به آسانی میسر نیست. مقالهای که در ادامه میخوانید، به قلم دالی بهارگاوا، کارشناس ارشد آموزش استثنایی و با ترجمهی سعید زرگریان، به شیوهای جامع به بررسی اهمیت، چالشها و راهکارهای آموزش مهارتهای اجتماعی به کودکان نابینا و کمبینا پرداخته است. این شماره از نشریه تناوا با بهرهگیری از مطالعات معتبر و تجربههای عملی، دیدگاههای ارزشمندی را دربارهی نیازهای منحصربهفرد این کودکان و نقش
گاهی بخشهای سادهای از زندگی که برایمان عادی هستند، برای افرادی که به دلایلی از برخی تواناییها محروماند، تبدیل به چالشی پیچیده میشود. تصور کنید کودکانی که از دنیای رنگها و حرکات پیرامونشان محروماند، چطور میتوانند همان مهارتهای اجتماعی را که همسالان بینایشان از طریق مشاهده میآموزند، فرا بگیرند؟ چگونه میتوانند لبخند، نگاه محبتآمیز، یا حتی یک رفتار دوستانه را درست درک و بیان کنند؟ پرورش مهارتهای اجتماعی برای کودکان نابینا یا کمبینا، بیش از هر چیز، به توجه و دقت نیاز دارد. دکتر شارون ساکس، متخصصی شناختهشده در این زمینه، معتقد است که باید فضایی فراهم کنیم که این کودکان بتوانند در محیطهایی ساختارمند اما در عین حال
انسان موجودی اجتماعیه و تنهایی شاید در برخی موارد دلپذیر باشه، اما در مجموع روش دلچسبی برای ادامه زندگی یک انسان نیست و فرد بدون داشتن ارتباطات اجتماعی به زودی به موجودی افسرده و بیمار مبدل خواهد شد. این حقیقتیه که با وجود نظریات و تجربیات فراوان جای انکاری براش نیست. اما داشتن زندگی اجتماعی موفق شامل دارا بودن شرایطیه که راههای کسبشون شاید برای افراد مبتلا به آسیبهای بینایی کمی متفاوت باشن. اگر مشاهدهرو از لیست این روشها خط بزنیم، این پرسش به وجود میاد که جایگزین این راه موثر چی میتونه باشه و اصولا بدون مشاهده چه طور میشه در آگاهی از شرایط لازم برای داشتن تعاملات
سلامی سبز در این روزهای برفگرفته به دوستان و دوستداران محله نابینایان! امید که دلهاتون گرم، لبهاتون خندان، دستهاتون توانا و گامهاتون استوار باشن! در شصت و سومین سفر محله به جهان آزاد میخواییم به بررسی موضوعی بپردازیم که شاید دغدغه بسیاری از والدین و مربیان کودکان دارای معلولیته. حتما دیدیم یا شنیدیم که گاهی والدین از میل کودکان معلولشون به انزوا و تنها موندن، تنها بازی کردن و سپری کردن اوقاتشون در خلوت خودشون اظهار نگرانی کردن. اما این موضوع واقعا چقدر جای نگرانی داره؟ آیا واقعا این امر نشانه خطر برای این کودکانه و ممکنه سبب زیانهای جبرانناپذیر در بزرگسالیشون بشه؟ آیا والدین، مربیان و اطرافیان این
پوکر، یه بازیه که با ورق، کارت یا همون پاسور، بازی میشه. توی این بازی، غیر از اینکه فاکتور های مهارت، شانس، و استراتژی حرف اول رو می زنن، گاهی وقت ها زرنگی که چه عرض کنم، دودوزهبازی، دودرهبازی، نامردی، یا شما اسمشو بذارید قانون شکنی هم میتونه حرف اول رو بزنه، و طرفت نفهمه که تو چه کار کردی. به شرطی که بلد باشی چطور این کار رو انجام بدی. اتفاق های خوبی که میتونه برای یه پوکر باز در حین بازی رخ بده، مثلا فول هاوس یا استریت، که تعداد کارت هایی با خصوصیات خاص کنار هم جمع بشن، مثلا اعداد کارت هایی که داری، پشت سر
