زنگ انشا

سلامی چو بویِ خوشِ آشنایی، بدان مردمِ فارغ از روشنایی

به نام خالق من و سایر زیبایی‌ها

 

ما دلمان می‌خواست این هفته درمورد دورویی و ریاکاری در میهن اسلامیمان بنویسیم، اما هرچه پیش خودمان حساب کردیم دیدیم ریاکاری موضوعی نیست که به این سادگی‌ها در جامعه ما کهنه شود و مثلا اگر یک قرن دیگر هم انشا نوشتن درباره این موضوع را به تأخیر بیندازیم، باز هم اتفاق خاصی نمی‌افتد: ریاکارها کار خودشان را می‌کنند و موضوع هم بیات نمی‌شود. این شد که این هفته تصمیم گرفتیم درمورد اردوی جمعه بچه‌های محله در تهران انشا بنویسیم.

صبح جمعه به اتفاق مرضیه، کیان و یکی از دوستان از خانه به طرف ایستگاه پلشت به راه افتادیم. چون شب قبلش شب پرفیض جمعه بود و خستگی یک هفته‌ی سرشار از کار و تلاش هنوز توی تن ملت مانده بود، خیابان‌ها خلوت بودند و ما برای رسیدن به میدان آزادی و ورود به مترو با مشکل چندانی روبرو نشدیم. وقتی به ایستگاه رسیدیم، به طرف سکوی خط چهار به راه افتادیم و حواسمان هم بود که خط زرد لبه سکو نشانه فرهنگ و شخصیت ماست و باید در حفظ آن کوشا باشیم. خلاصه به ایستگاه شادمان رسیدیم و بعد وارد خط صادقیه شدیم و سر ساعت هفت و چهل دقیقه، به محلی که باید برسیم رسیدیم.

خلاصه اتوبوس، دقیقا مطابق زمانبندی و با حدود 45 دقیقه تأخیر به راه افتاد. اما همین 45 دقیقه برای ما کافی بود تا یکی دوتا سوتی ناب رقم بزنیم. داشتیم با همسرمان درباره انواع عصا صحبت می کردیم که خانمی به ما توصیه کردند از عصاهای چرخدار استفاده کنیم. ما نیز در کمال مسرت از ایشان خواستیم تا عصای خودشان را اگر همراه دارند به ما بنمایانند. اما ایشان گفتند که مادر شهروز هستند و ما نیز به میمنت این سوتی سهمگین، تا عمق 12 سانتیمتر در خود فرو رفتیم؛ شما که غریبه نیستید، همین الآنش هم جای فرورفتن خودمان در خودمان را بعینه احساس می‌کنیم. نکته جالب دیگر، صحبت کردن با رعد بارانی بود که زمین تا آسمان با تصورات و توهمات ما متفاوت بود. خلاصه آن روز، روز غافلگیری‌های شیرین بود.

از دیگر اتفاقات فراموش‌نشدنی آن روز دیدن حسین بلوردی بعد از سال‌ها بود. ریش پربرکتی برای خودش گذاشته بود، اما ریش هم نتوانسته بود جذابیت همیشگیش را مخدوش کند. هنوز همان آدم شوخ و شنگ و سرزنده‌ای بود که به یاد آوردنش از پس این همه سال بی‌اختیار آدم را سر ذوق می‌آورد. کیان هم ظاهرا از آشنایی با حسین خوشبخت بود. من هم به کیان قول دادم که اگر بتواند فامیل حسین را درست تلفظ کند، یک لباس مرد عنکبوتی را برایش بخرم و کیان هنوز مشغول است.

یکی از خیرین محله هم که خیر ما را خیلی می‌خواست، در همان اتوبوس به همسرم گوشزد فرموده بود که شوهرتان پست‌هایش مثل آدم‌های متأهل نیست و شما بهتر است مراقبش باشید. ما در بحبوحه این انشا بر خود لازم می‌دانیم مراتب قدردانی خودمان را از ایشان ابراز نموده از ایشان خواهش کنیم در یکی دو پست به تفصیل طرز گذاشتن پست‌های مجردی و متأهلی را به طور مجزا آموزش دهند، باشد که ما به متأهلی فول آپشن تبدیل گردیم.

سرتان را درد نیاورم، به محل اردو رسیدیم و وارد سالنی که از قبل آماده شده بود شدیم. در آنجا ابوذر را شنیدیم و با شنیدن او روزمان حسابی به خیر شد. ابوذر به ما سیب و هلو و انواع و اقسام میوه و تره‌بار تعارف کرد و انصافا هم عجب کاری کرد. بعد از خوردن صبحانه، رییس مسابقه مهیجی تیار کرد که انصافا موجبات انبساط قاطرمان را فراهم ساخت.

بعد از مسابقه، بچه‌ها به صورت خودجوش به دو گروه غَلیانیان و آن یکی گروه تقسیم شدند. ما چون عرضه غلیان کشیدن نداشتیم، خودمان را در آن گروه دیگر جا کردیم و سعی کردیم سر و ته خودمان را یک جوری گرم کنیم.

توی عوالم خودمان بودیم که ندا آمد اکبرخان حاتمی دارند می‌آیند. ما هم به ندا گفتیم برود تا اکبرخان راحت باشد. ندا رفت و اکبر آمد. خلاصه با اکبر آقای خوش‌مشرب دقایق شیرینی را گذراندیم، انگار سال‌ها بود او را می‌شناختم. اکبر، هم شخصیت گیرایی داشت و هم نشستن در کنارش آرامش عجیبی به آدم می‌داد، تا چه برسد به ما.

بعد از خداحافظی با اکبر، چند دقیقه‌ای را به بطالت گذراندیم تا لحظات ملکوتی ناهار ظهر به وقت آنجا فرا برسد. خلاصه سر ناهار متوجه شدیم که رییس پول عدسی و سایر دوستانی را که نیامده‌اند برایمان سالاد خریده و به عنوان اشانتیون به حضورمان تقدیم داشته‌اند. راستش ما این را از آنجا فهمیدیم که هرچیزی که پولش را خودمان داده باشیم به راحتی از گلویمان پایین نمی‌رود، اما این سالاد حکایت دیگری داشت و به قدری به من چسبید که فورا متوجه شدم از پول خودم نبوده است. به قول قدما، لذتی که در خوردن حق دیگران هست در انتقام نیست.

بعد از ناهار، تصمیم گرفتیم چرتی بزنیم، اما باز سر و کله حسین بلوردی پیدا شد و چرتمان چنان پاره شد که هیچ خیاطی تا همین امروز هم مسئولیت رفویش را قبول نکرده است.

در همین گیرودار، امیرجانِ سرمدی مجددا ما را لایق هم‌صحبتی دانستند و ما هم از مصاحبت ایشان بسیار خوشحال شدیم. قبل از ناهار دیدارکی دست داده بود و من هم همان موقع به ایشان گفته بودم که من همسرجان را مأمور کرده‌ام چشم بدواند و یک خانم و آقا با یک بچه کوچولو را برایم پییدا کند. اما امیر جان به ما گفتند که آرمان تب کرده و به همین خاطر خودشان تنها به اردو آمده‌اند. امیدوارم آرمان تا زمانی که ما انشایمان را در محله می‌خوانیم خوب شده باشد و خدا بهترین‌ها را برایش مقدر کند.

کمی بعد نوبت به مراسم معارفه رسید که در نوع خودش ایده جالبی بود. آن گروه از بچه‌های محله که خودشان مایل بودند پشت میکروفن رفتند و به معرفی دستاوردها و دستبردهای خودشان در زمینه‌های مختلف و مختلط پرداختند. ما هم رفتیم خودمان را معرفی کنیم، این قدر آدرس دهات محل تولدمان طولانی بود که سروصدای ملت بلند شد و ما هم به قول معروف قیچیش کردیم.

بعد از چند دقیقه با امیر و ابوذر از سالن بیرون آمدیم و توی هوای آزاد نشستیم. برایمان بستنی آوردند که البته ابوذر با سخنان فراموش‌نشدنی خود مراسم بستنی‌خوران را به حماسه‌ای پرشکوه تبدیل کرد، که البته ذکرش به مجلس ما قد نمی‌دهد.

در این حین، کیان و متینا که از بچه های خیلی خیلی خوب محله بود پیش ما می‌آمدند. در یکی از همین آمد و شدها کیان جمله قصاری در توجیه دوست داشتن من بر زبان آورد که ما 12 سانتیمتر دیگر، در همان نقطه قبلی در خودمان فرو رفتیم. حالا ما توی این قضیه روی رازداری امیر و ابوذر و رییس حساب کرده‌ایم.

بچه‌ها کمکمک برای رفتن آماده می‌شدند و در این گیرودار، ابوذر با شماره موبایل من تخفیف چربی از اسنپ گرفت و روانه خانه شد. ما هم که از این جنگولک‌بازی‌ها بلد نبودیم بعد از خداحافظی با هرکس که دستمان می‌رسید، دادیم یکی از بچه‌های همانجا برایمان اسنپ گرفت. البته اسنپ ما کولر نداشت، اما راننده از بس سیگار می‌کشید برای خودش اگزوز مستقلی شده بود. انگار از همان اول تصمیم گرفته بود سگ را دم حجله بکشد. شروع کرد به ذکر مصیبت کولر زدن برای مسافرهای اسنپ و اینکه برایش صرف نمی‌کند. خلاصه چنان مهارتی در ذکر مصیبت داشت که من و مرضیه در پایان مراسم به مسافران کولرخواه و آبا و اجدادشان لعنت فرستادیم و از خداوند خواستیم ما را با راننده‌های سیگاری که کولر هم نمی‌زنند محشور کند.

نیم ساعتی هم توی ماشین چرت زدیم و بعدش به خانه رسیدیم. در خانه هم ماکارونی مختصری خوردیم و ساعت 9 شب مسواک زدیم تا دهانمان بو ندهد. به امید روزی که دهانت را نبویند، مبادا خورده باشی، دوستت دارم.

درباره امید صالحی

سلام. من امید صالحی هستم. متولد 28 شهریور 1363 در روستای حسن آباد شهرستان اِقلید از توابع استان فارس. نابینای مادرزاد هستم و درحال حاضر توی امور بین الملل اتاق بازرگانی هم به عنوان مترجم کار می کنم. کتاب و رادیو علایق همیشگی من هستند. راههای تماس با من هم اینها هستند: ایمیل: omidsalehi.sarhad@gmail.com اسکایپ: omid.salehi6 شماره همراه: 09176767937
این نوشته در خاطره, صحبت های خودمونی, طنز ارسال و , , , , , برچسب شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.

53 Responses to زنگ انشا

  1. 1

    سلام
    جناب صالحی خیلی زیبا نوشتید, راستی پس موضوع انشا چی میشه؟
    من از بحث انشا متنفرم, متنفر
    خوب یادمه من زنگ انشا همیشه استرس میگرفتم چون بلد نبودم انشا بنویسم, یعنی نمیتونستم راجع به هیچ موضوعی جمله های خوب کنار هم بنویسم
    برای همینم همیشه هر موضوعی را که قرار بود در موردش بنویسم داستان مینوشتم
    مثلا راجع به آب, یه داستان تو ذهنم میساختم و بعد مینوشتم
    حالا جالب این بود که نمیدونستم که چطور باید تمومش کنم
    خلاصه خیلی اذیت میشدم
    خاطره ی خوبی از انشا ندارم.

    • 1.1
      داوود نظری says:

      ای کاش که با من تو یه مدرسه بودی. اگر اینطور بود من به احتمال زیاد میتونستم ازت بابت نوشتن انشا کلی پول بگیرم. یادش بخیر هر صفحه ی انشا رو یک تومن میگرفتم. یعنی ده ریال و اگر انشایی دو یا سه صفحه میشد دو یا سه تومن به جیب میزدم.
      بچه هایی بودن که انشاشون خوب نبود و میشد اونا رو تیغ زد.
      چند بار هم واسه چند نفر نامه های عاشقانه نوشتم که بدن به دوست دختراشون، و این نامه ها رو دو یا سه تومن حساب میکردم.
      خلاصه قلم راه رو برای کاسبی شرافتمندانه و یا بهتر بگم برای گوشبری باز کرده بود.
      اون وقتها دوستان به اشتباه فکر میکردن که من قلم بدی ندارم که البته اونا اشتباه میکردند.
      چون قلم من هرگز خوب نبوده و نیست.
      و حیف پولشون که خرج یه همچین قلمی میکردن.

  2. 2
  3. 3

    سلام امید خوش به حال همهتون و اینکه مدالمو رد کن بیاد البته از جنس الماس باز هم از جنس فانتزی خخخخخخخ

  4. 4
    فروغ says:

    عالی بود! عااااااااااالی

  5. 5
    اسماعیل رفاهی says:

    سلام، خیلی با حال بود. خوشمان آمد. دست شما درد نکند.

  6. 6

    درود امید. امید به بچت گفتم امیدو واسم پیدا کن که پیدات نکرد خَخ.
    خلاصه نتونستم بیابمت دیه.
    اَ انشا هم مرسی. دمت گرم. جالب بودش.

  7. 7
    قاصدك says:

    سلام رفیق. از خواندن که نه، گوش دادن به انشای پر مغز و پر طنزت بسیار مشعوف و مسرور شدم. به روح پر فتوحت درود و سلام، انشای پر از فیضت تام و تمام، قلم نیرومند و توانایت پر دوام و سایه ی مُفَرح مَطالِبَت مستدام. خخخ

  8. 8

    درود
    مثل همیشه شیوا و پر از طنز ناب. نمکت کم نشه دکتر.

  9. 9
    رعد بارانی says:

    امید تو و حمید رضا فلاح هم جزو کسانی بودید که ی تصور دیگه ازتون داشتم .
    راستی میدونی پسرت با دیدن اون حجم از نابینایان چه می کرد ؟خخخخ چشاشو میبست و با عصا راه میرفت و یا اینکه چشاشو میبست و با عصا دختر مخترا رو میزد . شانسم گرفت که به من کاری نداشت و مرتب به من می گفت رعد و برق خخخخ

  10. 10
    محمد‌قاسم کفیلی says:

    سلام امید خان
    آقا ولی خداییش حیف شد من فرصت دیدار با شما رو نداشتم.بنا داشتم یه کم هنر نمایی منفی کنم و شما رو تا سرحد سرطان بیازارم فکر کنم هواتو دارن از اون بالا مالاها.
    ارادت فراوووون.

  11. 11

    سلام. میگم دکتر من دوست صمیمی امیرماااا! خداییش خودت بیا بگو کیان تو حیاط چی گفت من دیگه رازداری دوستمون رو به چالش نکشم از فضولی هم نمیرم خخخ.
    راستی اگه متأهلی نوشتن رو یاد گرفتی یاد منم بده. حیف شد نشد با هم گپ بزنیم. حالا دفعه ی بعد بیشتر ازت پول میگیریم بیایی اردو جبران میکنیم.
    خیلی انشای باحالی بود مرسی.

  12. 12

    موضوع رو بالاش چپوندم.
    خعععععععععلی گشنگ بید دکترا.
    طنز رو چنان ظریف توی انشات فورو کرده بودی که از زحمت درک کامپِرِهِنشِن های کم بیریج و زیاد بیریجم سختر بود.
    هر لحظه که توی یه جمله ی ناقص یا کاملت بعد از چند بار خوندنش یه طنز جدید کفش می کردم، دو دور دور اتاق می دویدم و مویه کنان تا پایین بولوک معلق می زدم.

  13. 13
    سارای says:

    سلام آقای صالحی
    من که نفهمیدم چی بودو چی شدو دلخور بودید یا من باز اشتباه متوجه شدم
    خب من از جمله کسانی بودم که اصلا نمیشناختمتون واقعا فکر میکردم شما مجرد هستید با فامیلاتون زندگی میکنید وقتی گفتن اون پسر خشگل و دوست داشتنی پسرتونه واقعا در بهت و حیرت فرو رفتم!
    شما هم به طنز ماجرا رو برگزار کردید و خندید منم فکر نکردم که ناراحت شده باشید
    خودم که یادم نمیاد گفته باشم پست هاتون مثل مجردهاست نمیدونم منظورتون من بودم یا خیر ولی اگه ناخواسته خاطرتونو آزردم باعث درسری شدم از شما و خانمتون همینجا عذر خواهی میکنم.

  14. 14
    رعد بارانی says:

    میگم ای امید خندون نکنه من چیزی گفتم . البته من از همون اول میدونستم متاهلی و بچه داری.
    کلا زیاد مکالماتی که با خانوم و پسرت و خودتو خودم داشتم یادم نمیاد .
    ولی اگر دعوایی افتاده بینتون و خانومت بهت مشکوک شده حقت خخخ دلم خنک شد . چون تمام مردان ایرانی باید تنبیه بشن . هاهاها ههههه
    خب دیگه چی ؟راستشو بگو دکتر . فک کردی من رعععععد بارانی عظیم و دونا و موجه غمبرک می گیرم . نخیر جانم .
    همین جا به تمام ونوسیای محترم میگم کمی مریخی هاشونو آزار بدن که دل رعد بارونی خنک بشه . خخخخ
    امید خداییش وقتی دیدمت و شنیدمت و لمسیدمت خیلی تعجب کردم (آخ جون الان مرضیه پوستشو می کنه و میگه کی تورو لمسید که من ندیدم

  15. 15
    رعد بارانی says:

    مرضیه خانوم امیدو قورمه قورمه یا قیمه قیمه کن . یا نه ی آبگوشت امید باش بار بذار .
    بهبه . دلم داره قنج میره . مراسم امیدوشون داریم . شایدم امید کشون .
    خب برم سراغ خانوم سجاد . ببینم اونجا چه میشه کرد هههه

  16. 16
    رعد بارانی says:

    رعد ذوق کنان به سمت پریسیما و تبسم میره خخخ
    میگم گویا آبگوشتمون پرو پیمونه .
    بکش بکشی داریم امشب . خخخ
    وای وای . مخصوصا تبسم که نبوده .
    خب یادمه ی روزی در دنیای حقیقی به صورت ویسی بهم گفت:ای رعععععد ملعون تو داری بین نبین ها تفرقه میندازی و هدف شومی در سر داری خخخ تازه می فهمم که آینده نگر خوبی بوده . خخخخ
    خب برم پیش تبسم و پری سیما. خخخ
    راستی از شوخی گذشته هومن چرا نبود ؟هومنو خانومش هههه

    • 16.1
      رعد بارانی says:

      البته دادنده ویس منظورم تبسمی نبوده . اشتباه بر داشت نکنی امید خان دکتری. لبخندی همیشه به رعد لطف داشته . راستی فک کردم می تونم خانومای شما مردهای نبین رو بر علیه تون بشورونم . ولی خانوماتون خیلی دوستتون دارن و گفتن ما اجازه میدیم شووورای خوبمون 4 تا زن دیگه بگیرن ههه رضایت نامه هم بهتون دادن .
      خب سه پسرون یا بهتر بگم سه کچلون بیاد بریم خواستگاری خخخ

  17. 17
    فرشته says:

    لایک دکی.
    خوندم و کیف کردم.
    دمت حسابی گرم.

  18. 18
    پریسا says:

    سلام. به جان خودم امشب چنان خسته بودم که اصلا باورم نمی شد بتونم تا آخرش بیدار بمونم خندیدنم پیشکش و الان انفجار در انفجار دارم از خنده می ترکم. شما رو به خدا من از این مدل نوشتن می خوام نمیشه یادم بدید آیا؟ حرف نداشت. من رفتم ادامه انفجار هام!

  19. 19
    پسر پاییز says:

    اجازه آقا ما انشامونو ننوشتیم چون اون روز نتونستیم بیاییم اردو آقای مدیر میدونن

  20. 20

    سلام دکتر، شما به بنده لطف دارید، از خوندن این انشا واقعاً مکیوف شدم، راستش من هم تصور دیگری از رعد داشتم، لا اقل یک خانم با صدای مردانه…. خلاصه که خیلی با حال نوشتید. دستت طلا و تنت بی بلا. منتظر دیدنتون در اصفهان هستم.

  21. 21
    معصومه رزم‌آهنگ says:

    سلام
    ایول عالی بود. انشا نوشتن برای من شدیدا عضاب آوره خخخخ. دلم برای کیان تنگ شد کلی باهم شیطونی کردیم. با عصاهامون با هم جنگیدیم. وااااای عاشق اون حرکت کیان شدم که با عصا چشم بسته میرفت و به هر مانعی که میرسید یه ضربه ی محکم بهش میزد فرقیم نداشت چیه متینا کلی مورد حجوم کیان قرار گرفت. خخخخخخ.

  22. 22
    پوریا نامدار says:

    سلام امید جان. خیلی زیبا نوشتی. بابا ایول. اساسی لذت بردم. خوب حالا برای من هم سؤال شد که پست زدن افرادی که در دنیای تجرد به سر میبرند و اونایی که متاهل هستند چه تفاوتی داره؟ بگید تا منم بدونم

  23. 23
    ابراهیم says:

    سلام آقای دکتر مهربون و خوب خودمون
    عین همیشه عالی

  24. 24
    احمدرضا says:

    درود بر مجرد نمای متأهل
    شکلک یه پس گردنی و یه نر و ماده پدر و مادر دار تا دیگه خودت را به مجردی نزنی ای مجرد نمای غافل فریبکار
    خیلی قشنگ بود پسر تو بزرگ بشی چی میشی

  25. 25
    وحید says:

    سلام آقای دکتر.
    انشای قشنگ و با مزه ای بود. خوشحالم که در اردو بهتون خوش گذشته.
    مرسی از بابت پست.
    شاد باشید.

  26. 26
    علاء الدین says:

    سلام!
    ای متأهل متقلب مجردنمای بووووووووووق!
    بنده خدا مرضیه خانم که اجازه میده شوهر مجردنماش، خیلی سرخوش و شلوغ اینجا و اونجا پرسه بزنه.
    به نظرم بد نیست یک هفته هم درباره مطلب نوشتن مجردانه و متأهلانه انشا بنویسی.

  27. 27
    امین مسافرتی says:

    سلام آقای صالحی. انشایی بود بسی مطنوز و کمی هم مجدود. امیدوارم هر روز جمعه باشد تا موجبات خوش گذرانی شما و بقیه بچه ها فراهم باشد.
    خوش به حال شما که 12 سانتیمتر بیشتر در خود فرو نرفتید. یک بار ما پس از سوتی ارزشمندی که خلق کردیم آنقدر در خودمان فرو رفتیم که سر از قوزک پایمان دراوردیم.
    از اینکه نتوانستم در این اردو شرکت کنم خیلی ناراحت شدم. به طوری که بغض گلویم را گرفت. من هم متقابلا گلوی بغض را گرفتم. خلاصه همینطور گلوی یکدیگر را در دست گرفته و با هم گلاویز بودیم که ناگهان من بر بغض پیروز گردیده و اشک شادی از چشمانم سرازیر گردیده و ناراحتیم نیز فراموش گردید.
    از این مطالب بیشتر بنگارید تا ما نیز از این کامنتها بیشتر بگذاریم. موفق باشید.

  28. 28

    امید جان سلام.
    آقا سر اون جمله قصاری که کیان گفت: به نظر من بیشتر از 12 سانت شما تو خودت فرو رفتی خخخخخ.
    راستی. ششم هفتم مهر هم شب تاسوعا عاشوراست و اون داستان افتاد هفته بعدش خخخ خخخ خخخ.
    مثلا اومدیم یک مسافرت بریم هااااا.
    هم صحبتی و آشنایی با شما و خانواده محترم، یکی از بهترین اتفاقات این اردو برای من بود و امیدوارم این ارتباط های خانوادگی بیشتر و بیشتر بشه.
    ارادت.

  29. 29
    احمدرضا says:

    الآن که دارم به متن انشا دقت می کنم می بینم چند تا کلمه کلیدی و حیاتی توی متن وجود داره که قشنگ ثابت می کنه تو یه متأهل هستی من نمی تونم به اون کلمات کلیدی اشاره کنم شما خود تون برید بگردید و پرتقال فروش را پیدا کنید
    امیدوارم همیشه نویسنده پر فیضی باشی عزیزم

  30. 30

    سلام به همه و عرض تشکر از خانم ها و آقایان کاظمیان، بی ادعا، فروغ، قاصدک،؛ اسماعیل رفاهی، اکبر حاتمی، رییس، رعد، امیر سرمدی، احمدرضا، شهروز، رعد بارانی، سارای، فری، پسر پاییز، میثم، قاسم، جهانشاهی، رزم آهنگ، نامدار، ابراهیم، وحید، علا الدین و امین مسافرتی.
    مدال به خانم کاظمیان تعلق گرفت. پیشنهاد علاء الدین جهت انتخاب موضوع هفته ی آینده تصویب شد. رعد نقشه های شومی در سر می پرورانی، اما ما بدذات تر از این حرفاییم. خانم سارای من به هیچ وجه دلخور نشدم و هیچ دردسری هم پیش نیومده، نگران نباشید. همه چیز رو مثل همیشه به طنز برگزار می کنم، شما هم همین طور باشید. امیرجان جون شما و این راز ما، اگه تا حالا به شهروز نگفتی، دیگه هم نگو. اگر هم گفتی که دیگه هیچ. احمدرضا پیشنهادت واسه تأدیبم عالیه و حتما به مقامات ذی ربط منعکس میشه. ضمنا ما وجب به وجب انشایمان بوی تأهل می دهد. رییس دستت بی بلا. اگر هم می خندی از لطفته. خانم جهانشاهی، شما هرگز نمی تونید مثل من بنویسید چون این جور نوشتن وقت زیاد میخواد و عقل کم، که شما هیچ کدوم رو ندارید. بی ادعای عزیز، عجیبه کیان راهنماییت نکرده، حتما جایی خواسته بره یا پای خوراکی وسط اومده و قیدت رو زده. امین جان حیفه با این قلم دستی به طنز نبری. خانم رزم آهنگ، کیان غلام شماست، خودتون واسه زندگی بسازیدش.

  31. 31
    پوریا نامدار says:

    اوه اوه. امید فرار کن. الآن همه حمله ور میشن به سمتت. این دختر هایی که من در نگاه اول دیدم خیلی وحشت ناک هستند. امید کشون راه میفته ها. هاهاهاهاهاهاها.

  32. 32
    سعید شریفی says:

    سلام دکتر
    امید است از این اردو ها نصیب ما هم بشه
    کیف کردم از خوندن این انشا. پیر شی جوون.

  33. 33
    بانو. says:

    سلام بر جناب دکتر صالحی محله
    حقیقتا عاااالی و بی نظیر نوشتید
    ما که اساسی لذت بردیم خداییش
    خاطره و تنز و کلا هر چه ما دوست داریم تو این پست یک جا همه اش بود …..
    منتظر انشاهای بعدی شما هستیم آقای دکتر

دیدگاهتان را بنویسید